title: Sprawa C-88/11 P: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 10 listopada 2011 r. LG Electronics, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Oznaczenie słowne „KOMPRESSOR PLUS” — Odmowa rejestracji — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) — Charakter opisowy — Badanie przez Sąd nowego środka dowodowego — Przeinaczenie faktów i dowodów)

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/19

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 10 listopada 2011 r. LG Electronics, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
      (Sprawa C-88/11 P) (1)

      (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Oznaczenie słowne „KOMPRESSOR PLUS” - Odmowa rejestracji - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) - Charakter opisowy - Badanie przez Sąd nowego środka dowodowego - Przeinaczenie faktów i dowodów)
      (2012/C 25/32)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: LG Electronics, Inc. (przedstawiciel: adwokat J. Blanchard)

         Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) z dnia 16 grudnia 2010 r. w sprawie T-497/09 LG Electronics przeciwko OHIM oddalającego skargę wniesioną przez wnoszącą odwołanie na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 23 września 2009 r. (sprawa 397/2009-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego KOMPRESSOR PLUS jako wspólnotowego znaku towarowego — Charakter opisowy znaku towarowego — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1) — Badanie nowych okoliczności faktycznych przez Sąd — Przeinaczenie dowodów

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  LG Electronics Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 120 z 16.4.2011.


title: Sprawa C-449/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 11 lipca 2014 r. w sprawie T-533/10, DTS Distribuidora de Televisión Digital przeciwko Komisji, wniesione w dniu 25 września 2014 r. przez DTS Distribuidora de Televisión Digital, S.A.

text:
               10.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 395/27

      Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 11 lipca 2014 r. w sprawie T-533/10, DTS Distribuidora de Televisión Digital przeciwko Komisji, wniesione w dniu 25 września 2014 r. przez DTS Distribuidora de Televisión Digital, S.A.
      (Sprawa C-449/14 P)
      (2014/C 395/33)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Wnoszący odwołanie: DTS Distribuidora de Televisión Digital, S.A. (przedstawiciele: adwokaci H. Brokelmann i M. Ganino)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Telefónica de España, S.A., Telefónica Móviles España, S.A., Królestwo Hiszpanii i Corporación de Radio y Televisión Española, S.A. (RTVE)

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie wyroku wydanego przed Sąd w dniu 11 lipca 2014 r. w sprawie T-533/10, DTS Distribuidora de Televisión Digital, S.A. przeciwko Komisji, a co za tym idzie zgodnie z art. 61 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej:

                              —

                              na podstawie informacji, którymi dysponuje, uwzględnienie żądań sformułowanych w skardze wniesionej w pierwszej instancji i stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2011/1/UE z dnia 20 lipca 2010 r. w sprawie programu pomocy państwa C 38/09 (ex NN 58/09), który Hiszpania zamierza wdrożyć na rzecz Corporación de Radio y Televisión Española (RTVE) (1) lub

                              —

                              tytułem ewentualnym, skierowanie sprawy do Sądu, aby orzekł on, uwzględniając wyrok, jaki zostanie wydany przez Trybunał. Sprawiedliwości;

                  —

                  obciążenie Komisji i popierających ją interwenientów zarówno kosztami postępowania odwoławczego, jak i postępowania przed Sądem.

         Zarzuty i główne argumenty

                  1.

                     Zarzut pierwszy oparty na naruszeniu art. 107 ust. 1 TFUE ze względu na błędną wykładnię pojęcia pomocy
                  Zaskarżony wyrok narusza art. 107 ust. 1 TFUE, ponieważ Sąd dokonał błędnej wykładni pojęcia pomocy a dokładnie przesłanek, jakie zgodnie z wyrokiem w sprawie Laboratoires Boiron (2), powinny być spełnione, aby podatek można było uznać za integralny składnik pomocy.

                  2.

                     Zarzut drugi oparty na naruszeniu art. 107 ust. 1 TFUE, ponieważ Sąd w zaskarżonym wyroku nie dokonał pełnej kontroli w przedmiocie istnienia pomocy i przeinaczył prawo hiszpańskie.
                  Zaskarżony wyrok narusza art. 107 ust. 1 TFUE, ponieważ Sąd nie dokonał w tym wyroku pełnej kontroli w przedmiocie spełnienia wskazanych w wyroku w sprawie Régie Networks (1) przesłanek umożliwiających uznanie podatku nałożonego na DTS za integralny składnik pomocy na rzecz RTVE oraz ze względu na to, że przeinaczył prawo hiszpańskie.

                  3.

                     Zarzut trzeci oparty na naruszeniu prawa przy stosowaniu art. 106 ust. 2 TFUE.
                  Zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem prawa przy stosowaniu art. 106 ust. 2 TFUE. Sąd przeinaczył w tym wyroku argumenty podniesione przez DTS – mające na celu wykazanie, że metoda finansowania pomocy na rzecz RTVE zakłóca konkurencję w nieproporcjonalny sposób – interpretując te argumenty w taki sposób, jakby dotyczyły skutków samej pomocy, a nie skutków podatku, którym jest ona finansowana. W związku z tym Sąd w zaskarżonym wyroku orzekł ultra petita w przedmiocie kwestii, które nie zostały podniesione przez DTS w skardze ani przeanalizowane przez Komisję w wydanej przez nią decyzji, co zmienia przedmiot sporu i wykracza poza właściwość Sądu w dziedzinie kontroli sądowej.

         (1)  Dz.U. 2011, L 1, s. 9.

         (2)  C-526/04, EU:C:2006:528

         (1)  C-333/07, EU:C:2008:764


title: Sprawa C-481/13: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 lipca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Bamberg – Niemcy) – postępowanie karne przeciwko Mohammadowi Feroozowi Qurbaniemu (Odesłanie prejudycjalne — Konwencja genewska z dnia 28 lipca 1951 r. dotycząca statusu uchodźców — Artykuł 31 — Obywatel państwa trzeciego, który wjechał na terytorium państwa członkowskiego, przejechawszy przez inne państwo członkowskie — Korzystanie z usług osób dokonujących przerzutu przez granicę — Nielegalny wjazd na terytorium i nielegalny pobyt — Przedstawienie fałszywego paszportu — Sankcje karne — Brak właściwości Trybunału)

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/24

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 lipca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Bamberg – Niemcy) – postępowanie karne przeciwko Mohammadowi Feroozowi Qurbaniemu
   (Sprawa C-481/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Konwencja genewska z dnia 28 lipca 1951 r. dotycząca statusu uchodźców - Artykuł 31 - Obywatel państwa trzeciego, który wjechał na terytorium państwa członkowskiego, przejechawszy przez inne państwo członkowskie - Korzystanie z usług osób dokonujących przerzutu przez granicę - Nielegalny wjazd na terytorium i nielegalny pobyt - Przedstawienie fałszywego paszportu - Sankcje karne - Brak właściwości Trybunału))
   2014/C 315/36
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberlandesgericht Bamberg

      Strona w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

   Mohammad Ferooz Qurbani

      Sentencja

   Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie jest właściwy do udzielenia odpowiedzi na pytania zadane w trybie prejudycjalnym przez Oberlandesgericht Bamberg (Niemcy) postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2013 r. w sprawie C 481/13.

      (1)  Dz.U. C 352 z 30.11.2013.


title: Sprawa C-480/14: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia12 lutego 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Società Sogno di Tolosa Ltd i in. przeciwko Ministero dell'Economia e delle Finanze, Agenzia delle Dogane e dei Monopoli di Stato (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania — Identyczne pytania prejudycjalne — Artykuły 49 TFUE i 56 TFUE — Swoboda przedsiębiorczości — Swoboda świadczenia usług — Gry losowe — Uregulowania krajowe — Reorganizacja systemu koncesji w drodze zrównania w czasie terminu ich wygaśnięcia — Nowy przetarg — Koncesje o czasie obowiązywania krótszym od czasu obowiązywania koncesji udzielonych w przeszłości — Ograniczenie — Nadrzędne względy interesu ogólnego — Proporcjonalność)

text:
               20.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 127/5

         Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia12 lutego 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Società Sogno di Tolosa Ltd i in. przeciwko Ministero dell'Economia e delle Finanze, Agenzia delle Dogane e dei Monopoli di Stato
   (Sprawa C-480/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania - Identyczne pytania prejudycjalne - Artykuły 49 TFUE i 56 TFUE - Swoboda przedsiębiorczości - Swoboda świadczenia usług - Gry losowe - Uregulowania krajowe - Reorganizacja systemu koncesji w drodze zrównania w czasie terminu ich wygaśnięcia - Nowy przetarg - Koncesje o czasie obowiązywania krótszym od czasu obowiązywania koncesji udzielonych w przeszłości - Ograniczenie - Nadrzędne względy interesu ogólnego - Proporcjonalność))
   (2015/C 127/07)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Società Sogno di Tolosa Limited, Ds di Dimarco Enzo & C. Sas, Centro Servizi di Barillà Marco, Assok di Rambaldi Stefano e Casbarra Luca Snc, Dg Comunicazioni di Di Giorno Giancarlo, Tamara Maraboli, Andrea Cappiello, Depa di Delberba C. Sas, Luca Campioni, Danio Milazzo, Andrea Menna, Emilio Schiavone, Sandro Casalboni, Lorena Bertora, Andromeda di Novellis Alessandro e Stellini Roberto Snc

      Strona pozwana: Ministero dell'Economia e delle Finanze, Agenzia delle Dogane e dei Monopoli di Stato

      przy udziale: Carmela Sisina, Gianniego Viana, Vincenza Brancantiego, Marca Decortesa, Filippa Sangineta, Luci Piccola, Salvatora Rosolii, Giada Arica, Giuseppa Parrelliego, Wett-Pads Vermittlungs, Galassio Game Srl

      Sentencja

   Artykuły 49 i 56 TFUE oraz zasady równego traktowania i skuteczności należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie krajowym przepisom, takim jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które przewidują organizację nowego przetargu dotyczącego koncesji o czasie obowiązywania krótszym od czasu obowiązywania koncesji udzielonych w przeszłości z powodu reorganizacji systemu w drodze zrównania w czasie terminu wygaśnięcia koncesji.

