title: Sprawy połączone C-260/06 i C-261/06: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 8 listopada 2007 r. (wnioski o wydanie orzeczeń w trybie prejudycjalnym złożone przez Cour d'appel de Montpellier — Francja) — Postępowania karne przeciwko Danielowi Escalierowi (C-260/06) i Jeanowi Bonnarelowi (C-261/06) (Środki ochrony roślin — Przywóz równoległy — Procedura udzielania zezwoleń na dopuszczenie do obrotu — Dopuszczalność — Warunki — Poszanowanie zasady proporcjonalności)

text:
               22.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/18

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 8 listopada 2007 r. (wnioski o wydanie orzeczeń w trybie prejudycjalnym złożone przez Cour d'appel de Montpellier — Francja) — Postępowania karne przeciwko Danielowi Escalierowi (C-260/06) i Jeanowi Bonnarelowi (C-261/06)
   (Sprawy połączone C-260/06 i C-261/06) (1)

   (Środki ochrony roślin - Przywóz równoległy - Procedura udzielania zezwoleń na dopuszczenie do obrotu - Dopuszczalność - Warunki - Poszanowanie zasady proporcjonalności)
   (2007/C 315/29)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Cour d'appel de Montpellier
   Strony w postępowaniach karnych przed sądem krajowym
   Daniel Escalier (C-260/06) i Jean Bonnarel (C-261/06)
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour d'appel de Montpellier — Wykładnia art. 28 i 30 traktatu WE oraz dyrektywy Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (Dz.U. L 230, str. 1) — Uregulowania krajowe, które nakładają na rolnika dokonującego przywozu, wyłącznie na potrzeby jego gospodarstwa rolnego, środka ochrony roślin pochodzącego z innego państwa członkowskiego, w którym objęty jest on zezwoleniem na dopuszczenie do obrotu wydanym zgodnie z dyrektywą 91/414/EWG, obowiązek uzyskania zezwolenia na dopuszczenie do obrotu w ramach uproszczonej procedury wydawania zezwoleń, która jest objęta opłatą w wysokości 800 EUR, w celu sprawdzenia, czy przywożony środek spełnia kryteria identyczności
   Sentencja
   Państwo członkowskie może uzależnić przywóz równoległy danego środka ochrony roślin pochodzącego z innego państwa członkowskiego, w którym ten środek jest już dopuszczony do obrotu, od uzyskania zezwolenia na dopuszczenie do obrotu w ramach uproszczonej procedury wydawania zezwoleń, jeżeli przywóz jest dokonywany przez rolnika wyłącznie na potrzeby jego gospodarstwa rolnego, a zezwolenie na dopuszczenie do obrotu udzielone w ten sposób ma charakter indywidualny w stosunku do każdego podmiotu gospodarczego. Udzielenie tego zezwolenia nie może być uzależnione od opatrzenia przywiezionego produktu własną marką danego podmiotu gospodarczego, jeżeli jest on rolnikiem dokonującym przywozu równoległego wyłącznie na potrzeby swojego gospodarstwa rolnego. Udzielenie tego zezwolenia nie może być również poddane obowiązkowi uiszczenia opłaty, która nie jest adekwatna do kosztów poniesionych w związku z kontrolą lub działaniami administracyjnymi wymaganymi do zbadania wniosku o udzielenie zezwolenia. Możliwe jest jednakże, z zastrzeżeniem poszanowania zasady proporcjonalności, zryczałtowane ujęcie takich kosztów.

      (1)  Dz.U. C 212 z 2.9.2006.


title: Sprawa C-208/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 15 kwietnia 2013 r. — Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato przeciwko Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti, Ministero dello Sviluppo Economico

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 15 kwietnia 2013 r. — Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato przeciwko Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti, Ministero dello Sviluppo Economico
   (Sprawa C-208/13)
   2013/C 207/18
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato

      Druga strona postępowania: Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti, Ministero dello Sviluppo Economico

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy i w jakim stopniu krajowe przepisy państw członkowskich Unii ustalające minimalne koszty działalności w sektorze transportu drogowego i powodujące heteronomiczne określenie elementu składowego wynagrodzenia za usługę, a zatem ceny umownej, są zgodne z ochroną wolnej konkurencji, swobodą przepływu przedsiębiorstw, swobodą przedsiębiorczości i swobodą świadczenia usług (o których mowa w art. 4 (3) TUE, art. 101 TFUE, art. 49, 56 i 96 TFUE)?

               2)

               Czy i na jakich warunkach uzasadnione są ograniczenia wspomnianych zasad w stosunku do wymogów ochrony interesu publicznego w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz czy z powyższego funkcjonalnego punktu widzenia uzasadnione jest ustalenie minimalnych kosztów działalności zgodnie z postanowieniami art. 83a dekretu z mocą ustawy nr 112/2008 z późniejszymi zmianami?

               3)

               Czy z powyższego punktu widzenia minimalne koszty działalności mogą być ustalone w ramach dobrowolnych porozumień zainteresowanych podmiotów lub ewentualnie przez instytucje, których skład charakteryzuje się znaczną obecnością osób reprezentujących prywatne podmioty gospodarcze z danego sektora w przypadku braku kryteriów ustalonych z góry na poziomie ustawodawczym?


title: Sprawa C-154/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 20 marca 2007 r. — Telekom GmbH przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               23.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 140/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 20 marca 2007 r. — Telekom GmbH przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-154/07)
   (2007/C 140/14)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesverwaltungsgericht (Niemcy).
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: 01051 Telekom GmbH.

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec.

      Przypozwana: Deutsche Telekom AG
   Pytania prejudycjalne
   Czy dyrektywę Komisji 90/388/EWG z dnia 28 czerwca 1990 r. w sprawie konkurencji na rynkach usług telekomunikacyjnych (1) oraz dyrektywę 97/33/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 czerwca 1997 r. w sprawie wzajemnych połączeń w sektorze łączności elektronicznej w celu zapewnienia usług powszechnych oraz interoperacyjności poprzez zastosowanie zasady dostępu do sieci otwartej (ONP) (2) należy rozumieć w ten sposób, że w 2003 r. krajowy organ regulacyjny nie może zobowiązać operatora sieci połączeń wzajemnie połączonej z publiczną siecią telekomunikacyjną do zapłaty na rzecz dominującego na rynku operatora sieci użytkowników pewnej kwoty celem wyrównania deficytu, który powstał po stronie operatora sieci użytkowników w związku z udostępnieniem użytkownikom dostępu?
   W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej:
   Czy sąd krajowy powinien uwzględnić niezgodność z prawem wspólnotowym tego rodzaju zobowiązania, które odpowiada treści prawa krajowego, w ramach postępowania o zatwierdzenie zobowiązania operatora sieci połączeń do udziału w kosztach?

      (1)  Dz.U. L 192, str. 10

      (2)  Dz.U. L 199, str. 32


title: Sprawa C-377/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa — CAAD) (Portugalia) w dniu 3 lipca 2013 r. — Ascendi Beiras Litoral e Alta, Auto Estradas das Beiras Litoral e Alta, SA przeciwko Autoridade Tributária e Aduaneira

text:
               21.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa — CAAD) (Portugalia) w dniu 3 lipca 2013 r. — Ascendi Beiras Litoral e Alta, Auto Estradas das Beiras Litoral e Alta, SA przeciwko Autoridade Tributária e Aduaneira
   (Sprawa C-377/13)
   2013/C 274/13
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa — CAAD).

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ascendi Beiras Litoral e Alta, Auto Estradas das Beiras Litoral e Alta, SA.

      Strona pozwana: Autoridade Tributária e Aduaneira

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 4 ust. 1 lit. c) i ust. 2 lit. a) art. 7 ust. 1 i art. 10 lit. a) dyrektywy Rady 69/335/EWG (1) z dnia 17 lipca 1969 r. (w brzmieniu nadanym przez dyrektywę Rady 85/303/EWG (2) z dnia 10 czerwca 1985 r.) sprzeciwiają się przepisom krajowym takim jak DL (dekret z mocą ustawy) nr 322-B/2001 z dnia 14 grudnia, który poddał Imposto de Selo (opłacie skarbowej) podwyższenie kapitału zakładowego spółek kapitałowych dokonane w drodze przekształcenia w kapitał zakładowy wierzytelności posiadanych przez akcjonariuszy z tytułu świadczeń akcesoryjnych wykonanych wcześniej na rzecz spółki, nawet wówczas, gdy świadczenia akcesoryjne zostały dokonane w pieniądzu, z uwagi na to, że w dniu 1 czerwca 1984 r. przepisy krajowe poddawały dokonane w ten sposób podwyższenie kapitału IS (opłacie skarbowej) według stawki 2 %, podczas gdy w tej samej dacie zwalniały one z IS (opłaty skarbowej) podwyższenie kapitału dokonane w formie wkładów pieniężnych?

      (1)  Dyrektywa Rady z dnia 17 lipca 1969 r. dotycząca podatków pośrednich od gromadzenia kapitału (Dz.U. L 249, s. 25.).

      (2)  Dyrektywa Rady z dnia 10 czerwca 1985 r. zmieniająca dyrektywę 69/335/EWG dotyczącą podatków pośrednich od gromadzenia kapitału (Dz.U. L. 156, s. 23.).


title: Sprawa T-271/15 P: Odwołanie wniesione w dniu 28 maja 2015 r. przez Tuulę Rajalę od wyroku wydanego w dniu 18 marca 2015 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-24/14 Rajala/OHIM

text:
               10.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/32

         Odwołanie wniesione w dniu 28 maja 2015 r. przez Tuulę Rajalę od wyroku wydanego w dniu 18 marca 2015 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-24/14 Rajala/OHIM
   (Sprawa T-271/15 P)
   (2015/C 262/43)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Tuula Rajala (El Campello, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat H. Tettenborn)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Wnosząca odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 18 marca 2015 r. w sprawie F-24/14;

               —

               stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny wnoszącej odwołanie sporządzonego za okres od dnia 1 października 2011 r. do dnia 31 grudnia 2012 r.;

               —

               zasądzenie od OHIM zadośćuczynienia za krzywdy, których wnosząca odwołanie doznała w związku z owym sprawozdaniem z oceny, w wysokości, którą Sąd uzna za właściwą, jednakże nie mniej niż 500 EUR;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej i Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnosząca odwołanie podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy, w którym wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd do spraw Służby Publicznej przeinaczył podstawowe okoliczności faktyczne, na których następnie wydał wyrok. W ocenie wnoszącej odwołanie przeinaczono okoliczności faktyczne dotyczące:

                           —

                           niedochowywania terminów przez wnoszącą odwołanie spowodowanego jej problemami zdrowotnymi;

                           —

                           niedochowywania terminów przez wnoszącą odwołanie, które wynikało z tego, że w trakcie części okresu, którego dotyczy ocena, była ona jedynym ekspertem pracującym w języku fińskim, a w trakcie pozostałej części tego okresu, jednym z dwóch takich ekspertów;

                           —

                           okoliczności, że wnosząca odwołanie odpowiadała za niespotykanie wysoką liczbę szczególnie trudnych i czasochłonnych spraw;

                           —

                           negatywnego wpływu wykonania wyroku w sprawie IP Translator na liczbę decyzji wydawanych przez wnoszącą odwołanie i ich terminowość;

                           —

                           danych odnoszących się do terminowości wnoszącej odwołanie w porównaniu do innych ekspertów.

