title: Sprawy połączone T-84/14 i T-97/14: Wyrok Sądu z dnia 18 lutego 2016 r. – Harrys Pubar i Harry’s New York Bar/OHIM – Harry’s New York Bar i Harrys Pubar (HARRY’S NEW YORK BAR) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego HARRY’S NEW YORK BAR — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy PUB CASINO Harrys RESTAURANG — Częściowa odmowa rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               29.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 111/19

         Wyrok Sądu z dnia 18 lutego 2016 r. – Harrys Pubar i Harry’s New York Bar/OHIM – Harry’s New York Bar i Harrys Pubar (HARRY’S NEW YORK BAR)
   (Sprawy połączone T-84/14 i T-97/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego HARRY’S NEW YORK BAR - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy PUB CASINO Harrys RESTAURANG - Częściowa odmowa rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 111/23)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Harrys Pubar AB (Göteborg, Szwecja) (przedstawiciel: adwokat L.E. Ström) (sprawa T-84/14) i Harry’s New York Bar SA (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat S. Arnaud) (sprawa T-97/14)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: pełnomocnik V. Melgar)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Harry’s New York Bar SA (sprawa T-84/14) i Harrys Pubar AB (interwenient przed Sądem w sprawie T-97/14)

      Przedmiot

   Dwie skargi na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 14 listopada 2013 r. (sprawy połączone R 1038/2012-1 i R 1045/2012-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Harrys Pubar AB a Harry’s New York Bar SA.

      Sentencja

               1)

               W sprawie T-84/14 stwierdza się nieważność pkt 1 sentencji decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 14 listopada 2013 r. (sprawy połączone R 1038/2012-1 i R 1045/2012-1) dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Harrys Pubar AB a Harry’s New York Bar SA.

               2)

               W sprawie T-97/14 skarga wniesiona przez Harry’s New York Bar zostaje oddalona.

               3)

               Harry’s New York Bar pokrywa własne koszty, dwie trzecie kosztów poniesionych przez Harrys Pubar w ramach postępowania przed Sądem oraz koszty poniesione prze Harrys Pubar w toku postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM. OHIM pokrywa własne koszty oraz jedną trzecią kosztów poniesionych przez Harrys Pubar w ramach postępowania przed Sądem.

      (1)  Dz.U. C 135 z 5.5.2014.


title: Sprawa C-354/04 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 27 lutego 2007 r. — Gestoras Pro Amnistía, Juan Mari Olano Olano, Julen Zelarain Errasti przeciwko Radzie Unii Europejskiej, Królestwu Hiszpanii, Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Odwołanie — Unia Europejska — Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych — Wspólne stanowiska 2001/931/WPZiB, 2002/340/WPZiB i 2002/462/WPZiB — Środki skierowane do osób, grup i podmiotów uczestniczących w aktach terrorystycznych — Skarga o odszkodowanie — Właściwość Trybunału Sprawiedliwości)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/4

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 27 lutego 2007 r. — Gestoras Pro Amnistía, Juan Mari Olano Olano, Julen Zelarain Errasti przeciwko Radzie Unii Europejskiej, Królestwu Hiszpanii, Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-354/04 P) (1)

   (Odwołanie - Unia Europejska - Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych - Wspólne stanowiska 2001/931/WPZiB, 2002/340/WPZiB i 2002/462/WPZiB - Środki skierowane do osób, grup i podmiotów uczestniczących w aktach terrorystycznych - Skarga o odszkodowanie - Właściwość Trybunału Sprawiedliwości)
   (2007/C 95/05)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Gestoras Pro Amnistía, Juan Mari Olano Olano, Julen Zelarain Errast (przedstawiciel: D. Rouget, adwokat)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: E. Finnegan oraz M. M. Bauer, pełnomocnicy), Królestwo Hiszpanii, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   Przedmiot
   Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 7 czerwca 2004 r. w sprawie T-333/02 Gestoras Pro Aministía i in. przeciwko Radzie, odrzucającego ich skargę o odszkodowanie mającą na celu naprawienie szkody, jaką skarżący mieli ponieść wskutek wpisania Gestoras Pro Aministía na listę sporządzoną na podstawie przepisów dotyczących walki z terroryzmem.
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje w części odrzucone, w części oddalone.

               2)

               Gestoras Pro Amnistía, J. M. Olano Olano i J. Zelarain Errasti zostają obciążeni kosztami postępowania.

               3)

               Królestwo Hiszpanii ponosi swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 251 z 9.10.2004.


title: Sprawa C-65/15: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 7 kwietnia 2016 r. – (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Bari – Włochy) – postępowanie karne przeciwko Vitowi Santorowi (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Identyczne pytania prejudycjalne — Artykuły 49 TFUE i 56 TFUE — Swoboda przedsiębiorczości — Swobodne świadczenie usług — Gry losowe — Reorganizacja systemu koncesji poprzez dostosowanie czasu ich wygaśnięcia — Nowy przetarg — Koncesje przyznane na okres krótszy od okresu koncesji przyznanych w przeszłości — Nieodpłatne zbycie użytkowania stanowiących własność składników materialnych i niematerialnych majątku, które tworzą sieć zarządzania grami i ich przyjmowania — Ograniczenie — Nadrzędne względy interesu ogólnego — Proporcjonalność)

text:
               25.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/11

         Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 7 kwietnia 2016 r. – (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Bari – Włochy) – postępowanie karne przeciwko Vitowi Santorowi
   (Sprawa C-65/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Identyczne pytania prejudycjalne - Artykuły 49 TFUE i 56 TFUE - Swoboda przedsiębiorczości - Swobodne świadczenie usług - Gry losowe - Reorganizacja systemu koncesji poprzez dostosowanie czasu ich wygaśnięcia - Nowy przetarg - Koncesje przyznane na okres krótszy od okresu koncesji przyznanych w przeszłości - Nieodpłatne zbycie użytkowania stanowiących własność składników materialnych i niematerialnych majątku, które tworzą sieć zarządzania grami i ich przyjmowania - Ograniczenie - Nadrzędne względy interesu ogólnego - Proporcjonalność))
   (2016/C 270/14)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale di Bari

      Strona w postępowaniu karnym przed sądem odsyłającym

   Vito Santoro

      Sentencja

               1)

               Artykuły 49 TFUE i 56 TFUE oraz zasady równego traktowania i skuteczności należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie dla przepisów krajowych dotyczących gier losowych, takich jak przepisy rozpatrywane w postępowaniu głównym, które przewidują organizację nowego przetargu dotyczącego koncesji na okres krótszy od okresu koncesji przyznanych w przeszłości z powodu reorganizacji systemu poprzez dostosowanie czasu wygaśnięcia koncesji.

               2)

               Artykuły 49 TFUE i 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że postanowienia te stoją na przeszkodzie dla krajowego przepisu ograniczającego takiego jak rozpatrywany w postępowaniu głównym, który wymaga od koncesjonariusza gier losowych, aby z chwilą zakończenia działalności z powodu wygaśnięcia koncesji, nieodpłatnie zbył użytkowanie stanowiących własność składników materialnych i niematerialnych majątku, które tworzą sieć zarządzania grami i ich przyjmowania, jeśli ograniczenie to wykracza poza to co konieczne do osiągnięcia celu do jakiego faktycznie zmierza ów przepis, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.

      (1)  Dz.U. C 448 z 15.12.2014.


title: Sprawa F-5/16: Skarga wniesiona w dniu 24 stycznia 2016 r. – ZZ/Komisja

text:
               25.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/37

         Skarga wniesiona w dniu 24 stycznia 2016 r. – ZZ/Komisja
   (Sprawa F-5/16)
   (2016/C 145/45)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat O. Mader)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o nieprzekwalifikowaniu umowy skarżącego na umowę o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego lub w alternatywnie odszkodowanie za poniesioną szkodę majątkową.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie kwalifikacji umowy skarżącego oraz w razie potrzeby decyzji z dnia 13 października 2015 r. (R/513/15) oddalającej zażalenie skarżącego;

               —

               Ewentualnie, zasądzenie od Komisji odszkodowania na rzecz skarżącego za szkodę poniesioną w związku z nieuwzględnieniem jego wniosku o przekwalifikowanie;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa C-451/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 1 lipca 2010 r. w sprawach połączonych T-568/08 i T-573/08 M6 i TF1 przeciwko Komisji, wniesione w dniu 15 września 2010 r. przez Télévision française 1 SA (TF1)

text:
               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/15

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 1 lipca 2010 r. w sprawach połączonych T-568/08 i T-573/08 M6 i TF1 przeciwko Komisji, wniesione w dniu 15 września 2010 r. przez Télévision française 1 SA (TF1)
   (Sprawa C-451/10 P)
   ()
   2010/C 328/27
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Télévision française 1 SA (TF1) (przedstawiciel: adwokat J.-P. Hordies)

      Druga strona postępowania: Métropole télévision (M6), Canal +, Komisja Europejska, Republika Francuska, France Télévisions

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               stwierdzenie, że niniejsze odwołanie jest dopuszczalne i zasadne;

               —

               uchylenie wyroku wydanego przez Sąd Unii Europejskiej w dniu 1 lipca 2010 r. w sprawach połączonych T-568/08 i T-573/08 M6 i TF1 przeciwko Komisji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie podnosi dwa zarzuty na jego poparcie.
   Télévision française 1 SA (TF1) zarzuca Sadowi, że potwierdził stanowisko Komisji, gdyż nie uwzględnił istnienia poważnych trudności, aby ocenić zgodność ze wspólnym rynkiem pomocy otrzymanej przez France Télévisions, które to trudności winny doprowadzić do wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE. Tak więc w ramach zarzutu pierwszego wnosząca odwołanie podnosi naruszenie reguł dotyczących ciężaru dowodu i postępowania dowodowego, jako że Sąd zażądał od skarżących przedstawienia dowodu na istnienie poważnych wątpliwości co do faktycznego przeznaczenia zgłoszonej dotacji, nie poprzestając na dowodzie wskazującym, że pomoc nie została przydzielona.
   W ramach zarzutu drugiego wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd naruszył prawo przy stosowaniu art. 106 ust. 2 TFUE, ponieważ po pierwsze orzekł, że spadek dochodów z reklam France Télévisions, choćby był spowodowany błędami w zarządzaniu, mógł zostać wyrównany przez pomoc państwa, a po drugie wskazał, że stosowanie rzeczonego artykułu nie zakładało oceny skuteczności funkcjonowania usługi publicznej.


title: Sprawa C-475/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Protodikeio Rethymnis (Grecja) w dniu 17 sierpnia 2016 r. – postępowanie karne przeciwko K

text:
               21.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 428/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Protodikeio Rethymnis (Grecja) w dniu 17 sierpnia 2016 r. – postępowanie karne przeciwko K
   (Sprawa C-475/16)
   (2016/C 428/10)
   Język postępowania: grecki

      Sąd odsyłający

   Protodikeio Rethymnis (Monomeles Plimmeleiodikeio Rethymnis) (Sąd karny pierwszej instancji w Retimno, Grecja)

      Strony w postępowaniu głównym

   K

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 19 TUE i art. 263, 266 jak i 267 TFUE oraz zasada lojalnej współpracy (art. 4 ust. 3 TUE), na podstawie których państwa członkowskie i ich właściwe organy są zobowiązane do podjęcia każdego środka o ogólnym lub szczególnym charakterze celem usunięcia naruszenia prawa Unii i zastosowania się do wyroków Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, szczególnie jeżeli chodzi o ważność wydanych przez organy Unii aktów, które są skuteczne erga omnes, nakładają na państwa członkowskie obowiązek uchylenia lub, odpowiednio, zmiany aktu prawodawczego, na mocy którego dokonano transpozycji dyrektywy, której nieważność została następnie stwierdzona przez Trybunał Sprawiedliwości z powodu jej niezgodności z postanowieniami traktatów lub Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (ich naruszenia), w celu zapewnienia wykonania wyroku Trybunału Sprawiedliwości i, w ten sposób, usunięcia naruszenia traktatu lub karty oraz uniknięciu nowych naruszeń w przyszłości?