      (1)  Dz.U. C 7 z 12.1.2015.


title: Sprawa T-188/13: Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2013 r. — Murnauer Markenvertrieb przeciwko OHIM — Healing Herbs (NOTFALL)

text:
               1.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/49

         Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2013 r. — Murnauer Markenvertrieb przeciwko OHIM — Healing Herbs (NOTFALL)
   (Sprawa T-188/13)
   2013/C 156/90
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Murnauer Markenvertrieb GmbH (Trebur, Niemcy) (przedstawiciel: adwokaci F. Traub i H. Daniel)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Healing Herbs Ltd (Walkerstone, Zjednoczone Królestwo)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 4 lutego 2013 r. w sprawie R 132/2012-4;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Słowny znak towarowy „NOTFALL” dla towarów z klas 3, 5 i 30 — wspólnotowy znak towarowy nr 9089681

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Healing Herbs Ltd

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Artykuł 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 w związku z art. 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Częściowe uwzględnienie wniosku

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty:

               —

               Naruszenie art. 83 rozporządzenia nr 207/2009 w związku z ogólną zasadą równego traktowania

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-308/08: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 września 2009 r. — Parfums Christian Dior przeciwko OHIM — Consolidated Artists (MANGO adorably) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego MANGO adorably — Wcześniejsze słowne krajowe i międzynarodowe znaki towarowe J’ADORE i ADIORABLE — Względne podstawy odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Prawdopodobieństwo czerpania nienależnej korzyści z renomy wcześniejszych znaków towarowych — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009])

text:
               24.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/26

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 września 2009 r. — Parfums Christian Dior przeciwko OHIM — Consolidated Artists (MANGO adorably)
   (Sprawa T-308/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego MANGO adorably - Wcześniejsze słowne krajowe i międzynarodowe znaki towarowe J’ADORE i ADIORABLE - Względne podstawy odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Prawdopodobieństwo czerpania nienależnej korzyści z renomy wcześniejszych znaków towarowych - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   2009/C 256/47
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Parfums Christian Dior (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci F. de Visscher, E. Cornu i D. Moreau)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: R. Bianchi, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Consolidated Artists BV (Rotterdam, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat S. Bénoliel-Claux)

      Przedmiot sprawy

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 23 maja 2008 r. (sprawa R 1162/2007-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Parfums Christian Dior a Consolidated Artists BV.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Parfums Christian Diod zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 260 z 11.10.2008.


title: Sprawy połączone C-341/06 P i C-342/06 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 1 lipca 2008 r. — Chronopost SA (C-341/06 P), La Poste (C-342/06 P) przeciwko Union française de l'express (UFEX), DHL Express (France) SAS, Federal express international (France) SNC, CRIE SA, Komisji Wspólnot Europejskich, Republice Francuskiej (Odwołanie — Prawidłowość postępowania przed Sądem — Wyrok Sądu — Uchylenie — Przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania — Drugi wyrok Sądu — Obsada składu orzekającego — Pomoc państwa — Sektor pocztowy — Przedsiębiorstwo publiczne, na którym spoczywa obowiązek świadczenia usług w ogólnym interesie gospodarczym — Wsparcie logistyczne i handlowe udzielone spółce zależnej — Spółka zależna, która nie prowadzi działalności w zmonopolizowanym sektorze — Przeniesienie na tę spółkę zależną działalności w zakresie przesyłek ekspresowych — Pojęcie pomocy państwa — Decyzja Komisji — Wsparcie i przeniesienie, które nie stanowią pomocy państwa — Uzasadnienie)

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/7

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 1 lipca 2008 r. — Chronopost SA (C-341/06 P), La Poste (C-342/06 P) przeciwko Union française de l'express (UFEX), DHL Express (France) SAS, Federal express international (France) SNC, CRIE SA, Komisji Wspólnot Europejskich, Republice Francuskiej
   (Sprawy połączone C-341/06 P i C-342/06 P) (1)

   (Odwołanie - Prawidłowość postępowania przed Sądem - Wyrok Sądu - Uchylenie - Przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania - Drugi wyrok Sądu - Obsada składu orzekającego - Pomoc państwa - Sektor pocztowy - Przedsiębiorstwo publiczne, na którym spoczywa obowiązek świadczenia usług w ogólnym interesie gospodarczym - Wsparcie logistyczne i handlowe udzielone spółce zależnej - Spółka zależna, która nie prowadzi działalności w zmonopolizowanym sektorze - Przeniesienie na tę spółkę zależną działalności w zakresie przesyłek ekspresowych - Pojęcie „pomocy państwa’ - Decyzja Komisji - Wsparcie i przeniesienie, które nie stanowią pomocy państwa - Uzasadnienie)
   (2008/C 209/09)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszące odwołania: Chronopost SA (przedstawiciel: D. Berlin, adwokat) (C-341/06 P), La Poste (przedstawiciel: H. Lehman, adwokat) (C-342/06 P)

      Druga strona postępowania: Union française de l'express (UFEX), DHL Express (France) SAS, Federal express international (France) SNC, CRIE SA (przedstawiciele: E. Morgan de Rivery i J. Derenne, adwokaci), Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: C. Giolito, pełnomocnik), Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues i F. Million, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba w składzie powiększonym) z dnia 7 czerwca 2006 r. w sprawie T-613/97 UFEX i in. przeciwko Komisji, w którym Sąd stwierdził nieważność decyzji Komisji 98/365/WE z dnia 1 października 1997 r. w sprawie pomocy przyznanej SFMI-Chronopost przez Francję w zakresie, w jakim stwierdza ona, że ani wsparcie logistyczne i handlowe udzielone przez La Poste swojej spółce zależnej, SFMI-Chronopost, ani przeniesienie klientów usługi Postadex nie stanowią pomocy państwa na rzecz SFMI-Chronopost — Naruszenie prawa do rzetelnego procesu sądowego ze względu na brak bezstronności Sądu (skład orzekający częściowo identyczny ze składem, który wydał wcześniejszy wyrok uchylony przez Trybunał) — Nadużycie władzy i naruszenie art. 230 WE i 253 WE — Błędna interpretacja pojęcia pomocy państwa, a zatem naruszenie art. 87 WE
   Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 7 czerwca 2006 r. w sprawie T-613/97 UFEX i in. przeciwko Komisji zostaje uchylony, po pierwsze, w części, w jakiej stwierdza on nieważność decyzji Komisji 98/365/WE z dnia 1 października 1997 r. w sprawie rzekomej pomocy udzielonej SFMI-Chronopost przez Francję w zakresie, w jakim stwierdza ona, że ani wsparcie logistyczne i handlowe udzielone przez La Poste swojej spółce zależnej, mianowicie SFMI-Chronopost, ani przeniesienie klientów usługi Postadex nie stanowią pomocy państwa na rzecz SFMI-Chronopost, a po drugie, w części, w jakiej określa on w związku z tym rozkład kosztów postępowania.

               2)

               Skarga wniesiona do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich, zarejestrowana pod numerem T-613/97 zostaje oddalona.

               3)

               Każda ze stron oraz Republika Francuska ponoszą własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 249 z 14.10.2006.


title: Sprawa T-659/11: Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2011 r. — Komisja przeciwko OHIM — European Alliance for Solutions and Innovations (EASI European Alliance Solutions Innovations)

text:
               25.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 58/14

         Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2011 r. — Komisja przeciwko OHIM — European Alliance for Solutions and Innovations (EASI European Alliance Solutions Innovations)
   (Sprawa T-659/11)
   2012/C 58/27
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: adwokaci A. Berenboom, A. Joachimowicz i M. Isgour oraz J. Samnadda i F. Wilman, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: European Alliance for Solutions and Innovations Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 11 października 2011 r. w sprawie R 1991/2010-4;

               —

               unieważnienie z tego względu wspólnotowego znaku towarowego nr 6112403 zarejestrowanego w dniu 17 października 2008 r. przez European Alliance for Solutions and Innovations dla klas 36, 37, 44 i 45; oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: graficzny znak towarowy „EASI European Alliance Solutions Innovations” w kolorach „żółtym, jasnoniebieskim, niebieskim” dla usług z klas 36, 37, 44 i 45 — rejestracja wspólnotowego znaku towarowego nr 6112403

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: European Alliance for Solutions and Innovations

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: strona wnosząca o unieważnienie prawa do znaku uzasadniła swój wniosek bezwzględnymi podstawami określonymi w art. 52 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 ust. 1 lit. c) i h) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009

      Decyzja Wydziału Unieważnień: oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do znaku

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: zaskarżona decyzja narusza art. 7 ust. 1 lit. h) rozporządzenia Rady nr 207/2009 w związku z art. 6 ter ust. 1 konwencji paryskiej w zakresie, w jakim został zarejestrowany wspólnotowy znak towary, choć jego rejestracja objęta jest zakazem ustanowionym w tych przepisach. Zaskarżona decyzja narusza także art. 7 ust. 1 lit. g) w zakresie, w jakim taka rejestracja wprowadzałaby w błąd odbiorców, skłaniając ich do uznania, że towary i usługi, dla których wspólnotowy znak towarowy jest zarejestrowany, są zatwierdzone lub aprobowane przez Unię Europejską lub którąś z jej instytucji.


title: Sprawa C-323/12: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 6 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel București — Rumunia) — E. ON Global Commodities SE, dawniej E.On Energy Trading SE przeciwko Direcția Generală de Soluționare a Contestațiilor, Direcția Generală a Finanțelor Publice a Municipiului București — Serviciul de administrare a contribuabililor nerezidenți (Dyrektywa 79/1072/EWG — Wspólny system podatku od wartości dodanej — Podatnicy mający miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim — Zasady zwrotu podatku VAT — Podatnicy, którzy wyznaczyli przedstawiciela podatkowego zgodnie z przepisami krajowymi sprzed przystąpienia do Unii — Wyłączenie — Termin „podatnik niemający siedziby na terytorium danego kraju” — Warunek braku siedziby — Warunek braku dostawy towarów lub świadczenia usług — Dostawy energii elektrycznej do podatników-pośredników — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 171)

text:
               29.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/7

         Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 6 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel București — Rumunia) — E. ON Global Commodities SE, dawniej E.On Energy Trading SE przeciwko Direcția Generală de Soluționare a Contestațiilor, Direcția Generală a Finanțelor Publice a Municipiului București — Serviciul de administrare a contribuabililor nerezidenți
   (Sprawa C-323/12) (1)

