title: Sprawa C-463/17 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 1 czerwca 2017 r. w sprawie T-797/16, Ori Martin/Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wniesione w dniu 25 lipca 2017 r. przez Ori Martin SA

text:
               20.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/12

         Odwołanie od postanowienia Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 1 czerwca 2017 r. w sprawie T-797/16, Ori Martin/Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wniesione w dniu 25 lipca 2017 r. przez Ori Martin SA
   (Sprawa C-463/17 P)
   (2017/C 392/16)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Ori Martin SA (przedstawiciel: G. Belotti, avvocato)

      Druga strona postępowania: Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Wnoszący odwołanie żąda aby Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (zwany dalej „Trybunałem”) zmienił postanowienie w sprawie oddalenia wydane przez Sąd w sprawie T-797/16 (Ori Martin spa/Trybunał Sprawiedliwości UE), orzekł w przedmiocie naruszenia przez sam Trybunał (szósta izba) w sprawach C-490/15P i C-505/15P (EU:C:2016:678) prawa ORI do sprawiedliwego postępowania, o którym mowa w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”) i w konsekwencji zasądził odszkodowanie za szkodę.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarga – oddalona przez Sąd zaskarżonym postanowieniem – dotyczyła jednego zarzutu: naruszenia przez Trybunał (szóstą izbę) art. 47 karty, a w szczególności naruszenia prawa ORI do sprawiedliwego postępowania. ORI podnosiła bowiem że owa zasada prawna wymaga, aby przedsiębiorstwo na które nałożono prawomocnie karę rozumiało jaki konkretnie czyn był mu zarzucany, również w celu uniknięcia powrotu do przestępstwa. Nie miało to miejsca w owej sprawie z uwagi na co ORI nadal nie zna rzeczywistej przyczyny nałożenia na nią kary.
   Sąd oddalił skargę ORI z uwagi na oczywisty brak podstawy prawnej w oparciu o założenie, że żądanie odszkodowania nie opierało się na przewlekłości postępowania, co mogło stanowić ewentualnie naruszenie art. 47 karty, lecz na podnoszonej bezprawności wyroku. Sąd nie wypowiedział się co do kwestii czy naruszenie prawa do sprawiedliwego postepowania, wprost zarzucane przez skarżącą, jest objęte art. 47 karty. Również w tym względzie niniejsze odwołanie ma znaczenie wykraczające poza ten konkretny przypadek ze względu na będące u jego podstaw zagadnienia.
   ORI kwestionuje postanowienie Sądu albowiem prawo do sprawiedliwego postępowania, jako prawo do poznania przyczyny skazania, stanowi niezbywalne prawo podmiotów, na które nakładane są sankcje w dziedzinie konkurencji, których faktycznie karny charakter jest uznawany obecnie w utrwalonym orzecznictwie. Zasada prawa do skutecznej ochrony sądowej praw przyznanych jednostkom stanowi zasadę ogólną prawa Unii wynikającą ze wspólnych tradycji konstytucyjnych państw członkowskich; jest ona uregulowana w art. 6 i 13 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności i potwierdzona w art. 47 karty.
   Ponadto ORI podkreśla znaczenie przedstawionej kwestii w świetle osobistego charakteru odpowiedzialności w dziedzinie konkurencji przewidzianego w art. 23 rozporządzenia 1/2003 WE (1) i wobec okoliczności, że prawu Unii nie jest znana odpowiedzialność obiektywna ani culpa in vigilando.
   Z powyższego wynika, że nikt nie może być według prawa Unii ukarany bez winy ani za brak nadzoru; żadna zasada prawa procesowego przewidująca odwrócenie ciężaru dowodu nie może unieważnić tych wniosków.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 (Dz.U. 2003 L 1, s. 1).


title: Sprawa C-485/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 10 sierpnia 2017 r. – Verbraucherzentrale Berlin eV/Unimatic Vertriebs GmbH.

text:
               20.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 10 sierpnia 2017 r. – Verbraucherzentrale Berlin eV/Unimatic Vertriebs GmbH.
   (Sprawa C-485/17)
   (2017/C 392/17)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Verbraucherzentrale Berlin eV

      Strona pozwana: Unimatic Vertriebs GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy w przypadku stoiska wystawienniczego w hali, z którego przedsiębiorca korzysta w celu sprzedaży swoich produktów podczas targów odbywających się przez kilka dni w roku, chodzi o jakiekolwiek miejsce prowadzenia działalności detalicznej będące nieruchomością w rozumieniu art. 2 pkt 9 lit. a) dyrektywy 2011/83/UE (1) czy o jakiekolwiek miejsce prowadzenia działalności detalicznej będące ruchomością w rozumieniu art. 2 pkt 9 lit. b) dyrektywy 2011/83/UE?

               2.

               W wypadku, gdyby chodziło o jakiekolwiek miejsce prowadzenia działalności detalicznej będące ruchomością:
               Czy na pytanie dotyczące sposobu prowadzenia działalności przez przedsiębiorcę „zwyczajowo” na stoiskach wystawienniczych należy odpowiedzieć kierując się

                           a)

                           tym, jak przedsiębiorca organizuje swoją działalność czy też

                           b)

                           tym, czy konsument powinien liczyć się z zawarciem umowy dotyczącej przedmiotowych towarów podczas konkretnych targów?

               3.

               W przypadku, gdyby odpowiedź na pytanie drugie zależała od perspektywy konsumenta (pytanie 2b):
               Czy na pytanie o to, czy konsument powinien liczyć się z zawarciem umowy na przedmiotowe towary podczas konkretnych targów należy odpowiedzieć kierując się tym, jak targi zaprezentowane zostały publiczności, czy tym, jak rzeczywiście konsument odbiera targi w momencie składania oświadczenia w sprawie zawarcia umowy?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów, zmieniająca dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywę 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylająca dyrektywę Rady 85/577/EWG i dyrektywę 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, Dz.U. L 304, s.64


title: Sprawa C-501/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 18 sierpnia 2017 r. – Germanwings GmbH/Wolfgang Pauels

text:
               20.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 18 sierpnia 2017 r. – Germanwings GmbH/Wolfgang Pauels
   (Sprawa C-501/17)
   (2017/C 392/18)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landgericht Köln

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Germanwings GmbH

      Strona pozwana: Wolfgang Pauels

      Pytanie prejudycjalne

   Czy uszkodzenie opony samolotu przez leżącą na pasie startowym lub pasie do lądowania śruby (ciało obce/FOD) stanowi nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1)?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 046, s. 1).


title: Sprawa C-516/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 25 sierpnia 2017 r. – Spiegel Online GmbH/Volker Beck

text:
               20.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 25 sierpnia 2017 r. – Spiegel Online GmbH/Volker Beck
   (Sprawa C-516/17)
   (2017/C 392/19)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Spiegel Online GmbH

      Strona pozwana: Volker Beck

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przepisy prawa Unii dotyczące wyjątków lub ograniczeń praw zgodnie z art. 5 ust. 3 dyrektywy 2001/29/WE (1) pozostawiają ustawodawcy krajowemu pewien zakres swobody przy transpozycji do prawa krajowego?

               2)

               W jaki sposób przy określaniu zakresu przewidzianych w art. 5 ust. 3 dyrektywy 2001/29/WE wyjątków lub ograniczeń dotyczących wyłącznego prawa autorów do zwielokrotniania ich utworów [art. 2 lit. a) dyrektywy 2001/29/WE] i do publicznego ich udostępniania wraz z podawaniem do publicznej wiadomości (art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE) ich utworów należy uwzględnić prawa podstawowe wynikające z Karty praw podstawowych Unii Europejskiej?

               3)

               Czy prawa podstawowe dotyczące wolności informacji (art. 11 ust. 1 zdanie drugie Karty praw podstawowych UE) lub wolności prasy (art. 11 ust. 2 Karty praw podstawowych UE) mogą uzasadniać wyjątki bądź ograniczenia dotyczące wyłącznego prawa autorów do zwielokrotniania ich utworów [art. 2 lit. a) dyrektywy 2001/29/WE] i do publicznego ich udostępniania wraz z podawaniem do publicznej wiadomości (art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE) wykraczające poza wyjątki lub ograniczenia przewidziane w art. 5 ust. 3 dyrektywy 2001/29/WE?

               4)

               Czy podanie do publicznej wiadomości utworów chronionych prawem autorskim na portalu internetowym przedsiębiorstwa prasowego nie może być uznane za niewymagające pozwolenia relacjonowanie aktualnych wydarzeń zgodnie z art. 5 ust. 3 lit. c) przypadek drugi dyrektywy 2001/29/WE już z tego powodu, że przedsiębiorstwo prasowe miało możliwość i można było od niego wymagać, by przed podaniem utworów autora do publicznej wiadomości uzyskało jego zgodę?

               5)

               Czy publikacja do celów cytowania zgodnie z art. 5 ust. 3 lit. d) dyrektywy 2001/29/WE nie ma miejsca, jeżeli cytowane utwory tekstowe lub ich fragmenty nie są w nierozdzielny sposób włączone w nowym tekście – przykładowo poprzez wstawki lub przypisy, lecz udostępnione publicznie w Internecie za pomocą linku jako pliki PDF, które można pobrać obok nowego tekstu?

               6)

               Czy odpowiadając na pytanie, kiedy utwór w rozumieniu art. 5 ust. 3 lit. d) dyrektywy 2001/29/WE został już prawnie podany do publicznej wiadomości, należy oprzeć się na tym, czy utwór w swojej konkretnej postaci został już wcześniej opublikowany za zgodą autora?

      (1)  Dyrektywa 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym, Dz.U. 2001, L 167, s. 10.


title: Sprawa C-517/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 28 sierpnia 2017 r. – Milkiyas Addis/Bundesrepublik Deutschland

text:
               20.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 28 sierpnia 2017 r. – Milkiyas Addis/Bundesrepublik Deutschland
   (Sprawa C-517/17)
   (2017/C 392/20)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesverwaltungsgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Milkiyas Addis

      Druga strona postępowania: Bundesrepublik Deutschland

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy prawo Unii stoi na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie (w niniejszej sprawie: Niemcy) w ramach transpozycji upoważnienia zawartego w art. 33 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2013/32/UE (1) lub poprzedzającego uregulowania zawartego w art. 25 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2005/85/WE (2) odrzuciło wniosek o udzielnie ochrony międzynarodowej z uwagi na niedopuszczalność ze względu na nadanie statusu uchodźcy w innym państwie członkowskim (w niniejszej sprawie: Włochy), jeżeli konstrukcja ochrony międzynarodowej, a mianowicie warunki życiowe osób uznanych za uchodźców w tym innym państwie członkowskim, które udzieliło już wnioskodawcy ochrony międzynarodowej (w niniejszej sprawie: Włochy), nie spełnia wymogów z art. 20 i nast. dyrektywy 2011/95/UE, chociaż jeszcze nie narusza art. 4 karty prawa podstawowych lub art. 3 EKPC?

