title: Sprawa C-74/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Belgia) w dniu 18 lutego 2009 r. – Bâtiments et Ponts Construction SA, Thyssenkrupp Industrieservice przeciwko Berlaymont 2000 SA

text:
               1.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Belgia) w dniu 18 lutego 2009 r. – Bâtiments et Ponts Construction SA, Thyssenkrupp Industrieservice przeciwko Berlaymont 2000 SA
   (Sprawa C-74/09)
   2009/C 102/19
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour de cassation (Belgia)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Bâtiments et Ponts Construction SA, Thyssenkrupp Industrieservice

      Strona pozwana: Berlaymont 2000 SA

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy obowiązek uzyskania rejestracji w celu uzyskania zamówienia publicznego w Belgii, taki jak obowiązek ustanowiony artykułem I.G. specyfikacji istotnych warunków zamówienia, mającej zastosowanie w tej sprawie, nie jest sprzeczny z zasadą swobodnego przepływu wewnątrz Unii Europejskiej i art. 24 akapit drugi dyrektywy Rady 93/37/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącej koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane (1), jeżeli byłby on interpretowany w ten sposób, że pozwala instytucji zamawiającej wykluczyć z postępowania przetargowego oferenta będącego zagranicznym przedsiębiorcą, który nie jest zarejestrowany w Belgii, ale który przedstawił równoważne zaświadczenia wydane przez właściwe organy administracji swojego kraju?

               2)

               Czy nie jest sprzeczny z zasadą swobodnego przepływu wewnątrz Unii Europejskiej i art. 24 akapit drugi dyrektywy Rady 93/37/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącej koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane przyznanie belgijskiej instytucji zamawiającej prawa narzucenia zagranicznym oferentom obowiązku poddania ocenie przez belgijski organ – komisję ds. rejestracji przedsiębiorców – ważności zaświadczeń, wydanych im przez organy podatkowe i organy ubezpieczeń społecznych w ich kraju, poświadczających, że nie mają zaległości w zakresie zobowiązań podatkowych i w zakresie ubezpieczeń społecznych?

      (1)  Dz.U. L 199, s. 54.


title: Sprawa T-129/13: Wyrok Sądu z dnia 16 października 2014 r. – Alpiq RomIndustries i Alpiq RomEnergie przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Energia elektryczna — Taryfy preferencyjne — Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE — Skarga o stwierdzenie nieważności — Akt niepodlegający zaskarżeniu — Środek pomocy wykonany w pełni w dniu wniesienia skargi — Niedopuszczalność)

text:
               24.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 421/36

         Wyrok Sądu z dnia 16 października 2014 r. – Alpiq RomIndustries i Alpiq RomEnergie przeciwko Komisji
   (Sprawa T-129/13) (1)

   ((Pomoc państwa - Energia elektryczna - Taryfy preferencyjne - Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE - Skarga o stwierdzenie nieważności - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Środek pomocy wykonany w pełni w dniu wniesienia skargi - Niedopuszczalność))
   2014/C 421/49
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Alpiq RomIndustries Srl (Bukareszt, Rumunia) i Alpiq RomEnergie Srl (Bukareszt) (przedstawiciele: adwokaci H. Wollmann i F. Urlesberger)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: É. Gippini Fournier, T. Maxian Rusche i R. Sauer, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2012) 2542 final z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie wszczęcia postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE w odniesieniu do pomocy państwa SA 33451 (2012/C) (ex 2012/NN) – Rumunia – Taryfy preferencyjne w umowach między spółką Hidroelectrica SA a dostawcami energii elektrycznej.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Alpiq RomIndustries Srl i Alpiq RomEnergie Srl zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 141 z 18.5.2013.


title: Sprawa T-183/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 września 2009 r. — Polska przeciwko Komisji (Środowisko naturalne — Dyrektywa 2003/87/WE — System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych — Krajowy plan rozdziału uprawnień do emisji zgłoszony przez Polskę na lata 2008 — 2012 — Termin trzech miesięcy — Podział kompetencji między państwa członkowskie i Komisję — Zasada równego traktowania — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 9 ust. 1 i 3 oraz art. 11 ust. 2 dyrektywy 2003/87)

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/58

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 września 2009 r. — Polska przeciwko Komisji
   (Sprawa T-183/07) (1)

   (Środowisko naturalne - Dyrektywa 2003/87/WE - System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych - Krajowy plan rozdziału uprawnień do emisji zgłoszony przez Polskę na lata 2008 - 2012 - Termin trzech miesięcy - Podział kompetencji między państwa członkowskie i Komisję - Zasada równego traktowania - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 9 ust. 1 i 3 oraz art. 11 ust. 2 dyrektywy 2003/87)
   2009/C 267/100
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: początkowo E. Ośniecka-Tamecka, następnie kolejno T. Nowakowski, T. Kozek, M. Dowgielewicz i wreszcie M. Dowgielewicz, M. Jarosz oraz M. Nowacki, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: U. Wölker i K. Herrmann, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę skarżącą: Republika Węgierska (przedstawiciele: J. Fazekas, R. Somssich i M. Fehér, pełnomocnicy), Republika Litewska (przedstawiciel: D. Kriaučiūnas, pełnomocnik) oraz Republika Słowacka (przedstawiciele: J. Čorba i B. Ricziova, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: Z. Bryanston-Cross i C. Gibbs, pełnomocnicy, wspierane przez H. Mercera, barrister, a następnie I. Rao oraz S. Ossowski pełnomocnicy, wspierani przez J. Mauriciego, barrister

      Przedmiot sprawy

   Wniosek o stwierdzenie nieważności w całości lub w części decyzji Komisji C (2007) 1295 wersja ostateczna z dnia 26 marca 2007 r. dotyczącej krajowego planu rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgłoszonego przez Rzeczpospolitą Polską na lata 2008–2012 zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającą system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającą dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. L 275, s. 32).

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C (2007) 1295 wersja ostateczna z dnia 26 marca 2007 r. dotyczącej krajowego planu rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgłoszonego przez Rzeczpospolitą Polską na lata 2008–2012 zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającą system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającą dyrektywę Rady 96/61/WE.

               2)

               Komisja pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Rzeczpospolitą Polską.

               3)

               Republika Węgierska, Republika Litewska, Republika Słowacka i Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej ponoszą koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 155 z 7.7.2007.


title: Sprawa T-12/07 R: Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 3 maja 2007 r. — Polimeri Europa przeciwko Komisji (Postępowanie w sprawie środka tymczasowego — Konkurencja — Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego — Nakaz wobec osób trzecich — Niedopuszczalność)

text:
               23.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 140/24

         Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 3 maja 2007 r. — Polimeri Europa przeciwko Komisji
   (Sprawa T-12/07 R)
   (Postępowanie w sprawie środka tymczasowego - Konkurencja - Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego - Nakaz wobec osób trzecich - Niedopuszczalność)
   (2007/C 140/42)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Polimeri Europa SpA (Brindisi, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci M. Siragusa, F. Moretti oraz L.Nascimbene)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: pełnomocnicy V. Di Bucci, F. Amato i V. Botka)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego mający na celu, po pierwsze zobowiązanie Komisji do nakazania, pod groźbą kary, spółce Manufacture française des pneumatiques Michelin aby nie korzystała w żaden sposób ani w jakimkolwiek celu z informacji zawartych w jawnej wersji pisma w sprawie przedstawienia zarzutów z dnia 6 kwietnia 2006 r. przyjętej w ramach postępowania ustanowionego na podstawie art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/F/38.638 — kauczuk butadienowy i kauczuk styrenowo-butadienowy otrzymany w wyniku polimeryzacji emulsyjnej) przekazanego tej spółce w następstwie przyjęcia decyzji Komisji COMP/F2/D (2006) 1095 z dnia 6 listopada 2006 r.; po drugie nakazanie Komisji, aby przekazała spółce Manufacture française des pneumatiques Michelin kopię postanowienia i wreszcie nakazanie, aby zostały podjęte inne działania uznane za konieczne przez prezesa Sądu.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-170/06: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 13 czerwca 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Napoli — Włochy) — Giuseppina Montoro, Michelangelo Liguori przeciwko Beth Israel Deaconess Medical Center

text:
               14.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/9

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 13 czerwca 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Napoli — Włochy) — Giuseppina Montoro, Michelangelo Liguori przeciwko Beth Israel Deaconess Medical Center
   (Sprawa C-170/06) (1)

   (2006/C 249/25)

      Język postępowania: włoski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 143 z 17.6.2006


title: Sprawa T-533/08: Postanowienie Sądu z dnia 19 marca 2010 r. — Telekomunikacja Polska przeciwko Komisji

text:
               5.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/51

         Postanowienie Sądu z dnia 19 marca 2010 r. — Telekomunikacja Polska przeciwko Komisji
   (Sprawa T-533/08) (1)

   2010/C 148/86

      Język postępowania: polski

   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 44 z 21.2.2009.


title: Sprawa C-523/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tartu Ringkonnakohus (Republika Estońska) w dniu 15 grudnia 2009 r. — AS Rakvere Piim, AS Maag Piimatöötus przeciwko Veterinaar- ja Toiduamet

text:
               13.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tartu Ringkonnakohus (Republika Estońska) w dniu 15 grudnia 2009 r. — AS Rakvere Piim, AS Maag Piimatöötus przeciwko Veterinaar- ja Toiduamet
   (Sprawa C-523/09)
   2010/C 63/42
   Język postępowania: estoński

      Sąd krajowy

   Tartu Ringkonnakohus

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: AS Rakvere Piim i AS Maag Piimatöötus

      Strona pozwana: Veterinaar- ja Toiduamet

      Pytania prejudycjalne

               —

               Czy art. 27 ust. 4 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 882/2004 (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt należy interpretować w ten sposób, że nie zakazuje on pobierania od przedsiębiorcy za działania wymienione w sekcji A załącznika IV do tego rozporządzenia opłaty w wysokości stawek minimalnych określonych w sekcji B tego załącznika również wtedy, gdy koszty poniesione przez właściwe organy w odniesieniu do wydatków wymienionych w załączniku VI do rozporządzenia są niższe od tych kwot minimalnych?

