title: Sprawy połączone C-167/19 P i C-171/19 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 10 marca 2022 r. – Komisja Europejska/Freistaat Bayern i in. [Odwołanie – Pomoc państwa – Pomoc na rzecz bawarskiego sektora mleczarskiego – Finansowanie kontroli jakości mleka – Artykuł 108 ust. 2 TFUE – Decyzja o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego – Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 – Artykuł 6 ust. 1 – Obowiązek podsumowania przez Komisję Europejską w tej decyzji istotnych kwestii faktycznych i prawnych – Zakres – Prawo zainteresowanych stron do wzięcia udziału w postępowaniu administracyjnym – Naruszenie istotnego wymogu proceduralnego – Skutki dla zgodności z prawem decyzji końcowej]

text:
               25.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/2

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 10 marca 2022 r. – Komisja Europejska/Freistaat Bayern i in.
      (Sprawy połączone C-167/19 P i C-171/19 P) (1)

      (Odwołanie - Pomoc państwa - Pomoc na rzecz bawarskiego sektora mleczarskiego - Finansowanie kontroli jakości mleka - Artykuł 108 ust. 2 TFUE - Decyzja o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego - Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 - Artykuł 6 ust. 1 - Obowiązek podsumowania przez Komisję Europejską w tej decyzji istotnych kwestii faktycznych i prawnych - Zakres - Prawo zainteresowanych stron do wzięcia udziału w postępowaniu administracyjnym - Naruszenie istotnego wymogu proceduralnego - Skutki dla zgodności z prawem decyzji końcowej)
      (2022/C 171/02)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Herrmann, P. Němečková i T. Maxian Rusche, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Freistaat Bayern (Niemcy) (przedstawiciele: U. Soltész i H. Weiß, Rechtsanwälte) (C-167/19 P), Interessengemeinschaft privater Milchverarbeiter Bayerns eV, Genossenschaftsverband Bayern eV, Verband der Bayerischen Privaten Milchwirtschaft eV (przedstawiciele: C. Bittner i N. Langhans, Rechtsanwälte) (C-171/19 P)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołania zostają oddalone.

                  2)

                  Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 131 z 8.4.2019.


title: Sprawa C-119/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Markkinaoikeus (Finlandia) w dniu 17 lutego 2022 r. – Teva BV i Teva Finland Oy/Merck Sharp & Dohme Corp.

text:
               25.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/19

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Markkinaoikeus (Finlandia) w dniu 17 lutego 2022 r. – Teva BV i Teva Finland Oy/Merck Sharp & Dohme Corp.
      (Sprawa C-119/22)
      (2022/C 171/25)
      Język postępowania: fiński

         Sąd odsyłający

      Markkinaoikeus

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Teva BV i Teva Finland Oy

         Druga strona postępowania: Merck Sharp & Dohme Corp.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Jakie kryteria należy stosować, aby zdecydować, czy produkt nie był uprzednio przedmiotem dodatkowego świadectwa ochronnego w rozumieniu art. 3 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 469/2009 (1) z dnia 6 maja 2009 r. dotyczącego dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych (rozporządzenia nr 469/2009)?

                  2)

                  Czy należy przyjąć, że ocena spełnienia warunku, o którym mowa w art. 3 lit. c) rozporządzenia nr 469/2009 różni się od oceny spełnienia warunku, o którym mowa w art. 3 lit. a) tego rozporządzenia, a jeśli tak, to w jaki sposób?

                  3)

                  Czy uwagi dotyczące wykładni art. 3 lit. a) rozporządzenia nr 469/2009 zawarte w wyrokach Trybunału C 121/17 (2) i C 650/17 (3) należy uznać za istotne dla oceny spełnienia warunku, o którym mowa w art. 3 lit. c) rozporządzenia nr 469/2009, a jeśli tak, to w jaki sposób? W tym względzie należy wskazać w szczególności na to, co zostało stwierdzone w tych wyrokach w odniesieniu do art. 3 lit. a) rozporządzenia nr 469/2009 w kwestii:

                              —

                              zasadniczego znaczenia zastrzeżeń patentowych oraz

                              —

                              oceny sprawy z punktu widzenia znawcy z danej dziedziny i na podstawie stanu techniki w dniu zgłoszenia lub w dacie pierwszeństwa patentu podstawowego.

                  4)

                  Czy pojęcia „istota działalności wynalazczej”, „główny element wynalazczy” lub „przedmiot wynalazku” patentu podstawowego mają znaczenie dla wykładni art. 3 lit. c) rozporządzenia nr 469/2009, a jeśli jedno lub więcej z tych pojęć jest istotne, jak należy je rozumieć dla celów wykładni art. 3 lit. c) rozporządzenia nr 469/2009? Czy w odniesieniu do stosowania tych pojęć ma znaczenie, czy produkt składa się z pojedynczego składnika aktywnego (tzw. „produkt jednoskładnikowy”), czy też z kombinacji składników aktywnych (tzw. „produkt złożony”), a jeśli tak, to w jakim zakresie? Jak należy ocenić to ostatnie pytanie w przypadku, w którym patent podstawowy zawiera z jednej strony zastrzeżenie patentowe dotyczące produktu jednoskładnikowego, a z drugiej strony zastrzeżenie patentowe dotyczące produktu złożonego, przy czym to ostatnie zastrzeżenie patentowe dotyczy kombinacji składników aktywnych zawierającej składnik aktywny produktu jednoskładnikowego i dodatkowo jeden lub kilka składników aktywnych zgodnie z aktualnym stanem techniki?

         (1)  Dz.U. 2009, L 152, s. 1.

         (2)  Wyrok Trybunału z dnia 25 lipca 2018 r. (Teva UK Ltd i in./Gilead Sciences Inc., C-121/17, EU:C:2018:585).

         (3)  Wyrok Trybunału z dnia 30 kwietnia 2020 r. (Royalty Pharma Collection Trust/Deutsches Patent- und Markenamt, C-650/17,EU:C:2020:327).


title: Sprawa T-442/21: Postanowienie Sądu z dnia 24 lutego 2022 r. – Thomas i Julien / Rada [Skarga o stwierdzenie nieważności – Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości – Umowa o handlu i współpracy między Unią i Euratomem, z jednej strony, a Zjednoczonym Królestwem, z drugiej strony – Decyzja Rady w sprawie zawarcia umowy o handlu i współpracy – Brak indywidualnego oddziaływania – Akt nieregulacyjny – Niedopuszczalność]

text:
               25.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/38

      Postanowienie Sądu z dnia 24 lutego 2022 r. – Thomas i Julien / Rada
      (Sprawa T-442/21) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Umowa o handlu i współpracy między Unią i Euratomem, z jednej strony, a Zjednoczonym Królestwem, z drugiej strony - Decyzja Rady w sprawie zawarcia umowy o handlu i współpracy - Brak indywidualnego oddziaływania - Akt nieregulacyjny - Niedopuszczalność)
      (2022/C 171/51)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Rhiannon Thomas (Londyn, Zjednoczone Królestwo), Michaël Julien (Weybridge, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat J. Fouchet)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer, J. Ciantar i R. Meyer, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      W swojej skardze na podstawie art. 263 TFUE skarżący będący obywatelami Zjednoczonego Królestwa i zamieszkujący w Zjednoczonym Królestwie żądają stwierdzenia nieważności w części: po pierwsze, Umowy o handlu i współpracy między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, z drugiej strony (Dz.U. 2021, L 149, s. 10) a po drugie, decyzji Rady (UE) 2021/689 z dnia 29 kwietnia 2021 r. w sprawie zawarcia w imieniu Unii Umowy o handlu i współpracy między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, z drugiej strony, oraz Umowy między Unią Europejską a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w sprawie procedur bezpieczeństwa na potrzeby wymiany i ochrony informacji niejawnych (Dz.U. 2021, L 149, s. 2).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  Nie ma potrzeby orzekać w przedmiocie wniosku Komisji Europejskiej o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

                  3)

                  Rhiannon Thomas i Michaël Julien zostają obciążeni, poza własnymi kosztami postępowania, kosztami poniesionymi przez Radę Unii Europejskiej z wyjątkiem kosztów związanych z wnioskiem o interwencję.

                  4)

                  Rhiannon Thomas i Michaël Julien, Rada i Komisja pokrywają każdy własne koszty postępowania związane z wnioskiem o interwencję.

         (1)  Dz.U. C 412 z 11.10.2021.


title: Sprawa C-498/20: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 10 marca 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Midden-Nederland – Niderlandy) – ZK, jako następca prawny JM, syndyka masy upadłości BMA Nederland BV/BMA Braunschweigische Maschinenbauanstalt AG [Odesłanie prejudycjalne – Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 – Artykuł 7 pkt 2 – Jurysdykcja w sprawach dotyczących czynu niedozwolonego lub czynu podobnego do czynu niedozwolonego – Powództwo wytoczone przez syndyka masy upadłości przeciwko osobie trzeciej w interesie wierzycieli – Miejsce nastąpienia zdarzenia wywołującego szkodę – Artykuł 8 pkt 2 – Wniosek osoby trzeciej reprezentującej interesy zbiorowe o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta – Rozporządzenie (WE) nr 864/2007 – Zakres stosowania – Zasada ogólna]

text:
               25.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/11

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 10 marca 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Midden-Nederland – Niderlandy) – ZK, jako następca prawny JM, syndyka masy upadłości BMA Nederland BV/BMA Braunschweigische Maschinenbauanstalt AG
      (Sprawa C-498/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 - Artykuł 7 pkt 2 - Jurysdykcja w sprawach dotyczących czynu niedozwolonego lub czynu podobnego do czynu niedozwolonego - Powództwo wytoczone przez syndyka masy upadłości przeciwko osobie trzeciej w interesie wierzycieli - Miejsce nastąpienia zdarzenia wywołującego szkodę - Artykuł 8 pkt 2 - Wniosek osoby trzeciej reprezentującej interesy zbiorowe o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta - Rozporządzenie (WE) nr 864/2007 - Zakres stosowania - Zasada ogólna)
      (2022/C 171/14)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Rechtbank Midden-Nederland

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: ZK, jako następca prawny JM, zarządcy masy upadłości spółki z ograniczoną odpowiedzialnością BMA Nederland BV

         Strona pozwana: BMA Braunschweigische Maschinenbauanstalt AG

         przy udziale: Stichting Belangbehartiging Crediteuren BMA Nederland

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 7 pkt 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że sąd miejsca siedziby spółki wnuczki, która nie jest w stanie zaspokoić roszczeń swoich wierzycieli, ponieważ jej spółka babka naruszyła obowiązek staranności ciążący na spółce babce wobec wierzycieli spółki wnuczki, jest właściwy do rozpoznania pozwu zbiorowego o odszkodowanie z tytułu czynu niedozwolonego lub czynu podobnego do czynu niedozwolonego, który syndyk masy upadłości tej spółki wniósł w ramach wykonywania przez niego jego ustawowego zadania polegającego na podziale masy upadłości na rzecz, lecz nie w imieniu, ogółu wierzycieli.