               2)

               W razie udzielania odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: czy dotyczy to także sytuacji, w której osoby uznane za uchodźców w państwie członkowskim nadania im tego statusu (w niniejszej sprawie: Włochy):

                           a)

                           nie otrzymują żadnych świadczeń na pokrycie kosztów utrzymania lub otrzymują je w znacznie ograniczonym zakresie w porównaniu do innych państw członkowskich, jednakże pod tym względem nie są traktowane inaczej niż obywatele owego państwa członkowskiego?

                           b)

                           co prawda uzyskują prawa wynikające z art. 20 i nast. dyrektywy 2011/95/UE, jednakże faktycznie mają utrudniony dostęp do związanych z nimi świadczeń lub też do takich świadczeń z sieci rodzinnych lub z sieci społeczeństwa obywatelskiego, które zastępują lub uzupełniają świadczenia państwowe?

               3)

               Czy art. 14 ust. 1 zdanie pierwsze dyrektywy 2013/32/UE lub poprzedzające uregulowanie zawarte w art. 12 ust. 1 zdanie pierwsze dyrektywy 2005/85/WE stoją na przeszkodzie stosowaniu krajowego przepisu, zgodnie z którym brak przesłuchania wnioskodawcy w wypadku odrzucenia wniosku o udzielenie azylu przez organ rozstrzygający z uwagi na jego niedopuszczalność w ramach transpozycji upoważnienia zawartego w art. 33 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2013/32/UE lub poprzedzającego uregulowania zawartego w art. 25 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2005/85/WE nie prowadzi do uchylenia tej decyzji z uwagi na brak przesłuchania, jeżeli wnioskodawca ma okazję przedstawić w postępowaniu odwoławczym wszelkie okoliczności przemawiające przeciwko decyzji o odrzuceniu, a w danej sprawie także przy uwzględnieniu tych argumentów nie można wydać innego rozstrzygnięcia?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej (Dz.U. 2013, L 180, s. 6).

      (2)  Dyrektywa Rady 2005/85/WE z dnia 1 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w państwach członkowskich (Dz.U. 2005, L 326, s. 13).


title: Sprawa C-181/17: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 8 lutego 2018 r. – Komisja Europejska / Królestwo Hiszpanii [Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Polityka transportowa — Rozporządzenie (WE) nr 1071/2009 — Przewoźnik drogowy — Zezwolenie na przewóz publiczny — Warunki przyznania — Artykuł 3 ust. 1 i 2 — Artykuł 5 lit. b) — Niezbędna liczba pojazdów — Przepisy krajowe — Bardziej restrykcyjne warunki przyznania — Większa minimalna liczba pojazdów]

text:
               9.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 123/6

         Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 8 lutego 2018 r. – Komisja Europejska / Królestwo Hiszpanii
   (Sprawa C-181/17) (1)

   ([Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Polityka transportowa - Rozporządzenie (WE) nr 1071/2009 - Przewoźnik drogowy - Zezwolenie na przewóz publiczny - Warunki przyznania - Artykuł 3 ust. 1 i 2 - Artykuł 5 lit. b) - Niezbędna liczba pojazdów - Przepisy krajowe - Bardziej restrykcyjne warunki przyznania - Większa minimalna liczba pojazdów])
   (2018/C 123/08)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Hottiaux i J. Rius, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: V. Ester Casas, pełnomocnik)

      Sentencja

               1)

               Nakładając na przedsiębiorstwa obowiązek, by dysponowały przynajmniej trzema pojazdami w celu uzyskania zezwolenia na przewóz publiczny, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na podstawie art. 3 ust. 1 i 2 oraz art. 5 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 195 z 19.6.2017.


title: Sprawa C-5/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 3 stycznia 2018 r. – Jochen Eisenbeis występujący jako syndyk majątku spółki JUREX GmbH / Bundeszentralamt für Steuern

text:
               9.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 123/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 3 stycznia 2018 r. – Jochen Eisenbeis występujący jako syndyk majątku spółki JUREX GmbH / Bundeszentralamt für Steuern
   (Sprawa C-5/18)
   (2018/C 123/14)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Jochen Eisenbeis występujący jako syndyk majątku spółki JUREX GmbH

      Strona pozwana: Bundeszentralamt für Steuern

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy formalne doręczanie pism zgodnie z przepisami prawa publicznego (przepisy kodeksów postępowania i ustaw regulujących doręczenie w administracji – § 33 ust. 1 Postgesetz –) stanowi pocztową usługę powszechną zgodnie z art. 3 ust. 4 dyrektywy 97/67/WE z dnia 15 grudnia 1997 r. (1) (dyrektywy pocztowej)?

               2)

               W przypadku gdyby na pytanie pierwsze należało udzielić odpowiedzi twierdzącej:
               Czy przedsiębiorca dokonujący formalnego doręczenia pism zgodnie z przepisami prawa publicznego jest „operatorem świadczącym usługi powszechne” w rozumieniu art. 2 pkt 13 dyrektywy 97/67/WE z dnia 15 grudnia 1997 r. świadczącym powszechne usługi pocztowe lub wybrane powszechne usługi pocztowe, oraz czy rzeczone usługi są zwolnione z podatku na podstawie art. 132 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (2)?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 97/67/WE z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług, Dz.U. 1998, L 15, s. 14.

      (2)  Dz.U. 2006, L 347, s.1-


title: Sprawa T-731/15: Wyrok Sądu z dnia 21 lutego 2018 r. – Klyuyev / Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie — Zamrożenie środków finansowych — Wykaz osób, podmiotów i organów, w odniesieniu do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych — Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie — Obowiązek uzasadnienia — Podstawa prawna — Podstawa faktyczna — Oczywisty błąd w ocenie — Prawo do obrony — Prawo własności — Prawo do dobrego imienia — Proporcjonalność — Ochrona praw podstawowych równoważna z ochroną gwarantowaną w Unii — Zarzut niezgodności z prawem)

text:
               9.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 123/15

         Wyrok Sądu z dnia 21 lutego 2018 r. – Klyuyev / Rada
   (Sprawa T-731/15) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie - Zamrożenie środków finansowych - Wykaz osób, podmiotów i organów, w odniesieniu do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie - Obowiązek uzasadnienia - Podstawa prawna - Podstawa faktyczna - Oczywisty błąd w ocenie - Prawo do obrony - Prawo własności - Prawo do dobrego imienia - Proporcjonalność - Ochrona praw podstawowych równoważna z ochroną gwarantowaną w Unii - Zarzut niezgodności z prawem))
   (2018/C 123/20)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Sergiy Klyuyev (Donieck, Ukraina) (przedstawiciele: R. Gherson, T. Garner, solicitors, B. Kennelly, QC, i J. Pobjoy, barrister)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: Á. de Elera-San Miguel Hurtado i J.-P. Hix, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie oparte na art. 263 TFUE i mające na celu stwierdzenie nieważności, po pierwsze, decyzji Rady (WPZiB) 2015/1781 z dnia 5 października 2015 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2015, L 259, s. 23) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/1777 w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2015, L 259, s. 3), po drugie, decyzji Rady (WPZiB) 2016/318 z dnia 4 marca 2016 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2016, L 60, s. 76) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2016/311 z dnia 4 marca 2016 r. wykonującego rozporządzenie (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2016, L 60, s. 1), a po trzecie decyzji Rady (WPZiB) 2017/381 z dnia 3 marca 2017 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2017, L 58, s. 34) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2017/374 z dnia 3 marca 2017 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2017, L 58, s. 1), w zakresie, w jakim nazwisko skarżącego zostało pozostawione w wykazie osób, podmiotów i organów, do których mają zastosowanie te środki ograniczające.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Rady (WPZiB) 2017/381 z dnia 3 marca 2017 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2017/374 z dnia 3 marca 2017 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie, w zakresie w jakim nazwisko Sergiya Klyuyeva zostało pozostawione w wykazie osób, podmiotów i organów, do których mają zastosowanie te środki ograniczające.

               2)

               Utrzymuje się w mocy skutki art. 1 decyzji 2017/381 i art. 1 rozporządzenia wykonawczego 2017/374 wobec S. Klyuyeva do dnia upływu terminu na wniesienie odwołania, o którym mowa w art. 56 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej lub, jeśli odwołanie zostanie w tym terminie wniesione, do dnia jego oddalenia.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               S. Klyuyev pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej, w zakresie dotyczącym żądań stwierdzenia nieważności przedstawionych w skardze oraz w pierwszym piśmie dostosowującym żądania.

               5)

               Rada pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez S. Klyuyeva, w zakresie dotyczącym żądania stwierdzenia częściowej nieważności decyzji 2017/381 oraz rozporządzenia wykonawczego 2017/374, przedstawionego w drugim piśmie dostosowującym żądania.

      (1)  Dz.U. C 68 z 22.2.2016.


title: Sprawa C-307/16: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 28 lutego 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny – Polska) – Stanisław Pieńkowski / Dyrektor Izby Skarbowej w Lublinie [Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 2006/112/WE — Podatek od wartości dodanej (VAT) — Artykuł 131 — Artykuł 146 ust. 1 lit. b) — Artykuł 147 — Zwolnienia w eksporcie — Artykuł 273 — Przepisy państwa członkowskiego uzależniające możliwość korzystania ze zwolnienia od osiągnięcia minimalnego pułapu obrotów albo od zawarcia umowy z podmiotem uprawnionym do zwrotu VAT podróżnym]

text:
               23.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/5

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 28 lutego 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny – Polska) – Stanisław Pieńkowski / Dyrektor Izby Skarbowej w Lublinie
   (Sprawa C-307/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2006/112/WE - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Artykuł 131 - Artykuł 146 ust. 1 lit. b) - Artykuł 147 - Zwolnienia w eksporcie - Artykuł 273 - Przepisy państwa członkowskiego uzależniające możliwość korzystania ze zwolnienia od osiągnięcia minimalnego pułapu obrotów albo od zawarcia umowy z podmiotem uprawnionym do zwrotu VAT podróżnym])
   (2018/C 142/06)
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Naczelny Sąd Administracyjny

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Stanisław Pieńkowski

      Strona przeciwna: Dyrektor Izby Skarbowej w Lublinie

      Sentencja

   Artykuł 131, art. 146 ust. 1 lit. b) oraz art. 147 i 273 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym, wedle których w ramach dostaw na eksport towarów przewożonych w bagażu osobistym podróżnych, sprzedawca będący podatnikiem powinien osiągnąć minimalny pułap obrotów za poprzedni rok podatkowy lub zawrzeć umowę z podmiotem uprawnionym do zwrotu podatku od wartości dodanej podróżnym, jeżeli sam brak poszanowania tych warunków skutkuje ostatecznym pozbawieniem prawa do zwolnienia tej dostawy z podatku.