               2.

               Zarzut drugi, w którym wnosząca odwołanie utrzymuje, że Sąd do spraw Służby Publicznej naruszył prawo, stwierdzając, iż z ustalenia, że z siedmiu ocenianych kompetencji, pięć uznano za co najmniej zgodne z wymogami określonymi dla zajmowanego przez nią stanowiska, nie można wywnioskować oczywistego błędu w ocenie dotyczącego jej wydajności.

               3.

               Zarzut trzeci, w którym wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd do spraw Służby Publicznej naruszył prawo, oddalając jej argument, iż OHIM naruszył obowiązek dochowania należytej staranności.

               4.

               Zarzut czwarty, w którym wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd do spraw Służby Publicznej naruszył prawo, oddalając jej argument, iż OHIM naruszył jej uzasadnione oczekiwania.


title: Sprawa T-460/08: Skarga wniesiona w dniu 10 października 2008 r. — Komisja przeciwko Acentro Turismo

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/53

         Skarga wniesiona w dniu 10 października 2008 r. — Komisja przeciwko Acentro Turismo
   (Sprawa T-460/08)
   (2008/C 313/94)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A. Aresu, oraz A. Caeiros, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Acentro Turismo SpA (Mediolan, Włochy)
   Żądania strony skarżącej
   Komisja wnosi do Sądu o:

               —

               zasądzenie od spółki Acentro Turismo S.p.A. kwoty w podstawowej wysokości 13 497,46 EUR.

               —

               zasądzenie od rzeczonej spółki kwoty w wysokości 2 278,55 EUR z tytułu odsetek za zwłokę należnych w dniu wniesienia niniejszej skargi oraz odsetek za zwłokę należnych po dniu wniesienia niniejszej skargi do dnia rzeczywistej zapłaty podstawowej kwoty, w wysokości do określenia w późniejszym czasie na podstawie stawki procentowej ustanowionej w prawie włoskim.

               —

               zasądzenie od rzeczonej spółki zapłaty odsetek za zwłokę od wskazanych odsetek za zwłokę należnych w dniu wniesienia niniejszej skargi, w wysokości do określenia w późniejszym czasie w zależności od dnia zapłaty wskazanych odsetek oraz na podstawie stawki procentowej ustanowionej w prawie włoskim.

               —

               obciążenie rzeczonej spółki kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszej skardze Komisja jako przedstawiciel Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (Euratom) wnosi do Sądu o zasądzenie od spółki prawa włoskiego Acentro Turismo S.p.A. zapłaty kwoty w wysokości 13 497,46 EUR wraz z odsetkami za zwłokę, należnej na podstawie zasad wykonania ustanowionych w umowie o świadczenie usług nr 349-90-04 TL ISP I, zawartej w 1990 r., której przedmiotem było przyznanie rzeczonej spółce funkcji agencji podróży w ośrodku Ispra.
   Komisja twierdzi w związku z tym, że spółka Acentro nie zapłaciła dwóch faktur wystawionych przez Komisję na podstawie art. 8 spornej umowy i że istnienie tej wierzytelności zostało w dostateczny sposób wykazane w związku z treścią rzeczonej umowy, tak że wskazana wierzytelność jest pewna, bezsprzeczna i wymagalna.


title: Sprawa C-361/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Napoli (Włochy) w dniu 31 lipca 2012 r. — Carratù przeciwko Poste Italiane SpA

text:
               29.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Napoli (Włochy) w dniu 31 lipca 2012 r. — Carratù przeciwko Poste Italiane SpA
   (Sprawa C-361/12)
   2012/C 295/42
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale di Napoli

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Carmela Carratù

      Strona pozwana: Poste Italiane SpA

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przepis prawa wewnętrznego, który w zastosowaniu dyrektywy 1999/70/WE (1) przewiduje dla przypadku niezgodnego z prawem zawieszenia wykonania umowy o pracę zawierającej nieważną klauzulę określającą termin jej trwania odmienne i zdecydowanie mniej daleko idące konsekwencje ekonomiczne niż w przypadku niezgodnego z prawem zawieszenia wykonania umowy o pracę ogólnego prawa cywilnego zawierającej nieważną klauzulę określającą termin jej trwania jest sprzeczny z zasadą równoważności?

               2)

               Czy okoliczność, że w zakresie stosowania sankcji jej skuteczność przynosi korzyść nadużywającemu pracodawcy, ze szkodą dla pracownika dotkniętego nadużyciem, w ten sposób, że czas trwania postępowania działa bezpośrednio na szkodę pracownika z korzyścią dla pracodawcy oraz okoliczność, że z trwaniem postępowania zmniejsza się proporcjonalnie skuteczność przywrócenia, do takiego stopnia, iż zostaje prawie wyeliminowana są zgodne z prawem UE?

               3)

               Czy w zakresie stosowania prawa UE w rozumieniu art. 51 Karty Nicejskiej (Praw Podstawowych) to, że czas trwania postępowania działa bezpośrednio na szkodę pracownika z korzyścią dla pracodawcy oraz to, że z trwaniem postępowania zmniejsza się proporcjonalnie skuteczność przywrócenia, do takiego stopnia, iż zostaje prawie wyeliminowana jest zgodne z art. 47 Karty i art. 6 EKPC (Europejskiej Konwencji Praw Człowieka)?

               4)

               Czy mając na uwadze informacje zawarte w art. 3 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2000/78/WE (2) i w art. 14 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2006/54/WE (3) pojęcie warunków pracy ujęte w klauzuli 4 dyrektywy 1999/70/WE obejmuje także konsekwencje niezgodnego z prawem rozwiązania stosunku pracy?

               5)

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na poprzednie pytanie czy różnica w zakresie zwykłych konsekwencji przewidzianych w wewnętrznym porządku prawnym w odniesieniu do niezgodnego z prawem rozwiązania stosunku pracy na czas nieokreślony i na czas określony jest uzasadniona w rozumieniu klauzuli 4?

               6)

               Czy ogólne zasady obowiązującego prawa Unii, pewności prawa, ochrony uzasadnionych oczekiwań, równości broni w postępowaniu, skutecznej ochrony sądowej, dostępu do niezależnego sądu i bardziej ogólnie sprawiedliwego procesu, zagwarantowane w art. 6 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej (ze zmianami wynikającymi z art. 1 ust. 8 traktatu lizbońskiego, do którego odsyła art. 46 Traktatu o Unii Europejskiej) w związku z art. 6 europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, podpisanej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. oraz z art. 46, 47 i 52 ust. 3 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej, przyjętej w Nicei dnia 7 grudnia 2000 r., włączonej do traktatu lizbońskiego należy interpretować w ten sposób, iż stoją na przeszkodzie ustanowieniu przez [Republikę Włoską] po istotnym upływie czasu (dziewięć lat) przepisu formułującego wykładnię autentyczną, odmienną od brzmienia interpretowanego przepisu takiego jak art. 32 ust. 7 ustawy nr 183/10, który zmienia konsekwencje toczących się postępowań działając bezpośrednio na szkodę pracownika z korzyścią dla pracodawcy oraz temu, że z trwaniem postępowania zmniejsza się proporcjonalnie skuteczność przywrócenia, do takiego stopnia, iż zostaje prawie wyeliminowana?

               7)

               W razie uznania przez Trybunał Sprawiedliwości, że przytoczone zasady nie mają rangi podstawowych zasad porządku prawnego Unii Europejskiej dla celów ich horyzontalnego i ogólnego zastosowania a więc stwierdzenia jedynie niezgodności przepisu takiego jak art. 32 ust. 5-7 ustawy nr 183/10 z obowiązkami ustanowionymi w dyrektywie 1999/70/WE i Karcie Nicejskiej czy spółkę, taką jak pozwana należy uznać za organ państwowy dla celów bezpośredniego wertykalnego zastosowania prawa UE a w szczególności klauzuli 4 dyrektywy 1999/70/WE i Karty Nicejskiej?

      (1)  Dz.U. L 175, s. 43.

      (2)  Dz.U. L 303, s. 16.

      (3)  Dz.U. L 204, s. 23.


title: Sprawa C-203/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 16 maja 2008 r. — The Sporting Exchange Ltd przeciwkko Minister van Justicie, Stichting de Nationale Sporttotalisator, Scientific Games Racing

text:
               2.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 197/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 16 maja 2008 r. — The Sporting Exchange Ltd przeciwkko Minister van Justicie, Stichting de Nationale Sporttotalisator, Scientific Games Racing
   (Sprawa C-203/08)
   (2008/C 197/17)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Raad van Stade
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: The Sporting Exchange Ltd

      Strona pozwana: Minister van Justicie, Stichting de Nationale Sporttotalisator, Scientific Games Racing
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 49 WE należy interpretować w ten sposób, że stosowanie tego przepisu prowadzi do tego, iż właściwy organ administracji danego państwa członkowskiego, ze względu na obowiązujący w tym państwie system zamkniętego katalogu zezwoleń na świadczenie usług w zakresie gier hazardowych, nie może zakazać usługodawcy, któremu w innym państwie członkowskim udzielono już zezwolenia na świadczenie takich usług za pośrednictwem internetu, świadczenia takich usług za pośrednictwem internetu również w tym państwie członkowskim?

               2)

               Czy wykładnię art. 49 WE, a w szczególności zasady równego traktowania i wynikającej z niej zasady przejrzystości, której Trybunał dokonał w odniesieniu do spraw, które dotyczyły koncesji, można odpowiednio zastosować do procedury udzielenia zezwolenia na świadczenie usług w zakresie gier hazardowych w ramach ustawowo określonego systemu pojedynczego zezwolenia?

