title: Sprawa C-570/10: Skarga wniesiona w dniu 6 grudnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Irlandii

text:
               26.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/22

         Skarga wniesiona w dniu 6 grudnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-570/10)
   2011/C 63/40
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: N. Yerrell, pełnomocnik, M. Mac Aodha, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Irlandia

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając lub w każdym razie nie powiadamiając Komisji o ustanowieniu przepisów ustawowych, wykonawczych niezbędnych administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2008/68/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 września 2008 r. w sprawie transportu lądowego towarów niebezpiecznych (1), Irlandia uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 10 tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Irlandii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 30 czerwca 2009 r.

      (1)  Dz.U. L 260, s. 13


title: Sprawa T-663/13 P: Wyrok Sądu z dnia 15 października 2014 r. – Trybunał Obrachunkowy przeciwko BF (Odwołanie — Służba publiczna — Zatrudnienie — Powołanie na stanowisko dyrektora ds. zasobów ludzkich — Odrzucenie kandydatury — Obowiązek uzasadnienia sprawozdania sporządzonego przez komitet preselekcyjny)

text:
               24.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 421/41

         Wyrok Sądu z dnia 15 października 2014 r. – Trybunał Obrachunkowy przeciwko BF
   (Sprawa T-663/13 P) (1)

   ((Odwołanie - Służba publiczna - Zatrudnienie - Powołanie na stanowisko dyrektora ds. zasobów ludzkich - Odrzucenie kandydatury - Obowiązek uzasadnienia sprawozdania sporządzonego przez komitet preselekcyjny))
   2014/C 421/57
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Trybunał Obrachunkowy Unii Europejskiej (przedstawiciele: T. Kennedy i J. Vermer, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: BF (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: L. Levi, adwokat)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 17 października 2013 r. w sprawie F-69/11 BF przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Trybunał Obrachunkowy Unii Europejskiej pokrywa własne koszty postępowania oraz koszty poniesione przez BF w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U. C 52 z 22.2.2014.


title: Sprawa F-46/14: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 20 lipca 2016 r. – Hoeve/Komisja (Służba publiczna – Urzędnicy – Emerytury i renty – Artykuł 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego – Uprawnienia emerytalne nabyte w krajowym systemie emerytalnym przed podjęciem służby w Unii – Przeniesienie do systemu emerytalnego Unii – Propozycja dotycząca liczby dodatkowych lat służby uprawniających do emerytury – Zarzut niedopuszczalności – Pojęcie aktu niekorzystnego – Artykuł 83 regulaminu postępowania)

text:
               3.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 364/50

      Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 20 lipca 2016 r. – Hoeve/Komisja
      (Sprawa F-46/14) (1)

      ((Służba publiczna - Urzędnicy - Emerytury i renty - Artykuł 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego - Uprawnienia emerytalne nabyte w krajowym systemie emerytalnym przed podjęciem służby w Unii - Przeniesienie do systemu emerytalnego Unii - Propozycja dotycząca liczby dodatkowych lat służby uprawniających do emerytury - Zarzut niedopuszczalności - Pojęcie aktu niekorzystnego - Artykuł 83 regulaminu postępowania))
      (2016/C 364/64)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Roelof-Jan Wino Hoeve (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: początkowo adwokaci D. de Abreu Caldas, M. de Abreu Caldas i J.N. Louis, następnie adwokat J.N. Louis)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo J. Currall i G. Gattinara, pełnomocnicy, następnie G. Gattinara i F. Simonetti, pełnomocnicy)

         Przedmiot sprawy

      Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczących przeniesienia uprawnień emerytalnych skarżącego do systemu emertytalnego Unii z zastosowaniem nowych OPW do art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego.

         Sentencja postanowienia

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  M. Roelof-Jan Wino Hoeve pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

         (1)  Dz.U. C. 212 z 7.7.2014, s. 47.


title: Sprawa C-442/11: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 9 lutego 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) — Zjednoczone Królestwo) — Novartis AG przeciwko Actavis UK Ltd (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania — Produkty lecznicze stosowane u ludzi — Dodatkowe świadectwo ochronne — Rozporządzenie (WE) nr 469/2009 — Artykuły 4 i 5 — Pojedynczy aktywny składnik, w odniesieniu do którego zostało wydane takie świadectwo — Zakres ochrony — Produkt leczniczy zawierający szereg aktywnych składników, w tym składnik objęty świadectwem)

text:
               5.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 133/12

         Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 9 lutego 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) — Zjednoczone Królestwo) — Novartis AG przeciwko Actavis UK Ltd
   (Sprawa C-442/11) (1)

   (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania - Produkty lecznicze stosowane u ludzi - Dodatkowe świadectwo ochronne - Rozporządzenie (WE) nr 469/2009 - Artykuły 4 i 5 - Pojedynczy aktywny składnik, w odniesieniu do którego zostało wydane takie świadectwo - Zakres ochrony - Produkt leczniczy zawierający szereg aktywnych składników, w tym składnik objęty świadectwem)
   2012/C 133/22
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   High Court of Justice (Chancery Division)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Novartis AG

      Strona pozwana: Actavis UK Ltd

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — High Court of Justice (Chancery Division) — Wykładnia art. 4 i 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 469/2009 z dnia 6 maja 2009 r. dotyczącego dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych (Dz.U. L 152, s. 1) — Zakres świadectwa — Ochrona przyznana jedynie produktom leczniczym zawierającym wyłącznie chroniony aktywny składnik czy też ochrona przyznana także produktom leczniczym zawierającym chroniony aktywny składnik w połączeniu z innym aktywnym składnikiem

      Sentencja

   Artykuły 4 i 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 469/2009 z dnia 6 maja 2009 r. dotyczącego dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych należy interpretować w ten sposób, że jeżeli „produkt” składający się z aktywnego składnika był chroniony patentem podstawowym i jeżeli uprawniony z tego patentu mógł powołać się na ochronę przyznaną przez ten patent względem tego „produktu” celem przeciwstawienia się sprzedaży produktu leczniczego zawierającego ten aktywny składnik w połączeniu z innym aktywnym składnikiem lub innymi aktywnymi składnikami, dodatkowe świadectwo ochronne wydane w odniesieniu do tego samego „produktu” może, po wygaśnięciu patentu podstawowego, umożliwić podmiotowi z niego uprawnionemu przeciwstawienie się sprzedaży przez podmiot trzeci produktu leczniczego zawierającego ten produkt do celów stosowania „produktu” jako produktu leczniczego, który został dopuszczony przed wygaśnięciem wspomnianego świadectwa.

      (1)  Dz.U. C 311 z 22.10.2011.


title: Sprawa C-99/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 15 grudnia 2016 r. w sprawie T-758/14: Infineon Technologies AG/Komisja Europejska, wniesione w dniu 24 lutego 2017 r. przez Infineon Technologies AG

text:
               29.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 168/20

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 15 grudnia 2016 r. w sprawie T-758/14: Infineon Technologies AG/Komisja Europejska, wniesione w dniu 24 lutego 2017 r. przez Infineon Technologies AG
   (Sprawa C-99/17 P)
   (2017/C 168/27)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Infineon Technologies AG (przedstawiciele: M. Klusmann, Rechtsanwalt, T. Lübbig, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu (piąta izba) z dnia 15 grudnia 2016 r. w sprawie T-758/14;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej C(2014) 6250 final z dnia 3 września 2014 r. (sprawa AT.39574- Czipy do kart) w zakresie, w jakim dotyczy ona Infineon Technologies AG;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, obniżenie nałożonej na wnoszącego odwołanie zgodnie z pkt 457 lit. a) decyzji Komisji C(2014) 6250 z dnia 3 września 2014 r. grzywny w kwocie 82 874 000 EUR do proporcjonalnej kwoty;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie podnosi w istocie, że:

               —

               Sąd uchybił ciążącemu na nim na podstawie art. 263 TFUE obowiązkowi dokonania wystarczającej kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności z uwagi na przyjęcie przez Sąd w niniejszej sprawie błędnego podejścia polegającego na dokonaniu niepełnej i wybiórczej kontroli sądowej. Mimo, że wszystkie kontakty rozpatrywane w decyzji zostały zakwestionowane przez wnoszącego odwołanie, Sąd dokonał jedynie kontroli mniej niż połowy tych przypadków kontaktów, nie przedstawiwszy wystarczającego uzasadnienia dotyczącego doboru poszczególnych przypadków kontaktów podlegających kontroli i bez żadnej podstawy prawnej;

               —

               Komisja i Sąd naruszyły prawo w odniesieniu do stosowania art. 101 TFE w szczególności, ponieważ stwierdziły „całościowe” ograniczenie konkurencji ze względu na cel ze strony wnoszącej odwołanie oparte głównie na wymianie dotyczącej ogólnych tendencji na rynku i prognoz dotyczących zmian cen. Ponadto Komisja i Sąd błędnie oceniły przesłanki umożliwiające stwierdzenie jednolitego i ciągłego naruszenia takie jak stosowane przez Trybunał w orzecznictwie;

               —

               Komisja i Sąd naruszyły prawo w odniesieniu do obliczenia grzywny nałożonej na wnoszącego odwołanie. Sąd w szczególności nie zbadał skutków wynikających z dokonanej przez siebie niepełnej i wybiórczej kontroli (sprawdził jedynie kilka przypadków spornych kontaktów) a w konsekwencji, nie skorzystał z przysługującego mu nieograniczonego prawa orzekania w odniesieniu do nałożonej grzywny. Sąd popełnił ponadto błąd i nie przedstawił wystarczającego uzasadnienia, gdy uwzględnił przy obliczeniu dochody wnoszącego odwołanie z produktów niebędących SIM, co doprowadziło do nałożenia na niego nadmiernej, a zatem nieproporcjonalnej grzywny.
               Pozostałe argumenty dotyczą szeregu przypadków przeinaczenia dowodów przez Sąd, błędnego rozłożenie ciężaru dowodu w odniesieniu do ewentualnych niewiarygodnych dowodów i naruszeń prawa dotyczących dowodów przedstawionych przez Komisję przeciwko wnoszącemu odwołanie, które nie zostały ujawnione przez cały czas trwania postępowania przed Komisją.

               —

               Posiłkowo, zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem zasady proporcjonalności w szczególności w zakresie, w jakim Sąd nie przyznał wnoszącemu odwołanie wystarczającego obniżenia nałożonej na niego grzywny ze względu na jego ograniczony udział w spornym naruszeniu, nie uwzględnił on dostatecznie okoliczności łagodzących a całkowita kwota nałożonej na wnoszącego odwołanie grzywny jest nieproporcjonalna.


title: Sprawa F-14/08: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 18 grudnia 2008 r. — X przeciwko Parlamentowi

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/78

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 18 grudnia 2008 r. — X przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-14/08) (1)

   (2009/C 44/141)

      Język postępowania: grecki

   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy na skutek zawarcia ugody.