      (1)  Dz.U. C 335 z 12.9.2016.


title: Sprawa C-701/17 P: Odwołanie wniesione w dniu 24 października 2017 r. od postanowienia Sądu (druga izba) wydanego w dniu 27 września 2017 r. w sprawie T-558/17, Valkov / Europejski Trybunał Praw Człowieka i Sąd Najwyższy Republiki Bułgarii

text:
               23.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/21

         Odwołanie wniesione w dniu 24 października 2017 r. od postanowienia Sądu (druga izba) wydanego w dniu 27 września 2017 r. w sprawie T-558/17, Valkov / Europejski Trybunał Praw Człowieka i Sąd Najwyższy Republiki Bułgarii
   (Sprawa C-701/17 P)
   (2018/C 142/28)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Vassil Monev Valkov (przedstawiciel: K. Mladenova, адвокат)

      Druga strona postępowania: Europejski Trybunał Praw Człowieka, Sąd Najwyższy Republiki Bułgarii
   Postanowieniem z dnia 22 lutego 2018 r. Trybunał Sprawiedliwości (dziesiąta izba) stwierdził niedopuszczalność odwołania.


title: Sprawa C-99/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 30 listopada 2017 r. w sprawie T-475/16, FTI Touristik GmbH / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 12 lutego 2018 r. przez FTI Touristik GmbH

text:
               28.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/8

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 30 listopada 2017 r. w sprawie T-475/16, FTI Touristik GmbH / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 12 lutego 2018 r. przez FTI Touristik GmbH
   (Sprawa C-99/18 P)
   (2018/C 182/07)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: FTI Touristik GmbH (przedstawiciel: A. Parr, Rechtsanwältin)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Harald Prantner i Daniel Giersch

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku ósmej izby Sądu z dnia 30 listopada 2017 r. (T-475/16);

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie podnosi, że wyrok Sądu narusza art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 (1). Twierdzi, że orzeczenie zostało uzasadnione w sposób niewystarczający. Jej zdaniem nie zostały uwzględnione wszystkie okoliczności faktyczne, których współwystępowanie było wymagane do oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd. Stanowi to naruszenie prawa.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 2009, L 78, s. 1) ze zmianami [zastąpione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz.U. 2017, L 154, s. 1)].


title: Sprawa T-386/17: Postanowienie Sądu z dnia 12 kwietnia 2018 r – Lackmann Fleisch- und Feinkostfabrik / EUIPO (Лидер) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Лидер — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Skarga prawnie oczywiście bezzasadna}

text:
               4.6.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/30

         Postanowienie Sądu z dnia 12 kwietnia 2018 r – Lackmann Fleisch- und Feinkostfabrik / EUIPO (Лидер)
   (Sprawa T-386/17) (1)

   ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Лидер - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Skarga prawnie oczywiście bezzasadna})
   (2018/C 190/52)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Lackmann Fleisch- und Feinkostfabrik GmbH (Bühl, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Lingenfelser)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 kwietnia 2017 r. (sprawa R 2066/2016-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego Лидер jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Lackmann Fleisch- und Feinkostfabrik GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 256 z 7.8.2017.


title: Sprawa C-315/17: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 22 marca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Contencioso-Administrativo n° 2 de Zaragoza – Hiszpania) – Pilar Centeno Meléndez / Universidad de Zaragoza (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 1999/70/WE — Porozumienia ramowe UNICE, CEEP i ETUC w sprawie pracy na czas określony — Klauzula 4 — Zasada niedyskryminacji — System horyzontalnego rozwoju zawodowego — Przyznanie dodatku do wynagrodzenia — Przepis krajowy wykluczający pracowników na czas określony — Pojęcia „warunków pracy” i „powodów o charakterze obiektywnym”)

text:
               4.6.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/3

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 22 marca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Contencioso-Administrativo no 2 de Zaragoza – Hiszpania) – Pilar Centeno Meléndez / Universidad de Zaragoza
   (Sprawa C-315/17) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 1999/70/WE - Porozumienia ramowe UNICE, CEEP i ETUC w sprawie pracy na czas określony - Klauzula 4 - Zasada niedyskryminacji - System horyzontalnego rozwoju zawodowego - Przyznanie dodatku do wynagrodzenia - Przepis krajowy wykluczający pracowników na czas określony - Pojęcia „warunków pracy” i „powodów o charakterze obiektywnym”))
   (2018/C 190/03)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado Contencioso-Administrativo no 2 de Zaragoza

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Pilar Centeno Meléndez

      Strona pozwana: Universidad de Zaragoza

      Sentencja

   Wykładni klauzuli 4 pkt 1 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego w dniu 18 marca 1999 r., które zostało załączone do dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego UNICE, CEEP i ETUC w sprawie pracy na czas określony należy dokonywać w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie przepisom krajowym, takim jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które zastrzegają uczestnictwo w systemie horyzontalnego rozwoju zawodowego personelu administracyjnego i technicznego Uniwersytetu w Saragossie (Hiszpania), a w konsekwencji prawo do dodatkowego wynagrodzenia, które przysługuje w związku z udziałem w tym systemie dla urzędników i stałych pracowników, z pominięciem w szczególności osób zatrudnionych na czas określony.

      (1)  Dz.U. C 269 z 14.8.2017.


title: Sprawa C-376/17: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 23 lutego 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court – Irlandia) – Wykonanie europejskiego nakazu aresztowania wydanego przeciwko Arkadiuszowi Piotrowi Lipinskiemu

text:
               4.6.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/19

         Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 23 lutego 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court – Irlandia) – Wykonanie europejskiego nakazu aresztowania wydanego przeciwko Arkadiuszowi Piotrowi Lipinskiemu
   (Sprawa C-376/17) (1)

   (2018/C 190/32)
   Język postępowania: angielski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 283 z 28.8.2017.


title: Sprawa C-383/17: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 8 lutego 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Portugalska

text:
               4.6.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/20

         Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 8 lutego 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Portugalska
   (Sprawa C-383/17) (1)

   (2018/C 190/33)
   Język postępowania: portugalski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 277 z 21.8.2017.


201805250611897332018/C 200/622472018TC20020180611PL01PLINFO_JUDICIAL20180416484922Sprawa T-247/18: Skarga wniesiona w dniu 16 kwietnia 2018 r. – Lucena Ramírez / Rada
 ---documentbreak--- C2002018PL4820120180416PL0062482492Skarga wniesiona w dniu 16 kwietnia 2018 r. – Lucena Ramírez / Rada
   (Sprawa T-247/18)2018/C 200/62Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Tibisay Lucena Ramírez (Wenezuela) (przedstawiciele: adwokaci L. Giuliano i F. Di Gianni)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2018/90 z dnia 22 stycznia 2018 r. zmieniającej decyzję (WPZiB) 2017/2074 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2018/88 z dnia 22 stycznia 2018 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) 2017/2063 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli w zakresie, w jakim ich przepisy dotyczą strony skarżącej; i

            —

            obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżąca podnosi dwa zarzuty.

            1.

            Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Rada naruszyła zasadę dobrej administracji, a także naruszyła przysługujące skarżącej prawo do obrony i skutecznej ochrony sądowej, nie udzielając jej w rozsądnym terminie dostępu do dowodów rzekomo wspierających umieszczenie jej w wykazie.

            2.

            Zarzut drugi dotyczący tego, że Rada dopuściła się błędu w ocenie, gdyż nie wykazała, iż działania i strategie skarżącej podważają demokrację i praworządność w Wenezueli.


201806010031915492018/C 211/281952018TC21120180618PL01PLINFO_JUDICIAL20180316222321Sprawa T-195/18: Skarga wniesiona w dniu 16 marca 2018 r. – Talanton / Komisja
 ---documentbreak--- C2112018PL2210120180316PL0028221232Skarga wniesiona w dniu 16 marca 2018 r. – Talanton / Komisja
   (Sprawa T-195/18)2018/C 211/28Język postępowania: grecki
      Strony

      Strona skarżąca: Talanton, Anonimi Emporiki — Simvouleftiki – Ekpaideftiki Etairia Dianomon, Parochis Ipiresion Marketing kai Dioikisis Epicheiriseon (Palaio Faliro, Grecja) (przedstawiciel: adwokat K. Damis)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            zarządzenie sporządzenia opinii biegłego z powodu braków w kontroli przeprowadzonej w imieniu strony pozwanej;

            —

            stwierdzenie, po pierwsze, że (a) nota obciążeniowa 3241801228, która została wysłana stronie skarżącej w dniu 15 stycznia 2018 r. i w której strona pozwana żąda zwrotu 481835,56 EUR z tytułu umowy dotyczącej projektu FP7-215952 PERFORM na podstawie wyników kontroli 11-ΒΑ135-006 stanowi naruszenie jej zobowiązań umownych, jako że koszty kwalifikowalne w związku z tą umową wynoszą 605217 EUR, z czego 490711 stanowi wkład Unii, i strona skarżąca musi zwrócić stronie pozwanej kwotę 21171 EUR, a nie kwotę 481835,56 EUR, a po drugie, że (b) nota obciążeniowa 3241801229, która została wysłana stronie skarżącej w dniu 15 stycznia 2018 r. i w której strona pozwana żąda zwrotu 29694,10 EUR tytułem naprawienia szkody, stanowi naruszenie jej zobowiązań umownych.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

            1.

            Zarzut pierwszy dotyczący wykonania w dobrej wierze umowy i zakazu nadużyć w stosowaniu klauzul umownych:

                     —

                     Strona skarżąca twierdzi, że strona pozwana naruszyła zasadę dobrej wiary, ponieważ przewidziana kontrola została przeprowadzona niezgodnie z prawem przez osobę trzecią, która nie należała do personelu wykonawcy wyznaczonego przez stronę pozwaną lub jego podwykonawców wyraźnie przez nią zatwierdzonych. W odniesieniu do tej osoby trzeciej w trakcie przeprowadzania kontroli pojawiły się pytania co do bezstronności, gdy działała ona niezgodnie z prawem.

            2.