                  2)

                  Odpowiedź na pytanie pierwsze nie ulega zmianie, jeśli wziąć pod uwagę fakt, że w sprawie rozpatrywanej w postępowaniu głównym fundacja reprezentuje zbiorowe interesy wierzycieli i że żądanie podniesione przez nią w tym celu nie uwzględnia indywidualnych okoliczności dotyczących wierzycieli.

                  3)

                  Artykuł 8 pkt 2 rozporządzenia nr 1215/2012 należy interpretować w ten sposób, że jeżeli sąd, do którego wniesiono pierwotne powództwo, uzna ostatecznie, że jednak nie jest właściwy do jego rozpoznania, oznacza to również, że z mocy prawa traci on właściwość do rozpoznania żądań podniesionych przez interwenienta.

                  4)

                  Artykuł 4 rozporządzenia (WE) nr 864/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lipca 2007 r. dotyczącego prawa właściwego dla zobowiązań pozaumownych (Rzym II) należy interpretować w ten sposób, że prawem właściwym dla obowiązku naprawienia szkody, wywodzonego z obowiązku zachowania staranności przez spółkę babkę spółki, której upadłość ogłoszono, jest co do zasady prawo państwa, w którym ta ostatnia ma swoją siedzibę, chociaż uprzednie istnienie umowy o finansowanie między tymi dwiema spółkami, której towarzyszy zapis o wyborze sądu, jest okolicznością mogącą wskazywać na istnienie wyraźnie ściślejszego związku z innym państwem w rozumieniu ust. 3 tego artykułu.

         (1)  Dz.U. C 443 z 21.12.2020.


title: Sprawa C-213/19: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 8 marca 2022 r. – Komisja Europejska / Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej [Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Artykuł 4 ust. 3 TUE – Artykuł 310 ust. 6 TFUE i art. 325 TFUE – Zasoby własne – Cła – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Ochrona interesów finansowych Unii Europejskiej – Zwalczanie oszustw – Zasada skuteczności – Obowiązek udostępnienia Komisji Europejskiej przez państwa członkowskie zasobów własnych – Odpowiedzialność finansowa państw członkowskich w wypadku strat w zakresie zasobów własnych – Przywóz wyrobów włókienniczych i obuwia pochodzących z Chin – Oszustwa dokonywane systematycznie i na wielką skalę – Przestępczość zorganizowana – Znikający importerzy – Wartość celna – Zaniżenie wartości – Podstawa opodatkowania VAT – Brak systematycznych kontroli celnych przeprowadzanych w oparciu o analizę ryzyka, dokonywanych przed zwolnieniem danych towarów – Brak systematycznego składania zabezpieczeń – Metoda obliczania szacunkowych strat w zakresie tradycyjnych zasobów własnych dotyczących przywozu o znacznym ryzyku zaniżania wartości – Metoda statystyczna oparta na średnich cenach określanych na szczeblu Unii – Dopuszczalność]

text:
               25.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/3

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 8 marca 2022 r. – Komisja Europejska / Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
      (Sprawa C-213/19) (1)

      (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuł 4 ust. 3 TUE - Artykuł 310 ust. 6 TFUE i art. 325 TFUE - Zasoby własne - Cła - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Ochrona interesów finansowych Unii Europejskiej - Zwalczanie oszustw - Zasada skuteczności - Obowiązek udostępnienia Komisji Europejskiej przez państwa członkowskie zasobów własnych - Odpowiedzialność finansowa państw członkowskich w wypadku strat w zakresie zasobów własnych - Przywóz wyrobów włókienniczych i obuwia pochodzących z Chin - Oszustwa dokonywane systematycznie i na wielką skalę - Przestępczość zorganizowana - Znikający importerzy - Wartość celna - Zaniżenie wartości - Podstawa opodatkowania VAT - Brak systematycznych kontroli celnych przeprowadzanych w oparciu o analizę ryzyka, dokonywanych przed zwolnieniem danych towarów - Brak systematycznego składania zabezpieczeń - Metoda obliczania szacunkowych strat w zakresie tradycyjnych zasobów własnych dotyczących przywozu o znacznym ryzyku zaniżania wartości - Metoda statystyczna oparta na średnich cenach określanych na szczeblu Unii - Dopuszczalność)
      (2022/C 171/03)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn i F. Clotuche-Duvieusart, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: początkowo F. Shibli, S. Brandon, Z. Lavery i S. McCrory, następnie F. Shibli i S. McCrory, pełnomocnicy, których wspierali J. Eadie i I. Rogers, QC, oraz S. Pritchard, T. Sebastian i R. Hill, barristers)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną: Królestwo Belgii (przedstawiciele: J.-C. Halleux, P. Cottin i S. Baeyens, pełnomocnicy), Republika Estońska (przedstawiciel: N. Grünberg, pełnomocnik), Republika Grecka (przedstawiciel: M. Tassopoulou, pełnomocnik), Republika Łotewska (przedstawiciele: początkowo K. Pommere, V. Soņeca i I. Kucina, następnie K. Pommere, pełnomocnicy), Republika Portugalska (przedstawiciele: P. Barros da Costa, S. Jaulino, L. Inez Fernandes i P. Rocha, pełnomocnicy), Republika Słowacka (przedstawiciel: B. Ricziová, pełnomocniczka)

         Sentencja

                  1)

                  Nie księgując prawidłowych kwot należności celnych oraz nie udostępniając prawidłowej kwoty tradycyjnych zasobów własnych dotyczących niektórych przypadków przywozu wyrobów włókienniczych i obuwia pochodzących z Chin, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 2 i 8 decyzji Rady 2014/335/UE, Euratom z dnia 26 maja 2014 r. w sprawie systemu zasobów własnych Unii Europejskiej, art. 2 i 8 decyzji Rady 2007/436/WE, Euratom z dnia 7 czerwca 2007 r. w sprawie systemu zasobów własnych Wspólnot Europejskich, art. 2, 6, 9, 10, 12 i 13 rozporządzenia Rady (UE, Euratom) nr 609/2014 z dnia 26 maja 2014 r. w sprawie metod i procedury udostępniania tradycyjnych zasobów własnych, zasobów własnych opartych na VAT i zasobów własnych opartych na DNB oraz w sprawie środków w celu zaspokojenia potrzeb gotówkowych, zmienionego rozporządzeniem Rady (UE, Euratom) 2016/804 z dnia 17 maja 2016 r., art. 2, 6, 9, 10, 11 i 17 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r. wykonującego decyzję 94/728/WE, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot oraz art. 105 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny i art. 220 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 648/2005 z dnia 13 kwietnia 2005 r., w wyniku uchybienia zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 325 TFUE, art. 46 rozporządzenia nr 952/2013, art. 13 rozporządzenia nr 2913/92, zmienionego rozporządzeniem nr 648/2005, art. 248 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia nr 2913/92, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 3254/1994 z dnia 19 grudnia 1994 r., art. 244 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/2447 z dnia 24 listopada 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów rozporządzenia nr 952/2013, oraz art. 2 ust. 1 lit. d) i art. 85-87 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2009/69/WE z dnia 25 czerwca 2009 r.;
                  oraz nie przekazując Komisji wszystkich informacji niezbędnych do ustalenia kwoty strat w zakresie tradycyjnych zasobów własnych oraz nie dostarczając na żądanie uzasadnienia decyzji w sprawie umorzenia ustalonych długów celnych, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 4 ust. 3 TUE.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej zostaje obciążone czterema piątymi kosztów postępowania poniesionych przez Komisję Europejską i pokrywa własne koszty postępowania.

                  4)

                  Komisja Europejska pokrywa jedną piątą własnych kosztów postępowania.

                  5)

                  Królestwo Belgii, Republika Estońska, Republika Grecka, Republika Łotewska, Republika Portugalska i Republika Słowacka pokrywają własne koszty postępowania.

         (1)  Dz.U. C 164 z 13.5.2019.


title: Sprawa T-503/21: Postanowienie Sądu z dnia 14 lutego 2022 r. – Lagardère, unité médico socjale / Komisja [Skarga o stwierdzenie nieważności – Rozporządzenie (UE) 2021/953 – Unijne cyfrowe zaświadczenie COVID – Swobodny przepływ osób – Ograniczenia – Błędne oznaczenie strony pozwanej – Niedopuszczalność]

text:
               25.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/39

      Postanowienie Sądu z dnia 14 lutego 2022 r. – Lagardère, unité médico socjale / Komisja
      (Sprawa T-503/21) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Rozporządzenie (UE) 2021/953 - Unijne cyfrowe zaświadczenie COVID - Swobodny przepływ osób - Ograniczenia - Błędne oznaczenie strony pozwanej - Niedopuszczalność)
      (2022/C 171/52)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca:: Lagardère, unité médico-sociale (Ghlin, Belgia) (przedstawiciel: adwokat P. Vanlangendonck)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciel: E. Montaguti, pełnomocnik)

         Przedmiot

      W swojej skardze skierowanej wyraźnie do Komisji Europejskiej i opartej art. 263 TFUE strona skarżąca domaga się stwierdzenia nieważności rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/953 z dnia 14 czerwca 2021 r. w sprawie ram wydawania, weryfikowania i uznawania interoperacyjnych zaświadczeń o szczepieniu, o wyniku testu i o powrocie do zdrowia w związku z COVID-19 (unijne cyfrowe zaświadczenie COVID) w celu ułatwienia swobodnego przemieszczania się w czasie pandemii COVID-19 (Dz.U. 2021, L 211, s. 1).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  Nie ma już potrzeby orzekania w przedmiocie wniosków Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenientów.

