title: Sprawa C-168/11: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 28 lutego 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — Manfred Beker, Christa Beker przeciwko Finanzamt Heilbronn (Swobodny przepływ kapitału — Podatek dochodowy — Dochody kapitałowe — Umowa w sprawie unikania podwójnego opodatkowania — Dywidendy wypłacane przez spółki mające siedzibę w państwach członkowskich i w państwach trzecich — Określenie maksymalnej wysokości zaliczenia podatku pobranego u źródła za granicą na poczet krajowego podatku dochodowego — Brak uwzględnienia wydatków osobistych i związanych z trybem życia — Względy uzasadniające)

text:
               20.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 114/9

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 28 lutego 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — Manfred Beker, Christa Beker przeciwko Finanzamt Heilbronn
   (Sprawa C-168/11) (1)

   (Swobodny przepływ kapitału - Podatek dochodowy - Dochody kapitałowe - Umowa w sprawie unikania podwójnego opodatkowania - Dywidendy wypłacane przez spółki mające siedzibę w państwach członkowskich i w państwach trzecich - Określenie maksymalnej wysokości zaliczenia podatku pobranego u źródła za granicą na poczet krajowego podatku dochodowego - Brak uwzględnienia wydatków osobistych i związanych z trybem życia - Względy uzasadniające)
   2013/C 114/11
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strony skarżące: Manfred Beker, Christa Beker

      Strona pozwana: Finanzamt Heilbronn

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesfinanzhof — Wykładnia art. 56 WE — Przepisy krajowe w dziedzinie podatku dochodowego od osób fizycznych umożliwiające odliczenie podatku uiszczonego zagranicą jedynie od części krajowego podatku dochodowego odnoszącej się do dochodów zagranicznych — Metoda określania tej części krajowego podatku dochodowego skutkująca proporcjonalnym przypisaniem wydatków i obciążeń nadzwyczajnych podlegających odliczeniu również od przychodów zagranicznych, co prowadzi do odpowiedniego zmniejszenia maksymalnej kwoty odliczenia podatków zagranicznych

      Sentencja

   Artykuł 63 TFUE należy interpretować w ten sposób, że postanowienie to stoi na przeszkodzie przepisowi państwa członkowskiego, na mocy którego w ramach systemu mającego na celu ograniczenie podwójnego opodatkowania, w przypadku gdy podatnicy podlegający nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, od zagranicznych dochodów płacą w państwie, z którego te dochody pochodzą, podatek odpowiadający podatkowi dochodowemu pobieranemu przez rzeczone państwo członkowskie, zagraniczny podatek zostaje zaliczony na poczet podatku dochodowego w tymże państwie członkowskim, w taki sposób, iż podatek dochodowy należny tytułem dochodów podlegających opodatkowaniu w tym państwie członkowskim — włącznie z dochodami zagranicznymi — jest mnożony przez stosunek tych zagranicznych dochodów i sumy dochodów, przy czym w sumie tej nie są uwzględniane wydatki szczególne i nadzwyczajne obciążenia jako wydatki związane z trybem życia lub z sytuacją osobistą i rodzinną.

      (1)  Dz.U. C 211 z 16.7.2011.


title: Sprawa T-205/05: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 26 lutego 2007 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Klauzula arbitrażowa — Program eContent — Rozwiązanie umowy — Zwrot — Niedopuszczalność)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/41

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 26 lutego 2007 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji
   (Sprawa T-205/05) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Klauzula arbitrażowa - Program eContent - Rozwiązanie umowy - Zwrot - Niedopuszczalność)
   (2007/C 95/84)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Wilderspin i M. Patkova, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o stwierdzenie nieważności, po pierwsze, decyzji Komisji z dnia 16 maja 2003 r. w sprawie rozwiązania umowy EDC-53007 eEBO/27873, po drugie, decyzji Komisji z dnia 12 listopada 2004 r. w sprawie zwrotu skarżącej kosztów wykonanych prac w kwocie nieprzekraczającej 85 971 EUR, a po trzecie, decyzji Komisji z dnia 7 marca 2005 r. w sprawie żądania od skarżącej zapłaty kwoty 59 485 EUR
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Skarżąca pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję.

      (1)  Dz.U. C 193 z 6.8.2005.


title: Sprawa C-599/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Najvyšší súd Slovenskej republiky (Republika Słowacka) w dniu 17 grudnia 2010 r. — SAG ELV Slovensko, a.s., FELA Management AG, ASCOM (Schweiz) AG, Asseco Central Europe, a.s., TESLA STROPKOV, a.s., Autostrade per ľItalia S.p.A., EFKON AG, STALEXPORT Autostrady S.A. przeciwko Úrad pre verejné obstarávanie

text:
               5.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Najvyšší súd Slovenskej republiky (Republika Słowacka) w dniu 17 grudnia 2010 r. — SAG ELV Slovensko, a.s., FELA Management AG, ASCOM (Schweiz) AG, Asseco Central Europe, a.s., TESLA STROPKOV, a.s., Autostrade per ľItalia S.p.A., EFKON AG, STALEXPORT Autostrady S.A. przeciwko Úrad pre verejné obstarávanie
   (Sprawa C-599/10)
   2011/C 72/19
   Język postępowania: słowacki

      Sąd krajowy

   Najvyšší súd Slovenskej republiky

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: SAG ELV Slovensko, a.s., FELA Management AG, ASCOM (Schweiz) AG, Asseco Central Europe, a.s., TESLA STROPKOV, a.s., Autostrade per ľItalia S.p.A., EFKON AG, STALEXPORT Autostrady S.A.

      Strona pozwana: Úrad pre verejné obstarávanie

      Interwenient: Národná dialnicná spolocnost, a.s.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy jest zgodna z dyrektywą 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (1), w wersji obowiązującej w rozpatrywanym okresie, wykładnia, zgodnie z którą w świetle art. 51 i art. 2 tej dyrektywy, mając na uwadze zasady niedyskryminacji i przejrzystości przy udzielaniu zamówień publicznych, instytucja zamawiająca ma obowiązek zażądać udzielenia wyjaśnień w przedmiocie oferty w poszanowaniu subiektywnego prawa procesowego jednostki do bycia wezwaną do uzupełnienia lub wyjaśnienia zaświadczeń i dokumentów przedłożonych na podstawie art. 45–50 wspomnianej dyrektywy, w przypadku gdy dyskusyjne lub niejasne zrozumienie oferty uczestnika przetargu może prowadzić do jego wykluczenia z tego przetargu?

               2)

               Czy jest zgodna z dyrektywą [2004/18/WE], w wersji obowiązującej w rozpatrywanym okresie, wykładnia, zgodnie z którą w świetle art. 51 i art. 2 tej dyrektywy na mocy zasad niedyskryminacji i przejrzystości przy udzielaniu zamówień publicznych instytucja zamawiająca nie ma obowiązku zażądania udzielenia wyjaśnień w przedmiocie oferty, w przypadku gdy instytucja ta uważa za ustalone, że nie są spełnione wymogi związane z przedmiotem zamówienia?

               3)

               Czy jest zgodny z art. 51 i art. 2 dyrektywy [2004/18/WE], w wersji obowiązującej w rozpatrywanym okresie, przepis prawa krajowego, zgodnie z którym komisja ustanowiona w celu oceny ofert jest jedynie uprawniona do żądania na piśmie od oferentów udzielenia wyjaśnień w przedmiocie oferty?
               Czy jest zgodne z art. 55 dyrektywy [2004/18/WE] stanowisko instytucji zamawiającej, zgodnie z którym instytucja ta nie jest zobowiązana do zażądania od oferenta udzielenia wyjaśnień w przedmiocie rażąco niskiej ceny, i czy mając na uwadze sformułowanie pytania, jakie instytucja zamawiająca zadała skarżącym I i II w odniesieniu do rażąco niskiej ceny, skarżące miały możliwość wystarczającego zilustrowania podstawowych charakterystycznych parametrów przedstawionej oferty?

      (1)  Dz.U. L 134 z 30.4.2004, s. 114.


title: Sprawy połączone C-446/09 i C-495/09: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 1 grudnia 2011 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen — Belgia, Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division), Zjednoczone Królestwo) — Koninklijke Philips Electronics NV przeciwko Lucheng Meijing Industrial Company Ltd, Far East Sourcing Ltd, Röhlig Hong Kong Ltd, Röhlig Belgium NV (C-446/09), Nokia Corporation przeciwko Her Majesty’s Commissioners of Revenue and Customs (C-495/09) (Wspólna polityka handlowa — Zwalczanie wprowadzania do Unii towarów podrobionych i towarów pirackich — Rozporządzenia (WE) nr 3295/94 i nr 1383/2003 — Skład celny i tranzyt zewnętrzny towarów pochodzących z państw trzecich i stanowiących imitację lub kopię produktów chronionych w Unii prawami własności intelektualnej — Interwencja organów państw członkowskich — Przesłanki)

text:
               4.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/4

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 1 grudnia 2011 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen — Belgia, Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division), Zjednoczone Królestwo) — Koninklijke Philips Electronics NV przeciwko Lucheng Meijing Industrial Company Ltd, Far East Sourcing Ltd, Röhlig Hong Kong Ltd, Röhlig Belgium NV (C-446/09), Nokia Corporation przeciwko Her Majesty’s Commissioners of Revenue and Customs (C-495/09)
   (Sprawy połączone C-446/09 i C-495/09) (1)

   (Wspólna polityka handlowa - Zwalczanie wprowadzania do Unii towarów podrobionych i towarów pirackich - Rozporządzenia (WE) nr 3295/94 i nr 1383/2003 - Skład celny i tranzyt zewnętrzny towarów pochodzących z państw trzecich i stanowiących imitację lub kopię produktów chronionych w Unii prawami własności intelektualnej - Interwencja organów państw członkowskich - Przesłanki)
   2012/C 32/07
   Języki postępowania: niderlandzki i angielski

      Sądy krajowe

   Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen, Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)

      Strony w postępowaniach przed sądami krajowymi

      Strona skarżąca: Koninklijke Philips Electronics NV (C-446/09), Nokia Corporation (C-495/09)

      Strona pozwana: Lucheng Meijing Industrial Company Ltd, Far East Sourcing Ltd, Röhlig Hong Kong Ltd, Röhlig Belgium NV (C-446/09), Her Majesty’s Commissioners of Revenue and Customs (C-495/09)

