title: Sprawa T-644/14: Skarga wniesiona w dniu 30 sierpnia 2014 r. – ADR Center przeciwko Komisji

text:
               3.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 388/21

         Skarga wniesiona w dniu 30 sierpnia 2014 r. – ADR Center przeciwko Komisji
   (Sprawa T-644/14)
   2014/C 388/25
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ADR Center Srl (Rzym, Włochy) (przedstawiciel: adwokat L. Tantalo)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji, o której mowa w piśmie Komisji z dnia 27 czerwca 2014 r. w sprawie podjęcia przeciwko ADR Center działania mającego na celu odzyskanie środków;

               —

               nakazanie natychmiastowej zapłaty na rzecz ADR Center należności w kwocie 79  700,40 EUR z tytułu faktury pro forma oraz not kredytowych wystawionych w dniu 13 listopada 2013 r.;

               —

               nakazanie natychmiastowej zapłaty zadośćuczynienia z tytułu naruszenia międzynarodowej renomy ADR Center oraz z tytułu czasu, który kadra kierownicza ADR Center poświęciła na obronę przed bezzasadnym roszczeniem.

               —

               obciążenie strony pozwanej i ewentualnych interwenientów kosztami strony skarżącej oraz kosztami postępowania w kwocie określonej przez Sąd zgodnie z zasadą słuszności.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji ze względu na to, że działania związane z audytem oraz wynikające z nich nakazy Komisji są oparte o nieuzgodniony zbiór zasad.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji ze względu na to, że końcowe sprawozdania Komisji z audytu wraz z towarzyszącymi im nakazami o odzyskanie środków zostały wydane z nadmiernym opóźnieniem.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że Komisja nie wywiązała się ze spoczywającego na niej ciężaru dowodu. Strona skarżąca twierdzi w tym względzie, że Komisja oparła swój końcowy audyt finansowy oraz wynikające z niego nakazy o odzyskanie środków na ustaleniach niepopartych dowodami.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że ustalenia z audytu Komisji były błędne. Strona skarżąca twierdzi w tym względzie, że kwestionuje ustalenia z audytu Komisji z powodu szeregu oczywistych błędów zarówno proceduralnych, jak i materialnych. Strona skarżąca twierdzi również, że Komisja nie tylko nie zbadała ponownie wydanych przez siebie nakazów, ale również zwyczajnie pominęła wszystkie kwestie podniesione przez ADR Center.


title: Sprawa T-274/10: Postanowienie Sądu z dnia 17 lutego 2011 r. — Suez Environnement i Lyonnaise des eaux France przeciwko Komisji

text:
               9.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/21

         Postanowienie Sądu z dnia 17 lutego 2011 r. — Suez Environnement i Lyonnaise des eaux France przeciwko Komisji
   (Sprawa T-274/10) (1)

   2011/C 113/43
   Język postępowania: francuski
   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 234 z 28.8.2010.


title: Sprawa T-372/16: Skarga wniesiona w dniu 11 lipca 2016 r. – Bammer/EUIPO – mydays (Männerspielplatz)

text:
               29.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/34

         Skarga wniesiona w dniu 11 lipca 2016 r. – Bammer/EUIPO – mydays (Männerspielplatz)
   (Sprawa T-372/16)
   (2016/C 314/46)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Alexander Bammer (Sindelfingen, Niemcy) (przedstawiciel: W. Riegger, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: mydays GmbH (Monachium, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Männerspielplatz” – unijny znak towarowy nr 8 534 364

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 kwietnia 2016 r. w sprawie R 1796/2016-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Izba Odwoławcza nie oparła się w ramach decyzji na dacie zgłoszenia z września 2009 r.;

               —

               Izba Odwoławcza nie uwzględniła wystarczająco i prawidłowo silnej mocy wskazówek wynikających z orzeczeń sądów w Stuttgarcie;

               —

               Izba Odwoławcza nie dokonała prawidłowej oceny dokumentów z 2009 r. właśnie również w odniesieniu do uzasadnienia przedstawionego przez sądy w Stuttgarcie;

               —

               w ramach swojej argumentacji Izba Odwoławcza pominęła to, że nadała ona zaskarżonemu znakowi towarowemu znaczenie, którego w każdym wypadku nie miał on w 2009 r., ponieważ oznaczenie nie miało w szczególności związku z zarejestrowanymi towarami i usługami;

               —

               zaskarżony znak towarowy ma w konsekwencji charakter odróżniający i nie jest opisowy, w szczególności w odniesieniu do zarejestrowanych towarów i usług.


title: Sprawa T-490/12: Wyrok Sądu z dnia 26 września 2014 r. – Arnoldo Mondadori Editore przeciwko OHIM – Grazia Equity (GRAZIA) [Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego GRAZIA – Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy GRAZIA – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 – Brak podobieństwa towarów – Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 – Renoma – Brak związku między rozpatrywanymi znakami towarowymi]

text:
               10.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 395/41

      Wyrok Sądu z dnia 26 września 2014 r. – Arnoldo Mondadori Editore przeciwko OHIM – Grazia Equity (GRAZIA)
      (Sprawa T-490/12) (1)

      ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego GRAZIA - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy GRAZIA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Brak podobieństwa towarów - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 - Renoma - Brak związku między rozpatrywanymi znakami towarowymi])
      (2014/C 395/50)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Arnoldo Mondadori Editore SpA (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci G. Dragotti, R. Valenti i S. Balice)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Schifko, pełnomocnik)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Grazia Equity GmbH (Stuttgart, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Müller)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 września 2012 r. (sprawa R 1958/2010-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Arnoldo Mondadori Editore SpA a Grazia Equity GmbH.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Arnoldo Mondadori Editore SpA zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2013.


title: Sprawa F-72/14: Skarga wniesiona w dniu 23 lipca 2014 r. – ZZ przeciwko Komisji

text:
               3.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 388/29

         Skarga wniesiona w dniu 23 lipca 2014 r. – ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-72/14)
   2014/C 388/36
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci L. Ortiz Blanco i A. Givaja Sanz)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowej o niedopuszczeniu skarżącej do udziału w konkursie wewnętrznym COM/3/AD9/13 z powodu nieposiadania przez nią przymiotu „członka personelu tymczasowego Komisji”, który to przymiot stanowi warunek dopuszczenia do udziału w konkursie.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 18 września 2013 r., potwierdzonej w dniu 22 października 2013 r. o niedopuszczeniu skarżącej do udziału w konkursie COM/3/AD9/13;

               —

               stwierdzenie w niezbędnym zakresie nieważności decyzji z dnia 11 kwietnia 2014 r., zakomunikowanej skarżącej w dniu 14 kwietnia 2014 r., o oddaleniu zażalenia z dnia 17 grudnia 2013 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-218/09: Skarga wniesiona w dniu 28 maja 2009 r. — Republika Włoska przeciwko Komisji oraz EPSO

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/59

         Skarga wniesiona w dniu 28 maja 2009 r. — Republika Włoska przeciwko Komisji oraz EPSO
   (Sprawa T-218/09)
   2009/C 180/109
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciel: P. Gentili, avvocato dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich oraz Europejski Urząd Doboru Kadr (EPSO)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności testów wejściowych, jak również ogłoszenia o konkursach otwartych opartych na zasadzie egzaminów celem utworzenia listy rezerwowej zatrudnienia EPSO/AST/91/09 asystent (AST3) w dziedzinie „Offset”;

               —

               stwierdzenie nieważności testów wejściowych, jak również ogłoszenia o konkursach otwartych opartych na zasadzie egzaminów celem utworzenia listy rezerwowej zatrudnienia EPSO/AST/92/09 asystent (AST3) w dziedzinie „Prasa”.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca zaskarżyła powyższe ogłoszenia o konkursie, ponieważ niektóre z egzaminów przewidzianych w tych ogłoszeniach musiały koniecznie odbyć się w języku niemieckim, angielskim lub francuskim.
   Republika Włoska w uzasadnieniu swojej skargi podnosi następujące zarzuty:

               —

               naruszenie art. 290 WE, który przyznaje Radzie działającej na zasadzie jednomyślności, wyłączną kompetencję w zakresie stanowienia w dziedzinie systemu językowego aktów wspólnotowych. W tym względzie należy uściślić, że w niniejszym przypadku EPSO w praktyce zastąpiło Radę i narzuciło system językowy obu konkursów, poprzez ustanowienie obowiązkowo angielskiego, francuskiego i niemieckiego jako drugiego języka i języka, w jakim obowiązkowo odbywają się testy wejściowe dwóch egzaminów pisemnych na trzy oraz egzaminy ustne, przy wykluczeniu wszystkich innych języków państw członkowskich.

               —

               naruszenie art. 12 WE, art. 22 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 1 i 6 rozporządzenia nr 1/58 (1) i art. 28 regulaminu pracowniczego urzędników. Republika Włoska utrzymuje w tym względzie, że wszystkie języki państw członkowskich mają rangę języków urzędowych i języków roboczych Unii. W rezultacie ogłoszenie o konkursie nie może arbitralnie ograniczać się do tylko trzech języków, jakie kandydaci mogą wybrać jako drugi język i w jakich publikuje się komunikaty oraz w jakich odbywają się egzaminy konkursowe. Artykuł 28 regulaminu pracowniczego urzędników zobowiązuje urzędników do znajomości drugiego języka wspólnotowego obok ich własnego języka państwowego, nie przyznając przy tym uprzywilejowanej pozycji angielskiemu, francuskiemu czy niemieckiemu.

         Wreszcie skarżąca podnosi naruszenie art. 253 WE, jak również wymogów zasady uzasadnionych oczekiwań.