                  3)

                  Lagardère, unité médico-sociale zostaje obciążona kosztami postępowania.

                  4)

                  Parlament i Rada pokrywają własne koszty związane ze złożeniem wniosków o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

         (1)  Dz.U. C 422 z dnia 18.10.2021.


title: Sprawa C-162/20 P: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 3 marca 2022 r. – WV/Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ) [Odwołanie – Służba publiczna – Urzędnicy – Regulamin pracowniczy urzędników Unii Europejskiej – Artykuł 60 akapit pierwszy – Nieusprawiedliwiona nieobecność – Zakres – Zaliczenie nieobecności na poczet corocznego urlopu wypoczynkowego – Wstrzymanie wypłaty części wynagrodzenia – Urzędnik niewypełniający obowiązków w rozumieniu art. 21 i 55 regulaminu pracowniczego]

text:
               25.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/4

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 3 marca 2022 r. – WV/Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ)
      (Sprawa C-162/20 P) (1)

      (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Regulamin pracowniczy urzędników Unii Europejskiej - Artykuł 60 akapit pierwszy - Nieusprawiedliwiona nieobecność - Zakres - Zaliczenie nieobecności na poczet corocznego urlopu wypoczynkowego - Wstrzymanie wypłaty części wynagrodzenia - Urzędnik niewypełniający obowiązków w rozumieniu art. 21 i 55 regulaminu pracowniczego)
      (2022/C 171/04)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: WV (przedstawiciel: É. Boigelot, avocat)

         Druga strona postępowania: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ) (przedstawiciele: S. Marquardt i R. Spáč, pełnomocnicy, których wspierali M. Troncoso Ferrer, abogado, i F.-M. Hislaire, avocat)

         Sentencja

                  1)

                  Postanowienie Sądu Unii Europejskiej z dnia 29 stycznia 2020 r., WV/ESDZ (T-471/18 RENV, niepublikowane, EU:T:2020:26), zostaje uchylone.

                  2)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ) z dnia 27 listopada 2017 r. w sprawie wstrzymania wypłaty części wynagrodzenia za 72 dni kalendarzowe i decyzji ESDZ z dnia 2 maja 2018 r. oddalającej zażalenie wnoszącej odwołanie wniesione w dniu 3 stycznia 2018 r.

                  3)

                  ESDZ zostaje zobowiązany do zwrotu na rzecz wnoszącej odwołanie kwot nienależnie potrąconych z jej wynagrodzenia za 71,5 dnia. Kwoty te będą powiększane o odsetki w wysokości 5 % rocznie od dnia ich potrącenia.

                  4)

                  ESDZ pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez WV zarówno w postępowaniu w pierwszej instancji, jak i w ramach niniejszego postępowania odwoławczego.

         (1)  Dz.U. C 320 z 28.9.2020.


title: Sprawa C-519/20: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 10 marca 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover – Niemcy) – Postępowanie wszczęte przeciwko K [Odesłanie prejudycjalne – Polityka imigracyjna – Dyrektywa 2008/115/WE – Zastosowanie środka detencyjnego w celu wydalenia – Artykuł 16 ust. 1 – Bezpośrednia skuteczność – Specjalny ośrodek detencyjny – Pojęcie – Przetrzymywanie w zakładzie karnym – Przesłanki – Artykuł 18 – Sytuacja nadzwyczajna – Pojęcie – Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – Skuteczna kontrola sądowa]

text:
               25.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/12

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 10 marca 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover – Niemcy) – Postępowanie wszczęte przeciwko K
      (Sprawa C-519/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Polityka imigracyjna - Dyrektywa 2008/115/WE - Zastosowanie środka detencyjnego w celu wydalenia - Artykuł 16 ust. 1 - Bezpośrednia skuteczność - Specjalny ośrodek detencyjny - Pojęcie - Przetrzymywanie w zakładzie karnym - Przesłanki - Artykuł 18 - Sytuacja nadzwyczajna - Pojęcie - Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Skuteczna kontrola sądowa)
      (2022/C 171/15)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Amtsgericht Hannover

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: K

         przy udziale: Landkreis Gifhorn

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 16 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich należy interpretować w ten sposób, że za „specjalny ośrodek detencyjny” w rozumieniu tego przepisu można uznać specjalny oddział zakładu karnego, który to oddział, po pierwsze, choć posiada własnego kierownika, jest podporządkowany kierownictwu tego zakładu i podlega władzy ministra właściwego do spraw więziennictwa, i w którym, po drugie, obywatele państw trzecich są przetrzymywani, w celu wydalenia, w specjalnych budynkach wyposażonych we własne zaplecze i odizolowanych od pozostałych budynków tego oddziału, w których osadzone są osoby skazane karnie, o ile warunki przetrzymywania mające zastosowanie do tych obywateli w miarę możliwości zapobiegają temu, by owo przetrzymywanie było zbliżone do zamknięcia w środowisku więziennym, i są ukształtowane w taki sposób, że przestrzegane są zarówno prawa zagwarantowane w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, jak i prawa ustanowione w art. 16 ust. 2–5 i art. 17 tej dyrektywy.

                  2)

                  Artykuł 18 dyrektywy 2008/115 w związku z art. 47 karty praw podstawowych należy interpretować w ten sposób, że sąd krajowy, do którego zwrócono się w ramach jego kompetencji o zarządzenie zastosowania środka detencyjnego lub jego przedłużenia w zakładzie karnym wobec obywatela państwa trzeciego w celu jego wydalenia, powinien mieć możność sprawdzenia, czy spełnione są przesłanki, od których ten art. 18 uzależnia możliwość ustalenia przez państwo członkowskie, iż ten obywatel będzie objęty środkiem detencyjnym w zakładzie karnym.

                  3)

                  Artykuł 16 ust. 1 dyrektywy 2008/115 w związku z zasadą pierwszeństwa prawa Unii należy interpretować w ten sposób, że sąd krajowy powinien odstąpić od stosowania uregulowania państwa członkowskiego, które tymczasowo zezwala na przetrzymywanie nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich w celu ich wydalenia w zakładach karnych oddzielnie od zwykłych więźniów, jeżeli warunki, od których art. 18 ust. 1 i art. 16 ust. 1 zdanie drugiej tej dyrektywy uzależniają zgodność takiego uregulowania z prawem Unii, nie są lub nie są już spełnione.

         (1)  Dz.U. C 19 z 18.1.2021.


title: Sprawa C-171/20 P: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 3 marca 2022 r. – WV / Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ) [Odwołanie – Służba publiczna – Wniosek o udzielenie wsparcia – Żądanie odszkodowawcze – Regulamin pracowniczy urzędników Unii Europejskiej – Artykuł 24 ust. 1 i 2 – Artykuł 90 ust. 1 i 2 – Kontrola prawomocnego aktu administracyjnego]

text:
               25.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/5

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 3 marca 2022 r. – WV / Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ)
      (Sprawa C-171/20 P) (1)

      (Odwołanie - Służba publiczna - Wniosek o udzielenie wsparcia - Żądanie odszkodowawcze - Regulamin pracowniczy urzędników Unii Europejskiej - Artykuł 24 ust. 1 i 2 - Artykuł 90 ust. 1 i 2 - Kontrola prawomocnego aktu administracyjnego)
      (2022/C 171/05)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: WV (przedstawiciel: É. Boigelot, adwokat)

         Druga strona postępowania: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ) (przedstawiciele: S. Marquardt i R. Spáč, pełnomocnicy, których wspierali M. Troncoso Ferrer, abogado, i F.M. Hislaire, adwokat)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje w części odrzucone, a w pozostałym zakresie oddalone.

                  2)

                  WV zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 320 z 28.9.2020.


title: Sprawa C-135/22 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziesiąta izba) wydanego w dniu 15 grudnia 2021 r. w sprawie T-158/19, Patrick Breyer/Europejska Agencja Wykonawcza ds. Badań Naukowych, wniesione w dniu 25 lutego 2022 r. przez Patricka Breyera

text:
               25.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/20

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziesiąta izba) wydanego w dniu 15 grudnia 2021 r. w sprawie T-158/19, Patrick Breyer/Europejska Agencja Wykonawcza ds. Badań Naukowych, wniesione w dniu 25 lutego 2022 r. przez Patricka Breyera
      (Sprawa C-135/22 P)
      (2022/C 171/26)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Patrick Breyer (przedstawiciel: J. Breyer, Rechtsanwalt)

         Druga strona postępowania: Europejska Agencja Wykonawcza ds. Badań Naukowych

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Wnoszący odwołanie wnosi o

                  1.

                  uchylenie wyroku Sądu z dnia 15 grudnia 2021 r. w sprawie T-158/19 Breyer/ REA i stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiej Agencji Wykonawczej ds. Badań Naukowych (REA) z dnia 17 stycznia 2019 r. (ARES [2019] 266593) w całości; oraz

                  2.

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Podsumowując, wnoszący odwołanie twierdzi, że na podstawie art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1) przysługuje mu prawo do pełnego dostępu do dokumentów dotyczących realizacji projektu badawczego, „iBorderCtrl: Inteligentny przenośny system kontroli granicznej” w ramach programu Horyzont 2020. Interes publiczny związany z przejrzystością finansowanego ze środków publicznych rozwoju systemów sztucznej inteligencji, które mają być wykorzystywane przez organy kontroli granicznej jako wykrywacze kłamstw lub do oceny ryzyka stwarzanego przez osoby wjeżdżające na terytorium UE, przeważa nad prywatnymi interesami handlowymi.
      Interes publiczny w dostępie do informacji zaczyna się już na początku fazy badawczej ze względu na etyczne, społeczne i związane z prawami człowieka konsekwencje stosowania technologii wysokiego ryzyka i nie może być w sposób uzasadniony odkładany na etap po zakończeniu projektu badawczego.
      System upowszechniania wyników przewidziany w Rozporządzeniu nr 1290/2013 (2) oraz w umowie o udzielenie dotacji nie jest w stanie zaspokoić zainteresowania naukowego, zainteresowania mediów oraz ogółu społeczeństwa projektem.

