title: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia  6 października 2005r.  w sprawie C-429/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 2001/96/WE — zharmonizowane wymagania i procedury dotyczące bezpieczeństwa załadunku i wyładunku na masowcach — Brak terminowej transpozycji)

text:
               26.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/7

      WYROK TRYBUNAŁU

   (piąta izba)
   z dnia 6 października 2005r.
   w sprawie C-429/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 2001/96/WE - zharmonizowane wymagania i procedury dotyczące bezpieczeństwa załadunku i wyładunku na masowcach - Brak terminowej transpozycji)
   (2005/C 296/14)
   Język postępowania: niderlandzki
   W sprawie C-429/04 mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 6 października 2004 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: K. Simonsson i W. Wils) przeciwko Królestwu Belgii (pełnomocnicy: D. Haven i M. Wimmer), Trybunał (piąta izba) w składzie: R. Silva de Lapuerta, prezes izby, C. Gulmann i G. Arestis (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: C. Stix-Hackl, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 6 października 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy 2001/96/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 grudnia 2001r. ustanawiającej zharmonizowane wymagania i procedury dotyczące bezpieczeństwa załadunku i wyładunku na masowcach, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 284 z 20.11.2004.


title: Sprawa T-423/12: Skarga wniesiona w dniu 27 września 2012 r. — Skype przeciwko OHIM — British Sky Broadcasting i Skype IP International (skype)

text:
               17.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/36

         Skarga wniesiona w dniu 27 września 2012 r. — Skype przeciwko OHIM — British Sky Broadcasting i Skype IP International (skype)
   (Sprawa T-423/12)
   2012/C 355/75
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Skype (Dublin, Irlandia) (przedstawiciele: I Fowler, solicitor, adwokat J. Schmitt oraz J. Mellor, QC)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą były również: British Sky Broadcasting Group plc (Isleworth, Zjednoczone Królestwo) oraz Sky IP International Ltd (Isleworth)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 26 lipca 2012 r. w sprawie R 1561/2010-4; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „skype” dla towarów i usług z klas 9, 38 i 42 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 4546248

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: British Sky Broadcasting Group plc oraz Sky IP International Ltd

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny wspólnotowy znak towarowy „SKY” zarejestrowany pod nr 3203411 między innymi dla towarów i usług należących do klas 9,38, 41 i 42, słowny znak towarowy „SKY” zarejestrowany w Zjednoczonym Królestwie pod nr. 2302176 E między innymi dla towarów i usług należących do klas 16, 35 i 38; słowny znak towarowy „SKY” zarejestrowany w Zjednoczonym Królestwie pod nr. 2302176 B między innymi dla towarów i usług należących do klas 9, 41 i 42; graficzny wspólnotowy znak towarowy „sky” zarejestrowany pod nr 1178409 między innymi dla towarów i usług należących do klas 9,38 i 42; graficzny wspólnotowy znak towarowy „sky” zarejestrowany pod nr 1178540 między innymi dla towarów i usług należących do klas 9, 38 i 42; graficzny wspólnotowy znak towarowy „sky” zarejestrowany pod nr 316637 między innymi dla towarów i usług należących do klas 9, 38 i 42; graficzny wspólnotowy znak towarowy „sky” zarejestrowany pod nr 3203619 między innymi dla towarów i usług należących do klas 9, 38 i 42; znak towarowy „SKY” zarejestrowany w Zjednoczonym Królestwie dla towarów i usług należących do klas 9, 16, 38, 41 i 42; wcześniejszy niezarejestrowany znak towarowy, nazwa handlowa i nazwa spółki „SKY” używane w obrocie handlowym w Zjednoczonym Królestwie dla towarów i usług należących do klas 9, 16, 38, 41 i 42.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu dla wszystkich zakwestionowanych towarów i usług

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009.


title: Sprawa C-6/07: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 29 listopada 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2002/74/WE — Ochrona pracowników — Niewypłacalność pracodawcy)

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/13

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 29 listopada 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-6/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2002/74/WE - Ochrona pracowników - Niewypłacalność pracodawcy)
   (2008/C 22/25)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: J. Enegren i R. Vidal Puig, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii (Przedstawiciel: F. Díez Moreno, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak ustanowienia w wyznaczonym terminie przepisów niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2002/74/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 września 2002 r., zmieniającej dyrektywę Rady 80/987/EWG sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich dotyczących ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy (Dz.U. L 270, str. 10)
   Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie wszelkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2002/74/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 września 2002 r., zmieniającej dyrektywę Rady 80/987/EWG sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich dotyczących ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 56 z 10.3.2007.


title: Sprawa T-22/16: Postanowienie Sądu z dnia 9 marca 2017 r. – Comprojecto-Projectos e Construções et Gomes de Azevedo/EBC (Skarga na bezczynność, o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie — Polityka gospodarcza i pieniężna — Nadzór nad instytucjami kredytowymi — Przeciwdziałanie korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy — Środki zaradcze — Brak wezwania do działania — Brak precyzyjnego charakteru skargi — Akt niepodlegający zaskarżeniu — Skarga w części oczywiście niedopuszczalna, a w części pozbawiona wszelkich podstaw prawnych)

text:
               8.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 144/44

         Postanowienie Sądu z dnia 9 marca 2017 r. – Comprojecto-Projectos e Construções et Gomes de Azevedo/EBC
   (Sprawa T-22/16) (1)

   ((Skarga na bezczynność, o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie - Polityka gospodarcza i pieniężna - Nadzór nad instytucjami kredytowymi - Przeciwdziałanie korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy - Środki zaradcze - Brak wezwania do działania - Brak precyzyjnego charakteru skargi - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Skarga w części oczywiście niedopuszczalna, a w części pozbawiona wszelkich podstaw prawnych))
   (2017/C 144/60)
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Comprojecto-Projectos e Construções, Lda (Lizbona, Portugalia), Julião Maria Gomes de Azevedo (Lizbona), Paulo Eduardo Matos Gomes de Azevedo (Lizbona), Isabel Maria Matos Gomes de Azevedo (Lizbona) (przedstawiciel: adwokat M. Ribeiro)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: A. Karpf, P. Ferreira Jorge i K. Kaiser, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Po pierwsze, przedstawione na podstawie art. 265 TFUE żądanie stwierdzenia, że EBC bezprawnie zaniechał podjęcia działań w stosunku do portugalskich instytucji kredytowych w ramach przeciwdziałania korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy, po drugie, przedstawione na podstawie art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności aktu, mocą którego EBC odesłał skarżącym skierowane przez nich do tej instytucji wezwanie do działania, a po trzecie, przedstawione na podstawie art. 268 TFUE żądanie naprawienia domniemanej szkody, jaką skarżący mieli ponieść w wyniku tej bezczynności.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Comprojecto – Projectos e Construções, Lda, Julião Maria Gomes de Azevedo, Paulo Eduardo Matos Gomes de Azevedo i Isabel Maria Matos Gomes de Azevedo zostają obciążeni kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 106 z 21.3.2016.


title: Sprawa C-11/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgerichts Aue, Zweigstelle Stollberg (Niemcy) w dniu 10 stycznia 2017 r. – Thomas Hübner/LVM Lebensversicherungs

text:
               10.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgerichts Aue, Zweigstelle Stollberg (Niemcy) w dniu 10 stycznia 2017 r. – Thomas Hübner/LVM Lebensversicherungs
   (Sprawa C-11/17)
   (2017/C 112/26)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Aue, Zweigstelle Stollberg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Thomas Hübner

      Strona pozwana: LVM Lebensversicherungs AG

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy załącznik II lit. A dyrektywy Rady 92/96/EWG z dnia 10 listopada 1992 r. [w związku z] art. 15 ust. 1 akapit trzeci [dyrektywy 90/619/EWG] (1) należy interpretować w taki sposób, że konsument jest przez cały łączny czas uiszczania składek ubezpieczenia na życie i emerytalnego uprawniony do odstąpienia od umowy ubezpieczenia jeśli, nie wiedząc, wskutek udzielenia przez ubezpieczyciela błędnej informacji, o przysługującym mu prawie do odstąpienia od tej umowy, przez wiele lat uiszczał on na podstawie tej umowy składki ubezpieczenia na życie i emerytalnego?

               2)

               Czy jest zgodny z tą dyrektywą przepis krajowy, który, opierając się na zasadzie dobrej wiary, przewiduje pozbawienie konsumenta prawa do odstąpienia od umowy ze względu na to, że nieświadomy tego prawa do odstąpienia ubezpieczony aż do momentu poinformowania go o nim uiszczał systematycznie przewidziane w tej umowie składki?

      (1)  Dyrektywa Rady 92/96/EWG z dnia 10 listopada 1992 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do bezpośrednich ubezpieczeń na życie, zmieniająca dyrektywy 79/267/EWG i 90/619/EWG (trzecia dyrektywa dotycząca ubezpieczeń na życie), Dz.U. L 360, s. 1


title: Sprawa C-481/15: Postanowienie prezesa ósmej izby Trybunału z dnia 11 maja 2016 r. – Komisja Europejska/Republika Federalna Niemiec

text:
               1.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/24

         Postanowienie prezesa ósmej izby Trybunału z dnia 11 maja 2016 r. – Komisja Europejska/Republika Federalna Niemiec
   (Sprawa C-481/15) (1)