               2)

               W nawiązaniu do poprzedniego pytania, czy art. 266 TFUE (dawny art. 233 TWE) może być interpretowany w ten sposób, że pojęcie „organu lub jednostki organizacyjnej” obejmuje (w szerokim sensie albo analogicznie) także państwo członkowskie, które dokonało transpozycji do swojego porządku prawnego dyrektywy, której nieważność następnie stwierdzono z powodu naruszenia traktatu lub karty albo czy, w takim przypadku, w drodze analogii może znaleźć zastosowanie art. 260 ust. 1 TFUE?

               3)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi zasadniczo twierdzących na poprzednie pytania, a zatem gdy istnieje obowiązek państw członkowskich do podjęcia każdego środka o ogólnym lub szczególnym charakterze celem usunięcia naruszenia prawa pierwotnego Unii i uchylenia lub, odpowiednio, zmiany aktu prawodawczego, na podstawie którego dokonano transpozycji dyrektywy, której nieważność Trybunał Sprawiedliwości stwierdził następnie z powodu naruszenia karty lub traktatów, czy obowiązek ten obejmuje także na sądy krajowe, w takim sensie, że są one zobowiązane do niestosowania aktu prawodawczego, na mocy którego dokonano transpozycji dyrektywy, której nieważność stwierdzono – w niniejszej sprawie: dyrektywy 2006/24/WE (1) –, która (przynajmniej w części) narusza kartę lub traktaty, i, w konsekwencji, do nieuwzględniania dowodów uzyskanych na podstawie takich aktów (dyrektywy i aktu prawa krajowego w przedmiocie transpozycji)?

               4)

               Czy przepisy prawa krajowego transponujące dyrektywę 2006/24, której nieważność Trybunał Sprawiedliwości stwierdził wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2014 r. Digital Rights Ireland Ltd (2) (C-293/12 i C-594/12, EU:C:2014:238) z powodu naruszenia karty, wchodzi w zakres zastosowania prawa Unii, jak tego wymaga art. 51 ust. 1 karty jedynie z powodu dokonania transpozycji dyrektywy 2006/24, niezależnie od późniejszego stwierdzenia nieważności tej dyrektywy przez Trybunał?

               5)

               Czy ze względu na to, że dyrektywa 2006/24, której nieważność została następnie stwierdzona przez Trybunał Sprawiedliwości, została przyjęta w celu wdrożenia na szczeblu europejskim zharmonizowanych ram w rozumieniu art. 15 ust. 1 dyrektywy 2002/58/WE dla zatrzymywania danych przez dostawców usług łączności w celu zapobiegania, dochodzenia, wykrywania i ścigania przestępstw, w taki sposób aby na wewnętrznym rynku łączności elektronicznej nie występowały przeszkody, to czy przepisy prawa krajowego, transponujące dyrektywę 2006/24 wpisuje się w kontekst art. 15 ust. 1 dyrektywy 2002/58 tak, że wchodzi w zakres zastosowania prawa Unii, jak wymaga tego art. 51 ust. 1 karty?

               6)

               Czy ze względu na to, że ewentualny wyrok skazujący wydany względem obywatela jednego z państw członkowskich Unii, jak w niniejszej sprawie, nieuchronnie będzie oznaczał ograniczenia – nawet gdy są one co do zasady uzasadnione – w korzystaniu z prawa do swobodnego przemieszczania się, które obywatel ten wywodzi z prawa Unii, należy uznać, że łącznie odnośne postępowania karne wchodzą w zakres zastosowania prawa Unii, jak wymaga tego art. 51 ust. 1 karty.
               Jeżeli odpowiedź na poprzednie pytania zasadniczo wskazuje na zastosowanie karty zgodnie z jej art. 51 ust. 1, to:

               7)

               Czy jest zgodne z art. 7, 8 i 52 ust. 1 karty, aby dane zatrzymane zgodnie z dyrektywą 2006/24 lub art. 15 ust. 1 dyrektywy 2002/58 mogły zostać udostępnione policji i przez nią wykorzystane w toku dochodzenia karnego w wypadku niecierpiącym zwłoki, a w szczególności, w przypadku ujęcia sprawcy na gorącym uczynku przestępstwa, bez uprzedniego [uzyskania] zezwolenia udzielonego przez organ sądowy [lub niezależny organ administracyjny] w zgodności z ustalonymi wymogami proceduralnymi i innymi wymogami o zasadniczym znaczeniu?

               8)

               Czy na mocy art. 7, 8 i 52 ust. 1 karty, w toku dochodzenia karnego prowadzonego przez policję lub inne organy niemające czysto sądowego charakteru, które zwracają się o udzielenie im dostępu do danych zatrzymanych zgodnie z dyrektywą 2006/24 lub art. 15 ust. 1 dyrektywy 2002/58 i o możliwość wykorzystania tych danych, a w szczególności, kiedy celem rzeczonego dochodzenia nie jest powstrzymywanie, dochodzenie i ściganie konkretnie wskazanych przestępstw, określonych przez ustawodawcę krajowego jako poważne, ewentualna zgoda osoby, której te dane dotyczą, wyklucza konieczność uprzedniego uzyskania zezwolenia sądu [lub niezależnego organu administracyjnego] na dostęp do takich danych i na ich wykorzystanie, udzielonego w zgodności z ustalonymi wymogami proceduralnymi i innymi wymogami o zasadniczym znaczeniu, biorąc w szczególności pod uwagę, że żądane dane w sposób nieunikniony obejmują także dane osób trzecich (na przykład: dzwoniący – jego rozmówca)?

               9)

               Czy zwykła zgoda prokuratora na dostęp do danych zatrzymanych zgodnie z dyrektywą 2006/24 i/lub art. 15 ust. 1 dyrektywy 2002/58 i na wykorzystanie tych danych, wyrażona podczas toczącego się dochodzenia karnego, jest zgodna z art. 7, 8 i 52 ust. 1 karty w sytuacji, kiedy brak jest uprzedniego zezwolenia sądu [lub niezależnego organu administracyjnego], udzielonego w zgodności z ustalonymi wymogami proceduralnymi i innymi wymogami o zasadniczym znaczeniu, a w szczególności, kiedy celem dochodzenia nie jest powstrzymywanie, dochodzenie i ściganie konkretnie wskazanych przestępstw, określonych przez ustawodawcę krajowego jako poważne?

               10)

               Czy w świetle wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 8 kwietnia 2014 r., Digital Rights Ireland Ltd (C-293/12 i C-594/12, EU:C:2014:238, pkt 60, 61) i wyrażenia „poważne przestępstwa”, o którym mowa w art. 1 ust. 1 dyrektywy 2006/24, wyrażenie to stanowi autonomiczne pojęcie prawa Unii Europejskiej i, w przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej, jaka jest jego zasadnicza treść, w oparciu o którą określone przestępstwo może zostać uznane za wystarczająco poważne dla uzasadnienia udzielenia dostępu do danych zatrzymanych na podstawie dyrektywy 2006/24 i ich użycia?

               11)

               W świetle wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 8 kwietnia 2014 r. Digital Rights Ireland Ltd (C-293/12 i C-594/12, EU:C:2014:238, pkt 60, 61) i niezależnie od autonomii wyrażenia „poważne przestępstwa”, o którym mowa w art. 1 ust. 1 dyrektywy 2006/24, czy art. 7, 8 i 52 ust. 1 karty wskazują ogólne kryteria, w oparciu o które określone przestępstwo musi zostać uznane za wystarczająco poważne dla uzasadnienia udzielenia dostępu do danych zatrzymanych na podstawie dyrektywy 2006/24 lub art. 15 ust, 1 dyrektywy 2002/58 i ich użycia i, w przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej, jakie są te kryteria?

               12)

               W przypadku udzielenia zasadniczo twierdzącej odpowiedzi na poprzednie pytanie, czy taka kontrola proporcjonalności polega ostatecznie na ocenie cech przestępstwa objętego dochodzeniem, dokonywanej a) wyłącznie przez Trybunał Sprawiedliwości lub b) przez sąd krajowy na podstawie ogólnych kryteriów ustalonych przez Trybunał Sprawiedliwości.

               13)

               Czy w świetle wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 8 kwietnia 2014 r. Digital Rights Ireland Ltd (C-293/12 i C-594/12, EU:C:2014:238, pkt 58–68 jak i sentencja), dostęp do danych zatrzymanych i ich użycie dokonane w ramach postępowania karnego na podstawie ogólnych zasad systemu zatrzymywania danych ustanowionego na mocy dyrektywy 2006/24 i/lub art. 15 ust. 1 dyrektywy 2002/58, który to system spełnia założenia wyrażone w pkt 60, 61, 62, 67 i 68 rzeczonego wyroku, ale nie spełnia założeń, o których mowa w pkt 58,59, 63 i 64 tego wyroku, są zgodne z art. 7, 8 i 52 ust 1 karty.
               [to znaczy, system zatrzymywania, który, z jednej strony, wymaga uzyskania uprzedniego zezwolenia sądowego zgodnie z ustalonymi wymogami proceduralnymi i innymi wymogami o zasadniczym znaczeniu, a w szczególności w celach powstrzymywania, dochodzenia i ścigania dokładnie określonych i wymienionych przez ustawodawcę krajowego przestępstw, uznanych przez niego za poważne, i który to system gwarantuje skuteczną ochronę zatrzymanych danych przed ryzykiem nadużyć i przed jakimkolwiek dostępem do nich i wykorzystywaniem w sposób niedozwolony (zob. pkt 60, 61, 62, 67 i 68 rzeczonego wyroku), zaś z drugiej strony, umożliwia zatrzymanie danych a) wszystkich osób, które korzystają z usług łączności elektronicznej, mimo że nie występuje nawet dalekie powiązanie tych osób (oskarżonych lub podejrzanych) jakimkolwiek elementem z poważnym przestępstwem, przed wystąpieniem okoliczności, w odniesieniu do której zażądano informacji od dostawców usług łączności; b) zaś żądane dane nie muszą dotyczyć, przed wystąpieniem faktu stanowiącego przedmiot dochodzenia (i) określonego okres czasu lub określonego obszaru geograficznego lub określonego kręgu osób, które mogą być zaangażowane, w taki lub inny sposób, w poważne przestępstwo, ani (ii) osób, względem których zatrzymanie danych może, z innych powodów, przyczynić się do powstrzymywania, dochodzenia i ścigania poważnych przestępstw; c) przez okres czasu (w niniejszej sprawie 12 miesięcy), który zostaje określony bez dokonania rozróżnienia w jakikolwiek sposób pomiędzy kategoriami danych przewidzianymi w art. 5 omawianej dyrektywy 2006/24, na podstawie ich ewentualnej użyteczności w stosunku do zakładanego celu lub w zależności od zainteresowanych osób (zob. pkt 58, 59, 63 i 64 przytoczonego wyroku]?

