title: Sprawa C-228/13 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 20 lutego 2013 r. w sprawach połączonych od T-278/00 do T-280/00, od T-282/00 do T-286/00 i od T-288/00 do T-295/00 Albergo Quatro Fontane i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 29 kwietnia 2013 r. przez Hotel Gabrielli srl, dawniej Hotel Gabrielli Sandwirth SpA

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/14

         Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 20 lutego 2013 r. w sprawach połączonych od T-278/00 do T-280/00, od T-282/00 do T-286/00 i od T-288/00 do T-295/00 Albergo Quatro Fontane i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 29 kwietnia 2013 r. przez Hotel Gabrielli srl, dawniej Hotel Gabrielli Sandwirth SpA
   (Sprawa C-228/13 P)
   2013/C 207/26
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Hotel Gabrielli srl, dawniej Hotel Gabrielli Sandwirth SpA (przedstawiciele: A. Bianchini i F. Busetto, avvocati)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Comitato „Venezia vuole vivere”

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie zaskarżonego postanowienia Sądu;

               —

               uwzględnienie żądań podniesionych w pierwszej instancji i w konsekwencji

                           —

                           stwierdzenie nieważności, o ile będzie to wymagane oraz w granicach interesu skarżących, decyzji Komisji Europejskiej nr 2000/394/WE z dnia 25 listopada 1999 r. w sprawie pomocy na rzecz przedsiębiorstw z terenu miast Wenecji i Chioggii w formie obniżenia wysokości składek na zabezpieczenie społeczne na mocy ustaw nr 30/1997 i 206/1995;

                           —

                           tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności wyżej wspomnianej decyzji w zakresie, w jakim nakłada obowiązek odzyskania udzielonych obniżek i wymaga zwiększenia wysokości domniemanych obniżek podlegających odzyskaniu o odsetki za okresy rozpatrywane w tej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania w obu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona wnosząca odwołanie podnosi na jego poparcie dziewięć zarzutów.

                  Zarzut pierwszy: błędny charakter postanowienia z powodu nieuwzględnienia okoliczności, że rozpatrywane środki ze względu na swój odszkodowawczy charakter nie stanowiły korzyści dla beneficjentów.

                  Zarzut drugi: błędny charakter postanowienia z powodu braku wykluczenia lub przynajmniej dokonania oceny możliwości, iż rozpatrywane środki wpłyną na konkurencję i wewnątrzwspólnotową wymianę handlową.

                  Zarzut trzeci: błędny charakter postanowienia z powodu wykluczenia zastosowania wyjątków wskazanych w art. 87 ust. 2 lit. b) WE (obecnie art. 107 ust. 2 lit. b) TFUE) i w art. 87ust. 3 lit. b) WE (obecnie art. 107 ust. 3 lit. b) TFUE).

                  Zarzut czwarty: błędny charakter postanowienia z powodu wykluczenia zastosowania wyjątku wskazanego w art. 87 ust. 3 lit. c) WE (obecnie art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE).

                  Zarzut piaty: błędny charakter postanowienia z powodu wykluczenia zastosowania wyjątków wskazanych w art. 87 ust. 3) lit. d) i e) (obecnie art. 107 ust. 3 lit. d) i e) TFUE).

                  Zarzut szósty: błędny charakter postanowienia z powodu wykluczenia zastosowania wyjątku wskazanego w art. 86 ust. 2 WE (obecnie art. 106 ust. 2 TFUE).

                  Zarzut siódmy: błędny charakter postanowienia z powodu wykluczenia istnienia pomocy i w konsekwencji naruszenia art. 88 ust. 3 WE (obecnie art. 108 ust. 3 TFUE) i art. 15 rozporządzenia nr 659/1999 (1).

                  Zarzut ósmy: błędny charakter postanowienia z powodu wykluczenia zastosowania art. 14 ust. 1 rozporządzenia nr 659/1999 w odniesieniu do nakazu odzyskania.

                  Zarzut dziewiąty: błędny charakter postanowienia z powodu wykluczenia zastosowania art. 14 ust. 1 rozporządzenia nr 659/1999 w odniesieniu do naliczenia odsetek.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz.U. L 83, s. 1.)


title: Sprawa C-111/08: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 2 lipca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta domstolen — Szwecja) — SCT Industri AB i likvidation przeciwko Alpenblume AB (Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Jurysdykcja i wykonywanie orzeczeń — Zakres stosowania — Upadłość)

text:
               29.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/8

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 2 lipca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta domstolen — Szwecja) — SCT Industri AB i likvidation przeciwko Alpenblume AB
   (Sprawa C-111/08) (1)

   (Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Jurysdykcja i wykonywanie orzeczeń - Zakres stosowania - Upadłość)
   2009/C 205/12
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd krajowy

   Högsta domstolen (Szwecja)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: SCT Industri AB i likvidation

      Strona pozwana: Alpenblume AB

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Högsta domstolen — Wykładnia art. 1 ust. 2 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2001, L 12, s. 1) — Orzeczenie wydane przez sąd państwa członkowskiego A stwierdzające brak uprawnień syndyka działającego w ramach postępowania upadłościowego prowadzonego w państwie członkowskim B do rozporządzenia majątkiem upadłej spółki położonym na terytorium państwa członkowskiego A — Powództwo rewindykacyjne wytoczone przez spółkę-nabywcę, mające na celu objęcie udziałów nabytych w ramach postępowania upadłościowego, lecz ponownie objętych przez spółkę-zbywcę na podstawie orzeczenia stwierdzającego nieważność nabycia

      Sentencja

   Wyjątek przewidziany w art. 1 ust. 2 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że ma on zastosowanie do orzeczenia wydanego przez sąd państwa członkowskiego A, dotyczącego wpisania prawa własności udziałów w spółce mającej siedzibę w państwie członkowskim A i stwierdzającego nieważność sprzedaży tych udziałów, ze względu na to, że sąd państwa członkowskiego A nie uznaje uprawnień syndyka z państwa członkowskiego B w ramach postępowania upadłościowego przeprowadzonego i zakończonego w państwie członkowskim B.

      (1)  Dz.U. C 116 z 9.5.2008.


title: Sprawa C-199/16: Postanowienie Prezesa czwartej izby Trybunału z dnia 19 maja 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Belgia) – État belge/Max-Manuel Nianga

text:
               28.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/28

         Postanowienie Prezesa czwartej izby Trybunału z dnia 19 maja 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Belgia) – État belge/Max-Manuel Nianga
   (Sprawa C-199/16) (1)

   (2017/C 283/40)
   Język postępowania: francuski
   Prezes czwartej izby Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 211 z 13.6.2016.


title: Sprawa C-686/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta förvaltningsdomstolen (Szwecja) w dniu 27 grudnia 2013 r. — X AB przeciwko Skatteverket

text:
               8.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/11

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta förvaltningsdomstolen (Szwecja) w dniu 27 grudnia 2013 r. — X AB przeciwko Skatteverket
      (Sprawa C-686/13)
      (2014/C 71/19)
      Język postępowania: szwedzki

         Sąd odsyłający

      Högsta förvaltningsdomstolen.

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnosząca odwołanie: X AB.

         Druga strona postępowania: Skatteverket.

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 49 TFUE i art. 63 TFUE stoją na przeszkodzie przepisom krajowym, zgodnie z którymi państwo członkowskie siedziby spółki nie przyznaje prawa do odliczenia straty z powodu zmiany kursu walutowego, która stanowi integralną część zysku kapitałowego lub straty kapitałowej w odniesieniu do udziałów do celów działalności gospodarczej w spółce, która ma siedzibę w innym państwie członkowskim w sytuacji, gdy państwo członkowskie siedziby stosuje system, zgodnie z którym zysk kapitałowy albo strata kapitałowa w odniesieniu do takich udziałów są w całości zwolnione z opodatkowania?


title: Sprawa C-491/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil n ° 3 de Madrid (Hiszpania) w dniu 5 listopada 2014 r. – Rossa dels Vents Assessoria S.L./U Hostels Albergues Juveniles S.L.

text:
               26.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil no 3 de Madrid (Hiszpania) w dniu 5 listopada 2014 r. – Rossa dels Vents Assessoria S.L./U Hostels Albergues Juveniles S.L.
   (Sprawa C-491/14)
   (2015/C 026/14)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de lo Mercantil no 3 de Madrid

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Rossa dels Vents Assessoria S.L.

      Strona pozwana: U Hostels Albergues Juveniles S.L.

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 5 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE (1) z dnia 22 października 2008 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych należy interpretować w ten sposób, że wyłączne prawo właściciela znaku towarowego do zakazania wszelkim osobom trzecim używania w obrocie handlowym oznaczenia identycznego z jego znakiem towarowym lub podobnego do niego dotyczy również osoby trzeciej, właściciela późniejszego znaku towarowego, bez konieczności uprzedniego unieważnienia tego ostatniego znaku?

