Wyrok Sądu pierwszej instancji (pierwsza izba w składzie powiększonym) z dnia 18 września 1995 r. # Ladbroke Racing Ltd przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Konkurencja - Artykuły 85 i 86 - Artykuł 90. # Sprawa T-548/93.


title: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 15 grudnia 2009 r.#Komisja Europejska przeciwko Republice Finlandii.#Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Zwolniony z należności celnych przywóz sprzętu wojskowego.#Sprawa C-284/05.

text:
      Sprawa C‑284/05
      Komisja Europejska
      przeciwko
      Republice Finlandii
      Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Zwolniony z należności celnych przywóz sprzętu wojskowego
      Streszczenie wyroku
      1.        Prawo wspólnotowe – Zakres stosowania – Nieistnienie ogólnego wyjątku wyłączającego środki podejmowane ze względów bezpieczeństwa
            publicznego
      (art. 30 WE, 39 WE, 46 WE, 58 WE, 64 WE, 296 WE, 297 WE)
      2.        Środki własne Wspólnot Europejskich – Ustalenie i udostępnienie przez państwa członkowskie – Zwolniony z należności celnych
            przywóz sprzętu wojskowego przez państwo członkowskie
      (art. 26 WE; rozporządzenia Rady: nr 1552/89, zmienione rozporządzeniem nr 1355/96, art. 2, 9–11; nr 2913/92, art. 20; nr 1150/2000,
            art. 2, 9–11)
      1.        Chociaż to do państw członkowskich należy podjęcie środków zmierzających do zagwarantowania ich bezpieczeństwa zewnętrznego
         i wewnętrznego, nie wynika z tego, że takie środki nie są wcale objęte zastosowaniem prawa wspólnotowego. Traktat ustanawia
         wyraźne odstępstwa mające zastosowanie w okolicznościach zagrażających bezpieczeństwu publicznemu wyłącznie w art. 30 WE,
         39 WE, 46 WE, 58 WE, 64 WE, 296 WE i 297 WE, które odnoszą się do wyjątkowych i w wyraźny sposób ograniczonych przypadków.
         Z artykułów tych nie można wysnuć wniosku, że traktat zawiera na stałe wpisany weń ogólny wyjątek wyłączający wszelkie środki
         podejmowane ze względów bezpieczeństwa publicznego z zakresu prawa wspólnotowego. Uznanie istnienia takiego wyjątku, bez względu
         na określone w traktacie szczególne wymogi, mogłoby zagrozić wiążącemu charakterowi prawa wspólnotowego i jego jednolitemu
         stosowaniu.

      Ponadto odstępstwa przewidziane w art. 296 WE i 297 WE muszą, tak jak ma to miejsce w odniesieniu do odstępstw od podstawowych
         swobód, podlegać ścisłej wykładni. Jeśli chodzi w szczególności o art. 296 WE, chociaż artykuł ten odnosi się do środków,
         jakie państwo członkowskie może uznać za konieczne dla ochrony podstawowych interesów swego bezpieczeństwa lub informacji,
         których ujawnienie uznaje za sprzeczne z tymi interesami, nie można interpretować go w ten sposób, że przyznaje on państwom
         członkowskim uprawnienie do odstąpienia od przepisów traktatu wyłącznie w wyniku powołania się na wskazane interesy. W rezultacie
         to państwo członkowskie, które chce skorzystać z możliwości powołania się na art. 296 WE, ma wykazać konieczność zastosowania
         tego odstępstwa w celu ochrony jego podstawowych interesów bezpieczeństwa.

      (por. pkt 45–47, 49)
      2.        Uchybia zobowiązaniom, które ciążą na nim na mocy art. 26 WE, art. 20 rozporządzenia nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy
         Kodeks Celny oraz w rezultacie Wspólnej Taryfy Celnej, państwo członkowskie, które zwolniło w latach 1998–2002 z należności
         celnych przywóz sprzętu wojskowego.

      Podobnie uchybia zobowiązaniom, które ciążą na nim na mocy art. 2 i 9–11 rozporządzenia nr 1552/89 wykonującego decyzję 88/376
         w sprawie systemu środków własnych Wspólnot, zmienionego rozporządzeniem nr 1355/96, oraz na mocy tych samych postanowień
         rozporządzenia nr 1150/2000 wykonującego decyzję 94/728 w sprawie systemu środków własnych Wspólnot, państwo członkowskie,
         które po pierwsze odmawia obliczenia, ustalenia i udostępnienia Komisji Wspólnot Europejskich środków własnych związanych
         z owym przywozem oraz po drugie odmawia zapłaty odsetek za zwłokę należnych z tytułu nieudostępnienia rzeczonych środków własnych
         na rzecz Komisji Wspólnot Europejskich.

      W istocie nie można zgodzić się, aby państwo członkowskie powoływało się na wzrost kosztów sprzętu wojskowego z uwagi na zastosowanie
         należności celnych od przywozu takiego sprzętu pochodzącego z państw trzecich w celu uniknięcia ciążących na nim obowiązków
         wynikających z wymogu solidarności finansowej wobec budżetu wspólnotowego, ze szkodą dla innych państw członkowskich, które
         pobierają i wpłacają należności celne dotyczące takiego przywozu.

      (por. pkt 50, 60; sentencja)
WYROK TRYBUNAŁU (wielka izba)
      z dnia 15 grudnia 2009 r.(*)

      Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Zwolniony z należności celnych przywóz sprzętu wojskowego
      W sprawie C‑284/05
      mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, wniesioną
         w dniu 15 lipca 2005 r.,

      Komisja Europejska, reprezentowana przez G. Wilmsa oraz P. Aalta, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu,

      strona skarżąca,
      przeciwko
      Republice Finlandii, reprezentowanej przez T. Pynnä, E. Bygglin, J. Heliskoskiego oraz A. Guimaraes-Purowski, działających w charakterze pełnomocników,
         z adresem do doręczeń w Luksemburgu,

      strona pozwana,
      popieranej przez:
      Królestwo Danii, reprezentowane przez J. Moldego, działającego w charakterze pełnomocnika,

      Republikę Federalną Niemiec, reprezentowaną przez M. Lummę oraz U. Forsthoffa, działających w charakterze pełnomocników,

      Republikę Grecką, reprezentowaną przez E.M. Mamounę oraz K. Boskovitsa, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu,

      Republikę Włoską, reprezentowaną przez I.M. Braguglię, działającego w charakterze pełnomocnika, wspieranego przez G. De Bellisa, avvocato
         dello Stato, z adresem do doręczeń w Luksemburgu,

      Republikę Portugalską, reprezentowaną przez L. Ineza Fernandesa, działającego w charakterze pełnomocnika,

      Królestwo Szwecji, reprezentowane przez A. Falk, działającą w charakterze pełnomocnika,

      interwenienci,
      TRYBUNAŁ (wielka izba),
      w składzie: V. Skouris, prezes, A. Tizzano, J.N. Cunha Rodrigues, K. Lenaerts, E. Levits i C. Toader, prezesi izb, C. W.A. Timmermans,
         A. Borg Barthet (sprawozdawca), M. Ilešič, J. Malenovský i U. Lõhmus, sędziowie,

      rzecznik generalny: D. Ruiz-Jarabo Colomer,
      sekretarz: C. Strömholm, administrator,
      uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 25 listopada 2008 r.,
      po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 10 lutego 2009 r.,
      wydaje następujący
      Wyrok
      1        W swojej skardze Komisja Wspólnot Europejskich zwraca się do Trybunału o stwierdzenie, że Republika Finlandii uchybiła zobowiązaniom,
         które ciążyły na niej na mocy art. 26 WE, art. 20 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego
         Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 302, s. 1, zwanego dalej „Wspólnotowym kodeksem celnym”) oraz w rezultacie Wspólnej taryfy
         celnej, zwalniając w latach 1998–2002 z należności celnych przywóz sprzętu wojskowego, oraz uchybiła zobowiązaniom, które
         ciążyły na niej na mocy art. 2 i 9–11 rozporządzenia Rady (EWG, Euratom) nr 1552/89 z dnia 29 maja 1989 r. wykonującego decyzję
         88/376/EWG, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot (Dz.U. L 155, s. 1), zmienionego rozporządzeniem Rady (Euratom, WE)
         nr 1355/96 z dnia 8 lipca 1996 r. (Dz.U. L 175, s. 3) (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 1552/89”), a także na mocy art. 2
         i 9–11 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r. wykonującego decyzję 94/728/WE, Euratom w sprawie
         systemu środków własnych Wspólnot (Dz.U. L 130, s. 1) wskutek odmowy obliczenia, ustalenia i udostępnienia Komisji środków
         własnych związanych z tym przywozem, a także zapłacenia odsetek za zwłokę należnych z tytułu nieudostępnienia Komisji tych
         środków własnych.

       Ramy prawne
       Uregulowania wspólnotowe
      2        Artykuł 2 ust. 1 decyzji Rady 88/37/EWG, Euratom z dnia 24 czerwca 1988 r. w sprawie systemu środków własnych Wspólnot (Dz.U.
         L 185, s. 24) i 94/728/WE, Euratom z dnia 31 października 1994 r. w sprawie systemu środków własnych Wspólnot Europejskich
         (Dz.U. L 293, s. 9) stanowi:

      „Środki własne wprowadzone do budżetu Wspólnot składają się z następujących przychodów:
      […]
      b)     ceł Wspólnej taryfy celnej oraz innych ceł ustalonych lub tych, które zostaną ustalone przez instytucje Wspólnot w odniesieniu
         do handlu z państwami trzecimi, i ceł na produkty podlegające Traktatowi ustanawiającemu Europejską Wspólnotę Węgla i Stali;

      […]” [tłumaczenie nieoficjalne].
      3        Artykuł 20 Wspólnotowego kodeksu celnego, stanowi:

      „1.   W przypadku powstania długu celnego należności wymagane zgodnie z prawem określane są na podstawie taryfy celnej Wspólnot
         Europejskich.

      […]
      3.     Taryfa celna Wspólnot Europejskich obejmuje:
      a)     towarową Nomenklaturę Scaloną;
      […]
      c)     stawki i inne elementy opłat normalnie stosowane do towarów objętych Nomenklaturą Scaloną odnośnie do:
      –        ceł
      […]
      d)     preferencyjne środki taryfowe określone w umowach zawartych przez Wspólnotę z niektórymi krajami lub grupami państw, w których
         przewidziane jest stosowanie preferencji taryfowych;

      e)     preferencyjne środki taryfowe przyjęte jednostronnie przez Wspólnotę wobec niektórych państw, grup państw lub terytoriów;
      f)     autonomiczne zawieszenia przewidujące obniżenie należności celnych przywozowych lub zwolnienia z należności celnych przywozowych
         za niektóre towary;

      g)     inne środki taryfowe przewidziane innymi przepisami wspólnotowymi.
      […]”.
      4        Artykuł 217 ust. 1 Wspólnotowego kodeksu celnego stanowi:

      „Każda kwota należności celnych przywozowych lub należności celnych wywozowych wynikających z długu celnego, zwana dalej »kwotą
         należności«, obliczana jest przez organy celne, z chwilą gdy znajdą się one w posiadaniu niezbędnych informacji, oraz zostaje
         wpisana do rejestru lub zaewidencjonowana w inny równoważny sposób (zaksięgowanie).