               14)

               W sytuacji udzielenia zasadniczo takiej odpowiedzi na poprzednie pytanie, że, dostęp do takich danych i ich użycie nie są zgodne z art. 7, 8 i 52 ust. 1 karty, czy sąd krajowy zobowiązany jest do odstąpienia od stosowania aktu krajowego w przedmiocie transpozycji dyrektywy 2006/24, której nieważność została stwierdzona przez Trybunał Sprawiedliwości lub aktu opartego na art. 15 ust. 1 dyrektywy 2002/58, jako sprzecznego z kartą, a zatem [sąd krajowy] nie musi uwzględniać danych zatrzymanych i uzyskanych na ich podstawie?

               15)

               W świetle dyrektywy 2006/24, w szczególności jej motywu 6, na mocy którego „[p]rawne (…) różnice pomiędzy przepisami krajowymi w zakresie zatrzymywania danych w celu zapobiegania, dochodzenia, wykrywania i ścigania przestępstw stanowią przeszkodę dla rynku wewnętrznego”, celu określonego w art. 1 ust. 1 dyrektywy, którym jest „zbliżenie przepisów państw członkowskich”, jak i pozostałych motywów, szczególnie [3, 4, 5, 11 i 21] oraz również w świetle wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 10 lutego 2009 r. Irlandia/Parlament i Rada (C-301/06, EU:C:2009:68, pkt 70–72), czy utrzymanie w mocy ustawy transponującej do krajowego porządku prawnego dyrektywę 2006/24, mimo że Trybunał Sprawiedliwości stwierdził nieważność tej dyrektywy, stanowi przeszkodę dla ustanowienia i funkcjonowania rynku wewnętrznego, przy założeniu, że żaden nowszy przepis prawa Unii nie wszedł jeszcze w życie?

               16)

               W szczególności, czy utrzymywanie w mocy ustawy transponującej do krajowego porządku prawnego dyrektywę 2006/24, mimo że Trybunał Sprawiedliwości stwierdził nieważność tej dyrektywy, albo ustawodawstwa krajowego, o którym mowa w art. 15 ust. 1 dyrektywy 2002/58, stanowi przeszkodę dla ustanowienia i dla funkcjonowania rynku wewnętrznego z takiego powodu, że łącznie lub na przemian:

                           a)

                           przepisy prawa krajowego, o których mowa, ustanawiają obiektywne kryteria i zasadnicze warunki, na podstawie których właściwe organy krajowe mogą uzyskać dostęp, między innymi, do zatrzymanych danych dotyczących ruchu i lokalizacji, a następnie wykorzystać je w celach zapobiegania, dochodzenia, wykrywania i ścigania przestępstwa, ale rzeczone kryteria i warunki odnoszą się do określonych sprzecznych z prawem czynów wskazanych przez krajowego ustawodawcę w ramach realizacji jego władzy dyskrecjonalnej i bez dokonywania harmonizacji na szczeblu unijnym;

                           b)

                           przepisy prawa krajowego, o których mowa, w celu ochrony i bezpieczeństwa zatrzymanych danych, ustanawiają wymogi techniczne i warunki, niemniej rzeczone warunki i wymogi nie zostały zharmonizowane na szczeblu Unii?

               17)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na przynajmniej jedno z powyższych pytań, czy sąd krajowy musi, zgodnie z prawem Unii, odstąpić od stosowania aktu krajowego, którym dokonano transpozycji dyrektywy 2006/24, której nieważność została stwierdzona przez Trybunał Sprawiedliwości, jako pozostającego w sprzeczności z ustanowieniem i funkcjonowaniem rynku wewnętrznego, i, w konsekwencji, nie uwzględniać zatrzymanych danych, do których udzielony został dostęp na podstawie dyrektywy 2006/24 lub ustawodawstwa krajowego przyjętego na podstawie art. 15 ust. 1 dyrektywy 2002/58?

      (1)  Dyrektywa 2006/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie zatrzymywania generowanych lub przetwarzanych danych w związku ze świadczeniem ogólnie dostępnych usług łączności elektronicznej lub udostępnianiem publicznych sieci łączności oraz zmieniająca dyrektywę 2002/58/W (Dz.U. 2006 L 105, s. 54).

      (2)  EU:C:2014:238.


title: Sprawa C-494/15: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 7 lipca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší soud České republiky – Republika czeska) – Tommy Hilfiger Licensing LLC i in./Delta Center a.s. (Odesłanie prejudycjalne — Zbliżanie ustawodawstw — Dyrektywa 2004/48/WE — Egzekwowanie praw własności intelektualnej — Pojęcie pośrednika, którego usługi są wykorzystywane do naruszania praw własności intelektualnej — Dzierżawca hal targowych poddzierżawiający stanowiska handlowe — Możliwość nałożenia nakazu na tego dzierżawcę — Artykuł 11)

text:
               12.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 335/26

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 7 lipca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší soud České republiky – Republika czeska) – Tommy Hilfiger Licensing LLC i in./Delta Center a.s.
   (Sprawa C-494/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Zbliżanie ustawodawstw - Dyrektywa 2004/48/WE - Egzekwowanie praw własności intelektualnej - Pojęcie pośrednika, którego usługi są wykorzystywane do naruszania praw własności intelektualnej - Dzierżawca hal targowych poddzierżawiający stanowiska handlowe - Możliwość nałożenia nakazu na tego dzierżawcę - Artykuł 11))
   (2016/C 335/35)
   Język postępowania: czeski

      Sąd odsyłający

   Nejvyšší soud České republiky

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Tommy Hilfiger Licensing LLC, Urban Trends Trading BV, Rado Uhren AG, Facton kft, Lacoste SA, Burberry Limited

      Strona pozwana: Delta Center a.s.

      Sentencja

               1)

               Artykuł 11 zdanie trzecie dyrektywy 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej należy interpretować w ten sposób, że zakresem pojęcia pośrednika, z usług którego korzysta osoba trzecia do naruszania prawa własności intelektualnej w rozumieniu tego przepisu objęty jest dzierżawca hal targowych, który poddzierżawia usytuowane w tych halach stanowiska handlowe indywidualnym podmiotom handlującym, spośród których to podmiotów niektóre wykorzystują swe miejsce do sprzedaży towarów będących podróbkami towarów markowych.

               2)

               Artykuł 11 zdanie trzecie dyrektywy 2004/48 należy interpretować w ten sposób, że warunki, którym podlega nakaz w rozumieniu tego przepisu, skierowany wobec pośrednika, który świadczy usługę dzierżawy stanowisk handlowych w halach targowych, są identyczne z warunkami odnoszącymi się do nakazów, które mogą być skierowane do pośredników na rynku elektronicznym online, określonymi przez Trybunał w wyroku z dnia 12 lipca 2011 r., , L’Oréal i in. (C-324/09, EU:C:2011:474).

      (1)  Dz.U. C 414 z 14.12.2015.


title: Sprawa T-291/04: Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2011 r. — Enviro Tech Europe i Enviro Tech International przeciwko Komisji (Środowisko naturalne i ochrona konsumentów — Klasyfikacja, pakowanie i oznakowanie bromku n-propylu jako substancji niebezpiecznej — Dyrektywa 2004/73/WE — Dyrektywa 67/548/EWG — Rozporządzenie (WE) nr 1272/2008 — Skarga o stwierdzenie nieważności — Spóźniony wniosek o dostosowanie żądań — Interes prawny — Akt niedotyczący skarżącego indywidualnie — Niedopuszczalność — Odpowiedzialność pozaumowna — Wyrok Trybunału dotyczący ważności dyrektywy 2004/73 — Identyczność przedmiotu)

text:
               4.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/17

         Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2011 r. — Enviro Tech Europe i Enviro Tech International przeciwko Komisji
   (Sprawa T-291/04) (1)

   (Środowisko naturalne i ochrona konsumentów - Klasyfikacja, pakowanie i oznakowanie bromku n-propylu jako substancji niebezpiecznej - Dyrektywa 2004/73/WE - Dyrektywa 67/548/EWG - Rozporządzenie (WE) nr 1272/2008 - Skarga o stwierdzenie nieważności - Spóźniony wniosek o dostosowanie żądań - Interes prawny - Akt niedotyczący skarżącego indywidualnie - Niedopuszczalność - Odpowiedzialność pozaumowna - Wyrok Trybunału dotyczący ważności dyrektywy 2004/73 - Identyczność przedmiotu)
   2012/C 32/30
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Enviro Tech Europe Ltd (Kingston upon Thames, Zjednoczone Królestwo) i Enviro Tech International, Inc. (Melrose Park, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci C. Mereu i K. Van Maldegem)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo X. Lewis, następnie P. Olivier i G. Wilms, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności dyrektywy Komisji 2004/73/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. dostosowującej po raz dwudziesty dziewiąty do postępu technicznego dyrektywę Rady 67/548/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych (Dz.U. L 152, s. 1, sprostowanie Dz.U. L 216, s. 3) w zakresie, w jakim dyrektywa 2004/73 sklasyfikowała bromek n-propylu jako substancję posiadającą określone niebezpieczne właściwości, oraz po drugie, żądanie odszkodowawcze.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje częściowo odrzucona, a częściowo oddalona.

               2)

               Enviro Tech Europe Ltd i Enviro Tech International, Inc. zostają obciążone kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania w sprawie zastosowania środków tymczasowych.

