title: Sprawa T-65/09 P: Wyrok Sądu z dnia 27 października 2010 r. — Reali przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Personel kontraktowy — Zatrudnienie — Zaszeregowanie do grupy — Doświadczenie zawodowe — Dyplom — Równoważność)

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/40

         Wyrok Sądu z dnia 27 października 2010 r. — Reali przeciwko Komisji
   (Sprawa T-65/09 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Personel kontraktowy - Zatrudnienie - Zaszeregowanie do grupy - Doświadczenie zawodowe - Dyplom - Równoważność)
   2010/C 346/79
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Enzo Reali (Florencja, Włochy) (przedstawiciele: S. Pappas)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i B. Eggers, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 11 grudnia 2008 r. w sprawie F-136/06 Reali przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze, mające na celu uchylenie tego wyroku.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Enzo Reali ponosi koszty własne oraz zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską w ramach postępowania w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U C 102 z 1.5.2009.


title: Sprawa C-511/10: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 8 listopada 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — Finanzamt Hildesheim przeciwko BLC Baumarkt GmbH & Co. KG (Szósta dyrektywa VAT — Artykuł 17 ust. 5 akapit trzeci — Prawo do odliczenia podatku naliczonego — Towary i usługi wykorzystane równocześnie w ramach transakcji podlegających opodatkowaniu i transakcji zwolnionych z podatku — Najem nieruchomości na cele handlowe i mieszkalne — Kryteria ustalania proporcjonalnej części odliczenia podatku VAT)

text:
               12.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/6

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 8 listopada 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — Finanzamt Hildesheim przeciwko BLC Baumarkt GmbH & Co. KG
   (Sprawa C-511/10) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Artykuł 17 ust. 5 akapit trzeci - Prawo do odliczenia podatku naliczonego - Towary i usługi wykorzystane równocześnie w ramach transakcji podlegających opodatkowaniu i transakcji zwolnionych z podatku - Najem nieruchomości na cele handlowe i mieszkalne - Kryteria ustalania proporcjonalnej części odliczenia podatku VAT)
   2013/C 9/07
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Finanzamt Hildesheim

      Strona pozwana: BLC Baumarkt GmbH & Co. KG

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesfinanzhof — Wykładnia art. 17 ust. 5 akapit trzeci szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) — Prawo do odliczenia zapłaconego podatku naliczonego — Towary i usługi wykorzystywane zarówno w ramach transakcji podlegających opodatkowaniu, jak i transakcji zwolnionych z podatku — Najem nieruchomości na cele handlowe i mieszkaniowe — Ustalenie proporcjonalnej części odliczenia na podstawie wartości obrotu przypadającej na najemców lokali użytkowych — Przepis krajowy przewidujący ustalenie proporcjonalnej części odliczenia na podstawie powierzchni nieruchomości przeznaczonej dla takich najemców

      Sentencja

   Artykuł 17 ust. 5 akapit trzeci szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, należy interpretować w ten sposób, że uprawnia on państwa członkowskie do stosowania w pierwszej kolejności jako kryterium podziału do celów obliczenia podlegającej odliczeniu proporcjonalnej części naliczonego podatku od wartości dodanej dla danej transakcji, takiej jak wzniesienie budynku o mieszanym użytku, kryterium innego niż kryterium oparte na wielkości obrotu, o którym mowa w art. 19 ust. 1 tej dyrektywy, pod warunkiem że przyjęta przez te państwa metoda gwarantuje dokładniejsze ustalenie rzeczonej proporcjonalnej części odliczenia.

      (1)  Dz.U. C 30 z 29.1.2011.


title: Sprawa C-14/05: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 13 lipca 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te Amsterdam —Niderlandy) — Anagram International Inc. przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst/Douane district Rotterdam (Wspólna taryfa celna — Nomenklatura Scalona — Klasyfikacja taryfowa — Balony napełniane gazem)

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/9

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 13 lipca 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te Amsterdam —Niderlandy) — Anagram International Inc. przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst/Douane district Rotterdam
   (Sprawa C-14/05) (1)

   (Wspólna taryfa celna - Nomenklatura Scalona - Klasyfikacja taryfowa - Balony napełniane gazem)
   (2006/C 224/16)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Gerechtshof te Amsterdam
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Anagram International Inc.

      Strona pozwana: Inspecteur van de Belastingdienst/Douane district Rotterdam
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Gerechtshof te Amsterdam — Wykładnia załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 442/2000 z dnia 25 lutego 2000 r. dotyczącego klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej (Dz. U. L 54, str. 33) — Ważność — Klasyfikacja taryfowa balonów — Ogólne reguły interpretacji nomenklatury scalonej nr 1 i 6 — Pozycja 9505 90 00 i pozycja 9503 90 32
   Sentencja

               1)

               Badanie pytania drugiego nie ujawniło elementów mogących wpłynąć na ważność rozporządzenia Komisji (WE) nr 442/2000 z dnia 25 lutego 2000 r. dotyczącego klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej z uwagi na to, że towary określone w pkt 3 tabeli zawartej w załączniku do tego rozporządzenia są zaklasyfikowane do podpozycji 9503 90 32 Nomenklatury Scalonej Wspólnej Taryfy Celnej zawartej w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1832/2002 z dnia 1 sierpnia 2002 r.

               2)

               Klasyfikacja ustalona przez Komisję w rozporządzeniu nr 4442/2000, w odniesieniu do towaru opisanego w pkt 3 tabeli zawartej w załączniku do rozporządzenia, znajduje zastosowanie w drodze analogii do napełnianych gazem balonów ze spajanej folii aluminiowanej z tworzywa sztucznego, w których folia z tworzywa sztucznego stanowi wewnętrzną powłokę balonu.

      (1)  Dz. U. C 82 z 02.04.2005.


title: Sprawa C-599/12: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 13 marca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Brugge – Belgia) – Jetair NV, BTW-eenheid BTWE Travel4you przeciwko FOD Financiën (Podatek VAT  — Procedura szczególna dla biur podróży  — Transakcje dokonane poza Unią Europejską  — Szósta dyrektywa 77/388/EWG  — Artykuł 28 ust. 3  — Dyrektywa 2006/112/WE  — Artykuł 370  — Klauzule „standstill”  — Zmiana ustawodawstwa krajowego przed upływem terminu transpozycji)

text:
               5.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 135/10

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 13 marca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Brugge – Belgia) – Jetair NV, BTW-eenheid BTWE Travel4you przeciwko FOD Financiën
   (Sprawa C-599/12) (1)

   ((Podatek VAT - Procedura szczególna dla biur podróży - Transakcje dokonane poza Unią Europejską - Szósta dyrektywa 77/388/EWG - Artykuł 28 ust. 3 - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 370 - Klauzule „standstill” - Zmiana ustawodawstwa krajowego przed upływem terminu transpozycji))
   2014/C 135/11
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank van eerste aanleg te Brugge

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Jetair NV, BTW-eenheid BTWE Travel4you

      Strona pozwana: FOD Financiën

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Rechtbank van eerste aanleg te Brugge – Wykładnia art. 49 i art. 63 TFUE, art. 26 ust. 3 i art. 28 ust. 3 lit. a) szóstej dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) – Wykładnia i ważność art. 153, art. 309 i art. 370 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) – Szczególne uregulowanie obowiązujące dla biur podróży – Świadczenie usług implikujące wykorzystanie innych podatników dla przeprowadzenia transakcji poza Unią – Brak zwolnienia – Zasady równości, neutralności podatkowej i proporcjonalności

      Sentencja

               1)

               Artykuł 28 ust. 3 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku i art. 370 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej nie sprzeciwiają się wprowadzeniu przez państwo członkowskie przed dniem 1 stycznia 1978 r., w trakcie biegu terminu transpozycji szóstej dyrektywy 77/388 przepisu, który zmienia jego istniejące regulacje poprzez opodatkowanie podatkiem od wartości dodanej transakcji biur podróży związanych z podróżami organizowanymi poza Unią Europejską.

               2)

               Państwo członkowskie nie narusza art. 309 dyrektywy 2006/112 poprzez brak zrównania usług świadczonych przez biura podróży ze zwolnioną z podatku działalnością pośredników, gdy owe usługi odnoszą się do podróży organizowanych poza Unią Europejską i poprzez opodatkowanie owych usług podatkiem od wartości dodanej, jeżeli opodatkowywało ono owe usługi w dniu 1 stycznia 1978 r.

               3)

               Artykuł 370 w związku z pkt 4 części A załącznika X do dyrektywy 2006/112 nie narusza prawa Unii poprzez udzielenie państwom członkowskim uprawnienia do utrzymania opodatkowania usług biur podróży związanych z podróżami organizowanymi poza Unią Europejską.

               4)

               Państwo członkowskie nie narusza prawa Unii, a w szczególności zasad równego traktowania, proporcjonalności i neutralności podatkowej traktując biura podróży w rozumieniu art. 26 ust. 1 szóstej dyrektywy 77/388 i art. 306 dyrektywy 2006/112 odmiennie od pośredników i przewidując, jak uczyniło to rozporządzenie królewskie z dnia 28 listopada 1999 r., zasadę, wedle której jedynie usługi owych biur podróży, a nie pośredników są opodatkowane, gdy są związane z podróżami organizowanymi poza Unią Europejską.

      (1)  Dz.U. C 86 z 23.3.2013.


title: Sprawa T-486/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 kwietnia 2008 r. — Michail przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Skarga o stwierdzenie nieważności — Obowiązek wspomagania — Molestowanie)

text:
               24.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/32

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 kwietnia 2008 r. — Michail przeciwko Komisji
   (Sprawa T-486/04) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Skarga o stwierdzenie nieważności - Obowiązek wspomagania - Molestowanie)
   (2008/C 128/68)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Christos Michail (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: C. Meïdanis, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Berscheid i H. Tserepa-Lacombe, pełnomocnicy oraz początkowo V. Kasparian, następnie I. Antypas, avocats)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji o oddaleniu przez Komisję w dniu 20 marca 2004 r. wniosku o pomoc wniesionego przez skarżącego na podstawie art. 24 regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Christos Michail zostaje obciążony połową własnych kosztów.

               3)

               Komisja poniesie, oprócz własnych kosztów, połowę kosztów Ch. Michaila.