   (Dyrektywa 79/1072/EWG - Wspólny system podatku od wartości dodanej - Podatnicy mający miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim - Zasady zwrotu podatku VAT - Podatnicy, którzy wyznaczyli przedstawiciela podatkowego zgodnie z przepisami krajowymi sprzed przystąpienia do Unii - Wyłączenie - Termin „podatnik niemający siedziby na terytorium danego kraju” - Warunek braku siedziby - Warunek braku dostawy towarów lub świadczenia usług - Dostawy energii elektrycznej do podatników-pośredników - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 171)
   2014/C 93/11
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Curtea de Apel București

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: E. ON Global Commodities SE, dawniej E.On Energy Trading SE

      Strona pozwana: Agenția Națională de Administrare Fiscală — Direcția Generală de Soluționare a Contestațiilor, Direcția Generală a Finanțelor Publice a Municipiului București — Serviciul de administrare a contribuabililor nerezidenți

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Curtea de Apel Bucuresti — Wykładnia art. 1, 3, 4 i 6 ósmej dyrektywy Rady 79/1072/EWG z dnia 6 grudnia 1979 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych — warunki zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikom niemającym siedziby na terytorium kraju (Dz.U. L 331, s. 11) — Zwrot VAT w państwie członkowskim podatnikom mającym siedzibę w innym państwie członkowskim, którzy wyznaczyli w pierwszym państwie przedstawiciela podatkowego zgodnie z przepisami krajowymi obowiązującymi przed przystąpieniem tego państwa do Unii — Warunek braku rejestracji podatnika w zainteresowanym państwie członkowskim do celów zwrotu — Pojęcie dodatkowego warunku w stosunku do warunków przewidzianych w art. 3 i 4 dyrektywy 79/1072/EWG — Zgodność z prawem w świetle przepisów art. 6 tej samej dyrektywy — Bezpośrednia skuteczność art. 3 i 4 dyrektywy 79/1072/EWG.

      Sentencja

   Przepisy ósmej dyrektywy Rady 79/1072/EWG z dnia 6 grudnia 1979 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych — warunki zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikom niemającym siedziby na terytorium kraju w związku z art. 38, 171 i 195 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2007/75/WE z dnia 20 grudnia 2007 r., należy interpretować w ten sposób, że podatnik mający siedzibę w jednym z państw członkowskich, który dokonywał dostaw energii elektrycznej do podatników-pośredników z siedzibą w innym państwie członkowskim, ma prawo powołać się na ósmą dyrektywę 79/1072 w drugim z tych państw w celu uzyskania zwrotu naliczonego i zapłaconego podatku od wartości dodanej. Prawa tego nie wyłącza sam fakt wyznaczenia przedstawiciela podatkowego zidentyfikowanego do celów podatku od wartości dodanej w tym ostatnim państwie.

      (1)  Dz.U. C 295 z 29.9.2012.


title: Sprawa T-495/10: Skarga wniesiona w dniu 7 października 2010 r. — Bank Saderat przeciwko Radzie

text:
               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/55

         Skarga wniesiona w dniu 7 października 2010 r. — Bank Saderat przeciwko Radzie
   (Sprawa T-495/10)
   ()
   2010/C 328/85
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Bank Saderat (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: S. Ghadia, S. Ashley, solicitors, D. Anderson, QC i R. Blakeley, barrister)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności pkt 5 tabeli B załącznika do rozporządzenia Rady nr 668/2010 (1) w zakresie dotyczącym strony skarżącej;

               —

               stwierdzenie nieważności pkt 7 tabeli B załącznika II do decyzji Rady 2010/413/WPZiB (2) w zakresie dotyczącym strony skarżącej

               —

               orzeczenie, że art. 7 ust. 2 lit. d) rozporządzenia Rady (WE) nr 423/2007 (3) nie ma zastosowania do strony skarżącej oraz

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W tej sprawie strona skarżąca domaga się stwierdzenia częściowej nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady nr 668/2010 oraz decyzji Rady 2010/413 WPZiB w zakresie w jakim nazwa strony skarżącej została umieszczona w wykazie osób, grup i podmiotów, których fundusze i zasoby gospodarcze zostały zamrożone na podstawie tego tekstu. Ponadto, na podstawie art. 227 TFUE, strona skarżąca wnosi o orzeczenie, że art. 7 ust. 2 lit. d) rozporządzenia Rady (WE) nr 423/2007 nie ma do niej zastosowania.
   Zarzuty i główne argumenty są identyczne lub podobne jak w sprawie T-492/10 Melli Bank przeciwko Radzie.

      (1)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 668/2010 z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie wdrożenia art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 423/2007 dotyczącego środków ograniczających wobec Iranu, Dz.U. L 195, s. 25.

      (2)  Decyzja Rady z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylająca wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB, Dz.U. L 195, s. 39.

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 423/2007 z dnia 19 kwietnia 2007 r. dotyczące środków ograniczających wobec Iranu, Dz. U. L 103, s. 1.


title: Sprawa T-48/12: Wyrok Sądu z dnia 16 lipca 2014 r. – Euroscript – Polska przeciwko Parlamentowi (Zamówienia publiczne na usługi — Procedura przetargowa — Świadczenie usług tłumaczenia na język polski — Decyzja zmieniająca decyzję w sprawie umieszczenia skarżącej na pierwszym miejscu na liście wybranych oferentów — Zawarcie umowy ramowej o wykonanie głównego zamówienia z innym z oferentów — Wniosek o ponowną ocenę — Termin — Zawieszenie postępowania — Przejrzystość — Równość traktowania)

text:
               1.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 292/33

         Wyrok Sądu z dnia 16 lipca 2014 r. – Euroscript – Polska przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-48/12) (1)

   ((Zamówienia publiczne na usługi - Procedura przetargowa - Świadczenie usług tłumaczenia na język polski - Decyzja zmieniająca decyzję w sprawie umieszczenia skarżącej na pierwszym miejscu na liście wybranych oferentów - Zawarcie umowy ramowej o wykonanie głównego zamówienia z innym z oferentów - Wniosek o ponowną ocenę - Termin - Zawieszenie postępowania - Przejrzystość - Równość traktowania))
   2014/C 292/39
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Euroscript – Polska Sp. z o.o. (Kraków, Polska) (przedstawiciel: adwokat J.F. Steichen)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: L. Darie i P. Biström, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Parlamentu z dnia 9 grudnia 2011 r. zmieniającej decyzję z dnia 18 października 2011 r. w sprawie umieszczenia skarżącej na pierwszym miejscu na liście wybranych oferentów oraz udzielenia jej głównego zamówienia w przetargu PL/2011/EU, dotyczącego świadczenia usług tłumaczenia na język polski (Dz.U. 2011/S 56-090361) oraz pomocniczo żądanie stwierdzenia nieważności tego przetargu.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 9 grudnia 2011 r. zmieniającej decyzję z dnia 18 października 2011 r. w sprawie umieszczenia Euroscript – Polska Sp. z o.o. na pierwszym miejscu na liście wybranych oferentów oraz udzielenia jej głównego zamówienia w przetargu PL/2011/EU, dotyczącego świadczenia usług tłumaczenia na język polski (Dz.U. 2011/S 56-090361).

               2)

               Parlament zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 109 z 14.4.2012.


title: Sprawa T-160/08 P: Wyrok Sądu z dnia 8 lipca 2010 r. — Komisja przeciwko Putterie-De-Beukelaer (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Stwierdzenie w pierwszej instancji nieważności sprawozdania z przebiegu kariery — Postępowanie w sprawie oceny za rok 2005 — Właściwe przepisy — Rubryka „Zdolności do pełnienia określonych funkcji” — Postępowanie w sprawie oceny — Procedura akredytacji)

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/32

         Wyrok Sądu z dnia 8 lipca 2010 r. — Komisja przeciwko Putterie-De-Beukelaer
   (Sprawa T-160/08 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Stwierdzenie w pierwszej instancji nieważności sprawozdania z przebiegu kariery - Postępowanie w sprawie oceny za rok 2005 - Właściwe przepisy - Rubryka „Zdolności do pełnienia określonych funkcji” - Postępowanie w sprawie oceny - Procedura akredytacji)
   2010/C 234/55
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i K. Hermann, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Françoise Putterie-De-Beukelaer (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat É. Boigelot)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 21 lutego 2008 r. w sprawie F-31/07 Putterie-De-Beukelaer przeciwko Komisji (dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze), mające na celu uchylenie tego wyroku.

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 21 lutego 2008 r. w sprawie F-31/07 Putterie-De-Beukelaer przeciwko Komisji (dotychczas nieopublikowany w Zbiorze) zostaje uchylony.

               2)

               Sprawa zostaje przekazana Sądowi do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej do ponownego rozpoznania.

               3)

               Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U C 183 z 19.7.2008.


title: Sprawa T-1/16: Skarga wniesiona w dniu 4 stycznia 2016 r. – Hitachi-LG Data Storage and Hitachi-LG Data Storage Korea/Komisja

text:
               14.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/50

         Skarga wniesiona w dniu 4 stycznia 2016 r. – Hitachi-LG Data Storage and Hitachi-LG Data Storage Korea/Komisja
   (Sprawa T-1/16)
   (2016/C 098/65)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Hitachi-LG Data Storage, Inc. (Tokio, Japonia) i Hitachi-LG Data Storage Korea, Inc. (Seul, Republika Korei) (przedstawiciele: L. Gyselen i N. Ersbøll, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               obniżenie kwoty grzywny nałożonej na skarżących w art. 2 lit. d) decyzji Komisji z dnia 21 października 2015 r. w sprawie AT.39639 – Napędy dysków optycznych, dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFEU i art. 53 porozumienia EOG, cele uwzględnienia w ten sposób szczególnych cech niniejszej sprawy;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przez Komisję zasady dobrej administracji i spoczywającego na niej obowiązku uzasadnienia w wyniku braku udzielenia odpowiedzi na wniosek skarżących na podstawie pkt 37 wytycznych Komisji zgodnie z 2006 r. w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 1/2003 (1) (zwanych dalej „wytycznymi”).