               3)

                           a)

                           Czy w ramach ustawowo przewidzianego systemu pojedynczego zezwolenia przedłużenie zezwolenia udzielonego obecnemu posiadaczowi zezwolenia bez umożliwienia innym ewentualnym osobom zainteresowanym ubiegania się o udzielenie takiego zezwolenia, może stanowić środek właściwy i proporcjonalny dla realizacji nadrzędnych względów interesu ogólnego, które Trybunał przyjął jako uzasadnienie ograniczenia swobody świadczenia usług w zakresie gier hazardowych? W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej, pod jakimi warunkami istnieje taka możliwość?

                           b)

                           Czy udzielenie odpowiedzi twierdzącej lub przeczącej na pytanie 2 ma znaczenie dla odpowiedzi na pytanie 3a)?


title: Sprawa C-361/11: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 17 stycznia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Haarlem — Niderlandy) — Hewlett-Packard Europe BV przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst/Douane West, kantoor Hoofddorp (Wspólna taryfa celna — Nomenklatura scalona — Klasyfikacja taryfowa — Wielofunkcyjne drukarki składające się od chwili montażu z laserowego modułu drukującego i z modułu skanującego, z funkcją kopiowania — Podpozycja CN 84433191 — Ważność rozporządzenia (WE) nr 1031/2008)

text:
               2.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/5

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 17 stycznia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Haarlem — Niderlandy) — Hewlett-Packard Europe BV przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst/Douane West, kantoor Hoofddorp
   (Sprawa C-361/11) (1)

   (Wspólna taryfa celna - Nomenklatura scalona - Klasyfikacja taryfowa - Wielofunkcyjne drukarki składające się od chwili montażu z laserowego modułu drukującego i z modułu skanującego, z funkcją kopiowania - Podpozycja CN 8443 31 91 - Ważność rozporządzenia (WE) nr 1031/2008)
   2013/C 63/06
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank Haarlem

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Hewlett-Packard Europe BV

      Strona pozwana: Inspecteur van de Belastingdienst/Douane West, kantoor Hoofddorp

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Rechtbank Haarlem — Wspólna taryfa celna — Klasyfikacja taryfowa drukarek wielofunkcyjnych składających się z 3 modułów (drukarki, skanera, kopiarki) — Klasyfikacja przed dniem 1 stycznia 2007 r. w podpozycji 8471 60 20 Nomenklatury scalonej pozwalającej na zwolnienie z cła w zastosowaniu wyroku Trybunału z dnia 11 grudnia 2008 r. w sprawach połączonych C-362/07 i C-363/07 Kip Europe, Zb.Orz. s. I-9489 — Ważność rozporządzenia Komisji (WE) nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 291, s. 1).

      Sentencja

   Badanie pytań prejudycjalnych nie wykazało istnienia niczego, co mogłoby mieć wpływ na ważność rozporządzenia Komisji (WE) nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej w zakresie, w jakim klasyfikuje ono w podpozycji 8443 31 91 Nomenklatury scalonej, zawartej w załączniku I do rozporządzenia nr 2658/87, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 254/2000 z dnia 31 stycznia 2000 r., wielofunkcyjne drukarki, takie jak drukarki stanowiące przedmiot sporu w postępowaniu głównym, składające się od chwili montażu z laserowego modułu drukującego i z modułu skanującego, z funkcją kopiowania, dopuszczone do swobodnego obrotu w kwietniu 2009 r.

      (1)  Dz.U. C 282 z 24.9.2011.


title: Sprawa C-88/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Belgia) w dniu 22 lutego 2013 r. — Philippe Gruslin przeciwko Citibank Belgium SA

text:
               25.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 147/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Belgia) w dniu 22 lutego 2013 r. — Philippe Gruslin przeciwko Citibank Belgium SA
   (Sprawa C-88/13)
   2013/C 147/17
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour de cassation

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca kasację: Philippe Gruslin

      Druga strona postępowania kasacyjnego: Citibank Belgium SA

      Pytanie prejudycjalne

   Czy wykładni art. 45 dyrektywy Rady 85/611/EWG z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) (1) należy dokonywać w ten sposób, że pojęcie „płatności na rzecz posiadaczy” dotyczy również wydawania posiadaczom imiennych świadectw jednostek uczestnictwa?

      (1)  Dz.U. L 375, s. 3.


title: Sprawa C-43/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšším správním soudem (Republika Czeska) z dnia 18 grudnia 2013 r. – ŠKO–ENERGO, s.r.o. przeciwko Odvolací finanční ředitelství

text:
               12.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšším správním soudem (Republika Czeska) z dnia 18 grudnia 2013 r. – ŠKO–ENERGO, s.r.o. przeciwko Odvolací finanční ředitelství
   (Sprawa C-43/14)
   2014/C 142/11
   Język postępowania: czeski

      Sąd odsyłający

   Nejvyšší správní soud

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: ŠKO–ENERGO, s.r.o.

      Strona pozwana: Odvolací finanční ředitelství

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 10 dyrektywy 2003/87/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on stosowaniu krajowych przepisów, które obejmują podatkiem od darowizny nieodpłatny przydział uprawnień do emisji w odpowiednim okresie?

      (1)  Dz.U. L 275 z 25.10.2003, s. 32.


title: Sprawa C-328 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 10 maja 2007 r. — SGL Carbon AG przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Konkurencja — Kartel — Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien — Komunikat w sprawie współpracy — Zasada ne bis in idem)

text:
               23.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 140/4

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 10 maja 2007 r. — SGL Carbon AG przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-328 P) (1)

   (Odwołanie - Konkurencja - Kartel - Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien - Komunikat w sprawie współpracy - Zasada ne bis in idem)
   (2007/C 140/06)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Wnoszący odwołanie: SGL Carbon AG (przedstawiciele: M. Klusmann i F. Wiemer, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europesjkich (przedstawiciele: pełnomocnicy F. Castillo de la Torre, M. Schneider, W. Mölls i H. Gading)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 15 czerwca 2005 r. w sprawach połączonych T-71/03, T-74/03, T-87/03 i T-91/03 SGL Carbon przeciwko Komisji, w którym Sąd częściowo oddalił skargę mającą na celu stwierdzenie nieważności decyzji Komisji COM(2002)5083 wersja ostateczna z dnia 17 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE — Kartel dotyczący rynku grafitów specjalnych
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               SGL Carbon AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 281 z 12.11.2005


title: Sprawa T-333/15: Wyrok Sądu z dnia 28 czerwca 2017 r. – Josel/EUIPO – Nationale-Nederlanden Nederland (NN) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską — Słowny znak towarowy NN — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy NN — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 15 ust. 1 akapit drugi lit. a) i art. 42 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Postać różniąca się co do elementów, które wpływają na charakter odróżniający]

text:
               21.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 277/35

         Wyrok Sądu z dnia 28 czerwca 2017 r. – Josel/EUIPO – Nationale-Nederlanden Nederland (NN)
   (Sprawa T-333/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Słowny znak towarowy NN - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy NN - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 15 ust. 1 akapit drugi lit. a) i art. 42 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Postać różniąca się co do elementów, które wpływają na charakter odróżniający])
   (2017/C 277/51)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Josel, SL (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciele: początkowo J. L. Rivas Zurdo, następnie J. Güell Serra, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Gája, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Nationale-Nederlanden Nederland BV („s-Gravenhage” Niderlandy) (przedstawiciele: początkowo E. Morée i A. Janssen, następnie A. Janssen, R. Sjoerdsma i Jehoram, adwokaci)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 kwietnia 2015 r. (sprawa R 1531/2014-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Josel a Nationale-Nederlanden Nederland

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Josel, SL zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 262 z 10.8.2015.


title: Sprawa T-103/15: Skarga wniesiona w dniu 27 lutego 2015 r. – Flabeg Deutschland/Komisja

text:
               27.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/62

         Skarga wniesiona w dniu 27 lutego 2015 r. – Flabeg Deutschland/Komisja
   (Sprawa T-103/15)
   (2015/C 138/81)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Flabeg Deutschland GmbH (Nürnberg, Niemcy) (przedstawiciele: M. Küper i E.-M. Schwind, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej z dnia 25 listopada 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.33995 (2013/C) (ex 2013/NN), Az.: C(2014) 8786 final, w szczególności art. 1, art. 2, art. 3 pkt 1, 2, 4 i 5 (stwierdzenie wystąpienia charakteru pomocowego i niezgodności EEG 2012 łącznie z jego szczególnym mechanizmem wyrównawczym ze wspólnym rynkiem), jak również art. 6 w zw. z art. 7 (nakaz natychmiastowego częściowego odzyskania środków od beneficjenta);

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy: przesłanki art. 107 TFUE nie zostały spełnione.
               Strona skarżąca podnosi, że system dopłat EEG i szczególny mechanizm wyrównawczy EEG 2012 nie mają charakteru pomocowego w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. Na wypadek gdyby należało potwierdzić kwalifikację szczególnego mechanizmu wyrównawczego EEG 2012 jako pomocy w rozumieniu tego artykułu, zastosowanie miałoby uzasadnienie zawarte w art. 107 ust. 3 lit. b) i c) TFUE (wspieranie realizacji ważnych projektów stanowiących przedmiot wspólnego europejskiego zainteresowania, względnie rozwój niektórych działań gospodarczych lub niektórych regionów gospodarczych bez zmiany warunków wymiany handlowej sprzecznie ze wspólnym interesem) i tym samym mechanizm ten nie byłby sprzeczny z przepisami regulującymi pomoc państwa.

               2.

               Zarzut drugi: niemożność zastosowania do planu dostosowawczego miarodajnych wytycznych wspólnoty w sprawie pomocy państwa na ochronę środowiska i cele związane z energią (the Environmental and Energy State Aide Guidelines – EEAG)
               Strona skarżąca podnosi, że z uwagi na wysokość odzyskiwanych środków na podstawie art. 3 spornej decyzji strony pozwanej omawiane wytyczne EEAG stosowane od 1 lipca 2014 r. nie znajdują zastosowania ze względu na brak posiadania charakteru pomocowego przez rozważane instrumenty systemu dopłat EEG i szczególnego mechanizmu wyrównawczego EEG 2012 oraz ze względu na fakt, że na poziomie unijnym obowiązują zasady legalności działań administracji.


title: Sprawa C-551/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep (Niderlandy) w dniu 31 października 2016 r. – J. Klein Schiphorst/Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen

text:
               30.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep (Niderlandy) w dniu 31 października 2016 r. – J. Klein Schiphorst/Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen
   (Sprawa C-551/16)
   (2017/C 030/24)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Centrale Raad van Beroep

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca apelację: J. Klein Schiphorst

      Druga strona postępowania: Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy uprawnienie przyznane w art. 64 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 883/2004 (1), przy uwzględnieniu art. 63 i 7 tego rozporządzenia, celu i treści rozporządzenia oraz swobody przepływu osób i pracowników, może być wykonywane w ten sposób, że wniosek o przedłużenie okresu eksportu świadczeń z tytułu bezrobocia jest co do zasady oddalany, chyba że w ocenie Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen w świetle szczególnych okoliczności konkretnego przypadku – przykładowo w razie istnienia konkretnych i możliwych do wykazania widoków na zatrudnienie – racjonalnie nie można odmówić przedłużenia okresu eksportu?