      (1)  Dz.U. C 142 z 7.6.2008, s. 39.


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w  Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej Dz.U. C 315 z 10.12.2005 .

text:
               24.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 330/26

         (2005/C 330/63)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 315 z 10.12.2005.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 296 z 26.11.2005.

      Dz.U. C 281 z 12.11.2005.

      Dz.U. C 271 z 29.10.2005.

      Dz.U. C 257 z 15.10.2005.

      Dz.U. C 243 z 1.10.2005.

      Dz.U. C 229 z 17.9.2005.
   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://europa.eu.int/eur/lex

               CELEX: http://europa.eu.int/celex


title: Sprawa T-265/04: Skarga wniesiona dnia 24 czerwca 2004 r. przez Adriatica Navigazione S.p.A. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               25.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/26

         Skarga wniesiona dnia 24 czerwca 2004 r. przez Adriatica Navigazione S.p.A. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-265/04)
   (2004/C 239/57)
   Język postępowania: włoski
   Dnia 24 czerwca 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wniesiona przez Adriatica Navigazione S.p.A., reprezentowaną przez Gian Michele Roberti, Aleksandrę Franchi oraz Guido Bellitti, adwokatów.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               orzeczenie nieważności zaskarżonej decyzji w części uznającej dotacje związane ze zobowiązaniami z tytułu świadczenia usług publicznych udzielone spółce Adriatica za pomoc w rozumieniu art. 87 Traktatu i klasyfikującej te środki jako nową pomoc; albo

               orzeczenie nieważności art. 1ust. 2 zaskarżonej decyzji;

               w razie nieuwzględnienia powyższych wniosków, orzeczenie nieważności art. 1 ust. 3 zaskarżonej decyzji w części nakazującej Włochom uzyskać zwrot udzielonej pomocy wraz z odsetkami;

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty prawne i główne argumenty:
   Niniejszą skargą spółka Adriatica Navigazione S.p.A. kwestionuje, na podstawie z art. 230 akapit czwarty Traktatu WE, decyzję Komisji Europejskiej C (2004) 470 z dnia 16 marca 2004 r.dotyczącą pomocy przyznanej przez Włochy towarzystwom żeglugowym Adriatica, Siremar, Saremar oraz Tonemar. W szczególności strona skarżąca wnioskuje do Sądu Pierwszej Instancji o orzeczenie nieważności zaskarżonej decyzji w części uznającej dotacje związane ze zobowiązaniami z tytułu świadczenia usług publicznych udzielone towarzystwu Adriatica za pomoc w rozumieniu art. 87 Traktatu i klasyfikującej te środki jako nową pomoc.
   Strona skarżąca opiera swoją skargę na trzech zarzutach.
   Pierwszym zarzutem strona skarżąca wskazuje, że Komisja popełniła podwójny błąd w ustaleniach. Po pierwsze, w opinii strony skarżącej, decyzja Komisji jest wadliwa, ponieważ Komisja błędnie uznała dotacje przyznane przez państwo włoskie towarzystwom żeglugowym Gruppo Tirrenia celem pokrycia kosztów związanych ze zobowiązaniami z tytułu świadczenia usług publicznych, za pomoc w rozumieniu art. 87 Traktatu. W efekcie tej błędnej kwalifikacji zaskarżona decyzja narusza a) swobodę decyzji władz Państw Członkowskich w zakresie identyfikowania oraz finansowania zobowiązań z tytułu usług publicznych, a także b) art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 3577/92. (1) Po drugie, Adriatica utrzymuje, że Komisja popełniła także błąd w ocenie, uznając powyższe dotacje za nową pomoc. Biorąc pod uwagę powyższe, strona skarżąca podkreśla przede wszystkim, że Komisja nie wzięła pod uwagę, że odpowiednie prawodawstwo oraz porozumienia w zakresie usług publicznych zawarte z regionalnymi spółkami Gruppo Tirrenia zostały podane do wiadomości Komisji i zaaprobowane przez nią bezpośrednio lub też domyślnie.
   Drugim zarzutem strona skarżąca wskazuje błędy w ustaleniach, które w jej opinii Komisja popełniła w zaskarżonej decyzji, uznając, że system pomocy dla Adriatica pomiędzy rokiem 1992 i 1994 był niezgodny [ze wspólnym rynkiem], ponieważ Adriatica dopuściła się działań sprzecznych z zasadami konkurencji i zakazanych na mocy art. 81 Traktatu WE. W tym przedmiocie, strona skarżąca wskazuje na błąd w ustaleniach polegający na tym, że Komisja winna była przede wszystkim upewnić się, czy istniał związek przyczynowy pomiędzy naruszeniem zasad konkurencji a udzielonymi środkami pomocowymi i uznać, że w tej konkretnej sytuacji takiego związku przyczynowego nie było. Strona skarżąca podkreśla ponadto, że dla ustalenia związku przyczynowego istnienie zwykłej zbieżności przedmiotu naruszenia (zasad) konkurencji i powyższych dotacji było nieistotne. W świetle powyższego strona skarżąca wskazuje ponadto naruszenie obowiązku uzasadnienia wymaganego przez art. 253 Traktatu WE.
   Wreszcie, jako trzeci zarzut, strona skarżąca podnosi niezgodność z prawem zaskarżonej decyzji w części, w której stanowi ona, że pomoc przyznana spółce Adriatica w okresie od stycznia 1992 do lipca 1994 powinna zostać zwrócona, jako sprzecznej z ogólnymi zasadami ochrony zaufania i proporcjonalności działania administracji.

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3577/92 z dnia 7 grudnia 1992 r. dotyczące stosowania zasady swobody świadczenia usług w transporcie morskim w obrębie Państw Członkowskich (kabotaż morski) (Dz.U. L 364, str. 7).


title: Sprawa C-255/08: Skarga wniesiona w dniu 13 czerwca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/26

         Skarga wniesiona w dniu 13 czerwca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów
   (Sprawa C-255/08)
   (2008/C 223/40)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. van Beek i J.-B. Laignelot, działający w charakterze pełnomocników)

      Strona pozwana: Królestwo Niderlandów
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych w celu dostosowania się do art. 4 ust. 2 i 3 w związku z załącznikami II i III do dyrektywy Rady 85/337/EWG (1) z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków niektórych publicznych i prywatnych przedsięwzięć dla środowiska, zmienionych dyrektywą 97/11/WE (2) i 2003/35/WE (3), Królestwo Niderlandów uchybiło ciążącym na nim obowiązkom.

               —

               obciążenie Królestwa Niderlandów kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Zgodnie z art. 249 akapit trzeci WE dyrektywa wiąże każde państwo członkowskie, do którego jest kierowana, w odniesieniu do rezultatu, który ma być osiągnięty, pozostawia jednak organom krajowym swobodę wyboru formy i środków.

               2.

               Państwa członkowskie są jednak zobowiązane do podjęcia niezbędnych kroków w celu dokonania transpozycji dyrektyw do prawa krajowego w wyznaczonym terminie i do niezwłocznego powiadomienia Komisji o tym fakcie.

               3.

               W niniejszym przypadku art. 3 ust. 1 dyrektywy 97/11/WE stanowi, że państwa członkowskie mają wprowadzić w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne konieczne w celu dostosowania się do tej dyrektywy najpóźniej do 14 marca 1999 r. oraz że mają one obowiązek poinformować o nich Komisję.

               4.

               Na podstawie powyższych rozważań Komisja stwierdza, że Królestwo Niderlandów dotychczas nie uchwaliło koniecznych przepisów w celu dokonania prawidłowej transpozycji art. 4 ust. 2 i 3 w związku z załącznikami II i III do dyrektywy 85/337, zmienionych dyrektywą 97/11 i 2003/35 poprzez niezastosowanie wszystkich kryteriów wymienionych w załączniku III do dyrektywy do wszystkich projektów z załącznika II do dyrektywy.

      (1)  Dz.U. L 175, s. 40.

      (2)  Dz.U. L 73, s. 5.

      (3)  Dz.U. L 156, s. 17.


title: Sprawa T-517/12: Wyrok Sądu z dnia 16 października 2014 r. – Alro przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Energia elektryczna — Preferencyjne taryfy — Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE — Skarga o stwierdzenie nieważności — Akt niepodlegający zaskarżeniu — Środek pomocowy wdrożony w całości, częściowo w dniu wydania decyzji, a częściowo w dniu złożenia skargi — Niedopuszczalność)

text:
               24.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 421/34

         Wyrok Sądu z dnia 16 października 2014 r. – Alro przeciwko Komisji
   (Sprawa T-517/12) (1)

   ((Pomoc państwa - Energia elektryczna - Preferencyjne taryfy - Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE - Skarga o stwierdzenie nieważności - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Środek pomocowy wdrożony w całości, częściowo w dniu wydania decyzji, a częściowo w dniu złożenia skargi - Niedopuszczalność))
   2014/C 421/46
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Alro SA (Slatina, Rumunia) (przedstawiciele: C. Quigley, QC, O. Bretz, solicitor, i adwokat S. Verschuur)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: É. Gippini Fournier i T. Maxian Rusche, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie przede wszystkim stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C (2012) 2517 wersja ostateczna z dnia 25 kwietnia 2012 r. o wszczęciu przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE postępowania dotyczącego pomocy państwa SA 33624 (2012/C) (ex 2011/NN) – Rumunia – Preferencyjne stawki za energię elektryczną dla ALRO Slatina S.A., oraz, tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenia nieważności decyzji C (2012) 2517 wersja ostateczna w zakresie dotyczącym okresu od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 31 grudnia 2009 r.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Alro SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 32 z 2.2.2013.


title: Sprawa T-71/05: Skarga wniesiona w dniu 14 lutego 2005 r. przez Jacquesa Wunenburgera przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               30.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/35

         Skarga wniesiona w dniu 14 lutego 2005 r. przez Jacquesa Wunenburgera przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-71/05)
   (2005/C 106/72)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 14 lutego 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Jacquesa Wunenburgera zamieszkałego w Zagrzebiu (Chorwacja), reprezentowanego przez adwokata Erica Boigelota, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżący wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               1.

               uchylenie projektu sprawozdania z oceny za okres od dnia 1 lipca 1997 r. do dnia 30 czerwca 1999 r. przedstawionego skarżącemu w dniu 22 marca 2002 r.,

               2.

               uchylenie projektu sprawozdania z oceny za okres od dnia 1 lipca 1999 r. do dnia 30 czerwca 2001 r. przedstawionego skarżącemu w dniu 22 marca 2002 r.,

               3.

               przyznanie zadośćuczynienia za doznaną krzywdę wynikającą z braku w aktach personalnych skarżącego sprawozdania z oceny za okresy 1997-1999 i 1999-2002 oraz z wywołanej szkody w jego karierze, uszczerbku oszacowanego ex aequo et bono na kwotę 9.996 euro z zastrzeżeniem możliwości podwyższenia tej kwoty w toku postępowania,

               4.

