title: Sprawa C-17/10: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 14 lutego 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský soud v Brně — Republika Czeska) — Toshiba Corporation i in. przeciwko Úřad pro ochranu hospodářské soutěže (Konkurencja — Kartel na terytorium państwa członkowskiego, który rozpoczął się przed przystąpieniem tego państwa do Unii Europejskiej — Kartel o zasięgu międzynarodowym wywierający skutki na terytorium Unii i Europejskiego Obszaru Ekonomicznego — Artykuły 81 WE i 53 porozumienia EOG — Postępowania w przedmiocie naruszenia dotyczące okresu przed datą przystąpienia i okresu po tej dacie oraz kary za to naruszenie — Grzywny — Rozgraniczenie pomiędzy kompetencjami Komisji a kompetencjami krajowych organów ochrony konkurencji — Nałożenie grzywien przez Komisję oraz krajowe organy ochrony konkurencji — Zasada ne bis in idem — Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 — Artykuł 3 ust. 1 i art. 11 ust. 6 — Konsekwencje przystąpienia nowego państwa członkowskiego do Unii)

text:
               31.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/3

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 14 lutego 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský soud v Brně — Republika Czeska) — Toshiba Corporation i in. przeciwko Úřad pro ochranu hospodářské soutěže
   (Sprawa C-17/10) (1)

   (Konkurencja - Kartel na terytorium państwa członkowskiego, który rozpoczął się przed przystąpieniem tego państwa do Unii Europejskiej - Kartel o zasięgu międzynarodowym wywierający skutki na terytorium Unii i Europejskiego Obszaru Ekonomicznego - Artykuły 81 WE i 53 porozumienia EOG - Postępowania w przedmiocie naruszenia dotyczące okresu przed datą przystąpienia i okresu po tej dacie oraz kary za to naruszenie - Grzywny - Rozgraniczenie pomiędzy kompetencjami Komisji a kompetencjami krajowych organów ochrony konkurencji - Nałożenie grzywien przez Komisję oraz krajowe organy ochrony konkurencji - Zasada ne bis in idem - Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 - Artykuł 3 ust. 1 i art. 11 ust. 6 - Konsekwencje przystąpienia nowego państwa członkowskiego do Unii)
   2012/C 98/04
   Język postępowania: czeski

      Sąd krajowy

   Krajský soud v Brně

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Toshiba Corporation, T&D Holding, dawniej Areva T&D Holding SA, Alstom Grid SAS, dawniej Areva T&D SAS, Alstom Grid AG, dawniej Areva T&D AG, Mitsubishi Electric Corp., Alstom, Fuji Electric Holdings Co. Ltd, Fuji Electric Systems Co. Ltd, Siemens Transmission & Distribution SA, Siemens AG Österreich, VA Tech Transmission & Distribution GmbH & Co. KEG, Siemens AG, Hitachi Ltd, Hitachi Europe Ltd, Japan AE Power Systems Corp., Nuova Magrini Galileo SpA

      Strona pozwana: Úřad pro ochranu hospodářské soutěže

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Krajský soud v Brně — Wykładnia art. 81 WE, art. 50 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (Dz.U. 2007, C 303, s. 1), rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. 2003, L 1, s. 1), a w szczególności jego art. 3 ust. 1 oraz art. 11 ust. 6, a także pkt 51 komunikatu Komisji w sprawie współpracy w ramach sieci organów ochrony konkurencji (Dz.U. 2004, C 101, s. 43) — Kartel na terytorium państwa członkowskiego, który rozpoczął się przed przystąpieniem tego państwa do Unii Europejskiej, a zakończył się już po tym przystąpieniu — Nałożenie grzywien przez Komisję i krajowy organ ochrony konkurencji — Przysługująca temu krajowemu organowi kompetencja do wymierzania kary za to samo zachowanie w odniesieniu do okresu poprzedzającego przystąpienie — Zasada non bis in idem

      Sentencja

               1)

               Wykładni postanowienia art. 81 WE i przepisu art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu należy dokonywać w ten sposób, że w ramach postępowania wszczętego po dniu 1 maja 2004 r. nie znajdują one zastosowania do kartelu, który przed tą datą wywarł skutki na terytorium państwa członkowskiego, które przystąpiło do Unii Europejskiej w dniu 1 maja 2004 r.

               2)

               Wszczęcie przez Komisję Europejską, na mocy rozdziału III rozporządzenia nr 1/2003, postępowania w przedmiocie kartelu nie pozbawia — zgodnie z art. 11 ust. 6 rozporządzenia nr 1/2003 w związku z art. 3 ust. 1 tego rozporządzenia — organu ochrony konkurencji danego państwa członkowskiego kompetencji w zakresie wymierzenia, na podstawie krajowego prawa konkurencji, kary z tytułu antykonkurencyjnych skutków, jakie kartel ten wywarł na terytorium tego państwa członkowskiego w okresie przed jego przystąpieniem do Unii Europejskiej.
               Nałożenie przez krajowy organ ochrony konkurencji danego państwa członkowskiego grzywien na przedsiębiorstwa uczestniczące w kartelu w celu wymierzenia kary z tytułu antykonkurencyjnych skutków, jakie kartel ten wywarł na jego terytorium przed przystąpieniem do Unii Europejskiej, nie jest sprzeczne z zasadą ne bis in idem w sytuacji, gdy celem grzywien nałożonych na członków tego kartelu na mocy decyzji Komisji, przyjętej przed wydaniem decyzji krajowego organu ochrony konkurencji, nie było wymierzenie kary z tytułu tych skutków.

      (1)  Dz.U. C 100 z 17.4.2010.


title: Sprawa C-323/07: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 10 kwietnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia — Włochy) — Termoraggi SpA przeciwko Comune di Monza (Zamówienia publiczne — Zamówienie publiczne na dostawę usług — Udzielenie zamówienia bez przeprowadzenia przetargu — Udzielenie przez jednostkę samorządu terytorialnego zamówienia przedsiębiorstwu, którego jest ona udziałowcem)

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/11

         Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 10 kwietnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia — Włochy) — Termoraggi SpA przeciwko Comune di Monza
   (Sprawa C-323/07) (1)

   (Zamówienia publiczne - Zamówienie publiczne na dostawę usług - Udzielenie zamówienia bez przeprowadzenia przetargu - Udzielenie przez jednostkę samorządu terytorialnego zamówienia przedsiębiorstwu, którego jest ona udziałowcem)
   (2008/C 171/19)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Termoraggi SpA

      Strona pozwana: Comune di Monza

      Pozostali uczestnicy: Acqua Gas Azienda Municipale (AGAM)
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia — Wykładnia art. 6 dyrektywy Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnosząca się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi (Dz.U. L 209, str. 1) — Zakres stosowania — Przepisy krajowe powierzające przedsiębiorstwu komunalnemu, z pominięciem postępowania przetargowego przewidzianego w dyrektywie, zarządzanie urządzeniami grzewczymi w budynkach gminy
   Sentencja
   Dyrektywa Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnosząca się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi oraz dyrektywa Rady 93/36/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. koordynująca procedury udzielania zamówień publicznych na dostawy nie mają zastosowania do zamówień udzielonych przez jednostkę samorządu terytorialnego osobie prawnej od niej odrębnej, gdy jednocześnie jednostka samorządu terytorialnego sprawuje nad tą osobą prawną kontrolę analogiczną do kontroli nad jej własnymi służbami i osoba ta wykonuje zasadniczą część swej działalności wraz z jednostką samorządową lub jednostkami samorządowymi, które są jej udziałowcami.

      (1)  Dz.U. C 235 z dnia 6.10.2007.


title: Sprawa T-118/13: Wyrok Sądu z dnia 22 czerwca 2016 r. – Whirlpool Europe/Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — Pomoc państwa — Urządzenia gospodarstwa domowego — Pomoc na restrukturyzację — Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym z zastrzeżeniem spełnienia określonych warunków — Decyzja wydana w wyniku stwierdzenia przez Sąd nieważności wcześniej wydanej decyzji dotyczącej tego samego postępowania — Brak indywidualnego oddziaływania — Brak istotnego wpływu na pozycję konkurencyjną — Niedopuszczalność)

text:
               1.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/26

         Wyrok Sądu z dnia 22 czerwca 2016 r. – Whirlpool Europe/Komisja
   (Sprawa T-118/13) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - Urządzenia gospodarstwa domowego - Pomoc na restrukturyzację - Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym z zastrzeżeniem spełnienia określonych warunków - Decyzja wydana w wyniku stwierdzenia przez Sąd nieważności wcześniej wydanej decyzji dotyczącej tego samego postępowania - Brak indywidualnego oddziaływania - Brak istotnego wpływu na pozycję konkurencyjną - Niedopuszczalność))
   (2016/C 279/38)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Whirlpool Europe BV (Breda, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci F. Wijckmans i H. Burez)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn, É. Gippini Fournier i P.J. Loewenthal, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Electrolux AB (Sztokholm, Szwecja) (przedstawiciele: adwokaci F. Wijckmans i H. Burez)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues, D. Colas i J. Bousin, pełnomocnicy) oraz Fagor France SA (Rueil- Malmaison, Francja) (przedstawiciele: adwokaci J. Derenne i A. Müller Rappard)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności, na podstawie art. 263 TFUE, decyzji Komisji 2013/283/UE z dnia 25 lipca 2012 r. w sprawie pomocy państwa SA.23839 (C 44/2007) udzielonej przez Francję na rzecz przedsiębiorstwa FagorBrandt (Dz.U. 2013, L 166, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Whirlpool Europe BV pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               3)

               Republika Francuska, Electrolux AB i Fagor France SA pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 141 z 18.5.2013.


title: Sprawa C-240/09: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 8 marca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Najvyšší súd Slovenskej republiky — Republika Słowacka) — Lesoochranárske zoskupenie VLK przeciwko Ministerstvo životného prostredia Slovenskej republiky (Środowisko naturalne — Konwencja z Aarhus — Udział społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostęp do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska — Bezpośrednia skuteczność)

text:
               30.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 130/4

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 8 marca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Najvyšší súd Slovenskej republiky — Republika Słowacka) — Lesoochranárske zoskupenie VLK przeciwko Ministerstvo životného prostredia Slovenskej republiky
   (Sprawa C-240/09) (1)

   (Środowisko naturalne - Konwencja z Aarhus - Udział społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostęp do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska - Bezpośrednia skuteczność)
   2011/C 130/07
   Język postępowania: słowacki