      Przy udziale: International Trademark Association

      Przedmiot

   (C-446/09)
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen — Wykładnia art. 6 ust. 2 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 3295/94 z dnia 22 grudnia 1994 r. ustanawiającego środki uniemożliwiające dopuszczanie do swobodnego obrotu, wywozu, powrotnego wywozu lub poddawania procedurze zawieszającej towarów podrabianych i towarów pirackich (Dz.U. L 341, s. 8) — Dopuszczenie do swobodnego obrotu i poddanie procedurze zawieszającej — Mające zastosowanie przepisy prawne — Towary pochodzące z państw trzecich — Naruszenie praw własności intelektualnej przysługujących ich właścicielowi
   (C-495/09)
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) — Wykładnia art. 2 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady nr 1383/2003 z dnia 22 lipca 2003 r. dotyczącego działań organów celnych skierowanych przeciwko towarom podejrzanym o naruszenie niektórych praw własności intelektualnej oraz środków podejmowanych w odniesieniu do towarów, co do których stwierdzono, że naruszyły takie prawa (Dz.U. L 196, s. 7) — Pojęcie towarów podrobionych — Towary oznaczone wspólnotowym znakiem towarowym, przewożone tranzytem z państwa trzeciego, w którym zostały wyprodukowane, i przeznaczone na rynek innego państwa trzeciego — Telefony komórkowe „Nokia”

      Sentencja

   Wykładni rozporządzenia Rady (WE) nr 3295/94 z dnia 22 grudnia 1994 r. ustanawiającego środki dotyczące wprowadzania do Wspólnoty i wywozu oraz powrotnego wywozu poza Wspólnotę towarów naruszających niektóre prawa własności intelektualnej, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 241/1999 z dnia 25 stycznia 1999 r. oraz rozporządzenia Rady (WE) nr 1383/2003 z dnia 22 lipca 2003 r. dotyczącego działań organów celnych skierowanych przeciwko towarom podejrzanym o naruszenie niektórych praw własności intelektualnej oraz środków podejmowanych w odniesieniu do towarów, co do których stwierdzono, że naruszyły takie prawa, należy dokonywać w ten sposób, że:

               —

               towary pochodzące z państwa trzeciego i stanowiące imitację produktu chronionego w Unii Europejskiej prawem znaku towarowego lub kopię produktu chronionego w Unii prawem autorskim, prawem pokrewnym lub wzorem nie mogą być uznane za „towary podrobione” lub „towary pirackie” w rozumieniu rzeczonych rozporządzeń wyłącznie z uwagi na fakt, że zostały one wprowadzone na obszar celny Unii w ramach procedury zawieszającej;

               —

               towary te mogą natomiast naruszać wskazane prawo, a zatem zostać uznane za „towary podrobione” lub „towary pirackie”, jeżeli zostanie udowodnione, że są one przeznaczone do wprowadzenia do obrotu w Unii Europejskiej, przy czym taki dowód zostaje przedstawiony, w szczególności gdy okaże się, że wskazane towary zostały sprzedane klientowi w Unii lub były przedmiotem oferty sprzedaży bądź reklamy skierowanej do konsumentów w Unii lub też gdy z dokumentów lub korespondencji dotyczących tych towarów wynika, że możliwe jest skierowanie ich do konsumentów w Unii;

               —

               aby organ właściwy w zakresie wydania rozstrzygnięcia co do istoty mógł skutecznie zbadać, czy taki dowód został przedstawiony oraz czy zaistniały inne okoliczności stanowiące o naruszeniu powołanego prawa własności intelektualnej, organ celny do którego zwrócono się z wnioskiem o podjęcie działania powinien, jeżeli tylko posiada poszlaki pozwalające podejrzewać, że doszło do wskazanego naruszenia, zawiesić zwolnienie rzeczonych towarów lub przystąpić do ich zajęcia oraz, że

               —

               do poszlak tych można w szczególności zaliczyć: fakt, że nie zostało zgłoszone przeznaczenie towarów, podczas gdy zawieszająca procedura celna, o której zastosowanie wniesiono, wymaga takiego zgłoszenia; brak szczegółowych lub wiarygodnych informacji co do tożsamości lub adresu producenta lub nadawcy towarów; brak współpracy z organami celnymi bądź też ujawnienie dokumentów lub korespondencji dotyczących danych towarów, które pozwalają przyjąć, że może nastąpić skierowanie ich do konsumentów w Unii Europejskiej.

      (1)  Dz.U. C 24 z 30.1.2010.

      Dz.U. C 37 z 13.2.2010.


title: Sprawa C-340/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshofs (Austria) w dniu 16 czerwca 2016 r. – Landeskrankenanstalten-Betriebsgesellschaft – KABEG/Mutuelles du Mans Assurances IARD SA (MMA IARD)

text:
               22.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshofs (Austria) w dniu 16 czerwca 2016 r. – Landeskrankenanstalten-Betriebsgesellschaft – KABEG/Mutuelles du Mans Assurances IARD SA (MMA IARD)
   (Sprawa C-340/16)
   (2016/C 305/26)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberster Gerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Landeskrankenanstalten-Betriebsgesellschaft – KABEG

      Strona pozwana: Mutuelles du Mans assurances IARD SA (MMA IARD)

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy powództwo wniesione przez krajowego pracodawcę o odszkodowanie z tytułu przeniesionej na niego szkody powstałej w wyniku dalszego wypłacania wynagrodzenia swojemu pracownikowi mającemu miejsce zamieszkania w kraju zalicza się do „spraw dotyczących ubezpieczenia” w rozumieniu art. 8 rozporządzenia (WE) nr 44/2001 (1), jeżeli

                           (a)

                           pracownik został ranny w wypadku drogowym w państwie członkowskim (we Włoszech),

                           (b)

                           powództwo jest skierowane przeciwko mającemu siedzibę w innym państwie członkowskim (Francji) ubezpieczycielowi udzielającemu ochrony w zakresie odpowiedzialności cywilnej pojazdu, który spowodował szkodę i

                           (c)

                           pracodawca ma formę podmiotu prawa publicznego z własną osobowością prawną?

               2.

               W wypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej:
               Czy art 9 ust. 1 lit. b) w związku z art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 44/[2001] należy interpretować w ten sposób, że pracodawca wypłacający dalej wynagrodzenie jako „poszkodowany” może wytoczyć powództwo przeciwko ubezpieczycielowi udzielającemu ochrony w zakresie odpowiedzialności cywilnej przed sądem miejsca, w którym pracodawca ma siedzibę, o ile takie bezpośrednie powództwo jest dopuszczalne?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych, Dz.U. L 12, s. 1.


title: Sprawa T-169/08: Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2008 r. — DEI przeciwko Komisji

text:
               19.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/24

         Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2008 r. — DEI przeciwko Komisji
   (Sprawa T-169/08)
   (2008/C 183/47)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Dimosia Epicheirisi Ilektrismou A.E. (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: P. Anestis, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszej skardze skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2008) 824 wersja ostateczna z dnia 5 marca 2008 r. w sprawie przyznania lub utrzymania w mocy przez Republikę Grecką na rzecz Dimosia Epicheirisi Ilektrismou praw do wydobywania lignitu.
   Skarżąca podnosi następujące zarzuty zmierzającego do stwierdzenia nieważności decyzji.
   Po pierwsze, skarżąca twierdzi, że pozwana naruszyła prawo, stosując art. 86 ust. 1 WE w związku z art. 82 WE, jak również popełniła oczywisty błąd w zakresie oceny.
   Konkretnie, zdaniem skarżącej, pozwana popełniła błąd, po pierwsze, w odniesieniu do definicji rynków właściwych; po drugie, w odniesieniu do zastosowania teorii rozszerzenia pozycji dominującej, ponieważ nie uwzględniła faktu, iż nawet w wypadku przedsiębiorstw publicznych rozszerzenie powinno opierać się na środkach państwowych przyznających wyłączne lub specjalne prawa; po trzecie, ponieważ przepisy greckie, na podstawie których skarżąca nabyła prawa do eksploatacji złóż lignitu, nie prowadzą do nierówności szans na szkodę konkurentów; po czwarte, ponieważ wspomniane przepisy nie prowadzą do utrzymania lub wzmocnienia pozycji dominującej skarżącej na rynku hurtowym energii elektrycznej; po piąte, pozwana popełniła oczywisty błąd w zakresie oceny, ponieważ nie uwzględniła ostatnich zmian na greckim rynku energii elektrycznej, które miały znaczenie przy udowodnieniu braku naruszenia.
   W ramach drugiego zarzutu skarżąca podnosi, że wydając zaskarżoną decyzję, pozwana naruszyła reguły dotyczące uzasadnienia przewidziane w art. 253 WE.
   W ramach trzeciego zarzutu skarżąca utrzymuje, że zaskarżona decyzja narusza ogólne zasady pewności prawa, ochrony uzasadnionych oczekiwań oraz ochrony własności. Ponadto skarżąca uważa, że Sąd powinien orzec, w jakim zakresie pozwana nadużyła swoich uprawnień.
   Wreszcie, w ramach czwartego zarzutu skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła zasadę proporcjonalności w odniesieniu do środków zaradczych zaproponowanych w zaskarżonej decyzji.


title: Sprawa C-525/08: Postanowienie prezesa trzeciej izby Trybunału z dnia 15 stycznia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Sylvia Bienek przeciwko Condor Flugdienst GmbH

text:
               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/34

         Postanowienie prezesa trzeciej izby Trybunału z dnia 15 stycznia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Sylvia Bienek przeciwko Condor Flugdienst GmbH
   (Sprawa C-525/08) (1)

   2010/C 100/49

      Język postępowania: niemiecki

   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 55 z 7.3.2009.


title: Sprawa C-308/08: Skarga wniesiona w dniu 10 lipca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/37

         Skarga wniesiona w dniu 10 lipca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-308/08)
   (2008/C 223/59)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: S. Pardo Quintillán i D. Recchia, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że w związku z przedsięwzięciem poprawy stanu drogi wiejskiej łączącej Villamanrique de la Condesa (prowincja Sevilla) z El Rocío (prowincja Huelva) Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (1), będącej przedmiotem wykładni Trybunału Sprawiedliwości w wyroku z dnia 13 stycznia 2005 r. wydanego w sprawie C-117/03 oraz wyroku z dnia 14 września 2006 r. wydanego w sprawie C-244/05, jak również zobowiązaniom, które wynikają z art. 12 ust. 4 przywołanej dyrektywy;

               —

               obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Komisja twierdzi, że realizując przedsięwzięcie poprawy stanu drogi wiejskiej łączącej Villamanrique de la Condesa (prowincja Sevilla) z El Rocío (prowincja Huelva), przy czym nie podejmując odpowiednich środków ochrony, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy dyrektywy 92/43/EWG, będącej przedmiotem wykładni Trybunału Sprawiedliwości w wyroku z dnia 13 stycznia 2005 r. wydanego w sprawie C-117/03 oraz wyroku z dnia 14 września 2006 r. wydanego w sprawie C-244/05, jak również zobowiązaniom, które wynikają z art. 12 ust. 4 przywołanej dyrektywy.

