title: Sprawa T-360/06: Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2006 r. — Heijmans przeciwko Komisji

text:
               27.1.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 20/26

         Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2006 r. — Heijmans przeciwko Komisji
   (Sprawa T-360/06)
   (2007/C 20/39)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Heijmans NV (przedstawiciele: adwokaci M.A.F.M. Smeets i A. M. van den Oord

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej
   Skarżąca wnosi o:

               —

               stwierdzenie nieważności w całości lub w części skierowanej do niej decyzji;

               —

               uchylenie nałożonej na nią grzywny lub obniżenie jej kwoty;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca kwestionuje decyzję Komisji z dnia 13 września 2006 r. dotyczącą postępowania na podstawie art. 81 WE (sprawa COMP/38.456 — Bitum — Niderlandy), na mocy której wymierzono jej grzywnę z tytułu naruszenia art. 81 WE.
   Skarżąca powołuje się przede wszystkim na naruszenie art. 81 WE oraz art. 2, 7 i 23 ust. 3 rozporządzenia nr 1/2003. Komisja nie udowodniła, że skarżąca stanowi jednolitą organizację składającą się ze środków osobowych, materialnych i niematerialnych, która naruszyła art. 81 WE, regulując kształtowanie się ceny asfaltu w Niderlandach. Ponadto nie istnieje podstawa prawna do pociągnięcia skarżącej do odpowiedzialności solidarnej, jak również to pociągnięcie do odpowiedzialności jest nieproporcjonalne.
   Na poparcie skargi podnosi ona ponadto zarzuty i argumenty takiego samego rodzaju, co skarżąca w sprawie T-358/06 Wegenbouwmaatschappij J. Heijmans BV przeciwko Komisji.


title: Sprawa F-92/05: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 16 stycznia 2007 r. — Genette przeciwko Komisji (Urzędnicy — Emerytury — Uprawnienia emerytalne nabyte przed rozpoczęciem służby we Wspólnotach — Przeniesienie do systemu wspólnotowego — Wycofanie wniosku o przeniesienie uprawnień w celu powołania się na nowe korzystniejsze postanowienia)

text:
               24.2.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/46

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 16 stycznia 2007 r. — Genette przeciwko Komisji
   (Sprawa F-92/05) (1)

   (Urzędnicy - Emerytury - Uprawnienia emerytalne nabyte przed rozpoczęciem służby we Wspólnotach - Przeniesienie do systemu wspólnotowego - Wycofanie wniosku o przeniesienie uprawnień w celu powołania się na nowe korzystniejsze postanowienia)
   (2007/C 42/79)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Emmanuel Genette (Gorze, Francja) (przedstawiciel: adwokat M.-A. Lucas)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: V. Joris i D. Martin, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Królestwo Belgii (przedstawiciel: L. Van den Broeck, pełnomocnik)
   Przedmiot sprawy
   Uchylenie decyzji Komisji odmawiającej wycofania wniosku skarżącego dotyczącego przeniesienia uprawnień emerytalnych nabytych w Belgii w celu złożenia nowego wniosku w oparciu o nowe korzystniejsze postanowienia
   Sentencja wyroku

               1)

               Decyzja Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 25 stycznia 2005 r. zostaje uchylona.

               2)

               Komisja Wspólnot Europejskich pokryje własne koszty oraz koszty poniesione przez E. Genette'a.

               3)

               Królestwo Belgii pokryje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 315 z 10.12.2005 r., str. 14 (sprawa początkowo zarejestrowana w Sądzie Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich pod nr T-361/05, a następnie przekazana do Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej postanowieniem z dnia 15.12.2005 r.).


title: Sprawa F-27/09: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 29 czerwca 2010 r. — Hanschmann przeciwko Europejskiemu Urzędowi Policji (Europolowi) (Służba publiczna — Personel Europolu — Nieodnowienie umowy o pracę — Umowa na czas nieokreślony — Artykuł 6 regulaminu pracowniczego mającego zastosowanie do pracowników Europolu — Zasada poszanowania prawa do obrony)

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/67

      Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 29 czerwca 2010 r. — Hanschmann przeciwko Europejskiemu Urzędowi Policji (Europolowi)
      (Sprawa F-27/09) (1)

      (Służba publiczna - Personel Europolu - Nieodnowienie umowy o pracę - Umowa na czas nieokreślony - Artykuł 6 regulaminu pracowniczego mającego zastosowanie do pracowników Europolu - Zasada poszanowania prawa do obrony)
      (2010/C 288/124)
      Język postępowania: niderlandzki

         Strony

         Strona skarżąca: Ingo Hanschmann (Haga, Niderlandy) (przedstawiciele: początkowo adwokat P. de Casparis, następnie adwokaci W. J. Dammingh i N. D. Dane)

         Strona pozwana: Europejski Urząd Policji (Europol) (przedstawiciele: D. Neumann i D. El Khoury, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów B. Wägenbaura i R. Van der Houta)

         Przedmiot sprawy

      Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 12 czerwca 2008 r., w drodze której skarżąca została poinformowana o braku możliwości zaoferowania jej stałego zatrudnienia, a także decyzji z dnia 7 stycznia 2009 r. oddalającej zażalenie złożone na pierwszą z decyzji.

         Sentencja wyroku

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji z dnia 12 czerwca 2008 r., w drodze której Europejski Urząd Policji (Europol) odmówił zawarcia z I. Hanschmannem umowy na czas nieokreślony.

                  2)

                  Europol zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 167 z 18.7.2009, s. 25.


title: Sprawa C-514/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação de Guimarães (Portugalia) w dniu 3 października 2016 r. – Isabel Maria Pinheiro Vieira Rodrigues/José Manuel Proença Salvador i inni

text:
               19.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 475/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação de Guimarães (Portugalia) w dniu 3 października 2016 r. – Isabel Maria Pinheiro Vieira Rodrigues/José Manuel Proença Salvador i inni
   (Sprawa C-514/16)
   (2016/C 475/18)
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Tribunal da Relação de Guimarães

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Isabel Maria Pinheiro Vieira Rodrigues

      Strona pozwana: José Manuel Proença Salvador, Crédito Agrícola Seguros – Companhia de Seguros de Ramos Reais, S.A., Jorge Oliveira Pinto

      Pytania prejudycjalne

               1

               Czy przewidziany w art. 3 ust. 1 dyrektywy Rady 72/166/EWG (1) z dnia 24 kwietnia 1972 r. obowiązek ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej wynikającej z ruchu pojazdów mechanicznych normalnie przebywających na terytorium każdego z państw członkowskich ma zastosowanie do posługiwania się pojazdami w jakimkolwiek miejscu, publicznym lub prywatnym, tylko wówczas gdy znajdują się one w ruchu, czy też także wówczas gdy są unieruchomione, o ile mają uruchomiony odpowiedni silnik?

               2

               Czy jest objęty wspomnianym pojęciem ruchu pojazdów w rozumieniu art. 3 ust. 1 ww. pierwszej dyrektywy 72/166 unieruchomiony w posiadłości na płaskiej drodze z ubitej ziemi traktor rolniczy, który był, jak zazwyczaj, używany do wykonywania prac rolniczych (spryskiwanie winorośli herbicydami) z włączonym silnikiem w celu uruchomienia pompy zbiornika, w którym znajdował się herbicyd, i który w tych okolicznościach w wyniku obsunięcia się ziemi na skutek działania następujących czynników:

                           —

                           ciężaru traktora,

                           —

                           drgania spowodowanego silnikiem traktora i pompy przy ujściu ze spryskiwacza, do niego doczepionego,

                           —

                           obfitego deszczu,

                     stoczył się, w kierunku czterech pracowników, którzy byli zajęci wykonywaniem pracy na niższych terasach, powodując śmierć pracownicy, która trzymała wąż służący do spryskiwania?

               3

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na dwa poprzednie pytania, czy taka wykładnia pojęcia „ruch pojazdu” z art. 3 ust. 1 pierwszej dyrektywy 72/166 sprzeciwia się prawu krajowemu (art. 4 ust. 4 dekretu z mocą ustawy nr 291/2007), które wyłącza z obowiązku ubezpieczenia przewidzianego w art. 3 ust. 1 sytuacje, w których pojazdy są wykorzystywane do zadań wyłącznie rolniczych lub przemysłowych?