   (2016/C 279/33)
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes ósmej izby Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 371 z 9.11.2015.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 18 listopada 2004 r. w sprawie T-176/01, Ferriere Nord SpA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Pomoc Państwa — Wspólnotowe wytyczne dotyczące pomocy Państwa na rzecz ochrony środowiska naturalnego — Przedsiębiorstwo hutnicze — Produkty objęte Traktatem WE — Zatwierdzony system pomocowy — Nowa pomoc — Wszczęcie formalnej procedury — Terminy — Prawo do obrony — Uzasadnione oczekiwania — Uzasadnienie — Stosowanie wspólnotowych wytycznych w zasięgu czasowym — Cel środowiskowy inwestycji)

text:
               22.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/20

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 18 listopada 2004 r.
   w sprawie T-176/01, Ferriere Nord SpA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Pomoc Państwa - Wspólnotowe wytyczne dotyczące pomocy Państwa na rzecz ochrony środowiska naturalnego - Przedsiębiorstwo hutnicze - Produkty objęte Traktatem WE - Zatwierdzony system pomocowy - Nowa pomoc - Wszczęcie formalnej procedury - Terminy - Prawo do obrony - Uzasadnione oczekiwania - Uzasadnienie - Stosowanie wspólnotowych wytycznych w zasięgu czasowym - Cel środowiskowy inwestycji)
   (2005/C 19/43)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie T-176/01, Ferriere Nord SpA, z siedzibą w Osoppo (Włochy), reprezentowana przez adwokatów: W. Viscardini Donà i G. Donà, popierana przez Republikę Włoską (pełnomocnicy: początkowo U. Leanza, następnie I. Braguglia i M. Fiorilli, avvocati dello Stato, z siedzibą do doręczeń w Luksemburgu) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: K. Kreuschitz i V. Di Bucci, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot, z jednej strony, wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2001/829/WE, EWWiS z dnia 28 marca 2001 r. w sprawie pomocy państwa, którą Włochy zamierzają przyznać Ferriere Nord SpA (Dz.U. L 310, str. 22) oraz, z drugiej strony, wniosek o odszkodowanie za szkodę rzekomo poniesioną przez skarżącą wskutek podjęcia powyższej decyzji, Sąd (czwarta izba w składzie powiększonym), w składzie: H. Legal, prezes, V. Tiili, A. W. H. Meij, M. Vilaras i N. J. Forwood, sędziowie, sekretarz: J. Palacio González, główny administrator, wydał w dniu 18 listopada 2004 r. wyrok zawierający następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               Skarga podlega oddaleniu.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami Komisji.

               3)

               Republika Włoska ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 289 z 13.10.2001.


title: Sprawa T-450/16: Skarga wniesiona w dniu 10 sierpnia 2016 r. – sheepworld/EUIPO (Beste Freunde)

text:
               3.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 364/25

      Skarga wniesiona w dniu 10 sierpnia 2016 r. – sheepworld/EUIPO (Beste Freunde)
      (Sprawa T-450/16)
      (2016/C 364/27)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: sheepworld AG (Ursensollen, Niemcy) (przedstawiciel: S. von Rüden, Rechtsanwalt)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Beste Freunde” – zgłoszenie nr 14 170 013

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 maja 2016 r. w sprawie R 93/2016-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w postępowaniu odwoławczym.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-96/15: Wyrok Sądu z dnia 6 lipca 2016 r. – Mozzetti/EUIPO – di Lelio (Alfredo alla Scrofa) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Graficzny unijny znak towarowy Alfredo alla Scrofa — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy L’ORIGINALE ALFREDO — Wniosek o przedstawienie dowodu używania — Artykuł 57 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               22.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/30

         Wyrok Sądu z dnia 6 lipca 2016 r. – Mozzetti/EUIPO – di Lelio (Alfredo alla Scrofa)
   (Sprawa T-96/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy Alfredo alla Scrofa - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy L’ORIGINALE ALFREDO - Wniosek o przedstawienie dowodu używania - Artykuł 57 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009])
   (2016/C 305/41)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Mario Mozzetti (Rzym, Włochy) (przedstawiciel: adwokat E. Montelione)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Ines di Lelio (Rzym) (przedstawiciele: adwokaci D. De Simone, G. Orsoni i R. Fecchio)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 grudnia 2014 r. (sprawa R 655/2014-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku pomiędzy I. di Lelio a M. Mozzettim.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Mario Mozzetti zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 127 z 20.4.2015.


title: Sprawa C-44/07: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 10 marca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               7.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/21

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 10 marca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-44/07) (1)

   (2008/C 142/36)

      Język postępowania: niemiecki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 69 z 24.3.2007.


title: Sprawa T-744/14: Skarga wniesiona w dniu 3 listopada 2014 r. – Meta Group przeciwko Komisji

text:
               22.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/30

         Skarga wniesiona w dniu 3 listopada 2014 r. – Meta Group przeciwko Komisji
   (Sprawa T-744/14)
   (2014/C 462/43)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Meta Group Srl (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: A. Bartolini i A. Formica, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie niewykonania przez Komisję zobowiązań pieniężnych wynikających ze wskazanych umów o udzieleniu dotacji obejmujących kwotę w wysokości 5 66  377,63 EUR z tytułu należnych i nieuiszczonych wkładów oraz stwierdzenie, że potrącenie wierzytelności skarżącej było niezgodne z prawem;

               —

               zasądzenie w związku z tym od Komisji na rzecz skarżącej kwoty we wskazanej powyżej wysokości 5 66  377,63 EUR wraz z odsetkami za zwłokę i z uwzględnieniem rewaloryzacji;

               —

               a także zasądzenie od Komisji odszkodowania za wyrządzone skarżącej szkody w kwocie 8 15  000,00 EUR lub wyższej, określonej przez Sąd w wyniku niniejszego postępowania oraz z uwzględnieniem poważnej szkody wynikającej z niezgodności z prawem rzeczonych potrąceń.

      Zarzuty i główne argumenty

   Przedmiotem niniejszej skargi jest podnoszone niewykonanie przez pozwaną umów take-it-up (nr 245637), BCreative (nr 245599) oraz Ecolink+ (nr 256224), zawartych w ramach „piątego i szóstego programu ramowego Unii Europejskiej w zakresie badań i rozwoju technologicznego”.
   Na poparcie skargi skarżąca podnosi dziesięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący niewykonania przez Komisję postanowień umowy w zakresie ustalenia stawki za godzinę określonych w umowie usługodawców [naruszenie art. II.19 § 1 lit. d) załącznika II do umów o udzieleniu dotacji].

                           —

                           Komisja przy ustalaniu stawki za godzinę określonych w umowie usługodawców naruszyła postanowienia art. II.19 § 1 lit. d) załącznika II, w zakresie w jakim przewiduje on, że ustalenie kosztów określonych w umowie usługodawców, świadczących usługi w celu wykonania subwencjonowanego projektu, zgodnie z umowami zawartymi inter partes, powinno nastąpić zgodnie z przepisami prawa państwa członkowskiego, w którym beneficjent prowadzi swą działalność.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia przez Komisję postanowień umowy w zakresie określenia stawki za godzinę określonych w umowie usługodawców [naruszenie art. II.19 § 1 lit. b) załącznika II do umów o udzieleniu dotacji].

                           —

                           Komisja przy ustalaniu stawki za godzinę określonych w umowie usługodawców naruszyła także postanowienia art. II.19 § 1 lit. b) umów o udzieleniu dotacji, zgodnie z którym kwalifikowalne koszty powinny być określane na podstawie ogólnych zasad obowiązujących w chwili zawarcia umowy. W szczególności, odwołanie się przez Komisję do kryteriów przewidzianych w ramach programów „Marie Curie” było zupełnie niewłaściwe i arbitralne, gdyż odnoszą się one do zasad, które weszły w życie dopiero w 2011 r., dotyczących ponadto wyłącznie programu FP7 (siódmego programu ramowego) i które jako takie nie obowiązywały w chwili zajścia okoliczności faktycznych będących przedmiotem niniejszej sprawy.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia przez Komisję postanowień umownych zawartych w art. I.11 („Other Special conditions”) umowy o udzieleniu dotacji w ramach projektu Take it up.

                           —

                           W odniesieniu w szczególności do umów dotyczących programu CIP, a zwłaszcza umowy odnoszącej się do projektu Take it up Komisja naruszyła art.I.11, biorąc pod uwagę, że instytucja ta w utrzymujący się sposób nie przyjęła jakiejkolwiek formalnej lub dorozumianej decyzji o odrzuceniu metody zaproponowanej przez Meta przy wykonywaniu tych postanowień umowy.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia przez Komisję art. II.19 § 1 lit. b), załącznika II do umów o ustanowieniu dotacji w związku z uznaniem za „podwykonawstwo” stosunku pracy z ekspertami, którzy współpracowali ze skarżącą spółką.

                           —

                           Komisja naruszyła ponownie postanowienia zawarte w art. II.19 § 1 lit. b), gdyż nie zastosowała w odniesieniu do ekspertów, zatrudnionych przez Meta w ramach wykonania subwencjonowanych projektów, kryteriów i zasad sprawozdawczości finansowej dotyczących „intra muros consultants”, zgodnie z definicją przyjętą przez samą Komisję w wytycznych finansowych piątego i szóstego programu ramowego.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia przez Komisję art. II. 19 § 1 lit. b) załącznika II do umów o ustanowieniu dotacji w związku z uznaniem pośrednich kosztów dotyczących „in house consultants”.

                           —

                           Komisja naruszyła ponownie postanowienia zawarte w art. II.19 § 1 lit. b) załącznika II, w szczególności w odniesieniu do zastosowania wskazanych w nim ogólnych zasad sprawozdawczości finansowej, gdyż nie zachowała ogólnych zasad w dziedzinie kwalifikacji pośrednich kosztów dotyczących „in house consultants”.

               6.

               Zarzut szósty dotyczący naruszenia przez Komisję przepisów i zasad prawa Unii Europejskiej i orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości, a w szczególności zasad dobrej wiary, ochrony uzasadnionych oczekiwań oraz pewności prawa.

                           —

                           Brak działania ze strony Komisji mógł spowodować powstanie u skarżącej uzasadnione oczekiwania co do poprawności zaproponowanej przez nią metody, w wyniku czego późniejsze działania obejmujące zwrot lub obniżenie należnych wkładów powinny być uznane za podjęte z naruszeniem zasady dobrej wiary przy wykonywaniu umowy.

               7.

               Zarzut siódmy dotyczący naruszenia przez Komisję zasad zawartych w kodeksie dobrego postępowania administracyjnego, a w szczególności zasady proporcjonalności, prawa do informacji, zasady kontradyktoryjności postępowania oraz obowiązku uzasadnienia.

                           —

                           Komisja nie przedstawiła Meta żądanych informacji, nie podała odpowiedniego uzasadnienia przyjętych decyzji, a w każdym razie podjęła nieproporcjonalne działania zaważywszy, że wszystkie cele projektu zostały zrealizowane przez skarżącą w wymaganym terminie.

               8.

               Zarzut ósmy dotyczący naruszenia przez Komisję obowiązku wypłacenia Meta wkładów przewidzianych w umowach o ustanowieniu dotacji na realizację finansowanych projektów.