               2)

               W razie odpowiedzi przeczącej: w jaki sposób państwa członkowskie powinny wykonywać uprawnienie przyznane w art. 64 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 883/2004?

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. 2004, L 166, s. 1).


title: Sprawa C-141/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Middelburg (Niderlandy) w dniu 20 marca 2012 r. — Y.S. przeciwko Minister voor Immigratie, Integratie en Asiel

text:
               2.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 157/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Middelburg (Niderlandy) w dniu 20 marca 2012 r. — Y.S. przeciwko Minister voor Immigratie, Integratie en Asiel
   (Sprawa C-141/12)
   2012/C 157/04
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Rechtbank Middelburg

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Y.S.

      Strona pozwana: Minister voor Immigratie, Integratie en Asiel

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dane, które są przytoczone w memorandum dotyczącym zainteresowanej osoby i odnoszą się do tej osoby, stanowią dane osobowe w rozumieniu art. 2 lit. a) dyrektywy 95/46? (1)

               2)

               Czy analiza prawna zawarta w memorandum należy do danych osobowych w rozumieniu wskazanego powyżej przepisu?

               3)

               Czy na wypadek gdyby Trybunał potwierdził, że opisane powyżej dane stanowią dane osobowe, organ publiczny/przetwarzający dane jest zobowiązany zgodnie z art. 12 dyrektywy 95/46 i art. 8 ust. 2 karty UE (2) udzielić dostępu do tych danych osobowych?

               4)

               Czy w tym kontekście osoba, której dotyczą dane, może powołać się bezpośrednio na art. 41 ust. 2 lit. b) karty UE, oraz w przypadku odpowiedzi twierdzącej, czy zawarte w nim wyrażenie „przy poszanowaniu uprawnionych interesów poufności [procesu decyzyjnego]” należy interpretować w ten sposób, że prawa dostępu do memorandum można odmówić z tego powodu?

               5)

               Czy w przypadku gdy osoba, której dotyczą dane, składa wniosek o dostęp do memorandum, organ publiczny/przetwarzający dane musi przekazać kopię tego dokumentu, aby tym samym poszanowane zostało prawo dostępu?

      (1)  Dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (Dz.U. L 281, s. 31).

      (2)  Karta praw podstawowych Unii Europejskiej (Dz.U. 2000, C 364, s. 1).


title: Sprawa C-359/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 8 lipca 2011 r. — Alexandra Schulz przeciwko Technische Werke Schussenthal GmbH und Co. KG

text:
               22.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 8 lipca 2011 r. — Alexandra Schulz przeciwko Technische Werke Schussenthal GmbH und Co. KG
   (Sprawa C-359/11)
   2011/C 311/26
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Alexandra Schulz

      Strona pozwana: Technische Werke Schussenthal GmbH und Co. KG

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 3 ust. 3 dyrektywy nr 2003/55/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylającej dyrektywę nr 98/30/WE (1) w związku z jej załącznikiem A lit. b) oraz/lub c) należy interpretować w taki sposób, iż uregulowania prawa krajowego dotyczące zmian cenowych w umowach na dostawy gazu ziemnego zawartych z odbiorcami będącymi gospodarstwami domowymi, którzy zaopatrywani są w ramach ogólnego obowiązku dostawy gazu (odbiorcy taryfowi), spełnia wymogi niezbędnego stopnia przejrzystości, jeśli nie wskazują one przyczyn, warunków i zakresu zmiany ceny, ale zagwarantowane jest, że przedsiębiorstwo dostaw gazu poinformuje swoich odbiorców z góry w odpowiednim terminie o każdej podwyżce ceny i że odbiorcy ci mają prawo do rozwiązania umowy, jeżeli nie zamierzają zaakceptować podanych im do wiadomości zmienionych warunków?

      (1)  Dz.U. L 176, s. 57.


title: Sprawa C-182/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 18 kwietnia 2011 r. — Econord Spa przeciwko Comune di Cagno i Comune di Varese

text:
               16.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 18 kwietnia 2011 r. — Econord Spa przeciwko Comune di Cagno i Comune di Varese
   (Sprawa C-182/11)
   2011/C 211/19
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Econord Spa

      Strona pozwana: Comune di Cagno, Comune di Varese

      Przy udziale: Aspem Spa

      Pytania prejudycjalne

   Czy zasada, zgodnie z którą sytuacja pojedynczej jednostki publicznej wchodzącej w skład spółki funkcjonalnej nie ma znaczenia znajduje zastosowanie również wtedy gdy jedna z gmin należących do grupy posiada tylko jedną akcję w spółce funkcjonalnej a porozumienia o charakterze spółek zawarte między jednostkami publicznymi nie przewidują możliwości żadnej skutecznej kontroli spółki przez gminę należącą do grupy z takim skutkiem, że udział w spółce można jedynie uważać za konstrukcję formalną mającą przysłaniać zawartą w rzeczywistości umowę o świadczenie usług?


title: Sprawa T-201/11: Wyrok Sądu z dnia 17 grudnia 2014 r. – Si.mobil/Komisja (Konkurencja — Nadużycie pozycji dominującej — Słoweński rynek usług telefonii komórkowej — Decyzja o odrzuceniu skargi do Komisji — Rozpatrzenie sprawy przez organ ochrony konkurencji państwa członkowskiego — Brak interesu Unii Europejskiej)

text:
               16.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/14

         Wyrok Sądu z dnia 17 grudnia 2014 r. – Si.mobil/Komisja
   (Sprawa T-201/11) (1)

   ((Konkurencja - Nadużycie pozycji dominującej - Słoweński rynek usług telefonii komórkowej - Decyzja o odrzuceniu skargi do Komisji - Rozpatrzenie sprawy przez organ ochrony konkurencji państwa członkowskiego - Brak interesu Unii Europejskiej))
   (2015/C 056/18)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Si.mobil telekomunikacijske storitve d.d. (Lublana, Słowenia) (przedstawiciele: początkowo P. Alexiadis i E. Sependa, solicitors, następnie P. Alexiadis, P. Figueroa Regueiro i A. Melihen, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo C. Giolito, B. Gencarelli i A. Biolan, a następnie C. Giolito i A. Biolan, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Słowenii (przedstawiciele: T. Mihelič Žitko i V. Klemenc, pełnomocnicy); oraz Telekom Slovenije d.d., dawniej Mobitel, telekomunikacijske storitve d.d. (Lublana, Słowenia) (przedstawiciele: J. Sladič i P. Sladič, adwokaci)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2011) 355 wersja ostateczna z dnia 24 stycznia 2011 r. odrzucającej wniesioną do tej instytucji przez skarżącą skargę w przedmiocie naruszeń art. 102 TFUE, jakich miała się dopuścić Mobitel na detalicznym i hurtowym poziomie konkurencji na szeregu rynków telefonii komórkowej (sprawa COMP/39.707 – Si.mobil/Mobitel),

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Si.mobil telekomunikacijske storitve d.d. pokrywa swe koszty, a także koszty poniesione przez Komisję Europejską i Telekom Slovenije d.d.

               3)

               Republika Słowenii pokrywa swe koszty.

      (1)  Dz.U. C 160 z 28.5.2011.


title: Sprawa T-267/12: Skarga wniesiona w dniu 12 czerwca 2012 r. — Deutsche Bahn i in. przeciwko Komisji

text:
               11.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/28

         Skarga wniesiona w dniu 12 czerwca 2012 r. — Deutsche Bahn i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-267/12)
   2012/C 243/50
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Deutsche Bahn AG (Berlin, Niemcy), Schenker AG (Essen, Niemcy), Schenker China Ltd (Szanghaj, Chiny), Schenker International (H.K.) Ltd (Hong Kong, Chiny) (przedstawiciele: adwokaci F. Montag i B. Kacholdt, D. Colgan i T. Morgan, Solicitors)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 2 lit. g), art. 1 ust. 3 lit. a), art. 1 ust. 3 lit. b) i art. 1 ust. 4 lit. h) decyzji Komisji Europejskiej z dnia 28 marca 2012 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/39.462 — Usługi spedycyjne);

               —

               uchylenie w całości lub, tytułem żądania ewentualnego, obniżenie grzywien nałożonych w art. 2 ust. 2 lit. g), art. 2 ust. 3 lit. a), art. 2 ust. 3 lit. b) i art. 2 ust. 4 lit. h) zaskarżonej decyzji; oraz

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej wszystkimi kosztami niniejszego postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżące podnoszą sześć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że

                           —

                           Komisja naruszyła prawo skarżących do obrony, prawa do rzetelnego procesu i zasadę dobrej administracji poprzez niezakończenie prowadzonego przez nią dochodzenia po otrzymaniu powiadomienia, że dowody przedstawione przez przedstawicieli prawnych w imieniu określonej spółki były pod wieloma względami niezgodne z prawem;

               2)

               Zarzut drugi dotyczący tego, że

                           —

                           Komisja przekroczyła swoje kompetencje, wydając zaskarżoną decyzję, pomimo że nie miała do tego prawa zgodnie z rozporządzeniem nr 141/1962 (1).

