title: Sprawa T-558/08: Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2014 r. – Eni/Komisja (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek wosków parafinowych — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Ustalanie cen — Dowód naruszenia — Wytyczne z 2006 r. w sprawie metody ustalania grzywien — Równość traktowania — Okoliczności obciążające — Powrót do naruszenia — Obowiązek uzasadnienia — Okoliczności łagodzące — Zasadniczo ograniczony udział — Naruszenie popełnione przez niedbalstwo — Prawo do obrony — Nieograniczone prawo orzekania)

text:
               9.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/40

         Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2014 r. – Eni/Komisja
   (Sprawa T-558/08) (1)

   ((Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek wosków parafinowych - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Ustalanie cen - Dowód naruszenia - Wytyczne z 2006 r. w sprawie metody ustalania grzywien - Równość traktowania - Okoliczności obciążające - Powrót do naruszenia - Obowiązek uzasadnienia - Okoliczności łagodzące - Zasadniczo ograniczony udział - Naruszenie popełnione przez niedbalstwo - Prawo do obrony - Nieograniczone prawo orzekania))
   (2015/C 046/47)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Eni SpA (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci M. Siragusa, D. Durante, G. Rizza, S. Valentino i L. Bellia)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre i V. Di Bucci, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   W pierwszej kolejności żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2008) 5476 wersja ostateczna z dnia 1 października 2008 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/39.181 – Woski do świec), a także, posiłkowo, żądanie uchylenia nałożonej na skarżącą grzywny lub obniżenia jej kwoty.

      Sentencja

               1)

               Kwota grzywny nałożonej na spółkę Eni SpA w art. 2 decyzji Komisji C(2008) 5476 wersja ostateczna z dnia 1 października 2008 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 81 [WE] oraz w art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/39.181 – Woski do świec) zostaje ustalona na 1 8 2 00  000 EUR.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa połowę własnych kosztów oraz połowę kosztów poniesionych przez spółkę Eni. Spółka Eni pokrywa połowę własnych kosztów oraz połowę kosztów poniesionych przez Komisję.

      (1)  Dz.U. C 44 z 21.2.2009.


title: Sprawa T-199/14 RENV: Wyrok Sądu z dnia 15 grudnia 2016 r. – Gul Ahmed Textile Mills/Rada (Dumping — Przywóz bawełnianej bielizny pościelowej pochodzącej z Pakistanu — Interes prawny — Wszczęcie dochodzenia — Wartość normalna konstruowana — Oczywisty błąd w ocenie — Prawo do obrony — Obowiązek uzasadnienia — Prawo do bycia wysłuchanym na spotkaniu wyjaśniającym — Porównanie wartości normalnej i ceny eksportowej — Zwrot ceł przywozowych — Dostosowanie — Szkoda — Związek przyczynowy — Prawo WTO)

text:
               6.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/21

         Wyrok Sądu z dnia 15 grudnia 2016 r. – Gul Ahmed Textile Mills/Rada
   (Sprawa T-199/14 RENV) (1)

   ((Dumping - Przywóz bawełnianej bielizny pościelowej pochodzącej z Pakistanu - Interes prawny - Wszczęcie dochodzenia - Wartość normalna konstruowana - Oczywisty błąd w ocenie - Prawo do obrony - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do bycia wysłuchanym na spotkaniu wyjaśniającym - Porównanie wartości normalnej i ceny eksportowej - Zwrot ceł przywozowych - Dostosowanie - Szkoda - Związek przyczynowy - Prawo WTO))
   (2017/C 038/27)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Gul Ahmed Textile Mills Ltd (Karaczi, Pakistan) (przedstawiciele: adwokat L. Ruessmann i J. Beck, solicitor)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.P. Hix, pełnomocnik, wspierany przez adwokatów R. Bierwagena i C. Hippa)
   Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: J.F. Brakeland i A. Stobiecka-Kuik, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie oparte na art. 263 TFUE i zmierzające do stwierdzenia nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 397/2004 nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz bawełnianej bielizny pościelowej pochodzącej z Pakistanu Dz.U. 2004, L 66, s. 1) w zakresie, w jakim dotyczy ono skarżącej.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Gul Ahmed Textile Mills Ltd zostaje obciążona kosztami Rady Unii Europejskiej.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 28.8.2004.


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej Dz.U. C 8 z 12.1.2008 .

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/1

         (2008/C 22/01)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 8 z 12.1.2008.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 315 z 22.12.2007.

      Dz.U. C 297 z 8.12.2007.

      Dz.U. C 283 z 24.11.2007.

      Dz.U. C 269 z 10.11.2007.

      Dz.U. C 247 z 20.10.2007.

      Dz.U. C 235 z 6.10.2007.
   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


title: Sprawa C-259/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 19 marca 2015 r. w sprawie T-412/13, Chin Haur Indonesia, PT/Rada Unii Europejskiej wniesione w dniu 1 czerwca 2015 r. przez Radę Unii Europejskiej

text:
               3.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 254/12

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 19 marca 2015 r. w sprawie T-412/13, Chin Haur Indonesia, PT/Rada Unii Europejskiej wniesione w dniu 1 czerwca 2015 r. przez Radę Unii Europejskiej
   (Sprawa C-259/15 P)
   (2015/C 254/16)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: S. Boelaert, pełnomocnik, R. Bierwagen, C. Hipp, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Chin Haur Indonesia, PT, Komisja Europejska, Maxcom Ltd

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Rada wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 19 marca 2015 r. doręczonego Radzie w dniu 23 marca 2015 r. w sprawie T-412/13 Chin Haur Indonesia, PT, PT/Rada Unii Europejskiej;

               —

               oddalenie skargi wniesionej w pierwszej instancji przez Chin Haur Indonesia, PT, PT o stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia (1); oraz

               —

               obciążenie Chin Haur Indonesia, PT, PT kosztami postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego.

         tytułem żądania ewentualnego,

               —

               przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania;

               —

               rozstrzygnięcie o kosztach postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      Zarzuty i główne argumenty

   Sąd dokonał błędnej interpretacji art. 13 ust. 1 rozporządzenia podstawowego (2) orzekając, że Rada nie posiadała dostatecznych dowodów, aby uznać, iż skarżąca dokonywała przeładunku. Wykładnia Sądu w zakresie przesłanek jakie muszą spełniać poszczególne przedsiębiorstwa w celu zwolnienia ich z rozszerzonych środków jest sprzeczna ze systematyką art. 13 rozporządzenia podstawowego (zarzut pierwszy).
   Twierdzenie Sądu, że na podstawie dokumentów przedłożonych Sądowi, Rada nie posiadała dowodów pozwalających jej na stwierdzenie w zaskarżonym rozporządzeniu, że skarżąca dokonywała przeładunku, nie jest odpowiednio uzasadnione. Ponadto, wbrew temu co stwierdzono w zaskarżonym wyroku, zważywszy, że występowanie przeładunku zostało prawidłowo wykazane na poziomie krajowym, a wniosek skarżącej o zastosowanie zwolnienia nie był uzasadniony, jedyny wniosek jaki Rada a następnie Sąd mogli wysnuć na postawie tych okoliczności, obejmował twierdzenie, że skarżąca dokonywała przeładunku. Sąd przyjmując odmienny wniosek przeinaczył fakty (zarzut drugi).

      (1)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 501/2013 z dnia 29 maja 2013 r. rozszerzające ostateczne cło antydumpingowe, nałożone rozporządzeniem wykonawczym (UE) nr 990/2011 na przywóz rowerów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, na przywóz rowerów wysyłanych z Indonezji, z Malezji, ze Sri Lanki i z Tunezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Indonezji, z Malezji, ze Sri Lanki i z Tunezji (Dz.U. L 153, s. 1)

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 343, s. 51)


title: Sprawa C-488/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Oradea (Rumunia) w dniu 4 listopada 2014 r. – SC Max Boegl România SRL i inni przeciwko RA Aeroportul Oradea i inni

text:
               26.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Oradea (Rumunia) w dniu 4 listopada 2014 r. – SC Max Boegl România SRL i inni przeciwko RA Aeroportul Oradea i inni
   (Sprawa C-488/14)
   (2015/C 026/12)
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Curtea de Apel Oradea

      Strony

      Strona skarżąca: SC Max Boegl România SRL, SC UTI Grup SA, Astaldi SpA, SC Construcții Napoca SA

      Strona pozwana: RA Aeroportul Oradea, SC Porr Construct SRL, Teerag-Asdag Aktiengesellschaft, SC Col-Air Trading SRL, AVZI SA, Trameco SA, Iamsat Muntenia SA

      Pytanie prejudycjalne

   Czy przepisy art. 1 ust. 1, 2 i 3 dyrektywy Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane (1) oraz przepisy art. 1 ust. 1, 2 i 3 dyrektywy Rady 92/13/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. koordynującej przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne odnoszące się do stosowania przepisów wspólnotowych w procedurach zamówień publicznych podmiotów działających w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji (2), zmienionych dyrektywą 2007/66/WE (3), należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one obowiązywaniu przepisów krajowych, które uzależniają dostęp do postępowań odwoławczych dotyczących decyzji instytucji zamawiających od obowiązku złożenia uprzednio „gwarancji należytego postępowania”, ustanowionej w art. 2711 i art. 2712 [Ordonanța de urgență a Guvernului (dekretu rządu)] nr 34/2006?

      (1)  Dz.U. L 395, s. 33.

      (2)  Dz.U. L 76, s. 14.