      (1)  Dz.U. C 57 z 5.3.2005.


title: Sprawa F-99/08: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 17 listopada 2009 r. — Di Prospero przeciwko Komisji (Służba publiczna — Konkurs otwarty — Dziedzina zwalczania nadużyć finansowych — Ogłoszenia o konkursie EPSO/AD/116/08 i EPSO/AD/117/08 — Brak możliwości dla kandydatów zgłoszenia się jednocześnie na kilka konkursów — Odrzucenie kandydatury skarżącej na konkurs EPSO/AD/117/08)

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/76

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 17 listopada 2009 r. — Di Prospero przeciwko Komisji
   (Sprawa F-99/08) (1)

   (Służba publiczna - Konkurs otwarty - Dziedzina zwalczania nadużyć finansowych - Ogłoszenia o konkursie EPSO/AD/116/08 i EPSO/AD/117/08 - Brak możliwości dla kandydatów zgłoszenia się jednocześnie na kilka konkursów - Odrzucenie kandydatury skarżącej na konkurs EPSO/AD/117/08)
   2010/C 24/141
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Rita Di Prospero (Uccle, Belgia) (przedstawiciele: S. Rodriguez i C. Bernard-Glanz, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i B. Eggers, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji EPSO o niedopuszczeniu kandydatury skarżącej do konkursu EPSO/AD/117/08

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Biura Kadr Wspólnot Europejskich (EPSO), o niedopuszczeniu R. Di Prospero do konkursu EPSO/AD/117/08.

               2)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 69 z 21.3.2009, s. 54.


title: Sprawa T-306/16: Skarga wniesiona w dniu 13 czerwca 2016 r. – Gamet/EUIPO – „Metal-Bud” Robert Gubała (Klamka do drzwi)

text:
               16.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/26

         Skarga wniesiona w dniu 13 czerwca 2016 r. – Gamet/EUIPO – „Metal-Bud” Robert Gubała (Klamka do drzwi)
   (Sprawa T-306/16)
   (2016/C 296/35)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Gamet S.A. (Toruń, Polska) (przedstawiciel: adwokat A. Rolbiecka)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Firma produkcyjno-handlowa „Metal-Bud” Robert Gubała (Świątniki Górne, Polska)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego wzoru: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny wzór: Wzór wspólnotowy „Klamka do drzwi” – wzór wspólnotowy nr 2 208 066-0001

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 17 marca 2016 r. w sprawie R 2040/2014-3

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 17 marca 2016 r. w sprawie R 2040/2014-3 dotyczącej postępowania w sprawie unieważnienia zarejestrowanego wzoru wspólnotowego nr 002208066-0001;

               —

               obciążenie EUIPO oraz drugiej strony w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 63 ust. 2 rozporządzenia nr 6/2002 wskutek dopuszczenia dowodu przedstawionego po terminie, tj. oświadczenia przedstawiciela przedsiębiorstwa Klamex, mimo tego, że ów dowód zawierał całkowicie nowe dla postępowania informacje, niepotwierdzone przez dowody przedstawione przed Wydziałem ds. Unieważnień;

               —

               Naruszenie art. 63 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002 wskutek błędnego i arbitralnego ustalenia, że z dowodów przedstawionych przez drugą stronę wynika, iż zarejestrowany wzór wspólnotowy i wzór „DORA” nie różniły się istotnie pod względem:

                           —

                           kształtu i rozmiarów trzonu,

                           —

                           rozmiarów trzonu i klamki,

                           —

                           głębokości uchwytu klamki,

                           —

                           stopnia skośności uchwytu klamki,

                           —

                           zaokrąglenia krawędzi klamki.

               —

               Naruszenie art. 4 oraz art. 6 ust. 2 rozporządzenia nr 6/2002 w związku z art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 6/2002 wskutek błędnej oceny swobody projektowania klamek poprzez stwierdzenie, że swoboda projektanta w zakresie projektowania klamek do drzwi jest prawie nieograniczona, które to stwierdzenie było konsekwencją nieuwzględniania przez Izbę Odwoławczą czynników, które projektant musi wziąć pod uwagę przy projektowaniu klamki do drzwi;

               —

               Naruszenie art. 4 i 6 rozporządzenia nr 6/2002 wskutek błędnego ustalenia, że zarejestrowany wzór wspólnotowy nie wywołuje u świadomego użytkownika całościowego wrażenia, które różniłoby się od wrażenia wywoływanego przez klamkę „DORA”.


title: Sprawa F-96/08: Skarga wniesiona w dniu 17 listopada 2008 r. — Cerafogli przeciwko EBC

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/75

         Skarga wniesiona w dniu 17 listopada 2008 r. — Cerafogli przeciwko EBC
   (Sprawa F-96/08)
   (2009/C 44/135)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Maria Concetta Cerafogli (Frankfurt, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i M. Vandenbussche)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny
   Przedmiot i opis sporu
   Stwierdzenie nieważności decyzji EBC o nieprzyznaniu skarżącej awansu ad personam oraz zasądzenie od strony pozwanej zapłaty zadośćuczynienia za krzywdę doznaną przez skarżącą.
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji nieprzyznającej skarżącej awansu ad personam, o której powiadomiono ją w dniu 11 marca 2008 r.;

               —

               w rezultacie: (i) stwierdzenie nieważności wszystkich decyzji wynikających z decyzji o nieprzedstawieniu skarżącej do awansu, którą podano jej do wiadomości w dniu 11 marca 2008 r., w tym zwłaszcza informacji o wynagrodzeniu skarżącej począwszy od marca 2008 r. oraz (ii) zasądzenie od strony pozwanej zapłaty kwoty w wysokości 10 000 EUR, ustalonej ex aequo et bono, celem zadośćuczynienia za krzywdę doznaną przez skarżącą;

               —

               przy założeniu, że wykonanie wyroku stwierdzającego nieważność decyzji pociągałoby za sobą poważne trudności, zasądzenie od strony pozwanej zapłaty kwoty w wysokości 78 000 EUR lub co najmniej jej połowy celem pokrycia szkody poniesionej przez skarżącą;

               —

               obciążenie Europejskiego Banku Centralnego kosztami postępowania.


title: Sprawa C-343/15: Postanowienie prezesa czwartej izby Trybunału z dnia 30 maja 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep – Niderlandy) – J. Klinkenberg/Minister van Infrastructuur en Milieu

text:
               5.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/19

         Postanowienie prezesa czwartej izby Trybunału z dnia 30 maja 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep – Niderlandy) – J. Klinkenberg/Minister van Infrastructuur en Milieu
   (Sprawa C-343/15) (1)

   (2016/C 326/32)
   Język postępowania: niderlandzki
   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 311 z 21.9.2015.


title: Sprawa T-181/17: Skarga wniesiona w dniu 18 sierpnia 2017 r. – PC/EASO

text:
               23.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/13

         Skarga wniesiona w dniu 18 sierpnia 2017 r. – PC/EASO
   (Sprawa T-181/17)
   (2017/C 357/18)
   Język postępowania: fiński

      Strony

      Strona skarżąca: PC (przedstawiciel: adwokat L. Railas)

      Strona pozwana: Europejski Urząd Wsparcia w dziedzinie Azylu (EASO)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zobowiązanie EASO do uchylenia i zniszczenia anonimowego, uwłaczającego godności ludzkiej dokumentu pochodzącego z uzasadnionej decyzji z dnia 15 czerwca 2016 r. oraz do wydania nowej decyzji odnoszącej się do antydatowanej decyzji EASO/ED/2015/358 oraz do wydanej na jej podstawie decyzji o zwolnieniu EASO/HR/2015/607, o których stwierdzenie nieważności skarżąca wniosła w sprawie T-610/16;

               —

               zobowiązanie EASO do usunięcia oddzielnych akt osobowych i do prowadzenia względem skarżącej zgodnie z art. 26 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej tylko jednego zestawu akt osobowych, których dokumenty byłyby zgodne z regulaminem pracowniczym, oraz do usunięcia z akt osobowych skarżącej dokumentów pisemnych, których identyfikacja nie jest całkowicie pewna i które nie powinny tam figurować;

               —

               zobowiązanie EASO do zbadania procesu powstania dokumentu EASO/ED/2015/358 oraz zobowiązanie zarządu EASO do podjęcia na mocy art. 29 [ust. 1] lit. b) i art. 31 ust. 6 rozporządzenia nr 439/2010 w sprawie utworzenia EASO środków w wyniku niewłaściwego administrowania przez EASO oraz zasądzenie na rzecz skarżącej odszkodowania w wysokości 30 000 EUR z tytułu naruszenia art. 41 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej polegającego na tym, że EASO przyjęło niekorzystny dla niej środek indywidualny;

               —

               zobowiązanie EASO do zbadania stosowania wobec skarżącej mobbingu w miejscu pracy oraz zobowiązanie zarówno EASO, jak i zarządu EASO do podjęcia środków wobec odpowiedzialnych za mobbing w miejscu pracy oraz zasądzenie od nich na rzecz skarżącej 30 000 EUR z tytułu tego długotrwałego zawinionego działania administracji;

               —

               zobowiązanie EASO do zbadania przekazania poufnych dokumentów dotyczących skarżącej nieupoważnionym osobom trzecim oraz zobowiązanie EASO i zarządu EASO do podjęcia środków wobec odpowiedzialnych za przekazanie dokumentów oraz zasądzenie od nich na rzecz skarżącej 20 000 EUR z tytułu zawinionego działania administracji;

               —

               zobowiązanie EASO do zbadania naruszeń Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej oraz zobowiązanie EASO i zarządu EASO do podjęcia środków wobec odpowiedzialnych za naruszenia tego protokołu oraz zasądzenie na rzecz skarżącej 20 000 EUR z tytułu zawinionego działania administracji;

               —

               zobowiązanie EASO do przywrócenia trwającego pięć lat odpłatnego stosunku zatrudnienia skarżącej, tak aby nadal istniał on w sposób nieprzerwany, oraz zasądzenie od EASO na rzecz skarżącej w ramach odszkodowania zapłaty wynagrodzenia, dodatków i składek emerytalnych obciążających pracodawcę za okres, w którym nie była ona zatrudniona, do czasu przywrócenia jej stosunku zatrudnienia;

               —

               posiłkowo, w razie gdyby nie mógł zostać przywrócony stosunek pracy skarżącej, zasądzenie od EASO na rzecz skarżącej zapłaty wynagrodzenia, dodatków i składek emerytalnych obciążających pracodawcę za nieprzerwany okres pięciu lat;

               —

               zasądzenie od EASO na rzecz skarżącej 30 000 EUR z tytułu zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, to znaczy za zniewagę, której doznała ze względu na sposób, w którym EASO zastosowało prawo do wysłuchania wbrew duchowi art. 41 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej; i

               —

               zasądzenie od EASO zwrotu kosztów poniesionych przez skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarga opiera się na następujących zarzutach:

               1.