      (1)  Rozporządzenie nr 1 w sprawie określenia systemu językowego Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej (Dz. U. 34 z 29.5.1959, s. 650)


title: Sprawa T-171/08: Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2013 r. — Berliner Institut für Vergleichende Sozialforschung przeciwko Komisji (Europejski Fundusz na rzecz Uchodźców — Działanie polegające na uczulaniu opinii publicznej i rozpowszechnianiu informacji na temat uchodźców będących ofiarami traumy psychologicznej — Projekt „Uchodźcy w Unii będący ofiarami traumy psychologicznej: instytucje, mechanizmy ochrony i dobra praktyka” — Ostateczne rozliczenie — Obowiązek uzasadnienia — Zasada dobrej administracji — Błąd w ocenie)

text:
               8.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 39/15

         Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2013 r. — Berliner Institut für Vergleichende Sozialforschung przeciwko Komisji
   (Sprawa T-171/08) (1)

   (Europejski Fundusz na rzecz Uchodźców - Działanie polegające na uczulaniu opinii publicznej i rozpowszechnianiu informacji na temat uchodźców będących ofiarami traumy psychologicznej - Projekt „Uchodźcy w Unii będący ofiarami traumy psychologicznej: instytucje, mechanizmy ochrony i dobra praktyka” - Ostateczne rozliczenie - Obowiązek uzasadnienia - Zasada dobrej administracji - Błąd w ocenie)
   2014/C 39/24
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Berliner Institut für Vergleichende Sozialforschung eV (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci, początkowo, U. Claus, następnie, C. Otto, S. Reichmann i L.J. Schmidt)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo S. Grünheid i B. Simon, następnie S. Grünheid, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji, zawartej w piśmie z dnia 7 marca 2008 r., w sprawie częściowego nieuznania kosztów poniesionych przez stronę skarżącą w ramach umowy JAI/2004/ERF/073 o współfinansowanie ze środków wspólnotowych działania polegającego na uczulaniu opinii publicznej i rozpowszechnianiu informacji na temat uchodźców będących ofiarami traumy psychologicznej.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Berliner Institut für Vergleichende Sozialforschung eV pokrywa koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 171 z 5.7.2008.


title: Sprawa C-134/12: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 10 maja 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Constanța — Rumunia) — Ministerul Administrației și Internelor, Inspectoratul General al Poliției Române, Inspectoratul de Poliție al Județului Tulcea przeciwko Corpul Național al Polițiștilor — Biroul Executiv Central (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Europejska Konwencja o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności — Ważność przepisów krajowych przewidujących zmniejszenie płac kilku kategorii urzędników publicznych — Brak wykonania prawa Unii — Oczywisty brak właściwości Trybunału)

text:
               6.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/9

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 10 maja 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Constanța — Rumunia) — Ministerul Administrației și Internelor, Inspectoratul General al Poliției Române, Inspectoratul de Poliție al Județului Tulcea przeciwko Corpul Național al Polițiștilor — Biroul Executiv Central
   (Sprawa C-134/12) (1)

   (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Europejska Konwencja o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności - Ważność przepisów krajowych przewidujących zmniejszenie płac kilku kategorii urzędników publicznych - Brak wykonania prawa Unii - Oczywisty brak właściwości Trybunału)
   2012/C 303/18
   Język postępowania: rumuński

      Sąd krajowy

   Curtea de Apel Constanța

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ministerul Administrației și Internelor, Inspectoratul General al Poliției Române, Inspectoratul de Poliție al Județului Tulcea

      Strona pozwana: Corpul Național al Polițiștilor — Biroul Executiv Central

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Curtea de Apel Constanța — Wykładnia art. 17 ust. 1, art. 20 i 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej — Wykładnia art. 15 ust. 3 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności — Dopuszczalność krajowych przepisów przewidujących zmniejszenie płac kilku kategorii urzędników publicznych — Naruszenie prawa własności oraz zasad równego traktowania i niedyskryminacji

      Sentencja

   Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest oczywiście niewłaściwy do rozpoznania wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożonego przez Curtea de Apel Constanța (Rumunia) postanowieniem z dnia 8 lutego 2012 r.

      (1)  Dz.U. C 138 z 12.5.2012.


title: Sprawa C-226/05: Skarga wniesiona w dniu 20 maja 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii

text:
               9.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/11

         Skarga wniesiona w dniu 20 maja 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-226/05)
   (2005/C 171/19)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 20 maja 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich reprezentowanej przez Dr. Bernharda Schima, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Austrii.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o rozstrzygnięcie w następujący sposób:

               1.

               Republika Austrii uchybiła swojemu zobowiązaniu do pełnego transponowania dyrektywy Rady 96/82/EG z dnia 9 grudnia 1996 r. w sprawie kontroli niebezpieczeństwa poważnych awarii związanych z substancjami niebezpiecznymi (1)

                           —

                           nie przyjmując przepisów niezbędnych do wykonania tej dyrektywy w dziedzinie federalnych Mineralrohstoffgesetz i Schieβ- und Sprengmittelgesetz oraz Elektrizitätswirtschaftsgesetz landu Salzburg wbrew art. 24 ust. 1 tej dyrektywy;

                           —

                           nie transponując art. 11 tej dyrektywy dotyczącego zewnętrznych planów operacyjno-ratowniczych w odniesieniu do landów Burgenland, Salzburg, Steiermark i Tyrol;

                           —

                           nie transponując art. 12 tej dyrektywy w odniesieniu do landu Oberösterreich oraz

                           —

                           nie transponując art. 8 ust. 2 lit. b) tej dyrektywy w odniesieniu do landów Burgenland, Górna Austria, Salzburg, Tyrol i Vorarlberg

                     ewentualnie we wszystkich tych przypadkach nie notyfikowała przyjęcia stosownych przepisów Komisji.

               2.

               Republika Austrii zostaje obciążona kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na podstawie art. 24 ust. 1 dyrektywy Rady 96/82/WE z grudnia 1996 r. w sprawie kontroli niebezpieczeństwa poważnych awarii związanych z substancjami niebezpiecznymi Państwa Członkowskie są zobowiązane od przyjęcia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania niniejszej dyrektywy nie później niż w ciągu 24 miesięcy od dnia jej wejścia w życie, czyli do dnia 3 lutego 1999 r. Transpozycja dyrektywy zobowiązywała w Austrii w części federację, a w części landy.
   Zdaniem Komisji transpozycja dyrektywy w Republice Austrii jest niepełna, względnie niewystarczająca: w ważnych dziedzinach istnieją wciąż luki, a przepisy służące transpozycji nie spełniają w części wymogów ustanowionych przez dyrektywę.
   Na poziomie prawa federalnego brak jest transpozycji w zakresie Mineralrohstoffgesetz i Schieβ- und Sprengmittelgesetz, na poziomie krajowym w zakresie Elektrizitätswirtschaftsgesetz landu Salzburg.
   Artykuł 11 ust. 1 dyrektywy — Sporządzenie zewnętrznych planów operacyjno-ratowniczych dotyczących środków, jakie należy podjąć poza terenem zakładu — nie został transponowany w odniesieniu do landów Burgenland, Salzburg, Steiermark i Tyrol.
   Artykuł 12 dyrektywy nakłada na Państwa Członkowskie obowiązek uwzględnienia w swojej polityce zagospodarowania przestrzennego lub w innych podobnych politykach założeń odnoszących się do zapobiegania poważnym awariom oraz ograniczania ich skutków. Państwa Członkowskie są zobowiązane do kontroli lokalizacji nowych zakładów i ustalenia odpowiednich procedur konsultacyjnych celem ułatwienia wprowadzenia w życie tych polityk. Komisja nie została powiadomiona o przyjęciu przepisów transponujących art. 12 tej dyrektywy przez land Górnej Austrii.
   Artykuł 8 ust. 2 lit. b) dyrektywy wymaga, aby w związku z efektem domina Państwa Członkowskie ustanowiły przepisy dotyczące współpracy przy informowaniu opinii publicznej oraz dostarczania właściwym organom informacji koniecznych do przygotowania zewnętrznych planów operacyjno — ratowniczych. Przepis ten nie został dotychczas transponowany przez landy Burgenland, Górna Austria, Salzburg, Tyrol i Vorarlberg.

      (1)  Dz.U. L 10, str. 13


title: Sprawa T-65/12 P: Postanowienie Sądu z dnia 12 czerwca 2012 r. — Strack przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Postanowienie odsyłające — Orzeczenie niepodlegające odwołaniu — Odwołanie oczywiście niedopuszczalne)

text:
               28.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 227/22

         Postanowienie Sądu z dnia 12 czerwca 2012 r. — Strack przeciwko Komisji
   (Sprawa T-65/12 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Postanowienie odsyłające - Orzeczenie niepodlegające odwołaniu - Odwołanie oczywiście niedopuszczalne)
   2012/C 227/37
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Guido Strack (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat H. Tettenborn)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. Krämer i B. Eggers, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie postanowienia Sadu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 7 grudnia 2011 r. w sprawie F-44/05 RENV Strack przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Guido Strack pokrywa własne koszty postępowania oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską w ramach niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U C 118 z 21.4.2012.


title: Sprawa C-595/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 4 września 2015 r. w sprawie T-577/12, NIOC/Rada Unii Europejskiej, wniesione w dniu 14 listopada 2015 r. przez National Iranian Oil Company PTE Ltd (NIOC) i in.

text:
               15.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 59/3

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 4 września 2015 r. w sprawie T-577/12, NIOC/Rada Unii Europejskiej, wniesione w dniu 14 listopada 2015 r. przez National Iranian Oil Company PTE Ltd (NIOC) i in.
   (Sprawa C-595/15 P)
   (2016/C 059/03)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszące odwołanie:

   National Iranian Oil Company PTE Ltd (NIOC), National Iranian Oil Company International Affairs Ltd (NIOC International Affairs), Iran Fuel Conservation Organization (IFCO), Karoon Oil & Gas Production Co., Petroleum Engineering & Development Co. (PEDEC), Khazar Exploration and Production Co. (KEPCO), National Iranian Drilling Co. (NIDC), South Zagros Oil & Gas Production Co., Maroun Oil & Gas Co., Masjed-Soleyman Oil & Gas Co. (MOGC), Gachsaran Oil & Gas Co., Aghajari Oil & Gas Production Co. (AOGPC), Arvandan Oil & Gas Co. (AOGC), West Oil & Gas Production Co., East Oil & Gas Production Co. (EOGPC), Iranian Oil Terminals Co. (IOTC), Pars Special Economic Energy Zone (PSEEZ) (przedstawiciel: adwokat J.M. Thouvenin)

      Druga strona postępowania:

   Rada Unii Europejskiej

      Żądania wnoszących odwołanie

               —

               uchylenie wyroku wydanego w dniu 4 września 2015 r. przez siódmą izbę Sądu Unii Europejskiej w sprawie T-577/12;

               —

               uwzględnienie żądań przedstawionych przez wnoszące odwołanie przed Sądem Unii Europejskiej;

               —

               obciążenie drugiej strony kosztami postępowania w obu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               W ramach pierwszego zarzutu mającego na celu uchylenie wyroku wnoszące odwołanie twierdzą, że w pkt 44 zaskarżonego wyroku Sąd naruszył prawo poprzez uznanie, że wskazując art. 46 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 267/2012 (1), rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 945/2012 (2) wyraźnie podaje, iż jego podstawę prawną stanowi tenże art. 46 ust. 2.