                           —

                           W toku postępowania administracyjnego przed Komisją skarżący złożyli jej wniosek o obniżenie grzywny w świetle „szczególnych okoliczności” w rozumieniu pkt 37 wytycznych. Zespół Komisji rozpatrujący sprawę nie odpowiedział na ten wniosek, a Komisja nie wspomniała o tym w swej decyzji. Skarżący muszą przyjąć założenie, że służby Komisji albo w ogóle nie rozpatrzyły ich wniosku, albo nie przedłożyły swej oceny komitetowi doradczemu i kolegium komisarzy celem jej weryfikacji. W konsekwencji nie można wykluczyć, że gdyby tak uczyniły, nałożona ostatecznie na skarżących grzywna mogłaby być niższa. Komisja narusza z tego powodu zasadę dobrej administracji i spoczywający na niej obowiązek uzasadnienia.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący błędu popełnionego przez Komisję przez to, że Komisja nie zastosowała metody przewidzianej w wytycznych celem obniżenia grzywny nałożonej na skarżących w świetle szczególnych okoliczności sprawy i roli skarżących. „Szczególne okoliczności” w rozumieniu pkt 37 wytycznych są następujące:

                           —

                           skarżący, którzy uzyskują większość swoich przychodów z jednego produktu (napędy dysków optycznych), zdywersyfikowali swoją działalność w 2014 r., to jest w roku przyjętym przez Komisję jako rok referencyjny dla obliczenia maksymalnej stawki 10 % ustanowionej w art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003.

                           —

                           skarżący jako jedyni pośród ukaranych przedsiębiorstw kontynuują działalność na rynku napędów dysków optycznych a wysokość nałożonej na nich grzywny wpłynie negatywnie na ich zdolności trwałego zaopatrywania klientów na tym rynku; oraz

                           —

                           skarżący znajdują się w niepewnej sytuacji finansowej, podejmując jednocześnie znaczne wysiłki celem pokonania swoich trudności finansowych.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. 2003, L 1, s. 1).


title: Sprawa C-527/09: Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Estońskiej

text:
               13.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/26

         Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Estońskiej
   (Sprawa C-527/09)
   2010/C 63/43
   Język postępowania: estoński

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Braun i E. Randvere)

      Strona pozwana: Republika Estońska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nieprzyjmując wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do transponowana dyrektywy 2006/43/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie ustawowych badań rocznych sprawozdań finansowych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych, zmieniającej dyrektywy Rady 78/660/EWG i 83/349/EWG oraz uchylającej dyrektywę Rady 84/253/EWG, a w każdym razie nieinformując o tych przepisach Komisji, Republika Estońska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Estońskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin na transponowanie dyrektywy do krajowego porządku prawnego upłynął w dniu 29 czerwca 2008 r.

      (1)  Dz.U. L 157, s. 87.


title: Sprawa C-646/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 3 grudnia 2015 r. – Trustees of the P Panayi Accumulation & Maintenance Settlements/Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 3 grudnia 2015 r. – Trustees of the P Panayi Accumulation & Maintenance Settlements/Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs
   (Sprawa C-646/15)
   (2016/C 048/28)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   First-tier Tribunal (Tax Chamber)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Trustees of the P Panayi Accumulation & Maintenance Settlements

      Strona pozwana: Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy ze swobodą przedsiębiorczości, swobodnym przepływem kapitału lub swobodnym świadczeniem usług zgodne jest uchwalenie i utrzymywanie przez państwo członkowskie uregulowań krajowych, takich jak art. 80 Taxation of Chargeable Gains Act 1992 (ustawy o opodatkowaniu zysków z 1992 r.), na mocy których powstaje obciążenie z tytułu podatku od niezrealizowanych zysków w wartości aktywów funduszu powierniczego, gdy w dowolnym momencie państwo członkowskie przestaje być miejscem zamieszkania lub miejscem stałego pobytu powierników trustu?

               2)

               Przy założeniu, że tego rodzaju obciążenie z tytułu podatku ogranicza wykonywanie odpowiednich swobód, czy obciążenie to jest uzasadnione w myśl zasady zrównoważonego podziału władztwa podatkowego, a także, czy obciążenie to jest proporcjonalne w sytuacji, gdy ustawodawstwo nie daje powiernikom możliwości odroczenia terminu płatności podatku lub rozłożenia płatności na raty, ani nie bierze pod uwagę jakiegokolwiek spadku wartości aktywów trustu w późniejszym okresie?

               3)

               Czy możliwe jest powołanie którejkolwiek z podstawowych swobód w sytuacji, gdy państwo członkowskie nakłada obciążenie z tytułu podatku od niezrealizowanych zysków kapitałowych wynikających ze wzrostu wartości aktywów utrzymywanych w trustach w czasie, gdy to państwo członkowskie przestaje być miejscem zamieszkania lub miejscem stałego pobytu dla większości powierników?

               4)

               Czy ograniczenie swobód powstałe w wyniku nałożenia opłaty z tytułu wyjścia jest uzasadnione celem, jakim jest zapewnienie zrównoważonego podziału władztwa podatkowego, w sytuacji gdy możliwe było, mimo wszystko, naliczenie podatku od zysków kapitałowych z tytułu zrealizowanych zysków, ale jedynie z zastrzeżeniem wystąpienia określonych zdarzeń w przyszłości?

               5)

               Czy proporcjonalność ustala się, biorąc pod uwagę indywidualne okoliczności danej sprawy? W szczególności czy ograniczenie powstałe w wyniku obciążenia z tytułu podatku jest proporcjonalne w sytuacji, gdy:

                           a)

                           ustawodawstwo nie przewiduje możliwości odroczenia terminu płatności podatku lub rozłożenia płatności na raty ani uwzględnienia jakiegokolwiek spadku wartości aktywów trustu w następstwie wyjścia;

                           b)

                           ale w szczególnych okolicznościach ustalenia wysokości podatku będącego przedmiotem odwołania, aktywa zostały sprzedane zanim podatek stał się wymagalny, a odpowiednie aktywa nie straciły na wartości w okresie od relokacji trustu do daty sprzedaży?


title: Sprawa T-245/06: Skarga wniesiona w dniu 4 września 2006 r. — Euro-Information przeciwko OHIM ( CYBERGUICHET )

text:
               28.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/26

         Skarga wniesiona w dniu 4 września 2006 r. — Euro-Information przeciwko OHIM („CYBERGUICHET”)
   (Sprawa T-245/06)
   (2006/C 261/49)
   Język skargi: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Européenne de traitement de l'information SAS (Euro-Information) (Strasbourg, Francja) (przedstawiciele: P. Greffe, A. Jacquet i J. Schouman, avocats)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie R 67/2006-1, oddalającej wniosek nr 4 114 575 o zarejestrowanie wspólnotowego znaku towarowego CYBERGUICHET dla towarów i usług należących do klas 9, 36 i 38;

               —

               zarejestrowanie wspólnotowego znaku towarowego CYBERGUICHET dla całości towarów i usług objętych zgłoszeniem nr 4 114 575.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „CYBERGUICHET” dla towarów i usług należących do klas 9, 36 i 38 (zgłoszenie nr 4 114 575)

      Decyzja Eksperta: odmowa rejestracji

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Skarżąca podnosi, że wbrew twierdzeniom zawartym w zaskarżonej decyzji Izby Odwoławczej OHIM, jej znak towarowy, w świetle wymogów zawartych w rozporządzeniu Rady nr 40/94 (1), ma charakter oderwany i wystarczająco odróżniający w odniesieniu do objętych zgłoszeniem towarów i usług.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 11 z 1994 r., str. 1)


title: Sprawa T-107/08: Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2008 r. — TNC Kazchrome i ENRC Marketing przeciwko Radzie i Komisji

text:
               9.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 116/23

         Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2008 r. — TNC Kazchrome i ENRC Marketing przeciwko Radzie i Komisji
   (Sprawa T-107/08)
   (2008/C 116/43)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: spółka akcyjna Transnational Company Kazchrome (TNC Kazchrome) (Actobe, Kazachstan), ENRC Marketing AG (Kloten, Szwajcaria) (przedstawiciele: L. Ruessmann i A. Willems, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej i Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności wydanego rozporządzenia w zakresie w jakim nakłada środki antydumpingowe na przywóz krzemomanganu produkowanego lub sprzedawanego przez skarżące,

               —

               zasądzenie od Rady i Komisji, solidarnie, odszkodowania, wraz z odsetkami, za szkody poniesione przez skarżące wskutek wszczęcia postępowania, błędnych ustaleń okoliczności faktycznych i błędnej oceny, oraz wskutek naruszenia przez Komisję podstawowych zasad prawa wspólnotowego i wyrządzającego szkodę ustanowienia rozporządzenia (WE) nr 1420/2007 przez Radę,

               —

               obciążenie Komisji i Rady kosztami postępowania,

               —

               obciążenie Komisji jej własnymi kosztami oraz solidarnie kosztami poniesionymi przez skarżące, w zakresie w jakim nie zostaną one pokryte przez Radę.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżące, które są odpowiednio producentami i eksporterami krzemomanganu wysyłanego do Unii Europejskiej, wnoszą o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 1420/2007 z dnia 4 grudnia 2007 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz krzemomanganu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej i Kazachstanu i kończącego postępowanie w sprawie przywozu krzemomanganu pochodzącego z Ukrainy (1).
   Na poparcie swej skargi podnoszą one, że pozwane dopuściły się rażących błędów w ocenie, naruszyły postanowienia rozporządzenia podstawowego (2) oraz nie przedstawiły uzasadnienia swych ustaleń zgodnie z wymaganiami art. 253 WE poprzez objęcie Kazachstanu i wyłączenie Indii z dochodzenia antydumpingowego oraz odrzucenie argumentu skarżących w świetle, którego działały jako jeden podmiot gospodarczy; ustalając cenę eksportową skarżących; dokonując oceny czy i w jakim zakresie przywóz krzemomanganu z Kazachstanu wyrządził szkodę przemysłowi wspólnotowemu; łącząc przywóz z Kazachstanu i Chin dla celów tej oceny i dla celu oceny interesu wspólnotowego.
   Skarżące podnoszą ponadto, że instytucje Wspólnoty naruszyły prawo skarżących do zostania wysłuchanymi oraz zasady dobrej administracji, ochrony uzasadnionych oczekiwań, niedyskryminacji i proporcjonalności ponieważ, między innymi, skarżące nie miały dostępu do informacji istotnych w świetle ustaleń instytucji wspólnotowych i wobec okoliczności, że zobowiązanie przedstawione przez skarżące zostało odrzucone.

