title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 lipca 2004 r. w sprawie C-365/02 (wniosek Korkein hallinto-oikeus o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Marie Lindfors (Dyrektywa 83/183/EWG — Przeniesienie miejsca zamieszkania z jednego Państwa Członkowskiego do innego — Podatek pobrany przed zarejestrowaniem lub dopuszczeniem pojazdu do ruchu)

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/7

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 15 lipca 2004 r.
   w sprawie C-365/02 (wniosek Korkein hallinto-oikeus o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Marie Lindfors (1)

   (Dyrektywa 83/183/EWG - Przeniesienie miejsca zamieszkania z jednego Państwa Członkowskiego do innego - Podatek pobrany przed zarejestrowaniem lub dopuszczeniem pojazdu do ruchu)
   (2004/C 228/13)
   Język postępowania: fiński
   W sprawie C-365/02, mającej za przedmiot, skierowany do Trybunału na mocy art. 234 WE przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia), wniosek o wydanie, w ramach postępowania z powództwa Marie Lindfors, orzeczenia w trybie prejudycjalnym w przedmiocie wykładni art. 1 dyrektywy Rady 83/183/EWG z dnia 28 marca 1983 r. w sprawie zwolnień od podatku stosowanych do przywozu na stałe z Państw Członkowskich majątku prywatnego osób fizycznych (Dz.U. L 105, str. 64), Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann, prezes izby, A. Rosas, S. von Bahr, R. Silva de Lapuerta oraz K. Lenaerts (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: C. Stix-Hackl, sekretarz: H. von Holstein, zastępca sekretarza, wydał w dniu 15 lipca 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:
   Art. 1 dyrektywy Rady 83/183/EWG z dnia 28 marca 1983 r. w sprawie zwolnień od podatku stosowanych do przywozu na stałe z Państw Członkowskich majątku prywatnego osób fizycznych winien być interpretowany w ten sposób, że nie stoi na przeszkodzie temu, aby w przypadku przeniesienia przez właściciela pojazdu miejsca zamieszkania z jednego Państwa Członkowskiego do innego, podatek tego rodzaju, jak przewidziany w autoverolaki (1482/1994) (ustawa dotycząca podatku od środków transportu), został pobrany przed zarejestrowaniem lub dopuszczeniem pojazdu do ruchu w Państwie Członkowskim, do którego przeniesiono miejsce zamieszkania. Jednakże, w związku z wymogami wynikającymi z art. 18 WE, sąd krajowy powinien zbadać, czy stosowanie prawa krajowego nie doprowadzi do tego, że sytuacja właściciela pojazdu w zakresie przedmiotowego podatku będzie mniej korzystna od sytuacji obywateli, mających w tym państwie stałe miejsce zamieszkania oraz, w razie konieczności, czy taka różnica traktowania jest uzasadniona względami obiektywnymi i niezależnymi od miejsca zamieszkania osób, których dotyczy, a także proporcjonalna do celu, jakiemu przepisy krajowe mają w uzasadniony sposób służyć.

      (1)  Dz.U. C 323 z 21.12.2002.


title: Sprawa T-115/06: Wyrok Sądu z dnia 21 marca 2012 r. — Fiskeri og Havbruksnæringens Landsforening i in. przeciwko Radzie (Dumping — Przywóz łososia pochodzącego z Norwegii — Zasada niższego cła — Obliczenie minimalnych cen przywozowych i stałych ceł)

text:
               5.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 133/22

         Wyrok Sądu z dnia 21 marca 2012 r. — Fiskeri og Havbruksnæringens Landsforening i in. przeciwko Radzie
   (Sprawa T-115/06) (1)

   (Dumping - Przywóz łososia pochodzącego z Norwegii - Zasada niższego cła - Obliczenie minimalnych cen przywozowych i stałych ceł)
   2012/C 133/41
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Fiskeri og Havbruksnæringens Landsforening (Oslo, Norwegia); Norske Sjømatbedrifters Landsforening (Trondheim, Norwegia); Salmar Farming AS (Kverva, Norwegia); Hydroteck AS (Kristiansund, Norwegia); Hallvard Lerøy AS (Bergen, Norwegia) i Lerøy Midnor AS (Hestvika, Norwegia) (przedstawiciele: adwokaci B. Servais i T. Paulsen)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.-P. Hix i B. Driessen, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata G. Berrischa)

      Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo P. Stancanelli i K. Talabér-Ritz, następnie K. Talabér-Ritz, T. Scharf i H. van Vliet, pełnomocnicy, wspierani przez E. McGoverna, barrister)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 85/2006 z dnia 17 stycznia 2006 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz łososia hodowlanego pochodzącego z Norwegii (Dz.U. L 15, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność rozporządzenia Rady (WE) nr 85/2006 z dnia 17 stycznia 2006 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz łososia hodowlanego pochodzącego z Norwegii w zakresie dotyczącym Fiskeri og Havbruksnæringens Landsforening, Norske Sjømatbedrifters Landsforening, Salmar Farming AS, Hydroteck AS, Hallvard Lerøy AS i Lerøy Midnor AS.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Fiskeri og Havbruksnæringens Landsforening, Norske Sjømatbedrifters Landsforening, Salmar Farming, Hydroteck, Hallvard Lerøy i Lerøy Midnor.

               4)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 143 z 17.6.2006.


title: Sprawa T-475/12: Wyrok Sądu z dnia 13 stycznia 2014 r. — LaserSoft Imaging przeciwko OHIM (WorkflowPilot) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego WorkflowPilot — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/36

         Wyrok Sądu z dnia 13 stycznia 2014 r. — LaserSoft Imaging przeciwko OHIM (WorkflowPilot)
   (Sprawa T-475/12) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego WorkflowPilot - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2014/C 52/68
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: LaserSoft Imaging AG (Kilonia, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Hunnekuhl

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znak towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 sierpnia 2012 r. (sprawa R 480/2012-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego WorkflowPilot jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               LaserSoft Imaging AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 9 z 12.1.2013.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 15 lipca 2004 r. w sprawie C-463/02: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 77/388/EWG — Podatek od wartości dodanej — Artykuł 11 A ust. 1 lit. a) — Podstawa opodatkowania — Subwencja związana bezpośrednio z ceną — Rozporządzenie (WE) nr 603/95 — Pomoc przyznana w sektorze suszu paszowego)

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/10

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 15 lipca 2004 r.
   w sprawie C-463/02: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 77/388/EWG - Podatek od wartości dodanej - Artykuł 11 A ust. 1 lit. a) - Podstawa opodatkowania - Subwencja związana bezpośrednio z ceną - Rozporządzenie (WE) nr 603/95 - Pomoc przyznana w sektorze suszu paszowego)
   (2004/C 228/19)
   Język postępowania: szwedzki
   W sprawie C-463/02 Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: E. Traversa i K. Simonsson) przeciwko Królestwu Szwecji (pełnomocnik: A. Falk) popieranemu przez Republikę Finlandii (pełnomocnik: T. Pynnä), której przedmiotem jest stwierdzenie, że Królestwo Szwecji uchybiło zobowiązaniom, które ciążą na nim na mocy artykułu 11 szóstej dyrektywy 77/388/EWG Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej – ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, str. 1), nie nakładając podatku od wartości dodanej od kwot pomocy wypłaconych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 603/95 Rady z dnia 21 lutego 1995 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku suszu paszowego (Dz.U. L 63, str. 1), Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, C. Gulmann (sprawozdawca), J.-P. Puissochet i J. N. Cunha Rodrigues oraz N. Colneric, sędziowie, rzecznik generalny: L. A. Geelhoed, sekretarz: L. Hewlett, główny administrator, wydał w dniu 15 lipca 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Republika Finlandii ponosi koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 55 z 8.3.2003.


title: Sprawa T-511/09: Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2009 r. — Niki Luftfahrt przeciwko Komisji

text:
               27.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/27

         Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2009 r. — Niki Luftfahrt przeciwko Komisji
   (Sprawa T-511/09)
   2010/C 80/48
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Niki Luftfahrt GmbH (Wiedeń, Austria) (Przedstawiciel: H. Asenbauer, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Komisji Europejskiej z dnia 28 sierpnia 2009 r. w sprawie pomocy państwa C 6/2009 (ex N 663/2008) — Austria Austrian Airlines — Plan restrukturyzacji, zgodnie z art. 264 ust. 1 TFUE (poprzednio art. 231 ust. 1 WE), oraz

               —

               nakazanie Komisji Europejskiej zwrotu kosztów, jakie strona skarżąca będzie musiała ponieść w trakcie postępowania, zgodnie z art. 87 § 2 regulaminu postępowania Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca kwestionuje wydaną przez Komisję decyzję COM (2009) 6686 wersja ostateczna z dnia 28 sierpnia 2009 r. w przedmiocie pomocy państwa udzielonej w ramach sprzedaży udziałów państwa austriackiego w przedsiębiorstwie holdingowym Austrian Airlines na rzecz Deutsche Lufthansa AG (C 6/2009 [ex N 663/2008]). W decyzji tej Komisja stanęła na stanowisku, że udzielona przez Republikę Austrii na rzecz Austrian Airlines pomoc na restrukturyzację, z zastrzeżeniem pewnych warunków, jest zgodna ze wspólnym rynkiem, jeśli zgłoszony plan restrukturyzacyjny będzie w pełnym zakresie realizowany.
   Na poparcie swej skargi o stwierdzenie nieważności skarżąca, będąca prywatnym przewoźnikiem lotniczym, który wniósł do Komisji skargę w przedmiocie spornej pomocy na restrukturyzację, podnosi w pierwszej kolejności, że Komisja naruszyła art. 87 ust. 1 i 3 lit. c) WE, art. 88 ust. 2 WE oraz wytyczne wspólnotowe dotyczące pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw (Dz. U. 2004, C 244, s. 2). W związku z tym skarżąca podnosi w szczególności, iż Komisja nie uwzględniła, że

               —

               beneficjentem spornej pomocy nie jest Austrian Airlines, lecz Lufthansa, która nie jest przedsiębiorstwem zagrożonym, a co za tym idzie, nie kwalifikuje się ona do objęcia pomocą,

               —

               ani Austrian Airlines, ani Lufthansa nie wniosły w restrukturyzację żadnego racjonalnego wkładu własnego,

               —

               zgłoszone środki restrukturyzacyjne nie są zgodne z ww. wytycznymi, oraz

               —

               zaproponowane przez Republikę Austrii środki wyrównawcze nie są wystarczające, aby zminimalizować tak dalece jak to możliwe negatywny wpływ pomocy na warunki wymiany handlowej.