      (1)  Dz.U. L 206, s. 7.


title: Sprawa C-594/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 22 grudnia 2014 r. – Simona Kornhaas/Thomas Dithmar działający jako syndyk masy upadłościowej majątku Kornhaas Montage und Dienstleistung Ltd

text:
               20.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 127/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 22 grudnia 2014 r. – Simona Kornhaas/Thomas Dithmar działający jako syndyk masy upadłościowej majątku Kornhaas Montage und Dienstleistung Ltd
   (Sprawa C-594/14)
   (2015/C 127/11)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Simona Kornhaas

      Strona pozwana: Thomas Dithmar działający jako syndyk masy upadłościowej majątku Kornhaas Montage und Dienstleistung Ltd

      Pytania prejudycjalne

               a)

               Czy powództwo przed sądem niemieckim, w drodze którego syndyk masy upadłościowej dochodzi od dyrektora utworzonej według prawa angielskiego i walijskiego private company limited by shares, względem majątku której otwarto w Niemczech postępowanie upadłościowe na podstawie art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 1346/2000 (1), roszczenia o zwrot wypłat dokonanych przez dyrektora przed wszczęciem postepowania upadłościowego, ale po spełnieniu przesłanek uzasadniających ogłoszenie upadłości, ma związek z niemieckim prawem upadłościowym w rozumieniu art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 1346/2000?

               b)

               Czy powództwo tego rodzaju, jak opisane powyżej stanowi naruszenie swobody przedsiębiorczości zgodnie z art. 49, 54 TFUE?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego, Dz.U. L 160, s. 1.


title: Sprawa C-625/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 16 września 2013 r. w sprawach połączonych T-373/10, T-374/10, T-382/10 i T-402/10 Villeroy & Boch AG i in. przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 29 listopada 2013 r. przez Villeroy & Boch AG

text:
               8.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 39/10

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 16 września 2013 r. w sprawach połączonych T-373/10, T-374/10, T-382/10 i T-402/10 Villeroy & Boch AG i in. przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 29 listopada 2013 r. przez Villeroy & Boch AG
   (Sprawa C-625/13 P)
   2014/C 39/17
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Villeroy & Boch AG (przedstawiciele: M. Klusmann, Rechtsanwalt, S. Thomas)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie wyroku Sądu (czwarta izba) z dnia 16 września 2013 r. w sprawach połączonych T-373/10, T-374/10, T-382/10 i T-402/10 w całości w zakresie, w jakim oddala skargę w odniesieniu do skarżącej;

               —

               Posiłkowo — uchylenie art. 1 decyzji C(2010) 4185 wersja ostateczna wydanej przez pozwaną w dniu 23 czerwca 2010 r. w postaci wynikającej z zaskarżonego wyroku w części, która dotyczy skarżącej;

               —

               Posiłkowo — odpowiednie obniżenie grzywny nałożonej na skarżącą w art. 2 zaskarżonej decyzji pozwanej z dnia 23 czerwca 2010 r.;

               —

               W dalszej kolejności — skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd;

               —

               Obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty od pierwszego do szóstego dotyczą naruszeń prawa przez Sąd popełnionych w związku z oceną dowodów. Przykładowo Sąd uznał dowody dotyczące rzekomego naruszenia we Francji za wystarczające do skazania skarżącej, podczas gdy ta sama kwestia dowodowa w równoległych postępowaniach (1) została oceniona dokładnie w sposób przeciwny. Narusza zasadę in dubio pro reo i zasady logiki, gdyż oceny tej nie można dokonywać z różnym wynikiem na niekorzyść skarżącej.
   W zarzucie drugim podnosi się, że Sąd przypisał skarżącej jako wytwórcy ceramiki sanitarnej naruszenia podmiotów niebędących konkurentami (producentów armatury) we Włoszech, chociaż skarżąca nawet nie była obecna na ich rzekomo niezgodnych z prawem kartelowym spotkaniach. Jednocześnie Sąd orzekł w odniesieniu do konkurentów skarżącej w równoległych wyrokach (2) i w tej samej kwestii, że zachowanie niezgodne z prawem konkurencji wśród podmiotów niebędących konkurentami nie ma miejsca nawet wtedy, gdy ci byli obecni przy rzekomych naruszeniach producentów armatury. Również w tym zakresie występuje w wyroku obok rażąco dyskryminującego nierównego traktowania na niekorzyść skarżącej naruszenie zasady in dubio pro reo i zasad logiki. Jeżeli bowiem dwie różne oceny tego samego stanu faktycznego są możliwe z perspektywy Sądu, wtedy można przyjąć w przepisach sankcjonujących tylko alternatywę mniej dotkliwą dla adresata sankcji, a nie — tak jak tutaj — wariant niekorzystny.
   Zarzut trzeci dotyczy niezgodności z prawem rozstrzygnięcia deklaratoryjnego odnoszącego się do okoliczności przedawnionych odnośnie do naruszenia w Niderlandach oraz braku zgodności ustaleń Sądu w uzasadnieniu w stosunku do sentencji. Sentencja idzie dalej niż ustalenia faktyczne Sądu w uzasadnieniu, co stanowi rażący brak w uzasadnieniu wyroku, którego sentencja nie jest tym samym poparta uzasadnieniem. Narusza to art. 101 TFUE i art. 81 regulaminu postępowania przed Trybunałem.
   Zarzut czwarty dotyczy zasadniczo nieuwzględnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia dotyczącego Belgii, na które Sąd sam zwrócił uwagę na rozprawie.
   W zarzucie piątym podnoszone są zastrzeżenia odnośnie do ustaleń w sprawie naruszenia w Niemczech. Krytykowane jest nieuwzględnienie względnie przeinaczenie argumentacji skarżącej oraz brak podstawy prawnej dla różnych ustaleń odnośnie do rzekomo niedopuszczalnej wymiany informacji w rozumieniu art. 101 ust. 1 TFUE.
   Zarzut szósty dotyczy naruszeń prawa odnośnie ocen Sądu dotyczących Austrii.
   Zarzut siódmy dotyczy przypisania, w drodze dedukcji, naruszeń innych przedsiębiorstw prawnie niezależnych od skarżącej jako naruszenia zasady zawinienia.
   Zarzut ósmy dotyczy prawnego powiązania faktycznie, jak i prawnie niezwiązanego zachowania w rzekomo jednolite i złożone ciągłe naruszenie (single, complex and continuous infringement — SCCI), którego zdaniem skarżącej nie należało dokonywać ze względów prawnych już z powodu braku komplementarności ocenianych razem zachowań. Konstrukcja prawna SCCI w zastosowanym tu sposobie narusza zasadę rzetelnego postępowania.
   Zarzut dziewiąty dotyczy braku uprawnienia do zasądzenia solidarnej odpowiedzialności za grzywnę w koncernie przy braku bezpośredniego udziału w czynie jako naruszenia zasady określoności ustawowej i zasady odpowiedzialności indywidualnej.
   W zarzucie dziesiątym skarżąca krytykuje błędną pod względem prawnym „pobieżną kontrolę” („light review”) Sądu, który nie wypełnił wystarczająco swojego obowiązku kontroli i w ten sposób obszedł zapisaną w prawie wspólnotowym gwarancję ochrony sądowej.
   W końcu w zarzucie 11 podnoszone jest, że utrzymana w mocy grzywna jest w każdym razie nieproporcjonalna. Mianowicie w świetle obciążających ustaleń faktycznych uchylonych już w wyroku i dalszych ustaleń, które z powodu prawnych braków uzasadnienia podlegających uchyleniu, niezmieniony wymiar maksymalnej kary ustawowej w wysokości 10 % obrotów koncernu, orzeczony przez Sąd, nie można uznać za proporcjonalny a tym samym dopuszczalny. Ponieważ większość ustaleń faktycznych przyjętych dla uzasadnienia naruszenia nie ma oparcia, to w obliczu rażących braków związku przyczynowego i dowodów oraz braku zależności umożliwiających przypisanie naruszenia, nie może występować SCCI, które obejmowało 6 krajów i 3 grupy produktów przez 10 lat, lecz co najwyżej punktowe lokalne naruszenia, które w żaden sposób nie uzasadniają wymierzonego tu poziomu kary. Podlegający tu rozpoznaniu stan faktyczny jest daleki od poważnego czy wręcz bardzo poważnego, czego Sąd nie uwzględnił, rażąco naruszając podlegające wykładni kryteria oceny.

      (1)  Wyrok Sądu z dnia 16 września 2013 r. w sprawach połączonych T-379/10 i T-381/10 Keramag Keramische Werke AG i in. przeciwko Komisji.

      (2)  Wyroki Sądu z dnia 16 września 2013 r.: w sprawach połączonych T-379/10 i T-381/10 Keramag Keramische Werke AG i in. przeciwko Komisji oraz w sprawie T-380/10 Wabco Europe i in. przeciwko Komisji.


title: Sprawa T-111/05: Skarga wniesiona w dniu 25 lutego 2005 r. przez UCB SA przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               14.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 115/32

         Skarga wniesiona w dniu 25 lutego 2005 r. przez UCB SA przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa T-111/05)
   (2005/C 115/57)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 25 lutego 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga spółki UCB SA z siedzibą w Brukseli, reprezentowanej przez adwokatów Jacques'a Bourgeois, Jeana-François Bellisa i Martina Favarta przeciwko Komisji Europejskiej.
   Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 9 grudnia 2004 r. w sprawie COMP/E-2/37.533 — Chlorek choliny, w sprawie postępowania na podstawie art. 81 WE,

               —

               lub przynajmniej uchylenie grzywny nałożonej na UCB tą decyzją albo znaczne jej obniżenie,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   W niniejszej sprawie zaskarżona jest ta sama decyzja, co w sprawie T-101/05 BASF przeciwko Komisji (1). W decyzji tej Komisja stwierdziła, że sześć spółek będących adresatami tej decyzji naruszyło art. 81 ust. 1 Traktatu WE biorąc udział w szeregu porozumień i uzgodnionych praktyk dotyczących ustalania cen, podziału rynków i praktyk uzgodnionych pomiędzy konkurencją (kontrola przetwórców) w sektorze chlorku choliny na Europejskim Obszarze Gospodarczym. Te antykonkurencyjne zachowania zachodziły na dwóch różnych, lecz ściśle powiązanych szczeblach, tj. na szczeblu światowym i na szczeblu europejskim.
   Na poparcie swoich żądań skarżąca podnosi, że:

               —

               zaskarżona decyzja niesłusznie kwalifikuje zarzucane naruszenie jako jedno ciągłe naruszenie, choć w rzeczywistości musi chodzić o dwa różne naruszenia: kartel światowy, od października 1992 r. do kwietnia 1994 r. oraz kartel wewnątrzwspólnotowy, od marca 1994 r. do września 1998 r. Zdaniem skarżącej, skutkiem, jeśli nie celem, założenia przyjętego przez Komisję jest obejście stosowania reguł dotyczących przedawnienia;

               —

               Komisja niesłusznie nałożyła na nią grzywnę, zarówno z racji kartelu światowego, skoro to naruszenie uległo już przedawnieniu, jaki i z racji kartelu wewnątrzwspólnotowego, wobec komunikatów Komisji w sprawie leniency (łagodzenia kar). W istocie bowiem, gdyby pozwana dokonała tego rozróżnienia jak należało, to musiałaby dojść do wniosku, że w tej sprawie nie należy nakładać żadnej grzywny;

               —

               ewentualnie, że zarzucone jej naruszenie przedawniłoby się wobec braku informacji dobrowolnie dostarczonych przez samą skarżącą w 1999 r.