      (1)  Dz.U. 2007, L 317, str. 5.

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 1996, L 56, str. 1).


title: Sprawa F-2/09: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 24 lutego 2010 r. — Menghi przeciwko ENISA (Służba publiczna — Członkowie personelu tymczasowego — Zwolnienie po upływie okresu próbnego — Mobbing)

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/57

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 24 lutego 2010 r. — Menghi przeciwko ENISA
   (Sprawa F-2/09) (1)

   (Służba publiczna - Członkowie personelu tymczasowego - Zwolnienie po upływie okresu próbnego - Mobbing)
   2010/C 234/104
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Riccardo Achille Menghi (Cagliari, Włochy) (przedstawiciel: adwokat L. Defalque)

      Strona pozwana: Europejska Agencja ds. Bezpieczeństwa Sieci i Informacji (przedstawiciele: E. Maurage, pełnomocnik, wspierany przez adwokata B. Wägenbaura)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji o niezawarciu umowy o pracę ze skarżącym po upływie okresu próbnego oraz żądanie odszkodowania za poniesioną szkodę finansową i zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron pokrywa swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 55 z 7.3.2009, s. 53.


title: Sprawa C-148/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta domstolen (Szwecja) w dniu 14 marca 2016 r. – Riksåklagaren/Zenon Robert Akarsar

text:
               17.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta domstolen (Szwecja) w dniu 14 marca 2016 r. – Riksåklagaren/Zenon Robert Akarsar
   (Sprawa C-148/16)
   (2016/C 175/14)
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd odsyłający

   Högsta domstolen

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca środek zaskarżenia: Riksåklagaren

      Strona przeciwna: Zenon Robert Akarsar

      Pytania prejudycjalne

   Pytanie dotyczy wykładni decyzji ramowej Rady 2000/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (1).
   Czy państwo członkowskie może odmówić wykonania europejskiego nakazu aresztowania wydanego w celu wykonania kary pozbawienia wolności orzeczonej jako kara łączna za kilka czynów, jeżeli jeden z tych czynów nie stanowi przestępstwa w świetle prawa wykonującego nakaz państwa członkowskiego, zaś prawo wydającego nakaz państwa członkowskiego nie przewiduje możliwości przypisania części kary do niektórych tylko przestępstw?
   Przedmiotowy czyn nie został wymieniony w art. 2 ust. 2 decyzji ramowej wśród przestępstw wyłączonych z zakresu stosowania zasady podwójnej karalności.

      (1)  Dz.U. L 190, s. 1.


title: Sprawa F-55/08 RENV: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 11 listopada 2014 r. – Carlo De Nicola przeciwko EBI (Służba publiczna — Przekazanie sprawy do Sądu po uchyleniu rozstrzygnięcia — Personel EBI — Ocena — Niezgodność z prawem decyzji komisji odwoławczej — Brak potrzeby orzekania w przedmiocie żądania odszkodowawczego)

text:
               22.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/33

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 11 listopada 2014 r. – Carlo De Nicola przeciwko EBI
   (Sprawa F-55/08 RENV) (1)

   ((Służba publiczna - Przekazanie sprawy do Sądu po uchyleniu rozstrzygnięcia - Personel EBI - Ocena - Niezgodność z prawem decyzji komisji odwoławczej - Brak potrzeby orzekania w przedmiocie żądania odszkodowawczego))
   (2014/C 462/46)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Carlo De Nicola (Strassen, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat L. Isola)

      Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny (przedstawiciele: G. Nuvoli i F. Martin, pełnomocnicy, wspomagani przez adwokata A. Dal Ferra)

      Przedmiot sprawy

   Po pierwsze, częściowe stwierdzenie nieważności decyzji komisji odwoławczej w sprawie oceny skarżącego za 2006 r. a po drugie, ustalenie okoliczności, że skarżący jest ofiarą mobbingu, jak również nakazanie stronie pozwanej zaprzestania mobbingu oraz naprawienia krzywdy i szkody.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji komisji odwoławczej Europejskiego Banku Inwestycyjnego z dnia 14 grudnia 2007 r.

               2)

               Nie ma potrzeby orzekania w przedmiocie żądania stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 13 lipca 2007 r. o nieawansowaniu skarżącego, żądania stwierdzenia nieważności sprawozdania z oceny za rok 2006 oraz żądania stwierdzenia naprawienia podnoszonej krzywdy z tytułu mobbingu.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               Europejski Bank Inwestycyjny pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez C. De Nicole w sprawach F-55/08, T-37/10 P i F-55/08 RENV.

      (1)  Dz.U. C 209 z 15.8.2008, s. 73.


title: Sprawa C-346/05: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 9 listopada 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour du travail de Liège -Belgia) — Monique Chateignier przeciwko Office national de l'emploi (ONEM) (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Artykuł 39 WE, art. 3 i 67 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 — Uzależnienie nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych od spełnienia okresu zatrudnienia w państwie członkowskim właściwym w sprawie przyznania świadczenia)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/18

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 9 listopada 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour du travail de Liège -Belgia) — Monique Chateignier przeciwko Office national de l'emploi (ONEM)
   (Sprawa C-346/05) (1)

   (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym - Artykuł 39 WE, art. 3 i 67 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 - Uzależnienie nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych od spełnienia okresu zatrudnienia w państwie członkowskim właściwym w sprawie przyznania świadczenia)
   (2006/C 326/36)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Cour du travail de Liège (Belgia)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Monique Chateignier

      Strona pozwana: Office national de l'emploi (ONEM)
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour du travail de Liège — Wykładnia art. 39 ust. 2 WE oraz art. 3 ust. 1 i art. 67 ust. 2 i 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, str. 2) — Przepis rozporządzenia uzależniający nabycie prawa do zasiłku dla bezrobotnych przez obywatela państwa członkowskiego od spełnienia okresu zatrudnienia w państwie członkowskim miejsca zamieszkania, podczas gdy przepisy krajowe nie ustanawiają takiego wymogu ani w stosunku do obywateli państw członkowskich, ani w stosunku do obywateli państw trzecich
   Sentencja
   Artykuły 39 ust. 2 WE oraz art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w brzmieniu nadanym przez rozporządzenie Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r. należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym właściwa instytucja państwa członkowskiego, na którego terytorium zamieszkuje wnioskodawca, odmawia przyznania obywatelowi innego państwa członkowskiego zasiłku dla bezrobotnych w oparciu o uzasadnienie, że w dniu złożenia wniosku o przyznanie prawa do zasiłku zainteresowany nie spełnił na terytorium państwa członkowskiego miejsca zamieszkania określonego okresu zatrudnienia, podczas gdy wymóg ten nie obowiązuje względem obywateli tego państwa członkowskiego.

      (1)  Dz.U. C 315 z 10.12.2005.


title: Sprawa C-548/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Krefeld (Niemcy) w dniu 30 listopada 2012 r. — Marc Brogsitter przeciwko Fabrication de Montres Normandes Eurl. i Karsten Fräßdorf

text:
               6.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 101/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Krefeld (Niemcy) w dniu 30 listopada 2012 r. — Marc Brogsitter przeciwko Fabrication de Montres Normandes Eurl. i Karsten Fräßdorf
   (Sprawa C-548/12)
   2013/C 101/11
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landgericht Krefeld

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Marc Brogsitter

      Strona pozwana: Fabrication de Montres Normandes Eurl. i Karsten Fräßdorf

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 5 pkt 1 rozporządzenia (WE) nr 44/2001 (1) należy interpretować w ten sposób, że wnioskodawca, który twierdzi, że poniósł szkodę poprzez sprzeczne z zasadami konkurencji działanie jego kontrahenta mającego siedzibę w innym umawiającym się państwie, kwalifikowane na podstawie prawa niemieckiego jako czyn niedozwolony, może dochodzić od niego roszczeń związanych z umową także wtedy, o ile opiera się w swojej skardze na deliktowych podstawach odpowiedzialności?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2001 L 12, s. 1).


title: Sprawa T-379/10: Skarga wniesiona w dniu 8 września 2010 r. — Keramag Keramische Werke i in. przeciwko Komisji

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/40

         Skarga wniesiona w dniu 8 września 2010 r. — Keramag Keramische Werke i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-379/10)
   ()
   2010/C 301/66
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Keramag Keramische Werke AG (Ratingen, Niemcy); Koralle Sanitärprodukte GmbH (Vlotho, Niemcy); Koninklijke Sphinx BV (Maastricht, Niderlandy); Allia SAS (Avon, Francja); Produits Céramique de Touraine SA (PCT) (Selles sur Cher, Francja); oraz Pozzi Ginori SpA (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: J. Killick, Barrister, P. Lindfelt, adwokat, I. Reynolds, Solicitor, i K. Struckmann, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości bądź w części;

               —

               stwierdzenie, że skarżące nie ponoszą odpowiedzialności za działania antykonkurencyjne w sektorze baterii łazienkowych oraz, w razie konieczności, stwierdzenie nieważności decyzji w zakresie, w jakim może ona obciążać skarżące odpowiedzialnością w tym względzie;

               —

               ponadto, bądź tytułem żądania ewentualnego, obniżenie wysokości grzywny;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania;

               —

               wydanie wszelkich innych rozstrzygnięć, jakie mogą okazać się stosowne w niniejszej sprawie.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżące wnoszą o stwierdzenie nieważności w części decyzji Komisji C(2010) 4185 wersja ostateczna z dnia 23 czerwca 2010 r. (sprawia COMP/39.092) w zakresie, w jakim w decyzji tej skarżące obciążono odpowiedzialnością za uczestnictwo w porozumieniu ciągłym lub uzgodnionych praktykach w sektorze wyposażenia łazienek i armatury sanitarnej na terytorium Niemiec, Austrii, Włoch, Francji, Belgii i Niderlandów.
   W uzasadnieniu skargi skarżące podnoszą siedem zarzutów:

               Po pierwsze podnoszą one, że Komisja nie oceniła lub nie zbadała właściwego kontekstu gospodarczego, wobec czego nie zdołała wykazać w wymagany prawem sposób antykonkurencyjnego celu zarzucanych naruszeń. Skarżące twierdzą, że Komisja nie była uprawniona do przyjęcia założenia (czy też uznania), że rozmowy i) między podmiotami nie konkurującymi ze sobą oraz ii) dotyczące ceny, która nie ma znaczenia gospodarczego i której nie płaci żaden uczestnik rynku, miały cel antykonkurencyjny.

