title: Sprawa T-154/14: Skarga wniesiona w dniu 7 marca 2014 r. – ANKO przeciwko Komisji

text:
               10.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/46

         Skarga wniesiona w dniu 7 marca 2014 r. – ANKO przeciwko Komisji
   (Sprawa T-154/14)
   2014/C 175/63
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: ANKO Anonymos Etairia Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: adwokat V. Christianos)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że całkowita kwota 185 664,10 EUR, którą Komisja wypłaciła już skarżącej na poczet projektu OASIS oraz całkowita kwota 465 062,84 EUR, którą Komisja wypłaciła już skarżącej na poczet projektu PERFORM, stanowią wydatki kwalifikowalne;

               —

               stwierdzenie, że kwota 1 824,05 EUR, której Komisja nie wypłaciła na rzecz projektu OASIS oraz kwota 637 117,17 EUR, której Komisja nie wypłaciła tytułem pomocy finansowej na rzecz projektu PERFORM, stanowią wydatki kwalifikowalne, które Komisja musi w konsekwencji wypłacić ANKO; oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga dotyczy odpowiedzialności Komisji na podstawie art. 272 TFUE w związku z umowami nr 215 754 i nr 215 952 mającymi na celu wykonanie, odpowiednio, projektów OASIS i PERFORM.
   Skarżąca utrzymuje w szczególności, że choć wykonała swoje obowiązki umowne, Komisja – z naruszeniem wspomnianych powyżej umów, zasady dobrej wiary, zakazu nadużycia prawa i zasady proporcjonalności – zażądała od niej zwrotu kwot wypłaconych ANKO, jako że w jej opinii stanowią one wydatki niekwalifikowalne oraz że instytucja ta nie wypłaciła jej salda przysługującej jej pomocy finansowej. Z tego powodu skarżąca utrzymuje w pierwszej kolejności, że Komisja uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej wobec ANKO, negując kwalifikowalność prawie całej kwoty pomocy finansowej na rzecz projektów OASIS i PERFORM. W drugiej kolejności skarżąca utrzymuje, że domaganie się zwrotu wszystkich wspomnianych kwot jest nieproporcjonalne i stanowi nadużycie.


title: Sprawa C-85/12: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 24 października 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation — Francja) — LBI hf, dawniej Landsbanki Islands hf przeciwko Kepler Capital Markets SA, Frédéricowi Giraux (Odesłanie prejudycjalne — Reorganizacja i likwidacja instytucji kredytowych — Dyrektywa 2001/24/WE — Artykuły 3, 9 i 32 — Akt ustawodawcy krajowego nadający środkom służącym reorganizacji skutki postępowania likwidacyjnego — Przepis ustawy zakazujący wnoszenia wszelkich skarg sądowych wobec instytucji kredytowej po wejściu w życie moratorium lub zawieszający takie skargi)

text:
               14.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 367/6

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 24 października 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation — Francja) — LBI hf, dawniej Landsbanki Islands hf przeciwko Kepler Capital Markets SA, Frédéricowi Giraux
   (Sprawa C-85/12) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Reorganizacja i likwidacja instytucji kredytowych - Dyrektywa 2001/24/WE - Artykuły 3, 9 i 32 - Akt ustawodawcy krajowego nadający środkom służącym reorganizacji skutki postępowania likwidacyjnego - Przepis ustawy zakazujący wnoszenia wszelkich skarg sądowych wobec instytucji kredytowej po wejściu w życie moratorium lub zawieszający takie skargi)
   2013/C 367/09
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour de cassation

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: LBI hf, dawniej Landsbanki Islands hf

      Strona pozwana: Kepler Capital Markets SA, Frédéric Giraux

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour de cassation — Wykładnia art. 3, 9 i 32 dyrektywy 2001/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 kwietnia 2001 r. w sprawie reorganizacji i likwidacji instytucji kredytowych (Dz.U. L 125, s. 15) — Władze upoważnione do podejmowania środków służących reorganizacji i do wszczynania procedur likwidacyjnych w stosunku do instytucji kredytowych — Władze administracyjne lub sądowe — Dopuszczalność środków wynikających bezpośrednio z ustawy państwa członkowskiego EFTA — Ustawa mająca zastosowanie do postępowań w toku dotyczących aktywów instytucji kredytowej położonej w państwie członkowskim — Skutki dla stosowania w państwie członkowskim przepisu ustawy innego państwa członkowskiego zakazującego wnoszenia wszelkich skarg sądowych wobec instytucji kredytowej po wejściu w życie moratorium lub zawieszającego takie skargi, w przypadku środków zabezpieczających podjętych przed ogłoszeniem moratorium

      Sentencja

               1)

               Artykuły 3 i 9 dyrektywy 2001/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 kwietnia 2001 r. w sprawie reorganizacji i likwidacji instytucji kredytowych należy interpretować w ten sposób, że środki służące reorganizacji lub likwidacji instytucji finansowej, takie jak środki oparte na przepisach przejściowych zawartych w pkt II ustawy nr 44/2009 z dnia 15 kwietnia 2009 r., należy uważać za środki podejmowane przez władze administracyjne lub sądowe w rozumieniu tych przepisów dyrektywy 2001/24, ponieważ rzeczone przepisy przejściowe wywołują skutki jedynie za pośrednictwem orzeczeń sądowych przyznających moratorium instytucji kredytowej.

               2)

               Artykuł 32 dyrektywy 2001/24 należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on temu, by przepis prawa krajowego, taki jak art. 98 ustawy nr 161/2002 o instytucjach finansowych z dnia 20 grudnia 2002 r., zmienionej ustawą nr 129/2008 z dnia 13 listopada 2008 r., który zakazuje wnoszenia wszelkich skarg sądowych wobec instytucji finansowej, od momentu gdy zacznie ona korzystać z moratorium lub zawiesza takie skargi, wywoływał skutki względem środków zabezpieczających, takich jak w postępowaniu głównym, podjętych w innym państwie członkowskim przed ogłoszeniem moratorium.

      (1)  Dz.U. C 118 z 21.4.2012.


title: Sprawa T-97/08: Wyrok Sądu z dnia 13 września 2010 r. — KUKA Roboter przeciwko OHIM (Odcień koloru pomarańczowego) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego obejmującego odcień koloru pomarańczowego — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/26

         Wyrok Sądu z dnia 13 września 2010 r. — KUKA Roboter przeciwko OHIM (Odcień koloru pomarańczowego)
   (Sprawa T-97/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego obejmującego odcień koloru pomarańczowego - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2010/C 301/41
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: KUKA Roboter GmbH (Augsburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Kohn i B. Hannemann)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: R. Pethke, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 14 grudnia 2007 r. (sprawa R 1572/2007-4) dotyczącą zgłoszenia odcienia koloru pomarańczowego jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               KUKA Roboter GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 107 z 26.4.2008.


title: Sprawa C-241/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Cluj (Rumunia) w dniu 25 maja 2015 r. – postępowanie karne/Niculaie Aurel Bob-Dogi

text:
               27.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Cluj (Rumunia) w dniu 25 maja 2015 r. – postępowanie karne/Niculaie Aurel Bob-Dogi
   (Sprawa C-241/15)
   (2015/C 245/15)
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Curtea de Apel Cluj

      Strony w postępowaniu głównym

   Niculaie Aurel Bob-Dogi

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w celu stosowania art. 8 ust. 1 lit. c) decyzji ramowej [2002/584/WSiSW] (1), pod pojęciem „istnienie […] środka zabezpieczającego [nakazu aresztowania]” należy rozumieć krajowy – wewnętrzny – nakaz aresztowania wydany zgodnie z zasadami postępowania karnego wydającego państwa członkowskiego, a zatem odmienny od europejskiego nakazu aresztowania?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy nieistnienie krajowego – wewnętrznego – nakazu aresztowania może stanowić dorozumianą podstawę odmowy wykonania europejskiego nakazu aresztowania?

      (1)  Decyzja ramowa Rady z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (Dz.U. L 190, s. 1).


title: Sprawa T-504/08: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 lipca 2009 r. — Mologen przeciwko OHIM (dSLIM) (Wspólnotowy znak towarowy — Częściowe odrzucenie zgłoszenia — Wycofanie zgłoszenia — Umorzenie postępowania)

text:
               12.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/32

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 lipca 2009 r. — Mologen przeciwko OHIM (dSLIM)
   (Sprawa T-504/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Częściowe odrzucenie zgłoszenia - Wycofanie zgłoszenia - Umorzenie postępowania)
   2009/C 220/67
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Mologen AG (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Klages)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Przedmiot sprawy

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 września 2008 r. (sprawa R 1077/2007-4) dotyczącą zgłoszenia słownego znaku towarowego „dSLIM” jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja wyroku

               1)

               Umarza się postępowanie w przedmiocie skargi.

               2)

               Strona skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 44 z 21.2.2009.


title: Sprawy połączone od C-222/05 do C-225/05: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 7 czerwca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven — Niderlandy) — J. van der Weerd, Maatschap Van der Bijl, J.W. Schoonhoven (C-222/05), H. de Rooy sr., H. de Rooy jr. (C-223/05), Maatschap H. en J. van 't Oever, Maatschap F. van 't Oever en W. Fien, B. van 't Oever, Maatschap A. en J. Fien, Maatschap K. Koers en J. Stellingwerf, H. Koers, Maatschap K. en G. Polinder, G. van Wijhe (C-224/05), B.J. van Middendorp (C-225/05) przeciwko Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit (Rolnictwo — Zwalczanie pryszczycy — Dyrektywa 85/511/EWG — Podniesienie przez sąd krajowy z urzędu zarzutów wynikających z prawa wspólnotowego — Autonomia proceduralna — Zasady równoważności i skuteczności)

text:
               21.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 170/4

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 7 czerwca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven — Niderlandy) — J. van der Weerd, Maatschap Van der Bijl, J.W. Schoonhoven (C-222/05), H. de Rooy sr., H. de Rooy jr. (C-223/05), Maatschap H. en J. van 't Oever, Maatschap F. van 't Oever en W. Fien, B. van 't Oever, Maatschap A. en J. Fien, Maatschap K. Koers en J. Stellingwerf, H. Koers, Maatschap K. en G. Polinder, G. van Wijhe (C-224/05), B.J. van Middendorp (C-225/05) przeciwko Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit
   (Sprawy połączone od C-222/05 do C-225/05) (1)

