title: Sprawa T-732/14: Skarga wniesiona w dniu 23 października 2014 r. – Sberbank Rossii przeciwko Radzie

text:
               19.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/41

      Skarga wniesiona w dniu 23 października 2014 r. – Sberbank Rossii przeciwko Radzie
      (Sprawa T-732/14)
      (2015/C 016/65)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Sberbank Rossii OAO (Moskwa, Rosja) (przedstawiciele: D. Rose, QC, M. Lester, barrister, P. Crowther oraz J. Fearns, solicitors)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2014/512/WPZiB z dnia 31 lipca 2014 r., rozporządzenia Rady (UE) nr 833/2014 z dnia 31 lipca 2014 r., decyzji Rady 2014/659/WPZiB z dnia 8 września 2014 r. oraz rozporządzenia Rady (UE) nr 960/2014 z dnia 8 września 2014 r. w zakresie, w jakim dotyczą one skarżącej;

                  —

                  uznanie bezprawności przepisów wymienionych w pkt 52 skargi;

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący popełnienia przez Radę oczywistego błędu poprzez uznanie, że skarżąca spełnia kryteria umieszczenia jej nazwy w wykazie osób, podmiotów i organów objętych środkami ograniczającymi w związku z działaniami Rosji destabilizującymi sytuację na Ukrainie. Skarżąca podnosi, że nie spełnia kryteriów umieszczenia jej nazwy w wykazie, z związku z czym obejmując ją zaskarżonymi środkami Rada przekroczyła swoje uprawnienia.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia przez Radę obowiązku podania powodów umieszczenia nazwy skarżącej w wykazie poprzez nieprawidłowe i niewystarczające uzasadnienie przyczyn, dla których postanowiła objąć ją zaskarżonymi środkami.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący uchybienia przez Radę obowiązkowi zapewnienia skarżącej prawa do obrony oraz prawa do skutecznej ochrony sądowej ze względu na niepoinformowanie skarżącej o objęciu jej zaskarżonymi środkami oraz nieprzedstawienie żadnych dowodów, które uzasadniałyby objęcie jej tymi środkami.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący nieuzasadnionego i nieproporcjonalnego naruszenia przez Radę praw podstawowych skarżącej, w tym prawa do prowadzenia działalności gospodarczej oraz prawa do ochrony dobrego imienia


title: Sprawa T-143/15: Skarga wniesiona w dniu 30 marca 2015 r. – Hiszpania/Komisja Europejska

text:
               1.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/19

         Skarga wniesiona w dniu 30 marca 2015 r. – Hiszpania/Komisja Europejska
   (Sprawa T-143/15)
   (2015/C 178/19)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: M. Sampol Pucurull i M. García-Valdecasas Dorrego, Abogados del Estado)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie częściowej nieważności decyzji wykonawczej Komisji z dnia 16 stycznia 2015 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) w zakresie, w jakim decyzja ta wyłącza:

                           1.

                           otrzymaną przez Hiszpanię, to jest Comunidad de Andalucía, pomoc, która wynosi 3 5 86  250,48 EUR, plus 1 8 66  977,31 EUR (pomoc bezpośrednia niezwiązana z wielkością produkcji) za lata budżetowe 2009 i 2010;

                           2.

                           wydatki poniesione przez Królestwo Hiszpanii na rzecz Comunidad de Castilla y León w wysokości 2 1 23  619,66 EUR (1  479,90 EUR + 9 78  849,95 EUR +  12  597,37 EUR +  1  720,85 EUR +  1 0 96  710,18 EUR +  32  261,41 EUR) odpowiadające pojęciom „niekorzystnych warunków naturalnych” i „środków rolnośrodowiskowych” w latach budżetowych 2010 i 2011; oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zdaniem Królestwa Hiszpanii należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji z następujących względów:

               1.

               Korekta ryczałtowa nałożona w kwocie 5 4 53  227,79 EUR netto (pomoc bezpośrednia niezwiązana z wielkością produkcji) jest sprzeczna z art. 27 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004, art. 31 rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 oraz art. 3 i 52 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 ze względu na dwa przedstawione poniżej powody:

                           —

                           Komisja dokonała błędnej wykładni art. 27 rozporządzenia (WE) nr 796/2004 w zakresie, w jakim okoliczność, że wyniki losowej próbki kontrolnej z lat 2008 i 2009 były gorsze od wyników wyrywkowej kontroli ryzyka, nie oznacza naruszenia tego artykułu, a co za tym idzie nie stanowi naruszenia prawa Unii, które wyłącza z finansowania wydatki rolne zgodnie z art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 i art. 52 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013.

                           —

                           Komisja nie mogła stwierdzić w rozsądny sposób, że nastąpiło naruszenie art. 27 rozporządzenia (WE) nr 796/2004, ponieważ dowody przedstawione przez Królestwo Hiszpanii podczas postępowania w sprawie kontroli wykazały to, że została przeprowadzona odpowiednia analiza i że zostały przyjęte właściwe środki, aby poszerzyć wybór oparty na ryzyku, a w związku z tym nie stanowi to naruszenia prawa Unii, które wyłącza z finansowania wydatki rolne zgodnie z art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 i art. 52 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013.

               2.

               Zastosowana korekta wynosząca 2 1 23  619,66 EUR („niekorzystne warunki naturalne” i „środki rolnośrodowiskowe”) powinna być uchylona ze względu na następujące powody:

                           —

                           narusza ona art. 10 ust. 2 i 4 oraz art. 14 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1975/2006 przez to, że Komisja uznaje, iż Królestwo Hiszpanii uchybiło swoim obowiązkom w zakresie kontroli, ponieważ w kwestii środków dotyczących „niekorzystnych warunków naturalnych” i „środków rolnośrodowiskowych” nie dokonano spisu zwierząt podczas kontroli przeprowadzonych na miejscu w związku z tą pomocą. Zarzut ten jest złożony z dwóch części, ponieważ Królestwo Hiszpanii uważa, że:

                                       a)

                                       obowiązek dokonania spisu zwierząt podczas kontroli na miejscu tytułem pomocy w ramach programu rozwoju obszarów wiejskich na lata 2007–2013 Castilla y León jest sprzeczny z ciągłością kryterium gęstości hodowlanej i z zasadą równego traktowania oraz

                                       b)

                                       Komisja dokonała błędnej wykładni art. 10 ust. 2 i 4 w związku z art. 14 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1975/2006, uznając, że hiszpański system kontroli nie jest odpowiedni do sprawdzenia tego, czy spełnione zostało kryterium gęstości hodowlanej.

                           —

                           Niniejsza decyzja narusza art. 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1082/2003, jak również art. 26 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 796/2004, ponieważ Królestwo Hiszpanii dysponuje wiarygodnymi bazami danych liczebności bydła, owiec i kóz, które to bazy danych ponadto stale i zgodnie z wymogami aktualizuje.

                           —

                           Niniejsza decyzja narusza art. 31 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 w zakresie, w jakim jest ona w sposób oczywisty nieproporcjonalna, ponieważ ustala ona korektę finansową w wysokości 5 % w odniesieniu do środków, których dotyczy dochodzenie. Korekta finansowa jest nieproporcjonalna, ponieważ nawet gdyby naruszenie przypisane władzom hiszpańskim było zasadne, wydana decyzja wykracza poza zakres tego, co jest odpowiednie i konieczne dla ochrony interesów finansowych Unii.


title: Sprawa C-589/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Apelacyjny — Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Białymstoku (Rzeczpospolita Polska) w dniu 14 grudnia 2010 r. — Janina Wencel przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych w Białymstoku

text:
               19.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Apelacyjny — Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Białymstoku (Rzeczpospolita Polska) w dniu 14 grudnia 2010 r. — Janina Wencel przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych w Białymstoku
   (Sprawa C-589/10)
   2011/C 89/11
   Język postępowania: polski

      Sąd krajowy

   Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Białymstoku

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Janina Wencel

      Strona pozwana: Zakład Ubezpieczeń Społecznych w Białymstoku

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wyrażona w art. 21 oraz w art. 20 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej zasada swobodnego przemieszczania się i przebywania w krajach członkowskich Unii Europejskiej powoduje taką wykładnię art. 10 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z 14 czerwca 1971 roku w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego w stosunku do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek oraz do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (1), iż świadczenia pieniężne z tytułu starości uzyskane na podstawie ustawodawstwa jednego z Państw Członkowskich, nie ulegają zmniejszeniu, zmianie, zawieszeniu, zniesieniu, ani przepadkowi — również z tego powodu, że osoba uprawniona mieszkała jednocześnie (miała dwa równorzędne miejsca zwykłego pobytu) na terytorium dwóch Państw Członkowskich — w tym jednego innego niż to, w którym znajduje się instytucja zobowiązana do wypłaty emerytury?

               2)

               Czy art. 21 oraz art. 20 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U.UE.C.07.306.1) oraz art. 10 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z 14 czerwca 1971 roku w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego w stosunku do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek oraz do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się stosowaniu przepisu krajowego art. 114 ust. 1 ustawy z dnia 17.12.1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2009 r. nr 153, poz. 1227 ze zm.) w związku z art. 4 umowy z 9 października 1975 roku między Polską Rzeczpospolitą Ludową a Republiką Federalną Niemiec o zaopatrzeniu emerytalnym i rentowym (Dz. U. Nr 16 poz. 1010 z 1976 r. ze zm.), polegającego na ponownym rozpoznaniu sprawy przez polski zakład emerytalny i pozbawieniu prawa do emerytury osoby, która przez wiele lat miała jednocześnie dwa zwykłe miejsca zamieszkania (dwa centra życiowe) w dwóch krajach, należących obecnie do Unii Europejskiej i przed rokiem 2009 nie złożyła wniosku ani oświadczenia o przeniesieniu swego miejsca zamieszkania do jednego z tych krajów?
               W przypadku odpowiedzi negatywnej:

               3)

               Czy art. 20 ust. 2 oraz art. 21 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U.UE.C.07.306.1) oraz art. 10 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z 14 czerwca 1971 roku w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego w stosunku do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek oraz do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się stosowaniu przepisu krajowego art. 138 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17.12.1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tj. Dz. U z 2009 r. nr 153, poz. 1227), polegającego na żądaniu przez polski zakład emerytalny zwrotu emerytury za okres ostatnich 3 lat w stosunku do osoby, która od roku 1975 do roku 2009 miała jednocześnie dwa zwykłe miejsca zamieszkania (dwa centra życiowe) w dwóch krajach, należących obecnie do Unii Europejskiej, jeżeli osoba taka w czasie rozpoznawania wniosku o przyznanie emerytury i po jej otrzymaniu nie była pouczona przez polską instytucję ubezpieczeniową o konieczności poinformowania także o posiadaniu dwóch miejsc zwykłego pobytu w dwóch krajach i — o konieczności złożenia wniosku lub oświadczenia o wyborze instytucji ubezpieczeniowej jednego z tych krajów, jako właściwej do rozpoznawania wniosków dotyczących emerytury?