                           —

                           Komisja naruszyła wynikający z umowy obowiązek w zakresie wypłaty należnych wkładów zgodnie z umowami o ustanowieniu dotacji w związku z działalnością sprawozdawczą Meta w ramach realizacji celów założonych w projektach. Takie niewypłacone wkłady obejmują kwotę 5 66  377,63 EUR.

               9.

               Zarzut dziewiąty dotyczący naruszenia przez Komisję art. 80 rozporządzenia nr 966/2012/UE w związku z potrąceniem wierzytelności Meta.

                           —

                           Komisja działała z naruszeniem art. 80 rozporządzenia nr 966/2012/UE, zgodnie z którym potrącenie wierzytelności instytucji europejskich z wierzytelnościami wobec instytucji europejskich jest możliwe wyłącznie w odniesieniu do roszczeń o określonej wartości, pewnych i wymagalnych, podczas gdy roszczenia Komisji zostały zakwestionowane i nie stanowią zatem „pewnych” roszczeń.

               10.

               Zarzut dziesiąty dotyczący odszkodowania za szkodę majątkową poniesioną przez skarżącą.

                           —

                           Niewykonanie umownych zobowiązań przez Komisję spowodowało ponadto w niesłuszny sposób powstanie wyjątkowo poważnej szkody po stronie Meta w postaci damnum emergens, szacowanej zgodnie z załączoną do skargi opinią na kwotę w wysokości 8 15  000,00 EUR, oprócz szkody wynikającej z potrącenia dokonanego niezgodnie z prawem przez Komisję.


title: Sprawa C-630/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 24 grudnia 2010 r. — University of Queensland, CSL Ltd przeciwko Comptroller-General of Patents, Designs and Trade Marks

text:
               19.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 24 grudnia 2010 r. — University of Queensland, CSL Ltd przeciwko Comptroller-General of Patents, Designs and Trade Marks
   (Sprawa C-630/10)
   2011/C 89/19
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   High Court of Justice (Chancery Division)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: University of Queensland, CSL Ltd

      Strona pozwana: Comptroller-General of Patents, Designs and Trade Marks

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Rozporządzenie 469/2009 (1) (zwane dalej „rozporządzeniem”) pośród celów wskazanych w jego motywach wymienia potrzebę udzielania dodatkowego świadectwa ochronnego przez każde państwo członkowskie Wspólnoty na jednakowych warunkach na rzecz posiadaczy patentu krajowego lub europejskiego, jak wskazano w motywach 7 i 8. W braku wspólnotowej harmonizacji prawa patentowego, jak należy rozumieć zawarte w art. 3 lit. a) rozporządzenia sformułowanie „produkt chroniony jest patentem podstawowym” i na podstawie jakich kryteriów kwestia ta winna być rozstrzygana?

               2)

               Czy w przypadku takim jak niniejszy, w którym chodzi o produkt leczniczy zawierający więcej niż jeden składnik aktywny, istnieją dodatkowe bądź odrębne kryteria, na podstawie których ustala się, czy „produkt chroniony jest patentem podstawowym” zgodnie z art. 3 lit. a) rozporządzenia, a jeśli tak, to jakie są te dodatkowe bądź odrębne kryteria?

               3)

               Czy jednym z takich dodatkowych bądź odrębnych kryteriów jest kwestia, czy składniki aktywne są ze sobą wymieszane, czy też są one sporządzane w tym samym czasie, lecz według oddzielnych receptur?

               4)

               Czy w rozumieniu art. 3 lit. a) szczepionka kombinowana zawierająca wiele antygenów jest „chroniona patentem podstawowym”, jeżeli jeden z antygenów tej szczepionki jest „chroniony patentem podstawowym pozostającym w mocy”?

               5)

               Czy w przypadku takim jak niniejszy, w którym chodzi o produkt leczniczy zawierający więcej niż jeden składnik aktywny, dla oceny, czy produkt chroniony jest patentem podstawowym w rozumieniu art. 3 lit. a) ma znaczenie okoliczność, że patent podstawowy jest jednym z rodziny patentów udzielonych na podstawie tego samego pierwotnego wniosku patentowego, obejmującej patent główny oraz dwa patenty częściowe, chroniące łącznie wszystkie składniki aktywne produktu leczniczego?

               6)

               Czy w przypadku takim jak niniejszy, w którym chodzi o patent podstawowy, którym chroniony jest „proces otrzymywania produktu” w rozumieniu art.1 lit. c), „produkt” w rozumieniu art. 3 lit. a) musi być uzyskiwany bezpośrednio w wyniku takiego procesu?

               7)

               Czy rozporządzenie, a w szczególności art. 3 lit. b) tego aktu, zezwala na udzielanie dodatkowego świadectwa ochronnego na rzecz pojedynczego składnika aktywnego w sytuacji gdy:

                           a)

                           patent podstawowy pozostający w mocy chroni pojedynczy składnik aktywny w rozumieniu art. 3 lit. a) rozporządzenia; oraz

                           b)

                           produkt leczniczy zawierający pojedynczy składnik aktywny wraz z jednym lub wieloma innymi składnikami aktywnymi jest przedmiotem ważnego zezwolenia udzielonego na podstawie dyrektywy 2001/83/WE (2) lub dyrektywy 2001/82/WE (3), będącego pierwszym zezwoleniem na wprowadzenie do obrotu, na podstawie którego pojedynczy składnik aktywny został wprowadzony na rynek?

               8)

               Czy odpowiedź na pytanie siódme różni się w zależności od tego, czy zezwolenie dotyczy pojedynczego składnika aktywnego wymieszanego z jednym lub większą liczbą innych składników aktywnych czy też pojedynczego składnika aktywnego sporządzanego w tym samym czasie, co pozostałe składniki aktywne, lecz według oddzielnych receptur?

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 469/2009 z dnia 6 maja 2009 r. dotyczące dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych (wersja ujednolicona) (tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz.U. L 152, s. 1)

      (2)  Dyrektywa 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. L 311, s. 67)

      (3)  Dyrektywa 2001/82/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do weterynaryjnych produktów leczniczych (Dz.U. L 311, s. 1)


title: Sprawa T-174/14 R: Postanowienie prezesa Sądu z dnia 10 czerwca 2014 r. – Dieckerhoff Guss przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych — Pomoc państwa — Promocja krajowa dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych — Decyzja Komisji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego w dziedzinie pomocy państwa — Żądanie zawieszenia wykonania — Pilny charakter — Fumus boni juris)

text:
               22.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 329/15

         Postanowienie prezesa Sądu z dnia 10 czerwca 2014 r. – Dieckerhoff Guss przeciwko Komisji
   (Sprawa T-174/14 R)
   ((Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych - Pomoc państwa - Promocja krajowa dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych - Decyzja Komisji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego w dziedzinie pomocy państwa - Żądanie zawieszenia wykonania - Pilny charakter - Fumus boni juris))
   2014/C 329/19
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Dieckerhoff Guss GmbH (Gevelsberg, Niemcy) (przedstawiciele: H. Höfler, C. Kahle i V. Winkler, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawicele: T. Maxian Rusche i R. Sauer, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie zawieszenia skutków prawnych decyzji, mocą której Komisja wszczęła formalne postępowanie wyjaśniające w dziedzinie pomocy państwa dotyczącej niemieckiej ustawy w sprawie energii odnawialnej.

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

               2)

               Decyzja z dnia 7 kwietnia 2014 r. Dieckerhoff Guss/Komisja (T-174/14 R) jest nieważna.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-1/05: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony postanowieniem Utlänningsnämnden, wydanym w dniu 30 grudnia 2004 r., w sprawie Yunying Jia przeciwko Migrationsverket

text:
               5.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 57/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony postanowieniem Utlänningsnämnden, wydanym w dniu 30 grudnia 2004 r., w sprawie Yunying Jia przeciwko Migrationsverket
   (Sprawa C-1/05)
   (2005/C 57/36)
   Język postępowania: szwedzki
   W dniu 4 stycznia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Utlänningsnämnden (Szwecja), wydanym w dniu 30 grudnia 2004 r. w sprawie Yunying Jia przeciwko Migrationsverket.
   Utlänningsnämnden zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1

                           a.

                           Czy, w świetle wyroku w sprawie C-109/01, należy interpretować art. 10 rozporządzenia (EWG) 1612/68 (1) w ten sposób, że obywatel państwa trzeciego, będący członkiem rodziny pracownika, o którym tam mowa, powinien przebywać legalnie we Wspólnocie, aby mieć prawo do osiedlenia się wraz z pracownikiem oraz czy podobnie należy interpretować art. 1 dyrektywy 73/148/EWG (2), że prawo do osiedlenia się obywatela państwa trzeciego będącego członkiem rodziny obywatela unijnego, jest uzależnione od legalności pobytu tego obywatela państwa trzeciego we Wspólnocie?

                           b.

                           Jeżeli dyrektywę 73/148/EWG należy interpretować w ten sposób, że warunkiem dla uzyskania prawa do osiedlenia się w rozumieniu dyrektywy przez obywatela państwa trzeciego będącego członkiem rodziny obywatela unijnego jest, aby przebywał on we Wspólnocie legalnie, czy oznacza to, że ten członek rodziny powinien mieć ważne zezwolenie na pobyt, pozwalające mu lub mające pozwolić na osiedlenie się w jednym z Państw Członkowskich? W braku takiego zezwolenia na osiedlenie, czy wystarczające jest zezwolenie wydane na innej podstawie na krótszy lub dłuższy pobyt czy też, jak w sprawie przed Utlänningsnämnden, wystarcza, aby członek rodziny, który wnioskuje o zezwolenie na pobyt posiadał ważną wizę?

                           c.

                           Jeżeli obywatel państwa trzeciego będący członkiem rodziny obywatela unijnego nie może skorzystać z prawa do osiedlenia się na mocy dyrektywy 73/148/EWG, ponieważ nie przebywa legalnie we Wspólnocie, czy odmowa temu członkowi rodziny zezwolenia na osiedlenie się ogranicza prawo przedsiębiorczości obywatela unijnego przewidziane w art. 43 Traktatu WE?

                           d.