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że

                           —

                           Komisja naruszyła art. 101 ust. 1 i art. 296 TFUE, art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 4, 7 i art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 oraz zasady osobistej odpowiedzialności i dobrej administracji uznając Schenker China Ltd za odpowiedzialną za zachowanie BAX Global (China) Co. Ltd i nakładając grzywnę za to zachowanie wyłącznie na Schenker China Ltd, pomimo że BAX Global (China) Co. Ltd była spółką zależną należącą do innego przedsiębiorstwa, na czele którego, przez cały okres trwania zachowania określonego w art. 1 ust. 3 lit. a) zaskarżonej decyzji, stała określona spółka;

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że

                           —

                           Komisja naruszyła art. 23 i 27 rozporządzenia nr 1/2003, prawo skarżącej do obrony, wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien z 2006 r. (2), zasadę współmierności kary do przewinienia oraz zasadę dobrej administracji, zasadę nulla poena sine culpa i zasadę proporcjonalności oraz popełniła ona oczywisty błąd w ocenie przy obliczaniu kwoty grzywien na podstawie obrotu przekraczającego teoretyczną maksymalną kwotę, jaką można było nałożyć za zachowanie określone w art. 1 ust. 2 lit. g), art. 1 ust. 3 lit. a), art. 1 ust. 3 lit. b) i art. 1 ust. 4 li. h) zaskarżonej decyzji;

               5)

               Zarzut piąty dotyczący tego, że

                           —

                           Komisja naruszyła art. 23 rozporządzenia nr 1/2003, komunikat w sprawie współpracy (3) oraz zasadę równości traktowania i popełniła oczywisty błąd w ocenie przy obliczaniu poziomu obniżki nałożonej na skarżące grzywny;

               6)

               Zarzut szósty dotyczący tego, że

                           —

                           Komisja naruszyła art. 23 rozporządzenia nr 1/2003, zasadę równości traktowania i popełniła oczywisty błąd w ocenie odmawiając rozpoczęcia rozmów o zawarcie ugody zgodnie z obwieszczeniem w sprawie prowadzenia postępowań ugodowych (4).

      (1)  Rozporządzenie Rady nr 141 z dnia 26 listopada 1962 r. w sprawie niestosowania rozporządzenia Rady nr 17 do sektora transportu (Dz.U. 1962, 124, s. 2751).

      (2)  Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia 1/2003 (Dz.U. 2006 C 210, s. 2).

      (3)  Obwieszczenie Komisji w sprawie zwalniania z grzywien i zmniejszania grzywien w sprawach kartelowych (Dz.U. 2006, C 298, s. 17).

      (4)  Obwieszczenie Komisji w sprawie prowadzenia postępowań ugodowych w związku z przyjęciem decyzji na mocy art. 7 i 23 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 w sprawach kartelowych (Dz.U. 2008 C 167, s. 1).


title: Sprawa C-253/03: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia  23 lutego 2006 r.  (wniosek Bundesfinanzhof o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) — CLT-UFA SA przeciwko Finanzamt Köln-West (Swoboda przedsiębiorczości — Ustawodawstwo podatkowe — Podatek dochodowy od osób prawnych)

text:
               3.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/4

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 23 lutego 2006 r. (wniosek Bundesfinanzhof o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) — CLT-UFA SA przeciwko Finanzamt Köln-West
   (Sprawa C-253/03) (1)

   (Swoboda przedsiębiorczości - Ustawodawstwo podatkowe - Podatek dochodowy od osób prawnych)
   (2006/C 131/06)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesfinanzhof
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: CLT-UFA SA

      Strona pozwana: Finanzamt Köln-West
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesfinanzhof — Wykładnia art. 52 Traktatu WE (po zmianie art. 43 WE) i art. 58 Traktatu WE (po zmianie art. 48 WE) — Ustawodawstwo krajowe w zakresie podatków dochodowych od osób prawnych — Stawka opodatkowania przychodów oddziałów zagranicznych spółek akcyjnych wyższa od stawki opodatkowania przychodów filii przekazywanych zagranicznym spółkom-matkom
   Sentencja

               1)

               Artykuł 52 Traktatu WE (po zmianie art. 43 WE) i art. 58 Traktatu WE (po zmianie art. 48 WE) stoją na przeszkodzie stosowaniu unormowań krajowych tego rodzaju, jak będące przedmiotem sprawy głównej, przewidujących wyższą stawkę opodatkowania dochodów oddziału spółki z siedzibą w innym Państwie Członkowskim niż stawka opodatkowania dochodów filii takiej spółki, gdy filia przekazuje swoje dochody w całości spółce matce.

               2)

               Zadaniem sądu krajowego jest dokonać oceny wysokości stawki opodatkowania, jaka powinna być stosowana do dochodów oddziału tego rodzaju, jak będący przedmiotem sprawy głównej, w zależności od stawki całkowitego opodatkowania, jaka znalazłby zastosowanie w przypadku przekazania dochodów przez filię spółce matce.

      (1)  Dz.U. C 200 z 23.08.2003


title: Sprawa T-366/05: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 listopada 2006 r. — Anheuser-Busch przeciwko OHIM — Budějovický Budvar (BUDWEISER) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego BUDWEISER — Wcześniejsze słowne międzynarodowe i graficzne znaki towarowe BUDWEISER i BUDWEISER BUDVAR — Odmowa rejestracji — Ograniczenie wykazu towarów objętych zgłoszeniem — Skarga oczywiście pozbawiona podstaw prawnych)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/42

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 listopada 2006 r. — Anheuser-Busch przeciwko OHIM — Budějovický Budvar (BUDWEISER)
   (Sprawa T-366/05) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego BUDWEISER - Wcześniejsze słowne międzynarodowe i graficzne znaki towarowe BUDWEISER i BUDWEISER BUDVAR - Odmowa rejestracji - Ograniczenie wykazu towarów objętych zgłoszeniem - Skarga oczywiście pozbawiona podstaw prawnych)
   (2006/C 331/94)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Anheuser-Busch, Inc. (Saint Louis, Missouri, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci V. von Bomhard, B. Goebel, A. Renck i A. Pohlmann)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą był również, interwenient przed Sądem: Budějovický Budvar, národní podnik (Česke Budějovice, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat F. Fajgenbaum)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 lipca 2005 r. (sprawa R 514/2004-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Budějovický Budvar, národní podnik a Anheuser-Busch, Inc.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Anheuser-Busch, Inc. zostaje obciążona kosztami własnymi, a także kosztami poniesionymi przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) oraz przez Budějovický Budvar, národní podnik.

      (1)  Dz.U. C 330 z 24.12.2005.


title: Sprawa C-239/04: Skarga wniesiona dnia 8 czerwca 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalii

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/20

         Skarga wniesiona dnia 8 czerwca 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalii
   (Sprawa C-239/04)
   (2004/C 228/39)
   Dnia 8 czerwca 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Republice Portugalii sporządzona przez Komisję Wspólnot Europejskich, reprezentowaną przez M. van Beeka i A. Caeirosa, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               orzeczenie, iż Republika Portugalii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art.. 6 ust. 4 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory, (1) w wersji zmienionej dyrektywą 97/62/WE z dnia 27 listopada 1997 r. (2), poprzez realizację projektu budowy autostrady, której trasa przecina strefę specjalnej ochrony (SSO) Castro Verde, pomimo wyników badań wskazujących negatywny wpływ na środowisko naturalne i przy istnieniu alternatywnych rozwiązań dla przebiegu przedmiotowej trasy.

               —

               obciążenie kosztami Republiki Portugalii.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Władze portugalskie wykonały projekt autostrady, której trasa (odcinek „Aljustrel – Castro Verde”) przecina strefę specjalnej ochrony (SSO) Castro Verde, pomimo iż:

               —

               badania nad wpływem projektu na środowisko naturalne na wspomnianym odcinku jasno wskazują, iż przebieg przedmiotowej trasy ma znaczny negatywny wpływ na siedemnaście gatunków dzikich ptaków, spośród tych wymienionych w załączniku I do Dyrektywy 79/409/EWG;

               —

               istnieją alternatywne rozwiązania dla przebiegu wybudowanego odcinka, które znajdują się zarówno poza strefą specjalnej ochrony (SSO) Castro Verde, jak i poza obszarami mieszkalnymi miejscowości wskazanych przez władze portugalskie. Alternatywne lokalizacje usytuowane w korytarzu znajdującym się na zachód od strefy specjalnej Castro Verde (SSO), między granicą strefy specjalnej a drogą „IC1”, oddziaływałyby na równinę o niskiej gęstości zaludnienia, w związku z czym dokonanie wyboru którejkolwiek z nich przez władze portugalskie nie spowodowałoby znacznych trudności technicznych ani też dodatkowych wygórowanych kosztów.

         W związku z powyższym Republika Portugalii nie spełniła wymogu art. 6 ust. 4 dyrektywy 92/43/EWG. W rzeczywistości, przedmiotowa regulacja upoważnia Państwa Członkowskie do przystąpienia do realizacji planu lub przedsięwzięcia pomimo negatywnej oceny badania wpływu na środowisko naturalne, tylko wtedy, gdy brak jest alternatywnych rozwiązań.

      (1)  Dz.U. L 206 z 22.7.1992, str. 7.

      (2)  Dz.U. L 305, z 8.11.1997, str. 42.


title: Sprawa T-183/06: Skarga wniesiona w dniu 11 lipca 2006 r. — Republika Portugalii przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               2.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/36

         Skarga wniesiona w dniu 11 lipca 2006 r. — Republika Portugalii przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-183/06)
   (2006/C 212/64)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Portugalii (Lisbona) (Przedstawiciele: L. Fernandes, pełnomocnik, C. Botelho Moniz, adwokat oraz E. Maia Cadete, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 28 kwietnia 2006 r. zatytułowanej „decyzja Komisji z 28/IV/2006 o wyłączeniu z finansowania wspólnotowego określonych wydatków poniesionych przez państwa członkowskie z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR)”, w części, w jakiej stosuje wobec Portugalii korektę finansową 100 % w sektorze lnu, w wysokości 3 135 348,71 EUR.