      (1)  Dz.U. C 273 z 6.11.2004.


title: Sprawy połączone T-456/05 i T-457/05: Wyrok Sądu z dnia 28 kwietnia 2010 r. — Gütermann i Zwicky przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Europejski rynek nici przemysłowych — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG — Grzywny — Waga naruszenia — Rzeczywisty wpływ na rynek — Czas trwania naruszenia — Okoliczności łagodzące — Współpraca w toku postępowania administracyjnego — Proporcjonalność — Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien)

text:
               5.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/25

         Wyrok Sądu z dnia 28 kwietnia 2010 r. — Gütermann i Zwicky przeciwko Komisji
   (Sprawy połączone T-456/05 i T-457/05) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek nici przemysłowych - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG - Grzywny - Waga naruszenia - Rzeczywisty wpływ na rynek - Czas trwania naruszenia - Okoliczności łagodzące - Współpraca w toku postępowania administracyjnego - Proporcjonalność - Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien)
   2010/C 148/44
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Gütermann AG (Gutach-Breisgau, Niemcy) (sprawa T-456/05) oraz Zwicky & Co. AG (Wallisellen, Szwajcaria) (sprawa T-457/05) (przedstawiciele: adwokaci J. Burrichter, B. Kasten i S. Orlikowska-Wolf)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo F. Castillo de la Torre, M. Schneider i K. Mojzesowicz, a następnie F. Castillo de la Torre i K. Mojzesowicz, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2005) 3452 z dnia 14 września 2005 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 [WE] i art. 53 Porozumienia EOG (sprawa 38.337 — PO/Nici) zmienionej decyzją Komisji C(2005) 3765 z dnia 13 października 2005 r., a ewentualnie — wniosek o obniżenie kwoty grzywny nałożonej tą decyzją na skarżące.

      Sentencja

               1)

               Skargi zostają oddalone.

               2)

               Gütermann AG i Zwicky & Co. AG zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 60 z 11.3.2006.


title: Sprawa T-143/09 P: Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2010 r. — Komisja przeciwko Petrilli (Odwołanie — Służba publiczna — Członkowie personelu kontraktowego do zadań pomocniczych — Umowa na czas określony — Przepisy dotyczące maksymalnego czasu zatrudnienia niestałego personelu w służbie Komisji — Decyzja odmowna w sprawie przedłużenia umowy)

text:
               5.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/12

         Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2010 r. — Komisja przeciwko Petrilli
   (Sprawa T-143/09 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Członkowie personelu kontraktowego do zadań pomocniczych - Umowa na czas określony - Przepisy dotyczące maksymalnego czasu zatrudnienia niestałego personelu w służbie Komisji - Decyzja odmowna w sprawie przedłużenia umowy)
   2011/C 38/19
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Martin i B. Eggers, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Nicole Petrilli (Woluwé-Saint-Étienne, Belgia) (przedstawiciele: początkowo adwokaci J.L. Lodomez i J. Lodomez, następnie adwokaci D. Dejehet i A. Depondt)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 29 stycznia 2009 r. w sprawie F-98/07 Petrilli przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze, mające na celu uchylenie tego wyroku.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Komisja Europejska pokrywa swoje koszty postępowania oraz koszty poniesione przez Nicole Petrilli w ramach niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U C 153 z 4.7.2009.


title: Sprawa T-117/13 P: Odwołanie wniesione w dniu 25 lutego 2013 r. przez Giorgia Lebedefa od postanowienia wydanego w dniu 12 grudnia 2012 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-109/11 Lebedef przeciwko Komisji

text:
               25.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 147/20

         Odwołanie wniesione w dniu 25 lutego 2013 r. przez Giorgia Lebedefa od postanowienia wydanego w dniu 12 grudnia 2012 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-109/11 Lebedef przeciwko Komisji
   (Sprawa T-117/13 P)
   2013/C 147/36
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Giorgio Lebedef (Senningerberg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat F. Frabetti)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie F-109/11 Lebedef przeciwko Komisji, której przedmiotem było żądanie stwierdzenia nieważności sprawozdania z oceny wnoszącego odwołanie za okres 1.1.2009-31.12.2009, a konkretnie części sprawozdania sporządzonej przez EUROSTAT za ten sam okres;

               —

               uwzględnienie żądań przedstawionych przez wnoszącego odwołanie w pierwszej instancji;

               —

               ewentualnie odesłanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd do spraw Służby Publicznej;

               —

               orzeczenie w przedmiocie kosztów i obciążenie nimi Komisji Unii Europejskiej.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi sześć zarzutów, z których pierwszy, drugi, trzeci i szósty brzmią zasadniczo identycznie lub podobnie jak zarzuty podniesione w ramach sprawy T-116/13 P Lebedef przeciwko Komisji.
   Zarzut czwarty dotyczy naruszenia prawa ze względu na to, że Sąd do spraw Służby Publicznej zdaniem wnoszącego odwołanie uznał, iż sprawozdanie obejmujące działalność wnoszącego odwołanie w strukturach związku zawodowego (sprawozdanie OSP) powinno stanowić jedynie dokument załączony do sprawozdania dotyczącego służby pełnionej przez wnoszącego odwołanie w strukturach Urzędu Statystycznego Unii Europejskiej (Eurostat) (odnośnie do pkt 68-70 zaskarżonego postanowienia).
   Zarzut piąty dotyczy naruszenia prawa ze względu na to, że Sąd do spraw Służby Publicznej zdaniem wnoszącego odwołanie stwierdził, iż wnoszący odwołanie zamierzał zaskarżyć sprawozdania z oceny sprzed 2009 r. oraz decyzję Komisji w sprawie nieprzyznania mu awansu (odnośnie do pkt 74 i 75 zaskarżonego postanowienia).


title: Sprawa C-339/04: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 lipca 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato — Włochy) — Nuova società di telecomunicazioni SpA przeciwko Ministero delle Comunicazioni i ENI SpA (Usługi telekomunikacyjne — Dyrektywa 97/13/WE — Opłaty nakładane w przypadku indywidualnych zezwoleń)

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/5

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 lipca 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato — Włochy) — Nuova società di telecomunicazioni SpA przeciwko Ministero delle Comunicazioni i ENI SpA
   (Sprawa C-339/04) (1)

   (Usługi telekomunikacyjne - Dyrektywa 97/13/WE - Opłaty nakładane w przypadku indywidualnych zezwoleń)
   (2006/C 224/08)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Consiglio di Stato
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Nuova società di telecomunicazioni SpA

      Strona pozwana: Ministero delle Comunicazioni i ENI SpA
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Consiglio di Stato — Wykładnia art. 6 i 11 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 97/13/WE z dnia 10 kwietnia 1997 r. w sprawie wspólnych przepisów ramowych dotyczących ogólnych zezwoleń i indywidualnych licencji w dziedzinie usług telekomunikacyjnych (Dz.U. L 117, str. 15) — Zgodność z prawem wspólnotowym przepisu krajowego nakazującego spółkom świadczącym usługi dostępne dla ogółu ludności, które dla własnych potrzeb utworzyły sieci prywatne, utworzenie oddzielnych spółek celem prowadzenia wszelkiej działalności w sektorze telekomunikacyjnym
   Sentencja
   Sprzeczne z art. 11 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 97/13/WE z dnia 10 kwietnia 1997 r. w sprawie wspólnych przepisów ramowych dotyczących ogólnych zezwoleń i indywidualnych licencji w dziedzinie usług telekomunikacyjnych są uregulowania krajowe, takie jak występujące w postępowaniu głównym, które nakładają na spółkę posiadającą indywidualne zezwolenie na udostępnianie publicznej sieci telekomunikacyjnej — z tytułu którego spółka ta uiściła opłatę przewidzianą w tym artykule — obowiązek uiszczenia dodatkowej opłaty z tytułu korzystania z tej sieci dla celów prywatnych, naliczanej na podstawie kryteriów, które nie odpowiadają kryteriom zawartym w art. 11 dyrektywy 97/13.

      (1)  Dz.U. C 251 z 9.10.2004 r.


title: Sprawa T-105/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 października 2007 r. — InterVideo przeciwko OHIM (WinDVD Creator) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego WinDVD Creator — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Artykuł 4 i artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               8.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/41

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 października 2007 r. — InterVideo przeciwko OHIM (WinDVD Creator)
   (Sprawa T-105/06) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego WinDVD Creator - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Artykuł 4 i artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2007/C 297/83)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: InterVideo Inc. (Fremont, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat K. Manhaeve)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Mondéjar, pełnomocnik)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 31 stycznia 2006 r. (sprawa R 987/2005-2) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego WinDVD Creator w charakterze wspólnotowego znaku towarowego.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               InterVideo Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 121 z 20.5.2006.


title: Sprawa C-206/05: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 26 października 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 90/427/EWG — Handel wewnątrzwspólnotowy koniowatymi — Obowiązek poddania w Szwecji ogierów reproduktorów ocenie wartości genetycznej)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/12

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 26 października 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji
   (Sprawa C-206/05) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 90/427/EWG - Handel wewnątrzwspólnotowy koniowatymi - Obowiązek poddania w Szwecji ogierów reproduktorów ocenie wartości genetycznej)
   (2006/C 326/25)
   Język postępowania: szwedzki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: F. Erlbacher i K. Simonsson, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Szwecji (przedstawiciel: K. Norman, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 28 WE i art. 3 dyrektywy Rady 90/427/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie zootechnicznych i genealogicznych warunków handlu wewnątrzwspólnotowego koniowatymi (Dz.U. L 224, str. 55) — Obowiązek poddania ocenie wartości genetycznej ogierów reproduktorów w Szwecji
   Sentencja

               1)

               Przewidując w wewnętrznym systemie prawnym obowiązek poddawania w Szwecji ogierów reproduktorów ocenie wartości genetycznej w celu dopuszczenia ich do krycia klaczy poza gospodarstwem właściciela, Królestwo Szwecji uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 3 dyrektywy Rady 90/427/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie zootechnicznych i genealogicznych warunków handlu wewnątrzwspólnotowego koniowatymi.

               2)

               Królestwo Szwecji zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 229 z 17.9.2005.