      […]”.
      5        W ramach udostępnienia Komisji środków własnych Wspólnot Rada Unii Europejskiej przyjęła rozporządzenie nr 1552/89 obowiązujące
         w okresie mającym znaczenie w niniejszej sprawie do dnia 30 maja 2000 r. Rozporządzenie to zostało zastąpione od dnia 31 maja
         2000 r. rozporządzeniem nr 1150/2000, które dokonało ujednolicenia rozporządzenia nr 1552/89, bez wprowadzania zmian w jego
         treści.

      6        Artykuł 2 rozporządzenia nr 1552/89 stanowi:

      „1.   Do celów stosowania niniejszego rozporządzenia tytuł Wspólnot do środków własnych, określonych w art. 2 ust. 1 lit. a) i b)
         decyzji 88/376/EWG, Euratom, jest ustalony, gdy zostały spełnione warunki przewidziane w regulacjach celnych dotyczących wpisu
         tytułu dochodów budżetowych w rachunkach i powiadamiania dłużnika.

      1a.   Datą ustalenia tytułu określonego w ust. 1 jest data zaksięgowania przewidziana w regulacjach celnych.
      […]”.
      7        Artykuł 9 ust. 1 tego rozporządzenia przewiduje:

      „Zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 10 każde państwo członkowskie zapisuje środki własne na rachunek otwarty w imieniu
         Komisji przez jego skarb państwa lub organ wyznaczony przez państwo członkowskie.

      Taki rachunek jest prowadzony nieodpłatnie”.
      8        W rozumieniu art. 10 ust. 1 wskazanego rozporządzenia:

      „Po potrąceniu 10% tytułem kosztów poboru zgodnie z art. 2 ust. 3 decyzji 88/376/EWG, Euratom wpis środków własnych, określonych
         w art. 2 ust. 1 lit. a) i b) tej decyzji, dokonywany jest najpóźniej w pierwszym dniu roboczym po 19 dniu drugiego miesiąca
         następującego po miesiącu, w którym tytuł dochodów budżetowych został ustalony zgodnie z art. 2.

      […]”.
      9        Zgodnie z art. 11 rozporządzenia nr 1552/89:

      „Każda zwłoka w dokonaniu wpisu na rachunku określonym w art. 9 ust. 1 stanowi przyczynę zapłaty przez zainteresowane państwo
         członkowskie odsetek według stopy procentowej obowiązującej na rynku pieniężnym państwa członkowskiego w terminie wymagalności
         w odniesieniu do krótkoterminowych publicznych operacji finansujących, powiększonej o dwa punkty procentowe. Stopa ta rośnie
         o 0,25 punktu procentowego za każdy miesiąc zwłoki. Tak powiększona stopa stosowana jest do całego okresu zwłoki” [tłumaczenie
         nieoficjalne].

      10      Zgodnie z art. 22 rozporządzenia nr 1150/2000:

      „Rozporządzenie (EWG, Euratom) nr 1552/89 traci moc.
      Odniesienia do wymienionego rozporządzenia są uznawane za odniesienia do niniejszego rozporządzenia i powinny być odczytywane
         zgodnie z tabelą korelacji przedstawioną w części A Załącznika”.

      11      Pomijając fakt, że rozporządzenia nr 1552/89 i 1150/2000 odsyłają w szczególności – pierwsze – do decyzji 88/376 i drugie
         – do decyzji 94/728, art. 2 i 9–11 tych dwóch rozporządzeń są w istocie identyczne.

      12      Stopa procentowa w wysokości 10%, o której mowa w art. 10 ust. 1 rozporządzenia nr 1150/2000 została podniesiona do 25% decyzją
         Rady 2000/597/WE, Euratom z dnia 29 września 2000 r. w sprawie systemu środków własnych Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 253,
         s. 42).

      13      Punkt 1 uzasadnienia rzeczonej decyzji stanowi:

      „Rada Europejska na posiedzeniu w Berlinie w dniach 24 i 25 marca 1999 r. stwierdziła między innymi, że system środków własnych
         Wspólnot powinien być sprawiedliwy, przejrzysty, oszczędny, prosty i oparty na kryteriach, które w najlepszy sposób odzwierciedlają
         możliwości wpłat każdego państwa członkowskiego”.

      14      Rozporządzenie Rady (WE) nr 150/2003 z dnia 21 stycznia 2003 r. zawieszające należności celne przywozowe na niektóre rodzaje
         broni i sprzętu wojskowego (Dz.U. L 25, s. 1), przyjęte na podstawie art. 26 WE w motywie 5 stanowi:

      „W celu uwzględnienia ochrony poufnych informacji wojskowych państw członkowskich konieczne jest ustanowienie szczególnych
         procedur administracyjnych w celu przyznania korzystania z zawieszenia należności celnych. Zgłoszenie dokonane przez właściwe
         organy państwa członkowskiego, dla którego sił zbrojnych przeznaczona jest broń lub sprzęt wojskowy, które mogłoby być również
         użyte jako zgłoszenie celne zgodnie z wymogiem kodeksu celnego, stanowiłoby właściwą gwarancję spełnienia tych warunków. Zgłoszenie
         powinno zostać przedłożone w formie certyfikatu. Właściwe jest określenie formy, jaką muszą mieć certyfikaty, jak również
         zezwolenie na stosowanie technik przetwarzania danych w odniesieniu do tych zgłoszeń”.

      15      Artykuł 1 tego rozporządzenia stanowi:

      „Niniejsze rozporządzenie ustanawia warunki autonomicznego zawieszenia należności celnych przywozowych na niektóre rodzaje
         broni i sprzętu wojskowego przywożone przez lub w imieniu organów odpowiedzialnych za obronę wojskową państw członkowskich
         przed państwami trzecimi [z państw trzecich przez organy odpowiedzialne za obronę wojskową państw członkowskich lub w ich
         imieniu]”.

      16      Artykuł 3 ust. 2 wskazanego rozporządzenia przewiduje:

      „Nie naruszając ust. 1, z przyczyn dotyczących poufności informacji wojskowych certyfikat i przywożone towary można przedłożyć
         innym organom, wyznaczonym w tym celu przez państwo członkowskie przywozu. W takich przypadkach właściwe organy wydające certyfikat
         prześlą do 31 stycznia oraz do 31 lipca każdego roku skrócone sprawozdanie z takich operacji przywozowych organom celnym ich
         państwa członkowskiego. Sprawozdanie obejmuje okres 6 miesięcy bezpośrednio poprzedzających miesiąc, w którym sprawozdanie
         ma być przesłane. Sprawozdanie zawiera numery oraz daty wydania certyfikatów, datę przywozu oraz całkowitą wartość i wagę
         brutto produktów przywiezionych z certyfikatami”.

      17      Zgodnie z art. 8 rozporządzenia nr 150/2003 znajduje ono zastosowanie od dnia 1 stycznia 2003 r.

       Postępowanie poprzedzające wniesienie skargi
      18      Komisja w 2001 r. wszczęła wobec Republiki Finlandii pierwsze postępowanie dotyczące przywozu sprzętu przeznaczonego do celów
         wojskowych zwolnionego z należności celnych przywozowych. Postępowanie to zostało zakończone w 2003 r., w którym to wszczęte
         zostało przeciwko temu państwu członkowskiemu postępowanie będące podstawą niniejszego sporu.

      19      W piśmie z dnia 15 października 2003 r. Komisja wezwała Republikę Finlandii do dokonania obliczeń koniecznych dla ustalenia
         kwoty środków własnych nieprzekazanych Wspólnocie z uwagi na zwolniony z należności celnych przywóz sprzętu wojskowego w latach
         budżetowych 1998–2002, do udostępnienia tych środków Komisji i do zapłacenia odsetek za zwłokę należnych na podstawie art. 11
         rozporządzenia nr 1150/2000.

      20      W odpowiedzi z dnia 11 grudnia 2003 r. Republika Finlandii uznała, że z uwagi na swą szczególną sytuację miała prawo odstąpić
         od Wspólnej taryfy celnej na podstawie art. 296 ust. 1 lit. b) WE, gdyż przywóz dotyczył sprzętu przeznaczonego wyłącznie
         do celów wojskowych i został dokonany w celu ochrony podstawowych interesów jej bezpieczeństwa.

      21      Po zapoznaniu się z odpowiedzią Republiki Finlandii Komisja w dniu 7 lipca 2004 r. sporządziła uzasadnioną opinię, zwracając
         się do tego państwa członkowskiego o podjęcie działań koniecznych dla podporządkowania się jej w terminie dwóch miesięcy od
         jej otrzymania. Rzeczone państwo udzieliło odpowiedzi na tę uzasadnioną opinię w dniu 2 września 2004 r., powtarzając i precyzując
         przedstawione wcześniej uwagi.

      22      Uwzględniając informacje przedstawione przez Republikę Finlandii i uznając, że państwo to nie podporządkowało się uzasadnionej
         opinii, Komisja wniosła niniejszą skargę.

      23      Postanowieniem z dnia 13 września 2007 r. prezes Trybunału dopuścił Królestwo Danii, Republikę Federalną Niemiec, Republikę
         Grecką, Republikę Włoską, Republikę Portugalską i Królestwo Szwecji do udziału w sprawie w charakterze interwenientów popierających
         żądania Republiki Finlandii.

       W przedmiocie skargi
       Argumentacja stron
      24      Komisja podnosi, że Republika Finlandii niesłusznie powołuje się na art. 296 WE w celu odmówienia zapłaty należności celnych
         odpowiadających omawianym przywozom, gdyż ich pobranie nie stanowi zagrożenia dla podstawowych interesów bezpieczeństwa tego
         państwa członkowskiego.

      25      Komisja uznaje za błędny tok rozumowania Republiki Finlandii, zgodnie z którym informacje dotyczące przywozu sprzętu wojskowego,
         a zatem bezpieczeństwa tego państwa członkowskiego, nie mogą być jej przekazane i zgodnie z którym nie jest ona w rezultacie
         zobowiązana do wpłacenia Komisji omawianych należności celnych.

