title: Sprawa T-292/10: Skarga wniesiona w dniu 1 lipca 2010 r. — Monty Program przeciwko Komisji

text:
               25.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/15

         Skarga wniesiona w dniu 1 lipca 2010 r. — Monty Program przeciwko Komisji
   (Sprawa T-292/10)
   ()
   2010/C 260/21
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Monty Program AB (Tuusula, Finlandia) (przedstawiciele: H. Anttilainen-Mochnacz, lawyer, i C. Pouncey, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji Komisji nr C(2010) 142 wersja ostateczna z dnia 21 stycznia 2010 r. wydanej w sprawie COMP/M.5529 — Oracle/Sun Microsystems; oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W swej skardze skarżąca wnosi o stwierdzenie, na podstawie art. 263 TFUE, nieważności art. 1 decyzji Komisji nr C(2010) 142 wersja ostateczna z dnia 21 stycznia 2010 r. wydanej w sprawie COMP/M.5529 — Oracle/Sun Microsystems, w której instytucja ta uznała przejęcie przez Oracle Corporation wyłącznej kontroli nad Sun Microsystems za zgodne za wspólnym rynkiem i funkcjonowaniem porozumienia EOG na podstawie rozporządzenia Rady (WE) No 139/2004 (1).
   Na poparcie swego żądania skarżąca ponosi następujące zarzuty:

               Po pierwsze, skarżąca twierdzi, że Komisja dokonała błędnej oceny podjętych przez Oracle zobowiązań, naruszając w ten sposób art. 2 rozporządzenia WE w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw oraz swój własny komunikat w sprawie środków zaradczych (2). Zdaniem skarżącej, błędnie uznając 10 złożonych przez Oracle i mających za przedmiot przyszłe zachowania zobowiązań za nowe elementy stanu faktycznego pozwalające na wyzbycie się wszelkich zastrzeżeń dotyczących konkurencji i wydanie bezwarunkowej decyzji zatwierdzającej, Komisja naruszyła prawo.

               Po drugie, skarżąca twierdzi, że nie stosując swego własnego komunikatu w sprawie środków zaradczych, a w rezultacie — nie przeprowadzając testu rynkowego zobowiązań, Komisja naruszyła zarówno istotne wymogi proceduralne, jak i uzasadnione oczekiwania skarżącej, pozbawiając ją możliwości formalnego podania do wiadomości jej stanowiska w przedmiocie zobowiązań podjętych przez Oracle. Następnie, uznając te zobowiązania raczej za nowe elementy stanu faktycznego niż za zobowiązania jako takie, Komisja dopuściła się nadużycia władzy.

               Po trzecie, zdaniem skarżącej Komisja naruszyła art. 2 rozporządzenia WE w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw, dokonując błędnej oceny skutków, jakie miały pociągnąć za sobą zobowiązania Oracle po dokonaniu koncentracji, i, co za tym idzie, nie stosując standardu przeprowadzenia dowodu wymaganego od Komisji w przepisach prawa wspólnotowego; w ten sposób Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie. Wydając decyzję zatwierdzającą na podstawie art. 2 rozporządzenia WE w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw Komisja naruszyła zatem prawo.

               Wreszcie skarżąca twierdzi, że Komisja popełniła oczywisty błąd w dokonanej ocenie presji konkurencyjnej, jaka będzie wywierana przez inne podmioty konkurujące w zakresie oprogramowania (open source) na Oracle po dokonaniu koncentracji. Komisja popełniła błąd w ocenie uznając, że jeśli nawet Oracle po dokonaniu koncentracji wycofałaby z rynku MySQL (najważniejsze oprogramowanie Sun Microsystems do tworzenia baz danych), inni sprzedawcy baz danych otwartego źródła zastąpiliby MySQL w wywieraniu presji konkurencyjnej.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (Dz.U. 2004 L 24, s. 1).

      (2)  Zawiadomienie Komisji w sprawie środków zaradczych dopuszczalnych na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 i rozporządzenia Komisji (WE) nr 802/2004 (Dz.U. 2008 C 267, s. 1).


title: Wykreślenie sprawy C-13/04

text:
               5.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 57/24

         Wykreślenie sprawy C-13/04 (1)

   (2005/C 57/40)

      (Język postępowania: fiński)

   Postanowieniem z dnia 26 listopada 2004 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-13/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii.

      (1)  Dz.U. C 71 z 20.3.2004


title: Sprawa C-510/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 15 lipca 2015 r. w sprawie T-398/10, Fapricela/Komisja, wniesione w dniu 24 września 2015 r. przez Fapricela – Indústria de Trefilaria, SA

text:
               16.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/25

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 15 lipca 2015 r. w sprawie T-398/10, Fapricela/Komisja, wniesione w dniu 24 września 2015 r. przez Fapricela – Indústria de Trefilaria, SA
   (Sprawa C-510/15 P)
   (2015/C 381/27)
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Fapricela – Indústria de Trefilaria, SA (przedstawiciele: T. Caiado Guerreiro i R. Rodrigues Lopes, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Skarżąca wnosi do Trybunału o:

               i)

               Korektę wartości sprzedaży uwzględnionej przy obliczaniu grzywny;

               ii)

               Stwierdzenie nieważności części wyroku w zakresie:

                           —

                           uwzględnionej wartości sprzedaży;

                           —

                           ciężaru dowodu dotyczącego czasu trwania uczestnictwa w kartelu;

                           —

                           przypisania wyższego stopnia wagi naruszenia niż spółce Fundia;

                           —

                           przypisania nadmiernej wysokości kwoty dodatkowej.

               iii)

               W konsekwencji o korektę wysokości grzywny, w szczególności za pomocą:

                           —

                           korekty wartości sprzedaży

                           —

                           korekty czasu trwania naruszenia;

                           —

                           korekty roku uwzględnianego przy obliczaniu grzywny;

                           —

                           korekty stopnia wagi naruszenia, poprzez przypisanie stopnia wagi naruszenia 16 % (tj. takiego samego, jak przyznany spółce Fundia);

                           —

                           korekty wysokości kwoty dodatkowej.

               iv)

               Obciążenie Komisji kosztami.

      Zarzuty i główne argumenty

               a)

               Wartość sprzedaży uwzględniona przez Komisję przy obliczaniu grzywny i utrzymana przez Sąd jest dotknięta oczywistymi błędami, które wymagają korekty;

               b)

               Sąd niesłusznie rozłożył ciężar dowodu, dopuszczając się w ten sposób naruszenia zasady domniemania niewinności przy ocenie stanu faktycznego;

               c)

               Sąd naruszył ciążący na nim obowiązek uzasadnienia, podobnie jak i zasadę równego traktowania przy obliczaniu grzywny, co skutkowało ustaleniem zbyt wysokiego stopnia wagi naruszenia;

               d)

               Sąd naruszył zasadę proporcjonalności przy ustalaniu dodatkowej kwoty zastosowanej w celu osiągnięcia skutku odstraszającego, co znalazło odzwierciedlenie w szczególności w proporcjonalności grzywny.


title: Sprawa T-212/13: Postanowienie Sądu z dnia 3 września 2013 r. — Madaus przeciwko OHIM — Indena (ECHINAMID)

text:
               16.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 336/30

         Postanowienie Sądu z dnia 3 września 2013 r. — Madaus przeciwko OHIM — Indena (ECHINAMID)
   (Sprawa T-212/13) (1)

   2013/C 336/67
   Język postępowania: angielski
   Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 178 z 22.6.2013.


               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/4

         Mianowanie pierwszego rzecznika generalnego
   (2008/C 301/05)
   Na podstawie artykułu 10 § 1 akapit trzeci regulaminu Trybunał Sprawiedliwości mianował na okres jednego roku, od dnia 7 października 2008 r. do dnia 6 października 2009 r., Eleanor Sharpston pierwszym rzecznikiem generalnym.


title: Sprawa C-667/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het Bedrijfsleven (Niderlandy) w dniu 23 grudnia 2016 r. – M.N.J.P.W. Nooren & J.M.F.D.C. Nooren, spadkobiercy M.N.F.M. Noorena/Staatssecretaris van Economische Zaken

text:
               13.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het Bedrijfsleven (Niderlandy) w dniu 23 grudnia 2016 r. – M.N.J.P.W. Nooren & J.M.F.D.C. Nooren, spadkobiercy M.N.F.M. Noorena/Staatssecretaris van Economische Zaken
   (Sprawa C-667/16)
   (2017/C 078/17)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   College van Beroep voor het Bedrijfsleven

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: M.N.J.P.W. Nooren & J.M.F.D.C. Nooren, spadkobiercy M.N.F.M. Noorena

      Druga strona postępowania: Staatssecretaris van Economische Zaken

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w art. 70, 71 i 72 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (1) prawodawca Unii przewidział możliwość by – tak jak w postępowaniu głównym, w którym chodzi o więcej niż jedną niezgodność w ramach tego samego obszaru wzajemnej zgodności – obniżki pomocy z powodu powtarzających oraz niepowtarzających się niezgodności z zasadą wzajemnej zgodności wynikających, z jednej strony, z zaniedbania i, z drugiej strony, z zamierzonego działania, mogły być sumowane?

               2)

               Jeśli tak – który artykuł, względnie jego fragment stanowi podstawę prawną sumowania obniżek i w oparciu o jakie zasady dokonuje się tego sumowania?

               3)

               Jeśli nie – czy podstawa prawna takiego sumowania obniżek może zostać zidentyfikowana w pozostałych przepisach prawa Unii?