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty:
   W niniejszej sprawie skarżący utrzymuje, iż od okresu oceny 1997-1999 nie otrzymał on ostatecznych sprawozdań z oceny.
   W tym względzie przypomina on, że z utrwalonego orzecznictwa wynika, iż sprawozdanie z oceny nie może zostać uchylone z samego względu, że zostało one sporządzone zbyt późno, chyba że zaistniały szczególne okoliczności. Tego typu okoliczność może stanowić takie opóźnienie w ich sporządzeniu, gdy oceniający nie mogą już przypomnieć sobie wykonanych zadań. Ma to miejsce w przypadku projektów sprawozdań z oceny w niniejszej sprawie.
   Dla poparcia swoich żądań skarżący podnosi:

               —

               Naruszenie art. 225 akapit pierwszy, art. 26 i art. 43 regulaminu, jak również ogólnych przepisów wykonawczych związanych ze stosowaniem art. 43 regulaminu odnoszących się do procedury sporządzenia sprawozdania z oceny.

               —

               Wystąpienie w niniejszej sprawie przekroczenia kompetencji.

               —

               Naruszenie określonych ogólnych zasad prawa, takich jak poszanowanie prawa do obrony, zasada dobrej administracji, zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań i zachowanie należytej staranności, zasada równości traktowania oraz zasad zobowiązujących organ powołujący do wydawania decyzji wyłącznie z prawnie dopuszczalnych względów faktycznych lub prawnych, tzn. istotnych i niedotkniętych oczywistymi błędami w ocenie.


title: Sprawa T-226/12: Wyrok Sądu z dnia 27 lutego 2014 r. – Lidl Stiftung przeciwko OHIM – Lídl Music (LIDL) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego LIDL — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy LÍDL MUSIC — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 15 ust. 1 i art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               7.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/34

         Wyrok Sądu z dnia 27 lutego 2014 r. – Lidl Stiftung przeciwko OHIM – Lídl Music (LIDL)
   (Sprawa T-226/12) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego LIDL - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy LÍDL MUSIC - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 15 ust. 1 i art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009])
   2014/C 102/54
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Lidl Stiftung & Co. KG (Neckarsulm, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo adwokaci M. Schaeffer, M. Wolter i A. Marx, następnie M. Wolter, A. Marx i M. Kefferpütz)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Lídl Music spol. s r.o. (Brno, Republika Czeska)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 21 marca 2012 r. (sprawa R 2380/2010-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Lídl Music spol. s r.o. a Lidl Stiftung & Co. KG.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Lidl Stiftung & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 227 z 28.7.2012.


title: Sprawa C-420/07: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 28 kwietnia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) — Zjednoczone Królestwo — Meletis Apostolides przeciwko Davidowi Charlesowi Oramsowi, Lindzie Elizabeth Orams (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Protokół nr 10 w sprawie Cypru — Zawieszenie stosowania acquis communautaire na obszarach niepodlegających rzeczywistej kontroli rządu cypryjskiego — Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Jurysdykcja, uznawanie i wykonywanie orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych — Orzeczenie wydane przez sąd cypryjski mający siedzibę na obszarze rzeczywiście kontrolowanym przez ten rząd i dotyczące nieruchomości położonej poza tym obszarem — Artykuł 22 pkt 1, art. 34 pkt 1 i 2, art. 35 ust. 1 i art. 38 ust. 1 tego rozporządzenia)

text:
               4.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/7

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 28 kwietnia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) — Zjednoczone Królestwo — Meletis Apostolides przeciwko Davidowi Charlesowi Oramsowi, Lindzie Elizabeth Orams
   (Sprawa C-420/07) (1)

   (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym - Protokół nr 10 w sprawie Cypru - Zawieszenie stosowania acquis communautaire na obszarach niepodlegających rzeczywistej kontroli rządu cypryjskiego - Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Jurysdykcja, uznawanie i wykonywanie orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych - Orzeczenie wydane przez sąd cypryjski mający siedzibę na obszarze rzeczywiście kontrolowanym przez ten rząd i dotyczące nieruchomości położonej poza tym obszarem - Artykuł 22 pkt 1, art. 34 pkt 1 i 2, art. 35 ust. 1 i art. 38 ust. 1 tego rozporządzenia)
   2009/C 153/13
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Meletis Apostolides

      Strona pozwana: David Charles Orams, Linda Elizabeth Orams

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Court of Appeal (Civil Division) — Wykładnia art. 1 ust. 1 protokołu nr 10 do traktatu akcesyjnego Cypru oraz art. 22, art. 34 ust. 1 i 2 i art. 35 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. L 12, s. 1) — Zawieszenie stosowania acquis communautaire na obszarze niekontrolowanym przez rząd — Uznanie i wykonanie przez sąd innego państwa członkowskiego orzeczenia wydanego przez sąd cypryjski mający siedzibę na obszarze kontrolowanym przez rząd i dotyczącego nieruchomości położonej poza tym obszarem

      Sentencja

               1)

               Zawieszenie stosowania acquis communautaire na obszarze północnym Republiki Cypryjskiej, nad którym rząd tego państwa nie sprawuje rzeczywistej kontroli, przewidziane w art. 1 ust. 1 protokołu nr 10 w sprawie Cypru dotyczącego warunków przystąpienia do Unii Europejskiej Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej nie stoi na przeszkodzie stosowaniu rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych w odniesieniu do orzeczenia wydanego przez sąd cypryjski mający siedzibę na obszarze wyspy kontrolowanym przez rząd cypryjski, ale dotyczącego nieruchomości położonej na niekontrolowanym obszarze.

               2)

               Artykuł 35 ust. 1 rozporządzenia nr 44/2001 nie zezwala, żeby sąd państwa członkowskiego odmówił uznania lub wykonania orzeczenia wydanego przez inny sąd państwa członkowskiego dotyczącego nieruchomości położonej na obszarze tego drugiego państwa, nad którym rząd tego państwa nie sprawuje kontroli.

               3)

               Okoliczność, że orzeczenie wydane przez sąd państwa członkowskiego, dotyczące nieruchomości położonej na obszarze tego państwa, nad którym rząd tego państwa nie sprawuje rzeczywistej kontroli, ze względów praktycznych nie może zostać wykonane tam, gdzie nieruchomość jest położona, nie stanowi uzasadnienia dla odmowy lub wykonania tego orzeczenia na podstawie art. 34 pkt 1 rozporządzenia nr 44/2001 ani nie oznacza braku wykonalności takiego orzeczenia w rozumieniu art. 38 ust. 1 tego rozporządzenia.

               4)

               Nie można odmówić uznania i wykonania orzeczenia wydanego w trybie zaocznym na podstawie art. 34 pkt 2 rozporządzenia nr 44/2001, w przypadku gdy pozwany mógł zaskarżyć ten wyrok zaoczny i gdy wniesiony środek zaskarżenia pozwolił mu podnieść, że dokument wszczynający postępowanie lub dokument równorzędny nie został mu doręczony w czasie i w sposób umożliwiających mu przygotowanie obrony.

      (1)  Dz.U. C 297 z 8.12.2007.


title: Sprawa F-120/10: Skarga wniesiona w dniu 15 listopada 2010 r. — AR przeciwko Komisji

text:
               5.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/35

         Skarga wniesiona w dniu 15 listopada 2010 r. — AR przeciwko Komisji
   (Sprawa F-120/10)
   2011/C 72/57
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: AR (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Rodriguez, C. Bernard-Glanz i A. Blot)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji EPSO w sprawie wykluczenia skarżącego z postępowania w sprawie konkursu wewnętrznego COM/INT/EU2/10/AD5 dla administratorów posiadających obywatelstwo bułgarskie lub rumuńskie, ze względu na niepomyślny wynik testów wstępnych, oraz decyzji w sprawie zażalenia zezwalającej skarżącemu na ponowne przystąpienie do testów wstępnych w ww. konkursie.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności Europejskiego Urzędu Doboru Kadr (EPSO) z dnia 31 marca 2010 r. w sprawie wykluczenia skarżącego z konkursu wewnętrznego COM/INT/EU2/10/AD5, w celu umożliwienia skarżącemu przystąpienia do dalszych testów;

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez organ powołujący w dniu 3 sierpnia 2010 r. ze względu na to, że nie uwzględniono w niej w pełni zażalenia skarżącego;

               —

               Nakazanie Komisji, w razie potrzeby z zastosowaniem środka dowodowego lub środka organizacji postępowania, przedstawienia listy pytań oraz udzielonych odpowiedzi z testów, które przeprowadzono w Brukseli w dniu 5 marca 2010 r. o godz. 13.00;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa F-83/13: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 30 kwietnia 2014 r. – Lecolier przeciwko Komisji

text:
               24.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 421/64

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 30 kwietnia 2014 r. – Lecolier przeciwko Komisji
   (Sprawa F-83/13) (1)

   2014/C 421/96
   Język postępowania: francuski
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 344 du 23.11.2013, s. 69.


title: Sprawa T-259/12: Skarga wniesiona w dniu 11 czerwca 2012 r. — Alban Giacomo przeciwko Komisji

text:
               28.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 227/33

         Skarga wniesiona w dniu 11 czerwca 2012 r. — Alban Giacomo przeciwko Komisji
   (Sprawa T-259/12)
   2012/C 227/55
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Alban Giacomo SpA (Romano d’Ezzelino, Włochy) (przedstawiciele: S. Nanni Costa, F. Di Gianni, G. Coppo, avvocati)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności lub ewentualnie obniżenie grzywny nałożonej na skarżącą w razie potrzeby z wykorzystaniem nieograniczonego prawa orzekania, które przysługuje Sądowi na podstawie art. 261 TFUE;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej sprawie zaskarżona jest ta sama decyzja co w sprawie T-248/12 Carl Fuhr GmbH & C. KG przeciwko Komisji.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący niezgodnego z prawem ustalenia czasu trwania naruszenia zarzucanego Alban Giacomo SpA.

                           —

                           W pierwszym zarzucie skarżąca twierdzi, że zarzucane jej naruszenie zakończyło się przy okazji ostatniego zebrania, w którym uczestniczyła, czyli w dniu 11 września 2006 r. a nie wraz z kontrolą przeprowadzoną przez Komisję w dniu 3 lipca 2007 r.