      (1)  Dyrektywa Rady z dnia 24 kwietnia 1972 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności (Dz.U. 1972, L 103, s. 1; EE 13/02, s. 113).


title: Sprawa T-69/14: Skarga wniesiona w dniu 27 stycznia 2014 r. – UAB MELT WATER przeciwko OHIM (MELT WATER Original)

text:
               14.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/48

         Skarga wniesiona w dniu 27 stycznia 2014 r. – UAB MELT WATER przeciwko OHIM (MELT WATER Original)
   (Sprawa T-69/14)
   2014/C 112/62
   Język postępowania: litewski

      Strony

      Strona skarżąca: Research and Production Company MELT WATER UAB (Kłajpeda, Litwa) (przedstawiciel: adwokat V. Viešūnaitė)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 listopada 2013 r. w sprawie R 494/2013-5 i nakazanie OHIM zarejestrowania jako wspólnotowego znaku towarowego znaku „MELT WATER Original”, w odniesieniu do którego strona skarżąca, Research and Production Company MELT WATER UAB, wniosła o rejestrację (zgłoszenie nr 010 782 068);

               —

               zasądzenie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej, Research and Production Company MELT WATER UAB;

               —

               nakazanie stronie pozwanej, OHIM, przedłożenia akt dotyczących postępowania w sprawie zgłoszenia do rejestracji wspólnotowego znaku towarowego (zgłoszenie nr 010 782 068).

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszająca wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Jasnoniebieski graficzny znak towarowy zawierający elementy słowne „MELT WATER Original” dla towarów z klasy 32 – zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 010 782 068

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Artykuł 7 ust. 1 lit. c) i art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 wraz z odnośnym orzecznictwem sądów Unii Europejskiej.


title: Sprawa C-223/11: Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               16.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/16

         Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-223/11)
   2011/C 211/30
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Guerra e Andrade i I. Hadjiyiannis, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska

      Żądania strony skarżącej

   Komisja wnosi do Trybunału Sprawiedliwości o:

               1)

               Stwierdzenie, że:

                           —

                           Poprzez brak opublikowania krajowych i międzynarodowych planów gospodarowania wodami w dorzeczach państwo portugalskie uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 13 ust. 6 dyrektywy 2006/60/WE (1) w związku z ust. 1 i 2 tegoż artykułu;

                           —

                           Poprzez brak opublikowania i udostępnienia w celu przedstawienia uwag społeczeństwu, w tym użytkownikom, projektów planów gospodarowania wodami w dorzeczach, państwo portugalskie uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 14 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2000/60/WE;

                           —

                           Poprzez brak przekazania Komisji kopii planów gospodarowania wodami w dorzeczach państwo portugalskie uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 15 ust. 1 dyrektywy 2000/60/WE;

                           —

                           obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

         Artykuł 13 dyrektywy 2000/60/WE

   Artykuł 13 ust. 6 dyrektywy 2000/60 WE w związku z ust. 1 i 2 tegoż artykułu stanowi, że plany gospodarowania wodami w dorzeczach dla każdego obszaru wodnego, tak krajowego jak i międzynarodowego, znajdującego się w całości na terytorium Unii powinny być opublikowane najpóźniej do dnia 22 grudnia 2009 r.
   Komisja nie została poinformowana, ani też nie posiada żadnej informacji odnośnie tego, że w odniesieniu do Portugalii takie plany zostały opublikowane.

         Artykuł 14 dyrektywy 2000/60/WE

   Tak jak to wynika z dyrektywy, udział społeczeństwa uważany jest za istotny przy realizacji jej celów.
   Komisja nie została poinformowana, ani też nie posiada żadnej informacji odnośnie tego, że jakiekolwiek projekty planów gospodarowania wodami w dorzeczach zostały opublikowane i udostępnione w celu przedstawienia uwag społeczeństwu, w tym użytkownikom.

         Artykuł 15 dyrektywy 2000/60/WE

   Komisja nie otrzymała ze strony państwa portugalskiego żadnej kopii planów gospodarowania wodami w dorzeczach, tak na krajowych, jak i na międzynarodowych obszarach dorzeczy.

      (1)  Dyrektywa 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiająca ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (Dz.U. L 327, s. 1).


title: Sprawa C-344/12: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 17 października 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republika Włoska (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Pomoc państwa — Pomoc przyznana przez Republikę Włoską na rzecz Alcoa Trasformazioni — Decyzja Komisji stwierdzająca niezgodność tej pomocy i nakazująca jej odzyskanie — Brak wykonania w wyznaczonym terminie)

text:
               14.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 367/18

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 17 października 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republika Włoska
   (Sprawa C-344/12) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Pomoc państwa - Pomoc przyznana przez Republikę Włoską na rzecz Alcoa Trasformazioni - Decyzja Komisji stwierdzająca niezgodność tej pomocy i nakazująca jej odzyskanie - Brak wykonania w wyznaczonym terminie)
   2013/C 367/30
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Conte i D. Grespan, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, wspierany przez C. Gerardisa, avvocato dello Stato)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia środków niezbędnych do wykonania art. 2–4 decyzji Komisji C(2009) 8112 z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawie pomocy państwa C 38/A/2004 (ex NN 58/2004) i C 36/B/2006 (ex NN 38/2006) przekazanej przez Włochy na rzecz Alcoa Trasformazioni oraz naruszenie art. 288 TFUE

      Sentencja

               1)

               Nie przyjmując w wyznaczonym terminie wszystkich środków niezbędnych do odzyskania od beneficjentów pomocy państwa uznanej za bezprawną i niezgodną ze wspólnym rynkiem w art. 1 decyzji Komisji 2010/460/WE z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawie pomocy państwa nr C 38/A/04 (ex NN 58/04) i nr C 36/B/06 (ex NN 38/06) przekazanej przez Włochy na rzecz Alcoa Trasformazioni, Republika Włoska uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 2 i 3 tej decyzji.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 287 z 22.9.2012.


title: Sprawa C-239/07: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 9 października 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Respublikos Konstitucinis Teismas — Républika Litewska) — Postępowanie dotyczące badania zgodności z konstytucją wszczęte przez Juliusa Sabatauskasa i in. (Rynek wewnętrzny energii elektrycznej — Dyrektywa 2003/54/WE — Artykuł 20 — Systemy przesyłowe i dystrybucyjne — Dostęp stron trzecich — Zobowiązania państw członkowskich — Swobodny dostęp stron trzecich do systemów przesyłowych i dystrybucyjnych energii elektrycznej)

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/8

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 9 października 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Respublikos Konstitucinis Teismas — Républika Litewska) — Postępowanie dotyczące badania zgodności z konstytucją wszczęte przez Juliusa Sabatauskasa i in.
   (Sprawa C-239/07) (1)

   (Rynek wewnętrzny energii elektrycznej - Dyrektywa 2003/54/WE - Artykuł 20 - Systemy przesyłowe i dystrybucyjne - Dostęp stron trzecich - Zobowiązania państw członkowskich - Swobodny dostęp stron trzecich do systemów przesyłowych i dystrybucyjnych energii elektrycznej)
   (2008/C 301/15)
   Język postępowania: litewski
   Sąd krajowy
   Lietuvos Respublikos Konstitucinis Teismas
   Strona w postępowaniu przed sądem krajowym dotyczącym badania zgodności z konstytucją
   Julius Sabatauskas i inni
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Lietuvos Respublikos Konstitucinis Teismas — Wykładnia art. 20 dyrektywy 2003/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającej dyrektywę 96/92/WE — Deklaracje dotyczące czynności likwidacji i gospodarowania odpadami (Dz.U. L 176, str. 37) — Zgodność z dyrektywą przepisów krajowych zezwalających na dostęp konsumentów do sieci przesyłowej energii elektrycznej wyłącznie w razie odmowy dostępu do sieci dystrybucyjnej ze strony operatora systemu dystrybucyjnego
   Sentencja

               1)

               Wykładni art. 20 dyrektywy 2003/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającej dyrektywę 96/92/WE należy dokonywać w ten sposób, że określa on zobowiązania państw członkowskich jedynie w odniesieniu do dostępu a nie przyłączenia stron trzecich do systemów przesyłowych i dystrybucyjnych energii elektrycznej oraz że nie stanowi on, iż system dostępu do systemów, który państwa członkowskie zobowiązane są wdrożyć, ma umożliwić uprawnionemu odbiorcy możliwość wyboru, według własnego uznania, rodzaju systemu, do którego pragnie zostać przyłączony.

               2)

               Wykładni rzeczonego art. 20 należy dokonywać również w ten sposób, że nie sprzeciwia się obowiązywaniu uregulowań krajowych, które stanowią, iż urządzenia uprawnionego odbiorcy mogą zostać przyłączone do systemu przesyłowego wyłącznie, jeżeli operator systemu dystrybucyjnego odmówi, ze względu na nałożone wymagania techniczne i eksploatacyjne, przyłączenia do systemu dystrybucyjnego urządzeń uprawnionego odbiorcy znajdujących się na obszarze określonym w koncesji operatora systemu dystrybucyjnego. Do sądu krajowego należy jednak zbadanie, czy wdrożenie i stosowanie tego systemu odbywa się na obiektywnych i niedyskryminacyjnych w odniesieniu do użytkowników systemu kryteriach.