         Skarżąca podnosi następnie, że sporna pomoc jest nierozerwalnie związana z warunkami, które naruszają wynikającą z prawa wspólnotowego zasadę swobody przedsiębiorczości, a zatem — art. 43 WE.
   Skarżąca podnosi także naruszenie art. 253 WE ze względu na to, że Komisja nie uzasadniła wystarczająco zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim:

               —

               nie podniosła ona tej kwestii i nie zbadała sytuacji na rynkach właściwych, a w szczególności — pozycji, jaką zajmuje na nich przedsiębiorstwo będące beneficjentem pomocy i jego konkurenci, oraz

               —

               nie uwzględniła ona tego, że Austrian Airlines otrzymywała wielokrotnie w przeszłości pomoc niezgodną z prawem wspólnotowym.

         Wreszcie skarżąca podnosi, że Komisja przekroczyła przysługujący jej zakres swobodnego uznania.


title: Sprawa F-87/08: Skarga wniesiona w dniu 20 października 2008 r. — Schuerings przeciwko Europejskiej Fundacji Kształcenia

text:
               20.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 327/43

         Skarga wniesiona w dniu 20 października 2008 r. — Schuerings przeciwko Europejskiej Fundacji Kształcenia
   (Sprawa F-87/08)
   (2008/C 327/83)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Gisela Schuerings (Nicea, Francja) (przedstawiciel: adwokat N. Lhoëst)

      Strona pozwana: Europejska Fundacja Kształcenia
   Przedmiot i opis sporu
   Stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej o rozwiązaniu stosunku pracy ze skarżącą oraz nakazanie Europejskiej Fundacji Kształcenia naprawienia szkody i krzywdy, które skarżąca poniosła
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 23 października 2007 r. wydanej przez Europejską Fundacje Kształcenia o rozwiązaniu ze skarżącą stosunku pracy;

               —

               W razie potrzeby stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiej Fundacji Kształcenia z dnia 10 lipca 2008 r. odrzucającej zażalenie złożone przez skarżącą na podstawie art. 46 WZIPW oraz art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego;

               —

               Nakazanie Europejskiej Fundacji Kształcenia zapłaty kwoty 125 tys. EUR z tytułu poniesionej szkody;

               —

               Nakazanie Europejskiej Fundacji Kształcenia zapłaty kwoty 50 tys. EUR z tytułu odniesionej krzywdy;

               —

               Obciążenie Europejskiej Fundacji Kształcenia kosztami postępowania.


title: Sprawy połączone T-539/12 i T-150/13: Wyrok Sądu z dnia 15 stycznia 2015 r. – Ziegler/Komisja (Odpowiedzialność pozaumowna — Konkurencja — Rynek usług w zakresie przeprowadzek międzynarodowych w Belgii — Przeprowadzki urzędników i innych pracowników Unii — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE — Pozorne kosztorysy — Zakres odpowiedzialności instytucji — Powaga rzeczy osądzonej — Obowiązek staranności — Związek przyczynowy)

text:
               23.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/30

         Wyrok Sądu z dnia 15 stycznia 2015 r. – Ziegler/Komisja
   (Sprawy połączone T-539/12 i T-150/13) (1)

   ((Odpowiedzialność pozaumowna - Konkurencja - Rynek usług w zakresie przeprowadzek międzynarodowych w Belgii - Przeprowadzki urzędników i innych pracowników Unii - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE - Pozorne kosztorysy - Zakres odpowiedzialności instytucji - Powaga rzeczy osądzonej - Obowiązek staranności - Związek przyczynowy))
   (2015/C 065/41)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Ziegler SA (Bruksela, Belgia); Ziegler Relocation SA (Bruksela) (przedstawiciele: adwokaci J.F. Bellis, M. Favart i A. Bailleux)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Baquero Cruz i A. Bouquet, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie naprawienia, po pierwsze, podnoszonej szkody wynikającej z wydania decyzji Komisji C(2008) 926 wersja ostateczna z dnia 11 marca 2008 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE i art. 53 porozumienia o EOG (sprawa COMP/38543 – Usługi w zakresie przeprowadzek międzynarodowych), a po drugie, podnoszonej szkody wynikającej z kontynuacji praktyki „pozornych kosztorysów” po wydaniu decyzji C(2008) 926, od dnia 11 marca 2008 r. do dnia 1 stycznia 2014 r.

      Sentencja

               1)

               Skargi zostają oddalone.

               2)

               Ziegler SA pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Komisję Europejską w sprawie T-539/12.

               3)

               Ziegler Relocation SA pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Komisję Europejską w sprawie T-150/13.

      (1)  Dz.U. C 55 z 23.2.2013.


title: Sprawa T-346/06: Skarga wniesiona w dniu 6 grudnia 2006 r. — IMS przeciwko Komisji

text:
               27.1.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 20/18

         Skarga wniesiona w dniu 6 grudnia 2006 r. — IMS przeciwko Komisji
   (Sprawa T-346/06)
   (2007/C 20/26)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: IMS Industria Masetto Schio srl (Schio, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci F. Colonna i T.E. Romolotti)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności opinii Komisji C(2006)3914 z dnia 6 grudnia 2006 r. oraz ustalenie istnienia prawa skarżącej do odszkodowania za szkody wyrządzone wskutek wydania tej opinii,

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania zgodnie z art. 87 i nast. regulaminu.

         Zarzuty i główne argumenty
   Niniejsza skarga jest skierowana przeciwko opinii Komisji C(2006)3914 z dnia 6 grudnia 2006 r. dotyczącej wprowadzonego przez władze francuskie środka ustanawiającego zakaz w odniesieniu do pewnych pras mechanicznych marki IMS.
   Na poparcie swych żądań skarżąca podnosi:

               —

               brak uwzględnienia przez Komisję wyroku francuskiego Conseil d'État z dnia 6 listopada 2002 r. Bezsprzeczne jest w tym zakresie, że wyrokiem nr 238453 z dnia 6 listopada 2002 r. francuski Conseil d'État wskazał na uchybienia w postępowaniu, w ramach którego podjęto interministerialną decyzję francuską z dnia 27 lipca 2001 r. i stwierdził jej nieważność. Komisja wydała zatem swą opinię w odniesieniu do aktu, który w świetle prawa państwa członkowskiego ustanawiającego ten akt, jest nieważny. Wobec tego opinia ta jest sprzeczna z prawem, jako że potwierdza akt, którego nieważność została stwierdzona przez właściwe władze i który nie wywiera już skutków prawnych,

               —

               błąd w ocenie istoty sprawy. Zdaniem skarżącej dokonana przez Komisję ocena istoty sprawy jest dotknięta błędem, wskutek nieprawidłowej oceny cech produkowanych przez IMS maszyn, pod względem ich zgodności technicznej z obowiązującymi przepisami,

               —

               co się tyczy naprawienia szkody IMS twierdzi, że ze wskazanych powyżej powodów poniosła i nadal ponosi nieuzasadnione szkody objęte odpowiedzialnością pozaumowną Komisji, która dopuściła się błędu nie uwzględniając nieważności decyzji francuskiej oraz dokonała błędnej oceny produktów IMS.


title: Sprawa C-526/09: Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               27.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/21

         Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-526/09)
   2010/C 51/33
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Pardo Quintillán i G. Braga da Cruz, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że zezwalając na odprowadzanie ścieków przemysłowych przez przedsiębiorstwo przemysłowe położone w strefie Matosinhos „Estação de Serviço Sobritos” bez odpowiedniego zezwolenia, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy dyrektywy Rady 91/271/EWG (1) z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych.

               —

               obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Do dnia wniesienia skargi Republika Portugalska nie poinformowała Komisji o przyznaniu zezwolenia przedsiębiorstwu „Estação de Serviço Sobritos”.

      (1)  Dz.U. L 135, s. 40.


title: Sprawa T-192/11: Postanowienie Sądu z dnia 6 września 2011 r. — Seka Yapo i in. przeciwko Radzie

text:
               29.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/28

         Postanowienie Sądu z dnia 6 września 2011 r. — Seka Yapo i in. przeciwko Radzie
   (Sprawa T-192/11) (1)

   2011/C 319/61
   Język postępowania: francuski
   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 152 z 21.5.2011.


title: Sprawa C-341/09 P: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 9 lutego 2011 r. — Acegas-APS SpA, wcześniej Acqua, Elettricità, Gas e servizi SpA (Acegas) przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/26

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 9 lutego 2011 r. — Acegas-APS SpA, wcześniej Acqua, Elettricità, Gas e servizi SpA (Acegas) przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-341/09 P) (1)

   2011/C 252/50
   Język postępowania: włoski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 267 z 7.11.2009.


title: Sprawa C-428/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 26 lipca 2013 r. — Ministero dell’Economia e delle Finanze i AAMS przeciwko Yesmoke Tobacco

text:
               26.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 26 lipca 2013 r. — Ministero dell’Economia e delle Finanze i AAMS przeciwko Yesmoke Tobacco
   (Sprawa C-428/13)
   2013/C 313/16
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Ministero dell’Economia e delle Finanze, Amministrazione Autonoma dei Monopoli di Stato (AAMS)

      Druga strona postępowania: Yesmoke Tobacco SpA

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 8 ust. 2 dyrektywy 95/59/WE (1) z dnia 27 grudnia 1995 r. i art. 7 ust. 2 dyrektywy 2011/64/UE (2) z dnia 21 czerwca 2011 r., stanowiące odpowiednio, że stawka proporcjonalna oraz kwota specyficznego podatku akcyzowego „[…] muszą być takie same dla wszystkich papierosów”, stoją na przeszkodzie przepisowi krajowemu takiemu jak art. 39g ust. 4 decreto legislativo nr 504 z dnia 26 października 1995 r. (zmienionego przez art. 55 ust. 2a, lit. c) decreto legge nr 78 z dnia 31 maja 2010 r., przekształconego, ze zmianami, w legge nr 122 z dnia 30 lipca 2010 r.), który stanowi, że podatek akcyzowy należny od papierosów, których publiczna cena sprzedaży jest niższa od ceny papierosów należących do najbardziej poszukiwanej kategorii cenowej jest równy 115 % kwoty bazowej, ustanawiając w ten sposób podatek akcyzowy w stałej specyficznej stawce minimalnej dla papierosów o niższej cenie sprzedaży, a nie minimalną kwotę podatku akcyzowego odnoszącą się do wszystkich kategorii cenowych papierosów, stosownie do tego, na co zezwala art. 16 ust. 7 dyrektywy 95/59/WE oraz art. 14 ust. 2 dyrektywy 2011/64/UE?

