title: Sprawa C-220/10: Skarga wniesiona w dniu 6 maja 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               31.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/14

         Skarga wniesiona w dniu 6 maja 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-220/10)
   ()
   2010/C 209/22
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Guerra e Andrade i S. Pardo Quintillán, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Orzeczenie, że Republika Portugalska:

               —

               poprzez zaklasyfikowanie jako obszarów mniej wrażliwych wszystkich wód przybrzeżnych wyspy Madery i wszystkich wód przybrzeżnych wyspy Porto Santo bez zastosowania kryteriów przewidzianych w załączniku II do dyrektywy 91/271 EWG, (1) w związku z art. 6 ust. 1 dyrektywy, a w szczególności bez przeprowadzenia wyczerpujących badań, które wskazywałyby na to, iż dane odprowadzanie ścieków nie wywołuje niekorzystnych skutków dla środowiska, uchybiła ww. przepisom dyrektywy 91/271/EWG;

               —

               poprzez poddanie mniej rygorystycznemu oczyszczaniu, niż przewidzianemu w art. 4 dyrektywy, ścieków komunalnych pochodzących z aglomeracji, których liczba mieszkańców jest wyższa od 10 000, takich jak Funchal i Câmara de Lobos, odprowadzanych do wód przybrzeżnych wyspy Maery, bez przeprowadzenie wyczerpujących badań, które wykazałyby, iż dane odprowadzanie ścieków nie wywołuje niekorzystnych skutków dla środowiska, uchybiła art. 6 ust. 2 dyrektywy 91/271/EWG;

               —

               poprzez brak zagwarantowania, w odniesieniu do aglomeracji Albufeira/Armação de Pêra istnienia systemów zbierania ścieków zgodnie z art. 3 oraz bardziej rygorystycznego oczyszczania niż przewidziane w art. 4 zgodnie z art. 5 dyrektywy, uchybiła art. 3 i 5 dyrektywy 91/271/EWG;

               —

               poprzez brak zagwarantowania w odniesieniu do aglomeracji Beja bardziej rygorystycznego oczyszczania niż przewidziane w art. 4 zgodnie z art. 5, uchybiła art. 5 dyrektywy 91/271/EWG;

               —

               poprzez brak zagwarantowania w odniesieniu do aglomeracji Chaves bardziej rygorystycznego oczyszczania niż przewidziane w art. 4 zgodnie z art. 5 dyrektywy, uchybiła art. 5 dyrektywy 91/271/EWG;

               —

               poprzez brak zagwarantowania w odniesieniu do 5 aglomeracji położonych u estuarium rzeki Tag, Barreiro/Moita, Fernão Ferro, Montijo, Quinta do Conde i Seixal istnienia systemów zbierania ścieków komunalnych zgodnie z postanowieniami art. 3, poprzez brak zagwarantowania w 6 aglomeracjach, które odprowadzają ścieki na lewym brzegu estuarium rzeki Tag, to znaczy Barreiro/Moita, Corroios/Quinta da Bomba, Fernão Ferro, Montijo, Quinta do Conde i Seixa, bardziej rygorystycznego oczyszczania niż przewidziane w art. 4 zgodnie z postanowieniami art. 5, uchybiła art. 3 i 5 dyrektywy 91/271/EWG;

               —

               poprzez brak zagwarantowania w odniesieniu do aglomeracji Elvas bardziej rygorystycznego traktowania niż przewidziane w art. 4 zgodnie z postanowieniami art. 5, uchybiła art. 5 dyrektywy 91/271/EWG;

               —

               poprzez brak zagwarantowania w odniesieniu do aglomeracji Tavira bardziej rygorystycznego traktowania niż przewidziane w art. 4 zgodnie z postanowieniami art. 5, uchybiła art. 5 dyrektywy 91/271/EWG;

               —

               poprzez brak zagwarantowania w odniesieniu do aglomeracji Viseu istnienia systemów zbierania ścieków komunalnych zgodnie art. 3 oraz bardziej rygorystycznego oczyszczania niż przewidziane w art. 4 zgodnie z art. 5 dyrektywy; uchybiła art. 3 i 5 dyrektywy 91/271/EWG;

               —

               obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Nadal istnieje wiele aglomeracji, które nie spełniają przesłanek dyrektywy, 7, jeżeli chodzi o wymogi art. 3 i 12, jeżeli chodzi o wymogi art. 5.
   Niektóre z odnośnych aglomeracji nie dokonują żadnego oczyszczania odnośnych ścieków komunalnych.
   Jeżeli chodzi o odprowadzanie ścieków do obszarów wrażliwych, dyrektywa wymaga poddania ich bardziej rygorystycznemu oczyszczaniu niż oczyszczanie wymagane w stosunku do ścieków odprowadzanych w innych obszarach.
   Zgodnie z częścią B do załącznika II morskie zbiorniki wodne lub obszar morski mogą zostać określone jako obszar mniej wrażliwy, jeśli odprowadzanie ścieków nie wpływa niekorzystnie na środowisko pod względem warunków morfologicznych, hydrologicznych lub szczególnych warunków hydraulicznych panujących na tym terenie.
   Artykuł 6 ust. 2 dyrektywy ustanawia warunki, na jakich, ścieki komunalne odprowadzane do mniej wrażliwych obszarów mogą być poddawane mniej rygorystycznemu oczyszczaniu. Przepis ten stanowi w szczególności, iż zrzuty ścieków komunalnych do wód przybrzeżnych, pochodzące z aglomeracji o równoważnej liczbie mieszkańców 10 000–150 000 mogą być poddawane mniej rygorystycznemu oczyszczaniu, jeżeli przeprowadzono wyczerpujące badania, które wskazują, że odprowadzenie takie nie mają niekorzystnego wpływu na środowisko oraz istotne informacje dotyczące takich badań zostały przekazane Komisji.

      (1)  Dyrektywa Rady 91/217/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotycząca oczyszczania ścieków komunalnych (Dz.U. L 135, s. 40).


title: Sprawa T-394/07: Skarga wniesiona w dniu 25 października 2007 r. — Algodonera del Sur przeciwko Radzie i Komisji

text:
               22.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/42

         Skarga wniesiona w dniu 25 października 2007 r. — Algodonera del Sur przeciwko Radzie i Komisji
   (Sprawa T-394/07)
   (2007/C 315/79)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Algodonera del Sur (Lebrija, Hiszpania) (przedstawiciel: L. Ortiz Blanco, adwokat)

      Strona pozwana: Rada i Komisja
   Żądania strony skarżącej

               —

               wydanie wyroku uwzględniającego niniejszą skargę o odszkodowanie na podstawie art. 288 WE, stwierdzającego prawo skarżącej do uzyskania odszkodowania pieniężnego solidarnie od Rady i Komisji w całkowitej wysokości miliona dwudziestu dziewięciu tysięcy ośmiuset dwudziestu pięciu EUR (EUR 1 029 825), i

               —

               obciążenie Rady i Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty podniesione już zostały w sprawie T-217/07 Las Palmeras przeciwko Radzie i Komisji


title: Sprawa C-351/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský soud v Plzni (Republika Czeska) w dniu 24 lipca 2012 r. — Ochranný svaz autorský pro práva k dílům hudebním, o.s. (OSA) przeciwko Léčebné lázně Mariánské Lázně, a.s

text:
               29.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský soud v Plzni (Republika Czeska) w dniu 24 lipca 2012 r. — Ochranný svaz autorský pro práva k dílům hudebním, o.s. (OSA) przeciwko Léčebné lázně Mariánské Lázně, a.s
   (Sprawa C-351/12)
   2012/C 295/38
   Język postępowania: czeski

      Sąd krajowy

   Krajský soud v Plzni

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ochranný svaz autorský pro práva k dílům hudebním, o.s. (OSA)

      Strona pozwana: Léčebné lázně Mariánské Lázně, a.s.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dyrektywę 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (1) należy interpretować w ten sposób, iż odstępstwo niedopuszczające wynagrodzenia dla autorów za udostępnianie ich utworów w drodze transmisji telewizyjnej lub radiowej za pośrednictwem odbiorników telewizyjnych lub radiowych pacjentom w pokojach zakładu uzdrowiskowego, który jest przedsiębiorstwem, jest sprzeczne z art. 3 i 5 [art. 5 ust. 2 lit. e), art. 5 ust. 4 lit. b), art. 5 ust. 5]?

               2)

               Czy treść tych przepisów dyrektywy dotyczących powyższego korzystania z utworu jest bezwarunkowa i wystarczająco precyzyjna, aby organizacje zajmujące się zbiorowym zarządzaniem prawami autorskimi mogły powoływać się na nie przed sądami krajowymi w sporze pomiędzy osobami fizycznymi, w przypadku gdy państwo nie dokonało właściwej transpozycji tej dyrektywy do prawa krajowego?

               3)

               Czy art. 56 i nast. oraz art. 102 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (lub, w odpowiednim przypadku, art. 16 dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie usług na rynku wewnętrznym (2)) należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie stosowaniu przepisów prawa krajowego, które zastrzegają wykonywanie zbiorowego zarządzania prawami autorskimi na terytorium państwa tylko jednej (monopolistycznej) organizacji zajmującej się zbiorowym zarządzaniem prawami autorskimi, a tym samym nie zezwalają usługobiorcom na swobodny wybór organizacji zajmującej się zbiorowym zarządzaniem z innego państwa Unii Europejskiej?

      (1)  Dz.U. L 167, s. 10.