   (Rolnictwo - Zwalczanie pryszczycy - Dyrektywa 85/511/EWG - Podniesienie przez sąd krajowy z urzędu zarzutów wynikających z prawa wspólnotowego - Autonomia proceduralna - Zasady równoważności i skuteczności)
   (2007/C 170/05)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   College van Beroep voor het bedrijfsleven
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: J. van der Weerd, Maatschap Van der Bijl, J.W. Schoonhoven (C-222/05), H. de Rooy sr., H. de Rooy jr. (C-223/05), Maatschap H. en J. van 't Oever, Maatschap F. van 't Oever en W. Fien, B. van 't Oever, Maatschap A. en J. Fien, Maatschap K. Koers en J. Stellingwerf, H. Koers, Maatschap K. en G. Polinder, G. van Wijhe (C-224/05), B.J. van Middendorp (C-225/05)

      Strona pozwana: Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym - College van Beroep voor het bedrijfsleven - Wykładnia dyrektywy Rady 85/511/EWG z dnia 18 listopada 1985 r. wprowadzającej wspólnotowe środki w sprawie zwalczania pryszczycy (Dz.U. L 315, str. 11) — Artykuł 11 ust. 1 tiret pierwsze w związku z art. 13 ust. 1 tiret drugie oraz załącznik B — Bezpośredni skutek — Laboratorium niewskazane w załączniku B — Zakres swobodnego uznania władz krajowych
   Sentencja
   Prawo wspólnotowe nie nakłada, w postępowaniu takim, jak zawisłe przed sądem krajowym, na ten sąd obowiązku podniesienia z urzędu zarzutu opartego na naruszeniu przepisów prawa wspólnotowego, ponieważ nie wymaga tego ani zasada równoważności, ani skuteczności.

      (1)  Dz.U. C 193 z 6.8.2005.


title: Sprawa T-468/12: Skarga wniesiona w dniu 16 października 2012 r. — Wojciech Gęsina Firma Handlowa Faktor B. i W. Gęsina przeciwko Komisji

text:
               9.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/22

         Skarga wniesiona w dniu 16 października 2012 r. — Wojciech Gęsina Firma Handlowa Faktor B. i W. Gęsina przeciwko Komisji
   (Sprawa T-468/12)
   2013/C 71/35
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Wojciech Gęsina Firma Handlowa Faktor B. i W. Gęsina (Warszawa, Polska) (przedstawiciel: H. Mackiewicz, radca prawny)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 554/2012 z dnia 19 czerwca 2012 r. dotyczącego klasyfikacji niektórych towarów według nomenklatury scalonej.

               —

               Obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona skarżąca podnosi na poparcie skargi trzy zarzuty:

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący wydania przez Komisję zaskarżonego rozporządzenia w sposób naruszający rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (1), w tym w szczególności poprzez wadliwą interpretację uwag wyjaśniających do pozycji CN 9505 wyrażającą się w uznaniu, że skoro artykuł ozdobny nie zawiera żadnych odcisków, ornamentów, symboli lub napisów świątecznych, to tym samym nie został wyłącznie zaprojektowany, wyprodukowany jako artykuł świąteczny i nie jest jako taki rozpoznawalny.
               Zdaniem skarżącego treść pozycji CN 9505 oraz uwag wyjaśniających do niej wskazuje, że aby uznać dany artykuł za artykuł świąteczny nie musi on posiadać konkretnych odcisków, ornamentów, symboli lub napisów bezpośredni wskazujących na dane święto.
               Kwestia wyłączności zaprojektowania, wyprodukowania i rozpoznawalności artykułów świątecznych musi odnosić się do symboliki świątecznej danego artykułu w obrębie państwa członkowskiego, jego powiązania ze świąteczną tradycją i kulturą w tym państwie. Artykuł taki, będąc rozpoznawalny w danym kręgu kulturowym, jako artykuł świąteczny, nie musi (chociaż może) mieć dodatkowe symbole, ornamenty lub napisy podkreślające jego związek z danym świętem.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący wydania przez Komisję zaskarżonego rozporządzenia w sposób naruszający noty wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej Wspólnot Europejskich (2) do pozycji CN 9505, poprzez ich wadliwą interpretację polegającą na uznaniu, że skoro artykuł ozdobny nie zawiera żadnych odcisków, ornamentów, symboli lub napisów świątecznych, to tym samym nie został wyłącznie zaprojektowany, wyprodukowany jako artykuł świąteczny i nie jest jako taki rozpoznawalny.
               Noty wyjaśniające do CN wskazują wyraźnie, że produkty klasyfikowane do pozycji CN 9505 zgodnie ze swoją budową i wzorem (odciski, ornamenty, symbole lub napisy), przeznaczone są do użytku podczas określonego święta. Użyte w nawiasie wyrazy stanowią tylko przykładowe określenie tego, co może być „budową i wzorem” produktu. Innymi słowy nomenklatura scalona nie wyklucza sytuacji, gdy produkt (jako taki) w danym kręgu kulturowym jest symbolem konkretnych świąt, mimo, że produkt nie nosi żadnych odcisków, ornamentów, symboli lub napisów.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia przez Komisję zasady równego traktowania, poprzez dopuszczenie do sytuacji, w której jednej kategorii produktów (sztucznym kwiatom i roślinom używanym w święta) odbiera się przymiot świąteczności z uwagi na brak odcisków, ornamentów, symboli lub napisów świątecznych, a innym kategoriom przyznaje się taką cechę stosownie do pozycji CN 9505, pomimo, że artykuły te takich odcisków, ornamentów, symboli lub napisów świątecznych nie posiadają.
               W obrocie prawnym Unii Europejskiej funkcjonują wiążące informacje taryfowe, wydane przez poszczególne państwa członkowskie, wskazujące klasyfikację w obrębie pozycji CN 9505 dla artykułów (w tym też będących sztucznymi kwiatami), które nie są opatrzone konkretnymi symbolami, wzorami, czy ornamentami. Jest to potwierdzeniem faktu, że artykuł sam w sobie, bez napisów czy ornamentów może być w kręgu kulturowym danego kraju UE symbolem konkretnych świąt i z tego względu jest tam rozpoznawalny, zaprojektowany i wyprodukowany jako artykuł świąteczny.
               Ani z uwag do działu CN 95, ani z komentarza do not wyjaśniających do CN nie wynika, że produkt, aby uzyskać status artykułu świątecznego musi być rozpoznawany jako świąteczny na terenie całej Unii Europejskiej. Takie rozumienie „artykułu świątecznego” prowadziłoby do sytuacji, gdy jedynie nieliczne wyroby spełniałyby te kryteria. Unia Europejska jest zamieszkana przez ponad 500 mln obywateli o różnej tradycji i kulturze oraz różniących się wyznaniem. Nie tylko zatem nie występuje wspólna unijna tradycja świąteczna ale wręcz katalog dni świątecznych w poszczególnych państwach członkowskich jest różny. Wreszcie niektóre wskazane wprost w pozycji 9505 produkty mają charakter świąteczny jedynie w niektórych państwach członkowskich a tradycja ta nie jest znana w pozostałych państwach członkowskich, bądź jest mało popularna.

      (1)  Dz.U. L 256, s. 1.

      (2)  Dz.U. C 133, s. 1.


title: Sprawa C-250/10: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 grudnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf — Niemcy) — Haltergemeinschaft LBL GbR przeciwko Hauptzollamt Düsseldorf (Dyrektywa 2003/96/WE — Opodatkowanie produktów energetycznych i energii elektrycznej — Artykuł 14 ust. 1 lit. b) — Zwolnienie produktów energetycznych stosowanych jako paliwo do celów żeglugi powietrznej — Paliwo udostępnione przez wynajmującego samolot wykorzystywany przez jego najemców do lotów służących innym celom niż odpłatne świadczenie usług lotniczych)

text:
               18.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 49/6

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 grudnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf — Niemcy) — Haltergemeinschaft LBL GbR przeciwko Hauptzollamt Düsseldorf
   (Sprawa C-250/10) (1)

   (Dyrektywa 2003/96/WE - Opodatkowanie produktów energetycznych i energii elektrycznej - Artykuł 14 ust. 1 lit. b) - Zwolnienie produktów energetycznych stosowanych jako paliwo do celów żeglugi powietrznej - Paliwo udostępnione przez wynajmującego samolot wykorzystywany przez jego najemców do lotów służących innym celom niż odpłatne świadczenie usług lotniczych)
   2012/C 49/10
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Finanzgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Haltergemeinschaft LBL GbR

      Strona pozwana: Hauptzollamt Düsseldorf

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Finanzgericht Düsseldorf — Wykładnia art. 14 ust. 1 lit. b) dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (Dz.U. L 283, s. 51) — Zakres zwolnienia przewidzianego dla produktów energetycznych dostarczanych w celu zastosowania jako paliwo do celów żeglugi powietrznej — Zwolnienie paliwa udostępnionego przez wynajmującego lub oddającego w czarter niebędącego przedsiębiorstwem żeglugi powietrznej i wykorzystanego przez najemców samolotu w zakresie lotów dla celów handlowych

      Sentencja

   Artykuł 14 ust. 1 lit. b) dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej należy interpretować w ten sposób, że przewidziane w tym przepisie zwolnienie od podatku produktów energetycznych dostarczanych w celu zastosowania jako paliwo do celów żeglugi powietrznej innej niż prywatne loty niehandlowe nie może przysługiwać przedsiębiorstwu, takiemu jak przedsiębiorstwo w sprawie przed sądem krajowym, jeżeli wynajmuje ono lub oddaje w czarter należący do niego samolot wraz z paliwem na rzecz przedsiębiorstw, których działalność z zakresu lotnictwa nie służy bezpośrednio odpłatnemu świadczeniu przez te przedsiębiorstwa usług lotniczych.