      (1)  Dz.U. 2009, L 316, s. 65.


title: Sprawa F-38/10: Skarga wniesiona w dniu 31 maja 2010 r. — Vakalis przeciwko Komisji

text:
               31.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/54

         Skarga wniesiona w dniu 31 maja 2010 r. — Vakalis przeciwko Komisji
   (Sprawa F-38/10)
   ()
   2010/C 209/86
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Ioannis Vakalis (Luvinate, Włochy) (przedstawiciel: adwokat S. Pappas)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji urzędu do spraw administrowania i rozliczania należności indywidualnych określającej prawa emerytalne skarżącego w ramach ich przeniesienia do systemu Unii.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że decyzja Komisji nr 60/2004 z dnia 28 kwietnia 2004 r. jest niezgodna z prawem;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji PMO-4/TP D(2009)/434514716;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji oddalającej zażalenie;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.


title: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia  6 października 2005 r.  w sprawie C- 256/05 (wniosek Telekom-Control-Kommission o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) Telekom Austria AG, uprzednio Post & Telekom Austria AG (Pytania prejudycjalne — Właściwość Trybunału — Skierowanie sprawy do Trybunału — Łączność elektroniczna — Sieci i usługi — Wspólne ramy regulacyjne — Rynek usług tranzytowych)

text:
               14.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/7

      POSTANOWIENIE TRYBUNAŁU

   (piąta izba)
   z dnia 6 października 2005 r.
   w sprawie C- 256/05 (wniosek Telekom-Control-Kommission o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) Telekom Austria AG, uprzednio Post & Telekom Austria AG (1)

   (Pytania prejudycjalne - Właściwość Trybunału - Skierowanie sprawy do Trybunału - Łączność elektroniczna - Sieci i usługi - Wspólne ramy regulacyjne - Rynek usług tranzytowych)
   (2006/C 10/15)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-256/05, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Telekom-Control-Kommission (Austria), postanowieniem z dnia 13 czerwca 2005 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 17 czerwca 2005 r., w postępowaniu Telekom Austria AG, uprzednio Post & Telekom Austria AG, Trybunał (piąta izba), w składzie: R. Silva de Lapuerta, prezes izby, P. Kūris (sprawozdawca) i G. Arestis, sędziowie; rzecznik generalny: J. Kokott, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 6 października 2005 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:
   Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich jest oczywiście niewłaściwy do udzielenia odpowiedzi na pytanie skierowane przez Telekom-Control-Kommission postanowieniem z dnia 13 czerwca 2005 r.

      (1)  Dz.U. C 205 z 20.8.2005.


title: Sprawa F-98/05: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 31 stycznia 2008 r. — Di Bucci przeciwko Komisji (Urzędnicy — Służba publiczna — Awans — Postępowanie w sprawie awansu za rok 2004 — Przyznanie punktów pierwszeństwa — Zakres czasowy zastosowania nowych przepisów regulaminu pracowniczego)

text:
               9.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 116/30

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 31 stycznia 2008 r. — Di Bucci przeciwko Komisji
   (Sprawa F-98/05) (1)

   (Urzędnicy - Służba publiczna - Awans - Postępowanie w sprawie awansu za rok 2004 - Przyznanie punktów pierwszeństwa - Zakres czasowy zastosowania nowych przepisów regulaminu pracowniczego)
   (2008/C 116/56)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Vittorio Di Bucci (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: M. van der Woude i V. Landes, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Berscheid i V. Joris, pełnomocnicy, wspierani przez D. Slatera, adwokat)
   Przedmiot sprawy
   Po pierwsze stwierdzenie nieważności decyzji dotyczących przyznania skarżącemu punktów pierwszeństwa w ramach postępowania w sprawie awansu za rok 2004 i po drugie stwierdzenie nieważności listy zasług urzędników należących do grupy zaszeregowania A*11 awansowanych do grupy zaszeregowania A*12 w ramach postępowania w sprawie awansu za rok 2004
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdzona zostaje nieważność decyzji określającej ostateczną liczbę punktów uzyskanych przez V. Di Bucciego w ramach postępowania w sprawie awansu za rok 2004 i decyzji o jego nieawansowaniu w ramach tego postępowania.

               2)

               W pozostałym zakresie żądania skargi zostają oddalone.

               3)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 10 z 14.1.2006, str. 24 (sprawa początkowo wpisana do rejestru Sądu Pierwszej Instancji pod numerem T-381/05 i następnie przekazana Sądowi do spraw Służby Publicznej postanowieniem z dnia 15.12.2005 r.).


title: Sprawa C-175/09: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 28 października 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal — Zjednoczone Królestwo) — Her Majesty’s Commissioners of Revenue and Customs przeciwko Axa UK plc (Szósta dyrektywa VAT — Zwolnienie — Artykuł 13 część B lit. d) pkt 3 — Czynności związane z płatnościami i przelewami — Windykacja należności — Plany płatnicze w zakresie należności za zabiegi dentystyczne — Usługi pobierania i przetwarzania płatności na rachunek klientów usługodawcy)

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/13

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 28 października 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal — Zjednoczone Królestwo) — Her Majesty’s Commissioners of Revenue and Customs przeciwko Axa UK plc
   (Sprawa C-175/09) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Zwolnienie - Artykuł 13 część B lit. d) pkt 3 - Czynności związane z płatnościami i przelewami - Windykacja należności - Plany płatnicze w zakresie należności za zabiegi dentystyczne - Usługi pobierania i przetwarzania płatności na rachunek klientów usługodawcy)
   2010/C 346/21
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   Court of Appeal (sąd apelacyjny)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona składająca odwołanie: Her Majesty's Commissioners of Revenue and Customs (brytyjski organ podatkowy)

      Druga strona postępowania: Axa UK plc

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Court of Appeal (sąd apelacyjny) — Wykładnia art. 13 część B lit. d) pkt 3 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) — Zwolnienia — Zakres — Pojęcie usług skutkujących przelewem środków pieniężnych oraz prowadzących do zmian prawnych i finansowych — Usługi pobierania, przetwarzania i windykacji wierzytelności należnych przedsiębiorcy od jego klientów — Plany płatnicze w zakresie należności za zabiegi dentystyczne

      Sentencja

   Artykuł 13 część B lit. d) pkt 3 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku należy interpretować w ten sposób, że usługa polegająca w istocie na żądaniu od banku, w którym osoba trzecia ma rachunek, dokonywania, w ramach systemu polecenia zapłaty, przelewu na rachunek usługodawcy kwoty pieniężnej należnej od tej osoby trzeciej na rzecz klienta usługodawcy, na przesyłaniu klientowi wyciągu obejmującego otrzymane kwoty, na kontaktowaniu się z osobą trzecią, od której usługodawca nie otrzymał płatności, i wreszcie na wydawaniu bankowi, w którym usługodawca ma rachunek, polecenia przelewu na rachunek bankowy klienta otrzymanych płatności, pomniejszonych o wynagrodzenie usługodawcy, nie jest objęta przewidzianym w tym przepisie zwolnieniem z opodatkowania podatkiem VAT.

      (1)  Dz.U. C 153 z 4.7.2009.


title: Sprawa T-254/15: Wyrok Sądu z dnia 26 maja 2016 r. – Aldi Einkauf/EUIPO – Dyado Liben (Casale Fresco) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Casale Fresco — Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy FREZCO — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               11.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/28

         Wyrok Sądu z dnia 26 maja 2016 r. – Aldi Einkauf/EUIPO – Dyado Liben (Casale Fresco)
   (Sprawa T-254/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Casale Fresco - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy FREZCO - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 251/32)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Aldi Einkauf GmbH & Co. OHG (Essen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci N. Lützenrath, U. Rademacher, C. Fürsen i N. Bertram)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: H. Kunz, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: Dyado Liben OOD (Sofia, Bułgaria)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 marca 2015 r. (sprawa R 1138/2014-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego Casale Fresco jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Aldi Einkauf GmbH & Co. OHG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 245 z 27.7.2015.


title: Sprawa C-69/05: Skarga wniesiona w dniu 11 lutego 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               30.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/15

         Skarga wniesiona w dniu 11 lutego 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-69/05)
   (2005/C 106/29)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 11 lutego 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Florence Clotuche-Duvieusart i Agnieszkę Stobiecką-Kuik, działające w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że nie przekazując przed dniem 1 lipca 2001 r. i nie później niż w dniu 30 czerwca 2002 r. sprawozdań rocznych dotyczących wszystkich programów pomocy państwa istniejących w latach 2000 i 2001 w sektorze rolnym, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 88 ust. 1 Traktatu WE i art. 21 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (1) (obecnie art. 88 Traktatu WE), w sposób określony przez wytyczne w zakresie pomocy państwa w sektorze rolnym (2000/C/28/02);

               2)

               obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Art. 21 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (obecnie art. 88 Traktatu WE) przewiduje, iż „Państwa Członkowskie składają Komisji sprawozdania roczne dotyczące wszystkich istniejących programów pomocowych w odniesieniu, do których nie nałożono żadnych szczegółowych obowiązków sprawozdawczych w decyzji warunkowej […]”. Przedstawianie rzeczonych sprawozdań dotyczących sektora rolnego jest uregulowane „Wytycznymi w zakresie pomocy państwa w sektorze rolnym” (2000/C/28/02), które precyzują, iż „sprawozdanie dotyczące wszystkich istniejących programów pomocy państwa w sektorze rolnym w danym Państwie Członkowskim winno być przedstawiane Komisji po raz pierwszy w terminie do dnia 1 lipca 2001 r., a w każdym następnym roku nie później niż do dnia 30 czerwca” (tłumaczenie nieoficjalne). Wiążący charakter wytycznych w dziedzinie pomocy państwa, które zostały przyjęte przez Państwo Członkowskie jako środek konieczny, został potwierdzony orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości. Wytyczne w zakresie pomocy państwa w sektorze rolnym zostały przyjęte przez Wielkie Księstwo Luksemburga, skoro nie wyraziło ono nigdy swego pisemnego sprzeciwu wobec środków koniecznych nimi przewidzianych. W związku z tym, wskutek braku przekazania spornych sprawozdań za rok 2000 i 2001 Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło swym zobowiązaniom.