               —

               Czy w warunkach wskazanych w poprzednim pytaniu państwo członkowskie jest uprawnione do ustalenia opłat za działania wymienione w sekcji A załącznika IV do rozporządzenia w wysokości niższej od stawek minimalnych określonych w sekcji B tego załącznika, jeżeli koszty poniesione przez właściwe organy w odniesieniu do wydatków wymienionych w załączniku VI do rozporządzenia są niższe od tych kwot minimalnych, a przy tym nie są spełnione warunki określone art. 27 ust. 6 rozporządzenia?

      (1)  Dz.U. L 165, s. 1, sprostowanie Dz.U. L 191, s. 1.


title: Sprawa T-641/14: Wyrok Sądu z dnia 24 września 2015 r. – Dellmeier/OHIM – Dell (LEXDELL) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego LEXDELL — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy DELL — Względne podstawy odmowy rejestracji — Naruszenie charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               23.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 389/54

         Wyrok Sądu z dnia 24 września 2015 r. – Dellmeier/OHIM – Dell (LEXDELL)
   (Sprawa T-641/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego LEXDELL - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy DELL - Względne podstawy odmowy rejestracji - Naruszenie charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 389/60)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Alexandra Dellmeier (Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo adwokat J. Khöber, następnie adwokat H. Eckermann)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Dell, Inc. (Round Rock, Teksas, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci A. Renck i E. Nicolás Gómez)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 4 czerwca 2014 r. (sprawa R 966/2013-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Dell, Inc. a Alexandrą Dellmeier.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona, a w części oddalona.

               2)

               Alexandra Dellmeier zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 380 z 27.10.2014.


title: Sprawa T-277/13: Skarga wniesiona w dniu 15 maja 2013 r. — Marquis Energy LLC przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 226/12

         Skarga wniesiona w dniu 15 maja 2013 r. — Marquis Energy LLC przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa T-277/13)
   (2013/C 226/20)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Marquis Energy LLC (Hennepin, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat P. Vander Schueren)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 157/2013 z dnia 18 lutego 2013 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz bioetanolu pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych Ameryki (Dz.U. L 49 z 22.2.2013, s. 10) w tym zakresie, w jakim dotyczy skarżącego; i

               —

               obciążenie Rady kosztami poniesionymi przez skarżącego w związku z tym postępowaniem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziesięć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja postąpiła wbrew rozporządzeniu podstawowemu, wprowadzając cło dla całego kraju i odmawiając obliczenia indywidualnego cła antydumpingowego, pomimo iż miała wszystkie konieczne informacje, aby to uczynić. W tym względzie skarżący zauważa, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie faktów istotnych dla sprawy, naruszyła prawo, nie uzasadniła swoich rozstrzygnięć, uchybiła ciążącemu na niej obowiązkowi staranności i naruszyła prawo do obrony, jak również zasadę pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań skarżącego.

               2)

               Zarzut drugi, zgodnie z którym nieuwzględnienie przez Komisję ceny eksportowej podczas obliczania marginesu dumpingu, poprzez niedokonanie korekty w górę cen eksportowych dla mieszanek produkowanych przez przedsiębiorstwo, którego dotyczy sprawa, stanowi oczywisty błąd w ocenie faktów istotnych dla sprawy i naruszenie prawa.

               3)

               Zarzut trzeci, zgodnie z którym Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie faktów istotnych dla sprawy i naruszyła rozporządzenie podstawowe oraz zasadę niedyskryminacji, zawyżając wielkość przywozu bioetanolu z USA i nie traktując go w sposób podobny do przywozu tego samego produktu z krajów trzecich.

               4)

               Zarzut czwarty, zgodnie z którym Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie i naruszyła rozporządzenie podstawowe, dokonując obliczenia marginesu szkody.

               5)

               Zarzut piąty, zgodnie z którym Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie i naruszyła rozporządzenie podstawowe, opierając ustalenie istotnej szkody na przemyśle unijnym, który nie wytwarza podobnego produktu i określając przemysł unijny przed określeniem produktu podobnego.

               6)

               Zarzut szósty dotyczący tego, że kwestionowane rozporządzenie jest błędne w wyniku oczywistych błędów w ocenie i naruszeń prawa, ponieważ stwierdzona w nim istotna szkoda została ustalona w oparciu o dane dotyczące niereprezentatywnej próby producentów unijnych.

               7)

               Zarzut siódmy, zgodnie z którym Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie, uznając, że inne przyczyny istotnej szkody nie przerywają związku przyczynowego między omawianym przywozem a stwierdzoną szkodą dla przemysłu unijnego.

               8)

               Zarzut ósmy, zgodnie z którym Rada naruszyła prawo i zasadę proporcjonalności, stosując środek antydumpingowy, który nie był konieczny.

               9)

               Zarzut dziewiąty, zgodnie z którym Komisja naruszyła prawo oraz zasady dobrej administracji i niedyskryminacji, uznając, że dochodzenie w sprawie bioetanolu pochodzącego z USA było oparte na prawidłowej skardze, podczas gdy ta ostatnia nie spełniała wymogów nałożonych w rozporządzeniu podstawowym.

               10)

               Zarzut dziesiąty, zgodnie z którym Komisja wielokrotnie naruszyła prawo skarżącego do obrony i nie uzasadniła przyjęcia kwestionowanego rozporządzenia, ponieważ ujawnienie ostatecznych ustaleń, na których zostało ono oparte, nie zawierało zasadniczych okoliczności i rozważań dla przyjęcia ostatecznych środków. Komisja także zmieniła okres ważności środków, nie podając uzasadnienia, podczas gdy nie udzieliła skarżącemu dostępu na bieżąco do akt niepodlegających klauzuli poufności ani nie wyznaczyła skarżącemu wystarczająco długiego terminu na zgłoszenie uwag odnośnie środków ostatecznych.


title: Sprawa T-526/10: Skarga wniesiona w dniu 9 listopada 2010 r. — Inuit Tapiriit Kanatami i in. przeciwko Komisji

text:
               15.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/34

         Skarga wniesiona w dniu 9 listopada 2010 r. — Inuit Tapiriit Kanatami i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-526/10)
   ()
   2011/C 13/66
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Inuit Tapiriit Kanatami (Ottawa, Kanada), Nativak Hunters and Trappers Association (Qikiqtarjuaq, Kanada), Pangnirtung Hunters’ and Trappers’ Association (Pangnirtung, Kanada), Jaypootie Moesesie (Qikiqtarjuaq, Kanada), Allen Kooneeliusie (Qikiqtarjuaq, Kanada), Toomasie Newkingnak (Qikiqtarjuaq, Kanada), David Kuptana (Ulukhaktok, Kanada), Karliin Aariak (Iqaluit, Kanada), Canadian Seal Marketing Group (Quebec QC, Kanada), Ta Ma Su Seal Products Inc. (Cap-aux-Meules, Kanada), Fur Institute of Canada (Ottawa, Kanada), NuTan Furs Inc. (Catalina, Kanada), GC Rieber Skinn AS (Bergen, Norwegia), Inuit Circumpolar Conference Greenland (ICC) (Nuuk, Grenlandia), Johannes Egede (Nuuk, Grenlandia), Kalaallit Nunaanni Aalisartut Piniartullu Kattuffiat (KNAPK) (Nuuk, Grenlandia), William E. Scott & Son (Edynburg, Zjednoczone Królestwo), Association des chasseurs de phoques des Îles-de-la-Madeleine (Cap-aux-Meules, Kanada), Hatem Yavuz Deri Sanayi iç Ve Diș Ticaret Limited Șirketi (Stambuł, Turcja), Northeast Coast Sealers’ Co-Operative Society Limited (Fleur de Lys, Kanada) (przedstawiciele: J. Bouckaert i H. Viaene, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Uznanie skargi za dopuszczalną;

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia nr 737/2010 na podstawie art. 263 TFUE;

               —

               uznanie rozporządzenia nr 1007/2009 za bezskuteczne na podstawie art. 277 TFUE;

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego i Rady Europejskiej kosztami postępowania poniesionymi przez skarżących;

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego i Rady Europejskiej własnymi kosztami.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżący wnoszą o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (UE) nr 737/2010 z dnia 10 sierpnia 2010 r. (1) ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1007/2009 w sprawie handlu produktami z fok (2). W sprawie T-18/10 skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności rozporządzenia nr 1007/2009 przewidującego ograniczenia we wprowadzaniu na rynek Unii Europejskiej produktów z fok.
   W uzasadnieniu swych żądań skarżący podnoszą dwa zarzuty.
   Po pierwsze twierdzą oni, że podstawą prawną rozporządzenia wykonawczego jest rozporządzenie podstawowe, w odniesieniu do którego podnieśli oni zarzut niezgodności z prawem w oparciu o art. 277 TFUE. Skarżący powtarzają w tym względzie argumenty podniesione w uzasadnieniu żądań, które zgłosili w sprawie T-18/10 (3).
   Po drugie skarżący podnoszą posiłkowo, że Komisja naruszyła prawo przyjmując rozporządzenie wykonawcze, gdyż nadużyła uprawnień przyznanych jej w rozporządzeniu podstawowym. Według skarżących Komisja wykorzystała swe uprawnienia w celu innym niż cel, dla którego realizacji zostały jej one przyznane. Twierdzą także, że prawdziwym celem, do którego dążyła Komisja przyjmując rozporządzenie wykonawcze było całkowite zablokowanie wprowadzania na rynek Unii produktów z fok.