               2.

               W ramach zarzutu drugiego wnoszące odwołanie twierdzą, że Sąd naruszył prawo w pkt 55–57 zaskarżonego wyroku, których treść zawiera się w stwierdzeniu, że „z art. 215 ust. 2 nie wynika, by indywidualne środki ograniczające zastosowane wobec osób fizycznych lub prawnych, grup lub podmiotów niepaństwowych powinny być przyjmowane zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 215 ust. 1 TFUE”. Po pierwsze, art. 215 ust. 1 TFUE, to jest jedyne postanowienie TFUE poświęcone środkom ograniczającym, wyraźnie stanowi, że procedurą mającą zastosowanie w przypadku takich środków jest procedura w nim wskazana i nie przewiduje żadnej innej; po drugie, art. 291 TFUE jest nie do pogodzenia z art. 215 ust. 2 TFUE; tytułem subsydiarnym, art. 291 ust. 2 TFUE nie może być postrzegany jako postanowienie dające Radzie podstawę prawną dla potrzeb stosowania środków ograniczających, o charakterze uzupełniającym w stosunku do podstawy prawnej, którą stanowi art. 215 ust. 2 TFUE; wreszcie i tytułem subsydiarnym na wypadek orzeczenia, że art. 291 ust. 2 TFUE może dawać Radzie podstawę prawną dla potrzeb stosowania środków ograniczających, o charakterze uzupełniającym w stosunku do podstawy prawnej, którą stanowi art. 215 ust. 2 TFUE, odwołanie się do tej podstawy prawnej byłoby jednak w niniejszej sprawie niezgodne z prawem.

               3.

               W ramach zarzutu trzeciego, który został przedstawiony tytułem subsydiarnym na wypadek orzeczenia, że odwołanie się do art. 291 ust. 2 TFUE w celu uzasadnienia stosowania indywidualnych środków ograniczających jest prawnie możliwe w ramach polityki stosowania środków ograniczających opartych początkowo na art. 215 TFUE, wnoszące odwołanie twierdzą, że Sąd naruszył prawo poprzez orzeczenie, zasadniczo, w pkt 75–83 wyroku, że Rada – by użyć sformułowania z art. 291 ust. 2 TFUE – „należycie uzasadniła” skorzystanie z tej procedury stanowiącej odstępstwo, która jako jedyna była dostępna w niniejszej sprawie. Po pierwsze, wymagane uzasadnienie powinno być wyraźne; po drugie, nawet przy założeniu, że uzasadnienie domyślne może ten wymóg spełnić, to nie jest on spełniony w niniejszej sprawie, ponieważ Sąd dokonał błędnej wykładni rozpatrywanych postanowień.

               4.

               W ramach zarzutu czwartego, który został przedstawiony tytułem subsydiarnym na wypadek orzeczenia, że odwołanie się do art. 291 ust. 2 TFUE w celu uzasadnienia stosowania indywidualnych środków ograniczających jest prawnie możliwe w ramach polityki stosowania środków ograniczających opartych na art. 215 TFUE, wnoszące odwołanie twierdzą, że Sąd naruszył prawo, orzekając w pkt 87 wyroku, że art. 46 ust. 2 rozporządzenia nr 267/2012 „zastrzega na rzecz Rady kompetencję do wykonywania przepisów art. 23 ust. 2 i 3 rzeczonego rozporządzenia”, co jest wystarczające, by uczynić zadość obowiązkowi uzasadnienia w odniesieniu do wskazania podstawy prawnej tego przepisu, którą jest art. 291 ust. 2 TFUE. Zdaniem wnoszących odwołanie Sąd doszedł do takiego wniosku w wyniku błędnej pod względem prawnym wykładni art. 46 ust. 2 rozporządzenia nr 267/2012.

               5.

               W ramach zarzutu piątego, który został przedstawiony tytułem subsydiarnym na wypadek orzeczenia, że odwołanie się do art. 291 ust. 2 TFUE w celu uzasadnienia stosowania indywidualnych środków ograniczających jest prawnie możliwe w ramach polityki stosowania środków ograniczających opartych na art. 215 TFUE, wnoszące odwołanie twierdzą, że Sąd popełnił błąd w pkt 86–88 wyroku, gdy uznał, że obowiązek uzasadnienia aktów prawnych Unii nie nakazuje Radzie, by wyraźnie wskazała, że – w odniesieniu do podstawy prawnej z art. 46 ust. 2 rozporządzenia nr 267/2012 – rozporządzenie nr 267/2012 opiera się na art. 291 ust. 2 TFUE.

               6.

               W ramach zarzutu szóstego wnoszące odwołanie twierdzą, że Sąd naruszył prawo, orzekając w pkt 100 i 103 oraz również w pkt 108 i 110, iż sprawdzenie poszanowania przez zastosowane przez Unię środki ograniczające zasad pewności prawa i przewidywalności prawa, z których wynika, że wspomniane środki powinny być jasne i precyzyjne, następuje w odniesieniu do wynikających z orzecznictwa reguł jednolitej wykładni aktów Unii, które to reguły wymagają, by akty te były interpretowane i stosowane w świetle wersji ustalonych w innych językach urzędowych.

               7.

               W ramach zarzutu siódmego wnoszące odwołanie twierdzą, iż Sąd naruszył prawo w pkt 134 wyroku poprzez orzeczenie, że art. 23 ust. 2 pkt d) rozporządzenia (UE) nr 267/2012 (sporne kryterium) jest zgodne z zasadami państwa prawa, a ogólniej z prawem Unii Europejskiej, ponieważ nie jest „ani arbitralne, ani dyskrecjonalne”, oraz w pkt 140 wyroku poprzez orzeczenie, że „sporne kryterium ogranicza uprawnienia dyskrecjonalne Rady, ustanawiając kryteria obiektywne, oraz gwarantuje stopień przewidywalności wymagany prawem Unii”. W tym względzie wnoszące odwołanie twierdzą, że Sąd naruszył prawo, interpretując sporne kryterium w odniesieniu do wyroku z dnia 13 marca 2012 r. Melli Bank/Rada (C-380/09 P).

               8.

               W ramach zarzutu ósmego tytułem subsydiarnym wnoszące odwołanie twierdzą, że nawet przy założeniu, iż określeniu „związanie” należy przypisać znaczenie nadawane mu przez Sąd, należy stwierdzić, że rozumienie to zostało zastosowanie w sposób błędny w niniejszej sprawie.

      (1)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylające rozporządzenie (UE) nr 961/2010 (Dz.U. L 88, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 945/2012 z dnia 15 października 2012 r. dotyczące wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 281, s. 16).


title: Sprawa C-397/07: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 9 lipca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Podatki pośrednie od gromadzenia kapitału — Spółki kapitałowe — Dyrektywa 69/335/EWG — Artykuł 2 ust. 1 i 3, art. 4 ust. 1, i art. 7 — Podatek kapitałowy — Zwolnienie — Warunki — Przeniesienie rzeczywistego centrum zarządzania lub siedziby statutowej z jednego państwa członkowskiego do innego państwa członkowskiego — Podatek kapitałowy od kapitału przeznaczonego na cele działalności gospodarczej wykonywanej w państwie członkowskim przez oddziały lub stałe zakłady spółek z siedzibą w innym państwie członkowskim)

text:
               29.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/4

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 9 lipca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-397/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Podatki pośrednie od gromadzenia kapitału - Spółki kapitałowe - Dyrektywa 69/335/EWG - Artykuł 2 ust. 1 i 3, art. 4 ust. 1, i art. 7 - Podatek kapitałowy - Zwolnienie - Warunki - Przeniesienie rzeczywistego centrum zarządzania lub siedziby statutowej z jednego państwa członkowskiego do innego państwa członkowskiego - Podatek kapitałowy od kapitału przeznaczonego na cele działalności gospodarczej wykonywanej w państwie członkowskim przez oddziały lub stałe zakłady spółek z siedzibą w innym państwie członkowskim)
   2009/C 205/06
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: E. Gippini Fournier i M. Afonso, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: B. Plaza Cruz i M. Muñoz Pérez, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie dyrektywy Rady 69/335/EWG z dnia 17 lipca 1969 r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału (Dz.U. L 249, s. 25 — Przeniesienie siedziby spółki — Uregulowanie krajowe przewidujące opodatkowanie przeniesienia siedziby o ile spółka nie podlegała podatkowi kapitałowemu w państwie członkowskim pochodzenia — Przesłanki stosowania obowiązkowych zwolnień

      Sentencja

               1)

               Królestwo Hiszpanii:

                           —

                           uzależniając zwolnienie z podatku kapitałowego czynności, o których mowa w art. 7 ust. 1 lit. b) dyrektywy Rady 69/335/EWG z dnia 17 lipca 1969 r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału, w brzmieniu zmienionym dyrektywą Rady 73/79/EWG z dnia 9 kwietnia 1979 r., dyrektywą Rady 73/80/EWG z dnia 9 kwietnia 1973 r. oraz dyrektywą Rady 85/303/EWG z dnia 10 czerwca 1985 r., od warunków przewidzianych w art. 96 Disposición Adicional Segunda del texto Refundido de la Ley del Impuesto sobre Sociedades (drugiego przepisu dodatkowego tekstu ujednoliconego ustawy o podatku od spółek), zatwierdzonego przez królewski dekret z mocą ustawy nr 4/2004 z dnia 5 marca 2004 r.,

                           —

                           opodatkowując podatkiem kapitałowym przeniesienie z innego państwa członkowskiego do Hiszpanii rzeczywistego centrum zarządzania lub siedziby statutowej spółek, które nie podlegały podobnemu podatkowi w państwie członkowskim pochodzenia, oraz

                           —

                           opodatkowując podatkiem kapitałowym kapitał przeznaczony do prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Hiszpanii przez oddziały lub stałe zakłady spółek z siedzibą w państwie członkowskim, które nie stosuje podobnego podatku,
                           uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy dyrektywy 69/335, w brzmieniu nadanym jej dyrektywami 73/79, 73/80 i 85/303.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania

      (1)  Dz.U. C 269 z 10.11.2007.


title: Sprawa T-759/15: Skarga wniesiona w dniu 29 grudnia 2015 r. – Fiat Chrysler Finance Europe/Komisja

text:
               15.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 59/49

         Skarga wniesiona w dniu 29 grudnia 2015 r. – Fiat Chrysler Finance Europe/Komisja
   (Sprawa T-759/15)
   (2016/C 059/57)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Fiat Chrysler Finance Europe (FCFE) (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: J. Rodriguez, Solicitor, adwokaci M. Angelo i G. Maisto)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi o stwierdzenie nieważności za dopuszczalną;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1–4 decyzji Komisji z dnia 21 października 2015 r. skierowanej do Wielkiego Księstwa Luksemburga (Luksemburg) w sprawie SA.38375 (2914/C ex 2014 NN) (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”);

               —

               zasądzenie od Komisji zapłaty kosztów poniesionych przez FCFE.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia przez Komisję w zaskarżonej decyzji art. 107 TFUE z powodu błędnego zastosowania przez Komisję pojęcia „selektywnej korzyści” i niewykazania przez nią, że APA [uprzednie porozumienie cenowe] może zakłócać konkurencję.