                           Jeżeli obywatel państwa trzeciego będący członkiem rodziny obywatela unijnego nie może skorzystać z prawa do osiedlenia się na mocy dyrektywy 73/148/EWG, ponieważ nie przebywa we Wspólnocie legalnie, czy wydalenie jego członka rodziny z kraju, z powodu niemożności wydania krajowego zezwolenia na pobyt po wjeździe do Szwecji, ogranicza prawo przedsiębiorczości obywatela unijnego przewidzianego w art. 43 Traktatu WE?

               2

                           a.

                           Czy art. 1d dyrektywy 73/148/EWG należy interpretować w ten sposób, że „będący na utrzymaniu” oznacza, że członek rodziny obywatela unijnego jest od niego ekonomicznie zależny, aby osiągnąć najniższy możliwy do przyjęcia standard życiowy w swoim kraju pochodzenia, czy też w państwie, gdzie zazwyczaj przebywa?

                           b.

                           Czy art. 6b dyrektywy 73/148/EWG należy interpretować w ten sposób, że Państwa Członkowskie mogą wymagać, aby członek rodziny obywatela unijnego, który powołuje się na fakt, że jest na utrzymaniu obywatela unijnego lub jego współmałżonka/i, przedstawił, oprócz zobowiązania ze strony obywatela unijnego, dokumenty potwierdzające istnienie rzeczywistego stosunku zależności?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1612/68 z dnia 15 października 1968 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty (Dz.U. 1968 L 257, str. 2-12).

      (2)  Dyrektywa Rady z dnia 21 maja 1973 r. w sprawie zniesienia ograniczeń w zakresie przemieszczania się i pobytu obywateli Państw Członkowskich w Obrębie Wspólnoty, które dotyczą przedsiębiorczości i świadczenia usług (Dz.U. 1973, L 172, str. 14-16).


title: Sprawa T-314/06: Skarga wniesiona w dniu 17 listopada 2006 r. — Whirlpool Europe Srl przeciwko Radzie

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/67

         Skarga wniesiona w dniu 17 listopada 2006 r. — Whirlpool Europe Srl przeciwko Radzie
   (Sprawa T-314/06)
   (2006/C 326/141)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Whirlpool Europe Srl (Comerio, Włochy) (przedstawiciele: M. Bronckers i F. Louis, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności ostatecznego rozporządzenia z uwagi na to, że definicja produktów objętych rozporządzeniem i produktów podobnych nie obejmuje wszystkich chłodziarko-zamrażarek mających co najmniej dwoje drzwi umieszczone jedne koło drugich side-by-side;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca, będąca europejskim producentem elektrycznego sprzętu gospodarstwa domowego w tym chłodziarko-zamrażarek, wnosi o stwierdzenie częściowej nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 1289/2006 z dnia 25 sierpnia 2006 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych lodówek side-by-side pochodzących z Republiki Korei (1).
   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi, że instytucje wspólnotowe naruszyły art. 253 WE nie podając uzasadnienia lub uzasadniając w niewystarczający sposób wykluczenie trzydrzwiowych chłodziarko-zamrażarek „side-by-side” z definicji produktów, mając w szczególności na względzie okoliczności niniejszej sprawy.
   Skarżąca twierdzi następnie, że instytucje wspólnotowe naruszyły prawo skarżącej do bycia wysłuchanym, jeśli chodzi o wykluczenie w ostatniej chwili trzydrzwiowych chłodziarko-zamrażarek „side-by-side” z definicji produktów objętych rozporządzeniem.
   Ponadto skarżąca zarzuca, że instytucje wspólnotowe naruszyły art. 15 ust. 2 rozporządzenia podstawowego (2) nie przeprowadzając konsultacji w przewidzianym terminie w ramach komitetu doradczego w odniesieniu do wykluczenia trzydrzwiowych chłodziarko-zamrażarek „side-by-side” z definicji produktów objętych rozporządzeniem.
   Skarżąca twierdzi wreszcie, że instytucje wspólnotowe naruszyły rozporządzenie podstawowe poprzez ustalenie definicji produktu na podstawie właściwości fizycznych, bez uwzględnienia sposobu postrzegania przez krąg odbiorców.

      (1)  Dz.U 2006 L 236, str. 11.

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz: U. 1996 L 56, str. 1).


title: Sprawa T-337/09: Postanowienie Sądu z dnia 6 lutego 2012 r. — Colegio Oficial de Farmacéuticos de Valencia przeciwko Komisji

text:
               17.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/26

         Postanowienie Sądu z dnia 6 lutego 2012 r. — Colegio Oficial de Farmacéuticos de Valencia przeciwko Komisji
   (Sprawa T-337/09) (1)

   2012/C 80/44
   Język postępowania: hiszpański
   Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 256 z 24.10.2009.


title: Sprawa T-217/05: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 czerwca 2006 r. — Marker Völkl przeciwko OHIM — Icon Health & Fitness Italia (MOTION)

text:
               2.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/46

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 czerwca 2006 r. — Marker Völkl przeciwko OHIM — Icon Health & Fitness Italia (MOTION)
   (Sprawa T-217/05) (1)

   (2006/C 212/79)

      Język postępowania: niemiecki

   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 205 z 20.8.2005


title: Sprawa C-303/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 20 marca 2013 r. w sprawie T-92/11 Jørgen Andersen przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 3 czerwca 2013 r. przez Komisję Europejską

text:
               31.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/19

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 20 marca 2013 r. w sprawie T-92/11 Jørgen Andersen przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 3 czerwca 2013 r. przez Komisję Europejską
   (Sprawa C-303/13 P)
   2013/C 252/29
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Armati, T. Maxian Rusche, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Jørgen Andersen, Królestwo Danii, Danske Statsbaner (DSB)

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu (piąta izba) z dnia 20 marca 2013 r., doręczonego Komisji w dniu 22 marca 2013 r. w sprawie T-92/11 Jorgen Andersen przeciwko Komisji Europejskiej;
               oraz

               —

               oddalenie skargi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2011/3/EU (1) z dnia 24 lutego 2010 r. w sprawie umów o świadczenie usług publicznych w zakresie transportu zawartych pomiędzy duńskim ministerstwem transportu a Danske Statsbaner (sprawa C-41/08 (ex NN 35/08)); oraz

               —

               obciążenie skarżącej w pierwszej instancji kosztami postępowania;

         ewentualnie,

               —

               orzeczenie, że trzeci zarzut skargi w pierwszej instancji jest bezzasadny i przekazanie sprawy do Sądu w celu ponownego rozpoznania zarzutów pierwszego i drugiego skargi w pierwszej instancji;

               —

               orzeczenie, że rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania w pierwszej instancji i w odwołaniu nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja podnosi jedną podstawę odwołania: naruszenie art. 108 ust. 2 i 3, art. 288 i art. 297 ust. 1 TFUE, ze względu na to, iż sąd stwierdził, że Komisja zastosowała rozporządzenie (WE) nr 1370/2007 (2) wstecz.
   Komisja uważa, że ocena spornej pomocy na podstawie rozporządzenia nr (WE) nr 1370/2007 nie stanowiła zastosowania z mocą wsteczną tego rozporządzenia, lecz że jest zgodna z zasadą niezwłocznego stosowania, zgodnie z którą przepis prawa Unii stosuje się z chwilą jego wejścia w życie do przyszłych skutków sytuacji powstałych pod rządami dawnych przepisów.
   Orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości rozróżnia w kwestii mocy wstecznej ostatecznie ukształtowaną sytuację prawną (do której nowa regulacja nie ma zastosowania) i tymczasowe sytuacje powstałe pod rządami dawnych przepisów, lecz które jeszcze trwają (do których nowa regulacja ma zastosowanie).
   Komisja uważa, że Sąd naruszył prawo uznając, iż pomoc państwa udzielona przez państwo członkowskie z naruszeniem obowiązku powiadomienia i odłożenia w czasie wprowadzenia w życie stanowi sytuację prawną ukształtowaną ostatecznie, a nie sytuację tymczasową. Z norm i orzecznictwa w przedmiocie zwrotu nienależnie udzielonej pomocy wynika, że nie można uznać, iż beneficjent takiej pomocy ostatecznie ja nabył, do czasu zatwierdzenia jej przez Komisję i nabrania przez jej decyzję ostatecznego charakteru. Zważywszy na obowiązkowy charakter kontroli pomocy państwa ze strony Komisji zgodnie z art. 108 TFUE, otrzymujący pomoc przedsiębiorcy nie mogą co do zasady mieć uzasadnionych oczekiwań, że pomoc jest zgodna z prawem, chyba że została ona udzielona zgodnie z procedurą określoną w przytoczonym przepisie.
   Wreszcie Komisja podnosi również, że zaskarżony wyrok stoi otwarcie i bezpośrednio w sprzeczności z wcześniejszymi orzeczeniami Trybunału Sprawiedliwości dotyczącymi tej samej kwestii.

      (1)  Dz.U. L 7, s. 1.

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. dotyczące usług publicznych w zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 1191/69 i (EWG) nr 1107/70 (Dz.U. L 315, s. 1).


title: Sprawa T-413/13: Skarga wniesiona w dniu 9 sierpnia 2013 r. — City Cycle Industries przeciwko Radzie

text:
               21.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/28

         Skarga wniesiona w dniu 9 sierpnia 2013 r. — City Cycle Industries przeciwko Radzie
   (Sprawa T-413/13)
   2013/C 274/44
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: City Cycle Industries (Kolombo, Sri Lanka) (przedstawiciele: T. Müller-Ibold i F.C. Laprévote, lawyers)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie częściowej nieważności art. 1 ust. 1 i 3 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 501/2013 (1) w zakresie w jakim rozszerza cło antydumpingowe na skarżącą oraz odrzuca wniosek skarżącej o zwolnienie;

               —

               obciążenie Rady kosztami obsługi prawnej oraz pozostałymi kosztami i wydatkami poniesionymi przez skarżącą w związku z niniejszą sprawą; oraz

               —

               podjęcie wszelkich innych środków, jakie Sąd uzna za stosowne.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy, opary na fakcie, że Komisja i Rada nie wykazały obejścia w odniesieniu do przywozu ze Sri Lanki i popełniły zatem oczywisty błąd w ocenie, gdyż:

                           —

                           twierdzenie, że miała miejsce zmiana struktury handlu jest oczywiście błędne;

                           —

                           Rada błędnie uznała, że producenci ze Sri Lanki, w szczególności skarżąca, dokonywali przeładunku rowerów z Chin do UE.