            Zarzut drugi dotyczący klauzuli arbitrażowej:

                     —

                     Strona skarżąca przedstawiła wystarczające alternatywne dowody, w tym oświadczenia złożone pod przysięgą, istotne pisma personelu strony skarżącej, dokumenty sporządzone w trakcie kontroli, które nie zostały zakwestionowane i które nie zostały uwzględnione przez stronę pozwaną.

                     —

                     Strona skarżąca przedstawia szczegółowo 39 powodów, dla których sprawozdanie z kontroli jest niedokładne, obarczone brakami i niewiarygodne, jak również zawiera błędne wnioski.


201806080261931512018/C 221/382372018TC22120180625PL01PLINFO_JUDICIAL20180409323211Sprawa T-237/18: Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2018 r. – Martini-Sportswear / EUIPO – Olympique de Marseille (M)
 ---documentbreak--- C2212018PL3210120180409PL0038321321Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2018 r. – Martini-Sportswear / EUIPO – Olympique de Marseille (M)
   (Sprawa T-237/18)2018/C 221/38Język skargi: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Martini-Sportswear GmbH (Annaberg, Austria) (przedstawiciel: adwokat W. Lang)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Olympique de Marseille SASP (Marsylia, Francja).

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską graficznego znaku towarowego M – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 1 238 066

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 stycznia 2018 r. w sprawie R 1755/2017-4.

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Sprzeciwów z dnia 25 maja 2017 r.;

            —

            uchylenie spornej decyzji i w związku z tym oddalenie sprzeciwu;

            —

            obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

            —

            Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 2017/1001.


201806080421931542018/C 221/102222018CJC22120180625PL01PLINFO_JUDICIAL2018031891021Sprawa C-222/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 28 marca 2018 r. – VIPA Kereskedelmi és Szolgáltató Kft./Országos Gyógyszerészeti és Élelmezés-egészségügyi Intézet
 ---documentbreak--- C2212018PL910120180318PL001091102Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 28 marca 2018 r. – VIPA Kereskedelmi és Szolgáltató Kft./Országos Gyógyszerészeti és Élelmezés-egészségügyi Intézet
   (Sprawa C-222/18)2018/C 221/10Język postępowania: węgierski
      Sąd odsyłający

   Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: VIPA Kereskedelmi és Szolgáltató Kft.

      Strona przeciwna: Országos Gyógyszerészeti és Élelmezés-egészségügyi Intézet

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 3 lit. k) i art. 11 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 marca 2011 r. w sprawie stosowania praw pacjentów w transgranicznej opiece zdrowotnej (
         1
      ) należy interpretować w ten sposób, że sprzeczne z zasadą wzajemnego uznawania recept i ze swobodnym przepływem usług, a w związku z tym niezgodne z nimi, jest uregulowanie krajowe, które wyróżnia dwie kategorie recept i zezwala tylko w odniesieniu do jednej z nich na wydanie produktów leczniczych lekarzowi, który wykonuje swoją działalność w zakresie opieki zdrowotnej w innym państwie niż owo państwo członkowskie?
   (
         1
      )	Dz.U. L 88, s. 45.


201806080551931472018/C 221/112312018CJC22120180625PL01PLINFO_JUDICIAL20180403101011Sprawa C-231/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Oldenburg (Niemcy) w dniu 3 kwietnia 2018 r. – Postępowanie w sprawie wykroczenia przeciwko NK
 ---documentbreak--- C2212018PL1010120180403PL0011101101Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Oldenburg (Niemcy) w dniu 3 kwietnia 2018 r. – Postępowanie w sprawie wykroczenia przeciwko NK
   (Sprawa C-231/18)2018/C 221/11Język postępowania: niemiecki
      Sąd odsyłający

   Oberlandesgericht Oldenburg

      Strony w postępowaniu głównym

      Uczestnik postępowania: NK

      Inni uczestnicy postępowania: Staatsanwaltschaft Oldenburg, Staatliches Gewerbeaufsichtsamt Oldenburg

      Pytania prejudycjalne

            1)

            Czy podmiot prowadzący działalność w zakresie hurtowego handlu bydłem, który nabywa żywe zwierzęta od hodowcy i transportuje je do ubojni na odległości do 100 km, gdzie sprzedaje te zwierzęta, może powołać się na wyłączenie przewidziane w art. 13 ust. 1 lit. p) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (
                  1
               ) – „pojazdami wykorzystywanymi do przewozu żywych zwierząt z gospodarstw na miejscowe targowiska i z powrotem lub z targowisk do miejscowych rzeźni w promieniu do 100 km”, ponieważ w przypadku nabycia od hodowcy chodzi o „targowisko” w rozumieniu tego przepisu albo czy samo przedsiębiorstwo handlu bydłem należy postrzegać jako „targowisko”?
            W wypadku, gdy chodzi o „targowisko” w rozumieniu tego przepisu:

            2)

            Czy podmiot prowadzący działalność w zakresie hurtowego handlu bydłem, który nabywa żywe zwierzęta od hodowcy i transportuje je do ubojni na odległości do 100 km, gdzie sprzedaje te zwierzęta, przy odpowiednim zastosowaniu wymienionej normy może powołać się na ten wyjątek?

      (
         1
      )	Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, Dz.U. 2006 L 102, s.1.


201806080161931422018/C 221/206622016TC22120180625PL01PLINFO_JUDICIAL20180503181811Sprawa T-662/16: Wyrok Sądu z dnia 3 maja 2018 r. – Gall Pharma / EUIPO – Pfizer (Styriagra) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Styriagra — Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy VIAGRA — Czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub z renomy wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2017/1001]}
 ---documentbreak--- C2212018PL1810120180503PL0020181181Wyrok Sądu z dnia 3 maja 2018 r. – Gall Pharma / EUIPO – Pfizer (Styriagra)
   (Sprawa T-662/16) (
         1
      )
   „{Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Styriagra — Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy VIAGRA — Czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub z renomy wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2017/1001]}”2018/C 221/20Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Gall Pharma GmbH (Judenburg, Austria) (przedstawiciele: początkowo adwokaci D. Reichelt i L. Figura, następnie adwokat T. Schafft)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: D. Gája i D. Walicka, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Pfizer Inc. (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci V. von Bomhard i J. Fuhrmann)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 czerwca 2016 r. (sprawa R 724/2015-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Pfizer a Gall Pharma.

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje oddalona.

            2)

            Gall Pharma GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 441 z 28.11.2016.


201806080241931502018/C 221/402572018TC22120180625PL01PLINFO_JUDICIAL20180424343521Sprawa T-257/18: Skarga wniesiona w dniu 24 kwietnia 2018 r. – Iberpotash/Komisja
 ---documentbreak--- C2212018PL3410120180424PL0040341352Skarga wniesiona w dniu 24 kwietnia 2018 r. – Iberpotash/Komisja
   (Sprawa T-257/18)2018/C 221/40Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Iberpotash, SA (Suria, Hiszpania) (przedstawiciele: N. Niejahr i B. Hoorelbeke, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) 2018/118 z dnia 31 sierpnia 2017 r. w sprawie pomocy państwa SA.35818 (2016/C) (ex 2015/NN) (ex 2012/CP) wdrożonej przez Hiszpanię na rzecz Iberpotash [notyfikowanej jako dokument nr C(2017) 5877] (
                  1
               );

            —

            ewentualnie:

                     —

                     stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Komisja stwierdza w niej, że środek 1 obejmuje pomoc państwa, i nakazuje odzyskanie tej pomocy wraz z odsetkami od skarżącej; lub

                     —

                     stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Komisja uznała w niej, że kwota niezgodnej z prawem, lecz zgodnej z rynkiem wewnętrznym pomocy otrzymanej przez skarżącą w ramach środka 4 wynosi 3902461,30 EUR i że kwota niezgodnej z prawem pomocy podlegającej odzyskaniu wraz z odsetkami od skarżącej wynosi 3958109,70 EUR;

            —

            obciążenie Komisji jej własnymi kosztami oraz koszami poniesionymi przez skarżącą w związku z niniejszym postępowaniem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

            1.

            Zarzut pierwszy oparty na twierdzeniu, że Komisja naruszyła art. 107 ust. 1 TFUE, uznając, iż środek 1 implikuje przeniesienie zasobów państwowych.

            2.

            Zarzut drugi oparty na twierdzeniu, że Komisja naruszyła art. 107 ust. 1 TFUE, uznając, iż środek 1 przysparza skarżącej selektywnej korzyści gospodarczej. Skarżąca podnosi tytułem ewentualnym, że Komisja nie określiła prawidłowo kwoty pomocy państwa niezgodnej z prawem i z rynkiem wewnętrznym, wynikającej, jeśli w ogóle, ze środka 1, przez co naruszyła art. 16 ust. 1 rozporządzenia proceduralnego (
                  2
               ).

            3.

            Zarzut trzeci oparty na twierdzeniu podniesionym tytułem ewentualnym, że Komisja naruszyła art. 16 ust. 1 rozporządzenia proceduralnego w odniesieniu do środka 1, gdy nakazała odzyskanie, ponieważ takie odzyskanie narusza prawo skarżącej do ochrony uzasadnionych oczekiwań oraz zasadę pewności prawa.

            4.

            Zarzut czwarty oparty na twierdzeniu, że Komisja naruszyła art. 107 ust. 1 TFUE, uznając, iż środek 4 przysparza skarżącej selektywnej korzyści gospodarczej.

            5.

            Zarzut piąty oparty na twierdzeniu podniesionym tytułem ewentualnym, że Komisja naruszyła art. 16 ust. 1 rozporządzenia proceduralnego, ponieważ nie określiła prawidłowo kwoty pomocy państwa niezgodnej z prawem i z rynkiem wewnętrznym, wynikającej, jeśli w ogóle, ze środka 4.

      (
         1
      )	Dz.U. 2018, L 28, s. 25.
   (
         2
      )	Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. 2015, L 248, s. 9).


201806080321931332018/C 221/2222017TC22120180625PL01PLINFO_JUDICIAL20180503192021Sprawa T-2/17: Wyrok Sądu z dnia 3 maja 2018 r. – J-M.-E.V. e hijos / EUIPO – Masi (MASSI) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego MASSI — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy MASI — Artykuł 56 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 63 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Powaga rzeczy osądzonej — Artykuł 53 ust. 1 lit. a) i art. 8 ust. 2 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 60 ust. 1 lit. a) i art. 8 ust. 2 lit. c) rozporządzenia 2017/1001] — Powszechnie znany znak towarowy w rozumieniu art. 6 bis konwencji paryskiej}
 ---documentbreak--- C2212018PL1910120180503PL0022191202Wyrok Sądu z dnia 3 maja 2018 r. – J-M.-E.V. e hijos / EUIPO – Masi (MASSI)
   (Sprawa T-2/17) (
         1
      )
   „{Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego MASSI — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy MASI — Artykuł 56 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 63 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Powaga rzeczy osądzonej — Artykuł 53 ust. 1 lit. a) i art. 8 ust. 2 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 60 ust. 1 lit. a) i art. 8 ust. 2 lit. c) rozporządzenia 2017/1001] — Powszechnie znany znak towarowy w rozumieniu art. 6 bis konwencji paryskiej}”2018/C 221/22Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: J-M.-E.V. e hijos, SRL (Granollers, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci M. Ceballos Rodríguez i J. Güell Serra)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: S. Palmero Cabezas et D. Walicka, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO był również, interwenient przed Sądem: Alberto Masi (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci C. Ceriani, S. Giudici i A. Ferreri)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 października 2016 r. (sprawa R 793/2015-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku pomiędzy A. Masim a J-M.-E.V. e hijos.