      (3)  Dyrektywa 2007/66/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 grudnia 2007 r. zmieniająca dyrektywy Rady 89/665/EWG i 92/13/EWG w zakresie poprawy skuteczności procedur odwoławczych w dziedzinie udzielania zamówień publicznych (Dz.U. L 335, s. 31).


title: Sprawa C-326/06: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 18 stycznia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/28

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 18 stycznia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-326/06) (1)

   (2007/C 82/61)

      Język postępowania: hiszpański

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 224 z 16.9.2006.


title: Sprawa T-850/16: Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2016 r. – QE/Eurojust

text:
               6.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/43

         Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2016 r. – QE/Eurojust
   (Sprawa T-850/16)
   (2017/C 038/57)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: QE (Gouvy, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck i S. Cherif)

      Strona pozwana: Eurojust

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               nakazanie, przed wydaniem orzeczenia, przedłożenia protokołu z posiedzenia z dnia 17 marca 2016 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji z dnia 22 kwietnia 2016 r. i z dnia 18 maja 2016 r.;

               —

               nakazanie Eurojustowi naprawienia szkody poniesionej przez QE oszacowanej, z zastrzeżeniem możliwości podwyższenia lub obniżenia w toku postępowania, na 20 000 EUR (dwadzieścia tysięcy euro), wraz z odsetkami od momentu wniesienia zażalenia z dnia 8 lipca 2016 r., obliczonymi na podstawie stopy procentowej stosowanej w odnośnym okresie przez Europejski Bank Centralny do podstawowych operacji refinansujących, powiększonej o dwa punkty procentowe;

               —

               obciążenie Eurojustu całością kosztów postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący braku podstawy prawnej, naruszenia prawa do bycia wysłuchanym, a także naruszenia zasady proporcjonalności, którymi to naruszeniami obarczona jest decyzja z dnia 22 kwietnia 2016 r.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 23 § 2 załącznika IX do regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej, oczywistego błędu w ocenie, naruszenia zasady proporcjonalności i obowiązku staranności, którymi to naruszeniami obarczona jest decyzja z dnia 18 maja 2016 r.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący nadużycia władzy i konfliktu interesów, którymi obarczone są obydwie zaskarżone decyzje.


title: Sprawa C-348/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen, Münster (Niemcy) w dniu 31 sierpnia 2009 r. — Pietro Infusino przeciwko Oberbürgermeisterin der Stadt Remscheid

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/27

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen, Münster (Niemcy) w dniu 31 sierpnia 2009 r. — Pietro Infusino przeciwko Oberbürgermeisterin der Stadt Remscheid
   (Sprawa C-348/09)
   2009/C 282/46
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen, Münster

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Pietro Infusino

      Strona pozwana: Oberbürgermeisterin der Stadt Remscheid

      Pytania prejudycjalne

   Czy zawarte w art. 28 ust. 3 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich (1), zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG pojęcie nadrzędnych względów bezpieczeństwa publicznego obejmuje tylko zagrożenie wewnętrznego i zewnętrznego bezpieczeństwa państwa rozumianego jako istnienie państwa wraz z jego instytucjami i istotnymi elementami władzy publicznej, zagrożenie przetrwania społeczeństwa i funkcjonowania stosunków zewnątrzpaństwowych oraz pokojowego współistnienia narodów?

      (1)  Dz. U. L 158, s. 77.


title: Sprawa C-186/06: Skarga wniesiona w dniu  18 kwietnia 2006 r. . — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               1.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 154/10

         Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2006 r.. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-186/06)
   (2006/C 154/21)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Komisję Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: D. Recchia i A. Alcover San Pedro, pełnomocnicy]

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że w związku z projektem uruchomienia nawadniania obszaru nawadnianego kanału Segarra-Garrigues Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 2, 3 i 4 ust. 1 i 4 dyrektywy Rady 79/409/EWG (1) w sprawie ochrony dzikiego ptactwa;

               —

               obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Państwa członkowskie nie mogą korzystać z faktu nieustanowienia przez nie obszarów specjalnej ochrony zgodnie z dyrektywą w celu podejmowania działań, które zagrażają jej celom, a w sytuacji, z jaką mamy do czynienia w niniejszej sprawie, gdy państwo członkowskie nie wyznaczyło OSOP (obszaru specjalnej ochrony ptactwa) tam, gdzie powinno było to uczynić, poziomem ochrony wymaganym w obszarze mającym znaczenie dla ptactwa jest poziom, o którym mowa w art. 4 ust. 4 dyrektywy.
   W związku z tym Komisja uważa, że Królestwo Hiszpanii, wszczynając i przeprowadzając postępowania prowadzące do wydania zezwolenia na projekt nawadniania kanału Segarra-Garrigues naruszyło art. 2, 3 i 4 ust. 1 i 4 dyrektywy.

      (1)  Dz.U. L 103, str. 1.


title: Sprawa C-448/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 11 sierpnia 2016 r. – Mohamed Barkan, Souad Asbai, Assia Barkan, Zakaria Barkan, Nousaiba Barkan/Air Nostrum L.A.M. S.A.

text:
               21.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 428/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 11 sierpnia 2016 r. – Mohamed Barkan, Souad Asbai, Assia Barkan, Zakaria Barkan, Nousaiba Barkan/Air Nostrum L.A.M. S.A.
   (Sprawa C-448/16)
   (2016/C 428/07)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Mohamed Barkan, Souad Asbai, Assia Barkan, Zakaria Barkan, Nousaiba Barkan

      Strona pozwana: Air Nostrum L.A.M. S.A.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 5 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 (1) z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „roszcze[ń] wynikając[ych] z umowy” obejmuje również roszczenie o odszkodowanie na podstawie art. 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (2) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91, które jest dochodzone wobec obsługującego przewoźnika lotniczego niebędącego stroną umowy zawartej z danym pasażerem?

               2)

               W zakresie, w jakim art. 5 pkt 1 rozporządzenia (WE) nr 44/2001 ma zastosowanie:
               Czy w przypadku przewozu osób w ramach dwóch lotów bez dłuższego przebywania w przesiadkowym porcie lotniczym miejsce docelowe pasażera należy uznać za miejsce wykonania zobowiązania również w rozumieniu art. 5 pkt 1 lit. b) tiret drugie rozporządzenia (WE) nr 44/2001 również wtedy, gdy dochodzone w skardze roszczenie o odszkodowanie, o którym mowa w art. 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004, jest oparte na zakłóceniu, które miało miejsce na pierwszej części trasy i skarga jest skierowana przeciwko przewoźnikowi lotniczemu obsługującemu pierwszy lot, który nie jest stroną umowy przewozu?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2001, L 12, s. 1)

      (2)  Dz.U. 2004, L 46, s. 1.


title: Sprawa T-276/04: Skarga wniesiona dnia 8 lipca 2004 r. przez Compagnie Maritime Belge N.V./S.A. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/32

         Skarga wniesiona dnia 8 lipca 2004 r. przez Compagnie Maritime Belge N.V./S.A. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-276/04)
   (2004/C 262/63)
   Język postępowania: francuski
   Dnia 8 lipca 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich przez Compagnie Maritime Belge N.V./S.A. z siedzibą w Antwerpii (Belgia), reprezentowaną przez Denisa Walbroecka, adwokata.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 30 kwietnia 2004 r. w sprawach: COMP/D2/32.450 i 32.448, nakładającej na skarżącą grzywnę za naruszenie artykułu 82 Traktatu WE lub co najmniej o znaczące zmniejszenie grzywny;

               —

               Zasądzenie kosztów od strony pozwanej.

         Zarzuty i główne argumenty
   Decyzją 93/82/EWG z dnia 23 grudnia 1992 r. Komisja, między innymi, nałożyła na skarżącą grzywnę w ramach postępowania według artykułów 85 i 86 (obecnie artykuły 81 i 82) Traktatu WE. W wyniku skargi złożonej przez skarżącą przeciwko tej decyzji, Trybunał Sprawiedliwości, w swoim wyroku z dnia 16 marca 2000 r. (1), stwierdził nieważność tej decyzji w zakresie, w jakim została na skarżącą nałożona grzywna. W następstwie tego wyroku, Komisja przyjęła obecnie zaskarżaną decyzję, nakładając na skarżącą grzywnę w wysokości 3.400.000 euro za te same wykroczenia.
   Na poparcie swojej skargi o stwierdzenie nieważności tej ostatniej decyzji, skarżąca zwraca przede wszystkim uwagę na to, że Komisja przyjęła tę drugą decyzję przy przekroczeniu rozsądnego terminu, utraciwszy zatem prawo do działania. Skarżąca utrzymuje również, że Komisja naruszyła jej prawo do obrony, otwierając ponownie postępowanie wyłącznie w zakresie kwestii grzywny. Według skarżącej, Komisja, wymierzając grzywnę, powinna dokonać ponownej oceny wykroczeń w momencie podejmowanie nowej decyzji i nie powinna była, jak w niniejszym przypadku, odnosić się do oceny faktów sprzed dwunastu lat. Skarżąca podnosi również, że grzywna jest niesprawiedliwa, w przypadku nieustalenia wykroczenia. Na koniec, strona skarżąca zwraca uwagę, że sporna grzywna jest dyskryminacyjna i nieproporcjonalna, gdyż została wymierzona z naruszeniem zwykłej praktyki Komisji oraz stanowiła nadużycie władzy. Skarżąca uważa, że nałożono na nią prawie całą grzywnę za domniemane nadużycie pozycji dominującej przez konferencję liniową, podczas gdy była ona w posiadaniu mniej niż jednej trzeciej udziałów.

      (1)  Sprawy połączone C-395/96 P oraz C-396/96 P.


title: Sprawa C-211/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bacău (Rumunia) w dniu 24 kwietnia 2017 r. – SC Topaz Development SRL/Constantin Juncu, Raisa Juncu, nazwisko panieńskie Cernica

text:
               31.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bacău (Rumunia) w dniu 24 kwietnia 2017 r. – SC Topaz Development SRL/Constantin Juncu, Raisa Juncu, nazwisko panieńskie Cernica
   (Sprawa C-211/17)
   (2017/C 249/28)
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Curtea de Apel Bacău

      Strony

      Strona skarżąca: SC Topaz Development SRL

      Strona pozwana: Constantin Juncu, Raisa Juncu, nazwisko panieńskie Cernica

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 3 ust. 2 i art. 4 ust. 1 [dyrektywy 93/13/EWG] (1) należy interpretować i stosować w ten sposób, że w okolicznościach takich jak w postępowaniu głównym – przedstawionych przez stronę skarżącą-pozwaną, która powołała się na orzecznictwo krajowe (wyrok nr 1646 z dnia 18 kwietnia 2011 r. wydany w postępowaniu kasacyjnym przez Înalta Curte de Casație și Justiție, Secția comercială [sąd kasacyjny, wydział gospodarczy] i wyrok nr 466 z dnia 6 kwietnia 2016 r. wydany w postępowaniu odwoławczym przez Curtea de Apel Bacău [sąd apelacyjny w Bacău] w sprawie nr 3364/110/2014), i w których fakt, że dowód uzgodnienia wszystkich warunków umowy przedwstępnej zawartej przez strony wynika z samej tylko okoliczności, że skarżący-pozwani działający w charakterze konsumentów przyjęli te warunki z chwilą podpisania umowy przedwstępnej sporządzonej wcześniej przez dewelopera, a następnie poświadczonej notarialnie – domniemanie nieuzgodnienia warunków sporządzonych wcześniej przez przedsiębiorcę zostało zasadniczo obalone w drodze przeciwdowodu?