      (1)  Dz.U. C 170 z 21.7.2007.


title: Sprawa C-319/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 3 lipca 2014 r. – B&S Global Transit Center BV przeciwko Staatssecretaris van Financiën

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/39

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 3 lipca 2014 r. – B&S Global Transit Center BV przeciwko Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-319/14)
   2014/C 315/63
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: B&S Global Transit Center BV

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 203 i 204 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 302, s. 1) w związku z art. 859 (w szczególności pkt 6) rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 253, s.1) należy interpretować w ten sposób, że w przypadkach, w których zewnętrzna wspólnotowa procedura tranzytu nie została zakończona, choć jednak zostały przedłożone dokumenty, które świadczą o tym, iż towary zostały wyprowadzone z obszaru celnego Unii, to niezakończenie to nie prowadzi do powstania długu celnego z tytułu przywozu w związku z usunięciem towarów spod dozoru celnego w rozumieniu art. 203 Kodeksu Celnego, lecz co do zasady do powstania długu celnego z tytułu przywozu na podstawie art. 204 Kodeksu Celnego?

               2)

               Czy art. 859 i pkt 6 rozporządzenia wykonawczego należy interpretować w ten sposób, że dotyczy wyłącznie niewykonania (jednego z) obowiązków w związku z (ponownym) wywozem towarów, jak stanowią art. 182-183 Kodeksu Celnego? Albo czy fragment zdania „bez spełnienia przypisanych formalności celnych” należy tak pojmować, że pod pojęciem „przypisanych formalności” należy rozumieć także formalności, których należy dokonać przed (ponownym) wywozem w celu zakończenia postępowania celnego, któremu zostały poddane towary?

               3)

               Czy art. 859 in initio i tiret trzecie rozporządzenia wykonawczego w wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na poprzednie pytanie należy interpretować w ten sposób, że okoliczność, iż ww. w pytaniu drugim formalności celne nie zostały wypełnione nie uniemożliwia, że w przypadku takim jak w niniejszej sprawie – gdzie na podstawie dokumentów wykazano, że towary po dokonaniu tranzytu w ramach Unii zostały wywiezione z obszaru celnego Unii Europejskiej – można przyjąć wypełnienie przesłanki, że „spełnione zostaną wszystkie formalności konieczne do uregulowania sytuacji towarów?


title: Sprawa T-113/09: Skarga wniesiona w dniu 19 marca 2009 r. — PromoCell bioscience alive przeciwko OHIM (SupplementPack)

text:
               6.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/16

         Skarga wniesiona w dniu 19 marca 2009 r. — PromoCell bioscience alive przeciwko OHIM (SupplementPack)
   (Sprawa T-113/09)
   2009/C 129/28
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: PromoCell bioscience alive GmbH Biomedizinische Produkte (Heidelberg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat K. Mende)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej z dnia 15 stycznia 2009 r. w sprawie R 996/2008-4;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „SupplementPack” dla towarów i usług z klas 1, 3, 5, 41 i 42 (zgłoszenie nr 5 433 883)

      Decyzja eksperta: oddalenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 40/94, ponieważ zgłoszony znak towarowy wykazuje wymagany charakter odróżniający i w odniesieniu do niego nie występuje konieczność zachowania do swobodnego używania przez wszystkich.


title: Sprawa C-577/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d'appel de Bruxelles (Belgia) w dniu 21 listopada 2011 r. — DKV Belgium przeciwko Association belge des consommateurs test-achats ASBL

text:
               4.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d'appel de Bruxelles (Belgia) w dniu 21 listopada 2011 r. — DKV Belgium przeciwko Association belge des consommateurs test-achats ASBL
   (Sprawa C-577/11)
   2012/C 32/25
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour d'appel de Bruxelles

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: DKV Belgium

      Strona pozwana: Association belge des consommateurs test-achats ASBL

      Pytanie prejudycjalne

   Czy wykładni, po pierwsze, art. 29 [akapit drugi] i art. 39 [ust.] 3 dyrektywy 92/49/EWG (1) i art. 8 ust. 3 [akapit trzeci] dyrektywy 73/239/EWG (2), oraz, po drugie, art. 49 i 56 TFUE należy dokonywać w ten sposób, że zakazują one państwom członkowskim ustanowienia — w odniesieniu do umów ubezpieczenia zdrowotnego niezwiązanych z działalnością zawodową [ubezpieczonego] — przepisów, zgodnie z którymi możliwe jest dostosowanie składki, franszyzy i świadczeń, corocznie w dniu upływu terminu wymagalności składki, wyłącznie:

               —

               na podstawie wskaźnika cen dóbr konsumenckich;

               —

               na podstawie szczególnego wskaźnika lub szczególnych wskaźników w stosunku do kosztów usług objętych prywatną umową ubezpieczenia zdrowotnego [tzw. „wskaźnik medyczny”], o ile i w zakresie w jakim zmiana tego wskaźnika lub tych wskaźników przewyższa zmianę wskaźnika dóbr konsumenckich;

               —

               po uzyskaniu zezwolenia organu administracyjnego, właściwego w zakresie nadzoru nad zakładami ubezpieczeń, o wydanie którego zwrócił się dany zakład ubezpieczeń, jeżeli organ ten stwierdzi, że stosowanie stawek składek tego zakładu, pomimo dostosowania obliczonego na podstawie wskaźników, o których mowa powyżej, przynosi straty lub może przynieść straty i umożliwi zatem temu zakładowi przyjęcie środków w celu zrównoważenia jego stawek, które to środki mogą obejmować dostosowanie warunków ubezpieczenia.

      (1)  Dyrektywa Rady 92/49/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie oraz zmieniająca dyrektywy 73/239/EWG i 88/357/EWG (trzecia dyrektywa w sprawie ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie) (Dz.U. L 228, s. 1).

      (2)  Pierwsza Dyrektywa Rady 73/239/EWG z dnia 24 lipca 1973 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do podejmowania i prowadzenia działalności w dziedzinie ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie (Dz.U. L 228, p. 3).


title: Sprawa T-185/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 7 maja 2009 r. — Klein Trademark Trust przeciwko OHIM — Zafra Marroquineros (CK CREACIONES KENNYA) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego CK CREACIONES KENNYA — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy CK Calvin Klein i wcześniejsze graficzne krajowe znaki towarowe CK — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Brak podobieństwa oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               4.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/36

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 7 maja 2009 r. — Klein Trademark Trust przeciwko OHIM — Zafra Marroquineros (CK CREACIONES KENNYA)
   (Sprawa T-185/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego CK CREACIONES KENNYA - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy CK Calvin Klein i wcześniejsze graficzne krajowe znaki towarowe CK - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Brak podobieństwa oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   2009/C 153/69
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Calvin Klein Trademark Trust (Wilmington, Delaware, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: T. Andrade Boué, I. Lehmann Novo i A. Hernández Lehmann, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: O. Mondéjar Fortuno, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Zafra Marroquineros, SL (Caravaca de la Cruz, Hiszpania) (przedstawiciel: J. Martín Álvarez, adwokat)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 29 marca 2007 r. (sprawa R 314/2006-2), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Calvin Klein Trademark Trust a Zafra Marroquineros, SL

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Calvin Klein Trademark Trust zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 170 z 21.7.2007


title: Sprawa T-60/12: Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2012 r. — Western Digital i Western Digital Ireland przeciwko Komisji

text:
               31.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/26

         Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2012 r. — Western Digital i Western Digital Ireland przeciwko Komisji
   (Sprawa T-60/12)
   2012/C 98/42
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Western Digital Corp. (Dover, Delaware, Stany Zjednoczone) i Western Digital Ireland, Ltd (Grand Cayman, Wyspy Kajmańskie) (przedstawiciele: F. González Díaz, adwokat, R. Patel, Solicitor i P. Stuart, Barrister)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               nakazanie stronie pozwanej przedstawienia kwestionariuszy, jakie wysłała ona do osób trzecich w pierwszej i drugiej fazie swego dochodzenia w przedmiocie planowanego przejęcia przez Seagate działalności Samsung Electronics Co. Ltd w dziedzinie produkcji twardych dysków;