      (1)  Dz.U. 2010, L 216, s. 1

      (2)  Dz.U. 2009, L 286, s. 36

      (3)  Dz.U. 2010 C 100, s. 41.


title: Sprawa T-177/10: Wyrok Sądu z dnia 16 października 2014 r. – Alcoa Trasformazioni przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Energia elektryczna — Taryfa preferencyjna — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie — Korzyść — Obowiązek uzasadnienia — Kwota pomocy — Nowa pomoc)

text:
               24.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 421/27

         Wyrok Sądu z dnia 16 października 2014 r. – Alcoa Trasformazioni przeciwko Komisji
   (Sprawa T-177/10) (1)

   ((Pomoc państwa - Energia elektryczna - Taryfa preferencyjna - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie - Korzyść - Obowiązek uzasadnienia - Kwota pomocy - Nowa pomoc))
   2014/C 421/37
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Alcoa Trasformazioni Srl (Portoscuso, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci M. Siragusa, T. Müller-Ibold, F. Salerno, G. Scassellati Sforzolini i G. Rizza)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci i E. Gippini Fournier, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, wspierana przez S. Fiorentina, avvocato dello Stato)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2010/460/WE z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawie pomocy państwa C 38/A/04 (ex NN 58/04) i C 36/B/06 (ex NN 38/06) przyznanej przez Włochy na rzecz Alcoa Trasformazioni (Dz.U. 2010, L 227, s. 62)

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Alcoa Trasformazioni Srl pokrywa koszty własne oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską, w tym koszty dotyczące postępowania w przedmiocie zastosowania środka tymczasowego.

               3)

               Republika Włoska ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 161 z 19.6.2010.


title: Sprawa C-474/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 3 września 2013 r. — Thi Ly Pham

text:
               16.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 336/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 3 września 2013 r. — Thi Ly Pham
   (Sprawa C-474/13)
   2013/C 336/21
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Wnosząca skargę rewizyjną: Thi Ly Pham

      Organ będący stroną: Stadt Schweinfurt, Amt für Meldewesen und Statistik

      Pytanie prejudycjalne

   Czy umieszczenie osoby aresztowanej w celu wydalenia wspólnie z więźniami jest zgodne z art. 16 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (1), jeżeli wyraża ona zgodę na to wspólne umieszczenie?

      (1)  .Dz.U. L 348, s. 98.


title: Sprawa T-89/07: Skarga wniesiona w dniu 23 marca 2007 r. — VIP Car Solutions przeciwko Parlamentowi

text:
               26.5.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 117/29

         Skarga wniesiona w dniu 23 marca 2007 r. — VIP Car Solutions przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-89/07)
   (2007/C 117/45)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Vip Car Solutions (Hoenheim, Francja) (przedstawiciel: G. Wezer, adwokat)

      Strona pozwana: Parlament Europejski
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego w sprawie odmowy udzielenia zamówienia PE/2006/06/UTD/1 — przewóz członków Parlamentu Europejskiego w trakcie sesji w Strasburgu, doręczonej w dniu 24 stycznia 2007 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności wszystkich aktów, które wydano w następstwie tej decyzji;

               —

               zasądzenie od Parlamentu odszkodowania w kwocie 500 000 EUR;

               —

               obciążenie Parlamentu kosztami postępowania;

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego innymi kosztami niepodlegającymi zwrotowi w ramach kosztów postępowania w kwocie 5 000 EUR.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca kwestionuje decyzję Parlamentu Europejskiego w przedmiocie odrzucenia jej oferty złożonej w przetargu PE/2006/06/UTD/1 — przewóz członków Parlamentu Europejskiego w trakcie sesji w Strasburgu (1).
   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi po pierwsze naruszenie kryteriów udzielenia zamówienia zawartych w umowie o przetarg, w szczególności dotyczących ceny, ponieważ twierdzi ona, że zaoferowała najniższą cenę, a kryterium to powinno stanowić 55 % oceny przy udzielaniu zamówienia.
   Ponadto skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja narusza art. 100 rozporządzenia finansowego (2), zgodnie z którym niektórych informacji można nie udostępniać, w przypadku gdy ich udostępnienie zaszkodziłoby prawowitym interesom gospodarczym przedsiębiorstw prywatnych lub zakłóciłoby uczciwą konkurencję między nimi. Zdaniem skarżącej informacja, o której udostępnienie się zwróciła, tj. cena oferowana przez wygrywającego przetarg, nie mieści się w zakresie przedmiotowym wspomnianego przepisu, a zatem odmowa jej udostępnienia była niezgodna z prawem.

      (1)  Zaproszenie do składania ofert: „Przewóz członków Parlamentu Europejskiego samochodami i mikrobusami z szoferem w trakcie trwania sesji w Strasburgu”, Dz.U. 2006, S 177-187988.

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (JO L 248, str. 1).


title: Sprawa C-30/08: Skarga wniesiona w dniu 25 stycznia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               29.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/22

         Skarga wniesiona w dniu 25 stycznia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-30/08)
   (2008/C 79/38)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: C. Zadra, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Republika Włoska
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Komisji 2005/78/WE (1) z dnia 14 listopada 2005 r. w sprawie wykonania dyrektywy 2005/55/WE (2) Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do działań, jakie mają zostać podjęte w celu zapobiegania emisji zanieczyszczeń gazowych i pyłowych przez silniki wysokoprężne stosowane w pojazdach oraz emisji zanieczyszczeń gazowych z silników z wymuszonym zapłonem napędzanych gazem ziemnym lub gazem płynnym stosowanych w pojazdach, oraz zmieniającej załączniki I, II, III i IV do niej, a w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 3 tej dyrektywy.

               —

               Obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy 2005/78/WE upłynął w dniu 8 listopada 2006 r.

      (1)  Dz.U. L 313, str. 1.

      (2)  Dz.U. L 275, str. 1.


title: Sprawa T-295/11: Skarga wniesiona w dniu 9 czerwca 2011 r. — Duscholux Ibérica przeciwko OHIM — Duschprodukter i Skandinavien (duschy)

text:
               13.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 238/26

         Skarga wniesiona w dniu 9 czerwca 2011 r. — Duscholux Ibérica przeciwko OHIM — Duschprodukter i Skandinavien (duschy)
   (Sprawa T-295/11)
   2011/C 238/45
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Duscholux Ibérica, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. Carbonell Callicó)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Duschprodukter i Skandinavien AB (Hisings Backa, Szwecja)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zmianę decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 21 marca 2011 r. w sprawie R 662/2010-1;

               —

               tytułem żądania pomocniczego i jedynie w przypadku oddalenia pierwszego żądania stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 21 marca 2011 r. w sprawie R 662/2010-1;

               —

               obciążenie strony pozwanej i drugiej strony postępowania przed Izbą Odwoławczą kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny międzynarodowy znak towarowy „duschy” dla towarów należących do klas 11 i 20 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr W927073

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzny wspólnotowy znak towarowy „DUSCHO Harmony” zarejestrowany pod numerem 2116820 dla towarów należących do klas 6, 11 i 19

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie zaskarżonej decyzji
   Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności dotyczącego prawa do sprawiedliwego procesu, naruszenie art. 75 i 76 rozporządzenia Rady nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza pominęła okoliczności i dowody przedstawione przez skarżącą w należytym terminie oraz naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009, dlatego że Izba Odwoławcza błędnie uznała, iż w przypadku kolidujących znaków towarowych nie zachodzi prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.


title: Sprawa T-224/11: Skarga wniesiona w dniu 21 kwietnia 2011 r. — Caventa przeciwko OHIM — Anson's Herrenhaus (BERG)

text:
               2.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/17

         Skarga wniesiona w dniu 21 kwietnia 2011 r. — Caventa przeciwko OHIM — Anson's Herrenhaus (BERG)
   (Sprawa T-224/11)
   2011/C 194/28
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Caventa AG (Rekingen, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat J. Krenzel)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Anson’s Herrenhaus KG (Düsseldorf, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 10 lutego 2011 r. w sprawie R 1494/2010-1;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „BERG” dla towarów z klas 25 i 28 (zgłoszenie nr 7 115 009).

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Anson’s Herrenhaus KG

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny znak towarowy „Christian Berg” dla towarów i usług z klas 3, 18, 25 i 35 (wspólnotowy znak towarowy nr 338 36 76), przy czym sprzeciw dotyczył rejestracji dla towarów z klas 25 i 28

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1), ponieważ w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawy połączone T-40/07 P i T-62/07 P: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 października 2009 r. — de Brito Sequeira Carvalho przeciwko Komisji i Komisja przeciwko de Brito Sequeira Carvalho (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Urlopy — Zwolnienie chorobowe — Przymusowe urlopowanie — Przedłużenie przymusowego urlopowania — Nowe uprzednie badanie lekarskie — Kompetencja Sądu do spraw Służby Publicznej — Zmiana przedmiotu sporu)

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/40

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 października 2009 r. — de Brito Sequeira Carvalho przeciwko Komisji i Komisja przeciwko de Brito Sequeira Carvalho
   (Sprawy połączone T-40/07 P i T-62/07 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Urlopy - Zwolnienie chorobowe - Przymusowe urlopowanie - Przedłużenie przymusowego urlopowania - Nowe uprzednie badanie lekarskie - Kompetencja Sądu do spraw Służby Publicznej - Zmiana przedmiotu sporu)
   2009/C 282/76
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: José António de Brito Sequeira Carvalho (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: O. Martins, avocat) (sprawa T-40/07 P); i Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: D. Martin, pełnomocnik, wspierany przez C. Falmagne’a, avocat) sprawa (T-62/07 P)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: D. Martin, pełnomocnik, wspierany przez C. Falmagne’a, avocat) (sprawa T-40/07 P); i José António de Brito Sequeira Carvalho (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: O. Martins, avocat) (sprawa T-62/07 P)

      Przedmiot

   Dwa odwołania od wyroku Sądu do spraw Służby publicznej (trzecia izba) wydanego w dniu 13 grudnia 2006 r. w sprawie F-17/05 de Brito Sequeira Carvalho przeciwko Komisji (Zb.Orz. SP s. I-A-1-149 i II-A-1-577) dotyczące uchylenia tego wyroku

      Sentencja

               1)

               Odwołanie w sprawie T-40/07 P zostaje oddalone.