               2)

               Czy są zasadniczo objęte zakresem stosowania warunków określonych w lit. d), e), f) i i) załącznika do dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich rodzaje warunków zawarte w umowach przedwstępnych sprzedaży, sporządzonych wcześniej przez deweloperów, którzy, tak jak skarżąca-pozwana, są przedsiębiorcami, a w szczególności warunki określone w pkt 3.2.2 i 7.1 umowy przedwstępnej sprzedaży zawartej przez strony sporu regulujące klauzulę przepadku czwartego stopnia i klauzulę kar umownych ustanowionych wyłącznie na korzyść przyrzekającego-sprzedawcy?

               3)

               Czy art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować i stosować w ten sposób, że, w przypadku gdy odpowiedź Trybunału na drugie pytanie będzie twierdząca, nie pozwala on (zabrania) sądowi krajowemu na zmianę stosownych warunków uznanych za nieuczciwe poprzez stwierdzenie, że klauzula przepadku czwartego stopnia może znaleźć zastosowanie na warunkach odmiennych od tych zawartych w umowie przedwstępnej (np. nie z powodu jakiegokolwiek opóźnienia w płatnościach czy braku zapłaty – niezależnie od wysokości kwoty, lecz jedynie w odniesieniu do określonych kwot, zapłaconych z opóźnieniem lub niezapłaconych, które zostaną uznane przez sąd za znaczące w każdym poszczególnym przypadku), oraz zmniejszenie (ograniczenie) wysokości kar umownych do kwot uiszczonych tytułem zadatku przez przyjmującego przyrzeczenie-kupującego do chwili uruchomienia klauzuli przepadku? Czy w takiej sytuacji sąd krajowy może ograniczyć się wyłącznie do ustalenia, że takie warunki nie znajdują zastosowania do zainteresowanego konsumenta?

      (1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. 1993, L 95, s. 29).


title: Sprawa T-315/05: Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2005 r. — ADOMEX International B. V. przeciwko Komisji

text:
               12.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/24

         Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2005 r. — ADOMEX International B. V. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-315/05)
   (2005/C 281/45)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: ADOMEX International B. V. [Przedstawiciel(-e): adwokaci G. Van der Wal i T. Boesmans]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2005) 592 wersja ostateczna z dnia 16 marca 2005 r. w sprawie N 372/2003;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca jest importerem i hurtownikiem w branży hodowli kwiatów i sprowadza do Niderlandów różne rodzaje roślin liściowych ciętych, w szczególności z krajów trzecich, w celu dalszej dystrybucji.
   Skarży ona decyzję Komisji w sprawie niepodnoszenia zarzutów wobec zmiany systemu pomocy w branży hodowli kwiatów, który został zatwierdzony w ramach spraw N 766/95 i NN 84/00. System ten dotyczy rozporządzenia w sprawie branżowej opłaty za wyroby z branży hodowli kwiatów (Vakheffing Bloemkwerkerijproducten), która pobierana jest przez Productschap Tuinbouw, organizację ogrodniczą należącą do niderlandzkiej publiczno-prawnej organizacji przedsiębiorstw.
   Na uzasadnienie skargi skarżąca podnosi, że Komisja niesłusznie nie poddała zbadaniu, czy ten system pomocy jest zgodny ze wspólnym rynkiem i czy nie narusza art. 23 i 25 WE. Tym samym naruszony został również obowiązek uzasadnienia na podstawie art. 253 WE.
   Skarżąca dodaje, że zaskarżona decyzja narusza art. 23 i 25 WE. W przypadku zatwierdzonego przez Komisję systemu pomocy nie chodzi o podatek wewnętrzny w rozumieniu art. 90 WE, lecz o opłatę o skutku równoważnym z cłem w rozumieniu art. 23 i 25 WE. Wynika to z tego, że opłata nie obciąża na tym samym etapie obrotu i na podstawie tych samych okoliczności powodujących powstanie obowiązku podatkowego w taki sam sposób wyrobu krajowego i przywożonego oraz że brak jest krajowej produkcji takiego samego rodzaju lub konkurencyjnej, wobec czego nie można mówić o systemie opłat wewnętrznych.
   Skarżąca uważa poza ty, że decyzja Komisji jest niezrozumiała lub co najmniej niewystarczająco uzasadniona i dlatego narusza art. 253 WE. Komisja odsyła w tej decyzji do wcześniejszych decyzji, które nie miały uzasadnienia lub w których zatwierdza ona całkiem odmienne opłaty niż te, których dotyczy zaskarżona decyzja. Poza tym można dostrzec m.in. oczywisty błąd Komisji w ustaleniach faktycznych, ponieważ stwierdza ona w decyzji, że odnośna opłata nie obciąża wyroby przywożonych.
   W końcu skarżąca podnosi, że jako zainteresowana strona nie otrzymała możliwości przedstawienia swoich uwag i nie mogła wykonać swoich praw proceduralnych na podstawie art. 88 ust. 2 WE.


title: Sprawa T-442/12: Wyrok Sądu z dnia 1 czerwca 2017 r. – Changmao Biochemical Engineering/Rada [Dumping — Przywóz kwasu winowego pochodzącego z Chin — Zmiana ostatecznego cła antydumpingowego — Częściowy przegląd okresowy — Status przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej — Koszty ważniejszych nakładów właściwie odzwierciedlające wartości rynkowe — Zmiana okoliczności — Obowiązek uzasadnienia — Termin na wydanie decyzji dotyczącej statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej — Prawo do obrony — Artykuł 20 ust. 2 rozporządzenia (WE) 1225/2009]

text:
               24.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/43

         Wyrok Sądu z dnia 1 czerwca 2017 r. – Changmao Biochemical Engineering/Rada
   (Sprawa T-442/12) (1)

   ([Dumping - Przywóz kwasu winowego pochodzącego z Chin - Zmiana ostatecznego cła antydumpingowego - Częściowy przegląd okresowy - Status przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej - Koszty ważniejszych nakładów właściwie odzwierciedlające wartości rynkowe - Zmiana okoliczności - Obowiązek uzasadnienia - Termin na wydanie decyzji dotyczącej statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej - Prawo do obrony - Artykuł 20 ust. 2 rozporządzenia (WE) 1225/2009])
   (2017/C 239/53)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Changmao Biochemical Engineering Co. Ltd (Changzhou, Chiny) (przedstawiciele: adwokaci E. Vermulst, S. Van Cutsem, F. Graafsma i J. Cornelis)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: S. Boelaert, pełnomocnik, wspierana początkowo przez adwokata G. Berrischa I N. Chesaites, barrister, a następnie przez G. Berrischa i B. Byrne’a, solicitor, i wreszcie przez adwokat N. Tuominen)

      Interwenienci popierający żądania strony pozwanej: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo M. França i A. Stobiecka-Kuik, następnie M. França i J.-F. Brakeland, pełnomocnicy) i Distillerie Bonollo SpA (Formigine, Włochy), Industria Chimica Valenzana SpA (Borgoricco, Włochy), Distillerie Mazzari SpA (Sant’Agata sul Santerno, Włochy), Caviro Distillerie Srl (Faenza, Włochy) i Comercial Química Sarasa, SL (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: R. MacLean, solicitor)

      Przedmiot

   Żądanie, na podstawie art. 263 TFUE, stwierdzenia nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 626/2012 z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zmiany rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 349/2012 nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz kwasu winowego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. 2012, L 182, s. 1) w zakresie mającym zastosowanie do skarżącej.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 626/2012 z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zmiany rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 349/2012 nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz kwasu winowego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej w zakresie, w jakim ma ono zastosowanie do Changmao Biochemical Engineering Co. Ltd.

               2)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa połowę kosztów poniesionych przez Changmao Biochemical Engineering oraz własne koszty.

               3)

               Changmao Biochemical Engineering pokrywa połowę własnych kosztów.

               4)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

               5)

               Distillerie Bonollo SpA, Industria Chimica Valenzana SpA, Distillerie Mazzari SpA, Caviro Distillerie Srl i Comercial Química Sarasa, SL pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 366 z 24.11.2012.


title: Sprawa T-366/17: Skarga wniesiona w dniu 5 czerwca 2017 – Polska przeciwko Komisji

text:
               31.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/44

         Skarga wniesiona w dniu 5 czerwca 2017 – Polska przeciwko Komisji
   (Sprawa T-366/17)
   (2017/C 249/60)
   Język postępowania: Polski

      Strony

      Strona skarżąca: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciel: B. Majczyna, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 23 marca 2017 r. (notyfikowanej jako dokument nr C (2017) 1904 w dniu 24 marca 2017 r.) dotyczącej odmowy wniesienia wkładu finansowego z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego na rzecz dużego projektu „Uruchomienie produkcji nowej generacji silnika diesla przez Volkswagen Motor Polska”, stanowiącego część Programu Operacyjnego „Innowacyjna Gospodarka”, objętego pomocą strukturalną w ramach celu Konwergencja w Polsce,

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej1 kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący błędnej oceny projektu „Uruchomienie produkcji nowej generacji silnika diesla przez Volkswagen Motor Polska” poprzez przyjęcie, że projekt ten nie zapewnia spójności z priorytetami programu operacyjnego „Innowacyjna Gospodarka” (osią priorytetową IV tego programu), a w konsekwencji że nie spełnia wymogów art. 41 ust. 1 rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz.U. 2006, L 210, str. 25), a to ze względu na brak innowacyjności.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 41 ust. 2 rozporządzenia nr 1083/2006 poprzez rażące przekroczenie terminu oceny projektu.


title: Sprawa F-148/15: Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2015 r. – ZZ/Komisja

text:
               15.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 59/52

         Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2015 r. – ZZ/Komisja
   (Sprawa F-148/15)
   (2016/C 059/60)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat P. Vanden Casteele)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowej konkursu EPSO/AD/306/15 – francuskojęzyczni prawnicy lingwiści (AD7) w sprawie niedopuszczenia skarżącego do następnego etapu konkursu ze względu na to, że nie miał on poziomu wykształcenia odpowiadającego pełnemu kształceniu prawnemu ukończonemu w belgijskiej, francuskiej czy luksemburskiej placówce szkoły wyższej.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji o wyborze i powołaniu, wydanych w ramach „Ogłoszenia o konkursie otwartym EPSO/AD/306/15 w oparciu o świadectwa posiadanych kwalifikacji oraz egzaminy” dla „prawników lingwistów (AD 7) z językiem francuskim (FR)” (Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej, 21 maja 2015 r.), w tym decyzji, przywołanej w poczcie elektronicznej z dnia 24 września 2015 r. skierowanej do skarżącego, zgodnie z którą „po rozpatrzeniu Pańskiej kandydatury, (…) komisja konkursowa wspomnianego konkursu nie może dopuścić Pana do kolejnego etapu konkursu.”


title: Sprawa F-88/09: Skarga wniesiona w dniu 23 października 2009 r. — Z przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/80

         Skarga wniesiona w dniu 23 października 2009 r. — Z przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości
   (Sprawa F-88/09)
   2010/C 24/154
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Z (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i M. Vandenbussche)

      Strona pozwana: Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich

      Przedmiot i opis sporu

   Po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji o przeniesieniu skarżącej w interesie służby do innej dyrekcji, a po drugie, zasądzenie od strony pozwanej zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 18 grudnia 2008 r. o przeniesieniu skarżącej do dyrekcji biblioteki ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2009 r.;

               —

               w razie potrzeby stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 9 lipca 2009 r., doręczonej w dniu 13 lipca 2009 r., oddalającej zażalenie;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej kwoty 50 000 EUR z tytułu zadośćuczynienia za doznaną krzywdę;

               —

               obciążenie Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.


title: Sprawa C-461/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te ’s-Hertogenbosch (Niderlandy) w dniu 15 października 2012 r. — Granton Advertising BV przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst Haaglanden/kantoor Den Haag

text:
               12.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/30

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te ’s-Hertogenbosch (Niderlandy) w dniu 15 października 2012 r. — Granton Advertising BV przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst Haaglanden/kantoor Den Haag
   (Sprawa C-461/12)
   2013/C 9/51
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Gerechtshof te ’s-Hertogenbosch

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Granton Advertising BV

      Strona pozwana: Inspecteur van de Belastingdienst Haaglanden/kantoor Den Haag

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy termin »inne rodzaje papierów wartościowych« występujący w art. 13 część B lit. d) pkt [5] szóstej dyrektywy 77/388/EWG (1) (obecnie od dnia 1 stycznia 2007 r. art. 135 ust. 1 lit. f) ósmej dyrektywy 2006/112/WE (2) w zmienionej wersji) należy interpretować w ten sposób, że obejmuje on kartę Granton, którą można przenieść na osobę trzecią i która jest wykorzystywana do (częściowej) zapłaty za towary i usługi, a jeśli tak, to czy wystawianie i sprzedaż takiej karty są zwolnione z podatku obrotowego?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, czy termin »inne papiery handlowe« występujący w art. 13 część B lit. d) pkt 3 szóstej dyrektywy 77/388/EWG (obecnie od dnia 1 stycznia 2007 r. art. 135 ust. 1 lit. d) ósmej dyrektywy 2006/112/WE w zmienionej wersji) należy interpretować w ten sposób, że obejmuje on kartę Granton, którą można przenieść na osobę trzecią i która jest wykorzystywana do (częściowej) zapłaty za towary i usługi, a jeśli tak, to czy wystawianie i sprzedaż takiej karty są zwolnione z podatku obrotowego?

               3)

               Jeżeli karta Granton jest »innym papierem wartościowym« lub „innym papierem handlowym” we wskazanym powyżej rozumieniu, to czy okoliczność, że w praktyce iluzoryczne jest pobieranie przy okazji korzystania z tej karty podatku obrotowego od (stosunkowej części) wynagrodzenia uiszczonego za kartę, ma znaczenie dla kwestii, czy jej wystawianie i sprzedaż są zwolnione z podatku obrotowego?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1).

      (2)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1).


title: Sprawy połączone C-485/03 do C-490/03: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 grudnia 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii (Pomoc państwa — System pomocy — Niezgodność ze wspólnym rynkiem — Termin wykonania decyzji Komisji — Zniesienie systemu pomocy — Zawieszenie jeszcze niewypłaconej pomocy — Odzyskanie przekazanej pomocy — Całkowita niemożność wykonania)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/1

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 grudnia 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawy połączone C-485/03 do C-490/03) (1)

   (Pomoc państwa - System pomocy - Niezgodność ze wspólnym rynkiem - Termin wykonania decyzji Komisji - Zniesienie systemu pomocy - Zawieszenie jeszcze niewypłaconej pomocy - Odzyskanie przekazanej pomocy - Całkowita niemożność wykonania)
   (2006/C 331/02)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: F. Castillo de la Torre i J.L. Buendía Sierra, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii (Przedstawiciel: N. Díaz Abad, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Nieprzyjęcie w przewidzianym terminie wszystkich środków niezbędnych w celu zastosowania się do przepisów zawartych w art. 2 i 3 decyzji Komisji z dnia 11 lipca 2001 r. dotyczącej programu pomocy państwa, który Hiszpania wprowadziła na rzecz przedsiębiorstw z prowincji Álava w postaci ulgi podatkowej w wysokości 45 % kwoty inwestycji (notyfikowanej jako dokument nr C(2001) 1759) (Dz.U. 2002 L 296, str. 1) — Przepisy podatkowe Territorio Histórico de Álava — Obowiązek odzyskania wypłaconej już pomocy i obowiązek zniesienia przyszłych wypłat
   Sentencja

               1)

               Nie przyjmując w wyznaczonym terminie niezbędnych środków w celu dostosowania się do przepisów art. 2 i 3 każdej z następujących decyzji:

                           —

                           2002/820/WE z dnia 11 lipca 2001 r. dotyczącej programu pomocy państwa, który Hiszpania wprowadziła na rzecz przedsiębiorstw z prowincji Álava w postaci ulgi podatkowej w wysokości 45 % kwoty inwestycji (sprawa C-485/03);

                           —

                           2002/892/WE z dnia 11 lipca 2001 r. dotyczącej programu pomocy państwa, który Hiszpania wprowadziła na rzecz niektórych nowo utworzonych przedsiębiorstw w prowincji Álava (sprawa C-488/03);

                           —

                           2003/27/WE z dnia 11 lipca 2001 r. dotyczącej programu pomocy państwa, który Hiszpania wprowadziła na rzecz przedsiębiorstw z prowincji Vizcaya w postaci ulgi podatkowej w wysokości 45 % kwoty inwestycji (sprawa C-487/03);

                           —

                           2002/806/WE z dnia 11 lipca 2001 r. dotyczącej programu pomocy państwa, który Hiszpania wprowadziła na rzecz niektórych nowo utworzonych przedsiębiorstw w prowincji Vizcaya (sprawa C-490/03);

                           —

                           2003/894/WE z dnia 11 lipca 2001 r. dotyczącej programu pomocy państwa, który Hiszpania wprowadziła na rzecz przedsiębiorstw z prowincji Guipúzcoa w postaci ulgi podatkowej w wysokości 45 % kwoty inwestycji (sprawa C-486/03) i

                           —

                           2002/540/WE z dnia 11 lipca 2001 r. dotyczącej programu pomocy państwa, który Hiszpania wprowadziła na rzecz niektórych nowo utworzonych przedsiębiorstw w prowincji Guipúzcoa (sprawa C-489/03).

                     Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tych decyzji.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami.

      (1)  Dz.U. C z 24.1.2004.


title: Sprawa T-669/15 R: Postanowienie prezesa Sądu z dnia 17 grudnia 2015 r. – Lysoform Dr. Hans Rosemann i in./ECHA [Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — REACH — Udostępnianie produktów biobójczych na rynku i ich stosowanie — Wpisanie spółki jako dostawcy substancji czynnej do wykazu przewidzianego w art. 95 rozporządzenia (UE) nr 582/2012 — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru]

text:
               15.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 59/20

         Postanowienie prezesa Sądu z dnia 17 grudnia 2015 r. – Lysoform Dr. Hans Rosemann i in./ECHA
   (Sprawa T-669/15 R)
   ([Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - REACH - Udostępnianie produktów biobójczych na rynku i ich stosowanie - Wpisanie spółki jako dostawcy substancji czynnej do wykazu przewidzianego w art. 95 rozporządzenia (UE) nr 582/2012 - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru])
   (2016/C 059/22)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Skarżące: Lysoform Dr. Hans Rosemann GmbH (Berlin, Niemcy); Ecolab Deutschland GmbH (Monheim am Rhein, Niemcy); Schülke & Mayr GmbH (Norderstedt, Niemcy); Diversey Europe Operations BV (Utrecht, Niderlandy) (przedstawiciele: K. Van Maldegem, M. Grunchard i P. Sellar, adwokaci)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) (przedstawiciele: C. Buchanan i W. Broere, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji ECHA z dnia 16 lipca 2015 r. w sprawie wpisania spółki B. jako dostawcy substancji czynnej do wykazu przewidzianego w art. 95 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 582/2012 z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie udostępniania na rynku i stosowania produktów biobójczych (Dz.U. L 167, p. 1).