      (1)  Dotychczas niepublikowany w Dz.U. UE


title: Sprawa T-218/05: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia  23 listopada 2005 r.  — Bustec Ireland przeciwko OHIM (Wspólnotowy znak towarowy — Sprzeciw — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

text:
               25.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/34

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 listopada 2005 r. — Bustec Ireland przeciwko OHIM
   (Sprawa T-218/05) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Sprzeciw - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania)
   (2006/C 48/66)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Bustec Ireland (Shanon, County Clare, Irlandia) [Przedstawiciele: adwokaci E. Armijo Chávarri i A. Castán Pérez-Gómez]

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) [Przedstawiciel: J. García Murillo, przedstawiciel]

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Mustek, S.L. (Barcelona, Hiszpania)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 22 marca 2005 r. (sprawa R 1125/2004-2) wydana w postępowaniu w sprawie sprzeciwu wobec rejestracji wspólnotowego znaku towarowego BUSTEC
   Sentencja postanowienia

               1)

               Umarza się postępowanie w sprawie.

               2)

               Każda ze stron ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 182 z 23.7.2005


title: Sprawa C-545/12: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 22 maja 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Cypryjskiej

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/59

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 22 maja 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Cypryjskiej
   (Sprawa C-545/12) (1)

   2013/C 225/127
   Język postępowania: grecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 32 z 2.2.2013.


title: Sprawa C-521/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 12 października 2011 r. — Amazon.com International Sales Inc. i in. przeciwko Austro-Mechana Gesellschaft zur Wahrnehmung mechanisch-musikalischer Urheberrechte Gesellschaft mbH

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/27

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 12 października 2011 r. — Amazon.com International Sales Inc. i in. przeciwko Austro-Mechana Gesellschaft zur Wahrnehmung mechanisch-musikalischer Urheberrechte Gesellschaft mbH
      (Sprawa C-521/11)
      (2012/C 25/46)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd krajowy

      Oberster Gerichtshof

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: Amazon.com International Sales Inc., Amazon EU Sàrl, Amazon.de GmbH, Amazon.com GmbH, in Liquidation, Amazon Logistik GmbH

         Strona pozwana: Austro-Mechana Gesellschaft zur Wahrnehmung mechanisch-musikalischer Urheberrechte Gesellschaft mbH

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy spełniony jest warunek „godziwej rekompensaty” w rozumieniu art. 5 ust. 2 lit. b) w rozumieniu dyrektywy 2001/29/WE (1), jeżeli

                              a)

                              uprawnionym, o których mowa w art. 2 dyrektywy 2001/29/WE, przysługuje wykonywane wyłącznie przez organizację zbiorowego zarządzania prawami autorskimi prawo do godziwego wynagrodzenia wobec tego, kto jako pierwszy wprowadza w kraju odpłatnie w celach zarobkowych nośniki, które nadają się do zwielokrotniania ich utworów,

                              b)

                              prawo to nie jest zależne od tego, czy udostępnienie nośników w obrocie pośrednikom handlowym, osobom fizycznym lub prawnym następuje do użytku nie do celów prywatnych, czy też osobom fizycznym do użytku do celów prywatnych,

                              c)

                              temu, kto korzysta z nośników na podstawie zgody uprawnionego lub ponownie je eksportuje przed zbyciem na rzecz ostatniego użytkownika końcowego, przysługuje jednak wobec organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi roszczenie o zwrot wynagrodzenia?

                  2)

                  W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze:

                              2.1.

                              Czy warunek „godziwej rekompensaty” w rozumieniu art. 5 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2001/29/WE byłby spełniony, jeżeli prawo określone w pytaniu pierwszym lit. a) przysługuje tylko w razie udostępnienia nośników w obrocie osobom fizycznym, które wykorzystują je do zwielokrotniania do celów prywatnych?

                              2.2.

                              W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie pkt 1:
                              Czy w przypadku udostępnienia nośników w obrocie osobom fizycznym należy przyjmować do chwili potwierdzenia przeciwnego stanu rzeczy, że nośniki są wykorzystywane do zwielokrotniania do celów prywatnych?

                  3)

                  W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze lub drugie pkt 1:
                  Czy z art. 5 dyrektywy 2001/29/WE lub innych przepisów prawa Unii wynika, że prawo do otrzymania godziwej rekompensaty wykonywane przez organizację zbiorowego zarządzania prawami autorskimi nie przysługuje, jeżeli organizacja ta jest na mocy ustawy zobowiązana do przekazania połowy dochodu instytucjom socjalnym i kulturalnym, a nie do wypłacenia go uprawnionym do otrzymania wynagrodzenia?

                  4)

                  W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze lub pytanie drugie pkt 1:
                  Czy art. 5 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2001/29/WE lub inny przepis prawa Unii stoją na przeszkodzie prawu do otrzymania godziwej rekompensaty wykonywanemu przez organizację zbiorowego zarządzania prawami autorskimi, jeżeli w innym państwie członkowskim — choćby ewentualnie na sprzecznej z prawem Unii podstawie — zostało już wypłacone godziwe wynagrodzenie z tytułu wprowadzenia nośników do obrotu?

         (1)  Dyrektywa 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (Dz. U. L 167, s. 10).


title: Sprawa C-508/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud (Republika Czeska) w dniu 13 listopada 2014 r. – Český telekomunikační úřad/T-Mobile Czech Republic a.s. oraz Vodafone Czech Republic a.s.

text:
               16.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud (Republika Czeska) w dniu 13 listopada 2014 r. – Český telekomunikační úřad/T-Mobile Czech Republic a.s. oraz Vodafone Czech Republic a.s.
   (Sprawa C-508/14)
   (2015/C 056/05)
   Język postępowania: czeski

      Sąd odsyłający

   Nejvyšší správní soud.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Český telekomunikační úřad.

      Strona pozwana: T-Mobile Czech Republic a.s., Vodafone Czech Republic a.s.

      Uczestnicy postępowania: O2 Czech Republic a.s. [do dnia 20 czerwca 2014 r. pod nazwą Telefónica Czech Republic a.s.], UPC Česká republika, s.r.o.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 12 i 13 dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (1) z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (zwanej dalej „dyrektywą”) należy interpretować w ten sposób, że zawarte w wymienionych artykułach pojęcie „kosztu netto” świadczenia usługi powszechnej uniemożliwia zaliczenie „uzasadnionego zysku” dostawcy usługi powszechnej do kwoty ustalonego kosztu netto tej usługi?

               2)

               Jeśli odpowiedź na pytanie pierwsze jest twierdząca, czy wymienione przepisy dyrektywy (art. 12, art. 13) są bezpośrednio skuteczne?

               3)

               Jeśli art. 12 i 13 dyrektywy są bezpośrednio skuteczne, czy można powołać się na ich bezpośrednią skuteczność względem spółki komercyjnej, w której państwo członkowskie posiada (kontroluje) 51 % udziałów – w niniejszej sprawie O2 Czech Republic a.s. (czy jest to „jednostka państwowa”)?

               4)

               Jeśli odpowiedzi na pytania 1–3 są twierdzące, czy można stosować dyrektywę również w odniesieniu do stosunków prawnych powstałych przed przystąpieniem Republiki Czeskiej do Unii Europejskiej (w okresie między 1 stycznia a 30 kwietnia 2004 r.)?

      (1)  Dz.U. 2002 L 108, s. 51.


title: Sprawa T-270/09: Wyrok Sądu z dnia 30 września 2010 r. — PVS przeciwko OHIM — MeDiTA Medizinische Kurierdienst (medidata) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego medidata — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy MeDiTA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Podobieństwo usług — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               20.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 317/31

         Wyrok Sądu z dnia 30 września 2010 r. — PVS przeciwko OHIM — MeDiTA Medizinische Kurierdienst (medidata)
   (Sprawa T-270/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego medidata - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy MeDiTA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Podobieństwo usług - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2010/C 317/56
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: PVS — Privatärztliche Verrechnungsstelle Rhein-Ruhr GmbH (Mülheim an der Ruhr, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat F. Lindberg)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Pohlmann, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: MeDiTA Medizinische Kurierdienst- und Handelsgesellschaft mbH (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Schulte-Beckhausen)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 14 maja 2009 r. (sprawa R 1724/2007-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy MeDiTA Medizinische Kurierdienst- und Handelsgesellschaft mbH a PVS — Privatärztliche Verrechnungsstelle Rhein-Ruhr GmbH.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               PVS — Privatärztliche Verrechnungsstelle Rhein-Ruhr GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 220 z 12.9.2009.


title: Sprawa C-228/10: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 11 stycznia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) — Zjednoczone Królestwo) — Union of European Football Associations (UEFA), British Sky Broadcasting Ltd przeciwko Euroview Sport Ltd

text:
               10.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/25

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 11 stycznia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) — Zjednoczone Królestwo) — Union of European Football Associations (UEFA), British Sky Broadcasting Ltd przeciwko Euroview Sport Ltd
   (Sprawa C-228/10) (1)

   2012/C 73/43
   Język postępowania: angielski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 209 z 31.7.2010.


title: Sprawa C-473/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bezirksgericht Linz (Austria) w dniu 7 września 2015 r. – Peter Schotthöfer & Florian Steiner GbR/Eugen Adelsmayr

text:
               7.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 406/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bezirksgericht Linz (Austria) w dniu 7 września 2015 r. – Peter Schotthöfer & Florian Steiner GbR/Eugen Adelsmayr
   (Sprawa C-473/15)
   (2015/C 406/16)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bezirksgericht Linz.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Peter Schotthöfer & Florian Steiner GbR

      Strona pozwana: Eugen Adelsmayr

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy ustanowiona w art. 18 TFUE zasada niedyskryminacji powinna być interpretowana w ten sposób, że w przypadku, gdy państwo członkowskie w swoim porządku prawnym zawiera postanowienie takie jak art. 16 ust. 2 niemieckiej Grundgesetz für die Bundesrepublik Deutschland (ustawy zasadniczej dla Republiki Federalnej Niemiec), które przewiduje zakaz ekstradycji własnych obywateli do innych państw, należy ją stosować również do obywateli innych państw członkowskich, którzy przebywają w danym państwie członkowskim?