      (1)  Dz.U. C 226 z 30.07.2011.


title: Sprawa T-644/13: Postanowienie Sądu z dnia 11 kwietnia 2014 r. – Serco Belgium i in. przeciwko Komisji

text:
               24.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/38

         Postanowienie Sądu z dnia 11 kwietnia 2014 r. – Serco Belgium i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-644/13) (1)

   2014/C 194/54
   Język postępowania: angielski
   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 24 z 25.1.2014.


title: Sprawa C-448/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichts Köln (Niemcy) w dniu 2 listopada 2006 r. — Firma cp-Pharma Handels GmbH przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/38

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichts Köln (Niemcy) w dniu 2 listopada 2006 r. — Firma cp-Pharma Handels GmbH przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-448/06)
   (2006/C 326/80)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Verwaltungsgericht Köln
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Firma cp-Pharma Handels GmbH

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec
   Pytanie prejudycjalne
   Czy rozporządzenie Komisji (WE) nr 1873/2003 z dnia 24 października 2003 r. (1) zmieniające załącznik II do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnych limitów pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego (2) jest nieważne z powodu naruszenia normy wyższego rzędu prawa wspólnotowego [art. 1 pkt 1 i art. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 w związku z art. 4 pkt 1 dyrektywy Rady 96/22/WE z dnia 29 kwietnia 1996 r. (3)] w zakresie, w jakim w uzupełnieniu oznaczonym (*) w sprawie zamieszczenia progesteronu w załączniku II do rozporządzenia Rady nr 2377/90 zostaje wyłączone zastosowanie formy podawania w postaci roztworu do iniekcji?

      (1)  Dz.U. L 224, str. 1.

      (2)  Dz.U. L 224, str. 1.

      (3)  Dz.U. L 125, str. 3.


title: Sprawa F-102/07: Skarga wniesiona w dniu 28 września 2007 r. — Kerstens przeciwko Komisji

text:
               8.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/49

         Skarga wniesiona w dniu 28 września 2007 r. — Kerstens przeciwko Komisji
   (Sprawa F-102/07)
   (2007/C 297/97)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Petrus J.F. Kerstens (Overijse, Belgia) (przedstawiciel: C. Mourato, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 23 listopada 2005 r. w sprawie przyznania skarżącemu 3 punktów pierwszeństwa dyrekcji generalnej w ramach postępowania w sprawie awansu za rok 2004, opublikowanej w Informacjach administracyjnych 85/2005 z dnia 23 listopada 2005 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 23 listopada 2005 r. w sprawie przyznania skarżącemu 0 punktów pierwszeństwa dyrekcji generalnej w ramach postępowania w sprawie awansu za rok 2005, opublikowanej w Informacjach administracyjnych 85/2005 z dnia 23 listopada 2005 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 17 listopada 2006 r. w sprawie przyznania skarżącemu 0 punktów pierwszeństwa w ramach postępowania w sprawie awansu za rok 2006, opublikowanej w Informacjach administracyjnych 55/2006;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 17 listopada 2006 r. w sprawie przyznania skarżącemu 0 punktów pierwszeństwa w interesie instytucji w ramach postępowania w sprawie awansu za rok 2006, opublikowanej w Informacjach administracyjnych 55/2006;

               —

               stwierdzenie nieważności wyraźnej decyzji organu powołującego z dnia 15 czerwca 2007 r. oddalającej zażalenia R/142/07 i R/183/07, wniesione przez skarżącego odpowiednio w dniach 16 i 22 lutego 2007 r.;

               —

               przyjęcie do wiadomości, że skarżący zastrzega sobie prawo do powołania się na zaistnienie nadużycia władzy i naruszenie przepisów regulujących postępowanie dyscyplinarne oraz prawo podniesienia przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich roszczenia odszkodowawczego;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W uzasadnieniu skargi, skarżący, będący funkcjonariuszem w grupie zaszeregowania A*12, powołuje pięć zarzutów, z których pierwszy dotyczy zasady wykorzystania kontyngentu punktów pierwszeństwa wynikającej z art. 5 ogólnych przepisów wykonawczych do art. 45 regulaminu pracowniczego (DGE 45) i oczywistego błędu w ocenie, jeżeli chodzi o przyznanie punktów pierwszeństwa przez dyrektora generalnego w ramach postępowania w sprawie awansu za rok 2004.
   Zarzut drugi dotyczy naruszenia art. 4-6 ogólnych przepisów wykonawczych do art. 45 regulaminu pracowniczego oraz oczywistego błędu w ocenie, jeżeli chodzi o przyznanie punktów pierwszeństwa przez dyrektora generalnego w ramach postępowania w sprawie awansu za rok 2005 i 2006.
   Zarzut trzeci dotyczy naruszenia art. 9 ogólnych przepisów wykonawczych do art. 45 regulaminu pracowniczego oraz oczywistego błędu w ocenie, jeżeli chodzi o przyznanie punktów pierwszeństwa uwzględniających pracę wykonaną w interesie instytucji. Pomocniczo zarzut trzeci dotyczy naruszenia zasady niedziałania prawa wstecz i pewności prawa.
   Zarzut czwarty dotyczy naruszenia zasady równego traktowania, jeżeli chodzi o przyznanie punktów pierwszeństwa przez dyrektora generalnego za lata 2004, 2005 i 2006 oraz punktów pierwszeństwa uwzględniających pracę wykonaną w interesie instytucji za rok 2006.
   Zarzut piąty dotyczy naruszenia obowiązku uzasadnienia, jeżeli chodzi o przyznanie punktów pierwszeństwa przez dyrektora generalnego za lata 2004, 2005 i 2006.
   W końcu skarżący zastrzega sobie prawo do powołania się na zaistnienie nadużycia władzy i naruszenie przepisów regulujących postępowanie dyscyplinarne oraz prawo podniesienia przeciwko Komisji roszczenia odszkodowawczego.


title: Sprawa C-498/08 P: Postanowienie Trybunału z dnia 9 lipca 2009 r. — Fornaci Laterizi Danesi SpA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Skarga o stwierdzenie nieważności — Termin do wniesienia skargi — Rozpoczęcie biegu terminu — Niedopuszczalność ze względu na przekroczenie terminu — Odwołanie oczywiście bezzasadne)

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/23

         Postanowienie Trybunału z dnia 9 lipca 2009 r. — Fornaci Laterizi Danesi SpA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-498/08 P) (1)

   (Odwołanie - Skarga o stwierdzenie nieważności - Termin do wniesienia skargi - Rozpoczęcie biegu terminu - Niedopuszczalność ze względu na przekroczenie terminu - Odwołanie oczywiście bezzasadne)
   2009/C 267/40
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Fornaci Laterizi Danesi SpA (przedstawiciel: M. Salvi, avvocato)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. Zadra i D. Recchia, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia 9 września 2008 r. w sprawie T-224/08 Fornaci Laterizi Danesi przeciwko Komisji, na podstawie którego Sąd odrzucił jako niedopuszczalną skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2008/25/WE z dnia 13 listopada 2007 r. przyjmującej, na mocy dyrektywy Rady 92/43/EWG, pierwszy zaktualizowany wykaz terenów mających znaczenie dla Wspólnoty, składających się na kontynentalny region biogeograficzny (Dz.U. L 12, s. 383) w zakresie, w jakim do wykazu tego włączony został teren należący do strony skarżącej, oznaczony kodem IT20A0018.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Fornaci Laterizi Danesi SpA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 69 z 21.3.2009.


title: Sprawa C-508/04: Skarga wniesiona w dniu 8 grudnia 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii

text:
               19.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/17

         Skarga wniesiona w dniu 8 grudnia 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-508/04)
   (2005/C 45/31)
   Język procedury: niemiecki
   W dniu 8 grudnia 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Michaela Van Beeka i Bernharda Schimę oraz adwokata Matthiasa Langa, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Austrii.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że Republika Austrii uchybiła zobowiązaniu do prawidłowej względnie pełnej transpozycji dyrektywy Rady 92/43/EWG (1) z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory, nie dokonując pełnego względnie prawidłowego przetransponowania do prawa austriackiego przepisów art. 1, art. 6 ust. 1-4, art. 7, art. 11, art. 12, art. 13, art. 15, art. 16 ust. 1 i art. 22 lit. b) tej dyrektywy

               2)

               obciążenie Republiki Austrii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Niniejszą skargą Komisja zwraca się przeciwko wadliwej transpozycji dyrektywy 92/43/EWG do prawa austriackiego przez odpowiednie przepisy prawa krajów związkowych Karyntii, Dolnej Austrii, Górnej Austrii, Salzburga, Styrii, Tyrolu i Vorarlbergu, które zostały notyfikowane Komisji bądź które według jej wiedzy zostały wydane.
   Zdaniem Komisji w obrębie poszczególnych krajów związkowych nie zostały w pełni względnie prawidłowo przetransponowane przepisy dotyczące definicji (art. 1 dyrektywy), ogólnych środków ochronnych (art. 6 ust. 1 dyrektywy), zakazu pogorszenia stanu siedlisk (art. 6 ust. 2 dyrektywy), planów i przedsięwzięć mogących w istotny sposób oddziaływać na specjalne obszary ochrony (art. 6 ust. 3 i 4 dyrektywy), systemu ochrony dla dyrektywy w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (art. 7 dyrektywy), nadzoru nad stanem ochrony siedlisk (art. 11 dyrektywy), systemu ochrony gatunków zwierząt wymienionych w załączniku IV lit. a) (art. 12 dyrektywy), systemu ochrony gatunków roślin wymienionych w załączniku IV lit. b) (art. 13 dyrektywy), zakazanych środków chwytania i zabijania (art. 15 dyrektywy), kryteriów odstępstw od przepisów art. 12-15 (art. 16 ust. 1) oraz przepisów dotyczących celowego wprowadzenia do stanu dzikiego gatunków nierodzimych (art. 22 lit. b) dyrektywy).