      (1)  Dz.U.L 71 s. 2; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 05 Tom 01 P. 35 — 82


title: Sprawa C-549/07: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 22 grudnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Handelsgericht Wien — Austria) — Friederike Wallentin-Hermann przeciwko Alitalia — Linee Aeree Italiane SpA (Transport lotniczy — Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 — Artykuł 5 — Odszkodowanie i pomoc dla pasażerów w przypadku odwołania lotu — Wyłączenie obowiązku wypłacenia odszkodowania — Odwołanie spowodowane zaistnieniem nadzwyczajnych okoliczności, których nie można by było uniknąć pomimo podjęcia wszelkich racjonalnych środków)

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/20

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 22 grudnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Handelsgericht Wien — Austria) — Friederike Wallentin-Hermann przeciwko Alitalia — Linee Aeree Italiane SpA
   (Sprawa C-549/07) (1)

   (Transport lotniczy - Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 - Artykuł 5 - Odszkodowanie i pomoc dla pasażerów w przypadku odwołania lotu - Wyłączenie obowiązku wypłacenia odszkodowania - Odwołanie spowodowane zaistnieniem nadzwyczajnych okoliczności, których nie można by było uniknąć pomimo podjęcia wszelkich racjonalnych środków)
   (2009/C 44/34)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Handelsgericht Wien
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Friederike Wallentin-Hermann

      Strona pozwana: Alitalia — Linee Aeree Italiane SpA
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Handelsgericht Wien — Wykładnia art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. L 46, s. 1) — Pojęcia „nadzwyczajnych okoliczności” i „racjonalnych środków” — Odwołanie lotu z powodu usterki silnika — Współczynnik odwołań lotów z powodu problemów technicznych znacznie wyższy niż u innych przewoźników lotniczych
   Sentencja

               1)

               Artykuł 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 należy interpretować w ten sposób, że problem techniczny, który wystąpił w statku powietrznym, skutkujący odwołaniem lotu, nie jest objęty pojęciem „nadzwyczajne okoliczności” w rozumieniu tego przepisu, chyba że problem ten jest następstwem zdarzeń, które — ze względu na swój charakter lub źródło — nie wpisują się w ramy normalnego wykonywania działalności danego przewoźnika lotniczego i nie pozwalają mu na skuteczne nad nimi panowanie. Zawarta w Montrealu w dniu 28 maja 1999 r. konwencja o ujednoliceniu niektórych zasad dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego nie ma przy tym rozstrzygającego znaczenia dla wykładni okoliczności uzasadniających zwolnienie przewoźnika z obowiązku wypłacenia odszkodowania, o których mowa w art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 261/2004.

               2)

               Częstotliwość występowania problemów technicznych u przewoźnika lotniczego sama w sobie nie stanowi czynnika przesądzającego o istnieniu lub braku „nadzwyczajnych okoliczności” w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 261/2004.

               3)

               Okoliczność, iż przewoźnik lotniczy przestrzegał minimalnych wymogów w zakresie przeglądów statku powietrznego, nie może sama w sobie wystarczyć dla wykazania, że ten przewoźnik podjął „wszelkie racjonalne środki” w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 261/2004, a w konsekwencji dla zwolnienia go z ciążącego na nim obowiązku wypłacenia odszkodowania przewidzianego w art. 5 ust. 1 lit. c) i art. 7 ust. 1 tego rozporządzenia.

      (1)  Dz.U. C 64 z 8.3.2008.


title: Sprawa C-3/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 8 stycznia 2015 r. – Alexandra Stück/Swiss International Air Lines AG

text:
               13.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 8 stycznia 2015 r. – Alexandra Stück/Swiss International Air Lines AG
   (Sprawa C-3/15)
   (2015/C 118/19)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Hannover

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Alexandra Stück

      Strona pozwana: Swiss International Air Lines AG

      Pytanie prejudycjalne

   Czy umowę pomiędzy Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego (1) z dnia 21 czerwca 1999 r. w brzmieniu ustalonym decyzją nr 2/2010 Wspólnego Komitetu ds. Transportu Lotniczego Wspólnota/Szwajcaria (2) z dnia 26 listopada 2010 r. należy interpretować w ten sposób, że rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (3), ma zgodnie z jego art. 3 ust. 1 lit. b) zastosowanie również do pasażerów odlatujących z portu lotniczego znajdującego się w państwie trzecim do portu lotniczego położonego w Szwajcarii lotem obsługiwanym przez szwajcarskiego przewoźnika lotniczego?

      (1)  Dz.U. 2002, L 114, s. 73.

      (2)  Decyzja nr 2/2010 Wspólnego Komitetu ds. Transportu Lotniczego Wspólnota/Szwajcaria ustanowionego na mocy umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego z dnia 26 listopada 2010 r. zastępująca załącznik do umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego, Dz.U. L 347, s. 54.

      (3)  Dz.U. L 46, s. 1.


title: Sprawa T-242/15: Postanowienie Sądu z dnia 12 stycznia 2017 r. – ACDA i in./Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — Pomoc państwa — Przedłużenie czasu obowiązywania koncesji — Plan poprawy sieci autostrad we Francji — Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń — Stowarzyszenie — Brak indywidualnego oddziaływania — Akt regulacyjny wymagający przyjęcia środków wykonawczych — Niedopuszczalność)

text:
               6.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 70/21

         Postanowienie Sądu z dnia 12 stycznia 2017 r. – ACDA i in./Komisja
   (Sprawa T-242/15) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - Przedłużenie czasu obowiązywania koncesji - Plan poprawy sieci autostrad we Francji - Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń - Stowarzyszenie - Brak indywidualnego oddziaływania - Akt regulacyjny wymagający przyjęcia środków wykonawczych - Niedopuszczalność))
   (2017/C 070/29)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Automobile club des avocats (ACDA) (Paryż, Francja), Organisation des transporteurs routiers européens (OTRE) (Bordeaux, Francja), Fédération française des motards en colère (FFMC) (Paryż), Fédération française de motocyclisme (Paryż), Union nationale des automobile clubs (Paryż) (przedstawiciel: M. Lesage, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn i R. Sauer, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga oparta na art. 263 TFUE i mająca na celu stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2014) 7850 final z dnia 28 października 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.2014/N 38271 – Francja – Plan poprawy sieci autostrad.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Postępowanie w sprawie wniosku Republiki Francuskiej o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta zostaje umorzone.

               3)

               Automobile club des avocats (ACDA), Organisation des transporteurs routiers européens (OTRE), Fédération française des motards en colère (FFMC), Fédération française de motocyclisme i Union nationale des automobile clubs pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               4)

               Republika Francuska pokrywa własne koszty związane z wnioskiem o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

      (1)  Dz.U. C 236 z 20.7.2015.


title: Sprawa T-225/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 lipca 2006 r. — Republika Włoska przeciwko Komisji (Fundusze strukturalne — Finansowanie inicjatyw wspólnotowych — Zmiana podziału indykatywnego — Wykonanie prawomocnego wyroku — Wyrok uchylający)

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/37

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 lipca 2006 r. — Republika Włoska przeciwko Komisji
   (Sprawa T-225/04) (1)

   (Fundusze strukturalne - Finansowanie inicjatyw wspólnotowych - Zmiana podziału indykatywnego - Wykonanie prawomocnego wyroku - Wyrok uchylający)
   (2006/C 224/80)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (Przedstawiciele: początkowo A. Cingolo, P. Gentili i D. Del Gaizo, następnie P. Gentili i D. Del Gaizo, avvocati dello Stato, działający w charakterze pełnomocników)

      Strona pozwana: Komisja (Przedstawiciele: E. de March i J. Flynn, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Dal Ferro)
   Przedmiot sprawy
   Żądanie stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2003) 3971 wersja ostateczna z dnia 26 listopada 2003 r. ustalającej indykatywny podział między państwami członkowskimi środków na zobowiązania w ramach inicjatyw wspólnotowych na okres 1994-1999 oraz wszystkich aktów z nią związanych i poprzedzających
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca pokrywa koszty własne oraz koszty poniesione przez pozwaną.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.4.2004 r. (sprawa C-60/04)


title: Sprawa C-184/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Hoge Raad der Nederlanden z dnia 22 kwietnia 2005 r. w sprawie Twoh International BV przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Hoge Raad der Nederlanden z dnia 22 kwietnia 2005 r. w sprawie Twoh International BV przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst
   (Sprawa C-184/05)
   (2005/C 217/49)
   Język postępowania: niderlandzki
   W dniu 25 kwietnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) z dnia 22 kwietnia 2005 r. w sprawie Twoh International BV przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst.
   Hoge Raad der Nederlanden zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:
   Czy wykładni art. 28c część A ab initio oraz lit. a) szóstej dyrektywy (1) w związku z dyrektywą dotyczącą wzajemnej pomocy (2) oraz rozporządzeniem (3), należy dokonywać w ten sposób, że jeżeli Państwo Członkowskie przeznaczenia nie przedstawia z własnej inicjatywy odpowiednich informacji, wówczas Państwo Członkowskie wysyłki lub transportu towarów powinno wystąpić do wskazanego Państwa Członkowskiego przeznaczenia tych towarów o dostarczenie informacji oraz uwzględnić rezultaty tego wniosku podczas oceny dowodów wysyłki lub transportu towarów?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145 z 13.06.1977, str. 1)

      (2)  Dyrektywa Rady 77/799/EWG z dnia 19 grudnia 1977 r. dotycząca wzajemnej pomocy właściwych władz Państw Członkowskich w dziedzinie podatków bezpośrednich (Dz.U. L 336 z 27.12.1977, str. 15 w brzmieniu nadanym dyrektywą 92/12/WE, Dz.U. L 76 z dnia 23 marca 1992 r. str. 1)

      (3)  Rozporządzenie Rady EWG nr 218/92 z dnia 27 stycznia 1992 r. w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie podatków pośrednich (VAT)(Dz.U. L 24 z 01.02.1992, str. 1)


title: Sprawa C- 81/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias (Grecja) w dniu 25 lutego 2009 r. – Idryma Typou przeciwko Ministrowi ds. Prasy i Środków Masowego Przekazu

text:
               1.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias (Grecja) w dniu 25 lutego 2009 r. – Idryma Typou przeciwko Ministrowi ds. Prasy i Środków Masowego Przekazu
   (Sprawa C- 81/09)
   2009/C 102/23
   Język postępowania: grecki

      Sąd krajowy

   Symvoulio tis Epikrateias (Grecja).