               20.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 123/8

         Wniosek do Trybunału EFTA z dnia 27 września 2016 r. o wydanie opinii doradczej wniesiony przez Borgarting lagmannsrett w sprawie Yara International ASA przeciwko rządowi Norwegii, reprezentowanemu przez Ministerstwo Finansów
   (Sprawa E-15/16)
   (2017/C 123/09)
   W dniu 4 października 2016 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynął wniosek, wystosowany dnia 27 września 2016 r. przez Borgarting lagmannsrett (sąd apelacyjny Borgarting), o wydanie w sprawie Yara International ASA przeciwko rządowi Norwegii, reprezentowanemu przez Ministerstwo Finansów, opinii doradczej dotyczącej następujących kwestii:
   Czy jest zgodne z art. 31 i art. 34 Porozumienia EOG, że krajowe przepisy dotyczące transferu wewnątrzgrupowego – takie, jak przepisy norweskiej ustawy podatkowej, na mocy której transfer taki obniża dochód podlegający opodatkowaniu w przypadku jednostki przekazującej, a jest za to wliczony do dochodu podlegającego opodatkowaniu w przypadku beneficjenta niezależnie od tego, czy dla celów podatkowych beneficjent ponosi straty, czy osiąga zyski – nakładają warunek, aby zarówno jednostka przekazująca, jak i beneficjent podlegali obowiązkowi podatkowemu w danym państwie EOG, czy też przepisy EOG należy interpretować w ten sposób, że – pod pewnymi warunkami – konieczne jest zwolnienie, w drodze wyjątku, z wymogu podlegania obowiązkowi podatkowemu w Królestwie Norwegii?


title: Sprawa T-188/07: Skarga wniesiona w dniu 28 maja 2007 r. — Fastweb przeciwko Komisji

text:
               21.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 170/35

         Skarga wniesiona w dniu 28 maja 2007 r. — Fastweb przeciwko Komisji
   (Sprawa T-188/07)
   (2007/C 170/68)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Fastweb SpA (przedstawiciele: M. Merola, członek służby prawnej, T. Ubaldi, avvocato)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2006) 6634 wersja ostateczna z dnia 24 stycznia 2007 r. w sprawie pomocy państwa C 52/2005 (ex NN 88/2005, ex CP 101/2004) w zakresie w jakim uznaje ona dotacje na dekodery cyfrowe, przyznane przez Republikę Włoską, za niezgodną z prawem i niezgodną ze wspólnym rynkiem pomoc państwa na rzecz nadawców naziemnej telewizji cyfrowej, oferujących usługi płatnej telewizji oraz operatorów płatnej telewizji kablowej (art. 1 decyzji);

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji C (2006) 6634 wersja ostateczna z dnia 24 stycznia 2007 r. w zakresie w jakim nakazuje ona Republice Włoskiej odzyskanie od jej beneficjentów, a w szczególności od skarżącej, pomocy uznanej za niezgodną ze wspólnym rynkiem (art. 2 i 3 decyzji);

               —

               Obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszej sprawie została zaskarżona ta sama decyzja co w sprawie T-96/07 Telecom Italia Media przeciwko Komisji (1).
   Na poparcie skargi zostały podniesione następujące zarzuty:

               —

               naruszenie art. 87 ust. 1 traktatu WE, niedostateczne uzasadnienie oraz brak dochodzenia jeśli chodzi o uznanie działań za pomoc państwa. Skarżąca twierdzi w szczególności, że rzeczone działania nie stanowią pomocy państwa w zakresie w jakim nie obejmują przekazania zasobów państwowych na rzecz domniemanych beneficjentów i nie przyznają im korzyści o charakterze selektywnym ze szkodą dla konkurentów.

               —

               naruszenie art. 87 ust. 1 traktatu WE, wewnętrzna sprzeczność i niedostateczny charakter uzasadnienia jeśli chodzi o zdefiniowanie i stwierdzenie występowania korzyści gospodarczej na rzecz domniemanych beneficjentów pomocy. Skarżąca podnosi, że uzasadnienie dokonanej przez Komisję oceny w zakresie określenia formy pomocy, i w związku z tym korzyści gospodarczej, jaką odnieśliby domniemani beneficjenci pomocy jest niedostateczne i oczywiście sprzeczne. Decyzja jest ponadto nieważna w zakresie w jakim nie wykazuje sposobu, w jaki dotacje przyznane konsumentom przy zakupie dekoderów wskazywałyby na konieczne, automatyczne i niewątpliwe przyznanie korzyści gospodarczej na rzecz domniemanych beneficjentów pomocy.

               —

               brak uzasadnienia w odniesieniu do wyliczenia pomocy, jaką należy odzyskać od beneficjentów oraz niezgodność z prawem żądania zwrotu pomocy z uwagi na naruszenie przepisów traktatu dotyczących pomocy państwa oraz art. 14 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. Skarżąca twierdzi, że proponowane przez Komisję wyliczenie korzyści jaka zostałaby przyznana rzekomym beneficjentom pomocy nie jest odpowiednio uzasadnione oraz wykracza poza kompetencje przyznane Komisji w traktacie oraz rozporządzeniu wykonawczym dotyczącym pomocy.

               —

               niezgodność z prawem żądania zwrotu w zakresie w jakim jest ono od początku w sposób bezwzględny i obiektywny niewykonalne oraz brak uzasadnienia i naruszenie art. 14 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. jak też zasady proporcjonalności.

      (1)  Dz.U. L 117 z 29.5.2007, str. 32.


title: Sprawa C-298/06: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 4 października 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/53

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 4 października 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-298/06) (1)

   (2006/C 326/114)

      Język postępowania: grecki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 237 z 30.9.2006.


title: Sprawa C-623/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 25 listopada 2016 r. w sprawie T-220/13, Scuola Elementare Maria Montessori/Komisja, wniesione w dniu 25 listopada 2016 r. przez Komisję Europejską

text:
               6.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/17

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 25 listopada 2016 r. w sprawie T-220/13, Scuola Elementare Maria Montessori/Komisja, wniesione w dniu 25 listopada 2016 r. przez Komisję Europejską
   (Sprawa C-623/16 P)
   (2017/C 038/22)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Stancanelli, D. Grespan, F. Tomat, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Scuola Elementare Maria Montessori Srl, Republika Włoska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim uznaje skargę wniesioną w pierwszej instancji za dopuszczalną zgodnie z art. 263 akapit czwarty ostatnia część zdania TFUE;

               —

               uznanie skargi wniesionej w pierwszej instancji za niedopuszczalną zgodnie z art. 263 akapit czwarty części zdania druga i ostatnia TFUE i w konsekwencji odrzucenie jej w całości;

               —

               obciążenie Scuola Elementare Montessori kosztami poniesionymi przez Komisję zarówno w postępowaniu przed Sądem jak i postępowaniu w niniejszej sprawie.

      Zarzuty i główne argumenty

   W jedynym zarzucie złożonym z trzech części Komisja podnosi błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 263 akapit czwarty ostatnia część zadania TFUE, ponieważ na podstawie tego przepisu Sąd uznał za dopuszczalną skargę wniesioną przez skarżącą w pierwszej instancji. W szczególności Sąd naruszył prawo, stwierdzając, że zaskarżony akt stanowi akt regulacyjny, który dotyczy skarżącej w pierwszej instancji bezpośrednio i nie wymaga środków wykonawczych w stosunku do tej skarżącej.


title: Sprawa C-206/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Niemcy) w dniu 2 maja 2011 r. — Georg Köck przeciwko Schutzverband gegen unlauteren Wettbewerb

text:
               30.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 226/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Niemcy) w dniu 2 maja 2011 r. — Georg Köck przeciwko Schutzverband gegen unlauteren Wettbewerb
   (Sprawa C-206/11)
   2011/C 226/20
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Oberster Gerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Georg Köck

      Strona pozwana: Schutzverband gegen unlauteren Wettbewerb

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 3 ust. 1 i art. 5 ust. 5 dyrektywy 2005/29/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającej dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych”) lub inne przepisy tej dyrektywy stoją na przeszkodzie obowiązywaniu uregulowania krajowego, zgodnie z którym zapowiedź wyprzedaży bez zgody właściwego organu administracji jest niedopuszczalna i w związku z tym powinna być zakazana w postępowaniu sądowym bez konieczności badania przez sąd w tym postępowaniu wprowadzającego w błąd, agresywnego lub w inny sposób nieuczciwego charakteru tej praktyki handlowej?

      (1)  Dz.U. L 149, s. 22.


title: Sprawa T-237/11: Wyrok Sądu z dnia 15 stycznia 2013 r. — Lidl Stiftung przeciwko OHIM — Lactimilk (BELLRAM) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego BELLRAM — Wcześniejsze, słowny i graficzne, krajowe znaki towarowe RAM i Ram — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Prawo do bycia wysłuchanym — Artykuł 63 ust. 2, art. 75 i 76 rozporządzenia nr 207/2009 — Terminy w postępowaniu w sprawie sprzeciwu)

text:
               23.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/10

         Wyrok Sądu z dnia 15 stycznia 2013 r. — Lidl Stiftung przeciwko OHIM — Lactimilk (BELLRAM)
   (Sprawa T-237/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego BELLRAM - Wcześniejsze, słowny i graficzne, krajowe znaki towarowe RAM i Ram - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Prawo do bycia wysłuchanym - Artykuł 63 ust. 2, art. 75 i 76 rozporządzenia nr 207/2009 - Terminy w postępowaniu w sprawie sprzeciwu)
   2013/C 55/16
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Lidl Stiftung & Co. KG (Neckarsulm, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Träger)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: K. Klüpfel i D. Walicka, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Lactimilk, S.A. (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat P. Casamitjana Lleonart)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 1 marca 2011 r. (sprawa R 1154/2009-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Lactimilk, SA a Lidl Stiftung & Co. KG.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Lidl Stiftung & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 204 z 9.7.2011.


title: Sprawa C-294/08: Skarga wniesiona w dniu 2 czerwca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Czeskiej

text:
               27.9.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/5

         Skarga wniesiona w dniu 2 czerwca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Czeskiej
   (Sprawa C-294/08)
   (2008/C 247/07)
   Język postępowania: czeski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: B. Schima oraz M. Šimerdová, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Czeska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że

                           —

                           wymagając, przy rejestracji przywożonych pojazdów posiadających świadectwo przydatności do ruchu drogowego wystawione w innym państwie członkowskim, aby pojazd spełniał również wymogi techniczne obowiązujące w Republice Czeskiej w chwili wystawienia tego świadectwa, oraz

                           —

                           wymagając, w przypadku niespełniania tych wymogów, aby przeprowadzone zostały badania sprawdzające, czy pojazd spełnia wymogi techniczne obowiązujące w Republice Czeskiej dla danej kategorii pojazdów w chwili jego wyprodukowania,

                     Republika Czeska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 28 traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską;