               2)

               W sprawie T-40/07 P José António de Brito Sequeira Carvalho ponosi koszty własne oraz zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję Wspólnot Europejskich w ramach postępowania w niniejszej instancji.

               3)

               Wyrok Sądu do spraw Służby publicznej (trzecia izba) wydany w dniu 13 grudnia 2006 r. w sprawie F-17/05 de Brito Sequeira Carvalho przeciwko Komisji (Zb.Orz. SP s. I-A-1-149 i II-A-1-577) zostaje uchylony w zakresie, w jakim stwierdza on nieważność decyzji z dnia 13 lipca 2004 r. i decyzji o przedłużeniu przymusowego urlopowania wydanych w następstwie decyzji z dnia 22 września 2004 r.

               4)

               Skarga o stwierdzenie nieważności wniesiona przez J. A. de Brito Sequeira Carvalho do Sądu do spraw Służby Publicznej w sprawie F-17/05 zostaje odrzucona jako niedopuszczalna w zakresie, w jakim dotyczy ona decyzji z dnia 13 lipca 2004 r. i decyzji o przedłużeniu przymusowego urlopowania wydanych w następstwie decyzji z dnia 22 września 2004 r.

               5)

               W pozostałym zakresie odwołanie w sprawie T-62/07 P zostaje oddalone.

               6)

               W sprawie T-62/07 P J. A. de Brito Sequeira Carvalho ponosi połowę kosztów własnych tak w postępowaniu przed Sądem do spraw Służby Publicznej, jak i w postępowaniu w niniejszej instancji.

               7)

               W sprawie T-62/07 P Komisja ponosi koszty własne oraz zostaje obciążona połową kosztów poniesionych przez J.A. de Brito Sequeira Carvalho tak w postępowaniu przed Sądem do spraw Służby Publicznej, jak i w postępowaniu w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U. C 82 z 14.4.2007.


title: Sprawa C-177/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Juzgado de lo Social Único de Algeciras, z dnia 30 marca 2005 r., w sprawie María Cristina Guerrero Pecino przeciwko Fondo de Garantía Salarial (FOGASA)

text:
               25.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Juzgado de lo Social Único de Algeciras, z dnia 30 marca 2005 r., w sprawie María Cristina Guerrero Pecino przeciwko Fondo de Garantía Salarial (FOGASA)
   (Sprawa C-177/05)
   (2005/C 155/14)
   Język postępowania: hiszpański
   W dniu 20 kwietnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony postanowieniem Juzgado de lo Social Único de Algeciras, z dnia 30 marca 2005 r. w sprawie María Cristina Guerrero Pecino przeciwko Fondo de Garantía Salarial.
   Juzgado de lo Social Único de Algeciras, zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               Czy z punktu widzenia ogólnej zasady równości i niedyskryminacji, różnica w traktowaniu przeprowadzona w art. 33.2 Estatuto de los Trabajadores [regulaminu pracowników], wynikająca także z wykładni tegoż artykułu dokonanej przez Tribunal Supremo [Sąd Najwyższy], jest obiektywnie uzasadniona, oraz czy w związku z tym należy wyłączyć z zakresu stosowania dyrektywy 80/987/EWG (1) w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy w brzmieniu nadanym dyrektywą 2002/74/WE (2) Parlamentu Europejskiego i Rady (z dnia 23 września 2002 r.) uznane w ugodzie sądowej odszkodowanie na rzecz pracownika z tytułu rozwiązania stosunku pracy?

               Czy przeciwnie, z punktu widzenia ogólnej zasady równości i niedyskryminacji, różnica w traktowaniu przeprowadzona w art. 33.2 Estatuto de los Trabajadores [regulaminu pracowników], wynikająca także z wykładni tegoż artykułu dokonanej przez Tribunal Supremo [Sąd Najwyższy], jest obiektywnie uzasadniona, oraz czy w związku z tym należy wyłączyć z zakresu stosowania dyrektywy 80/987/EWG (1) w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy w brzmieniu nadanym dyrektywą 2002/74/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (z dnia 23 września 2002 r.) związku z tym należy włączyć uznane w ugodzie sądowej odszkodowanie na rzecz pracownika z tytułu rozwiązania stosunku pracy?

      (1)  Dyrektywa Rady z dnia 20 października 1980 r. (Dz.U. L 283 z 28.10.1980, str. 23).

      (2)  Dz.U. L 270 z 8.10.2002, str. 10.


title: Sprawa T-355/07: Skarga wniesiona w dniu 18 września 2007 r. — Pfizer przeciwko OHIM (ISDIN Pediatrícs)

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/64

         Skarga wniesiona w dniu 18 września 2007 r. — Pfizer przeciwko OHIM (ISDIN Pediatrícs)
   (Sprawa T-355/07)
   (2007/C 269/116)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Pfizer Ltd (Sandwich, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci V. von Bomhard, A. Renck, T. Dolde, oraz M. Hawkins, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Isdin, SA (Barcelona, Hiszpania)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie R 566/2006-1; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: Graficzny znak towarowy „ISDIN Pediatrícs” dla towarów między innymi z klasy 5 — wspólnotowy znak towarowy nr 1 243 807

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Isdin, SA

      Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Prawo ze znaku towarowego przysługujące stronie wnoszącej o unieważnienie: Krajowy słowny znak towarowy „ISTIN” dla towarów z klasy 5

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Częściowe unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie decyzji Wydziału Unieważnień w zakresie, w jakim unieważniono wspólnotowy znak towarowy

      Podniesione zarzuty: Naruszenie przysługującego stronie skarżącej na mocy art. 73 rozporządzenia Rady nr 40/94 prawa do bycia wysłuchanym oraz naruszenie art. 52 w związku z art. 8 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia.


title: Sprawa T-523/08: Wyrok Sądu z dnia 13 września 2011 r. — Ruiz de la Prada de Sentmenat przeciwko OHIM — Quant Cosmetics Japan (AGATHA RUIZ DE LA PRADA) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego AGATHA RUIZ DE LA PRADA — Wcześniejsze graficzne, krajowe i wspólnotowy, znaki towarowe przedstawiające czarno-biały kwiat — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               22.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/38

         Wyrok Sądu z dnia 13 września 2011 r. — Ruiz de la Prada de Sentmenat przeciwko OHIM — Quant Cosmetics Japan (AGATHA RUIZ DE LA PRADA)
   (Sprawa T-523/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego AGATHA RUIZ DE LA PRADA - Wcześniejsze graficzne, krajowe i wspólnotowy, znaki towarowe przedstawiające czarno-biały kwiat - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2011/C 311/67
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Agatha Ruiz de la Prada de Sentmenat (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat R. Bercovitz Álvarez)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Mary Quant Cosmetics Japan Ltd (Tokio, Japonia) (przedstawiciele: R. Arnold, solicitor, i C. Hicks, barrister)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 września 2008 r. (sprawa R 1522/2007-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Mary Quant Cosmetics Japan Ltd a Agathą Ruiz de la Prada de Sentmenat.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona, a w części oddalona.

               2)

               Agatha Ruiz de la Prada de Sentmenat zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 32 z 7.2.2009.


title: Sprawa C-435/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 26 sierpnia 2011 r. — CHS Tour Services GmbH przeciwko Team4 Travel GmbH

text:
               19.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 340/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 26 sierpnia 2011 r. — CHS Tour Services GmbH przeciwko Team4 Travel GmbH
   (Sprawa C-435/11)
   2011/C 340/13
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Oberster Gerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: CHS Tour Services GmbH

      Strona pozwana: Team4 Travel GmbH

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 5 dyrektywy 2005/29/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającej dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 (dyrektywy o nieuczciwych praktykach handlowych) należy interpretować w ten sposób, że w przypadku wprowadzających w błąd praktyk handlowych w rozumieniu art. 5 ust. 4 tej dyrektywy nie jest dopuszczalne oddzielne badanie kryteriów, o których mowa w art. 5 ust. 2 lit. a) tej dyrektywy?

      (1)  Dyrektywa 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniająca dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 (dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych), Dz.U. L 149, s. 22.


title: Sprawa C-511/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Prekršajni sud u Bjelovaru (Chorwacja) w dniu 25 września 2015 r. – Renata Horžić/Privredna banka Zagreb i Božo Prka

text:
               25.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Prekršajni sud u Bjelovaru (Chorwacja) w dniu 25 września 2015 r. – Renata Horžić/Privredna banka Zagreb i Božo Prka
   (Sprawa C-511/15)
   (2016/C 027/06)
   Język postępowania: chorwacki

      Sąd odsyłający

   Prekršajni sud u Bjelovaru

      Strony w postępowaniu głównym

      Oskarżycielka: Renata Horžić

      Obwinieni: Privredna banka Zagreb, Božo Prka

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy retroaktywne stosowanie ustawy [o kredycie konsumenckim] może być interpretowane i oceniane wyłącznie w świetle przepisów tej ustawy, i czy takie stosowanie ustawy [o kredycie konsumenckim] jest zgodne z prawem Unii, przede wszystkim z art. 30 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE (1) z dnia 23 kwietnia 2008 r., którego ustęp 1 wyraźnie stanowi, że dyrektywa ta nie ma zastosowania do umów o kredyt zawartych przed wejściem w życie ustawodawstwa krajowego, którym dokonana została transpozycja dyrektywy do prawa krajowego?