      Sąd krajowy

   Najvyšší súd Slovenskej republiky

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Lesoochranárske zoskupenie VLK

      Strona pozwana: Ministerstvo životného prostredia Slovenskej republiky

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Najvyšší súd Slovenskej republiky — Wykładnia art. 9 ust. 3 Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, zawartej w imieniu Wspólnoty Europejskiej decyzją Rady z dnia 17 lutego 2005 r. (Dz.U. L 124, s. 1, zwanej „konwencją z Aarhus”) — Bezpośrednia skuteczność tego przepisu — Wykładnia pojęcia „działania władz publicznych” — Objęcie lub nieobjęcie tym pojęciem decyzji organu publicznego, których niezgodność z prawem dotyczy oddziaływania na środowisko

      Sentencja

   Artykuł 9 ust. 3 konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, zatwierdzonej w imieniu Wspólnoty Europejskiej decyzją Rady 2005/370/WE z dnia 17 lutego 2005 r., jest pozbawiony bezpośredniej skuteczności na gruncie prawa Unii. Zadaniem sądu krajowego jest jednak dokonanie — w zakresie, w jakim jest to tylko możliwe — wykładni przepisów proceduralnych dotyczących przesłanek, które winny zostać spełnione, aby móc wszcząć postępowanie administracyjne lub sądowe zgodnie z celami art. 9 ust. 3 tejże konwencji, jak i z celem skutecznej ochrony sądowej uprawnień wynikających z prawa Unii, ażeby umożliwić organizacji zajmującej się ochroną środowiska takiej jak Lesoochranárske zoskupenie VLK zaskarżenie do sądu decyzji wydanej po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, które mogło być sprzeczne z unijnym prawem ochrony środowiska.

      (1)  Dz.U. C 233 z 26.9.2009.


title: Sprawa T-637/11: Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2011 r. — Euris Consult przeciwko Parlamentowi

text:
               4.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/41

         Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2011 r. — Euris Consult przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-637/11)
   2012/C 32/82
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Euris Consult Ltd (Floriana, Republika Malty) (przedstawiciel: F. Moyse, adwokat)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Dyrekcji Generalnej ds. Tłumaczeń Pisemnych Parlamentu Europejskiego, wydanej w ramach przetargu MT/2011/EU dotyczącego świadczenia usług w zakresie tłumaczeń pisemnych na język maltański, odrzucającą na etapie otwarcia ofertę złożoną przez skarżącą ze względu na niezachowanie poufności;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą;

               —

               orzeczenie, że strona skarżąca jest uprawniona do dochodzenia odszkodowania za szkody wyrządzone zaskarżoną decyzją.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący:

                           —

                           naruszenia art. 98 ust. 1 rozporządzenia finansowego, art. 143 przepisów wykonawczych i art. 2.4 zaproszenia do składania ofert MT/2011/EU, a więc zarzut niemożności stosowania przewidziany w art. 277 TFUE;

               2)

               Zarzut drugi dotyczący:

                           —

                           naruszenia zasady proporcjonalności;

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący:

                           —

                           naruszenia zasady równego traktowania;

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący:

                           —

                           naruszenia art. 41 karty praw podstawowych Unii Europejskiej przez to, że instytucja organizująca przetarg nie wysłuchała skarżącej przed wydaniem zaskarżonej decyzji;

               5)

               Zarzut piąty dotyczący:

                           —

                           braku wystarczającego uzasadnienia zaskarżonej decyzji.


title: Sprawa T-247/09: Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2009 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji

text:
               29.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/43

         Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2009 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji
   (Sprawa T-247/09)
   2009/C 205/79
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: N. Korogiannakis oraz M. Dermitzakis, lawyers)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o odrzuceniu oferty skarżącej przedstawionej w otwartym postępowaniu przetargowym AO 10186 na „Produkcję i rozpowszechnianie Suplementu do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej: witryna internetowa TED, płyty DVD-ROM z Dz.U. S oraz powiązane nośniki pozasieciowe i sieciowe” (Dz.U. 2009/S 2-001445), którą przekazano skarżącej pismem z dnia 7 kwietnia 2009 r. oraz wszystkich późniejszych decyzji Komisji w tym decyzji o udzieleniu zamówienia wybranemu oferentowi;

               —

               zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącej odszkodowania w wysokości 1 490 215,58 EUR za szkodę poniesioną przez skarżącą w związku z uczestnictwem w tym postępowaniu przetargowym;

               —

               obciążenie Komisji poniesionymi przez skarżącą kosztami postępowania i innymi kosztami oraz wydatkami związanymi z niniejszą skargą, nawet w wypadku jej oddalenia.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca domaga się stwierdzenia nieważności decyzji strony pozwanej w przedmiocie odrzucenia oferty złożonej przez skarżącą w otwartym postępowaniu przetargowym na usługi w zakresie produkcji i rozpowszechniania Suplementu do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej: witryna internetowa TED, płyty DVD-ROM z Dz.U. S oraz powiązane nośniki pozasieciowe i sieciowe (AO 10186) oraz w przedmiocie udzielenia zamówienia wybranemu oferentowi. Skarżąca ponadto domaga się naprawienia szkody, jaką poniosła wskutek procedury przetargowej.
   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi następujące zarzuty.
   Po pierwsze, skarżąca twierdzi, że pozwana popełniła szereg oczywistych błędów w ocenie jak też nie przedstawiała jej żadnego uzasadnienia ani wyjaśnień, naruszając rozporządzenie finansowe (1) oraz przepisy wykonawcze do niego jak też dyrektywę 2004/18 (2) oraz art. 253 WE. Twierdzi ona, że Komisja nigdy nie poinformowała skarżącej o zaletach wybranego oferenta do czego była zobowiązana, mimo wniosku skarżącej na piśmie. Zdaniem skarżącej motywy podane przez Komisję są nieprecyzyjne, bezpodstawne i pobieżne oraz nie stanowią racjonalnego uzasadnienia. Skarżąca twierdzi ponadto, że Komisja zmieniła następnie uzasadnienie zaskarżonej decyzji po tym, jak komisja przetargowa zbadała ponownie jej sprawozdanie i postanowiła usunąć uwagę dotyczącą wybranego oferenta.
   Po drugie, skarżąca twierdzi, że pozwana naruszyła art. 106 i art. 107 rozporządzenia finansowego oraz zasady przejrzystości i niedyskryminacji, gdyż nie wykluczyła oferentów powołujących się na prace wykonane w państwach niebędących członkami WTO i stronami porozumienia w sprawie zamówień rządowych; gdyby należało dopuścić taki udział skarżąca twierdzi, że Komisja powinna działać w słuszny, przejrzysty i niedyskryminujący sposób, wyjaśniając kryteria wyboru jakimi zamierza się posłużyć w celu wykluczenia niektórych przedsiębiorstw i dopuszczenia innych.
   Po trzecie, skarżąca twierdzi, że pozwana popełniła oczywiste błędy w ocenie w odniesieniu do oferty skarżącej w porównaniu z innymi oferentami oraz naruszyła obowiązek uzasadnienia w zakresie w jakim negatywne uwagi przedstawione przez komisję przetargową w odniesieniu do oferty skarżącej były nieprecyzyjne i bezpodstawne.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 248, s. 1)

      (2)  Dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, s. 114)


title: Sprawa C-472/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta domstolen (Szwecja) w dniu 20 października 2014 r. – Canadian Oil Company Sweden AB, Anders Rantén przeciwko Riksåklagaren

text:
               15.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 448/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta domstolen (Szwecja) w dniu 20 października 2014 r. – Canadian Oil Company Sweden AB, Anders Rantén przeciwko Riksåklagaren
   (Sprawa C-472/14)
   (2014/C 448/19)
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd odsyłający

   Högsta domstolen.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Canadian Oil Company Sweden AB, Anders Rantén.

      Strona pozwana: Riksåklagaren.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy sytuacja, w której osoba importująca w ramach prowadzenia działalności gospodarczej do Szwecji produkt chemiczny, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek zgłoszenia na podstawie rozporządzenia REACH (1), musi zgłosić go zgodnie ze szwedzkimi przepisami do Kemikalieinspektionen do rejestracji w szwedzkim rejestrze produktów jest sprzeczna z rozporządzeniem REACH?

               2)

               W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, czy ustanowiony w Szwecji obowiązek zgłoszenia jest sprzeczny z art. 34 TFUE, biorąc pod uwagę wyjątki wskazane w art. 36 TFUE?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. L 396, s. 1).


title: Sprawa T-589/11: Skarga wniesiona w dniu 17 listopada 2011 r. — Phonebook of the World przeciwko OHIM — Seat Pagine Gialle (PAGINE GIALLE)

text:
               4.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/28

         Skarga wniesiona w dniu 17 listopada 2011 r. — Phonebook of the World przeciwko OHIM — Seat Pagine Gialle (PAGINE GIALLE)
   (Sprawa T-589/11)
   2012/C 32/58
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Phonebook of the World (Paryż, Francja) (przedstawiciel: A.Bertrand, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Seat Pagine Gialle SpA (Mediolan, Włochy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 4 sierpnia 2011 r. w sprawie R 1541/2010-2;

               —

               unieważnienie praw z rejestracji wspólnotowego znaku towarowego „PIAGINE GIALLE” zarejestrowanego pod nr 161380 w klasach 16 i 35 przez Seat Pagine Gialle SpA; oraz

               —

               obciążenie pozwanego kosztami niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: słowny znak towarowy „PAGINE GIALLE” dla towarów i usług z klas 16 i 35 — wspólnotowy znak towarowy nr 161380

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Seat Pagine Gialle SpA

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: strona wnosząca o unieważnienie oparła swój wniosek o art. 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009, tj. że wspólnotowy znak towarowy został zarejestrowany z naruszeniem postanowień art. 7 ust. 1 lit. c) oraz d) rozporządzenia Rady(WE) nr 207/2009

      Decyzja Wydziału Unieważnień: oddalenie wniosku o unieważnienie

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 52 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 ust. 1 lit. b) –d) rozporządzenia Rady nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza nie zastosowała ogólnych zasad prawa wspólnotowego, a w szczególności zasad wyrażonych wyrokiem Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 marca 2006 r. w sprawie T-322/03 Telefon & Buch przeciwko OHIM — Herold Business Data (WEISSE SEITEN) (Zb. Orz. s. II -835I oraz nie wzięła pod uwagę własnych ustaleń, co do tego że słowa „PAGINE GIALLE” są dla włoskich odbiorców pozbawione wszelkiego charakteru odróżniającego.