               Po pierwsze, skarżąca była wielokrotnie i systematycznie narażona w miejscu pracy na mobbing, który organizował i którym sterował jej przełożony. Prowadziło to na przykład do nietypowych warunków pracy w okresie próbnym, który z tego względu był pozbawiony uczciwości oraz bezstronności i który był nacechowany autorytarną postawą, manipulacją i publicznie wyrażaną niemerytoryczną krytyką wobec skarżącej.

               2.

               Po drugie, wydana przez EASO uzasadniona decyzja EASO/HR/2016/525 zawiera oparty na anonimowych oświadczeniach dokument, który w żaden sposób nie jest związany z zakończeniem stosunku zatrudnienia skarżącej i nie figuruje w aktach osobowych skarżącej.

               3.

               Po trzecie, EASO pozbawiło skarżącą możliwości obrony w ten sposób, że nakazało sporządzić dokument EASO/ED/2015/358 z mocą wsteczną i naruszyło art. 41 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

               4.

               Po czwarte, EASO zniesławiło skarżącą także poza EASO między innymi w ten sposób, że wysłało do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich uzasadnioną decyzję EASO/HR/2016/525, która zawiera bezpodstawny, nieistotny i niepotwierdzony dokument odnoszący się do skarżącej.

               5.

               Po piąte, niezgodne z art. 17 i 19 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej EASO przekazało poufne dokumenty dotyczące skarżącej osobom trzecim, które nie były uprawnione do zapoznania się z tymi dokumentami.

               6.

               Po szóste, EASO naruszyło zasadę spójności akt, jako że prowadziło dwa różne zestawy akt osobowych skarżącej i odmówiło wbrew art. 26 regulaminu pracowniczego urzędników Unii uznania za miarodajne nawet danych w otwartych aktach osobowych.


title: Sprawa C-493/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 13 lipca 2011 r. w sprawie T-141/07 United Technologies Corp. przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 23 września 2011 r. przez United Technologies Corp.

text:
               26.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/17

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 13 lipca 2011 r. w sprawie T-141/07 United Technologies Corp. przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 23 września 2011 r. przez United Technologies Corp.
   (Sprawa C-493/11 P)
   2011/C 347/26
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: United Technologies Corp. (przedstawiciele: adwokat A Winckler, solicitor J. Temple Lang, adwokat C.J. Cook, adwokat D. Gerard)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie zaskarżonego wyroku;

               —

               na podstawie informacji, jakimi dysponuje Trybunał, częściowe stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i obniżenie kwot grzywien w niej ustalonych lub, jeśli Trybunał uzna to za stosowne, uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania w zakresie właściwych okoliczności;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania niniejszej instancji oraz postępowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie kwestionuje w pierwszym zarzucie wnioski Sądu, jakoby Komisja słusznie przypisała jej odpowiedzialność za praktyki GTO i oddziałów Otis. Zarzut ten dzieli się na trzy części. W pierwszej części podnosi się uchybienie Sądu co do istoty w związku z tym, że podtrzymał on błędne kryteria prawne w zakresie obalenia domniemania odpowiedzialności wynikającego z 100 % udziału spółki dominującej w kapitale oddziału. W drugiej części podnosi się, że dokonana przez Sąd wykładnia kryteriów prawnych w zakresie obalenia domniemania odpowiedzialności narusza Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej. W trzeciej części wnosząca odwołanie utrzymuje, że Sąd nie przedstawił wystarczającego uzasadnienia przy badaniu konkretnych, podnoszonych przez nią powodów obalenia domniemania odpowiedzialności.
   Zarzut drugi dotyczy braku uzasadnienia i naruszenia prawa, jakiego dopuścił się Sąd w związku z tym, że nie zbadał podniesionych przez wnoszącą odwołanie elementów zarzutu w przedmiocie naruszenia równego traktowania w porównaniu z MEC.


title: Sprawa C-21/10: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 lipca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Bíróság — Republika Węgierska) — Károly Nagy przeciwko Mezőgazdasági és Vidékfejlesztési Hivatal (Wspólna polityka rolna — Finansowanie z EFOGR — Rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 i nr 817/2004 — Wspólnotowe wsparcie rozwoju obszarów wiejskich — Wspólnotowe wsparcie rolnośrodowiskowych metod produkcji — Pomoc rolnośrodowiskowa inna niż pomoc dotycząca zwierząt, której przyznanie jest uzależnione od określonej gęstości hodowlanej — Stosowanie zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli — System identyfikacji i rejestracji bydła — Obowiązek informowania przez organy krajowe o warunkach kwalifikowalności)

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/10

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 lipca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Bíróság — Republika Węgierska) — Károly Nagy przeciwko Mezőgazdasági és Vidékfejlesztési Hivatal
   (Sprawa C-21/10) (1)

   (Wspólna polityka rolna - Finansowanie z EFOGR - Rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 i nr 817/2004 - Wspólnotowe wsparcie rozwoju obszarów wiejskich - Wspólnotowe wsparcie rolnośrodowiskowych metod produkcji - Pomoc rolnośrodowiskowa inna niż pomoc dotycząca zwierząt, której przyznanie jest uzależnione od określonej gęstości hodowlanej - Stosowanie zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli - System identyfikacji i rejestracji bydła - Obowiązek informowania przez organy krajowe o warunkach kwalifikowalności)
   2011/C 269/16
   Język postępowania: węgierski

      Sąd krajowy

   Fővárosi Bíróság

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Károly Nagy

      Strona pozwana: Mezőgazdasági és Vidékfejlesztési Hivatal

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Fővárosi Bíróság (Węgry) — Wykładnia art. 22 rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz zmieniającego i uchylającego niektóre rozporządzenia (Dz.U. Dz 160, s. 80), a także art. 68 rozporządzenia Komisji (WE) z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 (Dz.U L 153, s. 30) — Odmowa przyznania rolnikowi pomocy rolnośrodowiskowej z powodu braku zarejestrowania zwierząt w zintegrowanym systemie zarządzania i kontroli dotyczącym niektórych systemów pomocy wspólnotowej — Brak stwierdzony wyłącznie w następstwie kontroli krzyżowych przewidzianych w ww. systemie — Stosowanie zintegrowanego systemu do pomocy rolnośrodowiskowej, która nie jest premią „zwierzęcą”, lecz jej przyznanie jest uzależnione od określonej gęstości hodowlanej

      Sentencja

               1)

               W odniesieniu do pomocy opartej na art. 22 rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich ze środków Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz zmieniającego i uchylającego niektóre rozporządzenia, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1783/2003 z dnia 29 września 2003 r., uzależnionej od przesłanki gęstości hodowlanej, przepis ten, a także art. 68 rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 zezwalają właściwym organom na przeprowadzanie kontroli krzyżowych z danymi zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, a w szczególności na oparcie się na danych zawartych w banku danych krajowego systemu identyfikacji i rejestracji bydła, takiego jak Egységes Nyilvántartási és Azonosítási Rendszer (węgierski system identyfikacji i rejestracji bydła).

               2)

               Artykuł 22 rozporządzenia nr 1257/1999, ze zmianami, i art. 68 rozporządzenia nr 817/2004 zezwalają właściwym organom w trakcie kontroli przesłanek kwalifikowalności do korzystania z pomocy rolnośrodowiskowej przewidzianej w rzeczonym art. 22 na to, aby kontrolowały one wyłącznie dane z krajowego systemu identyfikacji i rejestracji bydła, takiego jak Egységes Nyilvántartási és Azonosítási Rendszer, w celu odmówienia tej pomocy, bez konieczności przeprowadzania innych kontroli.

               3)

               Artykuł 22 rozporządzenia nr 1257/1999, ze zmianami, i art. 68 rozporządzenia nr 817/2004, interpretowane w świetle art. 16 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji [zarządzania] i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 nakładają na organy krajowe, w zakresie w jakim kontrolują one wyłącznie dane z krajowego systemu identyfikacji i rejestracji bydła, takiego jak Egységes Nyilvántartási és Azonosítási Rendszer, w celu kontroli przesłanek kwalifikowalności do korzystania z pomocy rolnośrodowiskowej przewidzianej w rzeczonym art. 22, uzależnionej od przesłanki gęstości bydła, obowiązek informowania o przesłankach kwalifikowalności polegający na poinformowaniu rolnika, którego pomoc ta dotyczy, o tym, że wszystkie zwierzęta, które nie zostaną prawidłowo zidentyfikowane lub zarejestrowane w owym systemie krajowym, zostaną uznane za zwierzęta, w odniesieniu do których stwierdzono nieprawidłowości, które mogą wywoływać skutki prawne takie jak obniżenie danej pomocy lub jej wyłączenie.

      (1)  Dz.U. C 113 z 1.5.2010.


title: Sprawa F-144/15: Skarga wniesiona w dniu 23 listopada 2015 r. – ZZ/EASA

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/102

         Skarga wniesiona w dniu 23 listopada 2015 r. – ZZ/EASA
   (Sprawa F-144/15)
   (2016/C 048/118)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Bezpieczeństwa Lotniczego (EASA)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego o nieprzedłużeniu bezpłatnego urlopu z przyczyn osobistych skarżącego na kolejny rok.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji organu upoważnionego do zawierania umów o pracę z dnia 15 stycznia 2015 r. o nieprzedłużeniu bezpłatnego urlopu skarżącego na kolejny rok;

               —

               obciążenie EASA kosztami postępowania.