               2)

               Zarzut drugi, oparty na fakcie, że Rada błędnie uznała, iż skarżąca odmówiła współpracy, a taki brak współpracy uzasadniał odmówienie jej zwolnienia, gdyż:

                           —

                           skarżąca współpracowała najlepiej jak mogła;

                           —

                           twierdzenie o braku współpracy jest bezpodstawne;

                           —

                           twierdzenie Rady o braku współpracy jest pozbawione uzasadnienia;

                           —

                           Rada nie uwzględniła dodatkowych informacji przedstawionych przez skarżącą.

               3)

               Zarzut trzeci, oparty na naruszeniu praw procesowych skarżącej w ramach dochodzenia, gdyż:

                           —

                           rozporządzenie wykonawcze narusza zasady staranności i dobrej administracji;

                           —

                           niekompletna dokumentacja przedstawiona skarżącej stanowi naruszenie jej prawa do obrony.

               4)

               Zarzut czwarty, oparty na fakcie, że odmowa przyznania skarżącej zwolnienia stanowi naruszenie zasady równego traktowania, gdyż:

                           —

                           Komisja dopuściła się dyskryminacji względem skarżącej przyznając zwolnienie eksporterom w podobnej sytuacji i odrzucając wniosek skarżącej o zwolnienie;

                           —

                           wobec skarżącej podjęto błędnie takie same działania jak wobec producentów, którzy w ogóle nie współpracowali.

               5)

               Zarzut piąty, oparty na fakcie, że ustalenia przyjęte w rozporządzeniu wykonawczym w zakresie szkody i dumpingu są niezgodne z podstawowym rozporządzeniem antydumpingowym, gdyż:

                           —

                           twierdzenie o osłabieniu skutków naprawczych cła antydumpingowego jest błędne.

                           —

                           twierdzenie dotyczące dumpingu w rozporządzeniu wykonawczym również jest błędne.

      (1)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 501/2013 z dnia 29 maja 2013 r. rozszerzające ostateczne cło antydumpingowe, nałożone rozporządzeniem wykonawczym (UE) nr 990/2011 na przywóz rowerów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, na przywóz rowerów wysyłanych z Indonezji, z Malezji, ze Sri Lanki i z Tunezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Indonezji, z Malezji, ze Sri Lanki i z Tunezji (Dz.U. 2013 L 153, s. 1)


title: Sprawa C-380/06: Skarga wniesiona w dniu 15 września 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/25

         Skarga wniesiona w dniu 15 września 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-380/06)
   (2006/C 294/43)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: B. Schima i S. Pardo Quintillán, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, ze poprzez zezwolenie w drodze Ley 3/2004, de 29 de diciembre, por la que se establecen medidas de lucha contra la morosidad en las operaciones comerciales [ustawy 3/2004 z 29 grudnia w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych] na ustanowienie dziewięćdziesięciodniowego terminu płatności za określone produkty spożywcze i produkty o dużej konsumpcji i odroczenie wejścia w życie określonych przepisów do dnia 1 lipca 2006 r., Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 3 ust. 1, 2 i 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/35/WE (1) z dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych;

               —

               obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Dyrektywa 2000/35/WE w żadnym przypadku nie przewiduje częściowego lub stopniowego stosowania jej przepisów. W związku z tym odroczenie do dnia 1 lipca 2006 r. jest sprzeczne z postanowieniami jej art. 3 ust. 1 i 2. Odroczenie to narusza także przepis ust. 4 tego artykułu, zgodnie z którym państwa członkowskie mają zapewnić stosowne i skuteczne środki w interesie wierzycieli i konkurentów, aby zapobiec dalszemu stosowaniu rażąco nieuczciwych klauzul.
   Tym samym, odroczenie stosowania maksymalnego sześćdziesięciodniowego terminu nie może zostać uznane za dodatkowy wymóg na rzecz wierzycieli, a jeżeli się weźmie pod uwagę to, ze krajowe przepisy transponujące dyrektywę 2000/35/WE powinny zostać przyjęte najpóźniej do sierpnia 2002 r., ograniczenie to w żadnym wypadku nie jest dopuszczalne.

      (1)  Dz.U. L 200, str. 35.


title: Sprawa C-246/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social Único de Algeciras (Hiszpania) w dniu 2 czerwca 2006 r. — Josefa Velasco Navarro przeciwko Fondo de Garantía Salarial (Fogasa)

text:
               2.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social Único de Algeciras (Hiszpania) w dniu 2 czerwca 2006 r. — Josefa Velasco Navarro przeciwko Fondo de Garantía Salarial (Fogasa)
   (Sprawa C-246/06)
   (2006/C 212/19)
   Język postępowania: hiszpański
   Sąd krajowy
   Juzgado de lo Social Único de Algeciras
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Josefa Velasco Navarro

      Strona pozwana: Fondo de Garantía Salarial (Fogasa)
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy sąd krajowy, z chwilą stwierdzenia, że ustawodawstwo krajowe, z powodu jego braków, nie jest na dzień 8 października 2005 r. dostosowane do dyrektywy nr 2002/74 (1) oraz jej wykładni dokonanej (w aspekcie wspólnotowej zasady równości) przez Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 13 grudnia 2005 r. w sprawie C-177/05, powinien przyjąć, że dyrektywa ta jest bezpośrednio skuteczna względem FOGASA, państwowej instytucji udzielającej gwarancji, począwszy od dnia następnego (9 października 2005 r.)?

               2)

               W przypadku pozytywnej odpowiedzi na pytanie pierwsze, czy bezpośrednia skuteczność dyrektywy nr 2002/74 powinna mieć zastosowanie również, ze względu na korzystniejsze skutki dla pracownika (i mniej korzystne dla państwa, które uchybiło zobowiązaniom) w sytuacji, gdy niewypłacalność została stwierdzona –w sądowym postępowaniu ugodowym nieprzewidzianym w wykazującym braki ustawodawstwie krajowym — między datą wejścia w życie dyrektywy (8 października 2005 r.) a ostateczną datą, do której państwo hiszpańskie powinno było wprowadzić w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania dyrektywy (9 października 2005 r.)?

      (1)  Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 września 2002 r. zmieniająca dyrektywę Rady 80/987/EWG w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy (Dz.U. L 270, str. 10)


title: Sprawa C-484/07: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 16 czerwca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank ’s-Gravenhage — Niderlandy) — Fatma Pehlivan przeciwko Staatssecretaris van Justitie (Układ stowarzyszeniowy EWG — Turcja — Łączenie rodzin — Artykuł 7 akapit pierwszy tiret pierwsze decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia — Dziecko pracownika tureckiego, które zamieszkiwało z nim przez ponad trzy lata, ale które wstąpiło w związek małżeński przed upływem trzyletniego terminu przewidzianego w tym przepisie — Prawo krajowe kwestionujące z tego względu pozwolenie na pobyt zainteresowanej)

text:
               6.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/4

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 16 czerwca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank ’s-Gravenhage — Niderlandy) — Fatma Pehlivan przeciwko Staatssecretaris van Justitie
   (Sprawa C-484/07) (1)

   (Układ stowarzyszeniowy EWG - Turcja - Łączenie rodzin - Artykuł 7 akapit pierwszy tiret pierwsze decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia - Dziecko pracownika tureckiego, które zamieszkiwało z nim przez ponad trzy lata, ale które wstąpiło w związek małżeński przed upływem trzyletniego terminu przewidzianego w tym przepisie - Prawo krajowe kwestionujące z tego względu pozwolenie na pobyt zainteresowanej)
   2011/C 232/05
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Rechtbank 's-Gravenhage zittinghoudende te Roermond

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Fatma Pehlivan

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Justitie

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Rechtbank ’s-Gravenhage, zittinghoudende te Roermond — Wykładnia art. 7 akapit pierwszy tiret pierwsze decyzji nr 1/80 z dnia 19 września 1980 r. w sprawie rozwoju stowarzyszenia przyjętej przez Radę Stowarzyszenia, utworzoną na mocy Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją — Dziecko pracownika tureckiego, które zamieszkiwało z nim przez co najmniej trzy lata, ale które podczas tego okresu wstąpiło w Turcji w związek małżeński z obywatelem tureckim, nie informując o tym właściwych władz

      Sentencja

   Artykuł 7 akapit pierwszy tiret pierwsze decyzji nr 1/80 z dnia 19 września 1980 r. w sprawie rozwoju stowarzyszenia przyjętej przez Radę Stowarzyszenia, utworzoną na mocy Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją, należy interpretować w ten sposób, że:

               —

               przepis ten stoi na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, zgodnie z którym członek rodziny, któremu zezwolono na dołączenie do tureckiego pracownika migrującego należącego już do legalnego rynku zatrudnienia tego państwa, traci przewidziane przez ten sam przepis uprawnienia związane z łączeniem rodzin z tego tylko powodu, że będąc pełnoletnim zawarł związek małżeński, nawet jeśli w dalszym ciągu zamieszkuje z tymże pracownikiem tureckim podczas trzech pierwszych lat swojego pobytu w przyjmującym państwie członkowskim,

               —

               obywatel turecki, który tak jak skarżąca w postępowaniu przed sądem krajowym jest objęty zakresem zastosowania tego przepisu, może skutecznie dochodzić prawa pobytu w przyjmującym państwie członkowskim na tej podstawie, mimo iż zawarł on związek małżeński przed upływem trzyletniego terminu, przewidzianego w jego akapicie pierwszym tiret pierwsze, jeżeli przez cały ten okres rzeczywiście zamieszkiwał pod tym samym dachem z tureckim pracownikiem migrującym, za sprawą którego uzyskał on zgodę na wjazd na terytorium tego państwa członkowskiego w ramach łączenia rodzin.