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Niniejszą skargą zaskarża się decyzji Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 28 kwietnia 2006 r. zatytułowanej „decyzja Komisji z 28/IV/2006 o wyłączeniu z finansowania wspólnotowego określonych wydatków poniesionych przez państwa członkowskie z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR)”, w części, w jakiej stosuje wobec Portugalii korektę finansową 100 % w sektorze lnu, w wysokości 3 135 348,71 EUR, w ramach systemu stworzonego przez rozporządzenie Komisji (EWG) 1164/89 z dnia 28 kwietnia 1989 r. dotyczącego szczegółowych zasad dotyczących pomocy dla lnu i konopi. (1)

      (1)  Dz.U. L 121 z 29.4.1989.


title: Sprawa T-389/08: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 26 czerwca 2009 r. — Lemans przeciwko OHIM-Turner (ICON)

text:
               15.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/33

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 26 czerwca 2009 r. — Lemans przeciwko OHIM-Turner (ICON)
   (Sprawa T-389/08) (1)

   2009/C 193/53

      Język postępowania: angielski

   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 301 z 22.11.2008.


title: Sprawa T-407/08: Skarga wniesiona w dniu 22 września 2008 r. — MIP Metro przeciwko OHIM — CBT Comunicación Multimedia (Metromeet)

text:
               20.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 327/31

         Skarga wniesiona w dniu 22 września 2008 r. — MIP Metro przeciwko OHIM — CBT Comunicación Multimedia (Metromeet)
   (Sprawa T-407/08)
   (2008/C 327/57)
   Język skargi: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J.C. Plate i R. Kaase)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Drugą stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: CBT Comunicación Multimedia, SL (Getxo, Hiszpania)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 12 czerwca 2008 r. w sprawie R 387/2007-1 z powodu niezgodności z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 i odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego 3 740 529 „metromeet”;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, włącznie z kosztami poniesionymi w ramach postępowania w przedmiocie sprzeciwu i postępowania odwoławczego.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: CBT Comunicación Multimedia, SL

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „Metromeet” dla towarów i usług należących do klas 9, 16, 35 i 41 — zgłoszenie nr 3 740 529

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzny krajowy znak towarowy „METRO” i słowny krajowy znak towarowy „meeting metro” dla towarów i usług należących do klas 9, 16, 35 i 41

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów i odrzucenie sprzeciwu

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94, ponieważ w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.


title: Sprawa C-98/13: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 6 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Højesteret — Dania) — Martin Blomqvist przeciwko Rolex SA, Manufacture des Montres Rolex SA (Odesłanie prejudycjalne — Rozporządzenie (WE) nr 1383/2003 — Środki mające na celu niedopuszczenie do wprowadzania do obrotu towarów podrabianych i towarów pirackich — Artykuł 2 — Zakres zastosowania rozporządzenia — Sprzedaż z państwa trzeciego przez Internet podrobionego zegarka na użytek prywatny osobie fizycznej zamieszkałej w państwie członkowskim — Zajęcie zegarka przez organy celne w trakcie jego przywozu na terytorium państwa członkowskiego — Zgodność z prawem zajęcia — Przesłanki — Przesłanki dotyczące naruszenia praw własności intelektualnej — Dyrektywa 2001/29/WE — Artykuł 4 — Publiczne rozpowszechnianie — Dyrektywa 2008/95/WE — Artykuł 5 — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Artykuł 9 — Używanie w obrocie handlowym)

text:
               29.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/18

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 6 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Højesteret — Dania) — Martin Blomqvist przeciwko Rolex SA, Manufacture des Montres Rolex SA
   (Sprawa C-98/13) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (WE) nr 1383/2003 - Środki mające na celu niedopuszczenie do wprowadzania do obrotu towarów podrabianych i towarów pirackich - Artykuł 2 - Zakres zastosowania rozporządzenia - Sprzedaż z państwa trzeciego przez Internet podrobionego zegarka na użytek prywatny osobie fizycznej zamieszkałej w państwie członkowskim - Zajęcie zegarka przez organy celne w trakcie jego przywozu na terytorium państwa członkowskiego - Zgodność z prawem zajęcia - Przesłanki - Przesłanki dotyczące naruszenia praw własności intelektualnej - Dyrektywa 2001/29/WE - Artykuł 4 - Publiczne rozpowszechnianie - Dyrektywa 2008/95/WE - Artykuł 5 - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Artykuł 9 - Używanie w obrocie handlowym)
   2014/C 93/28
   Język postępowania: duński

      Sąd odsyłający

   Højesteret

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Martin Blomqvist

      Strona pozwana: Rolex SA, Manufacture des Montres Rolex SA

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Højesteret — Wykładnia art. 4 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (Dz.U. L 167, s. 10), art. 5 ust. 1 i 3 dyrektywy 2008/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 października 2008 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. L 299, s. 25), art. 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1) oraz art. 2 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 1383/2003 z dnia 22 lipca 2003 r. dotyczącego działań organów celnych skierowanych przeciwko towarom podejrzanym o naruszenie niektórych praw własności intelektualnej oraz środków podejmowanych w odniesieniu do towarów, co do których stwierdzono, że naruszyły takie prawa (Dz.U. L 196, s. 7) — Środki mające na celu niedopuszczenie do wprowadzenia do obrotu towarów podrabianych i towarów pirackich — Osoba fizyczna zamieszkała w państwie członkowskim, która na użytek prywatny nabyła na stronie internetowej sprzedawcy z państwa trzeciego podrabiany zegarek — Zajęcie tego wysłanego do nabywcy pocztą zegarka oraz zawieszenie jego dopuszczenia do obrotu przez władze tego państwa członkowskiego.

      Sentencja

   Rozporządzenie Rady (WE) nr 1383/2003 z dnia 22 lipca 2003 r. dotyczące działań organów celnych skierowanych przeciwko towarom podejrzanym o naruszenie niektórych praw własności intelektualnej oraz środków podejmowanych w odniesieniu do towarów, co do których stwierdzono, że naruszyły takie prawa, należy interpretować w ten sposób, że posiadacz prawa własności intelektualnej do towaru sprzedawanego osobie zamieszkałej na terytorium jednego z państw członkowskich za pośrednictwem strony internetowej sprzedaży wysyłkowej położonej w państwie trzecim korzysta, w chwili, w której towar ten wkracza na terytorium tego państwa członkowskiego, z ochrony zagwarantowanej temu posiadaczowi przez rzeczone rozporządzenie na samej tylko podstawie nabycia tego towaru. W tym celu nie ma konieczności, aby ponadto przed sprzedażą odnośny towar stanowił przedmiot oferty sprzedaży lub reklamy skierowanej do konsumentów tego samego państwa.

      (1)  Dz.U. C 129 z 4.5.2013.


title: Sprawa C-67/05: Skarga wniesiona w dniu 11 lutego 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               2.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/22

         Skarga wniesiona w dniu 11 lutego 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-67/05)
   (2005/C 82/44)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 11 lutego 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez prof. dr Ulricha Wölkera oraz Sarę Pardo Quintillian, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu przeciwko Republice Federalnej Niemiec.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że nie przyjmując lub w każdym razie nie informując Komisji o przyjęciu przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do transpozycji dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (1) z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej, Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy wspomnianej dyrektywy;

               2)

               obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy 2000/60/WE upłynął dnia 22 grudnia 2003 r.

      (1)  Dz.U. L 327 z 22.12.2000, str. 1


title: Sprawa T-284/04: Skarga wniesiona dnia 12 lipca 2004 r. przez UPS Europe N.V./S.A. oraz UPS Deutschland Inc. & co OHG przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               9.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/25

         Skarga wniesiona dnia 12 lipca 2004 r. przez UPS Europe N.V./S.A. oraz UPS Deutschland Inc. & co OHG przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-284/04)
   (2004/C 251/45)
   Język postępowania: angielski
   Dnia 12 lipca 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich przez UPS Europe N.V./S.A. z siedzibą w Brukseli, Belgia oraz UPS Deutschland Inc. & co OHG, reprezentowanych przez T.R. Ottervangera i A.S. Bijleveld, adwokatów.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności domniemanej decyzji Komisji odmawiającej uwzględnienia jej wniosku potwierdzającego z dnia 13 kwietnia 2004 r. o udzielenie dostępu do pewnych dokumentów;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami niniejszego postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Decyzją z dnia 20 marca 2001 r. (1) Komisja stwierdziła, że Deutsche Post AG naruszyła art. 82 Traktatu WE poprzez praktyki stosowane w sektorze przewozu paczek dla celów sprzedaży wysyłkowej. W powołanej wyżej decyzji Komisja nałożyła na Deutsche Post obowiązek utworzenia odrębnej spółki zależnej do komercjalnych usług przewozu paczek, jak również obowiązek utworzenia przejrzystego, opartego na kryteriach rynkowych, systemu cen pomiędzy Deutsche Post AG a tą spółką zależną. Deutsche Post zobowiązana została do corocznego informowania Komisji o wypełnianiu powyższych obowiązków. Deutsche Post uczyniła to pismem z dnia 22 maja 2003 r. Skarżący, którzy prowadzą działalność w tym samym sektorze gospodarczym, zażądali dostępu do nieobjętej poufnością wersji tegoż pisma i otrzymali ją w dniu 22 września 2003 r. W dniu 20 października 2003 r. skarżący zażądali od Komisji dostępu do informacji o przeciętnych wewnętrznych cenach transferowych stosowanych przez Deutsche Post w stosunku do jej spółki zależnej, które to ceny były usunięte w nieobjętej poufnością wersji pisma z 22 maja 2003 r. Zażądali oni również dostępu do raportu i obliczeń, które zgodnie z powyższym pismem, dostarczone były Komisji w dniu 16 listopada 2001 r. Żądanie oparte było o rozporządzenie nr 1049/2001 (2) opublikowane w Dzienniku Ustaw L 145 z 31.5.2001, str. 43-48. Skarżący powtórzyli swoje żądanie w dniu 18 listopada 2003 r. i złożyli wniosek potwierdzający w dniu 13 kwietnia 2004 r. Pismem z dnia 21 kwietnia 2004 r. Komisja potwierdziła otrzymanie wniosku potwierdzającego i oświadczyła, że konsultuje z Deutsche Post szczegółowy zakres wrażliwych handlowo informacji zawartych w zażądanych dokumentach. Nie otrzymawszy żadnej dalszej odpowiedzi, skarżący uważają, że mają do czynienia z domniemaną decyzją Komisji odmawiającą im dostępu do zażądanych dokumentów i wnoszą do sądu o jej unieważnienie.
   Na poparcie swojej skargi, skarżący powołują się na naruszenie rozporządzenia nr 1049/2001 twierdząc, że nie znajduje w niniejszej sprawie zastosowania żaden z wyjątków, o których mowa w art. 4 tego rozporządzenia i, że w związku z tym Komisja powinna była udostępnić dokumenty zgodnie z żądaniem. Skarżący podnoszą również zarzut niedopełnienia przez Komisję obowiązku uzasadnienia decyzji zgodnie z art. 253 WE. Skarżący podnoszą, że Komisja naruszyła przepisy rozporządzenia nr 1049/2001 również w ten sposób, że nie udzieliła odpowiedzi w zakreślonym terminie, ani nie uzasadniła odmowy dostępu do dokumentów. Wreszcie, skarżący twierdzą, że Komisja naruszyła swój własny regulamin w brzmieniu ustalonym przez decyzję Komisji z dnia 5 grudnia 2001 r. (3) Zdaniem skarżących, Komisja powinna była zakończyć konsultacje z Deutsche Post i podjąć decyzję w terminie 15 dni roboczych.

      (1)  Decyzja Komisji z dnia 20 marca 2001 r. w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 82 Traktatu WE (Sprawa COMP/35.141 – Deutsche Post AG) (notyfikowane za nr dokumentu C(2001) 728), Dz.U. L 125 z 5.5.2001, str. 27.

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji.