title: Sprawa C-440/05: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 23 października 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Radzie Unii Europejskiej (Skarga o stwierdzenie nieważności — Artykuł 31 ust. 1 lit. e) UE, art. 34 UE i 47 UE — Decyzja ramowa 2005/667/WSiSW — Zwalczanie zanieczyszczeń pochodzących ze statków — Sankcje karne — Kompetencja Wspólnoty — Podstawa prawna — Artykuł 80 ust. 2 WE)

text:
               22.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/9

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 23 października 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-440/05) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Artykuł 31 ust. 1 lit. e) UE, art. 34 UE i 47 UE - Decyzja ramowa 2005/667/WSiSW - Zwalczanie zanieczyszczeń pochodzących ze statków - Sankcje karne - Kompetencja Wspólnoty - Podstawa prawna - Artykuł 80 ust. 2 WE)
   (2007/C 315/15)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: W. Bogensberger i R. Troosters, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Parlament Europejski (przedstawiciele: M. Gómez-Leal, J. Rodrigues i A. Auersperger Matić, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.C. Pirs, J. Schutte i K. Michoel)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Królestwo Belgii (przedstawiciel: M. Wimmer, pełnomocnik), Republika Czeska (przedstawiciel: T. Boček, pełnomocnik), Królestwo Danii (przedstawiciel: J. Molde, pełnomocnik), Republika Estońska (przedstawiciel: L. Uiba, pełnomocnik), Republika Grecka (przedstawiciele: S. Chala i A. Samoni-Rantou, pełnomocnicy), Republika Francuska (przedstawiciele: E. Belliard, G. de Bergues i S. Gasri, pełnomocnicy), Irlandia (przedstawiciele: D. O'Hagan i E. Fitzsimons oraz N. Hyland, pełnomocnicy), Republika Łotewska (przedstawiciele: E. Balode-Buraka i E. Broks, pełnomocnicy), Republika Litewska (przedstawiciel: D. Kriaučiūnas, pełnomocnik), Republika Węgierska (przedstawiciel: P. Gottfried, pełnomocnika), Republika Malty (przedstawiciel: S. Camilleri, pełnomocnik, P. Grech, Deputy Attorney General), Królestwo niderlandów (przedstawiciele: H.G. Sevenster i M. de Grave, pełnomocnicy), Republika Austrii (przedstawiciel: C. Pesendorfer, pełnomocnik), Rzeczpospolita Polska (przedstawiciel: E. Ośniecka-Tamecka, pełnomocnik), Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Fernandes i L. Duarte, pełnomocnicy), Republika Słowacka (przedstawiciel: R. Procházka, pełnomocnik), Republika Finlandii (przedstawiciel: E. Bygglin, pełnomocnik), Królestwo Szwecji (przedstawiciel: K. Wistrand, pełnomocnik), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: E. O'Neill, D.J. Rhee i D. Andersona, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Stwierdzenie nieważności decyzji ramowej Rady 2005/667/WSiSW z dnia 12 lipca 2005 r. w sprawie wzmocnienia uregulowań prawnokarnych w celu egzekwowania przepisów dotyczących zapobiegania zanieczyszczeniom pochodzącym ze statków (Dz.U. L 255, str. 164)
   Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji ramowej Rady 2005/667/WSiSW z dnia 12 lipca 2005 r. w sprawie wzmocnienia uregulowań prawnokarnych w celu egzekwowania przepisów dotyczących zapobiegania zanieczyszczeniom pochodzącym ze statków.

               2)

               Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Królestwo Belgii, Republika Czeska, Królestwo Danii, Republika Estońska, Republika Grecka, Republika Francuska, Irlandia, Republika Łotewska, Republika Litewska, Republika Węgierska, Republika Malty, Królestwo Niderlandów, Republika Austrii, Rzeczpospolita Polska, Republika Portugalska, Republika Słowacka, Republika Finlandii, Królestwo Szwecji i Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej oraz Parlament Europejski pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 22 z 28.1.2006 r.


title: Sprawa F-34/15: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 16 grudnia 2015 r. – De Loecker/ESDZ (Służba publiczna — Personel ESDZ — Członek personelu tymczasowego — Mobbing — Artykuły 12a i 24 regulaminu pracowniczego — Wniosek o udzielenie wsparcia — Oddalenie — Wniosek o wszczęcie dochodzenia administracyjnego — Prawo do bycia wysłuchanym — Naruszenie)

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/96

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 16 grudnia 2015 r. – De Loecker/ESDZ
   (Sprawa F-34/15) (1)

   ((Służba publiczna - Personel ESDZ - Członek personelu tymczasowego - Mobbing - Artykuły 12a i 24 regulaminu pracowniczego - Wniosek o udzielenie wsparcia - Oddalenie - Wniosek o wszczęcie dochodzenia administracyjnego - Prawo do bycia wysłuchanym - Naruszenie))
   (2016/C 048/110)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Stéphane De Loecker (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci J.N. Louis i N. de Montigny)

      Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (przedstawiciele: S. Marquardt i M. Silva, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji oddalającej skargę na mobbing złożoną przez skarżącego przeciwko Chief Operating Officer z ESDZ.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji z dnia 14 kwietnia 2014 r., mocą której Europejska Służba Działań Zewnętrznych oddaliła złożony przez S. De Loeckera wniosek o udzielenie wsparcia na podstawie art. 12a i 24 Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej.

               2)

               Europejska Służba Działań Zewnętrznych pokrywa własne koszty i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez S. De Loeckera.

      (1)  Dz.U. C 178 z 1.6.2015, s. 25.


title: Sprawa T-272/13: Wyrok Sądu z dnia 3 grudnia 2014 r. – Max Mara Fashion Group przeciwko OHIM – Mackays Stores (M&Co.) ) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego M&Co. — Wcześniejsze graficzne, wspólnotowy i krajowy, znaki towarowe MAX&Co. — Wcześniejszy słowny znak towarowy MAX&CO. — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               26.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/26

         Wyrok Sądu z dnia 3 grudnia 2014 r. – Max Mara Fashion Group przeciwko OHIM – Mackays Stores (M&Co.)
   (Sprawa T-272/13) (1))
   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego M&Co. - Wcześniejsze graficzne, wspólnotowy i krajowy, znaki towarowe MAX&Co. - Wcześniejszy słowny znak towarowy MAX&CO. - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 026/31)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Max Mara Fashion Group Srl (Turyn, Włochy) (przedstawiciel: adwokat F. Terrano)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Mackays Stores Ltd (Renfrew, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: A. Gould, K. Passmore, solicitors, J. Baldwin, barrister oraz M. Howe, QC)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 marca 2013 r. (sprawa R 1199/2012-2), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Max Mara Fashion Group Srl a Mackays Stores Ltd.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Max Mara Fashion Group Srl zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 207 z 20.7.2013.


title: Sprawa C-561/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 2 listopada 2015 r. – Georg Rolof, Markus Heimann/TUIfly GmbH

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 2 listopada 2015 r. – Georg Rolof, Markus Heimann/TUIfly GmbH
   (Sprawa C-561/15)
   (2016/C 048/17)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Hannover

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Georg Rolof, Markus Heimann

      Strona pozwana: TUIfly GmbH
   Postanowieniem Trybunału z dnia 27 listopada 2015 r. sprawa została wykreślona z rejestru Trybunału.


title: Sprawa F-87/10: Skarga wniesiona w dniu 24 września 2010 r. — Adriaens i in. przeciwko Komisji

text:
               15.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/40

         Skarga wniesiona w dniu 24 września 2010 r. — Adriaens i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa F-87/10)
   ()
   2011/C 13/78
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Stéphane Adriaens (Evere, Belgia) i inni (przedstawiciel: adwokat M. Casado García-Hirschfeld)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej, powtórzonej w odcinkach wynagrodzenia skarżących, o ograniczeniu indeksacji ich wynagrodzenia, począwszy od lipca 2009 r., do podwyżki o 1,85 % w ramach corocznej indeksacji wynagrodzeń i emerytur urzędników i innych pracowników na podstawie rozporządzenia Rady (UE, Euratom) nr 1296/2009 z dnia 23 grudnia 2009 r.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim określa ona stopień indeksacji wynagrodzeń na 1,85 % na podstawie rozporządzenia nr 1296/2009, podlegający zastosowaniu począwszy od dnia 1 lipca 2009 r. do wynagrodzeń i emerytur urzędników i innych pracowników oraz współczynników korygujących mających zastosowanie do tychże wynagrodzeń i emerytur;

               —

               przyznanie skarżącym odsetek za zwłokę, obliczanych według stopy odsetek określonej przez Europejski Bank Centralny, od całej kwoty odpowiadającej różnicy pomiędzy wynagrodzeniami wskazanymi w odcinkach wynagrodzenia począwszy od stycznia 2010 r. i tymi dostosowanymi w okresie od lipca do grudnia 2009 r. a wynagrodzeniem, które powinni byli otrzymać, do dnia w którym nastąpi spóźnione dostosowanie tych wynagrodzeń;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-369/05: Skarga wniesiona w dniu  7 października 2005 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               26.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/17

         Skarga wniesiona w dniu 7 października 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-369/05)
   (2005/C 296/32)
   Język postępowania: grecki
   W dniu 7 października 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez działające w charakterze pełnomocników, Marię Patakia i Nicolę Yerell, służby prawne Komisji, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Greckiej.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1.

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 2000/79/WE (1) z dnia 27 listopada 2000 r. dotyczącej Europejskiego porozumienia w sprawie organizacji czasu pracy personelu pokładowego w lotnictwie cywilnym, zawartego przez Stowarzyszenie Europejskich Linii Lotniczych (AEA), Europejską Federację Pracowników Transportu (ETF), Europejskie Stowarzyszenie Cockpit (ECA), Stowarzyszenie Linii Lotniczych Regionów Europy (ERA) i Międzynarodowe Stowarzyszenie Przewoźników Lotniczych (IACA), a w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;

               2.

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:

               —

               Termin na transpozycję dyrektywy do krajowego systemu prawnego upłynął dnia 1 grudnia 2003 r.

      (1)  Dz.U. L 302 z 1.12.2000 r., str. 57-60.


title: Sprawa C-414/15 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 marca 2017 r. – Stichting Woonlinie, Woningstichting Volksbelang, Stichting Woonstede/Komisja Europejska, Królestwo Belgii, Vereniging van Institutionele Beleggers in Vastgoed, Nederland (IVBN) [Odwołanie — Pomoc państwa — Pomoc istniejąca — Artykuł 108 ust. 1 TFUE — System pomocy przyznawanej na rzecz spółek mieszkalnictwa socjalnego — Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 — Artykuły 17, 18 i 19 — Przeprowadzona przez Komisję ocena zgodności istniejącego systemu pomocy z rynkiem wewnętrznym — Propozycja stosownych środków — Zobowiązania podjęte przez władze krajowe w celu dostosowania się do prawa Unii — Decyzja o zgodności — Zakres kontroli sądowej — Skutki prawe]

text:
               15.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/6

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 marca 2017 r. – Stichting Woonlinie, Woningstichting Volksbelang, Stichting Woonstede/Komisja Europejska, Królestwo Belgii, Vereniging van Institutionele Beleggers in Vastgoed, Nederland (IVBN)
   (Sprawa C-414/15 P) (1)

   ([Odwołanie - Pomoc państwa - Pomoc istniejąca - Artykuł 108 ust. 1 TFUE - System pomocy przyznawanej na rzecz spółek mieszkalnictwa socjalnego - Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 - Artykuły 17, 18 i 19 - Przeprowadzona przez Komisję ocena zgodności istniejącego systemu pomocy z rynkiem wewnętrznym - Propozycja stosownych środków - Zobowiązania podjęte przez władze krajowe w celu dostosowania się do prawa Unii - Decyzja o zgodności - Zakres kontroli sądowej - Skutki prawe])
   (2017/C 151/08)
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Stichting Woonlinie, Woningstichting Volksbelang, Stichting Woonstede (przedstawiciele: L. Hancher, E.. Besselink i P. Glazener, advocaten)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Noë i P.J. Loewenthal, pełnomocnicy), Królestwo Belgii, Vereniging van Institutionele Beleggers in Vastgoed, Nederland (IVBN) (przedstawiciel: M. Meulenbelt, advocaat)

      Sentencja

               1)

               Postanowienie Sądu Unii Europejskiej z dnia 12 maja 2015 r., Stichting Woonlinie i in./Komisja (T-202/10 RENV, niepublikowane, EU:T:2015:287), zostaje uchylone.