               2)

               Czy art. 19 ust. 2 oraz art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie Unii Europejskiej jest zobowiązane oddalić wniosek o ekstradycję wystawiony przez państwo trzecie i dotyczący obywatela Unii Europejskiej przebywającego na terytorium danego państwa członkowskiego, jeżeli wniosek o ekstradycję opiera się na postępowaniu karnym oraz wyroku zaocznym wydanym w państwie trzecim, które są niezgodne ze standardem minimalnym wynikającym z prawa międzynarodowego i bezwzględnie obowiązującymi zasadami porządku prawnego Unii („ordre public”) oraz zasadą rzetelnego procesu?

               3)

               Czy wreszcie chronioną przez art. 50 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, względnie przez orzecznictwo Trybunału zasadę „ne bis in idem” należy interpretować w ten sposób, że w przypadku pierwszego skazania w państwie trzecim i późniejszego umorzenia postępowania z powodu braku rzeczywistych powodów do dalszego ścigania w państwie członkowskim Unii Europejskiej, stanowi ona przeszkodę dla dalszego ścigania przez państwo trzecie?

               4)

               Czy w przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na jedno z trzech pytań 1-3, w szczególności art. 6 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej („Prawo do wolności) należy interpretować w ten sposób, że w przypadku żądania wydania w drodze ekstradycji przez państwo trzecie obywatel Unii nie mógłby zostać umieszczony w areszcie ekstradycyjnym?


title: Sprawa T-106/05: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 października 2006 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji (Zamówienia publiczne na usługi — Procedura przetargowa dotycząca pomocy technicznej w celu ulepszenia systemu informacyjno-komunikacyjnego w Państwowym Instytucie Statystycznym Republiki Turcji — Odrzucenie wniosku — Akt utrzymujący decyzję w mocy — Niedopuszczalność)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/57

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 października 2006 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji
   (Sprawa T-106/05) (1)

   (Zamówienia publiczne na usługi - Procedura przetargowa dotycząca pomocy technicznej w celu ulepszenia systemu informacyjno-komunikacyjnego w Państwowym Instytucie Statystycznym Republiki Turcji - Odrzucenie wniosku - Akt utrzymujący decyzję w mocy - Niedopuszczalność)
   (2006/C 326/124)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: N. Korogiannakis, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. Tufvesson i K. Kańska, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji, mocą której Komisja nie umieściła na liście zakwalifikowanych kandydatów wniosku skarżącej w ramach procedury przetargowej dotyczącej świadczenia pomocy technicznej w celu ulepszenia systemu informacyjno-komunikacyjnego (ICT) w Państwowym Instytucie Statystycznym Republiki Turcji oraz wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji oddalającej wniosek skarżącej o ponowne rozpatrzenie decyzji o nie umieszczeniu jej wniosku na liście.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 115 z 14.5.2005


title: Sprawa T-555/14: Postanowienie Sądu z dnia 23 września 2015 r. – Estonia/Komisja (Rybołówstwo — Inwestycje na rzecz statków rybackich dokonane przez Estonię — Decyzja o zawieszeniu płatności okresowych — Cofnięcie decyzji — Umorzenie postępowania)

text:
               16.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/29

         Postanowienie Sądu z dnia 23 września 2015 r. – Estonia/Komisja
   (Sprawa T-555/14) (1)

   ((Rybołówstwo - Inwestycje na rzecz statków rybackich dokonane przez Estonię - Decyzja o zawieszeniu płatności okresowych - Cofnięcie decyzji - Umorzenie postępowania))
   (2015/C 381/32)
   Język postępowania: estoński

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Estonii (przedstawicie: N. Grünberg i K. Kraavi-Käerdi, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Randvere i K. Walkerová, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2014) 3271 final z dnia 14 maja 2014 r. w sprawie zawieszenia płatności okresowych na rzecz Estonii na okres 2007–2013 w ramach operacyjnego programu wsparcia Europejskiego Funduszu Rybackiego.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie zostaje umorzone.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 372 z 20.10.2014.


title: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 15 marca 2005 r. w sprawie C-160/03 Królestwo Hiszpanii przeciwko Eurojustowi (Skarga o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 230 WE — Skarga wniesiona przez Państwo Członkowskie na ogłoszenia o naborze wydane przez Eurojust na stanowiska pracowników tymczasowych — Brak właściwości Trybunału — Niedopuszczalność)

text:
               28.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 132/7

      WYROK TRYBUNAŁU

   (wielka izba)
   z dnia 15 marca 2005 r.
   w sprawie C-160/03 Królestwo Hiszpanii przeciwko Eurojustowi (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 230 WE - Skarga wniesiona przez Państwo Członkowskie na ogłoszenia o naborze wydane przez Eurojust na stanowiska pracowników tymczasowych - Brak właściwości Trybunału - Niedopuszczalność)
   (2005/C 132/12)
   Język postępowania: hiszpański
   W sprawie C-160/03 mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 230 WE, wniesioną w dniu 8 kwietnia 2003 r., Królestwo Hiszpanii (pełnomocnik: L. Fraguas Gadea) popierane przez Republikę Finlandii (pełnomocnik: T. Pynnä) przeciwko Eurojustowi (adwokaci: J. Rivas de Andrés i D. O'Keeffe), Trybunał (wielka izba), w składzie: V. Skouris, Prezes, P. Jann, C. W. A. Timmermans, A. Rosas (sprawozdawca) i A. Borg Barthet, prezesi izb, R. Schintgen, N. Colneric, S. von Bahr, J. N. Cunha Rodrigues, E. Juhász, G. Arestis, M. Ilešič i J. Malenovský, sędziowie, rzecznik generalny: M. Poiares Maduro, sekretarz: H. von Holstein, zastępca sekretarza, wydał w dniu 15 marca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Skarga jest niedopuszczalna.

               2.

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami.

               3.

               Republika Finlandii ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 146 z 21.06.2003 r.


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii EuropejskiejDz.U. C 45 z 19.2.2005.

text:
               5.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 57/42

         (2005/C 57/72)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w
         Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 45 z 19.2.2005.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 31 z 5.2.2005.

      Dz.U. C 19 z 22.1.2005.

      Dz.U. C 6 z 8.1.2005.

      Dz.U. C 314 z 18.12.2004.

      Dz.U. C 300 z 4.12.2004.

      Dz.U. C 273 z 6.11.2004.

   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://europa.eu.int/eur/lex

               CELEX: http://europa.eu.int/celex


title: Sprawa T-30/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 września 2007 r. — Prym i Prym Consumer przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Europejski rynek produktów pasmanteryjnych (igły) — Podział rynków produktowych — Podział rynku geograficznego — Grzywna — Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien — Obowiązek uzasadnienia — Waga i czas trwania naruszenia — Komunikat w sprawie współpracy)

text:
               20.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/29

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 września 2007 r. — Prym i Prym Consumer przeciwko Komisji
   (Sprawa T-30/05) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek produktów pasmanteryjnych (igły) - Podział rynków produktowych - Podział rynku geograficznego - Grzywna - Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien - Obowiązek uzasadnienia - Waga i czas trwania naruszenia - Komunikat w sprawie współpracy)
   (2007/C 247/46)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: William Prym GmbH & Co. KG (Stolberg, Niemcy) i Prym Consumer GmbH & Co. KG (Stolberg) (przedstawiciel: adwokat H. Meyer-Lindemann)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre i K. Mojzesowicz, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Tytułem żądania głównego, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C (2004) 4221 wersja ostateczna z dnia 26 października 2004 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 [WE] (Sprawa COMP/F-1/38.338 — PO/Igły) w zakresie dotyczącym skarżących, a tytułem żądania ewentualnego, żądanie uchylenia lub obniżenia grzywny nałożonej na skarżące.
   Sentencja wyroku

               1)

               Kwota grzywny nałożonej na William Prym GmbH & Co. KG i Prym Consumer GmbH & Co. KG w art. 2 decyzji Komisji C (2004) 4221 wersja ostateczna z dnia 26 października 2004 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 [WE] (Sprawa COMP/F-1/38.338 — PO/Nadeln) zostaje ustalona na 27 mln EUR.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               William Prym i Prym Consumer pokrywają 90 % własnych kosztów oraz 90 % kosztów poniesionych przez Komisję, natomiast Komisja pokrywa 10 % własnych kosztów oraz 10 % kosztów poniesionych przez William Prym i Prym Consumer.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.4.2005.


title: Sprawa T-381/12: Wyrok Sądu z dnia 12 marca 2014 r. – Borrajo Canelo przeciwko OHIM – Tecnoazúcar (PALMA MULATA) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku — Słowny wspólnotowy znak towarowy PALMA MULATA — Rzeczywiste używania — Artykuł 15 ust. 1 lit. a) i art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Używanie znaku towarowego w postaci różniącej się co do elementów niewpływających na jego charakter odróżniający]

text:
               28.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/20

         Wyrok Sądu z dnia 12 marca 2014 r. – Borrajo Canelo przeciwko OHIM – Tecnoazúcar (PALMA MULATA)
   (Sprawa T-381/12) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Słowny wspólnotowy znak towarowy PALMA MULATA - Rzeczywiste używania - Artykuł 15 ust. 1 lit. a) i art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Używanie znaku towarowego w postaci różniącej się co do elementów niewpływających na jego charakter odróżniający])
   2014/C 129/25
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Ana Borrajo Canelo (Madryt, Hiszpania); Carlos Borrajo Canelo (Madryt); i Luis Borrajo Canelo (Madryt) (przedstawiciel: adwokat A. Gómez López)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Schifko, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM był również, interwenient przed Sądem: Tecnoazúcar (Hawana, Kuba) (przedstawiciel: adwokat J. Carbonell Callicó)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 21 maja 2012 r. (sprawa R 2265/2010-2) dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku między Aną Borrajo Canelo, Carlosem Borrajo Canelo i Luisem Borrajo Canelo z jednej strony a Tecnoazúcar z drugiej strony.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona i w pozostałym zakresie oddalona.