                           —

                           Na poparcie tego zarzutu skarżąca powołuje się na następujące argumenty: (i) nie wykazano, że podczas zebrania w dniu 11 września 2006 r. skarżąca zawarła porozumienie dotyczące podwyższenia cen w 2007 r.; (ii) nie wykazano, że skarżąca wdrożyła rzekome porozumienie dotyczące podwyższenia cen w 2007 r.; (iii) nie wykazano, że skarżąca utrzymywała kontakty z konkurencją po zebraniu w dniu 11 września 2006 r.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący niezgodności z prawem grzywny wymierzonej Alban Giacomo SpA ze względu na sprzeczność z zasadami indywidualizacji kar i sankcji, niedyskryminacji i proporcjonalności.

                           —

                           W drugim zarzucie skarżąca podnosi, że Komisja nie dostosowała w prawidłowy sposób nałożonej na nią grzywny do jej stopnia odpowiedzialności w stosunku do innych przedsiębiorstw uczestniczących w kartelu z naruszeniem podstawowych zasad proporcjonalności, równego traktowania oraz indywidualizacji kar i sankcji.

                           —

                           Na poparcie tego zarzutu skarżąca powołuje się na następujące argumenty: (i) odsetek kwot sprzedaży wykorzystany w celu obliczenia grzywny jest zbyt wysoki; (ii) alternatywnie, odmowa uznania, że do skarżącej ma zastosowanie okoliczność łagodząca jest nieuzasadniona; (iii) alternatywnie, Komisja powinna była bardziej obniżyć grzywnę wymierzoną skarżącej.


title: Sprawa T-325/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 4 czerwca 2009 r. w sprawach połączonych F-134/07, Adjemian i in. przeciwko Komisji i F-8/08 Renier przeciwko Komisji, wniesione w dniu 17 sierpnia 2009 r. przez Vahana Adjemiana i in.

text:
               24.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/30

         Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 4 czerwca 2009 r. w sprawach połączonych F-134/07, Adjemian i in. przeciwko Komisji i F-8/08 Renier przeciwko Komisji, wniesione w dniu 17 sierpnia 2009 r. przez Vahana Adjemiana i in.
   (Sprawa T-325/09 P)
   2009/C 256/55
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Vahan Adjemian (Angera, Włochy), Matteo Ambietti (Gallarate, Włochy), Elisabetta Avanti (Vedano Olona, Włochy), Daniela Baiguera (Cadrezzate, Włochy), Douglas James Beare (Azzale, Włochy), Valentina Benzi (Varese, Włochy), Maria Nicoletta Berta (Buguggiate, Włochy), Conrad Bielsky (Ispra, Włochy), Maria Bielza Diaz Caneja (Ispra), Roberta Bino (Ispra), Kristin Boettcher (Ranco, Włochy), Valeria Boschini (Taino, Włochy), Mounir Bouhifd (Arolo di Leggiuno, Włochy), Cristina Brovelli (Ispra), Daniela Brovelli (Ranco), Clementine Burnley (Taino), Daniela Buzica (Ispra), Giovanni Calderone (Leggiuno, Włochy), Marco Canonico (Refrancore, Włochy), Stefano Casalegno (Angera), Javier Castro Jimenez (Ispra), Denise Cecconello (Cocquio Trevisago, Włochy), Francesca Cellina (Varese), Francesca Cenci (Travedona Monate, Włochy), Laura Ceriotti (Dairago, Włochy), Houtai Choumane (Laveno), Graziella Cimino Reale (Guidonia Monticelio, Włochy), Marco Clerici (Legnano, Włochy), Bruno Combal (Besozzo, Włochy), Costanza Giulia Conte (Ispra), Tatiana Conti (Vedano Olona), Domenica Cortellini (Brebbia, Włochy), Orna Cosgrove (Varese), Giulio Cotogno (Rovellesca, Włochy), Cristina Croera (Taino), Ana Maria Cruz Naranjo (Cardana di Besozzo, Włochy), Barbara Cuniberti (Angera), Bianca D’Alimonte (Sesto Calende, Włochy), Miranta Dandoulaki (Athens, Grecja), Alexander De Meij (Leggiuno), Wim Decoen (Brebbia), Christiane Deflandre (Travedona Monate), Riccardo Del Torchio (Gemonio, Włochy), Elena Demicheli (Sesto Calende), Manuela Di Lorenzo (Sangiano, Włochy), Stefano Donadello (Arsago Seprio, Włochy), Anna Donato (Taino), Bruno Duarte De Matos E Sousa Pereira (Ispra), Sami Dufva (Biandronno, Włochy), Wesley Duke (Gavirate, Włochy), Diego Escudero Rodrigo (Taino), Claudio Forti (Malgesso, Włochy), Monica Gandini (Buguggiate), Aliki Georgakaki (Alkmaar, Niderlandy), Giovanni Giacomelli (Laveno), Alessandra Giallombardo (Gavirate), Nadia Giboni (Brebbia), Maria Giovanna Giordanelli (Vergiate, Włochy), Maria Giuseppina Grillo (Sangiano), Manuela Grossi (Ranco), Laurence Guy-Mikkelsen (Angera), Rachel Margaret Harvey-Kelly (Cardana di Besozzo), Paul Hasenohr (Arolo di Leggiuno), Ulla Marjaana Helminen (Laveno), Gea Huykman (Db Anna Paulowna, Niderlandy), Elisabeth Marie Cecile Joossens (Biandronno), Lyudmila Kamburska (Ranco), Maria Cristina La Fortezza (Arsago Seprio), Debora Lacchin (Brebbia), Rafal Leszczyna (Varese), Amin Lievens (Taino), Silvia Loffelholz (Gavirate), Davide Lorenzini (Varese), Chiara Macchi (Casalzuigno, Włochy), Andrew John Edgar MacLean (Varese), Andrea Magistri (Ispra), Alessia Maineri (Varese), Simone Malfara (Ispra), Adriana Marino (Taino), Patrizia Masoin (Bruksela, Belgia), Matteo Mazzuccato (Legnano), Stefania Minervino (Cittiglio, Włochy), Eduardo Luis Montes Torralbo (Ispra), Davide Moraschi (Sewilla, Hiszpania), Claudio Moroni (Besozzo), Giovanni Narciso (Ispra), Andrew Darren Nelson (Angera), Elisa Nerboni (Angera), Isabella Claudia Neugebauer (Arolo di Leggiuno), Francesca Nicoli (Laveno), Victor Alexander Nievaart (Am Alkmaar), Magdalena Novackova (Am Alkmaar), Joanna Nowak (Ispra), Victoria Wendy O’Brien (Angera), Davide Orto (Gallarate), Alessio Ossola (Brebbia), Silvia Parnisari (Arona, Włochy), Manuela Pavan (San Felice, Włochy), Immaculada Pizzaro Moreno (Sewilla, Hiszpania), Marina Pongillupi (Ranco), Marsia Pozzato (Sesto Calende), Elisa Pozzi (Taino), Giovanna Primavera (Angera), Michele Rinaldin (Sesto Calende), Alice Ripoli (Gavirate), Emanuela Rizzardi (Laveno), Michela Rossi (Taino), Andrew Rowlands (Bodio, Włochy), Helen Salak (Cocquio Trevisago), Jaime Sales Saborit (Ispra), Maria Sonia Salina (Vergiate), Anne Marie Sanchez Cordeil (Besozzo), Ferruccio Scaglia (Oleggio, Włochy), Niels Schulze (Sesto Calende), Francesca Serra (Cadrezzate), Penka Shegunova (Geel, Belgia), Donatella Soma (Ispra), Monica Squizzato (Inarco, Włochy), Alan Steel (Laveno), Robert Oleij Strobl (Ranco), Marcel Suri (Brebbia), Malcolm John Taberner (Monvalle, Włochy), Martina Telo, (Vicenza, Włochy), Saara Tetri (Cittiglio), Barbara Claire Thomas (Cocquio Trevisago), Donatella Turetta (Ranco), Adamo Uboldi (Cardana di Besozzo), Monica Vaglica (Osmate, Włochy), Paulo Valente De Jesus Rosa (Travedona Monat), Corinna Valli, (Leggiuno), Federica Vanetti (Cittiglio), Christophe Vantongelen (Besozzo), Irene Vernacotola (Legnano), Ottaviano Veronese (Segrate, Włochy), Patricia Vieira Lisboa (Angera, Włochy), Maria Pilar Vizcaino Martinez, (Monvalle), Giulia Zerauschek (Triest, Włochy), Marco Zucchelli (Ternate, Włochy), Erika Adorno (Travedona Monate), Valeria Bossi (Comerio, Włochy), Barbara Cattaneo (Leggiuno), Claudia Cavicchioli (Caravate, Włochy), Fatima Doukkali (Varese), Orla Huryley (Ranco), Romina La Micela (Besozzo), Lucia Martinez Simon (Ranco), Daniela Piga (Roggiano, Włochy), Pamela Porcu (Cittiglio), Silvia Sciacca (Varese), Sarah Solda (Brebbia), Cristina Zocchi (Bregano, Włochy), Angela Baranzini (Besozzo), Elly Bylemans (Balen, Włochy), Sabrina Calderini (Solbiate Arno, Włochy), Davide Capuzzo (Vergiate), Ivano Caravaggi (Besozzo), Elisa Dalle Molle (Ranst, Belgia), Wendy De Vos (Groot-Bijgaarden, Belgia), Volkmar Ernst (Weingarten, Niemcy), Matteo Fama (Sangiano, Włochy), Arianna Farfaletti Casali (Varese), Sasa Gligorijevic (Monvalle), Raffaella Magi Galluzzi (Varese), Sophie Mühlberger (Karlsruhe, Niemcy), Pamela Muscillo (Varese), Jan Paepen (Balen), Marco Paviotti (Bagnaria Arsa, Włochy), Slavka Prvakova (Eg Akmaar, Niderlandy), Andreas Ratzel (Linkenheim, Niemcy), Thierry Romero (Strasburg, Francja), Jose Pablo Solans Vila (Monvalle), Susan Wray (TM Tutjenhoin, Niderlandy), Sven Wurzer (Linkenheim), Sylvia Zamana (RZ Castricum, Niderlandy), Uwe Zweigner (Leopoldshafen, Niemcy), Colette Renier (Bruksela) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i E. Marchal)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich i Rada Unii Europejskiej

      Żądania wnoszących odwołanie

               —

               stwierdzenie nieważności wyroku z dnia 4 czerwca 2009 r. w sprawach połączonych F-134/07 Adjemian i in. przeciwko Komisji wspieranej przez Radę Unii Europejskiej i F-8/08 Renier przeciwko Komisji wspieranej przez Radę Unii Europejskiej;

               —

               po uprzednim stwierdzeniu niezgodności z prawem decyzji Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 28 kwietnia 2004 r. dotyczącej maksymalnego okresu zatrudniania przez nią członków personelu tymczasowego i niemożności zastosowania art. 88 WZIPW w takim zakresie w jakim ogranicza on długość umów pracowników kontraktowych do zadań pomocniczych, ponowne rozstrzygnięcie sprawy poprzez