      26      Komisja uważa, że środki wprowadzające odstępstwa lub wyjątki, takie jak w szczególności art. 296 WE, podlegają ścisłej wykładni.
         Zainteresowane państwo członkowskie, które powołuje się na konieczność zastosowania tego artykułu, powinno wykazać, że spełnia
         wszystkie przewidziane w nim przesłanki, jeżeli zamierza odstąpić od art. 20 Wspólnotowego kodeksu celnego, w którym wyrażona
         jest ogólna zasada pobierania należności celnych, tak jak została ona ustanowiona w art. 26 WE.

      27      Komisja uważa również, że sam fakt, iż produkty wymienione w wykazie ustanowionym decyzją Rady 255/58 z dnia 15 kwietnia 1958 r.,
         definiującym produkty, do których art. 296 ust. 1 lit. b) WE znajduje zastosowanie, nie jest wystarczający sam w sobie, aby
         spowodować zastosowanie tego przepisu, który zakłada, że spełniony ma być ogół przesłanek w nim przewidzianych.

      28      Komisja twierdzi w rezultacie, że to Republika Finlandii powinna przedstawić rzeczowy i szczegółowy dowód, że pobranie omawianych
         należności celnych przywozowych zagraża podstawowym interesom jej bezpieczeństwa.

      29      W tym względzie Komisja uważa, że nie otrzymała szczegółowej odpowiedzi wykazującej na ile to możliwe w oparciu o szczegółowe
         dane liczbowe, że jeżeli Republika Finlandii pobrałaby należności celne przewidziane we wspólnotowych przepisach celnych w odniesieniu
         do omawianych przywozów, nie mogłaby w dostatecznym stopniu chronić podstawowych interesów swego bezpieczeństwa. Nie stanowi
         takiego dowodu ani powołanie się na klauzule poufności zawarte w konwencjach międzynarodowych, ani też argument tego państwa
         członkowskiego, że tajemnica wojskowa stoi na przeszkodzie stosowaniu wspólnotowych przepisów celnych.

      30      Komisja uważa, że na żadnym etapie postępowania nie domagała się naruszenia klauzuli poufności. Żądała ona jedynie pobrania
         i udostępnienia jej omawianych należności celnych. Zdaniem Komisji zgodnie z przepisami wspólnotowymi postępowanie dotyczące
         nałożenia należności celnych pozwala na zagwarantowanie poufności przetwarzanych danych. Ponadto do Republiki Finlandii należy
         czuwanie nad zachowaniem obowiązku poufności, gdyż nie może ona powołać się na zagrożenie interesów jej bezpieczeństwa twierdząc,
         że jej własne organy celne nie przestrzegają przepisów Wspólnotowego kodeksu celnego w tej dziedzinie.

      31      Komisja twierdzi również, że żadne państwo członkowskie, które zastosowało się do wspólnotowych przepisów celnych, nie skarżyło
         się na sposób w jaki instytucje wspólnotowe przetwarzały informacje dotyczące pobrania należności celnych od przywozu sprzętu
         wojskowego i przekazania odpowiednich środków Wspólnocie.

      32      Komisja podkreśla, że niepobranie omawianych należności celnych przez Republikę Finlandii prowadzi do nierówności między państwami
         członkowskimi pod względem ich odpowiednich wpłat do budżetu wspólnotowego.

      33      Republika Finlandii uważa, że na mocy art. 296 ust. 1 lit. b) WE państwom członkowskim przysługuje szeroki zakres uznania
         dotyczący działań podejmowanych przez nie w celu ochrony podstawowych interesów ich bezpieczeństwa i związanych z produktami,
         do których wskazany art. 296 ust. 1 lit. b) znajduje zastosowanie. Przepis ten umożliwia państwom członkowskim odstąpienie
         od art. 26 WE i Wspólnotowego kodeksu celnego w przypadku przywozu sprzętu przeznaczonego wyłącznie dla potrzeb wojskowych
         dla celów ochrony podstawowych interesów ich bezpieczeństwa, z uwzględnieniem szczególnej sytuacji zainteresowanych państw
         członkowskich.

      34      Republika Finlandii uważa, że art. 296 WE ma ogólny zakres stosowania i nie ogranicza się do niektórych przepisów traktatu.
         Przepis ten umożliwia w związku z tym odstąpienie od stosowania art. 26 WE, który stanowi przepis mający służyć prawodawcy
         wspólnotowemu jako podstawa prawna dla stanowienia przepisów celnych.

      35      Republika Finlandii uważa, że do niej należy dokonanie oceny środków wymaganych dla obrony podstawowych interesów jej bezpieczeństwa
         i twierdzi, że aby Trybunał mógł dokonać kontroli, czy dane państwo członkowskie nie nadużywa swych praw, to państwo członkowskie
         winno określić podstawowe interesy bezpieczeństwa, na które się powołuje, oraz wykazać, że przyjęło dane środki w przekonaniu,
         że są one konieczne dla zagwarantowania tych interesów.

      36      Republika Finlandii podnosi, że nie mogła przestrzegać wspólnotowej procedury celnej dla omawianego przywozu sprzętu obronnego
         bez stwarzania zagrożenia, że informacje istotne dla jej bezpieczeństwa zostaną ujawnione stronom trzecim. Dodaje ona, że
         dla zachowania bezpieczeństwa dostaw sprzętu obronnego najnowszych technologii w ścisły sposób musiała przestrzegać porozumień
         dotyczących zachowania poufności zawartych ze sprzedającymi państwami przed jej przystąpieniem do Unii Europejskiej.

      37      Jeśli chodzi w szczególności o zapłatę należności celnych Republika Finlandii uważa, że potrzeba powołania się na art. 296 WE
         w kontekście przywozu sprzętu wojskowego zależy zasadniczo od rozstrzygnięcia kwestii, czy zainteresowane państwo członkowskie
         posiada przemysł zbrojeniowy o pewnym znaczeniu, charakteru sprzętu obronnego, który ma być przedmiotem przywozu oraz stopnia
         w jakim państwo to jest uzależnione od przywozów. Do zainteresowanego państwa członkowskiego należy bowiem czuwanie nad podstawowymi
         interesami swego bezpieczeństwa i ustalenie, od jakich postanowień traktatu musi ono odstąpić na podstawie art. 296 WE.

      38      Republika Finlandii podkreśla, że wykaz sprzętu wojskowego zwolnionego przez nią z należności celnych nie jest w istocie szerszy
         niż wykaz, o którym mowa w art. 296 ust. 2 WE. Dodaje one, że na podstawie rozporządzenia nr 150/2003 pobranie należności
         celnych od przywozu takiego sprzętu również zostało wykluczone od dnia 1 stycznia 2003 r. Od tego dnia interesy Republiki
         Finlandii jeśli chodzi o przywożony sprzęt obronny były chronione na mocy przepisów tego rozporządzenia. Jednakże taka sama
         potrzeba ochrony istnieje w odniesieniu do produktów przywożonych wcześniej. Republika Finlandii podkreśla, że jej interesy
         w zakresie przywożonego sprzętu obronnego w grudniu 2002 r. i styczniu 2003 r. były identyczne.

      39      Republika Finlandii twierdzi, że fakt, iż państwo członkowskie zwolniło sprzęt wojskowy z należności celnych na podstawie
         art. 296 WE, nie narusza koniecznie zasady należytego zarządzania finansami, która wymaga zrównoważonego podziału obciążeń
         budżetowych między państwami członkowskimi.

      40      Republika Finlandii stoi również na stanowisku, że art. 307 WE nie znajduje w niniejszym przypadku zastosowania, gdyż jej
         zachowanie było zgodne z prawem wspólnotowym i w szczególności z art. 296 WE. Odpowiadając Komisji, twierdzi ona jednak pomocniczo,
         że klauzule poufności zawarte w umowach podpisanych przed jej przystąpieniem do Unii Europejskiej, lecz wykonywanych częściowo
         po tym przystąpieniu, nie mogły być zakwestionowane lub nie mogły być przedmiotem ponownych negocjacji, gdyż zagrażałoby to
         samemu wykonaniu umów i w związku z tym jej bezpieczeństwu.

      41      Republika Finlandii żąda pomocniczo w odniesieniu do zapłaty ewentualnych odsetek za zwłokę, aby odsetki te były należne wyłącznie
         od dnia ogłoszenia niniejszego wyroku, z uwagi na szczególnie długi czas trwania postępowania i odmowę podjęcia przez Komisję
         negocjacji w kwestii warunkowej zapłaty.

       Ocena Trybunału
      42      Wspólnotowy kodeks celny przewiduje pobranie należności celnych od przywozu towarów o przeznaczeniu wojskowym, takich jak
         omawiane towary, pochodzących z państw trzecich. Żaden przepis wspólnotowych przepisów celnych nie przewidywał dla okresu
         obejmującego sporne przywozy, tj. od dnia 1 stycznia 1998 r. do dnia 31 grudnia 2002 r. szczególnych zwolnień z należności
         celnych od przywozu tego rodzaju towarów. W rezultacie w odniesieniu do tego okresu nie istniało również wyraźne zwolnienie
         z obowiązku wpłacenia właściwym władzom należnych ceł i stosownie do okoliczności odsetek za zwłokę.

      43      Z faktu przyjęcia rozporządzenia nr 150/2003 przewidującego zawieszenie należności celnych na niektóre rodzaje broni i sprzętu
         wojskowego od dnia 1 stycznia 2003 r. można ponadto wywnioskować, że prawodawca wspólnotowy przyjął założenie, że obowiązek
         zapłacenia wskazanych należności celnych istniał przed tym dniem.

      44      Republika Finlandii na żadnym etapie postępowania nie zaprzeczyła istnieniu spornych przywozów w branym pod uwagę okresie.
         Ograniczyła się ona do podważenia prawa Wspólnoty do środków własnych, o których mowa, podnosząc, że na podstawie art. 296 WE
         obowiązek zapłacenia należności celnych od sprzętu wojskowego przywożonego z państw trzecich naruszałby w poważnym stopniu
         jej podstawowe interesy bezpieczeństwa.