      (2)  Dz.U. L 376, s. 36.


title: Sprawa T-102/07: Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2007 r. — Freistaat Sachsen przeciwko Komisji

text:
               9.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/18

         Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2007 r. — Freistaat Sachsen przeciwko Komisji
   (Sprawa T-102/07)
   (2007/C 129/31)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Freistaat Sachsen (Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci C. von Donat i G. Quardt)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2007) 130 wersja ostateczna z dnia 24 stycznia 2007 r. w sprawie pomocy państwa nr C 38/2005 (ex NN 52/2004) udzielonej przez Niemcy grupie Biria w części dotyczącej działań 2 i 3;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący zwraca się przeciwko decyzji Komisji C (2007) 130 wersja ostateczna z dnia 24 stycznia 2007 r., w której Komisji stwierdziła, że obejmująca trzy działania pomoc państwa udzielona przez Niemcy na rzecz Bike Systems GmbH & Co. Thüringer Zweiradwerk KG, Sachsen Zweirad GmbH i Biria GmbH (obecnie Biria AG) jest niezgodna ze wspólnym rynkiem.
   Skarżący twierdzi, że decyzja Komisji dotyczy go bezpośrednio i indywidualnie, ponieważ zakwestionowane przez nią działania 2 i 3, których przedmiotem są poręczenia na rzecz Sachsen Zweirad GmbH i Biria GmbH (obecnie Biria AG), zostały udzielone ze środków własnych na podstawie wytycznych w sprawie udzielania poręczeń wydanych przez Freistaat Sachsen.
   W uzasadnieniu skargi skarżący podnosi w pierwszej kolejności naruszenie prawa wspólnotowego z powodu błędnej wykładni zatwierdzonego systemu pomocy. Skarżący zarzuca w tym względzie, że pozwana, nie uwzględniając odpowiedniej definicji w zatwierdzonym systemie pomocy, uznała wspomniane przedsiębiorstwa za przedsiębiorstwa w trudnej sytuacji. Ponieważ zdaniem skarżącego nie ma to miejsca, działania 2 i 3 stanowią zatwierdzoną pomoc.
   Ponadto skarżący uważa, że pozwana dokonała błędnej oceny okoliczności faktycznych, przyjmując, że wspomniane przedsiębiorstwa są przedsiębiorstwami w trudnej sytuacji.
   W końcu skarżący twierdzi, że zaskarżona decyzja nie jest wystarczająco uzasadniona.


title: Sprawa C-344/14: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 17 września 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof – Niemcy) – Kyowa Hakko Europe GmbH/Hauptzollamt Hannover (Odesłanie prejudycjalne — Nomenklatura taryfowa i statystyczna — Klasyfikacja towarów — Mieszaniny aminokwasów wykorzystywane w celu przygotowania żywności dla niemowląt i małych dzieci cierpiących na alergię na białka mleka krowiego — Klasyfikacja do pozycji taryfowych 2106 „przetwory spożywcze” lub 3003 „leki”)

text:
               9.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/12

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 17 września 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof – Niemcy) – Kyowa Hakko Europe GmbH/Hauptzollamt Hannover
   (Sprawa C-344/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Nomenklatura taryfowa i statystyczna - Klasyfikacja towarów - Mieszaniny aminokwasów wykorzystywane w celu przygotowania żywności dla niemowląt i małych dzieci cierpiących na alergię na białka mleka krowiego - Klasyfikacja do pozycji taryfowych 2106 „przetwory spożywcze” lub 3003 „leki”))
   (2015/C 371/14)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Kyowa Hakko Europe GmbH

      Strona pozwana: Hauptzollamt Hannover

      Sentencja

   Nomenklaturę scaloną, zawartą w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, zmienioną rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1214/2007 z dnia 20 września 2007 r. należy interpretować w ten sposób, iż mieszaniny aminokwasów, takie jak te będące przedmiotem postępowania głównego, które są stosowane w celu przygotowania żywności dla niemowląt i małych dzieci cierpiących na alergię na białka mleka krowiego, należy zaklasyfikować do pozycji 2106 tej nomenklatury jako „przetwory spożywcze”, o ile produkty te – ze względu na ich obiektywne cechy i właściwości – nie posiadają jednoznacznie określonych cech terapeutycznych lub profilaktycznych, których działanie skupia się na konkretnych funkcjach organizmu ludzkiego, a tym samym nie mogą one mieć zastosowania w przeciwdziałaniu chorobom lub dolegliwościom albo ich leczeniu i nie są także naturalnie przeznaczone do zastosowania medycznego, czego ustalenie należy do sądu krajowego.

      (1)  Dz.U. C 339 z 29.9.2014.


title: Sprawa C-110/06: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 30 listopada 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/28

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 30 listopada 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-110/06) (1)

   (2007/C 82/57)

      Język postępowania: francuski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 86 z 8.4.2006.


title: Sprawa T-457/14 P: Odwołanie wniesione w dniu 18 czerwca 2014 r. przez Thierrego Rouffauda od wyroku wydanego w dniu 9 kwietnia 2014 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-59/13 Rouffaud/ESDZ

text:
               11.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/44

         Odwołanie wniesione w dniu 18 czerwca 2014 r. przez Thierrego Rouffauda od wyroku wydanego w dniu 9 kwietnia 2014 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-59/13 Rouffaud/ESDZ
   (Sprawa T-457/14 P)
   2014/C 261/70
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Thierry Rouffaud (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci M. de Abreu Caldas, D. de Abreu Caldas i J.-N. Louis)

      Druga strona postępowania: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ)

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 9 kwietnia 2014 r. w sprawie F-59/13 Thierry Rouffaud/Europejska Służba Działań Zewnętrznych;

               —

               obciążenie ESDZ kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do obrony w zakresie, w jakim Sąd do spraw Służby Publicznej zwrócił uwagę stron na kwestię dopuszczalności skargi dopiero tuż przed ostatnim etapem długiego postępowania, tym samym pozbawiając skarżącego możliwości przygotowania odpowiedniej argumentacji.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa przy stosowaniu zasady zgodności w zakresie, w jakim przedmiot i podstawa zażalenia oraz przedmiot i podstawa skargi o stwierdzenie nieważności były pod każdym względem identyczne.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący przeinaczenia dowodów oraz okoliczności faktycznych w zakresie, w jakim Sąd do spraw Służby Publicznej oparł się w swoim wyroku tylko na pewnym wycinku pism procesowych skarżącego, który nie oddawał rzeczywistej sytuacji, jaka miała miejsce po zakończeniu pisemnego etapu postępowania.


title: Sprawa T-204/11: Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2011 r. — Hiszpania przeciwko Komisji

text:
               28.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 160/26

         Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2011 r. — Hiszpania przeciwko Komisji
   (Sprawa T-204/11)
   2011/C 160/41
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: M. Muñoz Pérez)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (UE) nr 15/2011 z dnia 10 stycznia 2011 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 2074/2005 w odniesieniu do uznanych metod badania na obecność morskich biotoksyn w żywych małżach oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Poprzez zaskarżone rozporządzenie Komisja postanowiła wprowadzić wymóg metody chromatografii cieczowej ze spektrometrią mas (LC-MS/MS) jako metodę referencyjną do wykrywania morskich toksyn lipofilowych zastępującą próbę biologiczną na myszach.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 168 TFUE i zasady proporcjonalności, która powinna regulować wydawanie decyzji przez instytucje Unii.

                           —

                           W tym względzie skarżąca twierdzi, że nowa metoda referencyjna ustanowiona w celu wykrywania toksyn lipofilowych nie jest bardziej korzystna dla ochrony zdrowia publicznego niż próba biologiczna na myszach.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności.

                           —

                           W tym względzie skarżąca twierdzi, że przyjmując zaskarżoną decyzję o zastąpieniu próby biologicznej na myszach przez LC-MS/MS jako metodę referencyjną do wykrywania toksyn lipofilowych Komisja nie dokonała oceny istotnych elementów i okoliczności sytuacji, którą zamierzała uregulować nie uwzględniając wpływu gospodarczego, jaki wywrze owa zmiana na omawiany sektor produkcji.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady uzasadnionych oczekiwań.

                           —

                           Zdaniem skarżącego państwa producenci żywych małży mogli się spodziewać, że Komisja nie postanowi zastąpić próby biologicznej na myszach jako metody referencyjnej do wykrywania toksyn lipofilowych do czasu spełnienia przesłanek ustanowionych w ust. 4 lit. B rozdział III załącznika III rozporządzenia nr 2074/2005 w jego oryginalnym brzmieniu.


title: Sprawa T-81/10: Skarga wniesiona w dniu 24 lutego 2010 r. — Tempus Vade przeciwko OHIM — Palacios Serrano (AIR FORCE)

text:
               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/64

         Skarga wniesiona w dniu 24 lutego 2010 r. — Tempus Vade przeciwko OHIM — Palacios Serrano (AIR FORCE)
   (Sprawa T-81/10)
   2010/C 100/95
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Tempus Vade, S.L. (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat A. Gómez López)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Juan Palacios Serrano (Alcobendas, Hiszpania)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie niezgodności z rozporządzeniem nr 207/2009 decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 stycznia 2010 r. w sprawie R 944/2006-1, na mocy której uchylono decyzję Wydziału Sprzeciwów OHIM z dnia 28 maja 2008 r. wydaną w postępowaniu w sprawie sprzeciwu nr B 1009607 i w rezultacie dokonano rejestracji wspólnotowego znaku towarowego nr 5 016 704 AIR FORCE dla towarów z klasy 14;

               —

               stwierdzenie, że na podstawie zakazu przewidzianego w art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 należy odmówić rejestracji wspólnotowego znaku towarowego nr 5 016 704 AIR FORCE dla towarów z klasy 14;

               —

               obciążenie strony pozwanej i, w przypadku wstąpienia do postępowania, interwenienta kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Juan Palacios Serrano

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „AIR FORCE” (zgłoszenie nr 5 016 704) dla towarów z klasy 14

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny wspólnotowy znak towarowy „TIME FORCE” (zgłoszenie nr 395 657) dla towarów z klas 14, 18 i 25 i inne cztery graficzne wspólnotowe znaki towarowe zawierające element słowny „TIME FORCE”: zgłoszenie nr 398 776 dla towarów z klas 14,18 i 25, zgłoszenie nr 3 112 133 dla towarów z klas 3, 8, 9, 14, 18, 25, 34, 35 i 37 oraz zgłoszenia nr 1 998 375 i 2 533 667 dla towarów z klasy14

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie zaskarżonej decyzji i oddalenie sprzeciwu

      Podniesione zarzuty: Błędne zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.