                           —

                           stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 23 sierpnia i 31 października 2007 r. odrzucających zażalenia R/263/07 i R/492/07 na decyzje Komisji o przedłużeniu jedynie na czas określony zatrudnienia wnoszących odwołanie jako pracowników kontraktowych,

                           —

                           stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 31 października 2007 r. odrzucającej zażalenia R/390/07 na decyzje Komisji o zawarciu umowy lub przedłużeniu jedynie na czas określony zatrudnienia wnoszących odwołanie (Adorno i in. — druga lista wnoszących odwołanie) jako pracowników kontraktowych,

                           —

                           stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 5 września 2007 r. odrzucającej wnioski wnoszących odwołanie z dnia 31 maja i 20 lipca 2007 r. mające na celu przedłużenie na czas nieokreślony ich umów o pracę,

                           —

                           stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 28 listopada 2007 r. odrzucającej zażalenia na decyzje z dnia 5 września 2007 r., odrzucającą wnioski wnoszących odwołanie z dnia 31 maja i 20 lipca 2007 r. mające na celu przedłużenie na czas nieokreślony ich umów o pracę,

                           —

                           stwierdzenie nieważności decyzji Komisji ustalających warunki zatrudnienia wnoszących odwołanie w zakresie w jakim ich zatrudnienie lub jego przedłużenie dokonane zostały na czas określony;

               —

               obciążenie drugiej strony postępowania kosztami związanymi z postępowaniem w obydwu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   W drodze niniejszego odwołania, wnoszący je żądają stwierdzenia nieważności wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej (SSP) z dnia 4 czerwca 2009 r. wydanego w sprawach połączonych F-134/07 Adjemian i in. przeciwko Komisji i F-8/08 Renier przeciwko Komisji, oddalającego skargę, w drodze której wnoszący odwołanie żądali stwierdzenia nieważności decyzji Komisji o przedłużeniu ich umów o pracę tylko na czas określony a nie na czas nieokreślony i odrzucenia zażaleń złożonych przez nich w tym względzie.
   Celem uzasadnienia odwołania wnoszący je podnoszą kilka zarzutów dotyczących:

               —

               naruszenia przez SSP prawa poprzez stwierdzenie, że dyrektywa Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotycząca Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (1) nie może stanowić podstawy podniesienia zarzutu niezgodności z prawem przepisu warunków zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich (zwanych dalej „WZIPW”)

               —

               naruszenia przez SSP prawa poprzez stwierdzenie, że Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony, którego celem było stworzenie ram prawnych mających zapobiec nadużyciom wynikającym z nawiązywania kolejnych stosunków pracy na czas nieokreślony lub zawierania kolejnych umów o pracę na czas nieokreślony nie może stanowić podstawy podniesienia zarzutu niezgodności z prawem art. 88 WZIPW i decyzji Komisji z dnia 28 kwietnia 2004 r. dotyczącej maksymalnego okresu zatrudniania przez nią członków personelu tymczasowego i że art. 88 WZIPW jest należycie uzasadniony

               —

               naruszeń prawa, których SSP dopuścił się rozpatrując sytuację wnoszących odwołanie z perspektywy obowiązku Komisji odnoszącego się do poszanowania minimalnych, wynikających z Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony i z art. 10 WE wymogów znajdujących zastosowanie na poziomie wspólnotowym

               —

               okoliczności, że SSP, po wyjaśnieniu zakresu obowiązku lojalności i zasady lojalnej współpracy oraz spójności, które Komisja ma obowiązek przestrzegać nie orzekł o skutkach ich naruszenia w niniejszym przypadku

               —

               naruszenia przez SSP prawa poprzez stwierdzenie, że zaskarżone decyzje były należycie uzasadnione, mimo iż zdaniem wnoszących odwołanie zawierają one jedynie uzasadnienie formalne a brak w nich wskazania okoliczności, które pozwoliłyby wnoszącym odwołanie na ocenę prawidłowości uzasadnienia i sądom wspólnotowym na przeprowadzenie kontroli w tym względzie.

      (1)  Dz. U. L 175, s. 43.


title: Sprawa C-67/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo per la Sardegna (Włochy) w dniu 12 lutego 2015 r. – Mario Melis i in./Comune di Loiri Porto San Paolo, Provincia di Olbia Tempio

text:
               4.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 146/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo per la Sardegna (Włochy) w dniu 12 lutego 2015 r. – Mario Melis i in./Comune di Loiri Porto San Paolo, Provincia di Olbia Tempio
   (Sprawa C-67/15)
   (2015/C 146/23)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo per la Sardegna

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Mario Melis, Tavolara Beach Sas, Dionigi Piredda, Claudio Del Giudice

      Strona pozwana: Comune di Loiri Porto San Paolo, Provincia di Olbia Tempio

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zasady swobody przedsiębiorczości, niedyskryminacji i ochrony konkurencji, o których mowa w art. 49, 56 i 106 TFUE, stoją na przeszkodzie przepisom krajowym, które wskutek następujących po sobie działań prawodawczych, powodują wielokrotne przedłużanie terminu wygaśnięcia koncesji na nadbrzeżny majątek publiczny o znaczeniu gospodarczym?

               2)

               Czy art. 12 dyrektywy 2006/123/WE (1) stoi na przeszkodzie przepisowi krajowemu takiemu jak art. 1 ust. 18 rozporządzenia z mocą ustawy nr 194 z dnia 30 grudnia 2009 r. przekształconego przez ustawę nr 25 z dnia 26 lutego 2010 r, w brzmieniu następnie zmienionym i uzupełnieniowym, który to umożliwia automatyczne przedłużanie będących w mocy koncesji na nadbrzeżny majątek publiczny na cele działalności turystyczno-rekreacyjnej do dnia 31 grudnia 2015 r. lub do dnia 31 grudnia 2020 r. zgodnie z art. 34k rozporządzenia z mocą ustawy nr 179 z dnia 18 października 2012 r. dodanym przez art. 1 ust. 1 ustawy nr 221 z dnia 17 grudnia 2012 r. przekształcającej rzeczone rozporządzenie z mocą ustawy?

      (1)  Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2006/123/WE z dnia 12 grudnia 2006 r. dotycząca usług na rynku wewnętrznym (Dz.U. L 376, s. 36).


               24.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/4

         Wniosek dotyczący wydania przez Trybunał EFTA opinii doradczej złożony przez Héraðsdómur Reykjavíkur w dniu 17 grudnia 2013 r. w sprawie Sævar Jón Gunnarsson przeciwko Landsbankinn hf.
   (Sprawa E-27/13)
   (2014/C 121/04)
   W dniu 17 grudnia 2013 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynął wniosek złożony do Trybunału EFTA w dniu 17 grudnia 2013 r. przez Héraðsdómur Reykjavíkur (sąd okręgowy w Reykjaviku), dotyczący wydania opinii doradczej w sprawie Sævar Jón Gunnarsson przeciwko Landsbankinn hf. w odniesieniu do następujących kwestii:

               1.

               Czy z przepisami dyrektywy Rady 87/102/EWG w sprawie kredytów konsumenckich, zmienionej dyrektywą 90/88/EWG i dyrektywą 98/7/WE, zgodne jest to, że kiedy zawiera się umowę kredytową, która jest powiązana ze wskaźnikiem cen konsumpcyjnych zgodnie z upoważnieniem zawartym w ustanowionych przepisach, a w związku z czym pożyczona suma zmienia się w zależności od inflacji, wyliczenie całkowitego kosztu kredytu i rocznej stopy oprocentowania, którą przedstawia się konsumentowi w trakcie zawierania umowy, jest oparte na inflacji 0 %, a nie na stopie inflacji znanej w dniu zaciągnięcia kredytu?

               2.

               Czy z przepisami dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich zgodne jest to, że ustawodawstwo państwa EOG zezwala na włączanie do umów konsumenckich zapisów stanowiących, że spłaty kredytu mają być powiązane z ustalonym z góry indeksem?

               3.

               Jeżeli odpowiedź na drugie pytanie jest taka, że indeksacja spłat kredytów konsumenckich jest zgodna z przepisami dyrektywy 93/13/EWG, wówczas trzecie pytanie brzmi następująco: Czy dyrektywa ogranicza swobodę danego państwa EOG w zakresie ustalania, za pomocą ustawodawstwa lub regulacji administracyjnych, jakie czynniki mogą wywoływać zmiany w określonym z góry indeksie i jakich metod należy użyć do mierzenia tych zmian?

               4.

               Jeżeli odpowiedź na trzecie pytanie jest taka, że dyrektywa 93/13/EWG nie ogranicza swobody państwa członkowskiego, o której mowa w tym pytaniu, wówczas czwarte pytanie brzmi następująco: Czy warunek umowy uznaje się za wynegocjowany indywidualnie w rozumieniu art. 3 ust. 1 dyrektywy, w przypadku gdy: a) skrypt dłużny, który konsument podpisuje, zaciągając pożyczkę, zawiera zapis, że jego zobowiązanie jest indeksowane, a wskaźnik bazowy, który ma być zastosowany przy obliczaniu zmian w cenach, jest określony na skrypcie dłużnym, b) do skryptu dłużnego dołączono harmonogram spłat przedstawiający szacunkowe i szczegółowe spłaty, które mają zostać uiszczone w odpowiednich terminach, a harmonogram zawiera zapis, że szacunki mogą zmieniać się w zależności od zapisów skryptu dłużnego dotyczących indeksacji, c) zarówno konsument, jak i kredytodawca podpisują harmonogram spłat w tym samym czasie i w związku z podpisaniem skryptu dłużnego przez konsumenta?

               5.

               Czy metoda obliczania zmian cen w umowach kredytowych jest uważana za wyraźnie wyjaśnioną konsumentowi w rozumieniu ust. 2 lit. d) załącznika do dyrektywy 93/13/EWG, w okolicznościach opisanych w czwartym pytaniu?

               6.