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Idryma Typou

      Strona pozwana: Minister ds. Prasy i Środków Masowego Przekazu

      Pytania prejudycjalne

   Czy dyrektywa 68/151/EWG, której art. 1 stanowi: „Środki koordynujące, zapisane w niniejszej dyrektywie stosuje się do przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych w Państwach Członkowskich, odnoszących się do następujących typów spółek: […] w Grecji: ανώνυμη εταιρία [spółek akcyjnych”, stoi na przeszkodzie wprowadzeniu przepisu krajowego, takiego jak art. 4 ust. 3 ustawy 2328/1995, w części, w której stanowi, że grzywny przewidziane w jego poprzednich ustępach w przypadku naruszeń obowiązujących przepisów i norm etycznych regulujących działalność stacji telewizyjnych, mogą być nakładane nie tylko na spółki posiadające pozwolenie na utworzenie i prowadzenie stacji telewizyjnych, lecz również, solidarnie, na wszystkich wspólników posiadających ponad 2,5% kapitału akcyjnego?


title: Sprawa T-326/09: Skarga wniesiona w dniu 10 sierpnia 2009 r. — E przeciwko Parlamentowi

text:
               24.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/32

         Skarga wniesiona w dniu 10 sierpnia 2009 r. — E przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-326/09)
   2009/C 256/56
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: E (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i E. Marchal)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji przyjętych przez Prezydium Parlamentu w dniu 9 marca 2009 r. i w dniu 3 kwietnia 2009 r. w przedmiocie zmiany przepisów dotyczących systemu uzupełniających dobrowolnych świadczeń emerytalnych dla posłów do Parlamentu Europejskiego,

               —

               obciążenie Parlamentu kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W drodze niniejszej skargi strona skarżąca żąda stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Parlamentu Europejskiego z dnia 9 marca 2009 r. i z dnia 3 kwietnia 2009 r. w przedmiocie zmiany przepisów dotyczących systemu uzupełniających (dobrowolnych) świadczeń emerytalnych, które to przepisy ujęte są w załączniku VIII do przepisów dotyczących zwrotu kosztów oraz diet posłów do Parlamentu Europejskiego. Zmiany dotyczą zasadniczo zniesienia możliwości przejścia na wcześniejszą emeryturę po ukończeniu 50 lat i możliwości skorzystania z emerytury w formie kapitałowej oraz podniesienia wieku emerytalnego z 60 do 63 lat.
   Zarzuty i główne argumenty, które podnosi strona skarżąca są zasadniczo identyczne z tymi, które podniesione zostały w sprawie T-219/09 Balfe i in. przeciwko Parlamentowi (1) lub do nich podobne.

      (1)  Dz. U. 2009, C 205, s. 39.


title: Sprawa T-212/10: Postanowienie Sądu z dnia 8 lipca 2010 r. — Strålfors przeciwko OHIM (IDENTIFICATION SOLUTIONS) (Skarga o stwierdzenie nieważności — Skarga wszczynająca postępowanie — Wymogi formalne — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/39

         Postanowienie Sądu z dnia 8 lipca 2010 r. — Strålfors przeciwko OHIM (IDENTIFICATION SOLUTIONS)
   (Sprawa T-212/10) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Skarga wszczynająca postępowanie - Wymogi formalne - Oczywista niedopuszczalność)
   2010/C 234/71
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Strålfors AB (Malmö, Szwecja) (przedstawiciel: adwokat M.S. Nielsen)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 22 stycznia 2010 r. (sprawa R 1112/2009-2) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego IDENTIFICATION SOLUTIONS jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Strålfors, AB pokrywa własne koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 195 z 17.7.2010.


title: Sprawa T-374/13: Wyrok Sądu z dnia 4 lutego 2015 r. – KSR/OHIM – Lampenwelt (Moon) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny wspólnotowy znak towarowy Moon — Bezwzględna podstawa unieważnienia — Charakter opisowy — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 52 ust. 1 lit. a) i art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               16.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/19

         Wyrok Sądu z dnia 4 lutego 2015 r. – KSR/OHIM – Lampenwelt (Moon)
   (Sprawa T-374/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny wspólnotowy znak towarowy Moon - Bezwzględna podstawa unieważnienia - Charakter opisowy - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 52 ust. 1 lit. a) i art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 089/21)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: KSR Kunststoff Rotation GmbH (Wehr, Niemcy) (przedstawiciel: adwokaci H. Börjes-Pestalozza i M. Nielen)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo A. Pohlmann, następnie D. Walicka i wreszcie A. Schifko, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Lampenwelt GmbH & Co. KG (Schlitz, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci G. Rother, P. Mes, C. Graf von der Groeben, J. Künzel, J. Bühling, D. Jestaedt, M. Bergermann, A. Kramer, J. Vogtmeier i A. Verhauwen)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 13 maja 2013 r. (sprawa R 676/2012-4), dotycząca postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Lampenwelt GmbH & Co. KG a KSR Kunststoff Rotation GmbH

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               KSR Kunststoff Rotation GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 274 z 21.9.2013.


title: Sprawa C-572/07: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 11 czerwca 2009 r. (wniosek o wydanie przeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský soud v Ústí nad Labem — Republika Czeska) — RLRE Tellmer Property s.r.o. przeciwko Finanční ředitelství v Ústí nad Labem (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Podatek VAT — Zwolnienie najmu nieruchomości — Związane z najmem sprzątanie części wspólnych — Świadczenia pomocnicze)

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/12

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 11 czerwca 2009 r. (wniosek o wydanie przeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský soud v Ústí nad Labem — Republika Czeska) — RLRE Tellmer Property s.r.o. przeciwko Finanční ředitelství v Ústí nad Labem
   (Sprawa C-572/07) (1)

   (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym - Podatek VAT - Zwolnienie najmu nieruchomości - Związane z najmem sprzątanie części wspólnych - Świadczenia pomocnicze)
   2009/C 180/19
   Język postępowania: czeski

      Sąd krajowy

   Krajský soud v Ústí nad Labem

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: RLRE Tellmer Property s.r.o.

      Strona pozwana: Finanční ředitelství v Ústí nad Labem

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Krajský soud v Ústí nad Labem — Interpretacja art. 6 i 13 część B lit. b) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) — Zakres zwolnienia z podatku VAT najmu nieruchomości — Włączenie opłat za sprzątanie części wspólnych budynku mieszkalnego

      Sentencja

   Dla celów stosowa art. 13 część B lit. b) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku najem nieruchomości i usługi sprzątania jej części wspólnych należy uznać, w okolicznościach takich jak w sprawie przed sądem krajowym, za czynności samodzielne, wzajemnie od siebie odrębne, w wyniku czego usługi te nie są objęte zakresem powyższego przepisu.

      (1)  Dz.U. C 79 z 29.3.2008.


title: Sprawa T-771/15: Skarga wniesiona w dniu 30 grudnia 2015 r. – Bittorrent Marketing/EUIPO – BitTorrent (bittorrent)

text:
               30.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/34

         Skarga wniesiona w dniu 30 grudnia 2015 r. – Bittorrent Marketing/EUIPO – BitTorrent (bittorrent)
   (Sprawa T-771/15)
   (2016/C 191/46)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Bittorrent Marketing GmbH (Neu-Isenburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Hoppe)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: BitTorrent, Inc. (San Francisco, Kalifornia, Stany Zjednoczone)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „bittorrent” – unijny znak towarowy nr 3 216 439

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 31 sierpnia 2015 r. w sprawie R 2275/2013-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i oddalenie wniosku drugiej strony w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku;

               —

               obciążenie EUIPO i drugiej strony w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 76 ust. 1 zdanie pierwsze i art. 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa F-115/14: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 28 czerwca 2016 r. – Loquerie/Komisja

text:
               8.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/37

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 28 czerwca 2016 r. – Loquerie/Komisja
   (Sprawa F-115/14) (1)

   (2016/C 287/46)
   Język postępowania: francuski
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 7 z 12.1.2015, s. 55.


title: Sprawa T-662/14: Wyrok Sądu z dnia 1 czerwca 2016 r. – Węgry/Komisja [Wspólna polityka rolna — Płatności bezpośrednie — Dodatkowe kryteria zalesiania obszarów proekologicznych zagajnikami o krótkiej rotacji — Artykuł 45 ust. 8 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 639/2014 — Artykuł 46 ust. 9 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 — Nadużycie władzy — Pewność prawa — Niedyskryminacja — Uzasadnione oczekiwania — Prawo własności — Obowiązek uzasadnienia]

text:
               11.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/24

         Wyrok Sądu z dnia 1 czerwca 2016 r. – Węgry/Komisja
   (Sprawa T-662/14) (1)