               —

               nakazanie stronie pozwanej udzielenia dostępu do jej akt zgromadzonych w sprawie transakcji Seagate/Samsung przed zgłoszeniem i po zgłoszeniu koncentracji, w tym w szczególności dostępu do nieobjętych klauzulą poufności wersji wszelkiej korespondencji i zapisów rozmów między Seagate, Samsungiem i Komisją, prowadzonych do dnia zgłoszenia, jak również wszelkiej wewnętrznej korespondencji Komisji — zarówno w sprawie Seagate/Samsung, jak i Western Digital Ireland/Viviti Technologies — dotyczącej kwestii pierwszeństwa obu tych transakcji;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2 i 3 decyzji Komisji Europejskiej z dnia 23 listopada 2011 r. w sprawie COMP/M.6203 — Western Digital Ireland/Viviti Technologies, w sprawie postępowania na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (1) oraz — w zakresie, w jakim okaże się to konieczne — art. 1 tej decyzji;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1)

               Po pierwsze skarżące zarzucają, że zaskarżona decyzja jest wadliwa z powodu ustanowienia lub zastosowania tzw. „reguły pierwszeństwa”, ponieważ:

                           —

                           Komisja nie posiadała kompetencji do ustanowienia reguły pierwszeństwa na podstawie dnia zgłoszenia;

                           —

                           zasada pierwszeństwa jest niezgodna z prawem i narusza ogólne zasady słuszności i dobrej administracji;

                           —

                           Komisja naruszyła uzasadnione oczekiwania skarżących, co do tego, że koncentracja będzie oceniona jako koncentracja „5 do 4”

                           —

                           Komisja poprzez nieproporcjonalne żądania udzielenia informacji poprzedzające zgłoszenie, naruszając zasady dobrej administracji, słuszności, proporcjonalności i niedyskryminacji, faktycznie pozbawiła skarżące możliwości, aby koncentracja była pierwszą zgłoszoną koncentracją.

               2)

               Po drugie skarżące zarzucają, że zaskarżona decyzja jest wadliwa ze względu na to, że skarżącym były pozbawione możliwości skorzystania z przysługującego im prawa do obrony, ponieważ:

                           —

                           skarżącym nie umożliwiono odparcia argumentów twierdzeń i domniemań, które są przedmiotem zaskarżonej decyzji, lecz nie były przedmiotem pisma w sprawie przedstawienia zarzutów;

                           —

                           skarżącym nie umożliwiono przeanalizowania danych i informacji mających znaczenie dla sprawy, do których miała dostęp Komisja.

               3)

               Po trzecie skarżące zarzucają, że pozwana w zaskarżonej decyzji narusza prawo i opiera się na dowodach zawierających błędy dotyczące stanu faktycznego, niewiarygodnych i, które nie mogą stanowić poparcia dla wniosków wyciągniętych na ich podstawie oraz opartych na naruszeniach prawa.

               4)

               Po czwarte skarżące zarzucają, że zaskarżona decyzja narusza podstawową zasadę prawa UE, ponieważ nakłada nieproporcjonalne środki zaradcze.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (rozporządzenie WE w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw) (Dz.U. L 24, s. 1, polskie wydanie specjalne: rozdział 8, tom 3, s. 40–61)


title: Sprawa C-315/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Monomeles Protodikeio Veroias (Grecja) postanowieniem z dnia 7 czerwca 2006 r. w sprawie Georgios Diamantis i in. przeciwko FANCO SpA

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Monomeles Protodikeio Veroias (Grecja) postanowieniem z dnia 7 czerwca 2006 r. w sprawie Georgios Diamantis i in. przeciwko FANCO SpA
   (Sprawa C-315/06)
   (2006/C 224/48)
   Język postępowania: grecki
   Sąd krajowy
   Monomeles Protodikeio Veroias (Grecja)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Georgios Diamantis e a.

      Strona pozwana: FANCO SpA
   Pytanie prejudycjalne
   Czy na podstawie art. 1 ust. 2 lit. d) dyrektywy Rady 75/129/EWG (1) przepisy tej dyrektywy znajdują zastosowanie do zwolnień grupowych, będących wynikiem definitywnego zakończenia działalności przedsiębiorstwa lub zakładu w następstwie jednostronnej decyzji pracodawcy, bez wydania uprzedniego orzeczenia sądowego w tym względzie, biorąc pod uwagę, że w greckim (krajowym) porządku prawnym uprzednie orzeczenie sądowe w przypadku definitywnego zamknięcia przedsiębiorstwa lub zakładu w wyniku samej decyzji pracodawcy nie zostało przewidziane.

      (1)  Dz.U. L 48 z 22.2.1975, str. 29 ; EE 05/02, str. 54.


title: Sprawa T-156/11: Wyrok Sądu z dnia 18 września 2012 r. — Since Hardware (Guangzhou) przeciwko Radzie (Dumping — Przywóz desek do prasowania pochodzących z Chin — Wszczęcie postępowania wobec jednej spółki — Status przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej — Trzymiesięczny termin przewidziany w art. 2 ust. 7 lit. c) akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 — Ciężar dowodu — Ustalenie szkody)

text:
               27.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/21

      Wyrok Sądu z dnia 18 września 2012 r. — Since Hardware (Guangzhou)
      przeciwko Radzie
      (Sprawa T-156/11) (1)

      (Dumping - Przywóz desek do prasowania pochodzących z Chin - Wszczęcie postępowania wobec jednej spółki - Status przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej - Trzymiesięczny termin przewidziany w art. 2 ust. 7 lit. c) akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 - Ciężar dowodu - Ustalenie szkody)
      (2012/C 331/37)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Since Hardware (Guangzhou) Co., Ltd (Kanton, Chiny) (przedstawiciele: adwokaci V. Akritidis i Y. Melin)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: B. Driessen, pełnomocnik, wspierany przez B. O’Connora, solicitor oraz przez adwokata S. Gubla)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Thomas i H. van Vliet, pełnomocnicy); Vale Mill (Rochdale) Ltd (Rochdale, Zjednoczone Królestwo); i Colombo New Scal SpA (Rovagnate, Włochy) (przedstawiciele: adwokat G. Berrisch i N. Chesaites, barrister)

         Przedmiot

      Żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1243/2010 z dnia 20 grudnia 2010 r. w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego na przywóz desek do prasowania pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej produkowanych przez Since Hardware (Guangzhou) Co., Ltd (Dz.U. L 338, s. 22).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Since Hardware (Guangzhou) Co., Ltd pokrywa własne koszty jak również koszty poniesione Radę Unii Europejskiej oraz przez Vale Mill (Rochdale) Ltd i przez Colombo New Scal SpA.

                  3)

                  Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 120 z 16.4.2011.


title: Sprawy połączone F-159/12 i F-161/12: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 29 kwietnia 2015 r. – CJ/ECDC (Służba publiczna — Personel kontraktowy — Umowa na czas określony — Rozwiązanie — Utrata zaufania — Prawo do bycia wysłuchanym — Naruszenie — Koszty sądowe)

text:
               15.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/48

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 29 kwietnia 2015 r. – CJ/ECDC
   (Sprawy połączone F-159/12 i F-161/12) (1)

   ((Służba publiczna - Personel kontraktowy - Umowa na czas określony - Rozwiązanie - Utrata zaufania - Prawo do bycia wysłuchanym - Naruszenie - Koszty sądowe))
   (2015/C 198/66)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: CJ (przedstawiciel: adwokat V. Kolias)

      Strona pozwana: Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (przedstawiciele: początkowo R. Trott, pełnomocnik, adwokaci A. Duron i D. Waelbroeck, następnie J. Mannheim i A. Daume, pełnomocnicy, adwokaci A. Duron i D. Waelbroeck)

      Przedmiot sprawy F-159/12

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o rozwiązaniu umowy ze skarżącym, przewrócenia skarżącego do pracy i wypłaty różnicy między wynagrodzeniem, jakie mógł nadal otrzymywać a otrzymywanym przez niego zasiłkiem, wraz z odsetkami.

      Przedmiot sprawy F-161/12

   Żądanie zadośćuczynienia za krzywdę wyrządzoną skarżącemu zwolnieniem go z pracy.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji dyrektora Europejskiego Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób z dnia 24 lutego 2012 r. o rozwiązaniu z CJ umowy o pracę w charakterze członka personelu kontraktowego.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga w sprawie F-159/12 zostaje oddalona.

               3)

               Skarga w sprawie F-161/12 zostaje oddalona.

               4)

               W sprawie F-159/12 każda ze stron pokrywa własne koszty.

               5)

               W sprawie F-161/12 CJ pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób.

               6)

               W sprawie F-159/12 zasądza się od CJ na rzecz Sądu kwotę 2  000 EUR w celu zwrotu części kosztów, których można było uniknąć, a które Sąd musiał ponieść.