title: Sprawa F-37/15: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 19 listopada 2015 r. – van der Spree/Komisja (Służba publiczna — Wynagrodzenie — Zakończenie służby — Artykuł 6 ust. 1 załącznika VII do regulaminu pracowniczego — Dodatek na ponowne zagospodarowanie w stawce podstawowej dwóch miesięcznych wynagrodzeń podstawowych — Zmiana miejsca zamieszkania przez skarżącego — Miejsce zamieszkania córki skarżącego — Dowód)

text:
               11.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/36

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 19 listopada 2015 r. – van der Spree/Komisja
   (Sprawa F-37/15) (1)

   ((Służba publiczna - Wynagrodzenie - Zakończenie służby - Artykuł 6 ust. 1 załącznika VII do regulaminu pracowniczego - Dodatek na ponowne zagospodarowanie w stawce podstawowej dwóch miesięcznych wynagrodzeń podstawowych - Zmiana miejsca zamieszkania przez skarżącego - Miejsce zamieszkania córki skarżącego - Dowód))
   (2016/C 007/47)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Daniel van der Spree (Eischoll, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat C. Mourato)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i T. S. Bohr, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji oddalającej wniosek skarżącego o wypłacenie mu dodatku na ponowne zagospodarowanie w podwójnej wysokości w następstwie jego przeprowadzki do Szwajcarii.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Daniel van der Spree pokrywa własne koszty postępowania i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 178 z 1.6.2015, s. 26.


title: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie C-335/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii (Uchybienie zobowiązaniom państwa — Dyrektywa 2000/43/WE — Brak transpozycji w przewidzianym terminie)

text:
               9.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/5

      WYROK TRYBUNAŁU

   (piąta izba)
   z dnia 4 maja 2005 r.
   w sprawie C-335/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa - Dyrektywa 2000/43/WE - Brak transpozycji w przewidzianym terminie)
   (2005/C 171/10)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-335/04 Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: D. Martin i H. Kreppel) przeciwko Republice Austrii (pełnomocnik: E. Riedl) mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 30 lipca 2004 r., Trybunał (piąta izba), w składzie: R. Silva de Lapuerta, prezes izby, P. Kūris i J. Klučka (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: P. Léger, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 4 maja 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Nie ustanawiając w przewidzianym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 2000/43/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. wprowadzającej w życie zasadę równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne, Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2.

               Republika Austrii zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 239 z 25.9.2004


20150731042616992015/C 270/443072015TC27020150817PL01PLINFO_JUDICIAL20150605353621Sprawa T-307/15: Skarga wniesiona w dniu 5 czerwca 2015 r. – 1&1 Telecom/Komisja
 ---documentbreak--- C2702015PL3510120150605PL0044351362Skarga wniesiona w dniu 5 czerwca 2015 r. – 1&1 Telecom/Komisja
   (Sprawa T-307/15)2015/C 270/44Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: 1&1 Telecom GmbH (Montabaur, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J. Murach, J. Schmidt i R. Klotz oraz P. Alexiadis, Solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej C(2014) 4443 wydanej w dniu 2 lipca 2014 r. w sprawie nr COMP/M.7018 – Telefónica Deutschland/E-Plus (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”) uznającej za zgodną ze wspólnym rynkiem oraz z funkcjonowaniem porozumienia o EOG koncentrację Telefónica Deutschland Holding AG z EPlus Mobilfunk GmbH & Co. KG pod warunkiem spełnienia przez Telefónicę zobowiązań określonych w załącznikach do tej decyzji oraz

            —

            obciążenie Komisji jej własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

            1.

            Zarzut pierwszy dotyczący tego, że przy ustalaniu, czy koncentracja stanowi źródło znaczącego utrudnienia skutecznej konkurencji (zwanego dalej „SIEC”), Komisja naruszyła istotne wymogi proceduralne ze względu na brak uzasadnienia w tym ciążący na niej obowiązek staranności i popełniła oczywisty błąd w stosowaniu przepisów UE w dziedzinie kontroli koncentracji w stosunku do:

                     —

                     nieprzeprowadzenia analizy wertykalnych skutków koncentracji;

                     —

                     niewystarczającego uzasadnienia na poparcie twierdzenia, w myśl którego nie wymaga rozstrzygnięcia kwestia, czy koncentracja stanowi źródło SIEC na rynku hurtowym dostępu i rozpoczynania połączeń w Niemczech; oraz

                     —

                     niewystarczającego uzasadnienia w odniesieniu do wniosków dotyczących skutków horyzontalnych na rynku hurtowym dostępu i rozpoczynania połączeń oraz na rynku usług detalicznych telefonii ruchomej w Niemczech.

            2.

            Zarzut drugi dotyczący poważnego naruszenia prawa przez Komisję i popełnienia przez nią oczywistych błędów w ocenie w zakresie, w jakim Komisja:

                     —

                     zaakceptowała zaproponowane przez Telefónicę ostatecznie zobowiązania;

                     —

                     stwierdziła, że te ostateczne zobowiązania w pełni zaradzą SIEC; oraz

                     —

                     zatwierdziła koncentrację pod warunkiem wykonania przez Telefónicę ostatecznych zobowiązań.

            3.

            Zarzut trzeci dotyczący nadużycia władzy przez Komisję poprzez wzięcie pod uwagę względów politycznych bez związku z konkurencją zamiast realizacji celów traktatów i rozporządzenia UE w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw (
                  1
               ) w zakresie konkurencji.

      (
         1
      )	Rozporządzenie Rady (WE) nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (rozporządzenie WE w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw) (Dz.U. L 24, s. 1).


title: Sprawa T-562/08: Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2014 r. – Repsol Lubricantes y Especialidades i in./Komisja (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek wosków parafinowych — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Ustalanie cen i podział rynków — Dowód istnienia kartelu — Czas trwania naruszenia — Wytyczne z 2006 r. w sprawie metody ustalania grzywien — Równość traktowania — Domniemanie niewinności — Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia — Odpowiedzialność spółki dominującej za naruszenia reguł konkurencji popełnione przez jej spółki zależne — Decydujący wpływ wywierany przez spółkę dominującą — Domniemanie mające zastosowanie w przypadku posiadania przez spółkę dominującą 100 % kapitału spółek zależnych)

text:
               9.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/40

         Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2014 r. – Repsol Lubricantes y Especialidades i in./Komisja
   (Sprawa T-562/08) (1)

   ((Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek wosków parafinowych - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Ustalanie cen i podział rynków - Dowód istnienia kartelu - Czas trwania naruszenia - Wytyczne z 2006 r. w sprawie metody ustalania grzywien - Równość traktowania - Domniemanie niewinności - Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia - Odpowiedzialność spółki dominującej za naruszenia reguł konkurencji popełnione przez jej spółki zależne - Decydujący wpływ wywierany przez spółkę dominującą - Domniemanie mające zastosowanie w przypadku posiadania przez spółkę dominującą 100 % kapitału spółek zależnych))
   (2015/C 046/48)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Repsol Lubricantes y Especialidades, SA, dawniej Repsol Lubricantes YPF y Especialidades, SA (Madryt, Hiszpania); Repsol Petróleo, SA (Madryt); oraz Repsol, SA, dawniej Repsol YPF, SA (Madryt) (przedstawiciele: J. M. Jiménez-Laiglesia Oñate, J. Jiménez-Laiglesia Oñate i S. Rivero Mena, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre, F. Castilla Contreras i C. Urraca Caviedes, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Komisji C(2008) 5476 wersja ostateczna z dnia 1 października 2008 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 81 [WE] oraz w art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/39.181 – Woski do świec), jak również żądanie obniżenia kwoty grzywny nałożonej na skarżące.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Repsol Lubricantes y Especialidades, SA, Repsol Petróleo, SA i Repsol, SA pokrywają własne koszty, jak również te poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 44 z 21.2.2009.


title: Sprawa C-488/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Debreceni Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 31 października 2012 r. — Sándor Nagy przeciwko Hajdú-Bihar Megyei Kormányhivatal

text:
               16.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Debreceni Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 31 października 2012 r. — Sándor Nagy przeciwko Hajdú-Bihar Megyei Kormányhivatal
   (Sprawa C-488/12)
   2013/C 79/04
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Debreceni Munkaügyi Bíróság.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca/powodowa/wnosząca odwołanie: Sándor Nagy.

      Strona pozwana, Druga strona postępowania: Hajdú-Bihar Megyei Kormányhivatal.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 30 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że przepis ten zmierza jedynie do zagwarantowania możliwości uzyskania ochrony prawnej wobec nieuzasadnionych (unjustified) i bezprawnych zwolnień z pracy?

               2)

               Czy rzeczony przepis oznacza, że dokonując zwolnienia pracodawca jest zobowiązany powiadomić pracownika na piśmie o powodach zwolnienia, a do takiego zwolnienia nie może dojść w sposób nieuzasadniony (unjustified)?

               3)

               Czy brak poinformowania o przyczynach powoduje sam w sobie bezprawność zwolnienia, czy też pracodawca może wskazać powody później w trakcie ewentualnego postępowania dotyczącego stosunku pracy?


title: Sprawa T-792/14 P: Wyrok Sądu z dnia 17 marca 2016 r. – Vanhalewyn/ESDZ (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Wynagrodzenie — Personel ESDZ zatrudniony w państwie trzecim — Uchylenie dodatku ze względu na warunki życia wobec personelu zatrudnionego na Mauritiusie — Brak wydania OPW do art. 10 załącznika X do regulaminu pracowniczego)

text:
               2.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/37

         Wyrok Sądu z dnia 17 marca 2016 r. – Vanhalewyn/ESDZ
   (Sprawa T-792/14 P) (1)

   ((Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Wynagrodzenie - Personel ESDZ zatrudniony w państwie trzecim - Uchylenie dodatku ze względu na warunki życia wobec personelu zatrudnionego na Mauritiusie - Brak wydania OPW do art. 10 załącznika X do regulaminu pracowniczego))
   (2016/C 156/48)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Eric Vanhalewyn (Grand Baie, Mauritius) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

      Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ) (przedstawiciele: S. Marquardt i M. Silva, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 25 września 2014 r., Osorio i in./ESDZ (F-101/13, Zb.Orz.SP, EU:F:2014:223)

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 25 września 2014 r., Osorio i in./ESDZ (F-101/13) zostaje uchylony w zakresie, w jakim oddala skargę wniesioną przez Erica Vanhalewyna.