   ([Wspólna polityka rolna - Płatności bezpośrednie - Dodatkowe kryteria zalesiania obszarów proekologicznych zagajnikami o krótkiej rotacji - Artykuł 45 ust. 8 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 639/2014 - Artykuł 46 ust. 9 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 - Nadużycie władzy - Pewność prawa - Niedyskryminacja - Uzasadnione oczekiwania - Prawo własności - Obowiązek uzasadnienia])
   (2016/C 251/26)
   Język postępowania: węgierski

      Strony

      Strona skarżąca: Węgry (przedstawiciele: M. Fehér i G. Koós, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. Kranenborg, A. Sipos i G. von Rintelen, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności części pierwszego zdania art. 45 ust. 8 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 639/2014 z dnia 11 marca 2014 r. w sprawie uzupełnienia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz zmiany załącznika X do tego rozporządzenia (Dz.U. 2014, L 181, s. 1), która ma następujące brzmienie: „w drodze wyboru z wykazu ustanowionego na podstawie art. 4 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 gatunków, które są najbardziej odpowiednie z ekologicznego punktu widzenia, a tym samym z wyłączeniem gatunków, które jednoznacznie nie są rodzime”.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Węgry zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 448 z 15.12.2014.


title: Sprawa T-37/05: Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2005 r. przez World Wide Tobacco España, S.A. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               2.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/42

         Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2005 r. przez World Wide Tobacco España, S.A. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-37/05)
   (2005/C 82/75)
   Język postępowania: hiszpański
   W dniu 21 stycznia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga World Wide Tobacco España, S.A. z siedzibą w Madrycie (Hiszpania), reprezentowanej przez Miguela Odriozolę Aléna, Martę Marañón Hermoso oraz Adriana Emcha, adwokatów z Ilustre Colegio w Madrycie, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.

   Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               1)

               obniżenie grzywny nałożonej na WWTE w art. 3 decyzji Komisji z dnia 20 października 2004 r.;

               2)

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   W niniejszym postępowaniu zaskarżono tę samą decyzję, którą zaskarżono w sprawie T-24/05 Standard Comercial i inni przeciwko Komisji. (1)

   Zarzuty powołane przez skarżącą są podobne do zarzutów podniesionych we wspomnianej wyżej sprawie (naruszenie zasady równego traktowania i naruszenie art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003).
   Skarżąca twierdzi w szczególności, że Komisja przy obliczaniu kwoty bazowej grzywny zastosowała bardziej rygorystyczne współczynniki odstraszające, niż w stosunku do innych przetwórców hiszpańskich. Ponadto postępowanie skarżącej nie może zostać przypisane jej spółkom-matkom: Trans-Continental Corporation Leaf Tobacco, Standard Commercial Tobacco Corporation i Standard Commercial Corporation.
   Podobnie, uważa ona, iż zostały naruszone wytyczne odnośnie metod ustalania grzywien, a także zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań, w zakresie w jakim Komisja nie wzięła pod uwagę okoliczności łagodzących, takich jak to, że po raz pierwszy badano sektor surowca tytoniowego, że skarżąca zaprzestała naruszeń z chwilą pierwszej interwencji Komisji oraz że porozumień nie stosowano w latach 1996 i 1997.

      (1)  Dotychczas nie opublikowana w Dz.U.


title: Sprawa C-324/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'Etat (Belgia) w dniu 12 lipca 2007 r. — Coditel Brabant SA przeciwko 1. Commune d'Uccle, 2. Société Intercommunale pour la Diffusion de la Télévision (Brutélé), 3. Région de Bruxelles-Capitale

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/27

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'Etat (Belgia) w dniu 12 lipca 2007 r. — Coditel Brabant SA przeciwko 1. Commune d'Uccle, 2. Société Intercommunale pour la Diffusion de la Télévision (Brutélé), 3. Région de Bruxelles-Capitale
   (Sprawa C-324/07)
   (2007/C 211/51)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Conseil d'État
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Coditel Brabant SA

      Strona pozwana: 1. Commune d'Uccle, 2. Société Intercommunale pour la Diffusion de la Télévision (Brutélé), 3. Région de Bruxelles-Capitale
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy gmina może bez przeprowadzenia przetargu przystąpić do spółdzielni, do której należą wyłącznie inne gminy i związki gmin (spółka międzygminna w czystej postaci) w celu przekazania jej zarządu swoją siecią telewizji kablowej, wiedząc że spółka wykonuje przeważającą część swojej działalności na rzecz swoich członków i na ich korzyść i że decyzje z nią związane podejmowane są przez zarząd i rady sektorów w granicach przekazanych im przez zarząd, będące organami statutowymi złożonymi z przedstawicieli władz publicznych, stanowiących większością głosów?

               2)

               Czy wywierany w ten sposób, za pośrednictwem organów statutowych, przez wszystkich członków lub przez ich część w przypadku sektora lub podsektorów eksploatacji, wpływ na decyzje spółdzielni, może być uznany za umożliwiający im sprawowanie nad nią kontroli podobnej do tej sprawowanej nad własnymi służbami?

               3)

               Czy ten wpływ i ta kontrola, aby zostać uznana za podobną, muszą być wykonywane indywidualnie przez każdego członka czy wystarczy, że będą one wykonywane przez większość członków?


title: Sprawa T-404/10: Wyrok Sądu z dnia 13 września 2012 r. — National Lottery Commission przeciwko OHIM — Mediatek Italia i De Gregorio (Przedstawienie ręki) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Graficzny wspólnotowy znak towarowy przedstawiający rękę — Artykuł 53 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Istnienie wcześniejszego prawa autorskiego chronionego prawem krajowym — Ciężar dowodu — Zastosowanie prawa krajowego przez OHIM — Kontrola)

text:
               20.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/7

         Wyrok Sądu z dnia 13 września 2012 r. — National Lottery Commission przeciwko OHIM — Mediatek Italia i De Gregorio (Przedstawienie ręki)
   (Sprawa T-404/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny wspólnotowy znak towarowy przedstawiający rękę - Artykuł 53 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Istnienie wcześniejszego prawa autorskiego chronionego prawem krajowym - Ciężar dowodu - Zastosowanie prawa krajowego przez OHIM - Kontrola)
   2012/C 319/11
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: National Lottery Commission (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: B. Brandreth, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: G. Mannucci i J. Crespo Carrillo, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM byli również: Mediatek Italia Srl (Neapol, Włochy) i Giuseppe De Gregorio (Neapol)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 9 czerwca 2010 r. (sprawa R 1028/2009-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku pomiędzy Mediatek Italia i Giuseppem De Gregorią a National Lottery Commission.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 9 czerwca 2010 r. (sprawa R 1028/2009-1).

               2)

               OHIM zostaje obciążany kosztami, w tym kosztami poniesionymi przez National Lottery Commission w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą.

      (1)  Dz.U. C 328 z 4.12.2010.


title: Sprawa F-96/07: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 8 października 2007 r. — Daskalakis przeciwko Komisji

text:
               8.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/50

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 8 października 2007 r. — Daskalakis przeciwko Komisji
   (Sprawa F-96/07)
   (2007/C 297/99)

      Język postępowania: angielski

   Prezes Sądu zarządził wykreślenie sprawy.


title: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 lutego 2005 r. w sprawie T-206/02 Congrès national du Kurdistan (KNK) przeciwko Radzie Unii Europejskiej (Skarga o stwierdzenie nieważności — Szczególne środki restrykcyjne skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w ramach walki z terroryzmem — Legitymacja czynna — Stowarzyszenie — Dopuszczalność)

text:
               11.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/34

      POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 15 lutego 2005 r.
   w sprawie T-206/02 Congrès national du Kurdistan (KNK) przeciwko Radzie Unii Europejskiej (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Szczególne środki restrykcyjne skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w ramach walki z terroryzmem - Legitymacja czynna - Stowarzyszenie - Dopuszczalność)
   (2005/C 143/64)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T-206/02 Congrès national du Kurdistan (KNK) z siedzibą w Brukseli (Belgia), reprezentowany przez adwokata J. Boisseau'a przeciwko Radzie Unii Europejskiej (pełnomocnicy: M. Vitsentzatos i S. Marquardt), wspieranej przez Komisję Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: początkowo G. zur Hausen i G. Boudot, następnie J. Enegren i G. Boudot, z adresem do doręczeń w Luksemburgu) oraz przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (pełnomocnicy: początkowo J. Collins, następnie R. Caudwell, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2002/334/WE z dnia 2 maja 2002 r. wydanej w wykonaniu art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu i uchylającej decyzję 2001/927/WE (Dz.U. L 116, str. 33), Sąd (druga izba), w składzie: J. Pirrung, prezes, N. J. Forwood i S. Papasavvas, sędziowie; sekretarz: H. Jung, wydał w dniu 15 lutego 2005 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Skarżący ponosi koszty własne oraz poniesione przez Radę.

               3)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej oraz Komisja ponoszą własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 247 z 12.10.2002


title: Sprawa C-81/07: Skarga wniesiona w dniu 14 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               24.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/16

         Skarga wniesiona w dniu 14 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-81/07)
   (2007/C 69/37)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Zavvos i K. Simonsson)

      Strona pozwana: Republika Grecka
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 5 ust. 1 oraz art. 16 ust. 1 dyrektywy 2000/59/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 listopada 2000 r. w sprawie portowych urządzeń do odbioru odpadów wytwarzanych przez statki i pozostałości ładunku, w zakresie w jakim nie utworzyła, nie zatwierdziła, ani nie wykonała planów odbioru i zagospodarowania odpadów wytwarzanych przez statki i pozostałości ładunku (1)

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy 2000/59/WE do wewnętrznego porządku prawnego upłynął w dniu 28 grudnia 2000 r.