      (1)  Dz.U. L 83, z 27.03.1999, str. 1


title: Sprawa C-282/08: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 5 lutego 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2005/29/WE — Nieuczciwe praktyki handlowe — Brak transpozycji w przepisanym terminie)

text:
               4.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/8

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 5 lutego 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-282/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2005/29/WE - Nieuczciwe praktyki handlowe - Brak transpozycji w przepisanym terminie)
   (2009/C 82/14)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: W. Roels i W. Wils, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga (Przedstawiciel: C. Schiltz, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia w przewidzianym terminie przepisów niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającej dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („Dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych”) (Dz.U. L 149, s. 22) lub brak powiadomienia o tych przepisach
   Sentencja

               1)

               Nie przyjmując w przepisanym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającej dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („Dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych”), Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Wielkie Księstwo Luksemburga zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 209 z 15.8.2008.


title: Sprawa T-173/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 października 2006 r. — Carius przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Służba publiczna — Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej — Ocena za lata 2001/2002 — Skarga o uchylenie — Zarzut niezgodności z prawem — Prawo do obrony — Obowiązek uzasadnienia — Oczywisty błąd w ocenie)

text:
               16.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 310/12

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 października 2006 r. — Carius przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-173/04) (1)

   (Służba publiczna - Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej - Ocena za lata 2001/2002 - Skarga o uchylenie - Zarzut niezgodności z prawem - Prawo do obrony - Obowiązek uzasadnienia - Oczywisty błąd w ocenie)
   (2006/C 310/22)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Jürgen Carius (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: N. Lhoëst, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: H. Tserepa-Lacombe i M. Velardo, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Żądanie uchylenia decyzji z dnia 21 maja 2003 r. zatwierdzającej sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej skarżącego za okres od dnia 1 lipca 2001 r. do dnia 31 grudnia 2002 r. i w miarę konieczności uchylenia decyzji z dnia 23 grudnia 2003 r.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona jako niedopuszczalna i w części oddalona jako bezzasadna.

               2)

               Każda ze stron ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 179 z 10.7.2004.


title: Sprawa C-391/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 22 sierpnia 2012 r. — RLvS Verlagsgesellschaft mbH przeciwko Stuttgarter Wochenblatt GmbH

text:
               10.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 22 sierpnia 2012 r. — RLvS Verlagsgesellschaft mbH przeciwko Stuttgarter Wochenblatt GmbH
   (Sprawa C-391/12)
   2012/C 343/08
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: RLvS Verlagsgesellschaft mbH

      Strona pozwana: Stuttgarter Wochenblatt GmbH

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 7 ust. 2 dyrektywy (1) i pkt 11 załącznika I do niej w związku z art. 4 i art. 3 ust. 5 tej dyrektywy stoją na przeszkodzie stosowaniu przepisu krajowego (w niniejszym przypadku § 10 Landespressegesetz Baden-Württemberg), który oprócz ochrony konsumenta przed wprowadzeniem w błąd służy również niezależności prasy i w przeciwieństwie do art. 7 ust. 2 i pkt 11 załącznika I do dyrektywy zakazuje wszelkich odpłatnych publikacji bez względu na realizowany przez nie cel, jeżeli publikacja nie jest oznaczona pojęciem „ogłoszenie”, chyba że już samo umieszczenie i kształt publikacji wskazują na to, że jest ona ogłoszeniem?

      (1)  Dyrektywa 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniająca dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („Dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych”) (Dz.U. L 149, s. 22).


title: Sprawa T-164/05: Skarga wniesiona w dniu 13 kwietnia 2005 r. przez Johana de Geesta przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               9.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/28

         Skarga wniesiona w dniu 13 kwietnia 2005 r. przez Johana de Geesta przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa T-164/05)
   (2005/C 171/46)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 13 kwietnia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Johana de Geesta, zamieszkałego w Rhode-St-Genèse (Belgia), reprezentowanego przez adwokatów: Sébastiena Orlandiego, Xaviera Martina, Alberta Coolena, Jean-Noëla Louisa i Etienne'a Marchala, z adresem do doręczeń w Luksemburgu przeciwko Radzie Unii Europejskiej.
   Skarżący wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               uchylenie decyzji o powołaniu skarżącego na urzędnika Wspólnot Europejskich w zakresie, w jakim ustala jego grupę zaszeregowania A*6 na podstawie art. 12 załącznika XIII regulaminu pracowniczego,

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący występował w charakterze kandydata w konkursie wewnętrznym CONSEIL/A/273 dotyczącym zatrudnienia lekarza w grupie zaszeregowania A6 lub A7. Będąc laureatem tego konkursu, skarżącemu przyznano grupę zaszeregowania A*6. Skarżący kwestionuje tę decyzję podnosząc, że powinno mu się przyznać grupę zaszeregowania A*8, A*9 lub A*10, które w nowym systemie odpowiadają wcześniejszym grupom zaszeregowania wspomnianym w ogłoszeniu o naborze.
   Na poparcie swojej skargi skarżący podnosi, że Rada ustaliła jego grupę zaszeregowania nie uwzględniając ogłoszenia o naborze i naruszyła przez to art. 29 i art. 31 regulaminu pracowniczego, jak również zasadę uzasadnionych oczekiwań. W tych okolicznościach skarżący podnosi również, że art. 12 załącznika XIII regulaminu pracowniczego, który zastosowała Rada ustalając jego grupę zaszeregowania, bezprawnie zmienia ramy prawne procedury naboru.


title: Sprawy połączone C-155/08 i C-157/08: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 11 czerwca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden Den Haag — Niderlandy) — X (C-155/08), E. H. A. Passenheim-van Schoot (C-157/08) przeciwko Staatssecretaris van Financiën (Swobodne świadczenie usług — Swobodny przepływ kapitału — Podatek od majątku — Podatek dochodowy — Aktywa pochodzące z oszczędności posiadanych w innym państwie członkowskim niż państwo zamieszkania — Brak deklaracji — Termin na ustalenie zobowiązania podatkowego — Przedłużenie terminu na ustalenie zobowiązania podatkowego w przypadku aktywów posiadanych poza państwem członkowskim zamieszkania — Dyrektywa 77/799/EWG — Wzajemna pomoc właściwych władz państw członkowskich w dziedzinie podatków bezpośrednich i pośrednich — Tajemnica bankowa)

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/17

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 11 czerwca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden Den Haag — Niderlandy) — X (C-155/08), E. H. A. Passenheim-van Schoot (C-157/08) przeciwko Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawy połączone C-155/08 i C-157/08) (1)

   (Swobodne świadczenie usług - Swobodny przepływ kapitału - Podatek od majątku - Podatek dochodowy - Aktywa pochodzące z oszczędności posiadanych w innym państwie członkowskim niż państwo zamieszkania - Brak deklaracji - Termin na ustalenie zobowiązania podatkowego - Przedłużenie terminu na ustalenie zobowiązania podatkowego w przypadku aktywów posiadanych poza państwem członkowskim zamieszkania - Dyrektywa 77/799/EWG - Wzajemna pomoc właściwych władz państw członkowskich w dziedzinie podatków bezpośrednich i pośrednich - Tajemnica bankowa)
   2009/C 180/28
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hoge Raad der Nederlanden Den Haag

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: X (C-155/08), E. H. A. Passenheim-van Schoot (C-157/08)

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hoge Raad der Nederlanden — Interpretacja art. 49 WE i art. 56 WE — Opodatkowanie przez państwo członkowskie dochodów (z kapitałów) rezydenta pochodzących z przedsiębiorstwa z siedzibą w innym państwie członkowskim — Brak deklaracji w państwie członkowskim miejsca zamieszkania — Przepisy krajowe przewidujące termin dwunastu lat na wydanie decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w odniesieniu do dochodów pochodzących z innego państwa członkowskiego, a pięciu lat w odniesieniu do przychodów krajowych — Grzywna proporcjonalna — Znaczenie obowiązywania tajemnicy bankowej w państwie członkowskim pochodzenia dochodów

      Sentencja

               1)

               Artykuły 49 WE i 56 WE należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie, by, w przypadku gdy istnienie aktywów pochodzących z oszczędności i przychodów uzyskiwanych z tych aktywów zostało zatajone przed organami podatkowymi państwa członkowskiego, a organy te nie mają żadnej wskazówki co do ich istnienia pozwalającej im na wszczęcie postępowania, wspomniane państwo członkowskie stosowało dłuższy termin na ustalenie zobowiązania podatkowego w odniesieniu do aktywów posiadanych w innym państwie członkowskim niż w odniesieniu do aktywów posiadanych w tym pierwszym państwie. Okoliczność, że to inne państwo członkowskie stosuje tajemnicę bankową, nie ma w tym zakresie znaczenia.

               2)

               Artykuły 49 WE i 56 WE należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie, by w przypadku stosowania przez państwo członkowskie dłuższego terminu na ustalenie zobowiązania podatkowego w odniesieniu do aktywów posiadanych w innym państwie członkowskim niż w odniesieniu do aktywów posiadanych w tym pierwszym państwie członkowskim, jeżeli aktywa te, jak i przychody z nich uzyskane, zostały zatajone przed organami podatkowymi tego pierwszego państwa, a organy te nie posiadały żadnej wskazówki co do ich istnienia pozwalającej na wszczęcie postępowania, grzywna nakładana z tytułu zatajenia aktywów była obliczana proporcjonalnie do kwoty ustalonego zobowiązania podatkowego i z uwzględnieniem tego dłuższego terminu.

      (1)  Dz.U. C 158 z 21.6.2008.

      Dz.U. C 171 z 5.7.2008.


title: Sprawa F-47/13: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 12 grudnia 2013 r. — JJ (*) przeciwko Radzie (Służba publiczna — Urzędnicy — Awans — Postępowanie w sprawie awansu (2012) — Decyzja o nieawansowaniu skarżącego — Przeniesienie do innej instytucji w trakcie postępowania w sprawie awansu poprzedzającego postępowanie, podczas którego ewentualna decyzja o awansie doszłaby do skutku — Instytucja właściwa do wydania decyzji o awansowaniu przeniesionego urzędnika)

text:
                  8.3.2014

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  C 71/36

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 12 grudnia 2013 r. —  JJ (*1) przeciwko Radzie
         (Sprawa F-47/13) (1)

         (Służba publiczna - Urzędnicy - Awans - Postępowanie w sprawie awansu (2012) - Decyzja o nieawansowaniu skarżącego - Przeniesienie do innej instytucji w trakcie postępowania w sprawie awansu poprzedzającego postępowanie, podczas którego ewentualna decyzja o awansie doszłaby do skutku - Instytucja właściwa do wydania decyzji o awansowaniu przeniesionego urzędnika)
         (2014/C 71/72)
         Język postępowania: francuski

            Strony

            Strona skarżąca: JJ (*1) (przedstawiciele: adwokat M. Velardo)

            Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i A. Bisch, pełnomocnicy)

            Przedmiot sprawy

         Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o nieumieszczeniu skarżącego na liście urzędników z grupy funkcyjnej AD proponowanych do awansu w 2012 r.