               Po drugie skarżące utrzymują, że Komisja popełniłaby błąd, gdyby obciążyła je odpowiedzialnością za naruszenie w sektorze baterii łazienkowych, zważywszy na treść zarzutu pierwszego oraz na okoliczność, że skarżące nie są producentami baterii łazienkowych.

               Po trzecie skarżące podnoszą, że Komisja nie zdołała wykazać w wymagany prawem sposób istnienia zarzucanego naruszenia, w szczególności ze względu na to, że przeprowadzona przez nią analiza dowodów była błędna w odniesieniu do Francji, Włoch oraz Keramag Keramische Werke Aktiengesellschaft w Niemczech.

               Po czwarte twierdzą one, że Komisja nie wykazała interesu w stwierdzeniu naruszenia w Niderlandach, gdzie uległo ono przedawnieniu.

               Po piąte skarżące podnoszą, że Komisja

                           i)

                           nie sformułowała prawidłowo zarzutów w piśmie w sprawie przedstawienia zarzutów oraz

                           ii)

                           nie uwzględniła ani nie ujawniła stosownych dowodów mogących świadczyć o braku odpowiedzialności skarżących.

               Te uchybienia proceduralne doprowadziły w ocenie skarżących do naruszenia ich prawa do obrony.

               Po szóste skarżące utrzymują, że przeprowadzone w sprawie dochodzenie miało charakter wybiórczy i arbitralny, gdyż ściganiem nie objęto nigdy wielu przedsiębiorstw, którym zarzuca się uczestnictwo w rzekomo bezprawnych spotkaniach lub rozmowach.

               Po siódme podnoszą one, że grzywna jest niesprawiedliwie i nieproporcjonalnie wysoka, w szczególności ze względu na brak wprowadzenia w życie ustaleń z tych rozmów lub ich skutków rynkowych. Skarżące wnoszą zatem do Sądu o skorzystanie z nieograniczonego prawa orzekania wynikającego z art. 261 TFUE, w celu obniżenia kwoty grzywny.


title: Sprawa T-201/14: Wyrok Sądu z dnia 16 marca 2016 r. – The Body Shop International/OHIM – Spa Monopole (SPA WISDOM) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego SPA WISDOM — Wcześniejszy słowny znak towarowy Beneluksu SPA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               2.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/35

         Wyrok Sądu z dnia 16 marca 2016 r. – The Body Shop International/OHIM – Spa Monopole (SPA WISDOM)
   (Sprawa T-201/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego SPA WISDOM - Wcześniejszy słowny znak towarowy Beneluksu SPA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 156/45)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: The Body Shop International plc (Littlehampton, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci I. Vernimme, H. Viaene, S. Vandewynckel i D. Gillet)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Spa Monopole, compagnie fermière de Spa SA/NV (Spa, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci E. Cornu i E. De Gryse)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 16 stycznia 2014 r. (sprawa R 1516/2012-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między The Body Shop International plc a Spa Monopole, compagnie fermière de Spa SA/NV.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               The Body Shop International plc zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 235 z 21.7.2014.


title: Sprawa C-220/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 11 maja 2012 r. — Andreas Ingemar Thiele Meneses przeciwko Region Hannover

text:
               22.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 11 maja 2012 r. — Andreas Ingemar Thiele Meneses przeciwko Region Hannover
   (Sprawa C-220/12)
   2012/C 287/29
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Verwaltungsgericht Hannover

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Andreas Ingemar Thiele Meneses

      Strona pozwana: Region Hannover

      Pytania prejudycjalne

   Czy przyznane przez art. 20 i 21 TFUE obywatelowi Unii prawo do swobodnego przemieszczania się i pobytu stoi na przeszkodzie uregulowaniu prawa krajowego, zgodnie z którym niemieckim obywatelom ze stałym miejscem zamieszkania poza Republiką Federalną Niemiec może zostać udzielone stypendium edukacyjne z tytułu uczęszczania do placówki edukacyjnej położonej w państwie członkowskim Unii Europejskiej tylko wtedy, gdy placówka edukacyjna położona jest w państwie stałego miejsca zamieszkania lub w państwie sąsiadującym z tym państwem i poza tym szczególne okoliczności konkretnego przypadku uzasadniają udzielenie stypendium?


title: Sprawa T-458/16: Skarga wniesiona w dniu 28 lipca 2016 r. – Acquafarm/Komisja

text:
               14.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 419/47

         Skarga wniesiona w dniu 28 lipca 2016 r. – Acquafarm/Komisja
   (Sprawa T-458/16)
   (2016/C 419/63)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Acquafarm (Huelva, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat A. Pérez Moreno)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o zasądzenie odszkodowania za szkody wyrządzone brakiem koordynacji działań administracyjnych w odniesieniu do obiektu akwakultury położonego w Gibraleón (Huelva), co w poważnie naruszyło żywione w stosunku do tego obiektu uzasadnione oczekiwania, których źródłem było przyznanie wsparcia na realizację przedsięwzięcia z zakresu akwakultury, które jednocześnie Unia Europejska uczyniła nieopłacalnym w efekcie nałożenia zakazu wywozu gatunku, którego hodowla miała być prowadzona w opisanym obiekcie.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona skarżąca w niniejszym postepowaniu jest przedsiębiorstwem prowadzącym działalność w zakresie badań, innowacji i rozwoju przemysłowego akwakultury, które powstało w roku 2004 w celu utworzenia gospodarstwa akwakultury, w którym miała być prowadzona hodowla i sprzedaż skorupiaków z gatunku Cherax Cuadricarinatus (rak czerwonoszcypcowy). Przedsięwzięcie to uzyskało stosowne wsparcie Unii Europejskiej zgodnie z przepisami rozporządzenia Komisji (WE) nr 498/2007 z dnia 26 marca 2007 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 1198/2006 w sprawie Europejskiego Funduszu Rybackiego (Dz.U. 2007, L 120, s. 1).
   Na poparcie skargi strona skarżąca powołuje się na art. 340 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w związku z hiszpańskimi przepisami regulującymi odpowiedzialność organów administracji, zawartymi w art. 106 konstytucji oraz w art. 139 i nast. Ley 30/92 de Régimen Jurídico de las Administraciones Públicas y del Procedimiento Administrativo Común (ustawy 30/92 o statusie prawnym organów administracji publicznej i wspólnym postępowaniu administracyjnym) z dnia 26 listopada 1992 r.
   W tym względzie strona skarżąca podnosi, że:

               —

               Otrzymane wsparcie zostało przeznaczone na przeprowadzenie prac w sektorze akwakultury, gdyż nie zaistniały nigdy przeszkody ani w odniesieniu do realizacji przedsięwzięcia finansowanego dzięki temu wsparciu, ani w odniesieniu do poczynionych inwestycji.

               —

               Kiedy realizacja przedsięwzięcia była już na ukończeniu przedsiębiorstwo otrzymało z Australii informację, że przywóz wskazanego gatunku do Unii Europejskiej nie jest możliwy w świetle rozporządzenia Komisji (WE) nr 1251/2008 z dnia 12 grudnia 2008 r. wdrażającego dyrektywę Rady 2006/88/WE w zakresie warunków oraz wymagań certyfikacji w odniesieniu do wprowadzania do obrotu i przywożenia do Wspólnoty zwierząt akwakultury i produktów akwakultury oraz ustanawiające wykaz gatunków-wektorów (Dz.U. 2008, L 333, s. 41).

               —

               W tych okolicznościach przedsiębiorstwo poniosło bardzo wiele szkód, których łączna wysokość wynosi 5 mln EUR, o czym świadczą przedstawione dowody.


title: Sprawa C-315/09: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 25 marca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/27

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 25 marca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-315/09) (1)

   2010/C 179/44

      Język postępowania: francuski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 256 z 24.10.2009.


title: Sprawa C-610/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Giessen (Niemcy) w dniu 27 grudnia 2012 r. — Johannes Peter przeciwko Bundeseisenbahnvermögen

text:
               6.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 101/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Giessen (Niemcy) w dniu 27 grudnia 2012 r. — Johannes Peter przeciwko Bundeseisenbahnvermögen
   (Sprawa C-610/12)
   2013/C 101/17
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgericht Giessen

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Johannes Peter

      Strona pozwana: Bundeseisenbahnvermögen.

      Pytania prejudycjalne

   Czy uregulowanie krajowe, zgodnie z którym — w przypadku występującej już w przeszłości dyskryminacji urzędników pozostających w zarejestrowanym związku partnerskim w stosunku do małżonków — roszczenie z mocą wsteczną o wynagrodzenie mające na celu zapewnienie równego traktowania, zgodnie z obowiązującymi w Republice Federalnej Niemiec zasadami wynikającymi z prawa konstytucyjnego, przysługuje dopiero od początku roku budżetowego, w którym urzędnik podniósł to roszczenie wobec swojego pracodawcy po raz pierwszy, jest zgodne z dyrektywą 2000/78/WE (1)?