               2)

               Sprawa zostaje przekazana Sądowi Unii Europejskiej do ponownego rozpoznania.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 337 z 12.10.2015.


title: Sprawa T-250/13: Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2013 r. — Naazneen Investments przeciwko OHIM — Energy Brands (SMART WATER)

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/39

         Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2013 r. — Naazneen Investments przeciwko OHIM — Energy Brands (SMART WATER)
   (Sprawa T-250/13)
   2013/C 207/66
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Naazneen Investments Ltd (Limassol, Cypr) (przedstawiciele: adwokaci P. Goldenbaum, I. Rohr i T. Melchert)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Energy Brands, Inc. (Nowy Jork, Stany Zjednoczone)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej w sprawie R 1101/2011-2;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku: słowny znak towarowy „SMART WATER”, rejestracja wspólnotowego znaku towarowego nr 781 153

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

      Strona wnosząca o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Energy Brands, Inc.

      Decyzja Wydziału Unieważnień: stwierdzenie wygaśnięcia prawa do wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady nr 207/2009.


title: Sprawa C-557/14: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 22 czerwca 2016 r. – Komisja Europejska/Republika Portugalska (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 91/271/EWG — Oczyszczanie ścieków komunalnych — Wyrok Trybunału stwierdzający uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Niewykonanie — Artykuł 260 ust. 2 TFUE — Sankcje pieniężne — Ryczałt i okresowa kara pieniężna)

text:
               29.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/2

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 22 czerwca 2016 r. – Komisja Europejska/Republika Portugalska
   (Sprawa C-557/14) (1)

   ((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 91/271/EWG - Oczyszczanie ścieków komunalnych - Wyrok Trybunału stwierdzający uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Niewykonanie - Artykuł 260 ust. 2 TFUE - Sankcje pieniężne - Ryczałt i okresowa kara pieniężna))
   (2016/C 314/03)
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Braga da Cruz i E. Manhaeve, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes, J. Brito e Silva i J. Reis Silva, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Nie podejmując wszystkich środków zapewniających wykonanie wyroku z dnia 7 maja 2009 r., Komisja/Portugalia (C-530/07, EU:C:2009:292), Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 260 ust. 1 TFUE.

               2)

               W wypadku gdy uchybienie stwierdzone w pkt 1 trwa nadal w dniu ogłoszenia niniejszego wyroku, Republika Portugalska zostaje zobowiązana do zapłaty na rzecz Komisji Europejskiej, na rachunek „Środki własne Unii Europejskiej” okresowej kary pieniężnej w wysokości 8 000 EUR za każdy dzień zwłoki w podjęciu środków niezbędnych do zastosowania się do wyroku z dnia 7 maja 2009 r., Komisja/Portugalia (C-530/07, EU:C:2009:292), od dnia ogłoszenia niniejszego wyroku do dnia pełnego wykonania wyroku z dnia 7 maja 2009 r., Komisja/Portugalia (C-530/07, EU:C:2009:292).

               3)

               Republika Portugalska zostaje zobowiązana do zapłaty na rzecz Komisji Europejskiej na rachunek „Środki własne Unii Europejskiej” ryczałtu w wysokości 3 000 000 EUR.

               4)

               Republika Portugalska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 46 z 9.6.2015.


title: Sprawa C-250/08: Skarga wniesiona w dniu 10 czerwca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/25

         Skarga wniesiona w dniu 10 czerwca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-250/08)
   (2008/C 223/38)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: R. Lyal i P. van Nuffel, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 18, 43 i 56 Traktatu WE oraz art. 31 i 40 porozumienia EOG, w ten sposób, że w regionie Flandrii przy obliczaniu ulg podatkowych związanych z zakupem nieruchomości przeznaczonych na główne miejsce zamieszkania, opłata rejestracyjna zapłacona wcześniej przy zakupie nieruchomości stanowiącej główne miejsce zamieszkania jest uwzględniana tylko wówczas, gdy nieruchomość ta położona jest w regionie Flandrii, i nie jest ona uwzględniana, jeżeli nieruchomość ta znajduje się w innym państwie członkowskim niż Belgia lub w państwie należącym do EFTA.

               —

               obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Prawo belgijskie dotyczące opłat rejestracyjnych obowiązujące w regionie Flandrii przewiduje zmniejszenie opłat rejestracyjnych w przypadku zakupu nieruchomości stanowiącej główne miejsce zamieszkania w regionie Flandrii, o wysokość opłat rejestracyjnych zapłaconych przy wcześniejszym zakupie nieruchomości stanowiącej główne miejsce zamieszkania w regionie Flandrii, pod warunkiem, że nieruchomość stanowiąca wcześniejsze główne miejsce zamieszkania zostanie sprzedana w tym samym czasie. Komisja twierdzi, że prawo to przyznaje ulgę podatkową, przy czym pozostałe okoliczności pozostają te same, osobom, które przeprowadzają się w obrębie regionu Flandrii, która to ulga nie jest przyznawana osobom, które zamierzając osiedlić się w regionie Flandrii przybywają z innego państwa członkowskiego niż Belgia. Komisja uważa, że prawo to dyskryminuje obywateli Unii korzystających z prawa do swobodnego przemieszczania się, oraz obywateli korzystających ze swobody przedsiębiorczości, a także, ze stanowi ono przeszkodę dla inwestowania kapitału pochodzącego z innego państwa członkowskiego niż Belgia w nieruchomości w regionie Flandrii. W związku z tym prawo to jest sprzeczne, odpowiednio, z art. 18 i 43 traktatu WE oraz art. 31 porozumienia EOG, oraz art. 56 traktatu WE i 40 porozumienia EOG. Komisja uważa, że żadna nadrzędna racja interesu powszechnego nie może uzasadnić takich naruszeń traktatu. Ponadto strona pozwana nie może powoływać się na konieczność zapewnienia spójności systemu podatkowego, ponieważ w niniejszej sprawie chodzi o dwie różne sytuacje podatkowe, regulowane wyłącznie przez jej przepisy.


title: Sprawa C-157/12: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 26 września 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Salzgitter Mannesmann Handel GmbH przeciwko SC Laminorul SA (Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Artykuł 34 pkt 3 i 4 — Uznanie orzeczenia wydanego w innym państwie członkowskim — Sytuacja, w której wspomnianego orzeczenia nie da się pogodzić z innym wcześniejszym orzeczeniem wydanym w tym samym państwie członkowskim w sporze o to samo roszczenie między tymi samymi stronami)

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/26

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 26 września 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Salzgitter Mannesmann Handel GmbH przeciwko SC Laminorul SA
   (Sprawa C-157/12) (1)

   (Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Artykuł 34 pkt 3 i 4 - Uznanie orzeczenia wydanego w innym państwie członkowskim - Sytuacja, w której wspomnianego orzeczenia nie da się pogodzić z innym wcześniejszym orzeczeniem wydanym w tym samym państwie członkowskim w sporze o to samo roszczenie między tymi samymi stronami)
   2013/C 344/44
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Salzgitter Mannesmann Handel GmbH

      Strona pozwana: SC Laminorul SA

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesgerichtshof — Wykładnia art. 34 pkt 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2001, L 12, s. 1) — Uznanie orzeczenia wydanego w innym państwie członkowskim — Sytuacja, w której wspomnianego orzeczenia nie da się pogodzić z innym wcześniejszym orzeczeniem wydanym w tym samym państwie członkowskim w sporze o to samo roszczenie między tymi samymi stronami

      Sentencja

   Artykuł 34 pkt 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że nie obejmuje on sprzecznych ze sobą orzeczeń wydanych przez sądy tego samego państwa członkowskiego.

      (1)  Dz.U. C 184 z 23.06.2012.


title: Sprawa T-718/15 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 20 lipca 2016 r. – PTC Therapeutics International/EMA [Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Znajdujące się w posiadaniu EMA dokumenty dotyczące informacji przedstawionych przez przedsiębiorstwo w związku z jego wnioskiem o wydanie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego — Decyzja o udzieleniu osobie trzeciej dostępu do dokumentów — Wniosek o zawieszenie wykonania — Pilny charakter — Fumus boni iuris — Wyważenie interesów]

text:
               5.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/27

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 20 lipca 2016 r. – PTC Therapeutics International/EMA
   (Sprawa T-718/15 R)
   ([Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Znajdujące się w posiadaniu EMA dokumenty dotyczące informacji przedstawionych przez przedsiębiorstwo w związku z jego wnioskiem o wydanie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego - Decyzja o udzieleniu osobie trzeciej dostępu do dokumentów - Wniosek o zawieszenie wykonania - Pilny charakter - Fumus boni iuris - Wyważenie interesów])
   (2016/C 326/48)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: PTC Therapeutics International Ltd (Dublin, Irlandia) (przedstawiciele: G. Castle, B. Kelly, H. Billson, solicitors, M. Demetriou, QC, i C. Thomas, barrister)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Leków (EMA) (przedstawiciele: T. Jabłoński, A. Spina, A. Rusanov, S. Marino i N. Rampal Olmedo, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: European Confederation of Pharmaceutical Entrepreneurs (Eucope) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: S. Cowlishaw, solicitor, i D. Scannell, barrister)

      Przedmiot

   Wniosek na podstawie art. 278 TFUE i 279 TFUE mający na celu w istocie zawieszenie wykonania decyzji Europejskiej Agencji Leków (EMA) EMA/722323/2015 z dnia 25 listopada 2015 r. udzielającej osobie trzeciej, na mocy rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001 L 145, s.43), dostępu do pewnych dokumentów zawierających informacje przedstawione w związku z wnioskiem o wydanie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego Translarna.