title: Sprawa T-486/12: Skarga wniesiona w dniu 3 listopada 2012 r. — Golam przeciwko OHIM — Pentafarma (METABOL)

text:
               12.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/42

         Skarga wniesiona w dniu 3 listopada 2012 r. — Golam przeciwko OHIM — Pentafarma (METABOL)
   (Sprawa T-486/12)
   2013/C 9/75
   Język skargi: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Sofia Golam (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: adwokat N. Trovas)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Pentafarma-Sociedade Tecnico-Medicinal, SA (Prior Velho, Portugalia)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uwzględnienie niniejszej skargi i stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawie R 1901/2011-1;

               —

               oddalenie sprzeciwu Pentafarma-Sociedade Tecnico-Medicinal, SA i dopuszczenie zgłoszenia dokonanego przez stronę skarżącą w całości;

               —

               obciążenie Pentafarma-Sociedade Tecnico-Medicinal, SA kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w związku z niniejszym postępowaniem.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Sofia Golam

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „METABOL” dla towarów i usług z klas 5, 16 i 30 — zgłoszenie nr 8885287

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Pentafarma-Sociedade Tecnico-Medicinal, SA

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Zarejestrowany w Portugalii pod numerem 241841 słowny znak towarowy „METABOL-MG” dla towarów z klasy 5

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Częściowe uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia Rady nr 207/2009


title: Sprawa T-451/16: Skarga wniesiona w dniu 10 sierpnia 2016 r. – sheepworld/EUIPO (Bester Papa)

text:
               3.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 364/26

      Skarga wniesiona w dniu 10 sierpnia 2016 r. – sheepworld/EUIPO (Bester Papa)
      (Sprawa T-451/16)
      (2016/C 364/28)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: sheepworld AG (Ursensollen, Niemcy) (przedstawiciel: S. von Rüden, Rechtsanwalt)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Bester Papa” – zgłoszenie nr 14 169 213

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 maja 2016 r. w sprawie R 94/2016-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w postępowaniu odwoławczym.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-135/06 – T-138/06: Wyrok Sądu z dnia 29 września 2010 r. — Al-Faquih i in. przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Walka z terroryzmem — Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami — Zamrożenie funduszy — Prawa podstawowe — Prawo do poszanowania własności, prawo do bycia wysłuchanym i prawo do skutecznej kontroli sądowej)

text:
               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/28

         Wyrok Sądu z dnia 29 września 2010 r. — Al-Faquih i in. przeciwko Radzie
   (Sprawa T-135/06 – T-138/06) (1)

   (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Walka z terroryzmem - Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami - Zamrożenie funduszy - Prawa podstawowe - Prawo do poszanowania własności, prawo do bycia wysłuchanym i prawo do skutecznej kontroli sądowej)
   2010/C 328/46
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Al-Bashir Mohammed Al-Faqih (Birmingham, Zjednoczone Królestwo); Sanabel Relief Agency Ltd (Birmingham); Ghunia Abdrabbah (Birmingham) oraz Taher Nasuf (Manchester, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: początkowo N. Garcia-Lora, solicitor i S. Cox, barrister, następnie N. Garcia-Lora i E. Grieves, barrister)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bishop i E. Finnegan, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo P. J. Kuijper, następnie C. O’Reilly i J. Aquilina, następnie E. Paasivirta i P. Aalto, i następnie E. Paasivirta i M. Konstantinidis, pełnomocnicy) oraz Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: C. Gibbs, Z. Bryanston-Cross i S. Ossowski, pełnomocnicy, wspierani przez A. Dashwooda, barrister)

      Przedmiot

   Stwierdzenie nieważności art. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i Talibami i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 zakazujące wywozu niektórych towarów i usług do Afganistanu, wzmacniające zakaz lotów oraz rozszerzające zamrożenie funduszy i innych środków finansowych w odniesieniu do Talibów w Afganistanie (Dz. U. L 139, s. 9), w brzmieniu zmienionym po raz sześćdziesiąty trzeci rozporządzeniem Komisji (WE) nr 246/2006 z dnia 10 lutego 2006 r. (Dz. U. L 40, s. 13), którym wprowadzono nazwiska skarżących do załącznika I do rozporządzenia nr 881/2002.

      Sentencja

               1)

               Sprawy T-135/06 – T-138/06 zostają połączone w celu wydania wyroku.

               2)

               Artykuł 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i Talibami i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 zakazujące wywozu niektórych towarów i usług do Afganistanu, wzmacniające zakaz lotów i rozszerzające zamrożenie funduszy i innych środków finansowych w odniesieniu do Talibów w Afganistanie w brzmieniu zmienionym po raz sześćdziesiąty trzeci rozporządzeniem Komisji (WE) nr 246/2006 z dnia 10 lutego 2006 r. jest nieważny w zakresie w jakim dotyczy skarżących Al-Bashira Mohammeda Al-Faqiha, Tahera Nasufa, Ghunii Abdrabbaha oraz Sanabel Relief Agency Ltd.

               3)

               Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona, poza własnymi kosztami, również kosztami poniesionymi przez skarżących, a także dokona zwrotu kwot wypłaconych z kasy Sądu tytułem pomocy w zakresie kosztów postępowania.

               4)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej oraz Komisja Europejska ponoszą własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 165 z 15.7.2006.


title: Sprawa T-280/09: Wyrok Sądu z dnia 30 maja 2013 r. — Morte Navarro przeciwko Parlamentowi (Petycja skierowana do Parlamentu Europejskiego — Decyzja o pozostawieniu petycji bez rozpatrzenia — Skarga o stwierdzenie nieważności — Akt niekorzystny — Dopuszczalność — Obowiązek uzasadnienia — Petycja nie należąca do dziedziny działalności Unii)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/61

         Wyrok Sądu z dnia 30 maja 2013 r. — Morte Navarro przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-280/09) (1)

   (Petycja skierowana do Parlamentu Europejskiego - Decyzja o pozostawieniu petycji bez rozpatrzenia - Skarga o stwierdzenie nieważności - Akt niekorzystny - Dopuszczalność - Obowiązek uzasadnienia - Petycja nie należąca do dziedziny działalności Unii)
   2013/C 225/137
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: José Carlos Morte Navarro (Saragossa, Hiszpania) (przedstawiciel: J. González Buitrón, adwokat)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: N. Lorenz, N. Görlitz i P. López-Carceller, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Petycji Parlamentu Europejskiego z dnia 5 maja 2009 r. o pozostawieniu bez rozpatrzenia petycji wniesionej przez skarżącego w dniu 17 grudnia 2008 r. (petycja nr 1818/2008).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               José Carlos Morte Navarro pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Parlament Europejski.

      (1)  Dz.U. C 328 z 4.12.2010.


title: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 14 lipca 2005 r. w sprawie C-141/04 (wniosek Symvoulio tis Epikrateias o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Michail Peros przeciwko Techniko Epimelitirio Ellados (Dyrektywa 89/48/EWG — Pracownicy — Uznawanie dyplomów — Inżynier mechanik)

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/18

      WYROK TRYBUNAŁU

   (czwarta izba)
   z dnia 14 lipca 2005 r.
   w sprawie C-141/04 (wniosek Symvoulio tis Epikrateias o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Michail Peros przeciwko Techniko Epimelitirio Ellados (1)

   (Dyrektywa 89/48/EWG - Pracownicy - Uznawanie dyplomów - Inżynier mechanik)
   (2005/C 217/34)
   język postępowania: grecki
   W sprawie C-141/04 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Symvoulio tis Epikrateias (Grecja) postanowieniem z dnia 30 grudnia 2003 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 17 marca 2004 r., w postępowaniu Michail Peros przeciwko Techniko Epimelitirio Ellados, Trybunał (czwarta izba), w składzie: K. Lenaerts, prezes izby, N. Colneric i K. Schiemann (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: L. A. Geelhoed, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 14 lipca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Wobec braku przyjęcia przepisów transponujących w terminie wyznaczonym w art. 12 dyrektywy Rady 89/48/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie ogólnego systemu uznawania dyplomów ukończenia studiów wyższych, przyznawanych po ukończeniu kształcenia i szkolenia zawodowego, trwających co najmniej trzy lata, w brzmieniu, które obowiązywało do dnia 31 lipca 2001 r., obywatel Państwa Członkowskiego ma prawo powołać się na art. 3 akapit pierwszy lit. a) tej dyrektywy w celu uzyskania w przyjmującym Państwie Członkowskim zezwolenia na wykonywanie zawodu regulowanego, takiego jak zawód inżyniera mechanika.
   Możliwości tej nie można uzależnić od zatwierdzenia przez właściwe władze krajowe dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji przez zainteresowanego.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.04.2004.


title: Sprawa F-16/07: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 30 kwietnia 2008 r. — Dragoman przeciwko Komisji (Służba publiczna — Konkurs — Komisja konkursowa — Zasada bezstronności komisji — Art. 11 a regulaminu pracowniczego — Równe traktowanie kandydatów wewnętrznych i zewnętrznych — Wykluczenie kandydata — Obowiązek uzasadnienia — Zakres — Przestrzeganie tajności prac komisji)

text:
               21.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 158/23

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 30 kwietnia 2008 r. — Dragoman przeciwko Komisji
   (Sprawa F-16/07)
   (Służba publiczna - Konkurs - Komisja konkursowa - Zasada bezstronności komisji - Art. 11 a regulaminu pracowniczego - Równe traktowanie kandydatów wewnętrznych i zewnętrznych - Wykluczenie kandydata - Obowiązek uzasadnienia - Zakres - Przestrzeganie tajności prac komisji)
   (2008/C 158/40)
   Język postępowania: rumuński
   Strony

      Strona skarżąca: Adriana Dragoman (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: G. F. Dinulescu, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: K. Herrmann, F. Telea oraz M. Velardo, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowej konkursu ESPO/AD/34/05 (mającego na celu stworzenie rezerwy tłumaczy konferencyjnych języka rumuńskiego) przyznającej skarżącej za pierwszy egzamin z tłumaczenia ustnego ocenę, która pozbawia skarżącą prawa do udziału w kolejnych egzaminach — Zarzut niezgodności z prawem art. 6 załącznika III do regulaminu pracowniczego.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron ponosi własne koszty.