               2)

               Czy w kontekście przytoczonym powyżej przepis karny z art. 26 ust. 1 pkt 28 chorwackiej ustawy o kredycie konsumenckim może być interpretowany, zgodnie z art. 23 dyrektywy [2008/48] i w świetle przepisów przejściowych z jej art. 30, w ten sposób, że kary przewidziane za naruszenie przepisu krajowego wprowadzonego na podstawie przedmiotowej dyrektywy nie mogą być stosowane do ewentualnych naruszeń odnoszących się do umów o kredyt obowiązujących w dniu wejścia w życie krajowych środków wykonawczych?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylająca dyrektywę Rady 87/102/EWG (Dz.U. L 133, s. 66)


title: Sprawa T-619/15: Wyrok Sądu z dnia 20 lipca 2017 r. – Badica i Kardiam/Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Republice Środkowoafrykańskiej — Zamrożenie środków finansowych — Pierwotna decyzja o wpisaniu — Wykaz osób i podmiotów, w odniesieniu do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych — Umieszczenie nazwisk lub nazw skarżących w wykazie — Wdrożenie rezolucji ONZ — Obowiązek uzasadnienia — Prawo do obrony — Domniemanie niewinności — Oczywisty błąd w ocenie)

text:
               28.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/34

         Wyrok Sądu z dnia 20 lipca 2017 r. – Badica i Kardiam/Rada
   (Sprawa T-619/15) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Republice Środkowoafrykańskiej - Zamrożenie środków finansowych - Pierwotna decyzja o wpisaniu - Wykaz osób i podmiotów, w odniesieniu do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Umieszczenie nazwisk lub nazw skarżących w wykazie - Wdrożenie rezolucji ONZ - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony - Domniemanie niewinności - Oczywisty błąd w ocenie))
   (2017/C 283/51)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Bureau d’achat de diamant Centrafrique (Badica) (Bangi, Republika Środkowoafrykańska) i Kardiam (Antwerpia, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci D. Luff i L. Defalque)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: B. Driessen i P. Mahnič Bruni, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie oparte na art. 263 TFUE mające na celu stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/1485 z dnia 2 września 2015 r. w sprawie wykonania art. 17 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 224/2014 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Republice Środkowoafrykańskiej (Dz.U. 2015, L 229, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Bureau d’achat de diamant Centrafrique (Badica) i Kardiam zostają obciążeni kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 27 z 25.1.2016.


title: Sprawy połączone T-158/14, T-161/14 i T-163/14: Wyrok Sądu z dnia 28 lutego 2017 r. – JingAo Solar i in./Rada [Subwencje — Przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chin — Ostateczne cło wyrównawcze — Zobowiązania — Skarga o stwierdzenie nieważności — Interes prawny — Dopuszczalność — Zakres dochodzenia — Kontrola wyrywkowa — Definicja produktu objętego postępowaniem]

text:
               18.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/22

         Wyrok Sądu z dnia 28 lutego 2017 r. – JingAo Solar i in./Rada
   (Sprawy połączone T-158/14, T-161/14 i T-163/14) (1)

   ([Subwencje - Przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chin - Ostateczne cło wyrównawcze - Zobowiązania - Skarga o stwierdzenie nieważności - Interes prawny - Dopuszczalność - Zakres dochodzenia - Kontrola wyrywkowa - Definicja produktu objętego postępowaniem])
   (2017/C 121/32)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: JingAo Solar Co. Ltd (Ningjin, Chiny) oraz 5 innych skarżących, których nazwy figurują w załączniku do wyroku (przedstawiciele: początkowo A. Willems, S. De Knop oraz J. Charles, następnie A. Willems oraz S. De Knop, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: B. Driessen, pełnomocnik, wspierany przez B. O’Connora, solicitor oraz S. Gubela, adwokata)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo J.F. Brakeland, T. Maxian Rusche oraz A. Stobiecka Kuik, następnie J.F. Brakeland, T. Maxian Rusche oraz A. Demeneix, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie wniesione na podstawie art. 263 TFUE w celu doprowadzenia do stwierdzenia nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1239/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. nakładającego ostateczne cło wyrównawcze na przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. 2013, L 325, s. 66), w zakresie w jakim dotyczy ono skarżących.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               JingAo Solar Co. Ltd oraz inni skarżący, których nazwy figurują w załączniku pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 159 26.5.2014.


title: Sprawa C-540/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 26 września 2014 r. w sprawie T-630/13 DK Recycling und Roheisen GmbH przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 27 listopada 2014 r.

text:
               26.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/21

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 26 września 2014 r. w sprawie T-630/13 DK Recycling und Roheisen GmbH przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 27 listopada 2014 r.
   (Sprawa C-540/14 P)
   (2015/C 026/26)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: DK Recycling und Roheisen GmbH (przedstawiciele: adwokaci S. Altenschmidt i P.-A. Schütter)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               uchylenie wyroku z dnia 26 września 2014 r. w sprawie T-630/13 w zakresie, w jakim w pkt 2 sentencji tego wyroku skarga została oddalona w pozostałym zakresie;

               —

               uwzględnienie w całości żądania przedstawionego w pkt 1) skargi poprzez stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 1 decyzji Komisji z dnia 5 września 2013 r. dotyczącej krajowych środków wykonawczych w odniesieniu do przejściowego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgodnie z art. 11 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [(C/2013) 5666, 2013/448/UE (1) w zakresie, w jakim odmówiono w nim wpisania do wykazu instalacji objętych dyrektywą 2003/87/WE, zgłoszonych Komisji przez Niemcy zgodnie z art.11 ust. 1 dyrektywy 2003/87/WE, instalacji wymienionych w załączniku I pkt A, oznaczonych kodami identyfikacyjnymi DE000000000001320 i DE-new-14220-0045, a także tymczasowych rocznych ilości odpowiadajacych uprawnieniom do emisji, jakie powinny zostać nieodplatnie przyznane tym instalacjom;

               —

               posiłkowo, uchylenie wyroku wskazanego w pkt 1 i przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie podnosi zarzut naruszenia prawa Unii w rozumieniu art. 58 akapit pierwszy zdanie drugie hipoteza trzecia statutu Trybunału Sprawiedliwości. Naruszając prawa podstawowe oraz zasadę proporcjonalności Sąd uznał za zgodną z prawem Unii odmowę przez Komisję nieodpłatnego przyznania uprawnień do emisji na podstawie klauzuli nadmiernych trudności państwa członkowskiego. Zaskarżony wyrok narusza prawa, które wnosząca odwołanie wywodzi z art. 16 i 17 karty praw podstawowych.
   W ramach podniesionego zarzutu wnosząca odwołanie utrzymuje, że w decyzji 2011/278/UE Komisja nie przewidziała, w uregulowaniach dotyczących nieodpłatnego przydziału uprawnień do emisji, żadnego środka, który zapewniałby w wystarczającym zakresie indywidualną ochronę praw podstawowych. Zgodnie z decyzją 2011/278/UE nieodpłatny przydział uprawnień do emisji dokonywany jest na podstawie standardowych elementów kalkulacji. W decyzji tej nie przewidziano jednak uregulowań, które umożliwiałyby nieodpłatny przydział dodatkowych uprawnień do emisji w sytuacji, gdy – wobec zastosowania standardowych elementów kalkulacji – przydział skutkuje w konkretnym przypadku powstaniem nadzwyczajnego obciążenia lub nadmiernych trudności.
   Oddalenie skargi narusza przewidziane w karcie prawa podstawowe oraz zasadę proporcjonalności. Sąd ograniczył się do wzięcia pod uwagę typowego skutku obciążającego systemu handlu uprawnieniami do emisji i systemu przydziału uprawnień na podstawie decyzji 2011/278/UE. Wbrew orzecznictwu Trybunału Sprawiedliwości Sąd całkowicie zlekceważył wymaganą indywidualną ochronę praw podstawowych wnoszącej odwołanie.

      (1)  Dz.U. L 240, s. 27.


title: Sprawa T-403/17: Skarga wniesiona w dniu 27 czerwca 2017 r. – Vienna International Hotelmanagement/EUIPO (VIENNA HOUSE)

text:
               21.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 277/51

         Skarga wniesiona w dniu 27 czerwca 2017 r. – Vienna International Hotelmanagement/EUIPO (VIENNA HOUSE)
   (Sprawa T-403/17)
   (2017/C 277/73)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Vienna International Hotelmanagement AG (Wiedeń, Austria) (przedstawiciel: adwokat E. Zrzavy)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający elementy słowne w kolorze czerwonym „VIENNA HOUSE” – zgłoszenie nr 14 501 308

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 kwietnia 2017 r. w sprawie R 332/2016-4

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-814/14: Postanowienie Sądu z dnia 1 grudnia 2015 r. – Banco Espírito Santo/Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — Pomoc państwa — Pomoc przyznana przez władze portugalskie w ramach rozwiązania instytucji finansowej Banco Espírito Santo, SA — Stworzenie instytucji pomostowej — Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń — Zobowiązania przyjęte przez władze portugalskie — Sprawowana przez pełnomocnika kontrola przestrzegania tych zobowiązań — Wynagrodzenie tego pełnomocnika przez bank bilansujący dług — Żądanie częściowego stwierdzenia nieważności — Niedopuszczalność)

text:
               1.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/56

         Postanowienie Sądu z dnia 1 grudnia 2015 r. – Banco Espírito Santo/Komisja
   (Sprawa T-814/14) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - Pomoc przyznana przez władze portugalskie w ramach rozwiązania instytucji finansowej Banco Espírito Santo, SA - Stworzenie instytucji pomostowej - Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń - Zobowiązania przyjęte przez władze portugalskie - Sprawowana przez pełnomocnika kontrola przestrzegania tych zobowiązań - Wynagrodzenie tego pełnomocnika przez bank bilansujący dług - Żądanie częściowego stwierdzenia nieważności - Niedopuszczalność))
   (2016/C 038/75)
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Banco Espírito Santo, SA (Lizbona, Portugalia) (przedstawiciele: M. Gorjão-Henriques i L. Bordalo e Sá, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn, M. França i P.J. Loewenthal, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności pkt 9 i 18 załącznika II do decyzji Komisji C (2014) 5682 wersja ostateczna z dnia 3 sierpnia 2014 r. w sprawie niepodnoszenia zastrzeżeń wobec pomocy państwa SA.39250 (2014/N), zgłoszonej przez Portugalię i dotyczącej rozwiązania Banco Espírito Santo SA w zakresie, w jakim Komisja nakłada w nich na skarżącą obowiązek pokrywania wynagrodzenia i innych kosztów pełnomocnika, któremu zostało powierzone zadanie czuwania nad przestrzeganiem zobowiązań przyjętych przez Republikę Portugalską czy też punkty te mogą być interpretowane w ten sposób, że Komisja nakłada w nich na skarżącą taki obowiązek.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Postępowanie w przedmiocie złożonego przez Republikę Portugalską wniosku o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze interwenienta zostaje umorzone.