            Sentencja postanowienia

                     1)

                     Skarga zostaje oddalona jako oczywiście pozbawiona podstawy prawnej.

                     2)

                      JJ (*1) pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Radę Unii Europejskiej.

            (*1)  Informacje usunięto lub zastąpiono w ramach ochrony danych osobowych i/lub poufności.

            (1)  Dz.U. C 207 z 20.7.2013, s. 63.


title: Sprawa C-148/07: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 6 września 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Węgierskiej

text:
               8.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/35

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 6 września 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Węgierskiej
   (Sprawa C-148/07) (1)

   (2007/C 297/68)

      Język postępowania: węgierski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 95 z 28.4.2007.


title: Sprawa C-107/11: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 16 lutego 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Giustizia Amministrativa per la Regione siciliana — Włochy) — Ministero dell’Interno, Questura di Caltanissetta przeciwko Massimiliano Rizzo (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania — Swoboda przedsiębiorczości — Swoboda świadczenia usług — Gry hazardowe — Przyjmowanie zakładów na imprezy sportowe — Wymóg koncesji — Konsekwencje wynikające z naruszenia prawa Unii przy udzielaniu koncesji — Wydanie 16300 dodatkowych koncesji — Zasada równego traktowania i obowiązek przejrzystości — Zasada pewności prawa — Ochrona posiadaczy wcześniejszych koncesji — Przepisy krajowe — Minimalne odległości obowiązujące między punktami przyjmowania zakładów — Dopuszczalność — Działalność transgraniczna podobna do działalności objętej koncesją — Zakaz w przepisach krajowych — Dopuszczalność)

text:
               26.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/13

         Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 16 lutego 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Giustizia Amministrativa per la Regione siciliana — Włochy) — Ministero dell’Interno, Questura di Caltanissetta przeciwko Massimiliano Rizzo
   (Sprawa C-107/11) (1)

   (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania - Swoboda przedsiębiorczości - Swoboda świadczenia usług - Gry hazardowe - Przyjmowanie zakładów na imprezy sportowe - Wymóg koncesji - Konsekwencje wynikające z naruszenia prawa Unii przy udzielaniu koncesji - Wydanie 16 300 dodatkowych koncesji - Zasada równego traktowania i obowiązek przejrzystości - Zasada pewności prawa - Ochrona posiadaczy wcześniejszych koncesji - Przepisy krajowe - Minimalne odległości obowiązujące między punktami przyjmowania zakładów - Dopuszczalność - Działalność transgraniczna podobna do działalności objętej koncesją - Zakaz w przepisach krajowych - Dopuszczalność)
   2012/C 151/21
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Consiglio di Giustizia Amministrativa per la Regione siciliana

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ministero dell’Interno, Questura di Caltanissetta

      Strona pozwana: Massimiliano Rizzo

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Consiglio di Giustizia Amministrativa per la Regione siciliana — Swobodny przepływ osób — Swoboda przedsiębiorczości — Swoboda świadczenia usług — Działalność polegająca na przyjmowaniu zakładów — Przepisy krajowe uzależniające wykonywanie tej działalności od uzyskania zezwolenia i licencji bezpieczeństwa publicznego — Ochrona udzielana podmiotom prawa, które uzyskały zezwolenia i licencje dzięki procedurom ich udzielenia, z których niezgodnie z prawem wykluczono inne podmioty gospodarcze z tego samego sektora — Zgodność z art. 43 i 49 WE

      Sentencja

               1)

               Artykuły 43 WE i 49 WE, jak również zasady równego traktowania i skuteczności należy interpretować w ten sposób, iż stoją na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie, które z naruszeniem prawa Unii wykluczyło określoną kategorię podmiotów gospodarczych z możliwości uzyskania koncesji na wykonywanie danej działalności gospodarczej i które zmierza do zaradzenia temu naruszeniu, organizując przetarg na znaczną liczbę nowych koncesji, chroniło pozycję rynkową uzyskaną przez działające już podmioty gospodarcze, w szczególności poprzez ustanowienie minimalnych odległości między punktami zakładanymi przez nowych koncesjonariuszy a punktami działających już podmiotów.

               2)

               Artykuły 43 WE i 49 WE należy interpretować w ten sposób, iż stoją one na przeszkodzie temu, by nakładano sankcje za prowadzenie bez koncesji lub zezwolenia policji zorganizowanej działalności w zakresie przyjmowania zakładów na osoby powiązane z podmiotem, który został wykluczony z przetargu z naruszeniem prawa Unii, nawet po przeprowadzeniu nowego przetargu mającego zaradzić temu naruszeniu prawa Unii, ponieważ wspomniany przetarg i wynikające z niego udzielenie nowych koncesji nie zaradziły skutecznie niezgodnemu z prawem wykluczeniu wspomnianego podmiotu z poprzedniego przetargu.

               3)

               Z art. 43 WE i 49 WE, zasady równego traktowania, obowiązku przejrzystości oraz zasady pewności prawa wynika, że warunki i zasady przetargu, takiego jak przetarg będący przedmiotem sporu w sprawach przed sądem krajowym, a w szczególności przepisy przewidujące cofnięcie koncesji wydanych na zakończenie takiego przetargu, takie jak przepisy zawarte w art. 23 ust. 2 lit. a) i ust. 3 projektu umowy między autonomiczną administracją monopoli państwowych a podmiotem otrzymującym koncesję dotyczącą gier hazardowych w zakresie imprez innych niż wyścigi konne, powinny być sformułowane w sposób jasny, precyzyjny i jednoznaczny, a ocena tego należy do sądu krajowego.

      (1)  Dz.U. C 139 z 7.5.2012.


title: Sprawa C-588/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeidshof te Antwerpen (Belgia) w dniu 14 grudnia 2012 r. — Lyreco Belgium NV przeciwko Sophie Rogiers

text:
               16.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeidshof te Antwerpen (Belgia) w dniu 14 grudnia 2012 r. — Lyreco Belgium NV przeciwko Sophie Rogiers
   (Sprawa C-588/12)
   2013/C 79/11
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Arbeidshof te Antwerpen

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Lyreco Belgium NV

      Druga strona postępowania: Sophie Rogiers

      Pytanie prejudycjalne

   Czy przepisy klauzuli 1 i klauzuli 2 pkt 4 Porozumienia ramowego dotyczącego urlopu rodzicielskiego zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC, stanowiącego załącznik do dyrektywy Rady 96/34/WE z dnia 3 czerwca 1996 roku w sprawie porozumienia ramowego dotyczącego urlopu rodzicielskiego zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC (1) stoją na przeszkodzie temu, aby odszkodowanie z tytułu naruszenia ochrony, należne pracownikowi związanemu ze swoim pracodawcą umową o pracę na czas nieokreślony i którego umowa o pracę została jednostronnie rozwiązania przez pracodawcę bez pilnego lub ważnego powodu w okresie pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy, z powodu skorzystania z urlopu rodzicielskiego w wymiarze 20 %, względnie 50 %, było obliczane stosownie do wynagrodzenia należnego w tymże okresie pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy, przy czym pracownik ten byłby uprawniony do odszkodowania z tytułu naruszenia ochrony w wysokości wynagrodzenia za pracę w pełnym wymiarze czasu pracy gdyby zmniejszył wymiar świadczonej przez siebie pracy o 100 %?

      (1)  Dz.U. L 145, s. 4.


title: Sprawa C-410/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 12 lipca 2012 r. w sprawie T-470/09 medi GmbH & Co. KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 7 września 2012 r. przez medi GmbH & Co. KG

text:
               27.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/16

      Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 12 lipca 2012 r. w sprawie T-470/09 medi GmbH & Co. KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 7 września 2012 r. przez medi GmbH & Co. KG
      (Sprawa C-410/12 P)
      (2012/C 331/26)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnosząca odwołanie: medi GmbH & Co. KG (przedstawiciel: D. Terheggen, Rechtsanwalt)

         Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

         Żądania wnoszącej odwołanie

                  —

                  uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia Sądu (wyrok z dnia 12 lipca 2012 r. w sprawie T-470/09);

                  —

                  uwzględnienie w całości żądań przedstawionych w pierwszej instancji w skardze skierowanej do Sądu Unii Europejskiej i zmienionych w toku rozprawy z dnia 2 maja 2012 r. zgodnie z protokołem z rozprawy.

         Zarzuty i główne argumenty

      Niniejsze odwołanie skierowane jest przeciwko wyrokowi Sądu z dnia 12 lipca 2012 r. w sprawie T-470/09, w którym Sąd oddalił skargę wniesioną przez medi GmbH & Co. KG na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 1 października 2009 r. (sprawa R 692/2008-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego „medi” jako wspólnotowego znaku towarowego.
      Wnosząca odwołanie opiera je w istocie na następującej podstawie:
      Sąd błędnie zastosował art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1) w ten sposób, że wyszedł z założenia, iż oznaczenie słowne „medi” nie posiada minimalnego charakteru odróżniającego wymaganego dla wspólnotowego znaku towarowego. Zdaniem wnoszącej odwołanie jest to nietrafne, gdyż to oznaczenie słowne nie stanowi dla właściwego angielskojęzycznego przeciętnego konsumenta potocznego skrótu słowa „medicine”.