      (1)  Dz.U. L 332 z 28 grudnia 2000 r, str. 81.


title: Sprawa C-233/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 25 kwietnia 2016 r. – Asociación Nacional de Grandes Empresas de Distribución (ANGED)/Generalitat de Catalunya

text:
               18.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 25 kwietnia 2016 r. – Asociación Nacional de Grandes Empresas de Distribución (ANGED)/Generalitat de Catalunya
   (Sprawa C-233/16)
   (2016/C 260/27)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Supremo, Sala de lo Contencioso-Administrativo, Sección Segunda

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Asociación Nacional de Grandes Empresas de Distribución (ANGED)

      Strona pozwana: Generalitat de Catalunya

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy art. 49 i 54 TFUE należy interpretować w ten sposób, że sprzeczne z nimi jest istnienie regionalnego podatku obciążającego wykorzystywanie dużych indywidualnych powierzchni handlowych, których powierzchnia sprzedaży przekracza 2 499 m2 ze względu na wpływ, jaki wykorzystywanie to może wywierać na ład przestrzenny, środowisko naturalne i handel miejski w tym regionie, lecz, zgodnie z przepisami, mającego zastosowanie niezależnie od tego, czy te przedsiębiorstwa handlowe znajdują się rzeczywiście na skonsolidowanym obszarze miejskim i nakładanego w praktyce przede wszystkim na przedsiębiorstwa z innych państw członkowskich, jeśli i) podatek ten nie ma zastosowania w przypadku podmiotów prowadzących przedsiębiorstwa handlowe na powierzchni nieprzekraczającej 2 500 m2, niezależnie od łącznej powierzchni wszystkich prowadzonych przez dane podmioty przedsiębiorstw; ii) z tego podatku zwolnione są duże zbiorcze przedsiębiorstwa handlowe; iii) zwolnione z niego są też indywidualne przedsiębiorstwa handlowe zajmujące się sprzedażą artykułów ogrodniczych, pojazdów, materiałów budowlanych i maszyn przemysłowych i iv) w przypadku podatników zajmujących się przede wszystkim sprzedażą mebli, artykułów sanitarnych, drzwi i okien, a także artykułów do majsterkowania podstawa obliczania wymiaru podatku zostaje obniżona do 40 %?

               2.

               Czy art. 107 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że niedozwoloną pomoc państwa w rozumieniu tego postanowienia stanowi i) całkowite zwolnienie z podatku IGEC indywidualnych przedsiębiorstw handlowych, których powierzchnia sprzedaży nie przekracza 2 500 m2, zbiorczych przedsiębiorstw handlowych oraz indywidualnych przedsiębiorstw handlowych zajmujących się sprzedażą artykułów ogrodniczych, pojazdów, materiałów budowlanych i maszyn przemysłowych oraz ii) częściowe zwolnienie z podatku IGEC indywidualnych przedsiębiorstw handlowych zajmujących się przede wszystkim sprzedażą mebli, artykułów sanitarnych, drzwi i okien, a także artykułów do majsterkowania?

               3.

               Jeśli ww. całkowite i częściowe zwolnienia z podatku IGEC stanowią pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. TFUE, jaki byłby zakres czasowy takiej kwalifikacji, jeśli weźmie się pod uwagę pismo skierowane w dniu 2 października 2003 r. do Królestwa Hiszpanii przez odpowiedzialnego za pomoc państwa dyrektora DG COMP w związku ze sprawą CP 11/01 dotyczącą środków, jakie miały zostać przyznane przez Autonomiczną Wspólnotę Katalonii w przyjętej przez parlament kataloński ustawie?


title: Sprawa C-264/09: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 września 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Słowackiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Polityka energetyczna — Rynek wewnętrzny energii elektrycznej — Dyrektywa 2003/54/WE — Umowa inwestycyjna — Dwustronna umowa o ochronie inwestycji zawarta przed przystąpieniem do Unii Europejskiej — Artykuł 307 WE)

text:
               29.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/2

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 września 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Słowackiej
   (Sprawa C-264/09) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Polityka energetyczna - Rynek wewnętrzny energii elektrycznej - Dyrektywa 2003/54/WE - Umowa inwestycyjna - Dwustronna umowa o ochronie inwestycji zawarta przed przystąpieniem do Unii Europejskiej - Artykuł 307 WE)
   2011/C 319/02
   Język postępowania: słowacki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: O. Beynet, F. Hoffmeister i J. Javorský, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Słowacka (przedstawiciel: B. Ricziová, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 9 lit. e) i art. 20 ust. 1 dyrektywy 2003/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającej dyrektywę 96/92/WE (Dz.U. L 176, s. 37) — Uprzywilejowany dostęp jednego operatora do części transgranicznej zdolności przesyłowej energii elektrycznej — Naruszenie obowiązku zapewnienia wolnego od dyskryminacji dostępu do systemu przesyłowego i dystrybucyjnego

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 282 z 21.11.2009


title: Sprawa C-107/07 P: Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego w dniu 11 grudnia 2006 r. w sprawie T-290/05 Friedrich Weber przeciwko Komisji, wniesione w dniu 13 lutego 2007 r. przez Friedricha Webera

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/26

         Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego w dniu 11 grudnia 2006 r. w sprawie T-290/05 Friedrich Weber przeciwko Komisji, wniesione w dniu 13 lutego 2007 r. przez Friedricha Webera
   (Sprawa C-107/07 P)
   (2007/C 95/49)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Friedrich Weber (przedstawiciel: W. Declair, adwokat)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie postanowienia Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 11 grudnia 2006 r. w sprawie T-290/05 (1);

               —

               uchylenie decyzji Komisji z dnia 27 maja 2005 r.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnoszący odwołanie uzasadnia odwołanie od przedmiotowego postanowienia Sądu Pierwszej Instancji w następujący sposób:
   Sąd pierwszej Instancji niesłusznie odrzucił skargę jako niedopuszczalną, ponieważ skarga ta miała służyć zobowiązaniu Komisji przez Sąd do udostępnienia pewnych dokumentów. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Sąd Pierwszej Instancji nie dysponuje stosowną kompetencją. Jednocześnie w zaskarżonym postanowieniu Sąd orzekł, ze uzasadnione żądanie wnoszącego odwołanie nie może być rozumiane w ten sposób, iż pośrednio zmierza ono do uchylenia zaskarżonej decyzji Komisji. Takiemu rozumowaniu nie można się przychylić, ponieważ w swoim uzasadnionym żądaniu wnoszący odwołanie nie tylko pośrednio, lecz wyraźnie wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zmodyfikowane żądanie wnoszącego odwołanie jest dopuszczalne, ponieważ zmierza ono do uchylenia decyzji Komisji. W związku z tym stwierdzenie niedopuszczalności skargi wnoszącego odwołanie w całości stanowi naruszenia prawa.
   W zaskarżonym postanowieniu Sąd Pierwszej Instancji stwierdza, że skarga zawiera „oskarżenia pod adresem niemieckich publiczno-prawnych stacji nadawczych oraz innych podmiotów publiczno-prawnych”. Taka kwalifikacja argumentów wnoszącego odwołanie dyskredytuje argumentację przedstawioną przez wnoszącego odwołanie w sposób, który nie może zostać zaakceptowany. Dewaluacja argumentów zaprezentowanych w skardze jako „oskarżenia ”oznacza, że Sąd Pierwszej Instancji nie dokonał oceny nadzwyczajnego znaczenia zarzutów i związanego z tym naruszenia prawa wspólnotowego w kontekście istotności uzasadnienia żądań sformułowanych w skardze. W ten sposób Sąd naruszył prawo do wysłuchania przez sąd. Taki sposób oceny zachowawczo sformułowanej argumentacji wnoszącego odwołanie prowadzi nawet do powstania podejrzenia braku bezstronności i wątpliwości co do rzetelności procesu.
   Zaskarżone postanowienie jest niezgodne z podstawowymi zasadami Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską. Zaskarżone postanowienie narusza zadeklarowaną wolę Wspólnoty w kwestii rozwoju i umacniania zasad demokracji, państwa prawnego, przestrzegania praw człowieka i podstawowych wolności. Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji nie docenia również należycie znaczenia zasady jawności w ramach przyznanej i zadeklarowanej woli Wspólnoty w odniesieniu do zasady demokracji. Sąd zaniechał oceny kwestii, czy decyzja Komisji jest zgodna z celami Wspólnoty. Tym samym zaskarżone postanowienie narusza obowiązujące prawo wspólnotowe.
   Nietrafne jest stwierdzenie, że żądanie udostępnienia spornego dokumentu Komisji zostało w pełni zaspokojone. Komisja potwierdziła co prawda przed Sądem autentyczność swojego pisma opublikowanego w prasie, wnoszący odwołanie stwierdził jednak jednoznacznie, że to potwierdzenie przez Komisję nie rozstrzyga głównej kwestii. W uzasadnieniu wnoszący odwołanie podniósł w szczególności, że przedmiotowa gazeta nie stanowi organu promulgacyjnego urzędowych dokumentów pozwanej.
   W powyższych względów zaskarżone postanowienie Sądu Pierwszej Instancji należy uchylić.

      (1)  Dz.U. L 331, str. 42.


title: Sprawa C-564/11: Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 16 maja 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato — Włochy) — Consulta Regionale Ordine Ingegneri della Lombardia i in. przeciwko Comune di Pavia (Artykuł 99 regulaminu postępowania — Zamówienia publiczne — Dyrektywa 2004/18/WE — Artykuł 1 ust. 2 lit. a) i d) — Usługi — Badania i doradztwo techniczno-naukowe zmierzające do sporządzenia aktów stanowiących plan zagospodarowania terytorium gminy — Umowa zawarta między dwoma podmiotami publicznymi, z których jeden jest uniwersytetem — Podmiot publiczny, który może być uznany za wykonawcę)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/42

         Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 16 maja 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato — Włochy) — Consulta Regionale Ordine Ingegneri della Lombardia i in. przeciwko Comune di Pavia
   (Sprawa C-564/11) (1)

   (Artykuł 99 regulaminu postępowania - Zamówienia publiczne - Dyrektywa 2004/18/WE - Artykuł 1 ust. 2 lit. a) i d) - Usługi - Badania i doradztwo techniczno-naukowe zmierzające do sporządzenia aktów stanowiących plan zagospodarowania terytorium gminy - Umowa zawarta między dwoma podmiotami publicznymi, z których jeden jest uniwersytetem - Podmiot publiczny, który może być uznany za wykonawcę)
   2013/C 225/71
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Consulta Regionale Ordine Ingegneri della Lombardia, Ordine degli Ingegneri della Provincia di Brescia, Ordine degli Ingegneri della Provincia di Como, Ordine degli Ingegneri della Provincia di Cremona, Ordine degli Ingegneri della Provincia di Lecco, Ordine degli Ingegneri della Provincia di Lodi, Ordine degli Ingegneri della Provincia di Milano, Ordine degli Ingegneri della Provincia di Pavia, Ordine degli Ingegneri della Provincia di Varese