      (1)  Dz.U. C 63 z 2.3.2013, s. 26 i Dz.U. C 55 z 23.2.2013, s. 27.


title: Sprawa C-135/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte d’appello di Torino (Włochy) w dniu 15 marca 2010 r. — SCF Consorzio Fonografici przeciwko Marcowi Del Corso

text:
               22.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/27

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte d’appello di Torino (Włochy) w dniu 15 marca 2010 r. — SCF Consorzio Fonografici przeciwko Marcowi Del Corso
   (Sprawa C-135/10)
   2010/C 134/42
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Corte d’appello di Torino

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym:

      Strona skarżąca: SCF Consorzio Fonografici

      Strona pozwana: Marco Del Corso

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy Konwencja rzymska o ochronie praw pokrewnych z dnia 26 października 1961 r., porozumienie TRIPs (The Agreement on Trade Related Aspects of Intellectual Property Rights), Traktat WIPO (World Intellectual Property Organization) o artystycznych wykonaniach i fonogramach (WPPT) są bezpośrednio stosowane we wspólnotowym porządku prawnym?

               2)

               Czy powyższe źródła jednolitego prawa międzynarodowego są również bezpośrednio stosowane w stosunkach prywatnoprawnych?

               3)

               Czy odpowiednie pojęcia „publicznego udostępnienia” zawarte w przywołanych konwencyjnych aktach prawnych są zbieżne z pojęciami wspólnotowymi zawartymi w dyrektywach 92/100/WE i 2001/29/WE; jeżeli nie, które źródło prawa ma pierwszeństwo?

               4)

               Czy bezpłatne nadawanie fonogramów w celach niezarobkowych w prywatnych gabinetach stomatologicznych, w których prowadzona jest działalność gospodarcza typowa dla wolnych zawodów, z korzyścią dla klientów, niezależnie od ich woli, stanowi „publiczne udostępnienie”, lub „podanie do publicznej wiadomości” dla celów stosowania art. 3 ust. 2 pkt b) dyrektywy 2001/29/WE?

               5)

               Czy taka działalność nadawania daje producentom fonograficznym prawo do otrzymania wynagrodzenia?


title: Sprawa F-28/09: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 29 czerwca 2010 r. — Kipp przeciwko Europejskiemu Urzędowi Policji (Europolowi) (Służba publiczna — Personel Europolu — Nieodnowienie umowy o pracę — Umowa na czas nieokreślony — Artykuł 6 regulaminu pracowniczego mającego zastosowanie do pracowników Europolu — Zasada poszanowania prawa do obrony)

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/67

      Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 29 czerwca 2010 r. — Kipp przeciwko Europejskiemu Urzędowi Policji (Europolowi)
      (Sprawa F-28/09) (1)

      (Służba publiczna - Personel Europolu - Nieodnowienie umowy o pracę - Umowa na czas nieokreślony - Artykuł 6 regulaminu pracowniczego mającego zastosowanie do pracowników Europolu - Zasada poszanowania prawa do obrony)
      (2010/C 288/125)
      Język postępowania: niderlandzki

         Strony

         Strona skarżąca: Michael Kipp (Haga, Niderlandy) (przedstawiciele: początkowo adwokat P. de Casparis, następnie adwokaci W. J. Dammingh i N. D. Dane)

         Strona pozwana: Europejski Urząd Policji (Europol) (przedstawiciele: D. Neumann i D. El Khoury, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów B. Wägenbaura i R. Van der Houta)

         Przedmiot sprawy

      Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 12 czerwca 2008 r., w drodze której skarżąca została poinformowana o braku możliwości zaoferowania jej stałego zatrudnienia, a także decyzji z dnia 7 stycznia 2009 r. oddalającej zażalenie złożone na pierwszą z decyzji.

         Sentencja wyroku

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji z dnia 12 czerwca 2008 r., w drodze której Europejski Urząd Policji (Europol) odmówił zawarcia z M. Kippem umowy na czas nieokreślony.

                  2)

                  Europol zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 167 z 18.7.2009, s. 25.


title: Sprawa T-68/05: Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2005 r. przez Aker Warnow Werft GmbH i Kværner ASA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               30.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/33

         Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2005 r. przez Aker Warnow Werft GmbH i Kværner ASA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-68/05)
   (2005/C 106/69)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 16 lutego 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Aker Warnow Werft GmbH z siedzibą w Rostock-Warnermünde (Niemcy) i Kværner ASA z siedzibą w Oslo (Norwegia), reprezentowanych przez B. Immenkampa, Solicitor oraz adwokata M. Schütte, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżące wnoszą do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C 6/2000 z dnia 20 października 2004 r. w całości;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   W październiku 1992 r. niemiecka agencja ds. prywatyzacji (Treuhandstalt) dokonała prywatyzacji i sprzedaży wschodnioniemieckiej stoczni Warnow Werft na rzecz norweskiej grupy Kværner. W ramach tej prywatyzacji zaoferowano ryczałtową kwotę pomocy państwa przeznaczoną na restrukturyzację stoczni, która miała być płatna w ratach. Pomoc państwa została zgłoszona Komisji Europejskiej, która zatwierdziła ją w odrębnych decyzjach.
   W zaskarżonej decyzji Komisja uznała, że skarżące uzyskały pomoc wyższą, niż była wymagana dla pokrycia faktycznych strat umownych poniesionych przez stocznię oraz, że uzyskana w ten sposób nadwyżka podlega windykacji.
   W uzasadnieniu swojej skargi skarżące twierdzą, że Komisja naruszyła prawo oraz popełniła oczywisty błąd w ocenie. Zdaniem skarżących kwota, która podlega windykacji — jako niezgodna z Traktatem WE pomoc państwa — została zatwierdzona przez Komisję w decyzjach zatwierdzających i stanowi istniejącą pomoc. Skarżące podnoszą, że Komisja nie była uprawniona do wszczęcia procedury zmierzającej do ponownej oceny zgodności pomocy z prawem oraz do zarządzenia windykacji części tej pomocy. Podnoszą one także, że spełniono wszelkie wymogi zawarte w decyzjach zatwierdzających pomoc, w szczególności zaś wymóg odnoszący się do obowiązku przedstawiania raportów spill-over oraz przestrzegania ograniczeń w produkcji. Skarżące twierdzą, że decyzje zatwierdzające nie zawierały żadnych zastrzeżeń Komisji co do wysokości kwoty pomocy oraz że cała pomoc operacyjna została zatwierdzona w ryczałtowej kwocie, po uprzednim gruntownym zbadaniu, czy pomoc taka jest konieczna. Wreszcie, skarżące twierdzą, że decyzje zatwierdzające pozostają w mocy.
   Skarżące podnoszą następnie, że poprzez uznanie, że kwota otrzymanej pomocy państwa przekroczyła wartość strat umownych, Komisja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie. Zdaniem skarżących kwota pomocy wymieniona w zaskarżonej decyzji w ogóle nie figuruje w wydanych przez Komisję decyzjach zatwierdzających. Skarżące twierdzą również, że kwoty zatwierdzone przez Komisję jako odpowiadające stratom umownym są niższe niż straty faktycznie poniesione. Skarżące podnoszą także, że przy dokonywaniu oceny wielkości otrzymanej pomocy Komisja zaliczyła na jej poczet aktywa, które nie powinny być uznane za pomoc, w tym aktywa, objęte ceną nabycia uiszczoną przez Kværner. Ponadto skarżące twierdzą, że Komisja nie wzięła pod uwagę okoliczności, iż kwota zatwierdzonej pomocy została przekazana jedynie w części.
   Skarżące wskazują również na naruszenie zasady pewności prawa. Ich zdaniem, mimo iż Komisja dysponowała wszelkimi stosownymi danymi, nie podjęła ona działań w odpowiednim czasie. Skarżące wskazują na fakt, że Komisja wszczęła dochodzenie w 1999 r., mimo że — zdaniem skarżących — miała pełną wiedzę na temat wszystkich istotnych kwestii już na początku 1996 r. Procedura, która została wszczęta w lutym 2000 r. została rozszerzona na nowe okoliczności, które nie były nigdy wcześniej badane i w stosunku do których decyzje zatwierdzające nie zawierały podstawy prawnej.
   Wreszcie, jako zarzut dodatkowy, skarżące wskazują na fakt, że przy ustalania kwoty podlegającej windykacji Komisja nie uwzględniła wszystkich kosztów związanych z restrukturyzacją. Zdaniem skarżących środki wydatkowane na restrukturyzację znacznie przekraczają kwotę pomocy uzyskanej na ten cel.