      (3)  Dz.U. L 345 z 29.12.2001, str. 94.


title: Sprawa C-97/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Verwaltungsgericht Darmstadt, wydanym dnia 25 stycznia 2005 r., w sprawie Mohamed Gattoussi przeciwko Stadt Rüsselheim

text:
               30.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Verwaltungsgericht Darmstadt, wydanym dnia 25 stycznia 2005 r., w sprawie Mohamed Gattoussi przeciwko Stadt Rüsselheim
   (Sprawa C-97/05)
   (2005/C 106/33)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 23 stycznia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Verwaltungsgericht Darmstadt, wydanym w dniu 25 stycznia 2005 r. w sprawie Mohamed Gattoussi przeciwko Stadt Rüsselheim.
   Verwaltungsgericht Darmstadt zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1.

               Czy art. 64 Układu Eurośródziemnomorskiego ustanawiającego Stowarzyszenie z Tunezją wywołuje skutki w zakresie prawa pobytu?
               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:

               2.

               Czy z zakazu dyskryminacji zawartego w art. 64 Układu Eurośródziemnomorskiego ustanawiającego Stowarzyszenie z Tunezją można wywieść stanowisko prawne w zakresie prawa pobytu, które sprzeciwia się ograniczeniu czasu trwania prawa pobytu, jeśli obywatel Tunezji posiadający zezwolenie na zatrudnienie na czas nieokreślony faktycznie prowadzi działalność zawodową i w dniu wydania decyzji z zakresu prawa o cudzoziemcach posiada zezwolenie na pobyt tymczasowy?
               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie:

               3.

               Czy w celu określenia wynikającego z art. 64 Układu Eurośródziemnomorskiego ustanawiającego Stowarzyszenie z Tunezją stanowiska prawnego w zakresie prawa pobytu można się oprzeć na dacie po wydaniu decyzji z zakresu prawa o cudzoziemcach ograniczającej czas trwania prawa pobytu?
               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie trzecie:

               4.

               Czy w celu skonkretyzowania zastrzeżenia ograniczeń ze względu na ochronę uzasadnionego interesu państwa należy sięgnąć do zasad ustanowionych w tym względzie w odniesieniu do art. 39 ust. 3 WE?


title: Sprawa T-9/05: Skarga wniesiona w dniu 12 stycznia 2005 r. przez Hoya Corporation przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

text:
               30.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/24

         Skarga wniesiona w dniu 12 stycznia 2005 r. przez Hoya Corporation przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   (Sprawa T-9/05)
   (2005/C 106/56)
   Język, w którym wniesiono skargę: angielski
   W dniu 12 stycznia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga wniesiona przez Hoya Corporation z siedzibą w Tokio (Japonia), reprezentowaną przez A. Nordemanna, lawyer (prawnika), przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory).
   W postępowaniu przed Izbą Odwoławczą stroną była także Indo Internacional S.A. z siedzibą w Barcelonie (Hiszpania).
   Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 listopada 2004 r. w sprawie R 433/2004-1;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               skarżąca

               Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:

               słowny znak towarowy „AMPLITUDE” dla towarów z klasy 9 (okulary itp.) — zgłoszenie nr 1 723 931

               Właściciel znaku lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie:

               Indo Internacional S.A.

               Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie:

               krajowy znak graficzny „AMPLY” dla towarów z klasy 9 (okulary itp.)

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów:

               odrzucenie sprzeciwu

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               uchylenie zaskarżonej decyzji; odrzucenie zgłoszenia

               Podniesione zarzuty:

               naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 40/94 (1)

      (1)  Dyrektywa Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 11, str. 1).


title: Sprawa C-675/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 29 grudnia 2011 r. — Établissement national des produits de l’agriculture et de la mer (FranceAgriMer), dawniej Office national interprofessionnel des fruits, des légumes, des vins et de l'horticulture (VINIFLHOR) przeciwko Regalp SA

text:
               24.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 29 grudnia 2011 r. — Établissement national des produits de l’agriculture et de la mer (FranceAgriMer), dawniej Office national interprofessionnel des fruits, des légumes, des vins et de l'horticulture (VINIFLHOR) przeciwko Regalp SA
   (Sprawa C-675/11)
   2012/C 89/14
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Conseil d’État

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Wnoszący skargę kasacyjną: Établissement national des produits de l’agriculture et de la mer (FranceAgriMer), dawniej Office national interprofessionnel des fruits, des légumes, des vins et de l'horticulture (VINIFLHOR)

      Druga strona postępowania: Regalp SA

      Pytania prejudycjalne

               1)

               W jaki sposób państwo członkowskie może skorzystać z możliwości przewidzianej w art. 2 ust. 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 4045/89 z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie kontroli przez państwa członkowskie transakcji stanowiących część systemu finansowania przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (1), dotyczącej rozszerzenia okresów objętych kontrolą „na okresy (…) poprzedzające lub następujące po okresie 12-miesięcznym”, biorąc pod uwagę, po pierwsze, potrzebę ochrony interesów finansowych Wspólnoty i, po drugie, zasadę pewności prawa i konieczność wykluczenia sytuacji, w której organy kontrolne dysponowałyby nieokreślonymi kompetencjami?

               2)

               W szczególności:

                           —

                           Czy okres objęty kontrolą musi, w każdym wypadku — pod rygorem wadliwości kontroli, na którą podmiot kontrolowany może się powołać przeciwko decyzji pokontrolnej — zakończyć się na dwunastomiesięcznym okresie poprzedzającym okres „kontroli”, w czasie którego wykonywane są czynności kontrolne?

                           —

                           W wypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie poprzedzające, w jaki sposób należy rozumieć wyraźnie przewidzianą w rozporządzeniu możliwość, by rozszerzyć okres objęty kontrolą na okresy „następujące po okresie 12-miesięcznym”?

                           —

                           W wypadku odpowiedzi przeczącej na pierwsze pytanie, czy okres objęty kontrolą musi jednakże — pod rygorem wadliwości kontroli, na którą podmiot kontrolowany może się powołać przeciwko decyzji pokontrolnej — obejmować dwunastomiesięczny okres, kończący się w okresie objętym kontrolą, poprzedzającym okres, w którym odbywa się kontrola, czy też kontrola może obejmować jedynie okres, który kończy się przed rozpoczęciem poprzedniego okresu kontroli?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 4045/89 z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie kontroli przez państwa członkowskie transakcji stanowiących część systemu finansowania przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej i uchylające dyrektywę 77/435/EWG (Dz.U. L 388, s. 18).


title: Sprawa F-24/07: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 12 marca 2009 r. – Lafleur Tighe przeciwko Komisji. (Służba publiczna — Pracownicy kontraktowi — Zatrudnienie — Zaszeregowanie — Dawni eksperci indywidualni — Doświadczenie zawodowe — Dyplom — zaświadczenia o równoważności tego dyplomu — Dopuszczalność — Nowa istotna okoliczność faktyczna)

text:
               1.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/36

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 12 marca 2009 r. – Lafleur Tighe przeciwko Komisji.
   (Sprawa F-24/07) (1)

   (Służba publiczna - Pracownicy kontraktowi - Zatrudnienie - Zaszeregowanie - Dawni eksperci indywidualni - Doświadczenie zawodowe - Dyplom - zaświadczenia o równoważności tego dyplomu - Dopuszczalność - Nowa istotna okoliczność faktyczna)
   2009/C 102/52
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Virginie Lafleur Tighe (Makati, Filipiny) (przedstawiciele: S. Rodrigues i C. Bernard-Glanz, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i G. Berscheid, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Po pierwsze stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego zaszeregowującej skarżącą w związku z zatrudnieniem jej jako pracownika kontraktowego w ramach grupy funkcyjnej IV do grupy zaszeregowania 13, stopień 1, ponieważ w ocenie jej doświadczenia zawodowego nie uwzględniono doświadczenia zawodowego uzyskanego przez skarżącą w okresie pomiędzy uzyskaniem pierwszego dyplomu (Bachelor) i drugiego dyplomu („Maîtrise”) i po drugie zaszeregowanie skarżącej z mocą wsteczną do grupy zaszeregowania 14

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Każda ze stron ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 117 z 26.5.2007, s. 36


title: Sprawa T-223/05: Skarga wniesiona w dniu 18 czerwca 2005 r. przez CAMAR Srl przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/45

         Skarga wniesiona w dniu 18 czerwca 2005 r. przez CAMAR Srl przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-223/05)
   (2005/C 217/99)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 18 czerwca 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga spółki CAMAR Srl, z siedzibą we Florencji, reprezentowanej przez Wilmę Viscardini, Simonettę Donę i Mariana Paolina, avvocati, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, o zasądzenie od Komisji naprawienia szkody na warunkach proponowanych przez skarżącą bądź według innych kryteriów, które Sąd ewentualnie uzna za właściwsze również w świetle oczekiwanego wyroku w sprawie T-260/97.
   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącej naprawienia szkody na warunkach proponowanych przez skarżącą bądź według innych kryteriów, które Sąd ewentualnie uzna za właściwsze również w świetle oczekiwanego wyroku w sprawie T-260/97, która to szkoda została wyrządzona skarżącej bezprawnym nieprzyjęciem przez Komisję niezbędnych środków w rozumieniu art. 30 rozporządzenia Rady nr 404/93, co zostało ustalone w wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie T-79/96;

               —

               obciążenie Komisji wszelkimi kosztami postępowania poniesionymi przez spółkę CAMAR.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszej skardze skarżąca ponownie domaga się odszkodowania, o zasądzenie którego ubiegała się już w ramach postępowania w sprawie T-79/96 CAMAR przeciwko Komisji (1).
   Należy przypomnieć w tym względzie, iż w odniesieniu do tej sprawy Sąd Pierwszej Instancji, stwierdzając bezprawność zachowania pozwanej i uwzględniając tym samym skargę w części dotyczącej ustalenia istnienia bezczynności, uznał żądanie odszkodowania za niedopuszczalne z powodu niemożności dokonania w owym czasie oceny rozmiaru przyszłej szkody.
   Powoływane tu zarzuty i główne argumenty są w znacznej części tożsame z zarzutami i argumentami powołanymi w ww. sprawie oraz w sprawie T-457/04 CAMAR przeciwko Komisji (2).

      (1)  Wyrok z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawach połączonych T-79/96, T-260/97 i T-117/98 (Rec. str. II-2173).