      Sentencja

               1)

               Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-68/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Ordinario di Aosta (Włochy) w dniu 10 lutego 2014 r. – Equitalia Nord SpA przeciwko CLR di Camelliti Serafino & C. Snc

text:
               7.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Ordinario di Aosta (Włochy) w dniu 10 lutego 2014 r. – Equitalia Nord SpA przeciwko CLR di Camelliti Serafino & C. Snc
   (Sprawa C-68/14)
   2014/C 102/33
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Ordinario di Aosta

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Equitalia Nord SpA

      Strona pozwana: CLR di Camelliti Serafino & C. Snc

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 3 ust. 1 i 4 włoskiego rozporządzenia z mocą ustawy nr 95 z dnia 6 lipca 2012 r. częściowo zmienionego ustawą przekształcającą nr 135 z dnia 7 sierpnia 2012 r. w części, w której przewiduje, że „ze względu na wyjątkową sytuację gospodarczą i uwzględniając priorytetowy charakter konieczności osiągnięcia celów ograniczenia wydatków publicznych, od dnia wejścia w życie niniejszego aktu, w latach 2012, 2013 i 2014 aktualizacja zmian wskaźników Istituto nazionale di statistica przewidziana w obowiązujących przepisach, nie ma zastosowania do czynszu należnego od organów administracji wpisanych do ujednoliconego sprawozdania gospodarczego administracji publicznej, określanych przez Istituto nazionale di Statistica zgodnie z art. 1 ust. 3 ustawy nr 196 z dnia 31 grudnia 2009 r. oraz do czynszu należnego od niezależnych organów, w tym od Commissione nazionale per le società e la borsa (Consob) w odniesieniu do najmu nieruchomości na cele instytucjonalne” i ponadto w ust. 4, że „w celu ograniczenia wydatków publicznych, w odniesieniu do umów najmu, których przedmiotem są nieruchomości wykorzystywane na cele instytucjonalne, zawartych przez organy administracji centralnej, określane przez Istituto nazionale di statistica zgodnie z art. 1 ust. 3 ustawy nr 196 z dnia 31 grudnia 2009 r. oraz umów najmu zawartych przez niezależne organy w tym przez Commissione nazionale per le società e la borsa (Consob), czynsz najmu podlega zmniejszeniu od dnia 1 stycznia 2015 r. o 15% w stosunku do obecnie płaconej kwoty” natomiast „od dnia wejścia w życie ustawy przekształcającej niniejsze rozporządzenie, zmniejszenie o którym mowa w poprzednim zdaniu ma w każdym razie zastosowanie do umów wygasłych lub odnowionych po tym dniu”, jest niezgodny z art. 106 ust. 1 i 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, ponieważ może zapewniać podmiotom działającym w warunkach konkurencji nieuzasadnioną i dyskryminującą korzyść w stosunku do innych podmiotów wykonujących tę samą działalność, lecz niebędących beneficjentami rozpatrywanego przepisu?

               2)

               Czy ponadto przepis ten można uznać za „pomoc państwa” w rozumieniu i dla celów art. 107 ust. 1 TFUE, ponieważ może on zapewniać podmiotom działającym w warunkach konkurencji nieuzasadnioną i dyskryminującą korzyść w stosunku do innych podmiotów wykonujących tę samą działalność, lecz niebędących beneficjentami rozpatrywanego przepisu?


title: Sprawa F-57/07: Skarga wniesiona w dniu 5 czerwca 2007 r. — Wiedmann przeciwko Parlamentowi

text:
               4.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/45

         Skarga wniesiona w dniu 5 czerwca 2007 r. — Wiedmann przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-57/07)
   (2007/C 183/87)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Thomas Wiedmann (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i E. Marchal, adwokaci)

      Strona pozwana: Parlament Europejski
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 26 czerwca 2006 r. dotyczącej powołania skarżącego na urzędnika Wspólnot Europejskich w grupie zaszeregowania AD6, stopień 1;

               —

               obciążenie Parlamentu kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W uzasadnieniu skargi skarżący podnosi zarzuty bardzo zbliżone do zarzutów podniesionych w sprawie F-12/06 (1).

      (1)  Dz.U. C 86 z 8.4.2006, s. 48.


title: Sprawa F-13/09: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 12 maja 2010 r. — Peláez Jimeno przeciwko Parlamentowi (Służba publiczna — Urzędnicy — Uprzednie zażalenie — Termin na wniesienie zażalenia — Przekroczenie terminu — Dowód — Były członek personelu tymczasowego — Powołanie na urzędnika — Artykuł 5 ust. 4 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego — Równość traktowania)

text:
               31.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/53

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 12 maja 2010 r. — Peláez Jimeno przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-13/09) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Uprzednie zażalenie - Termin na wniesienie zażalenia - Przekroczenie terminu - Dowód - Były członek personelu tymczasowego - Powołanie na urzędnika - Artykuł 5 ust. 4 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego - Równość traktowania)
   2010/C 209/81
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Peláez Jimeno (Relegem-Asse, Belgia) (przedstawiciel: adwokat M. Casado García-Hirschfeld)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: początkowo C. Burgos i K. Zejdová, następnie K. Zejdová i S. Seyr, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego zaszeregowującej skarżącą jako urzędnika w okresie próbnym do grupy zaszeregowania i stopnia niższych od zajmowanych przez nią w charakterze członka personelu tymczasowego.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Peláez Jimeno zostaje obciążona całością kosztów postępowania.

      (1)  Dz.U. C 90 z 18.4.2009, s. 40.


title: Sprawa C-369/07: Skarga wniesiona w dniu 3 sierpnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/22

         Skarga wniesiona w dniu 3 sierpnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-369/07)
   (2007/C 269/44)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: E. Righini i I. Chatzigiannis)

      Strona pozwana: Republika Grecka
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że nie wydając środków w celu wykonania wyroku Trybunału z dnia 12 maja 2005 r. w sprawie C-415/03, w którym orzekł on, że Grecja nie wykonała zobowiązań, które ciążą na niej na mocy art. 3 decyzji z 2002 r. dotyczącej pomocy państwa przyznanej Olympiaki Aeroporia przez Grecję, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom państwa członkowskiego, które ciążą na niej na mocy tej decyzji oraz art. 228 ust. 1 WE;

               —

               nałożenie na Republikę Grecką obowiązku zapłaty na rzecz Komisji zaproponowanej przez nią okresowej kary pieniężnej w wysokości 53 611 EUR za każdy dzień zwłoki w wykonaniu wyroku wydanego w sprawie C-415/03 i dotyczącego decyzji z 2002 r. począwszy od dnia, w którym zostanie wydany wyrok w niniejszej sprawie aż do dnia, w którym zostanie wykonany wyrok wydany w sprawie C-415/03;

               —

               nałożenie na Republikę Grecką obowiązku zapłaty kwoty ryczałtowej, która zostanie obliczona poprzez pomnożenie kwoty za każdy dzień i liczby dni, w których trwało uchybienie, począwszy od dnia, w którym został wydany wyrok w sprawie C-415/03 aż do dnia, w którym zostanie wydany wyrok w niniejszej sprawie w odniesieniu do decyzji z 2002 r.

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

               1.

               W wyroku z dnia 12 maja 2005 r. w sprawie C-415/03 Trybunał uznał, że nie podejmując w nakazanym terminie wszystkich niezbędnych kroków w celu odzyskania pomocy uznanej za bezprawną i niezgodną ze wspólnym rynkiem, z wyjątkiem pomocy dotyczącej składek na rzecz krajowej instytucji zabezpieczenia społecznego, zgodnie z art. 3 decyzji Komisji 2003/372/WE z dnia 11 grudnia 2002 r. w sprawie pomocy przyznanej Olympic Airways przez Grecję, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tegoż art. 3.

               2.

               Zważywszy, że Republika Grecka nie zgłosiła służbom Komisji żadnego środka służącego wykonaniu wyroku Trybunału w sprawie C-415/03 pomimo innych zapewnień władz greckich i że nie przystąpiła jeszcze do odzyskania pomocy uznanej za niezgodną z decyzją z 2002 r., Komisja postanowiła wnieść do Trybunału skargę na mocy art. 228 WE.

               3.

               Zgodnie z art. 228 WE i orzecznictwem Trybunału, ponieważ państwo członkowskie nie podjęło środków w celu wykonania wyroku Trybunału w wyznaczonym przez Komisję terminie a Komisja wniosła skargę do Trybunału, wskazuje ona wysokość ryczałtu lub okresowej kary pieniężnej do zapłacenia przez państwo członkowskie, jaką uzna za odpowiednią do okoliczności. Ostateczna decyzja w sprawie okresowych kar pieniężnych przewidziana w art. 228 WE należy jednak do Trybunału, który ma w tym względzie nieograniczone prawo do orzekania.

               4.

               Zarówno kwota okresowej kary pieniężnej, jak i wysokość ryczałtu zaproponowana przez Komisję Trybunałowi w ramach skargi zostały określone w oparciu o metodę ustanowioną w komunikacie Komisji z dnia 13 grudnia 2005 r. w sprawie wykonania art. 228 WE.


title: Sprawa C-591/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 25 listopada 2011 r. — Gas Natural SDG, SA, Bizcaia Energia, SL przeciwko Administración del Estado, Endesa S.A., Hidroeléctrica del Cantábrico, S.A. i Iberdrola, S.A.

text:
               11.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 39/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 25 listopada 2011 r. — Gas Natural SDG, SA, Bizcaia Energia, SL przeciwko Administración del Estado, Endesa S.A., Hidroeléctrica del Cantábrico, S.A. i Iberdrola, S.A.
   (Sprawa C-591/11)
   2012/C 39/18
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Tribunal Supremo

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Gas Natural SDG i SA, Bizcaia Energia, SL

      Strona pozwana: Administración del Estado, Endesa S.A., Hidroeléctrica del Cantábrico, S.A. i Iberdrola, S.A.

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 10 dyrektywy 2003/87/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się stosowaniu krajowych przepisów, takich jak analizowane w niniejszej sprawie, których celem i skutkiem jest obniżenie wynagrodzenia za działalność związaną z produkcją energii elektrycznej o kwotę odpowiadającą wartości bezpłatnie przydzielonych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych w odpowiednim okresie?