      45      Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału chociaż to do państw członkowskich należy podjęcie środków zmierzających do zagwarantowania
         ich bezpieczeństwa zewnętrznego i wewnętrznego, nie wynika z tego, że takie środki nie są wcale objęte zastosowaniem prawa
         wspólnotowego (zob. podobnie wyroki: z dnia 26 października 1999 r. w sprawie C‑273/97 Sirdar, Rec. s. I‑7403, pkt 15; z dnia
         11 stycznia 2000 r. w sprawie C‑285/98 Kreil, Rec. s. I‑69, pkt 15). Jak bowiem orzekł już Trybunał, traktat ustanawia wyraźne
         odstępstwa mające zastosowanie w okolicznościach zagrażających bezpieczeństwu publicznemu wyłącznie w art. 30 WE, 39 WE, 46 WE,
         58 WE, 64 WE, 296 WE i 297 WE, które odnoszą się do wyjątkowych i w wyraźny sposób ograniczonych przypadków. Z artykułów tych
         nie można wysnuć wniosku, że traktat zawiera na stałe wpisany weń ogólny wyjątek wyłączający wszelkie środki podejmowane ze
         względów bezpieczeństwa publicznego z zakresu prawa wspólnotowego. Uznanie istnienia takiego wyjątku, bez względu na określone
         w traktacie szczególne wymogi, mogłoby zagrozić wiążącemu charakterowi prawa wspólnotowego i jego jednolitemu stosowaniu (zob.
         wyrok z dnia 11 marca 2003 r. w sprawie C‑186/01 Dory, Rec. s. I‑2479, pkt 31 i przytoczone tam orzecznictwo).

      46      Ponadto odstępstwa przewidziane w art. 296 WE i 297 WE muszą, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem dotyczącym odstępstw od podstawowych
         swobód (zob. w szczególności wyroki: z dnia 31 stycznia 2006 r. w sprawie C‑503/03 Komisja przeciwko Hiszpanii, Zb.Orz. s. I‑1097,
         pkt 45; z dnia 18 lipca 2007 r. w sprawie C‑490/04 Komisja przeciwko Niemcom, Zb.Orz. s. I‑6095, pkt 86; z dnia 11 września
         2008 r. w sprawie C‑141/07 Komisja przeciwko Niemcom, Zb.Orz. s. I‑6935, pkt 50), podlegać ścisłej wykładni.

      47      Jeśli chodzi w szczególności o art. 296 WE należy zauważyć, że chociaż artykuł ten odnosi się do środków, jakie państwo członkowskie
         może uznać za konieczne dla ochrony podstawowych interesów swego bezpieczeństwa lub informacji, których ujawnienie uznaje
         za sprzeczne z tymi interesami, nie można interpretować go w ten sposób, że przyznaje on państwom członkowskim uprawnienie
         do odstąpienia od przepisów traktatu wyłącznie w wyniku powołania się na wskazane interesy.

      48      Ponadto w dziedzinie podatku od wartości dodanej Trybunał w wyroku z dnia 16 września 1999 r. w sprawie C‑414/97 Komisja przeciwko
         Hiszpanii, Rec. s. I‑5585, stwierdził zaistnienie rozważanego uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego z uwagi na fakt,
         że Królestwo Hiszpanii nie wykazało, iż ustanowione w prawie hiszpańskim zwolnienie z tego podatku przywozów i zakupów uzbrojenia,
         amunicji i sprzętu o wyłącznie wojskowym przeznaczeniu było uzasadnione w rozumieniu art. 296 ust. 1 lit. b) WE koniecznością
         ochrony podstawowych interesów bezpieczeństwa tego państwa członkowskiego.

      49      W rezultacie to państwo członkowskie, które chce skorzystać z możliwości powołania się na art. 296 WE, ma wykazać konieczność
         zastosowania tego odstępstwa w celu ochrony jego podstawowych interesów bezpieczeństwa.

      50      W świetle tych rozważań nie można zgodzić się, aby państwo członkowskie powoływało się na wzrost kosztów sprzętu wojskowego
         z uwagi na zastosowanie należności celnych od przywozu takiego sprzętu pochodzącego z państw trzecich w celu uniknięcia ciążących
         na nim obowiązków wynikających z wymogu solidarności finansowej wobec budżetu wspólnotowego, ze szkodą dla innych państw członkowskich,
         które pobierają i wpłacają należności celne dotyczące takiego przywozu.

      51      Jeśli chodzi o argument, zgodnie z którym wspólnotowe procedury celne nie mogą zapewnić bezpieczeństwa Republiki Finlandii
         w świetle wymogów poufności zawartych w porozumieniach podpisanych z państwami eksportującymi należy podkreślić, jak słusznie
         zauważa Komisja, że stosowanie wspólnotowego systemu celnego wymaga działania ze strony urzędników wspólnotowych i krajowych,
         którzy zobowiązani są stosownie do okoliczności do zachowania poufności w przypadku przetwarzania szczególnie chronionych
         danych, co pozwala na ochronę podstawowych interesów bezpieczeństwa państw członkowskich.

      52      Ponadto zgłoszenia, które państwa członkowskie powinny uzupełniać i przekazywać Komisji w sposób okresowy, nie są do tego
         stopnia szczegółowe, aby mogło to prowadzić do naruszenia interesów rzeczonych państw członkowskich w dziedzinie zarówno bezpieczeństwa
         jak i poufności.

      53      W tej sytuacji,  zgodnie z art. 10 WE dotyczącym obowiązku ułatwienia przez państwa członkowskie Komisji wypełnienia zadania
         polegającego na czuwaniu nad przestrzeganiem traktatu, państwa te są zobowiązane do udostępnienia tej instytucji dokumentów
         koniecznych do sprawdzenia prawidłowości transferu środków własnych Wspólnoty. Jednakże taki obowiązek, jak zauważył rzecznik
         generalny w pkt 168 swojej opinii, nie stoi na przeszkodzie temu, aby państwa członkowskie w poszczególnych przypadkach i wyjątkowo,
         na podstawie art. 296 WE, mogły ograniczyć przekazywanie informacji do określonych części danego dokumentu lub odmówić zupełnie
         ich przekazania.

      54      W świetle powyższych uwag trzeba stwierdzić, iż Republika Finlandii nie wykazała, że zostały spełnione przesłanki konieczne
         do zastosowania art. 296 WE.

      55      Jeśli chodzi o wysunięte przez Republikę Finlandii żądanie ograniczenia w czasie skutków niniejszego wyroku w odniesieniu
         do obowiązku zapłaty odsetek za zwłokę do okresu po jego ogłoszeniu, należy zauważyć, że jego podstawą jest szczególnie długi
         czas trwania postępowania oraz odmowa podjęcia przez Komisję negocjacji w kwestii warunkowej zapłaty.

      56      W tym zakresie należy przypomnieć, że jedynie w wyjątkowych przypadkach Trybunał, stosując ogólną zasadę pewności prawa leżącą
         u podstaw wspólnotowego porządku prawnego, może uznać, że należy ograniczyć ze skutkiem dla wszystkich zainteresowanych możliwość
         powoływania się na zinterpretowany przez niego przepis celem podważenia stosunków prawnych zawartych w dobrej wierze (zob.
         w szczególności wyrok z dnia 23 maja 2000 r. w sprawie C‑104/98 Buchner i in., Rec. s. I‑3625, pkt 39).

      57      Trybunał odwoływał się bowiem do tego rozwiązania jedynie w bardzo szczególnych okolicznościach, gdy istniało ryzyko poważnych
         reperkusji finansowych ze względu, między innymi, na znaczną liczbę stosunków prawnych nawiązanych w dobrej wierze na podstawie
         uregulowania uważanego za skuteczne i obowiązujące oraz gdy okazywało się, iż osoby prywatne oraz władze krajowe zdecydowały
         się na zachowania niezgodne z uregulowaniami wspólnotowymi ze względu na istnienie obiektywnej i istotnej niepewności odnośnie
         do zakresu przepisów wspólnotowych, do której to niepewności przyczyniło się ewentualnie również takie samo zachowanie innych
         państw członkowskich bądź Komisji (wyrok z dnia 12 września 2000 r. w sprawie C‑359/97 Komisja przeciwko Zjednoczonemu Królestwu,
         Rec. s. I‑6355, pkt 91).

      58      Zakładając nawet, że wyroki wydane na podstawie art. 226 WE miałyby te same skutki co wyroki wydane na podstawie art. 234 WE,
         a z tego powodu – że względy pewności prawa mogłyby, tytułem wyjątku, uzasadniać ograniczenie ich skutków w czasie (zob. wyroki:
         z dnia 7 czerwca 2007 r. w sprawie C‑178/05 Komisja przeciwko Grecji, Zb.Orz. s. I‑4185, pkt 67; z dnia 12 lutego 2009 r.
         w sprawie C‑475/07 Komisja przeciwko Polsce, pkt 61; z dnia 26 marca 2009 r. w sprawie C‑559/07 Komisja przeciwko Grecji,
         pkt 78), wystarczy stwierdzić, że Republika Finlandii w ogóle nie próbowała wykazać, ani w swoich uwagach na piśmie ani na
         rozprawie, że istniało ryzyko poważnych reperkusji finansowych.

      59      Wniosek Republiki Finlandii dotyczący ograniczenia skutków niniejszego wyroku w czasie należy w rezultacie oddalić.

      60      Z powyższych uwag wynika, że Republika Finlandii uchybiła zobowiązaniom, które ciążyły na niej na mocy art. 26 WE, art. 20
         Wspólnotowego kodeksu celnego oraz w rezultacie Wspólnej taryfy celnej, zwalniając w latach 1998–2002 z należności celnych
         przywóz sprzętu wojskowego, jak również uchybiła zobowiązaniom, które ciążyły na niej na mocy art. 2 i 9–11 rozporządzenia
         nr 1552/89 oraz na mocy art. 2 i 9–11 rozporządzenia nr 1150/2000 wskutek odmowy obliczenia, ustalenia i udostępnienia Komisji
         środków własnych związanych z tym przywozem, oraz zapłacenia odsetek za zwłokę należnych z tytułu nieudostępnienia rzeczonych
         środków własnych na rzecz Komisji.

       W przedmiocie kosztów
      61      Zgodnie z art. 69 § 2 regulaminu kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ
         Komisja wniosła o obciążenie Republiki Finlandii kosztami postępowania, a Republika Finlandii przegrała sprawę, należy obciążyć
         ją kosztami postępowania.

      62      Zgodnie z art. 69 § 4 akapit pierwszy regulaminu Królestwo Danii, Republika Federalna Niemiec, Republika Grecka, Republika
         Włoska, Republika Portugalska i Królestwo Szwecji, które przystąpiły do sprawy w charakterze interwenienta, pokrywają własne
         koszty.