      (1)  Dz.U. C 8 z 12.1.2008.


title: Sprawa C-112/07: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 29 listopada 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2004/80/WE — Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych — Kompensata dla ofiar przestępstw — Brak transpozycji w przewidzianym terminie)

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/16

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 29 listopada 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-112/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2004/80/WE - Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych - Kompensata dla ofiar przestępstw - Brak transpozycji w przewidzianym terminie)
   (2008/C 22/31)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: M. Condou-Durande i E. De Persio, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska (Przedstawiciele: Terror. Braguglia, pełnomocnik i D. Del Gaizo, adowkat)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak ustanowienia w przewidzianym terminie przepisów niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 2004/80/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. odnoszącej się do kompensaty dla ofiar przestępstw (Dz.U. L 261, str. 15)
   Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając w przewidzianym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 2004/80/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. odnoszącej się do kompensaty dla ofiar przestępstw Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 117 z 26.5.2007.


title: Sprawa F-75/13: Skarga wniesiona w dniu 1 sierpnia 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               21.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/34

         Skarga wniesiona w dniu 1 sierpnia 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-75/13)
   2013/C 274/57
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci D. Abreu Caldas, A. Coolen, É. Marchal, J.-N. Louis, S. Orlandi)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o odmowie przyznania skarżącemu dodatku zagranicznego

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji PMO z dnia 4 października 2012 r. o odmowie przyznania skarżącemu dodatku zagranicznego przewidzianego w art. 4 załącznika VII do regulaminu pracowniczego;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Kryteria przedzielania spraw do izb

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/5

      Kryteria przedzielania spraw do izb
      (2010/C 288/08)
      W dniu 20 września 2010 r. Sąd ustanowił zgodnie z art. 12 regulaminu postępowania następujące kryteria przydzielania spraw do izb, na okres od dnia 20 września 2010 r. do dnia 31 sierpnia 2011 r.:

                  1.

                  Odwołania od orzeczeń Sądu do spraw Służby Publicznej przydziela się izbie odwoławczej z chwilą wniesienia skargi, z zastrzeżeniem możliwości późniejszego zastosowania art. 14 i 51 regulaminu postępowania.

                  2.

                  Sprawy inne niż te, o których mowa w ust. 1 przydziela się z chwilą wniesienia skargi do izb złożonych z trzech sędziów, z zastrzeżeniem możliwości późniejszego zastosowania art. 14 i 51 regulaminu postępowania.
                  Sprawy, o których mowa w niniejszym ustępie rozdziela się między izby według trzech odrębnych porządków, ustalanych zgodnie z kolejnością rejestracji spraw w sekretariacie:

                              —

                              dla spraw dotyczących stosowania reguł konkurencji odnoszących się do przedsiębiorstw, przepisów dotyczących pomocy udzielanej przez państwa oraz przepisów dotyczących handlowych środków ochronnych;

                              —

                              dla spraw z dziedziny prawa własności intelektualnej, o których mowa w art. 130 § 1 regulaminu postępowania;

                              —

                              dla pozostałych spraw.

            W ramach wspomnianych porządków obie izby obradujące w składzie trzech sędziów, złożone z czterech sędziów, będą uwzględniane po dwa razy przy co trzeciej zmianie.
      Prezes Sądu może odstąpić od tych porządków w celu uwzględnienia powiązania niektórych spraw lub w celu zapewnienia zrównoważonego podziału pracy.


title: Sprawa F-1/16: Skarga wniesiona w dniu 6 stycznia 2016 r. – ZZ/Parlament

text:
               29.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 111/45

         Skarga wniesiona w dniu 6 stycznia 2016 r. – ZZ/Parlament
   (Sprawa F-1/16)
   (2016/C 111/56)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego w sprawie nieumieszczenia nazwiska skarżącego w wykazie urzędników wybranych, aby uczestniczyć w programie kształcenia w ramach kampanii certyfikacji 2014.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności wydanej przez organ powołujący decyzji z dnia 27 marca 2015 r. w sprawie nieumieszczenia nazwiska skarżącego w wykazie urzędników wybranych, aby uczestniczyć w programie kształcenia w ramach kampanii certyfikacji 2014;

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.


title: Sprawa C-133/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 18 marca 2011 r. — Folien Fischer AG i Fofitec AG przeciwko RITRAMA SpA

text:
               9.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 204/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 18 marca 2011 r. — Folien Fischer AG i Fofitec AG przeciwko RITRAMA SpA
   (Sprawa C-133/11)
   2011/C 204/22
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Folien Fischer AG i Fofitec AG

      Strona pozwana: RITRAMA SpA

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 5 pkt 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (1) należy interpretować w ten sposób, że jurysdykcja w zakresie odpowiedzialności z tytułu czynu niedozwolonego obejmuje również powództwo o ustalenie nieistnienia prawa, w którym potencjalny sprawca szkody zmierza do ustalenia, że potencjalnemu poszkodowanemu w związku z określoną sytuacją nie przysługują roszczenia wynikające z czynu niedozwolonego (w niniejszej sprawie: naruszenia przepisów prawa ochrony konkurencji)?

      (1)  Dz.U. L 12, s. 1.


title: Sprawa C-509/14: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 26 listopada 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Autónoma del País Vasco – Hiszpania) – Administrador de Infraestructuras Ferroviarias (ADIF)/Luis Aira Pascual, Algeposa Terminales Ferroviarios SL, Fondo de Garantía Salarial (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 2001/23/WE — Artykuł 1 ust. 1 — Przejęcia przedsiębiorstw — Ochrona praw pracowniczych — Obowiązek przejęcia pracowników przez przejmującego — Przedsiębiorstwo publiczne świadczące usługę publiczną — Świadczenie usługi przez inne przedsiębiorstwo na podstawie umowy o zarządzanie usługami publicznymi — Decyzja o nieprzedłużeniu tej umowy po wygaśnięciu — Utrzymanie tożsamości jednostki gospodarczej — Działalność zasadniczo opierająca się na sprzęcie — Brak przejęcia personelu)

text:
               1.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/10

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 26 listopada 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Autónoma del País Vasco – Hiszpania) – Administrador de Infraestructuras Ferroviarias (ADIF)/Luis Aira Pascual, Algeposa Terminales Ferroviarios SL, Fondo de Garantía Salarial
   (Sprawa C-509/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2001/23/WE - Artykuł 1 ust. 1 - Przejęcia przedsiębiorstw - Ochrona praw pracowniczych - Obowiązek przejęcia pracowników przez przejmującego - Przedsiębiorstwo publiczne świadczące usługę publiczną - Świadczenie usługi przez inne przedsiębiorstwo na podstawie umowy o zarządzanie usługami publicznymi - Decyzja o nieprzedłużeniu tej umowy po wygaśnięciu - Utrzymanie tożsamości jednostki gospodarczej - Działalność zasadniczo opierająca się na sprzęcie - Brak przejęcia personelu))
   (2016/C 038/12)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Autónoma del País Vasco

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Administrador de Infraestructuras Ferroviarias (ADIF)

      Strona pozwana: Luis Aira Pascual, Algeposa Terminales Ferroviarios SL, Fondo de Garantía Salarial

      Sentencja

   Artykuł 1 ust. 1 dyrektywy Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów należy interpretować w ten sposób, że zakresem zastosowania tej dyrektywy jest objęta sytuacja, w której przedsiębiorstwo publiczne prowadzące działalność gospodarczą polegającą na przeładunku jednostek transportu intermodalnego powierza w drodze umowy o zarządzanie usługami publicznymi wykonywanie tej działalności innemu przedsiębiorstwu, udostępniając mu niezbędną infrastrukturę i niezbędny sprzęt, których jest właścicielem, a następnie postanawia rozwiązać tę umowę bez przejmowania personelu tego ostatniego przedsiębiorstwa ze względu na to, że od tej chwili samo będzie prowadziło wspomnianą działalność za pomocą własnego personelu.

      (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2015.


title: Sprawa T-60/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 września 2007 r. — UFEX i in. przeciwko Komisji (Konkurencja — Nadużycie pozycji dominującej — Rynek międzynarodowych przesyłek ekspresowych — Decyzja o oddaleniu skargi do Komisji — Stwierdzenie nieważności decyzji o oddaleniu skargi do Komisji przez sąd wspólnotowy — Ponowne badanie i ponowne oddalenie skargi do Komisji — Przedsiębiorstwo publiczne)

text:
               20.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/30

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 września 2007 r. — UFEX i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-60/05) (1)

   (Konkurencja - Nadużycie pozycji dominującej - Rynek międzynarodowych przesyłek ekspresowych - Decyzja o oddaleniu skargi do Komisji - Stwierdzenie nieważności decyzji o oddaleniu skargi do Komisji przez sąd wspólnotowy - Ponowne badanie i ponowne oddalenie skargi do Komisji - Przedsiębiorstwo publiczne)
   (2007/C 247/48)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Union française de l'express (UFEX) (Roissy-en-France, Francja); DHL Express (Francja) SAS, dawniej DHL International SA (Roissy-en-France); Federal express international (Francja) SNC (Gennevilliers, Francja) oraz CRIE SA (Asnières, Francja) (przedstawiciele: adwokaci É. Morgan de Rivery i J. Derenne)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: początkowo A. Bouquet i O. Beynet, następnie A. Bouquet i V. Di Bucci, działający w charakterze pełnomocników)

      Interwenienci popierający żądania strony pozwanej: Chronopost SA (Issy-les-Moulineaux, Francja) (przedstawiciel: adwokat D. Berlin) oraz La Poste (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat H. Lehman)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji SG-Greffe (2004) D/205294 z dnia 19 listopada 2004 r. o oddaleniu skargi złożonej do Komisji przez skarżące w niniejszej sprawie przeciwko francuskiej poczcie i rządowi francuskiemu, dotyczącej francuskiego rynku międzynarodowych przesyłek ekspresowych.
   Sentencja wyroku

               1)

               CRIE SA zostaje skreślona z listy skarżących.

               2)

               Skarga zostaje oddalona.

               3)

               Union française de l'express (UFEX), DHL Express (Francja) SAS i Federal express international (Francja) SNC pokrywają własne koszty oraz trzy czwarte kosztów Chronopost SA i La Poste. Chronopost i La Poste pokrywają jedną czwartą własnych kosztów. CRIE pokrywa własne koszty oraz jedną czwartą kosztów Komisji. Komisja pokrywa trzy czwarte własnych kosztów.