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43 – Polskie wydanie specjalne: Rozdział 01 Tom 003 P. 331–336).

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1290/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. ustanawiające zasady uczestnictwa i upowszechniania dla programu „Horyzont 2020” – programu ramowego w zakresie badań naukowych i innowacji (2014–2020) oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1906/2006 (Dz.U. 2013, L 347, s. 81).


title: Sprawa T-86/21: Wyrok Sądu z dnia 2 marca 2022 r. – Distintiva Solutions/EUIPO – Makeblock (Makeblock) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Graficzny unijny znak towarowy Makeblock – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Charakter odróżniający – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Brak charakteru opisowego – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Brak znaku towarowego mogącego zwieść odbiorców – Artykuł 7 ust. 1 lit. g) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. g) rozporządzenia (UE) 2017/1001]]

text:
               25.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/30

      Wyrok Sądu z dnia 2 marca 2022 r. – Distintiva Solutions/EUIPO – Makeblock (Makeblock)
      (Sprawa T-86/21) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy Makeblock - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter odróżniający - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Brak charakteru opisowego - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Brak znaku towarowego mogącego zwieść odbiorców - Artykuł 7 ust. 1 lit. g) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. g) rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2022/C 171/38)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Distintiva Solutions S. Coop. Pequeña (Vitoria-Gasteiz, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokatka M. Sanmartín Sanmartín)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Ivanauskas i V. Ruzek, pełnomocnicy).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Makeblock Co. Ltd (Shenzhen, Chiny) (przedstawiciel: adwokatka C. Sueiras Villalobos)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 listopada 2020 r. (sprawa R 988/2020-5) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Distintiva Solutions i Makeblock.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Distintiva Solutions S. Coop. Pequeña zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 110 z 29.3.2021.


title: Sprawa T-603/21 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 23 lutego 2022 r. – WO / Prokuratura Europejska [Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – Prawo instytucjonalne – Wzmocniona współpraca w zakresie ustanowienia Prokuratury Europejskiej – Rozporządzenie (UE) 2017/1939 – Powoływanie delegowanych prokuratorów europejskich w Prokuraturze Europejskiej – Powołanie jednego z kandydatów wskazanych przez Litwę – Wniosek o zawieszenie wykonania – Uchybienie wymogom formalnym – Niedopuszczalność]

text:
               25.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/39

      Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 23 lutego 2022 r. – WO / Prokuratura Europejska
      (Sprawa T-603/21 R)
      (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych - Prawo instytucjonalne - Wzmocniona współpraca w zakresie ustanowienia Prokuratury Europejskiej - Rozporządzenie (UE) 2017/1939 - Powoływanie delegowanych prokuratorów europejskich w Prokuraturze Europejskiej - Powołanie jednego z kandydatów wskazanych przez Litwę - Wniosek o zawieszenie wykonania - Uchybienie wymogom formalnym - Niedopuszczalność)
      (2022/C 171/53)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: WO (przedstawiciel: adwokat V. Vitkovskis)

         Strona pozwana: Prokuratura Europejska

         Przedmiot

      Wniosek na podstawie art. 278 i 279 TFUE o zawieszenie wykonania decyzji nr 28/2021 kolegium Prokuratury Europejskiej z dnia 21 kwietnia 2021 r. odrzucającej kandydaturę skarżącego na stanowisko delegowanego prokuratora europejskiego.

         Sentencja

                  1)

                  Wniosek o zarządzenie środka tymczasowego zostaje oddalony.

                  2)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie.


title: Sprawa T-125/21: Wyrok Sądu z dnia 2 marca 2022 r. – Banco de Investimento Global / EUIPO – Banco BIC Português (EUROBIC) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego EUROBIC – Wcześniejsze graficzne unijne znaki towarowe BiG, BANCO BiG i BiGlobal TRADE – Wcześniejsze krajowe znaki towarowe słowne BANCO BIG i graficzny BANCO BiG – Względna podstawa odmowy rejestracji – Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]]

text:
               25.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/30

      Wyrok Sądu z dnia 2 marca 2022 r. – Banco de Investimento Global / EUIPO – Banco BIC Português (EUROBIC)
      (Sprawa T-125/21) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego EUROBIC - Wcześniejsze graficzne unijne znaki towarowe BiG, BANCO BiG i BiGlobal TRADE - Wcześniejsze krajowe znaki towarowe słowne BANCO BIG i graficzny BANCO BiG - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2022/C 171/39)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Banco de Investimento Global, SA (Lizbona, Portugalia) (przedstawiciel: adwokat N. Lucas)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J. Ivanauskas, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Banco BIC Português, SA (Lizbona) (przedstawiciel: adwokat P. Sousa e Silva)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 listopada 2020 r. (sprawa R 607/2019-1), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Banco de Investimento Global a Banco BIC Português.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Banco de Investimento Global, SA zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 148 z 26.4.2021.


title: Sprawa C-136/22 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 22 grudnia 2021 r. w sprawie T-381/21, Debrégeas & Associés Pharma / EMA, wniesione w dniu 25 lutego 2022 r. przez Debregeas et associés Pharma (D & A Pharma)

text:
               25.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/21

      Odwołanie od postanowienia Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 22 grudnia 2021 r. w sprawie T-381/21, Debrégeas & Associés Pharma / EMA, wniesione w dniu 25 lutego 2022 r. przez Debregeas et associés Pharma (D & A Pharma)
      (Sprawa C-136/22 P)
      (2022/C 171/27)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Debrégeas et associés Pharma (D & A Pharma) (przedstawiciele: N. Viguié, avocat, D. Krzisch, avocate)

         Druga strona postępowania: Europejska Agencja Leków

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  Uchylenie postanowienia Sądu (ósma izba) z dnia 22 grudnia 2021 r. w sprawie T-381/21, Debrégeas & Associés Pharma / EMA;

            i w konsekwencji

                  —

                  przekazanie sprawy Sądowi Unii Europejskiej do ponownego rozpoznania w celu przedstawienia przez EMA uwag co do istoty sporu i wydania przez Sąd orzeczenia w przedmiocie tej istoty sporu;

            W przypadku gdyby Trybunał stwierdził, że stan sprawy pozwala na jej rozstrzygnięcie i postanowił nie przekazywać sprawy Sądowi

                  —

                  uwzględnienie żądań przedstawionych przez wnoszącego odwołanie w pierwszej instancji;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji, na mocy której Europejska Agencja Leków (EMA) zlikwidowała naukową grupę doradczą „Scientific Advisory Group on Psychiatry” Komitetetu ds. Produktów Leczniczych Stosowanych u Ludzi (CHMP) powstałą w wyniku publicznego wezwania do wyrażenia przez ekspertów zainteresowania członkostwem w stałych grupach doradczych (SAG) EMA z dnia 5 maja 2021 r. i komunikatu prasowego EMA z dnia 5 maja 2021 r.;

            W każdym razie,

                  —

                  Obciążenie EMA kosztami niniejszego postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      W ramach zarzutu pierwszego wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd nie mógł, nie naruszając prawa i nie popełniając oczywistego błędu w ocenie, orzec, że D & A nie miała interesu we wszczęciu postępowania na zaskarżoną decyzję, ponieważ stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji nie przyniosłoby jej żadnej korzyści, podczas gdy naruszenie pozycji D & A, a w szczególności jej praw procesowych, jest już pewne, podobnie jak korzyść, jaką odniosłaby ona ze stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, ponieważ:

                  —

                  D & A odwołała się od decyzji z dnia 6 lipca 2020 r. odrzucającej jej wniosek o wydanie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, ze względu, w szczególności, na nieprawidłowość procedury, która doprowadziła do wydania opinii przez CHMP, z powodu braku konsultacji z SAG Psychiatrie w trakcie procedury przeglądu (wniosek nr T-556-20);

                  —

                  Likwidacja SAG Psychiatrie pozbawia ją gwarancji proceduralnych jako wnioskodawcę ubiegającego się o pozwolenie na dopuszczenie do obrotu psychiatrycznego produktu leczniczego.

            W ramach zarzutu drugiego wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd nie mógł, nie naruszając prawa i nie popełniając oczywistego błędu w ocenie, orzec że interes D & A we wszczęciu postępowania nie jest obecny i pewny, lecz jedynie przyszły i hipotetyczny, podczas gdy D & A odwołała się od decyzji z dnia 6 lipca 2020 r., na mocy której odrzucono jej wniosek o pozwolenie na dopuszczenie do obrotu, ze względu, w szczególności, na nieprawidłowość procedury, która doprowadziła do wydania opinii przez CHMP, z powodu braku konsultacji z SAG Psychiatrie w trakcie procedury przeglądu (wniosek nr T-556-20).


title: Sprawa C-172/20 P: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 3 marca 2022 r. – WV / Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ). [Odwołanie – Służba publiczna – Wniosek o udzielenie wsparcia – Regulamin pracowniczy urzędników Unii Europejskiej – Artykuł 90 ust. 1 i 2 – Dzień złożenia wniosku – Dorozumiana decyzja odmowna w sprawie wniosku – Zażalenie – Złożenie – Termin – Usprawiedliwiony błąd]

text:
               25.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/5

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 3 marca 2022 r. – WV / Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ).
      (Sprawa C-172/20 P) (1)

      (Odwołanie - Służba publiczna - Wniosek o udzielenie wsparcia - Regulamin pracowniczy urzędników Unii Europejskiej - Artykuł 90 ust. 1 i 2 - Dzień złożenia wniosku - Dorozumiana decyzja odmowna w sprawie wniosku - Zażalenie - Złożenie - Termin - Usprawiedliwiony błąd)
      (2022/C 171/06)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: WV (przedstawiciel: É. Boigelot, adwokat)

         Druga strona postępowania: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ) (przedstawiciele: S. Marquardt i R. Spáč, pełnomocnicy, których wspierali M. Troncoso Ferrer, abogado, i F.M. Hislaire, adwokat)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje w części odrzucone, a w pozostałym zakresie oddalone.