title: Sprawa F-10/11: Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2011 r. — Bojinova i Ghiba przeciwko Komisji

text:
               26.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/14

         Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2011 r. — Bojinova i Ghiba przeciwko Komisji
   (Sprawa F-10/11)
   2011/C 95/23
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Silvia Bojinova (Bruksela, Belgia) i Dorina Maria Ghiba (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat C. Mourato)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowych COM/INT/EU2/10/AD5 i COM/INT/EU2/AST3 w przedmiocie odrzucenia kandydatur skarżących z tego względu, że nie spełniają przesłanek dopuszczalności wymaganych w ogłoszeniu o konkursie.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowej z dnia 11 maja 2010 r. w przedmiocie odrzucenia kandydatury Silvii Bojinovej w konkursie wewnętrznym COM/INT/EU2/10/AD5 oraz decyzji potwierdzającej organu powołującego z dnia 26 października 2010 r. oddalającej jej zażalenie złożone w dniu 6 sierpnia 2010 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowej z dnia 10 maja 2010 r. w przedmiocie odrzucenia kandydatury Doriny Marii Ghiby w konkursie wewnętrznym COM/INT/EU2/AST3 oraz decyzji organu powołującego z dnia 26 października 2010 r. oddalającej jej zażalenie złożone w dniu 4 sierpnia 2010 r.;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.


title: Sprawa T-198/17: Skarga wniesiona w dniu 29 marca 2017 r. – EKETA/Komisja

text:
               15.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/47

         Skarga wniesiona w dniu 29 marca 2017 r. – EKETA/Komisja
   (Sprawa T-198/17)
   (2017/C 151/60)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Ethniko Kentro Erevnas kai Technologikis Anaptyxis (EKETA) (Saloniki, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci V. Christianos i S. Paliou)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że wystosowane przez Komisję Europejską do ΕΚΕΤΑ żądanie zwrotu kwoty 38 241,00 EUR odpowiadającej pomocy finansowej otrzymanej przez nią na projekt ACTIBIO, które to żądanie figuruje w nocie debetowej nr 3241615335/29 listopada 2016 r., jest bezzasadne w odniesieniu do kwoty 9 353,56 EUR;

               —

               stwierdzenie, że kwota 9 353,56 EUR stanowi koszty kwalifikowalne oraz że ΕΚΕΤΑ nie jest zobowiązana zwrócić tej kwoty Komisji Europejskiej, i

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               W niniejszej skardze Ethniko Kentro Erevnas kai Technologikis Anaptyxis (zwane dalej „EKETA”) kwestionuje żądanie wystosowane przez Komisję w drodze noty debetowej nr 3241615335/29 listopada 2016 r. w związku z wykonaniem projektu ACTIBIO. Za pomocą tej noty debetowej Komisja zażądała, by ΕΚΕΤΑ zwróciła część pomocy finansowej otrzymanej na projekt ACTIBIO, w wysokości 38 241,00 EUR. Sporna wierzytelność została ustalona w wyniku kontroli na miejscu przeprowadzonej przez Komisję Europejską w pomieszczeniach strony skarżącej

               2.

               W tym kontekście strona skarżąca wnosi do Sądu na podstawie art. 272 TFUE o stwierdzenie, że część wyżej wymienionej kwoty, o której mowa w nocie debetowej, wynosząca 9 353,56 EUR stanowi koszty kwalifikowalne oraz że ΕΚΕΤΑ nie jest zobowiązana zwrócić owej kwoty Komisji

               3.

               ΕΚΕΤΑ utrzymuje, że wyżej wymieniona kwota 9 353,56 EUR składa się z kwalifikowalnych kosztów personelu i kosztów pośrednich, które Komisja błędnie odrzuciła jako koszty niekwalifikowalne. Dopuszczalność kosztów strony skarżącej znajduje potwierdzenie w informacjach, które przekazała ona Komisji Europejskiej podczas kontroli na miejscu i w późniejszej korespondencji oraz które przedkłada ona także Sądowi.


title: Sprawa C-424/11: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 7 marca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) — Zjednoczone Królestwo) — Wheels Common Investment Fund Trustees Ltd i in. przeciwko Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs (Podatek od wartości dodanej — Dyrektywa 77/388/EWG — Zwolnienie usługi zarządzania funduszami inwestycyjnymi — Zakres — Pracownicze programy emerytalne)

text:
               27.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 123/5

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 7 marca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) — Zjednoczone Królestwo) — Wheels Common Investment Fund Trustees Ltd i in. przeciwko Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs
   (Sprawa C-424/11) (1)

   (Podatek od wartości dodanej - Dyrektywa 77/388/EWG - Zwolnienie usługi zarządzania funduszami inwestycyjnymi - Zakres - Pracownicze programy emerytalne)
   2013/C 123/06
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   First-tier Tribunal (Tax Chamber)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Wheels Common Investment Fund Trustees Ltd, National Association of Pension Funds Ltd, Ford Pension Fund Trustees Ltd, Ford Salaried Pension Fund Trustees Ltd, Ford Pension Scheme for Senior Staff Trustee Ltd

      Strona pozwana: Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — First-tier Tribunal (Tax Chamber) — Wykładnia art. 13 część B lit. d) pkt 6 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) — Wykładnia art. 135 ust. 1 lit. g) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) — Zwolnienia — Zakres zwolnienia usługi zarządzania funduszem inwestycyjnym — Włączenie pracowniczych programów emerytalnych

      Sentencja

   Artykuł 13 część B lit. d) pkt 6 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku oraz art. 135 ust. 1 lit. g) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że fundusz inwestycyjny, w którym zgromadzono aktywa programu emerytalnego, nie mieści się w zakresie znaczeniowym pojęcia „specjalnych funduszy inwestycyjnych” w rozumieniu wymienionych przepisów, którymi zarządzanie podlega zwolnieniu z podatku od wartości dodanej w świetle celów wymienionych dyrektyw i zasady neutralności podatkowej, jeżeli uczestnicy nie ponoszą ryzyka zarządzania tym funduszem, a składki wpłacane przez pracodawcę do owego programu emerytalnego są dla niego sposobem wykonania jego ustawowych zobowiązań wobec pracowników.

      (1)  Dz.U. C 311 z 22.10.2011.


title: Sprawa C-119/04: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 18 lipca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Wyrok Trybunału stwierdzający uchybienie — Brak wykonania — Artykuł 228 WE — Kara pieniężna — Uznanie praw nabytych byłych lektorów języków obcych)

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/2

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 18 lipca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-119/04) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Wyrok Trybunału stwierdzający uchybienie - Brak wykonania - Artykuł 228 WE - Kara pieniężna - Uznanie praw nabytych byłych lektorów języków obcych)
   (2006/C 224/04)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: E. Traversa i L. Pignataro, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska (Przedstawiciele: I.M. Braguglia, pełnomocnik, M. Fiorilli, avvocato dello Stato)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuł 228 WE — Brak wykonania wyroku z dnia 26 czerwca 2001 r. w sprawie C-212/99 — Naruszenie art. 48 traktatu WE (obecnie, po zmianie, art. 39 WE) — Uznanie praw nabytych byłych lektorów języków obcych — Wniosek o nałożenie kary pieniężnej
   Sentencja

               1)

               Nie zapewniając w dniu upływu terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii uznania praw nabytych byłych lektorów języków obcych, zatrudnionych następnie w charakterze współpracowników i ekspertów lingwistycznych własnych języków ojczystych, chociaż uznanie takie zapewniono wszystkim pracownikom posiadającym obywatelstwo włoskie, Republika Włoska nie podjęła wszystkich niezbędnych działań w celu wykonania wyroku z dnia 26 czerwca 2001 r. w sprawie C-212/99 Komisja przeciwko Włochom i stąd uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 228 WE.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.04.2004 r.


title: Sprawa C-516/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) (Portugalia) w dniu 17 listopada 2014 r. – Barlis 06 – Investimentos Imobiliários e Turísticos SA/Autoridade Tributária e Aduaneira

text:
               2.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 34/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) (Portugalia) w dniu 17 listopada 2014 r. – Barlis 06 – Investimentos Imobiliários e Turísticos SA/Autoridade Tributária e Aduaneira
   (Sprawa C-516/14)
   (2015/C 034/11)
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Barlis 06 – Investimentos Imobiliários e Turísticos SA

      Strona pozwana: Autoridade Tributária e Aduaneira

      Pytania prejudycjalne

   Czy w ramach prawidłowej wykładni art. 266 pkt 6 dyrektywy VAT (1) możliwe jest uznanie przez Autoridade Tributária e Aduaneira [portugalską administrację podatkową i celną], że opis na fakturze zawierający wzmiankę „usługi prawne wykonane od określonej daty do dnia dzisiejszego” lub nawet „usługi prawne wykonane do dnia dzisiejszego”, jest niewystarczający, podczas gdy rzeczona administracja może, na podstawie zasady współpracy, otrzymać uzupełniające informacje, które uważa za konieczne w celu potwierdzenia istnienia oraz szczegółowych cech transakcji?