               Czy podczas przyjmowania art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13/EWG państwo, które jest stroną Porozumienia EOG, ma możliwość wyboru, czy zawrzeć w ustawodawstwie krajowym przepis, że nieuczciwe warunki umowy w rozumieniu art. 6 ust. 1 dyrektywy można uznać za niewiążące dla konsumenta, czy też przepis, że takie warunki zawsze powinny być dla niego niewiążące?


title: Sprawa T-71/13: Wyrok Sądu z dnia 6 marca 2014 r. – Anapurna przeciwko OHIM – Annapurna (ANNAPURNA) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku — Słowny wspólnotowy znak towarowy ANNAPURNA — Żądanie stwierdzenia nieważności podniesione przez interwenienta — Artykuł 134 § 1-3 regulaminu postępowania przed Sądem — Rzeczywiste używanie znaku towarowego — Artykuł 15 ust. 1 lit. a) i art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Postać, w jakiej używany jest znak towarowy — Dowód używania znaku towarowego w odniesieniu do towarów, dla których został on zarejestrowany]

text:
               14.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/31

         Wyrok Sądu z dnia 6 marca 2014 r. – Anapurna przeciwko OHIM – Annapurna (ANNAPURNA)
   (Sprawa T-71/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Słowny wspólnotowy znak towarowy ANNAPURNA - Żądanie stwierdzenia nieważności podniesione przez interwenienta - Artykuł 134 § 1-3 regulaminu postępowania przed Sądem - Rzeczywiste używanie znaku towarowego - Artykuł 15 ust. 1 lit. a) i art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Postać, w jakiej używany jest znak towarowy - Dowód używania znaku towarowego w odniesieniu do towarów, dla których został on zarejestrowany])
   2014/C 112/40
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Anapurna GmbH (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci P. Ehrlinger i T. Hagen)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Annapurna SpA (Prato, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci S. Verea, K. Muraro i M. Balestriero)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 grudnia 2012 r. (sprawa R 2409/2011-5) dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku między Anapurna GmbH et Annapurna SpA.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Żądanie stwierdzenia nieważności podniesione przez Annapurna SpA zostaje oddalone.

               3)

               Anapurna GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania, z wyjątkiem kosztów poniesionych przez Annapurna.

               4)

               Annapurna pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 101 z 6.4.2013.


title: Sprawa T-52/09: Wyrok Sądu z dnia 14 grudnia 2011 r. — Nycomed Danmark przeciwko EMA (Produkty lecznicze stosowane u ludzi — Pozwolenie na dopuszczenie produktu leczniczego do obrotu — Rozporządzenie (WE) nr 1901/2006 — Plan badań klinicznych z udziałem populacji pediatrycznej — Decyzja EMA o oddaleniu wniosku — Nadużycie władzy)

text:
               4.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/19

         Wyrok Sądu z dnia 14 grudnia 2011 r. — Nycomed Danmark przeciwko EMA
   (Sprawa T-52/09) (1)

   (Produkty lecznicze stosowane u ludzi - Pozwolenie na dopuszczenie produktu leczniczego do obrotu - Rozporządzenie (WE) nr 1901/2006 - Plan badań klinicznych z udziałem populacji pediatrycznej - Decyzja EMA o oddaleniu wniosku - Nadużycie władzy)
   2012/C 32/35
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Nycomed Danmark ApS (Roskilde, Dania) (przedstawiciele: początkowo C. Schoonderbeek i H. Speyart van Woerden, adwokaci, następnie C. Schoonderbeek)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Leków (EMA) (przedstawiciele: V. Salvatore i N. Rampal Olmedo, pełnomocnicy)

      Interwenientci popierający stronę pozwaną: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes i P. Antunes, pełnomocnicy); Królestwo Belgii (przedstawiciele: T. Materne i C. Pochet, pełnomocnicy); Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: S. Ossowski i H. Walker, pełnomocnicy, wspierani przez J. Stratforda, barrister); Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues, A. Adam, R. Loosli Surrans i J.-S. Pilczer, pełnomocnicy); Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Oliver i M. Šimerdová, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiej Agencji Leków (EMA) z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie oddalenia wniosku o zastosowanie zwolnienia dla perflubutanu na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1901/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady ze zmianami

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Nycomed Danmark ApS pokrywa własne koszty, jak też koszty poniesione przez Europejską Agencję Leków (EMA), w tym koszty postępowania w przedmiocie środków tymczasowych.

               3)

               Republika Portugalska, Królestwo Belgii, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Republika Francuska oraz Komisja Europejska pokrywają własne koszty, w tym koszty postępowania w przedmiocie środków tymczasowych.

      (1)  Dz.U. C 82 z 4.4.2009.


title: Sprawa T-404/07: Skarga wniesiona w dniu 8 listopada 2007 r. — Ryanair Ltd przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               12.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 8/20

         Skarga wniesiona w dniu 8 listopada 2007 r. — Ryanair Ltd przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-404/07)
   (2008/C 8/36)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Ryanair Ltd (Dublin, Irlandia) (przedstawiciel: adwokat E. Vahida)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że zgodnie z art. 232 WE Komisja zaniechała działania zgodnie z jej zobowiązaniami ciążącymi na niej na mocy traktatu WE, ponieważ nie ustosunkowała się do skargi złożonej do Komisji przez skarżącą w dniu 8 maja 2006 r., po której nastąpiło wezwanie do działania w dniu 31 lipca 2007 r.,

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą w postępowaniu, nawet jeśli w następstwie wniesienia skargi Komisja podejmie działanie, które zdaniem Sądu wykluczy potrzebę wydania orzeczenia, lub jeśli Sąd oddali skargę jako niedopuszczalną.

         Zarzuty i główne argumenty
   W skardze skarżąca podnosi, że Komisja zaniechała działania, ponieważ nie ustosunkowała się, po uprzednim wezwaniu jej do uczynienia tego na mocy art. 232 WE, do skargi do niej złożonej przez skarżącą w dniu 8 maja 2006 r. i dotyczącej i) bezprawnej pomocy państwa rzekomo przyznanej Air France w formie zróżnicowanych opłat lotniskowych pobieranych przez francuskie porty lotnicze w zależności od miejsca przeznaczenia lotu lub ii) ewentualnie antykonkurencyjnej dyskryminacji z naruszeniem art. 82 WE na korzyść Air France, jeśli zostałoby stwierdzone, że francuskie porty lotnicze działały w sposób niezależny.
   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi, że Komisja była zobowiązana starannie i bezstronnie zbadać skargę do niej złożoną w celu:

               —

               wydania decyzji stwierdzającej, że sporne środki nie stanowiły pomocy państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE, albo stwierdzającej, że środki należało uznać za pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1, która jednak była zgodna ze wspólnym rynkiem na podstawie art. 87 ust. 2 i 3 WE, albo

               —

               wszcząć postępowanie na podstawie art. 88 ust. 2 WE.

         Tytułem pomocniczym skarżąca podnosi, że Komisja była zobowiązana po otrzymaniu jej pomocniczej skargi dotyczącej naruszenia prawa konkurencji do wszczęcia postępowania dotyczącego przedmiotu skargi do niej złożonej albo do wydania ostatecznej decyzji odrzucającej skargę po umożliwieniu skarżącej przedstawienia jej uwag.
   Skarżąca podnosi dalej, że z uwagi na okoliczności i znajomość Komisji tych spraw okres czternastu miesięcy pomiędzy złożeniem przez nią skargi do Komisji a wezwaniem do działania był nadmiernie długi a brak działania ze strony Komisji podczas tego okresu stanowi zaniechanie działania w rozumieniu art. 232 WE.
   Wreszcie skarżąca utrzymuje, że art. 232 WE uprawnia przedsiębiorstwo do wniesienia skargi przeciwko Komisji za brak wydania środków, które dotyczyłyby jej bezpośrednio i indywidualnie i że środki, których Komisja nie wydała w niniejszej sprawie dotyczyły jej bezpośrednio i indywidualnie jako konkurenta Air France.


title: Sprawa T-59/14: Skarga wniesiona w dniu 23 stycznia 2014 r. – Blackrock przeciwko OHIM (INVESTING FOR A NEW WORLD)

text:
               28.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/26

         Skarga wniesiona w dniu 23 stycznia 2014 r. – Blackrock przeciwko OHIM (INVESTING FOR A NEW WORLD)
   (Sprawa T-59/14)
   2014/C 129/33
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Blackrock, Inc. (Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: S. Malynicz, barrister, K. Gilbert i M. Blair, solicitors)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 31 października 2013 r. w sprawie R 573/2013-1;

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „INVESTING FOR A NEW WORLD” dla usług z klas 35 i 36 – zgłoszenie nr 11 144 706

      Decyzja eksperta: Uznanie znaku za niezdolny do rejestracji

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa C-100/06: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 września 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2003/66/WE — Etykiety efektywności energetycznej chłodziarek, chłodziarko-zamrażarek i zamrażarek typu domowego — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               18.11.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/17

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 września 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-100/06) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2003/66/WE - Etykiety efektywności energetycznej chłodziarek, chłodziarko-zamrażarek i zamrażarek typu domowego - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2006/C 281/26)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: B. Schima i J. Hottiaux, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga (przedstawiciele: S. Schreiner, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Nieprzyjęcie w przewidzianym terminie przepisów niezbędnych do wykonania dyrektywy Komisji 2003/66/WE z dnia 3 lipca 2003 r. zmieniającej dyrektywę 94/2/WE wykonującą dyrektywę Rady 92/75/EWG w zakresie etykiet efektywności energetycznej chłodziarek, chłodziarko-zamrażarek i zamrażarek typu domowego (Dz. U. L 170, str. 10)
   Sentencja

               1)

               Nie przyjmując w zaleconym terminie przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy Komisji 2003/66/WE z dnia 3 lipca 2003 r. zmieniającej dyrektywę 94/2/WE wykonującą dyrektywę Rady 92/75/EWG w zakresie etykiet efektywności energetycznej chłodziarek, chłodziarko-zamrażarek i zamrażarek typu domowego, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Wielkie Księstwo Luksemburga zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 86 z 08.04.2006


title: Sprawa T-268/12: Postanowienie Sądu z dnia 19 czerwca 2014 r. – Suwaid przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Syrii — Brak reprezentacji — Bezczynność strony skarżącej — Umorzenie postępowania)

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/50

         Postanowienie Sądu z dnia 19 czerwca 2014 r. – Suwaid przeciwko Radzie
   (Sprawa T-268/12) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Syrii - Brak reprezentacji - Bezczynność strony skarżącej - Umorzenie postępowania))
   2014/C 315/84
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Joseph Suwaid (Damaszek, Syria) (przedstawiciele: początkowo adwokaci L. Defalque i T. Bontinck)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: G. Étienne i V. Piessevaux, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności pkt A 7 ujętego w załączniku I do rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 266/2012 z dnia 23 marca 2012 r. dotyczącego wykonania art. 32 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. L 87, s. 45), a także pkt A 7 ujętego w załączniku I do decyzji wykonawczej Rady 2012/172/WPZiB z dnia 23 marca 2012 r. dotyczącej wykonania decyzji 2011/782/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Syrii (Dz.U. L 87, s. 103 ) w zakresie, w jakim mocą tych aktów nazwisko skarżącego zostało umieszczone w wykazie osób objętych środkami ograniczającymi.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie niniejszej skargi zostaje umorzone.

               2)

               Joseph Suwaid zostaje obciążony, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez Radę Unii Europejskiej.