      (1)  Dz.U. L 299, s. 25.


title: Sprawa T-503/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 października 2006 r. — Pessoa e Costa przeciwko Komisji (Wykonanie wyroku Sądu — Międzyinstytucjonalne przeniesienie do Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii (EMCDDA) — Odmowa — Wpływ na przebieg postępowania dyscyplinarnego)

text:
               16.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 310/15

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 października 2006 r. — Pessoa e Costa przeciwko Komisji
   (Sprawa T-503/04) (1)

   (Wykonanie wyroku Sądu - Międzyinstytucjonalne przeniesienie do Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii (EMCDDA) - Odmowa - Wpływ na przebieg postępowania dyscyplinarnego)
   (2006/C 310/30)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: José Pedro Pessoa e Costa (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i É. Marchal, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i F. Clotuche-Duvieusart, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o uchylenie decyzji z dnia 9 października 2003 r., na podstawie której dyrektor generalny dyrekcji generalnej „Personel i administracja” Komisji odmówił przeniesienia skarżącego do Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii (EMCDDA).
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron poniesie własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 57 z 5.3.2005 r.


title: Sprawa C-82/09: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 22 kwietnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias — Grecja) — Dimos Agios Nikolaos — Kriti przeciwko Ypourgos Agrotikis Anaptyxis kai Trofimon (Rozporządzenie (WE) nr 2152/2003 — Monitorowanie lasów i wzajemnego oddziaływania środowiska naturalnego w Unii — Definicje — Pojęcia „las” i  „inne obszary zadrzewione” — Zakres stosowania)

text:
               19.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/11

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 22 kwietnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias — Grecja) — Dimos Agios Nikolaos — Kriti przeciwko Ypourgos Agrotikis Anaptyxis kai Trofimon
      (Sprawa C-82/09) (1)

      (Rozporządzenie (WE) nr 2152/2003 - Monitorowanie lasów i wzajemnego oddziaływania środowiska naturalnego w Unii - Definicje - Pojęcia „las” i „inne obszary zadrzewione” - Zakres stosowania)
      (2010/C 161/15)
      Język postępowania: grecki

         Sąd krajowy

      Symvoulio tis Epikrateias

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: Dimos Agios Nikolaos — Kriti

         Strona pozwana: Ypourgos Agrotikis Anaptyxis kai Trofimon

         Przedmiot

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Symvoulio tis Epikrateias — Wykładnia art. 3 lit. a) i b) rozporządzenia (WE) nr 2152/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 listopada 2003 r. dotyczącego monitorowania wzajemnego oddziaływania lasów i środowiska naturalnego we Wspólnocie (Forest Focus) (Dz.U. L 324, s. 1) — Pojęcia „las” i „inne obszary zadrzewione” — Odmienne definicje w rozporządzeniu

         Sentencja

      Przepisy art. 3 lit. a) i b) rozporządzenia (WE) nr 2152/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 listopada 2003 r. dotyczącego monitorowania wzajemnego oddziaływania lasów i środowiska naturalnego we Wspólnocie (Forest Focus), które definiują pojęcia „las” i „obszary zadrzewione” na potrzeby tego rozporządzenia, należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one przepisom krajowym wprowadzającym odmienne definicje tych pojęć w odniesieniu do działań nieobjętych zakresem regulacji tego rozporządzenia.

         (1)  Dz.U. C 102 z 1.5.2009.


title: Sprawa T-478/11: Postanowienie Sądu z dnia 2 kwietnia 2014 r. – Francja przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Działania prowadzone przez międzyzawodowy komitet krajowy producentów wieprzowiny — Finansowanie z dobrowolnych składek, które stały się obowiązkowe — Decyzja uznająca system pomocy za zgodny z rynkiem wewnętrznym — Cofnięcie decyzji — Umorzenie postępowania)

text:
               16.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/27

         Postanowienie Sądu z dnia 2 kwietnia 2014 r. – Francja przeciwko Komisji
   (Sprawa T-478/11) (1)

   ((Pomoc państwa - Działania prowadzone przez międzyzawodowy komitet krajowy producentów wieprzowiny - Finansowanie z dobrowolnych składek, które stały się obowiązkowe - Decyzja uznająca system pomocy za zgodny z rynkiem wewnętrznym - Cofnięcie decyzji - Umorzenie postępowania))
   2014/C 184/46
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Francuska (przedstawiciele: początkowo E. Belliard, G. de Bergues, J. Gstalter i J. Rossi, następnie E. Belliard, G. de Bergues, D. Colas i J. Bousin, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo B. Stromsky, C. Urraca Caviedes i S. Thomas, następnie B. Stromsky i C. Urraca Caviedes, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C (2011) 4376 wersja ostateczna z dnia 29 czerwca 2011 r. dotyczącej pomocy państwa NN 10/2010 – Francja – Opłata przeznaczona na finansowanie międzyzawodowego komitetu krajowego producentów wieprzowiny.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie niniejszej skargi zostaje umorzone.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 340 z 19.11.2011.


title: Sprawa C-128/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação de Lisboa (Portugalia) w dniu 18 marca 2013 r. — Cruz & Companhia L da przeciwko IFAP — Instituto de Financiamento da Agricultura e Pescas IP i in.

text:
               15.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação de Lisboa (Portugalia) w dniu 18 marca 2013 r. — Cruz & Companhia Lda przeciwko IFAP — Instituto de Financiamento da Agricultura e Pescas IP i in.
   (Sprawa C-128/13)
   2013/C 171/21
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Tribunal da Relação de Lisboa

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Cruz &. Companhia Lda

      Strona pozwana: IFAP — Instituto de Financiamento da Agricultura e Pescas IP i in.

      Pytania prejudycjalne

   Zwrócono się do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z wnioskiem prejudycjalnym dotyczącym wykładni art. 4 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3665/87 z dnia 27 listopada 1987 r. (1) i art. 19 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2220/85 z dnia 22 lipca 1985 r. (2) w odniesieniu do „zwolnienia” gwarancji ustanowionej w ramach art. 22 ust. 1 pierwszego z rzeczonych rozporządzeń w świetle przedstawionych rozważań.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3665/87 z dnia 27 listopada 1987 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych (Dz.U. L 351 z 14.12.1987, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2220/85 z dnia 22 lipca 1985 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu zabezpieczeń produktów odniesieniu do produktów rolnych (Dz.U. L 205 z 3.8.1985, s. 5).


title: Sprawa C-245/04: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia  6 kwietnia 2006 r.  (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Verwaltungsgerichtshof) — EMAG Handel Eder OHG przeciwko Finanzlandesdirektion für Kärnten (Odesłanie prejudycjalne — Szósta dyrektywa VAT — Artykuły 8 ust. 1 lit. a) i b), 28b ust. 1 lit. a) akapit pierwszy, 28c część A ust.1 oraz 28d część A lit. a) akapit pierwszy — Wewnątrzwspólnotowa wysyłka lub transport towarów — Dostawy — Wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów — Transakcje łańcuchowe — Miejsce czynności)

text:
               17.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/9

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 6 kwietnia 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Verwaltungsgerichtshof) — EMAG Handel Eder OHG przeciwko Finanzlandesdirektion für Kärnten
   (Sprawa C-245/04) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Szósta dyrektywa VAT - Artykuły 8 ust. 1 lit. a) i b), 28b ust. 1 lit. a) akapit pierwszy, 28c część A ust.1 oraz 28d część A lit. a) akapit pierwszy - Wewnątrzwspólnotowa wysyłka lub transport towarów - Dostawy - Wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów - Transakcje łańcuchowe - Miejsce czynności)
   (2006/C 143/17)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Verwaltungsgerichtshof
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: EMAG Handel Eder OHG

      Strona pozwana: Finanzlandesdirektion für Kärnten
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Verwaltungsgerichtshof — Wykładnia art. 8 ust. 1 lit. a) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, str.1) — Miejsce dostawy w transakcjach przeprowadzanych za pośrednictwem podmiotów trzecich i transakcjach łańcuchowych — Nabycie towarów przez spółkę mającą siedzibę w jednym państwie członkowskim od innej spółki, z siedzibą w tym samym państwie członkowskim, która zaopatruje się w spółkach mających siedzibę w innych państwach członkowskich, przy czym wysyłka towarów na rzecz spółki nabywającej realizowana jest bezpośrednio przez dostawców
   Sentencja

               1)

               Jeżeli w następstwie dwóch następujących po sobie dostaw dotyczących tych samych towarów, które zostały zrealizowane odpłatnie między podatnikami działającymi w takim charakterze, ma miejsce pojedyncza wysyłka wewnątrzwspólnotowa lub pojedynczy transport wewnątrzwspólnotowy tych towarów, to czy obie te dostawy można uznać za dostawy zwolnione z opodatkowania na mocy art. 28c część A lit. a) akapit pierwszy szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku zmienionej przez dyrektywę Rady 95/7/WE z dnia 10 kwietnia 1995 r.
               Wykładnia ta wiąże któregokolwiek z podatników — pierwszego sprzedawcę, nabywcę pośredniego, czy też drugiego nabywcę — którzy są uprawnieni do rozporządzania towarami w trakcie ich wysyłki lub transportu.

               2)

               Zgodnie z art. 8 ust. 1 lit. a) szóstej dyrektywy 77/388 zmienionej przez dyrektywę 95/7, za określone uznaje się jedynie miejsce dostawy skutkującej wysyłką lub transportem wewnątrzwspólnotowym towarów. Miejscem tym jest Państwo Członkowskie, w którym ta wysyłka lub transport zostały rozpoczęte. Miejsce innej dostawy ustala się zgodnie z art. 8 ust. 1 lit. b) tej dyrektywy. Za miejsce to uznaje się Państwo Członkowskie rozpoczęcia albo Państwo Członkowskie zakończenia tej wysyłki lub transportu, w zależności od tego, czy dostawa ta jest pierwszą czy drugą z dwóch następujących po sobie dostaw.

      (1)  Dz.U. C 251 z 9.1.2004.


title: Sprawa C-313/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia Verwaltungsgericht Frankfurt am Main wydanego dnia 24 czerwca 2004 r., w sprawach Franz Egenberger GmbH Molkerei oraz Trockenwerk przeciwko Bundesanstalt für Landwirtschaft und Ernährung

text:
               25.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia Verwaltungsgericht Frankfurt am Main wydanego dnia 24 czerwca 2004 r., w sprawach Franz Egenberger GmbH Molkerei oraz Trockenwerk przeciwko Bundesanstalt für Landwirtschaft und Ernährung
   (Sprawa C-313/04)
   (2004/C 239/05)
   Dnia 26 lipca 2004 r. do Sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia Verwaltungsgericht Frankfurt am Main (Sąd Administracyjny, Frankfurt nad Menem, Niemcy), wydanego dnia 24 czerwca 2004 r. w sprawach Franz Egenberger GmbH Molkerei oraz Trockenwerk przeciwko Bundesanstalt für Landwirtschaft und Ernährung.
   Verwaltungsgericht Frankfurt am Main zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy art. 35 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2535/2001 (1) jest niezgodny z wyższym rangą prawem wspólnotowym, w szczególności z zakazem ograniczeń ilościowych w przywozie oraz wszelkich środków o skutku równoważnym przewidzianym w artykule 28 WE, zakazem dyskryminacji przewidzianym w artykule 34 ust. 2 akapit 2 WE oraz z art. 26 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 (2) i jest wobec tego nieważny?