      (1)  Dyrektywa Rady 95/59/WE z dnia 27 listopada 1995 r. w sprawie podatków innych niż podatki obrotowe, wpływających na spożycie wyrobów tytoniowych (Dz.U. L 291, s. 40)

      (2)  Dyrektywa Rady 2011/64/UE z dnia 21 czerwca 2011 r. w sprawie struktury oraz stawek akcyzy stosowanych do wyrobów tytoniowych (Dz.U. L 176, s. 24)


title: Sprawa C-693/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 21 grudnia 2015 r. – Il Camaleonte Srl/Questore di Napoli, Ministero dell’Interno

text:
               21.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 21 grudnia 2015 r. – Il Camaleonte Srl/Questore di Napoli, Ministero dell’Interno
   (Sprawa C-693/15)
   (2016/C 106/23)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Il Camaleonte Srl

      Strona pozwana: Questore di Napoli, Ministero dell’Interno

      Pytania prejudycjalne

               1)

               [Czy wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej Komisja/Włochy, C-465/2005, EU:C:2007:781, w którym Trybunał] orzekł, że państwo włoskie naruszyło zasady, o których mowa w art. 43 i 49 Traktatu WE (swoboda przedsiębiorczości i świadczenia usług) stanowiąc, że:

                           (a)

                           działalność pracownika ochrony może być wykonywana tylko po złożeniu przyrzeczenia lojalności Republice Włoskiej;

                           (b)

                           działalność w zakresie prywatnych usług ochrony może być wykonywana przez usługodawców mających siedzibę w innym państwie członkowskim wyłącznie po uzyskaniu ograniczonego terytorialnie zezwolenia prefekta, bez uwzględnienia obowiązków, którym usługodawcy ci podlegają już w państwie członkowskim pochodzenia;

                           (c)

                           ważność tego zezwolenia ogranicza się do określonego terytorium, a jego wydanie uzależnione jest od liczby i wielkości prywatnych agencji ochrony działających już na tym terytorium;

                           (d)

                           prywatne agencje ochrony obowiązane są dysponować miejscem prowadzenia działalności w każdej prowincji, w której wykonują swoją działalność;

                           (e)

                           członkowie personelu tych agencji powinni posiadać indywidualne zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie ochrony, bez uwzględnienia kontroli i weryfikacji już dokonanych w państwie członkowskim pochodzenia;

                           (g)

                           w celu uzyskania zezwolenia prywatne agencje ochrony powinny zatrudniać minimalną/maksymalną liczbę osób;

                           (h)

                           przedsiębiorstwa, o których mowa, obowiązane są złożyć kaucję w kasie depozytowej;

                           (i)

                           ceny prywatnych usług w zakresie ochrony ustalane są w zezwoleniu prefekta w ramach z góry określonych limitów[,]
                           [może] sam w sobie wykluczać uprawnienia prowincjonalnego organu bezpieczeństwa publicznego (prefekta policji) do ustanowienia w zakresie usług takich wymogów jak te zaskarżone[, które] czynią obowiązkowym zaangażowanie minimalnej liczny funkcjonariuszy (dwóch) w ramach działań odnoszących się do określonych usług?

               2)

               Niezależnie od faktu, czy chodzi tu o nową kwestię […], czy […] wykazuje [ona] analogię mogącą prowadzić do takiego samego rozwiązania w świetle cytowanych art. 43 i 49 Traktatu WE?


title: Sprawa C-411/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 14 maja 2013 r. w sprawie T-249/11 Sanco przeciwko OHIM — Marsalman (przedstawienie kurczaka) wniesione w dniu 19 lipca 2013 r. przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

text:
               7.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/39

         Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 14 maja 2013 r. w sprawie T-249/11 Sanco przeciwko OHIM — Marsalman (przedstawienie kurczaka) wniesione w dniu 19 lipca 2013 r. przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa C-411/13 P)
   2013/C 260/70
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: J. Crespo Carrillo i A. Folliard-Monguiral, działający w charakterze pełnomocników)

      Druga strona postępowania: Sanco SA

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku;

               —

               wydanie nowego wyroku co do istoty sprawy oddalającego skargę wniesioną na zaskarżoną decyzję lub ponowne przekazanie sprawy do Sądu;

               —

               obciążenie strony skarżącej w postępowaniu przed Sądem kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

               Sąd naruszył art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 (1) opierając się na błędnej wykładni zakresu usług objętych zgłoszonym znakiem towarowym w klasach 35 i 39 klasyfikacji nicejskiej. Analiza podobieństwa towarów i usług jest błędna, ponieważ Sąd nie wziął pod uwagę faktu, że działania, jakie oferuje operator na swój własny rachunek w odniesieniu do swych własnych towarów nie wchodzą w zakres usług objętych zgłoszonym znakiem towarowym. Kwestia czy tego typu usługi powinny w rozumieniu klasyfikacji nicejskiej być świadczone na rachunek osoby trzeciej jest kwestią prawną, która powinna być wyjaśniona przez Trybunał Sprawiedliwości.

               2)

               Sąd naruszył art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 badając komplementarność towarów i usług w odniesieniu do znaczenia danego towaru lub usługi „dla zakupu” innych towarów lub usług z punktu widzenia właściwego kręgu odbiorców. Sąd nie wziął pod uwagę tego czy komplementarność towarów i usług opiera się na interakcji polegającej na tym, że ich łączne używanie jest z czysto obiektywnego punktu widzenia konieczne i pożądane.

               3)

               Sąd naruszył art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 dochodząc do wniosku, że pewne komplementarne towary i usługi są automatycznie podobne mimo niskiego poziomu przedmiotowego podobieństwa, nie weryfikując przy tym tego czy wynikające z innych czynników różnice były w stanie zneutralizować tą komplementarność.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (wersja ujednolicona) (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa T-472/09: Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2009 r. — SP przeciwko Komisji

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/63

         Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2009 r. — SP przeciwko Komisji
   (Sprawa T-472/09)
   2010/C 24/112
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: SP SpA (Brescia, Włochy) (przedstawiciel: G. Belotti, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie COMP/37.956 — Pręty zbrojeniowe do betonu; nowa decyzja C (2009) 7492 wersja ostateczna z dnia 30 września 2009 r.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wydaną w dniu 17 września 2002 r. decyzją Komisja zakończyła postępowanie, które zostało wszczęte najpóźniej w październiku 2000 r. w drodze przeprowadzonych bez uprzedzenia kontroli w pewnych włoskich przedsiębiorstwach hutniczych; w decyzji tej Komisja stwierdziła uczestnictwo tych przedsiębiorstw w niezgodnym z prawem kartelu w rozumieniu art. 65 traktatu EWWiS w okresie od dnia 6 grudnia 1989 r. do lipca 2000 r. Decyzja ta została zaskarżona przez wszystkie przedsiębiorstwa, do których została skierowana, w tym także przez obecną skarżącą.
   Skarga ta została oparta na tym, że Komisja wydała pierwszą decyzję przyjmując za podstawę prawną art. 65 EWWiS, choć ten już nie obowiązywał w dniu wydania decyzji, ponieważ wygasł pięć lat wcześniej.
   Wydając decyzję będącą przedmiotem niniejszej skargi Komisji ponowiła te same dotyczące naruszeń twierdzenia, które zawarła w swej pierwszej decyzji, zmieniając podstawę prawną nałożenia grzywny; podstawa stwierdzenia naruszenia nie została jednak zmieniona i jest nią nadal art. 65 EWWiS.
   Skargę swą skarżąca opiera na szeregu argumentów i zarzuca między innymi:

               1)

               Niekompletność zaskarżonej decyzji i naruszenie w niej istotnych wymogów proceduralnych ze względu na to, że podano ją do jej wiadomości bez załączników, a ponadto została ona wydana z naruszeniem zasady kolegialności Komisji.

               2)

               Brak uprawnienia Komisji do zarzucania naruszenia art. 65 traktatu EWWiS, skoro traktat ten już wygasł.

               3)

               Naruszenie i niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 23 rozporządzenia WE nr 1/2003 (1) ze względu na to, że celem tego przepisu jest ustanowienie grzywien, po pierwsze, wyłącznie w odniesieniu do naruszenia traktatu WE, a nie traktatu EWWiS, oraz, po drugie, wyłącznie w odniesieniu do prowadzących działalność przedsiębiorstw, które uzyskały obrót w poprzedzającym roku obrotowym. Podkreślić należy w tym względzie, że znajdująca się w stanie upadłości skarżąca nie miała w 2008 r. żadnych obrotów.

               4)

               Nadużycie władzy i naruszenie zasad postępowania ze względu na prowadzenie sprawy wszczętej w czasie obowiązywania traktatu EWWiS, podczas gdy postanowienia traktatu WE tego nie umożliwiają.

               5)

               Stronniczość administracji i brak uzasadnienia ze względu na nieuwzględnienie podniesionych w trakcie postępowania argumentów przemawiających za nieistnieniem lub, w każdym razie, nieskutecznością rzekomego kartelu, a także ze względu na pominięcie w trakcie postępowania dowodów na brak uczestnictwa skarżącej w niektórych działaniach tego kartelu.

               6)

               Poważne naruszenie prawa do obrony ze względu na niepoprzedzenie zaskarżonej decyzji wydaniem nowego pisma w sprawie przedstawienia zarzutów.