               2)

               Stwierdza się nieważność decyzji dyrektora generalnego ds. administracyjnych Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ) z dnia 19 grudnia 2012 r., w sprawie poddaniu rewizji wysokości dodatku ze względu na warunki życia (ICV) wypłacanego pracownikom zatrudnionym w państwach trzecich w zakresie, w jakim uchyla ICV przewidziany w art. 10 załącznika X do Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej wobec urzędników i pracowników zatrudnionych na Mauritiusie.

               3)

               ESDZ zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 46 z 9.2.2015.


title: Sprawa T-371/11: Wyrok Sądu z dnia 16 października 2012 r. — Monier Roofing Components przeciwko OHIM (CLIMA COMFORT) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego CLIMA COMFORT — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Arykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Prawo do bycia wysłuchanym — Artykuł 75 zdanie drugie rozporządzenia nr 207/2009 — Badanie stanu faktycznego z urzędu — Artykuł 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009)

text:
               24.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 366/33

         Wyrok Sądu z dnia 16 października 2012 r. — Monier Roofing Components przeciwko OHIM (CLIMA COMFORT)
   (Sprawa T-371/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego CLIMA COMFORT - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Arykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Prawo do bycia wysłuchanym - Artykuł 75 zdanie drugie rozporządzenia nr 207/2009 - Badanie stanu faktycznego z urzędu - Artykuł 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009)
   2012/C 366/65
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Monier Roofing Components GmbH (Oberursel, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat F. Ekey)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Pohlmann, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 28 kwietnia 2011 r. (sprawa R 2026/2010-1) dotyczącą rejestracji jako wspólnotowego znaku towarowego oznaczenia słownego CLIMA COMFORT.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Monier Roofing Components GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 269 z 10.9.2011.


title: Sprawa T-367/11: Postanowienie Sądu z dnia 21 października 2013 r. — Lyder Enterprises przeciwko CPVO — Liner Plants (1993) (SOUTHERN SPLENDOUR) (Odmiany roślin — Wniosek o przyznanie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin dla odmiany SOUTHERN SPLENDOUR — Sprzeciwy — Oddalenie wniosku przez izbę odwoławczą CPVO — Kompetencje CPVO — Przeprowadzanie dowodów — Skarga częściowo oczywiście niedopuszczalna i częściowo oczywiście pozbawiona podstawy prawnej)

text:
               7.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 359/11

         Postanowienie Sądu z dnia 21 października 2013 r. — Lyder Enterprises przeciwko CPVO — Liner Plants (1993) (SOUTHERN SPLENDOUR)
   (Sprawa T-367/11) (1)

   (Odmiany roślin - Wniosek o przyznanie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin dla odmiany SOUTHERN SPLENDOUR - Sprzeciwy - Oddalenie wniosku przez izbę odwoławczą CPVO - Kompetencje CPVO - Przeprowadzanie dowodów - Skarga częściowo oczywiście niedopuszczalna i częściowo oczywiście pozbawiona podstawy prawnej)
   2013/C 359/20
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Lyder Enterprises Ltd (Auckland, Nowa Zelandia) (przedstawiciel: G.J. Pickering, solicitor)

      Strona pozwana: Wspólnotowy Urząd Ochrony Odmian Roślin (CPVO) (przedstawiciele: adwokaci A. von Mühlendahl i H. Hartwig)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą CPVO była również, interwenient przed Sądem: Liner Plants (1993) Ltd (Waitakere, Nowa Zelandia) (przedstawiciel: adwokat P. Jonker)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Izby Odwoławczej CPVO z dnia 4 maja 2011 r. (sprawa A 7/2010) dotyczącą wniosku o przyznanie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin dla odmiany SOUTHERN SPLENDOUR.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Lyder Enterprises Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 282 z 24.9.2011.


title: Sprawa T-27/05: Skarga wniesiona w dniu 14 stycznia 2005 r. przez Carmelę Lo Giudice przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               2.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/40

         Skarga wniesiona w dniu 14 stycznia 2005 r. przez Carmelę Lo Giudice przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-27/05)
   (2005/C 82/71)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 14 stycznia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Carmeli Lo Giudice, zamieszkałej w Strombeek-Bever (Belgia), reprezentowanej przez adwokatów Frédérica Frabettiego i Gillesa Bounéou'a, z adresem do doręczeń w Luksemburgu przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               1.

               uchylenie oceny pracownika za rok 2003 (okres od dnia 01.01.2003 r. do dnia 31.12.2003 r.);

               2.

               alternatywnie, uchylenie decyzji końcowej z dnia 4 maja 2004 r. w sprawie sprawozdanie z przebiegu kariery (SPK) skarżącej za okres od dnia 1 stycznia 2003 r. do dnia 31 grudnia 2003 r.;

               3.

               orzeczenie o kosztach i obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca, urzędniczka Komisji przebywała w okresie od dnia 1 grudnia 2003 r. do dnia 5 maja 2004 r. na zwolnieniu lekarskim. W tym okresie Komisja sporządziła sprawozdanie z przebiegu kariery bez udziału skarżącej.
   Na poparcie swojej skargi, skarżąca podnosi, iż stworzenie, w ramach nowego systemu sporządzania sprawozdania z przebiegu kariery, formularzy informatycznych wypełnianych bezpośrednio na ekranie i archiwizowanych w systemie informatycznym kadr jest równoznaczne z prowadzdeniem akt równoległych, co narusza art. 26 regulaminu pracowniczego.
   Skarżąca podnosi ponadto, iż całkowita brak jej udziału przy sporządzaniu sprawozdania narusza art. 43 regulaminu, Postanowienia ogólne w sprawie stosowania tego artykułu, jak również zasadę dobrej administracji, niedyskryminacji i zakazu postępowania w sposób arbitralny. W tym samym kontekście skarżąca powołuje się na nadużycie władzy, brak uzasadnienia oraz naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań i zasady „Patere legem quam ipse fecisti”, a także obowiązku dbałości o dobro urzędnika.


title: Sprawa C-516/06 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 27 września 2006 r. w sprawie T-153/04 Ferriere Nord SpA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 20 grudnia 2006 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich

text:
               24.2.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/14

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 27 września 2006 r. w sprawie T-153/04 Ferriere Nord SpA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 20 grudnia 2006 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-516/06 P)
   (2007/C 42/23)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: V. di Bucci i F. Amato, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Ferriere Nord SpA
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim Sąd orzekł w nim, że skarga w sprawie stwierdzenia nieważności pisma Komisji z dnia 5 lutego 2004 r. i telefaksu Komisji z dnia 13 kwietnia 2003 r. wniesiona przez Ferriere Nord jest dopuszczalna,

               —

               orzeczenie, że skarga w sprawie stwierdzenia nieważności innych spornych aktów wniesiona w pierwszej instancji przez spółkę Ferriere Nord jest niedopuszczalna i odrzucenie jej,

               —

               obciążenie spółki Ferriere Nord wszystkimi kosztami postępowania poniesionymi w obu instancjach.

         Zarzuty i główne argumenty
   W zakresie, w jakim w Sąd Pierwszej Instancji orzekł w wyroku z dnia 27 września 2006 r. w sprawie T-153/04 Ferriere Nord S.p.A przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, że skarga wniesiona w pierwszej instancji jest dopuszczalna, naruszył on art. 230 ust. 1 w związku z art. 249 WE, jeśli chodzi o wykładnię pojęcia aktu zaskarżalnego. Ten wyrok nie zawiera uzasadnienia lub zawiera błędne uzasadnienie i jest wadliwy ze względu na brak właściwości Sądu.
   Sąd nie wykazał, że zaskarżalne akty miały wiążące skutki prawne, naruszające interes prawny skarżącej w pierwszej instancji i tym samym wpływające w znaczącym zakresie na jej sytuację prawną. Sąd ponadto błędnie oparł swój wniosek dotyczący dopuszczalności na również niewykazanym założeniu bezprawności aktów zaskarżonych w pierwszej instancji. Wreszcie Sąd przekroczył kompetencje, które przyznaje mu traktat.


               17.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/1

         Decyzje podjęte przez Trybunał na zgromadzeniu ogólnym w dniu 16 maja 2006 r.
   (2006/C 143/03)
   Na zgromadzeniu w dniu 16 maja 2006 r. Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich podjął decyzję o przydzieleniu A. Tizzana do izb trzeciej i szóstej.
   W konsekwencji skład trzeciej i szóstej izby przedstawia się następująco:
   Trzecia izba
   A. Rosas, prezes izby
   J. Malenovský, J.-P. Puissochet, S. von Bahr, A. Tizzano, A. Borg Barthet, U. Lõhmus i A. Ó Caoimh.
   Szósta izba
   J. Malenovský, prezes izby
   J.-P. Puissochet, S. von Bahr, A. Tizzano, A. Borg Barthet, U. Lõhmus i A. Ó Caoimh.


title: Sprawa C-160/16: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 2 marca 2017 r. – Komisja Europejska/Republika Grecka (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Polityka energetyczna — Charakterystyka energetyczna budynków — Dyrektywa 2010/31/UE — Artykuł 5 ust. 2 — Sprawozdanie dotyczące poziomu optymalnego pod względem kosztów)

text:
               18.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/8

         Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 2 marca 2017 r. – Komisja Europejska/Republika Grecka
   (Sprawa C-160/16) (1)

   ((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Polityka energetyczna - Charakterystyka energetyczna budynków - Dyrektywa 2010/31/UE - Artykuł 5 ust. 2 - Sprawozdanie dotyczące poziomu optymalnego pod względem kosztów))
   (2017/C 121/11)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Zavvos i K. Talabér-Ritz, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Grecka (przedstawiciel: N. Dafniou, pełnomocnik)

      Sentencja

               1)

               Republika Grecka, nie przedłożywszy sprawozdania dotyczącego optymalnego pod względem kosztów poziomu przewidzianego w art. 5 ust. 2 akapit drugi dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/31/UE z dnia 19 maja 2010 r. w sprawie charakterystyki energetycznej budynków, które to sprawozdanie powinno być sporządzone zgodnie z przepisami rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 244/2012 z dnia 16 stycznia 2012 r. uzupełniającego dyrektywę 2010/31 i ustanawiającego ramy metodologii porównawczej do celów obliczania optymalnego pod względem kosztów poziomu wymagań minimalnych dotyczących charakterystyki energetycznej budynków i elementów budynków, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie art. 5 ust. 2 dyrektywy 2010/31.