      Z powyższych względów Trybunał (wielka izba) orzeka, co następuje:
      1)      Republika Finlandii uchybiła zobowiązaniom, które ciążyły na niej na mocy art. 26 WE, art. 20 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92
            z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny oraz w rezultacie Wspólnej taryfy celnej, zwalniając
            w latach 1998–2002 z należności celnych przywóz sprzętu wojskowego, jak również uchybiła zobowiązaniom, które ciążyły na niej
            na mocy art. 2 i 9–11 rozporządzenia Rady (EWG, Euratom) nr 1552/89 z dnia 29 maja 1989 r. wykonującego decyzję 88/376/EWG,
            Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot, zmienionego rozporządzeniem Rady (Euratom, WE) nr 1355/96 z dnia 8 lipca
            1996 r., a także na mocy art. 2 i 9–11 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r. wykonującego
            decyzję 94/728/WE, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot wskutek odmowy obliczenia, ustalenia i udostępnienia
            Komisji Wspólnot Europejskich środków własnych związanych z tym przywozem, oraz zapłacenia odsetek za zwłokę należnych z tytułu
            nieudostępnienia rzeczonych środków własnych na rzecz Komisji Wspólnot Europejskich.
      2)      Republika Finlandii zostaje obciążona kosztami postępowania.
      3)      Królestwo Danii, Republika Federalna Niemiec, Republika Grecka, Republika Włoska, Republika Portugalska i Królestwo Szwecji
            pokrywają własne koszty.
      Podpisy
      * Język postępowania: fiński.


Wyrok Trybunału z dnia 4 lutego 1988 r. # Horst Ludwig Martin Hoffmann przeciwko Adelheid Krieg. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Hoge Raad - Niderlandy. # Konwencja brukselska - Artykuły 26, 27, 31 i 36. # Sprawa 145/86.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 15 lutego 2007 r.#BVBA Management, Training en Consultancy przeciwko Benelux-Merkenbureau.#Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Hof van Beroep te Brussel - Belgia.#Znaki towarowe - Dyrektywa 89/104/EWG - Wniosek o rejestrację znaku towarowego dla zbioru towarów i usług - Badanie oznaczenia przez właściwy organ - Uwzględnienie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych - Kompetencje sądu krajowego rozpoznającego skargę.#Sprawa C-239/05.

text:
      Sprawa C‑239/05
      BVBA Management, Training en Consultancy
      przeciwko
      Benelux‑Merkenbureau
      (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnymzłożony przez hof van Beroep te Brussel)

      Znaki towarowe – Dyrektywa 89/104/EWG – Wniosek o rejestrację znaku towarowego dla zbioru towarów i usług – Badanie oznaczenia przez właściwy organ – Uwzględnienie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych – Kompetencje sądu krajowego rozpoznającego skargę
      Streszczenie wyroku
      1.        Zbliżanie ustawodawstw – Znaki towarowe – Dyrektywa 89/104 – Rejestracja nowego znaku towarowego – Badanie oznaczenia przez
            właściwy organ
      (dyrektywa Rady 89/104, art. 3)
      2.        Zbliżanie ustawodawstw – Znaki towarowe – Dyrektywa 89/104 – Rejestracja nowego znaku towarowego – Badanie oznaczenia przez
            właściwy organ
      (dyrektywa Rady 89/104, art. 3)
      3.        Zbliżanie ustawodawstw – Znaki towarowe – Dyrektywa 89/104 – Rejestracja nowego znaku towarowego – Badanie oznaczenia przez
            właściwy organ
      (dyrektywa Rady 89/104, art. 3)
      1.        Wykładni pierwszej dyrektywy 89/104 o znakach towarowych należy dokonywać w ten sposób, że w przypadku dokonania zgłoszenia
         znaku towarowego dla różnych towarów lub usług badanie podstaw odmowy rejestracji wymienionych w art. 3 dyrektywy musi dotyczyć
         każdego z towarów lub każdej z usług, dla których wniesiono o rejestrację znaku towarowego. Wynika z tego, że właściwy organ,
         odmawiając rejestracji znaku towarowego, który został zgłoszony dla zbioru towarów i usług, zobowiązany jest do podania w swej
         decyzji wniosków, do jakich doszedł w odniesieniu do każdego z towarów lub każdej z usług objętych zgłoszeniem, niezależnie
         od tego, w jaki sposób zgłoszenie to zostało sformułowane i że decyzja właściwego organu o odmowie rejestracji znaku towarowego
         co do zasady musi być uzasadniona w odniesieniu do każdego z tych towarów i każdej z usług. Jednakże w przypadku gdy ta sama
         podstawa odmowy rejestracji podnoszona jest wobec całej kategorii lub grupy towarów lub usług, właściwy organ może ograniczyć
         się do ogólnego uzasadnienia dotyczącego wszystkich rozpatrywanych towarów lub usług.

      (por. pkt 34, 35, 37, 38 i sentencja)
      2.        Mając na uwadze swobodę, jaką pierwsza dyrektywa 89/104 o znakach towarowych pozostawia państwom członkowskim w zakresie ustalania
         przepisów proceduralnych dotyczących między innymi rejestracji znaków towarowych, wspomnianą dyrektywę należy interpretować
         w ten sposób, iż nie stoi ona na przeszkodzie stosowaniu przepisów krajowych, które uniemożliwiają sądowi rozpoznającemu skargę
         na decyzję właściwego organu orzekanie co do charakteru odróżniającego znaku towarowego odrębnie dla każdego z towarów i każdej
         z usług objętych zgłoszeniem znaku towarowego, w przypadku gdy ani decyzja, ani zgłoszenie nie dotyczą kategorii towarów lub
         usług albo towarów lub usług rozważanych odrębnie.

      Tego rodzaju ograniczenie kompetencji sądowych nie może być uznane bowiem za mogące uniemożliwić lub nadmiernie utrudnić wykonywanie
         praw przyznanych przez dyrektywę, ponieważ zainteresowany, w następstwie całkowicie lub częściowo niekorzystnego dla siebie
         wyroku, może dokonać nowego zgłoszenia znaku towarowego. Do sądu krajowego należy zbadanie, czy zasady równoważności i skuteczności
         są przestrzegane.

      (por. pkt 44–46, 48 i sentencja)
      3.        Pierwszą dyrektywę 89/104 o znakach towarowych należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie stosowaniu
         przepisów krajowych, które uniemożliwiają sądowi rozpoznającemu skargę na decyzję właściwego organu uwzględnienie okoliczności
         faktycznych, które zaszły po wydaniu tej decyzji. W takim przypadku bowiem sąd krajowy zobowiązany jest do kontroli zgodności
         z prawem określonej decyzji właściwego organu, która może być wydana jedynie na podstawie okoliczności faktycznych, o których
         organ mógł wiedzieć w chwili orzekania.

      (por. pkt 59, 61 i sentencja)
WYROK TRYBUNAŁU (druga izba)
      z dnia 15 lutego 2007 r. (*)

      Znaki towarowe – Dyrektywa 89/104/EWG – Wniosek o rejestrację znaku towarowego dla zbioru towarów i usług – Badanie oznaczenia przez właściwy organ – Uwzględnienie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych – Kompetencje sądu krajowego rozpoznającego skargę
      W sprawie C‑239/05
      mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Hof van
         beroep te Brussel (Belgia) postanowieniem z dnia 30 maja 2005 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 3 czerwca 2005 r., w postępowaniu:

      BVBA Management, Training en Consultancy
      przeciwko
      Benelux‑Merkenbureau,

      TRYBUNAŁ (druga izba),
      w składzie: C.W.A. Timmermans, prezes izby, R. Schintgen, P. Kūris (sprawozdawca), G. Arestis i L. Bay Larsen, sędziowie,
      rzecznik generalny: E. Sharpston,
      sekretarz: R. Grass,
      uwzględniając procedurę pisemną,
      rozważywszy uwagi przedstawione:
      –        w imieniu Benelux‑Merkenbureau przez L. de Gryse’a oraz B. Dauwe’a, advocaten,
      –        w imieniu rządu niemieckiego przez M. Lummę, działającego w charakterze pełnomocnika,
      –        w imieniu Komisji Wspólnot Europejskich przez N. Rasmussena oraz H. van Vlieta, działających w charakterze pełnomocników,
      po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 6 lipca 2006 r.,
      wydaje następujący
      Wyrok
      1        Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia
         1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. 1989, L 40,
         str. 1, zwanej dalej „dyrektywą”).

      2        Wniosek ten został złożony w ramach sporu pomiędzy BVBA Management, Training en Consultancy (zwaną dalej „MT & C”) a Benelux‑Merkenbureau
         (Urzędem Znaków Towarowych Beneluksu, zwanym dalej „UZT”) wynikłego na skutek odmowy rejestracji w charakterze znaku towarowego
         oznaczenia słownego „The Kitchen Company” zgłoszonego przez MT & C w odniesieniu do różnych towarów i usług.

       Ramy prawne
       Uregulowania wspólnotowe
      3        Zgodnie z motywem pierwszym dyrektywy ma ona na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich dotyczących znaków towarowych,
         aby zlikwidować istniejące różnice, które mogą przeszkadzać w swobodnym przepływie towarów i swobodzie świadczenia usług oraz
         zakłócać konkurencję w ramach wspólnego rynku.

      4        Jednakże jak wynika z motywu trzeciego dyrektywy, jej celem nie jest zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich w dziedzinie
         znaków towarowych w pełnym zakresie; ogranicza się ona do zbliżenia tych przepisów prawa krajowego, które w sposób najbardziej
         bezpośredni oddziałują na funkcjonowanie rynku wewnętrznego.

      5        W motywie piątym dyrektywy podkreślono, że państwa członkowskie zachowują swobodę ustalania przepisów proceduralnych dotyczących
         rejestracji znaków towarowych oraz że mogą one w szczególności określać formę procedury rejestracji znaku towarowego.

      6        W motywie siódmym dyrektywy wyjaśniono, że osiągnięcie celów zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich dotyczących znaków
         towarowych wymaga, aby warunki dla uzyskania i utrzymania w mocy zarejestrowanego znaku towarowego były zasadniczo jednakowe
         we wszystkich państwach członkowskich oraz aby podstawy odmowy lub stwierdzenia nieważności rejestracji dotyczące samego znaku
         towarowego, na przykład brak charakteru odróżniającego, były wymienione w sposób wyczerpujący.

      7        Artykuł 3 dyrektywy zatytułowany „Podstawy odmowy lub stwierdzenia nieważności rejestracji” stanowi:

      „1.      Nie są rejestrowane, a za nieważne uznaje się już zarejestrowane:
      […]
      b)      znaki towarowe, które pozbawione są jakiegokolwiek odróżniającego charakteru;
      c)      znaki towarowe, które składają się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek mogących służyć w obrocie do oznaczania rodzaju, jakości,
         ilości, przeznaczenia, wartości, pochodzenia geograficznego lub czasu produkcji towaru lub świadczenia usługi, lub innych
         właściwości towarów lub usług;

      […]
      3.      Nie można odmówić rejestracji znaku towarowego ani stwierdzać jego nieważności zgodnie z ust. 1 lit. b), c) lub d), jeżeli
         przed datą złożenia wniosku o rejestrację i w następstwie jego używania znak ten uzyskał charakter odróżniający. Każde państwo
         członkowskie może ponadto postanowić, że niniejszy przepis będzie miał także zastosowanie, kiedy charakter odróżniający został
         uzyskany po dacie złożenia wniosku o rejestrację lub po dacie rejestracji.