                  2)

                  WV zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 320 z 28.9.2020.


title: Sprawa C-197/22: Skarga wniesiona w dniu 11 marca 2022 r. – Komisja Europejska / Republika Włoska

text:
               25.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/22

      Skarga wniesiona w dniu 11 marca 2022 r. – Komisja Europejska / Republika Włoska
      (Sprawa C-197/22)
      (2022/C 171/28)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Gattinara, E. Sanfrutos Cano, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Republika Włoska

         Żądania strony skarżącej

      Komisja wnosi do Trybunału o:

                  1)

                  stwierdzenie, że nie podejmując działań w celu zapewnienia zgodności z wartościami określonymi w części B załącznika I do dyrektywy Rady 98/83/WE z dnia 3 listopada 1998 r. w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi (Dz.U.1998, L 330, s. 32)

                              —

                              w odniesieniu do poziomu stężenia arsenu – w gminie Bagnoregio od 2018 r., w gminie Civitella d'Agliano w pierwszej połowie 2018 r., w drugiej połowie 2019 r. i od 2020 r. z wyjątkiem drugiej połowy 2021 r., w gminie Fabrica di Roma w 2013 r. i od 2015 r. w gminie Farnese w 2013 r., a następnie od 2018 r., w gminie Ronciglione w 2013 r., a następnie w pierwszym semestrze 2018 r. i w pierwszym semestrze 2019 r., a następnie od 2020 r., w gminie Tuscania od 2018 r., z wyjątkiem pierwszego semestru 2019 r., oraz

                              —

                              w odniesieniu do poziomu stężenia fluorków, w gminie Bagnoregio od 2018 r. do pierwszej połowy 2019 r., a w gminie Fabrica di Roma w 2018 r., pierwszej połowie 2019 r. i drugiej połowie 2021 r,

                        Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 4 ust. 1 dyrektywy 98/83/WE w związku z załącznikiem I część B do tej dyrektywy.

                  2)

                  stwierdzenie, że nie przyjmując w możliwie najkrótszym terminie środków niezbędnych w celu przywrócenia [należytej] jakości wody w gminach Bagnoregio, Civitella d'Agliano, Fabrica di Roma, Farnese, Ronciglione i Tuscania w odniesieniu do poziomu stężenia arsenu oraz w gminach Bagnoregio i Fabrica di Roma w odniesieniu do poziomu stężenia fluorków, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 8 ust. 2 dyrektywy 98/83/W;

                  3)

                  obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      W pierwszym zarzucie skargi Komisja podnosi, że nie zapewniając przestrzegania wartości określonych w części B załącznika I do dyrektywy w odniesieniu do arsenu i fluorków, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 4 ust. 1 dyrektywy 98/83/WE w związku z załącznikiem I do tej dyrektywy. W szczególności, jeśli chodzi o wartość stężenia arsenu, naruszenie to dotyczy gminy Bagnoregio począwszy od 2018 r., gminy Civitella d'Agliano w pierwszej połowie 2018 r., w drugiej połowie 2019 r. i od 2020 r., z wyjątkiem drugiej połowy 2021 r, Gmina Fabrica di Roma za rok 2013 i od roku 2015, Gmina Farnese za rok 2013, a następnie od roku 2018, Gmina Ronciglione za rok 2013, a następnie za pierwsze półrocze roku 2018, za pierwsze półrocze roku 2019, a następnie od roku 2020, Gmina Tuscania od roku 2018 do chwili obecnej, z wyjątkiem pierwszego półrocza roku 2019. Naruszenia te nadal trwają. Jeśli chodzi o wartość stężenia fluorków, naruszenie obowiązku wynikającego z art. 4 ust. 1 dyrektywy w związku z załącznikiem I do niej dotyczy gminy Bagnoregio w okresie od 2018 r. do pierwszej połowy 2019 r. oraz gminy Fabrica di Roma w okresie od 2018 r., pierwszej połowy 2019 r. i drugiej połowy 2021 r.
      W drugim zarzucie Komisja podnosi, że nie przyjmując w możliwie najkrótszym terminie środków niezbędnych do przywrócenia [należytej] jakości wody w gminach Bagnoregio, Civitella d'Agliano, Fabrica di Roma, Farnese, Ronciglione i Tuscania w odniesieniu do poziomu stężenia arsenu oraz w gminach Bagnoregio i Fabrica di Roma w odniesieniu do poziomu stężenia fluorków, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 8 ust. 2 dyrektywy.


title: Sprawa T-635/21: Postanowienie Sądu z dnia 21 lutego 2022 r. – Carlings / EUIPO – Margarete Steiff (STUHF) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Wycofanie sprzeciwu – Umorzenie postępowania]

text:
               25.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/40

      Postanowienie Sądu z dnia 21 lutego 2022 r. – Carlings / EUIPO – Margarete Steiff (STUHF)
      (Sprawa T-635/21) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania)
      (2022/C 171/54)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Carlings AS (Billingstad, Norwegia) (przedstawiciele: adwokaci V. Töbelmann i J. Haesemann)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Bosse i D. Hanf, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Margarete Steiff GmbH (Giengen/Brenz, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat U. Hildebrandt)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 lipca 2021 r. (sprawa R 2024/2020-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Margarete Steiff a Carlings.

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

                  2)

                  Carlings AS i Margarete Steiff GmbH pokrywają własne koszty oraz po połowie koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

         (1)  Dz.U. C 471 z 22.11.2021.


title: Sprawa T-834/17: Wyrok Sądu z dnia 23 lutego 2022 r. – United Parcel Service / Komisja [Odpowiedzialność pozaumowna – Konkurencja – Rynki międzynarodowych usług ekspresowej dystrybucji niewielkich przesyłek w EOG – Koncentracja – Decyzja uznająca koncentrację za niezgodną z rynkiem wewnętrznym – Stwierdzenie nieważności decyzji wyrokiem Sądu – Prawo do obrony – Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom – Związek przyczynowy]

text:
               25.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/24

      Wyrok Sądu z dnia 23 lutego 2022 r. – United Parcel Service / Komisja
      (Sprawa T-834/17) (1)

      (Odpowiedzialność pozaumowna - Konkurencja - Rynki międzynarodowych usług ekspresowej dystrybucji niewielkich przesyłek w EOG - Koncentracja - Decyzja uznająca koncentrację za niezgodną z rynkiem wewnętrznym - Stwierdzenie nieważności decyzji wyrokiem Sądu - Prawo do obrony - Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom - Związek przyczynowy)
      (2022/C 171/29)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: United Parcel Service, Inc. (Atlanta, Georgia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: A. Ryan, solicitor, F. Hoseinian, W. Knibbeler, A. Pliego Selie i F. Roscam Abbing, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: N. Khan, P. Berghe, M. Farley i R. Leupold Henning, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 268 TFUE żądanie zmierzające do uzyskania naprawienia szkody, jaką skarżąca miała ponieść w związku z niezgodnością z prawem decyzji Komisji C(2013) 431 z dnia 30 stycznia 2013 r. uznającej koncentrację za niezgodną z rynkiem wewnętrznym oraz z funkcjonowaniem Porozumienia EOG (sprawa COMP/M.6570 – UPS/TNT Express).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Komisja Europejska pokrywa własne koszty, a także jedną trzecią kosztów poniesionych przez United Parcel Service, Inc.

                  3)

                  United Parcel Service pokrywa dwie trzecie własnych kosztów.

         (1)  Dz.U. C 72 z 26.2.2018.


title: Sprawa C-634/20: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 3 marca 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus – Finlandia) – Postępowanie zainicjowane przez A [Odesłanie prejudycjalne – Uznawanie kwalifikacji zawodowych – Dyrektywa 2005/36/WE – Zakres stosowania – Warunki uzyskania prawa do samodzielnego wykonywania zawodu lekarza w przyjmującym państwie członkowskim – Dyplom wydany w państwie członkowskim pochodzenia – Ograniczenie prawa do wykonywania zawodu lekarza na okres trzech lat – Nadzór lekarza posiadającego uprawnienie do wykonywania zawodu i równoczesne odbywanie trzyletniego szkolenia specjalistycznego w zakresie ogólnej praktyki medycznej – Artykuły 45 i 49 TFUE]

text:
               25.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/13

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 3 marca 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus – Finlandia) – Postępowanie zainicjowane przez A
      (Sprawa C-634/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Uznawanie kwalifikacji zawodowych - Dyrektywa 2005/36/WE - Zakres stosowania - Warunki uzyskania prawa do samodzielnego wykonywania zawodu lekarza w przyjmującym państwie członkowskim - Dyplom wydany w państwie członkowskim pochodzenia - Ograniczenie prawa do wykonywania zawodu lekarza na okres trzech lat - Nadzór lekarza posiadającego uprawnienie do wykonywania zawodu i równoczesne odbywanie trzyletniego szkolenia specjalistycznego w zakresie ogólnej praktyki medycznej - Artykuły 45 i 49 TFUE)
      (2022/C 171/16)
      Język postępowania: fiński

         Sąd odsyłający

      Korkein hallinto-oikeus

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: A

         Przy udziale: Sosiaali- ja terveysalan lupa- ja valvontavirasto

         Sentencja

      Artykuły 45 i 49 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, aby właściwy organ przyjmującego państwa członkowskiego przyznał danej osobie na podstawie przepisów krajowych prawo do wykonywania zawodu lekarza, które jest ograniczone do okresu trzech lat i podlega dwóm warunkom: po pierwsze, aby osoba ta poddała się w ramach wykonywania swych obowiązków kierownictwu i nadzorowi lekarza uprawnionego do wykonywania zawodu, oraz po drugie, aby w tym samym okresie ukończyła specjalistyczne trzyletnie szkolenie w zakresie ogólnej praktyki medycznej, aby móc uzyskać prawo do samodzielnego wykonywania zawodu lekarza w przyjmującym państwie członkowskim, biorąc pod uwagę fakt, że dana osoba, która odbyła kształcenie medyczne na podstawowym poziomie w państwie członkowskim pochodzenia, posiada dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji, o którym mowa, w odniesieniu do Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, w pkt 5.1.1 załącznika V do dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/55/UE z dnia 20 listopada 2013 r., lecz nie posiada zaświadczenia, o którym mowa w tym załączniku, potwierdzającego odbycie rocznego stażu zawodowego, wymaganego przez państwo członkowskie pochodzenia jako dodatkowy warunek posiadania kwalifikacji zawodowych.