               2)

               Czy art. 25 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2535/2001 jest niezgodny z wyższym rangą prawem wspólnotowym, w szczególności z zakazem dyskryminacji przewidzianym w artykule 34 ust. 2 akapit 2 WE oraz z zakazem dyskryminacji przewidzianym w artykule 29 ust. 2 akapit 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999, jak również z artykułem 28 WE oraz artykułem 82 ust. 1 WE i jest wobec tego nieważny?

               3)

               Czy art. 25 ust. 1 oraz art. 35 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2535/2001 są niezgodne z art. XVII 1 a Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT) oraz z art. 1 ust. 3 Porozumienia w sprawie licencjonowania przywozu (3) i są wobec tego nieważne?

      (1)  Dz.U. L 341, str. 29.

      (2)  Dz.U. L 160, str. 48.

      (3)  Dz.U. L 336 z 23.12.1994, str. 151.


title: Sprawa T-493/08: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 października 2009 r. — Sun World International przeciwko OHIM — Kölla Hamburg (SUPERIOR SEEDLESS) (Wspólnotowy znak towarowy — Częściowe zrzeczenie się rejestracji — Umorzenie postępowania)

text:
               19.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/29

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 października 2009 r. — Sun World International przeciwko OHIM — Kölla Hamburg (SUPERIOR SEEDLESS)
   (Sprawa T-493/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Częściowe zrzeczenie się rejestracji - Umorzenie postępowania)
   2009/C 312/48
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Sun World International LLC (Bakersfield, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: M. Holah, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Botis, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Kölla Hamburg Overseas Import GmbH & Co. KG (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Lemke)

      Przedmiot sprawy

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 września 2008 r. (sprawa R 1378/2007-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia pomiędzy Kölla Hamburg Overseas Import GmbH & Co. KG a Sun World International LLC.

      Sentencja wyroku

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Sun World International LLC zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) i przez Kölla Hamburg Overseas Import GmbH & Co. KG.

      (1)  Dz.U. C 19 z 24.1.2009.


title: Sprawa T-566/13: Wyrok Sądu z dnia 29 kwietnia 2015 r. Hostel Tourist World/OHIM – WRI Nominees (HostelTouristWorld.com) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Graficzny wspólnotowy znak towarowy HostelTouristWorld.com — Wcześniejszy słowny międzynarodowy znak towarowy HOSTELWORLD.COM — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 1. lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 — Minimalny samoistny charakter odróżniający — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd)

text:
               15.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/35

         Wyrok Sądu z dnia 29 kwietnia 2015 r. Hostel Tourist World/OHIM – WRI Nominees (HostelTouristWorld.com)
   (Sprawa T-566/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny wspólnotowy znak towarowy HostelTouristWorld.com - Wcześniejszy słowny międzynarodowy znak towarowy HOSTELWORLD.COM - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1. lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 - Minimalny samoistny charakter odróżniający - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd))
   (2015/C 198/47)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Hostel Tourist World, SL (Sewilla, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. Bartrina Díaz)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: S. Palmero Cabezas, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: WRI Nominees Ltd, (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: początkowo G. Kelly i A. Payne, solicitors, następnie adwokaci A. Payne, J. Llevat Vallespinosa i J.Y. Teindas Maillard)

      Przedmiot

   Odwołanie od decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 sierpnia 2013 r. (sprawa R 966/2012-4) wydanej w postępowaniu w sprawie sprzeciwu między spółką WRI Nominees Ltd i Hostel Tourist World, SL.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Hostel Tourist World, SL zostaje obciążona kosztami postępowania

      (1)  Dz.U. C 31 z 1.2.2014.


title: Sprawa T-484/12: Skarga wniesiona w dniu 6 listopada 2012 r. — CeWe Color przeciwko OHIM (SMILECARD)

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/53

         Skarga wniesiona w dniu 6 listopada 2012 r. — CeWe Color przeciwko OHIM (SMILECARD)
   (Sprawa T-484/12)
   2013/C 26/108
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: CeWe Color AG & Co. OHG (Oldenburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat U. Sander)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 3 września 2012 r. w sprawie R 2279/2011-4;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „SMILECARD” dla towarów i usług z klas9, 16 i 40 — zgłoszenie nr 9 861 691

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania
   Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa C-173/13: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 lipca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative d'appel de Lyon – Francja) – Maurice Leone, Blandine Leone przeciwko Garde des Sceaux, Ministre de la Justice, Caisse nationale de retraite des agents des collectivités locales (Polityka społeczna — Artykuł 141 WE — Równość wynagrodzeń dla kobiet i mężczyzn — Przejście na wcześniejszą emeryturę z prawem do natychmiastowej wypłaty świadczenia — Doliczenie okresu służby do celów obliczenia emerytury — Uprawnienia przysługujące zasadniczo urzędnikom płci żeńskiej — Dyskryminacja pośrednia — Obiektywne względy uzasadniające — Rzeczywista troska o osiągnięcie zadeklarowanego celu — Spójność wdrożenia — Artykuł 141 ust. 4 WE — Środki mające na celu kompensowanie niekorzystnych sytuacji w karierze zawodowej kobiet — Brak możliwości zastosowania)

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/12

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 lipca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative d'appel de Lyon – Francja) – Maurice Leone, Blandine Leone przeciwko Garde des Sceaux, Ministre de la Justice, Caisse nationale de retraite des agents des collectivités locales
   (Sprawa C-173/13) (1)

   ((Polityka społeczna - Artykuł 141 WE - Równość wynagrodzeń dla kobiet i mężczyzn - Przejście na wcześniejszą emeryturę z prawem do natychmiastowej wypłaty świadczenia - Doliczenie okresu służby do celów obliczenia emerytury - Uprawnienia przysługujące zasadniczo urzędnikom płci żeńskiej - Dyskryminacja pośrednia - Obiektywne względy uzasadniające - Rzeczywista troska o osiągnięcie zadeklarowanego celu - Spójność wdrożenia - Artykuł 141 ust. 4 WE - Środki mające na celu kompensowanie niekorzystnych sytuacji w karierze zawodowej kobiet - Brak możliwości zastosowania))
   2014/C 315/17
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour administrative d'appel de Lyon

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Maurice Leone, Blandine Leone

      Strona pozwana: Garde des Sceaux, Ministre de la Justice, Caisse nationale de retraite des agents des collectivités locales

      Sentencja

               1)

               Artykuł 141 WE należy interpretować w ten sposób, że system doliczenia okresu służby do celów obliczenia emerytury taki jak ten rozpatrywany w postępowaniu głównym skutkuje niezgodną z owym artykułem dyskryminacją pośrednią w zakresie wynagrodzenia pracowników płci męskiej w porównaniu do pracowników płci żeńskiej, z wyłączeniem przypadków, gdy może być on uzasadniony obiektywnymi czynnikami niezwiązanymi z jakąkolwiek dyskryminacją ze względu na płeć, takimi jak zgodny z prawem cel polityki społecznej, i jest odpowiedni dla zapewnienia realizacji przywołanego celu, a także niezbędny w tym względzie, co oznacza, że musi on prawdziwie odpowiadać trosce o osiągnięcie tego celu i być z tego punktu widzenia wdrażany w sposób spójny i systematyczny.

               2)

               Artykuł art. 141 WE należy interpretować w ten sposób, że system przejścia na wcześniejszą emeryturę z prawem do natychmiastowej wypłaty świadczenia taki jak ten rozpatrywany w postępowaniu głównym skutkuje niezgodną z owym artykułem dyskryminacją pośrednią w zakresie wynagrodzenia pracowników płci męskiej w porównaniu do pracowników płci żeńskiej, z wyłączeniem przypadków, gdy może być on uzasadniony obiektywnymi czynnikami niezwiązanymi z jakąkolwiek dyskryminacją ze względu na płeć, takimi jak zgodny z prawem cel polityki społecznej, i jest odpowiedni dla zapewnienia realizacji przywołanego celu, a także niezbędny w tym względzie, co oznacza, że musi on prawdziwie odpowiadać trosce o osiągnięcie tego celu i być z tego punktu widzenia wdrażany w sposób spójny i systematyczny.

               3)

               Artykuł 141 ust. 4 WE należy interpretować w ten sposób, że do środków wskazanych w owym postanowieniu nie należą środki krajowe takie jak te rozpatrywane w postępowaniu głównym, które ograniczają się do zezwolenia danym pracownikom na skorzystanie z wcześniejszej emerytury z prawem do natychmiastowej wypłaty świadczenia oraz do przyznania im doliczenia okresu służby w chwili odejścia przez nich na emeryturę, nie rozwiązując problemów, które mogą oni napotkać w trakcie swojej kariery zawodowej.

      (1)  Dz.U. C 171 z 15.6.2013.


title: Sprawa F-125/15: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 21 lipca 2016 r. – HB/Komisja (Służba publiczna – Urzędnicy – Postępowanie w sprawie awansu (2014) – Artykuł 45 ust. 1 regulaminu pracowniczego – Porównanie osiągnięć – Sprawozdania z oceny za 2011 r. i 2012 r. – Kilkumiesięczna nieobecność z powodu urlopu macierzyńskiego w 2013 r. – Sprawozdanie z oceny pozbawione jakiejkolwiek oceny merytorycznej za dany rok – Decyzja o nieawansowaniu skarżącej w 2014 r. – Obowiązek uzasadnienia – Porównanie osiągnięć – Brak rekomendacji wspólnego komitetu ds. awansów – Dostęp do elektronicznych akt osobowych skarżącej – Skład wspólnego komitetu ds. awansów – Dyskryminacja ze względu na płeć – Krzywda)

text:
               3.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 364/36

      Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 21 lipca 2016 r. – HB/Komisja
      (Sprawa F-125/15) (1)

      ((Służba publiczna - Urzędnicy - Postępowanie w sprawie awansu (2014) - Artykuł 45 ust. 1 regulaminu pracowniczego - Porównanie osiągnięć - Sprawozdania z oceny za 2011 r. i 2012 r. - Kilkumiesięczna nieobecność z powodu urlopu macierzyńskiego w 2013 r. - Sprawozdanie z oceny pozbawione jakiejkolwiek oceny merytorycznej za dany rok - Decyzja o nieawansowaniu skarżącej w 2014 r. - Obowiązek uzasadnienia - Porównanie osiągnięć - Brak rekomendacji wspólnego komitetu ds. awansów - Dostęp do elektronicznych akt osobowych skarżącej - Skład wspólnego komitetu ds. awansów - Dyskryminacja ze względu na płeć - Krzywda))
      (2016/C 364/43)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: HB (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i G. Berscheid, pełnomocnicy)

         Przedmiot sprawy

      Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o nieprzyznaniu skarżącej awansu do grupy zaszeregowania AD8 w postepowaniu w sprawie awansu (2014) i naprawienie rzekomo poniesionej szkody.