title: Sprawa C-279/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale del Riesame di Verbania (Włochy) w dniu 4 czerwca 2010 r. — postępowanie karne przeciwko Matteo Minesi

text:
               31.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/31

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale del Riesame di Verbania (Włochy) w dniu 4 czerwca 2010 r. — postępowanie karne przeciwko Matteo Minesi
   (Sprawa C-279/10)
   ()
   2010/C 209/44
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale del Riesame di Verbania

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

   Matteo Minesi

      Pytanie prejudycjalne

   Jaką wykładnię art. 43 i 49 traktatu WE w odniesieniu do swobody przedsiębiorczości i świadczenia usług w sektorze zakładów sportowych należy przyjąć w celu ustalenia, czy przywołane przepisy traktatu umożliwiają ustanowienie w przepisach krajowych systemu monopolistycznego na rzecz państwa oraz systemu koncesji i zezwoleń, które w ramach określonej liczby koncesji przewidują: a) istnienie ogólnej tendencji ochrony posiadaczy koncesji wydanych we wcześniejszym okresie na podstawie procedury, która niezgodnie z prawem wykluczyła część podmiotów; b) istnienie przepisów, które faktycznie gwarantują utrzymanie pozycji rynkowej uzyskanej na podstawie procedury, która niezgodnie z prawem wykluczyła część podmiotów (jak np. obowiązujący nowych koncesjonariuszy zakaz zakładania ich punktów w odległości mniejszej niż określono od punktów już istniejących); c) określenie sytuacji, w których dochodzi do cofnięcia koncesji i do przepadku wysokiej kaucji, w tym także w przypadku, gdy koncesjonariusz prowadzi, bezpośrednio lub pośrednio, działalność transgraniczną związaną z grami, zbliżoną do tej objętej koncesją.


               30.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/43

         Wykreślenie spraw połączonych T-205/03, T-206/03, T-207/03, T-208/03, T-209/03 i T-210/03 (1)

   (2005/C 106/85)

      (Język postępowania: francuski)

   Postanowieniem z dnia 25 stycznia 2005 r. prezes piątej izby Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie spraw połączonych T-205/03, T-206/03, T-207/03, T-208/03, T-209/03 i T-210/03, Nicolas Georgiopoulos i in., Panayotis Adamopoulos i in., Athanassios Rammos, Stavroula Gogos-Skarpatzi i in., Nikolaos Andrikakis i in., Konstantinos Athanassopoulos i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.

      (1)  Dz.U. C 184 z 2.8.2003


title: Sprawa T-236/14: Skarga wniesiona w dniu 16 kwietnia 2014 r. – Kronotex i in. przeciwko Komisji

text:
               14.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/15

         Skarga wniesiona w dniu 16 kwietnia 2014 r. – Kronotex i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-236/14)
   2014/C 223/20
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Kronotex GmbH & Co. KG (Heiligengrabe, Niemcy), Kronoply GmbH (Heiligengrabe) i K Face GmbH (Heiligengrabe) (przedstawiciele: H. Janssen i G. Engel, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 18 grudnia 2013 r. w przedmiocie postępowania w sprawie pomocy państwa SA.33995 (2013/C)(ex 2013/NN) – Niemcy, Wsparcie dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz zmniejszone dopłaty EEG dla odbiorców energochłonnych, C(2013) 4424 final

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy: naruszenie art. 107 ust. 1 TFUE

                           —

                           Strona skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja narusza art. 107 ust. 1 TFUE ze względu na to, że przewidziane w Gesetz über den Vorrang erneuerbarer Energien (niemieckiej ustawie o uprzywilejowaniu energii odnawialnych, zwanych dalej: „EEG”) dopłaty EEG i szczególne wypłaty wyrównawcze nie stanowią przyznania zasobów państwowych czy też kontrolowanych przez państwo. Mające znaczenie dla kwalifikacji tych środków okoliczności faktyczne miały zdaniem strony skarżącej zostać ustalone w postępowaniu między Komisją a Republiką Federalną Niemiec. Zdaniem strony skarżącej rozwiane zostały wszelkie wątpliwości, które powinna była stwierdzić Komisja w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 108 ust. 2 TFUE i art. 4 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE (1).

               2.

               Zarzut drugi: naruszenie art. 108 ust. 1 TFUE i zasady pewności prawa

                           —

                           Strona skarżąca podnosi w tym zakresie, że Komisja nie uwzględniła art. 108 ust. 1 TFUE i zasady pewności prawa ze względu na to, iż, weryfikując dokonaną na wstępnym etapie badania kwalifikację EEG jako pomocy, przeprowadziła postępowanie w przedmiocie nowej pomocy na podstawie art. 4 ust. 4 rozporządzenia nr 659/1999, zamiast postępowania w przedmiocie pomocy istniejącej na podstawie art. 17 i nast. rozporządzenia nr 659/1999. W tym względzie skarżące podnoszą w szczególności, że Komisja w decyzji z dnia 22 maja 2002 r. nie zakwalifikowała EEG 2000 jako pomocy w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE ze względu na brak przeniesienia zasobów państwowych. Ich zdaniem zmiany, jakie zaszły pomiędzy EEG 2000 a EEG 2012, są pozbawione znaczenia w kontekście wydania przez Komisję decyzji z dnia 22 maja 2002 r. Komisja mogła podnieść kwestę zmiany interpretacji przepisów prawa w ramach postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 1 TFUE, bez angażowania w to postępowanie skarżących.

               3.

               Zarzut trzeci: naruszenie art. 41 Karty Praw Podstawowych oraz prawa do bycia wysłuchanym

                           —

                           Skarżące podnoszą również, że pozwana przyjęła zaskarżoną decyzję nie dając im możliwości zajęcia stanowiska w sprawie będącej jej przedmiotem.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz.U. L 83, s. 1).


               24.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/3

         Złożenie ślubowania przez nowych członków Sądu Pierwszej Instancji
   (2007/C 69/05)
   T. Chipev i V. M. Ciucă, mianowani decyzją przedstawicieli rządów państw członkowskich Unii Europejskiej z dnia 1 stycznia 2007 r. (1) sędziami Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich na okres, odpowiednio, od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 31 sierpnia 2007 r. oraz od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 31 sierpnia 2010 r., złożyli w dniu 12 stycznia 2007 r. ślubowanie przed Trybunałem.

      (1)  Dz.U. L 1 z 4.1.2007 r., str. 19.


title: Sprawa T-150/10: Wyrok Sądu z dnia 29 września 2011 r. — Telefónica O2 Germany przeciwko OHIM — Loopia (LOOPIA) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego LOOPIA — Wcześniejsze słowne wspólnotowe znaki towarowe LOOP i LOOPY — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               12.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/19

         Wyrok Sądu z dnia 29 września 2011 r. — Telefónica O2 Germany przeciwko OHIM — Loopia (LOOPIA)
   (Sprawa T-150/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego LOOPIA - Wcześniejsze słowne wspólnotowe znaki towarowe LOOP i LOOPY - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2011/C 331/35
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Telefónica O2 Germany GmbH & Co. OHG (Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: A. Fottner i M. Müller, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: R. Pethke, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Loopia AB (Västerås, Szwecja) (przedstawiciele: P. Håkon-Schmidt i N. Ringen, adwokaci)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 12 stycznia 2010 r. (sprawa R 1812/2008-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Telefónica O2 Germany GmbH & Co. OHG a Loopia AB.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)(OHIM) z dnia 12 stycznia 2010 r. (sprawa R 1812/2008-1).

               2)

               OHMI pokrywa poza własnymi kosztami koszty poniesione przez Telefónica O2 Germany GmbH & Co. OHG.

               3)

               OHMI pokrywa niezbędne koszty poniesione przez Telefónica O2 Germany w związku z postępowaniem przed Pierwszą Izbą Odwoławczą OHIM.

               4)

               Loopia AB pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 148 z 5.6.2010.


title: Sprawa T-67/05: Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2005 r. przez Aytan's Manufacturing Company (UK) Limited przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

text:
               30.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/32

         Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2005 r. przez Aytan's Manufacturing Company (UK) Limited przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   (Sprawa T-67/05)
   (2005/C 106/68)
   Język, w którym sporządzono skargę: angielski
   W dniu 15 lutego 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Aytan's Manufacturing Company (UK) Limited z siedzibą w Londynie (Zjednoczone Królestwo), reprezentowanej przez S. Malynicza, barrister i M. J. Gilberta, solicitor, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory).
   Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również Criminal Clothing Limitem z siedzibą w Poole (Zjednoczone Królestwo).
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej z dnia 8 grudnia 2004 r. w sprawie R 309/2004-1;

               —

               obciążenie OHIM i innych uczestników postępowania kosztami własnymi i kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty:

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               Criminal Clothing Limited

               Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:

               Słowny znak towarowy CRIMINAL dla towarów z klasy 3, 9 i 25 (odzież itp.)