      (1)  Dz.U. L 206, str. 7


title: Sprawa C-552/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego w dniu 14 października 2009 r. w sprawie T-140/08 Ferrero SpA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), Tirol Milch reg.Gen.mbH Innsbruck, wniesione w dniu 24 grudnia 2009 r. przez Ferrero SpA

text:
               27.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/11

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego w dniu 14 października 2009 r. w sprawie T-140/08 Ferrero SpA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), Tirol Milch reg.Gen.mbH Innsbruck, wniesione w dniu 24 grudnia 2009 r. przez Ferrero SpA
   (Sprawa C-552/09 P)
   2010/C 80/19
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Ferrero SpA (przedstawiciel: F. Jacobacci, avvocato, C. Gielen i H.M.H. Speyart, advocaten)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), Tirol Milch reg.Gen.mbH Innsbruck

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku;

               —

               uwzględnienie wniesionego przez Ferrero żądania stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji lub ewentualnie przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania;

               —

               obciążenie OHIM własnymi kosztami postępowania oraz kosztami poniesionymi przez Ferrero zarówno w postępowaniu w pierwszej instancji, jak i w postępowaniu odwoławczym.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie twierdzi, że zaskarżony wyrok należy uchylić z następujących powodów:

               —

               Sąd Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich („SPI”) naruszył system ustanowiony przez art. 8 rozporządzenia nr 40/94 (1) poprzez przeprowadzenie pojedynczej oceny faktycznej podobieństwa zarówno w odniesieniu do art. 8 ust. 1 lit. b), jak i art. 8 ust. 5, chociaż te dwa przepisy przewidują całkowicie odmienne zestawy kryteriów;

               —

               SPI naruszył prawo, stwierdzając, że nie musi brać pod uwagę renomy wcześniejszych znaków towarowych dla celów ustalenia, iż nie zostały spełnione przesłanki stosowania art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5;

               —

               SPI naruszył prawo lub przeinaczył przedstawione mu okoliczności faktyczne, stosując błędne, bezzasadne i nieuzasadnione reguły dowodowe przy dokonywaniu oceny podobieństwa;

               —

               SPI naruszył prawo, nie uwzględniając właściwie okoliczności, że wcześniejsze znaki towarowe obejmują słowne znaki towarowe oraz że zakwestionowany znak towarowy jest opisowy; oraz

               —

               SPI naruszył prawo, nie uwzględniając właściwie istnienia rodziny znaków towarowych.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1).


title: Sprawa T-224/16: Wyrok Sądu z dnia 5 maja 2017 r. – Messe Friedrichshafen/EUIPO – El Corte Inglés (Out Door) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Graficzny unijny znak towarowy Out Door — Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy OUTDOOR PRO — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Artykuł 76 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               19.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/25

         Wyrok Sądu z dnia 5 maja 2017 r. – Messe Friedrichshafen/EUIPO – El Corte Inglés (Out Door)
   (Sprawa T-224/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Graficzny unijny znak towarowy Out Door - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy OUTDOOR PRO - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Artykuł 76 rozporządzenia nr 207/2009])
   (2017/C 195/35)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Messe Friedrichshafen GmbH (Friedrichshafen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat W. Schulte Hemming)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: M. Eberl i D. Hanf, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: El Corte Inglés, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J.L. Rivas Zurdo)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 lutego 2016 r. (sprawa R 2302/2011-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy El Corte Inglés a Messe Friedrichshafen.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Messe Friedrichshafen GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 232 z 27.6.2016.


               10.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/52

         Postanowienie Sądu z dnia 1 kwietnia 2014 r. – Zhejiang Yuhui Solar Energy Source przeciwko Komisji
   (Sprawa T–147/13) (1)

   2014/C 175/74
   Język postępowania: francuski
   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 123 z 27.4.2013.


title: Sprawa C-8/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven (Niderlandy) w dniu 9 stycznia 2008 r. — 1. T-Mobile Netherlands, 2. KPN Mobile, 3. Raad van bestuur van de Nederlandse Mededigingsautoriteit, 4. Orange Nederland BV; strona zainteresowana: Vodafone Libertel BV

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven (Niderlandy) w dniu 9 stycznia 2008 r. — 1. T-Mobile Netherlands, 2. KPN Mobile, 3. Raad van bestuur van de Nederlandse Mededigingsautoriteit, 4. Orange Nederland BV; strona zainteresowana: Vodafone Libertel BV
   (Sprawa C-8/08)
   (2008/C 92/19)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   College van Beroep voor het bedrijfsleven
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca:

               1.

               T-Mobile Netherlands,

               2.

               KPN Mobile,

               3.

               Raad van bestuur van de Nederlandse Mededigingsautoriteit,

               4.

               Orange Nederland BV

         Strona zainteresowana: Vodafone Libertel BV
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Jakie kryteria należy zastosować przy dokonywaniu oceny na podstawie art. 81 ust. 1 WE, czy uzgodnione praktyki mają na celu zapobieżenie, ograniczenie lub zakłócenie konkurencji wewnątrz wspólnego rynku?

               2)

               Czy art. 81 WE należy interpretować w ten sposób, że przy zastosowaniu tego postanowienia przez sąd krajowy dowód na istnienie związku przyczynowego między uzgodnieniem a zachowaniem na danym rynku winien zostać przeprowadzony i oceniony na podstawie przepisów prawa krajowego, o ile przepisy te nie są mniej korzystne niż te, które obowiązują w stosunku do identycznych postępowań krajowych, i nie uniemożliwiają lub przynajmniej dalece utrudniają skorzystanie z praw przyznanych przez wspólnotowy porządek prawny?

               3)

               Czy przy stosowaniu pojęcia uzgodnionych praktyk w rozumieniu art. 81 WE domniemanie istnienia związku przyczynowego między uzgodnieniem a zachowaniem na rynku obowiązuje również wtedy, gdy uzgodniona praktyka miała miejsce tylko raz i przedsiębiorstwo, które brało w nim udział, dalej działa na rynku, czy też tylko w przypadkach, gdy uzgodnione praktyki były stosowane z pewną regularnością w dłuższym okresie czasu?


title: Sprawa C-197/13 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 4 września 2014 r. – Królestwo Hiszpanii przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie – Fundusz Spójności – Zmniejszenie pomocy finansowej – Przyjęcie decyzji przez Komisję Europejską – Istnienie terminu – Brak dochowania wyznaczonego terminu – Konsekwencje)

text:
               10.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 395/15

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 4 września 2014 r. – Królestwo Hiszpanii przeciwko Komisji Europejskiej
      (Sprawa C-197/13 P) (1)

      ((Odwołanie - Fundusz Spójności - Zmniejszenie pomocy finansowej - Przyjęcie decyzji przez Komisję Europejską - Istnienie terminu - Brak dochowania wyznaczonego terminu - Konsekwencje))
      (2014/C 395/17)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: A. Rubio González, pełnomocnik)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Pardo Quintillán i D. Recchia, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Wyrok Sądu Unii Europejskiej Hiszpania/Komisja (T-540/10, EU:T:2013:47) zostaje uchylony.

                  2)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2010) 6154 z dnia 13 września 2010 r. obniżającej wymiar pomocy przyznanej z Funduszu Spójności na etapy projektu zatytułowane „Linia kolei dużych prędkości Madryt-Saragossa-Barcelona-granica francuska. Odcinek Lérida-Martorell (platforma). Pododcinek IX-A” (CCI 2001.ES.16.C.PT.005); „Linia kolei dużych prędkości Madryt-Saragossa-Barcelona-granica francuska. Odcinek Lérida-Martorell (platforma). Pododcinek X-B (Avinyonet del Penedés-Sant Sadurní d’Anoia)” (CCI 2001.ES.16.C.PT.008); „Linia kolei dużych prędkości Madryt-Saragossa-Barcelona-granica francuska. Odcinek Lérida-Martorell (platforma). Pododcinki XI-A i XI-B (Sant Sadurní d’Anoia-Gelida)” (CCI 2001.ES.16.C.PT.009) oraz „Linia kolei dużych prędkości Madryt-Saragossa-Barcelona-granica francuska. Odcinek Lérida-Martorell (platforma). Pododcinek IX-C” (CCI 2001.ES.16.C.PT.010).

                  3)

                  Komisja Europejska pokrywa koszty Królestwa Hiszpanii oraz własne koszty, poniesione zarówno w pierwszej instancji, jak również w niniejszym postępowaniu odwoławczym.

         (1)  Dz.U. C 178 z 22.6.2013.


title: Sprawa T-547/08: Skarga wniesiona w dniu 12 grudnia 2008 r. — X-Technology Swiss przeciwko OHIM (wizerunek skarpety)

text:
               7.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/31

         Skarga wniesiona w dniu 12 grudnia 2008 r. — X-Technology Swiss przeciwko OHIM (wizerunek skarpety)
   (Sprawa T-547/08)
   (2009/C 55/58)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: X-Technology Swiss (przedstawiciele: A. Herbertz i R. Jung, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 października 2008 r. w sprawie R 846/2008-4,

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: znak graficzny zgłoszony w kategorii „inny rodzaj znaku — znak odzwierciedlający pozycję”, posługujący się kolorem „pomarańczowym (Pantone 16-1359 TPX)”, dla towarów należących do klasy 25 (zgłoszenie nr 5 658 117).

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania.

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), ponieważ zgłoszony znak ma charakter w wystarczającym stopniu odróżniający.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1).


title: Sprawa F-26/15: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 18 listopada 2015 r. – FH przeciwko Parlament (Służba publiczna — Urzędnicy — Wynagrodzenie — Dodatek na zagospodarowanie — Artykuł 5 ust. 2 załącznika VII do regulaminu pracowniczego — Zatrudnienie w nowym miejscu zatrudnienia — Artykuł 5 ust. 4 ostatnie zdanie załącznika VII do regulaminu pracowniczego — Wykluczenie dodatku na zagospodarowanie w sytuacji, gdy urzędnik, któremu przysługuje dodatek na gospodarstwo domowe zostaje zatrudniony w miejscu zamieszkania swojej rodziny — Konieczność zagospodarowania się przez urzędnika z rodziną w miejscu zatrudnienia — Separacja de facto małżonków — Konsekwencje — Brak zastosowania art. 5 ust. 4 ostatnie zdanie załącznika VII do regulaminu pracowniczego)

text:
               11.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/35

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 18 listopada 2015 r. – FH przeciwko Parlament
   (Sprawa F-26/15) (1)

   ((Służba publiczna - Urzędnicy - Wynagrodzenie - Dodatek na zagospodarowanie - Artykuł 5 ust. 2 załącznika VII do regulaminu pracowniczego - Zatrudnienie w nowym miejscu zatrudnienia - Artykuł 5 ust. 4 ostatnie zdanie załącznika VII do regulaminu pracowniczego - Wykluczenie dodatku na zagospodarowanie w sytuacji, gdy urzędnik, któremu przysługuje dodatek na gospodarstwo domowe zostaje zatrudniony w miejscu zamieszkania swojej rodziny - Konieczność zagospodarowania się przez urzędnika z rodziną w miejscu zatrudnienia - Separacja de facto małżonków - Konsekwencje - Brak zastosowania art. 5 ust. 4 ostatnie zdanie załącznika VII do regulaminu pracowniczego))
   (2016/C 007/46)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: FH (przedstawiciel: adwokat M. Casado García-Hirschfeld)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: O. Caisou-Rousseau i N. Chemaï, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji oddalającej wniosek skarżącego o wypłacenie mu dodatku na zagospodarowanie, w następstwie przeprowadzki z Jemenu do Brukseli, gdzie mieszka jego żona, z którą jest w separacji, a także żądanie nakazania stronie pozwanej wypłacenia mu tego dodatku na zagospodarowanie z odsetkami.