         Sentencja wyroku

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  HB pokrywa połowę swoich kosztów.

                  3)

                  Komisja Europejska pokrywa własne koszty i zostaje obciążona połową kosztów HB.

         (1)  Dz.U. C 398 z 30.11.2015, s. 80.


title: Sprawa T-299/06: Skarga wniesiona w dniu 25 października 2006 r. — Leclercq przeciwko Komisji

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/59

         Skarga wniesiona w dniu 25 października 2006 r. — Leclercq przeciwko Komisji
   (Sprawa T-299/06)
   (2006/C 326/128)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Sylvie Leclercq (przedstawiciele: S. Rodrigues, C. Bernard-Glanz, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uznanie niniejszej skargi za dopuszczalną;

               —

               uchylenie decyzji Komisji z dnia 27 lipca 2006 r. odmawiającej skarżącej żądanego dostępu do dokumentów Komisji;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej, tytułem jej odpowiedzialności pozaumownej, na rzecz skarżącej 50 EUR dziennie począwszy od dnia wydania spornej decyzji.

         Zarzuty i główne argumenty
   Niniejszą skargą skarżąca wnosi uchylenie decyzji z dnia 27 lipca 2006 r. wydanej przez Sekretariat Generalny Komisji, oddalającej jej potwierdzający wniosek o dostęp do wyciągu z bazy danych, zawierającego informacje dotyczące pracowników Komisji. Przyczyny odmowy przedstawione przez Komisję sprowadzały się do tego, że wniosek wykraczał poza zakres stosowania rozporządzenia nr 1049/2001 (1), gdyż w niniejszym przypadku nie chodziło o wniosek o dostęp do istniejącego dokumentu przechowywanego przez instytucję w rozumieniu tego rozporządzenia.
   W uzasadnieniu swojej skargi skarżąca podnosi dwa zarzuty. Pierwszy dotyczy naruszenia art. 3 lit. a) rozporządzenia nr 1049/2001 w zakresie, w jakim Komisja w zaskarżonej decyzji wyłączyła bazę danych z pojęcia dokumentu. Skarżąca twierdzi, że dokonując takiego nieprzewidzianego przez rozporządzenie wyłączenia, które jest sprzeczne z szeroką wykładnią, jaką należałoby nadać według niej pojęciu dokumentu w rozumieniu rozporządzenia nr 1049/2001, Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie.
   Drugi zarzut dotyczy naruszenia art. 4 rozporządzenia nr 1049/2001 oraz obowiązku uzasadnienia, gdyż Komisja nie wskazała w zaskarżonej decyzji, dlaczego ujawnienie żądanego dokumentu naruszałoby interes publiczny lub prywatny, aby można było tego ujawnienia odmówić na podstawie wyjątków przewidzianych w art. 4 rozporządzenia.
   Skarżąca twierdzi, że jakoby bezprawne, bo sprzeczne z rozporządzeniem nr 1049/2001, działanie Komisji może powodować powstanie po stronie Komisji odpowiedzialności pozaumownej na podstawie art. 288 akapit drugi WE. Skarżąca wnosi zatem o odszkodowanie za poniesioną szkodę i zadośćuczynienie doznanej krzywdy, spowodowane zachowaniem Komisji.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz. U. L 145, str. 43).


title: Sprawa T-271/04: Skarga wniesiona dnia 5 lipca 2004 r. przez Cytimo SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/31

         Skarga wniesiona dnia 5 lipca 2004 r. przez Cytimo SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-271/04)
   (2004/C 262/60)
   Język postępowania: francuski
   Dnia 5 lipca 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wniesiona przez Cytimo SA, z siedzibą w Brukseli, reprezentowaną przez Pierre'a Van Ommeslaghe i Isabelle Heenen, adwokatów.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że odpowiedzialność kontraktowa strony pozwanej powstała na skutek jej winy i zasądzenie od niej na rzecz skarżącej kwoty 27.330.577,77 euro, na jaką szacuje się szkodę, powiększoną o odsetki ustawowe obowiązujące w Belgii (obecnie 7 %), naliczane od momentu wniesienia skargi do chwili rzeczywistej zapłaty, przy czym zastrzega się możliwość zmiany tej wielkości w trakcie postępowania;

               —

               ewentualnie, w przypadku nieuwzględnienia powyższego, stwierdzenie, że powstała odpowiedzialność Wspólnoty, reprezentowanej przez Komisję, i zasądzenie od Komisji kwoty 20.589.332,22 euro tytułem zadośćuczynienia za poniesioną szkodę, wraz z odsetkami za opóźnienie od tej sumy, naliczanymi od daty wydania orzeczenia do chwili rzeczywistej zapłaty, według stopy 6 %; przy czym zastrzega się możliwość zmiany tej wielkości w trakcie postępowania;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca twierdzi, że zawarła z Komisją umowę najmu, której przedmiotem jest nieruchomość na terenie Brukseli o powierzchni 16.954 m2. Komisja wyraziła nawet swą zgodę, aby wynajmujący dokonał zamówienia na prace mające na celu urządzenie wnętrz, o które proszono.
   Jednakże, jeszcze przed 1 listopada 2003 r., datą wejścia w życie umowy najmu, Komisja powiadomiła, że nie zamierza wchodzić w posiadanie przedmiotu najmu, ani wypłacić skarżącej odszkodowania za już zamówione prace.
   Na poparcie swoich roszczeń, skarżąca podnosi, że:

               —

               mimo, że umowa najmu nie została formalnie podpisana przez Komisję, wiąże ona strony, gdyż według prawa belgijskiego do zawarcia umowy dochodzi w momencie porozumienia stron, bez żadnych formalności;

               —

               odpowiedzialność Komisji powstała w momencie odmowy wykonania postanowień umowy.

         Skarżąca wnosi o rozwiązanie umowy z winy Komisji, na podstawie artykułu 1.184 belgijskiego kodeksu cywilnego i zasądzenie od Komisji odszkodowania za szkodę, jaką skarżąca poniosła w wyniku tego rozwiązania.
   Ewentualnie, jeżeli Sąd nie uzna, że sporna umowa została zawarta, skarżąca podnosi, że Komisja popełniła culpa in contrahendo w związku z zerwaniem negocjacji. Skarżąca utrzymuje w związku z tym, że pozwana nie działała w dobrej wierze, zawodząc uzasadnione oczekiwania Cytimo w trakcie negocjacji w celu zawarcia umowy i skłaniając ją do przekonania, że umowa zostanie zawarta, aby później się wycofać nie informując lojalnie drugiej strony o zmianie swojego podejścia.


title: Sprawa T-483/17: Skarga wniesiona w dniu 28 lipca 2017 r. – García Suárez i in./Komisja Europejska i SRB

text:
               2.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 330/13

         Skarga wniesiona w dniu 28 lipca 2017 r. – García Suárez i in./Komisja Europejska i SRB
   (Sprawa T-483/17)
   (2017/C 330/17)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: María de la Soledad García Suárez (Madryt, Hiszpania), María del Carmen Chueca García (Madryt), Sol María Chueca García (Madryt), Alejandro María Chueca García (Madryt), José María Chueca García (Madryt) i Ignacio María Chueca García (Madryt) (przedstawiciel: A. Rivas Rodríguez, abogado)

      Strona pozwana: Komisja Europejska i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji z dnia 7 czerwca 2017 r. (SRB/EES/2017/08) dotyczącej programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do Banco Popular Español, S.A. oraz decyzji Komisji (UE) 2017/1246 z dnia 7 czerwca 2017 r. zatwierdzającej program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do Banco Popular Español S.A.;

               —

               nakazanie stronie pozwanej naprawienie szkody powstałej wskutek utraty wartości przez akcje Banco Popular Español, S.A., których właścicielami są skarżący, przyjmując jako punkt odniesienia dla odszkodowania wartość tych akcji w dniu 6 czerwca 2017 r, czyli 9 212,34 EUR, do której to kwoty należy doliczyć należne odsetki.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty są takie same jak te podniesione w sprawie T-482/17, Comercial Vascongada Recalde/[Komisja i] SRB.


title: Sprawa T-32/13 P: Postanowienie Sądu z dnia 19 grudnia 2013 r. — da Silva Tenreiro przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Nabór — Ogłoszenie o naborze — Powołanie na stanowisko dyrektora w dyrekcji A ds. wymiaru sprawiedliwości w sprawach cywilnych dyrekcji generalnej Komisji ds. sprawiedliwości — Odrzucenie kandydatury skarżącego — Powołanie innego kandydata — Nadużycie władzy — Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne, a w części oczywiście bezzasadne)

text:
               15.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/32

         Postanowienie Sądu z dnia 19 grudnia 2013 r. — da Silva Tenreiro przeciwko Komisji
   (Sprawa T-32/13 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Nabór - Ogłoszenie o naborze - Powołanie na stanowisko dyrektora w dyrekcji A ds. wymiaru sprawiedliwości w sprawach cywilnych dyrekcji generalnej Komisji ds. sprawiedliwości - Odrzucenie kandydatury skarżącego - Powołanie innego kandydata - Nadużycie władzy - Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne, a w części oczywiście bezzasadne)
   2014/C 45/54
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Mario Paulo da Silva Tenreiro (Kraainem, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, J.-N. Louis i D. de Abreu Caldas)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Eggers i C. Ehrbar, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 14 listopada 2012 r. w sprawie F-120/11 da Silva Tenreiro przeciwko Komisji (dotychczas nieopublikowany w Zbiorze), zmierzające do uchylenia tego wyroku.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone

               2)

               Mario Paulo da Silva Tenreiro pokrywa swoje własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską w niniejszym postępowaniu.