               2)

               Ana Borrajo Canelo, Carlos Borrajo Canelo i Luis Borrajo Canelo zostają obciążeni kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 343 z 10.11.2012.


title: Sprawa C-251/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court (Irlandia) w dniu 2 maja 2016 r. –Edward Cussens, John Jennings, Vincent Kingston/T. G. Brosman

text:
               4.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court (Irlandia) w dniu 2 maja 2016 r. –Edward Cussens, John Jennings, Vincent Kingston/T. G. Brosman
   (Sprawa C-251/16)
   (2016/C 243/24)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Supreme Court

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Edward Cussens, John Jennings, Vincent Kingston

      Strona pozwana: T. G. Brosman

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zasada nadużycia prawa, którą zgodnie z wyrokiem Trybunału w sprawie Halifax stosuje się do kwestii związanych z podatkiem VAT, ma bezpośrednią skuteczność wobec jednostki w sytuacji, gdy brak jest środka krajowego, ustanowionego na drodze legislacyjnej lub sądowniczej, który wdrażałby tę zasadę, w okolicznościach, w których – jak ma to miejsce w niniejszej sprawie – zmiana kwalifikacji transakcji poprzedzających sprzedaż i transakcji sprzedaży nabywcom (zwanych dalej łącznie „transakcjami skarżących”), zgodnie z twierdzeniami [Revenue] Commissioners, powodowałaby obciążenie skarżących podatkiem VAT, w sytuacji gdy zobowiązanie podatkowe nie powstało z racji prawidłowego stosowania przepisów prawa krajowego obowiązujących w chwili dokonywania przez skarżących tych transakcji?

               2)

               2Jeśli odpowiedź na pytanie 1 brzmi, że zasada nadużycia prawa ma bezpośrednią skuteczność wobec jednostki nawet w sytuacji, gdy brak jest środka krajowego ustanowionego na drodze legislacyjnej lub sądowniczej, który wdrażałby tę zasadę, czy zasada ta była wystarczająco jasna i precyzyjna, aby mogła mieć zastosowanie do transakcji skarżących, które miały miejsce przed wydaniem przez Trybunał wyroku Halifax, w szczególności mając na względzie zasadę pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań skarżących?

               3)

               Jeśli zasada nadużycia prawa ma zastosowanie do transakcji skarżących, co skutkuje koniecznością zmiany kwalifikacji tych transakcji, to:

                           a)

                           jaki mechanizm prawny należy zastosować, aby obliczyć i pobrać podatek VAT od transakcji skarżących, skoro przepisy prawa krajowego nie przewidywały, aby transakcje te podlegały opodatkowaniu podatkiem VAT, nie przewidywały sposobu jego obliczenia i pobrania, oraz

                           b)

                           w jaki sposób sądy krajowe mają ustalać zobowiązanie z tego tytułu?

               4)

               Czy przy ustalaniu, czy podstawowym celem transakcji skarżących było uzyskanie korzyści podatkowej, sąd krajowy powinien brać pod uwagę transakcje poprzedzające sprzedaż samodzielnie (przy czym, jak ustalono, zostały one dokonane wyłącznie ze względów podatkowych), czy też cel transakcji skarżących należy wziąć pod uwagę jako całość?

               5)

               Czy art. 4 ust. 9 Value Added Tax Act [ustawy o podatku VAT] należy traktować jako przepis prawa krajowego wdrażający szóstą dyrektywę (1), mimo iż jest on niezgodny z treścią art. 4 ust. 3 szóstej dyrektywy, którego prawidłowe zastosowanie powoduje, że w odniesieniu do dostawy przed pierwszym zasiedleniem nieruchomości skarżących należałoby traktować jako podmioty podlegające opodatkowaniu, mimo iż wcześniej nastąpiła czynność rozporządzająca podlegająca opodatkowaniu?

               6)

               Jeśli art. 4 ust. 9 jest niezgodny z szóstą dyrektywą, czy powoływanie się przez skarżących na ten przepis stanowi nadużycie prawa, które jest sprzeczne z zasadami przyjętymi w wyroku Trybunału w sprawie Halifax?

               7)

               Tytułem ewentualnym, jeśli art. 4 ust. 9 nie jest niezgodny z szóstą dyrektywą, czy skarżący uzyskali korzyść podatkową, która jest sprzeczna z celem dyrektywy lub art. 4?

               8)

               Czy nawet gdyby art. 4 ust. 9 nie należało traktować jako wdrożenia szóstej dyrektywy, zasada nadużycia prawa sformułowana w wyroku Trybunału w sprawie Halifax ma jednak zastosowanie do transakcji będących przedmiotem niniejszej sprawy poprzez odwołanie się do kryteriów określonych przez Trybunał w wyroku Halifax?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1).


title: Sprawa T-28/11: Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2016 r. – Koninklijke Luchtvaart Maatschappij/Komisja [Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Europejski rynek lotniczego przewozu towarów — Porozumienia i uzgodnione praktyki w zakresie wielu składników cen za usługi lotniczego przewozu towarów (ustanowienie dopłat paliwowych i dopłat z tytułu bezpieczeństwa, odmowa zapłaty prowizji od dopłat) — Artykuł 101 TFUE, art. 53 porozumienia EOG i art. 8 umowy między Wspólnotą a Szwajcarią w sprawie transportu lotniczego — Obowiązek uzasadnienia]

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/30

         Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2016 r. – Koninklijke Luchtvaart Maatschappij/Komisja
   (Sprawa T-28/11) (1)

   ([Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek lotniczego przewozu towarów - Porozumienia i uzgodnione praktyki w zakresie wielu składników cen za usługi lotniczego przewozu towarów (ustanowienie dopłat paliwowych i dopłat z tytułu bezpieczeństwa, odmowa zapłaty prowizji od dopłat) - Artykuł 101 TFUE, art. 53 porozumienia EOG i art. 8 umowy między Wspólnotą a Szwajcarią w sprawie transportu lotniczego - Obowiązek uzasadnienia])
   (2016/C 048/34)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Koninklijke Luchtvaart Maatschappij NV (Amstelveen, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat M. Smeets)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo S. Noë, N. von Lingen i C. Giolito, następnie S. Noë, C. Giolito i A. Dawes, pełnomocnicy, wspierani przez B. Doherty’ego, barrister)

      Przedmiot

   Tytułem żądania głównego stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2010) 7694 wersja ostateczna z dnia 9 listopada 2010 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE, art. 53 porozumienia EOG oraz art. 8 umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego (sprawa COMP/39258 – Lotniczy przewóz towarów) w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy skarżącej oraz, tytułem ewentualnym, obniżenie kwoty nałożonej na nią grzywny.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2010) 7694 wersja ostateczna z dnia 9 listopada 2010 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE, art. 53 porozumienia EOG oraz art. 8 umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego (sprawa COMP/39258 – Lotniczy przewóz towarów) w zakresie, w jakim dotyczy ona Koninklijke Luchtvaart Maatschappij NV.

               2)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Koninklijke Luchtvaart Maatschappij.

      (1)  Dz.U. C 72 z 5.3.2011.


title: Sprawa C-185/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (Civil Division) (England and Wales) w dniu  14 kwietnia 2006 r.  — British Telecommunications plc przeciwko Commissioners for HM Revenue and Customs

text:
               1.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 154/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (Civil Division) (England and Wales) w dniu 14 kwietnia 2006 r. — British Telecommunications plc przeciwko Commissioners for HM Revenue and Customs
   (Sprawa C-185/06)
   (2006/C 154/20)
   Język postępowania: angielski
   Sąd krajowy
   Court of Appeal (Civil Division) (England and Wales).
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: British Telecommunications plc

      Strona pozwana: Commissioners for HM Revenue and Customs
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wspólnotowe prawo do uzyskania zwrotu niewłaściwie pobranych przez władze podatkowe kwot, na które powołał się Trybunał Sprawiedliwości w pkt 84 swojego wyroku w sprawach połączonych C-397/98 i C-410/98, Metallgesellschaft przeciwko CIR ma również zastosowanie do zwrotu dobrowolnie lecz błędnie uiszczonych organowi podatkowemu przez podatnika kwot (jeśli organ podatkowy nie przyczynił się do tego błędu i nie miał podstaw do tego aby o nim wiedzieć) czy też jest to kwestia należąca do prawa krajowego?

               2)

               Jeśli prawo wspólnotowe przyznaje w takich okolicznościach prawo do zwrotu takich kwot, to czy przyznaje ono również prawo do żądania odsetek od zwróconych kwot, czy też jest to kwestia należąca do prawa krajowego jak sugeruje to pkt 86 wyroku ETS w sprawie Metallgesellschaft?

               3)

               Jeśli zaś prawo wspólnotowe przyznaje w takich okolicznościach prawo do żądania odsetek od zwróconych kwot, to czy obejmuje ono prawo do odsetek zwykłych czy składanych?


title: Sprawa T-116/09: Skarga wniesiona w dniu 24 marca 2009 r. — Whirlpool Europe przeciwko Komisji

text:
               16.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/42

         Skarga wniesiona w dniu 24 marca 2009 r. — Whirlpool Europe przeciwko Komisji
   (Sprawa T-116/09)
   2009/C 113/85
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Whirlpool Europe BV (Breda, Niderlandy) (przedstawiciel: F. Tuytschaever, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości ze względu na okoliczność niespełnienia jednego lub kilku (kumulatywnych) warunków określonych w Wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw, a w każdym razie ze względu na to, że Komisja nie wykazała w wymagany prawem sposób spełnienia każdego z tych warunków;

               —

               w drugiej kolejności stwierdzenie nieważności tej decyzji w całości, ze względu na niespełnienie obowiązku uzasadnienia przewidzianego w art. 253 WE;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2008) 5995 wersja ostateczna z dnia 21 października 2008 r. uznającej za zgodną ze wspólnym rynkiem — z zastrzeżeniem spełnienia pewnych warunków — pomoc przeznaczoną na restrukturyzację, jaką władze francuskie zamierzają przyznać przedsiębiorstwu FagorBrandt [C 44/2007 (ex N 460/2007)]. Skarżąca jest podmiotem konkurencyjnym względem beneficjenta pomocy i uczestniczyła w dochodzeniu, które doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji.
   Zarzuty i główne argumenty podniesione przez skarżącą są identyczne lub podobne do tych, które podniesiono w sprawie T-115/09 Electrolux przeciwko Komisji.


title: Sprawa T-574/15: Wyrok Sądu z dnia 28 września 2016 r. – Kozmetika Afrodita/EUIPO – Núñez Martín i Machado Montesinos (KOZMeTIKA AFRODITA) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego KOZMeTIKA AFRODITA — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy EXOTIC AFRODITA MYSTIC MUSK OIL i wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy AFRODITA MYSTIC MUSK OIL — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               14.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 419/43