               2.

               Zarzut drugi, dotyczący naruszenia przez Komisję w zaskarżonej decyzji art. 296 ust. 2 TFUE i obowiązku uzasadnienia poprzez niewyjaśnienie, w jaki sposób Komisja wywiodła zasadę pełnej konkurencji z prawa Unii, a nawet na czym polega ta zasada oraz poprzez swój pobieżny opis wpływu APA na konkurencję.

               3.

               Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia przez Komisję w zaskarżonej decyzji zasady pewności prawa, gdyż nowe sformułowanie przez Komisję zasady pełnej konkurencji wprowadza całkowitą niepewność i zamęt co do tego, kiedy APA, a nawet jakakolwiek analiza ceny transferowej może naruszyć reguły UE w dziedzinie pomocy państwa.

               4.

               Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia przez Komisję w zaskarżonej decyzji zasady uzasadnionych oczekiwań, gdyż Komisja wzbudziła uzasadnione oczekiwanie, że z punktu widzenia pomocy państwa dokonuje ona oceny APA na podstawie wytycznych Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD), a nagłe odstąpienie od nich przez Komisję naruszyło zasadę uzasadnionych oczekiwań.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 marca 2005 r. w sprawie T-187/03 Isabella Scippacercola przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Dostęp do dokumentów instytucji — Art. 4 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001)

text:
               11.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/32

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 17 marca 2005 r.
   w sprawie T-187/03 Isabella Scippacercola przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Dostęp do dokumentów instytucji - Art. 4 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001)
   (2005/C 143/61)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie T-187/03 Isabella Scippacercola, zamieszkała w Brukseli (Belgia), początkowo reprezentowana przez adwokatów K. Adamantopoulosa i D. Papakrivopoulosa, a następnie przez adwokata K. Adamantopoulosa i B. Keane'a, solicitor, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: L. Flynn i P. Aalto, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 19 marca 2003 r. oddalającej wniosek skarżącej o udostępnienie dokumentu związanego z projektem nowego międzynarodowego portu lotniczego Ateny-Spata (Grecja), Sąd Pierwszej Instancji (trzecia izba), w składzie: J. Azizi, prezes, M. Jaeger i O. Czúcz, sędziowie; sekretarz: I. Natsinas, administrator, wydał w dniu 17 marca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 200 z 23.8.2003


title: Sprawa T-79/10: Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2010 r. — COLT Télécommunications France przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/56

         Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2010 r. — COLT Télécommunications France przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa T-79/10)
   2010/C 113/87
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: COLT Télécommunications France SAS (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat M. Debroux)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               nakazanie przekazania przez Komisję w ramach środków organizacji postępowania i środków dowodowych, o których mowa w art. 49, 64 i 65 regulaminu postępowania Sądu, niektórych dokumentów wymienionych w decyzji Komisji C(2009) 7426 wersja ostateczna (pomoc państwa N 331/2008 — Francja);

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji w zakresie, w jakim uznaje ona, że „zgłoszony środek nie stanowi pomocy w rozumieniu art. 87 ust. 1 traktatu”;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca żąda stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2009) 7426 wersja ostateczna z dnia 30 września 2009 r. uznającej, że rekompensata kosztów świadczenia usługi publicznej w wysokości 59 milionów EUR, przyznana przez władze francuskie na rzecz konsorcjum mającego na celu budowę i obsługę ultraszerokopasmowej sieci łączności elektronicznej (projekt THD 92) w departamencie Hauts–de–Seine, nie stanowi pomocy państwa.
   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi jeden zarzut dotyczący braku wszczęcia przez Komisję formalnego postępowania wyjaśniającego przewidzianego w art. 108 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE). Zarzut ten składa się z siedmiu części.

               —

               część pierwsza zarzutu oparta jest na twierdzeniu, że wyjątkowo długi czas przygotowania decyzji (15 miesięcy) świadczy sam w sobie o złożoności zagadnienia i potrzebie wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego;

               —

               w części drugiej zarzutu skarżąca podnosi, iż na podstawie kalendarza rozwoju sieci w dwóch etapach Komisja powinna wyciągnąć wniosek, że przynajmniej pierwszy etap rozwoju sieci, skupionej na obszarach o dużym zagęszczeniu i wysokiej rentowności, nie wymaga subwencji publicznej;

               —

               część trzecia zarzutu opiera się na wykazaniu, że metodologia przyjęta w decyzji w celu określenia rzekomych obszarów nierentownych zasługuje na krytykę i jest sprzeczna z ustaleniami ARCEP, francuskiego regulatora sektorowego; te sprzeczności i błędy metodologiczne powinny były doprowadzić do wszczęcia etapu szczegółowego postępowania wyjaśniającego;

               —

               czwarta część zarzutu dotyczy licznych i uzasadnionych sprzeciwów konkurencyjnych operatorów, które również powinny doprowadzić do wszczęcia przez Komisję postępowania wyjaśniającego;

               —

               w piątej części skarżąca podnosi, iż Komisja nie dokonała kontroli, choćby minimalnej, aby upewnić się, że władze francuskie nie popełniły oczywistego błędu w ocenie przy tworzeniu rzekomej usługi w ogólnym interesie gospodarczym, w szczególności ze względu na brak niewydolności rynku;

               —

               część szósta zarzutu również dotyczy braku kontroli, choćby minimalnej, oczywistego błędu w ocenie popełnionego przez władze francuskie przy tworzeniu usługi w ogólnym interesie gospodarczym, w szczególności ze względu na brak swoistego charakteru planowanej interwencji publicznej;

               —

               wreszcie, w części siódmej zarzutu skarżąca twierdzi, że decyzja nie uwzględnia rzeczywistego ryzyka nadmiernej rekompensaty rzekomych kosztów związanych z przywołanymi zobowiązaniami w zakresie świadczenia usługi publicznej.


title: Sprawa C-646/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Galați (Rumunia) w dniu 5 grudnia 2013 r. — Casa Județeană de Pensii Brăila przeciwko E.S.

text:
               8.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 39/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Galați (Rumunia) w dniu 5 grudnia 2013 r. — Casa Județeană de Pensii Brăila przeciwko E.S.
   (Sprawa C-646/13)
   2014/C 39/22
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Curtea de Apel Galați

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Casa Județeană de Pensii Brăila

      Druga strona postępowania: E.S.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy postanowienia art. 8 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 883/2004 (1) należy interpretować w ten sposób, że wykluczają one stosowanie konwencji dwustronnej w dziedzinie zabezpieczeń społecznych zawartej przed wejściem w życie rozporządzenia, która nie jest wymieniona w załączniku II do rozporządzenia, w sytuacji kiedy system obowiązujący zgodnie z konwencją dwustronną jest bardziej korzystny dla ubezpieczonego niż system obowiązujący na podstawie rozporządzenia?

               2)

               Czy przy dokonywaniu oceny bardziej korzystnego charakteru konwencji dwustronnej art. 8 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 883/2004 nakazuje ograniczyć się do wykładni prawnej umowy dwustronnej, czy też należy uwzględnić również konkretny sposób jej stosowania (to znaczy wysokości emerytury, jaka może zostać przyznana przez każde z państw, której płatność zostanie określona w zależności zastosowania/wykluczenia stosowania umowy na podstawie rozporządzenia)?

               3)

               W razie odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze (zgodnie z którą nie byłoby wykluczone stosowanie dwustronnej konwencji dotyczącej ubezpieczeń społecznych), czy można uznać za bardziej korzystny, w rozumieniu art. 8 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 883/224, system prawny, w oparciu o który państwo będące stroną konwencji o ubezpieczeniach społecznych uznaje okres składkowy krótszy od rzeczywiście ukończonego i wypłaca emeryturę wyższą od tej, która byłaby należna w wyniku uznania pełnego okresu składkowego w drugim umawiającym się państwie?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. L 166, s. 1).


title: Sprawa T-127/14 P: Wyrok Sądu z dnia 3 grudnia 2015 r. – Sesma Merino/OHIM (Odwołanie — Służba Publiczna — Urzędnicy — Ocena — Sprawozdanie z oceny — Cele 2011–2012 — Akt niekorzystny)

text:
               25.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/43

         Wyrok Sądu z dnia 3 grudnia 2015 r. – Sesma Merino/OHIM
   (Sprawa T-127/14 P) (1)

   ((Odwołanie - Służba Publiczna - Urzędnicy - Ocena - Sprawozdanie z oceny - Cele 2011–2012 - Akt niekorzystny))
   (2016/C 027/52)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Alvaro Sesma Merino (El Campello, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat H. Tettenborn)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: P. Saba i D. Botis, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 11 grudnia 2013 r., Sesma Merino/OHIM (F-125/12, Zb.Orz.FP, EU:F:2013:192), w którym domagano się uchylenia tego wyroku.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Alvaro Sesma Merino zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 184 z 16.6.2014.


title: Sprawa C-375/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 21 czerwca 2017 r. – Stanley International Betting Ltd, Stanleybet Malta Ltd/Ministero dell’Economia e delle Finanze, Agenzia delle Dogane e dei Monopoli

text:
               2.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 330/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 21 czerwca 2017 r. – Stanley International Betting Ltd, Stanleybet Malta Ltd/Ministero dell’Economia e delle Finanze, Agenzia delle Dogane e dei Monopoli
   (Sprawa C-375/17)
   (2017/C 330/07)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona odwołanie: Stanley International Betting Ltd, Stanleybet Malta Ltd

      Druga strona postępowania: Ministero dell’Economia e delle Finanze, Agenzia delle Dogane e dei Monopoli

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy prawo Unii – a w szczególności swobodę przedsiębiorczości i swobodę świadczenia usług, jak i zasady niedyskryminacji, przejrzystości, wolnej konkurencji, proporcjonalności i spójności – należy interpretować w taki sposób, że stoi ono na przeszkodzie przepisowi prawa, jak ten zawarty w art. 1 ust. 653 legge di stabilita 2015 [ustawy o stabilności budżetowej na rok 2015] i we właściwych przepisach wykonawczych, który przewiduje wyłączny model udzielenia koncesji monoproviding w odniesieniu do świadczenia usługi gry w Lotto, ale już nie dla innych gier, zakładów bukmacherskich i zakładów wzajemnych?