      (1)  Dz.U. L 275, s. 32.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 września 2004 r. w sprawie C-385/02: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa — Dyrektywa 93/37/EWG — Zamówienia publiczne na roboty budowlane — Procedura negocjacyjna bez uprzedniej publikacji ogłoszenia o zamówieniu)

text:
               6.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 273/4

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 14 września 2004 r.
   w sprawie C-385/02: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa - Dyrektywa 93/37/EWG - Zamówienia publiczne na roboty budowlane - Procedura negocjacyjna bez uprzedniej publikacji ogłoszenia o zamówieniu)
   (2004/C 273/07)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie C-385/02 Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: K. Wiedner i R. Amorosi) przeciwko Republice Włoskiej (pełnomocnik: M. Fiorilli) mającej za przedmiot skargę na uchybienie zobowiązaniom w trybie art. 226 WE, która wpłynęła do Trybunału w dniu 28 października 2002 r., Trybunał (druga izba) w składzie: C.W.A. Timmermans, Prezes izby, J.-P. Puissochet, J. N. Cucha Rodrigues (sprawozdawca) oraz R. Schintgen i N. Colneric, sędziowie, rzecznik generalny: J. Kokott, sekretarz: M. Múgica Arzamendi, główny administrator, wydał w dniu 14 września 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               W związku z tym, że Magistrato per il Po di Parma, lokalny organ Ministerstwa Robót Publicznych (obecnie Ministerstwa Infrastruktury i Transportu) udzielił zamówienia publicznego na ukończenie budowy zbiorników retencyjnych służących do zatrzymywania nadmiaru wód cieku wodnego Parma w okolicach Marano (gmina Parma), jak również na prace związane z wybudowaniem i pracami wykończeniowymi zbiorników retencyjnych dla cieku wodnego Enza, służących także do zatrzymywania fal powodziowych cieku wodnego Terdoppio na południowy zachód od Cerano, poprzez procedurę negocjacyjną bez uprzedniej publikacji ogłoszenia o zamówieniu, w sytuacji, w której nie zostały spełnione po temu warunki, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, jakie ciążą na niej na mocy dyrektywy Rady 93/37/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącej koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane;

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 323 z 21.12.2002.


title: Sprawa C-365/10: Skarga wniesiona w dniu 22 lipca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Słowenii

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/19

      Skarga wniesiona w dniu 22 lipca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Słowenii
      (Sprawa C-365/10)
      ()
      (2010/C 288/32)
      Język postępowania: słoweński

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Alcover San Pedro i D. Kukovec, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Republika Słowenii

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  ponieważ w trakcie kolejnych lat przekraczano dopuszczalne wartości rocznego i dziennego stężenia pyłu PM10 w otaczającym powietrzu, stwierdzenie, że Republika Słowenii naruszyła zobowiązania, które na niej ciążą na mocy art. 5 ust. 1 dyrektywy Rady 1999/30/WE z dnia 22 kwietnia 1999 r. odnoszącej się do wartości dopuszczalnych dla dwutlenku siarki, dwutlenku azotu i tlenków azotu oraz pyłu i ołowiu w otaczającym powietrzu (1), obowiązujących od dnia 11 czerwca 2010 r. na podstawie art. 13 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/50/WE z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie jakości powietrza i czystego powietrza dla Europy (2);

                  —

                  obciążenie Republiki Słowenii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Z rocznego sprawozdania Republiki Słowenii w zakresie przestrzegania dopuszczalnych dziennych i rocznych wartości stężenia pyłu PM10 w otaczającym powietrzu wynika, że w Słowenii w latach 2005, 2006 i 2007 w strefach SI1, SI2 i SI4 oraz w aglomeracjach SIL i SIM zostały przekroczone dopuszczalne wartości dziennego i rocznego stężenia pyłu PM10 w otaczającym powietrzu. Komisja Europejska nie otrzymała żadnej informacji dotyczącej obowiązku stosowania wartości dopuszczalnych zgodnie z art. 22 ust. 2 dyrektywy 2008/50/WE.

         (1)  Dz.U L 163, s. 41.

         (2)  Dz.U L 152, s. 1.


title: Sprawa T-525/08: Skarga wniesiona w dniu 1 grudnia 2008 r. — Poste Italiane przeciwko Komisji

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/52

         Skarga wniesiona w dniu 1 grudnia 2008 r. — Poste Italiane przeciwko Komisji
   (Sprawa T-525/08)
   (2009/C 44/92)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Poste Italiane (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: A. Fratini, A. Sandulli, i F. Filpo, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uwzględnienie skargi i stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 16 lipca 2008 r. w sprawie pomocy państwa C 42/2006, jaką Włochy wdrożyły w celu oprocentowania otwartych w Skarbie Państwa kont bieżących Poste Italiane, dotychczas niepublikowanej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Niniejsza skarga jest skierowana przeciwko decyzji Komisji z dnia 16 lipca 2008 r. w sprawie pomocy C-42/2006, jaką Włochy wdrożyły w celu oprocentowania otwartych w Skarbie Państwa kont bieżących Poste Italiane. W decyzji tej Komisja uznała za niezgodną ze wspólnym rynkiem pomoc związaną z oprocentowaniem otwartych w Skarbie Państwa kont bieżących Poste Italiane, ustanowioną w ustawie nr 266 z dnia 23 grudnia 2005 r. oraz w porozumieniu zawartym w dniu 23 lutego 2006 r. między włoskim Ministrem Gospodarki i Finansów a Poste Italiane, którą to pomoc Włochy wdrożyły bezprawnie z naruszeniem art. 90 ust. 3 WE; Komisja w decyzji tej nakazała też odzyskanie tej pomocy.
   Na poparcie swych żądań skarżąca podnosi:

               —

               naruszenie art. 253 i 87 ust. 1 WE ze względu na popełnienie przez Komisję błędu co do okoliczności faktycznych oraz oczywistego błędu w ocenie w zakresie dotyczącym zastosowania kryterium starannego pożyczkobiorcy, w efekcie czego przyjęta została stopa, jakiej zażądanoby od pożyczkobiorcy prywatnego;

               —

               naruszenie art. 87 ust. 1 WE ze względu na popełnienie przez Komisję oczywistego błędu w ocenie w zakresie dotyczącym inwestycji alternatywnych; należy zasygnalizować w tym względzie, że w trakcie postępowania administracyjnego władze włoskie podkreśliły, iż wskazany w ww. porozumieniu parametr, który ogranicza zarządzanie środkami pieniężnymi pochodzącymi z działalności pocztowej, stawia Poste Italiane w sytuacji bardziej niekorzystnej niż ta, która miałaby miejsce w przypadku możliwości uzyskania zysku z czynnego zarządzania, a zatem nie przysparza żadnej korzyści w rozumieniu art. 87 WE.

         Skarżąca powołuje się także w tym względzie na znaczenie, jakie mają dla sprawy badanie przeprowadzone przez Royal Bank of Scotland oraz opinia pośredników finansowych, a także na porównanie z zarządem typu trading system, z zarządem środków pieniężnych pochodzących z polis ubezpieczeniowych Poste Vita, z zarządem funduszami Efiposte, kontrolowanej przez Poste Italiane francuskiej spółki, oraz z kosztami długu publicznego.
   Skarżąca podnosi także:

               —

               naruszenie art. 253 i 87 ust. 1 WE spowodowane brakiem uzasadnienia oraz popełnieniem oczywistego błędu w ocenie; naruszenie art. 12 WE ze względu na naruszenie zasad dyskryminacji, uzasadnionych oczekiwań oraz pewności prawa ze względu na nieprzeprowadzenie analizy elementów korzyści oraz zakłócenia konkurencji w kontekście spoczywającej na Poste Italiane misji świadczenia usługi powszechnej;

               —

               naruszenie ogólnych zasad uzasadnionych oczekiwań, pewności prawa i proporcjonalności ze względu na nakazanie odzyskania rzekomej pomocy od jej beneficjenta.


title: Sprawa C-333/13: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 11 listopada 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sozialgericht Leipzig – Niemcy) – Elisabeta Dano, Florin Dano przeciwko Jobcenter Leipzig (Swobodny przepływ osób – Obywatelstwo Unii – Równość traktowania – Obywatele państwa członkowskiego niewykonujący działalności zawodowej przebywający na terytorium innego państwa członkowskiego – Wyłączenie korzystania przez te osoby ze specjalnych nieskładkowych świadczeń pieniężnych na mocy rozporządzenia (WE) nr 883/2004 – Dyrektywa 2004/38/WE – Prawo pobytu przez okres przekraczający trzy miesiące – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i art. 24 – Warunek wystarczających zasobów)

text:
               19.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/4

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 11 listopada 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sozialgericht Leipzig – Niemcy) – Elisabeta Dano, Florin Dano przeciwko Jobcenter Leipzig
      (Sprawa C-333/13) (1)

      (Swobodny przepływ osób - Obywatelstwo Unii - Równość traktowania - Obywatele państwa członkowskiego niewykonujący działalności zawodowej przebywający na terytorium innego państwa członkowskiego - Wyłączenie korzystania przez te osoby ze specjalnych nieskładkowych świadczeń pieniężnych na mocy rozporządzenia (WE) nr 883/2004 - Dyrektywa 2004/38/WE - Prawo pobytu przez okres przekraczający trzy miesiące - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i art. 24 - Warunek wystarczających zasobów)
      (2015/C 016/05)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Sozialgericht Leipzig

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Elisabeta Dano, Florin Dano

         Strona pozwana: Jobcenter Leipzig

         Sentencja

                  1)

                  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, zmienione rozporządzeniem Komisji (UE) nr 1244/2010 z dnia 9 grudnia 2010 r., należy interpretować w ten sposób, że „specjalne nieskładkowe świadczenia pieniężne” w rozumieniu art. 3 ust. 3 i art. 70 tego rozporządzenia są objęte zakresem stosowania art. 4 wspomnianego rozporządzenia.

                  2)

                  Artykuł 24 ust. 1 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG w związku z art. 7 ust. 1 lit. b) tej dyrektywy oraz art. 4 rozporządzenia nr 883/2004, zmienionego rozporządzeniem nr 1244/2010, należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, na mocy którego obywatele innych państw członkowskich są wyłączeni z korzystania z niektórych „specjalnych nieskładkowych świadczeń pieniężnych” w rozumieniu art. 70 ust. 2 rozporządzenia nr 883/2004, podczas gdy świadczenia te są zagwarantowane obywatelom przyjmującego państwa członkowskiego znajdującym się w tej samej sytuacji, w zakresie, w jakim tym obywatelom innych państw członkowskich nie przysługuje prawo pobytu na mocy dyrektywy 2004/38 w przyjmującym państwie członkowskim.

                  3)

                  Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie jest właściwy do udzielenia odpowiedzi na pytanie czwarte.