               2)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 251 z 11.7.2016.


title: Sprawa C-492/12: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 19 września 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État — Francja) — Conseil national de l'ordre des médecins przeciwko Ministre de l’Enseignement supérieur et de la Recherche, Ministre des Affaires sociales et de la Santé (Swobodny przepływ osób — Swoboda przedsiębiorczości — Swoboda świadczenia usług — Dyrektywa 2005/36/WE — Uznawanie kwalifikacji zawodowych — Zawód dentysty — Osobność i odmienność od zawodu lekarza medycyny — Wspólne kształcenie)

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/36

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 19 września 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État — Francja) — Conseil national de l'ordre des médecins przeciwko Ministre de l’Enseignement supérieur et de la Recherche, Ministre des Affaires sociales et de la Santé
   (Sprawa C-492/12) (1)

   (Swobodny przepływ osób - Swoboda przedsiębiorczości - Swoboda świadczenia usług - Dyrektywa 2005/36/WE - Uznawanie kwalifikacji zawodowych - Zawód dentysty - Osobność i odmienność od zawodu lekarza medycyny - Wspólne kształcenie)
   2013/C 344/62
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil d’État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Conseil national de l’ordre des médecins

      Strona pozwana: Ministre de l’Enseignement supérieur et de la Recherche, Ministre des Affaires sociales et de la Santé

      przy udziale: Conseil national de l’ordre des chirurgiens-dentistes

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Conseil d’État (Francja) — Wykładnia art. 36 dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (Dz.U. L 255, s. 22) — Osobność i odmienność zawodu lekarza dentysty w stosunku do zawodu lekarza medycyny — Dopuszczalność przepisów krajowych ustanawiających wspólny kierunek studiów dla studentów medycyny i dentystyki — Dopuszczalność przepisów prowadzących do wykonywania tej samej specjalności przez lekarzy i dentystów

      Sentencja

               1)

                           a)

                           Dyrektywę 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych, zmienioną rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1137/2008 z dnia 22 października 2008 r., należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie zorganizowaniu przez państwo członkowskie programu kształcenia specjalistycznego — zarówno w dziedzinie medycyny, jak i w dziedzinie lekarsko-dentystycznej — którego nazwa nie odpowiada nazwom wymienionym w odniesieniu do tego państwa członkowskiego w załączniku V do wspomnianej dyrektywy. Takie kształcenie specjalistyczne może być dostępne zarówno dla osób, które ukończyły wyłącznie kształcenie medyczne na podstawowym poziomie, jak i dla osób, które ukończyły jedynie studia w ramach podstawowego kształcenia lekarsko-dentystycznego i uzyskały stosowne potwierdzenie.

                           b)

                           Do sądu krajowego należy sprawdzenie:

                                       —

                                       czy wspomniane kształcenie specjalistyczne w zakresie, w jakim nie spełnia wymogów określonych w art. 24 i 34 wspomnianej dyrektywy w odniesieniu do kształcenia medycznego na podstawowym poziomie i podstawowego kształcenia lekarsko-dentystycznego, nie prowadzi do nadania tytułu lekarza posiadającego podstawowy poziom wykształcenia medycznego lub nadania tytułu lekarza dentysty z podstawowym wykształceniem lekarsko-dentystycznym; oraz

                                       —

                                       czy tytuł nadawany w następstwie ukończenia wspomnianego kształcenia specjalistycznego nie uprawnia do wykonywania zawodu lekarza medycyny lub lekarza dentysty na podstawowym poziomie przez osoby nieposiadające tytułu, odpowiednio, lekarza posiadającego podstawowy poziom wykształcenia medycznego lub lekarza dentysty z podstawowym wykształceniem lekarsko-dentystycznym.

               2)

               Dyrektywę 2005/36, zmienioną rozporządzeniem nr 1137/2008, należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie temu, by przedmioty medyczne stanowiły część kształcenia specjalistycznego w dziedzinie lekarsko-dentystycznej.

      (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2013.


title: Sprawa T-304/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 lipca 2008 r. — Reber przeciwko OHIM — Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli (Mozart) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia — Słowny wspólnotowy znak towarowy Mozart — Przedmiot sporu — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Obowiązek uzasadnienia — Uzasadnione oczekiwania — Równość traktowania — Zasada legalności — Artykuł 7 ust. 1 lit. c), art. 51 ust. 1 lit. a), art. 73 zdanie pierwsze i art. 74 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/48

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 lipca 2008 r. — Reber przeciwko OHIM — Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli (Mozart)
   (Sprawa T-304/06) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia - Słowny wspólnotowy znak towarowy Mozart - Przedmiot sporu - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Obowiązek uzasadnienia - Uzasadnione oczekiwania - Równość traktowania - Zasada legalności - Artykuł 7 ust. 1 lit. c), art. 51 ust. 1 lit. a), art. 73 zdanie pierwsze i art. 74 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2008/C 209/84)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Paul Reber GmbH & Co. KG (Bad Reichenhall, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat O. Spuhler)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli AG (Kilchberg, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci R. Lange i G. Hild)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 września 2006 r. (sprawa R 97/2005-2), dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia między Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli AG a Paul Reber GmbH & Co. KG.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Paul Reber GmbH & Co. KG pokrywa koszty własne oraz poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHM).

               3)

               Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli AG pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 326 z 30.12.2006.


title: Sprawa C-255/02: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia  21 lutego 2006 r.  (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym VAT and Duties Tribunal, London) — Halifax plc, Leeds Permanent Development Services Ltd, Country Wide Property Investments Ltd przeciwko Commissioners of Customs & Excise (Szósta dyrektywa VAT — Artykuł 2 ust. 1, art. 4 ust. 1 i 2, art. 5 ust. 1 i art. 6 ust. 1 — Działalność gospodarcza — Dostawa towarów — Świadczenie usług — Nadużycia — Transakcje, których jedynym celem jest uzyskanie korzyści podatkowej)

text:
               3.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/1

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 21 lutego 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym VAT and Duties Tribunal, London) — Halifax plc, Leeds Permanent Development Services Ltd, Country Wide Property Investments Ltd przeciwko Commissioners of Customs & Excise
   (Sprawa C-255/02) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Artykuł 2 ust. 1, art. 4 ust. 1 i 2, art. 5 ust. 1 i art. 6 ust. 1 - Działalność gospodarcza - Dostawa towarów - Świadczenie usług - Nadużycia - Transakcje, których jedynym celem jest uzyskanie korzyści podatkowej)
   (2006/C 131/01)
   Język postępowania: angielski
   Sąd krajowy
   VAT and Duties Tribunal, London
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Halifax plc, Leeds Permanent Development Services Ltd, Country Wide Property Investments Ltd

      Strona pozwana: Commissioners of Customs & Excise
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — VAT and Duties Tribunal, London — Wykładnia dyrektywy 77/388/EWG: Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych—wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, str. 1) — Transakcje, których jedynym celem jest uzyskanie korzyści podatkowej — Transakcje niemające niezależnego celu gospodarczego
   Sentencja

               1)

               Transakcje, takie jak transakcje w sprawie przed sądem krajowym, stanowią dostawę towarów lub świadczenie usług oraz działalność gospodarczą w rozumieniu art. 2 pkt 1, art. 4 ust. 1 i 2, art. 5 ust. 1 i art. 6 ust. 1 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej dyrektywą Rady 95/7/WE z dnia 10 kwietnia 1995 r., jeżeli spełniają one obiektywne kryteria, na których opierają się te pojęcia, nawet jeśli zostały dokonane wyłącznie w celu uzyskania korzyści podatkowej i nie mają żadnego innego celu gospodarczego.

               2)

               Szósta dyrektywa powinna być interpretowana w ten sposób, iż sprzeciwia się ona prawu podatnika do odliczenia podatku od wartości dodanej, jeżeli transakcje, z których wynika to prawo, stanowią nadużycie.
               Dla stwierdzenia istnienia nadużycia wymagane jest po pierwsze, aby dane transakcje, pomimo iż spełniają formalne przesłanki przewidziane w odpowiednich przepisach szóstej dyrektywy i ustawodawstwa krajowego transponującego tę dyrektywę, skutkowały uzyskaniem korzyści podatkowej, której przyznanie byłoby sprzeczne z celem tych przepisów. Po drugie, z ogółu obiektywnych okoliczności powinno również wynikać, iż zasadniczym celem tych transakcji jest uzyskanie korzyści podatkowej

               3)

               Jeżeli stwierdzono istnienie nadużycia, to przeprowadzone transakcje powinny zostać przedefiniowane w taki sposób, aby odtworzyć sytuację, która istniałaby, gdyby nie dokonano transakcji stanowiących nadużycie.

      (1)  Dz.U. C 233 z 28.09.2002 r.


title: Sprawa T-400/16: Skarga wniesiona w dniu 27 lipca 2016 r. – Maximum Play/EUIPO (MAXPLAY)

text:
               10.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/11

         Skarga wniesiona w dniu 27 lipca 2016 r. – Maximum Play/EUIPO (MAXPLAY)
   (Sprawa T-400/16)
   (2016/C 371/13)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Maximum Play, Inc. (San Francisco, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat M. Graf)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „MAXPLAY” – zgłoszenie nr 14 047 963

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 maja 2016 r. w sprawie R 2273/2015-4

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) oraz art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Nieuwzględnienie w sposób prawidłowy wcześniejszego unijnego znaku towarowego oraz krajowych rejestracji i zgłoszeń.


title: Sprawa T-177/08: Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2008 r. — Schräder przeciwko CPVO — Hansson (Sumost 01)

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/45

         Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2008 r. — Schräder przeciwko CPVO — Hansson (Sumost 01)
   (Sprawa T-177/08)
   (2008/C 171/85)
   Język skargi: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Ralf Schräder (Lüdinghausen, Niemcy) (przedstawiciele: T. Leidereiter i W.-A. Schmidt, adwokaci)

      Strona pozwana: Wspólnotowy Urząd Odmian Roślin

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Jørn Hansson (Søndersø, Dania)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Izby Odwoławczej pozwanego z dnia 9 grudnia 2007 r. (sprawa A 005/2007)

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wspólnotowe prawo do ochrony odmian roślin, którego dotyczy wniosek: prawo obejmujące odmianę „Sumost 01” (wniosek nr 2001/1758)

      Posiadacz: skarżący

      Wspólnotowe prawo do ochrony odmian roślin, na które powołano się w sprzeciwie: prawo obejmujące odmianę „Lemon Sympony”

      Posiadacz: Jørn Hansson

      Zaskarżona do Izby Odwoławczej decyzja Wspólnotowego Urzędu Odmian Roślin: odrzucenie wniosku o wspólnotową ochronę odmian roślin