               2)

               Czy prawo Unii – a w szczególności swobodę przedsiębiorczości i swobodę świadczenia usług oraz dyrektywę 2014/23/UE (1), jak i zasady niedyskryminacji, przejrzystości, wolnej konkurencji, proporcjonalności i spójności – należy interpretować w taki sposób, że stoi ono na przeszkodzie ogłoszeniu o przetargu przewidującemu podstawową wartość zamówienia, która jest znacznie wyższa i nieuzasadniona w odniesieniu do wymogów dotyczących sytuacji ekonomicznej i finansowej oraz zdolności techniczno-organizacyjnych, takich jak te przewidziane w pkt 5.3, 5.4, 11, 12.4 i 15.3 specyfikacji warunków udzielenia koncesji celem udzielenia koncesji na grę w Lotto?

               3)

               Czy prawo Unii – a w szczególności swobodę przedsiębiorczości i swobodę świadczenia usług oraz dyrektywę 2014/23/UE, jak i zasady niedyskryminacji, przejrzystości, wolnej konkurencji, proporcjonalności i spójności – należy interpretować w taki sposób, że stoi ono na przeszkodzie przepisowi prawa przewidującemu wprowadzenie faktycznej alternatywy pomiędzy uzyskaniem nowej koncesji, a dalszym korzystaniem z wolności świadczenia różnych usług w zakresie zakładów w kontekście transgranicznym, alternatywy takiego rodzaju jak ta wynikająca z art. 30 projektu umowy koncesyjnej, tak że decyzja o udziale w postępowaniu mającym na celu udzielenie nowej koncesji prowadziłaby do rezygnacji z działalności transgranicznej, pomimo że zgodność prawem tej ostatniej działalności została wielokrotnie stwierdzona przez Trybunał Sprawiedliwości?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/23/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie udzielania koncesji (Dz.U. L 94, s. 1).


title: Sprawa T-285/05: Skarga wniesiona w dniu 19 lipca 2005 r. przez Bernda Lipperta przeciwko Parlamentowi Europejskiemu

text:
               17.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 229/34

         Skarga wniesiona w dniu 19 lipca 2005 r. przez Bernda Lipperta przeciwko Parlamentowi Europejskiemu
   (Sprawa T-285/05)
   (2005/C 229/72)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 19 lipca 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Bernda Lipperta, zamieszkałego w Helmsange (Luksemburg) reprezentowanego przez adwokatów: Sébastiena Orlandiego, Xaviera Martina, Alberta Coolena, Jean-Noëla Louisa i Etienne'a Marchala, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Parlamentowi Europejskiemu.
   Skarżący wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               1)

               uchylenie decyzji o powołaniu skarżącego na urzędnika Wspólnot Europejskich w zakresie, w jakim ustala jego grupę zaszeregowania na podstawie art. 12 załącznika XIII regulaminu pracowniczego,

               2)

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Podnoszone zarzuty i główne argumenty są identyczne z zarzutami i głównymi argumentami w sprawie T-130/05 Albert Bousquet i in. przeciwko Komisji. (1)

      (1)  JO C 132 z 28.5.2005, str. 31.


title: Sprawa C-483/07 P: Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego w dniu 28 sierpnia 2007 r. w sprawie T-46/06 Galileo Lebensmittel GmbH & Co. KG przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 5 listopada 2007 r. przez Galileo Lebensmittel GmbH & Co. KG

text:
               12.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 8/7

         Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego w dniu 28 sierpnia 2007 r. w sprawie T-46/06 Galileo Lebensmittel GmbH & Co. KG przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 5 listopada 2007 r. przez Galileo Lebensmittel GmbH & Co. KG
   (Sprawa C-483/07 P)
   (2008/C 8/13)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Galileo Lebensmittel GmbH & Co. KG (przedstawiciel: K. Bott, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               1.

               Uchylenie postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 28 sierpnia 2007 r. i

               2.

               stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej w sprawie zastrzeżenia domeny galileo.eu;

               3.

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania odwoławczego i postępowania przed Sądem Pierwszej Instancji;

               4.

               w drugiej kolejności w odniesieniu do żądania 2 i 3 skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Pierwszej Instancji i obciążenie pozwanej kosztami postępowania odwoławczego.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnosząca odwołanie podnosi w niniejszym odwołaniu naruszenie prawa wspólnotowego (art. 58 ust. 1 zdanie 2 statutu Trybunału), mianowicie art. 230 ust. 4 WE. Jej zdaniem Sąd Pierwszej Instancji dopuścił się takiego naruszenia prawa, oddalając skargę jako niedopuszczalną, uzasadniając, że zaskarżona decyzja drugiej strony postępowania odwoławczego w sprawie zastrzeżenia domeny galileo.eu nie „dotyczy indywidualnie” wnoszącej odwołanie. Wnosząca odwołanie Wnosząca odwołanie uważa, że decyzja dotyczy jej indywidualnie w rozumieniu orzecznictwa Trybunału ze względu na przysługujące jej prawa do niemieckiego słownego znaku towarowego Galileo, ze względu na przyznaną jej w rozporządzeniu Komisji nr 874/2004 pozycję prawną w postępowaniu rejestracyjnym oraz ze względu na okoliczność, że domena galileo.eu jest dobrem gospodarczym, które może stanowić przedmiot obrotu i może być przydzielone tylko raz.


title: Sprawa F-81/15: Skarga wniesiona w dniu 26 maja 2015 r. – ZZ i ZZ/Komisja

text:
               10.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/42

         Skarga wniesiona w dniu 26 maja 2015 r. – ZZ i ZZ/Komisja
   (Sprawa F-81/15)
   (2015/C 262/57)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ i ZZ (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck, A. Guillerme)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie niezgodności z prawem art. 45 i załącznika I do regulaminu pracowniczego urzędników i stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego o nieumieszczeniu skarżących na liście urzędników awansowanych do grupy zaszeregowania AST10 w ramach corocznego postępowania w sprawie awansu (2014).

      Żądania strony skarżącej

               —

               tytułem głównym: stwierdzenie niezgodności z prawem art. 45 regulaminu pracowniczego i załącznika I do regulaminu pracowniczego, a także dotyczących ich przepisów przejściowych;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 14 listopada 2014 r. o nieumieszczeniu skarżących na liście urzędników awansowanych do grupy zaszeregowania AST10 w ramach corocznego postępowania w sprawie awansu (2014), o którym mowa w art. 45 regulaminu pracowniczego;

               —

               obciążenie Komisj kosztami postępowania;

               —

               pomocniczo: stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 14 listopada 2014 r. o nieumieszczeniu skarżących na liście urzędników awansowanych do grupy zaszeregowania AST10 w ramach corocznego postępowania w sprawie awansu (2014), o którym mowa w art. 45 regulaminu pracowniczego;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-63/12: Wyrok Sądu z dnia 26 października 2012 r. — Oil Turbo Compressor przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej — Zamrożenie funduszy — Skarga o stwierdzenie nieważności — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               8.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 379/24

         Wyrok Sądu z dnia 26 października 2012 r. — Oil Turbo Compressor przeciwko Radzie
   (Sprawa T-63/12) (1)

   (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej - Zamrożenie funduszy - Skarga o stwierdzenie nieważności - Obowiązek uzasadnienia)
   2012/C 379/41
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Oil Turbo Compressor Co. (Private Joint Stock) (Teheran, Iran) (przedstawiciel: adwokat K. Kleinschmidt)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bishop i Z. Kupčová, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/783/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącej zmiany decyzji 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 319, s. 71) w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Rady 2011/783/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącej zmiany decyzji 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu w zakresie, w jakim dotyczy ona Oil Turbo Compressor Co. (Private Joint Stock).

               2)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa, poza własnymi kosztami, również koszty poniesione przez Oil Turbo Compressor.

      (1)  Dz.U. C 98 z 31.3.2012.


title: Sprawa F-20/06: Skarga wniesiona w dniu  22 lutego 2006 r.  — De Luca przeciwko Komisji

text:
               6.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/31

         Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2006 r. — De Luca przeciwko Komisji
   (Sprawa F-20/06)
   (2006/C 108/57)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Patrizia de Luca (Bruksela, Belgia) [Przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i E. Marchal, avocats]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie niezgodności z prawem art. 12 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego;

               —

               uchylenie decyzji organu powołującego z dnia 23 lutego 2005 r. o powołaniu skarżącej na stanowisko administratora w dyrekcji generalnej „Wymiar sprawiedliwości, wolność i bezpieczeństwo”, w dyrekcji „Wymiar sprawiedliwości w sprawach cywilnych, prawa i obywatelstwo”, wydział „Wymiar sprawiedliwości w sprawach cywilnych” w zakresie dotyczącym zaszeregowania skarżącej do grupy zaszeregowania A*9 stopień 2 oraz uwzględnienia jej starszeństwa stopnia z dnia 1 lutego 2005 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca, będąca urzędnikiem w grupie zaszeregowania A6 (następnie A*10) została powołana na stanowisko administratora jako laureat konkursu COM/A/11/01, o którym ogłoszenie zostało opublikowane w roku 2001, po wejściu w życie rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 723/2004 z dnia 22 marca 2004 r. zmieniającego Regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich i Warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich (1). Na podstawie zastosowanego art. 12 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego skarżąca została zaszeregowana do grupy zaszeregowania A*9.
   Po pierwsze skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja dokonuje obniżenia jej grupy zaszeregowania, z naruszeniem ram prawnych, które ustanawia ogłoszenie o konkursie, który skarżąca wygrała, jak również jej ekspektatywy określonej ścieżki kariery. Skarżąca podnosi również naruszenie art. 4, 5, 29 i 31 regulaminu pracowniczego oraz zasad dobrej administracji i proporcjonalności.
   Zdaniem skarżącej decyzja ta jest również sprzeczna z zasadą równego traktowania. Zaszeregowanie bowiem laureatów tego samego konkursu lub konkursów zostało przeprowadzone na różnym poziomie w zależności od tego, czy procedura naboru została przeprowadzona przed lub po wejściu w życie rozporządzenia nr 723/2004. Ponadto ustalenie starszeństwa stopnia skarżącej nastąpiło bez uwzględnienia starszeństwa, które uzyskała jako urzędnik w grupie zaszeregowania A*10 wbrew mającym zastosowanie zasadom, w szczególności dotyczącym powołania pracownika tymczasowego na urzędnika.
   W końcu skarżąca przywołuje zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań, w zakresie w jakim skarżąca mogła oczekiwać zaszeregowania do grupy wskazanej w ogłoszeniu o konkursie.