               —

               obciążenie Republiki Czeskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W prawie czeskim warunki rejestracji pojazdów używanych przywożonych do Republiki Czeskiej z innych państw członkowskich, w których były uprzednio zarejestrowane są przewidziane w ustawie nr 56/2001 Sb. (1). Paragraf 35 ust. 1 i 2 ustawy nr 56/2001 Sb. ustanawia warunki rejestracji indywidualnie przywożonych pojazdów używanych posiadających świadectwo przydatności do ruchu drogowego wystawione w innym państwie członkowskim.
   Władze czeskie uznają badania techniczne takiego pojazdu, jeżeli pojazd ten, jego systemy mechaniczne, części konstrukcyjne lub niezależne zespoły techniczne spełniają w chwili wystawienia świadectwa przydatności do ruchu drogowego wymogi techniczne obowiązujące w tym czasie w Republice Czeskiej i ustanowione w przepisach wykonawczych (§ 35 ust. 1 ustawy nr 56/2001 Sb.).
   Jeżeli w chwili wystawienia świadectwa przydatności do ruchu drogowego w innym państwie członkowskim, pojazd, jego systemy mechaniczne, części konstrukcyjne lub niezależne zespoły techniczne nie spełniają wymogów obowiązujących w tym czasie w Republice Czeskiej i ustanowionych w przepisach wykonawczych, właściwy organ podejmuje decyzję o uznaniu przydatności do ruchu drogowego pojazdu na podstawie protokołu technicznego sporządzonego przez stację kontroli pojazdów. Stacja kontroli pojazdów sporządza protokół techniczny, jeżeli pojazd spełnia warunki techniczne obowiązujące w Republice Czeskiej w stosunku do danej kategorii pojazdu w chwili wyprodukowania pojazdu (§ 35 ust. 2 ustawy nr 56/2001 Sb.).
   Z art. 35 ust. 1 i 2 ustawy nr 56/2001 wynika, że pojazdy używane posiadające świadectwo przydatności do ruchu drogowego wystawione w innym państwie członkowskim, są zawsze poddawane badaniom technicznym w zakresie przydatności do ruchu drogowego w świetle prawa czeskiego. Zdaniem Komisji takie podejście stanowi naruszenie zasady swobodnego przepływu towarów, zgodnie z którą towary dopuszczone do obrotu na podstawie przepisów jednego państwa członkowskiego muszą być dopuszczone do obrotu we wszystkich państwach członkowskich. Czeskie przepisy nie uwzględniają w ogóle wyników badań przydatności do ruchu drogowego, którym poddano omawiane pojazdy w innym państwie członkowskim, co stanowi naruszenie art. 3 ust. 2 dyrektywy Rady 96/96/WE.
   W świetle powyższego Komisja uważa, że czeskie przepisy stanowią środek o skutku równoważnym z ograniczeniami ilościowymi w rozumieniu art. 28 WE. Środek ten nie służy zapewnieniu ochrony zdrowia i życia ludzi, ochrony środowiska lub bezpieczeństwa ruchu drogowego i nie jest zatem uzasadniony na podstawie art. 30 traktatu WE lub orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości.

      (1)  Ustawa nr 56/2001 Sb. [Sbirka zakonu, Dziennik Ustaw] w sprawie warunków dopuszczenia pojazdów do ruchu i zmieniająca ustawę nr 168/1999 Sb. w sprawie ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej za szkody wynikłe z ruchu pojazdu i zmian w niektórych ustawach („ustawę w sprawie ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej w związku z ruchem pojazdu”), zmienioną ustawą nr 307/1999 Sb.


title: Sprawa T-348/05: Skarga wniesiona w dniu 14 września 2005 r. — JSC Kirovo-Chepetsky przeciwko Radzie

text:
               12.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/31

         Skarga wniesiona w dniu 14 września 2005 r. — JSC Kirovo-Chepetsky przeciwko Radzie
   (Sprawa T-348/05)
   (2005/C 281/57)
   Język postępowania: angielski
   Strony:

      Skarżąca: JSC Kirovo-Chepetsky Khimichesky Kombinat (Kirowo Cheptesk, Rosja) (pełnomocnik: adwokaci B. Servais i Y. Melin)

      Pozwana: Rada Wspólnot Europejskich
   Wnioski strony skarżącej:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 945/2005 (1) z dnia 21 czerwca 2005 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 658/2002 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz azotanu amonu pochodzącego z Rosji i rozporządzenie (WE) nr 132/2001 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz azotanu amonu pochodzącego, między innymi, z Ukrainy w zakresie, w którym

                           —

                           rozszerza środki antydumpingowe na towary inne niż stanowiące przedmiot dochodzenia, co stanowi naruszenie art. 1 ust. 1 i 2, art. 3 ust. 2, art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego; i

                           —

                           zostało przyjęte przy naruszeniu praw do obrony i praw proceduralnych skarżącej, wobec faktu, że a) skarżącej nie zostało zagwarantowane przesłuchanie, o które wniosła na podstawie art. 6 ust. 5 rozporządzenia podstawowego i b) Komisja nie ujawniła w odpowiedni sposób, zgodnie z wymogami art. 20 rozporządzenia podstawowego, szczegółów leżących u podstaw najważniejszych faktów i ustaleń, w oparciu o które zamierzała zarekomendować zmianę zakresu środków, a wynik dochodzenia antydumpingowego mógłby być inny, gdyby nie doszło do tych naruszeń.

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca jest spółką rosyjską specjalizującą się w wytwarzaniu tworzyw sztucznych z fluoru, chemikaliów, produktów medycznych i nawozów włącznie z azotanem amonu. Skarżąca eksportuje do Wspólnoty azotan amonu i inne nawozy.
   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia na tej podstawie, że narusza ono art. 1 ust. 1 i 2, art. 3 ust. 2, art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 (2) poprzez rozszerzenie istniejących środków antydumpingowych na produkty, które nie są produktami przedmiotowymi.
   Ponadto, skarżąca podnosi, że zaskarżone rozporządzenie zostało przyjęte przy naruszeniu jej praw do obrony i praw proceduralnych, wobec faktu, że a) nie zostało jej zagwarantowane przesłuchanie, o które wniosła na podstawie art. 6 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 i b) Komisja nie ujawniła w odpowiedni sposób, zgodnie z wymogami art. 20 tego rozporządzenia, szczegółów leżących u podstaw najważniejszych faktów i ustaleń, w oparciu o które zamierzała zarekomendować zmianę zakresu środków.

      (1)  Dz.U. L 160, 23/06/2005, str. 1

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów nie będących członkami Wspólnoty Europejskiej, Dz. U. L 56, 06/03/1996, str 1


title: Sprawa T-381/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 września 2008 r. — Włochy przeciwko Komisji (EFOGR — Sekcja Gwarancji — Wydatki wyłączone z finansowania wspólnotowego — Premie za zwierzęta i rozwój obszarów wiejskich — Niedostatki krajowego systemu zarządzania i kontroli)

text:
               25.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/15

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 września 2008 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-381/04) (1)

   (EFOGR - Sekcja Gwarancji - Wydatki wyłączone z finansowania wspólnotowego - Premie za zwierzęta i rozwój obszarów wiejskich - Niedostatki krajowego systemu zarządzania i kontroli)
   (2008/C 272/27)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciel: M. Fiorilli, avvocato dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. Cattabriga i L. Visaggio, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji 2004/561/WE z dnia 16 lipca 2004 r. wyłączającej z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) (Dz.U. L 250, s. 21), w zakresie, w jakim wyłącza ona niektóre wydatki poniesione przez Republikę Włoską w sektorach premii za zwierzęta i rozwoju obszarów wiejskich.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 273 z 6.11.2004.


title: Sprawa T-13/11: Skarga wniesiona w dniu 7 stycznia 2011 r. — Post Bank przeciwko Radzie

text:
               26.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/32

         Skarga wniesiona w dniu 7 stycznia 2011 r. — Post Bank przeciwko Radzie
   (Sprawa T-13/11)
   2011/C 63/60
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Post Bank (Teheran, Iran) (przedstawiciel: adwokat D. Luff)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności pkt 34 części B załącznika do decyzji Rady 2010/644/WPZiB z dnia 25 października 2010 r. (1) oraz pkt 40 części B załącznika VIII do rozporządzenia Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (2).

               —

               stwierdzenie że art. 20 ust. 1 lit. b) decyzji 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. (3) oraz art. 16 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 961/2010 nie mają zastosowania w odniesieniu do skarżącej; oraz

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W skardze, skarżąca wnosi, zgodnie z art. 263 TFUE, o stwierdzenie nieważności pkt 34 części B załącznika do decyzji Rady 2010/644 z dnia 25 października 2010 r. oraz pkt 40 części B załącznika VIII do rozporządzenia Rady nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu, oraz stwierdzenie nieważności art. 16 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r., w zakresie w jakim dotyczą one skarżącej.
   Na poparcie swojej argumentacji skarżąca podnosi następujące zarzuty.
   Po pierwsze skarżąca utrzymuje, iż Sąd posiada właściwość, aby ponownie zbadać pkt 34 części B załącznika do decyzji Rady 2010/644, pkt 40 części B załącznika VIII do rozporządzenia Rady nr 961/2010 oraz decyzję z dnia 28 października 2010 r., jak również ich zgodność z ogólnymi zasadami prawa Unii.
   Ponadto specyficzne przyczyny, z powodu których umieszczono skarżącą w wykazie są błędne i przesłanki z art. 20 ust. 1 lit. b) decyzji Rady 2010/413 i z art. 16 ust. 2 lit a) i b) oraz z art. 16 ust. 4 rozporządzenia Rady nr 961/2010 nie zostały spełnione. Powinno zostać orzeczone, że przepisy te nie mają zastosowania do skarżącej. Rada popełniła oczywisty błąd w zakresie ustaleń faktycznych i naruszyła prawo. W konsekwencji należało stwierdzić nieważność pkt 34 części B załącznika do decyzji Rady 2010/644 z dnia 25 października 2010 r. oraz pkt 40 części B załącznika VIII do rozporządzenia Rady nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r.
   Na poparcie niniejszej skargi skarżąca podnosi również, iż rozporządzenie z 2010 r. i decyzja z 2010 r. naruszają jej prawo do obrony, a w szczególności jej prawo do rzetelnego procesu, ponieważ nie przedstawiono jej żadnego dowodu lub dokumentu na poparcie twierdzeń Rady, a twierdzenia ujęte w decyzji i rozporządzeniu z 2010 r. są bardzo niejasne, mało zrozumiałe, tak że prawdopodobnie nie jest możliwe, aby Post Bank mogła się do nich ustosunkować.
   W dodatku art. 24 ust. 3 decyzji Rady 2010/413 wprowadza wymóg, aby Rada przekazała i notyfikowała swoją decyzję osobie lub podmiotowi, których ta decyzja dotyczy, wraz z uzasadnieniem umieszczenia tej osoby lub podmiotu w wykazie, a art. 24 ust. 4 decyzji Rady 2010/413 przewiduje, że Rada dokonuje przeglądu swej decyzji, gdy zostaną zgłoszone uwagi. Rada naruszyła te dwa przepisy. Z uwagi na to, że art. 24 ust. 3 i 4 decyzji Rady 2010/413 jest także powtórzony w art. 36 ust 3 i 4 rozporządzenia Rady nr 961/2010 nastąpiło naruszenie również tego ostatniego przepisu.
   Skarżąca utrzymuje również, że dokonując oceny sytuacji skarżącej Rada naruszyła zasadę dobrej administracji.
   Ponadto dokonując oceny sytuacji skarżącej Rada naruszyła zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań.
   Skarżąca utrzymuje również, że Rada naruszyła prawo własności skarżącej oraz zasadę proporcjonalności. Artykuł 20 ust. 1 lit b) decyzji Rady 2010/413 i art. 16 ust 2 rozporządzenia Rady nr 9612010 winny zostać uznane za niemające zastosowania w odniesieniu do skarżącej.
   Ponadto skarżąca utrzymuje, że rozporządzenie Rady nr 961/2010 narusza art.215 ust. 2 i 3 TFUE, jako podstawę prawną tego rozporządzenia, oraz art. 40 TUE.
   Wreszcie skarżąca podnosi, że rozporządzenie z 2010 r. oraz decyzja z 2010 r. zostały wydane z naruszeniem zasady równości i niedyskryminacji.