         (1)  Dz.U. C 44 z 8.2.2021.


title: Sprawa T-540/18: Wyrok Sądu z dnia 23 lutego 2022 r. – ASL Aviation Holdings i ASL Airlines (Ireland)/Komisja [Odpowiedzialność pozaumowna – Konkurencja – Rynki usług międzynarodowych ekspresowej dystrybucji niewielkich przesyłek w EOG – Koncentracja – Decyzja uznająca koncentrację za niezgodną z rynkiem wewnętrznym – Stwierdzenie nieważności decyzji wyrokiem Sądu – Ogólne odesłanie do innych pism – Zarzuty i ich części podniesione przez osobę trzecią w innej sprawie – Dowody przedstawione w replice – Brak uzasadnienia opóźnienia – Niedopuszczalność – Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom]

text:
               25.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/24

      Wyrok Sądu z dnia 23 lutego 2022 r. – ASL Aviation Holdings i ASL Airlines (Ireland)/Komisja
      (Sprawa T-540/18) (1)

      (Odpowiedzialność pozaumowna - Konkurencja - Rynki usług międzynarodowych ekspresowej dystrybucji niewielkich przesyłek w EOG - Koncentracja - Decyzja uznająca koncentrację za niezgodną z rynkiem wewnętrznym - Stwierdzenie nieważności decyzji wyrokiem Sądu - Ogólne odesłanie do innych pism - Zarzuty i ich części podniesione przez osobę trzecią w innej sprawie - Dowody przedstawione w replice - Brak uzasadnienia opóźnienia - Niedopuszczalność - Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom)
      (2022/C 171/30)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: ASL Aviation Holdings DAC (Swords, Irlandia), ASL Airlines (Ireland) Ltd (Swords) (przedstawiciele: N. Travers, SC, H. Kelly, K. McKenna i R. Scanlan, solicitors)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: N. Khan, P. Berghe, M. Farley i R. Leupold Henning, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na podstawie art. 268 TFUE żądanie zmierzające do uzyskania naprawienia szkody, jaką skarżące miały ponieść w związku z niezgodnością z prawem decyzji Komisji C(2013) 431 z dnia 30 stycznia 2013 r. uznającej koncentrację za niezgodną z rynkiem wewnętrznym oraz z funkcjonowaniem porozumienia EOG (sprawa COMP/M.6570 – UPS/TNT Express).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  ASL Aviation Holdings DAC i ASL Airlines (Ireland) Ltd zostają obciążone kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 399 z 5.11.2018.


title: Sprawa T-46/22 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 3 marca 2022 r. – Esedra / Parlament [Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – Zamówienia publiczne na usługi – Usługi opieki nad dziećmi – Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych – Brak pilnego charakteru]

text:
               25.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/40

      Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 3 marca 2022 r. – Esedra / Parlament
      (Sprawa T-46/22 R)
      (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych - Zamówienia publiczne na usługi - Usługi opieki nad dziećmi - Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych - Brak pilnego charakteru)
      (2022/C 171/55)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Esedra SRL (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat M. Vastmans)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: M. Pencheva i M. Kazek, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 278 i 279 TFUE żądanie, po pierwsze, zawieszenia wykonania decyzji Parlamentu z dnia 26 listopada 2021 r. o udzieleniu zamówienia publicznego na usługi w zakresie „kompleksowego zarządzania placówką opieki nad dziećmi Parlamentu Europejskiego w Brukseli przy ulicy Wayenberg” innemu oferentowi oraz o odrzuceniu oferty skarżącej, oraz po drugie, zobowiązanie Parlamentu do podjęcia niezbędnych środków w celu zawieszenia skutków decyzji o udzieleniu zamówienia lub umowy zawartej w następstwie tej decyzji.

         Sentencja

                  1)

                  Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

                  2)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-149/21: Wyrok Sądu z dnia 2 marca 2022 r. – UGA Nutraceuticals / EUIPO – Vitae Health Innovation (VITADHA) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską – Słowny znak towarowy VITADHA – Hiszpański wcześniejszy słowny znak towarowy VITANADH – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]]

text:
               25.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/31

      Wyrok Sądu z dnia 2 marca 2022 r. – UGA Nutraceuticals / EUIPO – Vitae Health Innovation (VITADHA)
      (Sprawa T-149/21) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Słowny znak towarowy VITADHA - Hiszpański wcześniejszy słowny znak towarowy VITANADH - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2022/C 171/40)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: UGA Nutraceuticals Srl (Gubbio, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci M. Riva, J. Graffer i A. Ottolini)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Vitae Health Innovation, SL (Montmeló, Hiszpania) (przedstawiciel: E. Torner Lasalle, avocate)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 stycznia 2021 r. (sprawa R 2719/2019-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Vitae Health Innovation a UGA Nutraceuticals.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  UGA Nutraceuticals Srl zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 182 z 10.5.2021.


title: Sprawa T-636/19: Wyrok Sądu z dnia 23 lutego 2022 r. – Chemours Netherlands / ECHA [REACH – Substancje wzbudzające szczególnie duże obawy – Ustalenie listy substancji zidentyfikowanych w celu ich ewentualnego włączenia do załącznika XIV do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 – Decyzja identyfikująca kwas 2,3,3,3,3-tetrafluoro-2-(heptafluoropropropoksy)propionowy, jego sole i jego halogenki acylowe (obejmujące dowolny z jego indywidualnych izomerów i ich kombinacje) jako substancję spełniającą kryteria włączenia na listę – Artykuł 57 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 – Oczywisty błąd w ocenie – Proporcjonalność]

text:
               25.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/25

      Wyrok Sądu z dnia 23 lutego 2022 r. – Chemours Netherlands / ECHA
      (Sprawa T-636/19) (1)

      (REACH - Substancje wzbudzające szczególnie duże obawy - Ustalenie listy substancji zidentyfikowanych w celu ich ewentualnego włączenia do załącznika XIV do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 - Decyzja identyfikująca kwas 2,3,3,3,3-tetrafluoro-2-(heptafluoropropropoksy)propionowy, jego sole i jego halogenki acylowe (obejmujące dowolny z jego indywidualnych izomerów i ich kombinacje) jako substancję spełniającą kryteria włączenia na listę - Artykuł 57 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 - Oczywisty błąd w ocenie - Proporcjonalność)
      (2022/C 171/31)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Chemours Netherlands BV (Dordrecht, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci R. Cana i E. Mullier)

         Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA), (przedstawiciele: W. Broere, N. Herbatschek i M. Heikkilä, pełnomocnicy, wpierani przez adwokata S. Raes)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną: Królestwo Niderlnadów (przedstawiciele: M. Bulterman, J. Langer i C. Schillemans, pełnomocnicy), ClientEarth AISBL (Bruksela, Belgia), ClientEarth (Londyn, Zjednoczone Królestwo), CHEM Trust Europe eV (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat N. Angelet)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji D/71/2019 z dnia 4 lipca 2019 r., która weszła w życie dnia 16 lipca 2019 r., w zakresie, w jakim obejmuje ona kwas 2,3,3,3-tetrafluoro-2-(heptafluoropropoksy)propionowy, jego sole i halogenki acylowe (oraz ich izomery i kombinacje izomerów) na liście substancji zidentyfikowanych w celu ich ewentualnego włączenia do załącznika XIV do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmiany dyrektywy 1999/45/WE oraz uchylenia rozporządzenia Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenia Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywy Rady 76/769/EWG i dyrektyw Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. L 396, s. 1; sprostowanie Dz.U. 2007 L 136, s. 3).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Chemours Netherlands BV pokrywa oprócz własnych kosztów koszty poniesione przez Europejską Agencję Chemikaliów (ECHA) i przez ClientEarth AISBL, ClientEarth i CHEM Trust Europe eV.

                  3)

                  Królestwo Niderlandów pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 399 z 25.11.2019.


title: Sprawa T-171/21: Wyrok Sądu z dnia 2 marca 2022 r. – Ubisoft Entertainment / EUIPO – Huawei Technologies (FOR HONOR) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie unijnego graficznego znaku towarowego FOR HONOR – Wcześniejszy krajowy słowny znak towarowy HONOR – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]]

text:
               25.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/32

      Wyrok Sądu z dnia 2 marca 2022 r. – Ubisoft Entertainment / EUIPO – Huawei Technologies (FOR HONOR)
      (Sprawa T-171/21) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie unijnego graficznego znaku towarowego FOR HONOR - Wcześniejszy krajowy słowny znak towarowy HONOR - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2022/C 171/41)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Ubisoft Entertainment (Carentoir, Francja) (przedstawiciel: J.B. Bourgeois, avocat)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: L. Lapinskaite i V. Ruzek, pełnomocnicy).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Huawei Technologies Co. Ltd (Shenzhen, Chiny)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 stycznia 2021 r. (sprawa R 1297/2020-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Huawei Technologies a Ubisoft Entertainment.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Ubisoft Entertainment zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 228 z 14.6.2021.


title: Sprawa T-806/19: Wyrok Sądu z dnia 23 lutego 2022 r. – Govern d’Andorra / EUIPO (Andorra) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Andorra – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001]]

text:
               25.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/26

      Wyrok Sądu z dnia 23 lutego 2022 r. – Govern d’Andorra / EUIPO (Andorra)
      (Sprawa T-806/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Andorra - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2022/C 171/32)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Govern d’Andorra (Andora, Andora) (przedstawiciel: adwokat P. González-Bueno Catalán de Ocón)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Crespo Carrillo i A. Crawcour, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 sierpnia 2019 r. (sprawa R 737/208–2), dotyczącą zgłoszenia do rejestracji oznaczenia graficznego Andorra jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Govern d’Andorra zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 27 z 27.1.2020.