      Strona pozwana: Comune di Pavia

      przy udziale: Università degli Studi di Pavia

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Consiglio di Stato — Wykładnia art. 1 ust. 2 lit. a) i d), art. 2 i art. 28 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, s. 114) oraz załącznika II do niej, kategorie nr 8 i 12 — Udzielenie zamówienia z pominięciem procedur udzielenia zamówienia publicznego przewidzianych w dyrektywie — Umowa zawarta pomiędzy dwoma organami administracji publicznej, w ramach której usługodawcą jest uniwersytet i w której świadczenie wzajemne nie ma charakteru wynagrodzenia

      Sentencja

   Prawo Unii w dziedzinie zamówień publicznych sprzeciwia się obowiązywaniu przepisów krajowych, które umożliwiają, bez odwołania się do zasad dotyczących udzielania zamówień publicznych, zawarcie umowy, na mocy której podmioty publiczne ustanawiają między sobą współpracę, jeżeli — czego zbadanie należy do sądu odsyłającego — przedmiotem takiej umowy nie jest zapewnienie wykonania misji publicznej wspólnej dla tych podmiotów, umowa ta nie jest wyłącznie dyktowana względami i wymogami związanymi z realizacją celów leżących w publicznym interesie lub może ona prowadzić do uprzywilejowania prywatnego usługodawcy względem jego konkurentów.

      (1)  Dz.U. C 73 z 10.3.2012.


title: Sprawa T-294/15: Skarga wniesiona w dniu 5 czerwca 2015 r. – ArcelorMittal Ruhrort/Komisja

text:
               14.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 302/59

         Skarga wniesiona w dniu 5 czerwca 2015 r. – ArcelorMittal Ruhrort/Komisja
   (Sprawa T-294/15)
   (2015/C 302/74)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: ArcelorMittal Ruhrort GmbH (Duisburg, Niemcy) (przedstawiciele: H. Janssen i G. Engel Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2014) 8786 final z dnia 25 listopada 2014 r. w postępowaniu w sprawie pomocy państwa SA.33995 (2013) (ex 2013/NN) – Niemcy, wsparcie dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz zmniejszone dopłaty EEG dla odbiorców energochłonnych zgodnie z art. 264 TFUE;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy: naruszenie art. 107 ust. 1 TFUE
               Skarżąca podnosi, że zmniejszenie dopłaty EEG nie stanowi pomocy, ponieważ ani nie przyznano środków państwowych, ani z nich nie zrezygnowano. Ograniczenie dopłat EEG nie nastąpiło również w sposób selektywny. Ponadto nie zakłóca konkurencji i nie ogranicza też handlu na rynku wewnętrznym.

               2.

               Zarzut drugi: naruszenie art. 108 ust. 3 TFUE
               Jeżeli miałaby, wbrew opinii skarżącej, zachodzić pomoc, to zdaniem skarżącej pozwana w każdym razie nie mogła wystąpić z jakimkolwiek żądaniem zwrotu na podstawie art. 108 ust. 3 TFUE. Ograniczenie dopłat EEG nie stanowi bowiem żadnej nowej pomocy, ponieważ uchwalone przez nią poprzednie przepisy w zasadniczych aspektach takie same pod względem treści zostały zatwierdzone przez pozwaną już w 2002 r.

               3.

               Zarzut trzeci: naruszenie art. 107 ust. 3 TFUE
               Skarżąca utrzymuje następnie, że decyzja narusza art. 107 ust. 3 TFUE i zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań. Pozwana nie miała prawa do kontroli okoliczności faktycznych zbadanych na podstawie swoich wytycznych w sprawie pomocy państwa przeznaczonej na ochronę środowiska i energii na okres 2014-2020 opublikowanych dnia 28 czerwca 2014. Powinna była natomiast zastosować wytyczne opublikowane w 2008 r. Pozwana powinna była, opierając się na kryteriach z 2008 r., dojść do wniosku, że utrzymywana pomoc państwa jest zgodna z rynkiem wewnętrznym.

               4.

               Zarzut czwarty: naruszenie art. 108 ust. 1 TFUE i zasady pewności prawa
               Skarżąca wskazuje wreszcie, że pozwana przyjmując zaskarżoną decyzję w ramach postępowania w sprawie nowej pomocy państwa naruszyła zasadę pewności prawa oraz art. 108 ust. 1 TFUE. W zakresie, w jakim pozwana zezwoliła na wcześniejsze przepisy EEG 2012, powinna była wydać decyzję w ramach postępowania w sprawie istniejącej pomocy a nie w sprawie nowej pomocy.


title: Sprawa T-259/14: Skarga wniesiona w dniu 24 kwietnia 2014 r. – Luksemburg przeciwko Komisji

text:
               14.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/20

         Skarga wniesiona w dniu 24 kwietnia 2014 r. – Luksemburg przeciwko Komisji
   (Sprawa T-259/14)
   2014/C 223/25
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Wielkie Księstwo Luksemburga (przedstawiciele: L. Delvaux, pełnomocnik, wpierany przez adwokatów P.-E. Partsch, A. Steichen, D. Waelbroeck oraz D. Slatera, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie niniejszej skargi za dopuszczalną i zasadną;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 24 marca 2014 r. nakazującej Luksemburgowi udzielenie informacji dotyczących systemu opodatkowania przychodów uzyskiwanych z tytułu praw własności intelektualnej;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej skardze skarżąca domaga się stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C (2014) 1987 final, którą Komisja nakazała skarżącej, na podstawie art. 10 ust. 3 rozporządzenie nr 659/1999 (1), udzielenia informacji dotyczących systemu opodatkowania przychodów uzyskiwanych z tytułu praw własności intelektualnej.
   Na poparcie skargi skarżąca podnosi cztery zarzuty w przeważającej mierze identyczne lub podobne do zarzutów podniesionych w sprawie T-258/14 Luksemburg przeciwko Komisji.

      (1)  Rozporządzenie Rady (CE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 traktatu o funkcjonowaniu unii Europejskiej (Dz.U. L 83, s. 1).


title: Sprawa C-409/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Patent- und Markensenat (Austria) w dniu 6 września 2012 r. — Backaldrin Österreich The Kornspitz Company GmbH przeciwko Pfahnl Backmittel GmbH

text:
               22.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Patent- und Markensenat (Austria) w dniu 6 września 2012 r. — Backaldrin Österreich The Kornspitz Company GmbH przeciwko Pfahnl Backmittel GmbH
   (Sprawa C-409/12)
   2012/C 399/14
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberster Patent- und Markensenat

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Backaldrin Österreich The Kornspitz Company GmbH

      Strona pozwana: Pfahnl Backmittel GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy znak towarowy stał się „nazwą powszechnie używaną w odniesieniu do towarów lub usług” w rozumieniu art. 12 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2008/95/WE (1), jeżeli:

                           a)

                           przedsiębiorcom jest wprawdzie wiadome, że chodzi w tym względzie o wskazanie pochodzenia, jednakże z reguły nie ujawniają tego wobec konsumentów, oraz

                           b)

                           konsumenci postrzegają znak towarowy (także) z tego powodu już nie jako wskazanie pochodzenia, lecz jako nazwę powszechnie używaną w odniesieniu do towarów lub usług, dla których znak ten został zarejestrowany?

               2)

               Czy „zaniechanie”, o którym mowa w art. 12 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2008/95/WE ma miejsce już wtedy, gdy właściciel znaku towarowego pozostaje bezczynny, mimo że przedsiębiorcy nie informują klientów o tym, że chodzi o zarejestrowany znak towarowy?

               3)

               Czy znak towarowy, który stał się w wyniku działania lub zaniechania właściciela nazwą powszechnie używaną dla użytkownika końcowego, ale nie dla odbiorców handlowych, należy uznać za wygasły wtedy i tylko wtedy, gdy konsumenci są zdani na to oznaczenie, ponieważ brak jest równoważnych oznaczeń alternatywnych?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mająca na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (wersja skodyfikowana (Dz.U. L 299, s. 25).


title: Sprawy połączone C-627/13 i C-2/14: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 5 lutego 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – postępowania karne przeciwko Miguelowi M. (C-627/13), Thi Bich Ngoc Nguyen, Nadine Schönherr (C-2/14) [Odesłanie prejudycjalne – Prekursory narkotykowe – Nadzorowanie handlu między państwami członkowskimi – Rozporządzenie (WE) nr 273/2004 – Nadzorowanie handlu między Unią Europejską a państwami trzecimi – Rozporządzenie (WE) nr 111/2005 – Handel produktami leczniczymi zawierającymi efedrynę lub pseudoefedrynę – Pojęcie „substancji sklasyfikowanej” – Skład – Wyłączenie wszystkich produktów leczniczych albo jedynie produktów zawierających substancje sklasyfikowane, mających tego rodzaju skład, że substancje te nie mogą być łatwo odzyskane – Dyrektywa 2001/83/WE – Pojęcie „produktu leczniczego”]

text:
               30.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/11

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 5 lutego 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – postępowania karne przeciwko Miguelowi M. (C-627/13), Thi Bich Ngoc Nguyen, Nadine Schönherr (C-2/14)
      (Sprawy połączone C-627/13 i C-2/14) (1)

      ([Odesłanie prejudycjalne - Prekursory narkotykowe - Nadzorowanie handlu między państwami członkowskimi - Rozporządzenie (WE) nr 273/2004 - Nadzorowanie handlu między Unią Europejską a państwami trzecimi - Rozporządzenie (WE) nr 111/2005 - Handel produktami leczniczymi zawierającymi efedrynę lub pseudoefedrynę - Pojęcie „substancji sklasyfikowanej” - Skład - Wyłączenie wszystkich produktów leczniczych albo jedynie produktów zawierających substancje sklasyfikowane, mających tego rodzaju skład, że substancje te nie mogą być łatwo odzyskane - Dyrektywa 2001/83/WE - Pojęcie „produktu leczniczego”])
      (2015/C 107/13)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

      Miguel M. (C-627/13), Thi Bich Ngoc Nguyen, Nadine Schönherr (C-2/14)

         Sentencja

      Artykuł 2 lit. a) – odpowiednio – rozporządzenia (WE) nr 273/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. w sprawie prekursorów narkotykowych i rozporządzenia Rady (WE) nr 111/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. określającego zasady nadzorowania handlu prekursorami narkotyków pomiędzy Wspólnotą a państwami trzecimi należy interpretować w ten sposób, że produkt leczniczy zdefiniowany w art. 1 pkt 2 dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi, zmienionej rozporządzeniem nr 1901/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) z dnia 12 grudnia 2006 r., nie może być uznany jako taki za „substancję sklasyfikowaną”, nawet jeśli zawiera substancję objętą załącznikiem I do rozporządzenia nr 273/2004 oraz załącznikiem do rozporządzenia nr 111/2005, która może być łatwo wykorzystana lub odzyskana za pomocą łatwych do zastosowania lub ekonomicznie opłacalnych środków.