      (1)  Dz.U. C 86 z 23.3.2013


title: Sprawa T-179/11: Wyrok Sądu z dnia 22 maja 2012 r. — Sport Eybl & Sports Experts przeciwko OHIM — Seven (SEVEN SUMMITS) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego SEVEN SUMMITS — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy Seven — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust.1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               7.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 200/16

         Wyrok Sądu z dnia 22 maja 2012 r. — Sport Eybl & Sports Experts przeciwko OHIM — Seven (SEVEN SUMMITS)
   (Sprawa T-179/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego SEVEN SUMMITS - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy Seven - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust.1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2012/C 200/32
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Sport Eybl & Sports Experts GmbH (Wels, Austria) (przedstawiciel: adwokat S. Fürst)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Seven SpA (Leinì, Włochy) (przedstawiciel: adwokat D. Sindico)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 stycznia 2011 r. (sprawa R 364/2010-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Seven SpA a Sport Eybl & Sports Experts GmbH.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Eybl & Sports GmbH pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) i Seven SpA.

      (1)  Dz.U. C 152 z 21.5.2011.


title: Sprawa C-37/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Provinciale di Cagliari (Włochy) w dniu 29 stycznia 2015 r. – Giacomo Bolasco di Gianni Bolasco S.a.s./Comune di Monastir, Equitalia Centro SpA

text:
               27.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/31

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Provinciale di Cagliari (Włochy) w dniu 29 stycznia 2015 r. – Giacomo Bolasco di Gianni Bolasco S.a.s./Comune di Monastir, Equitalia Centro SpA
   (Sprawa C-37/15)
   (2015/C 138/42)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Commissione Tributaria Provinciale di Cagliari

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Giacomo Bolasco di Gianni Bolasco S.a.s.

      Strona pozwana: Comune di Monastir, Equitalia Centro SpA

      Pytanie prejudycjalne

   Czy z prawem wspólnotowym zgodne są przepisy ustanowione w art. 188 rozporządzenia ustawodawczego 152/2006 i w rozporządzeniu ministerstwa środowiska z dnia 17 grudnia 2009 r. przewidujące, że wejście w życie przepisów transponujących dyrektywę 2008/98/WE (1) zostaje odłożone do momentu wydania rozporządzenia ministerialnego określającego zasady techniczne i termin wejścia w życie rzeczonych przepisów wykonawczych?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylająca niektóre dyrektywy (Dz.U. L 312, s. 3).


title: Sprawa C-166/13: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 5 listopada 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif de Melun – Francja) – Sophie Mukarubega przeciwko Préfet de police, Préfet de la Seine-Saint-Denis. (Odesłanie prejudycjalne — Wizy, azyl, imigracja i inne polityki związane ze swobodnym przepływem osób — Dyrektywa 2008/115/WE — Powrót nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich — Postępowanie w sprawie decyzji nakazującej powrót — Zasada poszanowania prawa do obrony — Prawo nielegalnie przebywającego obywatela państwa trzeciego do bycia wysłuchanym przed wydaniem decyzji mogącej naruszyć jego interesy — Odmowa wydania przez administrację takiemu obywatelowi dokumentu pobytowego z tytułu azylu połączona ze zobowiązaniem do opuszczenia terytorium — Prawo do bycia wysłuchanym przed wydaniem decyzji nakazującej powrót)

text:
               12.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/7

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 5 listopada 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif de Melun – Francja) – Sophie Mukarubega przeciwko Préfet de police, Préfet de la Seine-Saint-Denis.
   (Sprawa C-166/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Wizy, azyl, imigracja i inne polityki związane ze swobodnym przepływem osób - Dyrektywa 2008/115/WE - Powrót nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich - Postępowanie w sprawie decyzji nakazującej powrót - Zasada poszanowania prawa do obrony - Prawo nielegalnie przebywającego obywatela państwa trzeciego do bycia wysłuchanym przed wydaniem decyzji mogącej naruszyć jego interesy - Odmowa wydania przez administrację takiemu obywatelowi dokumentu pobytowego z tytułu azylu połączona ze zobowiązaniem do opuszczenia terytorium - Prawo do bycia wysłuchanym przed wydaniem decyzji nakazującej powrót))
   (2015/C 007/08)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Tribunal administratif de Melun

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Sophie Mukarubega

      Strona pozwana: Préfet de police, Préfet de la Seine-Saint-Denis

      Sentencja

   W okolicznościach takich, jakie mają miejsce w postępowaniu głównym, prawo do bycia wysłuchanym, w kształcie mającym zastosowanie w ramach dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich, a w szczególności jej art. 6, należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ono na przeszkodzie temu, by organ krajowy nie wysłuchał obywatela państwa trzeciego konkretnie na okoliczność decyzji nakazującej powrót, jeżeli – stwierdziwszy po przeprowadzeniu postępowania, w trakcie którego prawo tego obywatela do bycia wysłuchanym było w pełni przestrzegane, iż przebywa on na terytorium krajowym nielegalnie – zamierza podjąć wobec niego taką decyzję, niezależnie od tego, czy decyzja ta następuje po decyzji o odmowie wydania dokumentu pobytowego.

      (1)  Dz.U. C 164 z 8.6.2013.


title: Sprawy połączone od C-446/12 do C-449/12: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 16 kwietnia 2015 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Raad van State – Niderlandy) – W.P. Willems/Burgemeester van Nuth (C-446/12); H.J. Kooistra/Burgemeester van Skarsterlân (C-447/12); M. Roest/Burgemeester van Amsterdam (C-448/12); L.J.A. van Luijk/Burgemeester van Den Haag (C-449/12) (Odesłanie prejudycjalne — Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości — Paszport biometryczny — Dane biometryczne — Rozporządzenie (WE) nr 2252/2004 — Artykuł 1 ust. 3 — Artykuł 4 ust. 3 — Wykorzystywanie zgromadzonych danych w celach innych niż wydawanie paszportów i dokumentów podróży — Tworzenie baz danych zawierających dane biometryczne i korzystanie z nich — Gwarancje prawne — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuły 7 i 8 — Dyrektywa 95/46/WE — Artykuły 6 i 7 — Prawo do poszanowania życia prywatnego — Prawo do ochrony danych osobowych — Zastosowanie do dowodów tożsamości)

text:
               15.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/2

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 16 kwietnia 2015 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Raad van State – Niderlandy) – W.P. Willems/Burgemeester van Nuth (C-446/12); H.J. Kooistra/Burgemeester van Skarsterlân (C-447/12); M. Roest/Burgemeester van Amsterdam (C-448/12); L.J.A. van Luijk/Burgemeester van Den Haag (C-449/12)
   (Sprawy połączone od C-446/12 do C-449/12) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Paszport biometryczny - Dane biometryczne - Rozporządzenie (WE) nr 2252/2004 - Artykuł 1 ust. 3 - Artykuł 4 ust. 3 - Wykorzystywanie zgromadzonych danych w celach innych niż wydawanie paszportów i dokumentów podróży - Tworzenie baz danych zawierających dane biometryczne i korzystanie z nich - Gwarancje prawne - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuły 7 i 8 - Dyrektywa 95/46/WE - Artykuły 6 i 7 - Prawo do poszanowania życia prywatnego - Prawo do ochrony danych osobowych - Zastosowanie do dowodów tożsamości))
   (2015/C 198/02)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Raad van State

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: W.P. Willems (C-446/12); H.J. Kooistra (C-447/12); M. Roest (C-448/12); L.J.A. van Luijk (C-449/12)

      Strona pozwana: Burgemeester van Nuth (C-446/12); Burgemeester van Skarsterlân (C-447/12); Burgemeester van Amsterdam (C-448/12); Burgemeester van Den Haag (C-449/12)

      Sentencja

               1)

               Artykuł 1 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2252/2004 z dnia 13 grudnia 2004 r. w sprawie norm dotyczących zabezpieczeń i danych biometrycznych w paszportach i dokumentach podróży wydawanych przez państwa członkowskie, zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 444/2009 z dnia 6 maja 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że owo rozporządzenie nie stosuje się do dowodów tożsamości wydawanych przez państwa członkowskie swoim obywatelom, takich jak dowody tożsamości wydawane przez władze niderlandzkie, niezależnie od ich okresu ważności oraz możliwości posługiwania się nimi w charakterze dokumentu uprawniającego do odbycia podróży do innego państwa.

               2)

               Artykuł 4 ust. 3 rozporządzenia nr 2252/2004, zmienionego przez rozporządzenie nr 444/2009, należy interpretować w ten sposób, iż nie wymaga on od państw członkowskich zagwarantowania, że dane biometryczne, które zostały pobrane i są przechowywane zgodnie z przepisami tego rozporządzenia, nie będą pobierane, przetwarzane i wykorzystywanie w celach innych niż wydawanie paszportów lub dokumentów podróży, jako że kwestia ta nie mieści się w zakresie stosowania tego rozporządzenia.

      (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2013.


title: Sprawa T-159/12: Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2012 r. — Pri przeciwko OHIM OHMI — Belgravia Investment Group (PRONOKAL)

text:
               30.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/21

         Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2012 r. — Pri przeciwko OHIM OHMI — Belgravia Investment Group (PRONOKAL)
   (Sprawa T-159/12)
   2012/C 194/36
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Pri SA (Clémency, Luksemburg) (przedstawiciele: C. Marí Aguilar i F. J. Márquez Martín, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Belgravia Investment Group Ltd (Tortola, Brytyjskie Wyspy Dziewicze)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 20 grudnia 2011 r. w sprawie R 311/2011-2, oddalającej odwołanie wniesione przez Pri SA i zezwalającej na częściową rejestrację wspólnotowego znaku towarowego nr 5744099 „PRONOKAL” na rzecz BELGRAVII w klasach 5, 29, 30 i 32 oraz o odmowę w całości rejestracji wspólnotowego znaku towarowego nr 5744099 „PRONOKAL” na rzecz BELGRAVII dla klasa 5, 29, 30 i 32 z uwagi na sprzeczność takiej rejestracji z prawami przysługującymi Pri SA;

               —

               obciążenie kosztami postępowania przeciwnika procesowego na podstawie art. 87 ust. 2 i 3 regulaminu postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Belgravia Investment Group Ltd

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „PRONOKAL” dla towarów należących do klas 5, 29, 30 i 32 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 5744099

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny hiszpański znak towarowy i nazwa handlowa „PRONOKAL” dla towarów z klasy 30