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa T-739/16: Skarga wniesiona w dniu 25 października 2016 r. – Akant Monika i Zbigniew Harasym v. EUIPO – Hunter Douglas Holding (COSIMO)

text:
               12.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/37

         Skarga wniesiona w dniu 25 października 2016 r. – Akant Monika i Zbigniew Harasym v. EUIPO – Hunter Douglas Holding (COSIMO)
   (Sprawa T-739/16)
   (2016/C 462/48)
   Język skargi: Polski

      Strony

      Strona skarżąca: Akant Monika i Zbigniew Harasym sp. j. (Koszalin, Polska) (przedstawiciel: M. Krekora, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Hunter Douglas Holding GmbH & Co.KG (Düsseldorf, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny znak towarowy Unii Europejskiej „COSIMO” – zgłoszenie nr 12 130 324

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22.08.2016 r. w sprawie R 2364/2015-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               oddalenie odwołania wniesionego przez drugą stronę w postępowaniu przed EUIPO;

               —

               obciążenie EUIPO i drugiej strony kosztami niniejszego postępowania oraz drugiej strony kosztami postępowania przed EUIPO.

      Podniesione zarzuty

   Naruszenie artykułów 8(1)(b) i 42(2) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-131/06 P: Odwołanie wniesione w dniu  27 lutego 2006 r.  przez Castellblanch, SA od wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia  8 grudnia 2005 r.  w sprawie T-29/04 Castellblanch, SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) i Champagne Louis Roederer, SA

text:
               6.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/10

         Odwołanie wniesione w dniu 27 lutego 2006 r. przez Castellblanch, SA od wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 grudnia 2005 r. w sprawie T-29/04 Castellblanch, SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) i Champagne Louis Roederer, SA
   (Sprawa C-131/06 P)
   (2006/C 108/17)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Wnosząca odwołanie: Castellblanch, SA [Przedstawiciele: adwokaci F. de Visscher, E. Hornu, E. De Gryse i D. Moreau]

      Uczestnicy postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), Champagne Louis Roederer, SA
   Żądania strony wnoszącej odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 grudnia 2005 r. w sprawie T-29/04 Castellblanch, SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) w części orzekającej, że Druga Izba Odwoławcza Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) nie naruszyła art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 (1) z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego poprzez wydanie decyzji z dnia 17 listopada 2003 r. (sprawa R 37/2002-2) oraz orzeczenie co do istoty sprawy, a co za tym idzie:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 17 listopada 2003 r. (sprawa R 37/2002-2) w zakresie, w jakim oddala odwołanie Castellblanch SA, utrzymuje w mocy sprzeciw nr B 15703 dla wszystkich zakwestionowanych towarów i odrzuca zgłoszenie znaku towarowego nr 55962 dla wszystkich zakwestionowanych towarów,

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) koszami postępowania w pierwszej instancji i w postępowaniu odwoławczym.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wyrok Sądu Pierwszej Instancji narusza prawo wspólnotowe, ponieważ Sąd uwzględnił dwa nowe dokumenty, które zostały przedstawione po raz pierwszy w postępowaniu przed nim, a które Sąd winien był uznać za niedopuszczalne.
   Wnosząca odwołanie nie podważa zaskarżonego wyroku w odniesieniu do pierwszego z jej zarzutów podniesionych w skardze o stwierdzenie nieważności wniesionej do Sądu Pierwszej Instancji w zakresie, w jakim Sąd stwierdził, że właściciel wcześniejszego znaku towarowego przedstawił wystarczający dowód używania wcześniejszego znaku towarowego na rozpatrywanym terytorium. Wnosząca odwołanie kwestionuje jednak okoliczność, że przy porównaniu oznaczeń Sąd nie wziął pod uwagę charakteru używania wcześniejszego znaku towarowego, a w szczególności nie uwzględnił wpływu tego używania na charakter odróżniających wcześniejszego znaku towarowego.
   W zakresie porównania towarów i oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd wyrok Sądu Pierwszej Instancji narusza kilka przepisów prawa wspólnotowego, ponieważ wnosząca odwołanie argumentowała, że dowód używania wcześniejszego znaku towarowego został przedstawiony jedynie w odniesieniu do „Champagne”, a nie w stosunku do wszystkich towarów, dla których wcześniejszy znak towarowy jest zarejestrowany. Ponadto zdaniem wnoszącej odwołanie, dokonując dla celów oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd porównania „Champagne” i „Cava”, Sąd zaprzeczył sobie, ponieważ po pierwsze orzekł, że konsumenci są często szczególnie zainteresowani pochodzeniem win, a po drugie uznał, że „Champagne” i „Cava” są podobne. W konsekwencji Sąd Pierwszej Instancji dokonał w niniejszej sprawie niewłaściwej oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.
   W ramach oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd Sąd Pierwszej Instancji błędnie pominął wpływ sposobu używania wcześniejszego znaku towarowego. Oceniając podobieństwo spornych znaków, Sąd nie dokonał również prawidłowej oceny odpowiedniej wagi wywołujących skojarzenia — lub nie — elementów znaku towarowego wnoszącej odwołanie. W konsekwencji w niniejszej sprawie Sąd Pierwszej Instancji błędnie ocenił prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

      (1)  Dz.U. L 11, str. 1


title: Sprawa T-521/13: Skarga wniesiona w dniu 19 września 2013 r. — Alpinestars Research przeciwko OHIM — Tung Cho i Wang Yu (A ASTER)

text:
               30.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/20

         Skarga wniesiona w dniu 19 września 2013 r. — Alpinestars Research przeciwko OHIM — Tung Cho i Wang Yu (A ASTER)
   (Sprawa T-521/13)
   2013/C 352/37
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Alpinestars Research Srl (Coste di Maser, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci G. Dragotti i R. Valenti)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą były również: Kean Tung Cho (Taichung City, Tajwan) i Ling-Yuan Wang Yu (Wuci Township, Tajwan)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 15 lipca 2013 r. w sprawie R 2309/2012-4;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszające wspólnotowy znak towarowy: Kean Tung Cho i Ling-Yuan Wang Yu

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny czarno-biały znak towarowy zawierający elementy słowne „A ASTER” dla towarów z klas 18 i 25 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 7 084 395

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny znak towarowy „A-STARS” dla towarów z klas 9, 12, 14, 18, 25 i 28 — wspólnotowy znak towarowy nr 6 181 002

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.


title: Sprawa T-2/13: Skarga wniesiona w dniu 7 stycznia 2013 r. — CFE-CGC France Télécom-Orange przeciwko Komisji

text:
               16.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/21

         Skarga wniesiona w dniu 7 stycznia 2013 r. — CFE-CGC France Télécom-Orange przeciwko Komisji
   (Sprawa T-2/13)
   2013/C 79/38
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: CFE-CGC France Télécom-Orange (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci A.L. Lefort des Ylouses i A.S. Gay,)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi Związku za dopuszczalną;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2011) 9403 wersja ostateczna z dnia 20 grudnia 2011 r., uznającej za zgodną ze wspólnym rynkiem, pod pewnymi warunkami, pomoc udzieloną przez Republikę Francuską na rzecz France Télécom, dotyczącą zmiany sposobu finansowania emerytur urzędników państwowych zatrudnionych we France Télécom [pomoc państwa nr C 25/2008 (ex NN 23/2008)] (1).
   Na poparcie skargi skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy, podniesiony tytułem głównym, dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE, ze względu na to, że zaskarżona decyzja uznaje za pomoc państwa zmianę sposobu finansowania emerytur urzędników państwowych zatrudnionych przez France Télécom wprowadzona ustawą nr 96-660 z dnia 26 lipca 1996 r. Strona skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła art. 107 ust. 1 TFUE:

                           —

                           poprzez stwierdzenie, że ustawa z 1996 r. mogła być uznana za korzyść ekonomiczną;

                           —

                           poprzez stwierdzenie wybiórczego charakteru zmiany, pomimo że brak zewnętrznej podstawy porównania wykluczał wszelką wybiórczość;

                           —

                           poprzez stwierdzenie, że ustawa z 1996 r. może powodować zakłócenia konkurencji w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, pomimo że uiszczenie przez France Télécom nadzwyczajnej opłaty skutecznie zneutralizowało niekorzystne skutki, które dla France Télécom powodowała ustawa z 1990 r.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący, tytułem ewentualnym, naruszeń prawa i błędów w ocenie przy uzależnieniu zgodności ustawy z 1996 r. ze wspólnym rynkiem od warunków przewidzianych w art. 2 zaskarżonej decyzji.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia szeregu podstawowych zasad prawa Unii Europejskiej, mianowicie zasady równości broni, prawa podmiotów zainteresowanych do bycia wysłuchanymi, zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań i prawa do zachowania rozsądnego terminu.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący nadużycia władzy, ze względu na to, ze zaskarżona decyzja nie zmierz do odzyskania pomocy państwa niezgodnej ze wspólnym rynkiem, lecz do nałożenia na przyszłość na France Télécom dodatkowych obciążeń, które zdaniem strony skarżącej spowodują zahamowanie jej rozwoju na rynkach telekomunikacyjnych.

      (1)  Dz.U. 2012, L 279, s. 1.


title: Wyrok Trybunału z dnia 17 sierpnia 2012 r. w sprawie E-12/11 – Asker Brygge AS przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA (Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Nadzoru EFTA – Pomoc państwa – Sprzedaż gruntów przez organy publiczne – Zasada inwestora rynkowego – Umowa opcyjna – Właściwy czas oceny w celu ustalenia wartości rynkowej)

text:
               31.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 29/5

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 17 sierpnia 2012 r.
   w sprawie E-12/11
   Asker Brygge AS przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA
   (Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Nadzoru EFTA – Pomoc państwa – Sprzedaż gruntów przez organy publiczne – Zasada inwestora rynkowego – Umowa opcyjna – Właściwy czas oceny w celu ustalenia wartości rynkowej)
   2013/C 29/05
   W sprawie E-12/11 Asker Brygge AS przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA – SKARGA o stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Nadzoru EFTA nr 232/11/COL z dnia 13 lipca 2011 r. dotyczącej sprzedaży działki Nesøyveien 8, gnr. 32 bnr. 17 w gminie Asker w Norwegii, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes), Per Christiansen (sędzia sprawozdawca) oraz Páll Hreinsson (sędzia), wydał w dniu 17 sierpnia 2012 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
   Trybunał niniejszym:

               1)

               oddala skargę;

               2)

               obciąża skarżącego kosztami postępowania.


title: Sprawa C-186/05: Skarga wniesiona w dniu 25 kwietnia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwo Szwecji

text:
               9.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/8

         Skarga wniesiona w dniu 25 kwietnia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwo Szwecji
   (Sprawa C-186/05)
   (2005/C 171/14)
   Język postępowania: szwedzki
   W dniu 25 kwietnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez L. Ström van Lier i S. Pardo Quintillán, działające w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Królestwo Szwecji.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1.

               stwierdzenie, że stawiając prywatnemu przywozowi napojów alkoholowych przez niezależnych pośredników lub zawodowych przewoźników przeszkody, które nie mogą być uzasadnione na podstawie art. 30 WE, Królestwo Szwecji uchybiło art. 28 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.