      (2)  Dz.U. C 31 z 5.2.2005, str. 28.


title: Sprawa C-349/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (dawniej Fővárosi Bíróság) (Węgry) w dniu 24 lipca 2012 r. — Peró Gáz Kft. przeciwko Jánosowi Balli

text:
               13.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (dawniej Fővárosi Bíróság) (Węgry) w dniu 24 lipca 2012 r. — Peró Gáz Kft. przeciwko Jánosowi Balli
   (Sprawa C-349/12)
   2012/C 311/03
   Język postępowania: węgierski

      Sąd krajowy

   Fővárosi Törvényszék (dawniej Fővárosi Bíróság)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Peró Gáz Kft.

      Strona pozwana: János Balla

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy za zgodne z prawem Unii Europejskiej można uznać to, iż w postępowaniu w sprawie zmiany decyzji dotyczącym wniosku o unieważnienie patentu środki, postępowanie i droga odwoławcza są ukształtowane w taki sposób, że sąd krajowy nie jest związany zakresem żądań stron i dodatkowymi oświadczeniami o określonych skutkach prawnych składanymi przez strony, a w szczególności, że sąd krajowy może z urzędu przeprowadzać takie dowody, jakie uzna za konieczne ?

               2)

               Czy za zgodne z prawem Unii Europejskiej można uznać to, iż postępowaniu w sprawie zmiany decyzji dotyczącym wniosku o unieważnienie patentu środki, postępowanie i droga odwoławcza są ukształtowane w taki sposób, że wydając swoje orzeczenie sąd krajowy nie jest związany ani rozstrzygnięciem administracyjnym wydanym w przedmiocie wniosku o unieważnienie praw, ani też stanem faktycznym ustalonym w postępowaniu administracyjnym, ani, w szczególności, podstawami nieważności podnoszonymi w toku postępowania administracyjnego czy też oświadczeniami, ocenami i dowodami przeprowadzonymi w toku postępowania administracyjnego?

               3)

               Czy za zgodne z prawem Unii Europejskiej można uznać to, iż postępowaniu w sprawie zmiany decyzji dotyczącym wniosku o unieważnienie patentu środki, postępowanie i droga odwoławcza są ukształtowane w taki sposób, że w odniesieniu do wymogów nowości lub poziomu wynalazczego sąd krajowy bada, czy wynalazek może korzystać z pierwszeństwa ze skutkiem na dzień złożenia wniosku czy jedynie na dzień zmiany, jeżeli przepisy obowiązujące w chwili złożenia wniosku pozwalały składającemu wniosek na rozszerzenie po dniu jego złożenia technicznej treści wniosku patentowego i zakresu żądanej ochrony ?


title: Sprawa T-104/06: Skarga wniesiona w dniu  3 kwietnia 2006 r.  — SPM przeciwko Komisji

text:
               3.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/45

         Skarga wniesiona w dniu 3 kwietnia 2006 r. — SPM przeciwko Komisji
   (Sprawa T-104/06)
   (2006/C 131/84)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Société des plantations de Mbanga (S.P.M.) (Douala, Kamerun) [Przedstawiciel: adwokat B.-L. Doré]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej:

               —

               uznanie za dopuszczalne wszystkich jej żądań;

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 219/2006 z dnia 8 lutego 2006 r. otwierającego kontyngent taryfowy na przywóz bananów objętych kodem CN 0803 00 19 pochodzących z krajów AKP i ustalającego zasady zarządzania nim w okresie od dnia 1 marca do dnia 31 grudnia 2006 r.

               —

               obciążenie Komisji całością kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W ramach zmian szczególnych uregulowań dotyczących kontyngentów w wymianie handlowej z państwami trzecimi, wchodzących w zakres środków organizacji rynku w sektorze bananów, rozporządzenie Rady Unii Europejskiej nr 1964/2005 z dnia 29 listopada 2005 r. (1) między innymi powierzyło Komisji uprawnienie do przyjęcia środków niezbędnych do wykonania tego rozporządzenia oraz środków przejściowych dotyczących w szczególności zarządzania kontyngentem taryfowym w odniesieniu do bananów pochodzących z krajów AKP. Działając na tej podstawie Komisja utrzymała w mocy w rozporządzeniu nr 2015/2005 z dnia 9 grudnia 2005 r. (2), w odniesieniu do stycznia i lutego 2006 r., system wydawania pozwoleń na przywóz na podstawie historycznych ilości referencyjnych (3). Ponieważ rozporządzenie to z założenia miało charakter przejściowy, w dniu 8 lutego 2006 r. Komisja przyjęła rozporządzenie nr 219/2006 otwierające kontyngent taryfowy na przywóz bananów objętych kodem CN 0803 00 19 pochodzących z krajów AKP i ustalające zasady zarządzania nim w okresie od dnia 1 marca do dnia 31 grudnia 2006 r. (4). W rozporządzeniu tym Komisja ustaliła metodę zarządzania kontyngentem taryfowym, przewidującą korzystanie z kontyngentu zgodnie z porządkiem chronologicznym przyjmowania oświadczeń o dopuszczeniu do swobodnego obrotu (metoda „kto pierwszy, ten lepszy”) oraz zastrzegła tymczasowo część kontyngentu taryfowego na rzecz podmiotów gospodarczych zaopatrujących Wspólnotę w banany na mocy poprzednio obowiązujących uregulowań dotyczących przywozu. Rozporządzenie to jest przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności w niniejszym postępowaniu.
   W ramach niniejszej skargi skarżąca utrzymuje, że zaskarżone rozporządzenie jest niezgodne z prawem z szeregu powodów, co jej zdaniem wynika z jego przepisów, zgodnie z którymi 60 % kontyngentu taryfowego jest zarządzane zgodnie nową metodą, a 40 % wciąż przez wydawanie pozwoleń na przywóz na podstawie historycznych ilości referencyjnych. Na poparcie skargi skarżąca powołuje te same zarzuty i argumenty, co powołane przez nią w skardze w sprawie T-447/05 (5).

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1964/2005 z dnia 29 listopada 2005 r. w sprawie stawek celnych w odniesieniu do bananów (Dz.U. L 316, str. 1).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2015/2005 z dnia 9 grudnia 2005 r. w sprawie przywozu bananów pochodzących z krajów AKP w ramach kontyngentu taryfowego ustanowionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1964/2005 w sprawie stawek celnych mających zastosowanie do bananów w styczniu i lutym 2006 r. (Dz.U. L 324, str. 5).

      (3)  Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności tego rozporządzenia w sprawie T-447/05.

      (4)  Dz.U. L 38, str. 22.

      (5)  Por. komunikat w Dz.U. 2006 C 74, str. 24.


title: Sprawa T-346/06 R: Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 7 czerwca 2007 r. — IMS przeciwko Komisji (Środek tymczasowy — Wniosek o zawieszenie wykonania — Dyrektywa 98/37/WE — Dopuszczalność — Fumus boni juris — Pilny charakter — Wyważenie interesów)

text:
               4.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/33

         Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 7 czerwca 2007 r. — IMS przeciwko Komisji
   (Sprawa T-346/06 R)
   (Środek tymczasowy - Wniosek o zawieszenie wykonania - Dyrektywa 98/37/WE - Dopuszczalność - Fumus boni juris - Pilny charakter - Wyważenie interesów)
   (2007/C 183/64)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Industria Masetto Schio srl (IMS) (Schio, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci F. Colonna i T. Romolotti)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. Zadra i D. Lawunmi, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o zawieszenie wykonania opinii Komisji C(2006)3914 z dnia 6 września 2006 r. dotyczącej wprowadzonego przez władze francuskie środka ustanawiającego zakaz w odniesieniu do pewnych pras mechanicznych marki IMS.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Wykonanie opinii Komisji C(2006)3914 z dnia 6 września 2006 r. dotyczącej wprowadzonego przez władze francuskie środka ustanawiającego zakaz w odniesieniu do pewnych pras mechanicznych marki IMS zostaje zawieszone do czasu rozpoznania przez Sąd sprawy w postępowaniu głównym.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-167/16: Postanowienie Sądu z dnia 26 października 2016 r. – Polska/Komisja

text:
               6.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/54

         Postanowienie Sądu z dnia 26 października 2016 r. – Polska/Komisja
   (Sprawa T-167/16) (1)

   (2017/C 038/71)
   Język postępowania: polski
   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 243 z 4.7.2016.


title: Sprawa T-261/11: Skarga wniesiona w dniu 20 maja 2011 r. — European Goldfields Ltd przeciwko Komisji

text:
               23.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 219/18

         Skarga wniesiona w dniu 20 maja 2011 r. — European Goldfields Ltd przeciwko Komisji
   (Sprawa T-261/11)
   2011/C 219/28
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: European Goldfields Ltd (Whitehorse, Kanada) (przedstawiciele: adwokaci K. Adamantopoulos, E. Petritsi, E. Trova i P. Skouris)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2011) 1006 wersja ostateczna z dnia 23 lutego 2011 r. stwierdzającej niezgodną z prawem pomoc państwa w postaci subwencji udzielonej przez władze greckie na rzecz Ellinikos Xryssos (sprawa C 48/2008 [ex NN 61/2008]), w szczególności jej art. 1–5; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w toku niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argument

   W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1)

               W ramach zarzutu pierwszego, skarżąca twierdzi, że Komisja dopuściła się wielu oczywistych błędów w zakresie ustalenia i oceny okoliczności faktycznych sprawy, które wpłynęły na stosowanie i interpretację przesłanek zaistnienia korzyści gospodarczej, w rozumieniu w art. 107 ust. 1 TFUE, po stronie Ellinikos Xryssos.

               2)

               W ramach zarzutu drugiego, skarżąca twierdzi, że Komisja w oczywisty sposób naruszyła prawo, błędnie stosując i interpretując aspekt definicji pomocy państwa w postaci zaistnienia korzyści gospodarczej, w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, błędnie stosując test prywatnego inwestora.

               3)

               W ramach zarzutu trzeciego, skarżąca twierdzi, że Komisja wielokrotnie w oczywisty sposób naruszyła prawo, błędnie stosując i interpretując przesłanki zaistnienia korzyści gospodarczej, w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, ustalając zaistnienie takiej korzyści gospodarczej na podstawie własnych bezpodstawnych, wybiórczych i arbitralnych argumentów dotyczących rzekomej wartości przekazanych aktywów.

               4)

               W ramach zarzutu czwartego, skarżąca twierdzi, że Komisja w oczywisty sposób naruszyła prawo, błędnie stosując i interpretując przesłanki zaistnienia korzyści gospodarczej, w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, błędnie uznając, iż zastosowane wobec Ellinikos Xryssos zwolnienie podatkowe stanowiło korzyść gospodarczą.

               5)

               W ramach zarzutu piątego, skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła istotne wymogi proceduralne i nadużyła władzy, uchybiając swemu obowiązkowi rzetelnego i bezstronnego zbadania sprawy.