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania
   Podniesione zarzuty:

               —

               naruszenie art. 59 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1239/95 (1) z uwagi na to, iż skarżący nie został prawidłowo wezwany na rozprawę;

               —

               naruszenie art. 75 rozporządzenia nr 2100/94 (2) z uwagi na to, iż zaskarżona decyzja została oparta na podstawach i dowodach w odniesieniu do których skarżący nie miał możliwości wypowiedzenia się;

               —

               naruszenie art. 81 ust. 2 w związku z art. 48 rozporządzenia nr 2100/94 z uwagi na zarzucaną stronniczość pracownika pozwanego, którego wypowiedzi zostały uwzględnione przy wydawaniu decyzji;

               —

               naruszenie art. 60 rozporządzenia nr 1239/95 z uwagi na brak wydania urzędowej decyzji w przedmiocie środka dowodowego w postaci wysłuchania pracownika pozwanego;

               —

               naruszenie art. 62 rozporządzenia nr 2100/94 z uwagi na niewystarczającą i błędną ocenę stanu faktycznego w odniesieniu do charakteru odróżniającego;

               —

               naruszenie art. 48 rozporządzenia nr 2100/94 z uwagi na zarzucaną stronniczość jednego z członków Izby Odwoławczej.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1239/95 z dnia 31 maja 1995 r. ustanawiające zasady wykonawcze stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2100/94 w odniesieniu do postępowania przed Wspólnotowym Urzędem Odmian Roślin (Dz.U. L 121, str. 37).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) NR 2100/94 z dnia 27 lipca 1994 r. w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin (Dz.U. Dz 227, str. 1).


               9.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/20

         Skarga wniesiona w dniu 17 listopada 2016 r. przez DB Schenker przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA
   (Sprawa E-14/11 COSTS)
   (2017/C 73/10)
   Skarga przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 17 listopada 2016 r. przez spółki Schenker North AB, Schenker Privpak AB oraz Schenker Privpak AS (zwane łącznie „DB Schenker”), reprezentowane przez Jona Midthjella z Advokatfirmaet Midthjell AS, Grev Wedels plass 5, NO-0151 Oslo, Norwegia.
   Strona skarżąca występuje do Trybunału o wydanie następującego orzeczenia:

               1.

               Całkowitą kwotę kosztów pozostających do zapłaty przez Urząd Nadzoru EFTA na rzecz Schenker North AB, Schenker Privpak AB i Schenker Privpak AS określa się na 183 951 EUR.

               2.

               Do kwoty tej dolicza się odsetki za opóźnienie w płatności za okres począwszy od dnia doręczenia stronom niniejszego orzeczenia do dnia rzeczywistej zapłaty. Stopę odsetek, którą należy zastosować, oblicza się według stopy stosowanej przez Europejski Bank Centralny do podstawowych operacji refinansujących obowiązującej pierwszego dnia kalendarzowego miesiąca, w którym przypada termin płatności, powiększonej o trzy i pół punktu procentowego.

         Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Strony skarżące, zwane łącznie „DB Schenker”, prowadzą działalność gospodarczą na lądzie, na morzu oraz w zakresie transportu kolejowego w Norwegii, Szwecji i Danii. DB Schenker był stroną skarżącą w sprawie E-14/11 przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA przed Trybunałem EFTA.

               —

               Zgodnie z art. 70 ust. 1 Regulaminu Trybunału EFTA:

                  „W razie sporu dotyczącego kosztów podlegających zwrotowi Trybunał, na wniosek zainteresowanej strony i po zapoznaniu się z uwagami strony przeciwnej, wydaje orzeczenie”.

               —

               W swoim orzeczeniu w sprawie E-14/11 Trybunał EFTA obciążył Urząd Nadzoru EFTA kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.


title: Sprawa T-198/06: Skarga wniesiona w dniu 21 lipca 2006 r. — Rathscheck Schiefer und Dach-Systeme i in. przeciwko Komisji

text:
               30.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/8

         Skarga wniesiona w dniu 21 lipca 2006 r. — Rathscheck Schiefer und Dach-Systeme i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-198/06)
   (2006/C 237/16)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Rathscheck Schiefer und Dach-Systeme i in. (Mayen, Niemcy), Nikolaus Theis Nachf. Böger GmbH (Bundenbach, Niemcy) i I. B. Rathscheck Söhne KG Moselschiefer-Bergwerke (Mayen, Niemcy) (Przedstawiciel: T. Risse, Rechtsanwältin)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji Komisji z dnia 8 marca 2006 r. w sprawie pomocy państwa nr C 31/2004 (ex NN 53/2004) przyznanej przez Niemcy na rzecz Magog Schiefergruben GmbH & Co. KG

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżące kwestionują art. 1 decyzji Komisji C (2006) 641wersja ostateczna z dnia 8 marca 2006 r., w której Komisja uznała, że pomoc państwa przyznana przez Niemcy na rzecz Schiefergruben Magog GmbH & Co. KG, będącej konkurentem skarżących, jest częściowo zgodna ze wspólnym rynkiem na mocy art. 87 ust. 3 lit. c) WE.
   Skarżące wzięły udział w formalnym postępowaniu wyjaśniającym Komisji.
   Na poparcie swojej skargi skarżące podniosły naruszenie rozporządzenia Komisji (WE) nr 70/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy państwa dla małych i średnich przedsiębiorstw (Dz.U. L 10, str. 33), zmienionego przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 364/2004 z dnia 25 lutego 2004 r.(Dz.U. L 63, str. 22).
   Skarżące uważają także, że warunkiem kwalifikacji pomocy na podstawie art. 5a i 5 b rozporządzenia nr 70/2001 jest wprowadzenie dzięki pomocy nowego procesu produkcyjnego, który stanowi przedkonkurencyjny rozwój. Podnoszą one, że w niniejszym przypadku nie miało to miejsca, ponieważ prototyp, na który została przyznana pomoc, nie był innowacyjny.
   Poza tym skarżące opierają swoją skargę tym, że nie zostały również spełnione warunki kwalifikacji pomocy określone w art. 4 rozporządzenia nr 70/2001. Ma to natomiast miejsce wtedy, gdy proces produkcyjny, na który pomoc została przyznana, został zasadniczo zmieniony w stosunku do dotychczasowego procesu produkcyjnego. Ten warunek nie został tu spełniony, ponieważ proces pracy w ramach procesu produkcyjnego pozostał identyczny.


title: Sprawa T-294/06: Skarga wniesiona w dniu 28 października 2006 r. — Nordmilch przeciwko OHIM (Vitality)

text:
               16.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 310/23

         Skarga wniesiona w dniu 28 października 2006 r. — Nordmilch przeciwko OHIM (Vitality)
   (Sprawa T-294/06)
   (2006/C 310/45)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Nordmilch eG (Zeven, Niemcy) (przedstawiciel: R. Schneider, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 9 sierpnia 2006 r. w sprawie R 746/2004-4 w części dotyczącej oddalenia odwołania skarżącej,

               —

               obciążenie OHIM własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „Vitality” dla towarów i usług z klas 29, 30, 32, 33 i 43 (zgłoszenie nr 2 835 684)

      Decyzja eksperta: Częściowe odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Względna podstawa odmowy rejestracji określona w art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1) nie stoi na przeszkodzie rejestracji, ponieważ zgłoszony znak towarowy w łatwy sposób umożliwi właściwemu kręgowi odbiorców rozpoznać poprzez ten znak towarowy pochodzenie oznaczonych towarów i odróżnić je od towarów pochodzących z innych przedsiębiorstw.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1).


title: Sprawa T-607/11: Postanowienie Sądu z dnia 7 marca 2013 r. — Henkel i Henkel France przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Wniosek francuskiego organu ochrony konkurencji o przekazanie mu pewnych zawartych w aktach Komisji dokumentów dotyczących postępowania z zakresu ochrony konkurencji w przedmiocie europejskiego rynku producentów detergentów dla gospodarstw domowych — Wykorzystanie w postępowaniu krajowym w przedmiocie sektora proszków do prania we Francji — Utrata interesu prawnego — Umorzenie postępowania — Niedopuszczalność)

text:
               4.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/20

         Postanowienie Sądu z dnia 7 marca 2013 r. — Henkel i Henkel France przeciwko Komisji
   (Sprawa T-607/11) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Wniosek francuskiego organu ochrony konkurencji o przekazanie mu pewnych zawartych w aktach Komisji dokumentów dotyczących postępowania z zakresu ochrony konkurencji w przedmiocie europejskiego rynku producentów detergentów dla gospodarstw domowych - Wykorzystanie w postępowaniu krajowym w przedmiocie sektora proszków do prania we Francji - Utrata interesu prawnego - Umorzenie postępowania - Niedopuszczalność)
   2013/C 129/40
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Henkel AG & Co. KGaA (Düsseldorf, Niemcy) i Henkel France (Boulogne-Billancourt, Francja) (przedstawiciele: adwokaci R. Polley, T. Kuhn, F. Brunet i É. Paroche)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: N. Khan i P.J. Van Nuffel, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Królestwo Danii (przedstawiciel: C. Vang, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji zawartej rzekomo w piśmie Komisji z dnia 30 września 2011 r. (sprawa COMP/39.579 — Detergenty dla gospodarstw domowych) oddalającej wniesiony przez francuski organ ochrony konkurencji wniosek o przekazanie mu dla potrzeb toczącego się przed nim postępowania w sprawie 09/007 F dotyczącej francuskiego sektora detergentów pewnych dokumentów zgromadzonych w sprawie COMP/39.579 oraz, po drugie, żądanie nakazania przez Sąd, aby Komisja zezwoliła skarżącym na powołanie się na przedmiotowe dokumenty w postępowaniu przed francuskim organem ochrony konkurencji i aby powzięła wszelkie inne niezbędne środki.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie żądania pierwszego skargi dotyczącego stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Europejskiej zawartej rzekomo w piśmie z dnia 30 września 2011 r. skierowanym do Autorité de la concurrence (francuskiego organu ochrony konkurencji) zostaje umorzone.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje odrzucona.

               3)

               Postępowanie w przedmiocie wniosku Unilever PLC i Unilever NV o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze interwenientów zostaje umorzone.