      Sentencja wyroku

               1.

               Stwierdza się nieważność decyzji Parlamentu z dnia 15 kwietnia 2014 r. oddalającej wniosek o dodatek na zagospodarowanie złożony przez FH.

               2.

               Parlament Europejski wypłaci FH, tytułem należnego mu dodatku na zagospodarowanie, kwotę wynoszącą jego jedno miesięczne wynagrodzenie podstawowe, powiększoną o odsetki za zwłokę obliczone według stawki procentowej ustalonej przez Europejski Bank Centralny dla podstawowych operacji refinansujących mającej zastosowanie w danym okresie, powiększonej o dwa punkty, od dnia 11 lutego 2014 r. do dnia faktycznej zapłaty.

               3.

               Parlament Europejski pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez FH.

      (1)  Dz.U. C 127 z 20.4.2015, s. 44.


title: Sprawa C-565/07 P: Postanowienie Trybunału z dnia 19 maja 2009 r. — AMS Advanced Medical Services GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), American Medical Systems, Inc. (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Graficzny znak towarowy AMS Advanced Medical Services — Częściowa odmowa rejestracji — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Odwołanie, które stało się bezprzedmiotowe — Umorzenie postępowania)

text:
               12.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/15

         Postanowienie Trybunału z dnia 19 maja 2009 r. — AMS Advanced Medical Services GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), American Medical Systems, Inc.
   (Sprawa C-565/07 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Graficzny znak towarowy AMS Advanced Medical Services - Częściowa odmowa rejestracji - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Odwołanie, które stało się bezprzedmiotowe - Umorzenie postępowania)
   2009/C 220/26
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: AMS Advanced Medical Services GmbH (przedstawiciel: S. Schäffler, Rechtsanwältin)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik), American Medical Systems, Inc. (przedstawiciele: H. Kunz-Hallstein i R. Kunz-Hallstein, Rechtsanwälte)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) z dnia 18 października 2007 r. w sprawie T-425/03 AMS przeciwko OHIM — American Medical Systems, na mocy którego Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności wniesioną przez zgłaszającego wspólnotowy graficzny znak towarowy „AMS Advanced Medical Services” dla towarów należących do klas 5, 10 i 42 na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 12 września 2003 r., uchylającą decyzję Wydziału Sprzeciwów i uwzględniającą w części sprzeciw właściciela krajowego słownego znaku towarowego „AMS” — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Dopuszczalność żądania przedstawienia dowodu rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego przedstawionego przez zgłaszającego po raz pierwszy w postępowaniu przed izbą odwoławczą

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie odwołania wniesionego przez AMS Advanced Medical Services GmbH zostaje umorzone.

               2)

               AMS Advanced Medical Services GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U. C 64 z 8.3.2008.


title: Sprawa C-311/09: Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich/Rzeczpospolita Polska

text:
               24.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/12

         Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich/Rzeczpospolita Polska
   (Sprawa C-311/09)
   2009/C 256/23
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: D. Triantafyllou i K. Herrmann, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska

      Żądania

               —

               stwierdzenie, że poprzez nałożenie podatku VAT w sposób określony w rozdziale 13, paragraf 35, pkt. 1, 3, 4 i 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. do świadczenia usług międzynarodowego przewozu drogowego przez podatników mających siedzibę albo stałe miejsce zamieszkania poza Polską, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy artykułów 73, 168, 273 dyrektywy Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej 2006/112/WE. (1)

               —

               obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Usługi międzynarodowego przewozu drogowego podlegają opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej na zasadach określonych w dyrektywie 2006/112/WE.
   Zdaniem Komisji, sposób nakładania i obliczania podatku VAT określony w rozdziale 13, paragraf 35, pkt. 1, 3, 4 i 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. od usług międzynarodowego przewozu drogowego przez podatników mających siedzibę albo stale miejsce zamieszkania poza Polską jest niezgodny z artykułami 73, 168, 273 dyrektywy 2006/112/WE. Niezgodność z art. 73 dyrektywy 2006/112/WE polega na tym, że w każdym przypadku podstawą opodatkowania VAT stanowi kwota 285 PLN, co nie uwzględnia ani rzeczywistej odległości pokonywanej w Polsce przez autobus, ani rzeczywistej zapłaty należnej za daną usługę. Polski system poboru VAT nie zezwala podatnikowi świadczącemu usługi międzynarodowego przewozu osób na odliczenie VAT od towaru nabytego podczas danego okresu rozliczeniowego na potrzeby owej opodatkowanej usługi przewozowej (np. paliwo), co stoi w sprzeczności z art. 168 dyrektywy. Ponadto, polski system poboru VAT jest niezgodny z art. 273 dyrektywy 2006/112/WE, gdyż ustanawia on dla podatników obowiązek złożenia deklaracji wykazującej kwotę podatku w urzędzie celnym w chwili wjazdu autobusu z pasażerami na terytorium Polski oraz zapłaty tego podatku w urzędzie celnym „z chwilą wjazdu autobusu z pasażerami na terytorium kraju”, co prowadzi do powstania formalności związanych z przekraczaniem granic.
   Zdaniem Komisji, sporny system poboru i naliczenia VAT nie może być oparty na art. 281, ani na art.395 dyrektywy 2006/112/WE.

      (1)  Dz. U. L 347 str.1


title: Sprawa C-379/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeidshof te Brussel (Belgia) w dniu 25 września 2009 r. — Maurits Casteels przeciwko British Airways plc

text:
               19.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeidshof te Brussel (Belgia) w dniu 25 września 2009 r. — Maurits Casteels przeciwko British Airways plc
   (Sprawa C-379/09)
   2009/C 312/25
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Arbeidshof te Brussel

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym:

      Strona skarżąca: Maurits Casteels

      Strona pozwana: British Airways plc

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy osoba prywatna prowadząca przed sądem krajowym spór ze swym pracodawcą z sektora prywatnego może powoływać się na art. 42 traktatu WE, jeśli Rada nie podjęła przewidzianego w tym postanowieniu działania?

               2)

               Czy art. 39 traktatu WE, przed dyrektywą 98/49 z 29 czerwca 1998 r., oraz art. 42 traktatu WE, potraktowane łącznie bądź oddzielnie, są sprzeczne z tym, że:
               gdy nieoddelegowany pracownik był zatrudniony przez będącego tą samą osobą prawną pracodawcę w znajdujących się w różnych państwach członkowskich różnych zakładach tego pracodawcy i był objęty systemami dodatkowego ubezpieczenia emerytalnego obowiązującymi w tych zakładach

                           —

                           dla celów ustalenia okresu do nabycia ostatecznych praw do świadczeń z tytułu objęcia dodatkowym ubezpieczeniem emerytalnym (nabytych zarówno na podstawie składek zapłaconych przez pracownika jak i jego pracodawcę) w danym państwie członkowskim nie uwzględnia się ani stażu pracy u tego samego pracodawcy w innym państwie członkowskim, ani członkostwa w systemie dodatkowych ubezpieczeń emerytalnych w tym państwie członkowskim;

                           —

                           przeniesienie pracownika za jego zgodą do innego zakładu tego samego pracodawcy znajdującego się w innym państwie członkowskim jest traktowane tak, jak przewidziane w przepisach emerytalnych dobrowolne zakończenie przez niego zatrudnienia, w którym to przypadku jego uprawnienia do świadczeń z tytułu objęcia dodatkowym świadczeniem emerytalnym ograniczają się do składek zapłaconych przez tego pracownika,
                           skoro ta sytuacja ma ten negatywny skutek, że pracownik traci uprawnienia do świadczeń z tytułu objęcia dodatkowym świadczeniem emerytalnym w okresie zatrudnienia w tym państwie członkowskim, co nie miałoby miejsca, gdyby był on zatrudniony przez pracodawcę w jednym tylko państwie członkowskim i byłby objęty dodatkowym ubezpieczeniem emerytalnym w ramach tego jednego państwa?


title: Wykreślenie sprawy T-176/00

text:
               11.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/43

         Wykreślenie sprawy T-176/00 (1)

   (2005/C 143/80)

      (Język postępowania: niderlandzki)

   Postanowieniem z dnia 11 marca 2005 r. prezes czwartej izby Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy T-176/00, Cargill B.V. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.

      (1)  Dz.U. C 285 z 7.10.2000


title: Sprawa C-477/04: Skarga wniesiona w dniu 16 listopada 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               5.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 31/5

         Skarga wniesiona w dniu 16 listopada 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-477/04)
   (2005/C 31/12)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 16 listopada 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Chiarę Cattabriga i Barry'ego Doherty'ego, działających w charakterze pełnomocników przeciwko Republice Włoskiej.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że poprzez nieprzyjęcie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy Rady 2002/11/WE (1) z dnia 14 lutego 2002 r. zmieniającej dyrektywę 68/193/EWG (2) w sprawie obrotu wegetatywnym materiałem rozmnożeniowym winorośli i uchylającej dyrektywę 74/649/EWG (Dz.U. L 53 z dnia 23 lutego 2002 r., str. 20), a w każdym razie poprzez niepowiadomienie o nich Komisji, Republika Włoska uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z treści art. 3 wymienionej wyżej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin do wprowadzenia w życie dyrektywy upłynął dnia 3 lutego 2003 r.

      (1)  Dz.U. L 53 z 23.2.2002, str. 20.