      (1)  Decyzja Rady 2010/644/WPZiB z dnia 25 października 2010 r. zmieniająca decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylająca wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U L 281, s. 81).

      (2)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylające rozporządzenie (WE) nr 423/2007 (Dz.U. L281, s.1).

      (3)  Decyzja Rady z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylająca wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. L 195, s. 39).


title: Sprawa C-60/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bayerisches Landessozialgericht w dniu  3 lutego 2006 r.  — Grete Schlepps/Deutsche Rentenversicherung Oberbayern

text:
               3.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/27

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bayerisches Landessozialgericht w dniu 3 lutego 2006 r. — Grete Schlepps/Deutsche Rentenversicherung Oberbayern
   (Sprawa C-60/06)
   (2006/C 131/49)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bayerisches Landessozialgericht
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Grete Schlepps

      Strona pozwana: Deutsche Rentenversicherung Oberbayern
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przepis pkt 35 lit. e) ppkt i) odpowiednio części A i B Niemcy-Austria załącznika III do rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 (1) należy poddać wykładni, zgodnie z którą oprócz uprawnienia do świadczenia w dniu 1 stycznia 1994 r. wymaga on również, aby zainteresowany zamieszkiwał w Austrii?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: czy postanowienia te, jak również pkt 1 części C Niemcy załącznika VI do rozporządzenia (EWG) 1408/71 są zgodne z prawem wspólnotowym wyższej rangi, w szczególności ze swobodą przepływu osób wyrażoną w art. 39 w związku z art. 42 WE?

      (1)  Dz.U. L 149, str. 2


title: Sprawa F-77/10: Skarga wniesiona w dniu 13 września 2010 r. — Arroyo Redondo przeciwko Komisji

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/65

         Skarga wniesiona w dniu 13 września 2010 r. — Arroyo Redondo przeciwko Komisji
   (Sprawa F-77/10)
   ()
   2010/C 301/105
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Fernando Arroyo Redondo (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci E. Boigelot i S. Woog)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej o niewpisaniu skarżącego na listę urzędników awansowanych do grupy zaszeregowania AD10 w ramach postępowania w sprawie awansu za rok 2009.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji, ogłoszonej w dniu 20 listopada 2009 r., o niewpisaniu skarżącego na listę urzędników awansowanych z grupy zaszeregowania AD9 do grupy zaszeregowania AD10 w ramach postępowania w sprawie awansu za rok 2009;

               —

               w rezultacie tego stwierdzenia nieważności przeprowadzenie nowego porównania osiągnięć skarżącego z osiągnięciami innych kandydatów w ramach postępowania w sprawie awansu za rok 2009 i przyznanie skarżącemu awansu do grupy zaszeregowania AD10 ze skutkiem wstecznym od dnia 1 marca 2009 r. oraz zasądzenie odsetek od zaległych kwot wynagrodzenia według stopy ustalonej przez Europejski Bank Centralny dla głównych operacji refinansowania, począwszy od dnia 1 marca 2009 r., podwyższonej o dwa punkty, jednakże bez kwestionowania awansu innych awansowanych urzędników, których nazwiska widnieją na liście ogłoszonej w dniu 20 listopada 2009 r.;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.


title: Sprawa T-138/14: Skarga wniesiona w dniu 27 lutego 2014 r. – Chart przeciwko ESDZ

text:
               26.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 159/30

         Skarga wniesiona w dniu 27 lutego 2014 r. – Chart przeciwko ESDZ
   (Sprawa T-138/14)
   2014/C 159/40
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Randa Chart (Woluwé-Saint-Lambert, Belgia) (przedstawiciel: T. Bontinck i A. Guillerme, avocats)

      Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie odpowiedzialności ESDZ za poniesioną przez skarżącą szkodę w okresie pomiędzy październikiem 2001 r. a chwilą obecną ze względu na bezprawne zachowanie przedstawicielstwa Unii w Kairze oraz ESDZ;

               —

               w konsekwencji:

                           —

                           w ramach żądania głównego, wypłatę R. Chart kwoty 509 283,88 EUR (pięciuset dziewięciu tysięcy dwustu osiemdziesięciu trzech euro i osiemdziesięciu ośmiu centów) tytułem odszkodowania za poniesioną szkodę, z zastrzeżeniem powiększenia tej kwoty w trakcie postępowania;

                           —

                           w ramach żądania pomocniczego, wypłatę R. Chart kwoty 380 063,81 EUR (trzystu osiemdziesięciu tysięcy sześćdziesięciu trzech euro i osiemdziesięciu jeden centów) tytułem odszkodowania za poniesioną szkodę od dnia 30 października 2008 r., z zastrzeżeniem powiększenia tej kwoty w trakcie postępowania;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca, były pracownik miejscowy w przedstawicielstwie Unii Europejskiej w Egipcie, żąda naprawienia szkody, jaką poniosła w związku z bezprawnym zachowaniem administracji europejskiej polegającym na tym, że po jej rezygnacji z pracy nie wydano jej świadectwa pracy wymaganego przez egipskie służby ubezpieczenia społecznego. Okoliczność ta uniemożliwiła skarżącej ponowne znalezienie pracy w Egipcie.
   Co się tyczy zarzucanego stronie pozwanej bezprawnego zachowania, skarżąca podnosi cztery zarzuty dotyczące: naruszenia zasady dobrej administracji, naruszenia zasady rozsądnego terminu, naruszenia obowiązującego prawa egipskiego oraz naruszenia prawa do ochrony życia prywatnego.
   Skarżąca utrzymuje, że bezczynność strony pozwanej spowodowała znaczącą szkodę i żąda odszkodowania oraz zadośćuczynienia.


title: Sprawa F-20/16: Skarga wniesiona w dniu 1 sierpnia 2016 r. – ZZ/Komisji

text:
               17.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/32

         Skarga wniesiona w dniu 1 sierpnia 2016 r. – ZZ/Komisji
   (Sprawa F-20/16)
   (2016/C 383/42)
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: A. Żołyniak, radca prawny)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenia nieważności decyzji komisji konkursu otwartego nr EPSO/AD177/10-ECO2013 z dnia 27 maja 2014 r. o nieumieszczeniu nazwiska strony skarżącej na liście rezerwy kadrowej.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursu otwartego nr EPSO/AD177/10-ECO2013 z dnia 27 maja 2014 r. o odmowie umieszczenia nazwiska strony skarżącej na liście rezerwy kadrowej;

               —

               zobowiązanie organu powołującego do wykonania wyroku poprzez uzupełnienie listy rezerwy kadrowej utworzonej na podstawie przedmiotowego konkursu otwartego o nazwisko strony skarżącej z zastrzeżeniem zrównania terminu ważności uzupełnienia z terminem ważności listy;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami poniesionymi przez strony według norm przepisanych.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 lipca 2005 r. w sprawie C-107/04 Comité Andaluz de Agricultura Ecológica przeciwko Administración General del Estado, Comité Aragonés de Agricultura Ecológica (wniosek Tribunal Supremo o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Uregulowanie wspólnotowe w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych — Ustawodawstwo krajowe zezwalające na użycie oznaczenia „bio” w stosunku do produktów niepochodzących z ekologicznej produkcji)

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/16

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 14 lipca 2005 r.
   w sprawie C-107/04 Comité Andaluz de Agricultura Ecológica przeciwko Administración General del Estado, Comité Aragonés de Agricultura Ecológica (1) (wniosek Tribunal Supremo o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)
   (Uregulowanie wspólnotowe w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych - Ustawodawstwo krajowe zezwalające na użycie oznaczenia „bio” w stosunku do produktów niepochodzących z ekologicznej produkcji)
   (2005/C 217/31)
   Język postępowania: hiszpański
   W sprawie C-107/04 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania), postanowieniem z dnia 1 grudnia 2003 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 1 marca 2004 r., w postępowaniu: Comité Andaluz de Agricultura Ecológica przeciwko Administración General del Estado, Comité Aragonés de Agricultura Ecológica, Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann, prezes izby, K. Lenaerts, J. N. Cunha Rodrigues, M. Ilešič i E. Levits, sędziowie; rzecznik generalny: J. Kokott, sekretarz: M. Ferreira, główny administrator, wydał w dniu 14 lipca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Artykuł 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2092/91 z dnia 24 czerwca 1991 r. w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych, zmienionego, w celu włączenia produkcji zwierzęcej, rozporządzeniem Rady (WE) nr 1804/1999 z dnia 19 lipca 1999 r., należy interpretować w ten sposób, iż nie zakazywał on dla produktów niepochodzących z ekologicznej produkcji stosowania na etykiecie, w materiałach reklamowych lub dokumentach handlowych oznaczenia „biológico” lub jego przedrostka „bio”.

               2.

               Ten sam art. 2, w wersji rozporządzenia Rady nr 392/2004 z dnia 24 lutego 2004 r., należy interpretować w ten sposób, iż zakazuje on odtąd dla takich produktów stosowania na etykiecie, w materiałach reklamowych lub dokumentach handlowych oznaczenia „biológico” lub jego przedrostka „bio”.

      (1)  Dz.U. C 94 z 17.4.2004.


title: Sprawa T-406/10: Skarga wniesiona w dniu 15 września 2010 r. — Emesa-Trefilería i Industrias Galyca przeciwko Komisji

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/55

         Skarga wniesiona w dniu 15 września 2010 r. — Emesa-Trefilería i Industrias Galyca przeciwko Komisji
   (Sprawa T-406/10)
   ()
   2010/C 301/87
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Emesa-Trefilería, SA (Arteixo, Hiszpania) i Industrias Galyca, SA (Vitoria, Hiszpania) (przedstawiciele: A. Creus Carreras i A. Valiente Martin, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżących;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, zniesienie lub obniżenie grzywny nałożonej na skarżące;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżące wnoszą o stwierdzenie nieważności, w części, decyzji Komisji C(2010) 4387 wersja ostateczna z dnia 30 czerwca 2010 r. w sprawie COMP/38.344 — Stal sprężająca), w której Komisja uznała, że skarżące i inne przedsiębiorstwa naruszyły art. 101 TFUE, a także art. 53 porozumienia EOG poprzez uczestnictwo w ciągłym porozumieniu lub uzgodnionych praktykach w sektorze stali sprężającej na rynku europejskim bądź na szczeblu krajowym lub regionalnym. Ponadto skarżące wnoszą o zniesienie lub obniżenie nałożonej na nie grzywny.
   W uzasadnieniu skargi skarżące podnoszą trzy zarzuty.
   Po pierwsze skarżące twierdzą, że Komisja naruszyła podstawowe prawo do rozpoznania sprawy przez bezstronny sąd przewidziane w art. 6 ust. 1 Europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności („EKPC”) oraz art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, ponieważ grzywna została nałożona przez organ administracji, który posiada jednocześnie kompetencje w zakresie prowadzenia dochodzenia i wymierzania sankcji.
   Po drugie twierdzą one, że Komisja bezprawnie odmówiła obniżenia, na podstawie pkt 23 komunikatu w sprawie współpracy z 2002 r. (1), grzywien nałożonych na skarżące, zważywszy że w decyzji oparto się w znacznej mierze na dowodach, których dostarczyła Emesa.
   Skarżące podnoszą wreszcie, że Komisja bezprawnie odmówiła częściowego zwolnienia ich z grzywny na podstawie pkt 23 komunikatu w sprawie współpracy z 2002 r., mimo że Emesa przedstawiła rozstrzygające dowody, mające znaczenie dla oceny czasu trwania i wagi naruszenia.