      (1)  Dz.U. C 93 z 16.4.2005.


title: Sprawa T-29/13: Postanowienie Sądu z dnia 17 lipca 2014 r. – AbbVie przeciwko EMA

text:
               13.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 361/29

         Postanowienie Sądu z dnia 17 lipca 2014 r. – AbbVie przeciwko EMA
   (Sprawa T-29/13) (1)

   2014/C 361/44
   Język postępowania: angielski
   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 79 z 16.3.2013.


title: Sprawa F-8/12: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 19 czerwca 2013 r. — BY przeciwko EASA (Personel EASA — Członek personelu tymczasowego — Wypowiedzenie z powodu niespełniania wymogów związanych z poziomem świadczonej pracy — Obowiązek pomocy — Przyczyna nienależąca do zakresu trudności zawodowych — Molestowanie psychiczne — Choroba — Odszkodowanie i zadośćuczynienie)

text:
               31.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/45

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 19 czerwca 2013 r. — BY przeciwko EASA
   (Sprawa F-8/12) (1)

   (Personel EASA - Członek personelu tymczasowego - Wypowiedzenie z powodu niespełniania wymogów związanych z poziomem świadczonej pracy - Obowiązek pomocy - Przyczyna nienależąca do zakresu trudności zawodowych - Molestowanie psychiczne - Choroba - Odszkodowanie i zadośćuczynienie)
   2013/C 252/77
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: BY (Lasne, Belgia) (przedstawiciel: adwokat B.-H. Vincent)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Bezpieczeństwa Lotniczego (EASA) (przedstawiciele: F. Manuhutu, pełnomocnik wspierany przez adwokatów D. Waelbroecka i A. Durona)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o wypowiedzeniu umowy o pracę ze skarżącym oraz żądanie naprawienia szkody i zadośćuczynienia krzywdzie poniesionych, zgodnie z twierdzeniem skarżącego, w związku z tym wypowiedzeniem, a także molestowaniem

      Sentencja wyroku

               1)

               Od Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego zostaje zasądzona na rzecz BY kwota odpowiadająca dziewięciu miesiącom wynagrodzenia netto, które uzyskiwał on przez wypowiedzeniem.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Europejska Agencja Bezpieczeństwa Lotniczego pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez BY.

      (1)  Dz.U. C 65 z 3.3.2012, s. 28


title: Sprawa C-365/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Rüsselsheim (Niemcy) w dniu 28 lipca 2014 r. – Brunhilde Liebler, Helmut Liebler przeciwko Condor Flugdienst GmbH

text:
               22.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 329/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Rüsselsheim (Niemcy) w dniu 28 lipca 2014 r. – Brunhilde Liebler, Helmut Liebler przeciwko Condor Flugdienst GmbH
   (Sprawa C-365/14)
   2014/C 329/13
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Rüsselsheim

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Brunhilde Liebler, Helmut Liebler

      Strona pozwana: Condor Flugdienst GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy ingerencje osób trzecich działających na własną odpowiedzialność, na które przeniesiono zadania należące do działalności przewoźnika lotniczego, należy oceniać jako nadzwyczajne okoliczności w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (1)?

               2)

               Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: czy przy ocenie istotne jest, na czyje zlecenie (przewoźnika lotniczego, operatora portu lotniczego etc.) działała osoba trzecia?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91, Dz.U. L 46, s. 1 .


title: Sprawa T-100/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 2 lipca 2008 r. — UPS Europe i UPS Deutschland przeciwko Komisji

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/66

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 2 lipca 2008 r. — UPS Europe i UPS Deutschland przeciwko Komisji
   (Sprawa T-100/07) (1)

   (2008/C 209/118)

      Język postępowania: angielski

   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 129 z 9.6.2007.


title: Sprawa T-327/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 18 lutego 2008 r. — Altana Pharma przeciwko OHIM — Avensa (PNEUMO UPDATE) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego PNEUMO UPDATE — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy Pneumo — Skarga w części oczywiście niedopuszczalna i w części oczywiście pozbawiona podstawy prawnej)

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/28

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 18 lutego 2008 r. — Altana Pharma przeciwko OHIM — Avensa (PNEUMO UPDATE)
   (Sprawa T-327/06) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego PNEUMO UPDATE - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy Pneumo - Skarga w części oczywiście niedopuszczalna i w części oczywiście pozbawiona podstawy prawnej)
   (2008/C 92/57)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Altana Pharma AG (Konstancja, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat H. Becker)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: R. Pethke, pełnomocnik)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Avensa AG (Zug, Szwajcaria)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 września 2006 r. (sprawa R 668/2005-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Avensa AG a Altana Pharma AG.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona jako niedopuszczalna, a w części oddalona jako oczywiście pozbawiona podstawy prawnej.

               2)

               Altana Pharma AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 326 z 30.12.2006.


title: Sprawa C-409/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Köln (Niemcy) w dniu 9 października 2006 r. — Winner Wetten GmbH przeciwko Bürgermeisterin der Stadt Bergheim

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Köln (Niemcy) w dniu 9 października 2006 r. — Winner Wetten GmbH przeciwko Bürgermeisterin der Stadt Bergheim
   (Sprawa C-409/06)
   (2006/C 326/50)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Verwaltungsgericht Köln
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Winner Wetten GmbH

      Strona pozwana: Bürgermeisterin der Stadt Bergheim
   Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy art. 43 oraz 49 TWE należy interpretować w ten sposób, że przepisy prawa krajowego dotyczące państwowego monopolu w zakresie urządzania zakładów wzajemnych, które w sposób niedopuszczalny ograniczają zagwarantowaną w art. 43 oraz 49 TWE swobodę przedsiębiorczości oraz swobodę świadczenia usług, bowiem w sposób sprzeczny z orzecznictwem Trybunału (wyrok z dnia 6 listopada 2003 r. w sprawie C-243/01) nie przyczyniają się w sposób systematyczny i spójny do ograniczenia działalności w zakresie urządzania zakładów wzajemnych, mogą być w drodze wyjątku nadal stosowane w czasie trwania okresu przejściowego, mimo pierwszeństwa stosowania prawa wspólnotowego bezpośrednio obowiązującego?

               2.

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie: Od spełnienia jakich wymogów należy uzależnić przyjęcie wyjątku od zasady pierwszeństwa stosowania oraz w jaki sposób należy wyznaczyć długość trwania okresu przejściowego?


title: Sprawa C-187/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 16 kwietnia 2010 r. — Baris Unal przeciwko Staatssecretaris van Justitie

text:
               17.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 16 kwietnia 2010 r. — Baris Unal przeciwko Staatssecretaris van Justitie
   (Sprawa C-187/10)
   2010/C 195/03
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Raad van State

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Baris Unal

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Justitie

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 6 ust. 1 tiret pierwsze decyzji nr 1/80 z dnia 19 września 1980 r. w sprawie rozwoju stowarzyszenia, przyjętej przez Radę Stowarzyszenia utworzoną na mocy Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Turcji, przy uwzględnieniu zasady pewności prawa, stoi na przeszkodzie temu, aby w przypadku, w którym nie miało miejsca żadne oszukańcze działanie, właściwe organy krajowe cofnęły udzielone pracownikowi tureckiemu zezwolenie na pobyt po upływie terminu jednego roku, o którym mowa w art. 6 ust. 1 tiret pierwsze, z mocą wsteczną do dnia, w którym powód udzielenia zezwolenia na pobyt przewidziany przez prawo krajowe już nie istnieje?


title: Sprawa C-535/09 P: Postanowienie Trybunału z dnia 23 marca 2011 r. — Republika Estońska przeciwko Komisji Europejskiej, Republice Łotewskiej (Odwołanie — Cukier — Określenie nadwyżkowych ilości cukru, izoglukozy i fruktozy dla nowych państw członkowskich)

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/7

         Postanowienie Trybunału z dnia 23 marca 2011 r. — Republika Estońska przeciwko Komisji Europejskiej, Republice Łotewskiej
   (Sprawa C-535/09 P) (1)

   (Odwołanie - Cukier - Określenie nadwyżkowych ilości cukru, izoglukozy i fruktozy dla nowych państw członkowskich)
   2011/C 252/11
   Język postępowania: estoński

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Republika Estońska (przedstawiciel: L. Uibo, pełnomocnik)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. Tserepa-Lacombe i E. Randvere, pełnomocnicy), Republika Łotewska (przedstawiciele: K. Drevina i K. Krasovska, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) wydanego w dniu 2 października 2009 r. w sprawie T-324/05 Estonia przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił skargę Estonii zmierzającą do stwierdzenia nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 832/2005 z dnia 31 maja 2005 r. w sprawie określenia nadwyżkowych ilości cukru, izoglukozy i fruktozy dla Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji (Dz.U. L 138, s. 3).

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Republika Estońska pokrywa własne koszty a także koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               3)

               Republika Łotewska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 63 z 13.3.2010.


title: Sprawa T-260/13: Skarga wniesiona w dniu 8 maja 2013 r. — Ryanair Holdings przeciwko Komisji

text:
               29.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 189/28

         Skarga wniesiona w dniu 8 maja 2013 r. — Ryanair Holdings przeciwko Komisji
   (Sprawa T-260/13)
   2013/C 189/58
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ryanair Holdings plc (Dublin, Irlandia) (przedstawiciele: G. Berrisch, lawyer, i D. Hull, Solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2013) 1106 wersja ostateczna z dnia 27 lutego 2013 uznającej koncentrację za niezgodną ze wspólnym rynkiem i porozumieniem EOG (sprawa nr COMP/M.6663 — Ryanair/Aer Lingus III);

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut, twierdząc, że Komisja błędnie uznała i nie wykazała w wystarczający pod względem prawnym sposób tego, iż zaplanowana koncentracja po zmianach zaproponowanych przez skarżącą w postaci zobowiązań w znaczący sposób przeszkodzi skutecznej konkurencji na wspólnym rynku. Skarżąca twierdzi również, że Komisja naruszyła zasady proporcjonalności i dobrej administracji, a także obowiązek uzasadnienia.
   Na poparcie tej skargi skarżąca podnosi, że Komisja dopuściła się oczywistych błędów w ocenie i naruszyła ww. zasady w odniesieniu do a) zobowiązań w przedmiocie zbycia na rzecz Flybe Group plc działalności Aer Lingus dotyczącej 43 pokrywających się tras; b) zobowiązań dotyczących tras Dublin-Londyn, Cork-Londyn i Shannon-Londyn; c) zobowiązań w przedmiocie działalności Aer Arann’s dotyczącej 43 pokrywających się tras, na których miałaby prowadzić działalność Flybe oraz d) zobowiązań dotyczących tras, o odniesieniu do których Komisja stwierdziła ewentualne problemy w zakresie konkurencji.