               7)

               Naruszenie i niewłaściwe zastosowanie przepisów prawnych ze względu na niesłuszne podwyższenie podstawowej kwoty grzywny, w szczególności związane z czasem trwania i efektem odstraszającym kary.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) z dnia 16 grudnia 2002 r. nr 1/2003 w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. L 1 z dnia 4.1.2003, s. 1).


title: Sprawa T-848/14 P: Odwołanie wniesione w dniu 31 grudnia 2014 r. przez Carla De Nicolę od wyroku wydanego w dniu 11 listopada 2014 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-55/08 RENV De Nicola/EBI

text:
               2.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/45

      Odwołanie wniesione w dniu 31 grudnia 2014 r. przez Carla De Nicolę od wyroku wydanego w dniu 11 listopada 2014 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-55/08 RENV De Nicola/EBI
      (Sprawa T-848/14 P)
      (2015/C 073/56)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Carlo De Nicola (Strassen, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat L. Isola)

         Druga strona postępowania: Europejski Bank Inwestycyjny

         Żądania

      Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o dopuszczenie niniejszego odwołania i poprzez częściową zmianę zaskarżonego wyroku: usunięcie odniesienia do art. 270 TFUE, stwierdzenie nieważności pkt 2 i 3 sentencji oraz pkt 16, 17, 18, 19, 22, 37, 41, 42, 45, 47, 48, 49, 51, 53, 54, 55, 56, 57, 58, 59, 60, 61, 62, 63, 64, 65 i 66 uzasadnienia. Przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez inną izbę Sądu do spraw służby Publicznej, obradującą w innym składzie orzekającym w celu ponownego wydania orzeczenia w przedmiocie punktów, których nieważność zostanie stwierdzona, po uwzględnieniu żądanych środków dowodowych. Wnoszący odwołanie zastrzega sobie możliwość przedstawienia jakiegokolwiek środka dowodowego, bezpośredniego lub przeciwnego, jaki okaże się konieczny w świetle przedstawionych przez stronę przeciwną argumentów linii obrony oraz przedłożenia jakiegokolwiek dokumentu uznanego za użyteczny do odparcia argumentów przeciwnych. Obciążenie strony przeciwnej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Niniejsze odwołanie zostało wniesione wobec wyroku wydanego w dniu 11 listopada 2014 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-55/08 RENV De Nicola/EBI.
      Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi następujące zarzuty.

                  1.

                  Brak rozstrzygnięcia w przedmiocie żądania dotyczącego wycofania uwag i dokumentów EBI;

                  2.

                  Brak rozstrzygnięcia w przedmiocie wykluczenia przewodniczącego składu orzekającego;

                  3.

                  Błędna wykładnia wyroku wydanego w sprawie T-37/10 P;

                  4.

                  Brak uzasadnienia lub uzasadnienie pozbawione podstaw w odniesieniu do stwierdzenia mobbingu i nakazania jego zaprzestania;

                  5.

                  Komisja odwoławcza powinna wypowiedzieć się co do istoty w odniesieniu do sprawozdania w sprawie oceny za 2006 r.;

                  6.

                  Istnienie interesu w tym, aby wydano rozstrzygnięcie w przedmiocie unieważnienia awansów w 2007 r., aby uniknąć uzyskania przez nie ostatecznego charakteru.


title: Sprawa C-632/13: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 19 listopada 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta förvaltningsdomstolen – Szwecja) – Skatteverket/Hilkka Hirvonen (Odesłanie prejudycjalne — Swobodny przepływ osób — Równe traktowanie — Podatek dochodowy — Dochody podatników niebędących rezydentami, od których pobiera się podatek u źródła — Wykluczenie wszelkich odliczeń podatkowych związanych z sytuacją osobistą podatnika — Uzasadnienie — Możliwość wyboru przez podatników niebędących rezydentami systemu mającego zastosowanie do podatników będących rezydentami i skorzystania z owych odliczeń)

text:
               18.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/4

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 19 listopada 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta förvaltningsdomstolen – Szwecja) – Skatteverket/Hilkka Hirvonen
   (Sprawa C-632/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Swobodny przepływ osób - Równe traktowanie - Podatek dochodowy - Dochody podatników niebędących rezydentami, od których pobiera się podatek u źródła - Wykluczenie wszelkich odliczeń podatkowych związanych z sytuacją osobistą podatnika - Uzasadnienie - Możliwość wyboru przez podatników niebędących rezydentami systemu mającego zastosowanie do podatników będących rezydentami i skorzystania z owych odliczeń))
   (2016/C 016/04)
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd odsyłający

   Högsta förvaltningsdomstolen

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Skatteverket

      Strona pozwana: Hilkka Hirvonen

      Sentencja

   Odmówienie, w ramach opodatkowania dochodu, podatnikom niebędącym rezydentami – którzy uzyskują większą część swych dochodów z państwa źródłowego i którzy wybrali system opodatkowania u źródła – możliwości skorzystania z tych samych odliczeń osobistych co te, które są dostępne dla podatników będących rezydentami w ramach zwykłego systemu opodatkowania, nie stanowi dyskryminacji sprzecznej z art. 21 TFUE, o ile owi podatnicy niebędący rezydentami nie są poddani ogólnie wyższemu ciężarowi podatkowemu niż ciężar spoczywający na podatnikach będących rezydentami i na osobach z nimi zrównanych, znajdujących się w podobnej sytuacji.

      (1)  Dz.U. C 31 z 1.2.2014.


title: Sprawa T-149/13: Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2013 r. — Hiszpania przeciwko Komisji

text:
               27.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 123/26

         Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2013 r. — Hiszpania przeciwko Komisji
   (Sprawa T-149/13)
   2013/C 123/46
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: S. Centeno Huerta)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności ogłoszenia o konkursie otwartym EPSO/AST/126/12-Asystenci (AST 3), sektor badań naukowych oraz

               —

               Obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty podniesione zostały w sprawie T-148/13 Królestwo Hiszpanii przeciwko Komisji.


title: Sprawa C-132/05: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 26 lutego 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Rozporządzenie (EWG) nr 2081/92 — Ochrona oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych — Ser Parmigiano Reggiano — Używanie nazwy parmesan — Ciążący na państwie członkowskim obowiązek ścigania z urzędu niezgodnego z prawem używania chronionej nazwy pochodzenia)

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/3

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 26 lutego 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-132/05) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Rozporządzenie (EWG) nr 2081/92 - Ochrona oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych - Ser „Parmigiano Reggiano’ - Używanie nazwy „parmesan’ - Ciążący na państwie członkowskim obowiązek ścigania z urzędu niezgodnego z prawem używania chronionej nazwy pochodzenia)
   (2008/C 92/03)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: E. de March, S. Grünheid i B. Martenczuk, pełnomocnicy)

      Interwenienci po stronie skarżącej: Republika Czeska (przedstawiciel: T. Boček, pełnomocnik), Republika Włoska (przedstawiciele: I. M. Braguglia, pełnomocnik. i G. Aiello, avvocato dello Stato)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: M. Lumma, A. Dittrich, pełnomocnicy, i M. Loschelder, Rechtsanwalt)

      Interwenienci po stronie pozwanej: Królestwo Danii (przedstawiciel: J. Molde, pełnomocnik), Republika Austrii (przedstawiciel: E. Redl, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 13 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. L 208, str. 1) — Brak działań zakazujących używania nazwy „Parmesan” przy znakowaniu produktów nieodpowiadających opisowi chronionej nazwy pochodzenia „Parmigiano Reggiano”
   Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Republika Czeska, Królestwo Danii, Republika Włoska oraz Republika Austrii ponoszą koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 132 z 28.5.2005.


title: Sprawa T-291/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 1 lipca 2009 r. — Operator ARP przeciwko Komisji (Pomoc państwa — System pomocy na restrukturyzację przyznanej przez Rzeczpospolitą Polską producentowi stali — Decyzja uznająca pomoc za częściowo niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie — Protokół nr 8 w sprawie restrukturyzacji polskiego hutnictwa żelaza i stali — Skarga o stwierdzenie nieważności — Interes prawny — Dopuszczalność — Pojęcie beneficjenta — Artykuł 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 659/1999)

text:
               15.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/18

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 1 lipca 2009 r. — Operator ARP przeciwko Komisji
   (Sprawa T-291/06) (1)

   (Pomoc państwa - System pomocy na restrukturyzację przyznanej przez Rzeczpospolitą Polską producentowi stali - Decyzja uznająca pomoc za częściowo niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie - Protokół nr 8 w sprawie restrukturyzacji polskiego hutnictwa żelaza i stali - Skarga o stwierdzenie nieważności - Interes prawny - Dopuszczalność - Pojęcie beneficjenta - Artykuł 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 659/1999)
   2009/C 193/25
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Operator ARP sp. z o.o. (Warszawa, Polska) (przedstawiciele: początkowo J. Szymanowska, następnie J. Szymanowska oraz P.K. Rosiak, a wreszcie P.K. Rosiak, radcowie prawni)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. Giolito i A. Stobiecka — Kuik, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Skarga o stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji 2006/937/WE z dnia 5 lipca 2005 r. w sprawie pomocy państwa nr C 20/04 (ex NN 25/04) na rzecz Huty Częstochowa SA (Dz.U. 2006, L 366, s. 1), w zakresie w jakim uznaje ona niektóre środki pomocowe za niezgodne ze wspólnym rynkiem i nakazuje Rzeczypospolitej Polskiej ich odzyskanie.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 3 ust. 2 akapit pierwszy decyzji Komisji 2006/937/WE z dnia 5 lipca 2005 r. w sprawie pomocy państwa nr C 20/04 (ex NN 25/04) na rzecz Huty Częstochowa SA, w zakresie w jakim dotyczy on Operatora ARP sp. z o.o.