      (1)  Dz.U. L 124 z 27.04.2004, str. 1


title: Sprawa C-325/12: Skarga wniesiona w dniu 10 lipca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               22.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/22

         Skarga wniesiona w dniu 10 lipca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-325/12)
   2012/C 287/41
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Hetsch, P. Guerra e Andrade i L. Nicolae, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że poprzez brak przyjęcia wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych dla wykonania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/136/WE (1) z dnia 25 listopada 2009 r. zmieniającej dyrektywę 2002/22/WE w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników, dyrektywę 2002/58/WE dotyczącą przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 w sprawie współpracy między organami krajowymi odpowiedzialnymi za egzekwowanie przepisów prawa w zakresie ochrony konsumentów, a w każdym razie poprzez brak powiadomienia o przyjęciu takich przepisów Komisji, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy przepisów art. 4 dyrektywy 2009/136/WE.

               —

               nakazanie Republice Portugalskiej zgodnie z art. 260 ust. 3 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej zapłaty okresowej kary pieniężnej za brak wykonania obowiązku poinformowania jej o wszystkich przepisach transponujących dyrektywę 2009/136/WE w kwocie 22 014,72 EUR za każdy dzień liczony od daty wydania wyroku przez Trybunał.

               —

               Obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Państwo portugalskie nie przyjęło wszystkich niezbędnych przepisów w celu wykonania dyrektywy 2009/136/WE. W każdym razie, nie poinformowało Komisji o takich przepisach.
   Państwo portugalskie podjęło jedynie próbę transponowania do prawa krajowego dyrektywy 2009/136/WE w zakresie zmian wprowadzonych do dyrektywy 2002/22/WE. Dokonało ono jedynie transpozycji części dyrektywy 2009/136/WE, która wprowadziła zmiany do dyrektywy 2002/58/WE (prywatność w sektorze łączności elektronicznej).
   Zgodnie z art. 260 ust. 3 TFUE Komisja może wnieść do Trybunału w skardze zmierzającej do stwierdzenia uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego na podstawie art. 258 TFUE, o nakazanie danemu państwu członkowskiemu zapłaty kary pieniężnej w kwocie ryczałtowej lub okresowej kary pieniężnej w wyroku stwierdzającym brak wykonania przez państwo członkowskie obowiązku powiadomienia Komisji o przepisach transponujących dyrektywę przyjętych w procesie ustawodawczym.
   Zgodnie z komunikatem Komisji (2) dotyczącym stosowania art. 260 ust. 3 TFUE okresowa kara pieniężna proponowana przez Komisję jest obliczana zgodnie z metodą przedstawioną w komunikacie dotyczącym zmiany stosowania art. 228 traktatu WE.
   W związku z tym ustalenie kary opiera się na kryteriach powagi naruszenia, czasu trwania naruszenia i konieczności zapewnienia charakteru odstraszającego kary.
   Komisja proponuje ustalenie współczynnika powagi naruszenia na 8, z uwagi na znaczenie przepisów prawa Unii będących przedmiotem naruszenia i jego skutków dla interesu powszechnego i interesów indywidualnych.

      (1)  Dz. U. L 337, s. 11.

      (2)  Dz.U. 2011, C 12, S. 1


title: Sprawa T-69/09: Postanowienie Sądu z dnia 5 października 2010 r. — Provincie Groningen i Provincie Drenthe przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — EFRR — Decyzja o zmniejszeniu pomocy finansowej nakazująca częściowy zwrot wypłaconych kwot — Jednostka regionalna — Brak bezpośredniego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/30

         Postanowienie Sądu z dnia 5 października 2010 r. — Provincie Groningen i Provincie Drenthe przeciwko Komisji
   (Sprawa T-69/09) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - EFRR - Decyzja o zmniejszeniu pomocy finansowej nakazująca częściowy zwrot wypłaconych kwot - Jednostka regionalna - Brak bezpośredniego oddziaływania - Niedopuszczalność)
   2010/C 328/50
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Provincie Groningen (Niderlandy) i Provincie Drenthe (Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci C. Dekker i E. Belhadj)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Steiblytė i W. Roels, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności części decyzji Komisji C(2008) 8355 z dnia 11 grudnia 2008 r. o zmniejszeniu pomocy finansowej z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) przyznanej na podstawie jednolitego dokumentu programowego nr 97.07.13.003 w zakresie celu 2 na rzecz regionów Groningue i Drenthe (Niderlandy) stosownie do decyzji Komisji C(1997) 1362 z dnia 26 maja 1997 r.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Provincie Groningen i Provincie Drenthe zostają obciążone kosztami.

      (1)  Dz.U. C 90 z 18.4.2009.


title: Sprawa T-88/13 P: Wyrok Sądu z dnia 19 czerwca 2015 r. – Z/Trybunał Sprawiedliwości (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Bezstronność Sądu do spraw Służby Publicznej — Wniosek o wyłączenie sędziego — Przeniesienie z urzędu — Interes służby — Zasada zgodności między grupą zaszeregowania a stanowiskiem — Artykuł 7 ust. 1 regulaminu pracowniczego — Postępowanie dyscyplinarne — Prawo do obrony)

text:
               10.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/17

         Wyrok Sądu z dnia 19 czerwca 2015 r. – Z/Trybunał Sprawiedliwości
   (Sprawa T-88/13 P) (1)

   ((Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Bezstronność Sądu do spraw Służby Publicznej - Wniosek o wyłączenie sędziego - Przeniesienie z urzędu - Interes służby - Zasada zgodności między grupą zaszeregowania a stanowiskiem - Artykuł 7 ust. 1 regulaminu pracowniczego - Postępowanie dyscyplinarne - Prawo do obrony))
   (2015/C 262/22)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Z (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: F. Rollinger, adwokat)

      Druga strona postępowania: Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (przedstawiciel: A. Placco, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 5 grudnia 2012 r. Z/Trybunał Sprawiedliwości (F-88/09 i F-48/10, Zb.Orz.SP, EU:F:2012:171), mające na celu uchylenie tego wyroku.

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (trzecia izba) Z/Trybunał Sprawiedliwości (F-88/09 i F-48/10, Zb.Orz.SP, EU:F:2012:171) zostaje uchylony w zakresie, w jakim oddala on jako nieistotny dla sprawy zarzut, podniesiony w sprawie F-48/10, dotyczący braku kompetencji komitetu rozpoznającego zażalenia oraz niezgodności z prawem art. 4 decyzji Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 4 maja 2004 r. o wykonywaniu uprawnień, które Regulamin pracowniczy urzędników Unii Europejskiej powierza organowi powołującemu oraz uprawnień, które Warunki zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej powierzają organowi upoważnionemu do zawierania umów.

               2)

               W pozostałym zakresie odwołanie zostaje oddalone.

               3)

               Skarga w sprawie F-48/10 zostaje oddalona w zakresie, w jakim opiera się ona na zarzucie dotyczącym braku kompetencji komitetu rozpoznającego zażalenia oraz niezgodności z prawem art. 4 decyzji Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 4 maja 2004 r. o wykonywaniu uprawnień, które Regulamin pracowniczy urzędników Unii Europejskiej powierza organowi powołującemu oraz uprawnień, które Warunki zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej powierzają organowi upoważnionemu do zawierania umów.

               4)

               Jeżeli chodzi o koszty związanie z postępowaniem w niniejszej instancji, Z pokrywa trzy czwarte kosztów poniesionych przez Trybunał Sprawiedliwości oraz trzy czwarte własnych kosztów, a Trybunał Sprawiedliwości pokrywa jedna czwartą swoich własnych kosztów oraz jedną czwartą kosztów poniesionych przez Z.

      (1)  Dz.U. C 233 z 10.8.2013.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 2 czerwca 2005 r. w sprawie C-266/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Rokowania, zawarcie, ratyfikacja i wprowadzenie w życie umów dwustronnych przez Państwo Członkowskie — Transport rzeczy lub osób żeglugą śródlądową — Kompetencje zewnętrzne Wspólnoty — Artykuł 10 WE — Rozporządzenia (EWG) nr 3921/91 i (WE) nr 1356/96)

text:
               23.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/6

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 2 czerwca 2005 r.
   w sprawie C-266/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Rokowania, zawarcie, ratyfikacja i wprowadzenie w życie umów dwustronnych przez Państwo Członkowskie - Transport rzeczy lub osób żeglugą śródlądową - Kompetencje zewnętrzne Wspólnoty - Artykuł 10 WE - Rozporządzenia (EWG) nr 3921/91 i (WE) nr 1356/96)
   (2005/C 182/12)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-266/03 Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: C. Schmidt i W. Wils) przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga, (pełnomocnik: S. Schreiner) mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 18 czerwca 2003, Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann, prezes izby, R. Silva de Lapuerta (sprawozdawca), K. Lenaerts, S. von Bahr i K. Schiemann, sędziowie, rzecznik generalny: P. Léger, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 2 czerwca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Prowadząc rokowania, zawierając, ratyfikując i wprowadzając w życie

                           —

                           umowę międzynarodową pomiędzy rządem Wielkiego Księstwa Luksemburga a rządem Republiki Czeskiej i Republiki Słowackiej dotyczącą transportu w żegludze śródlądowej, podpisaną w Luksemburgu dnia 30 grudnia 1992 r.,

                           —

                           umowę międzynarodową pomiędzy rządem Wielkiego Księstwa Luksemburga a rządem Rumunii dotyczącą transportu w żegludze śródlądowej, podpisaną w Bukareszcie dnia 10 listopada 1993 r. oraz

                           —

                           umowę międzynarodową pomiędzy rządem Wielkiego Księstwa Luksemburga a rządem Rzeczypospolitej Polski o żegludze śródlądowej, podpisaną w Luksemburgu dnia 9 marca 1994 r.,

                     bez współpracy lub uzgodnienia z Komisją, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które ciążą na nim na mocy art. 10 WE.