title: Sprawy połączone C-184/15 i C-197/15: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 14 września 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia del País Vasco – Hiszpania) – Florentina Martínez Andrés/Servicio Vasco de Salud (C-184/15), Juan Carlos Castrejana López/Ayuntamiento de Vitoria (C-197/15) (Odesłanie prejudycjalne — Polityka społeczna — Dyrektywa 1999/70/WE — Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC — Klauzule 5 i 8 — Wykorzystywanie kolejnych umów o pracę na czas określony — Środki zapobiegania nadużyciom w zawieraniu kolejnych umów lub nawiązywaniu kolejnych stosunków pracy na czas określony — Kary — Przekształcenie stosunku pracy na czas określony w „zatrudnienie na podstawie krótkotrwałej umowy o pracę na czas nieokreślony” — Zasada skuteczności)

text:
               14.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 419/18

         Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 14 września 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia del País Vasco – Hiszpania) – Florentina Martínez Andrés/Servicio Vasco de Salud (C-184/15), Juan Carlos Castrejana López/Ayuntamiento de Vitoria (C-197/15)
   (Sprawy połączone C-184/15 i C-197/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Dyrektywa 1999/70/WE - Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC - Klauzule 5 i 8 - Wykorzystywanie kolejnych umów o pracę na czas określony - Środki zapobiegania nadużyciom w zawieraniu kolejnych umów lub nawiązywaniu kolejnych stosunków pracy na czas określony - Kary - Przekształcenie stosunku pracy na czas określony w „zatrudnienie na podstawie krótkotrwałej umowy o pracę na czas nieokreślony” - Zasada skuteczności))
   (2016/C 419/22)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Superior de Justicia del País Vasco

      Strony w postępowaniu głównym

      Strony wnoszące apelacje: Florentina Martínez Andrés (C-184/15), Juan Carlos Castrejana López (C-197/15)

      Druga strona postępowania: Servicio Vasco de Salud (C-184/15), Ayuntamiento de Vitoria (C-197/15)

      Sentencja

               1)

               Klauzulę 5 pkt 1 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego w dniu 18 marca 1999 r., stanowiącego załącznik do dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC), należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie stosowaniu przez sądy krajowe danego państwa członkowskiego przepisów krajowych, takich jak te omawiane w postępowaniu głównym, z takim skutkiem, że w przypadku stwierdzenia nadużycia wynikającego z wykorzystywania kolejnych umów o pracę na czas określony osoby zatrudniane w administracji na podstawie umowy o pracę podlegającej przepisom prawa pracy mają prawo do utrzymania stosunku pracy, natomiast prawo to w sposób generalny nie przysługuje osobom zatrudnionym w administracji na podstawie prawa administracyjnego, chyba że w krajowym porządku prawnym istnieje inny skuteczny środek pozwalający na karanie takich nadużyć wobec tych ostatnich osób, czego ustalenie należy do sądu krajowego.

               2)

               Postanowienia porozumienia ramowego, postrzegane w związku z zasadą skuteczności należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie obowiązywaniu krajowych przepisów proceduralnych, które w przypadku stwierdzenia przez organ sądowy naruszenia wynikającego z wykorzystywania kolejnych umów na czas określony zobowiązują pracownika zatrudnionego na czas określony do wniesienia nowego powództwa w celu określenia stosownej sankcji w zakresie, w jakim dla tego pracownika wynikają z nich niedogodności proceduralne dotyczące w szczególności kosztów, czasu trwania postępowania i zasad reprezentacji, mogące uczynić dochodzenie praw przyznanych mu przez porządek prawny Unii nadmiernie uciążliwym.

      (1)  Dz.U. C 236 z 20.7.2015.


title: Sprawa T-200/12: Postanowienie Sądu z dnia 12 listopada 2012 r. — Shannon Free Airport Development przeciwko Komisji

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/69

         Postanowienie Sądu z dnia 12 listopada 2012 r. — Shannon Free Airport Development przeciwko Komisji
   (Sprawa T-200/12) (1)

   2013/C 26/139
   Język postępowania: angielski
   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 258 z 25.8.2012.


title: Sprawa T-766/16: Skarga wniesiona w dniu 7 listopada 2016 r. – Hércules Club de Fútbol/Komisja

text:
               9.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/48

         Skarga wniesiona w dniu 7 listopada 2016 r. – Hércules Club de Fútbol/Komisja
   (Sprawa T-766/16)
   (2017/C 006/60)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Hércules Club de Fútbol, SAD (Alicante, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci S. Rating i Y. Martínez Mata)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji C (2016) 4060 wersja ostateczna Komisji Europejskiej;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

   Część zaskarżonej decyzji odnosząca się do Hércules CF dotyczy pożyczki w wysokości 18 milionów EUR udzielonej przez organizację prywatną na rzecz Fundación de la Comunidad Valenciana Hércules de Alicante, innej organizacji prywatnej, która wykorzystała znaczną część pożyczki w celu subskrypcji akcji Hércules CF w ramach podwyższenia kapitału. Owa pożyczka została objęta gwarancją przez Institut Valencià de Finances będący publicznym instytutem finansowym.
   Komisja podniosła, że wskutek owej transakcji Hércules CF stał się beneficjentem pomocy państwa w wysokości różnicy pomiędzy rzeczywistym kosztem gwarantowanej pożyczki a kosztem, który musiałby ponieść w zwykłych warunkach rynkowych wraz z odsetkami od dnia otrzymania pożyczki, do dnia wydania zaskarżonej decyzji.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący nieprawidłowego zastosowania komunikatu Komisji w sprawie stosowania art. 87 i 88 traktatu WE do pomocy państwa w formie gwarancji.

                           —

                           W tym względzie skarżący podnosi, że nie jest „przedsiębiorstwem zagrożonym” w rozumieniu wytycznych z 2004 r., i że udzielona gwarancja uwzględniała ryzyko braku zapłaty i zabezpieczenie kredytu.

               2.

               Zarzut drugi, podniesiony tytułem pomocniczym, dotyczący braku skutków dla konkurencji i wymiany pomiędzy państwami członkowskimi.

                           —

                           W tym względzie Hércules CF podniósł, że nie mógł konkurować w Europie, i że podniesiona pomoc nie dała mu żadnej korzyści konkurencyjnej.

               3.

               Zarzut trzeci, podniesiony tytułem pomocniczym, dotyczący błędnego obliczenia podniesionej pomocy.


title: Sprawa C-633/13: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 13 marca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy – Polska) – Polska Izba Informatyki i Telekomunikacji przeciwko Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej, przy udziale: P4 Sp. z o.o., Krajowej Izby Gospodarczej Elektroniki i Telekomunikacji

text:
               30.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 202/16

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 13 marca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy – Polska) – Polska Izba Informatyki i Telekomunikacji przeciwko Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej, przy udziale: P4 Sp. z o.o., Krajowej Izby Gospodarczej Elektroniki i Telekomunikacji
   (Sprawa C-633/13) (1)

   2014/C 202/19
   Język postępowania: polski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 71 z 8.3.2014.


title: Sprawa C-124/10 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 5 czerwca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Électricité de France (EDF), Republice Francuskiej i Iberdrola SA (Odwołanie — Pomoc państwa — Zrzeczenie się wierzytelności podatkowej — Zwolnienie z podatku dochodowego od osób prawnych — Podwyższenie kapitału zakładowego — Zachowanie państwa jako rozważnego inwestora prywatnego działającego w warunkach gospodarki rynkowej — Kryteria umożliwiające odróżnienie państwa działającego w charakterze akcjonariusza od państwa wykonującego prerogatywy władzy publicznej — Określenie inwestora prywatnego służącego za punkt odniesienia — Zasada równego traktowania — Ciężar dowodu)

text:
               21.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/2

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 5 czerwca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Électricité de France (EDF), Republice Francuskiej i Iberdrola SA
   (Sprawa C-124/10 P) (1)

   (Odwołanie - Pomoc państwa - Zrzeczenie się wierzytelności podatkowej - Zwolnienie z podatku dochodowego od osób prawnych - Podwyższenie kapitału zakładowego - Zachowanie państwa jako rozważnego inwestora prywatnego działającego w warunkach gospodarki rynkowej - Kryteria umożliwiające odróżnienie państwa działającego w charakterze akcjonariusza od państwa wykonującego prerogatywy władzy publicznej - Określenie inwestora prywatnego służącego za punkt odniesienia - Zasada równego traktowania - Ciężar dowodu)
   2012/C 217/02
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Gippini Fournier, B. Stromsky i D. Grespan, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Électricité de France (EDF) (przedstawiciel: M. Debroux, adwokat), Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues i J. Gstalter, pełnomocnicy), Iberdrola SA (przedstawiciele: J. Ruiz Calzado i É. Barbier de La Serre, adwokaci)

      Interwenient popierający wnoszącą odwołanie: Urząd Nadzoru EFTA (przedstawiciele: X. Lewis i B. Alterskjær, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie wniesione od wyroku Sądu (trzecia izba) z dnia 15 grudnia 2009 r., którym Sąd stwierdził nieważność art. 3 i 4 decyzji Komisji z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie pomocy państwa przyznanej przez Francję przedsiębiorstwu EDF oraz sektorowi elektrycznemu i gazowemu (C 68/2002, N 504/2003 i C 25/2003) — Pomoc przyznana w postaci selektywnego zwolnienia podatkowego związanego z podwyższeniem kapitału zakładowego podczas dokapitalizowania przedsiębiorstwa — Zachowanie państwa jako rozważnego inwestora prywatnego działającego w warunkach gospodarki rynkowej — Kryteria odróżnienia państwa działającego w charakterze akcjonariusza od państwa wykonującego prerogatywy władzy publicznej — Zasada równego traktowania podatkowego

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Urząd Nadzoru EFTA, Republika Francuska i Iberdrola SA pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 161 z 19.6.2010.