      […]”.
      8        Artykuł 13 dyrektywy, zatytułowany „Podstawy odmowy, wygaśnięcia lub stwierdzenia nieważności, dotyczące jedynie niektórych
         towarów lub usług”, stanowi:

      „Jeżeli podstawy do odmowy rejestracji, wygaśnięcia lub stwierdzenia nieważności znaku towarowego istnieją jedynie w odniesieniu
         do niektórych towarów lub usług, dla których ten znak towarowy został zgłoszony lub zarejestrowany, odmowa rejestracji, wygaśnięcie
         lub stwierdzenie nieważności będzie dotyczyło jedynie tych towarów lub usług”.

       Uregulowania krajowe
      9        Jednolita ustawa dla Beneluksu o znakach towarowych została zmieniona, z mocą od dnia 1 stycznia 1996 r., protokołem z dnia
         2 grudnia 1992 r. w sprawie zmian tej ustawy (Moniteur belge z dnia 12 marca 1996 r., str. 5317, zwana dalej „UBZT”) w celu przetransponowania przepisów dyrektywy do porządków prawnych
         wszystkich trzech państw członkowskich Beneluksu.

      10      Artykuł 1 UBZT stanowi:

      „Samodzielnymi znakami towarowymi są nazwy, rysunki, nadruki, pieczęcie, litery, cyfry, kształt towaru lub opakowania oraz
         wszelkie inne oznaczenia służące do odróżnienia towarów określonego przedsiębiorstwa.

      […]”.
      11      Artykuł 6 bis UBZT stanowi:

      „1.      Urząd Znaków Towarowych Beneluksu odmawia rejestracji, jeżeli uzna, że:
      a)      zgłoszone oznaczenie nie stanowi znaku towarowego w rozumieniu art. 1, w szczególności ze względu na brak charakteru odróżniającego
         zgodnie z art. 6 quinquies część B ust. 2 konwencji paryskiej;

      […]
      2.      Odmowa rejestracji winna dotyczyć całego oznaczenia tworzącego znak towarowy. Może ograniczać się do jednego lub więcej towarów,
         dla których znak towarowy jest przeznaczony.

      3.      Urząd bezzwłocznie informuje zgłaszającego na piśmie o zamiarze odmowy rejestracji w całości lub w części, podając podstawy
         odmowy i umożliwiając zgłaszającemu złożenie odpowiedzi w terminie określonym w rozporządzeniu wykonawczym.

      4.      Jeżeli zastrzeżenia Urzędu co do rejestracji nie zostaną usunięte w przewidzianym terminie, następuje odmowa rejestracji znaku
         towarowego w całości lub w części. Urząd bezzwłocznie informuje o tym zgłaszającego na piśmie, podając podstawy odmowy i wskazując
         środek zaskarżenia wydanej decyzji, o którym mowa w art. 6 ter.

      […]”.
      12      Zgodnie z art. 6 ter UBZT:

      „W terminie dwóch miesięcy od powiadomienia, o którym mowa w art. 6 bis [ust. 4], zgłaszający może wnieść skargę do Cour d’appel
         w Brukseli, Gerechtshof w Hadze lub Cour d’appel w Luksemburgu z wnioskiem o nakazanie rejestracji zgłoszonego znaku towarowego.
         […]”.

      13      Wreszcie, w ramach procedury rejestracji znaków dla towarów lub usług, UZT kieruje się klasyfikacją towarów i usług ustaloną
         w Porozumieniu nicejskim dotyczącym międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca
         1957 r., w brzmieniu zrewidowanym i zmienionym (zwanym dalej „porozumieniem nicejskim”), którego stronami są wszystkie trzy
         państwa Beneluksu.

       Postępowanie przed sądem krajowym i pytania prejudycjalne
      14      W dniu 7 kwietnia 2000 r. MT & C, zgłaszająca w postępowaniu przed sądem krajowym, zgłosiła w UZT oznaczenie słowne „The Kitchen
         Company” do rejestracji w charakterze znaku towarowego dla określonych towarów w klasach 11, 20 i 21, jak również dla usług
         należących do klas 37 i 42 porozumienia nicejskiego.

      15      Dla każdej z klas wskazane zostały towary i usługi, które zgodnie ze zgłoszeniem znaku towarowego miały być objęte ochroną.
         Jeśli chodzi o klasę 21, to zgłoszenie dotyczyło przyborów kuchennych oraz naczyń stołowych i kuchennych ze szkła, porcelany,
         metali nieszlachetnych, materiałów syntetycznych i ceramiki.

      16      W dniu 24 kwietnia 2001 r. UZT powiadomił MT & C o tymczasowej – a w dniu 25 lutego 2002 r. o ostatecznej – odmowie rejestracji
         znaku towarowego słownego „The Kitchen Company” ze względu na brak charakteru odróżniającego w rozumieniu art. 6 bis, ust. 1
         lit. a) UBZT.

      17      Z postanowienia o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym wynika, że UZT nie przedstawił wniosków, do jakich doszedł odrębnie
         dla każdego towaru i każdej usługi objętych zgłoszeniem, lecz orzekł, iż zgłoszone oznaczenie pozbawione jest jakiegokolwiek
         charakteru odróżniającego w całym zakresie wnioskowanej ochrony.

      18      MT & C złożyła skargę do hof van beroep te Brussel (sądu apelacyjnego w Brukseli), wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji
         i o nakazanie UZT zarejestrowania znaku towarowego dla wszystkich klas objętych zgłoszeniem, ewentualnie, dla klas, w stosunku
         do których sąd uzna, że zgłoszony znak towarowy posiada charakter odróżniający.

      19      Hof van beroep te Brussel podtrzymał decyzję UZT, zgodnie z którą oznaczenie słowne „The Kitchen Company” pozbawione jest
         charakteru odróżniającego dla zbioru towarów i usług objętych zgłoszeniem, z wyjątkiem niektórych towarów należących do klasy 21.

      20      W tej kwestii hof van beroep te Brussel wyjaśnił, że jeśli chodzi o towary należące do klasy 21, to charakter opisowy znaku
         towarowego dotyczy tylko przyborów kuchennych ze względu na ich cechy rodzajowe i przeznaczenie. W odniesieniu do pozostałych
         towarów sąd krajowy jest zdania, że połączenie słów „The Kitchen Company” nie przywołuje w świadomości przeciętnego konsumenta,
         w drodze spontanicznego skojarzenia językowego, przeznaczenia towarów. W konsekwencji, wbrew opinii UZT, sąd krajowy uznaje,
         że wobec faktu, iż znak towarowy nie ma charakteru opisowego, oraz ze względu na to, że żadna inna podstawa odmowy rejestracji
         nie została podniesiona przez UZT ani też nie była rozważana w toczącym się przed nim postępowaniu, omawiany znak ma dla tych
         towarów charakter odróżniający.

      21      Jednakże powołując się na wyrok Cour de justice Benelux z dnia 15 grudnia 2003 r. w sprawie A 2002/2 UZT przeciwko Vlaamse
         Toeristenbond, UZT podnosi w postępowaniu przed sądem krajowym, że sąd ten nie może rozpatrywać alternatywnego żądania MT & C,
         ponieważ spółka ta nie wnosiła o rejestrację ograniczoną do niektórych towarów ani w swym pierwotnym wniosku, ani w późniejszym
         postępowaniu przed UZT, oraz że sąd krajowy nie może orzekać w przedmiocie żądań, które wykraczają poza ramy decyzji UZT lub
         które nie zostały temu ostatniemu przedstawione.

      22      Hof van beroep te Brussel stwierdza między innymi, że z wyroku Trybunału z dnia 12 lutego 2004 r. w sprawie C‑363/99 Koninklijke
         KPN Nederland, Rec. str. I‑1619 wynika, że właściwy organ winien badać zgłoszenie znaku towarowego w odniesieniu do każdego
         z towarów lub usług, których dotyczy żądanie objęcia ochroną, oraz że organ ten może dojść do różnych wniosków w zależności
         od branych pod uwagę towarów lub usług. Sad krajowy uznaje, że z tego powinno logicznie wynikać, iż w takim przypadku wspomniany
         organ musi podać te wnioski w tymczasowej decyzji o odmowie rejestracji oraz ewentualnie w decyzji ostatecznej.

      23      Sąd krajowy podnosi również, że nie można wykluczyć, iż pomiędzy wydaniem decyzji przez właściwy organ a wydaniem orzeczenia
         przez sąd w przedmiocie skargi wniesionej na tę decyzję istotne okoliczności faktyczne ulegną zmianie.

      24      Jednakże hof van Beroep te Brussel uważa, że w takich ramach ustawowych, jak określone w art. 6 bis i 6 ter UBZT, praktyka
         polegająca na wydawaniu przez właściwy organ decyzji uznających – jak to miało miejsce w sprawie w postępowaniu przed sądem
         krajowym – iż zgłoszone oznaczenie pozbawione jest charakteru odróżniającego w pełnym zakresie żądanej ochrony, bez formułowania
         odrębnych wniosków dla każdego z towarów lub usług, może uniemożliwiać sądowi, do którego wniesiono skargę na taką decyzję,
         uwzględnienie wszystkich istotnych okoliczności. Brak podania podstawy odmowy rejestracji w odniesieniu do jednego z towarów
         wymienionych w zgłoszeniu znaku towarowego, lecz nie w odniesieniu do innych, może bowiem stanowić okoliczność istotną dla
         oceny żądania. Jednakże wobec braku ostatecznych wniosków sformułowanych w odniesieniu do każdego z towarów i usług odrębnie,
         sąd ten nie może dokonać pełnej kontroli decyzji, gdy uregulowanie krajowe nakazuje mu orzekać jedynie w granicach żądania
         skierowanego do właściwego organu i wydanej przez niego decyzji.

      25      W tych okolicznościach hof van beroep te Brussel postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi
         pytaniami prejudycjalnymi:

      „1)      Czy organ właściwy w sprawach znaków towarowych, po zbadaniu wszystkich okoliczności faktycznych istotnych z punktu widzenia
         bezwzględnej podstawy odmowy rejestracji, zobowiązany jest do przedstawienia w decyzji tymczasowej i w decyzji ostatecznej
         w przedmiocie [zgłoszenia znaku towarowego do rejestracji] odrębnych wniosków w odniesieniu do każdego z towarów i każdej
         z usług, dla których żądano ochrony znaku towarowego?

      2)      Czy istotne okoliczności faktyczne, które winny być uwzględniane przez sąd w przypadku skargi na decyzję organu właściwego
         w sprawach znaków towarowych, mogą się różnić z uwagi na upływ czasu pomiędzy datami orzekania, czy też sąd zobowiązany jest
         do uwzględnienia tylko okoliczności faktycznych istniejących w chwili wydania decyzji przez organ właściwy w sprawach znaków
         towarowych?