      (1)  Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy, Dz.U. L 303, s. 16.


title: Sprawy połączone od T-200/07 do T-202/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 listopada 2009 r. — Agencja Wydawnicza Technopol przeciwko OHIM (222, 333 i 555) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenia słownych wspólnotowych znaków towarowych 222, 333 i 555 — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])

text:
               16.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 11/23

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 listopada 2009 r. — Agencja Wydawnicza Technopol przeciwko OHIM (222, 333 i 555)
   (Sprawy połączone od T-200/07 do T-202/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenia słownych wspólnotowych znaków towarowych 222, 333 i 555 - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   2010/C 11/43
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Agencja Wydawnicza Technopol sp. z o.o. (Częstochowa, Polska) (przedstawiciel: radca prawny D. Rzążewska)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (przedstawiciele: O. Montalto i K. Zajfert, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Trzy skargi na decyzje Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 22 marca 2007 r. (sprawy R 1276/2006-4, R 1277/2006-4 i R 1278/2006-4) dotyczące rejestracji słownych znaków towarowych 222, 333 i 555 jako wspólnotowych znaków towarowych.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skargi zostają oddalone.

               2)

               Agencja Wydawnicza Technopol sp. z o.o. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 183 z 4.8.2007.


title: Sprawa T-294/10: Skarga wniesiona w dniu 30 czerwca 2010 r. — CBp Carbon Industries przeciwko OHIM

text:
               25.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/17

         Skarga wniesiona w dniu 30 czerwca 2010 r. — CBp Carbon Industries przeciwko OHIM
   (Sprawa T-294/10)
   ()
   2010/C 260/23
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: CBp Carbon Industries, Inc. (Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: J. Fish, solicitor, i S. Malynicz, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 21 kwietnia 2010 r. w sprawie R 1361/2009-1;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „CARBON GREEK” dla towarów z klasy 17 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 973 531

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: skarżąca podnosi dwa zarzuty na poparcie swojej skargi.
   W ramach pierwszego zarzutu skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja narusza art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 ze względu na błędne ocenę przez Izbę Odwoławczą charakteru odróżniającego rozpatrywanego znaku towarowego w odniesieniu do danych towarów.
   W ramach drugiego zarzutu skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja narusza art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 ze względu na: i) popełnienie błędu przez Izbę Odwoławczą co do znaczenia i składni rozpatrywanego znaku towarowego oraz jego zdatności do natychmiastowego i bezpośredniego opisu rozpatrywanych towarów i usług; ii) z jednej strony prawidłowe stwierdzenie przez Izbę Odwoławczą, że właściwy krąg odbiorców jest specjalistyczny, jednak z drugiej strony niestwierdzenie z urzędu okoliczności wskazujących na to, że rozpatrywany znak towarowy jest opisowy dla właściwego kręgu odbiorców; oraz iii) niestwierdzenie przez Izbę Odwoławczą na podstawie dowodów, że we właściwiej specjalistycznej dziedzinie istnieje zasadne prawdopodobieństwo, iż inni przedsiębiorcy będą chcieli używać rozpatrywanego wspólnotowego znaku towarowego w przyszłości.


title: Sprawa T-338/04: Skarga wniesiona dnia 11 sierpnia 2004 r. przez Centro Europa 7 srl przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/52

         Skarga wniesiona dnia 11 sierpnia 2004 r. przez Centro Europa 7 srl przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-338/04)
   (2004/C 262/96)
   Język postępowania: włoski
   Dnia 11 sierpnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wniesiona przez Centro Europa 7 srl reprezentowane przez adwokatów Vittorio Ripa di Meana i Roberto Mastroianniego.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji o odmowie wszczęcia postępowania w przedmiocie zawiadomienia przedstawionego przez skarżącą w dniu 18 października 2001 r., o którym skarżąca została poinformowana pismem Pana Menshinga - dyrektora DG ds. Konkurencji, z dnia 4 czerwca 2004 r., przesłanym faksem w dniu 9 czerwca 2004 r., nr D (2004)/471

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca w niniejszej sprawie uczestniczyła w lipcu 1999 r. w przetargu przeprowadzonym przez Włochy na koncesje dotyczące prywatnej, telewizyjnej działalności transmisyjnej o zasięgu krajowym na częstotliwościach przeznaczonych do nadawania naziemnego w technice analogowej, uzyskując koncesję na transmisje niekodowane na okres sześcioletni, odnawialną na okres kolejnych sześciu lat. Jednakże, skarżąca nie mogła rozpocząć swojej niekodowanej działalności transmisyjnej, gdyż nie przyznano jej częstotliwości przewidzianych w koncesji. Wykonanie Krajowego planu częstotliwości, które pozwoliłoby na zaspokojenie uzasadnionych oczekiwań, nie zostało przeprowadzone gdyż na podstawie obowiązującej regulacji włoskiej, częstotliwości pozostały zajęte przez operatorów telewizyjnych, którzy nie otrzymali koncesji i mogli działać na podstawie „systemu przejściowego” wprowadzonego ustawą nr 249 z 1997 r. W konsekwencji, kontynuacja działalności trzeciej sieci grupy Mediaset (Retequattro) uniemożliwiła uwolnienie niezbędnych częstotliwości, tak by skarżąca mogła rozpocząć swoje transmisje, jak to wynikało z przyznanej koncesji.
   Skarga skierowana jest przeciwko decyzji odmawiającej wszczęcia postępowania w zakresie zawiadomienia o zakłóceniach konkurencji wynikających z powyżej przedstawionej sytuacji i wniosku o podjęcie działań przez Komisję na podstawie art. 86 ust. 3 Traktatu WE, dotyczącego środków przyjętych na korzyść przedsiębiorstwa RTI, któremu prawo włoskie przyznało specjalne uprawnienia.
   Na poparcie swoich zarzutów skarżąca wskazuje na naruszenie art. 82 i 86 Traktatu i obowiązku przedstawienia uzasadnienia w zakresie w jakim pozwana:

               —

               nie opowiadając na główny zarzut dotyczący dyskryminacji, do której doszło w dostępie do rynku transmisji telewizyjnych, dokonała niedokładnego badania przedmiotowego zawiadomienia,

               —

               ustanowiła zaskarżony akt nie uwzględniając tego, że środki przyjęte lub nieprzyjęte przez władze włoskie w przedmiocie wykluczenia Europa 7 z rynku transmisji telewizyjnych, wzmocniły pozycję dominującą operatora RTI,

               —

               zaniechała uwzględnienia konsekwencji wejścia w życie ustawy nr 112 z 2004 r. na sytuację skarżącej. W tym zakresie wskazuje się na naruszenie zasady dobrej administracji, zapisanej w artykule 47 Karty Praw Podstawowych.


title: Sprawa T-451/04: Skarga na bezczynność wniesiona dnia 18 listopada 2004 r. przez Mediocurso – Estabelecimento de Ensino Particular, S.A. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               22.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/32

         Skarga na bezczynność wniesiona dnia 18 listopada 2004 r. przez Mediocurso – Estabelecimento de Ensino Particular, S.A. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-451/04)
   (2005/C 19/68)
   Język postępowania: portugalski
   W dniu 18 listopada 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga na bezczynność Komisji Wspólnot Europejskich sporządzona przez Mediocurso – Estabelecimento de Ensino Particular, S.A. z siedzibą w Lizbonie (Portugalia), reprezentowaną przez C. Botelha Moniza i E. Maię Cadete, adwokatów, z adresem do doręczeń w Lizbonie.
   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że Komisja, wbrew postanowieniom art. 233 WE, nie dopełniła ciążącego na niej obowiązku wykonania wyroku Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich z dnia 21 września 2000 r. (C-462/98 P Mediocurso przeciwko Komisji).

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca opiera swoje żądanie na domniemanej bezczynności Komisji, polegającej na zaniechaniu podjęcia środków niezbędnych do wykonania wyroku Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich z dnia 21 września 2000 r. (C-462/98 P Mediocurso przeciwko Komisji).
   Od czasu wydania wyroku upłynęło więcej niż pięćdziesiąt miesięcy, podczas których Komisja nie podjęła środków niezbędnych do jego wykonania, a w szczególności nie wydała decyzji dotyczącej przedstawionego przez skarżącą wniosku o wypłatę salda.
   Pomimo wystosowania przez skarżącego pisma z dnia 19 lipca 2004 r., wzywającego Komisję do działania i wykonania powołanego wyżej wyroku Trybunału Sprawiedliwości, Komisja ograniczyła się do udzielenia odpowiedzi pismem z dnia 31 sierpnia 2004 r., iż jej służby przystąpią do przygotowania nowych decyzji w możliwie najkrótszym terminie. Skarżąca uznaje, że odpowiedź ta jest czynnością postępowania administracyjnego, a nie środkiem wykonania tego wyroku.
   W związku z powyższym, Komisja dopuściła się bezprawnej bezczynności, w rozumieniu art. 232 WE, co Trybunał Sprawiedliwości może stwierdzić na podstawie zdania pierwszego tego artykułu.


title: Sprawa C-221/13: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 15 października 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Trento – Włochy) – Teresa Mascellani przeciwko Ministero della Giustizia (Odesłanie prejudycjalne — Polityka społeczna — Dyrektywa 97/81/WE — Porozumienie ramowe dotyczące pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC — Przekształcenie umowy o pracę w niepełnym wymiarze czasu pracy w umowę o pracę w pełnym wymiarze czasu pracy bez zgody pracownika)

text:
               22.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/6

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 15 października 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Trento – Włochy) – Teresa Mascellani przeciwko Ministero della Giustizia
   (Sprawa C-221/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Dyrektywa 97/81/WE - Porozumienie ramowe dotyczące pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC - Przekształcenie umowy o pracę w niepełnym wymiarze czasu pracy w umowę o pracę w pełnym wymiarze czasu pracy bez zgody pracownika))
   (2014/C 462/09)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale ordinario di Trento

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Teresa Mascellani

      Strona pozwana: Ministero della Giustizia

      Sentencja

   Porozumienie ramowe w sprawie pracy w niepełnym wymiarze godzin zawarte w dniu 6 czerwca 1997 r., stanowiące załącznik do dyrektywy Rady 97/81/WE z dnia 15 grudnia 1997 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy w niepełnym wymiarze godzin zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC), w szczególności jego klauzulę 5 pkt 2, należy interpretować w ten sposób, że porozumienie to, w okolicznościach takich jak w sprawie w postępowaniu głównym, nie stoi na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, na mocy którego pracodawca może podjąć decyzję o przekształceniu stosunku pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy w stosunek pracy w pełnym wymiarze czasu pracy bez zgody zainteresowanego pracownika.