         (1)  Dz.U. C 226 z 3.8.2013.


title: Sprawa T-436/11: Postanowienie Sądu z dnia 17 stycznia 2012 r. — Afriqiyah Airways przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte w związku z sytuacją w Libii — Wycofanie z listy zainteresowanych osób i podmiotów — Skarga o stwierdzenie nieważności — Umorzenie postępowania)

text:
               24.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/24

         Postanowienie Sądu z dnia 17 stycznia 2012 r. — Afriqiyah Airways przeciwko Radzie
   (Sprawa T-436/11) (1)

   (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte w związku z sytuacją w Libii - Wycofanie z listy zainteresowanych osób i podmiotów - Skarga o stwierdzenie nieważności - Umorzenie postępowania)
   2012/C 89/41
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Afriqiyah Airways (Trypolis, Libia) (przedstawiciel: adwokat B. Sarfati)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Joséphidès i B. Driessen, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Rady 2011/300/WPZiB z dnia 23 maja 2011 r. dotyczącej wykonania decyzji 2011/137/WPZiB w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Libii (Dz.U. L 136, s. 85) w części, w jakiej dotyczy ona skarżącej.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 290 z 1.10.2011.


title: Sprawa T-414/05: Skarga wniesiona w dniu  22 listopada 2005 r.  — NHL Enterprises przeciwko OHIM

text:
               11.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/33

         Skarga wniesiona w dniu 22 listopada 2005 r. — NHL Enterprises przeciwko OHIM
   (Sprawa T-414/05)
   (2006/C 36/70)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: NHL Enterprises B.V. (Rijswijk, Niderlandy) [Przedstawiciel: G. Llewelyn, solicitor]

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Glory & Pompea (Mataró, Hiszpania)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji,

               —

               obciążenie OHIM i interwenienta kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „LA KINGS” dla towarów z klas 16, 25 i 41 — zgłoszenie nr 1 041 102
   Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Manufacturas Antonio Gassol S.A. Znak towarowy, na który powołano się w sprzeciwie, został następnie przeniesiony na Glory & Pompea S.A.
   Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzny krajowy znak towarowy „KING” dla towarów z klasy 25

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uznanie sprzeciwu dla wszystkich zgłoszonych towarów należących do klasy 25

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94, ponieważ stopień podobieństwa rozpatrywanych znaków towarowych, mimo identyczności towarów, nie jest wystarczająco wysoki.


title: Sprawa C-497/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden (Niderlandy) w dniu 16 września 2013 r. — F. Faber przeciwko Autobedrijf Hazet Ochten BV

text:
               14.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 367/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden (Niderlandy) w dniu 16 września 2013 r. — F. Faber przeciwko Autobedrijf Hazet Ochten BV
   (Sprawa C-497/13)
   2013/C 367/37
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca apelację: Froukje Faber

      Druga strona postępowania: Autobedrijf Hazet Ochten BV

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy sąd krajowy, czy to z powodu zasady skuteczności, stanowiącego cel dyrektywy 1999/44 (1) wysokiego poziomu ochrony konsumentów w Unii, czy też innych przepisów i norm prawa Unii, jest zobowiązany do zbadania z urzędu, czy zawierając umowę kupujący występuje w charakterze konsumenta w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. a) dyrektywy 1999/44?

               2)

               Na wypadek udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej: czy jest tak również wtedy, gdy akta sprawy nie zawierają żadnej informacji dotyczącej okoliczności stanu faktycznego umożliwiającej ustalenie charakteru, w jakim występuje kupujący (bądź zawierają niedostateczne informacje, względnie zawierają informacje sprzeczne)?

               3)

               Na wypadek udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej: czy dotyczy to również postępowania apelacyjnego, w którym kupujący nie podniósł pod adresem wyroku sądu pierwszej instancji zarzutów, jeżeli chodzi o to, że w wyroku tym nie przeprowadzono (z urzędu) tego badania i w wyroku tym wyraźnie nierozstrzygnięta pozostała kwestia, czy kupującego należy postrzegać jako konsumenta?

               4)

               Czy (art. 5) dyrektywy 1999/44 należy postrzegać jako normę, która jest równoważna z krajowymi przepisami posiadającymi w ramach krajowego porządku prawnego rangę przepisów bezwzględnie wiążących?

               5)

               Czy zasada skuteczności, stanowiący cel dyrektywy 1999/44 wysoki poziom ochrony konsumentów w Unii, czy też inne przepisy i normy prawa Unii stoją na przeszkodzie obowiązywaniu prawa niderlandzkiego w zakresie, w jakim nakłada ono na występującego w charakterze konsumenta kupującego obowiązek podniesienia okoliczności faktycznych i udowodnienia, że dokonał on (w terminie) zawiadomienia sprzedawcy o podnoszonym braku zgodności dostarczonego towaru z umową?

               6)

               Czy zasada skuteczności, stanowiący cel dyrektywy 1999/44 wysoki poziom ochrony konsumentów w Unii, czy też inne przepisy i normy prawa Unii stoją na przeszkodzie obowiązywaniu prawa niderlandzkiego w zakresie, w jakim nakłada ono na występującego w charakterze konsumenta kupującego obowiązek podniesienia okoliczności faktycznych i udowodnienia, że towar jest niezgodny z umową i że ta niezgodność ujawniła się w okresie sześciu miesięcy następujących po dostawie? Co oznaczają słowa „każdy brak zgodności, który uwidocznił się” w art. 5 ust. 3 dyrektywy 1999/44, a w szczególności: w jakim zakresie występujący w charakterze konsumenta kupujący musi podnieść fakty i okoliczności, które dotyczą (przyczyny) niezgodności? Czy wystarczy, aby występujący w charakterze konsumenta kupujący podniósł okoliczności faktyczne i w przypadku uzasadnionego sporu udowodnił, że kupiony towar nie funkcjonuje (w należyty sposób), czy też musi on również podnieść okoliczności faktyczne i w przypadku zasadnego sporu udowodnić, jaki brak zgodności zakupionego towaru z umową powoduje (spowodował), że nie funkcjonuje on (w należyty sposób)?

               7)

               Czy dla odpowiedzi na sformułowane powyżej pytania ma również znaczenie, że w niniejszym postępowaniu F. Faber korzystała w obydwu instancjach z pomocy adwokata?

      (1)  Dyrektywa 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. w sprawie niektórych aspektów sprzedaży towarów konsumpcyjnych i związanych z tym gwarancji (Dz.U. L 171, s. 12).


title: Sprawa C-205/14: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 2 czerwca 2016 r. – Komisja Europejska/Republika Portugalska [Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Transport lotniczy — Rozporządzenie (EWG) nr 95/93 — Przydzielanie czasu na start lub lądowanie w portach lotniczych Unii Europejskiej — Artykuł 4 ust. 2 — Niezależność koordynatora — Pojęcie „zainteresowanej strony” — Organ zarządzający portem lotniczym — Oddzielenie czynnościowe — System finansowania]

text:
               8.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/2

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 2 czerwca 2016 r. – Komisja Europejska/Republika Portugalska
   (Sprawa C-205/14) (1)

   ([Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Transport lotniczy - Rozporządzenie (EWG) nr 95/93 - Przydzielanie czasu na start lub lądowanie w portach lotniczych Unii Europejskiej - Artykuł 4 ust. 2 - Niezależność koordynatora - Pojęcie „zainteresowanej strony” - Organ zarządzający portem lotniczym - Oddzielenie czynnościowe - System finansowania])
   (2016/C 287/02)
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Guerra e Andrade i F. Wilman, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes i V. Moura Ramos, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Nie zapewniając niezależności koordynatora w zakresie przydzielania czasu na start lub lądowanie poprzez czynnościowe oddzielenie go od każdej innej zainteresowanej strony i nie zapewniając systemu finansowania działalności koordynatora, który gwarantowałby jego niezależny status, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 4 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 95/93 z dnia 18 stycznia 1993 r. w sprawie wspólnych zasad przydzielania czasu na start lub lądowanie w portach lotniczych Wspólnoty, zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 545/2009 z dnia 18 czerwca 2009 r.

               2)

               Republika Portugalska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 212 z 7.7.2014.


title: Sprawa T-324/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 września 2008 r. — Município de Gondomar przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Fundusz spójności — Rozporządzenie (WE) nr 1164/94 — cofnięcie pomocy finansowej — Brak bezpośredniego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/40

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 września 2008 r. — Município de Gondomar przeciwko Komisji
   (Sprawa T-324/06) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Fundusz spójności - Rozporządzenie (WE) nr 1164/94 - cofnięcie pomocy finansowej - Brak bezpośredniego oddziaływania - Niedopuszczalność)
   (2008/C 285/73)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: Município de Gondomar (Portugalia) (przedstawiciel: adwokaci J. da Cruz Vilaça, D. Choussy i L. Pinto Monteiro)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: P. Guerra e Andrade i A. Weimar, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2006) 3782, z dnia 16 sierpnia 2006 r. dotycząca cofnięcia pomocy finansowej przyznanej z Funduszu spójności na realizację przedsięwzięcia nr 9/10/61/017 zatytułowanego „Odnowa Grande Porto Sul — Subsistema de Gondomar”.
   dotyczącego spalarni stałych odpadów komunalnych pochodzących z gospodarstw domowych w regionie Porto.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Município de Gondomar pokrywa koszty własne i koszty poniesione przez Komisje, w tym koszty postępowania o zastosowanie środka tymczasowego.

      (1)  Dz.U. C 326 z 30.12.2006.


title: Sprawa C-502/15: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 4 maja 2017 r. – Komisja Europejska/Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 91/271/EWG — Artykuły 3–5 i 10 — Punkty A, B i D załącznika I — Oczyszczanie ścieków komunalnych — Systemy zbierania — Wtórne lub inne równie skuteczne oczyszczanie — Bardziej rygorystyczne oczyszczanie ścieków na obszarach wrażliwych)

text:
               3.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/9

         Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 4 maja 2017 r. – Komisja Europejska/Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-502/15) (1)

   ((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 91/271/EWG - Artykuły 3–5 i 10 - Punkty A, B i D załącznika I - Oczyszczanie ścieków komunalnych - Systemy zbierania - Wtórne lub inne równie skuteczne oczyszczanie - Bardziej rygorystyczne oczyszczanie ścieków na obszarach wrażliwych))
   (2017/C 213/08)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Mifsud-Bonnici i E. Manhaeve, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: J. Kraehling, pełnomocnik, wspierana przez S. Ford, Barrister)

      Sentencja

               1)

               Nie zapewniając, że wody zbierane w ramach systemu łączonego, gromadzącego ścieki komunalne i wody deszczowe w aglomeracjach Gowerton i Llanelli będą gromadzone i odprowadzane celem ich oczyszczenia zgodnie z wymogami dyrektywy Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 3, 4 i 10 tej dyrektywy, a także pkt A i B załącznika I do tej dyrektywy.

               2)

               Nie wprowadzając wtórnego oczyszczania ścieków komunalnych w aglomeracji Ballycastle i nie poddając ścieków komunalnych w aglomeracji Gibraltar jakiemukolwiek oczyszczaniu, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 4 dyrektywy 91/271 i pkt B załącznika I do tej dyrektywy.