               4)

               Skarżące, Henkel AG & Co. KGaA i Henkel France, ponoszą własne koszty oraz pokrywają koszty poniesione przez Komisję, w tym koszty związane z postępowaniem w przedmiocie środka tymczasowego w sprawie T-607/11 R. Królestwo Danii ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 25 z 28.1.2012.


title: Sprawa T-95/16: Skarga wniesiona w dniu 1 marca 2016 r. – Aydin/EUIPO – Kaporal France (ROYAL & CAPORAL)

text:
               2.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/52

         Skarga wniesiona w dniu 1 marca 2016 r. – Aydin/EUIPO – Kaporal France (ROYAL & CAPORAL)
   (Sprawa T-95/16)
   (2016/C 156/70)
   Język skargi: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Savas Aydin (Pantin, Francja) (przedstawiciel: adwokat F. Watrin)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Kaporal France (Marsylia, Francja)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „ROYAL & CAPORAL” – zgłoszenie nr 12 587 663

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 grudnia 2015 r. w sprawie R 867/2015-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               nakazanie EUIPO rejestracji znaku towarowego ROYAL & CAPORAL (zgłoszenie nr 12 587 663)

               —

               obciążenie przegranych stron kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;


title: Sprawa T-234/14: Skarga wniesiona w dniu 11 kwietnia 2014 r. – Mammoet Salvage przeciwko Komisji

text:
               16.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/37

         Skarga wniesiona w dniu 11 kwietnia 2014 r. – Mammoet Salvage przeciwko Komisji
   (Sprawa T-234/14)
   2014/C 184/59
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Mammoet Salvage BV (Rotterdam, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci P. Kuypers i A. Schadd)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               tytułem żądania głównego: stwierdzenie, że Unia Europejska lub Komisja Europejska dopuściły się zaniechania;

               —

               posiłkowo: zasądzenie od Unii Europejskiej lub Komisji Europejskiej należnych kwot;

               —

               posiłkowo: zasądzenie od Unii Europejskiej lub Komisji Europejskiej odszkodowania na rzecz skarżącej;

               —

               w odniesieniu do każdego z tych żądań: zawieszenie postępowania na podstawie art. 77 regulaminu postępowania przed Sądem na okres 3 miesięcy do czasu uzyskania przez skarżącą wyroku w postępowaniu arbitrażowym;

               —

               obciążenie Unii Europejskiej lub Komisji Europejskiej kosztami postępowania, łącznie z kosztami pozasądowymi.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca wygrała w 2010 r. przetarg w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju na usunięcie 74 wraków statków położonych w porcie w Mauretanii. Za sfinansowanie umowy zawartej pomiędzy Mauretanią i skarżącą poręczył w imieniu Komisji Europejskiej ambasador i przewodniczący Delegacji Unii Europejskiej w Mauretanii. W wyniku tego poręczenia strona pozwana nie stała się stroną umowy, lecz przejęła na siebie zobowiązanie do zapłaty wynagrodzenia za wykonane prace.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący zaniechania strony pozwanej
               Umowa zawarta pomiędzy stroną skarżącą i Mauretanią zawiera postanowienie, w myśl którego zobowiązania Unii Europejskiej w przedmiocie zapłaty wygasają najpóźniej 18 miesięcy po upływie okresu wykonywania umowy. W dniu 4 grudnia 2013 r. strona skarżąca wystąpiła do Mauretanii i do Delegacji Unii Europejskiej z wnioskiem o przedłużenie tego terminu. Strona pozwana dopuściła się zaniechania nie nadając biegu temu wnioskowi.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący udzielenia przez Komisję Europejską poręczenia co do sfinansowania umowy
               Strona skarżąca jest zdania, że prace zostały wykonane i wnosi do Sądu o zasądzenie od strony pozwanej zapłaty niezapłaconych rachunków, tzn. do zapłaty niezapłaconych kwot należnych skarżącej z tytułu wykonanych przez nią prac.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący pozaumownej odpowiedzialności Unii Europejskiej
               Jeżeli Sąd byłby zdania, że termin na dokonanie zapłaty przez Unię Europejską upłynął, skarżąca wnosi do Sądu o zasądzenie na jej rzecz od pozwanej odszkodowania w wysokości kwot wynikających z niezapłaconych rachunków.
               Ponadto skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie, że pozwana działała względem niej bezprawnie, zatrudniając biegłych, którzy spowodowali szkodę powodującą powstanie odpowiedzialności pozaumownej.


title: Sprawa T-379/09: Wyrok Sądu z dnia 13 września 2012 r. Włochy przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Zwolnienie z podatku akcyzowego od oleju opałowego stosowanego do ogrzewania szklarni — Decyzja uznająca system pomocy za niezgodny ze wspólnym rynkiem i nakazujący odzyskanie udzielonej pomocy — Obowiązek uzasadnienia — Selektywny charakter środka — Wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi — Naruszenie konkurencji — Dyrektywa 92/81/EWG — Dyrektywa 2003/96/WE — Wspólnotowe ramy pomocy państwa na rzecz ochrony środowiska)

text:
               20.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/7

         Wyrok Sądu z dnia 13 września 2012 r. Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-379/09) (1)

   (Pomoc państwa - Zwolnienie z podatku akcyzowego od oleju opałowego stosowanego do ogrzewania szklarni - Decyzja uznająca system pomocy za niezgodny ze wspólnym rynkiem i nakazujący odzyskanie udzielonej pomocy - Obowiązek uzasadnienia - Selektywny charakter środka - Wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi - Naruszenie konkurencji - Dyrektywa 92/81/EWG - Dyrektywa 2003/96/WE - Wspólnotowe ramy pomocy państwa na rzecz ochrony środowiska)
   2012/C 319/10
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: F. Arena, G. Palmieri i F. Varrone, avvocati dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Stromsky i D. Grespan, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2009/944/WE z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie pomocy państwa C 6/04 (ex NN 70/01) i C 5/05 (ex NN 71/04) przyznanej przez Włochy na rzecz prowadzących uprawy szklarniowe (zwolnienie z podatku akcyzowego od oleju opałowego stosowanego do ogrzewania szklarni) (Dz.U. L 327, s. 6).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 282 z 21.11.2009


title: Sprawa C-396/04: Skarga wniesiona dnia 20 września 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii

text:
               6.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 273/21

         Skarga wniesiona dnia 20 września 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii
   (Sprawa C-396/04)
   (2004/C 273/39)
   Dnia 20 września 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Republice Finlandii sporządzona przez Komisję Wspólnot Europejskich reprezentowaną przez M. Huttunena i K. Simonssona, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1.

               stwierdzenie, że Republika Finlandii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążyły na mocy dyrektywy 2001/96/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 grudnia 2001r. ustanawiającej zharmonizowane wymagania i procedury dotyczące bezpieczeństwa załadunku i wyładunku na masowcach (1), poprzez brak przyjęcia przepisów niezbędnych do wprowadzenia w życie tej dyrektywy, a w każdym razie poprzez brak powiadomienia Komisji o tych przepisach, i

               2.

               obciążenie Republiki Finlandii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji niniejszej dyrektywy upłynął dnia 5 sierpnia 2003 r.

      (1)  Dz.U. L 13 z dnia 16 stycznia 2002, str. 9.


title: Sprawa F-43/13: Skarga wniesiona w dniu 8 maja 2013 r. — ZZ i in. przeciwko EBI

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/61

         Skarga wniesiona w dniu 8 maja 2013 r. — ZZ i in. przeciwko EBI
   (Sprawa F-43/13)
   2013/C 207/106
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ i in. (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

      Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny

      Przedmiot i opis sporu

   Po pierwsze stwierdzenie nieważności decyzji zawartych w rozliczeniach wynagrodzenia za miesiąc luty 2013 r., określających coroczną waloryzację wynagrodzeń na poziomie 1,8 % za rok 2013 oraz stwierdzenie nieważności późniejszych rozliczeń wynagrodzeń. Po drugie, związane z pierwszym żądaniem, żądanie zasądzenia od instytucji zapłaty odszkodowania i zadośćuczynienia za podnoszone przez skarżących szkody i krzywdy

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji zawartej w rozliczeniach wynagrodzenia skarżących za miesiąc luty 2013 r., określającej coroczną waloryzację wynagrodzeń na poziomie 1,8 % za rok 2013, i, w związku z tym, stwierdzenie nieważności podobnych decyzji zawartych w późniejszych rozliczeniach wynagrodzenia

               —

               w niezbędnym zakresie, stwierdzenie nieważności dwóch pism informacyjnych, które pozwana zaadresowała do skarżących w dniach 5 i 15 lutego 2013 r.;

               —

               zasądzenie od pozwanego zapłaty na rzecz każdego ze skarżących, tytułem naprawienia szkody (i) niewypłaconej kwoty wynagrodzenia, odpowiadającej wynikowi zastosowania corocznej waloryzacji za rok 2013, bądź podwyżki wynagrodzenia w wysokości 1,8 % za okres od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia 31 grudnia 2013 r.; (ii) niewypłaconej kwoty wynagrodzenia będącej konsekwencją zastosowania corocznej waloryzacji w wysokości 1,8 % za rok 2013 do kwot wynagrodzenia, które zostaną wypłacone począwszy od stycznia 2014 r.; (iii) odsetek za zwłokę od niewypłaconych kwot należnego wynagrodzenia do momentu całkowitego wypłacenia należnych kwot, przy czym stawkę odsetek za zwłokę należy obliczyć w oparciu o stawkę odsetek stosowanych przez Europejski Bank Centralny dla głównych operacji refinansowania, obowiązujących w odnośnym okresie, podwyższonych o trzy punkty i (iv) odszkodowania z tytułu utraty siły nabywczej, przy czym tymczasowo wartość tej szkody dla każdego skarżącego zostaje określona jako 30 000 EUR;

               —

               zasądzenie od pozwanego zapłaty na rzecz każdego ze skarżących 1 000 EUR tytułem zadośćuczynienia doznanej przez nich krzywdzie;

               —

               obciążenie EBI kosztami postępowania.


title: Sprawa C-367/04 P: Postanowienie Trybunału (czwarta izba) z dnia  21 lutego 2006 r.  — Deutsche Post AG, DHL Express (Italy) Srl, wcześniej: DHL International Srl przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, Republice Włoskiej, Poste Italiane SpA (Odwołanie — Pomoc przyznana przez władze włoskie na rzecz Poste Italiane)

text:
               1.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 154/2

         Postanowienie Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 lutego 2006 r. — Deutsche Post AG, DHL Express (Italy) Srl, wcześniej: DHL International Srl przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, Republice Włoskiej, Poste Italiane SpA
   (Sprawa C-367/04 P) (1)

   (Odwołanie - Pomoc przyznana przez władze włoskie na rzecz Poste Italiane)
   (2006/C 154/03)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Deutsche Post AG, DHL Express (Italy) Srl, wcześniej: DHL International S.r.l. (Przedstawiciele: J. Sedemund i T. Lübbig, avocats)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: V. Kreuschitz i M. Niejahr, pełnomocnicy, Republika Włoska (przedstawiciele: I. Brugaglia, pełnomocnik i D. Del Gazo, avocat), Poste Italiane SpA (przedstawiciele: A. Sandulli, Fratini i B. O'Connor, avocats)
   Przedmiot
   Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (druga izba w składzie powiększonym) z dnia 27 maja 2004 r. w sprawie T-358/02 Deutsche Post i DHL International przeciwko Komisji, w którym skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2002/782/WE z dnia 12 marca 2002 r. w sprawie pomocy państwa przyznanej przez Włochy na rzecz Poste Italiane SpA (wcześniej Poste Italiane) została odrzucona jako niedopuszczalna.
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Deutsche Post AG i DHL Express (Italy) Srl, wcześniej DHL International Srl, zostają obciążone kosztami postępowania.