               2)

               Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 310 z 16.12.2006.


title: Sprawa C-520/08 P: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 24 września 2009 r. — HUP Usługi Polska sp. z o.o. (dawniej HP Temporärpersonalgesellschaft mbH) przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), Manpower Inc. (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) — d) i g) — Wniosek o unieważnienie — Słowny wspólnotowy znak towarowy I.T.@MANPOWER)

text:
               16.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 11/11

         Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 24 września 2009 r. — HUP Usługi Polska sp. z o.o. (dawniej HP Temporärpersonalgesellschaft mbH) przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), Manpower Inc.
   (Sprawa C-520/08 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) - d) i g) - Wniosek o unieważnienie - Słowny wspólnotowy znak towarowy I.T.@MANPOWER)
   2010/C 11/18
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: HUP Usługi Polska sp. z o.o. (dawniej HP Temporärpersonalgesellschaft mbH) (przedstawiciel: M. Ciresa, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik), Manpower Inc. (przedstawiciele: V. Marsland, solicitor, A. Bryson, barrister)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) z dnia 24 września 2008 r. w sprawie T-248/05 HUP Usługi Polska przeciwko OHIM — Manpower (I.T.@MANPOWER), na mocy którego Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności na decyzję R 124/2004-4 Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 5 kwietnia 2005 r. oddalającą odwołanie wniesione od decyzji Wydziału Unieważnień, w której oddalono wniosek o unieważnienie dotyczący słownego wspólnotowego znaku towarowego „I.T. @MANPOWER” dla towarów i usług należących do klas 9, 16, 35, 38, 41 i 42 — Znak towarowy pozbawiony charakteru opisowego

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               HUP Usługi Polska sp. z o.o. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 55 z 7.3.2009.


title: Sprawa F-77/08: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 28 października 2010 r. — Vicente Carbajosa i in. przeciwko Komisji (Służba publiczna — Konkursy otwarte EPSO/AD/116/08 oraz EPSO/AD/117/08 w dziedzinie zwalczania nadużyć finansowych — Wykluczenie kandydatów w oparciu o wyniki uzyskane na testach wstępnych — Decyzja organu powołującego — Niezłożenie zażalenia — Niedopuszczalność skargi)

text:
               15.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/36

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 28 października 2010 r. — Vicente Carbajosa i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa F-77/08) (1)

   (Służba publiczna - Konkursy otwarte EPSO/AD/116/08 oraz EPSO/AD/117/08 w dziedzinie zwalczania nadużyć finansowych - Wykluczenie kandydatów w oparciu o wyniki uzyskane na testach wstępnych - Decyzja organu powołującego - Niezłożenie zażalenia - Niedopuszczalność skargi)
   2011/C 13/68
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Isabel Vicente Carbajosa i in. (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, A. Coolen, J.N. Louis i É. Marchal)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i B. Eggers, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: F. Díez Moreno, pełnomocnik)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności indywidualnych decyzji EPSO w przedmiocie niedopuszczenia skarżących do egzaminów przeprowadzanych odpowiednio w ramach konkursu EPSO/AD/116/08 i konkursu EPSO/AD/117/08.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Skarżący pokrywają własne koszty, a także koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               3)

               Królestwo Hiszpanii, które przystąpiło do sprawy w charakterze interwenienta, pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 285 z 8.11.2008, s. 57.


title: Sprawa T-159/15: Wyrok Sądu z dnia 9 września 2016 r. – Puma/EUIPO – Gemma Group (Przedstawienie skaczącego zwierzęcia z rodziny kotowatych) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego przedstawiającego skaczące zwierzę z rodziny kotowatych — Wcześniejsze graficzne międzynarodowe znaki towarowe przedstawiające skaczące zwierzę z rodziny kotowatych — Względna podstawa odmowy rejestracji — Dobra administracja — Dowód renomy wcześniejszych znaków towarowych — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               24.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/34

         Wyrok Sądu z dnia 9 września 2016 r. – Puma/EUIPO – Gemma Group (Przedstawienie skaczącego zwierzęcia z rodziny kotowatych)
   (Sprawa T-159/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego przedstawiającego skaczące zwierzę z rodziny kotowatych - Wcześniejsze graficzne międzynarodowe znaki towarowe przedstawiające skaczące zwierzę z rodziny kotowatych - Względna podstawa odmowy rejestracji - Dobra administracja - Dowód renomy wcześniejszych znaków towarowych - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 392/43)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Puma SE (Herzogenaurach, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat P. González-Bueno Catalán de Ocón)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciele: początkowo P. Bullock, następnie D. Hanf, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: Gemma Group Srl (Cerasolo Ausa, Włochy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 grudnia 2014 r. (sprawa R 1207/2014-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Pumą a Gemma Group.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 19 grudnia 2014 r. (sprawa R 1207/2014-5)

               2)

               EUIPO zostaje obciążony kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez Puma SE.

      (1)  Dz.U. C 171 z 26.5.2015.


title: Sprawa T-697/13: Postanowienie Sądu z dnia 21 listopada 2014 r. – Kinnarps/OHIM (MAKING LIFE BETTER AT WORK) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego MAKING LIFE BETTER AT WORK — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Skarga w części oczywiście pozbawiona wszelkiej podstawy prawnej i w części oczywiście niedopuszczalna]

text:
               16.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/18

         Postanowienie Sądu z dnia 21 listopada 2014 r. – Kinnarps/OHIM (MAKING LIFE BETTER AT WORK)
   (Sprawa T-697/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego MAKING LIFE BETTER AT WORK - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Skarga w części oczywiście pozbawiona wszelkiej podstawy prawnej i w części oczywiście niedopuszczalna])
   (2015/C 056/25)
   Język postępowania: szwedzki

      Strony

      Strona skarżąca: Kinnarps AB (Kinnarp, Szwecja) (przedstawiciel: adwokat M. Wahlin)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: G. Melander i D. Walicka, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 28 października 2013 r. (sprawa R 2272/2012-2) dotyczącą zgłoszenia oznaczenia słownego MAKING LIFE BETTER AT WORK jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona i w części oddalona.

               2)

               Kinnarps Ab zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 93 z 29.3.2014.


title: Sprawa C-449/05: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 11 września 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/36

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 11 września 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-449/05) (1)

   (2006/C 294/66)

      Język postępowania: włoski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 36 z 11.2.2006


title: Sprawa C-75/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Ordinario di Verona (Włochy) w dniu 10 lutego 2016 r. – Livio Menini i Maria Antonia Rampanelli/Banco Popolare – Società Cooperativa

text:
               2.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Ordinario di Verona (Włochy) w dniu 10 lutego 2016 r. – Livio Menini i Maria Antonia Rampanelli/Banco Popolare – Società Cooperativa
   (Sprawa C-75/16)
   (2016/C 156/33)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Ordinario di Verona

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Livio Menini i Maria Antonia Rampanelli

      Strona pozwana: Banco Popolare – Società Cooperativa

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 3 ust. 2 dyrektywy 2013/11 (1), w części, w której przewiduje, że dyrektywa ta pozostaje „bez uszczerbku dla dyrektywy 2008/52 (2)”, należy rozumieć w ten sposób, że nie narusza on przysługującej poszczególnym państwom członkowskim możliwości przewidzenia obligatoryjnego postępowania mediacyjnego jedynie w odniesieniu do przypadków, które nie wchodzą w zakres zastosowania dyrektywy 2013/11, to znaczy przypadków, o których mowa w art. 2 ust. 2 dyrektywy 2013/11, sporów umownych wynikających z umów innych niż umowy sprzedaży lub umowy o świadczenie usług, oraz tych, które nie odnoszą się do konsumentów?

               2)

               Czy art. 1 […] dyrektywy 2013/11, w części, w której zapewnia konsumentom możliwość składania skarg przeciwko przedsiębiorcom do odpowiednich podmiotów oferujących alternatywne metody rozstrzygania sporów, należy interpretować w ten sposób, że przepis ten stoi na przeszkodzie przepisowi krajowemu, który przewiduje skorzystanie z mediacji w jednym ze sporów, o którym mowa w art. 2 ust. 1 dyrektywy 2013/11, jako przesłanki dopuszczalności powództwa sądowego wniesionego przez stronę mogącą zostać uznaną za konsumenta, i w każdym razie przepisowi krajowemu, który przewiduje obowiązkową pomoc prawną przy obronie i związane z nią koszty po stronie konsumenta, który bierze udział w mediacji odnoszącej się do jednego z ww. sporów, jak również możliwość nieuczestniczenia w mediacji wyłącznie w przypadku wystąpienia uzasadnionego powodu?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/11/UE z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie alternatywnych metod rozstrzygania sporów konsumenckich oraz zmiany rozporządzenia (WE) nr 2006/2004 i dyrektywy 2009/22/WE (dyrektywa w sprawie ADR w sporach konsumenckich) (Dz.U. L 165, s. 63).

      (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/52/WE z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie niektórych aspektów mediacji w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. L 136, s. 3).


title: Sprawa T-194/05: Skarga wniesiona w dniu 9 maja 2005 r. przez Teletech Holdings Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

text:
               9.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/34

         Skarga wniesiona w dniu 9 maja 2005 r. przez Teletech Holdings Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   (Sprawa T-194/05)
   (2005/C 171/56)
   Język, w którym została sporządzona skarga: angielski
   W dniu 9 maja 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Teletech Holdings Inc., z siedzibą w Englewood, Kolorado (Stany Zjednoczone Ameryki), reprezentowanej przez A. M. Gould, solicitor, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).
   Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również Teletech International S.A., z siedzibą w Paryżu (Francja).
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 marca 2005 r. w sprawie R 497/2004-1;

               —

               przekazanie sprawy Wydziałowi Sprzeciwów do ponownego rozpoznania i orzeczenia w przedmiocie sprzeciwu TeleTech US wobec wspólnotowego znaku towarowego nr 2 168 409, wniesionego w imieniu Teletech International S.A. i opartego na jej wspólnotowym znaku towarowym nr 134 908 TELETECH GLOBAL VENTURES;

               —

               obciążenie OHIM kosztami poniesionymi przez TeleTech US w postępowaniu przed Sądem Pierwszej Instancji i Izbą Odwoławczą.