      Sentencja

            1)

            Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 4 października 2016 r. (R 793/2015-1).

            2)

            EUIPO pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez J-M.-E.V. e hijos, SRL.

            3)

            Alberto Masi pokrywa własne koszty.

      (
         1
      )	Dz.U. C 63 z 27.2.2017.


201806080201931232018/C 221/412592018TC22120180625PL01PLINFO_JUDICIAL20180423353511Sprawa T-259/18: Skarga wniesiona w dniu 23 kwietnia 2018 r. – Zakłady Chemiczne „Siarkopol” Tarnobrzeg / EUIPO – EuroChem Agro (Unifoska)
 ---documentbreak--- C2212018PL3510120180423PL0041351351Skarga wniesiona w dniu 23 kwietnia 2018 r. – Zakłady Chemiczne „Siarkopol” Tarnobrzeg / EUIPO – EuroChem Agro (Unifoska)
   (Sprawa T-259/18)2018/C 221/41Język skargi: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Zakłady Chemiczne „Siarkopol” Tarnobrzeg sp. z o.o. (Tarnobrzeg, Polska) (przedstawiciel: M. Kondrat, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: EuroChem Agro GmbH (Mannheim, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy Unifoska – zgłoszenie nr 015 017 841

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 lutego 2018 r. w sprawie R 1503/2017-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy EUIPO celem ponownego rozpoznania; lub

            —

            zmiana zaskarżonej decyzji poprzez stwierdzenie, że nie istnieją względne podstawy odmowy rejestracji unijnego znaku towarowego nr 015 017 841 „Unifoska” dla wszystkich towarów z klasy 1 i znak ten powinien zostać zarejestrowny;

            —

            zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącej.

      Podniesione zarzuty

            —

            Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001;

            —

            Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań i zasady pewności prawa.


201806080281931322018/C 221/422642018TC22120180625PL01PLINFO_JUDICIAL20180427363611Sprawa T-264/18: Skarga wniesiona w dniu 27 kwietnia 2018 r. – Gruppo Armonie/EUIPO (mo.da)
 ---documentbreak--- C2212018PL3610120180427PL0042361361Skarga wniesiona w dniu 27 kwietnia 2018 r. – Gruppo Armonie/EUIPO (mo.da)
   (Sprawa T-264/18)2018/C 221/42Język postępowania: włoski
      Strony

      Strona skarżąca: Gruppo Armonie SpA (Casalgrande, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Medri)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „mo.da” – zgłoszenie nr 16 430 035

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 lutego 2018 r. w sprawie R 2065/2017-5

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

      Podniesione zarzuty

            —

            Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 2017/1001.


201806080441931442018/C 221/132722018CJC22120180625PL01PLINFO_JUDICIAL20180420111222Sprawa C-272/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 20 kwietnia 2018 r. – Verein für Konsumenteninformation / TVP Treuhand- und Verwaltungsgesellschaft für Publikumsfonds mbH & Co KG
 ---documentbreak--- C2212018PL1120120180420PL0013112122Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 20 kwietnia 2018 r. – Verein für Konsumenteninformation / TVP Treuhand- und Verwaltungsgesellschaft für Publikumsfonds mbH & Co KG
   (Sprawa C-272/18)2018/C 221/13Język postępowania: niemiecki
      Sąd odsyłający

   Oberster Gerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Verein für Konsumenteninformation

      Strona pozwana: TVP Treuhand- und Verwaltungsgesellschaft für Publikumsfonds mbH & Co KG

      Pytania prejudycjalne

            1)

            Czy przewidziany w art. 1 ust. 2 lit. e) Konwencji o prawie właściwym dla zobowiązań umownych z dnia 19 czerwca 1980 r. („konwencji rzymskiej”) oraz w art. 1 ust. 2 lit. f) Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 593/2008 z dnia 17 czerwca 2008 r. w sprawie prawa właściwego dla zobowiązań umownych („rozporządzenia Rzym I”) (
                  1
               ) wyłączenie z zakresu zastosowania obejmuje również porozumienia między powierzającym i powiernikiem, który posiada udział w spółce komandytowej na rzecz powierzającego, w szczególności w przypadku gdy istnieje wzajemne powiązanie między umową spółki a umową powierniczą?

            2)

            W wypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze:
            Czy art. 3 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich („dyrektywy w sprawie nieuczciwych warunków”) (
                  2
               ) należy interpretować w ten sposób, że klauzula znajdująca się w umowie powierniczej zawartej między przedsiębiorcą a konsumentem, dotycząca zarządzania udziałem w spółce komandytowej, która nie była indywidualnie negocjowana, a zgodnie z którą umowa podlega prawu państwa członkowskiego, w którym spółka komandytowa ma siedzibę, jest nieuczciwa, jeżeli jedynym celem umowy powierniczej jest zarządzanie udziałem w spółce komandytowej, a powierzającemu przypadają prawa i obowiązki bezpośredniego wspólnika?

            3)

            W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze lub drugie:
            Czy odpowiedź na powyższe pytanie ulegnie zmianie, jeżeli przedsiębiorca nie musi udać się do państwa konsumenta w celu realizacji świadczeń, do których jest zobowiązany, lecz jest zobowiązany do wypłat z zysku i innych korzyści majątkowych z tytułu udziału w spółce i do przekazywania konsumentowi informacji na temat przebiegu działalności gospodarczej związanej z tym udziałem? Czy ma przy tym znaczenie, który z aktów prawnych, rozporządzenie Rzym I czy konwencja rzymska, ma zastosowanie?

            4)

            W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie trzecie:
            Czy odpowiedź nie zmieni się, jeśli ponadto wniosek konsumenta o przystąpienie został podpisany w kraju jego miejsca pobytu, przedsiębiorca udziela informacji o udziale również przez Internet, a w kraju konsumenta został utworzony rachunek płatniczy, na który konsument musi wpłacić kwotę należną za udział, mimo że przedsiębiorca nie jest uprawniony do dysponowania danym rachunkiem bankowym? Czy ma przy tym znaczenie, który z aktów prawnych, rozporządzenie Rzym I czy konwencja rzymska, ma zastosowanie?

      (
         1
      )	Dz.U. 2008, L 177, s. 6.
   (
         2
      )	Dz.U. 1993, L 95, s. 29.


201806080371931252018/C 221/241872017TC22120180625PL01PLINFO_JUDICIAL20180504212111Sprawa T-187/17: Wyrok Sądu z dnia 4 maja 2018 r. – Bernard Krone Holding/EUIPO (Mega Liner) Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Mega Liner — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (UE) nr 2017/1001] — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 75 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 94 ust. 1 rozporządzenia nr 2017/1001)
 ---documentbreak--- C2212018PL2110120180504PL0024211211Wyrok Sądu z dnia 4 maja 2018 r. – Bernard Krone Holding/EUIPO (Mega Liner)
   (Sprawa T-187/17) (
         1
      )
   „Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Mega Liner — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (UE) nr 2017/1001] — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 75 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 94 ust. 1 rozporządzenia nr 2017/1001)”2018/C 221/24Język postępowania: niemiecki
      Strony

      Strona skarżąca: Bernard Krone Holding SE & Co. KG (Spelle, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci T. Weeg i K. Lüken)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: M. Fischer i W. Schramek, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 stycznia 2017 r. (sprawa R 442/2016-1) dotyczącą rejestracji słownego znaku towarowego Mega Liner jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

            1)

            Stwierdza się nieważność pkt 2 sentencji decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 9 stycznia 2017 r. (sprawa R 442/2016-1).

            2)

            EUIPO pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Bernard Krone Holding SE & Co. KG w postępowaniu przed Sądem.

      (
         1
      )	Dz.U. C 161 z 22.5.2017.


201806150771955392018/C 231/422552018TC23120180702PL01PLINFO_JUDICIAL20180423333421Sprawa T-255/18: Skarga wniesiona w dniu 23 kwietnia 2018 r. – US / EBC
 ---documentbreak--- C2312018PL3310120180423PL0042331342Skarga wniesiona w dniu 23 kwietnia 2018 r. – US / EBC
   (Sprawa T-255/18)2018/C 231/42Język postępowania: francuski
      Strony

      Strona skarżąca: US (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Blot)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie dopuszczalności i zasadności niniejszej skargi;

      a w konsekwencji:

            —

            stwierdzenie nieważności decyzji o braku przekształcenia umowy skarżącego z dnia 13 czerwca 2017 r.;

            —

            stwierdzenie nieważności decyzji EBC z dnia 11 października 2017 r. w sprawie odmowy ponownego rozpatrzenia sprawy skarżącego przez administrację („administrative review”) z dnia 11 sierpnia 2017 r.;

            —

            stwierdzenie nieważności decyzji EBC z dnia 13 luetgo 2018 r., doręczonej skarżącemu tego samego dnia, oddalającej zażalenie („grievance procedure”), złożone z dniu 7 grudnia 2017 r.;

            —

            przyznanie odszkodowania za poniesione szkody;

            —

            obciążenie pozwanej całością kosztów postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

            1.

            Zarzut pierwszy, dotyczący zarzutu niezgodności z prawem polityki przekształcenia umów, ponieważ narusza ona art. 10(c) warunków zatrudnienia personelu i art. 2.0 regulaminu pracowniczego oraz została przyjęta z naruszeniem hierarchii norm prawnych.

            2.

            Zarzut drugi, dotyczący zarzutu niezgodności z prawem, ze względu na to, że art. 10(c) warunków zatrudnienia i art. 2.0 regulaminu pracowniczego naruszają dyrektywę 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącą Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC, a także motyw 6 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC.

            3.

            Zarzut trzeci, dotyczący zarzutu niezgodności z prawem wytycznych w sprawie Annual Salary and Bonus Review (ASBR), ponieważ naruszają one obowiązek uzasadnienia i zasadę pewności prawa.