      (1)  Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1).


title: Sprawa T-395/14: Wyrok Sądu z dnia 16 czerwca 2015 r. – Best-Lock (Europe)/OHIM – Lego Juris (Kształt figurki zabawkowej) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Trójwymiarowy wspólnotowy znak towarowy — Kształt figurki zabawkowej — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Oznaczenie tworzone wyłącznie przez kształt wynikający z charakteru samego towaru — Oznaczenie tworzone wyłącznie przez kształt towaru niezbędny do uzyskania efektu technicznego — Artykuł 7 ust. 1 lit. e) ppkt (i) i (ii) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Zła wiara — Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               10.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/25

         Wyrok Sądu z dnia 16 czerwca 2015 r. – Best-Lock (Europe)/OHIM – Lego Juris (Kształt figurki zabawkowej)
   (Sprawa T-395/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Trójwymiarowy wspólnotowy znak towarowy - Kształt figurki zabawkowej - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Oznaczenie tworzone wyłącznie przez kształt wynikający z charakteru samego towaru - Oznaczenie tworzone wyłącznie przez kształt towaru niezbędny do uzyskania efektu technicznego - Artykuł 7 ust. 1 lit. e) ppkt (i) i (ii) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Zła wiara - Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009])
   (2015/C 262/33)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Best-Lock (Europe) Ltd (Colne, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat J. Becker)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: D. Hanf i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Lego Juris A/S (Billund, Dania) (przedstawiciel: adwokat V. von Bomhard)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 marca 2014 r. (sprawa R 1695/2013-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Best-Lock (Europe) Ltd a Lego Juris A/S.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Best-Lock (Europe) Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 315 z 15.9.2014.


title: Sprawa T-215/11: Skarga wniesiona w dniu 12 kwietnia 2011 r. — ADEDY i in. przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               25.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 186/29

         Skarga wniesiona w dniu 12 kwietnia 2011 r. — ADEDY i in. przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa T-215/11)
   2011/C 186/54
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Anotati Dioikisi Enoseon Dimosion Ypallilon (ADEDY) (Ateny, Grecja) Sp. Papaspyros (Ateny, Grecja), Il. Iliopoulos (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: adwokat M. Tsipra)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

   Skarżący wnoszą do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/57/UΕ z dnia 20 grudnia 2010 r. zmieniającej decyzję Rady 2010/320/UE skierowaną do Grecji celem wzmocnienia i pogłębienia nadzoru budżetowego oraz wezwania Grecji do zastosowania środków służących ograniczeniu deficytu uznanemu za niezbędne w celu likwidacji nadmiernego deficytu, opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 29 stycznia 2011 r. (Dz.U. L 26, s. 15);

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej skardze skarżący wnoszą o stwierdzenie nieważności decyzji Rady Unii Europejskiej 2011/57/UΕ z dnia 20 grudnia 2010 r. zmieniającej decyzję Rady 2010/320/UE skierowaną do Grecji celem wzmocnienia i pogłębienia nadzoru budżetowego oraz wezwania Grecji do zastosowania środków służących ograniczeniu deficytu uznanemu za niezbędne w celu likwidacji nadmiernego deficytu, opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 29 stycznia 2011 r. (Dz.U. L 26, s. 15).
   Na poparcie swojej skargi przytaczają oni następujące zarzuty:

               W pierwszej kolejności skarżący twierdzą, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem kompetencji przyznanych Komisji Europejskiej i Radzie w traktacie. W szczególności w art. 4 i 5 traktatów wprowadzone zostały zasady pomocniczości i proporcjonalności. Ponadto w art. 5 ust. 2 traktatów wyraźnie przewidziano, że wszelkie kompetencje, które nie zostały przyznane Unii w traktatach, należą do państw członkowskich. Zgodnie z art. 126 i nast. traktatów w ramach postępowania w sprawie nadmiernego deficytu Rada nie może przyjmować w swoich decyzjach konkretnych, wiążących i rygorystycznych środków, gdyż taka kompetencja nie została jej przyznana w traktacie.

               W drugiej kolejności skarżący podnoszą, że w zaskarżonej decyzji jako podstawa prawna jej wydania wymienione zostały art. 126 ust. 9 i art. 136 traktatu. Zaskarżony akt został jednak wydany z przekroczeniem kompetencji przyznanych Komisji Europejskiej i Radzie w tych postanowieniach, po prostu jako środek wykonawczy umowy dwustronnej zawartej między 15 państwami członkowskimi strefy euro, które postanowiły o przyznaniu pożyczek dwustronnych, a Grecją. Tymczasem kompetencja Rady do wydawania aktów tego rodzaju nie została ani uznana, ani przewidziana w traktatach.

               W trzeciej kolejności skarżący podkreślają, że zaskarżona decyzja, wprowadzając obniżki dodatków rodzinnych i wiążąc je z kryteriami dochodowymi, narusza zagwarantowane prawa majątkowe skarżących, a zatem została wydana z naruszeniem art. 1 Protokołu dodatkowego nr 1 do europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka.


title: Sprawa C-564/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 26 września 2014 r. w sprawie T-631/13 Raffinerie HeideGmbH/Komisja, wniesione w dniu 9 grudnia 2014 r. przez Raffinerie Heide GmbH

text:
               2.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 34/17

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 26 września 2014 r. w sprawie T-631/13 Raffinerie HeideGmbH/Komisja, wniesione w dniu 9 grudnia 2014 r. przez Raffinerie Heide GmbH
   (Sprawa C-564/14 P)
   (2015/C 034/19)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Raffinerie Heide GmbH (przedstawiciele: U. Karpenstein i C. Eckart, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o

               —

               uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 26 września 2014 r.;

               —

               stwierdzenia nieważności wydanej przez Komisję w dniu 5 września 2013 r. dotyczącej krajowych środków wykonawczych w odniesieniu do przejściowego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgodnie z art. 11 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady, decyzji 2013/448/UE (2) w zakresie, w jakim w art. 1 ust. 1 tej decyzji w związku z lit. A załącznika I do tego aktu odmówiono wpisania wnoszącej odwołanie do wykazu na podstawie art. 11 ust. 1 dyrektywy 2003/87/WE oraz przyznania odpowiadających im wstępnych rocznych ilości uprawnień do emisji przyznanych bezpłatnie względem instalacji wnoszącej odwołanie oznaczonych identyfikatorem DE000000000000010.

               —

               Obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               W ramach pierwszego zarzutu odwołania wnosząca odwołanie zarzuca naruszenie jej praw procesowych. W szczególności podnosi ona, że Sąd w żaden sposób nie ustosunkował się do jej zasadniczego – przyznanego na rozprawie przed Sądem – zarzutu, zgodnie z którym Komisja nie zbadała indywidualnie zakomunikowanych jej przez Niemcy szczególnie ciężkich przypadków.

               2.

               W drodze zarzutu drugiego wnosząca odwołanie zarzuca, że Sąd niesłusznie wyszedł z założenia, że wspólnotowy handel emisjami od początku wyklucza uwzględnienie ciężkich przypadków. Tym samym zaskarżony wyrok narusza art. 11 ust. 3 i art. 10 bis dyrektywy 2003/87/WE jak również decyzję Komisji 2011/278.

               3.

               W ramach zarzutu trzeciego wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd pominął obowiązek Komisji do dokonania wykładni zgodnej z prawami podstawowymi i tym samym dopuścił się naruszenia art. 51 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „Kartą”).

               4.

               W drodze zarzutu czwartego zarzuca się napuszenie prawa procesowego w formie zafałszowania dowodu, ponieważ Sąd włączył do swoich rozważań przedstawione przez wnoszącą odwołanie dowody istnienia ciężkiego przypadku.

               5.

               Wreszcie, wyrok Sądu stanowi naruszenie praw podstawowych zakotwiczonych w art. 16, 17 w związku z art. 52 ust. 1 Karty. Niesłusznie kwalifikuje on decyzję Komisji jako zgodną z prawem i mającą charakter proporcjonalny.

      (1)  Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. L 240, s. 27).

      (2)  Decyzja Komisji z dnia 5 września 2013 r. dotycząca krajowych środków wykonawczych w odniesieniu do przejściowego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgodnie z art. 11 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 240, s. 27).


title: Sprawa T-706/14 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 23 października 2014 r. – Holistic Innovation Institute przeciwko REA (Środek tymczasowy — Projekty finansowane przez Unię Europejską w dziedzinie badań i rozwoju technologicznego — Decyzja o odmowie udziału w niektórych projektach — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak poszanowania wymogów formalnych — Niedopuszczalność)

text:
               8.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 439/27

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 23 października 2014 r. – Holistic Innovation Institute przeciwko REA
   (Sprawa T-706/14 R)
   ((Środek tymczasowy - Projekty finansowane przez Unię Europejską w dziedzinie badań i rozwoju technologicznego - Decyzja o odmowie udziału w niektórych projektach - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak poszanowania wymogów formalnych - Niedopuszczalność))
   (2014/C 439/37)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Holistic Innovation Institute, SLU (Pozuelo de Alarcón, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat R. Muñiz García)

      Strona pozwana: Agencja Wykonawcza ds. Badań Naukowych (REA) (przedstawiciel: G. Gascard, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Agencji Wykonawczej ds. Badań Naukowych (REA) z dnia 24 lipca 2014 r. o oznaczeniu ARES (2014) 2461172, wykluczającej skarżącą z udziału w projektach ZONeSEC i INACHUS.

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-78/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Tribunale di Livorno z dnia 19 stycznia 2005 r. w sprawie Gentilini Umberto przeciwko Dal Colle Industria Dolciaria SpA

text:
               16.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Tribunale di Livorno z dnia 19 stycznia 2005 r. w sprawie Gentilini Umberto przeciwko Dal Colle Industria Dolciaria SpA
   (Sprawa C-78/05)
   (2005/C 93/28)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 17 lutego 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Tribunale di Livorno z dnia 19 stycznia 2005 r. w sprawie Gentilini Umberto przeciwko Dal Colle Industria Dolciaria SpA.
   Tribunale di Livorno zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               a)

               czy w świetle brzmienia art. 17 dyrektywy Rady 86/653/EWG (1) z dnia 18 grudnia 1986 r. w sprawie koordynacji ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do przedstawicieli handlowych działających na własny rachunek, wykładni następującego po nim art. 19 należy dokonywać w ten sposób, że krajowy przepis transponujący dyrektywę może stanowić, iż należne przedstawicielowi handlowemu świadczenie wyrównawcze będzie wypłacane na podstawie układu zbiorowego wiążącego strony, które go podpisały, bez względu na wystąpienie przesłanek wskazanych w dwóch tiret art. 17 ust. 2 lit. a) oraz by jego wysokość była ustalana według kryteriów wskazanych w układzie zbiorowym a nie kryteriów wynikających z dyrektywy, wskutek czego w wielu przypadkach świadczenie takie musiałoby zostać wypłacone w znacznie niższym wymiarze niż maksymalny wymiar przewidziany w dyrektywie;

               b)

               czy ustalenie wymiaru świadczenia wyrównawczego powinno zostać przeprowadzone w sposób analityczny, za pomocą oszacowania kolejnych wynagrodzeń, które przedstawiciel handlowy mógłby otrzymać w latach następujących po rozwiązaniu umowy w związku z pozyskaniem przez niego nowych klientów lub znacznym zwiększeniem obrotów handlowych w stosunkach z istniejącymi klientami, przy uwzględnieniu kryterium słuszności wyłącznie dla dokonania korekt kwoty, czy też dopuszczalne są inne sposoby ustalania wymiaru świadczenia wyrównawczego, w szczególności metody syntetyczne, które w większym stopniu uwzględniają kryterium słuszności.