      (1)  Dz.U. C 207 z 20.7.2013.


title: Sprawa C-75/10 P: Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (szósta izba) wydanego w dniu 19 listopada 2009 r. w sprawie T-40/08 European Renewable Energies Federation ASBL (EREF) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 9 lutego 2010 r. przez European Renewable Energies Federation ASBL (EREF)

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/21

         Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (szósta izba) wydanego w dniu 19 listopada 2009 r. w sprawie T-40/08 European Renewable Energies Federation ASBL (EREF) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 9 lutego 2010 r. przez European Renewable Energies Federation ASBL (EREF)
   (Sprawa C-75/10 P)
   2010/C 113/33
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: European Renewable Energies Federation ASBL (EREF) (przedstawiciel: J. Kuhbier, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie postanowienia Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawie T-40/08 EREF przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich;

               —

               przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez szóstą izbę Sądu;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania odwoławczego.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o uchylenie postanowienia SPI z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawie T-40/08 i o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd.
   Wnoszący odwołanie kwestionuje orzeczenie SPI, że prawnik wnoszącego odwołanie, D. Fouquet, nie mogła reprezentować go przed SPI i że jego skarga była tym samym niedopuszczalna.
   SPI stwierdził, że ponieważ D. Fouquet została w dniu 29 czerwca 2004 r. mianowana dyrektorem EREF nie można jej już uznać za niezależną osobę trzecią. Wnoszący odwołanie utrzymuje, że D. Fouquet nie została formalnie mianowana dyrektorem EREF, ponieważ zgodnie z prawem belgijskim takie mianowanie wymagałoby oficjalnego zgłoszenia do właściwych władz belgijskich. Status dyrektora D. Fouquet w EREF był jedynie tytularny, a nie — lub tylko w ograniczonym zakresie — związany z uprawnieniami do reprezentacji.
   Wnoszący odwołanie utrzymuje, że nawet gdyby przyjąć, że pozycja D. Fouquet jako dyrektora miała charakter formalny, SPI niewłaściwie zastosował kryteria oceny statusu prawnika jako niezależnej osoby trzeciej. Twierdzi, że SPI źle zrozumiał zarówno sytuację prawną pełnomocnika EREF przed Sądem, jak i faktyczny rozdział zadań i obowiązków pomiędzy D. Fouquet a EREF. Zgodnie z prawem niemieckim, pozycja D. Fouquet jako dyrektora EREF pozwoliłaby jej na reprezentowanie wnoszącego odwołanie przed Trybunałem.


title: Sprawa T-377/08 P: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 grudnia 2009 r. — Komisja przeciwko Birkhoffowi (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Zabezpieczenie społeczne — Ubezpieczenie zdrowotne — Zwrot kosztów leczenia — Stwierdzenie w pierwszej instancji nieważności decyzji odmawiającej udzielenia uprzedniej zgody na zwrot kosztów zakupu wózka inwalidzkiego — Zniekształcenie dowodu)

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/49

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 grudnia 2009 r. — Komisja przeciwko Birkhoffowi
   (Sprawa T-377/08 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Zabezpieczenie społeczne - Ubezpieczenie zdrowotne - Zwrot kosztów leczenia - Stwierdzenie w pierwszej instancji nieważności decyzji odmawiającej udzielenia uprzedniej zgody na zwrot kosztów zakupu wózka inwalidzkiego - Zniekształcenie dowodu)
   2010/C 24/86
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i B. Eggers, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Gerhard Birkhoff (Weitnau, Niemcy) (przedstawiciel: C. Inzillo, adwokat)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) wydanego w dniu 8 lipca 2008 r. w sprawie F-76/07 Birkhoff przeciwko Komisji (dotychczas niepublikowanego w Zbiorze) zmierzające do uchylenia tego wyroku.

      Sentencja

               1)

               Uchylony zostaje wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) wydany w dniu 8 lipca 2008 r. w sprawie F-76/07 Birkhoff przeciwko Komisji (dotychczas niepublikowany w Zbiorze).

               2)

               Stwierdzona zostaje nieważność decyzji Wspólnej Kasy Ubezpieczeń w razie Choroby WE z dnia 8 listopada 2006 r.

               3)

               Gerhard Birkhoff i Komisja Europejska ponoszą własne koszty postępowania w niniejszej instancji.

               4)

               Komisja zostaje obciążona całokształtem kosztów postępowania w pierwszej instancji.

      (1)  Dz.U. C 327 z 20.12.2008.


title: Sprawa F-23/13: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 1 sierpnia 2016 r. – Mario Animali i in./Komisja Europejska (Służba publiczna – Urzędnicy – Emerytury i renty – Artykuł 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego – Przeniesienie do systemu emerytalnego Unii uprawnień emerytalnych nabytych w innych systemach – Decyzja o zaliczeniu dodatkowych lat do okresu uprawniającego do emerytury wydana na podstawie nowych ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego – Artykuł 81 regulaminu postępowania – Skarga oczywiście bezzasadna)

text:
               3.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 364/44

      Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 1 sierpnia 2016 r. – Mario Animali i in./Komisja Europejska
      (Sprawa F-23/13) (1)

      ((Służba publiczna - Urzędnicy - Emerytury i renty - Artykuł 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego - Przeniesienie do systemu emerytalnego Unii uprawnień emerytalnych nabytych w innych systemach - Decyzja o zaliczeniu dodatkowych lat do okresu uprawniającego do emerytury wydana na podstawie nowych ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego - Artykuł 81 regulaminu postępowania - Skarga oczywiście bezzasadna))
      (2016/C 364/55)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Mario Animali i in. (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: początkowo adwokaci D. de Abreu Caldas, A. Coolen, J.N. Louis i É. Marchal, następnie adwokaci D. de Abreu Caldas i J.N. Louis, oraz w końcu adwokat J.N. Louis)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo C. Ehrbar i M. G. Gattinara, pełnomocnicy, następnie J. Currall i G. Gattinara, pełnomocnicy, oraz w końcu G. Gattinara, działający w charakterze pełnomocnika)

         Przedmiot sprawy

      Stwierdzenie nieważności decyzji powiadamiającej o ostatecznym obliczaniu lat zaliczanych do okresu uprawniającego do emerytury dla celów przeniesienia uprawnień emerytalnych skarżących do systemu emerytalnego Unii według nowych ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego urzędników.

         Sentencja postanowienia

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona jako oczywiście bezzasadna.

                  2)

                  Strony pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 156 z 1.6.2013, s. 5.


title: Sprawa T-101/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 listopada 2007 r. — Castell des Remei przeciwko OHIM — Bodegas Roda (Castell del Remei ODA) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego znaku towarowego Castell del Remei ODA — Wcześniejszy słowny międzynarodowy znak towarowy RODA i wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe RODA, RODA I, RODA II i BODEGAS RODA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               22.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/38

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 listopada 2007 r. — Castell des Remei przeciwko OHIM — Bodegas Roda (Castell del Remei ODA)
   (Sprawa T-101/06) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego znaku towarowego Castell del Remei ODA - Wcześniejszy słowny międzynarodowy znak towarowy RODA i wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe RODA, RODA I, RODA II i BODEGAS RODA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2007/C 315/71)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Castell del Remei, SL (Castell del Remei, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci F. de Vissher, E. Cornu, D. Moreau, J. Grau Mora, A. Angulo Lafora, M. Ferrándiz Avendaño, M. Baylos Morales i A. Velázquez Ibáñez)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. García Murillo, pełnomocnik)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Bodegas Roda, SA (La Rioja, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci M. López Camba, B. García Peces i J. Grimau Muñoz)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 stycznia 2006 r. (sprawa R 263/2005-1), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Bodegas Roda, SA a Castell del Remei, SL.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 121 z 20.5.2006.


title: Sprawa T-116/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 24 września 2008 r. — Oakley przeciwko OHIM — Venticinque (O STORE) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia — Słowny wspólnotowy znak towarowy O STORE — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy THE O STORE — Porównanie usług świadczonych w ramach handlu detalicznego z odpowiadającymi im towarami — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Żądanie zmiany decyzji przedstawione przez interwenienta — Artykuł 134 § 3 regulaminu Sądu)

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/36

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 24 września 2008 r. — Oakley przeciwko OHIM — Venticinque (O STORE)
   (Sprawa T-116/06) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia - Słowny wspólnotowy znak towarowy O STORE - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy THE O STORE - Porównanie usług świadczonych w ramach handlu detalicznego z odpowiadającymi im towarami - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Żądanie zmiany decyzji przedstawione przez interwenienta - Artykuł 134 § 3 regulaminu Sądu)
   (2008/C 285/64)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Oakley, Inc. (One Icon, Foothill Ranch, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci M. Huth-Dierig i M. Nentwig)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Venticinque Ltd (Hailsham, East Sussex, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat D. Caneva)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 stycznia 2006 r. (sprawy połączone R 682/2004-1 i R 685/2004-1), dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia między Venticinque Ltd a Oakley, Inc.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Oakley, Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania, z wyjątkiem kosztów poniesionych przez interwenienta.

               3)

               Venticinque Ltd pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 154 z 1.7.2006.