         Wyrok Sądu z dnia 28 września 2016 r. – Kozmetika Afrodita/EUIPO – Núñez Martín i Machado Montesinos (KOZMeTIKA AFRODITA)
   (Sprawa T-574/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego KOZMeTIKA AFRODITA - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy EXOTIC AFRODITA MYSTIC MUSK OIL i wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy AFRODITA MYSTIC MUSK OIL - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 419/56)
   Język postępowania: słoweński

      Strony

      Strona skarżąca: Kozmetika Afrodita d.o.o. (Rogaška Slatina, Słowenia) (przedstawiciel: adwokat B. Grešak)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciel: M. Rajh, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO byli również: Pedro Núñez Martín (Madryt, Hiszpania) i Carmen Guillermina Machado Montesinos (Madryt)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 lipca 2015 r. (sprawa R 2577/2014-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między z jednej strony P. Núñezem Martínem i C.G. Machado Montesinos, a z drugiej strony Kozmetika Afrodita.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Kozmetika Afrodita d.o.o. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 406 z 7.12.2015.


title: Sprawa C-117/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 4 marca 2011 r. — Purple Parking Ltd i Airparks Services Ltd przeciwko Commissioners for Her Majesty’s Revenue & Customs

text:
               14.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 4 marca 2011 r. — Purple Parking Ltd i Airparks Services Ltd przeciwko Commissioners for Her Majesty’s Revenue & Customs
   (Sprawa C-117/11)
   2011/C 145/20
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona apelująca: Purple Parking Limited i Airparks Services Limited.

      Druga strona postępowania: Commissioners for Her Majesty’s Revenue & Customs

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Jakie konkretne czynniki sąd krajowy powinien wziąć pod uwagę przy rozstrzyganiu, w stanie faktycznymi takim jak w niniejszej sprawie, czy podatnik świadczy jedną usługę parkingową podlegającą opodatkowaniu, czy też dwie odrębne usługi, to jest usługę parkingową oraz usługę przewozu osób?
               W szczególności:

                           a)

                           Czy do niniejszej sprawy ma zastosowanie rozumowanie przyjęte przez Trybunał Sprawiedliwości w sprawie C-349/96 Card Protection Plan oraz w sprawie C-41/04 Levob? W szczególności, czy sporne usługi przewozowe można uznać za pomocnicze względem usług parkingowych lub też tak ściśle z nimi powiązane, tak że tworzą one, obiektywnie rzecz biorąc, jedno niepodzielne świadczenie gospodarcze, którego dzielenie byłoby sztuczne?

                           b)

                           Przy udzielaniu odpowiedzi na pytanie pierwsze lit. a), jakie znaczenie sąd krajowy powinien przypisać kosztom świadczenia usług przewozowych w odróżnieniu od usług parkingowych, zgodnie z pkt 24-26 wyroku ETS w połączonych sprawach C-308/96 i C-94/97 Madgett i Baldwin, przy ocenianiu czy usługi przewozowe mają pomocniczy charakter względem usług parkingowych?

                           c)

                           Czy w świetle wyroku ETS w sprawie C-572/07 Tellmer, a w szczególności pkt 21-24 tego wyroku, sąd krajowy, udzielając odpowiedzi na pytanie pierwsze lit. a), powinien wziąć pod uwagę fakt, że składnik przewozowy świadczeń mógłby być (ale w rzeczywistości nie jest) świadczony na różne sposoby (przykładowo, podatnik mógłby powierzyć wykonywanie tej usługi osobie trzeciej, która wystawiałaby mu faktury, lub też mógłby powierzyć jej wykonywanie osobie trzeciej, która zawierałaby bezpośrednio umowę z klientem, pobierając osobną opłatę za usługi przewozowe) i w jakim zakresie (jeżeli w ogóle) ma znaczenie, czy na mocy umowy klient jest uprawniony do dokonania wyboru sposobu wykonania świadczenia przewozowego w ramach spełnianej na jego rzecz usługi?

               2)

               W wypadku, gdy sąd krajowy rozważa, czy ma do czynienia z jednym, niepodzielnym świadczeniem gospodarczym dla potrzeb udzielenia odpowiedzi na pytanie pierwsze lit. a), jakie znaczenie powinien on przypisać zasadzie neutralności podatkowej?
               W szczególności:

                           a)

                           Czy odpowiedź na to pytanie zależy od tego, czy podatnik świadczy również usługi parkingowe lub usługi przewozowe odrębnie na rzecz innych grup klientów?

                           b)

                           Czy odpowiedź zależy na to pytanie od tego, w jaki sposób prawo krajowe traktuje inne usługi przewozowe na lotnisko i z powrotem, świadczone przez podmioty nieprowadzące parkingów?

                           c)

                           Czy odpowiedź na to pytanie zależy od tego, w jaki sposób prawo krajowe traktuje inne wypadki świadczenia przez podatników usług parkingowych i przewozowych (niezwiązane z przewozem na lotnisko i z powrotem), to jest czy traktuje je jako dwa odrębne świadczenia, jedno z nich podlegające opodatkowaniu, a drugie objęte stawką zerową?

                           d)

                           Czy odpowiedź zależy od tego, czy podatnik jest w stanie wykazać, że świadczone przez niego usługi są konkurencyjne względem innych, podobnych usług obejmujących zarówno składnik parkingowy, jak i przewozowy, niezależnie od tego, czy są one świadczone przez tego samego usługodawcę, czy też przez dwóch odrębnych usługodawców? W szczególności, czy odpowiedź zależy od tego, czy podatnik jest w stanie wykazać, że konsumenci, którzy zamierzają skorzystać ze swych samochodów w celu odbycia części podróży na lotnisko mogą uzyskać usługi parkingowe i przewozowe na lotnisko od indywidualnych i oddzielnych usługodawców, na przykład poprzez zaparkowanie w miejscu położonym niedaleko stacji kolejowej oraz poprzez skorzystanie z przewozu kolejowego z tego miejsca na lotnisko, albo też poprzez zaparkowanie w miejscu położonym w pobliżu lotniska oraz skorzystanie z innej formy przewozu ogólnodostępnego w celu dostania się na lotnisko?

                           e)

                           W jaki sposób sąd krajowy ma uwzględnić wnioski, do jakich doszedł ETS w sprawie C-94/09 Komisja przeciwko Francji w kwestii zastosowania zasady neutralności podatkowej w odniesieniu do usług przewozowych w stanie faktycznym tamtej sprawy?

               3)

               Czy prawo wspólnotowe, a w szczególności zasada neutralności podatkowej, stoi na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, który wyłącza zastosowanie stawki zerowej w odniesieniu do usług przewozowych świadczonych na odcinku pomiędzy lotniskiem a parkingiem samochodowym w sytuacji, gdy ten sam podmiot świadczy zarówno usługę przewozową, jak i usługę parkingową, lub też gdy usługi te świadczone są przez dwa podmioty, które są ze sobą powiązane?


title: Sprawa T-529/13: Skarga wniesiona w dniu 27 września 2013 r. — Izsák i Dabis przeciwko Komisji

text:
               25.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/21

         Skarga wniesiona w dniu 27 września 2013 r. — Izsák i Dabis przeciwko Komisji
   (Sprawa T-529/13)
   2014/C 24/38
   Język postępowania: węgierski

      Strony

      Strona skarżąca: Balázs-Árpád Izsák (Marosvásárhely, Rumunia) i Attila Dabis (Budapeszt, Węgry) (przedstawiciel: adwokat J. Tordáné Petneházy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności odmownej decyzji Komisji C(2013) 4975 wersja ostateczna z dnia 25 lipca 2013 r. w sprawie wniosku o rejestrację inicjatywy obywatelskiej o nazwie „Polityka spójności w regionie na rzecz równości i zachowania kultury regionu”.

               —

               Nakazanie Komisji zarejestrowania wspomnianej inicjatywy i przyjęcia wszelkich innych wymaganych prawnie środków.

               —

               Obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżący podnoszą następujące zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 4 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 211/2011 (1)

               W ramach zarzutu pierwszego skarżący podnoszą, że ich inicjatywa obywatelska spełnia wszelkie wymogi niezbędne do jej zarejestrowania. Ponadto zdaniem skarżących twierdzenie Komisji, że proponowana inicjatywa obywatelska wykracza w oczywisty sposób poza zakres kompetencji Komisji do przedłożenia projektu aktu prawnego Unii w celu wprowadzenia w życie Traktatów, jest bezpodstawne. Zdaniem skarżących w inicjatywie przestawiono propozycję mieszącą się w zakresie kompetencji określonym w art. 4 lit. c) TFUE (spójność gospodarcza, społeczna i terytorialna).

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 174 akapit trzeci TFUE.
               W ramach tego zarzutu skarżący podnoszą, że szereg niekorzystnych uwarunkowań wymienionych w art. 174 akapit trzeci TFUE, z racji których koniecznie należy poświęcić danemu regionowi szczególną uwagę, nie jest, wbrew temu, co twierdzi Komisja, katalogiem zamkniętym, lecz otwartym.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 174 TFUE i rozporządzenia (WE) nr 1059/2003 (2)

               Skarżący uważają ponadto, że regiony mające specyficzne cechy narodowościowe, językowe i kulturowe w każdym razie zaliczają się do kategorii „regionów, o których mowa”, wskazanych w art. 174 TFUE, do których znajduje zastosowanie polityka spójności Unii, gdyż zgodnie z prawem pochodnym Unii kultura stanowi ważny czynnik spójności terytorialnej, społecznej i gospodarczej. Ich zdaniem znajduje to potwierdzenie w art. 3 ust. 5 i w dziesiątym motywie rozporządzenia nr 1059/2003.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 211/2011 i art. 167 TFUE
               Skarżący podnoszą, że występujący z inicjatywą nie mają obowiązku podania podstawy prawnej inicjatywy legislacyjnej, jak twierdzi Komisja, tylko zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 211/2011 muszą wskazać postanowienia Traktatów uznane przez organizatorów za istotne dla zaproponowanych działań. Z drugiej strony zgodnie z art. 167 TFUE Unia powinna przyczyniać się do rozkwitu kultur państw członkowskich, w poszanowaniu ich różnorodności regionalnej i kulturowej.

               5)

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia art.19 ust. 1 TFUE
               Zdaniem skarżących Komisja bezpodstawnie twierdzi w zaskarżonej decyzji, że chociaż instytucje Unii mają obowiązek poszanowania różnorodności kulturowej i językowej i niedyskryminowania mniejszości, przepisy te nie dają podstawy prawnej dla jakiegokolwiek działania instytucji. Skarżący podnoszą w szczególności zarzut, że twierdzenie Komisji jest niezgodne z art. 19 ust. 1 TFUE.