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe oddalenie sprzeciwu i częściowa zgoda na rejestrację zgłoszonego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 2 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa C-561/10 P: Postanowienie Trybunału z dnia 20 września 2011 r. — Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Zamówienia publiczne na usługi — Przetarg — Usługi informatyczne utrzymania systemów SEI-BUD/AMD/CR — Odrzucenie oferty — Niewystarczające uzasadnienie — Błędna ocena okoliczności faktycznych i dowodów)

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/23

      Postanowienie Trybunału z dnia 20 września 2011 r. — Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE przeciwko Komisji Europejskiej
      (Sprawa C-561/10 P) (1)

      (Odwołanie - Zamówienia publiczne na usługi - Przetarg - Usługi informatyczne utrzymania systemów SEI-BUD/AMD/CR - Odrzucenie oferty - Niewystarczające uzasadnienie - Błędna ocena okoliczności faktycznych i dowodów)
      (2012/C 25/41)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (przedstawiciel: N. Korogiannakis, dikigoros)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Delaude i N. Bambara, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) z dnia 9 września 2010 r. w sprawie T-387/08 Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji oddalającego skargę, po pierwsze, o stwierdzenie nieważności decyzji OPOCE z dnia 20 czerwca 2008 r., w której odrzuca ona ofertę złożoną przez skarżącą w ramach zamówienia publicznego w celu zawarcia umowy ramowej na utrzymanie systemów informatycznych SEI-BUD/AMD/CR I świadczenie usług powiązanych (nr AO 10185)(Dz.U. 2008/S 43-058884) i udziela tego zamówienia innemu oferentowi, a po drugie o zapłatę odszkodowania.

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 72 z 05.3.2011.


title: Sprawa T-124/15: Wyrok Sądu z dnia 28 października 2016 r. – Unicorn/EUIPO – Mercilink Equipment Leasing (UNICORN) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego UNICORN — Wcześniejsze słowne i graficzne krajowe znaki towarowe UNICORN i wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy przedstawiający głowę jednorożca — Względna podstawa odmowy rejestracji — Renoma — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               12.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/16

         Wyrok Sądu z dnia 28 października 2016 r. – Unicorn/EUIPO – Mercilink Equipment Leasing (UNICORN)
   (Sprawa T-124/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego UNICORN - Wcześniejsze słowne i graficzne krajowe znaki towarowe UNICORN i wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy przedstawiający głowę jednorożca - Względna podstawa odmowy rejestracji - Renoma - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 462/18)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Unicorn a.s. (Praga, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat L. Lorenc)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: M. Rajh, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: Mercilink Equipment Leasing Ltd (Limassol, Cypr)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 stycznia 2015 r. (sprawa R 149/2014-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Unicorn a Mercilink Equipment Leasing.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Unicorn a.s. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 171 z 26.5.2015.


title: Wykreślenie sprawy T-57/97

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/62

         Wykreślenie sprawy T-57/97 (1)

   (2005/C 217/127)

      (Język postępowania: niderlandzki)

   Postanowieniem z dnia 16 czerwca 2005 r. Prezes piątej izby Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy T-57/97, R. Dusselaar przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Komisji Wspólnot Europejskich.

      (1)  Dz.U. C 142 z 10.5.1997


title: Sprawa T-483/04: Skarga wniesiona w dniu 8 grudnia 2004 r. przez Armour Pharmaceutical Company przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

text:
               19.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/21

         Skarga wniesiona w dniu 8 grudnia 2004 r. przez Armour Pharmaceutical Company przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   (Sprawa T-483/04)
   (2005/C 69/39)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 8 grudnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Armour Pharmaceutical Company z siedzibą w Bridgewater (Stany Zjednoczone), reprezentowanej przez adwokata Richarda Gilbey'a przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory).
   Uczestnikiem postępowania przed Czwartą Izbą Odwoławczą była również Teva Pharmaceutical Industries Limited.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               1)

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 7 września 2004 r. (sprawa R 295/2003-4) i utrzymanie w mocy decyzji Wydziału Sprzeciwów z dnia 28 lutego 2003 r. uwzględniającej sprzeciw w całości.

               2)

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               Teva Pharmaceutical Industries Limited

               Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:

               Słowny znak towarowy „GALZIN” dla towarów z klasy 5 (preparaty farmaceutyczne do leczenia choroby Wilsona – zgłoszenie nr 1 606 102

               Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie:

               Strona skarżąca

               Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie:

               Krajowy słowny znak towarowy „CALSYN” dla towarów z klasy 5 (preparaty farmaceutyczne i medyczne, a w szczególności preparaty na bazie wapna – francuski znak towarowy nr 1 226 303)

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów:

               Uwzględnienie sprzeciwu

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów

               Podniesione zarzuty:

               Błędna interpretacja art. 43 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 40/94 zważywszy, że wszystkie zgłoszone towary nie zostały uwzględnione i nie dokonano ogólnego porównania obu znaków towarowych. Towary objęte oboma spornymi znakami towarowymi są podobne.


title: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 1 lutego 2005 r. w sprawie C-203/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Art. 249 WE i 307 WE — Art. 2 i 3 dyrektywy 76/207/EWG — Równość traktowania kobiet i mężczyzn — Zakaz zatrudniania kobiet przy pracach pod ziemią w sektorze górniczym jak również przy pracach w warunkach podwyższonego ciśnienia i związanych z nurkowaniem)

text:
               2.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/4

      WYROK TRYBUNAŁU

   (wielka izba)
   z dnia 1 lutego 2005 r.
   w sprawie C-203/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Art. 249 WE i 307 WE - Art. 2 i 3 dyrektywy 76/207/EWG - Równość traktowania kobiet i mężczyzn - Zakaz zatrudniania kobiet przy pracach pod ziemią w sektorze górniczym jak również przy pracach w warunkach podwyższonego ciśnienia i związanych z nurkowaniem)
   (2005/C 82/07)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-203/03 mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 12 maja 2003 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: N. Yerrell i H. Kreppel) przeciwko Republice Austrii (pełnomocnicy: H. Dossi i E. Riedl), Trybunał (wielka izba), w składzie: V. Skouris, Prezes, P. Jann, C. W. A. Timmermans i A. Rosas, prezesi izb, J.-P. Puissochet, R. Schintgen, N. Colneric (sprawozdawca), J. Malenovský, J. Klučka, U. Lõhmus i E. Levits, sędziowie; rzecznik generalny: F. G. Jacobs; sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 1 lutego 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Utrzymując w art. 8 i 31 Druckluft- und Taucherarbeiten-Verordnung (rozporządzenie w sprawie prac w warunkach podwyższonego ciśnienia atmosferycznego i prac związanych z nurkowaniem) z dnia 25 lipca 1973 r. powszechny zakaz zatrudniania kobiet w warunkach podwyższonego ciśnienia atmosferycznego i przy pracach związanych z nurkowaniem, przewidując w tym ostatnim przypadku ograniczoną liczbę wyjątków, Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 2 i art. 3 dyrektywy 76/207/EWG z dnia 9 lutego 1976 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy.

               2.

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3.

               Każda ze stron poniesie swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 158 z 5.7.2003


title: Sprawa F-81/09: Skarga wniesiona w dniu 28 września 2009 r. — Marcuccio przeciwko Komisji

text:
               19.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/44

         Skarga wniesiona w dniu 28 września 2009 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa F-81/09)
   2009/C 312/72
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o częściowym oddaleniu wniosku skarżącego mającego na celu doprowadzenie do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji dotyczącej ustalenia odsetek za zwłokę należnych w związku z dodatkiem inwalidzkim przyznanym mu w okresie od czerwca 2005 r. do kwietnia 2008 r.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji, niezależnie od tego jaką miała formę, którą to decyzją strona pozwana dokonała częściowego oddalenia wniosku z dnia 8 września 2008 r., czyli stwierdzenie nieważności decyzji, niezależnie od tego jaką miała formę, w której Komisja dokonała ustalenia i przyznania skarżącemu odsetek za zwlokę należnych mu w związku z każdą z części miesięcznych kwot dodatku inwalidzkiego przyznanych mu w okresie od czerwca 2005 r. do kwietnia 2008 r. i które zostały wpłacone na jego rzecz w ramach jednej czynności w dniu 29 maja 2009 r., przy czym 28 maja 2008 r. był datą ustalenia wartości świadczenia a nie koniec każdego miesiąca w ramach tego okresu a wysokość tej wpłaty jest niższa niż ta, która zostałaby ustalona i przyznana na podstawie kryteriów zawartych we wniosku z dnia 8 września 2008 r., to znaczy: a) uznania 29 maja 2008 r. za dies ad quem; b) uznania pierwszego dnia miesiąca przypadającego po miesiącu, w którym każda z części wspomnianych miesięcznych kwot powinna była zostać przyznana skarżącemu za dies a quo; c) zastosowanie stopy odsetek, która wynosiłaby 10 % z coroczną kapitalizacją;

               —

               stwierdzenie nieważności pisma z dnia 16 grudnia 2008 r., w części w jakiej jest ono dla skarżącego niekorzystne, czyli w części, w której Komisja częściowo oddaliła wniosek z dnia 8 września 2008 r. oraz ustaliła i przyznała odsetki w kwocie niższej niż ta, która zostałaby ustalona i przyznana w razie zastosowania kryteriów zawartych we wniosku z dnia 8 września 2008 r.;

               —

               nakazanie pozwanej zapłaty na rzecz skarżącego różnicy między odsetkami podlegającymi ustaleniu na podstawie kryteriów zawartych we wniosku z dnia 8 września 2008 r. i tymi, które zostały faktycznie przyznane, ewentualnie i w razie konieczności niezastosowanie na podstawie art. 241 (dawniej art. 184) WE do niniejszego sporu tych części rozporządzenia finansowego, które stosują się do ogólnego budżetu Wspólnot Europejskich w kwestiach ustalania wysokości stopy odsetek podlegających z tytułu długu WE zapłacie na rzecz tych, do których stosuje się regulamin pracowniczy a także w kwestiach kapitalizacji odsetek;