               2)

               obciążenie Królestwa Szwecji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Komisja uważa, że art. 28 WE nie pozwala Szwecji na stawianie przeszkód prywatnemu przewozowi napojów alkoholowych przez niezależnych pośredników lub zawodowych przewoźników. Komisja twierdzi ponadto, że takie przeszkody w handlu nie mogą być uzasadnione na podstawie art. 30 WE względami ochrony zdrowia publicznego z następujących powodów: (1) ograniczanie prywatnych korzyści, (2) ograniczanie dostępu do napojów alkoholowych, (3) potrzeba przeprowadzania kontroli wieku, a w każdym razie środek nie jest ani niezbędny, ani proporcjonalny dla osiągnięcia wyznaczonego celu. Komisja uważa okoliczność, że jedynie handlowy monopol detaliczny ma prawo zajmować się prywatnym przywozem na życzenia klienta za przeszkodę w handlu, która powinna podlegać ocenie w świetle art. 28 i 30 WE. Rząd szwedzki ze swej strony uważa, że zakaz prywatnego przywozu jest częścią istnienia handlowego monopolu detalicznego i jego sposobem działania. Z tego powodu powinien on podlegać ocenie w świetle art. 31 WE i jako taki nie może być uznany za dyskryminujący lub mogący zaszkodzić konkurencji między Państwami Członkowskimi. Alternatywnie rząd ten twierdzi, że zakaz prywatnego przywozu jest odpowiedni dla osiągnięcia celu i proporcjonalny.


title: Sprawa F-45/09: Skarga wniesiona w dniu 24 kwietnia 2009 r. — Lebdef-Caponi przeciwko Komisji

text:
               4.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/51

         Skarga wniesiona w dniu 24 kwietnia 2009 r. — Lebdef-Caponi przeciwko Komisji
   (Sprawa F-45/09)
   2009/C 153/100
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Maddalena Lebdef-Caponi (Senningerberg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat F. Frabetti)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny skarżącej za rok 2007.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny skarżącej za okres od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 31 grudnia 2007 r.;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.


title: Sprawa C-209/04: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia  23 marca 2006 r.  w sprawie Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 79/409/EWG — Ochrona dzikiego ptactwa — Derkacz — Obszar specjalnej ochrony parku narodowego Lauteracher Ried — Wyłączenie obszarów Soren i Gleggen-Köblern — Dyrektywa 92/43EWG — Ochrona naturalnych siedlisk — Dzika fauna i flora — Procedura dotycząca planu lub projektu budowy — Procedura wyznaczenia przebiegu drogi szybkiego ruchu — Procedura oceny oddziaływania na środowisko — Uchybienia o charakterze proceduralnym w związku z projektem budowy federalnej drogi szybkiego ruchu S 18 — Stosowanie dyrektywy 92/43 w czasie)

text:
               3.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/13

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 23 marca 2006 r. w sprawie Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-209/04) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 79/409/EWG - Ochrona dzikiego ptactwa - Derkacz - Obszar specjalnej ochrony parku narodowego Lauteracher Ried - Wyłączenie obszarów Soren i Gleggen-Köblern - Dyrektywa 92/43EWG - Ochrona naturalnych siedlisk - Dzika fauna i flora - Procedura dotycząca planu lub projektu budowy - Procedura wyznaczenia przebiegu drogi szybkiego ruchu - Procedura oceny oddziaływania na środowisko - Uchybienia o charakterze proceduralnym w związku z projektem budowy federalnej drogi szybkiego ruchu S 18 - Stosowanie dyrektywy 92/43 w czasie)
   (2006/C 131/23)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca:
      Komisja Wspólnot Europejskich, [przedstawiciele: M. van Beek i B. Schima]

      Strona pozwana: Republika Austrii, [przedstawiciele: E. Riedl, J. Müller i K. Humer]
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 4 ust. 1 i 2 dyrektywy Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (Dz.U. L 103, str. 1) oraz art. 6 ust. 4 w związku z art. 7 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.U. L 206, str. 7) — Wyznaczenie granic specjalnego obszaru ochrony „Lauteracher Ried” na podstawie nieprawidłowych informacji naukowych, błędnie wyłącznie dwóch terenów „Soren” i „Gleggen-Köblern”, istotnych z punktu widzenia ochrony derkacza (Crex crex) i innych ptaków wędrownych gniazdujących w okolicy — Zezwolenie na projekt budowy drogi mogący mieć istotny wpływ na ten obszar, niewypełnienie zobowiązań wynikających z art. 6 ust. 4 dyrektywy 92/43/EWG
   Sentencja

               1)

               Nie włączając do specjalnego obszaru ochrony parku narodowego Lauteracher Ried terenów Soren i Gleggen-Köblern, które według kryteriów naukowych stanowią na tej samej podstawie co obszar specjalnej ochrony, najbardziej odpowiednie terytoria pod względem liczny i obszaru zgodnie z art. 4 ust. 1 i 2 dyrektywy Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa Dz.U. L 103, str. 1), zmienionej dyrektywą Komisji 97/49/WE z dnia 29 lipca 1997 r., Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy rzeczonej dyrektywy.

               2)

               Skarga zostaje oddalona w pozostałym zakresie.

               3)

               Komisja Wspólnot Europejskich i Republika Austrii poniosą swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 179 z 10.04.2004


title: Sprawa C-492/06: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 4 października 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato — Włochy) — Consorzio Elisoccorso San Raffaele przeciwko Elilombarda s.r.l., Azienda Ospedaliera Ospedale Niguarda Ca' Granda di Milano (Zamówienia publiczne — Dyrektywa 89/665/EWG — Procedura odwoławcza w zakresie udzielania zamówień publicznych — Osoby, którym powinny być dostępne procedury odwoławcze — Spółka powołana dla osiągnięcia określonego celu (konsorcjum) będąca oferentem — Prawo każdego członka konsorcjum do wnoszenia indywidualnej skargi)

text:
               8.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/20

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 4 października 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato — Włochy) — Consorzio Elisoccorso San Raffaele przeciwko Elilombarda s.r.l., Azienda Ospedaliera Ospedale Niguarda Ca' Granda di Milano
   (Sprawa C-492/06) (1)

   (Zamówienia publiczne - Dyrektywa 89/665/EWG - Procedura odwoławcza w zakresie udzielania zamówień publicznych - Osoby, którym powinny być dostępne procedury odwoławcze - Spółka powołana dla osiągnięcia określonego celu (konsorcjum) będąca oferentem - Prawo każdego członka konsorcjum do wnoszenia indywidualnej skargi)
   (2007/C 297/33)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Consiglio di Stato
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Consorzio Elisoccorso San Raffaele

      Strona pozwana: Elilombarda s.r.l., Azienda Ospedaliera Ospedale Niguarda Ca' Granda di Milano
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Consiglio di Stato — Wykładnia art. 1 dyrektywy Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane (Dz.U. L 395, str. 33) — Orzecznictwo krajowe uznające istnienie uprawnienia do indywidualnego wniesienia odwołania od decyzji udzielenia zamówienia przez zaledwie jednego z członków konsorcjum będącego oferentem
   Sentencja
   Wykładni art. 1 dyrektywy Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane zmienionej dyrektywą Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. należy dokonywać w ten sposób, że przepis ten nie sprzeciwia się temu, aby zgodnie z prawem krajowym, jeden z członków spółki powołanej dla osiągnięcia określonego celu (konsorcjum), nieposiadającej osobowości prawnej, która uczestniczyła jako taka w postępowaniu udzielenia zamówienia publicznego i nie uzyskała tego zamówienia, mógł indywidualnie wnieść skargę na decyzję o udzieleniu tego zamówienia.

      (1)  Dz. U. C 20 z 27.1.2007.


title: Sprawa C-474/11 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 15 lipca 2011 r. w sprawie T-185/11 Smanor SA przeciwko Komisji Europejskiej, Europejskiemu Rzecznikowi Praw Obywatelskich, wniesione w dniu 19 września 2011 r. przez Smanor SA

text:
               28.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 227/6

         Odwołanie od postanowienia Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 15 lipca 2011 r. w sprawie T-185/11 Smanor SA przeciwko Komisji Europejskiej, Europejskiemu Rzecznikowi Praw Obywatelskich, wniesione w dniu 19 września 2011 r. przez Smanor SA
   (Sprawa C-474/11 P)
   2012/C 227/09
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Smanor SA (przedstawiciel: adwokat J.P. Ekeu)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich
   Postanowieniem z dnia 1 marca 2012 r. Trybunał (ósma izba) odrzucił odwołanie i orzekł, że Smanor pokrywa własne koszty.


title: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 30 czerwca 2005 r. w sprawie C-30/05 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (Uchybienie zobowiązaniom Państwa — Dyrektywy 1999/45/WE i 2001/60/WE — Brak transpozycji w przewidzianym terminie)

text:
               20.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/5

      WYROK TRYBUNAŁU

   (piąta izba)
   z dnia 30 czerwca 2005 r.
   w sprawie C-30/05 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa - Dyrektywy 1999/45/WE i 2001/60/WE - Brak transpozycji w przewidzianym terminie)
   (2005/C 205/10)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-30/05, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 28 stycznia 2005 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: C. F. Durand i F. Simonetti) przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (pełnomocnik: S. Schreiner), Trybunał (piąta izba), w składzie: R. Silva de Lapuerta, prezes izby, C. Gulmann i J. Klučka (sprawozdawca), sędziowie; rzecznik generalny: C. Stix-Hackl, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 30 czerwca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Nie ustanawiając w przewidzianych terminach przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 1999/45/WE z dnia 31 maja 1999 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących klasyfikacji, pakowania i etykietowania preparatów niebezpiecznych oraz do dyrektywy Komisji 2001/60/WE z dnia 7 sierpnia 2001 r. dostosowującej do postępu technicznego dyrektywę 1999/45/WE, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tych dyrektyw.