title: Sprawa T-72/22: Skarga wniesiona w dniu 4 lutego 2022 r. – Interneto žiniasklaidos asociacija i in. / Komisja

text:
               25.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/41

      Skarga wniesiona w dniu 4 lutego 2022 r. – Interneto žiniasklaidos asociacija i in. / Komisja
      (Sprawa T-72/22)
      (2022/C 171/56)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Interneto žiniasklaidos asociacija (Wilno, Litwa), All Media Lithuania UAB (Wilno), All Media Radijas UAB (Wilno) (przedstawiciel: adwokat K. Kačerauskas)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Skarżące wnoszą do Sądu o:

                  —

                  uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonego pisma w całości;

                  —

                  obciążenie Komisji całością kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżące podnoszą jeden zarzut.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczy błędnej oceny informacji dostarczonych przez skarżące oraz niezbadania z wymaganą starannością okoliczności opisanych w skardze do Komisji złożonej przez skarżące w dniu 21 czerwca 2020 r. w sprawie udzielenia litewskiemu nadawcy świadczącemu usługę publiczną – VšĮ „Lietuvos nacionalinis radijas ir televizija” niezgodnej z prawem pomocy państwa, co doprowadziło do całkowitego nieuwzględnienia sytuacji faktycznej oraz do naruszeń prawa w piśmie wystosowanym przez Komisję. Takie zaniechanie stanowi naruszenie istotnego wymogu proceduralnego i przepisów materialnych regulujących mechanizm kontroli pomocy państwa ustanowiony w art. 107 ust. 1 i art. 108 ust. 3 TFUE. Dokonania przez Komisję błędnej oceny dowodzą w szczególności następujące uchybienia, którymi dotknięte jest pismo:

                              (i)

                              Komisja nie zbadała i nie porównała – z zachowaniem wymaganej staranności i wymaganego standardu prawnego – zgodności systemu istniejącego przed dniem 10 grudnia 1994 r. z systemem istniejącym po wprowadzeniu w 2015 r. i w 2020 r. zmian ustawy o krajowej radiofonii i telewizji Republiki Litewskiej (zwanej dalej „ustawą o LRT”), a tym samym dopuściła się naruszenia istotnych wymogów proceduralnych;

                              (ii)

                              Komisja naruszyła art. 107 ust. 1 i art. 108 ust. 3 TFUE poprzez nieuznanie, że wprowadzone w 2015 r. i w 2020 r. zmiany ustawy o LRT stanowią zmiany środka pomocy państwa, które powinny być skoordynowane z Komisją;

                              (iii)

                              Komisja naruszyła art. 107 ust. 1 i art. 108 ust. 3 TFUE poprzez nieuznanie, że wprowadzone w 2020 r. zmiany ustawy o LRT stanowią zmiany środka pomocy państwa, które powinny być skoordynowane z Komisją.


title: Sprawa T-134/20: Wyrok Sądu z dnia 2 marca 2022 r. – Huhtamaki / Komisja [Dostęp do dokumentów – Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 – Dokumenty dotyczące dochodzenia prowadzonego w dziedzinie pomocy państwa – Interpretacje indywidualne prawa podatkowego (tax rulings) – Odmowa udzielenia dostępu – Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych osoby trzeciej – Wyjątek dotyczący ochrony celów kontroli, dochodzenia i audytu – Ogólne domniemanie poufności – Brak niezbitego charakteru – Obowiązek uzasadnienia]

text:
               25.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/26

      Wyrok Sądu z dnia 2 marca 2022 r. – Huhtamaki / Komisja
      (Sprawa T-134/20) (1)

      (Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dokumenty dotyczące dochodzenia prowadzonego w dziedzinie pomocy państwa - Interpretacje indywidualne prawa podatkowego (tax rulings) - Odmowa udzielenia dostępu - Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych osoby trzeciej - Wyjątek dotyczący ochrony celów kontroli, dochodzenia i audytu - Ogólne domniemanie poufności - Brak niezbitego charakteru - Obowiązek uzasadnienia)
      (2022/C 171/33)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Huhtamaki Sàrl (Senningerberg, Luksemburg) (przedstawiciele: M. Struys i F. Pili, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Herrmann i A. Spina, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2019) 9417 final z dnia 18 grudnia 2019 r. oddalającej ponowny wniosek o udzielenie dostępu do dokumentów dotyczących dochodzenia prowadzonego w dziedzinie pomocy państwa, złożony przez skarżącą na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43).

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Europejskiej C(2019) 9417 final z dnia 18 grudnia 2019 r. oddalającej ponowny wniosek o udzielenie dostępu do dokumentów dotyczących dochodzenia prowadzonego w dziedzinie pomocy państwa, złożony przez Huhtamaki Sàrl na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43).

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 161 z 11.5.2020.


title: Sprawa C-177/20: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 marca 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Győri Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – „Grossmania” Mezőgazdasági Termelő és Szolgáltató Kft / Vas Megyei Kormányhivatal [Odesłanie prejudycjalne – Zasady prawa Unii – Pierwszeństwo – Bezpośrednia skuteczność – Lojalna współpraca – Artykuł 4 ust. 3 TUE – Artykuł 63 TFUE – Obowiązki państwa członkowskiego wynikającego z orzeczenia wydanego w trybie prejudycjalnym – Wykładnia przepisu prawa Unii dokonana przez Trybunał w orzeczeniu wydanym w trybie prejudycjalnym – Obowiązek zapewnienia pełnej skuteczności prawa Unii – Obowiązek odstąpienia od stosowania przez sąd krajowy uregulowania krajowego sprzecznego z prawem Unii w świetle wykładni tego prawa dokonanej przez Trybunał – Ostateczny charakter decyzji administracyjnej w sytuacji niewniesienia skargi do sądu – Zasady równoważności i skuteczności – Odpowiedzialność państwa członkowskiego]

text:
               25.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/6

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 marca 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Győri Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – „Grossmania” Mezőgazdasági Termelő és Szolgáltató Kft / Vas Megyei Kormányhivatal
      (Sprawa C-177/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Zasady prawa Unii - Pierwszeństwo - Bezpośrednia skuteczność - Lojalna współpraca - Artykuł 4 ust. 3 TUE - Artykuł 63 TFUE - Obowiązki państwa członkowskiego wynikającego z orzeczenia wydanego w trybie prejudycjalnym - Wykładnia przepisu prawa Unii dokonana przez Trybunał w orzeczeniu wydanym w trybie prejudycjalnym - Obowiązek zapewnienia pełnej skuteczności prawa Unii - Obowiązek odstąpienia od stosowania przez sąd krajowy uregulowania krajowego sprzecznego z prawem Unii w świetle wykładni tego prawa dokonanej przez Trybunał - Ostateczny charakter decyzji administracyjnej w sytuacji niewniesienia skargi do sądu - Zasady równoważności i skuteczności - Odpowiedzialność państwa członkowskiego)
      (2022/C 171/07)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Győri Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca:„Grossmania” Mezőgazdasági Termelő és Szolgáltató Kft

         Strona przeciwna: Vas Megyei Kormányhivatal

         Sentencja

      Prawo Unii, a w szczególności art. 4 ust. 3 TUE i art. 267 TFUE, należy interpretować w ten sposób, że sąd krajowy rozpatrujący skargę na decyzję oddalającą wniosek o ponowny wpis praw użytkowania, które wygasły z mocy prawa i zostały wykreślone z księgi wieczystej na podstawie uregulowania krajowego niezgodnego z art. 63 TFUE, w świetle wykładni dokonanej przez Trybunał w orzeczeniu wydanym w trybie prejudycjalnym, jest zobowiązany do:

                  —

                  odstąpienia od stosowania tego uregulowania; oraz

                  —

                  nakazania właściwemu organowi administracyjnemu – chyba że istnieją obiektywne i uzasadnione przeszkody, zwłaszcza natury prawnej – dokonania ponownego wpisu tych praw użytkowania, nawet jeśli decyzja o zniesieniu tych praw nie została zaskarżona do sądu w przewidzianym prawem terminie i w związku z tym stała się zgodnie z prawem krajowym ostateczna.

         (1)  Dz.U. C 279 z 24.8.2020.


title: Sprawa C-60/21: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 10 marca 2022 r. – Komisja Europejska/ Królestwo Belgii [Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Artykuł 45 TFUE – Artykuł 28 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym – Swobodny przepływ pracowników – Podatki bezpośrednie – Podatek dochodowy – Odliczenia – Świadczenia opiekuńcze – Równość traktowania – Dyskryminacja między podatnikami będącymi rezydentami a podatnikami niebędącymi rezydentami]

text:
               25.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/14

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 10 marca 2022 r. – Komisja Europejska/ Królestwo Belgii
      (Sprawa C-60/21) (1)

      (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuł 45 TFUE - Artykuł 28 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym - Swobodny przepływ pracowników - Podatki bezpośrednie - Podatek dochodowy - Odliczenia - Świadczenia opiekuńcze - Równość traktowania - Dyskryminacja między podatnikami będącymi rezydentami a podatnikami niebędącymi rezydentami)
      (2022/C 171/17)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: W. Roels i V. Uher, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Królestwo Belgii (przedstawiciele: C. Pochet, P. Cottin i S. Baeyens, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odmawiając odliczenia od dochodu podlegającego opodatkowaniu świadczeń opiekuńczych lub kwot kapitałowych zastępujących takie świadczenia oraz dodatkowych świadczeń podmiotom zobowiązanym do ich wypłacania, niebędącym rezydentami w Belgii, którzy uzyskują tam mniej niż 75 % swoich dochodów z tytułu działalności zawodowej i którzy nie mogą skorzystać z takiego samego odliczenia w państwie członkowskim miejsca zamieszkania ze względu na niewielki dochód podlegający opodatkowaniu w tym państwie, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, jakie na nim ciążą na mocy art. 45 TFUE i art. 28 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 2 maja 1992 r.