               —

               nakazanie pozwanej zapłaty na rzecz skarżącego odsetek w wysokości 10 % rocznie z coroczną kapitalizacją, za okres od 29 maja 2008 r. do chwili faktycznej zapłaty, w związku z różnicą w wysokości odsetek, powiększonych o kwotę 1 EUR, ewentualnie i w razie potrzeby niezastosowanie na podstawie art. 241 (dawniej art. 184) WE do niniejszego sporu tych części rozporządzenia finansowego, które stosują się do ogólnego budżetu Wspólnot Europejskich w kwestiach ustalania wysokości stopy odsetek podlegających z tytułu długu WE zapłacie na rzecz tych, do których stosuje się regulamin pracowniczy a także w kwestiach kapitalizacji odsetek;

               —

               obciążenie Komisji wszelkimi kosztami postępowania w przedmiocie niniejszej skargi;

               —

               w razie potrzeby stwierdzenie nieważności decyzji, niezależnie od tego jaką miała formę, którą odrzucone zostało zażalenie z dnia 18 lutego 2009 r. a także pisma z dnia 29 maja 2009 r.


title: Sprawa C-272/13: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 17 lipca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Regionale per la Toscana – Włochy) – Equoland Soc. coop. arl przeciwko Agenzia delle Dogane – Ufficio delle Dogane di Livorno (Odesłanie prejudycjalne — Podatek od wartości dodanej — Szósta dyrektywa 77/388/EWG — Dyrektywa 2006/112/WE — Zwolnienie przywozu towarów przeznaczonych do objęcia procedurą składu innego niż skład celny — Obowiązek fizycznego wprowadzenia towarów do składu — Nieprzestrzeganie — Obowiązek zapłaty podatku VAT, pomimo że został on już uiszczony w drodze odwrotnego obciążenia)

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/16

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 17 lipca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Regionale per la Toscana – Włochy) – Equoland Soc. coop. arl przeciwko Agenzia delle Dogane – Ufficio delle Dogane di Livorno
   (Sprawa C-272/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Podatek od wartości dodanej - Szósta dyrektywa 77/388/EWG - Dyrektywa 2006/112/WE - Zwolnienie przywozu towarów przeznaczonych do objęcia procedurą składu innego niż skład celny - Obowiązek fizycznego wprowadzenia towarów do składu - Nieprzestrzeganie - Obowiązek zapłaty podatku VAT, pomimo że został on już uiszczony w drodze odwrotnego obciążenia))
   2014/C 315/23
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Commissione Tributaria Regionale per la Toscana

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Equoland Soc. coop. arl

      Strona pozwana: Agenzia delle Dogane – Ufficio delle Dogane di Livorno

      Sentencja

               1)

               Artykuł 16 ust. 1 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej dyrektywą Rady 2006/18/WE z dnia 14 lutego 2006 r. w brzmieniu wynikającym z art. 28c szóstej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że przepis ten nie stoi na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu uzależniającemu przyznanie przewidzianego przez nie zwolnienia z zapłaty podatku od wartości dodanej w przywozie od fizycznego wprowadzenia do składu podatkowego dla celów tego podatku towarów, które są przedmiotem przywozu i są przeznaczone do tegoż składu.

               2)

               Szóstą dyrektywę 77/388, zmienioną dyrektywą 2006/18 należy interpretować w ten sposób, że zgodnie z zasadą neutralności podatku od wartości dodanej rzeczona dyrektywa stoi na przeszkodzie krajowemu uregulowaniu, na którego podstawie państwo członkowskie wymaga zapłaty podatku od wartości dodanej w przywozie, chociaż został on już uregulowany w drodze odwrotnego obciążenia poprzez wystawienie faktury wewnętrznej i wpis w ewidencji zakupów i sprzedaży podatnika.

      (1)  Dz.U. C 207 z 20.7.2013.


title: Sprawy od T-112/14 do T-116/14 i T-119/14: Wyrok Sądu z dnia 15 września 2016 r. – Molinos Río de la Plata i in./Rada [Dumping — Przywóz biodiesla pochodzącego z Argentyny — Ostateczne cło antydumpingowe — Skarga o stwierdzenie nieważności — Stowarzyszenie zawodowe — Bezpośrednie oddziaływanie — Indywidualne oddziaływanie — Dopuszczalność — Artykuł 2 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 — Wartość normalna — Koszty produkcji]

text:
               31.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/30

         Wyrok Sądu z dnia 15 września 2016 r. – Molinos Río de la Plata i in./Rada
   (Sprawy od T-112/14 do T-116/14 i T-119/14) (1)

   ([Dumping - Przywóz biodiesla pochodzącego z Argentyny - Ostateczne cło antydumpingowe - Skarga o stwierdzenie nieważności - Stowarzyszenie zawodowe - Bezpośrednie oddziaływanie - Indywidualne oddziaływanie - Dopuszczalność - Artykuł 2 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 - Wartość normalna - Koszty produkcji])
   (2016/C 402/32)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Molinos Río de la Plata SA (Buenos Aires, Argentyna) (sprawa T-112/14), Oleaginosa Moreno Hermanos SACIFI y A (Bahia Blanca, Argentyna) (sprawa T-113/14), Vicentin SAIC (Avellaneda, Argentyna) (sprawa T-114/14), Aceitera General Deheza SA (General Deheza, Argentyna) (sprawa T-115/14), Bunge Argentina SA (Buenos Aires) (sprawa T-116/14), Cámara Argentina de Biocombustibles (Carbio) (Buenos Aires) (sprawa T-119/14) (przedstawiciele: adwokaci J.-F. Bellis, R. Luff i G. Bathory)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo S. Boelaert i B. Driessen, następnie H. Marcos Fraile, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów R. Bierwagena i C. Hippa)

      Interwenienci popierający żądania strony pozwanej: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. França i A. Stobiecka-Kuik, pełnomocnicy) i European Biodiesel Board (EBB) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci O. Prost i M.-S. Dibling)

      Przedmiot

   Skargi oparte na art. 263 TFUE, w sprawie T-119/14, o stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1194/2013 z dnia 19 listopada 2013 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz biodiesla pochodzącego z Argentyny i Indonezji (Dz.U. 2013 L 315, s. 2) oraz w sprawach od T-112/14 do T-116/14 o stwierdzenie nieważności tego rozporządzenia w zakresie, w jakim nakłada ono cło antydumpingowe na skarżące w tych sprawach.

      Sentencja

               1)

               Sprawy T-112/14, T-113/14, T-114/14, T-115/14, T-116/14 i T-119/14 zostają połączone do celów wydania orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie.

               2)

               Stwierdza się nieważności art. 1 i 2 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1194/2013 z dnia 19 listopada 2013 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz biodiesla pochodzącego z Argentyny i Indonezji w zakresie, w jakim przepisy te dotyczą Molinos Río de la Plata SA, Oleaginosa Moreno Hermanos SAFICI y A, Vicentin SAIC, Aceitera General Deheza SA i Bunge Argentina SA.

               3)

               W sprawie T-119/14 skarga zostaje oddalona w pozostałym zakresie.

               4)

               W sprawach od T-112/14 do T-116/14 Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty. Rada Unii Europejskiej pokrywa również koszty poniesione przez Molinos Río de la Plata w sprawie T-112/14, przez Oleaginosa Moreno Hermanos w sprawie T-113/14, przez Vicentin w sprawie T-114/14, przez Aceitera General Deheza w sprawie T-115/14 i przez Bunge Argentina w sprawie T-116/14.

               5)

               W sprawie T-119/14 Cámara Argentina de Biocombustibles (Carbio) i Rada pokrywają własne koszty.

               6)

               Komisja Europejska i European Biodiesel Board (EBB) pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 112 z 14.4.2014


title: Sprawa C-284/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 23 maja 2016 r. – Republika Słowacka/Achmea BV

text:
               16.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 23 maja 2016 r. – Republika Słowacka/Achmea BV
   (Sprawa C-284/16)
   (2016/C 296/25)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Republika Słowacka

      Strona pozwana: Achmea BV

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 344 TFUE sprzeciwia się uregulowaniu w dwustronnej umowie dotyczącej ochrony inwestycji zawartej pomiędzy państwami członkowskimi (tzw. wewnątrzunijnym BIT), zgodnie z którym inwestor umawiającego się państwa w przypadku sporów dotyczących inwestycji w drugim umawiającym się państwie może wszcząć przeciwko ostatniemu wymienionemu państwu postępowanie przed sądem polubownym, jeżeli umowa o ochronie inwestycji została zawarta przed przystąpieniem jednego z umawiających się państw do Unii, ale postępowanie przed sądem polubownym zostało wszczęte dopiero po przystąpieniu?
               W wypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze:

               2)

               Czy art. 267 TFUE sprzeciwia się stosowaniu takiego uregulowania?
               W wypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytania pierwsze i drugie:

               3)

               Czy art. 18 akapit pierwszy TFUE sprzeciwia się stosowaniu takiego uregulowania w okolicznościach opisanych w pytaniu pierwszym?


title: Sprawa C-320/06: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 29 marca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2002/14/WE — Ustanowienie ogólnych ramowych warunków informowania i przeprowadzania konsultacji z pracownikami we Wspólnocie Europejskiej — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/18

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 29 marca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-320/06) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2002/14/WE - Ustanowienie ogólnych ramowych warunków informowania i przeprowadzania konsultacji z pracownikami we Wspólnocie Europejskiej - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2007/C 96/31)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: J. Enegren i G. Rozet, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii (Przedstawiciele: D. Haven, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak ustanowienia przepisów niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2002/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2002 r. ustanawiającej ogólne ramowe warunki informowania i przeprowadzania konsultacji z pracownikami we Wspólnocie Europejskiej — Wspólna deklaracja Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji przedmiocie reprezentacji pracowników (Dz.U. L 80, str. 20)
   Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie wszelkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2002/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2002 r. ustanawiającej ogólne ramowe warunki informowania i przeprowadzania konsultacji z pracownikami we Wspólnocie Europejskiej, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 212 z 2.9.2006.


title: Sprawa C-11/11: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 26 lutego 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Air France przeciwko Heinzowi-Gerkemu Folkertsowi, Luz-Terezie Folkerts (Odesłanie prejudycjalne — Transport lotniczy — Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 — Artykuły 6 i 7 — Lot łączony — Stwierdzenie opóźnienia w chwili przybycia do miejsca docelowego — Opóźnienie wynoszące co najmniej trzy godziny — Prawo pasażerów do odszkodowania)

text:
               20.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 114/8