         (1)  Dz.U. C 39 z 8.2.2014.

         Dz.U. C 71 z 8.3.2014.


               16.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 216/9

         Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2015 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
   (Sprawa E-31/15)
   (2016/C 216/06)
   Skarga przeciwko Islandii została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 17 grudnia 2015 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Carstena Zatschlera, Øyvinda Bø oraz Íris Ísberg, działających w charakterze pełnomocników Urzędu Nadzoru EFTA, 35 Rue Belliard, 1040 Bruksela, Belgia.
   Urząd Nadzoru EFTA występuje do Trybunału EFTA o:

               1)

               orzeczenie, że Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy aktu, o którym mowa w pkt 9f załącznika XVII do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/77/UE z dnia 27 września 2011 r. dotycząca zmiany dyrektywy 2006/116/WE w sprawie czasu ochrony prawa autorskiego i niektórych praw pokrewnych), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do Porozumienia, oraz na mocy art. 7 Porozumienia, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu lub nie powiadamiając Urzędu Nadzoru EFTA o ich przyjęciu;

               2)

               obciążenie Islandii kosztami postępowania.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Skarga dotyczy niezastosowania się przez Islandię najpóźniej do dnia 8 czerwca 2015 r. do uzasadnionej opinii Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 8 kwietnia 2015 r. dotyczącej niewdrożenia przez to państwo do swojego krajowego porządku prawnego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/77/UE z dnia 27 września 2011 r. dotyczącej zmiany dyrektywy 2006/116/WE w sprawie czasu ochrony prawa autorskiego i niektórych praw pokrewnych („akt prawny”), przywołanej w pkt 9f załącznika XVII do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym i dostosowanej do Porozumienia protokołem 1 do tego porozumienia.

               —

               Urząd Nadzoru EFTA twierdzi, że Islandia uchybiła zobowiązaniom wynikającym z tego aktu prawnego oraz art. 7 Porozumienia EOG, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu.


title: Sprawa T-400/15: Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2015 r. – Pinto Eliseu Baptista Lopes Canhoto/OHIM – University College London (CITRUS SATURDAY)

text:
               28.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/35

         Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2015 r. – Pinto Eliseu Baptista Lopes Canhoto/OHIM – University College London (CITRUS SATURDAY)
   (Sprawa T-400/15)
   (2015/C 320/52)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ana Isabel Pinto Eliseu Baptista Lopes Canhoto (Algés, Portugalia) (przedstawiciel: adwokat A. Pita Negrão)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: University College London (Londyn, Zjednoczone Królestwo)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: University College London

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „CITRUS SATURDAY” – zgłoszenie nr 11 789 195

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 29 kwietnia 2015 r. w sprawie R 2109/2014-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               przekazanie sprawy do Wydziału Sprzeciwów w celu dalszego postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie rozporządzeń w sprawie wspólnotowego znaku towarowego;

               —

               Naruszenie zasad prawa Unii.


title: Sprawa T-518/13: Wyrok Sądu z dnia 5 lipca 2016 r. – Future Enterprises/EUIPO – McDonald’s International Property (MACCOFFEE) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny unijny znak towarowy MACCOFFEE — Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy McDONALD’S — Artykuł 53 ust. 1 lit. a) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Rodzina znaków towarowych — Czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszego znaku towarowego — Unieważnienie prawa do znaku towarowego]

text:
               22.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/26

         Wyrok Sądu z dnia 5 lipca 2016 r. – Future Enterprises/EUIPO – McDonald’s International Property (MACCOFFEE)
   (Sprawa T-518/13) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy MACCOFFEE - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy McDONALD’S - Artykuł 53 ust. 1 lit. a) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Rodzina znaków towarowych - Czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszego znaku towarowego - Unieważnienie prawa do znaku towarowego])
   (2016/C 305/35)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Future Enterprises Pte Ltd (Singapur, Singapur) (przedstawiciele: początkowo B. Hitchens, J. Olsen, R. Sharma, M. Henshall, solicitors, i R. Tritton, barrister, a następnie B. Hitchens, J. Olsen, R. Tritton i E. Hughes-Jones, solicitors)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: McDonald’s International Property Co. Ltd (Wilmington, Delaware, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat C. Eckhartt)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 czerwca 2013 r. (sprawa R 1178/2012-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku pomiędzy McDonald’s International Property Co. a Future Enterprises.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Future Enterprises Pte Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 352 z 30.11.2013.


title: Sprawa T-142/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 kwietnia 2008 r. — Elektrociepłownia Zielona Góra przeciwko Komisji

text:
               24.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/36

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 kwietnia 2008 r. — Elektrociepłownia „Zielona Góra” przeciwko Komisji
   (Sprawa T-142/06) (1)

   (2008/C 128/77)

      Język postępowania: angielski

   Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 178 z 29.7.2006.


title: Sprawa F-19/14: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 4 maja 2016 r. – Nill/Komisja

text:
               20.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/48

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 4 maja 2016 r. – Nill/Komisja
   (Sprawa F-19/14) (1)

   (2016/C 222/71)
   Język postępowania: francuski
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 184 z 16.6.2014, s. 41.


title: Sprawa T-379/17: Skarga wniesiona w dniu 20 czerwca 2017 r. – Tengelmann Warenhandelsgesellschaft/EUIPO – C & C IP (T)

text:
               7.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/39

         Skarga wniesiona w dniu 20 czerwca 2017 r. – Tengelmann Warenhandelsgesellschaft/EUIPO – C & C IP (T)
   (Sprawa T-379/17)
   (2017/C 256/45)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Tengelmann Warenhandelsgesellschaft KG (Mülheim an den Ruhr, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci H. Prange i S. Köber)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: C & C IP Sàrl (Luksemburg, Luksemburg)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „T” – zgłoszenie nr 011 623 097

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 marca 2017 r. w sprawie R 415/2015-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 23 marca 2017 r. wydanej w kontekście odwołania nr R 415/2015-5 od decyzji wydanej w ramach postępowania w sprawie sprzeciwu nr B 002 256 702 dotyczącego zgłoszenia znaku towarowego Unii Europejskiej nr 011 623 097, doręczonej skarżącej w dniu 12 kwietnia 2017 r., i jej zmianę poprzez oddalenie sprzeciwu w całości;

               —

               obciążenie strony pozwanej oraz w danym wypadu drugiej strony postępowania przed Izbą Odwoławczą kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania odwoławczego.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 czerwca 2004 r. w sprawie T-66/03 Koffiebranderij en Theehandel „Drie Mollen sinds 1818” BV przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) („Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego znaku wspólnotowego zawierającego element słowny»Galáxia« — Wcześniejsze krajowe i międzynarodowe znaki słowne GALA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Odrzucenie sprzeciwu — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94”)

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/38

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 22 czerwca 2004 r.
   w sprawie T-66/03 Koffiebranderij en Theehandel „Drie Mollen sinds 1818” BV przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

   („Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego znaku wspólnotowego zawierającego element słowny »Galáxia« - Wcześniejsze krajowe i międzynarodowe znaki słowne GALA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Odrzucenie sprzeciwu - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94”)
   (2004/C 228/85)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie T-66/03 Koffiebranderij en Theehandel „Drie Mollen sinds 1818” BV z siedzibą w 's-Hertogenbosch (Holandia), reprezentowana przez P. Steinhauser, avocat, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), pełnomocnicy: J. Novais Gonçalves i S. Laitinen), w której drugą stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM jest Manuel Nabeiro Silveira, Lda, z siedzibą w Campo Maior (Portugalia), której przedmiotem jest skarga wniesiona na decyzję drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 grudnia 2002 r. (R 270/2001-2), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Koffiebranderij en Theehandel „Drie Mollen sinds 1818” BV a Manuelem Nabeiro Silveira, Lda, Sąd (druga izba), w składzie: J. Pirrung, prezes, A. W. H. Meij oraz N. J. Forwood, sędziowie; sekretarz: J. Plingers, administrator, wydał w dniu 22 czerwca 2004 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 124 z 24.5.2003.


title: Sprawa C-555/11: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 października 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias — Grecja) — Enosi Epangelmation Asfaliston Ellados (EEAE), Syllogos Asfalistikon Praktoron N. Attikis „SPATE” , Panellinios Syllogos Asfalistikon Symboulon (PSAS), Syndesmos Ellinon Mesiton Asfaliseon (SEMA), Panellinios Syndesmos Syntoniston Asfalistikon Symboulon (PSSAS) przeciwko Ypourgos Anaptyxis, Omospondia Asfalistikon Syllogou Ellados (Dyrektywa 2002/92/WE — Pośrednictwo ubezpieczeniowe — Wyłączenie działalności prowadzonej przez zakład ubezpieczeń lub pracownika, za którego zakład ubezpieczeń ponosi pełną odpowiedzialność — Możliwość okazjonalnego prowadzenia przez tego pracownika działalności w zakresie pośrednictwa ubezpieczeniowego — Wymogi zawodowe)

text:
               14.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 367/4