      (1)  Dz.U. C 243 z 11.8.2012.


title: Sprawa T-248/12: Skarga wniesiona w dniu 8 czerwca 2012 r. — Fuhr przeciwko Komisji

text:
               28.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 227/28

         Skarga wniesiona w dniu 8 czerwca 2012 r. — Fuhr przeciwko Komisji
   (Sprawa T-248/12)
   2012/C 227/49
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Fuhr (Heiligenhaus, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci C. Bahr, S. Dethof i A. Malec)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej C(2012) 2069 wersja ostateczna z dnia 28 marca 2012 r. w sprawie COMP/39452 — Okucia do okien i drzwi balkonowych w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej;

               —

               posiłkowo, odpowiednie obniżenie kwoty grzywny nałożonej na skarżącą w zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi osiem zarzutów.
   Po pierwsze, skarżąca podnosi zarzut naruszenia art. 101 TFUE poprzez przyjęcie, że skarżąca uczestniczyła w jednolitym i złożonym naruszeniu. Poprzez dokonanie uogólnionej analizy i oceny poszczególnych zachowań uczestniczących w naruszeniu przedsiębiorstw oraz poprzez niedozwolone potraktowanie w jednolity sposób wszystkich uczestników naruszenia, strona pozwana uchybiła ciążącemu na niej obowiązkowi dokonania oceny prawnej indywidualnego stopnia przyczynienia się do naruszenia poszczególnych przedsiębiorstw. Strona pozwana przypisała skarżącej czyny innych podmiotów, nie wskazując podstawy prawnej takiego działania, a tym samym naruszyła zasadę nulla poena sine lege wynikającą z art. 49 ust. 1 karty praw podstawowych.
   Po drugie, skarżąca podnosi, że błędnie przyjęto, iż uczestniczyła ona w naruszeniu na terenie całego EOG. Skarżąca nie uczestniczyła w żadnym z licznych spotkań ani kontaktów poza terenem Niemiec. Ponadto nie miała ani wiedzy o naruszeniu na terenie całego EOG, ani nie mogła wywnioskować takiej wiedzy z ogólnego kontekstu okoliczności.
   Po trzecie, skarżąca podnosi, że strona pozwana naruszyła obowiązek uzasadnienia wynikający z art. 296 ust. 2 TFUE, dokonując uogólnionej i ujednoliconej analizy indywidualnego uczestnictwa zainteresowanych przedsiębiorstw.
   Po czwarte, skarżąca podnosi, że przy obliczaniu grzywny błędnie wzięto pod uwagę obrót niezwiązany z naruszeniem, wobec czego naruszono art. 23 ust. 3 rozporządzenia nr 1/2003 oraz wytycznych w sprawie obliczania grzywien z 2006 r. Wobec braku uczestnictwa skarżącej w naruszeniu na terenie całego EOG pozwana powinna była wziąć pod uwagę jedynie obrót, jaki skarżąca uzyskała Niemczech. Ponadto pozwana nie powinna była brać pod uwagę niezwiązanego z naruszeniem obrotu uzyskanego w transakcjach z klientami hurtowymi, którzy zgodnie z umową sprzedawali nabyte towary wyłącznie poza terenem EOG.
   Po piąte, skarżąca utrzymuje, że dopuszczono się podstawowego błędu w ocenie przy obliczaniu nałożonej na nią grzywny, a tym samym naruszono art. 23 ust. 3 rozporządzenia nr 1/2003, jak również zasadę proporcjonalności kar wynikającą z art. 49 ust. 3 karty praw podstawowych w związku z art. 48 ust. 1 tego aktu. Według skarżącej nałożona na nią grzywna jest nadzwyczaj wysoka i nieproporcjonalna. Twierdzi ona także, że przy obliczaniu grzywny pozwana nie oceniła jej indywidualnego uczestnictwa w naruszeniu z punktu widzenia jego czasu trwania, zasięgu i intensywności, ani nie uwzględniła przemawiających na korzyść skarżącej okoliczności łagodzących.
   Po szóste, skarżąca podnosi zarzut naruszenia zasady równego traktowania poprzez przyznanie skarżącej w sposób arbitralny i niezrozumiały zbyt małej obniżki grzywny. Przyznana skarżącej obniżka grzywny jest nieproporcjonalna do skali obniżek grzywien, jakie przyznano wszystkim innym przedsiębiorstwom uczestniczącym w naruszeniu. Skarżąca twierdzi, że została w ten sposób poważnie pokrzywdzona, a opisane postępowanie pozwanej nie jest w żaden sposób obiektywnie uzasadnione.
   Po siódme, skarżąca podnosi, że przy obliczaniu kwoty podstawowej grzywny dopuszczono się naruszenia zasady równego traktowania. Pozwana zastosowała bowiem wobec wszystkich przedsiębiorstw tę samą stawkę procentową kwoty podstawowej grzywny, bez uwzględnienia wagi naruszenia ani indywidualnego uczestnictwa, przez co poważnie pokrzywdziła skarżącą.
   Po ósme, skarżąca twierdzi, że postępowanie trwało nadmiernie długo i że okoliczności tej nie uwzględniono przy obliczaniu grzywny, co stanowi jej zdaniem naruszenie art. 41 karty praw podstawowych.


title: Sprawa C-222/09: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 7 października 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny — Rzeczpospolita Polska) — Kronospan Mielec sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Rzeszowie (Szósta dyrektywa VAT — Artykuł 9 ust. 2 lit. c) i e) — Prace badawczo-rozwojowe wykonywane przez inżynierów — Określenie miejsca świadczenia usług)

text:
               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/7

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 7 października 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny — Rzeczpospolita Polska) — Kronospan Mielec sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Rzeszowie
   (Sprawa C-222/09) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Artykuł 9 ust. 2 lit. c) i e) - Prace badawczo-rozwojowe wykonywane przez inżynierów - Określenie miejsca świadczenia usług)
   2010/C 328/10
   Język postępowania: polski

      Sąd krajowy

   Naczelny Sąd Administracyjny

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Kronospan Mielec sp. z o.o.

      Strona pozwana: Dyrektor Izby Skarbowej w Rzeszowie

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Naczelny Sąd Administracyjny — Interpretacja art. 9 ust. 2 lit. c) tiret pierwsze i lit. e) tiret trzecie szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) oraz art. 52 lit. a) i art. 56 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) — Określenie miejsca opodatkowania — Usługi badawczo-rozwojowe świadczone na rzecz podatnika z siedzibą we Wspólnocie Europejskiej, lecz nie w państwie, w którym usługi te zostały rzeczywiście wykonane — Uznanie powyższych usług za „działalność naukową” albo za „usługi inżynierów”

      Sentencja

   Świadczenie usług polegających na wykonywaniu prac badawczo-rozwojowych w dziedzinie ochrony środowiska i techniki przez inżynierów mających przedsiębiorstwo w jednym z państw członkowskich na zlecenie i na rzecz usługobiorcy z siedzibą w innym państwie członkowskim, powinno być kwalifikowane jako „usługi inżynierów” w rozumieniu art. 9 ust. 2 lit. e) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku.

      (1)  Dz.U. C 220 z 12.9.2009.


title: Sprawa C-216/11: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 14 marca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 92/12/EWG — Podatki akcyzowe — Wyroby tytoniowe nabyte w jednym państwie członkowskim i przewiezione do innego państwa członkowskiego — Wyłącznie ilościowe kryteria oceny — Artykuł 34 TFUE — Ograniczenia ilościowe w przywozie)

text:
               18.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/4

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 14 marca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-216/11) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 92/12/EWG - Podatki akcyzowe - Wyroby tytoniowe nabyte w jednym państwie członkowskim i przewiezione do innego państwa członkowskiego - Wyłącznie ilościowe kryteria oceny - Artykuł 34 TFUE - Ograniczenia ilościowe w przywozie)
   2013/C 141/05
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciel: W. Mölls i O. Beynet, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues i N. Rouam, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 34 TFUE oraz dyrektywy Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania (Dz.U. L 76, s. 1), w szczególności jej art. 8 i 9 — Przepisy krajowe nakładające sankcje finansowe w razie przekroczenia określonych poziomów w przypadku przechowywania do celów prywatnych wyrobów tytoniowych nabytych w jednym państwie członkowskim i przewożonych do innego państwa członkowskiego — Kryteria oceny o wyłącznie ilościowym charakterze — Ograniczenia ilościowe w przywozie.

      Sentencja

               1)

               Stosując wyłącznie ilościowe kryterium w celu ustalenia, że znajdujące się w posiadaniu osób prywatnych wyroby tytoniowe pochodzące z innego państwa członkowskiego przeznaczone są do celów handlowych, oraz stosując to kryterium w przeliczeniu na indywidualny środek transportu (nie zaś na osobę) i do wszystkich wyrobów tytoniowych ogółem, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy dyrektywy Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania, a w szczególności art. 8 i 9 tej dyrektywy.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Europejska i Republika Francuska pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 226 z 30.7.2011.


title: Sprawa C-184/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 12 kwietnia 2013 r. — Anonima Petroli Italiana SpA przeciwko Ministero delle Infrastrutture e dei trasporti, Ministero dello Sviluppo Economico

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 12 kwietnia 2013 r. — Anonima Petroli Italiana SpA przeciwko Ministero delle Infrastrutture e dei trasporti, Ministero dello Sviluppo Economico
   (Sprawa C-184/13)
   2013/C 207/09
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Anonima Petroli Italiana SpA

      Druga strona postępowania: Ministero delle Infrastrutture e dei trasporti, Ministero dello Sviluppo Economico

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy i w jakim stopniu krajowe przepisy państw członkowskich Unii ustalające minimalne koszty działalności w sektorze transportu drogowego i powodujące heteronomiczne określenie elementu składowego wynagrodzenia za usługę, a zatem ceny umownej, są zgodne z ochroną wolnej konkurencji, swobodą przepływu przedsiębiorstw, swobodą przedsiębiorczości i swobodą świadczenia usług (o których mowa w art. 4 (3) TUE, art. 101 TFUE, art. 49, 56 i 96 TFUE)?

               2)

               Czy i na jakich warunkach uzasadnione są ograniczenia wspomnianych zasad w stosunku do wymogów ochrony interesu publicznego w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz czy z powyższego funkcjonalnego punktu widzenia uzasadnione jest ustalenie minimalnych kosztów działalności zgodnie z postanowieniami art. 83a dekretu z mocą ustawy nr 112/2008 z późniejszymi zmianami?