            4.

            Zarzut czwarty, dotyczący oczywistych błędów w ocenie oraz naruszenia obowiązku uzasadnienia w odniesieniu, po pierwsze, stopni wynagrodzenia przyznanych skarżącemu, po drugie, jego „ustawicznego rozwoju”, a po trzecie, utrzymania potrzeb firmy („business needs”) w zakresie wiedzy, umiejętności i specyficznych kompetencji skarżącego.


title: Wyrok Trybunału z dnia 24 kwietnia 2018 r. w sprawie E-7/17 – Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii (Uchybienie zobowiązaniom przez państwo EFTA – Brak wdrożenia – Dyrektywa 2014/29/UE)

text:
               9.8.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 280/4

      WYROK TRYBUNAŁU
      z dnia 24 kwietnia 2018 r.
      w sprawie E-7/17
      Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii

         (Uchybienie zobowiązaniom przez państwo EFTA – Brak wdrożenia – Dyrektywa 2014/29/UE)

      (2018/C 280/04)
      W sprawie E-7/17, Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii – WNIOSEK o stwierdzenie, że Islandia nie przyjęła środków niezbędnych do włączenia do swojego porządku prawnego aktu, o którym mowa w rozdziale VIII pkt 6f załącznika II Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/29/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do udostępniania na rynku prostych zbiorników ciśnieniowych), dostosowanego protokołem 1 do Porozumienia EOG, a w każdym razie nie zawiadomiła Urzędu Nadzoru EFTA o środkach przyjętych do wdrożenia aktu, jak wymaga tego art. 7 Porozumienia EOG, Trybunał w składzie: Páll Hreinsson, prezes i sędzia sprawozdawca, Per Christiansen i Bernd Hammermann, sędziowie, wydał w dniu 24 kwietnia 2018 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
      Trybunał niniejszym:

                  1.

                  Orzeka, że Islandia uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 7 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu, o których mowa w rozdziale VIII pkt 6f załącznika II Porozumienia (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/29/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do udostępniania na rynku prostych zbiorników ciśnieniowych), dostosowanego do Porozumienia protokołem 1 do tego porozumienia.

                  2.

                  Obciąża Islandię kosztami postępowania.


201807270402024702018/C 285/025572015CJC28520180813PL01PLINFO_JUDICIAL201806212211Sprawa C-557/15: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 czerwca 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Malty (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Dyrektywa 2009/147/WE – Ochrona dzikiego ptactwa – Chwytanie i przetrzymywanie żywych osobników – Gatunki należące do rodziny łuszczaków – Zakaz – Uregulowanie krajowe stanowiące odstępstwo – Uprawnienia państw członkowskich do wprowadzenia odstępstwa – Warunki)
 ---documentbreak--- C2852018PL210120180621PL00022121Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 czerwca 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Malty
   (Sprawa C-557/15) (
         1
      )
   „(Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2009/147/WE — Ochrona dzikiego ptactwa — Chwytanie i przetrzymywanie żywych osobników — Gatunki należące do rodziny łuszczaków — Zakaz — Uregulowanie krajowe stanowiące odstępstwo — Uprawnienia państw członkowskich do wprowadzenia odstępstwa — Warunki)”2018/C 285/02Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Misfud-Bonnici i C. Hermes, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Malty (przedstawiciele: A. Buhagiar, pełnomocnik, J. Bouckaert, advocaat, L. Cassar Pullicino, avukat)

      Sentencja

            1)

            Ustanawiając system stanowiący odstępstwo zezwalający na chwytanie żywych osobników siedmiu dzikich gatunków z rodziny łuszczaków [zięby zwyczajnej (Fringilla coelebs), makolągwy (Carduelis cannabina), szczygła (Carduelis carduelis), dzwońca (Carduelis chloris), grubodzioba zwyczajnego (Coccothraustes coccothraustes), kulczyka zwyczajnego (Serinus serinus) oraz czyżyka (Carduelis spinus), Republika Malty uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie art. 5 lit. a) i e) oraz art. 8 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa, w związku z art. 9 ust. 1 tej dyrektywy.

            2)

            Republika Malty zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 7 z 11.1.2016.


201807270142025012018/C 285/503092018TC28520180813PL01PLINFO_JUDICIAL20180517333311Sprawa T-309/18: Skarga wniesiona w dniu 17 maja 2018 r. – Adis Higiene / EUIPO – Farecla Products (G3 EXTRA PLUS)
 ---documentbreak--- C2852018PL3310120180517PL0050331331Skarga wniesiona w dniu 17 maja 2018 r. – Adis Higiene / EUIPO – Farecla Products (G3 EXTRA PLUS)
   (Sprawa T-309/18)2018/C 285/50Język skargi: hiszpański
      Strony

      Strona skarżąca: Adis Higiene, SL (Pozuelo de Alarcón, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat M. Sanmartín Sanmartín)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Farecla Products Ltd (Ware, Zjednoczone Królestwo)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Farecla Products Ltd

      Sporny znak towarowy: Graficzny znak towarowy G3 EXTRA PLUS – unijny znak towarowy nr 15 064 207

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 marca 2018 r. w sprawie R 2134/2017-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

            —

            obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

            —

            Naruszenie art. 42 rozporządzenia nr 207/2009 w związku z zasadą 22 rozporządzenia nr 2868/95;

            —

            Naruszenie art. 94, 95 i 107 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady 2017/1001;

            —

            Naruszenie obowiązku uzasadnienia.


201807270442024482018/C 285/0352016CJC28520180813PL01PLINFO_JUDICIAL201806213311Sprawa C-5/16: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 21 czerwca 2018 r. – Rzeczpospolita Polska / Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej [Skarga o stwierdzenie nieważności – Decyzja (UE) 2015/1814 – Określenie podstawy prawnej – Uwzględnienie skutków aktu – Brak – Artykuł 192 ust. 1 TFUE – Artykuł 192 ust. 2 akapit pierwszy lit. c) TFUE – Środki wywierające znaczący wpływ na wybór państwa członkowskiego między różnymi źródłami energii oraz na ogólną strukturę jego zaopatrzenia w energię – Zasada lojalnej współpracy – Artykuł 15 TUE – Kompetencje Rady Europejskiej – Zasady pewności prawa oraz ochrony uzasadnionych oczekiwań – Zasada proporcjonalności – Ocena skutków]
 ---documentbreak--- C2852018PL310120180621PL00033131Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 21 czerwca 2018 r. – Rzeczpospolita Polska / Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej
   (Sprawa C-5/16) (
         1
      )
   „[Skarga o stwierdzenie nieważności — Decyzja (UE) 2015/1814 — Określenie podstawy prawnej — Uwzględnienie skutków aktu — Brak — Artykuł 192 ust. 1 TFUE — Artykuł 192 ust. 2 akapit pierwszy lit. c) TFUE — Środki wywierające znaczący wpływ na wybór państwa członkowskiego między różnymi źródłami energii oraz na ogólną strukturę jego zaopatrzenia w energię — Zasada lojalnej współpracy — Artykuł 15 TUE — Kompetencje Rady Europejskiej — Zasady pewności prawa oraz ochrony uzasadnionych oczekiwań — Zasada proporcjonalności — Ocena skutków]”2018/C 285/03Język postępowania: polski
      Strony

      Strona skarżąca: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: B. Majczyna, K. Rudzińska, pełnomocnicy, wspierani przez I. Tatarewicza, eksperta)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele A. Tamás i A. Pospíšilová Padowska, pełnomocnicy), Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Simm, A. Sikora i K. Pleśniak, pełnomocnicy)

      Interwenientci popierający stronę pozwaną: Królestwo Danii (przedstawiciele: M. Wolff, J. Nymann-Lindegren i C. Thorning, pełnomocnicy), Republika Federalna Niemiec (przedstawiciel: T. Henze, pełnomocnik), Krolestwo Hiszpanii (przedstawiciele: A. Gavela Llopis i M. A. Sampol Pucurull, pełnomocnicy), Republika Francuska (przedstawiciele: D. Colas, G. de Bergues, J. Traband, T. Deleuil i S. Ghiandoni, pełnomocnicy), Królestwo Szwecji (przedstawiciele: A. Falk, C. Meyer-Seitz, U. Persson, N. Otte Widgren i L. Swedenborg, pełnomocnicy), Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Herrmann, A. C. Becker, E. White i K. Mifsud-Bonnici, pełnomocnicy)

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje oddalona.

            2)

            Rzeczpospolita Polska zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Parlament Europejski i Radę Unii Europejskiej.

            3)

            Królestwo Danii, Republika Federalna Niemiec, Królestwo Hiszpanii, Republika Francuska, Królestwo Szwecji oraz Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

      (
         1
      )	Dz.U. C 98 z 14.3.2016


201807270112025032018/C 285/513302018TC28520180813PL01PLINFO_JUDICIAL20180523343631Sprawa T-330/18: Skarga wniesiona w dniu 23 maja 2018 r. – Carvalho i in. / Parlament i Rada
 ---documentbreak--- C2852018PL3410120180523PL0051341363Skarga wniesiona w dniu 23 maja 2018 r. – Carvalho i in. / Parlament i Rada
   (Sprawa T-330/18)2018/C 285/51Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Armando Carvalho (Santa Comba Dão, Portugalia) i 36 innych skarżących (przedstawiciele: profesor G. Winter, adwokat R. Verheyen i H. Leith, Barrister)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej i Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie, że pakiet prawodawczy dotyczący emisji gazów cieplarnianych (
                  1
               ) jest niezgodny z prawem, ze względu na to, że umożliwia on w okresie od 2021 r. do 2030 r. emisje gazów cieplarnianych odpowiadające 80 % poziomu emisji z 1990 r. w 2021 r., zmniejszające się do 60 % poziomu emisji z 1990 r. w 2030 r.;

            —

            stwierdzenie nieważności pakietu prawodawczego dotyczącego emisji gazów cieplarnianych ze względu na to, że ustalono w nim cele redukcji emisji gazów cieplarnianych do 2030 r. o 40 % poziomu z 1990 r., a w szczególności art. 9 ust. 2 dyrektywy 2003/87/WE, ostatnio zmienionej dyrektywą 2018/410, art. 4 ust. 2 i załącznik I do rozporządzenia 2018/842 oraz art. 4 rozporządzenia 2018/841;

            —

            nakazanie pozwanym przyjęcia środków na podstawie pakietu prawodawczego dotyczącego emisji gazów cieplarnianych nakładającego wymóg redukcji emisji gazów cieplarnianych do 2030 r. o 50 % do 60 % w porównaniu z ich poziomem z 1990 r. lub wyższego poziomu redukcji, jaki Sąd uzna za właściwy;

            —

            tytułem żądania ewentualnego, na wypadek gdyby Sąd sprzeciwiał się wydaniu nakazu i jego orzeczenie anulujące cele redukcji było wydano zbyt późno, aby właściwe przepisy zostały zmienione przed 2021 r., strona skarżąca wnosi do Sądu o nakazanie utrzymania w mocy zaskarżonych przepisów pakietu prawodawczego dotyczącego emisji gazów cieplarnianych do określonego dnia, w którym najpóźniej należy je zmienić zgodnie z normami prawnymi wyższego rzędu;

            —

            obciążenie pozwanych kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziesięć zarzutów.