               3)

               Banco Espírito Santo, SA pokrywa swe koszty oraz te poniesione przez Komisję Europejską.

               4)

               Banco Espírito Santo, SA, Komisja Europejska i Republika Portugalska pokrywają swe koszty związane z wnioskiem o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze interwenienta.

      (1)  Dz.U. C 118 z 13.4.2015


title: Sprawa T-165/14: Skarga wniesiona w dniu 7 marca 2014 r. – ANKO przeciwko Komisji i REA

text:
               10.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/47

         Skarga wniesiona w dniu 7 marca 2014 r. – ANKO przeciwko Komisji i REA
   (Sprawa T-165/14)
   2014/C 175/65
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: ANKO Anonymos Etairia Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: adwokat V. Christianos)

      Strona pozwana: Komisja Europejska i Agencja Wykonawcza ds. Badań Naukowych (REA)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że zawieszenie zapłaty, narzucone i utrzymane w mocy przez REA, która działa z upoważnienia Komisji, dotyczące kwoty, którą Komisja jest nadal dłużna skarżącej w związku z jej udziałem w projekcie „Emergency Support System” (ESS), stanowi niewypełnienie obowiązków umownych ciążących na tej instytucji;

               —

               stwierdzenie, że kwota 125 253,82 EUR, której Komisja ciągle nie wypłaca skarżącej z tytułu jej udziału w projekcie ESS, stanowi wydatki kwalifikowalne, którą zatem Komisja powinna wypłacić ANKO;

               —

               stwierdzenie, że łączna kwota 216 172,68 EUR, którą Komisja już wypłaciła skarżącej z tytułu jej udziału w projekcie ESS, stanowi wydatki kwalifikowalne, oraz

               —

               obciążenie REA i Komisji kosztami poniesionymi przez skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga dotyczy odpowiedzialności REA i Komisji na podstawie art. 272 TFUE w związku z umową nr 217 951 mającą na celu wykonanie projektu ESS.
   Skarżąca utrzymuje głównie, że REA, działając z upoważnienia Komisji, zawiesiła zapłatę na rzecz ANKO, nie mając do tego prawa oraz z naruszeniem umowy w sprawie projektu ESS. Skarżąca podnosi także, że starając się zastosować metodę „ekstrapolacji”, Komisja zakwestionowała – bez podstawy prawnej oraz z naruszeniem umowy i mającego zastosowanie prawa – kwalifikowalność co do zasady wszystkich wydatków poniesionych przez ANKO w związku z projektem ESS.


title: Sprawa T-145/15: Skarga wniesiona w dniu 29 marca 2015 r. – Rumunia/Komisja Europejska

text:
               1.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/20

         Skarga wniesiona w dniu 29 marca 2015 r. – Rumunia/Komisja Europejska
   (Sprawa T-145/15)
   (2015/C 178/20)
   Język postępowania: rumuński

      Strony

      Strona skarżąca: Rumunia (przedstawiciele: R. Radu, V. Angelescu, R. Mangu, D. Bulancea, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie częściowej nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2015/103 z dnia 16 stycznia 2015 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW);

               —

               obciążenie pozwanej kosztami.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący nieprawidłowego wykorzystania uprawnienia Komisji Europejskiej do wyłączenia kwot z finansowania Unii Europejskiej.

                           —

                           Przez zastosowanie korekt finansowych ustanowionych w decyzji wykonawczej (UE) 2015/103, Komisja skorzystała ze swego uprawnienia w niewłaściwy sposób, naruszając art. 52 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008, a także wytyczne Komisji dotyczące stosowania korekt finansowych, które zostały określone w dokumencie Komisji nr VI/5330/97 z dnia 23 grudnia 1997 r. zatytułowanym „Wytyczne dotyczące obliczania skutków finansowych podczas przygotowania decyzji o rozliczeniu rachunków Sekcji Gwarancji EFOGR”.

                           —

                           Komisja zobowiązana była do ustalenia korekt opartych na wskazaniu kwot nienależnie wypłaconych przez Rumunię, a nie do stosowania stawek ryczałtowych, ze względu na to, że z jednej strony charakter sytuacji nie zmuszał do tego, i że z drugiej strony Rumunia udostępniła Komisji informacje konieczne do obliczenia korekt. W niniejszej sprawie nie można uznać, że niezbędny był nieproporcjonalny wysiłek Komisji w celu obliczenia korekt opartych na rzeczywistej utracie funduszy.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący niewystarczającego i niewłaściwego uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

                           —

                           Decyzja wykonawcza (UE) 2015/103 nie została uzasadniona w wystarczający i właściwy sposób, ze względu na to, że przy jej wydaniu Komisja nie wyjaśniła wystarczająco powodów, dla których postanowiła ona zastosować stawki ryczałtowe w odniesieniu do nieprawidłowości wykrytych podczas przeprowadzonej kontroli oraz nie uzasadniła we właściwy sposób, dlaczego powoływane przez Rumunię argumenty dotyczące możliwości zastosowania obliczonej korekty nie mogą zostać przyjęte i uwzględnione przy ustalaniu ostatecznej korekty.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności.

                           —

                           Zaskarżona decyzja jest sprzeczna z zasadą proporcjonalności ze względu na to, że zastosowanie stawek ryczałtowych do korekty w wysokości odpowiednio 10 % w odniesieniu do wydatków z roku składania wniosków 2009 i 5 % w odniesieniu do roku składania wniosków 2010 miało za skutek zawyżone oszacowanie utraty funduszy unijnych w następstwie nieprawidłowości wykrytych podczas przeprowadzonej kontroli, omawiane stopy nie uwzględniają ani charakteru i wagi naruszenia, ani ich skutków finansowych dla budżetu Unii.


title: Sprawa T-173/11: Skarga wniesiona w dniu 22 marca 2011 r. — Hesje przeciwko OHIM — Porsche (Carrera)

text:
               14.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/35

         Skarga wniesiona w dniu 22 marca 2011 r. — Hesje przeciwko OHIM — Porsche (Carrera)
   (Sprawa T-173/11)
   2011/C 145/59
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Kurt Hesse (Norymberga, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Krogmann)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Dr. Ing. h.c. F. Porsche AG (Stuttgart, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 11 stycznia 2011 r. w sprawie R 306/201-4 i oddalenie sprzeciwu wobec zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 5 723 432 z dnia 16 lutego 2007 r.;

               —

               tytułem żądania ewentualnego:

                           a)

                           stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie dotyczącym podobieństwa towarów i stwierdzenia czerpania nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy towarów oznaczonych znakami, na które powołano się w sprzeciwie, przez towary lub związane z nimi usługi oznaczone zgłoszonym znakiem towarowym, które jako akcesoria samochodowe są możliwe do stosowania zarówno w pojazdach mechanicznych, jak i poza nimi, i pochodzą z różnych rynków;

                           b)

                           stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie dotyczącym podobieństwa towarów i stwierdzenia czerpania nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy towarów oznaczonych znakami, na które powołano się w sprzeciwie, przez towary lub związane z nimi usługi oznaczone zgłoszonym znakiem towarowym, które z uwagi na swój charakter (sprzęt elektroniczny vis-a-vis pojazdy mechaniczne), przeznaczenie (rozrywka, słuchanie muzyki, wiadomości dotyczące ruchu) lub wykorzystanie nie wykazują żadnych istotnych punktów stycznych z towarami oznaczonymi wcześniejszymi znakami i nie mogą zostać uznane za komplementarne (czyli towary, między którymi istnieje związek tego rodzaju, że towary oznaczone zgłoszonym znakiem towarowym są nieodzowne lub istotne dla używania towarów oznaczonych znakami, na które powołano się w sprzeciwie) i są używane w sposób zupełnie od siebie niezależny;

                           c)

                           stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie dotyczącym podobieństwa towarów i stwierdzenia czerpania nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy przez sprzęt i urządzenia elektryczne lub elektroniczne oraz tworzone z nich instalacje (jak na przykład system nawigacji) z klasy 9 czy związane z nimi usługi, które to towary i usługi w szczególności są w równej mierze wykorzystywane do uzupełniającego wyposażenia pojazdów o dowolnej budowie i pochodzeniu, jak również pochodzą z różnych rynków.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „Carrera” dla towarów z klasy 9

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Dr. Ing. h.c. F. Porsche AG

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny krajowy i wspólnotowy znak towarowy „CARRERA” dla towarów z klasy 12

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uwzględnienie odwołania i odrzucenie zgłoszenia
   Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1), ponieważ w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd i nie ma miejsca czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego i renomy wcześniejszych znaków towarowych.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa T-25/10: Skarga wniesiona w dniu 27 stycznia 2010 r. — BASF Specialty Chemicals i BASF Lampertheim przeciwko Komisji

text:
               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/44

         Skarga wniesiona w dniu 27 stycznia 2010 r. — BASF Specialty Chemicals i BASF Lampertheim przeciwko Komisji
   (Sprawa T-25/10)
   2010/C 100/68
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: BASF Specialty Chemicals Holding GmbH (Bazylea, Szwajcaria), BASF Lampertheim GmbH (Lampertheim, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci F. Montag i T. Wilson)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 1 lit. q) i art. 1 ust. 2 lit. q) decyzji C (2009) 8682 wersja ostateczna z dnia 11 listopada 2009 r. (sprawa COMP/38.589 — stabilizatory termiczne) w odniesieniu do BASF Specialty Chemicals Holding GmbH, art. 1 ust. 1 lit. r) i art. 1 ust. 2 lit. r) tej decyzji w odniesieniu do BASF Lampertheim GmbH, a także art. 2 pkt 15 i 36 tej decyzji w odniesieniu do skarżących;