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 26 lutego 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Air France przeciwko Heinzowi-Gerkemu Folkertsowi, Luz-Terezie Folkerts
   (Sprawa C-11/11) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Transport lotniczy - Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 - Artykuły 6 i 7 - Lot łączony - Stwierdzenie opóźnienia w chwili przybycia do miejsca docelowego - Opóźnienie wynoszące co najmniej trzy godziny - Prawo pasażerów do odszkodowania)
   2013/C 114/09
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Air France

      Strony pozwane: Heinz-Gerke Folkerts, Luz-Tereza Folkerts

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesgerichtshof — Wykładnia art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. L 46, s. 1) — Lot interkontynentalny składający się z wielu lotów transferowych — Sytuacja, w której przylot do ostatniego miejsca docelowego następuje dziesięć godzin po planowym czasie przylotu, podczas gdy opóźnienie wylotu mieści się w granicach limitów czasowych określonych w art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 261/2004 — Ewentualne prawo do odszkodowania

      Sentencja

   Artykuł 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 należy interpretować w ten sposób, że na podstawie tego artykułu odszkodowanie przysługuje pasażerowi lotu łączonego, którego rozpoczęcie było opóźnione w wymiarze niższym niż progi określone w art. 6 tego rozporządzenia, lecz który przybył do miejsca docelowego z opóźnieniem wynoszącym co najmniej trzy godziny w stosunku do planowej godziny przylotu, jako że wspomniane odszkodowanie nie jest uzależnione od istnienia opóźnienia przy wylocie, a co za tym idzie — od spełnienia przesłanek ustanowionych w tym art. 6.

      (1)  Dz.U. C 95 z 26.3.2011.


title: Sprawa T-478/17: Skarga wniesiona w dniu 2 sierpnia 2017 r.– Mutualidad General de la Abogacía, Mutualidad de Previsión Social a prima fija i Hermandad Nacional de Arquitectos Superiores y Químicos, Mutualidad de Previsión Social a prima fija/JUR

text:
               25.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 318/18

         Skarga wniesiona w dniu 2 sierpnia 2017 r.– Mutualidad General de la Abogacía, Mutualidad de Previsión Social a prima fija i Hermandad Nacional de Arquitectos Superiores y Químicos, Mutualidad de Previsión Social a prima fija/JUR
   (Sprawa T-478/17)
   (2017/C 318/24)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: La Mutualidad General de la Abogacía, Mutualidad de Previsión Social a prima fija (Madryt, Hiszpania) i Hermandad Nacional de Arquitectos Superiores y Químicos, Mutualidad de Previsión Social a prima fija (Madryt) (przedstawiciele: R. Pelayo Jiménez i A. Muñoz Aranguren, adwokaci)

      Strona pozwana: Junta Única de Resolución

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Junta Única de Resolución z dnia 7 czerwca 2017 r. (SRB/EES/2017/08).

               —

               Obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zaskarżona w niniejszym postępowaniu decyzja wszczęła postępowanie dotyczące restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wobec Banco Popular Español.
   Na poparcie swojej skargi, strona skarżąca podnosi dziesięć zarzutów:

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący braku uzasadnienia zaskarżonej decyzji, a w konsekwencji naruszenia prawa do dobrej administracji i skutecznego środka prawnego [art. 41 ust. 2 lit. b) i c) i art. 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej]

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa do obrony (art. 41 ust. 2 KPPUE).

                           —

                           Twierdzi się w tym zakresie, że procedura restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przewidziana w art. 18, 24 ust. 2 lit. a) i art. 27 rozporządzenia (UE) nr 806/2014 (1) jest sprzeczna z prawe do obrony w zakresie, w jakim nie pozwala podmiotom, których ona dotyczy, na jakiekolwiek, choćby najmniejsze uczestnictwo w postępowaniu. Tą samą sprzecznością z prawem są obarczone zdaniem skarżących art. 32, 38 i 43 dyrektywy 2014/59/UE (2), ponieważ nie przewidują one żadnego wysłuchania osób, których dotyczy postępowanie.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa własności (art. 17. ust. 1 KPPUE) i zasady swobody przedsiębiorczości (art. 16 KPPUE).

                           —

                           W tym względzie twierdzi się, że art. 21, 22, 24 i 27 rozporządzenia (UE) nr 806/2014, a także art. 38 i 63 dyrektywy UE 2014/59 naruszają prawo własności i zasadę swobody przedsiębiorczości, ponieważ zezwalają na sprzedaż akcji instytucji kredytowej bez możliwości sprzeciwu i bez uzyskania zgody akcjonariuszy oraz przyznają organom prowadzącym postępowanie restrukturyzacyjne i likwidacyjne uprawnienia do zmniejszenia kapitału do zera poprzez umorzenie akcji, bez wysłuchania i bez zgody akcjonariuszy lub właściwych organów spółki.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia prawa do skutecznego środka prawnego uznanego w art. 47 KPPUE i art. 6 Europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, poprzez naruszenie zasady równości broni i w konsekwencji, prawa do sprawiedliwego postępowania.

               5.

               Zarzut piąty skargi dotyczący naruszenia art. 18 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 806/2014 i art. 32 dyrektywy 2014/59/UE, ponieważ Junta Única de resolución dopuściła się oczywistego błędu w ustaleniach faktycznych, ponieważ nie zostały spełnione przesłanki przewidziane w ww. przepisach dla przyjęcia wspomnianej decyzji.

               6.

               Zarzut szósty skargi dotyczący naruszenia zasady ostrożności bankowej (zasada ostrożności), ponieważ istnieją inne alternatywne środki niż wymienione w zaskarżonej decyzji, w tym wczesna interwencja, które sprzeciwiały się przyjęciu decyzji, o treści, takiej jak zaskarżona.

               7.

               Zarzut siódmy skargi oparty na naruszeniu zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań.

               8.

               Zarzut ósmy skargi dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności w odniesieniu do prawa własności.

               9.

               Zarzut dziewiąty dotyczący naruszenie art. 20 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 806/2004, ponieważ nie można uznać oceny niezależnego biegłego jako „rozsądnej, ostrożnej i realistycznej”.

               10.

               Zarzut dziesiąty dotyczący naruszenia art. 24 rozporządzenia (UE) nr 806/2004 i art. 39 ust. 2 lit. a), b) i f) dyrektywy 2014/59/UE ze strony pozwanej, ponieważ przepisy dotyczące procedury konkurencyjnej sprzedaży podmiotu ustalone przez Sesión Ejecutiva Ampliada w dniu 3 czerwca 2017 r. nie są przejrzyste, ponieważ sprzyjały potencjalnemu nabywcy (Banco Santander) poprzez brak maksymalizacji ceny sprzedaży.

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. ustanawiające jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 (Dz. U. 2014, L 225, s. 1).

      (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiająca ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniająca dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/EU oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012 (Dz. U. 2014, L 173, s. 190).


title: Sprawa C-210/14 do C-214/14: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 7 kwietnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione – Włochy) – postępowania karne przeciwko Danieli Tomassi (C-210/14), Massimilianowi Di Adamo (C-211/14), Andrei De Ciantisowi (C-212/14), Rominie Biolzi (C-213/14), Giuseppe Proi (C-214/14) (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Identyczne pytania prejudycjalne — Artykuły 49 TFUE i 56 TFUE — Swoboda przedsiębiorczości — Swoboda świadczenia usług — Gry losowe — Przepisy krajowe — Uporządkowanie systemu koncesji poprzez zrównanie w czasie terminu wygaśnięcia — Nowy przetarg — Koncesje o krótszym czasie obowiązywania niż w przypadku koncesji dawniejszych — Nieodpłatne zbycie użytkowania materialnych i niematerialnych składników majątku tworzących sieć zarządzania grami i ich przyjmowania — Ograniczenie — Nadrzędne względy interesu ogólnego — Proporcjonalność)

text:
               25.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/3

         Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 7 kwietnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione – Włochy) – postępowania karne przeciwko Danieli Tomassi (C-210/14), Massimilianowi Di Adamo (C-211/14), Andrei De Ciantisowi (C-212/14), Rominie Biolzi (C-213/14), Giuseppe Proi (C-214/14)
   (Sprawa C-210/14 do C-214/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Identyczne pytania prejudycjalne - Artykuły 49 TFUE i 56 TFUE - Swoboda przedsiębiorczości - Swoboda świadczenia usług - Gry losowe - Przepisy krajowe - Uporządkowanie systemu koncesji poprzez zrównanie w czasie terminu wygaśnięcia - Nowy przetarg - Koncesje o krótszym czasie obowiązywania niż w przypadku koncesji dawniejszych - Nieodpłatne zbycie użytkowania materialnych i niematerialnych składników majątku tworzących sieć zarządzania grami i ich przyjmowania - Ograniczenie - Nadrzędne względy interesu ogólnego - Proporcjonalność))
   (2016/C 270/03)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Corte suprema di cassazione

      Strony w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

   Daniela Tomassi (C-210/14), Massimiliano Di Adamo (C-211/14), Andrea De Ciantis (C-212/14), Romina Biolzi (C-213/14), Giuseppe Proia (C-214/14)

      Sentencja

               1)

               Artykuły 49 i 56 TFUE oraz zasady równego traktowania i skuteczności należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one przepisom krajowym dotyczącym gier losowych, tego rodzaju jak przepisy rozpatrywane w postępowaniu głównym, które przewidują ogłoszenie nowego przetargu dotyczącego koncesji o krótszym czasie obowiązywania niż czas obowiązywania koncesji udzielonych w przeszłości z uwagi na reorganizację systemu poprzez zrównanie w czasie terminu wygaśnięcia koncesji.

               2)

               Artykuły 49 i 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one ograniczającemu przepisowy krajowemu, tego rodzaju jak przepis rozpatrywany w postępowaniu głównym, który wymaga, aby cesjonariusz gier losowych zbył nieodpłatnie, w chwili zaprzestania działalności ze względu na zakończenie okresu obowiązywania koncesji, użytkowanie materialnych i niematerialnych składników majątku tworzących sieć zarządzania grami i ich przyjmowania, jeżeli ograniczenie to wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celu tego przepisu, czego zbadanie należy do sądu krajowego.

      (1)  Dz.U. C 292 z 1.9.2014.