            1.

            Zarzut pierwszy, w którym strona skarżąca w uzasadnieniu żądania stwierdzenia nieważności twierdzi, że Unia jest zobowiązana normami wyższego rzędu do zapobiegania szkodom spowodowanym zmianami klimatu zgodnie z międzynarodowym prawem zwyczajowym zakazującym państwom wyrządzania szkody i zobowiązującym je do zapobiegania szkodom na podstawie art. 191 TFUE. Podobnie Unia jest zobowiązana do zapobiegania naruszeniom praw podstawowych chronionych na gruncie Karty praw podstawowych Unii Europejskiej wynikających ze zmian klimatu. Prawa te obejmują prawo do życia i do poszanowania integralności fizycznej, prawo do wykonywania działalności zawodowej, prawo własności, praw dziecka i prawo do równego traktowania.

            2.

            Zarzut drugi, w którym strona skarżąca w uzasadnieniu żądania stwierdzenia nieważności twierdzi, że, zważywszy na związek przyczynowy między emisjami gazów cieplarnianych i groźnymi zmianami klimatu, do Unii należy podjęcie środków w celu regulacji emisji gazów cieplarnianych w Unii, aby zapobiec tym szkodom i naruszeniom praw podstawowych.

            3.

            Zarzut trzeci, w którym strona skarżąca w uzasadnieniu żądania stwierdzenia nieważności twierdzi, że ze zmian klimatu już wynikają szkody i naruszenia podstawowych praw człowieka i nadal będą one z tych zmian wynikać. Wszelkie dodatkowe emisje gazów cieplarnianych przyczyniające się do takich skutków są zatem niezgodne z prawem, z wyłączeniem przypadków, gdy mogą być one uzasadnione powodami o charakterze obiektywnym i jeżeli Unia zmierzała do ich redukcji w zakresie swych możliwości technicznych i finansowych.

            4.

            Zarzut czwarty, w którym strona skarżąca w uzasadnieniu żądania stwierdzenia nieważności twierdzi, że Unia nie może przedstawić jakiegokolwiek uzasadnienia tego rodzaju przy przyjmowaniu celów określonych w pakiecie prawodawczym dotyczącym emisji gazów cieplarnianych z następujących powodów:

                     —

                     zgodnie z owymi celami zezwolono na ilość emisji w istotny sposób przekraczającą słuszną część Unii budżetu emisji wynikających z określonego w porozumieniu paryskim celu maksymalnego zwiększenia średniej temperatury na świecie wynoszącego 1,5 oC lub znacznie poniżej 2 oC;

                     —

                     cele określono bez zbadania przez pozwanych zakresu technicznych i finansowych możliwości Unii w zakresie redukcji. Cele zostały raczej wybrane jako najbardziej opłacalny sposób na osiągnięcie wcześniej określonego długoterminowego celu emisji zastąpionego obecnie porozumieniem paryskim;

                     —

                     materiał dowodowy, którym dysponowały pozwane świadczą o tym, że Unia miała w rzeczywistości zdolność do podjęcia środków redukcji gazów cieplarnianych do 2030 r. o co najmniej od 50 % do 60 % poniżej ich poziomu z 1990 r.

            5.

            Zarzut piąty, w którym strona skarżąca w uzasadnieniu wniosku o wydanie nakazu ponadto twierdzi, że Unia jest zobowiązana normami wyższego rzędu do zapobiegania szkodom spowodowanym zmianami klimatu zgodnie z międzynarodowym prawem zwyczajowym zakazującym państwom wyrządzania szkody i zobowiązującym je do zapobiegania szkodom na podstawie art. 191 TFUE. Jest ona także zobowiązana na podstawie Karty praw podstawowych Unii Europejskiej do zapobiegania wynikającym ze zmian klimatu naruszeniom praw podstawowych.

            6.

            Zarzut szósty, w którym strona skarżąca w uzasadnieniu wniosku o wydanie nakazu twierdzi, że Unia uchybiła w przeszłości powyższym zobowiązaniom ze względu na obowiązki w zakresie emisji gazów cieplarnianych:

                     —

                     uchybiła ona swemu zobowiązaniu do zapobiegania wyrządzaniu szkody od 1992 r., gdy została przyjęta Ramowa konwencja Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu i wiedza o zmianach klimatu stała się powszechna;

                     —

                     uchybienie przez Unię jej zobowiązaniom spotęgowało się w 2009 r., gdy obowiązywał zarówno art. 191 TFUE, jak i Karta praw podstawowych Unii Europejskiej;

                     —

                     kontynuowanie emisji gazów cieplarnianych powinno było wówczas zostać zakazane, chyba że zachowanie to było obiektywnie uzasadnione. Unia nie twierdzi i nie może twierdzić, że poziomy emisji, na jakie bez przerwy pozwalała w tym okresie, były zgodne z jej technicznymi i finansowymi możliwościami redukcji emisji.

            7.

            Zarzut siódmy, w którym strona skarżąca w uzasadnieniu wniosku o wydanie nakazu twierdzi, że Unia ciągle obecnie uchybia swym zobowiązaniom poprzez przyjęcie celów redukcji emisji w pakiecie prawodawczym dotyczącym emisji gazów cieplarnianych. Jak wskazano w zarzutach podniesionych w uzasadnieniu żądania stwierdzenia nieważności, w pakiecie prawodawczym dotyczącym emisji gazów cieplarnianych nie zredukowano emisji i umożliwiono kontynuowanie uwalniania emisji na niezgodnych z prawem poziomach, które nie mogą być uzasadnione.

            8.

            Zarzut ósmy, w którym strona skarżąca w uzasadnieniu wniosku o wydanie nakazu twierdzi, że uchybienie przez Unię jej zobowiązaniom stanowi wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej, która przyznaje jednostkom uprawnienia. Unia nie dysponuje jakimkolwiek zakresem uznania co do odmówienia zbadania lub podjęcia środków wchodzących w zakres jej możliwości technicznych i finansowych w celu redukcji emisji.

            9.

            Zarzut dziewiąty, w którym strona skarżąca w uzasadnieniu wniosku o wydanie nakazu twierdzi, że z uchybień temu zobowiązaniu wyniknęły groźne zmiany klimatu, leżące u podstaw szkód majątkowych poniesionych przez niektórych skarżących i wynikną z nich jeszcze w przyszłości dalsze rodzaje szkód dla skarżących.

            10.

            Zarzut dziesiąty, w którym strona skarżąca w uzasadnieniu wniosku o wydanie nakazu twierdzi, że Unia jest zobowiązana do zapewnienia, aby działała zgodnie z ciążącym na niej prawnym obowiązkiem w zakresie redukcji emisji proporcjonalnym do jej możliwości technicznych i finansowych, co do których wykazano, że mogą one znajdować się do 2030 r. na poziomie od 50 % do 60 % ich poziomu emisji z 1990 r. Skarżący wnosi o Sądu o wydanie nakazu w tym względzie.

      (
         1
      )	Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. zmieniająca dyrektywę 2003/87/WE w celu wzmocnienia efektywnych pod względem kosztów redukcji emisji oraz inwestycji niskoemisyjnych oraz decyzję (UE) 2015/1814 (Dz.U. 2018 L 76, s. 3); rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/842 z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie wiążących rocznych redukcji emisji gazów cieplarnianych przez państwa członkowskie od 2021 r. do 2030 r. przyczyniających się do działań na rzecz klimatu w celu wywiązania się z zobowiązań wynikających z Porozumienia paryskiego oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 525/2013 (Dz.U. 2018 L 156, s. 26); oraz rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/841 z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie włączenia emisji i pochłaniania gazów cieplarnianych w wyniku działalności związanej z użytkowaniem gruntów, zmianą użytkowania gruntów i leśnictwem do ram polityki klimatyczno-energetycznej do roku 2030 i zmieniające rozporządzenie (UE) nr 525/2013 oraz decyzję nr 529/2013/UE (Dz.U. 2018 L 156, s. 1). (Skarżący odnoszą się w skardze do rozporządzeń 2018/842 i 2018/841 w brzmieniu przyjętym przez Radę w dniu 14 maja 2018 r. przed podpisaniem i opublikowaniem w Dzienniku Urzędowym.)


201807270432025172018/C 285/04152016CJC28520180813PL01PLINFO_JUDICIAL201806193422Sprawa C-15/16: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 19 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht – Niemcy) – Bundesanstalt für Finanzdienstleistungsaufsicht / Ewald Baumeister (Odesłanie prejudycjalne – Zbliżanie ustawodawstw – Dyrektywa 2004/39/WE – Artykuł 54 ust. 1 – Zakres obowiązku zachowania tajemnicy zawodowej spoczywającego na krajowych organach nadzoru finansowego – Pojęcie „informacji poufnej”)
 ---documentbreak--- C2852018PL320120180619PL00043242Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 19 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht – Niemcy) – Bundesanstalt für Finanzdienstleistungsaufsicht / Ewald Baumeister
   (Sprawa C-15/16) (
         1
      )
   „(Odesłanie prejudycjalne — Zbliżanie ustawodawstw — Dyrektywa 2004/39/WE — Artykuł 54 ust. 1 — Zakres obowiązku zachowania tajemnicy zawodowej spoczywającego na krajowych organach nadzoru finansowego — Pojęcie „informacji poufnej”)”2018/C 285/04Język postępowania: niemiecki
      Sąd odsyłający

   Bundesverwaltungsgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca rewizję: Bundesanstalt für Finanzdienstleistungsaufsicht

      Druga strona postępowania rewizyjnego: Ewald Baumeister

      przy udziale: Franka Schmitta, działającego w charakterze syndyka Phoenix Kapitaldienst GmbH

      Sentencja

            1)

            Artykuł 54 ust. 1 dyrektywy 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych, zmieniającej dyrektywy Rady 85/611/EWG i 93/6/EWG i dyrektywę 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającej dyrektywę Rady 93/22/EWG należy interpretować w ten sposób, że wszystkie informacje dotyczące nadzorowanego przedsiębiorstwa i przekazane przez nie właściwemu organowi, a także wszystkie oświadczenia tego organu zawarte w jego dokumentacji nadzorczej włącznie z korespondencją z innymi organami, nie stanowią bezwarunkowo poufnych informacji, objętych w związku z tym przewidzianym w tym przepisie obowiązkiem zachowania tajemnicy zawodowej. Za takie informacje należy uznać informacje będące w posiadaniu władz wyznaczonych przez państwa członkowskie do wypełniania funkcji określonych tą dyrektywą, które to informacje, po pierwsze, nie mają publicznego charakteru i, po drugie, których ujawnienie mogłoby naruszać interesy przekazującej je osoby fizycznej lub prawnej lub interesy osób trzecich, lub też zagrażać prawidłowemu funkcjonowaniu systemu nadzoru działalności przedsiębiorstw inwestycyjnych, wprowadzonemu przez prawodawcę Unii poprzez przyjęcie dyrektywy 2004/39.