         Zarzuty i główne argumenty:

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               TELETECH INTERNATIONAL S.A

               Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:

               Słowny znak towarowy TELETECH INTERNATIONAL dla usług z klas 35, 38 i 42

               Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie:

               Strona skarżąca

               Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie:

               Krajowy znak towarowy „TELETECH” i wspólnotowy znak towarowy „TELETECH GLOBAL VENTURES”

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów:

               Odmowa rejestracji

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Stwierdzenie niedopuszczalności odwołania

               Podniesione zarzuty:

               Strona skarżąca twierdzi, że Sąd Pierwszej Instancji w wyroku z dnia 16 września 2004 r. w sprawie T-342/02 Metro-Goldwyn-Mayer Lion przeciwko OHIM, stwierdzając niedopuszczalność skargi wniesionej w podobnych okolicznościach, orzekł błędnie; pomocniczo podnosi ona, że orzeczenia tego nie trzeba postrzegać jako rozstrzygającego w niniejszej sprawie; wreszcie, podnosi ona, że decyzja Wydziału Sprzeciwów znacznie osłabiła jej pozycję w Stanach Zjednoczonych Ameryki i wobec tego należało stwierdzić dopuszczalność jej odwołania od wspomnianej decyzji.


title: Sprawa F-125/12: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 11 grudnia 2013 r. — Sesma Merino przeciwko OHIM (Służba publiczna — Urzędnicy — Sprawozdanie z oceny — Cele 2011/2012 — Akt niekorzystny — Skarga niedopuszczalna)

text:
               1.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 31/20

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 11 grudnia 2013 r. — Sesma Merino przeciwko OHIM
   (Sprawa F-125/12) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Sprawozdanie z oceny - Cele 2011/2012 - Akt niekorzystny - Skarga niedopuszczalna)
   2014/C 31/33
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Alvaro Sesma Merino (El Campello, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat H. Tettenborn)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: G. Faedo, R. Pethke i P. Saba, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności sprawozdania z oceny skarżącego za rok 2011 r. i decyzji wyznaczającej cele do osiągnięcia oraz zasądzenie odszkodowania.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               A. Sesma Merino pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory).

      (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2013, s. 72.


title: Sprawa C-434/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Oldenburg (Niemcy) w dniu 1 października 2008 r. — Arnold i Johann Harms jako spółka cywilna przeciwko Freerk Heidinga

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Oldenburg (Niemcy) w dniu 1 października 2008 r. — Arnold i Johann Harms jako spółka cywilna przeciwko Freerk Heidinga
   (Sprawa C-434/08)
   (2009/C 44/42)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Oberlandesgericht Oldenburg (Niemcy)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Arnold i Johann Harms jako spółka cywilna

      Strona pozwana: Freerk Heidinga.
   Pytania prejudycjalne
   Czy art. 46 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników (1) należy interpretować w ten sposób, że niezgodne z tym przepisem, i tym samym nieważne, są umowy, których przedmiotem jest pozorne dokonanie pełnego i ostatecznego przeniesienia uprawnień do płatności, podczas gdy z gospodarczego punktu widzenia, zgodnie z umową stron, sprzedawca zachowuje prawo do płatności, natomiast nabywca jako formalnie uprawniony do płatności zmuszony jest uaktualnić owe uprawnienia poprzez eksploatację obszarów, których one dotyczą i jest zobowiązany przekazać sprzedawcy wszystkie przyznane płatności oraz umowy, zgodnie z którymi płatności związane z obszarami zostają przeniesione na sprzedawcę poprzez mechanizm powodujący powstanie sytuacji, w której nabywca — przynajmniej po uaktualnieniu praw do uzyskania płatności — jest zobowiązany do okresowego przekazywania sprzedawcy części dokonanych płatności (części związanej z eksploatacją)?

      (1)  Dz.U. L 270 s. 1.


title: Sprawa C-131/08 P: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 30 stycznia 2009 r. — Dorel Juvenile Group, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) — Zgłoszenie słownego znaku towarowego SAFETY 1ST — Brak charakteru odróżniającego — Odmowa rejestracji)

text:
               16.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/17

         Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 30 stycznia 2009 r. — Dorel Juvenile Group, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa C-131/08 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) - Zgłoszenie słownego znaku towarowego SAFETY 1ST - Brak charakteru odróżniającego - Odmowa rejestracji)
   2009/C 113/33
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Dorel Juvenile Group, Inc. (przedstawiciel: G. Simon, Rechtsanwältin)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: O. Mondéjar Ortuño, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) z dnia 24 stycznia 2008 r. w sprawie T-88/06 Dorel Juvenile Group, Inc. przeciwko OHIM, w którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji R 616/2004-2 Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 11 stycznia 2006 r., oddalającej odwołanie od decyzji eksperta, w której odmówiono rejestracji słownego znaku towarowego „SAFETY 1st” dla towarów należących do klas 12, 20, 21 i 28 — Charakter odróżniający znaku towarowego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje w części odrzucone i w części oddalone.

               2)

               Dorel Juvenile Group Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 158 z 21.6.2008.


title: Sprawa T-40/08: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 listopada 2009 r. — EREF przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Reprezentowanie przez adwokata niebędącego osobą trzecią — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/52

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 listopada 2009 r. — EREF przeciwko Komisji
   (Sprawa T-40/08) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Reprezentowanie przez adwokata niebędącego osobą trzecią - Oczywista niedopuszczalność)
   2010/C 24/92
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: European Renewable Energies Federation ASBL (EREF) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat D. Fouquet)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: N. Khan i B. Martenczuk, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2007) 4323 wersja ostateczna z dnia 25 września 2007 r. dotyczącej środka C 45/2006 wykonanego przez Francję w ramach budowy przez Arena NP elektrowni jądrowej na rzecz Teollisuuden Voima Oy.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               European Renewable Energies Federation ASBL (EREF) pokrywa koszty własne oraz koszty poniesione przez Komisję Wspólnot Europejskich.

               3)

               Umarza się postępowanie w przedmiocie wniosków o dopuszczenie interwencji złożonych przez Republikę Francuską, Republikę Finlandii, Greenpeace France i Greenpeace Nordic.

      (1)  Dz.U. C 107 z 26.4.2008.


title: Sprawa C-217/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Piemonte (Włochy) w dniu 15 czerwca 2009 r. — Maurizio Polisseni przeciwko A.S.L. N. 14 V.C.O. Omegna

text:
               29.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Piemonte (Włochy) w dniu 15 czerwca 2009 r. — Maurizio Polisseni przeciwko A.S.L. N. 14 V.C.O. Omegna
   (Sprawa C-217/09)
   2009/C 205/39
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale Amministrativo Regionale del Piemonte

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Maurizio Polisseni

      Strona pozwana: A.S.L. N. 14 V.C.O. Omegna

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 43 traktatu WE lub wspólnotowe prawo konkurencji stoją na przeszkodzie przyjęciu takich przepisów krajowych jak te zawarte w art. 1 ustawy nr 475 z dnia 2 kwietnia 1968 r. i art. 13 dekretu Prezydenta Republiki nr 1275 z dnia 21 sierpnia 1971 r. w zakresie w jakim uzależniają one udzielenie zezwolenia na przeniesienie siedziby apteki do innego pomieszczenia, choćby w ramach tej samej wyznaczonej strefy, od spełnienia wymogu zachowania odległości nie mniejszej niż 200 m od innych aptek, która to odległość mierzona jest w oparciu o najkrótszą z możliwych dróg pokonywanych pieszo od wejścia do jednej z aptek do wejścia do drugiej z nich i czy ograniczenia swobody przedsiębiorczości ustanowione w tych przepisach stoją w sprzeczności ze względami odnoszącymi się do interesów ogółu, za pomocą których ograniczenia te mogłyby zostać uzasadnione lub czy ograniczenia te są odpowiednie dla zaspokojenia tych interesów?

               2)

               Czy, w każdym razie, zasada proporcjonalności, którą należy brać pod uwagę przy wprowadzaniu jakiegokolwiek uzasadnionego ograniczenia swobody przedsiębiorczości lub zakłócenia konkurencji stoi na przeszkodzie ustanowieniu ograniczenia swobody działalności gospodarczej aptekarzy wynikającego ze wspomnianych w poprzednim pytaniu przepisów odnoszących się do zachowania odległości?

               3)

               Czy art. 152 i 153 traktatu WE nakładające wymóg zapewnienia wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzkiego i ochrony konsumentów stoją na przeszkodzie przyjęciu takich przepisów krajowych jak te zawarte w art. 1 ustawy nr 475 z dnia 2 kwietnia 1968 r. i art. 13 dekretu Prezydenta Republiki nr 1275 z dnia 21 sierpnia 1971 r., w zakresie w jakim uzależniają one udzielenie zezwolenia na przeniesienie siedziby apteki do innego pomieszczenia, choćby w ramach tej samej wyznaczonej strefy, od spełnienia wymogu zachowania odległości nie mniejszej niż 200 m od innych aptek, która to odległość mierzona jest w oparciu o najkrótszą z możliwych dróg pokonywanych pieszo od wejścia do jednej z aptek do wejścia do drugiej z nich, nie uwzględniając interesów klienteli aptek ani wymogu skutecznej dystrybucji świadczeń odnoszących się do ochrony zdrowia na danym terytorium?


title: Sprawa T-592/14: Postanowienie Sądu z dnia 15 września 2015 r. – Makhlouf/Rada

text:
               16.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/59

         Postanowienie Sądu z dnia 15 września 2015 r. – Makhlouf/Rada
   (Sprawa T-592/14) (1)

   (2015/C 381/75)
   Język postępowania: francuski
   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 361 z 13.10.2014.


title: Sprawa F-88/05: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 14 grudnia 2006 r. — Kubanski przeciwko Komisji (Członek personelu tymczasowego — Artykuł 5 ust. 3 lit. a) regulaminu pracowniczego — Artykuł 82 ust. 2 warunków zatrudnienia innych pracowników — Uchylenie decyzji o zatrudnieniu skarżącej w charakterze członka personelu tymczasowego zaszeregowanego w grupie B*4 — Poziom kwalifikacji wymagany dla zatrudnienia w grupie B*4 — Nowa umowa w charakterze pracownika kontraktowego)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/47

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 14 grudnia 2006 r. — Kubanski przeciwko Komisji
   (Sprawa F-88/05) (1)

   (Członek personelu tymczasowego - Artykuł 5 ust. 3 lit. a) regulaminu pracowniczego - Artykuł 82 ust. 2 warunków zatrudnienia innych pracowników - Uchylenie decyzji o zatrudnieniu skarżącej w charakterze członka personelu tymczasowego zaszeregowanego w grupie B*4 - Poziom kwalifikacji wymagany dla zatrudnienia w grupie B*4 - Nowa umowa w charakterze pracownika kontraktowego)
   (2006/C 331/104)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Gabrielle Kubanski (Leggiuno, Włochy) (przedstawiciele: M. Condinanzi i D. Bono, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i M. Velardo, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Uchylenie decyzji Komisji dotyczącej cofnięcia decyzji o zatrudnieniu strony skarżącej w charakterze członka personelu tymczasowego zaszeregowanego w grupie B*4
   Sentencja wyroku

               1)