               Właściciel znaku lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie:

               Strona skarżąca

               Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie:

               Krajowy znak towarowy CRIMINAL DAMAGE dla towarów z klasy 25 (odzież itp.)

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów:

               Odrzucenie sprzeciwu

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Odrzucenie odwołania

               Podniesione zarzuty:

               Błędne zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 (1)

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, Dz. U. L nr 011 z dnia 14 stycznia 1994 r., str. 1.


title: Sprawa C-161/07: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 22 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuł 43 WE — Uregulowania krajowe określające warunki rejestracji spółek na wniosek obywateli nowych państw członkowskich — Procedura w zakresie zaświadczenia o niezależności)

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/9

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 22 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-161/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuł 43 WE - Uregulowania krajowe określające warunki rejestracji spółek na wniosek obywateli nowych państw członkowskich - Procedura w zakresie zaświadczenia o niezależności)
   (2009/C 44/14)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: E. Traversa i G. Braun, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający żądania strony skarżącej: Republika Litewska (przedstawiciel: D. Kriaučiūnas, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Republika Austrii (przedstawiciele: C. Pesendorfer i M. Winkler, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 43 WE — Uregulowanie krajowe określające przesłanki rejestracji spółek, których właścicielami są obywatele państw trzecich, mające również zastosowanie do obywateli czeskich, estońskich, łotewskich, litewskich, węgierskich, polskich, słoweńskich i słowackich — Obowiązek nałożony na wszystkich wspólników spółek osobowych i wspólników mniejszościowych spółek z ograniczoną odpowiedzialnością wykonujących świadczenia charakterystyczne dla stosunku pracy, w zakresie przestrzegania specjalnej procedury zmierzającej do ustalenia niezależności wnioskodawcy, w toku której musi on wykazać swój wpływ na proces decyzyjny przedsiębiorstwa, które pragnie zarejestrować w państwie członkowskim.
   Sentencja

               1)

               Wymagając dla celów rejestracji spółek w rejestrze handlowym na wniosek obywateli państw członkowskich, które przystąpiły do Unii Europejskiej w dniu 1 maja 2004 r., z wyjątkiem Republiki Cypryjskiej i Republiki Malty, będących wspólnikami spółek osobowych lub wspólnikami mniejszościowymi spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, ustalenia przez Arbeitsmarktservice, że działają oni na zasadzie samozatrudnienia lub przedstawienia zwolnienia z wymogu uzyskania pozwolenia na pracę, Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 43 WE.

               2)

               Republika Austrii zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C z 23.6.2007.


title: Sprawa T-409/12: Wyrok Sądu z dnia 19 stycznia 2016 r. – Mitsubishi Electric/Komisja (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek projektów odnoszących się do rozdzielnic z izolacją gazową — Decyzja wydana w następstwie stwierdzenia przez Sąd częściowej nieważności decyzji początkowej — Grzywny — Obowiązek uzasadnienia — Zasada dobrej administracji — Prawo do obrony — Równe traktowanie — Proporcjonalność — Błąd w ocenie — Kwota wyjściowa — Stopień przyczynienia się do naruszenia — Mnożnik służący zapewnieniu skutku odstraszającego)

text:
               29.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/13

         Wyrok Sądu z dnia 19 stycznia 2016 r. – Mitsubishi Electric/Komisja
   (Sprawa T-409/12) (1)

   ((Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek projektów odnoszących się do rozdzielnic z izolacją gazową - Decyzja wydana w następstwie stwierdzenia przez Sąd częściowej nieważności decyzji początkowej - Grzywny - Obowiązek uzasadnienia - Zasada dobrej administracji - Prawo do obrony - Równe traktowanie - Proporcjonalność - Błąd w ocenie - Kwota wyjściowa - Stopień przyczynienia się do naruszenia - Mnożnik służący zapewnieniu skutku odstraszającego))
   (2016/C 078/21)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Mitsubishi Electric Corp. (Tokio, Japonia) (przedstawiciele: R. Denton, J. Vyavaharkar, R. Browne, L. Philippou, M. Roald i J. Robinson, Solicitors, oraz K. Haegeman, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: N. Khan i P. Van Nuffel, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Tytułem żądania głównego, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2012) 4381 z dnia 27 czerwca 2012 r. zmieniającej decyzję C(2006) 6762 wersja ostateczna z dnia 24 stycznia 2007 r. dotyczącą postępowania na podstawie art. 81 traktatu [WE] (obecnie art. 101 TFUE) oraz art. 53 porozumienia EOG w zakresie, w jakim jej adresatem były Mitsubishi Electric Corporation i Toshiba Corporation (Sprawa COMP/39.966 – Rozdzielnice z izolacją gazową – Grzywny) w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej oraz, tytułem żądania ewentualnego, zmianę art. 1 tej decyzji celem uchylenia lub też obniżenia kwoty nałożonej na nią grzywny.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Mitsubishi Electric Corp. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 343 z 10.11.2012.


title: Sprawa T-197/15: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 19 maja 2015 r. – Costa/Parlament (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Były poseł do Parlamentu Europejskiego — Uprawniony do emerytury poselskiej — Uprawniony do wynagrodzenia z racji sprawowania stanowiska prezesa zarządu portu — Zasada braku kumulacji świadczeń — Zwrot otrzymanej emerytury — Nota obciążeniowa — Wniosek o zawieszenie wykonania — Uchybienie wymogom formalnym — Niedopuszczalność)

text:
               6.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/22

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 19 maja 2015 r. – Costa/Parlament
   (Sprawa T-197/15)
   ((Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Były poseł do Parlamentu Europejskiego - Uprawniony do emerytury poselskiej - Uprawniony do wynagrodzenia z racji sprawowania stanowiska prezesa zarządu portu - Zasada braku kumulacji świadczeń - Zwrot otrzymanej emerytury - Nota obciążeniowa - Wniosek o zawieszenie wykonania - Uchybienie wymogom formalnym - Niedopuszczalność))
   (2015/C 221/31)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Paolo Costa (Wenecja, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci G. Orsoni i M. Romeo)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: S. Seyr i G. Corstens, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania noty obciążeniowej Parlamentu Europejskiego nr 2015-239 (sygnatura 303074) z dnia 23 lutego 2015 r., zawierającej żądanie zapłaty przez skarżącego kwoty 49  770,42 EUR do dnia 31 marca 2015 r.

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-355/12: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 23 stycznia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Milano — Włochy) — Nintendo Co. Ltd i in. przeciwko PC Box Srl, 9Net Srl (Dyrektywa 2001/29/WE — Prawo autorskie i prawa pokrewne w społeczeństwie informacyjnym — Pojęcie środków technologicznych — Mechanizm zabezpieczający — Urządzenie i komplementarne produkty objęte ochroną — Podobne komplementarne urządzenia, produkty lub części składowe pochodzące od innych przedsiębiorstw — Wykluczenie wszelkiej interoperacyjności między nimi — Zakres wspomnianych środków technologicznych — Znaczenie)

text:
               29.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/8

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 23 stycznia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Milano — Włochy) — Nintendo Co. Ltd i in. przeciwko PC Box Srl, 9Net Srl
   (Sprawa C-355/12) (1)

   (Dyrektywa 2001/29/WE - Prawo autorskie i prawa pokrewne w społeczeństwie informacyjnym - Pojęcie środków technologicznych - Mechanizm zabezpieczający - Urządzenie i komplementarne produkty objęte ochroną - Podobne komplementarne urządzenia, produkty lub części składowe pochodzące od innych przedsiębiorstw - Wykluczenie wszelkiej interoperacyjności między nimi - Zakres wspomnianych środków technologicznych - Znaczenie)
   2014/C 93/12
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale di Milano

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Nintendo Co. Ltd, Nintendo of America Inc., Nintendo of Europe GmbH

      Strona pozwana: PC Box Srl, 9Net Srl

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale ordinario di Milano — Wykładnia art. 6 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (Dz.U. L 167, s. 10 — wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 17, t. 1, s. 230) w związku z motyw em 48 tej dyrektywy — Pojęcie środków technologicznych — Mechanizm zabezpieczający wykluczający interoperacyjność między urządzeniem a komplementarnymi produktami objętymi ochroną oraz podobnymi komplementarnymi urządzeniami i produktami, które nie pochodzą z przedsiębiorstwa produkującego dane urządzenia ani z przedsiębiorstw upoważnionych przez to ostatnie — Znaczenie przeznaczenia nadanego tym środkom technologicznym przez przedsiębiorstwo produkujące dane urządzenia

      Sentencja

               1)

               Dyrektywę 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym należy interpretować w ten sposób, że pojęcie skutecznego środka technologicznego w rozumieniu art. 6 ust. 3 tej dyrektywy może obejmować środki technologiczne polegające głównie na wyposażeniu w system uwierzytelnienia nie tylko nośnika, na którym zapisany jest chroniony utwór taki jak gra wideo, tak aby chronić go przed działaniami, na które nie wyraził zgody podmiot praw autorskich, ale również urządzeń przenośnych lub konsoli służących zapewnieniu dostępu do tych gier i korzystaniu z nich.