            2)

            Artykuł 54 ust. 1 dyrektywy 2004/39 należy interpretować w ten sposób, że poufny charakter informacji dotyczących nadzorowanego przedsiębiorstwa, przekazanych władzom wyznaczonym przez państwa członkowskie do wypełniania funkcji określonych tą dyrektywą należy ocenić w dniu rozstrzygania przez te władze wniosku o ujawnienie tychże informacji, niezależnie od ich kwalifikacji w chwili przekazania ich rzeczonym władzom.

            3)

            Artykuł 54 ust. 1 dyrektywy 2004/39 należy interpretować w ten sposób, że informacje będące w posiadaniu władz wyznaczonych przez państwa członkowskie do wypełniania funkcji określonych tą dyrektywą, które mogły stanowić tajemnicę handlową, lecz które pochodzą sprzed pięciu lub więcej lat, są uznawane zasadniczo, ze względu na upływ czasu, za historyczne i za takie, które utraciły z tego powodu swój poufny charakter, chyba że na zasadzie wyjątku strona powołująca się na taki charakter wykaże, że pomimo ich dawności informacje te stanowią nadal zasadnicze elementy jej strategii handlowej czy też strategii handlowej osób trzecich, których dotyczą. Uwagi te nie znajdują zastosowania do informacji będących w posiadaniu tych władz, których poufność może być uzasadniona względami innymi niż znaczenie tych informacji dla strategii handlowej zainteresowanych przedsiębiorstw.

      (
         1
      )	Dz.U. C 111 z 29.3.2016.


201807270072025332018/C 285/523372018TC28520180813PL01PLINFO_JUDICIAL20180601363721Sprawa T-337/18: Skarga wniesiona w dniu 1 czerwca 2018 r. – Laboratoire Pareva / Komisja
 ---documentbreak--- C2852018PL3610120180601PL0052361372Skarga wniesiona w dniu 1 czerwca 2018 r. – Laboratoire Pareva / Komisja
   (Sprawa T-337/18)2018/C 285/52Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Laboratoire Pareva (Saint Martin de Crau, Francja) (przedstawiciele: adwokaci K. Van Maldegem i S. Englebert)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

            —

            stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji Europejskiej (UE) 2018/619 (
                  1
               ) z dnia 20 kwietnia 2018 r. niezatwierdzającej PHMB (1415; 4.7) jako istniejącej substancji czynnej do stosowania w produktach biobójczych należących do grup produktowych 1, 5 i 6 na podstawie rozporządzenia 528/2012 (
                  2
               ) (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”); i

            —

            obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.
   Strona skarżąca utrzymuje, że zaskarżona decyzja została wydana przez stronę pozwaną z naruszeniem Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (zwanego dalej „TFUE”'), prawa wtórnego Unii i zasad prawa Unii. W związku z tym strona skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, powołując się na następujące trzy zarzuty:

            1.

            Zarzut pierwszy dotyczący istotnych błędów proceduralnych:

                     —

                     strona pozwana nie przestrzegała etapów proceduralnych, które były wymagane przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Strona pozwana naruszyła istotne wymogi proceduralne przewidziane w art. 6 ust. 7 lit. a) i b) rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 1062/2014 (
                           3
                        ), które – gdyby były przestrzegane – mogłyby doprowadzić do innego wyniku.

            2.

            Zarzut drugi dotyczący oczywistych błędów w ocenie:

                     —

                     strona pozwana popełniła oczywisty błąd w ocenie, uwzględniając w swojej ocenie PHMB nieistotne czynniki oraz nie przypisując dostatecznej i należytej wagi czynnikom, które są charakterystyczne i istotne dla PHMB strony skarżącej.

            3.

            Zarzut trzeci dotyczący naruszenia podstawowych zasad prawa Unii i prawa do obrony:

                     —

                     strona pozwana nie zapewniła stronie skarżącej możliwości pełnego, użytecznego i skutecznego przedstawienia uwag w toku postępowania.

      (
         1
      )	Decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2018/619 z dnia 20 kwietnia 2018 r. niezatwierdzająca PHMB (1415; 4,7) jako istniejącej substancji czynnej do stosowania w produktach biobójczych należących do grup produktowych 1, 5 i 6 (Dz.U. 2018, L 102, s. 21).
   (
         2
      )	Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 528/2012 z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie udostępniania na rynku i stosowania produktów biobójczych (Dz.U. 2012, L 167, s. 1).
   (
         3
      )	Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1062/2014 z dnia 4 sierpnia 2014 r. w sprawie programu pracy, którego celem jest systematyczne badanie wszystkich istniejących substancji czynnych zawartych w produktach biobójczych, o których mowa w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 528/2012 (Dz.U. 2014, L 294, s. 1).


201807270162025302018/C 285/051812016CJC28520180813PL01PLINFO_JUDICIAL201806194521Sprawa C-181/16: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 19 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Belgia) – Sadikou Gnandi / État belge (Odesłanie prejudycjalne – Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości – Powrót nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich – Dyrektywa 2008/115/WE – Artykuł 3 pkt 2 – Pojęcie „nielegalnego pobytu” – Artykuł 6 – Wydanie decyzji nakazującej powrót przed rozpatrzeniem skargi na wydaną przez organ rozstrzygający decyzję oddalającą wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej – Karta praw podstawowych Unii Europejskiej – Artykuł 18, art. 19 ust. 2 i art. 47 – Zasada non-refoulement – Prawo do skutecznego środka prawnego – Zezwolenie na pozostanie na terytorium państwa członkowskiego)
 ---documentbreak--- C2852018PL410120180619PL00054152Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 19 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Belgia) – Sadikou Gnandi / État belge
   (Sprawa C-181/16) (
         1
      )
   „(Odesłanie prejudycjalne — Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości — Powrót nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich — Dyrektywa 2008/115/WE — Artykuł 3 pkt 2 — Pojęcie „nielegalnego pobytu” — Artykuł 6 — Wydanie decyzji nakazującej powrót przed rozpatrzeniem skargi na wydaną przez organ rozstrzygający decyzję oddalającą wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuł 18, art. 19 ust. 2 i art. 47 — Zasada non-refoulement — Prawo do skutecznego środka prawnego — Zezwolenie na pozostanie na terytorium państwa członkowskiego)”2018/C 285/05Język postępowania: francuski
      Sąd odsyłający

   Conseil d’État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Sadikou Gnandi

      Strona pozwana: État belge

      Sentencja

   Dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich w związku z dyrektywą Rady 2005/85/WE z dnia 1 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w państwach członkowskich oraz w świetle zasady non-refoulement i prawa do skutecznego środka prawnego, ustanowionych w art. 18, w art. 19 ust. 2 i w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie wydaniu decyzji nakazującej powrót na podstawie art. 6 ust. 1 dyrektywy 2008/115 wobec obywatela państwa trzeciego, który złożył wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej, bezpośrednio po oddaleniu przez tego wniosku przez organ rozstrzygający lub wraz z tą decyzją oddalającą w tym samym akcie administracyjnym i tym samym przed rozpatrzeniem skargi wniesionej na tę decyzję oddalającą, pod warunkiem w szczególności, że dane państwo członkowskie gwarantuje, że wszystkie skutki prawne decyzji nakazującej powrót zostaną zawieszone do czasu rozpatrzenia tej skargi, że ten wnioskodawca może w tym okresie korzystać z praw wynikających z dyrektywy Rady 2003/9/WE z dnia 27 stycznia 2003 r. ustanawiającej minimalne normy dotyczące przyjmowania osób ubiegających się o azyl oraz że może on powoływać się na każdą zmianę okoliczności, jaka nastąpiła po wydaniu decyzji nakazującej powrót, która może mieć znaczący wpływ na ocenę sytuacji zainteresowanego w świetle dyrektywy 2008/115, w szczególności jej art. 5, czego zweryfikowanie należy do sądu krajowego.
   (
         1
      )	Dz.U. C 191 z 30.5.2016.


201807270102025322018/C 285/533472018TC28520180813PL01PLINFO_JUDICIAL20180601373711Sprawa T-347/18: Skarga wniesiona w dniu 1 czerwca 2018 r. – Laboratoire Pareva i Biotech3D / Komisja
 ---documentbreak--- C2852018PL3710120180601PL0053371371Skarga wniesiona w dniu 1 czerwca 2018 r. – Laboratoire Pareva i Biotech3D / Komisja
   (Sprawa T-347/18)2018/C 285/53Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Laboratoire Pareva (Saint Martin de Crau, Francja) i Biotech3D Ltd & Co. KG (Gampern, Austria) (przedstawiciele: adwokaci K. Van Maldegem i S. Englebert)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

            —

            stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji Europejskiej (UE) 2018/613 (
                  1
               ) z dnia 20 kwietnia 2018 r. w sprawie zatwierdzenia PHMB (1415; 4.7) jako istniejącej substancji czynnej do stosowania w produktach biobójczych należących do grup produktowych 2 i 4 na podstawie rozporządzenia 528/2012 (
                  2
               ) (zwanego dalej „zaskarżonym aktem”); i

            —

            obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty, które są w istocie identyczne z zarzutami wysuniętymi w sprawie T-337/18, Laboratoire Pareva/Komisja lub podobne do tych zarzutów.
   (
         1
      )	Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2018/613 z dnia 20 kwietnia 2018 r. w sprawie zatwierdzenia PHMB (1415; 4.7) jako istniejącej substancji czynnej do stosowania w produktach biobójczych należących do grup produktowych 2 i 4 (Dz.U. 2018, L 102, s. 1).
   (
         2
      )	Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 528/2012 z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie udostępniania na rynku i stosowania produktów biobójczych (Dz.U. 2012, L 167, s. 1).