      (1)  Obwieszczenie Komisji w sprawie zwolnienia z grzywien oraz zmniejszania grzywien w przypadkach karteli (Dz.U. 2002, C 45, s. 3)


title: Sprawa T-257/13: Skarga wniesiona w dniu 8 maja 2013 r. — Rzeczpospolita Polska przeciwko Komisji

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/41

         Skarga wniesiona w dniu 8 maja 2013 r. — Rzeczpospolita Polska przeciwko Komisji
   (Sprawa T-257/13)
   2013/C 207/69
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciel: B. Majczyna, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji 2013/123/UE z dnia 26 lutego 2013 r. (notyfikowanej jako dokument nr C(2013) 981) wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. L 67, s. 20) w części wyłączającej z finansowania kwoty 28 763 238,60 EUR oraz 5 688 440,96 EUR wydatkowane przez agencję płatniczą akredytowaną przez Rzeczpospolitą Polską;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. art. 7 ust. 4 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1258/1999 (1) i art. 31 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 (2) poprzez zastosowanie korekty finansowej w oparciu o błędne ustalenia faktyczne i błędną wykładnię prawa

                           —

                           Komisja zastosowała korektę finansową w oparciu o błędne ustalenia faktyczne i błędną wykładnię prawa, pomimo że wydatki zostały dokonane przez władze polskie zgodnie z przepisami wspólnotowymi. Rzeczpospolita Polska kwestionuje interpretację prawną i ustalenia faktyczne Komisji w odniesieniu do rzekomych niedociągnięć w systemie zarządzania działaniem „Renty strukturalne”, dotyczących, po pierwsze, wymogu prowadzenia działalności komercyjnej w okresie poprzedzającym przekazanie gospodarstwa za rentę strukturalną, po drugie, wadliwości akceptowanego przez władze polskie dowodu posiadania umiejętności zawodowych w formie oświadczenia, i po trzecie, braku ustanowienia kar dla osób przejmujących gospodarstwa za niewywiązania się z zobowiązania prowadzenia działalności rolniczej przez okres 5 lat.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 7 ust. 4 czwarty akapit rozporządzenia (WE) nr 1258/1999 i art. 31 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 oraz naruszenia zasady proporcjonalności poprzez zastosowanie korekty ryczałtowej w wysokości rażąco nadmiernej w stosunku do ryzyka ewentualnej straty finansowej dla budżetu Wspólnoty

                           —

                           Żadne z zarzucanych niedociągnięć nie powodowało i nie mogło powodować strat finansowych dla Wspólnoty, a w każdym razie ryzyko takich strat było całkowicie marginalne.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 296 drugi akapit TFUE poprzez niewystarczające uzasadnienie zaskarżonej decyzji

                           —

                           Komisja nie przedstawiła żadnych dowodów, ustaleń faktycznych i prawnych na poparcie swoich wniosków z wizytacji trzech gospodarstw rolnych.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady pomocniczości

                           —

                           Komisja rażąco naruszyła wpisaną w politykę wsparcia rozwoju obszarów wiejskich zasadę pomocniczości. Komisja dokonała interpretacji dokumentów programowych wsparcia obszarów wiejskich i sformułowała w istocie wymogi w stosunku do sposobu i trybu wdrażania programu, ingerując w ten sposób w zakres swobody decyzyjnej państw członkowskich odnośnie do środków realizacji celów nakreślonych w dokumentacji programowej.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1258/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. L 160, s. 103).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. L 209, s. 1).


title: Sprawa C-431/05: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 11 września 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal de Justiça — Portugalia) — Merck Genéricos — Produtos Farmacêuticos Ld a . przeciwko Merck & Co. Inc., Merck Sharp & Dohme, Ld a . (Porozumienie ustanawiające Światową Organizację Handlu — Artykuł 33 Porozumienia w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej (TRIPS) — Patenty — Minimalny okres ochrony — Ustawodawstwo państwa członkowskiego przewidujące krótszy okres ochrony — Artykuł 234 WE — Właściwość Trybunału — Bezpośrednia skuteczność)

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/9

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 11 września 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal de Justiça — Portugalia) — Merck Genéricos — Produtos Farmacêuticos Lda. przeciwko Merck & Co. Inc., Merck Sharp & Dohme, Lda.
   (Sprawa C-431/05) (1)

   (Porozumienie ustanawiające Światową Organizację Handlu - Artykuł 33 Porozumienia w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej (TRIPS) - Patenty - Minimalny okres ochrony - Ustawodawstwo państwa członkowskiego przewidujące krótszy okres ochrony - Artykuł 234 WE - Właściwość Trybunału - Bezpośrednia skuteczność)
   (2007/C 269/17)
   Język postępowania: portugalski
   Sąd krajowy
   Supremo Tribunal de Justiça
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Merck Genéricos-Produtos Farmacêuticos Lda.
   Strona pozwana: Merck & Co. Inc., Merck Sharp & Dohme, Lda.
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Supremo Tribunal de Justiça — Wykładnia art. 33 Porozumienia w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej („TRIPS”) zawartego w załączniku do Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu (Dz.U. L 336, str. 214) — Właściwość w zakresie wykładni — Bezpośrednia skuteczność
   Sentencja
   Na obecnym etapie rozwoju przepisów wspólnotowych w dziedzinie patentów prawo wspólnotowe nie sprzeciwia się temu, aby art. 33 Porozumienia w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej, zawartego w załączniku 1C do Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu (WTO), sporządzonego w Marakeszu dnia 15 kwietnia 1994 r. i zatwierdzonego decyzją Rady 94/800/WE z dnia 22 grudnia 1994 r. dotyczącą zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej w dziedzinach wchodzących w zakres jej kompetencji, porozumień będących wynikiem negocjacji wielostronnych w ramach Rundy Urugwajskiej (1986-1994), był bezpośrednio stosowany przez sąd krajowy na warunkach określonych przez prawo krajowe.

      (1)  Dz.U. C 36 z 11.2.2006.


title: Sprawa C-399/03: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 22 czerwca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Radzie Unii Europejskiej (Pomoc państwa — Istniejący system pomocy — System podatkowy dotyczący centrów koordynacyjnych mających siedzibę w Belgii — Kompetencje Rady)

text:
               2.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/2

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 22 czerwca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-399/03) (1)

   (Pomoc państwa - Istniejący system pomocy - System podatkowy dotyczący centrów koordynacyjnych mających siedzibę w Belgii - Kompetencje Rady)
   (2006/C 212/03)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: pełnomocnicy G. Rozet, V. Di Bucci i R. Lyal)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (Przedstawiciele: pełnomocnicy A.-M. Colaert i F. Florindo Gijón)
   Przedmiot
   Stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2003/531/WE z dnia 16 lipca 2003 r. w sprawie przyznania przez rząd belgijski pomocy pewnym mającym siedzibę w Belgii centrom koordynacyjnym (Dz.U. L 184, str. 17)
   Sentencja

               1)

               Zostaje stwierdzona nieważność decyzji Rady 2003/531/WE z dnia 16 lipca 2003 r. w sprawie przyznania przez rząd belgijski pomocy pewnym mającym siedzibę w Belgii centrom koordynacyjnym.

               2)

               Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 275 z 15.11.2003


title: Sprawa C-389/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 12 maja 2011 r. w sprawach połączonych T-267/08 i T-279/08 Région Nord-Pas-de-Calais i Communauté d'Agglomération du Douaisis przeciwko Komisji wniesione w dniu 22 lipca 2011 r. przez Région Nord-Pas-de-Calais

text:
               1.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 290/4

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 12 maja 2011 r. w sprawach połączonych T-267/08 i T-279/08 Région Nord-Pas-de-Calais i Communauté d'Agglomération du Douaisis przeciwko Komisji wniesione w dniu 22 lipca 2011 r. przez Région Nord-Pas-de-Calais
   (Sprawa C-389/11 P)
   2011/C 290/06
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Région Nord-Pas-de-Calais (przedstawiciele: adwokaci M. Cliquennois i F. Cavedon)

      Druga strona postępowania: Communauté d'Agglomération du Douaisis, Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku wydanego w dniu 12 maja 2011 r. przez Sąd Unii Europejskiej w sprawach połączonych T-267/08 i T-279/08;

               —

               uwzględnienie żądań przedstawionych w pierwszej instancji przez Région Nord-Pas-de-Calais;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu odwołania wnoszący odwołanie podnosi dwa zarzuty.
   W ramach zarzutu pierwszego Région Nord-Pas-de-Calais zarzuca Sądowi odmówienie rozpatrzenia zarzutów sformułowanych względem decyzji Komisji C(2008) 1089 wersja ostateczna z dnia 2 kwietnia 2008 r. cofniętej i zastąpionej decyzją Komisji C(2010) 4112 wersja ostateczna z dnia 23 czerwca 2010 r., będących dwiema decyzjami w sprawie tej samej pomocy państwa C-38/2007 (ex NN 45/2007). Zdaniem wnoszącego odwołanie nowa decyzja odpowiada bowiem w rzeczywistości pismom, które przedstawił on w ramach pierwotnej skargi przed Sądem, nie mając możliwości bycia wysłuchanym w ramach nowego wstępnego postępowania administracyjnego.
   W ramach zarzutu drugiego wnoszący odwołanie podnosi naruszenie prawa do obrony i zasady kontradyktoryjności w ramach postępowania administracyjnego ze względu na okoliczność, że Komisja wydała nową decyzję uchylając się od obowiązku przestrzegania istotnych wymogów proceduralnych wynikającego z tego wydania. Zmieniła ona bowiem ocenę dotyczącą spornego środka państwowego i ustaliła na nowo metodę obliczania stóp referencyjnych obowiązujących w czasie przyznania pomocy państwa udzielonej Arbel Fauvet Rail SA.


title: Sprawa F-35/11: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 7 grudnia 2011 r. — Svitana przeciwko Parlamentowi

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/40

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 7 grudnia 2011 r. — Svitana przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-35/11) (1)

   2012/C 138/105
   Język postępowania: słowacki
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 211 z 16.7.2011, s. 33.