               6)

               Zarzut szósty dotyczący naruszenia art.174 akapit drugi TFUE
               Zdaniem skarżących Komisja błędnie interpretuje inicjatywę twierdząc, że nie można uważać, iż wspieranie poprawy sytuacji mniejszości narodowych pomoże zmniejszyć różnice w rozwoju regionów i zacofanie niektórych regionów, jak stanowi art. 174 akapit drugi TFUE. Skarżący podnoszą, że występujący z inicjatywą nie postulowali poprawy sytuacji mniejszości narodowych, tylko to, żeby polityki spójności Unii nie można było używać w celu zatarcia lub osłabienia cech narodowych, językowych i kulturowych tych regionów, oraz żeby środków i celów gospodarczych Unii nie można było przekształcać w narzędzia, choćby pośrednie, polityki skierowanej przeciwko mniejszościom.

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 211/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. w sprawie inicjatywy obywatelskiej (Dz.U. L 65, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 1059/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 roku w sprawie ustalenia wspólnej klasyfikacji Jednostek Terytorialnych do Celów Statystycznych (NUTS) (Dz.U. L 154, s. 1).


title: Sprawa C-315/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Højesteret (Dania) w dniu 29 czerwca 2012 r. — Metro Cash & Carry Danmark ApS przeciwko Skatteministeriet

text:
               25.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 258/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Højesteret (Dania) w dniu 29 czerwca 2012 r. — Metro Cash & Carry Danmark ApS przeciwko Skatteministeriet
   (Sprawa C-315/12)
   2012/C 258/20
   Język postępowania: duński

      Sąd krajowy

   Højesteret (sąd najwyższy)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Metro Cash & Carry Danmark ApS

      Strona pozwana: Skatteministeriet (ministerstwo podatków)

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przepisy dyrektywy 92/12 (1) i rozporządzenia nr 3649/92 (2) należy interpretować w ten sposób, że przedsiębiorca w państwie członkowskim, który w okolicznościach takich, jak w niniejszej sprawie, sprzedaje towary objęte podatkiem akcyzowym, które zostały dopuszczone do konsumpcji w tym państwie członkowskim i które nabywcy, mającemu miejsce zamieszkania lub siedzibę w innym państwie członkowskim, zostają wydane w miejscu prowadzenia działalności gospodarczej przez sprzedawcę, przy czym sprzedawca nie zapewnia przewozu ani nie udziela pomocy w jego zorganizowaniu, zobowiązany jest do: 1) przeprowadzenia kontroli w celu ustalenia, czy nabycie towarów objętych podatkiem akcyzowym nastąpiło dla celów ich przywozu do tego drugiego państwa członkowskiego; 2) przeprowadzenia kontroli, w celu ustalenia, czy towary te mają być przedmiotem przywozu dla celów prywatnych czy też handlowych?

               2)

               W wypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy przedsiębiorca w chwili sprzedaży towarów objętych podatkiem akcyzowym, w okolicznościach takich, jak w niniejszej sprawie, przeprowadzając opisane kontrole, powinien stosować określone domniemanie w odniesieniu do zamiaru nabywcy dotyczącego nabywanych towarów?

               3)

               W wypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy przepisy dyrektywy 92/12 i rozporządzenia nr 3649/92 należy interpretować w ten sposób, że sprzedawca, o którym mowa w pytaniu pierwszym, w okolicznościach takich, jak w niniejszej sprawie, obowiązany jest odmówić sprzedania nabywcy towarów objętych podatkiem akcyzowym, jeżeli nabywca nie zaproponuje okazania egzemplarza 1 uproszczonego dokumentu towarzyszącego, o którym mowa w art. 4 rozporządzenia nr 3649/92, w wypadku, gdy nabyciu towarzyszy zamiar wykorzystania towarów objętych podatkiem akcyzowym dla celów handlowych w państwie pochodzenia nabywcy? Odpowiedź na niniejsze pytanie jest także niezbędna, jeżeli ma zostać zastosowane określone domniemanie, o którym mowa w pytaniu drugim.

               4)

               Czy wejście w życie dyrektywy 2008/118 (3) oraz uchylenie dyrektywy 92/12 prowadzi do zmiany okoliczności prawnych co się tyczy wpływu przepisów dyrektywy 92/12 na pytania od pierwszego do trzeciego?

               5)

               Czy określenie „wyrob[y] nabyt[e] przez osoby prywatne dla ich własnego użytku” zawarte w art. 8 dyrektywy 92/12 (por. art. 32 ust. 1 dyrektywy 2008/118) należy interpretować w ten sposób, że określenie to obejmuje lub może obejmować nabycie towarów objętych podatkiem akcyzowym w okolicznościach takich, jak w niniejszej sprawie? W wypadku odpowiedzi przeczącej na to pytanie, czy nabycie tego rodzaju objęte jest art. 7 dyrektywy 92/12 lub art. 33 dyrektywy 2008/118?

      (1)  Dyrektywa Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania (DzU. L 76, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3649/92 z dnia 17 grudnia 1992 r. w sprawie uproszczonego dokumentu towarzyszącego w wewnątrzwspólnotowym przepływie produktów objętych podatkiem akcyzowym, przeznaczonych do konsumpcji w państwie członkowskim wysyłki (Dz.U. L 369, s. 17).

      (3)  Dyrektywa Rady 2008/118/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie ogólnych zasad dotyczących podatku akcyzowego, uchylająca dyrektywę 92/12/EWG (Dz.U. L 9, s. 12).


title: Sprawa T-776/14: Skarga wniesiona w dniu 24 listopada 2014 r. – Red Lemon/OHIM – Lidl Stiftung (ABTRONICX2)

text:
               9.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/55

         Skarga wniesiona w dniu 24 listopada 2014 r. – Red Lemon/OHIM – Lidl Stiftung (ABTRONICX2)
   (Sprawa T-776/14)
   (2015/C 046/71)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Red Lemon Inc. (Hong Kong, Chiny) (przedstawiciele: T. Wieland i S. Müller, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Lidl Stiftung & Co. KG (Neckarsulm, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający element słowny „ABTRONICX2” – zgłoszenie nr 8 5 34  943

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 4 września 2014 r. w sprawie R 2078/2013-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i oddalenie sprzeciwu;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-570/14: Wyrok Sądu z dnia 10 września 2015 r. – Laverana/OHIM (BIO MIT PFLANZENFLUID AUS EIGENER HERSTELLUNG) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego BIO MIT PFLANZENFLUID AUS EIGENER HERSTELLUNG — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               26.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 354/35

         Wyrok Sądu z dnia 10 września 2015 r. – Laverana/OHIM (BIO MIT PFLANZENFLUID AUS EIGENER HERSTELLUNG)
   (Sprawa T-570/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego BIO MIT PFLANZENFLUID AUS EIGENER HERSTELLUNG - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 354/41)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Laverana GmbH & Co. KG (Wennigsen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J. Wachinger, M. Zöbisch i D. Chatterjee)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Schifko, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 27 maja 2014 r. (sprawa R 124/2014-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego BIO MIT PFLANZENFLUID AUS EIGENER HERSTELLUNG jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Laverana GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 361 z 13.10.2014.


title: Sprawa T-273/04: Skarga wniesiona dnia 7 lipca 2004 r. przez Brandt Industries przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               9.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/23

         Skarga wniesiona dnia 7 lipca 2004 r. przez Brandt Industries przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-273/04)
   (2004/C 251/42)
   Język postępowania: francuski
   Dnia 7 lipca 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich przez spółkę Brandt Industries, z siedzibą w Rueil-Malmaison (Francja), reprezentowaną przez Nielsa Dejeana i Christophe'a Delrieugo, adwokatów.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie programu pomocowego stosowanego we Francji do przejęć przedsiębiorstw przeżywających trudności, ze względu na brak dostatecznego uzasadnienia w rozumieniu art. 253 Traktatu WE oraz ze względu na naruszenie art. 14 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 (1) z dnia 22 marca 1999 r.;

               —

               zasądzenie kosztów postępowania od Komisji Wspólnot Europejskich.

         Zarzuty i główne argumenty
   Decyzją z dnia 16 grudnia 2003 r. Komisja Europejska uznała, że program pomocowy, przewidziany w art. 44 septies francuskiego Code Général des Impôts (kodeks podatkowy) ustanawia pomoc państwa niezgodną z zasadami wspólnego rynku, z zastrzeżeniem pomocy de minimis oraz pomocy zgodnej w wytycznymi w sprawie pomocy regionalnej lub też z rozporządzeniem o wyłączeniu w odniesieniu do pomocy państwa dla małych i średnich przedsiębiorstw.
   Strona skarżąca sprzeciwia się decyzji Komisji. Podnosi ona, że decyzja powinna zostać unieważniona ze względu na to, że nie jest ona dostatecznie uzasadniona zgodnie z wymaganiami art. 253 Traktatu WE. Zdaniem strony skarżącej, w decyzji tej Komisja sama przyznaje, że nie dysponuje konkretnymi danymi dotyczącymi przedsiębiorstw, które pełnoprawnie skorzystały z uprawnień przyznanych im w ramach programu przewidzianego w art. 44 septies Code Général des Impôts.
   Ponadto strona skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja narusza art. 14 rozporządzenia (WE) nr 659/1999. Zdaniem strony skarżącej, Komisja nie wzięła bowiem pod uwagę faktu, iż pomoc w formie ulgi podatkowej dla przedsiębiorstw tworzonych w celu przejęcia podmiotów przeżywających trudności spowodowała, że oferowały one wyższą cenę za majątek przejmowanych podmiotów, niż gdyby tej pomocy nie było. Na skutek tego całość lub część pomocy została przekazana, poprzez podwyższenie cen zakupu tego majątku, wierzycielom przedsiębiorstw w celu ich zaspokojenia, a w związku z tym podmioty przejmujące nie mogą być uważane za rzeczywistych beneficjentów całości pomocy. Zwrot pomocy uzyskanej przez podmioty przejmujące nie jest środkiem koniecznym do przywrócenia warunków konkurencji sprzed przyznania pomocy, a jedynie postawiłby je w sytuacji mniej korzystnej, niż ta, w której znalazłyby się w przypadku braku jakiejkolwiek pomocy, a zatem byłby on niezgodny z zasadą poszanowania konkurencji i z zasadą proporcjonalności.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 z 22.031999 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. [88] Traktatu WE (Dz.U. L 83, str. 1).