      Sentencja

               1)

               Zawiesza się wykonanie decyzji Europejskiej Agencji Leków (EMA) EMA/722323/2015 z dnia 25 listopada 2015 r. udzielającej osobie trzeciej, na mocy rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, dostępu do raportu z badania klinicznego „Ataluren (PTC124) PTC124-GD-007-DMD” dotyczącego badań skuteczności i bezpieczeństwa fazy 2B w odniesieniu do Atalurenu przeprowadzonych u uczestników badania z mutacją nonsensowną Duchenne'a i dystrofią mięśniową Beckera.

               2)

               Zakazuje się EMA ujawniania wskazanego w pkt 1 raportu.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-282/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 listopada 2006 r. — Włochy przeciwko Komisji (EFOGR — Wydatki wyłączone z finansowania wspólnotowego — Korekta finansowa — Rozwój rolnictwa — Pomoc na rzecz najbardziej potrzebujących)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/34

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 listopada 2006 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-282/04) (1)

   (EFOGR - Wydatki wyłączone z finansowania wspólnotowego - Korekta finansowa - Rozwój rolnictwa - Pomoc na rzecz najbardziej potrzebujących)
   (2006/C 331/76)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciel: G. De Bellis, avvocato dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. Cattabriga i L. Visaggio, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Żądanie stwierdzenia nieważności w części decyzji Komisji 2004/457/WE z dnia 29 kwietnia 2004 odmawiającej finansowania wspólnotowego niektórych wydatków poniesionych przez państwa członkowskie w ramach Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej, Sekcja Gwarancji (EFOGR) (Dz.U. L 202, str. 35) w zakresie, w jakim odmawia ona kwalifikacji pewnych wydatków poczynionych przez Republikę Włoską.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 251 z 9.10.2004.


title: Sprawa C-113/12: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 października 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court — Irlandia) — Donal Brady przeciwko Environmental Protection Agency (Środowisko naturalne — Dyrektywa 75/442/EWG — Gnojowica świńska wytworzona i składowana w gospodarstwie hodowli trzody chlewnej do momentu sprzedaży podmiotom prowadzącym gospodarstwa rolne, które wykorzystują ją jako nawóz na swoim terenie — Kwalifikacja jako odpady lub produkt uboczny — Przesłanki — Ciężar dowodu — Dyrektywa 91/676/EWG — Brak transpozycji — Odpowiedzialność osobista producenta za przestrzeganie prawa Unii dotyczącego odpadów i nawozów przez takie podmioty)

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/23

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 października 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court — Irlandia) — Donal Brady przeciwko Environmental Protection Agency
   (Sprawa C-113/12) (1)

   (Środowisko naturalne - Dyrektywa 75/442/EWG - Gnojowica świńska wytworzona i składowana w gospodarstwie hodowli trzody chlewnej do momentu sprzedaży podmiotom prowadzącym gospodarstwa rolne, które wykorzystują ją jako nawóz na swoim terenie - Kwalifikacja jako odpady lub produkt uboczny - Przesłanki - Ciężar dowodu - Dyrektywa 91/676/EWG - Brak transpozycji - Odpowiedzialność osobista producenta za przestrzeganie prawa Unii dotyczącego odpadów i nawozów przez takie podmioty)
   2013/C 344/38
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Supreme Court

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Donal Brady

      Strona pozwana: Environmental Protection Agency

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Supreme Court — Wykładnia art. 2 ust. 1 lit. b) dyrektywy Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów, zmienionej dyrektywą Rady 91/156/EWG z dnia 18 marca 1991 r. (Dz.U. L 78, s. 32) — Pojęcie odpadów — Gnojowica świńska dostarczana przez hodowcę trzody chlewnej do rolników jako nawóz — Prawo państwa członkowskiego do wprowadzenia osobistej odpowiedzialności hodowcy w przypadku nieprzestrzegania przez rolników wykorzystujących jego gnojowicę jako nawóz na swoich gruntach prawa Unii dotyczącego kontrolowania odpadów

      Sentencja

               1)

               Artykuł 1 lit. a) akapit pierwszy dyrektywy Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów, zmienionej decyzją Komisji 96/350/WE z dnia 24 maja 1996 r., należy interpretować w ten sposób, że gnojowica wytworzona w gospodarstwie intensywnej hodowli trzody chlewnej i składowana do czasu jej dostarczenia rolnikom w celu jej użycia przez nich jako nawozu a ich gruntach, nie stanowi „odpadów” w rozumieniu tego przepisu, lecz produkt uboczny, jeżeli producent zamierza sprzedać ją później na korzystnych dla siebie warunkach ekonomicznych, pod warunkiem że ponowne wykorzystanie gnojowicy jest nie tylko możliwe, lecz pewne, nie wymaga jakiegokolwiek wstępnego przetwarzania i jest stanowi kontynuację procesu produkcji. Sądy krajowe muszą sprawdzić, uwzględniając wszystkie istotne okoliczności charakteryzujące zawisłe przed nimi sprawy, czy te różne kryteria zostały spełnione.

               2)

               Prawo Unii nie sprzeciwia się temu, aby na producencie gnojowicy spoczywał ciężar wykazania, iż spełnione zostały kryteria pozwalające stwierdzić, że substancja taka jak gnojowica produkowana, składowana i sprzedawana w okolicznościach takich jak w postępowaniu głównym stanowi produkt uboczny, o ile nie prowadzi to do naruszenia skuteczności tego prawa, a zwłaszcza dyrektywy 75/442, oraz zapewnione zostanie przestrzeganie zobowiązań wynikających z tego prawa, a zwłaszcza obowiązku niepodporządkowywania przepisom tej dyrektywy substancji, które w zastosowaniu rzeczonych kryteriów należy uznać zgodnie z orzecznictwem Trybunału za produkty uboczne, do których dyrektywa ta nie ma zastosowania.

               3)

               Artykuł 2 ust. 1 lit. b) ppkt iii) dyrektywy 75/442, zmienionej decyzją 96/350, należy interpretować w ten sposób, że w braku transpozycji do prawa państwa członkowskiego dyrektywy Rady 91/676/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r. dotyczącej ochrony wód przed zanieczyszczeniami powodowanymi przez azotany pochodzenia rolniczego nie można uznać, iż odchody z hodowli wytworzone w ramach hodowli trzody chlewnej usytuowanej w tym państwie członkowskim są w związku z obowiązywaniem tej dyrektywy „objęte inną legislacją” w rozumieniu wymienionego przepisu.

               4)

               Przy założeniu, iż gnojowicę wytworzoną i przechowywaną w gospodarstwie hodowli trzody chlewnej należy zakwalifikować jako „odpady” w rozumieniu art. 1 lit. a) akapit pierwszy dyrektywy 75/44, zmienionej decyzją 96/350:

                           —

                           art. 8 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że bez względu na warunki nie dopuszcza on udzielenia rzeczonemu posiadaczowi zezwolenia na usuwanie tych odpadów poprzez ich sprzedaż rolnikowi wykorzystującemu je jako nawóz na swoich gruntach, jeżeli okaże się, że rolnik ten ani nie posiada zezwolenia, o którym mowa w art. 10 wspomnianej dyrektywy, ani nie jest zwolniony z obowiązku posiadania takiego zezwolenia i zarejestrowany zgodnie z przepisami art. 11 tej dyrektywy; oraz

                           —

                           art. 8 w związku z art. 10 i 11 wspomnianej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one temu, aby zbycie odpadów przez wspomnianego posiadacza na rzecz rolnika wykorzystującego je jako nawóz na swoich gruntach i posiadającego zezwolenie wymienione w rzeczonym art. 10 lub zwolnionego z obowiązku posiadania takiego zezwolenia i zarejestrowanego zgodnie z rzeczonym art. 11 było poddane warunkowi ponoszenia przez tego posiadacza odpowiedzialności za przestrzeganie przez rolnika przepisów mających zastosowanie do czynności odzyskiwania wykonywanych przez tego rolnika na mocy prawa Unii dotyczącego gospodarki odpadami i nawozami.

      (1)  Dz.U. C 151 z 26.5.2012.


title: Sprawa T-124/15: Skarga wniesiona w dniu 18 marca 2015 r. – Unicorn/OHIM – Mercilink Equipment Leasing (UNICORN)

text:
               26.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/30

         Skarga wniesiona w dniu 18 marca 2015 r. – Unicorn/OHIM – Mercilink Equipment Leasing (UNICORN)
   (Sprawa T-124/15)
   (2015/C 171/35)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Unicorn a.s. (Praga, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat L. Lorenc)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Mercilink Equipment Leasing Ltd (Limassol, Cypr)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy (Przedstawienie jednorożca) – Wspólnotowy znak towarowy nr 11 014 743

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 13.01.2015 w sprawie R 149/2014-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               OHIM nie uwzględnił we właściwy sposób dowodów przedstawionych przez zgłaszającego;

               —

               OHIM niesłusznie uwzględnił reputację wcześniejszych znaków towarowych.


title: Sprawa T-328/04: Skarga wniesiona dnia 3 sierpnia 2004 r. przez Güntera Wilmsa przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               6.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 273/33

         Skarga wniesiona dnia 3 sierpnia 2004 r. przez Güntera Wilmsa przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-328/04)
   (2004/C 273/64)
   Język postępowania: francuski
   Dnia 3 sierpnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wniesiona przez Güntera Wilmsa, zamieszkałego w Brukseli, reprezentowanego przez Marca van der Woudego i Valérie Landes, adwokatów, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Skarżący wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności listy awansowanych z dnia 27 listopada 2003 r. w części gdzie nie zawiera ona nazwiska skarżącego lub ewentualnie listy zasług z dnia 13 listopada 2003 r. w części gdzie nie zawiera ona nazwiska skarżącego w konsekwencji przyznania niewystarczającej liczby dodatkowych punktów pierwszeństwa;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji dyrektora generalnego Służby Prawnej podjętej na podstawie art. 6 ust. 3 ogólnych przepisów w zakresie stosowania art. 45 Regulaminu Pracowniczego, przyznającej skarżącemu jeden tylko punkt pierwszeństwa dyrekcji generalnej i w sumie jedynie 4 punkty pierwszeństwa z tytułu procesu przyznawania awansów 2003;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego, podjętej na mocy art. 9 ogólnych przepisów w zakresie stosowania art. 45, nie przyznającej skarżącemu żadnego punktu specjalnego pierwszeństwa „Komitetu ds. awansu za dodatkowe obowiązki w interesie instytucji” z tytułu procesu przyznawania awansów 2003;