               2)

               Wielkie Księstwo Luksemburga zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 82 z 02.04.2005


title: Sprawa F-40/08: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 3 lutego 2009 r. — Carvalhal Garcia przeciwko Radzie (Służba publiczna — Byli urzędnicy — Wynagrodzenia — Dodatek edukacyjny — Odmowa przyznania — Skarga wniesiona po terminie — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               4.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/36

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 3 lutego 2009 r. — Carvalhal Garcia przeciwko Radzie
   (Sprawa F-40/08) (1)

   (Służba publiczna - Byli urzędnicy - Wynagrodzenia - Dodatek edukacyjny - Odmowa przyznania - Skarga wniesiona po terminie - Oczywista niedopuszczalność)
   (2009/C 82/64)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: Carvalhal Garcia (Sines, Portugalia) (przedstawiciel: adwokat Antas da Cunha)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i J. Monteiro, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji Rady o cofnięciu uprawnienia do dodatku edukacyjnego na córkę skarżącej
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna

               2)

               Carvalhal Garcia ponosi całość kosztów postępowania.

      (1)  Dz.U. C 183 z 19.7.2008, s. 33.


title: Sprawa T-614/13 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 20 stycznia 2014 r. — Romonta przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Środowisko naturalne — Dyrektywa 2003/87/WE — System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych — Przydział bezpłatnych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych na okres od 2013 r. — Wniosek o stwierdzenie nadzwyczajnych okoliczności — Brak pilnego charakteru)

text:
               29.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/23

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 20 stycznia 2014 r. — Romonta przeciwko Komisji
   (Sprawa T-614/13 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Środowisko naturalne - Dyrektywa 2003/87/WE - System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych - Przydział bezpłatnych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych na okres od 2013 r. - Wniosek o stwierdzenie nadzwyczajnych okoliczności - Brak pilnego charakteru)
   2014/C 93/40
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Romonta GmbH (Amsdorf, Seegebiet Mansfelder Land, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci I. Zenke, M. Vollmer, C. Telschow i A. Schulze)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. White, C. Hermes i K. Herrmann, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania art. 1 ust. 1 decyzji Komisji 2013/448/UE z dnia 5 września 2013 r. dotyczącej krajowych środków wykonawczych w odniesieniu do przejściowego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgodnie z art. 11 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie, w jakim odmawia ona skarżącej przydziału z uwagi na nadzwyczajne okoliczności.

      Sentencja

               1)

               Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-504/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 19 listopada 2007 r. — Associação Nacional de Transportes Rodoviários de Pesados de Passageiros (Antrop) i in. przeciwko radzie ministrów i in.

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/31

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 19 listopada 2007 r. — Associação Nacional de Transportes Rodoviários de Pesados de Passageiros (Antrop) i in. przeciwko radzie ministrów i in.
   (Sprawa C-504/07)
   (2008/C 22/56)
   Język postępowania: portugalski
   Sąd krajowy
   Supremo Tribunal Administrativo
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Associação Nacional de Transportes Rodoviários de Pesados de Passageiros (Antrop) i in.

      Strona pozwana: rada ministrów i in.
   Pytania prejudycjalne

               a)

               Czy w świetle art. 73 WE, 87 WE i 88 WE oraz rozporządzenia nr 1191/69 (1) władze krajowe mogą nakładać obowiązki świadczenia usługi publicznej na przedsiębiorstwo publiczne odpowiedzialne za transport publiczny w gminie?

               b)

               W razie odpowiedzi twierdzącej, czy władze krajowe powinny wypłacać rekompensaty z tytułu tych obowiązków?

               c)

               Czy w sytuacji, w której władze krajowe nie mają obowiązku przeprowadzania przetargu na udzielenie koncesji na obsługę sieci transportu, powinny one objąć obowiązkiem wypłaty rekompensat wszystkie przedsiębiorstwa, co do których należy uznać, że w świetle prawa krajowego świadczą usługi transportu publicznego na tym samym obszarze?

               d)

               W razie odpowiedzi twierdzącej, jakie powinno być kryterium przyznawania rekompensat?

               e)

               W przypadku przedsiębiorstw transportu autobusowego podróżnych, które na mocy publicznej koncesji prowadzą działalność na zasadzie wyłączności w granicach określonych obszarów miejskich, lecz prowadzą również taką działalność w warunkach konkurencji z prywatnymi przedsiębiorstwami poza strefami miejskimi objętymi wyłącznością, gdy corocznie państwo udziela pomocy przeznaczonej na pokrycie stale deficytowej działalności tych przedsiębiorstw, czy taką pomoc należy zakwalifikować jako pomoc państwa zabronioną w art. 87 WE ust. 1:

                           i)

                           jeśli nie da się ustalić, w oparciu o wiarygodne dane właściwej księgowości, różnicy między kosztami odpowiadającymi części działalności tych przedsiębiorstw w strefie objętej koncesją i dochodami z niej, a w związku z tym nie można obliczyć dodatkowych kosztów wynikających z wykonywania zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych, które zgodnie z warunkami koncesji mogą być przedmiotem pomocy państwa?

                           ii)

                           jeśli z tego względu świadczenie usług transportowych przez wspomniane przedsiębiorstwa może utrzymać się lub zwiększyć, co powoduje zmniejszenie się szans na to, że inne przedsiębiorstwa mające siedzibę w tym państwie członkowskim lub w innych państwach członkowskich będą świadczyły usługi transportowe?

                           iii)

                           mimo przepisów art. 73 WE?

               f)

               Mając na uwadze wymogi stawiane przez art. 87 WE ust. 1 (dawny art. 92 ust. 1), aby zakwalifikować daną pomoc jako pomoc państwa, zgodnie z orzecznictwem Trybunału, a konkretnie wyrokiem z dnia 24 listopada 2003 r. w sprawie Altmark (2) („Po pierwsze musi mieć miejsce działanie państwa lub poprzez środki państwowe. Po drugie, działanie to musi móc wpływać na wymianę handlową między państwami członkowskimi. Po trzecie, musi przyznawać beneficjentowi przewagę. Po czwarte, musi zakłócać konkurencję lub grozić jej zakłóceniem”), jakie znaczenie i zakres mają wyrażenia (i) przyznanie przewagi, która (ii) zakłóca konkurencję, w sytuacji, gdy beneficjenci dysponują na zasadzie wyłączności koncesją na świadczenie usługi powszechnej transportu pasażerskiego w miastach Lizbona i Porto, lecz obsługują także połączenia z tymi miastami w strefach, w których działają też inne przedsiębiorstwa? Lub innymi słowy, na jakich kryteriach należy się oprzeć w celu ustalenia, że przyznanie przewagi zakłóca konkurencję? Czy istotne jest w tym celu ustalenie, jaki procent kosztów przedsiębiorstw można zakwalifikować jako koszty linii działających poza strefą wyłączności? Czy jest ostatecznie niezbędne, by pomoc oddziaływała w znaczący sposób na działalność prowadzoną poza strefą wyłączności (Lizbona i Porto)?

               g)

               Czy interwencja Komisji, o której mowa w art. 76 WE i 88 WE, jest jedynym prawnym rozwiązaniem służącym egzekwowaniu postanowień traktatu w zakresie pomocy państwa, czy też skuteczność prawa wspólnotowego wymaga dalej posuniętych działań, a mianowicie możliwości bezpośredniego stosowania wskazanych postanowień przez sądy krajowe na wniosek jednostek, które uważają, że udzielenie subwencji lub innej pomocy niezgodnej z przepisami z dziedziny konkurencji ma dla nich negatywne skutki?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1191/69 z dnia 26 czerwca 1969 r. w sprawie działania Państw Członkowskich dotyczącego zobowiązań związanych z pojęciem usługi publicznej w transporcie kolejowym, drogowym i w żegludze śródlądowej (Dz.U. L 156, str. 1, Polskie wydanie specjalne Rozdział 07 Tom 001 P. 19-25).

      (2)  C-280/00, Rec. 2003 str. I-7810.


title: Sprawa C-277/05: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 lipca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État, Francja — Société thermale d'Eugénie-les-Bains przeciwko Ministère de l'Économie, des Finances et de l'Industrie (Podatek VAT — Zakres zastosowania — Zadatki płacone w ramach umów dotyczących świadczenia usług podlegających podatkowi VAT, zatrzymywane przez usługodawcę w przypadku odwołania rezerwacji — Kwalifikacja)

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/5

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 lipca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État, Francja — Société thermale d'Eugénie-les-Bains przeciwko Ministère de l'Économie, des Finances et de l'Industrie
   (Sprawa C-277/05) (1)

   (Podatek VAT - Zakres zastosowania - Zadatki płacone w ramach umów dotyczących świadczenia usług podlegających podatkowi VAT, zatrzymywane przez usługodawcę w przypadku odwołania rezerwacji - Kwalifikacja)
   (2007/C 211/07)
   Język postępowania:francuski
   Sąd krajowy
   Conseil d'État
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Société thermale d'Eugénie-les-Bains

      Strona pozwana: Ministère de l'Économie, des Finances et de l'Industrie
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Conseil d'État, Francja — Wykładnia art. 2 ust. 1 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, str. 1) — Zakres zastosowania — Zadatki płacone w ramach umów dotyczących świadczenia usług podlegających podatkowi VAT, zatrzymywane przez usługodawcę w przypadku odwołania rezerwacji — Klasyfikacja jako wynagrodzenie za usługę rezerwacji lub jako odszkodowanie z tytułu odstąpienia
   Sentencja
   Artykuły 2 ust. 1 i 6 ust. 1 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku powinny być interpretowane w ten sposób, że kwoty zapłacone tytułem zadatku w ramach umów dotyczących świadczenia usług hotelarskich podlegających podatkowi VAT, w przypadku, gdy klient skorzysta z uprawnienia do odwołania rezerwacji, a kwoty te są zatrzymywane przez przedsiębiorstwo hotelarskie, należy uznać za odszkodowanie ryczałtowe płacone w celu naprawienia szkody poniesionej w następstwie niewykonania umowy przez klienta, bez bezpośredniego związku z jakąkolwiek odpłatnie świadczoną usługą, które jako takie nie podlega opodatkowaniu.