      3)      Czy wykładnia dokonana przez Trybunał […] w [wymienionym wyżej] wyroku [w sprawie Koninklijke KPN Nederland] wyklucza taką
         wykładnię przepisów prawa krajowego dotyczących uprawnień [wspomnianego] sądu, zgodnie z którą sąd ten nie może uwzględnić
         istotnych okoliczności faktycznych, które uległy zmianie, ani też orzec co do charakteru odróżniającego znaku towarowego dla
         każdego z towarów i każdej z usług [z osobna]?”.

       W przedmiocie pytań prejudycjalnych
       W przedmiocie pytania pierwszego
      26      Zwracając się z pierwszym pytaniem, sąd krajowy w istocie pyta, czy wykładni dyrektywy należy dokonywać w ten sposób, że właściwy
         organ, odmawiając rejestracji znaku towarowego, zobowiązany jest do podania w swej decyzji wniosków, do jakich doszedł odrębnie
         w odniesieniu do każdego z towarów lub każdej z usług objętych zgłoszeniem, niezależnie od tego, w jaki sposób zgłoszenie
         to zostało sformułowane.

       Uwagi przedstawione Trybunałowi
      27      W ocenie UZT okoliczność, że istnienie podstawy odmowy rejestracji winno być ocenianie w odniesieniu do towarów lub usług
         objętych wnioskiem o rejestrację znaku towarowego, nie zawsze oznacza obowiązek podania odrębnie dla każdego towaru lub dla
         każdej usługi wymienionych w zgłoszeniu powodu odmowy lub dokonania rejestracji.

      28      Rząd niemiecki twierdzi, że właściwy organ winien co do zasady podać w swojej decyzji wnioski, do jakich doszedł odrębnie
         w odniesieniu do każdego z towarów lub każdej z usług, dla których żądano ochrony znaku towarowego. Organ ten może jednak
         zwolnić się z obowiązku podania osobnych wniosków dotyczących każdego towaru lub każdej usługi, o ile możliwe jest zgrupowanie
         tych spośród nich, w stosunku do których okoliczność, czy oznaczenie nadaje się do objęcia go ochroną, należy oceniać w ten
         sam sposób.

      29      Zdaniem Komisji Wspólnot Europejskich, właściwy organ winien uzasadnić swą decyzję o odmowie rejestracji znaku towarowego
         w odniesieniu do wszystkich towarów lub usług, dla których żądano rejestracji. Organ ten może jednak ograniczyć się do ogólnego
         uzasadnienia, jeśli w jego ocenie dotyczy ono wszystkich rozważanych towarów i usług.

       Ocena Trybunału
      30      Należy od razu przypomnieć, że badanie podstaw odmowy rejestracji wymienionych w szczególności w art. 3 dyrektywy, które dokonywane
         jest po zgłoszeniu znaku towarowego, winno być dogłębne i pełne, tak aby unikać rejestrowania znaków w sposób nieodpowiedni
         (ww. wyrok w sprawie Koninklijke KPN Nederland, pkt 123 i przywołane tam orzecznictwo).

      31      Trybunał nadto orzekł, że skoro zawsze wnosi się o rejestrację znaku towarowego dla towarów lub usług określonych w zgłoszeniu,
         to kwestia, czy znak objęty jest zakresem podstaw odmowy rejestracji, o których mowa w art. 3 dyrektywy, musi być oceniana
         in concreto w odniesieniu do tych towarów lub usług (ww. wyrok w sprawie Koninklijke KPN Nederland, pkt 33).

      32      Trybunał orzekł również, że w przypadku dokonania zgłoszenia znaku towarowego dla różnych towarów lub usług właściwy organ
         musi zbadać, czy znak ten nie jest objęty zakresem którejś z podstaw odmowy rejestracji podanych w art. 3 ust. 1 dyrektywy
         w odniesieniu do każdego z tych towarów lub każdej z usług, oraz że może on dojść do różnych wniosków w zależności od konkretnych
         rozpatrywanych towarów lub usług (ww. wyrok w sprawie Koninklijke KPN Nederland, pkt 73).

      33      Ponadto art. 13 dyrektywy przewiduje, że jeżeli podstawy do odmowy rejestracji znaku towarowego istnieją jedynie w odniesieniu
         do niektórych towarów lub usług, dla których ten znak towarowy został zgłoszony, odmowa rejestracji będzie dotyczyła jedynie
         tychże towarów lub usług.

      34      Wynika z tego, po pierwsze, że badanie podstaw odmowy rejestracji wymienionych w art. 3 dyrektywy musi dotyczyć każdego z towarów
         lub każdej z usług, dla których wniesiono o rejestrację znaku towarowego, a po drugie, że decyzja właściwego organu o odmowie
         rejestracji znaku towarowego co do zasady musi być uzasadniona w odniesieniu do każdego z tych towarów lub każdej z usług.

      35      Wniosku tego nie można podważyć, w przypadku gdy zgłoszenie złożone od właściwego organu, które dotyczy grupy towarów lub
         usług, nie zawiera alternatywnego wniosku o zarejestrowanie zgłoszonego znaku towarowego dla poszczególnych klas towarów lub
         usług albo dla towarów lub usług rozpatrywanych odrębnie.

      36      Spoczywający na właściwym organie obowiązek uzasadnienia odmowy rejestracji znaku towarowego w odniesieniu do każdego z towarów
         lub każdej z usług, dla których dokonane zostało zgłoszenie, wynika również z podstawowego wymogu, aby wszelkie decyzje organów
         krajowych odmawiające możliwości skorzystania z uprawnienia uznanego przez prawo wspólnotowe mogły podlegać kontroli sądowej
         mającej na celu zapewnienie skutecznej ochrony tego prawa, która to kontrola musi przez to dotyczyć zgodności z prawem uzasadnienia
         decyzji (zob. podobnie wyrok z dnia 15 października 1987 r. w sprawie 222/86 Heylens i in., Rec. str. 4097, pkt 14 i 15).

      37      Jednakże w przypadku, gdy ta sama podstawa odmowy rejestracji podnoszona jest wobec całej kategorii lub grupy towarów lub
         usług, właściwy organ może ograniczyć się do ogólnego uzasadnienia dotyczącego wszystkich rozpatrywanych towarów lub usług.

      38      Biorąc pod uwagę całość powyższych rozważań, na pierwsze pytanie należy odpowiedzieć, że wykładni dyrektywy należy dokonywać
         w ten sposób, iż właściwy organ, odmawiając rejestracji znaku towarowego, zobowiązany jest do podania w swej decyzji wniosków,
         do jakich doszedł w odniesieniu do każdego z towarów lub każdej z usług objętych zgłoszeniem, niezależnie od tego, w jaki
         sposób zgłoszenie to zostało sformułowane. Jednakże w przypadku, gdy ta sama podstawa odmowy rejestracji podnoszona jest wobec
         kategorii lub grupy towarów lub usług, właściwy organ może ograniczyć się do ogólnego uzasadnienia dotyczącego wszystkich
         rozpatrywanych towarów lub usług.

       W przedmiocie drugiej części pytania trzeciego
      39      W drugiej części pytania trzeciego, którą należy przeanalizować w następnej kolejności, sąd krajowy pyta w istocie, czy wykładni
         dyrektywy należy dokonywać w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie stosowaniu uregulowania krajowego, które uniemożliwia
         sądowi rozpoznającemu skargę na decyzję właściwego organu orzeczenie w przedmiocie odróżniającego charakteru znaku towarowego
         dla każdego z towarów lub każdej z usług rozpatrywanych odrębnie.

       Uwagi przedstawione Trybunałowi
      40      UZT zwraca uwagę, że pytanie to, w zakresie, w jakim związane jest z kompetencją sądu do orzekania co do charakteru odróżniającego
         znaku towarowego „dla każdego z towarów i każdej z usług [z osobna]”, łączy się z pytaniem pierwszym i należy na nie odpowiedzieć
         w ten sam sposób. Ponadto druga część pytania trzeciego, w zakresie, w jakim przywołuje możliwą sprzeczność pomiędzy ww. wyrokiem
         w sprawie Koninklijke KPN Nederland a wykładnią „przepisów krajowych dotyczących uprawnień sądu [w przypadku skargi na decyzję
         organu krajowego]”, nie znajduje oparcia w faktach. Ze wspomnianego wyroku wynika bowiem, że granice kompetencji sądów krajowych
         są wyznaczone przez przepisy prawa wewnętrznego.

      41      Rząd niemiecki twierdzi natomiast, że przepisy krajowe nie mogą ograniczać kontroli sądowej w zakresie badania charakteru
         odróżniającego znaku towarowego, dokonywanego odrębnie dla każdego towaru lub usługi. Dyrektywa w rozumieniu nadanym jej w ww.
         wyroku w sprawie Koninklijke KPN Nederland daje w tej kwestii właściwym organom wiążące wytyczne dotyczące wydawania decyzji.
         Zdaniem rządu niemieckiego, sądy, które w ramach wewnętrznego porządku prawnego są powołane jedynie do badania zgodności tych
         decyzji z prawem, mogą i muszą również orzekać w odniesieniu do towarów i usług, to znaczy co do każdej z klas odrębnie. Rząd
         ten dodaje jednak, że właściwy organ może zaniechać podawania odrębnych wniosków dla każdego towaru lub usługi, jeżeli można
         podać syntetyczne uzasadnienie odnoszące się do towarów lub usług, w stosunku do których okoliczność, czy oznaczenie nadaje
         się do objęcia go ochroną, należy oceniać w ten sam sposób.

      42      W ocenie Komisji dyrektywa nie stoi na przeszkodzie, by przepisy krajowe dotyczące kompetencji sądu rozpoznającego skargę
         na decyzję właściwego organu były interpretowane w ten sposób, że w przypadku, gdy zgłaszający znak towarowy nie sformułował
         alternatywnego wniosku o rejestrację znaku dla towarów i usług, wobec których organ ten nie powołał żadnej podstawy odmowy
         rejestracji, przepisy te uniemożliwiają sądowi nakazanie organowi zarejestrowania znaku towarowego dla części towarów lub
         usług. Zdaniem Komisji, UBZT spełnia wymagania dyrektywy, w szczególności art. 3 i art. 13, która pozostawia państwom członkowskim
         dużą swobodę w zakresie opracowania wewnętrznych zasad proceduralnych w dziedzinie znaków towarowych.

       Ocena Trybunału
      43      Na wstępie należy przypomnieć, że dyrektywa, jak to wynika z jej motywu trzeciego, nie prowadzi do całkowitego zbliżenia ustawodawstw
         państw członkowskich w dziedzinie znaków towarowych, lecz ogranicza się do zbliżenia przepisów krajowych mających najbardziej
         bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego.