               Decyzja Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 16 grudnia 2004 r. w sprawie rozwiązania umowy w charakterze członka personelu tymczasowego podpisanej w dniu 4 października 2004 r. przez p. Kubanski zostaje uchylona.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 281 z 12.11.2005 r., str. 20 (sprawa początkowo wpisana do rejestru Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich pod numerem T-353/05 oraz przekazana Sądowi do spraw Służby Publicznej postanowieniem z dnia 15 grudnia 2005 r.).


title: Sprawa F-86/08: Skarga wniesiona w dniu 22 października 2008 r. — Voslamber przeciwko Komisji

text:
               20.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 327/43

         Skarga wniesiona w dniu 22 października 2008 r. — Voslamber przeciwko Komisji
   (Sprawa F-86/08)
   (2008/C 327/82)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Dietrich Voslamber (Freiburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat L. Thielen)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Przedmiot i opis sporu
   Uchylenie decyzji Komisji z dnia 9 lipca 2008 r. w drodze której odrzuca ona wniosek skarżącego o objecie jego żony zakresem ochrony z ubezpieczenia zdrowotnego.
   Żądania strony skarżącej

               —

               Uchylenie decyzji Dyrekcji Generalnej ADMIN.B Komisji Europejskiej z dnia 9 lipca 2008 r. w stosunku do skarżącego;

               —

               Uwzględnienie żądania skarżącego twierdzącego, iż w jego sytuacji jego żona ma prawo do bycia objęta zakresem ubezpieczenia przez JSIS;

               —

               Zastrzeżenie skarżącemu prawa do dalszego uzasadnienia wniesionej skargi;

               —

               Obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.


title: Sprawa T-1/10: Skarga wniesiona w dniu 4 stycznia 2010 r. — PPG i SNF przeciwko ECHA

text:
               13.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/48

         Skarga wniesiona w dniu 4 stycznia 2010 r. — PPG i SNF przeciwko ECHA
   (Sprawa T-1/10)
   2010/C 63/85
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Polyelectrolyte Producers Group GEIE (PPG) (Bruksela, Belgia), SNF SAS (Andrézieux, Francja) (przedstawiciele: K. Van Maldegem, P. Sellar and R. Cana, adwokaci)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA)

      Żądania strony skarżącej

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu;

               —

               obciążenie ECHA kosztami postępowania;

               —

               podjęcie dalszych wymaganych środków prawnych.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżące wnoszą o stwierdzenie nieważności decyzji Europejskej Agencji Chemikaliów (zwanej dalej „ECHA”) z dnia 7 grudnia 2009 r. dotyczącej klasyfikacji akrylamidu (WE nr 201 — 173 — 7) jako substancji spełniającej wymogi ustanowione w art. 57 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 (1) (zwanego dalej „REACH”) zgodnie z art. 59 REACH.
   Na podstawie zaskarżonej decyzji, o której skarżące dowiedziały się z komunikatu prasowego ECHA z dnia 7 grudnia 2009 r., substancja akrylamid została włączona do listy 15 nowych substancji chemicznych znajdujących się na kandydackiej liście substancji wzbudzających szczególnie duże obawy. Skarżące twierdzą, że w związku z tym będą zmuszone dostarczyć pewnych informacji dotyczących poziomu akrylamidu w ich produktach sprzedawanych klientom, aby mogli oni spełnić zobowiązania dotyczące notyfikacji i informacji nałożone na nich przez REACH. Ponadto, mogą również zostać zobowiązani do uaktualnienia kart charakterystyki lub do poinformowania swoich klientów o identyfikacji akrylamidu jako substancji wzbudzającej szczególnie duże obawy.
   Skarżące podnoszą, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem, ponieważ jest oparta na leżącej u jej podstaw, błędnej z prawnego i naukowego punktu widzenia ocenie akrylamidu. Zgodnie z ich uwagami pozwana dopuściła się oczywistych błędów w ocenie wydając zaskarżoną decyzję. Skarżące w szczególności podnoszą, że zaskarżona decyzja narusza obowiązujące przepisy ustanowione w dziedzinie identyfikacji substancji wzbudzających szczególnie duże obawy w ramach REACH.
   Podsumowując, skarżące twierdzą, że zaskarżony akt w rzeczywistości identyfikuje akrylamid jako substancję wzbudzającą szczególnie duże obawy na tej podstawie, że akrylamid jest substancją chemiczną. Jednakże, skarżące twierdzą, że akrylamid używany jest wyłącznie jako półprodukt, a zatem wyłączony jest z tytułu VII dotyczącego procedury zezwoleń w ramach REACH, zgodnie z art. 2 ust. 8 i art. 59 tego rozporządzenia.
   Ponadto, skarżące podnoszą, że zaskarżony akt został wydany w braku wystarczającej podstawy dowodowej, a zatem pozwana dopuściła się oczywistych błędów w ocenie.
   Wreszcie skarżące twierdzą, iż zaskarżony akt narusza, oprócz wymogów REACH, zasadę proporcjonalności i równego traktowania.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. L 396, s. 1)


title: Sprawa T-41/08: Skarga wniesiona w dniu 1 lutego 2008 r. — Vakakis przeciwko Komisji

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/34

         Skarga wniesiona w dniu 1 lutego 2008 r. — Vakakis przeciwko Komisji
   (Sprawa T-41/08)
   (2008/C 92/70)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Vakakis International — Symvouli gia Agrotiki Anaptixi AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: B. O'Connor, solictor)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie dopuszczalności skargi,

               —

               stwierdzenie nieważności nieuzasadnionej decyzji Komisji Europejskiej z dnia 6 grudnia 2007 r. [dokument nr A3 TF TCC(2007)106233], dotyczącej niezaproszenia konsorcjum prowadzonego przez Vakakis International SA do rozmów dotyczących procedury przetargowej na usługi „Technical Assistance to Support Rural Development Policy” nr EuropeAid/125241/C/SER/CY;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 21 grudnia 2007 r. [dokument nr A3 TF TCC(2007)106667] dotyczącej odrzucenia oferty złożonej przez Vakakis International SA na tej podstawie, że nie odpowiada ona wymogom technicznym,

               —

               nakazanie Komisji zgodnie z art. 65 lit. b) regulaminu Sądu Pierwszej Instancji przedstawienia określonych dokumentów w związku z działalnością komisji oceniającej, która została powołana do oceny ofert złożonych w postępowaniu o udzielenia zamówienia EuropeAid/125241/C/SER/CY oraz sporządzenia listy zaakceptowanych oferentów,

               —

               zarządzenie innych środków, które Sąd uzna za konieczne,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca podnosi, że pismo Komisji z dnia 6 grudnia 2007 r., którym poinformowano ją, że nie zostanie zaproszona do rozmów, stanowi decyzję, która z naruszeniem art. 253 WE nie została wystarczająco uzasadniona. Poza tym ten etap stanowi istotną część procedury przetargowej, do którego zapraszani są wszyscy oferenci, również ci, którzy nie osiągnęli wymaganego standardu technicznego, w celu zagwarantowania poziomu konkurencyjności. Ponadto decyzja ta narusza prawo, ponieważ oparta jest na niedochowaniu kryteriów administracyjnych zamiast na niedochowaniu wymaganego standardu technicznego. Prowadzi to do nadużycia kompetencji, które zostały przyznane Komisji w ramach procedury oceny ofert.
   Dodatkowo i w odniesieniu zarówno do ww. decyzji, jak również decyzji z dnia 21 grudnia 2007 r. skarżąca podnosi, że są one niezgodne z „Practical Guide to Contract Procedures for EC External actions”. W końcu decyzja Komisji z dnia 21 grudnia 2007 r. miała uzasadnić nieuzasadnioną decyzję wcześniejszą, na mocy której skarżąca została wyłączona z postępowania o udzielenie zamówienia, i jest z tego powodu wadliwa.


title: Sprawa F-59/14: Skarga wniesiona w dniu 24 czerwca 2014 r. – ZZ przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               1.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/48

         Skarga wniesiona w dniu 24 czerwca 2014 r. – ZZ przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa F-59/14)
   (2014/C 431/76)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat H. Mannes)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Służba publiczna – Żądanie odszkodowania i zadośćuczynienia wraz z odsetkami za szkodę i krzywdę poniesione rzekomo z uwagi na utratę szansy zatrudnienia na stanowisku w UE, w oparciu o wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 29 września 2010 r. w sprawie F-5/08 Brune przeciwko Komisji.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Zasądzenie od strony pozwanej na rzecz skarżącego odszkodowania i zadośćuczynienia wraz z odsetkami za szkodę i krzywdę poniesione z uwagi na sprzeczne z prawem wykluczenie z postępowania konkursowego EPSO/AD/26/05;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania;

               —

               pomocniczo wydanie wyroku zaocznego.


title: Wyrok Trybunału z dnia 7 maja 2010 r. w sprawie E-8/09 – Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Republice Islandii (Uchybienie zobowiązaniom przez Umawiającą się Stronę – dyrektywa 2006/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie maszyn, zmieniająca dyrektywę 95/16/WE w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich dotyczących dźwigów – wyrok zaoczny)

text:
               25.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/20

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 7 maja 2010 r.
   w sprawie E-8/09
   Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Republice Islandii

      (Uchybienie zobowiązaniom przez Umawiającą się Stronę – dyrektywa 2006/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie maszyn, zmieniająca dyrektywę 95/16/WE w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich dotyczących dźwigów – wyrok zaoczny)

   2010/C 320/09
   W sprawie E-8/09, Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Republice Islandii – skarga o stwierdzenie, że Republika Islandii, nie przyjmując w przepisanym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu, do którego następuje odniesienie w rozdziale III pkt 5 załącznika II do Porozumienia EOG, tj. dyrektywy 2006/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie maszyn, zmieniającej dyrektywę 95/16/WE w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich dotyczących dźwigów, dostosowanego do Porozumienia EOG przez protokół 1 do Porozumienia EOG, lub nie zawiadamiając Urzędu Nadzoru EFTA o takich środkach, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy wspomnianego aktu oraz art. 7 Porozumienia EOG, Trybunał, w składzie: Carl Baudenbacher, prezes, Thorgeir Örlygsson (sędzia-sprawozdawca) i Henrik Bull, sędzia, wydał w dniu 7 maja 2010 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
   Trybunał niniejszym:

               1)

               orzeka, że Republika Islandii, nie przyjmując w przepisanym terminie środków niezbędnych do wdrożenia dyrektywy 2006/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie maszyn, zmieniającej dyrektywę 95/16/WE, dostosowanej do Porozumienia EOG przez protokół 1 do tego Porozumienia, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy i na mocy art. 7 Porozumienia EOG;

               2)

               obciąża Republikę Islandii kosztami postępowania.


title: Sprawa T-270/05: Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2005 r. przez Matthiasa Ghema przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               17.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 229/31

         Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2005 r. przez Matthiasa Ghema przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-270/05)
   (2005/C 229/66)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 8 lipca 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Matthiasa Ghema, zamieszkałego w Woluwé-Saint-Pierre (Belgia), reprezentowanego przez adwokata Lucasa Vogela, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   Skarżący wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               uchylenie decyzji wydanej w dniu 21 marca 2005 r. przez organ właściwy do zawierania umów (AHCC), na mocy której oddalono wniosek — zakwalifikowany ponownie jako zażalenie — złożony przez skarżącego w dniu 24 listopada 2004 r. przeciwko decyzji określającej sklasyfikowanie i wynagrodzenie przyznane skarżącemu jako personelowi kontraktowemu zgodnie z postanowieniami umowy która weszła w życie w dniu 16 września 2004 r.