               —

               stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji organu powołującego o odrzuceniu „skargi” skarżącego z dnia 14 lipca 2003 r., wniesionej za pośrednictwem Komitetu ds. awansu, podtrzymującej przyznanie punktów pierwszeństwa w służbie prawnej oraz przyznanie punktów pierwszeństwa za dodatkowe obowiązki;

               —

               obciążenie kosztami Komisji.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący utrzymuje, że decyzja dyrektora generalnego Służby Prawnej przyznająca mu 4 punkty pierwszeństwa stanowi naruszenie art. 45 Regulaminu Pracowniczego, art. 6 ust. 4 pkt a) ogólnych przepisów w zakresie stosowania art. 45 Regulaminu Pracowniczego, zasady prawa do kariery, a także oczywisty błąd w ocenie. Skarżący podnosi oprócz tego naruszenie art. 6 ust. 3 pkt a) ogólnych przepisów w zakresie stosowania art. 45 Regulaminu Pracowniczego oraz zasady prawa do kariery, w związku z zasadą równego traktowania. Po trzecie skarżący podnosi nadużycie władzy.
   Ponadto, decyzja organu powołującego nie przyznająca mu punktów pierwszeństwa za dodatkowe obowiązki jest, według skarżącego, niezgodna z prawem, ponieważ stanowi naruszenie art. 9 ust. 1 i 2 oraz załącznika 1 do ogólnych przepisów w zakresie stosowania art. 45 Regulaminu Pracowniczego oraz zasady równego traktowania.
   W końcu skarżący podnosi niezgodność z prawem decyzji organu powołującego nie przyznającej mu dodatkowych punktów awansu w związku z jego skargą za pośrednictwem Komitetu ds. awansu z uwagi na to, że decyzja ta nie jest wystarczająco uzasadniona.


title: Sprawa C-360/09: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 14 czerwca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Bonn — Niemcy) — Pfleiderer AG przeciwko Bundeskartellamt (Konkurencja — Postępowanie administracyjne — Dokumenty i informacje przekazane w ramach krajowego programu współpracy — Możliwość wystąpienia szkodliwych następstw udzielenia osobom trzecim dostępu do takich dokumentów dla skuteczności i dobrego funkcjonowania współpracy między organami tworzącymi Europejską Sieć Konkurencji)

text:
               6.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/5

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 14 czerwca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Bonn — Niemcy) — Pfleiderer AG przeciwko Bundeskartellamt
   (Sprawa C-360/09) (1)

   (Konkurencja - Postępowanie administracyjne - Dokumenty i informacje przekazane w ramach krajowego programu współpracy - Możliwość wystąpienia szkodliwych następstw udzielenia osobom trzecim dostępu do takich dokumentów dla skuteczności i dobrego funkcjonowania współpracy między organami tworzącymi Europejską Sieć Konkurencji)
   2011/C 232/08
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Amtsgericht Bonn

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Pfleiderer AG

      Strona pozwana: Bundeskartellamt

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Amtsgericht Bonn — Wykładnia przepisów prawa wspólnotowego w dziedzinie porozumień, decyzji i uzgodnionych praktyk, a w szczególności art. 11 i 12 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. L 1, s. 1), a także postanowień art. 10 akapit drugi WE w związku z art. 3 ust. 1 lit. g) WE — Dokumenty i informacje przekazywane w ramach krajowego programu współpracy władzom ds. konkurencji państw członkowskich przez podmioty wnioskujące o złagodzenie sankcji — Możliwość wystąpienia szkodliwych następstw udzielenia osobom trzecim dostępu do takich dokumentów dla skuteczności i dobrego funkcjonowania współpracy między organami tworzącymi Europejską Sieć Konkurencji

      Sentencja

   Przepisy prawa Unii w dziedzinie karteli, a w szczególności rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 101 TFUE i 102 TFUE, należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie temu, by osobie pokrzywdzonej w wyniku naruszenia prawa konkurencji Unii i zmierzającej do uzyskania odszkodowania udzielony został dostęp do dokumentów dotyczących postępowania w sprawie współpracy prowadzonego w odniesieniu do sprawcy tego naruszenia. Zadaniem sądów państw członkowskich jest jednak określenie — na podstawie prawa krajowego — warunków, na jakich dostępu takiego należy udzielić lub odmówić, po rozważeniu interesów chronionych przez prawo Unii.

      (1)  Dz.U. C 297 z 5.12.2009.


title: Sprawa T-398/12: Postanowienie Sądu z dnia 4 czerwca 2013 r. — Cosma Moden przeciwko OHIM — s.Oliver Bernd Freier (COSMA) (Wspólnotowy znak towarowy — Sprzeciw — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/81

         Postanowienie Sądu z dnia 4 czerwca 2013 r. — Cosma Moden przeciwko OHIM — s.Oliver Bernd Freier (COSMA)
   (Sprawa T-398/12) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Sprzeciw - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania)
   2013/C 225/179
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Cosma Moden GmbH & Co. KG (Emsdetten, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Meyer)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Schifko, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: s.Oliver Bernd Freier GmbH & Co. KG (Rottendorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci S. Körber i B. Bleifeld)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 4 lipca 2012 r. (sprawa R 2011/2010-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Cosma Moden GmbH & Co. KG a s.Oliver Bernd Freier GmbH & Co. KG.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Strona skarżąca i druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą pokrywają własne koszty oraz każda z nich połowę kosztów strony pozwanej.

      (1)  Dz.U. C 331 z 27.10.2012.


title: Sprawa C-611/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Retten i Glostrup (Dania) w dniu 22 grudnia 2014 r. – Anklagemyndigheden/Canal Digital Danmark A/S

text:
               2.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/18

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Retten i Glostrup (Dania) w dniu 22 grudnia 2014 r. – Anklagemyndigheden/Canal Digital Danmark A/S
      (Sprawa C-611/14)
      (2015/C 073/25)
      Język postępowania: duński

         Sąd odsyłający

      Retten i Glostrup

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Anklagemyndigheden

         Strona oskarżona: Digital Danmark A/S

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2005/29/WE z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącą nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym (dyrektywę o nieuczciwych praktykach handlowych) (1) należy interpretować w ten sposób, że sprzeczny jest z nią krajowy reżim prawny taki jak ten wynikający z § 3 markedsføringslov [duńskiej ustawy o ochronie obrotu gospodarczego], który, zakazując stosowania wprowadzających w błąd praktyk handlowych, w tym także tych związanych z zaproszeniami do dokonania zakupu, ani w swej treści, ani nigdzie indziej w tej ustawie nie powołuje się na ograniczenia wynikające z art. 7 ust. 1 dyrektywy, zgodnie z którym należy wziąć pod uwagę to, czy w ramach stosowania danej praktyki pomijane są istotne informacje potrzebne przeciętnemu konsumentowi, stosownie do okoliczności, do podjęcia świadomej decyzji dotyczącej transakcji oraz te wynikające z art. 7 ust. 3 dyrektywy, zgodnie z którym należy uwzględnić ograniczenia przestrzenne lub czasowe nieodłącznie związane ze stosowanym w przypadku danej praktyki handlowej środkiem przekazu?

                  2)

                  Czy art. 6 dyrektywy o nieuczciwych praktykach handlowych należy interpretować w ten sposób, że – w przypadkach, gdy przedsiębiorca zadecyduje o skalkulowaniu ceny za bieżący abonament w taki sposób, iż konsument musi uiścić zarówno bieżącą opłatę miesięczną, jak i bieżącą opłatę półroczną – za wprowadzającą w błąd należałoby uznać praktykę, w ramach której cena miesięczna jest szczególnie podkreślana w działaniach marketingowych, a informacja o opłacie półrocznej zostaje całkowicie pominięta lub przedstawiona w mniej widoczny sposób?

                  3)

                  Czy art. 7 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że – w przypadkach, gdy przedsiębiorca zadecyduje o skalkulowaniu ceny za bieżący abonament w taki sposób, iż konsument musi uiścić zarówno bieżącą opłatę miesięczną, jak i bieżącą opłatę półroczną – za wprowadzające w błąd pominięcie w rozumieniu art. 7 tej dyrektywy należałoby uznać praktykę, w ramach której cena miesięczna jest szczególnie podkreślana w działaniach marketingowych, a informacja o opłacie półrocznej zostaje całkowicie pominięta lub przedstawiona w mniej widoczny sposób?

                  4)

                  Czy przy ocenie tego, czy dana praktyka handlowa wprowadza w błąd w sytuacjach takich, jak te opisane w pytaniach 2 i 3, należy wziąć pod uwagę to, czy w ramach opisanych działań marketingowych:

                              a)

                              podana zostaje łączna cena abonamentu za okres, w którym nie można z niego zrezygnować pod rygorem kar umownych, obejmująca również opłatę półroczną,
                              lub

                              b)

                              w internecie umieszczane są ogłoszenia lub reklamy odsyłające do strony internetowej przedsiębiorcy, z której treści wynika zarówno wysokość półrocznej opłaty, jak i obejmująca ją łączna cena abonamentu?

                  5)

                  Czy dla odpowiedzi na pytania 2 i 3 ma znaczenie to, że działania marketingowe są prowadzone za pomocą reklamy telewizyjnej?

                  6)

                  Czy art. 7 ust. 4 dyrektywy zawiera wyczerpujące wyliczenie kategorii istotnych informacji, jakie należy zawrzeć w zaproszeniu do dokonania kupna?

                  7)

                  W przypadku udzielenia twierdzącej odpowiedzi na pytanie 6, czy art. 7 ust. 4 dyrektywy wyklucza możliwość uznania zaproszenia do dokonania zakupu – w którym podana zostaje cena, jaką konsument musiałby zapłacić za pierwszy rok obowiązywania umowy abonamentowej (w czasie którego nie można z niej zrezygnować pod rygorem kar umownych) – za wprowadzającą w błąd praktykę handlową w rozumieniu art. 7 ust. 1 i 2 czy też art. 6 dyrektywy, jeśli przykładowo podawane w nim są dalsze informacje o poszczególnych – ale nie wszystkich – elementach składowych ceny produktu?