               3)

               Czy z powyższego punktu widzenia minimalne koszty działalności mogą być ustalone w ramach dobrowolnych porozumień zainteresowanych podmiotów lub ewentualnie przez instytucje, których skład charakteryzuje się znaczną obecnością osób reprezentujących prywatne podmioty gospodarcze z danego sektora w przypadku braku kryteriów ustalonych z góry na poziomie ustawodawczym?


title: Sprawa C-412/06: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 10 kwietnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Stuttgart — Niemcy) — Annelore Hamilton przeciwko Volksbank Filder eG (Ochrona konsumentów — Umowy zawarte poza lokalem przedsiębiorstwa — Dyrektywa 85/577/EWG — Artykuł 4 akapit pierwszy oraz art. 5 ust. 1 — Umowa kredytu długoterminowego — Prawo do odstąpienia)

text:
               24.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/11

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 10 kwietnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Stuttgart — Niemcy) — Annelore Hamilton przeciwko Volksbank Filder eG
   (Sprawa C-412/06) (1)

   (Ochrona konsumentów - Umowy zawarte poza lokalem przedsiębiorstwa - Dyrektywa 85/577/EWG - Artykuł 4 akapit pierwszy oraz art. 5 ust. 1 - Umowa kredytu długoterminowego - Prawo do odstąpienia)
   (2008/C 128/16)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Oberlandesgericht Stuttgart
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Annelore Hamilton

      Strona pozwana: Volksbank Filder eG
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Oberlandesgericht Stuttgart — Wykładnia art. 4 i 5 dyrektywy Rady 85/577/EWG z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie ochrony konsumentów w odniesieniu do umów zawartych poza lokalem przedsiębiorstwa (Dz.U. L 372, str. 31) — Odstąpienie od umowy pożyczki zawartej poza lokalem przedsiębiorstwa w celu sfinansowania nabycia udziałów w funduszu nieruchomości — Uregulowanie krajowe, ustanawiające dla wykonania prawa do odstąpienia od umowy przez klienta, który nie został o tym prawie zawiadomiony, miesięczny termin od całkowitego wykonania obowiązków umownych przez obydwie strony
   Sentencja
   Wykładni dyrektywy Rady 85/577EWG z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie ochrony konsumentów w odniesieniu do umów zawartych poza lokalem przedsiębiorstwa należy dokonywać w ten sposób, że ustawodawca krajowy może przewidzieć, że skorzystanie z prawa do odstąpienia, ustanowionego w art. 5 ust. 1 tej dyrektywy, jest możliwe najpóźniej po upływie miesiąca od całkowitego wykonania przez strony zobowiązań wynikających z umowy długoterminowego kredytu, jeżeli konsument otrzymał błędną informację dotyczącą zasad korzystania z tego prawa.

      (1)  Dz.U. C 310 z 16.12.2006.


title: Sprawa T-686/15: Wyrok Sądu z dnia 2 lutego 2017 r. – Marcas Costa Brava/EUIPO – Excellent Brands JMI (Cremcaffé by Julius Meinl) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Cremcaffé by Julius Meinl — Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy café crem — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 42 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               13.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/26

         Wyrok Sądu z dnia 2 lutego 2017 r. – Marcas Costa Brava/EUIPO – Excellent Brands JMI (Cremcaffé by Julius Meinl)
   (Sprawa T-686/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Cremcaffé by Julius Meinl - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy café crem - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 42 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 078/35)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Marcas Costa Brava, SL (Sils, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci E. Manresa Medina i J. Manresa Medina)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: M. Fischer, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Excellent Brands JMI Ltd (Baar, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat D. Majer)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 września 2015 r. (sprawa R 2517/2014-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Marcas Costa Brava a Excellent Brands JMI.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Marcas Costa Brava, SL zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 48 z 8.2.2016.


title: Sprawa T-290/05: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 grudnia 2006 r. — Weber przeciwko Komisji (Dostęp do dokumentów instytucji wspólnotowych — Odmowa — Skarga wszczynająca postępowanie — Oczywista niedopuszczalność — Umorzenie postępowania)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/42

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 grudnia 2006 r. — Weber przeciwko Komisji
   (Sprawa T-290/05) (1)

   (Dostęp do dokumentów instytucji wspólnotowych - Odmowa - Skarga wszczynająca postępowanie - Oczywista niedopuszczalność - Umorzenie postępowania)
   (2006/C 331/93)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Friedrich Weber (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat W. Declair)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: P. Costa de Oliveira i C. Ladenburger, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Sekretariatu Generalnego Komisji z dnia 27 maja 2005 r. odmawiającą skarżącemu dostępu do pisma skierowanego przez Dyrekcję Generalną ds. Konkurencji do niemieckiego rządu federalnego dotyczącego procedury w przedmiocie pomocy państwa
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje oddalona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Skarżący pokrywa koszty własne i koszty poniesione przez Komisję.

      (1)  Dz.U. C 257 z 15.10.2005 r.


title: Sprawa F-58/08: Skarga wniesiona w dniu 19 czerwca 2006 r. — Avogadri i in. przeciwko Komisji

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/74

         Skarga wniesiona w dniu 19 czerwca 2006 r. — Avogadri i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa F-58/08)
   (2008/C 209/137)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Chiara Avogadri (Bruksela, Belgia) i in. (przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis, É. Marchal, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Przedmiot i opis sporu
   Stwierdzenie nieważności decyzji określających warunki zatrudnienia skarżących w charakterze pracowników kontraktowych lub członków personelu tymczasowego, w zakresie w jakim czas trwania umowy lub jej przedłużenia jest ograniczony do określonego okresu.
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji określających warunki zatrudnienia skarżących, w zakresie w jakim czas trwania umowy lub jej przedłużenia jest ograniczony do określonego okresu.

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.


title: Sprawa C-119/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgerichts Wedding (Niemcy) w dniu 14 marca 2013 r. — eco cosmetics GmbH & Co. KG przeciwko Virginie Laetitia Barbara Dupuy

text:
               8.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgerichts Wedding (Niemcy) w dniu 14 marca 2013 r. — eco cosmetics GmbH & Co. KG przeciwko Virginie Laetitia Barbara Dupuy
   (Sprawa C-119/13)
   2013/C 164/14
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Wedding

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: eco cosmetics GmbH & Co. KG

      Strona pozwana: Virginie Laetitia Barbara Dupuy

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy rozporządzenie (WE) nr 1896/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. ustanawiające postępowanie w sprawie europejskiego nakazu zapłaty (1) należy interpretować w ten sposób, że pozwany może również wówczas złożyć wniosek o ponowne zbadanie europejskiego nakazu zapłaty przez sąd, gdy nakaz zapłaty nie został mu doręczony lub nie został doręczony w sposób skuteczny? Czy można w tym zakresie zastosować odpowiednio w szczególności art. 20 ust. 1 lub art. 20 ust. 2 rozporządzenia nr 1896/2006?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:
               Czy w przypadku, gdy nakaz zapłaty nie został pozwanemu doręczony lub nie został doręczony w sposób skuteczny pozwany jest zobowiązany do dochowania terminów w zakresie dotyczącym wniosku o ponowne zbadanie? Czy na leży w tym zakresie zastosować w szczególności art. 20 ust. 3 rozporządzenia nr 1896/2006?

               3)

               Również w przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:
               Jakie skutki procesowe zachodzą w przypadku gdy wniosek o ponowne zbadanie zostanie uwzględniony; czy należy w tym zakresie zastosować odpowiednio w szczególności art. 20 ust. 3 lub art. 17 ust. 1 rozporządzenia nr 1896/2006?

      (1)  Dz.U. L 399, s. 1.


title: Sprawa T-393/05: Skarga wniesiona w dniu  17 października 2005 r.  — Pickering przeciwko Komisji

text:
               14.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/27

         Skarga wniesiona w dniu 17 października 2005 r. — Pickering przeciwko Komisji
   (Sprawa T-393/05)
   (2006/C 10/53)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Stephen Pickering (La Hulpe, Belgia) [Przedstawiciel(-e): N. Lhoëst, avocat]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               unieważnienie informacji o wynagrodzeniu skarżącego za grudzień 2004 r., styczeń 2005 r. i luty 2005 r. oraz kolejnych, gdyż stosują bezprawne przepisy rozporządzenia nr 723/2004 z dnia 22 marca 2004 r. zmieniającego Regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich, jak również rozporządzenia nr 856/2004 ustalającego nowe współczynniki korygujące i rozporządzenia nr 31/2005 przyjmującego te współczynniki,

               —

               ewentualnie, uchylenie decyzji organu powołującego z dnia 4 lipca 2005 r. oddalającej zażalenie skarżącego (R/299/05),

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania w całości.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący, urzędnik Komisji, pochodzi ze Zjednoczonego Królestwa. Przed wejściem w życie rozporządzenia nr 723/2004 (1) zmieniającego regulamin pracowniczy skarżący regularnie korzystał z możliwości przelewu części swojego wynagrodzenia do kraju pochodzenia. Zgodnie z obowiązującymi zasadami, część podlegająca przelewowi była powiększona o kwotę wynikającą z zastosowania „współczynnika korygującego” odzwierciedlającą różnicę kosztów utrzymania pomiędzy państwem zamieszkania a państwem pochodzenia.
   W przeciwieństwie do wcześniejszej sytuacji, nowy regulamin pracowniczy przewiduje rygorystyczne warunki dla dokonywania takich przelewów. Ponadto stosowany „współczynnik korygujący” nie jest już równy współczynnikowi stosowanemu do wynagrodzeń urzędników zatrudnionych w państwie przelewu. Ci ostatni korzystają ze współczynnika obliczanego na podstawie kosztów utrzymania w stolicy tego państwa, podczas gdy współczynnik stosowany do przelewu jest obliczany na podstawie średnich kosztów utrzymania w państwie przelewu. Wreszcie nowe przepisy uchylają zastosowanie współczynnika korygującego do rent i emerytur.
   Na poparcie swojej skargi, w zakresie, w jakim dotyczy ona przelewu wynagrodzenia do kraju pochodzenia, skarżący podnosi zarzut bezprawności rozporządzenia nr 723/2004, zwracając uwagę po pierwsze na błędne uzasadnienie tego rozporządzenia. Ponadto podnosi on naruszenie zasady równości traktowania, gdyż nowy system przewiduje zastosowanie innego współczynnika wobec urzędników pełniących obowiązki w państwie przelewu. Skarżący wskazuje również, że doszło do naruszenia zasady uzasadnionych oczekiwań, zasady praw nabytych oraz pewności prawa, jak również obowiązku staranności.
   Co do systemu emerytalno-rentowego, oprócz powyższych trzech zarzutów, skarżący podnosi zarzut naruszenia swobody wyboru miejsca zamieszkania byłych urzędników, w związku z tym, że faworyzuje miejsce zamieszkania, po zakończeniu służby, w państwie, w którym koszty utrzymania są niższe.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 723/2004 z dnia 22 marca 2004 r. zmieniające Regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich jak również Warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot, Dz.U. L 124 z 27.4.2004, str. 1