      44      Ponadto zgodnie z brzmieniem motywu piątego dyrektywa pozostawia państwom członkowskim swobodę ustalania przepisów proceduralnych
         dotyczących między innymi rejestracji znaków towarowych, w szczególności formy procedury rejestracji.

      45      Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem w braku wspólnotowych uregulowań szczególnego aspektu dziedziny, która objęta jest zakresem
         prawa wspólnotowego, porządek prawny każdego państwa członkowskiego winien określać szczegółowe przepisy proceduralne dotyczące
         środków prawnych mających na celu zagwarantowanie praw wywodzonych przez podmioty z prawa wspólnotowego. Przepisy te nie powinny
         być mniej korzystne od przepisów dotyczących podobnych środków prawnych o charakterze wewnętrznym (zasada równoważności) ani
         nie powinny uniemożliwiać lub nadmiernie utrudniać wykonywania praw przyznanych przez wspólnotowy porządek prawny (zasada
         skuteczności) (zob. podobnie wyrok z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie C‑472/99 Clean Car Autoservice, Rec. str. I‑9687, pkt 28
         i przywołane tam orzecznictwo).

      46      Jednakże, jeśli chodzi o uregulowania krajowe, takie jak będące przedmiotem sprawy przed sądem krajowym, które uniemożliwiają
         sądowi rozpoznającemu skargę na decyzję właściwego organu orzekanie co do charakteru odróżniającego znaku towarowego odrębnie
         dla każdego z towarów i każdej z usług objętych zgłoszeniem w przypadku, gdy ani zgłoszenie, ani decyzja organu nie dotyczą
         kategorii towarów lub usług rozważanych odrębnie, to tego rodzaju ograniczenie kompetencji sądowych nie może być uznane za
         sprzeczne z zasadą skuteczności między innymi dlatego, że zainteresowany, w następstwie całkowicie lub częściowo niekorzystnego
         dla siebie wyroku, może dokonać nowego zgłoszenia znaku towarowego. Do sądu krajowego należy zbadanie, czy wspomniane zasady
         równoważności i skuteczności są przestrzegane.

      47      Z orzecznictwa Trybunału wynika również, że sąd rozpoznający skargę na decyzję wydaną na skutek zgłoszenia znaku towarowego
         również musi wziąć pod uwagę wszystkie istotne okoliczności, z uwzględnieniem granic swych kompetencji określonych we właściwych
         przepisach krajowych (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie Koninklijke KPN Nederland, pkt 36).

      48      Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, na drugą część pytania trzeciego należy odpowiedzieć, że wykładni dyrektywy należy dokonywać
         w ten sposób, iż nie stoi ona na przeszkodzie stosowaniu przepisów krajowych, które uniemożliwiają sądowi rozpoznającemu skargę
         na decyzję właściwego organu orzekanie co do charakteru odróżniającego znaku towarowego odrębnie dla każdego z towarów i każdej
         z usług objętych zgłoszeniem znaku towarowego w przypadku, gdy ani decyzja, ani zgłoszenie nie dotyczą kategorii towarów lub
         usług albo towarów lub usług rozważanych odrębnie.

       W przedmiocie pytania drugiego oraz pierwszej części pytania trzeciego
      49      Zwracając się z pytaniem drugim, a także w pierwszej części pytania trzeciego, które należy rozważać łącznie, sąd krajowy
         co do istoty pyta, czy wykładni dyrektywy należy dokonywać w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie stosowaniu przepisów
         krajowych uniemożliwiających sądowi rozpoznającemu skargę na decyzję właściwego organu uwzględnienie okoliczności faktycznych,
         które zaszły po dniu wydania tej decyzji.

       W przedmiocie dopuszczalności
      50      W swoich uwagach UZT na pierwszym miejscu podnosi zarzut niedopuszczalności powyższych pytań.

      51      Zdaniem UZT, pytania te oparte są na założeniu, że „istotne okoliczności faktyczne”, które należy wziąć pod uwagę, różnią
         się ze względu na upływ czasu pomiędzy wydaniem decyzji przez UZT a wydaniem wyroku przez sąd rozpoznający skargę na tę decyzję.
         Jednakże z wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym w żaden sposób nie wynika, że tego rodzaju zmiana rzeczywiście
         miała miejsce. Dlatego też pytania te są czysto teoretyczne lub hipotetyczne, a przez to niedopuszczalne.

      52      W tym zakresie należy wskazać, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, w ramach ustanowionej w art. 234 WE współpracy pomiędzy
         Trybunałem a sądami krajowymi jedynie do sądu krajowego, który rozstrzyga spór i odpowiada za przyszłą decyzję sądową, należy
         ocena, czy biorąc pod uwagę szczególne okoliczności sporu orzeczenie prejudycjalne jest konieczne dla wydania przez niego
         orzeczenia, jak również ocena znaczenia pytań zadanych Trybunałowi. Trybunał jednak nie może orzec w kwestii pytania prejudycjalnego
         zadanego przez sąd krajowy, jeśli w sposób oczywisty wydaje się, że wykładnia prawa wspólnotowego, o którą zwrócił się sąd
         krajowy, nie ma żadnego związku z rzeczywistością lub przedmiotem sporu przed sądem krajowym, lub gdy problem ma charakter
         hipotetyczny (zob. podobnie wyrok z dnia 25 października 2005 r. w sprawie C‑350/03 Schulte, Zb.Orz., str. I‑9215, pkt 43
         i przywołane tam orzecznictwo).

      53      Taki przypadek nie zachodzi w odniesieniu do rozważanych tu pytań. Jak bowiem wskazuje sąd krajowy, możliwe jest, że przy
         orzekaniu w przedmiocie skargi na decyzję właściwego organu, w okolicznościach niniejszej sprawy przepisy krajowe uniemożliwią
         mu uwzględnienie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych. Sąd krajowy sugeruje, że takim istotnym faktem przy badaniu
         zgłoszenia znaku towarowego może być brak jakiejkolwiek podstawy odmowy rejestracji w stosunku do niektórych towarów objętych
         zgłoszeniem, a występowanie takiej podstawy w stosunku do pozostałych.

      54      W tych okolicznościach wydaje się, że pytanie drugie oraz pierwsza część pytania trzeciego nie mają charakteru teoretycznego
         lub hipotetycznego, a przez to są dopuszczalne.

       Uwagi przedstawione Trybunałowi
      55      UZT twierdzi, że art. 3 dyrektywy nie może dawać żadnej odpowiedzi na pytanie drugie.

      56      Opierając się na ww. wyroku w sprawie Koninklijke KPN Nederland oraz na art. 3 ust. 3 zd. drugie dyrektywy, rząd niemiecki
         twierdzi, że kwestia ograniczenia możliwości uwzględniania okoliczności faktycznych, które zaszły lub ujawniły się dopiero
         po wydaniu przez właściwy organ decyzji w sprawie zgłoszenia znaku towarowego, należy do kompetencji państw członkowskich.

      57      Komisja podziela tę opinię i dodaje, że przepisy prawa krajowego, które uniemożliwiają sądowi stwierdzenie niezgodności z prawem
         decyzji właściwego organu na podstawie okoliczności faktycznych, które zaszły po wydaniu tej decyzji, winny być zgodne z zasadami
         równoważności i skuteczności.

       Ocena Trybunału
      58      Trybunał orzekł już, po pierwsze, że właściwy organ przy wydawaniu ostatecznej decyzji w sprawie rejestracji znaku towarowego
         winien uwzględnić wszystkie istotne okoliczności faktyczne, a po drugie, że również sąd rozpoznający skargę na tę decyzję
         winien uwzględnić wszystkie istotne okoliczności faktyczne w granicach swych kompetencji określonych przez właściwe przepisy
         krajowe (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie Koninklijke KPN Nederland, pkt 36).

      59      Jak słusznie wskazuje Komisja, w tego rodzaju sprawach sąd krajowy zobowiązany jest do kontroli zgodności z prawem określonej
         decyzji właściwego organu. Tymczasem decyzja ta może być wydana jedynie na podstawie okoliczności faktycznych, o których organ
         mógł wiedzieć w chwili orzekania.

      60      Należy zatem stwierdzić, że krajowy porządek prawny może uniemożliwiać sądowi rozpoznającemu skargę na decyzję właściwego
         organu uwzględnienie okoliczności faktycznych, które zaszły po wydaniu tej decyzji, przy badaniu jej zgodności z prawem.

      61      Biorąc pod uwagę powyższe rozważania na pytanie drugie oraz na pierwszą część pytania trzeciego, należy odpowiedzieć, że wykładni
         dyrektywy należy dokonywać w ten sposób, iż nie stoi ona na przeszkodzie stosowaniu przepisów krajowych, które uniemożliwiają
         sądowi rozpoznającemu skargę na decyzję właściwego organu uwzględnienie okoliczności faktycznych, które zaszły po wydaniu
         tej decyzji.

       W przedmiocie kosztów
      62      Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej
         przed tym sądem, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi,
         inne niż poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.

      Z powyższych względów Trybunał (druga izba) orzeka, co następuje:
      Wykładni pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich
            odnoszących się do znaków towarowych należy dokonywać w ten sposób, że:
      –        właściwy organ, odmawiając rejestracji znaku towarowego, zobowiązany jest do podania w swej decyzji wniosków, do jakich doszedł
            w odniesieniu do każdego z towarów lub każdej z usług objętych zgłoszeniem, niezależnie od tego, w jaki sposób zgłoszenie
            to zostało sformułowane. Jednakże w przypadku, gdy ta sama podstawa odmowy rejestracji podnoszona jest wobec kategorii lub
            grupy towarów lub usług, właściwy organ może ograniczyć się do ogólnego uzasadnienia dotyczącego wszystkich rozpatrywanych
            towarów lub usług;
      –        nie stoi ona na przeszkodzie stosowaniu przepisów krajowych, które uniemożliwiają sądowi rozpoznającemu skargę na decyzję
            właściwego organu orzekanie co do charakteru odróżniającego znaku towarowego odrębnie dla każdego z towarów i każdej z usług
            objętych zgłoszeniem w przypadku, gdy ani decyzja, ani zgłoszenie nie dotyczą kategorii towarów lub usług albo towarów lub
            usług rozważanych odrębnie;
      –        nie stoi ona na przeszkodzie stosowaniu przepisów krajowych, które uniemożliwiają sądowi rozpoznającemu skargę na decyzję
            właściwego organu uwzględnienie okoliczności faktycznych, które zaszły po wydaniu tej decyzji.
      Podpisy
      * Język postępowania: niederlandzki.