               —

               posiłkowo, odpowiednie obniżenie wysokości grzywien nałożonych na skarżące w art. 2 pkt 15 i 36 decyzji;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżące kwestionują decyzję Komisji C(2009) 8682 wersja ostateczna z dnia 11 listopada 2009 r. w sprawie COMP/38589 — stabilizatory termiczne. W zaskarżonej decyzji na skarżące i inne przedsiębiorstwa nałożono grzywny za naruszenie art. 81 WE oraz — od dnia 1 stycznia 1994 r. — art. 53 porozumienia EOG. Według Komisji skarżące były stronami szeregu porozumień bądź stosowały uzgodnione praktyki w sektorze stabilizatorów cynowych oraz w sektorze ESBO/estrów na terenie EOG. Wspomniane porozumienia i uzgodnione praktyki miały polegać na ustalaniu cen, podziale rynków w drodze ustalania limitów dostaw, podziale i przydzielaniu klientów, a także wymianie poufnych informacji gospodarczych, a w szczególności informacji o klientach, wielkości produkcji i dostaw.
   W uzasadnieniu skargi skarżące podnoszą trzy zarzuty.
   W pierwszej kolejności podnoszą one zarzut naruszenia art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 (1), twierdząc, że prawo strony pozwanej do nałożenia grzywien na skarżące uległo przedawnieniu. Wbrew twierdzeniom Komisji skarżące stoją na stanowisku, że zawarte w art. 25 ust. 6 rozporządzenia nr 1/2003 uregulowania dotyczące zawieszenia biegu przedawnienia nie mają zastosowania względem skarżących.
   W ramach zarzutu drugiego skarżące podnoszą, że zaskarżona decyzja sprzeciwia się art. 101 ust. 1 TFUE w związku z art. 23 ust. 2 rozporządzenia 1/2003, ponieważ naruszeń zarzucanych BASF Specialty Chemicals Holding GmbH nie można było przypisać tej spółce, wobec czego nie należało nakładać na nią grzywny za ich popełnienie. W związku z tym skarżące podnoszą także, iż wymierzając grzywnę wobec BASF Lampertheim GmbH, Komisja naruszyła art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003, gdyż przy ustalaniu wynoszącej 10 % górnej granicy grzywny w odniesieniu do okresu, w którym BASF Specialty Chemicals Holding GmbH nie ponosiła odpowiedzialności za naruszenie, powinna była uwzględnić jedynie całkowity obrót BASF Lampertheim GmbH.
   W ramach zarzutu trzeciego skarżące podnoszą wreszcie, że Komisja naruszyła art. 23 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 1/2003 w związku z wytycznymi w sprawie metody ustalania grzywien (2) przez to, że nie obniżyła wystarczająco nałożonych na skarżące grzywien. Skarżące twierdzą, iż Komisja powinna była w większym stopniu uwzględnić niewspółmiernie długi czas trwania postępowania oraz współpracę skarżących w ramach komunikatu w sprawie współpracy (3). Ponadto przy obniżaniu wysokości grzywny uwzględnić należało także aktywną współpracę skarżących wykraczającą poza zakres przewidziany w komunikacie w sprawie współpracy.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. L 1, s. 1).

      (2)  Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1/2003 (Dz.U. 2006, C 210, s. 2).

      (3)  Obwieszczenie Komisji w sprawie zwolnienia z grzywien oraz zmniejszania grzywien w przypadkach karteli (Dz.U. 2002, C 45, s. 3).


title: Sprawa F-112/13: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 29 kwietnia 2015 r. – Dimitriou/ENISA

text:
               15.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/51

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 29 kwietnia 2015 r. – Dimitriou/ENISA
   (Sprawa F-112/13) (1)

   (2015/C 198/70)
   Język postępowania: grecki
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 85 z 22.3.2014, s. 26.


title: Sprawa C-160/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varas Cíveis de Lisboa (Portugalia) w dniu 4 kwietnia 2014 r. – João Filipe Ferreira da Silva e Brito i in. przeciwko państwu portugalskiemu

text:
               10.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/30

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varas Cíveis de Lisboa (Portugalia) w dniu 4 kwietnia 2014 r. – João Filipe Ferreira da Silva e Brito i in. przeciwko państwu portugalskiemu
   (Sprawa C-160/14)
   2014/C 175/37
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Varas Cíveis de Lisboa.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: João Filipe Ferreira da Silva e Brito i in..

      Strona pozwana: Państwo portugalskie.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dyrektywa Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów (1), a w szczególności jej art. 1 ust. 1, powinna być interpretowana w ten sposób, że pojęcie „przejęcie przedsiębiorstwa” obejmuje sytuację, w której spółka działająca na rynku lotów czarterowych zostaje rozwiązana w wyniku decyzji jej większościowego akcjonariusza, który jest sam spółką czynnie działającą w sektorze lotnictwa, i w ramach likwidacji, spółka dominująca:

                           i)

                           wstępuje w sytuację rozwiązanej spółki w umowach wynajmu samolotów i obowiązujących umowach o loty czarterowe zawartych z agencjami turystycznymi;

                           ii)

                           prowadzi działalność wcześniej prowadzoną przez rozwiązaną spółkę;

                           iii)

                           ponownie przyjmuje pracowników wcześniej zatrudnionych w rozwiązanej spółce i powierza im identyczne zadania;

                           iv)

                           otrzymuje niewielkie wyposażenie rozwiązanej spółki?

               2)

               Czy art. 267 (dotychczasowy art. 234) powinien być interpretowany w ten sposób, że Supremo Tribunal de Justiça wobec okoliczności faktycznych opisanych powyżej, a także wobec faktu, że sady krajowe niższej instancji, które rozpatrywały sprawę, wydały sprzeczne orzeczenia, ma obowiązek wystąpienia z odesłaniem prejudycjalnym do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, przedstawiając pytanie dotyczące prawidłowej wykładni pojęcia „przejęcia przedsiębiorstwa” w rozumieniu art. 1 ust. 1 dyrektywy 2001/23/WE?

               3)

               Czy prawo wspólnotowe, a w szczególności zasady sformułowane przez Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich w wyroku w sprawie Köbler (2) dotyczące odpowiedzialności państwa za szkody wyrządzone jednostkom w związku z naruszeniem prawa wspólnotowego dokonanego przez sąd krajowy orzekający w ostatniej instancji, sprzeciwia się zastosowaniu przepisu krajowego, który wymaga jako podstawy wystąpienia z pozwem o odszkodowanie przeciwko państwu wcześniejszego uchylenia tego wyrządzającego szkodę orzeczenia?

      (1)  Dz.U. L 82, s. 16.

      (2)  C-224/01, EU: C:2003:513.


title: Sprawa C-551/13: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 18 grudnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Provinciale di Cagliari – Włochy) – Società Edilizia Turistica Alberghiera Residenziale (SETAR)/Comune di Quartu S. Elena (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 2008/98/WE — Artykuł 15 — Gospodarowanie odpadami — Możliwość samodzielnego przetwarzania odpadów przez ich wytwórcę — Krajowa ustawa transponująca, która została uchwalona, ale nie weszła jeszcze w życie — Upływ terminu transpozycji — Bezpośrednia skuteczność)

text:
               23.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/12

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 18 grudnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Provinciale di Cagliari – Włochy) – Società Edilizia Turistica Alberghiera Residenziale (SETAR)/Comune di Quartu S. Elena
   (Sprawa C-551/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2008/98/WE - Artykuł 15 - Gospodarowanie odpadami - Możliwość samodzielnego przetwarzania odpadów przez ich wytwórcę - Krajowa ustawa transponująca, która została uchwalona, ale nie weszła jeszcze w życie - Upływ terminu transpozycji - Bezpośrednia skuteczność))
   (2015/C 065/17)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Commissione Tributaria Provinciale di Cagliari

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Società Edilizia Turistica Alberghiera Residenziale (SETAR)

      Strona pozwana: Comune di Quartu S. Elena

      Sentencja

   Prawo Unii i dyrektywę 2008/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylającą niektóre dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak to, którego dotyczy postępowanie główne, które to uregulowanie transponuje przepis tej dyrektywy, ale jego wejście w życie jest uzależnione od przyjęcia późniejszego aktu krajowego, jeżeli to wejście w życie następuje po upływie terminu transpozycji ustalonego w tej dyrektywie.
   Artykuł 15 ust. 1 dyrektywy 2008/98 w związku z jej art. 4 i 13 należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie ustawodawstwu krajowemu, które nie przewiduje, by wytwórca odpadów lub ich posiadacz miał możliwość samodzielnego ich unieszkodliwiania, tak by był zwolniony z podatku komunalnego na unieszkodliwianie odpadów, o ile ustawodawstwo to odpowiada wymogom zasady proporcjonalności.

      (1)  Dz.U. C 377 z 21.12.2013.


title: Sprawa T-109/17: Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2017 r. – FCA US/EUIPO – Busbridge (VIPER)

text:
               18.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/42

         Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2017 r. – FCA US/EUIPO – Busbridge (VIPER)
   (Sprawa T-109/17)
   (2017/C 121/62)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: FCA US LLC (City of Auburn Hills, Michigan, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: C. Morcom, QC)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Robert Dennis Busbridge (Hookwood, Zjednoczone Królestwo)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „VIPER” – zgłoszenie nr 3 871 101

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 1 grudnia 2016 r. w sprawie R 554/2016-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie decyzji Wydziału Unieważnień oraz stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej, a także przekazanie wniosku R.D. Busbridge’a do Wydziału Unieważnień celem podjęcia właściwych działań;

               —

               zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów.