               2.

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3.

               Komisja Wspólnot Europejskich i Wielkie Księstwo Luksemburga ponoszą własne koszty

      (1)  JO C 200 z 23.08.2003


title: Sprawa C-270/08: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 28 października 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Węgierskiej

text:
               10.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/18

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 28 października 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Węgierskiej
   (Sprawa C-270/08) (1)

   (2009/C 6/36)

      Język postępowania: węgierski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 209 z dnia 15.8.2008 r.


title: Sprawa T-419/09: Wyrok Sądu z dnia 24 marca 2011 r. — Cybergun przeciwko OHIM — Umarex Sportwaffen (AK 47) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny wspólnotowy znak towarowy AK 47 — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) i art. 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               14.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/26

         Wyrok Sądu z dnia 24 marca 2011 r. — Cybergun przeciwko OHIM — Umarex Sportwaffen (AK 47)
   (Sprawa T-419/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny wspólnotowy znak towarowy AK 47 - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) i art. 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2011/C 145/43
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Cybergun SA (Bondoufle, Francja) (przedstawiciel: adwokat S. Guyot)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Umarex Sportwaffen GmbH & Co. KG (Arnsberg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M.H. Hoffmann)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 5 sierpnia 2009 r. (sprawa R 1101/2007-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Umarex Sportwaffen GmbH & Co. KG a Cybergun SA.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona

               2)

               Cybergun SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 312 z 19.12.2009.


title: Sprawa T-322/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  16 marca 2006 r.  — Telefon & Buch przeciwko OHIM (Wspólnotowy znak towarowy — Dopuszczalność skargi — Zdarzenie losowe — Wniosek o stwierdzenie nieważności — Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Słowny znak towarowy WEISSE SEITEN — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Artykuł 7 ust. 1 lit. b)-d) rozporządzenia nr 40/94)

text:
               6.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/17

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 marca 2006 r. — Telefon & Buch przeciwko OHIM
   (Sprawa T-322/03) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Dopuszczalność skargi - Zdarzenie losowe - Wniosek o stwierdzenie nieważności - Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Słowny znak towarowy WEISSE SEITEN - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Artykuł 7 ust. 1 lit. b)-d) rozporządzenia nr 40/94)
   (2006/C 108/27)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Telefon & Buch Verlagsgesellschaft mbH (Salzburg, Austria) [Przedstawiciele: adwokacji H. Zeiner i M. Baldares del Barco]

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) [Przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik]

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Herold Business Data GmbH & Co. KG (Mödling, Austria) [Przedstawiciele: adwokaci A. Lensing-Kramer, C. von Nussbaum i U. Reese]
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 19 czerwca 2003 r. (sprawy połączone R 580/2001-1 i R 592/2001-1), wydaną w postępowaniu o unieważnienie znaku między Herold Business Data AG a Telefon & Buch Verlagsgesellschaft mbH
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania, z wyłączeniem kosztów poniesionych przez interwenienta.

               3)

               Interwenient ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 6 z 8.1.2005


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawie C-214/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa nr 88/609/EWG — Zanieczyszczenie powietrza — Duże obiekty spalania energetycznego)

text:
               28.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/7

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 8 lipca 2004 r.
   w sprawie C-214/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa nr 88/609/EWG - Zanieczyszczenie powietrza - Duże obiekty spalania energetycznego)
   (2004/C 217/13)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-214/03, Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy J.C. Schieferer i G. Valero Jordana) przeciwko Republice Austrii (pełnomocnicy H. Dossi i E. Riedl) mającej za przedmiot stwierdzenie, że nie transponując prawidłowo dyrektywy Rady nr 88/609/EWG z dnia 24 listopada 1988 r. w sprawie ograniczenia emisji niektórych zanieczyszczeń do powietrza z dużych obiektów energetycznego spalania (Dz.U. L 336, str. 1) w brzmieniu nadanym jej przez dyrektywę Rady nr 94/66/WE z dnia 15 grudnia 1994 r. (Dz.U. L 337, str. 83), Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom, jakie na niej ciążą na mocy tej dyrektywy w zmienionym brzmieniu, Trybunał (pierwsza izba) w składzie M.P. Jann, przewodniczący izby, A. Rosas, A. La Pergola, R. Silva de Lapuerta (sprawozdawca) i M.K. Lenaerts, sedziowie, rzecznik generalny: M. Poiares Maduro, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 8 lipca 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 2 pkt 6, 8, 9 i 10, art. 4 ust. 1 w związku z załącznikami III do VII, oraz art. 9 ust. 2 i 3 dyrektywy Rady nr 88/609/EWG z dnia 24 listopada 1988 r. w sprawie ograniczenia emisji niektórych zanieczyszczeń do powietrza z dużych obiektów energetycznego spalania, w brzmieniu nadanym jej przez dyrektywę Rady nr 94/66/WE z dnia 15 grudnia 1994 r.,

                           —

                           poprzez ustanowienie, w art. 22 ust. 1 Luftreinhalteverordnung für Kesselanlagen (rozporządzenie wprowadzające ograniczenie zanieczyszczeń powietrza pochodzących z instalacji kotłowych) dotyczącym zachowania jakości powietrza przy kotłach, definicji „jednostki spalania wielopaliwowego”, która odchodzi od definicji zawartej w art. 2 pkt 8 dyrektywy,

                           —

                           poprzez brak transpozycji do odpowiednich przepisów krajowych, Luftreinhaltegesetz für Kesselanlagen (ustawy w sprawie ograniczenia zanieczyszczeń powietrza pochodzących z instalacji kotłowych) oraz Luftreinhalteverordnung für Kesselanlagen, definicji „nowego obiektu” oraz „istniejącego obiektu” zawartych w art. 2 pkt 9 i 10 dyrektywy,

                           —

                           poprzez niekompletne przeniesienie do odpowiednich przepisów wykonawczych dotyczących zachowania jakości powietrza, dopuszczalnych wartości emisji ustalonych w art. 4 ust. 1 oraz w załącznikach III do VII dla dwutlenku siarki, tlenku azotu i pyłu, z uwagi na ich odejście od definicji „paliwa” zawartej w art. 2 pkt 6 dyrektywy, oraz

                           —

                           poprzez brak prawidłowej transpozycji do Luftreinhaltegesetz für Kesselanlagen oraz do Luftreinhalteverordnung für Kesselanlagen art. 9 ust. 2 i 3 dyrektywy, dotyczących sposobów wyliczenia dopuszczalnych emisji obiektów energetycznego spalania wyposażonych w jednostkę spalania wielopaliwowego, wykorzystujących na własne potrzeby jako samodzielne paliwo lub razem z innymi paliwami pozostałości po destylacji i po procesie rafinacji ropy naftowej.

               2)

               Republika Austrii obciążona zostaje kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 158 z 5.7.2003.


title: Sprawa T-328/05: Skarga wniesiona w dniu 26 sierpnia 2005 r. — Apple Computer przeciwko OHIM

text:
               12.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/28

         Skarga wniesiona w dniu 26 sierpnia 2005 r. — Apple Computer przeciwko OHIM
   (Sprawa T-328/05)
   (2005/C 281/52)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Apple Computer, Inc. (Cupertino, USA) [Przedstawiciele: P. Rawlinson, S. Jones, J. Rutter, solicitors]

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: TKS-Teknosoft S.A. (Treplex, Szwajcaria)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej nr R 416/2004-4;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Sprzeciwów nr 851/2004;

               —

               obciążenie podmiotu wnoszącego sprzeciw kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą w związku z niniejszą skargą oraz w związku z odwołaniem do Izby Odwoławczej, a także w związku ze zgłoszeniem sprzeciwu przed Wydziałem Sprzeciwów.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Obrazowy znak towarowy QUARTZ dla towarów zaliczanych do klasy 9 (zgłoszenie nr 1 421 130)

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: TKS-Teknosoft S.A.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzny wspólnotowy znak towarowy QUARTZ dla towarów zaliczanych do klas 9 i 42

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu w stosunku do wszystkich towarów, których sprzeciw dotyczył

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94 z uwagi na to, że nie istnieje prawdopodobieństwo pomylenia omawianych dwóch znaków towarowych przez odbiorców. Wydział Sprzeciwów i Izba Odwoławcza niesłusznie dopatrzyły się podobieństwa między odnośnymi towarami i nie oceniły prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w odniesieniu do właściwych konsumentów przyznając w ten sposób wnoszącemu sprzeciw TKS-Teknosoft S.A. monopol na znak towarowy.


title: Sprawa T-71/10 R: Postanowienie prezesa Sądu z dnia 30 kwietnia 2010 r. — Xeda International przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Dyrektywa 91/414/EWG — Decyzja dotycząca niewłączenia difenyloaminy do załącznika I do dyrektywy 91/414 — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru)

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/40

         Postanowienie prezesa Sądu z dnia 30 kwietnia 2010 r. — Xeda International przeciwko Komisji
   (Sprawa T-71/10 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Dyrektywa 91/414/EWG - Decyzja dotycząca niewłączenia difenyloaminy do załącznika I do dyrektywy 91/414 - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru)
   2010/C 179/70
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Xeda International SA (Saint-Andiol, Francja) (przedstawiciele: C. Mereu, K. Van Maldegem, adwokaci oraz P. Sellar, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Bianchi i L. Parpala, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata J. Stuycka)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Komisji nr 2009/859/WE z dnia 30 listopada 2009 r. dotyczącej niewłączenia difenyloaminy do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję (Dz.U. L 314, s. 79 (JO L 314, p. 79), do dnia wydania orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie.