      (1)  Dz.U. L 382 z 31.12.1986, str. 17


title: Sprawa T-313/14: Skarga wniesiona w dniu 5 maja 2014 r. –Christian Dior Couture przeciwko OHIM (Przedstawienie powtarzającego się motywu z efektem żłobienia)

text:
               14.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/60

         Skarga wniesiona w dniu 5 maja 2014 r. –Christian Dior Couture przeciwko OHIM (Przedstawienie powtarzającego się motywu z efektem żłobienia)
   (Sprawa T-313/14)
   2014/C 223/62
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Christian Dior couture SA (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat M. Sabatier)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 4 marca 2014 r. w sprawie R 459/2013-4 w zakresie, w jakim na jej mocy oddalono odwołanie od decyzji eksperta, w której odmówiono przyznania ochrony w ramach systemu wspólnotowego znaku towarowego międzynarodowej rejestracji wskazującej Unię Europejską graficznego znaku towarowego nr 1 1 00  187 dla niektórych ze wskazanych towarów ujętych w klasach 9, 14, 18 i 25;

               —

               dopuszczenie rejestracji graficznego znaku towarowego nr 1 1 00  187 dla wszystkich wskazanych towarów ujętych w klasach 9, 14, 18 i 25, a posiłkowo dla towarów, w przypadku, których używanie zostało wyraźnie udowodnione;

               —

               obciążenie OHIM kosztami poniesionymi przez skarżącą w związku z postępowaniem przed OHIM oraz w związku z niniejszą skargą, zgodnie z art. 87 regulaminu postępowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską graficznego znaku towarowego przedstawiającego powtarzający się motyw z efektem żłobienia

      Decyzja eksperta: Częściowe odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009


title: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 10 marca 2005 r. w sprawie C-531/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 97/11/WE — Ocena wpływu niektórych publicznych i prywatnych przedsięwzięć na środowisko — Przedsięwzięcia budowy dróg w niektórych landach)

text:
               14.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 115/7

      WYROK TRYBUNAŁU

   (piąta izba)
   z dnia 10 marca 2005 r.
   w sprawie C-531/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 97/11/WE - Ocena wpływu niektórych publicznych i prywatnych przedsięwzięć na środowisko - Przedsięwzięcia budowy dróg w niektórych landach)
   (2005/C 115/13)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-531/03, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 18 grudnia 2003 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy J.-C. Schieferer i F. Simonetti) przeciwko Republice Federalnej Niemiec (pełnomocnicy: C.-D. Quassowski i M. Lumma), Trybunał (piąta izba), w składzie R. Silva de Lapuerta, prezes izby, J. Makarczyk (sprawozdawca) i P. Kūris, sędziowie, rzecznik generalny: D. Ruiz-Jarabo Colomer, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 10 marca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Nie dokonując wyznaczonym terminie transpozycji, jeśli chodzi o przedsięwzięcia budowy dróg w Landzie Nadrenia-Palatynat, dyrektywy Rady 97/11/WE z dnia 3 marca 1997 r. zmieniającej dyrektywę 85/337/EWG w sprawie oceny wpływu wywieranego przez niektóre publiczne i prywatne przedsięwzięcia na środowisko oraz pozwalając, aby w Landzie Nadrenia Północna -Westfalia po upływie tego samego terminu udzielono zezwolenia na przedsięwzięcia budowy dróg w drodze procedury zatwierdzania planów, mimo, że nie wykonano oceny ich wpływu na środowisko, Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy i przepisów art. 4 w związku z przepisami załączników I pkt 7 lit. b) i c) oraz II, pkt 10 lit. e) dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne, zmienionej dyrektywą 97/11.

               2.

               Republika federalna Niemiec zostaje obciążona kosztami postępowania

      (1)  Dz.U. C 59 z 06.03.2004.


title: Sprawa C-433/04: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 9 listopada 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuł 49 WE oraz art. 50 WE — Swobodne świadczenie usług — Działalność w sektorze budownictwa — Zwalczanie oszustw podatkowych w sektorze budownictwa — Uregulowanie krajowe zobowiązujące do pobrania 15 % kwoty należnej niezarejestrowanym w Belgii kontrahentom — Uregulowanie krajowe ustanawiające odpowiedzialność solidarną za zobowiązania podatkowe niezarejestrowanych w Belgii kontrahentów)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/5

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 9 listopada 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-433/04) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuł 49 WE oraz art. 50 WE - Swobodne świadczenie usług - Działalność w sektorze budownictwa - Zwalczanie oszustw podatkowych w sektorze budownictwa - Uregulowanie krajowe zobowiązujące do pobrania 15 % kwoty należnej niezarejestrowanym w Belgii kontrahentom - Uregulowanie krajowe ustanawiające odpowiedzialność solidarną za zobowiązania podatkowe niezarejestrowanych w Belgii kontrahentów)
   (2006/C 326/11)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: D. Triantafyllou, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii (przedstawiciele: E. Dominkovits, pełnomocnik, B. van de Walle de Ghelcke, avocat)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 49 WE i art. 50 WE — Uregulowanie krajowe zobowiązujące zleceniodawców i przedsiębiorców, pod karą grzywny, do pobrania 15 % kwoty należnej ich niezarejestrowanym w Belgii kontrahentom oraz do wpłaty pobranej kwoty na rzecz władz belgijskich w celu zagwarantowania zapłaty zobowiązań podatkowych tych kontrahentów — Odpowiedzialność solidarna zleceniodawców i przedsiębiorców za zobowiązania podatkowe ich niezarejestrowanych w Belgii kontrahentów
   Sentencja

               1)

               Zobowiązując zleceniodawców i przedsiębiorców korzystających z usług niezarejestrowanych w Belgii zagranicznych kontrahentów do pobrania 15 % kwoty należnej za wykonane roboty oraz ustanawiając odpowiedzialność solidarną tychże zleceniodawców i przedsiębiorców za zobowiązania podatkowe takich kontrahentów Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 49 WE oraz 50 WE.

               2)

               Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 300 z 04.12.2004.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 lipca 2005 r. w sprawie C-26/00 Królestwo Niderlandów przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Reżim prawny stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich — Przywóz cukru i mieszanek cukru i kakao — Rozporządzenie (WE) nr 2423/1999 — Skarga o stwierdzenie nieważności — Środki ochronne — Proporcjonalność)

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/1

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 14 lipca 2005 r.
   w sprawie C-26/00 Królestwo Niderlandów przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Reżim prawny stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich - Przywóz cukru i mieszanek cukru i kakao - Rozporządzenie (WE) nr 2423/1999 - Skarga o stwierdzenie nieważności - Środki ochronne - Proporcjonalność)
   (2005/C 217/01)
   Język postępowania: niderlandzki
   W sprawie C-26/00, Królestwo Niderlandów (pełnomocnicy: M. Fierstra i J. van Bakel) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: T. van Rijn i C. van der Hauwaert), popieranej przez Królestwo Hiszpanii (pełnomocnik: N. Díaz Abad), mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 230 WE, wniesioną w dniu 29 stycznia 2000 r., Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, R. Silva de Lapuerta, R. Schintgen (sprawozdawca), G. Arestis i J. Klučka, sędziowie, rzecznik generalny: P. Léger, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 14 lipca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Skarga zostaje oddalona.

               2.

               Królestwo Niderlandów zostaje obciążone kosztami postępowania.

               3.

               Królestwo Hiszpanii pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 149 z 27.05.2000.


title: Sprawa T-234/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 listopada 2007 r. — Niderlandy przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Decyzja 2004/01/WE — Substancje niebezpieczne — Wymóg udzielenia przez Komisję zezwolenia w celu utrzymania notyfikowanych przepisów krajowych — Zajęcie przez Komisję stanowiska co do zakresu harmonizacji — Akt podlegający zaskarżeniu — Niedopuszczalność)

text:
               22.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/34

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 listopada 2007 r. — Niderlandy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-234/04) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Decyzja 2004/01/WE - Substancje niebezpieczne - Wymóg udzielenia przez Komisję zezwolenia w celu utrzymania notyfikowanych przepisów krajowych - Zajęcie przez Komisję stanowiska co do zakresu harmonizacji - Akt podlegający zaskarżeniu - Niedopuszczalność)
   (2007/C 315/63)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: H. Sevenster, J. van Bakel oraz M. de Grave, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: F. Simonetti oraz M. van Beek, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Królestwo Danii (przedstawiciel: J. Molde, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2004/1/WE z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie przepisów krajowych dotyczących stosowania krótkołańcuchowych chlorowanych parafin notyfikowanych przez Królestwo Niderlandów na podstawie art. 95 ust. 4 [WE] (Dz.U. L 1, str. 20) w zakresie, w jakim zdaniem Komisji zgodnie z art. 95 ust. 6 WE niezbędne jest zatwierdzenie przez nią utrzymania w mocy przepisów krajowych dotyczących wykorzystywania krótkołańcuchowych chlorowanych parafin (SCCPs) niewymienionych w dyrektywie 2002/45/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 czerwca 2002 r. zmieniającej po raz dwudziesty dyrektywę Rady 76/769/EWG w zakresie ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych (krótkołańcuchowych chlorowanych parafin) (Dz.U. L 177, str. 21)
   Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Królestwo Niderlandów pokrywa koszty poniesione przez Komisję oraz koszty własne.