               3)

               Nie zapewniając, że ścieki komunalne odprowadzane do systemów zbierania w aglomeracjach Tiverton, Durham (Barkers Haugh), Chester-le-Street, Islip, Broughton Astley, Chilton, Witham i Chelmsford, zanim zostaną zrzucone na obszarach wrażliwych, będą objęte bardziej rygorystycznym oczyszczaniem niż oczyszczanie określone w art. 4 dyrektywy 91/271, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 5 tej dyrektywy i pkt B załącznika I do tej dyrektywy.

               4)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               5)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 16 z 18.1.2016.


title: Sprawa C-544/12: Skarga wniesiona w dniu 27 listopada 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej

text:
               16.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/15

         Skarga wniesiona w dniu 27 listopada 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-544/12)
   2013/C 46/28
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (Przedstawiciele: P. Hetsch, K. Simonsson i J. Hottiaux, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy 2009/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie opłat lotniskowych (1) a w każdym razie nie powiadamiając Komisji o takich przepisach, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy artykułów 1, 6 ust. 2, oraz artykułów 7, 8, 9 i 13 tejże dyrektywy;

               —

               nałożenie na Rzeczpospolitą Polskę zgodnie z art. 260 ust. 3 TFUE okresowej kary pieniężnej za uchybienie obowiązkowi poinformowania o środkach transpozycji dyrektywy 2009/12/WE o dziennej stawce w wysokości 75 002,88 EUR i naliczanej od dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie;

               —

               obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin transpozycji dyrektywy 2009/12/WE upłynął w dniu 15 marca 2011 r.

      (1)  Dz. U. L 70 s. 11


title: Sprawa C-358/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia (Włochy) w dniu 30 lipca 2012 r. — Consorzio Stabile Libor Lavori Pubblici przeciwko Comune di Milano

text:
               13.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia (Włochy) w dniu 30 lipca 2012 r. — Consorzio Stabile Libor Lavori Pubblici przeciwko Comune di Milano
   (Sprawa C-358/12)
   2012/C 311/04
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Consorzio Stabile Libor Lavori Pubblici

      Strona pozwana: Comune di Milano

      Pytanie prejudycjalne

   Czy zasada proporcjonalności, wywodząca się ze swobody przedsiębiorczości oraz zasad niedyskryminacji i ochrony konkurencji, o których mowa w art. 49, 56 i 101 TFUE oraz związana z nią zasada racjonalności sprzeciwiają się obowiązywaniu prawa krajowego, które zarówno w przypadku zamówień powyżej jak i poniżej progu wspólnotowego, uznają za poważne naruszenie obowiązku opłacania składek ubezpieczeniowych, które zostało ostatecznie wykazane, jeżeli naruszenie dotyczy kwoty przewyższającej 100,00 EUR i zarazem wyższej niż 5 % różnicy pomiędzy kwotami należnymi a kwotami zapłaconymi w odniesieniu do każdego okresu wypłaty wynagrodzeń lub płatności składek, w wyniku czego instytucja zamawiająca ma obowiązek wykluczenia z przetargu uczestnika, który dopuścił się takiego naruszenia, bez oceny innych aspektów obiektywnie świadczących o wiarygodności uczestnika przetargu jako strony umowy.


title: Sprawy połączone T-346/11 i T-347/11: Wyrok Sądu z dnia 17 stycznia 2013 r. — Gollnisch przeciwko Parlamentowi (Przywileje i immunitety — Poseł do Parlamentu Europejskiego — Decyzja o uchyleniu immunitetu — Działalność bez związku z wykonywaniem mandatu poselskiego — Postępowanie w sprawie uchylenia immunitetu — Decyzja o nieutrzymaniu przywilejów i immunitetów — Ustanie interesu prawnego we wniesieniu skargi — Umorzenie postępowania)

text:
               2.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/18

         Wyrok Sądu z dnia 17 stycznia 2013 r. — Gollnisch przeciwko Parlamentowi
   (Sprawy połączone T-346/11 i T-347/11) (1)

   (Przywileje i immunitety - Poseł do Parlamentu Europejskiego - Decyzja o uchyleniu immunitetu - Działalność bez związku z wykonywaniem mandatu poselskiego - Postępowanie w sprawie uchylenia immunitetu - Decyzja o nieutrzymaniu przywilejów i immunitetów - Ustanie interesu prawnego we wniesieniu skargi - Umorzenie postępowania)
   2013/C 63/36
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Bruno Gollnisch (Limonest, Francja) (przedstawiciel: G. Dubois, adwokat)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: R. Passos, D. Moore i K. Zejdová, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o uchyleniu immunitetu skarżącego przyjętej przez Parlament w dniu 10 maja 2011 r. oraz żądanie zadośćuczynienia za krzywdę, jaką miał on ponieść w związku z tą decyzją, a po drugie żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o nieutrzymaniu immunitetu skarżącego przyjętej przez Parlament w dniu 10 maja 2011 r. oraz żądanie zadośćuczynienia za krzywdę, jaką miał on ponieść w związku z tą decyzją

      Sentencja

               1)

               Skarga o stwierdzenie nieważności i skarga o odszkodowanie w sprawie T-346/11 zostają oddalone.

               2)

               Postępowanie w przedmiocie skargi o stwierdzenie nieważności w sprawie T-347/11 zostaje umorzone.

               3)

               Skarga o odszkodowanie w sprawie T-347/11 zostaje oddalona.

               4)

               Bruno Gollnisch zostaje obciążony kosztami postepowania, w tym kosztami postępowania w sprawie środków tymczasowych w sprawach T-346/11 i T-347/11.

      (1)  Dz.U. C 252 z 27.8.2011.


title: Sprawa C-109/10 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 25 października 2011 r. — Solvay SA przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Konkurencja — Rynek sody we Wspólnocie — Nadużycie pozycji dominującej — Naruszenie prawa do obrony — Dostęp do akt — Przesłuchanie przedsiębiorstwa)

text:
               17.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 370/12

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 25 października 2011 r. — Solvay SA przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-109/10 P) (1)

   (Odwołanie - Konkurencja - Rynek sody we Wspólnocie - Nadużycie pozycji dominującej - Naruszenie prawa do obrony - Dostęp do akt - Przesłuchanie przedsiębiorstwa)
   2011/C 370/18
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Solvay SA (przedstawiciele: P. Foriers, F. Louis, R. Jafferali i A. Vallery, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall, F. Castillo de la Torre, pełnomocnicy, N. Coutrelis, adwokat)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 17 grudnia 2009 r. w sprawie T-57/01 Solvay przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił skargę wnoszącej odwołanie o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2003/6/WE z dnia 13 grudnia 2000 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 82 (WE) — Konkurencja — Rynek sody we Wspólnocie (z wyjątkiem Zjednoczonego Królestwa oraz Irlandii) — Nadużycie pozycji dominującej — Naruszenie prawa do rozpatrzenia sprawy w rozsądnym terminie — Naruszenie prawa do obrony — Dotknięta błędem wcześniejsza definicja właściwego rynku geograficznego — Brak uzasadnienia — Nadzwyczajne okoliczności wskazujące na brak pozycji dominującej

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 17 grudnia 2009 r. w sprawie T-57/01 Solvay przeciwko Komisji zostaje uchylony.

               2)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji 2003/6/WE z dnia 13 grudnia 2000 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 82 traktatu WE (sprawa COMP/33.133 — C: Węglan sodu — Solvay).

               3)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami zarówno postępowania w pierwszej instancji, jaki i postępowania odwoławczego.

      (1)  Dz.U. C 161 z 19.6.2010.


title: Sprawa T-467/11: Wyrok Sądu z dnia 10 grudnia 2013 r. — Colgate-Palmolive przeciwko OHIM — dm-drogerie markt (360 °SONIC ENERGY) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego 360° SONIC ENERGY — Wcześniejszy słowny międzynarodowy znak towarowy SONIC POWER — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               1.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 31/8

         Wyrok Sądu z dnia 10 grudnia 2013 r. — Colgate-Palmolive przeciwko OHIM — dm-drogerie markt (360o SONIC ENERGY)
   (Sprawa T-467/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego 360° SONIC ENERGY - Wcześniejszy słowny międzynarodowy znak towarowy SONIC POWER - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2014/C 31/13
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Colgate-Palmolive Company (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci M. Zintler i G. Schindler)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w Ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Geroulakos, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: dm-drogerie markt GmbH & Co. KG (Karlsruhe, Niemcy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 25 maja 2011 r. (sprawa R 1094/2010-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między dm-drogerie markt GmbH & Co. KG a Colgate-Palmolive Company.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Colgate-Palmolive Company zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 319 z 29.10.2011.


title: Wykreślenie sprawy C-322/02

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/34

         Wykreślenie sprawy C-322/02 (1)

   (2004/C 228/72)
   Postanowieniem z dnia 17 maja 2004 r. prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził o wykreśleniu sprawy C-322/02 (wniosek Sozialgericht Augsburg o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Eva-Maria Weller przeciwko Deutsche Angestellten-Krankenkasse.

      (1)  Dz.U. C 289 z 23.11.2002.


title: Sprawa T-435/16: Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2016 r. – MS/Komisja

text:
               6.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 70/21

         Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2016 r. – MS/Komisja
   (Sprawa T-435/16)
   (2017/C 070/30)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: MS (Castries, Francja) (przedstawiciele: L. Levi i M. Vandenbussche, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:
   stwierdzenie, że niniejsza skarga jest dopuszczalna i zasadna;
   w konsekwencji,

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji odmownej w sprawie udzielenia informacji o danych osobowych dotyczących skarżącego przyjętej przez Komisję w dniu 16 czerwca 2016 r.;

               —

               zasądzenia zadośćuczynienia za krzywdę wyrządzoną w związku z zawinionym zachowaniem Komisji Europejskiej oszacowanej ex aequo et bono na 20 000 EUR;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania w całości.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut dotyczący naruszenia rozporządzenia (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. 2001, L 8, s. 1), a w szczególności art. 8, 13, i 20 tego rozporządzenia. Strona skarżąca podnosi także naruszenie prawa podstawowego do dostępu do danych osobowych oraz prawa do poszanowania życia prywatnego, a także naruszenie prawa do obrony, zasady równości broni oraz prawa do dobrej administracji. Zaskarżona decyzja jest ponadto obarczona wadą nieprawidłowego i bezzasadnego uzasadnienia. Wymienione przypadki niezgodności z prawem stanowią zawinione działania, wskutek których strona skarżąca poniosła rzeczywistą i pewną szkodę.