               3)

               Republika Włoska ponosi swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 284 z 20. 11. 2004 r.


title: Sprawa C-475/12: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 30 kwietnia 2014 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (dawniej Fővárosi Bíróság) – Węgry] – UPC DTH Sàrl przeciwko Nemzeti Média- és Hírközlési Hatóság Elnökhelyettese (Sektor telekomunikacji — Sieci i usługi łączności elektronicznej — Swoboda świadczenia usług — Artykuł 56 TFUE — Dyrektywa 2002/21/WE — Transgraniczne świadczenie usługi w postaci pakietu programów radiowo-telewizyjnych — Warunkowy dostęp — Kompetencja krajowych organów regulacyjnych — Rejestracja — Obowiązek ustanowienia zakładu)

text:
               24.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/3

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 30 kwietnia 2014 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (dawniej Fővárosi Bíróság) – Węgry] – UPC DTH Sàrl przeciwko Nemzeti Média- és Hírközlési Hatóság Elnökhelyettese
   (Sprawa C-475/12) (1)

   ((Sektor telekomunikacji - Sieci i usługi łączności elektronicznej - Swoboda świadczenia usług - Artykuł 56 TFUE - Dyrektywa 2002/21/WE - Transgraniczne świadczenie usługi w postaci pakietu programów radiowo-telewizyjnych - Warunkowy dostęp - Kompetencja krajowych organów regulacyjnych - Rejestracja - Obowiązek ustanowienia zakładu))
   2014/C 194/04
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Fővárosi Törvényszék (dawniej Fővárosi Bíróság)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: UPC DTH Sàrl

      Strona pozwana: Nemzeti Média- és Hírközlési Hatóság Elnökhelyettese

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Fővárosi Törvényszék (dawniej Fővárosi Bíróság) – Wykładnia art. 56 TFUE i art. 2 lit. c) dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa) (Dz.U. L 108, s. 33), zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/140/WE z dnia 25 listopada 2009 r. zmieniającą dyrektywy 2002/21/WE w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej, 2002/19/WE w sprawie dostępu do sieci i usług łączności elektronicznej oraz wzajemnych połączeń oraz 2002/20/WE w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (Dz.U. L 337, s. 37) – Spółka mająca siedzibę w jednym z państw członkowskich mająca za przedmiot działalności sprzedaż pakietów programów radiowo-telewizyjnych transmitowanych przez satelitę i świadcząca usługi na rzecz klientów zamieszkałych lub mających siedzibę w innych państwach członkowskich Unii – Uregulowanie krajowe państwa członkowskiego usługobiorców zezwalające na świadczenie usług jedynie przedsiębiorcom mającym siedzibę na jego terytorium – Kompetencja krajowych organów regulacyjnych państwa członkowskiego odbiorców usług

      Sentencja

               1)

               Artykuł 2 lit. c) dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy „ramowej”), zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/140/WE z dnia 25 listopada 2009 r., powinien być interpretowany w ten sposób, że usługa polegająca na odpłatnym świadczeniu warunkowego dostępu do pakietu programów transmitowanych przez satelitę, obejmującego programy radiowe i telewizyjne, objęta jest pojęciem „usługi łączności elektronicznej” w rozumieniu rzeczonego przepisu.
               Okoliczność, iż usługa ta obejmuje system warunkowego dostępu w rozumieniu art. 2 lit. ea) i f) dyrektywy 2002/21, zmienionej dyrektywą 2009/140, nie ma znaczenia w tym zakresie.
               Podmiot, który świadczy tę usługę, taką jak w postępowaniu głównym, powinien być uznany za dostawcę usług łączności elektronicznej w rozumieniu dyrektywy 2002/21, zmienionej dyrektywą 2009/140.

               2)

               W okolicznościach takich jak w postępowaniu głównym usługa polegająca na odpłatnym świadczeniu warunkowego dostępu do pakietu programów transmitowanych przez satelitę, obejmująca usługi rozpowszechniania programów radiowych i audiowizualnych, stanowi świadczenie usług w rozumieniu art. 56 TFUE.

               3)

               Postępowania nadzorcze dotyczące usług łączności elektronicznej, takie jak w postępowaniu głównym, należą do organów państwa członkowskiego, w którym zamieszkują odbiorcy rzeczonych usług.

               4)

               Artykuł 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, iż:

                           —

                           nie sprzeciwia się on temu, aby państwo członkowskie nakładało na przedsiębiorstwa, które świadczą na jego terytorium usługi łączności elektronicznej, takie jak w sprawie głównej, obowiązek rejestracji usług, o ile przedsiębiorstwa te działają z poszanowaniem wymogów określonych w art. 3 dyrektywy 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy o „zezwoleniach”), zmienionej dyrektywą 2009/140, i

                           —

                           sprzeciwia się on natomiast temu, aby przedsiębiorstwa, które zamierzają świadczyć usługi łączności elektronicznej, takie jak w sprawie głównej, w państwie członkowskim innym niż państwo, na terytorium którego mają one swoją siedzibę, były zobowiązane do utworzenia w tym państwie oddziału lub podmiotu prawnego odrębnego niż podmiot mający siedzibę w państwie członkowskim emisji.

      (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2013.


title: Sprawa T-170/08: Wyrok Sądu z dnia 11 września 2014 r. – Komisja przeciwko ID FOS Research (Klauzula arbitrażowa — Umowy o dofinansowanie przedsięwzięć w dziedzinie technologii przemysłowych i materiałowych — Zwrot części wypłaconych kwot — Odsetki za zwłokę)

text:
               27.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 380/5

         Wyrok Sądu z dnia 11 września 2014 r. – Komisja przeciwko ID FOS Research
   (Sprawa T-170/08) (1)

   ((Klauzula arbitrażowa - Umowy o dofinansowanie przedsięwzięć w dziedzinie technologii przemysłowych i materiałowych - Zwrot części wypłaconych kwot - Odsetki za zwłokę))
   2014/C 380/05
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal i W. Roels, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: ID Fiber Optic Sensing Research (ID FOS Research) (Mol, Belgia) (przedstawiciele: początkowo P. Walravens i J. De Wachter, następnie P. Walravens i C. Lebon, avocats)

      Przedmiot

   Skarga na podstawie art. 272 TFUE o zasądzenie zwrotu części kwot wypłaconych przez Komisję, wraz z odsetkami, w wykonaniu umowy BRPR-CT95-0099 zawartej w ramach specjalnego programu badań, rozwoju technologicznego i prezentacji w dziedzinie technologii przemysłowych i materiałowych (Brite-Euram III).

      Sentencja

               1)

               Zasądza się zwrot od ID Fiber Optic Sensing Research (ID FOS Research) na rzecz Komisji Europejskiej kwoty 21  599,26 EUR powiększonej o odsetki za zwłokę:

                           —

                           w wysokości 4,75 % rocznie od dnia 1 lipca 2002 do dnia 31 grudnia 2002 r.;

                           —

                           w wysokości 6,75 % rocznie od dnia 1 stycznia 2003 r. do dnia ogłoszenia niniejszego wyroku;

                           —

                           w wysokości stawki rocznej stosowanej na podstawie prawa Anglii i Walii, to jest aktualnie sekcji 17 Judgment Courts Act, 1838, ze zmianami, do wysokości maksymalnej 6,75 % rocznie, od dnia ogłoszenia niniejszego wyroku do całkowitego uregulowania długu.

               2)

               ID FOS Research zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 171 z 5.7.2008.


title: Sprawa T-287/99: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 października 2006 r. — Autobedrijf Nelissen St. Geertruid przeciwko Komisji

text:
               16.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 310/29

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 października 2006 r. — Autobedrijf Nelissen St. Geertruid przeciwko Komisji
   (Sprawa T-287/99) (1)

   (2006/C 310/60)

      Język postępowania: niderlandzki

   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 63 z 4.3.2000.


               29.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/49

         Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2006 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Księstwu Liechtensteinu
   (Sprawa E-6/06)
   (2007/C 72/24)
   Skarga przeciwko Księstwu Liechtensteinu została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 18 grudnia 2006 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Nielsa Fengera i Lornę Young, działających jako przedstawiciele Urzędu Nadzoru EFTA, 35, Rue Belliard, B-1040 Bruksela.
   Skarżący twierdzi, że Trybunał powinien:

               1.

               orzec, że nie przyjmując w wyznaczonym terminie środków niezbędnych do wdrożenia przepisów aktu prawnego przywołanego w pkt 32g załącznika XX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa 2002/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 czerwca 2002 r. odnosząca się do oceny i zarządzania poziomem hałasu w środowisku), dostosowanego do Porozumienia EOG Protokołem 1 do tego Porozumienia, lub nie powiadamiając Urzędu w wyznaczonym terminie o przyjęciu takich środków, Księstwo Liechtensteinu nie wypełniło swoich zobowiązań wynikających z art. 14 tego aktu i art. 7 Porozumienia EOG, oraz

               2.

               obciążyć Księstwo Liechtensteinu kosztami postępowania.

         Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone w sprawie:

               —

               sprawa dotyczy braku wdrożenia dyrektywy odnoszącej się do oceny i zarządzania poziomem hałasu w środowisku;

               —

               na wstępnym etapie postępowania Liechtenstein nie zaprzecza, że nie podjął środków niezbędnych do wdrożenia przepisów wymienionej dyrektywy przed upływem wyznaczonego terminu.