               3)

               Królestwo Danii pokrywa koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 94 z 17.4.2004 (poprzednio sprawa C-103/04).


title: Sprawa T-586/14: Wyrok Sądu z dnia 16 marca 2016 r. – Xinyi PV Products (Anhui) Holdings/Komisja [Dumping — Przywóz szkła solarnego pochodzącego z Chin — Ostateczne cło antydumpingowe — Status przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej — Artykuł 2 ust. 7 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 — Znaczące wahania wynikające z przejścia od byłego nierynkowego systemu gospodarki — Korzyści podatkowe]

text:
               2.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/36

         Wyrok Sądu z dnia 16 marca 2016 r. – Xinyi PV Products (Anhui) Holdings/Komisja
   (Sprawa T-586/14) (1)

   ([Dumping - Przywóz szkła solarnego pochodzącego z Chin - Ostateczne cło antydumpingowe - Status przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej - Artykuł 2 ust. 7 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 - Znaczące wahania wynikające z przejścia od byłego nierynkowego systemu gospodarki - Korzyści podatkowe])
   (2016/C 156/46)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Xinyi PV Products (Anhui) Holdings Ltd (Anhui, Chiny) (przedstawiciele: adwokaci Y. Melin i V. Akritidis)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn i T. Maxian Rusche, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 470/2014 z dnia 13 maja 2014 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz szkła solarnego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 142, s. 1)

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 470/2014 z dnia 13 maja 2014 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz szkła solarnego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej w zakresie, w jakim dotyczy ono Xinyi PV Products (Anhui) Holdings Ltd.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 372 z 20.10.2014


title: Sprawa T-206/13: Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2013 r. — Stance przeciwko OHIM — Pokarna (STANCE)

text:
               15.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/34

         Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2013 r. — Stance przeciwko OHIM — Pokarna (STANCE)
   (Sprawa T-206/13)
   2013/C 171/63
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Stance, Inc. (San Clemente, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci R. Kunze i G. Würtenberger)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Pokarna Ltd (Secundrabad, Indie)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Piątej Izby Odwoławczej z dnia 1 lutego 2013 r. w sprawie R 885/2012-5 dotyczącej sprzeciwu opartego na rejestracji wspólnotowego znaku towarowego nr 005 491 329 wobec zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 008 957 516„STANCE”;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „STANCE” dla towarów z klasy 25 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 8 957 516

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Pokarna Ltd

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: czarno-biały graficzny wspólnotowy znak towarowy „STANZA” dla towarów i usług z klas 25 i 35

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu dla wszystkich zakwestionowanych towarów

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 65, art. 8 ust. 1 lit. b), art. 75, art. 76 ust. 1 i 2 oraz art. 83 rozporządzenia Rady nr 207/2009.


title: Sprawa T-98/09: Wyrok Sądu z dnia 13 kwietnia 2011 r. — Tubesca przeciwko OHIM — Tubos del Mediterráneo (T TUMESA TUBOS DEL MEDITERRANEO S.A.) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego T TUMESA TUBOS DEL MEDITERRANEO S.A. — Wcześniejsze, słowny krajowy i graficzny międzynarodowy, znaki towarowe TUBESCA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               28.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 160/17

         Wyrok Sądu z dnia 13 kwietnia 2011 r. — Tubesca przeciwko OHIM — Tubos del Mediterráneo (T TUMESA TUBOS DEL MEDITERRANEO S.A.)
   (Sprawa T-98/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego T TUMESA TUBOS DEL MEDITERRANEO S.A. - Wcześniejsze, słowny krajowy i graficzny międzynarodowy, znaki towarowe TUBESCA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2011/C 160/23
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Tubesca (Ailly-sur-Noye, Francja) (przedstawiciel: adwokat F. Greffe)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Tubos del Mediterráneo, SA (Sagunto, Hiszpania)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 grudnia 2008 r. (sprawa R 518/2008-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Tubesca a Tubos del Mediterráneo, SA

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Tubesca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 102 z 1.5.2009.


title: Sprawa F-29/07: Skarga wniesiona w dniu 28 marca 2007 r. — Quadu przeciwko Parlamentowi

text:
               26.5.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 117/37

         Skarga wniesiona w dniu 28 marca 2007 r. — Quadu przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-29/07)
   (2007/C 117/60)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Sandro Quadu (Bruksela, Belgia) [przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i E. Marchal, avocats]

      Strona pozwana: Parlament Europejski
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji organu powołującego z dnia 26 kwietnia 2006 r. powołującej skarżącego na urzędnika Wspólnot Europejskich w zakresie, w jakim ustala jego zaszeregowanie na grupę AST 2, stopień 3;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Decyzją z dnia 26 kwietnia 2006 r. skarżący, wówczas członek personelu tymczasowego Parlamentu zaszeregowany do grupy C*4, stopień 7, laureat konkursu wewnętrznego dla asystentów administracyjnych (grupa C4-5) nr C/348, opublikowanego przed wejściem w życie rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 723/2004 z dnia 22 marca 2004 r. zmieniającego Regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich i Warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich (1), został powołany na urzędnika i zaszeregowany do grupy AST 2, stopień 3.
   W swojej skardze skarżący podnosi między innymi naruszenie ogłoszenia o konkursie, jak również zasady równego traktowania i niedyskryminacji. W szczególności podnosi, że zgodnie z interpretacją art. 5 ust. 4 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego przez administrację członkowie personelu tymczasowego powołani na urzędników mają prawo do zachowania poprzedniej grupy i stopnia tylko w przypadku, gdy powołanie wiąże się z przejściem do wyższej kategorii.

      (1)  Dz.U. UE L 124 z 27.4.2004 r., str. 1.


title: Sprawa C-496/04: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem College van Beroep voor het Bedrijfsleven te 's-Gravenhage, wydanym w dniu 26 listopada 2004 r. w sprawie J. Slob przeciwko Productschap Zuivel

text:
               5.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 31/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem College van Beroep voor het Bedrijfsleven te 's-Gravenhage, wydanym w dniu 26 listopada 2004 r. w sprawie J. Slob przeciwko Productschap Zuivel
   (Sprawa C-496/04)
   (2005/C 31/24)
   Język postępowania: niederlandzki
   W dniu 1 grudnia 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem College van Beroep voor het Bedrijfsleven te 's-Gravenhage, wydanym w dniu 26 listopada 2004 r. w sprawie J. Slob przeciwko Productschap Zuivel.
   College van Beroep voor het Bedrijfsleven te 's-Gravenhage zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               —

               Czy wykładni art. 7 ust. 1 zdanie pierwsze i ust. 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 536/93 (1) z dnia 9 marca 1993 r. ustalającego szczegółowe zasady stosowania opłaty dodatkowej w sektorze mleka i przetworów mlecznych, należy dokonywać w ten sposób, że przepis ten przyznaje Państwom Członkowskim możliwość przyjęcia regulacji nakładającej na producentów mleka, mających siedzibę na ich terytorium, obowiązki księgowe wykraczające poza zakres obowiązków wynikających z art. 7 ust. 1 lit. f) tego rozporządzenia?

               —

               W przypadku odpowiedzi pozytywnej na pierwsze pytanie, czy w przypadku przepisu, na mocy którego producent jest zobowiązany do wykazywania w swojej księgowości ilości wyprodukowanego masła i jego wykorzystania, nawet jeżeli masło zostanie zniszczone lub przeznaczone na paszę, należy przyjąć, że pozostaje to w zakresie uznania pozostawionego Państwu Członkowskiemu?

      (1)  Dz.U. L 57, str. 12.


title: Sprawa T-64/08: Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2008 r. — Nuova Terni Industrie Chimiche przeciwko Komisji

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/41

         Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2008 r. — Nuova Terni Industrie Chimiche przeciwko Komisji
   (Sprawa T-64/08)
   (2008/C 92/81)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Nuova Terni Industrie Chimiche SpA (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: T. Salonico, G. Pellegrino, G. Pellegrino, G. Barone, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem i stwierdzenie nieważności tej decyzji w całości, jako że uznaje ona sporny środek za pomoc państwa, podczas gdy stanowi on w istocie zgodną z prawem kontynuację środka, na podstawie którego państwo włoskie przyznało spółce Terni (oraz jej następcom prawnym) odszkodowanie za wywłaszczenie w latach 1962–1963 należących do niej elektrowni,

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania,

               —

               tytułem żądania ewentualnego stwierdzenie nieważności decyzji, w zakresie w jakim decyzja:

                           (a)

                           stanowi, że Włochy naruszyły art. 88 ust. 3 traktatu WE, przyznając w sposób niezgodny z prawem pomoc państwa na rzecz ThyssenKrupp, Cementir i Nuova Terni Industrie Chimiche;

                           (b)

                           stanowi, że pewne kwoty podlegają odzyskaniu od ThyssenKrupp, Cementir i Nuova Terni Industrie Chimiche, i w konsekwencji;

                           (c)

                           nakazuje Włochom niezwłoczne odzyskanie tych kwot wraz z odsetkami;

               —

               tytułem dalszego żądania ewentualnego stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, w zakresie w jakim nakazuje Włochom niezwłoczne odzyskanie pomocy państwa wraz z odsetkami, ponieważ takie odzyskanie narusza ogólną zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty są takie same jak w sprawie T-62/08 ThyssenKrupp przeciwko Komisji.


title: Sprawa T-297/05R: Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 2 maja 2007 r. — IPK International World Tourism Marketing Consultants przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Artykuł 256 WE — Przedmiot wniosku — Dopuszczalność — Brak pilności)

text:
               23.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 140/24

         Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 2 maja 2007 r. — IPK International World Tourism Marketing Consultants przeciwko Komisji
   (Sprawa T-297/05R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Artykuł 256 WE - Przedmiot wniosku - Dopuszczalność - Brak pilności)
   (2007/C 140/41)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: IPK International World Tourism Marketing Consultants (przedstawiciel: C. Pitschas, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: B. Schima, pełnomocnik, wspierany przez C. Arholda, adwokat)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek dotyczący zawieszenie wykonania decyzji Komisji C (2006) 6452 z dnia 4 grudnia 2006 r. dotyczącej zwrotu kwoty 318 000 EUR otrzymanej przez skarżącą tytułem zaliczki na realizację projektu Ecodata
   Sentencja postanowienia

               1)

               Wniosek złożony w postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego zostaje odrzucony.