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-412/13: Skarga wniesiona w dniu 9 sierpnia 2013 r. — Chin Haur Indonesia przeciwko Radzie

text:
               21.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/27

         Skarga wniesiona w dniu 9 sierpnia 2013 r. — Chin Haur Indonesia przeciwko Radzie
   (Sprawa T-412/13)
   2013/C 274/43
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Chin Haur Indonesia, PT (Tangerang, Indonezja) (przedstawiciele: T. Müller-Ibold i F.C. Laprévote, lawyers)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie częściowej nieważności art. 1 ust. 1 i 3 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 501/2013 (1) w zakresie w jakim rozszerza cło antydumpingowe na skarżącą oraz odrzuca wniosek skarżącej o zwolnienie;

               —

               obciążenie Rady kosztami obsługi prawnej oraz pozostałymi kosztami i wydatkami poniesionymi przez skarżącą w związku z niniejszą sprawą; oraz

               —

               podjęcie wszelkich innych środków, jakie Sąd uzna za stosowne.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy, opary na fakcie, że Komisja i Rada nie wykazały obejścia w odniesieniu do przywozu z Indonezji i popełniły zatem oczywisty błąd w ocenie, gdyż:

                           —

                           twierdzenie, że miała miejsce zmiana struktury handlu jest oczywiście błędne;

                           —

                           Rada błędnie uznała, że producenci z Indonezji, w szczególności skarżąca, dokonywali przeładunku rowerów z Chin do UE.

               2)

               Zarzut drugi, oparty na fakcie, że Rada błędnie uznała, iż skarżąca odmówiła współpracy, a taki brak współpracy uzasadniał odmówienie jej zwolnienia, gdyż:

                           —

                           skarżąca współpracowała najlepiej jak mogła;

                           —

                           twierdzenie o braku współpracy jest bezpodstawne;

                           —

                           twierdzenie Rady o braku współpracy jest pozbawione uzasadnienia;

                           —

                           Rada nie uwzględniła dodatkowych informacji przedstawionych przez skarżącą.

               3)

               Zarzut trzeci, oparty na naruszeniu praw procesowych skarżącej w ramach dochodzenia, gdyż:

                           —

                           Komisja naruszyła obowiązek dokonania bezstronnej oceny przedłożonych jej dowodów;

                           —

                           w dochodzeniu przeprowadzonym przez Komisję wystąpiły uchybienia proceduralne.

               4)

               Zarzut czwarty, oparty na fakcie, że odmowa przyznania skarżącej zwolnienia stanowi naruszenie zasady równego traktowania, gdyż:

                           —

                           Komisja dopuściła się dyskryminacji względem skarżącej przyznając zwolnienie eksporterom w podobnej sytuacji i odrzucając wniosek skarżącej o zwolnienie;

                           —

                           wobec skarżącej podjęto błędnie takie same działania jak wobec producentów, którzy w ogóle nie współpracowali.

               5)

               Zarzut piąty, oparty na fakcie, że ustalenia przyjęte w rozporządzeniu wykonawczym w zakresie szkody i dumpingu są niezgodne z podstawowym rozporządzeniem antydumpingowym, gdyż:

                           —

                           twierdzenie o osłabieniu skutków naprawczych cła antydumpingowego jest błędne.

                           —

                           Komisja stwierdziła wystąpienie dumpingu na podstawie nierzetelnych i nieodpowiednich danych oraz błędnie odmówiła uwzględnienia danych dotyczących cen przedstawionych przez skarżącą.

      (1)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 501/2013 z dnia 29 maja 2013 r. rozszerzające ostateczne cło antydumpingowe, nałożone rozporządzeniem wykonawczym (UE) nr 990/2011 na przywóz rowerów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, na przywóz rowerów wysyłanych z Indonezji, z Malezji, ze Sri Lanki i z Tunezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Indonezji, z Malezji, ze Sri Lanki i z Tunezji (Dz.U. 2013 L 153, s. 1)


title: Sprawa T-156/09: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 24 czerwca 2009 r. — Four Ace International przeciwko OHIM (skiken)

text:
               26.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 233/21

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 24 czerwca 2009 r. — Four Ace International przeciwko OHIM (skiken)
   (Sprawa T-156/09) (1)

   2009/C 233/44

      Język postępowania: niemiecki

   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 153 z 4.7.2009.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 października 2004 r. w sprawie T-257/02, K przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich (Urzędnicy — Skarga odszkodowawcza — Narażenie na działanie azbestu — Choroba zawodowa — Szkoda)

text:
               18.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/16

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 14 października 2004 r.
   w sprawie T-257/02, K przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich (1)

   (Urzędnicy - Skarga odszkodowawcza - Narażenie na działanie azbestu - Choroba zawodowa - Szkoda)
   (2004/C 314/42)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T-257/02, K, urzędnik Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, zamieszkała w Luksemburgu (Luksemburg), reprezentowana przez J. Iturriagagoitia Bassasa i K. Delvolvé, adwokatów, przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: M. Schauss, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot wniosek o naprawienie szkód na osobie, krzywdy, szkód zawodowych i na mieniu jakoby poniesionych przez skarżącą, Sąd (czwarta izba), w składzie: H. Legal, prezes, V. Tiili i M. Vilaras, sędziowie; sekretarz: J. Palacio González, główny administrator, wydał w dniu 14 października 2004 r. wyrok zawierający następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron ponosi własne koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 274 z 9.11.2002.


title: Sprawa T-551/08: Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2008 r. — H & R ChemPharm przeciwko Komisji

text:
               7.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/32

         Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2008 r. — H & R ChemPharm przeciwko Komisji
   (Sprawa T-551/08)
   (2009/C 55/60)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: H & R ChemPharm GmbH (Salzbergen, Niemcy) (przedstawiciele: Rechtsanwälte M. Klusmann i S. Thomas)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, w zakresie w jakim dotyczy ona skarżącej;

               —

               ewentualnie, odpowiednie obniżenie wysokości grzywny nałożonej na skarżącą w zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca kwestionuje decyzję Komisji C(2008) 5476 wersja ostateczna z dnia 1 października 2008 r. w sprawie COMP/39.181 — Woski do świec, w której pozwana stwierdziła, że pewne przedsiębiorstwa, w tym skarżąca, naruszyły art. 81 ust. 1 WE i art. 53 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym z powodu udziału w ciągłym porozumieniu lub ciągłej uzgodnionej praktyce w sektorze wosku parafinowego.
   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi cztery zarzuty.
   W zarzucie pierwszym skarżąca zarzuca naruszenie prawa do obrony, gdyż w zaskarżonej decyzji nie dokonano rozróżnienia między nią i innymi przedsiębiorstwami, na które zostały nałożone odrębne grzywny, lecz jest w niej mowa jednolicie o „H & R/Tudapetrol”. Dla skarżącej niezrozumiałe jest, jakie elementy naruszenia są jej konkretnie przypisywane. Stanowi to naruszenie prawa do obrony, ponieważ z przedstawienia zarzutów i z decyzji powinno w sposób niebudzący wątpliwości wynikać, jakie konkretne działania prowadzą do zarzucenia naruszenia prawa i opierającej się na nim grzywny.
   Pomocniczo w zarzucie drugim skarżąca powołuje się na brak dowodu na istnienie naruszenia po stronie skarżącej. Z uwagi na całościowe przeprowadzenie dowodów wobec wszystkich adresatów decyzji Komisja nie spostrzegła się, że nie ma żadnych dowodów naruszenia popełnionego przez skarżącą. Skarżąca zarzuca Komisji to, że nie dokonała wystarczająco selektywnej i zindywidualizowanej oceny dowodów, która mogła i powinna była wykazać daremny charakter środków dowodowych przedstawionych w odniesieniu do naruszenia popełnionego przez skarżącą.
   Również pomocniczo w zarzucie trzecim skarżąca twierdzi, iż przy obliczaniu grzywny kwota wyjściowa została błędnie ustalona na zbyt wysokim poziomie.
   W zarzucie czwartym, który również został podniesiony pomocniczo, skarżąca zarzuca naruszenie zasady proporcjonalności oraz naruszenie zasady niedyskryminacji z tego powodu, iż przy obliczaniu grzywny popełniony został błąd w ocenie. W szczególności powołuje się ona na błąd w ocenie przy ustaleniu na 17 % części obrotu związanego z naruszeniem z uwagi na wagę naruszenia, jak i opłaty za wejście oraz nieproporcjonalny charakter wysokości grzywny ze względu na dysproporcjonalne uwzględnienie rozmiaru przedsiębiorstwa. Wreszcie skarżąca wskazuje na niedopuszczalne zastosowanie ze skutkiem wstecznym wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien z 2006 r. do niniejszego przypadku.


title: Sprawa T-829/14: Skarga wniesiona w dniu 29 grudnia 2014 r. – Antrax It/OHIM – Vasco Group (grzejniki promiennikowe)

text:
               23.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/48

         Skarga wniesiona w dniu 29 grudnia 2014 r. – Antrax It/OHIM – Vasco Group (grzejniki promiennikowe)
   (Sprawa T-829/14)
   (2015/C 065/65)
   Język skargi: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Antrax It Srl (Resana, Włochy) (przedstawiciel: L. Gazzola, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Vasco Group BVBA (Dilsen, Belgia)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Właściciel spornego znaku towarowego: skarżąca

      Przedmiotowy sporny wzór: Wzór dla produktów „modele termosyfonów” – Wzór wspólnotowy nr 593959-0002

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 10 października 2014 r. w sprawie R 1273/2013-3

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Połączenie sprawy ze sprawą wszczętą skargą wniesioną przez skarżącą w związku z decyzją OHIM R 1272/2013-3, w zakresie jest w jakim jest ona identyczna z decyzją zaskarżoną w niniejszej sprawie;

               —

               Stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie w jakim na jej mocy został unieważniony wzór wspólnotowy nr 593959-0002 z uwagi na brak indywidualnego charakteru i w rezultacie stwierdzenie ważności tego wzoru bez odsyłania po trzeci sprawy do Urzędu;

               —

               Stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w części, w której Antrax IT Srl zostaje obciążona kosztami postepowania;

               —

               Obciążenie solidarnie OHIM i Vasco Group BVBA obowiązkiem zwrotu kosztów poniesionych przez Antrax It Srl oraz wszystkimi innymi kosztami wynikającymi z prawa;

               —

               Obciążenie Vasco Group BVBA obowiązkiem zwrotu kosztów poniesionych przez Antrax It Srl w ramach postępowania przed OHIM oraz wszystkimi innymi kosztami wynikającymi z prawa;

               —

               Stwierdzenie sprzeczności pomiędzy art. 1d rozporządzenia nr 216/96 a art. 41 karty z Nicei;

      Podniesione zarzuty

               —

               Zarzuty i główne argumenty są takie same jak te podniesione w sprawie T-828/14.