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 października 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias — Grecja) — Enosi Epangelmation Asfaliston Ellados (EEAE), Syllogos Asfalistikon Praktoron N. Attikis „SPATE”, Panellinios Syllogos Asfalistikon Symboulon (PSAS), Syndesmos Ellinon Mesiton Asfaliseon (SEMA), Panellinios Syndesmos Syntoniston Asfalistikon Symboulon (PSSAS) przeciwko Ypourgos Anaptyxis, Omospondia Asfalistikon Syllogou Ellados
   (Sprawa C-555/11) (1)

   (Dyrektywa 2002/92/WE - Pośrednictwo ubezpieczeniowe - Wyłączenie działalności prowadzonej przez zakład ubezpieczeń lub pracownika, za którego zakład ubezpieczeń ponosi pełną odpowiedzialność - Możliwość okazjonalnego prowadzenia przez tego pracownika działalności w zakresie pośrednictwa ubezpieczeniowego - Wymogi zawodowe)
   2013/C 367/05
   Język postępowania: grecki

      Sąd odsyłający

   Symvoulio tis Epikrateias

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Enosi Epangelmation Asfaliston Ellados (EEAE), Syllogos Asfalistikon Praktoron N. Attikis „SPATE”, Panellinios Syllogos Asfalistikon Symboulon (PSAS), Syndesmos Ellinon Mesiton Asfaliseon (SEMA), Panellinios Syndesmos Syntoniston Asfalistikon Symboulon (PSSAS)

      Strona pozwana: Ypourgos Anaptyxis, Omospondia Asfalistikon Syllogou Ellados

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Symvoulio tis Epikrateias — Wykładnia art. 2 ust. 3 akapit drugi dyrektywy 2002/92/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 grudnia 2002 r. w sprawie pośrednictwa ubezpieczeniowego — Pojęcie pośrednictwa ubezpieczeniowego — Wyłączenie działalności wykonywanej przez zakład ubezpieczeń lub pracownika zakładu ubezpieczeń, za którego ponosi on pełną odpowiedzialność — Zakres

      Sentencja

   Wykładni przepisów art. 2 pkt 3 akapit drugi w związku z art. 4 ust. 1 dyrektywy 2002/92/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 grudnia 2002 r. w sprawie pośrednictwa ubezpieczeniowego należy dokonywać w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, by pracownik zakładu ubezpieczeń nieposiadający kwalifikacji wymaganych na podstawie tego ostatniego przepisu wykonywał okazjonalnie i poza swą główną działalnością zawodową działalność pośrednictwa ubezpieczeniowego, jeśli pracownik taki nie działa w ramach stosunku podporządkowania względem tego zakładu, lecz zakład jednak nadzoruje jego czynności.

      (1)  Dz.U. C 25 z 28.1.2012.


               5.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 366/10

         Wniosek do Trybunału EFTA z dnia 13 kwietnia 2015 r. o wydanie opinii doradczej w sprawie Financial Services Compensation Scheme Limited przeciwko Funduszowi Gwarancyjnemu dla Deponentów i Inwestorów (TIF) złożony przez Héraðsdómur Reykjavíkur
   (Sprawa E-8/15)
   (2015/C 366/07)
   W dniu 17 kwietnia 2015 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynął wniosek z dnia 13 kwietnia złożony do Trybunału EFTA przez Héraðsdómur Reykjavíkur (sąd okręgowy w Reykjaviku, Islandia) dotyczący wydania opinii doradczej w sprawie Financial Services Compensation Scheme Limited przeciwko Funduszowi Gwarancyjnemu dla Deponentów i Inwestorów (TIF) w odniesieniu do następujących kwestii:

               1.

               Czy postanowienia Porozumienia EOG, a w szczególności przepisy art. 7 ust. 1 dyrektywy 94/19/WE w sprawie systemów gwarancji depozytów, dopuszczają możliwość wymagania, w razie wystąpienia kryzysu systemowego, aby zobowiązania prefinansowanego systemu gwarancji depozytów były ograniczone do jego aktywów w czasie, gdy depozyty stają się nierozporządzalne w rozumieniu art. 1 ust. 3 dyrektywy, a aktywa nie są wystarczające do zaspokojenia roszczeń poszczególnych deponentów w wysokości do 20 000 EUR?

               2.

               Czy przepisy dyrektywy 94/19/WE w sprawie systemów gwarancji depozytów dopuszczają możliwość uchwalenia przez państwo członkowskie, w wyniku kryzysu systemowego, przepisów lub wydania przez nie aktów prawnych zezwalających na ustanowienie w ramach prefinansowanego systemu gwarancji depozytów nowego działu lub rachunku w celu poboru opłat oraz na podjęcie decyzji, że opłaty te będą przekazywane do nowego działu lub na nowy rachunek w celu utworzenia funduszu przeznaczonego wyłącznie na potrzeby ewentualnych przyszłych wstrząsów i nie będą dostępne w celu pokrycia wcześniejszych zobowiązań?

               3.

               Czy art. 11 dyrektywy 94/19/WE w sprawie systemów gwarancji depozytów dopuszcza możliwość nabycia przez krajowy system gwarancji depozytów (tj. TIF), za którego pomocą dokonuje się płatności w ramach gwarancji depozytów, dodatkowych praw wykraczających poza prawo do wstąpienia w roszczenia deponentów w postępowaniu likwidacyjnym w wysokości równej kwocie wypłat z funduszu?


title: Sprawa C-202/06 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 grudnia 2007 r. — Cementbouw Handel & Industrie BV przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Konkurencja — Rozporządzenie (EWG) nr 4064/89 — Kompetencje Komisji — Zgłoszenie koncentracji o wymiarze wspólnotowym — Zobowiązania zaproponowane przez strony — Wpływ na kompetencje Komisji — Zezwolenie uzależnione od przestrzegania pewnych zobowiązań — Zasada proporcjonalności)

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/15

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 grudnia 2007 r. — Cementbouw Handel & Industrie BV przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-202/06 P) (1)

   (Odwołanie - Konkurencja - Rozporządzenie (EWG) nr 4064/89 - Kompetencje Komisji - Zgłoszenie koncentracji o wymiarze wspólnotowym - Zobowiązania zaproponowane przez strony - Wpływ na kompetencje Komisji - Zezwolenie uzależnione od przestrzegania pewnych zobowiązań - Zasada proporcjonalności)
   (2008/C 51/24)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Cementbouw Handel & Industrie BV (przedstawiciele: adwokaci W. Knibbeler, O. W. Brouwer i P.J. Kreijger)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: E. Gippini Fournier, A. Nijenhuis i A. Whelan, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba w powiększonym składzie) z dnia 23 lutego 2006 r. w sprawie T-282/02 Cementbouw Handel & Industrie przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2002)2315 wersja ostateczna z dnia 26 czerwca 2002 r. dotyczącej postępowania na podstawie rozporządzenia (EWG) nr 4064/89 — Haniel/Cementbouw/JV [CVK], uznającej za zgodną ze wspólnym rynkiem i funkcjonowaniem porozumienia o EOG koncentrację mającą na celu przejęcie wspólnej kontroli nad spółdzielnią CVK przez spółki Franz Haniel & Cie GmbH i Cementbouw Handel & Industrie BV z zastrzeżeniem przestrzegania pewnych zobowiązań w celu usunięcia problemu pozycji dominującej, jaka powstała na niderlandzkim rynku materiałów do budowy ścian nośnych — Błędna interpretacja art. 1, 2 i 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 4064/89 z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (Dz.U. L 395, str. 1) i art. 8 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1310/97 z dnia 30 czerwca 1997 r. zmieniającego rozporządzenie (EWG) nr 4064/89 (Dz.U. L 180, str. 1) — Naruszenie zasady proporcjonalności
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Cementbouw Handel & Industrie BV zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 178 z 29.7.2006.


title: Sprawa T-202/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 grudnia 2007 r. — Select Appointments przeciwko OHIM — Manpower (TELESELECT)

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/60

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 grudnia 2007 r. — Select Appointments przeciwko OHIM — Manpower (TELESELECT)
   (Sprawa T-202/06) (1)

   (2008/C 51/111)

      Język postępowania: angielski

   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 294 z 2.12.2006.


title: Sprawa T-348/06: Wyrok Sądu z dnia 27 września 2012 r. — Total Nederland przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Niderlandzki rynek bitumu do nawierzchni drogowych — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Ciągły charakter naruszenia — Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia — Grzywny — Waga i czas trwania naruszenia)

text:
               17.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/15

         Wyrok Sądu z dnia 27 września 2012 r. — Total Nederland przeciwko Komisji
   (Sprawa T-348/06) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Niderlandzki rynek bitumu do nawierzchni drogowych - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Ciągły charakter naruszenia - Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia - Grzywny - Waga i czas trwania naruszenia)
   2012/C 355/26
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Total Nederland NV (Voorburg, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat A. Vandencasteele)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouquet, F. Castillo de la Torre, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Tytułem głównym, żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Komisji C(2006) 4090 wersja ostateczna z dnia 13 września 2006 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 (WE) (sprawa COMP/F/38.456 — Asfalt (Niderlandy)) oraz, tytułem ewentualnym, żądanie obniżenia kwoty grzywny nałożonej na skarżącą w tej decyzji.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Total Nederland NV zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 20 z 27.1.2007.


title: Sprawa T-563/15: Skarga wniesiona w dniu 24 września 2015 r. – Paglieri Sell System/OHIM (APOTEKE)

text:
               9.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/45

         Skarga wniesiona w dniu 24 września 2015 r. – Paglieri Sell System/OHIM (APOTEKE)
   (Sprawa T-563/15)
   (2015/C 371/46)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Paglieri Sell System SpA (Pozzolo Formigaro, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci P. Pozzi, F. Braga)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający element słowny „APOTEKE” – zgłoszenie nr 13 014 691

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 23 lipca 2015 r. w sprawie R 2428/2014-5

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie naruszenia i nieprawidłowego stosowania art. 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7 ust. 2 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego;

               —

               stwierdzenie naruszenia art. 75 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami i honorariami w niniejszym postępowaniu.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 75 rozporządzenia nr 207/2009.