      (1)  Dz.U. C 229 z 17.9.2005.


title: Sprawa C-325/12: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 5 listopada 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               13.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/19

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 5 listopada 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-325/12) (1)

   2013/C 108/49
   Język postępowania: portugalski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 287 z 22.9.2012.


title: Sprawa T-196/10: Skarga wniesiona w dniu 29 kwietnia 2010 r. — Apotheke DocMorris przeciwko OHIM (Przedstawienie biało-zielonego krzyża)

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/46

         Skarga wniesiona w dniu 29 kwietnia 2010 r. — Apotheke DocMorris przeciwko OHIM (Przedstawienie biało-zielonego krzyża)
   (Sprawa T-196/10)
   2010/C 179/81
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Apotheke DocMorris Holding GmbH (Stuttgart, Niemcy) (przedstawiciele: adwokat Y. Dick)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 23 lutego 2010 r. w sprawie R 470/2009-4;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy przedstawiający krzyż w kolorach zielonym i białym dla towarów i usług z klas 3, 5, 8, 9, 10,11, 11, 16, 21, 25, 29, 30, 32, 35– 42 i 44 — zgłoszenie nr 5 930 979.

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1), ponieważ dokonana przez Izbę Odwoławczą ocena charakteru odróżniającego jest pod wieloma względami nietrafna.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 78, s. 1)


title: Sprawa T-164/08: Wyrok Sądu z dnia 12 września 2013 r. — Włochy przeciwko Komisji (System językowy — Ogłoszenie o konkursie otwartym celem naboru lekarzy — Pełna publikacja w trzech językach urzędowych — Informacja dotycząca ogłoszenia o konkursie otwartym — Publikacja we wszystkich językach urzędowych — Język egzaminów — Wybór drugiego języka spośród trzech języków urzędowych)

text:
               26.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/15

         Wyrok Sądu z dnia 12 września 2013 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-164/08) (1)

   (System językowy - Ogłoszenie o konkursie otwartym celem naboru lekarzy - Pełna publikacja w trzech językach urzędowych - Informacja dotycząca ogłoszenia o konkursie otwartym - Publikacja we wszystkich językach urzędowych - Język egzaminów - Wybór drugiego języka spośród trzech języków urzędowych)
   2013/C 313/27
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, wspierany przez P. Gentiliego, avvocato dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i G. Gattinara, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: początkowo F. Díez Moreno, następnie N. Díaz Abad i J. García-Valdecasas Dorrego, abogados del Estado)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności ogłoszenia o konkursie otwartym EPSO/AD/125/08 (grupy zaszeregowania AD 7 i AD 9), zorganizowanego w celu utworzenia listy rezerwy kadrowej dla naboru lekarzy, opublikowanego w wersjach językowych: niemieckiej, angielskiej i francuskiej Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej z dnia 21 lutego 2008 r. (Dz.U. C 48 A, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność ogłoszenia o konkursie otwartym EPSO/AD/125/08 (grupy zaszeregowania AD 7 i AD 9), zorganizowanego w celu utworzenia listy rezerwy kadrowej dla naboru lekarzy, opublikowanego w wersjach językowych: niemieckiej, angielskiej i francuskiej Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej z dnia 21 lutego 2008 r.

               2)

               Republika Włoska, Królestwo Hiszpaniii Komisja Europejska pokrywają każde własne koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 158 z 21.6.2008 r.


title: Sprawa C-136/07: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 16 października 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywy 89/48/EWG i 92/51/EWG — Uznawanie kształcenia i szkolenia zawodowego — Zawód kontrolera ruchu lotniczego)

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/5

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 16 października 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-136/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywy 89/48/EWG i 92/51/EWG - Uznawanie kształcenia i szkolenia zawodowego - Zawód kontrolera ruchu lotniczego)
   (2008/C 313/07)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: H. Støvlbæk i R. Vidal Puig, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: Muñoz Pérez, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie dyrektyw Rady 89/48/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie ogólnego systemu uznawania dyplomów ukończenia studiów wyższych, przyznawanych po ukończeniu kształcenia i szkolenia zawodowego, trwających co najmniej trzy lata (Dz.U. L 19, s. 16) i 92/51/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. w sprawie drugiego ogólnego systemu uznawania kształcenia i szkolenia zawodowego, uzupełniającą dyrektywę 89/48/EWG (Dz.U. L 209, s. 25) — Dostęp do zawodu kontrolera ruchu lotniczego
   Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając, w odniesieniu do zawodu kontrolera ruchu lotniczego, przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Rady 89/48/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie ogólnego systemu uznawania dyplomów ukończenia studiów wyższych, przyznawanych po ukończeniu kształcenia i szkolenia zawodowego, trwających co najmniej trzy lata i dyrektywy Rady 92/51/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. w sprawie drugiego ogólnego systemu uznawania kształcenia i szkolenia zawodowego, uzupełniającej dyrektywę 89/48/EWG, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tych dyrektyw.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 117 z 26.5.2007.


title: Sprawa C-392/15: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 1 lutego 2017 r. – Komisja Europejska/Węgry (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuł 49 TFUE — Swoboda przedsiębiorczości — Notariusze — Warunek przynależności państwowej — Artykuł 51 TFUE — Udział w wykonywaniu władzy publicznej)

text:
               3.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/16

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 1 lutego 2017 r. – Komisja Europejska/Węgry
   (Sprawa C-392/15) (1)

   ((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuł 49 TFUE - Swoboda przedsiębiorczości - Notariusze - Warunek przynależności państwowej - Artykuł 51 TFUE - Udział w wykonywaniu władzy publicznej))
   (2017/C 104/24)
   Język postępowania: węgierski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. Støvlbæk i K. Talabér-Ritz, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Węgry (przedstawiciele: M.Z. Fehér, G. Koós i M. M. Tátrai, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, J. Vláčil i D. Hadroušek, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Ustanawiając warunek przynależności państwowej w celu dostępu do zawodu notariusza, Węgry uchybiły zobowiązaniom spoczywającym na nich na mocy art. 49 TFUE.

               2)

               Węgry zostają obciążone kosztami postępowania.

               3)

               Republika Czeska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 302 z 14.9.2015.


title: Sprawa T-192/08: Skarga wniesiona w dniu 21 maja 2008 r. — Transnational Company Kazchrome i ENRC Marketing przeciwko Radzie

text:
               2.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 197/26

         Skarga wniesiona w dniu 21 maja 2008 r. — Transnational Company „Kazchrome” i ENRC Marketing przeciwko Radzie
   (Sprawa T-192/08)
   (2008/C 197/46)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Transnational Company „Kazchrome” (TNK Kazchrome) (Aktobe, Kazachstan) i ENRC Marketing AG (Kloten, Szwajcaria) (przedstawiciele: L. Ruessmann i A. Willems, lawyers)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie dopuszczalności skargi;

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 172/2008 z dnia 25 lutego 2008 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz żelazokrzemu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej, Egiptu, Kazachstanu, Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii i Rosji w zakresie w jakim znajduje zastosowanie do skarżących;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący będący producentami żelazokrzemu i sprzedający go na rynku Unii Europejskiej, wnoszą o stwierdzenie nieważności części rozporządzenia Rady (WE) nr 172/2008 (1) z dnia 25 lutego 2008 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz żelazokrzemu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej, Egiptu, Kazachstanu, Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii i Rosji.
   Na poparcie swojej skargi skarżący podnoszą, że zaskarżone rozporządzenie dotyczy ich bezpośrednio i indywidualnie oraz że cło antydumpingowe nałożone rzeczonym rozporządzeniem wynika z wielu oczywistych błędów w ocenie, oczywistych błędów w ocenie okoliczności faktycznych oraz naruszenia rozporządzenia podstawowego (2)(zwanego dalej „rozporządzeniem podstawowym”) jak też porozumienia antydumpingowego WTO (Światowej Organizacji Handlu). Skarżący twierdzą ponadto, że pozwana nie przedstawiła uzasadnienia, tak jak wymaga tego art. 253 WE.
   W zarzucie pierwszym skarżący twierdzą, że Rada nie dokonała właściwego rozróżnienia między skutkami wywołanymi przez inne czynniki a szkodą wynikłą z omawianego przywozu, w związku z czym ustalenia Rady naruszają art. 3 ust. 2, art. 3 ust. 6 i art. 3 ust. 7 rozporządzenia podstawowego.
   W zarzucie drugim skarżący podnoszą, że cło antydumpingowe zostało ustanowione na podstawie błędnej oceny Wspólnotowych interesów i z naruszeniem art. 9 ust. 4 i art. i 21 rozporządzenia podstawowego.
   W zarzucie trzecim podniesiono, że mimo iż skarżący przedstawili instytucjom możliwe do sprawdzenia informacje, zarzucono im brak współpracy, Rada nie zbadała faktów powołanych w celu podważenia dostępnych informacji przekazanych instytucjom i nie zastosowała prawidłowo traktowania zastrzeżonego dla przedsiębiorstw działających na zasadach rynkowych w granicach czasowych wyznaczonych w rozporządzeniu podstawowym.
   W zarzucie czwartym skarżący podnoszą, że w toku dochodzenia naruszone zostało ich prawo do obrony.

      (1)  Dz.U. 2008 L 55, str. 6.

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 1996 L 56, str. 1).