      (2)  Dz.U. L 93 z 17.4.1968, str. 15.


title: Sprawa T-92/09: Wyrok Sądu z dnia 5 października 2010 r. — Strategi Group przeciwko OHIM — RBI (STRATEGI) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego STRATEGI — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy Stratégies — Względna podstawa odmowy rejestracji — Dowód używania wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 43 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 42 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009) I zasada 22 rozporządzenia (WE) nr 2868/95)

text:
               20.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 317/29

         Wyrok Sądu z dnia 5 października 2010 r. — Strategi Group przeciwko OHIM — RBI (STRATEGI)
   (Sprawa T-92/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego STRATEGI - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy Stratégies - Względna podstawa odmowy rejestracji - Dowód używania wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 43 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 42 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009) I zasada 22 rozporządzenia (WE) nr 2868/95)
   2010/C 317/53
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Strategi Group Ltd (Manchester, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: N. Saunders, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Botis, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Reed Business Information (RBI) (Issy-Les-Moulineaux, Francja) (przedstawiciel: adwokat A. Messas)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 18 grudnia 2008 r. (sprawa R 1581/2007-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Reed Business Information (RBI) a Strategi Group Ltd.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Strategi Group Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 113 z 16.5.2009.


title: Sprawa T-107/17: Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2017 r. – Steinhoff i in./EBC

text:
               24.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/24

         Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2017 r. – Steinhoff i in./EBC
   (Sprawa T-107/17)
   (2017/C 129/37)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Frank Steinhoff (Hamburg, Niemcy), Ewald Filbry (Dortmund, Niemcy), Vereinigte Raiffeisenbanken Gräfenberg-Forchheim-Eschenau-Heroldsberg eG (Gräfenberg, Niemcy), Werner Bäcker (Rodgau, Niemcy), EMB Consulting SE (Mühltal, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat O. Hoepner)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o zasądzenie od strony pozwanej zapłaty następujących kwot wraz z odsetkami wynoszącymi 5 punktów procentowych powyżej każdorazowej podstawowej stopy procentowej od momentu zawisłości sporu:

               —

               dla pozwanego pod nr 1: 314 000 EUR;

               —

               dla pozwanego pod nr 2: 54 950 EUR;

               —

               dla pozwanego pod nr 3: 2 355 000 EUR;

               —

               dla pozwanego pod nr 4: 303 795 EUR;

               —

               dla pozwanego pod nr 5: 750 460 EUR:

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej skardze odszkodowawczej skarżący zarzucają pozwanej naruszenie obowiązków poprzez niezamieszczenie w jej stanowisku z dnia 17 lutego 2012 r. w sprawie papierów wartościowych wyemitowanych i gwarantowanych przez rząd grecki (CON/2012/12) informacji o niezgodności z prawem planowanej restrukturyzacji greckich długów państwowych poprzez przymusową wymianę na mocy ustawy 4050/2012.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący braku informacji o niedopuszczalności przymusowej restrukturyzacji w świetle zasady pacta sunt servanda, gdyż klauzule modyfikujące nie mogą być skutecznie wprowadzane następczo do istniejących obligacji państwowych.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący braku stwierdzenia wywłaszczającego skutku zaplanowanego przez Grecję działania ustawowego, przewidującego przymusową wymianę, chociaż w samej ustawie nie ustalono odpowiedniego odszkodowania, jako naruszenia art. 17 ust. 1 zdanie drugie Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący braku informacji o naruszeniu art. 63 TFUE.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący braku informacji o naruszeniu art. 124 TFUE.


title: Sprawa T-747/16: Skarga wniesiona w dniu 25 października 2016 r. – Vincenti/EUIPO

text:
               16.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 14/37

         Skarga wniesiona w dniu 25 października 2016 r. – Vincenti/EUIPO
   (Sprawa T-747/16)
   (2017/C 014/46)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Guillaume Vincenti (Alicante, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat H. Tettenborn)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji odmownej EUIPO w sprawie uznania całkowitej i trwałej niezdolności skarżącego do wykonywania obowiązków oraz stwierdzenia, że powinien przejść na emeryturę.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przez stronę pozwaną właściwych przepisów regulaminu pracowniczego, między innymi art. 7-9, 13, 33 i 78, a także art. 13-16 załącznika VIII do tego regulaminu i w szczególności art. 53 regulaminu pracowniczego.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia przez stronę pozwaną jej obowiązków powierniczych oraz zasady dobrej administracji (art. 41 ust. 1, art. 41 ust. 2 lit. a), b) i c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej), jak również praw proceduralnych skarżącego, również poprzez oparcie zaskarżonej decyzji na przeinaczonych faktach.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia przez stronę pozwaną art. 3 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

         Na poparcie powyższych zarzutów skarżący podnosi w szczególności, że organ powołujący nie posiada w ramach postępowania o stwierdzenie niezdolności do praccy żadnego zakresu uznania, zgodnie z odpowiednimi postanowieniami regulaminu pracowniczego, w odniesieniu do uznania trwałej niezdolności urzędnika do wykonywania swoich obowiązków, ponieważ decyzja Komitetu ds. Inwalidztwa jest wiążąca, a nawet przy założeniu, że organ powołujący ma uprawnienia dyskrecjonalne w ramach tego postępowania, nie było uzasadnionego powodu w przypadku skarżącego do nieuznania go za trwale niezdolnego do pracy.


title: Sprawa C-429/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Innsbruck (Austria) w dniu 21 września 2012 r. — Siegfried Pohl przeciwko ÖBB Infrastruktur AG

text:
               12.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/28

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Innsbruck (Austria) w dniu 21 września 2012 r. — Siegfried Pohl przeciwko ÖBB Infrastruktur AG
   (Sprawa C-429/12)
   2013/C 9/47
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberlandesgericht Innsbruck

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Siegfried Pohl

      Strona pozwana: ÖBB Infrastruktur AG

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy obowiązujące aktualnie prawo Unii, a w szczególności

                           1)

                           zasada równego traktowania będąca ogólną zasadą prawa Unii,

                           2)

                           ogólna zasada zakazu dyskryminacji ze względu na wiek w rozumieniu art. 6 ust. 3 TUE i art. 21 karty praw podstawowych,

                           3)

                           zakaz dyskryminacji wynikający ze swobody przepływu pracowników przewidzianej w art. 45 TFUE,

                           4)

                           dyrektywa 2000/78/WE (1),

                     sprzeciwia się regulacji krajowej — w części ustawowej, a w części wynikającej z układów zbiorowych — która za porozumieniem stron stała się integralną częścią indywidualnej umowy o pracę, zgodnie z którą to regulacją okresy zatrudnienia pracowników w sektorze transportu kolejowego, jeżeli miały miejsce przed 18 rokiem życia, nie są w ogóle zaliczane, a jeżeli miały miejsce po ukończeniu 18 roku życia, o ile nie zostały uzyskane w przedsiębiorstwie krajowym „parapublicznym” lub u samego pozwanego pracodawcy krajowego, zaliczane są tylko w połowie bez względu na uzyskane konkretnie kwalifikacje i wiedzę pracownika?

               2)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: Czy przy obliczaniu zaległego wynagrodzenia z zaliczeniem zgodnie z prawem Unii nieuwzględnionych dotychczas okresów zatrudnienia (przed ukończeniem 18 roku życia w całości i od ukończenia 18 roku życia do chwili zatrudnienia skarżącego przez pozwaną w drugiej połowie) ma znaczenie, że wliczone okresy zatrudnienia miały miejsce od dnia 1 grudnia 1965 r. do dnia 24 listopada 1974 r., a więc na długo przed przystąpieniem Austrii do UE/EWG i przed pierwszym orzeczeniem dotyczącym zasady równego traktowania w prawie Unii?

               3)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: Czy obowiązujące aktualnie prawo Unii, a w szczególności zasada skuteczności, sprzeciwia się krajowym przepisom o przedawnieniu, zgodnie z którymi byłoby przedawnione w całości roszczenie pracownika, a później emeryta, o wyrównanie wynagrodzenia, a później emerytury, przeciwko jego pracodawcy wynikające ze zgodnego z prawem Unii w rozumieniu pytania pierwszego zaliczenia okresów zatrudnienia zagranicą i przed ukończeniem 18 roku życia, które to roszczenie osobie tej nie przysługiwało na mocy prawa krajowego i obiektywnie mogła dochodzić go dopiero po ogłoszeniu wyroków w sprawie C-195/98 Österreichischer Gewerkschaftsbund — Gewerkschaft öffentlicher Dienst w dniu 30 listopada 2000 r. i w sprawie C-88/08 Hütter w dniu 18 czerwca 2009 r.?

               4)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: Czy na podstawie obowiązującego aktualnie prawa Unii, w szczególności na podstawie horyzontalnego działania zasady równego traktowania będącej ogólną zasadą prawa Unii lub zakazu dyskryminacji wynikającego ze swobody przepływu pracowników, pracodawca w sektorze transportu kolejowego, posiadający około 40 000 pracowników oraz wielostopniową strukturę hierarchiczną i organizację obejmującą cały obszar działania, ma obowiązek powiadomienia swoich pracowników i przedstawicieli pracowników o orzeczeniach Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, opublikowanych również w prasie codziennej, które stwierdzają niezgodność dotychczasowej praktyki zaliczania przez pracodawcę okresów zatrudnienia z prawem Unii, a które mogą między innymi prowadzić do wyrównań wynagrodzenia?

      (1)  Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. L 303, s. 16).


title: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 14 kwietnia 2005 r. w sprawie C-171/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 2001/80/WE — Brak transpozycji)

text:
               11.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/13

      WYROK TRYBUNAŁU

   (czwarta izba)
   z dnia 14 kwietnia 2005 r.
   w sprawie C-171/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 2001/80/WE - Brak transpozycji)
   (2005/C 143/16)
   Język postępowania: niderlandzki
   W sprawie C-171/04, Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: M. van Beek i G. Valero Jordana) przeciwko Królestwu Niderlandów (pełnomocnicy: H. Sevenster i J. van Bakel), mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 5 kwietnia 2004 r., Trybunał (czwarta izba), w składzie: K. Lenaerts, prezes izby, N. Colneric i E. Juhász (sprawozdawca), sędziowie; rzecznik generalny: M. Poiares Maduro, sekretarz: R. Grass, główny administrator, wydał w dniu 14 kwietnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2001/80/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2001 r. w sprawie ograniczenia emisji niektórych zanieczyszczeń do powietrza z dużych obiektów energetycznego spalania, Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Królestwo Niderlandów zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.4.2004.


title: Sprawa T-407/11: Postanowienie Sądu z dnia 14 czerwca 2013 r. — SRF przeciwko Radzie

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/83

         Postanowienie Sądu z dnia 14 czerwca 2013 r. — SRF przeciwko Radzie
   (Sprawa T-407/11) (1)

   2013/C 225/188
   Język postępowania: angielski
   Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 282 z 24.9.2011.


title: Sprawa T-399/07: Postanowienie Sądu z dnia 25 stycznia 2011 r. — Basell Polyolefine przeciwko Komisji

text:
               12.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/34

         Postanowienie Sądu z dnia 25 stycznia 2011 r. — Basell Polyolefine przeciwko Komisji
   (Sprawa T-399/07) (1)

   2011/C 80/60
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 315 z 22.12.2007.