         (1)  Dz.U. L 149, s. 22.


title: Sprawy połączone T-109/05 i T-444/05: Wyrok Sądu z dnia 24 maja 2011 r. — NLG przeciwko Komisji (Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Dokumenty dotyczące składników kosztów wynikających z zobowiązań z zakresu usług publicznych w dziedzinie pomocy państwa — Odmowa dostępu — Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych osoby trzeciej — Tajemnica zawodowa — Obowiązek uzasadnienia — Równość traktowania — Dokumenty pochodzące od państwa członkowskiego)

text:
               9.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 204/20

         Wyrok Sądu z dnia 24 maja 2011 r. — NLG przeciwko Komisji
   (Sprawy połączone T-109/05 i T-444/05) (1)

   (Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dokumenty dotyczące składników kosztów wynikających z zobowiązań z zakresu usług publicznych w dziedzinie pomocy państwa - Odmowa dostępu - Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych osoby trzeciej - Tajemnica zawodowa - Obowiązek uzasadnienia - Równość traktowania - Dokumenty pochodzące od państwa członkowskiego)
   2011/C 204/34
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Navigazione Libera del Golfo Srl (NLG), dawniej Navigazione Libera del Golfo SpA (Neapol, Włochy) (przedstawiciele: S. Ravenna i A. Abate, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Costa de Oliveira i V. Di Bucci, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Włoska (przedstawiciele: początkowo I. Braguglia, pełnomocnik, i M. Fiorilli, avvocato dello Stato, a następnie M. Fiorilli i R. Adam, pełnomocnik, oraz wreszcie I. Bruni, avvocato dello Stato) (sprawa T-444/05); Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: B. Driessen i A. Vitro, pełnomocnicy) (sprawa T-444/05); Caremar SpA (Neapol) (przedstawiciele: początkowo G.M. Roberti, A. Franchi i G. Bellitti, a następnie G.M. Roberti, G. Bellitti i I. Perego, adwokaci) (sprawy T-109/05 i T-444/05)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji D(2005) 997 z dnia 3 lutego 2005 r. i D(2005) 9766 z dnia 12 października 2005 r. odmawiających skarżącej dostępu do pewnych danych, które nie zostały ujęte w opublikowanej wersji decyzji Komisji 2005/163/WE z dnia 16 marca 2004 r. w sprawie pomocy państwa wypłaconej przez Włochy przedsiębiorstwom żeglugowym Adriatica, Caremar, Siremar, Saremar i Toremar (Grupa Tirrenia) (Dz.U. 2005, L 53, s. 29).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji D(2005) 997 z dnia 3 lutego 2005 r. w zakresie, w jakim dotyczy ona odmowy dostępu do szczegółowych składników kosztów dodatkowych ponoszonych rocznie przez Caremar SpA w związku z usługami przewozu osób świadczonymi na trasie Neapol-Beverello/Capri zarówno przy użyciu promów, jak i szybkich jednostek.

               2)

               Skarga w sprawie T-109/05 zostaje oddalona w pozostałym zakresie.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa jedną trzecią własnych kosztów i jedną trzecią kosztów poniesionych przez Navigazione Libera del Golfo Srl (NLG), zaś ta spółka pokrywa dwie trzecie własnych kosztów i dwie trzecie kosztów poniesionych przez Komisję w sprawie T-109/05.

               4)

               Caremar pokrywa własne koszty w sprawie T-109/05.

               5)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji D(2005) 9766 z dnia 12 października 2005 r.

               6)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania w sprawie T-444/05.

               7)

               Republika Włoska, Rada Unii Europejskiej i Caremar pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.4.2005.


               19.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 41/31

         Skarga wniesiona w dniu 3 lutego 2009 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Księstwu Liechtensteinu
   (Sprawa E-1/09)
   (2009/C 41/09)
   Skarga przeciwko Księstwu Liechtensteinu została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 3 lutego 2009 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Bjørnara Alterskjæra i Florence Simonetti, działających jako pełnomocnicy Urzędu Nadzoru EFTA, 35, Rue Belliard, B-1040 Bruksela.
   Urząd Nadzoru EFTA występuje do Trybunału EFTA o stwierdzenie, że:

               1)

                  wymagając od członków zarządu i kierownictwa banków mających siedzibę w Liechtensteinie, by ze względu na ich miejsce zamieszkania byli w stanie w sposób rzeczywisty i nienaganny wykonywać swoje funkcje i obowiązki, Księstwo Liechtensteinu uchybiło swoim zobowiązaniom wynikającym z Porozumienia EOG, w szczególności z jego art. 28 i 31;

               2)

                  wymagając miejsca zamieszkania, z którego możliwe jest skuteczne i regularne wykonywanie swoich obowiązków przez prawników, rzeczników patentowych, audytorów i powierników, Księstwo Liechtensteinu uchybiło swoim zobowiązaniom wynikającym z Porozumienia EOG, w szczególności z jego art. 31;

               3)

                  koszty tego postępowania obciążają Księstwo Liechtensteinu.

         Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Sprawa dotyczy wymaganego prawem Liechtensteinu miejsca zamieszkania członków zarządu i kierownictwa banków mających siedzibę w Liechtensteinie, a także prawników, rzeczników patentowych, audytorów i powierników.

               —

               Artykuł 28 Porozumienia EOG gwarantuje swobodę przemieszczania się obywateli państw należących do EOG oraz zakazuje dyskryminacji w obrębie EOG ze względu na przynależność państwową, m.in w zakresie zatrudnienia.

               —

               Artykuł 31 Porozumienia EOG wymaga traktowania obywateli państw należących do EOG, powołujących się na prawo do korzystania ze swobody przedsiębiorczości, na równi z obywatelami państwa, na którego terytorium działalność jest zakładana.


title: Sprawa C-472/10: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 kwietnia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Pest Megyei Bíróság — Węgry) — Nemzeti Fogyasztóvédelmi Hatóság przeciwko Invitel Távközlési Zrt (Dyrektywa 93/13/EWG — Artykuł 3 ust. 1 i 3 — Artykuły 6 i 7 — Umowy konsumenckie — Nieuczciwe postanowienia umowne — Jednostronna zmiana postanowień umownych przez przedsiębiorcę — Powództwo o zaniechanie naruszeń wytoczone na rzecz konsumentów przez działający w interesie publicznym podmiot wskazany przez prawo krajowe — Stwierdzenie nieuczciwego charakteru postanowienia umownego — Skutki prawne)

text:
               16.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 174/7

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 kwietnia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Pest Megyei Bíróság — Węgry) — Nemzeti Fogyasztóvédelmi Hatóság przeciwko Invitel Távközlési Zrt
   (Sprawa C-472/10) (1)

   (Dyrektywa 93/13/EWG - Artykuł 3 ust. 1 i 3 - Artykuły 6 i 7 - Umowy konsumenckie - Nieuczciwe postanowienia umowne - Jednostronna zmiana postanowień umownych przez przedsiębiorcę - Powództwo o zaniechanie naruszeń wytoczone na rzecz konsumentów przez działający w interesie publicznym podmiot wskazany przez prawo krajowe - Stwierdzenie nieuczciwego charakteru postanowienia umownego - Skutki prawne)
   2012/C 174/08
   Język postępowania: węgierski

      Sąd krajowy

   Pest Megyei Bíróság

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona powodowa: Nemzeti Fogyasztóvédelmi Hatóság

      Strona pozwana: Invitel Távközlési Zrt

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Pest Megyei Bíróság — Wykładnia art. 3 ust. 1 w związku z pkt 1 lit. j) i pkt 2 lit. d) załącznika, a także art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. L 95, s. 29) — Postanowienie pozwalające przedsiębiorcy na jednostronną zmianę postanowień umowy bez ważnego powodu i bez wyraźnego opisu sposobu zmiany cen — Nieuczciwy charakter postanowienia — Skutki prawne wynikające ze stwierdzenia nieuczciwości danego postanowienia umownego w ramach powództwa w interesie zbiorowym

      Sentencja

               1)

               Do właściwości sądu krajowego, orzekającego w postępowaniu o zaniechanie naruszeń wszczętym na rzecz konsumentów przez działający w interesie publicznym podmiot wskazany przez prawo krajowe, należy dokonanie oceny, w świetle art. 3 ust. 1 i 3 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, nieuczciwego charakteru postanowienia umownego zawartego w sporządzonym przez przedsiębiorcę wzorcu umowy konsumenckiej, zgodnie z którym przedsiębiorcy przysługuje prawo jednostronnego dokonywania zmiany wysokości opłat związanych ze świadczoną przez niego usługą, przy czym postanowienie to nie określa w sposób jasny sposobu wyliczania wysokości opłat ani nie wskazuje uzasadnionych powodów takiej zmiany. Dokonując takiej oceny, sąd krajowy powinien w szczególności ustalić, czy — uwzględniając ogół postanowień wzorca umowy konsumenckiej obejmującego sporne postanowienie, a także mając na względzie przepisy krajowe ustanawiające prawa i obowiązki, które mogą uzupełniać prawa i obowiązki określone w rozpatrywanym wzorcu — powody lub sposób zmiany wysokości opłat związanych ze świadczoną usługą zostały określone w sposób jasny i zrozumiały, a także, w odpowiednim wypadku, czy konsumentowi przysługuje uprawnienie do wypowiedzenia umowy.

               2)

               Artykuł 6 ust. 1 dyrektywy 93/13 w związku z art. 7 ust. 1 i 2 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że:

                           —

                           nie stoją one na przeszkodzie temu, by stwierdzenie — w sprawie z powództwa o zaniechanie naruszeń, o którym mowa w art. 7 tej dyrektywy, wytoczonego na rzecz konsumentów przez działający w interesie publicznym podmiot wskazany przez prawo krajowe przeciwko przedsiębiorcy — nieważności nieuczciwego postanowienia umownego zawartego we wzorcu umowy konsumenckiej, wywierało, zgodnie z tymi przepisami, skutki wobec ogółu konsumentów, którzy zawarli z zainteresowanym przedsiębiorcą umowę, do której stosuje się ten sam wzorzec umowy, w tym wobec konsumentów, którzy nie byli stroną postępowania o zaniechanie naruszeń;

                           —

                           w wypadku stwierdzenia nieuczciwego charakteru postanowienia wzorca umowy w ramach takiego postępowania sądy krajowe są zobowiązane, także na przyszłość, wyciągać z urzędu wszelkie konsekwencje wynikające z prawa krajowego, tak aby wspomniane postanowienie nie wiązało konsumentów, którzy zawarli z zainteresowanym przedsiębiorcą umowę, do której stosuje się ten sam wzorzec umowy.

      (1)  Dz.U. C 346 z 18.12.2010.