               2)

               Zastrzega się rozstrzygnięcie o kosztach postępowania.


title: Sprawa T-179/04: Skarga wniesiona dnia 17 maja 2004 r. przez Siegfrieda Krahla przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               7.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/18

         Skarga wniesiona dnia 17 maja 2004 r. przez Siegfrieda Krahla przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-179/04)
   (2004/C 201/39)
   Język postępowania: francuski
   Dnia 17 maja 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesiona przez Siegfrieda Krahla, zamieszkałego w Zagrzebiu (Chorwacja), reprezentowanego przez Sébastiena Orlandiego, Alberta Coolena, Jean-Noëla Louisa oraz Etienne Marchala, adwokatów, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Skarżący wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               uchylenie decyzji Komisji w sprawie żądania zwrotu diet dziennych wypłacanych skarżącemu za okres, w ciągu którego oddane zostało do jego dyspozycji zakwaterowanie zastępcze;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący, będący urzędnikiem Komisji, podjął swoje obowiązki w przedstawicielstwie Komisji w Zagrzebiu dnia 2 lutego 2002 r. i do dnia 19 września 2002 r. zajmował mieszkanie oddane mu do dyspozycji przez Komisję. Zaskarżoną decyzją Komisja postanowiła żądać zwrotu diet dziennych wypłaconych skarżącemu w wyżej wymienionym okresie, motywując to tym, że nie miał do nich prawa, zajmując mieszkanie oddane mu do dyspozycji przez Komisję.
   Na poparcie swej skargi skarżący podnosi naruszenie art. 10 załącznika VII do regulaminu pracowniczego. Podkreśla, że Komisja oddała przedmiotowe mieszkanie do jego dyspozycji tylko tymczasowo i odwołalnie, co nie stanowiło przeszkody w pobieraniu diet dziennych. Ponadto wskazuje on na naruszenie zasady zaufania podnosząc, że Komisja złożyła mu wyraźne zapewnienia odnośnie wypłaty diet w okresie zamieszkiwania w przedmiotowym mieszkaniu.


title: Sprawa C-604/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia n °12 de Madrid (Hiszpania) w dniu 28 listopada 2011 r. — Genil 48, S.L. y Comercial Hostelera de Grandes Vinos, S.L. przeciwko Bankinter S.A., y Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, S.A.

text:
               4.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia no 12 de Madrid (Hiszpania) w dniu 28 listopada 2011 r. — Genil 48, S.L. y Comercial Hostelera de Grandes Vinos, S.L. przeciwko Bankinter S.A., y Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, S.A.
   (Sprawa C-604/11)
   2012/C 32/28
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Juzgado de Primera Instancia no 12 de Madrid

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Genil 48, S.L. y Comercial Hostelera de Grandes Vinos, S.L.

      Strona pozwana: Bankinter S.A. y Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, S.A.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy oferowanie klientowi umowy swapowej na stopy procentowe w celu zabezpieczenia się przed ryzykiem wahań zmiennych stóp procentowych innych produktów finansowych należy uważać za usługę doradztwa inwestycyjnego zgodnie z definicją zawartą w art. 4 ust. 1 pkt [4] dyrektywy 2004/39 (1)?

               2)

               Czy w przypadku braku dokonania wobec inwestora detalicznego oceny adekwatności przewidzianej w art. 19 ust. 4 wspomnianej dyrektywy należy stwierdzić bezwzględną nieważność umowy zawartej pomiędzy inwestorem a przedsiębiorstwem inwestycyjnym?

               3)

               Czy, w przypadku, kiedy usługi świadczonej w opisanych okolicznościach nie można uznać za doradztwo inwestycyjne, z samego faktu nabycia kompleksowego instrumentu finansowego, jakim jest umowa swapowa na stopy procentowe bez dokonania oceny przydatności przewidzianej w art. 19 ust. 5 dyrektywy 2004/39 z przyczyn leżących po stronie przedsiębiorstwa inwestycyjnego wynika bezwzględna nieważność umowy?

               4)

               Czy okoliczność, iż instytucja kredytowa oferuje kompleksowy instrument finansowy w związku z innymi produktami finansowymi jest wystarczającym powodem dla wyłączenia obowiązków dokonania oceny adekwatności i oceny przydatności, które przewiduje art. 19 dyrektywy 2004/39, a które przedsiębiorstwo inwestycyjne powinno dokonać w odniesieniu do inwestora detalicznego?

               5)

               Czy w celu wyłączenia obowiązków ustanowionych w art. 19 ust. 9 dyrektywy 2004/39 koniecznym jest, aby produkt finansowy, z którym związany jest oferowany instrument finansowy podlegał standardom ochrony inwestora podobnym do zawartych we wspomnianej dyrektywie?

      (1)  Dyrektywa 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych zmieniająca dyrektywę Rady 85/611/EWG i 93/6/EWG i dyrektywę 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylająca dyrektywę Rady 93/22/EWG.


title: Sprawa C-464/12: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 13 marca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret – Dania) – ATP Pension Service A/S przeciwko Skatteministeriet [Szósta dyrektywa VAT  — Zwolnienia  — Artykuł 13 część B lit. d) pkt 3 i 6  — Specjalne fundusze inwestycyjne  — Pracownicze programy emerytalne  — Zarządzanie  — Transakcje dotyczące rachunków depozytowych, rachunków bieżących, płatności, przelewów]

text:
               5.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 135/8

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 13 marca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret – Dania) – ATP Pension Service A/S przeciwko Skatteministeriet
   (Sprawa C-464/12) (1)

   ([Szósta dyrektywa VAT - Zwolnienia - Artykuł 13 część B lit. d) pkt 3 i 6 - Specjalne fundusze inwestycyjne - Pracownicze programy emerytalne - Zarządzanie - Transakcje dotyczące rachunków depozytowych, rachunków bieżących, płatności, przelewów])
   2014/C 135/08
   Język postępowania: duński

      Sąd odsyłający

   Østre Landsret

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: ATP Pension Service A/S

      Strona pozwana: Skatteministeriet

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Østre Landsret – Wykładnia art. 13 część B lit. d) pkt 3 i 6 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru (Dz.U. L 145, s. 1) – Zwolnienia transakcji dotyczących rachunków depozytowych lub bieżących oraz zwolnienia specjalnych funduszy inwestycyjnych – Świadczenie usług związanych z przelewami środków do funduszu emerytalnego

      Sentencja

               1)

               Artykuł 13 część B lit. d) pkt 6 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku należy interpretować w ten sposób, że w zakres tego przepisu mogą wchodzić fundusze emerytalne takie jak w postępowaniu głównym, jeżeli są finansowane przez osobę, której emerytura będzie następnie wypłacana, jeżeli oszczędności są inwestowane zgodnie z zasadą rozłożenia ryzyka oraz jeżeli klienci ponoszą ryzyko inwestycji. W tym względzie nie ma znaczenia, że wpłaty są dokonywane przez pracodawcę, ich kwota wynika z układów zbiorowych między organizacjami pracodawców i związkami zawodowymi, że istnieją różne sposoby zwrotu oszczędności, wpłaty można odliczyć od podatku na podstawie przepisów mających zastosowanie do podatków dochodowych albo że można do nich dołączyć poboczny element ubezpieczenia.

               2)

               Artykuł 13 część B lit. d) pkt 6 szóstej dyrektywy 77/388 należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „zarządzania specjalnymi funduszami emerytalnymi” w rozumieniu tego przepisu obejmuje świadczenie usług, poprzez które podmiot materializuje prawa klientów wobec funduszy emerytalnych poprzez tworzenie kont i rejestrację wpłat dokonanych na te konta w systemie emerytalnym. Pojęcie to obejmuje również usługi rachunkowości i informacyjne dotyczące kont, objęte załącznikiem II do dyrektywy Rady 85/611/EWG z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS), zmienionej dyrektywami 2001/107/WE i 2001/108/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 stycznia 2002 r.

               3)

               Artykuł 13 część B lit. d) pkt 3 szóstej dyrektywy 77/388 należy interpretować w ten sposób, że ustanowione w tym przepisie zwolnienie z podatku od wartości dodanej transakcji dotyczących płatności lub przelewów ma zastosowanie do świadczenia usług, poprzez które podmiot materializuje prawa klientów do funduszy emerytalnych poprzez utworzenie kont tych klientów w systemie emerytalnym oraz rejestrację wpłat rzeczonych klientów na ich konta, a także do czynności, które są poboczne wobec tych usług lub które razem z nimi stanowią jedno świadczenie gospodarcze.

      (1)  Dz.U. C 9 z 12.1.2013.


title: Sprawa T-385/08: Wyrok Sądu z dnia 8 lipca 2010 r. — Trautwein przeciwko OHIM (przedstawienie psa) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego psa — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/32

         Wyrok Sądu z dnia 8 lipca 2010 r. — Trautwein przeciwko OHIM (przedstawienie psa)
   (Sprawa T-385/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego psa - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2010/C 234/56
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Nadine Trautwein Rolf Trautwein GbR, Research and Development (Leopoldshöhe, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci C. Czychowski, A. Nordemann i A. Dustmann)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciel: S. Schäffner, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM dnia 30 czerwca 2008 r. (sprawa R 1734/2007-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego przedstawiającego psa jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Nadine Trautwein Rolf Trautwein GbR, Research and Development zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 313 z 6.12.2008.


title: Sprawa C-50/11: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 21 czerwca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Ivrea — Włochy) — Procura della Repubblica przeciwko Lucky’emu Emergerowi

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/28

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 21 czerwca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Ivrea — Włochy) — Procura della Repubblica przeciwko Lucky’emu Emergerowi
   (Sprawa C-50/11) (1)

   2011/C 252/65
   Język postępowania: włoski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 113 z 9.4.2011.