title: Sprawa C-555/07: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 19 stycznia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesarbeitsgericht Düsseldorf — Niemcy) — Seda Kücükdeveci przeciwko Swedex GmbH & Co. KG (Zasada niedyskryminacji ze względu na wiek — Dyrektywa 2000/78/WE — Ustawodawstwo krajowe dotyczące rozwiązania umowy o pracę przez pracodawcę, nieuwzględniające okresu zatrudnienia ukończonego przed osiągnięciem wieku 25 lat do obliczania długości okresu wypowiedzenia — Uzasadnienie środka — Uregulowanie krajowe sprzeczne z dyrektywą — Rola sądu krajowego)

text:
               13.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/4

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 19 stycznia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesarbeitsgericht Düsseldorf — Niemcy) — Seda Kücükdeveci przeciwko Swedex GmbH & Co. KG
   (Sprawa C-555/07) (1)

   (Zasada niedyskryminacji ze względu na wiek - Dyrektywa 2000/78/WE - Ustawodawstwo krajowe dotyczące rozwiązania umowy o pracę przez pracodawcę, nieuwzględniające okresu zatrudnienia ukończonego przed osiągnięciem wieku 25 lat do obliczania długości okresu wypowiedzenia - Uzasadnienie środka - Uregulowanie krajowe sprzeczne z dyrektywą - Rola sądu krajowego)
   2010/C 63/05
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Landesarbeitsgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Seda Kücükdeveci

      Strona pozwana: Swedex GmbH & Co. KG

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Landesarbeitsgericht Düsseldorf (Niemcy) — Wykładnia zasady niedyskryminacji ze względu na wiek i dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. L 303, str. 16) — Uregulowanie krajowe z zakresu rozwiązywania umów o pracą przez pracodawcę określające okresy wypowiedzenia wydłużające się stosownie do okresu zatrudnienia i wykluczające uwzględnianie okresów zatrudnienia ukończonych przez ukończeniem przez pracownika 25 roku życia

      Sentencja

               1)

               Wykładni prawa Unii, a dokładniej zasady niedyskryminacji ze względu na wiek skonkretyzowanej w dyrektywie Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy, należy dokonywać w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie istnieniu przepisu krajowego takiego jak w sporze przed sądem krajowym, który przewiduje, że okresy zatrudnienia ukończone przez pracownika, zanim osiągnął on wiek 25 lat, nie są uwzględniane przy obliczaniu długości okresu wypowiedzenia stosunku pracy.

               2)

               Na sądzie krajowym, przed którym zawisł spór między jednostkami, spoczywa obowiązek zagwarantowania przestrzegania zasady niedyskryminacji ze względu na wiek skonkretyzowanej w dyrektywie 2000/78 poprzez niestosowanie, w razie potrzeby, jakichkolwiek sprzecznych z nią przepisów prawa krajowego, niezależnie od przysługującego mu w wypadkach wskazanych w art. 267 akapit drugi TFUE uprawnienia do zwrócenia się do Trybunału w trybie prejudycjalnym o wykładnię tej zasady.

      (1)  Dz.U. C 79 z 29.3.2008.


title: Sprawa T-272/05: Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2005 r. przez Stéphana Veramme'a przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               17.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 229/32

         Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2005 r. przez Stéphana Veramme'a przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-272/05)
   (2005/C 229/68)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 8 lipca 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wniesiona przez Stéphana Veramme'a, zamieszkałego w Auderghem (Belgia), reprezentowanego przez Lucasa Vogela, avocat.
   Skarżący wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie decyzji wydanej przez organ uprawniony do zawierania umów w dniu 21 marca 2005 r., w której oddalił on wniosek, przekwalifikowany na zażalenie, złożony przez skarżącego w dniu 10 grudnia 2004 r. przeciwko decyzji w sprawie ustalenia zaszeregowania i wynagrodzenia skarżącego jako pracownika kontraktowego na podstawie umowy, której wykonanie rozpoczęło się z dniem 16 września 2004 r.;

               —

               w razie konieczności uchylenie również pierwotnej decyzji w sprawie ustalenia zaszeregowania i wynagrodzenia skarżącego jako pracownika kontraktowego na podstawie umowy, której wykonanie rozpoczęło się z dniem 16 września 2004 r.;

               —

               zasądzenie od pozwanej odszkodowania w kwocie 25 000 euro, z zastrzeżeniem późniejszego podwyższenia, obniżenia lub uściślenia tej kwoty;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty są identyczne jak w sprawie T-253/05 Fernandez Tunon przeciwko Komisji.


title: Sprawa C-131/14: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 kwietnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione – Włochy) – Malvino Cervati, Società Malvi Sas di Cervati Malvino/Agenzia delle Dogane, Agenzia delle Dogane – Ufficio delle Dogane di Livorno [Odesłanie prejudycjalne – Rolnictwo – Wspólna organizacja rynków – Rozporządzenie (WE) 565/2002 – Artykuł 3 ust. 3 – Kontyngent taryfowy – Czosnek pochodzący z Argentyny – Pozwolenia na przywóz – Zakaz przenoszenia praw wynikających z pozwoleń na przywóz – Obchodzenie środków – Nadużycie prawa – Wymogi – Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2988/95 – Artykuł 4 ust. 3]

text:
               13.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/5

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 kwietnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione – Włochy) – Malvino Cervati, Società Malvi Sas di Cervati Malvino/Agenzia delle Dogane, Agenzia delle Dogane – Ufficio delle Dogane di Livorno
      (Sprawa C-131/14) (1)

      ([Odesłanie prejudycjalne - Rolnictwo - Wspólna organizacja rynków - Rozporządzenie (WE) 565/2002 - Artykuł 3 ust. 3 - Kontyngent taryfowy - Czosnek pochodzący z Argentyny - Pozwolenia na przywóz - Zakaz przenoszenia praw wynikających z pozwoleń na przywóz - Obchodzenie środków - Nadużycie prawa - Wymogi - Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2988/95 - Artykuł 4 ust. 3])
      (2016/C 211/05)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Corte suprema di cassazione

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Malvino Cervati, Società Malvi Sas di Cervati Malvino

         Strona pozwana: Agenzia delle Dogane, Agenzia delle Dogane – Ufficio delle Dogane di Livorno

         Przy udziale: Roberto Cervati

         Sentencja

      Artykuł 3 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 565/2002 z dnia 2 kwietnia 2002 r. ustanawiającego metodę zarządzania kontyngentami taryfowymi i wprowadzającego system świadectw pochodzenia czosnku przywożonego z państw trzecich oraz art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one, zasadniczo, mechanizmowi takiemu jak rozpatrywany w postępowaniu głównym, poprzez który w następstwie zamówienia złożonego przez podmiot gospodarczy będący tradycyjnym importerem w rozumieniu tego pierwszego rozporządzenia, po wyczerpaniu jego własnych pozwoleń umożliwiających przywóz po stawce preferencyjnej, drugiemu podmiotowi gospodarczemu, również będącemu tradycyjnym importerem niemającym takich pozwoleń,

                  —

                  towar jest najpierw sprzedawany, poza Unią, przez spółkę powiązaną z tym drugim podmiotem gospodarczym, trzeciemu podmiotowi gospodarczemu będącemu nowym importerem w rozumieniu wspomnianego rozporządzenia, mającemu takie pozwolenia,

                  —

                  następnie towar ten zostaje wprowadzony do swobodnego obrotu w Unii przez trzeci podmiot gospodarczy przy zastosowaniu preferencyjnej stawki celnej, a potem odsprzedany przez ów trzeci podmiot gospodarczy drugiemu,

                  —

                  i wreszcie wspomniany towar zostaje zbyty przez ów drugi podmiot gospodarczy na rzecz pierwszego, który nabywa towar przywieziony w ramach kontyngentu taryfowego przewidzianego przez owo pierwsze rozporządzenie, pomimo że nie ma niezbędnego w tym celu pozwolenia.

         (1)  Dz.U. C 194 z 24.6.2014.


title: Sprawa C-196/10: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 14 lipca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf — Niemcy) — Paderborner Brauerei Haus Cramer KG przeciwko Hauptzollamt Bielefeld (Wspólna taryfa celna — Nomenklatura scalona — Klasyfikacja taryfowa — Pozycje 2203 i  2208 —  „Malt beer base” przeznaczony do produkcji napoju mieszanego)

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/15

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 14 lipca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf — Niemcy) — Paderborner Brauerei Haus Cramer KG przeciwko Hauptzollamt Bielefeld
   (Sprawa C-196/10) (1)

   (Wspólna taryfa celna - Nomenklatura scalona - Klasyfikacja taryfowa - Pozycje 2203 i 2208 - „Malt beer base” przeznaczony do produkcji napoju mieszanego)
   2011/C 269/23
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Finanzgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Paderborner Brauerei Haus Cramer KG

      Strona pozwana: Hauptzollamt Bielefeld

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Finanzgericht Düsseldorf — Wykładnia Nomenklatury Scalonej zmienionej rozporządzeniami Komisji (WE) nr 2031/2001 z dnia 6 sierpnia 2001 r. (Dz.U. L 279, s. 1) i (WE) nr 1832/2002 z dnia 1 sierpnia 2002 r. (Dz.U. L 290, s. 1) — „Malt beer base” o zawartości alkoholu 14 %, otrzymany z piwa warzonego w szczególnej procedurze obejmującej klarowanie i ultrafiltrację przeznaczony do produkcji napoju mieszanego na bazie piwa — Klasyfikacja do pozycji CN 2203 lub do pozycji CN 2208?

      Sentencja

   Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2587/91 z dnia 26 lipca 1991 r., powinno być interpretowane w ten sposób, że płyn tego rodzaju, jak płyn będący przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, zwany „malt beer base”, o zawartości alkoholu 14 % obj., otrzymany z piwa warzonego, które poddano klarowaniu, a następnie ultrafiltracji prowadzącej do rozcieńczenia takich składników jak substancje goryczkowe i białko, należy zaklasyfikować do pozycji 2208 Nomenklatury Scalonej zawartej w załączniku I do wskazanego rozporządzenia w zmienionym brzmieniu.