      Podniesione zarzuty

               —

               Izba Odwoławcza błędnie uznała, że R.D. Busbridge dowiódł używania znaku w odniesieniu do towarów objętych rejestracją w Zjednoczonym Królestwie (mianowicie dla „samochodów sportowych”);

               —

               Przedstawiony przez R.D. Busbridge’a dowód był całkowicie nieodpowiedni, aby dowieść, że używanie było „rzeczywiste”, tak jak tego wymaga art. 57 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawy C-376/05 i C-377/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniami z dnia  26 lipca 2005 r.  przez Bundesgerichtshof w sprawach A. Brünsteiner GmbH (C-376/05) i Autohaus Hilgert GmbH (C-377/05) przeciwko Bayerische Motorenwerke AG

text:
               14.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniami z dnia 26 lipca 2005 r. przez Bundesgerichtshof w sprawach A. Brünsteiner GmbH (C-376/05) i Autohaus Hilgert GmbH (C-377/05) przeciwko Bayerische Motorenwerke AG
   (Sprawy C-376/05 i C-377/05)
   (2006/C 10/18)
   Język postępowaia: niemiecki
   W dniu 12 października 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniami z dnia 26 lipca 2005 r. przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w sprawach A. Brünsteiner GmbH (C-376/05) i Autohaus Hilgert GmbH (C-377/05) przeciwko Bayerische Motorenwerke AG.
   Bundesgerichtshof zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy art. 5 ust. 3 zdanie pierwsze tiret pierwsze rozporządzenia Komisji (WE) nr 1475/95 (1) z dnia 28 czerwca 1995 r. w sprawie stosowania art. 85 ust. 3 Traktatu do niektórych kategorii porozumień dotyczących dystrybucji i serwisowania pojazdów silnikowych (zwanego dalej „rozporządzeniem (WE) nr 1475/95”) należy interpretować w ten sposób, że konieczność reorganizacji całości lub znacznej części sieci dystrybucyjnej i zależne od tego prawo dostawcy do wypowiedzenia umów z dystrybutorami swojej sieci z zachowaniem jednorocznego terminu wypowiedzenia może również wynikać z tego, że wraz z wejściem w życie rozporządzenia Komisji (WE) nr 1400/2002 (2) z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie stosowania art. 81 ust. 3 Traktatu do kategorii porozumień wertykalnych i praktyk uzgodnionych w sektorze motoryzacyjnym (zwanego dalej „rozporządzeniem (WE) nr 1400/2002”) niezbędne stały się gruntowne zmiany systemu dystrybucji stosowanego dotychczas przez dostawcę i jego dystrybutorów, który uwzględnia założenia rozporządzenia (WE) nr 1475/95 i został w nim objęty zwolnieniem?

               2)

               W przypadku odpowiedzi przeczącej na pierwsze pytanie:

                           Czy art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1400/2002 należy interpretować w ten sposób, że ograniczające konkurencję uzgodnienia zawarte w umowie z dystrybutorem sprzedaży pojazdów silnikowych, które zgodnie z tym rozporządzeniem stanowią ograniczenia podstawowe („czarne klauzule”), wyjątkowo nie doprowadziły do wygaśnięcia — w odniesieniu do wszystkich ograniczających konkurencję uzgodnień umowy — zwolnienia z zakazu ustanowionego w art. 81 ust. 1 WE w dniu 30 września 2003 r., tj. w momencie upływu jednorocznego terminu przejściowego przewidzianego w art. 10 rozporządzenia, jeżeli umowa ta została zawarta w czasie obowiązywania rozporządzenia (WE) nr 1475/95, sporządzona zgodnie w wymogami tego rozporządzenia i zwolniona przez to rozporządzenie?

                           Czy obowiązuje to jednak wtedy, gdy nieważność wszystkich postanowień umowy ograniczających konkurencję wynikająca z prawa wspólnotowego pociąga za sobą nieważność całkowitą umowy z dystrybutorem zgodnie z prawem krajowym?

      (1)  Dz.U. L 145, str. 25.

      (2)  Dz.U. L 203, str. 30.


title: Sprawa T-115/15: Skarga wniesiona w dniu 5 marca 2015 r. – Deza/ECHA

text:
               1.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/14

         Skarga wniesiona w dniu 5 marca 2015 r. – Deza/ECHA
   (Sprawa T-115/15)
   (2015/C 178/16)
   Język postępowania: czseski

      Strony

      Strona skarżąca: Deza, a.s. (Valašské Meziříčí, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat P. Dejl)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji dyrektora wykonawczego Europejskiej agencji Chemikaliów ED/108/2014 z dnia 12 grudnia 2014 r. uaktualniającej i uzupełniającej istniejący wpis substancji DEHP na kandydacką listę substancji do ewentualnego włączenia do załącznika XIV do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 (1);

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy oparty na twierdzeniu, że zaskarżona decyzja została wydana ultra vires
               Strona skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja jest ultra vires, ponieważ i) strona pozwana nie była uprawniona na podstawie rozporządzenia nr 1907/2006 do uaktualnienia, mocą tej decyzji, listy substancji do ewentualnego włączenia do załącznika XIV w rozumieniu art. 59 ust. 1 rozporządzenia, ii) zaskarżona decyzja została wydana po przeprowadzeniu przez stronę skarżącą podstępowania sprzecznego z art. 59 rozporządzenia nr 1907/2006 oraz iii) zaskarżona decyzja i przeprowadzone przez stronę skarżącą postępowanie prowadzące do jej przyjęcia stanowią obejście postępowania, które zostało przewidziane w tym celu przez Radę Unii Europejskiej i Parlament Europejski.

               2.

               Zarzut drugi oparty na twierdzeniu, że zaskarżona decyzja jest sprzeczna z zasadą pewności prawa
               Strona skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja narusza zasadę pewności prawa, ponieważ i) w decyzji tej wskazano, że ftalan bis(2-etyloheksylu) (DEHP) jest substancją zaburzająca czynność endokrynną, w sytuacji gdy prawo Unii nie zawiera definicji takiej substancji ani kryteriów jej identyfikacji i w sytuacji gdy taka definicja lub kryteria zostały ustalone przez Komisję Europejską na podstawie rozporządzeń i decyzji Rady i Parlamentu oraz ii) decyzję tę wydano w czasie, gdy było jeszcze w toku, choć na zaawansowanym etapie, postępowanie w sprawie udzielenia zezwolenia dla substancji DEHP zidentyfikowanej jako substancja szkodliwa dla rozrodczości na podstawie art. 57 lit. c) rozporządzenia nr 1907/2006.

               3.

               Zarzut trzeci oparty na twierdzeniu, że zaskarżona decyzja nie jest oparta na przekonujących i obiektywnych ustaleniach naukowych
               Strona skarżąca utrzymuje, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem, ponieważ nie jest oparta na przekonujących i obiektywnych ustaleniach naukowych, z których wynikałoby, że substancja DEHP spełnia wszystkie kryteria określone w art. 57 lit. f) rozporządzenia nr 1907/2006.

               4.

               Zarzut czwarty oparty na naruszeniu praw strony skarżącej i zasad wyrażonych w Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej
               Strona skarżąca podnosi, że w zaskarżonej decyzji i w postępowaniu przeprowadzonym przez stronę pozwaną w celu jej wydania naruszono prawa i zasady wyrażone w Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, a w szczególności zasadę pewności prawa, prawo do sprawiedliwego procesu oraz prawo do niezakłóconego korzystania z majątku.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. L 396, s. 1).


title: Sprawa T-360/15: Wyrok Sądu z dnia 8 września 2016 r. – Dr Vita/EUIPO (69) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego 69 — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               17.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/14

         Wyrok Sądu z dnia 8 września 2016 r. – Dr Vita/EUIPO (69)
   (Sprawa T-360/15) (1)

   ((Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego 69 - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   (2016/C 383/19)
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Dr Vita sp. z o.o. (Olsztyn, Polska) (przedstawiciel: D. Rzążewska, radca prawny)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 1 kwietnia 2015 r. (sprawa R 2513/2014-5), dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego 69 jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Dr Vita sp. z o.o. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 279 z 24.8.2015.


title: Sprawa T-627/13: Wyrok Sądu z dnia 2 października 2015 r. – The Tea Board/OHIM – Delta Lingerie (Darjeeling) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Graficzny znak towarowy Darjeeling — Wcześniejsze, słowny i graficzny, wspólnotowe znaki wspólne DARJEELING — Względne podstawy odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) oraz art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               23.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 389/40

         Wyrok Sądu z dnia 2 października 2015 r. – The Tea Board/OHIM – Delta Lingerie (Darjeeling)
   (Sprawa T-627/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Graficzny znak towarowy Darjeeling - Wcześniejsze, słowny i graficzny, wspólnotowe znaki wspólne DARJEELING - Względne podstawy odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) oraz art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 389/42)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: The Tea Board (Kalkuta, Indie) (przedstawiciele: adwokaci A. Nordemann i M. Maier)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: S. Palmero Cabezas, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Delta Lingerie (Cachan, Francja) (przedstawiciele: adwokaci G. Marchais i P. Martini-Berthon)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 września 2013 r. (sprawa R 1387/2012-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy The Tea Board a Delta Lingerie.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 11 września 2013 r. (sprawa R 1387/2012-2) w odniesieniu to towarów oznaczonych zgłoszonym znakiem towarowym i należących do klasy 25 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami, oraz „usług detalicznej sprzedaży bielizny osobistej damskiej i artykułów bieliźnianych damskich, perfum, wody toaletowej i kosmetyków, bielizny domowej i kąpielowej” oznaczonych zgłoszonym znakiem towarowym i należących do klasy 35 w rozumieniu wspomnianego porozumienia.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 45 z 15.2.2014.