                  2)

                  Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 98 z 22.3.2021.


title: Sprawa T-115/22: Skarga wniesiona w dniu 2 marca 2022 r. – Belshyna / Rada

text:
               25.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/42

      Skarga wniesiona w dniu 2 marca 2022 r. – Belshyna / Rada
      (Sprawa T-115/22)
      (2022/C 171/57)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Belshyna AAT (Bobrujsk, Białoruś) (przedstawiciele: adwokaci N. Tuominen i L. Engelen)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2021/2125 z dnia 2 grudnia 2021 r. w sprawie wykonania decyzji 2012/642/WPZiB dotyczącej środków ograniczających w związku z sytuacją na Białorusi (1) i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2021/2124 z dnia 2 grudnia 2021 r. w sprawie wykonania art. 8a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających wobec Białorusi (2) (zwanych dalej „zaskarżonymi aktami”); oraz

                  —

                  obciążenie Rady kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w niniejszym postępowaniu.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący popełnienia przez Radę oczywistego błędu w ocenie, polegającego na umieszczeniu strony skarżącej w załącznikach do zaskarżonych aktów. Mianowicie strona skarżąca twierdzi, że w zaskarżonych aktach podano nieuzasadnione, niezgodne z okolicznościami faktycznymi i bezpodstawne przyczyny wskazania jej. Następnie niewystarczające przyczyny, które przedstawiono, nie wykazują istnienia dostatecznie ścisłego związku z zakresem środków.

                  2.

                  Zarzut drugi, zgodnie z którym zaskarżone akty nie spełniają standardu dowodowego wymaganego do nałożenia indywidualnych sankcji. Poprzez próbę użycia środków indywidualnych w celu ograniczenia działalności zawodowej i zysków zagranicznego przedsiębiorstwa państwowego Rada zastosowała bezprawny rodzaj środka.

         (1)  Dz.U. L 430 I, s. 16.

         (2)  Dz.U. L 430 I, s. 1.


title: Sprawa C-183/21: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 10 marca 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Saarbrücken – Niemcy) – Maxxus Group GmbH & Co. KG/Globus Holding GmbH & Co. KG [Odesłanie prejudycjalne – Zbliżanie ustawodawstw – Znaki towarowe – Dyrektywa (UE) 2015/2436 – Artykuł 19 – Rzeczywiste używanie znaku towarowego – Ciężar dowodu – Wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku z powodu nieużywania – Krajowy przepis proceduralny zobowiązujący wnioskodawcę do przeprowadzenia badań rynku dotyczących używania znaku towarowego]

text:
               25.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/14

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 10 marca 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Saarbrücken – Niemcy) – Maxxus Group GmbH & Co. KG/Globus Holding GmbH & Co. KG
      (Sprawa C-183/21) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Zbliżanie ustawodawstw - Znaki towarowe - Dyrektywa (UE) 2015/2436 - Artykuł 19 - Rzeczywiste używanie znaku towarowego - Ciężar dowodu - Wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku z powodu nieużywania - Krajowy przepis proceduralny zobowiązujący wnioskodawcę do przeprowadzenia badań rynku dotyczących używania znaku towarowego)
      (2022/C 171/18)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Saarbrücken

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Maxxus Group GmbH & Co. KG

         Strona pozwana: Globus Holding GmbH & Co. KG

         Sentencja

      Artykuł 19 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2436 z dnia 16 grudnia 2015 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisowi proceduralnemu państwa członkowskiego, który w postępowaniu w sprawie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku z powodu nieużywania znaku towarowego nakłada na stronę powodową obowiązek przeprowadzenia analizy rynku dotyczącej ewentualnego używania tego znaku towarowego przez jego właściciela i przedstawienia w tym zakresie, w miarę możliwości, uzasadnionej argumentacji na poparcie tego wniosku.

         (1)  Dz.U. C 228 z 14.6.2021


title: Sprawa C-205/20: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 8 marca 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Steiermark – Austria) – NE/Bezirkshauptmannschaft Hartberg-Fürstenfeld [Odesłanie prejudycjalne – Swoboda świadczenia usług – Delegowanie pracowników – Dyrektywa 2014/67/UE – Artykuł 20 – Sankcje – Proporcjonalność – Bezpośrednia skuteczność – Zasada pierwszeństwa prawa Unii]

text:
               25.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/6

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 8 marca 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Steiermark – Austria) – NE/Bezirkshauptmannschaft Hartberg-Fürstenfeld
      (Sprawa C-205/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Swoboda świadczenia usług - Delegowanie pracowników - Dyrektywa 2014/67/UE - Artykuł 20 - Sankcje - Proporcjonalność - Bezpośrednia skuteczność - Zasada pierwszeństwa prawa Unii)
      (2022/C 171/08)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landesverwaltungsgericht Steiermark

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: NE

         Strona przeciwna: Bezirkshauptmannschaft Hartberg-Fürstenfeld

         Przy udziale: Finanzpolizei Team 91

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 20 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/67/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie egzekwowania dyrektywy 96/71/WE dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług, zmieniającej rozporządzenie (UE) nr 1024/2012 w sprawie współpracy administracyjnej za pośrednictwem systemu wymiany informacji na rynku wewnętrznym („rozporządzenie w sprawie IMI”), w zakresie, w jakim wymaga on, aby kary, o których w nim mowa, były proporcjonalne, jest bezpośrednio skuteczny i może być powoływany przez jednostki przed sądami krajowymi przeciwko państwu członkowskiemu, które dokonało jego nieprawidłowej transpozycji.

                  2)

                  Zasadę pierwszeństwa prawa Unii należy interpretować w ten sposób, że nakłada ona na organy krajowe obowiązek odstąpienia od stosowania przepisów krajowych, które są w części sprzeczne z wymogiem proporcjonalności kar przewidzianym w art. 20 dyrektywy 2014/67, wyłącznie w zakresie niezbędnym do umożliwienia nałożenia proporcjonalnych sankcji.

         (1)  Dz.U. C 348 z 19.10.2020.


title: Sprawa T-184/21: Wyrok Sądu z dnia 23 lutego 2022 r. – Lackmann Fleisch- und Feinkostfabrik / EUIPO – Schuju (Хозяин) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Słowny unijny znak towarowy Хозяин – Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy хозяюшка – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               25.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/32

      Wyrok Sądu z dnia 23 lutego 2022 r. – Lackmann Fleisch- und Feinkostfabrik / EUIPO – Schuju (Хозяин)
      (Sprawa T-184/21) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy Хозяин - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy хозяюшка - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2022/C 171/42)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Lackmann Fleisch- und Feinkostfabrik GmbH (Bühl, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Lingenfelser)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: M. Eberl i D. Walicka, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Peter Schuju (Borchen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat K. Borstel)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 grudnia 2020 r. (sprawa R 2729/2019-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między P. Schuju a Lackmann Fleisch- und Feinkostfabrik.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Lackmann Fleisch- und Feinkostfabrik GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 242 z 21.6.2021.


title: Sprawa C-247/20: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 10 marca 2022 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Appeal Tribunal (Northern Ireland) – Zjednoczone Królestwo] – VI/Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs [Odesłanie prejudycjalne – Prawo do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich – Artykuł 21 TFUE – Dyrektywa 2004/38/WE – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i art. 16 – Dziecko będące obywatelem państwa członkowskiego przebywające w innym państwie członkowskim – Pochodne prawo pobytu rodzica sprawującego faktycznie pieczę nad tym dzieckiem – Wymóg posiadania pełnego ubezpieczenia zdrowotnego – Dziecko mające prawo stałego pobytu przez część istotnych dla sprawy okresów]

text:
               25.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/7

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 10 marca 2022 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Appeal Tribunal (Northern Ireland) – Zjednoczone Królestwo] – VI/Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs
      (Sprawa C-247/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Prawo do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich - Artykuł 21 TFUE - Dyrektywa 2004/38/WE - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i art. 16 - Dziecko będące obywatelem państwa członkowskiego przebywające w innym państwie członkowskim - Pochodne prawo pobytu rodzica sprawującego faktycznie pieczę nad tym dzieckiem - Wymóg posiadania pełnego ubezpieczenia zdrowotnego - Dziecko mające prawo stałego pobytu przez część istotnych dla sprawy okresów)
      (2022/C 171/09)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      Appeal Tribunal (Northern Ireland)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: VI

         Strona pozwana: Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 21 TFUE i art. 16 ust. 1 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG należy interpretować w ten sposób, że ani dziecko będące obywatelem Unii, które nabyło prawo stałego pobytu, ani rodzic sprawujący faktycznie pieczę nad nim, nie są zobowiązani do posiadania pełnego ubezpieczenia zdrowotnego w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) tej dyrektywy w celu zachowania prawa pobytu w przyjmującym państwie.

                  2)

                  Artykuł 21 TFUE i art. 7 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2004/38 należy interpretować w ten sposób, że w odniesieniu do okresów poprzedzających nabycie przez dziecko będące obywatelem Unii prawa stałego pobytu w przyjmującym państwie członkowskim, zarówno to dziecko, gdy o prawo pobytu dla niego wnosi się na podstawie tego art. 7 ust. 1 lit. b), jak i rodzic sprawujący faktycznie pieczę nad nim, są zobowiązani do posiadania pełnego ubezpieczenia zdrowotnego w rozumieniu tej dyrektywy.

         (1)  Dz.U. C 313 z 21.09.2020.


title: Sprawa T-185/21: Wyrok Sądu z dnia 23 lutego 2022 r. – Lackmann Fleisch- und Feinkostfabrik/EUIPO – Schuju (Хозяйка) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Słowny unijny znak towarowy Хозяйка – Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy хозяюшка – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               25.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/33

      Wyrok Sądu z dnia 23 lutego 2022 r. – Lackmann Fleisch- und Feinkostfabrik/EUIPO – Schuju (Хозяйка)
      (Sprawa T-185/21) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy Хозяйка - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy хозяюшка - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2022/C 171/43)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Lackmann Fleisch- und Feinkostfabrik GmbH (Bühl, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Lingenfelser)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: M. Eberl i D. Walicka, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Peter Schuju (Borchen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat K. Borstel)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 listopada 2020 r. (sprawa R 2717/2019-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między P. Schuju a Lackmann Fleisch- und Feinkostfabrik

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Lackmann Fleisch- und Feinkostfabrik GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 242 z 21.6.2021.