      (1)  Dz.U. C 161 z 19.6.2010.


title: Sprawa C-467/14: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 7 kwietnia 2016 r. – (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Bergamo – Włochy) – postępowanie karne przeciwko Chiarze Baldo (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Identyczne pytania prejudycjalne — Artykuły 49 TFUE i 56 TFUE — Swoboda przedsiębiorczości — Swoboda świadczenia usług — Gry losowe — Przepisy krajowe — Uporządkowanie systemu koncesji poprzez zrównanie w czasie terminu wygaśnięcia — Nowy przetarg — Koncesje o krótszym czasie obowiązywania niż w przypadku koncesji dawniejszych — Nieodpłatne zbycie użytkowania materialnych i niematerialnych składników majątku tworzących sieć zarządzania grami i ich przyjmowania — Ograniczenie — Nadrzędne względy interesu ogólnego — Proporcjonalność)

text:
               25.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/8

         Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 7 kwietnia 2016 r. – (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Bergamo – Włochy) – postępowanie karne przeciwko Chiarze Baldo
   (Sprawa C-467/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Identyczne pytania prejudycjalne - Artykuły 49 TFUE i 56 TFUE - Swoboda przedsiębiorczości - Swoboda świadczenia usług - Gry losowe - Przepisy krajowe - Uporządkowanie systemu koncesji poprzez zrównanie w czasie terminu wygaśnięcia - Nowy przetarg - Koncesje o krótszym czasie obowiązywania niż w przypadku koncesji dawniejszych - Nieodpłatne zbycie użytkowania materialnych i niematerialnych składników majątku tworzących sieć zarządzania grami i ich przyjmowania - Ograniczenie - Nadrzędne względy interesu ogólnego - Proporcjonalność))
   (2016/C 270/10)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale di Bergamo

      Strona w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

   Chiara Baldo

      Sentencja

               1)

               Artykuły 49 i 56 TFUE oraz zasady równego traktowania i skuteczności należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one przepisom krajowym dotyczącym gier losowych, tego rodzaju jak przepisy rozpatrywane w postępowaniu głównym, które przewidują ogłoszenie nowego przetargu dotyczącego koncesji o krótszym czasie obowiązywania niż czas obowiązywania koncesji udzielonych w przeszłości z uwagi na reorganizację systemu poprzez zrównanie w czasie terminu wygaśnięcia koncesji.

               2)

               Artykuły 49 i 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one ograniczającemu przepisowy krajowemu, tego rodzaju jak przepis rozpatrywany w postępowaniu głównym, który wymaga, aby cesjonariusz gier losowych zbył nieodpłatnie, w chwili zaprzestania działalności ze względu na zakończenie okresu obowiązywania koncesji, użytkowanie materialnych i niematerialnych składników majątku tworzących sieć zarządzania grami i ich przyjmowania, jeżeli ograniczenie to wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celu tego przepisu, czego zbadanie należy do sądu krajowego.

      (1)  Dz.U. C 448 z 15.12.2014.


title: Sprawa T-51/07: Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2007 r. — Agrar-Invest-Tatschl przeciwko Komisji

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/45

         Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2007 r. — Agrar-Invest-Tatschl przeciwko Komisji
   (Sprawa T-51/07)
   (2007/C 95/92)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Agrar-Invest-Tatschl GmbH (St. Andrä im Lavanttal, Austria) (przedstawiciel: Rechtsanwalt O. Wenzlaff)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 2 i art. 1 ust. 3 decyzji pozwanej K (2006) 5789 ost. (REC 05/05) z dnia 4 grudnia 2006 r.,

               —

               zobowiązanie pozwanej do wydania decyzji o odstąpieniu od retrospektywnego zaksięgowania należności celnych przywozowych w wysokości 110 937,60 Euro w związku z przywozem przez skarżącą cukru pochodzącego z Chorwacji od dnia 26 czerwca 2002 r., bedących przedmiotem wniosku Republiki Austrii z dnia 10 czerwca 2005 r.,

               —

               pomocniczo względem żądania drugiego, zobowiązanie pozwanej do wydania decyzji o umorzeniu należności celnych przywozowych w wysokości 110 937,60 Eur w związku z przywozem przez skarżącą cukru pochodzącego z Chorwacji od dnia 26 czerwca 2002 r., bedących przedmiotem wniosku Republiki Austrii z dnia 10 czerwca 2005 r.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca kwestionuje decyzję Komisji K (2006) 5789 ost. z dnia 4 grudnia 2006 r. stwierdzającej, że w zakresie określonej kwoty zaksięgowanie retrospektywne należności celnych przywozowych nie jest uzasadnione i w zakresie innej określonej kwoty zaksięgowanie retrospektywne należności celnych przywozowych jest uzasadnione, oraz że umorzenie tych należności w konkretnym przypadku nie jest uzasadnione (wniosek Republiki Austrii).
   We wskazanej decyzji skierowanej do Republiki Austrii Komisja — stosując rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 (1) (zwane dalej: Wspólnotowym kodeksem celnym) oraz rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 (2) — doszła do wniosku, że nie należy odstępować od retrospektywnego zaksięgowania należności celnych przywozowych w wysokości 110 937,60 Eur związanych z przywozem dokonanym przez skarżącą, i że umorzenie tych należności nie jest uzasadnione.
   W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem, ponieważ spełnione zostały przesłanki odstąpienia od retrospektywnego zaksięgowania należności celnych przywozowych zgodnie z art. 220 ust. 2 lit. b) Wspólnotowego kodeksu celnego lub przesłanki umorzenia należności celnych przywozowych podlegających retrospektywnemu pobraniu zgodnie z art. 239 Wspólnotowego kodeksu celnego.

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 302, str. 1).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 253, str. 1).


title: Sprawa T-447/07: Postanowienie Sądu z dnia 19 października 2011 r. — Scovill Fasteners przeciwko Komisji

text:
               10.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 362/21

         Postanowienie Sądu z dnia 19 października 2011 r. — Scovill Fasteners przeciwko Komisji
   (Sprawa T-447/07) (1)

   2011/C 362/32
   Język postępowania: angielski
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 37 z 9.2.2008.


title: Sprawa C-479/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 25 października 2012 r. — H. Gautzsch Großhandel GmbH & Co. KG przeciwko Münchener Boulevard Möbel Joseph Duna GmbH

text:
               2.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 25 października 2012 r. — H. Gautzsch Großhandel GmbH & Co. KG przeciwko Münchener Boulevard Möbel Joseph Duna GmbH
   (Sprawa C-479/12)
   2013/C 32/03
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona pozwana i skarżąca w postępowaniu rewizyjnym: H. Gautzsch Großhandel GmbH & Co. KG

      Strona skarżąca i pozwana w postępowaniu rewizyjnym: Münchener Boulevard Möbel Joseph Duna GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 6/2002 (1) należy interpretować w ten sposób, że wzór może stać się dostatecznie znany środowiskom wyspecjalizowanym w danej branży działającym w Unii podczas zwykłego toku prowadzenia spraw, jeśli rysunki tego wzoru zostały udostępnione handlowcom?

               2)

               Czy art. 7 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia (WE) nr 6/2002 należy interpretować w ten sposób, że wzór, mimo że został ujawniony osobom trzecim bez wyraźnego albo dorozumianego warunku zachowania poufności, nie mógł stać się znany środowiskom wyspecjalizowanym w danej branży działającym w Unii podczas zwykłego toku prowadzenia spraw, jeśli

                           a)

                           został ujawniony wyłącznie jednemu przedsiębiorstwu należącemu do środowisk wyspecjalizowanych; lub

                           b)

                           został przedstawiony na stoisku wystawowym w Chinach, znajdującym się poza zwykłym zakresem obserwacji rynku?

               3)

                           a)

                           Czy art. 19 ust. 2 zdanie pierwsze rozporządzenia (WE) nr 6/2002 należy interpretować w ten sposób, że na właścicielu niezarejestrowanego wzoru wspólnotowego ciąży obowiązek dowiedzenia, że sporne używanie wynika z naśladowania chronionego wzoru?

                           b)

                           W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 3 a):
                           Czy ciężar dowodu zostaje odwrócony albo czy właściciel niezarejestrowanego wzoru wspólnotowego może skorzystać z ułatwienia w przeprowadzeniu dowodu, jeśli pomiędzy wzorem a spornym używaniem występują istotne podobieństwa?

               4)

                           a)

                           Czy roszczenie o zaniechanie naruszeń niezarejestrowanego wzoru wspólnotowemu zgodnie z art. 19 ust. 2, art. 89 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 6/2002 ulega przedawnieniu?

                           b)

                           W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 4 a):
                           Czy to przedawnienie regulowane jest prawem Unii, a jeśli tak, to którym przepisem?

               5)

                           a)

                           Czy roszczenie o zaniechanie naruszeń niezarejestrowanego wzoru wspólnotowemu zgodnie z art. 19 ust. 2, art. 89 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 6/2002 ulega utracie?

                           b)

                           W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 5 a):
                           Czy utrata tego prawa jest regulowana prawem Unii, a jeśli tak, to którym przepisem?

               6)

               Czy art. 89 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 6/2002 należy interpretować w ten sposób, że do roszczeń o zniszczenie, o udzielenie informacji oraz o odszkodowanie podnoszonych w odniesieniu do całego terytorium Unii z powodu naruszenia niezarejestrowanego wzoru wspólnotowego należy stosować prawo państwa członkowskiego, w którym naruszenie miało miejsce?

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów wspólnotowych (Dz.U. L 3, s. 1)


title: Sprawa C-65/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 8 lutego 2012 r. — Leidseplein Beheer BV i in. przeciwko Red Bull GmbH i in.

text:
               28.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 126/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 8 lutego 2012 r. — Leidseplein Beheer BV i in. przeciwko Red Bull GmbH i in.
   (Sprawa C-65/12)
   2012/C 126/10
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hoge Raad der Nederlanden.

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

   Strona skarżąca:

               Leidseplein Beheer BV

               H.J.M. de Vries

         Strona pozwana:

               Red Bull GmbH

               Red Bull Nederland BV

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 5 ust. 2 dyrektywy [89/104/EWG] (1) należy interpretować w ten sposób, że o uzasadnionej przyczynie w rozumieniu tego przepisu można mówić również wtedy, gdy oznaczenie identyczne bądź podobne do znaku cieszącego się renomą było używane w dobrej wierze przez osobę trzecią (osoby trzecie) przed rejestracją tego znaku?

      (1)  Pierwsza dyrektywa Rady z dnia 21 grudnia 1988 r. mająca na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. L 40, s. 1)


title: Sprawa T-248/16: Skarga wniesiona w dniu 19 maja 2016 r. – Walfood/EUIPO – Romanov Holding (CHATKA)

text:
               25.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/52

         Skarga wniesiona w dniu 19 maja 2016 r. – Walfood/EUIPO – Romanov Holding (CHATKA)
   (Sprawa T-248/16)
   (2016/C 270/59)
   Język skargi: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Walfood SA (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat E. Cornu)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Romanov Holding, SL (La Moraleja, Hiszpania)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „CHATKA” – unijny znak towarowy nr 943670

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 marca 2016 r. w sprawie R 150/2015-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 57 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009.