               —

               w razie konieczności uchylenie również pierwotnej decyzji, na mocy której określono sklasyfikowanie i wynagrodzenie skarżącego jako personelu kontraktowego, zgodnie z umową, która weszła w życie w dniu 16 września 2004 r.

               —

               zasądzenie od strony pozwanej odszkodowania w wysokości 25.000 EUR, z wyraźnym zastrzeżeniem prawa do dokonania późniejszego podwyższenia, obniżenia czy też doprecyzowania.

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty:
   Zarzuty i główne argumenty są identyczne z tymi jakie powołano w sprawie T-253/05 Fernandez Tulon przeciwko Komisji.


title: Sprawa C-116/09: Postanowienie prezesa ósmej izby Trybunału z dnia 7 grudnia 2010 r. — (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym przez Bezirksgericht Ried i.I. — Austria) — postępowanie karne przeciwko Antoniowi Formato, Lence Rohackovej, Torstenowi Kuntzowi, Gardelowi Jong Atenowi, Hubertowi Kanatschnigowi, Jarmile Szabovej, Zdence Powerovej, Nousi Nettuno

text:
               26.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/24

         Postanowienie prezesa ósmej izby Trybunału z dnia 7 grudnia 2010 r. — (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym przez Bezirksgericht Ried i.I. — Austria) — postępowanie karne przeciwko Antoniowi Formato, Lence Rohackovej, Torstenowi Kuntzowi, Gardelowi Jong Atenowi, Hubertowi Kanatschnigowi, Jarmile Szabovej, Zdence Powerovej, Nousi Nettuno
   (Sprawa C-116/09) (1)

   2011/C 63/45
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 129 z 6.6.2009.


title: Sprawa C-325/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy we Wrocławiu (Polska) w dniu 1 lipca 2015 r. – Z.Ś., Z.M., M.P. przeciwko X w G.

text:
               25.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy we Wrocławiu (Polska) w dniu 1 lipca 2015 r. – Z.Ś., Z.M., M.P. przeciwko X w G.
   (Sprawa C-325/15)
   (2016/C 145/16)
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Sąd Rejonowy we Wrocławiu

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Z.Ś., Z.M., M.P.

      Strona pozwana: X w G.
   Trybunał (Dziesiąta Izba) w dniu 18 lutego 2016 r. wydał postanowienie, w którym udzielił odpowiedzi na pierwsze pytanie prejudycjalne sądu odsyłającego. Pytanie drugie zostało uznane za oczywiście niedopuszczalne.


title: Sprawa C-452/05: Skarga wniesiona w dniu  19 grudnia 2005 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               25.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/17

         Skarga wniesiona w dniu 19 grudnia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-452/05)
   (2006/C 48/33)
   Język postępowania: francuski.
   W dniu 19 grudnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez S. Pardo Quintillán i F. Simonetti, działające w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1.

               stwierdzenie, że nie zapewniając minimalnego zmniejszenia całkowitego ładunku ścieków doprowadzanych do wszystkich oczyszczalni ścieków komunalnych na swym obszarze o co najmniej 75 % całkowitej ilości fosforu i o co najmniej 75 % całkowitej ilości azotu, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 5 ust. 4 dyrektywy Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych (1);

               2.

               obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   W 1999 r. Luksemburg wskazał, iż zamiast stosowania bardziej rygorystycznego oczyszczania ścieków komunalnych na swoim obszarze wybiera, na podstawie art. 5 ust. 4, całościową ocenę stopnia zmniejszenia ilości fosforu i azotu na obszarze wszystkich miast luksemburskich.
   Jednakże, stosownie do ostatnich danych procentowych dotyczących zmniejszenia całkowitego ładunku ścieków doprowadzanych do wszystkich oczyszczalni ścieków komunalnych przesłanych przez Luksemburg, warunki stosowania art. 5 ust. 4 nie zostały spełnione.
   W związku z powyższym, Komisja jest zmuszona uznać, iż władze luksemburskie nie dowiodły, że nastąpiło minimalne zmniejszenie całkowitego ładunku ścieków doprowadzanych do wszystkich oczyszczalni ścieków komunalnych w odniesieniu do fosforu i do azotu, o co najmniej 75 %, a zatem warunki stosowania art. 5 ust. 4 nie zostały spełnione.

      (1)  Dz.U. L 153, str. 40.


title: Sprawa F-58/08: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 25 września 2009 r. — Avogadri i in. przeciwko Komisji

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/86

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 25 września 2009 r. — Avogadri i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa F-58/08) (1)

   2009/C 267/158

      Język postępowania: francuski

   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie nazwiska Moniki Levy z listy skarżących.

      (1)  Dz.U. C 209 z 15.8.2008, s. 74


title: Sprawa C-169/14: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 17 lipca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Castellón – Hiszpania) – Juan Carlos Sánchez Morcillo, María del Carmen Abril García przeciwko Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, SA (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 93/13/EWG — Artykuł 7 — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuł 47 — Umowy zawierane z konsumentami — Umowa pożyczki hipotecznej — Nieuczciwe warunki umowne — Postępowanie w przedmiocie egzekucji wierzytelności zabezpieczonej hipoteką — Prawo do wniesienia odwołania)

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/25

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 17 lipca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Castellón – Hiszpania) – Juan Carlos Sánchez Morcillo, María del Carmen Abril García przeciwko Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, SA
   (Sprawa C-169/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 93/13/EWG - Artykuł 7 - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 47 - Umowy zawierane z konsumentami - Umowa pożyczki hipotecznej - Nieuczciwe warunki umowne - Postępowanie w przedmiocie egzekucji wierzytelności zabezpieczonej hipoteką - Prawo do wniesienia odwołania))
   2014/C 315/38
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Audiencia Provincial de Castellón

      Strony w postępowaniu głównym

      Strony skarżące: Juan Carlos Sánchez Morcillo, María del Carmen Abril García

      Strona pozwana: Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, SA

      Sentencja

   Artykuł 7 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich w związku z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one systemowi środków egzekucyjnych, takiemu jak rozpatrywany w postępowaniu głównym, który przewiduje, że postępowanie w przedmiocie egzekucji wierzytelności zabezpieczonej hipoteką nie może być zawieszone przez sąd prowadzący postępowanie rozpoznawcze, który w swym ostatecznym orzeczeniu może co najwyżej przyznać odszkodowanie za szkodę poniesioną przez konsumenta, ponieważ konsument, jako dłużnik, przeciwko któremu prowadzona jest egzekucja, nie może odwołać się od postanowienia oddalającego jego sprzeciw wobec tej egzekucji, podczas gdy przedsiębiorca, jako wierzyciel, który żąda prowadzenia egzekucji, może skorzystać z tego środka zaskarżenia przeciwko postanowieniu nakazującemu zakończenie postępowania lub niestosowanie nieuczciwego warunku.

      (1)  Dz.U. C 175 z 10.6.2014.


title: Sprawa T-360/15: Skarga wniesiona w dniu 1 lipca 2015 r. – Dr Vita/OHIM (69)

text:
               24.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/50

         Skarga wniesiona w dniu 1 lipca 2015 r. – Dr Vita/OHIM (69)
   (Sprawa T-360/15)
   (2015/C 279/63)
   Język postępowania: Polski

      Strony

      Strona skarżąca: Dr Vita sp. z o.o. (Olsztyn, Polska) (przedstawiciel: D. Rzążewska, radca prawny)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający cyfry „69” – zgłoszenie nr 12 794 566

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 1 kwietnia 2015 r. w sprawie R 2513/2014-5

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-503/08: Skarga wniesiona w dniu 20 listopada 2008 r. — Rundpack przeciwko OHIM (wizerunek kubka)

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/48

         Skarga wniesiona w dniu 20 listopada 2008 r. — Rundpack przeciwko OHIM (wizerunek kubka)
   (Sprawa T-503/08)
   (2009/C 44/85)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Rundpack AG (przedstawiciel: R. Chmilewsky-Lehner, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji (R 1400/2006-1) OHIM z dnia 3 września 2008 r. oraz ponowne przekazanie zgłoszenia znaku nr 003 317 591 Urzędowi Harmonizacji w celu nadania dalszego biegu postępowaniu rejestracyjnemu, jak również obciążenie OHIM wszystkimi kosztami postępowania spornego, w szczególności kosztami postępowania przed Izbą Odwoławczą;

               —

               tytułem żądania ewentualnego — stwierdzenie nieważności decyzji OHIM z dnia 3 września 2008 r. oraz ponowne przekazanie zgłoszenia znaku nr 003 317 591 z następującą zawężoną listą towarów Urzędowi Harmonizacji w celu nadania dalszego biegu postępowaniu rejestracyjnemu, jak również obciążenie OHIM wszystkimi kosztami postępowania spornego, w szczególności kosztami postępowania przed Izbą Odwoławczą.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: trójwymiarowy znak „BECHER RUND” dla towarów w klasach 16, 17 i 20 (zgłoszenie nr 3 317 591).

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), ponieważ zgłoszony znak posiada charakter odróżniający w niezbędnym zakresie.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) Nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1).