               2)

               Do sądu krajowego należy zweryfikowanie, czy inne środki lub środki niepodlegające zainstalowaniu na konsoli mogłyby — wciąż zapewniając porównywalny poziom ochrony praw podmiotu praw autorskich — stanowić mniejszą ingerencję w działania osób trzecich lub ustanawiać mniej ograniczeń dla owych działań. W tym celu istotne jest w szczególności uwzględnienie kosztów związanych z różnymi rodzajami środków technologicznych, aspektów technicznych i praktycznych ich wprowadzenia oraz rezultatów porównania skuteczności tych różnych rodzajów środków technologicznych w zakresie ochrony praw podmiotu praw autorskich, przy czym skuteczność ta nie musi jednak być absolutna. Do sądu krajowego należy również ustalenie celu urządzeń, produktów czy części składowych umożliwiających obejście wspomnianych środków technologicznych. W tym względzie, w zależności od okoliczności, szczególne znaczenie będzie miał dowód na to, w jaki sposób owe urządzenia, produkty czy części składowe są faktycznie używane przez osoby trzecie. Sąd krajowy może między innymi przeanalizować, jak często omawiane urządzenia, produkty lub części składowe są faktycznie wykorzystywane z naruszeniem praw autorskich oraz jak często są one wykorzystywane do celów, które nie naruszają rzeczonych praw.

      (1)  Dz.U. C 295 z 29.9.2012.


title: Sprawa C-267/06: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 1 kwietnia 2008 r.  (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bayerisches Verwaltungsgericht München — Niemcy) — Tadao Maruko przeciwko Versorgungsanstalt der deutschen Bühnen (Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy — Dyrektywa 2000/78/WE — Renty rodzinne z pracowniczego obowiązkowego systemu emerytalnego — Pojęcie wynagrodzenia — Odmowa z powodu niezawarcia małżeństwa — Związki osób samej płci — Dyskryminacja ze względu na orientację seksualną)

text:
               24.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/6

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 1 kwietnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bayerisches Verwaltungsgericht München — Niemcy) — Tadao Maruko przeciwko Versorgungsanstalt der deutschen Bühnen
   (Sprawa C-267/06) (1)

   (Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy - Dyrektywa 2000/78/WE - Renty rodzinne z pracowniczego obowiązkowego systemu emerytalnego - Pojęcie „wynagrodzenia’ - Odmowa z powodu niezawarcia małżeństwa - Związki osób samej płci - Dyskryminacja ze względu na orientację seksualną)
   (2008/C 128/09)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bayerisches Verwaltungsgericht München
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Tadao Maruko

      Strona pozwana: Versorgungsanstalt der deutschen Bühnen
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bayerisches Verwaltungsgericht München — Wykładnia art. 1, art. 2 ust. 2 lit. a), art. 3 ust. 1 lit. c), art. 3 ust. 3 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. L 303, str. 16) — Pojęcie wynagrodzenia — Wyłączenie możliwości uzyskania renty rodzinnej przez zarejestrowanego partnera
   Sentencja

               1)

               Renta rodzinna przyznawana w ramach pracowniczego systemu emerytalnego takiego jak zarządzany przez Versorgungsanstalt der deutschen Bühnen wchodzi w zakres zastosowania dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy.

               2)

               Artykuł 1 w zw. z art. 2 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2000/78 stoją na przeszkodzie przepisom takim jak w sprawie głównej, zgodnie z którymi zarejestrowany partner po śmierci swego partnera nie otrzymuje renty rodzinnej odpowiadającej rencie rodzinnej przysługującej pozostałemu przy życiu małżonkowi, podczas gdy w prawie krajowym zarejestrowany związek partnerski skutkuje tym, że sytuacja osób tej samej płci jest porównywalna z sytuacją małżonków w odniesieniu do tej renty rodzinnej. Do sądu krajowego należy ustalenie, czy pozostały przy życiu zarejestrowany partner znajduje się w sytuacji porównywalnej z sytuacją małżonka korzystającego z renty rodzinnej przewidzianej w pracowniczym systemie emerytalnym zarządzanym przez Versorgungsanstalt der deutschen Bühnen.

      (1)  Dz.U. C 224 z 16.9.2006.


title: Sprawa C-197/03: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia  11 maja 2006 r.  — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 69/335/EWG — Artykuły 10 i 12 — Podatki pośrednie od gromadzenia kapitału — Zasady prawa wspólnotowego dotyczące zwrotu nienależnego świadczenia)

text:
               15.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/1

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 maja 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-197/03) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 69/335/EWG - Artykuły 10 i 12 - Podatki pośrednie od gromadzenia kapitału - Zasady prawa wspólnotowego dotyczące zwrotu nienależnego świadczenia)
   (2006/C 165/01)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich [przedstawiciel: E. Traversa, pełnomocnik]

      Strona pozwana: Republika Włoska [przedstawiciele: I. M. Braguglia, pełnomocnik wspierany przez M. P. Gentili, avocat]
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 10 litera C dyrektywy Rady 69/335/EWG z dnia 17 lipca 1969 r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału (Dz.U. L 249, str. 25) — Ustawa krajowa wprowadzająca z mocą wsteczną podatek ryczałtowy od rejestracji dokumentów innych niż dokumenty założycielskie spółek oraz przewidująca dyskryminujący i ograniczający system zwrotu rocznego podatku od rejestracji dokumentów założycielskich spółek
   Sentencja

               1)

               Wprowadzając z mocą wsteczną podatki ryczałtowe niestanowiące dozwolonych podatków w formie opłat lub należności w przypadku gdy wpisy do rejestru przedsiębiorstw, od których są one pobierane spowodowały pobranie podatków, które następnie zostały zastąpione podatkami wprowadzonymi z mocą wsteczną, bez możliwości dokonania ich zwrotu na rzecz osób, które je uiściły lub w przypadku gdy wprowadzone z mocą wsteczną podatki dotyczą lat, w których nie dokonano żadnego wpisu do rejestru uzasadniającego ich nałożenie oraz przyjmując przepisy uzależniające dokonanie zwrotu podatku, który został uznany wyrokiem Trybunału za sprzeczny z prawem wspólnotowym lub którego niezgodność z prawem wspólnotowym wynika z takiego wyroku, od spełnienia przesłanek dotyczących wyraźnie tego podatku i które są mniej korzystne od tych, które miałyby zastosowanie w przypadku ich braku do dokonania zwrotu rzeczonego podatku Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy po pierwsze, art. 10 i 12 ust. 1 lit. e) dyrektywy Rady 69/335/EWG z dnia 17 lipca 1969 r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału, oraz po drugie, ustanowionych przez Trybunał zasad dotyczących zwrotu nienależnego świadczenia.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Republika Włoska zostaje obciążona trzema czwartymi całości kosztów postępowania. Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona pozostałą jedną czwartą kosztów.

      (1)  Dz.U. C 171 z 19.7.2003.


title: Sprawa C-31/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 20 stycznia 2011 r. — Marianne Scheunemann przeciwko Finanzamt Bremerhaven

text:
               9.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 20 stycznia 2011 r. — Marianne Scheunemann przeciwko Finanzamt Bremerhaven
   (Sprawa C-31/11)
   2011/C 113/10
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Marianne Scheunemann

      Strona pozwana: Finanzamt Bremerhaven

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 56 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską w związku z art. 58 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisowi państwa członkowskiego, który do celów obliczania podatku spadkowego przewiduje, że należący do majątku prywatnego udział jedynego wspólnika w spółce kapitałowej z siedzibą i zarządem w Kanadzie uwzględnia się w pełnej wartości, podczas gdy przy dziedziczeniu takiego udziału w spółce kapitałowej z siedzibą albo zarządem w kraju przyznawana jest kwota wolna od podatku, a pozostała wartość uwzględniana jest jedynie w wysokości 65 %?


title: Sprawa T-466/09: Skarga wniesiona w dniu 23 listopada 2009 r. — Comercial Losan przeciwko OHIM — McDonald's International Property (Mc. Baby)

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/60

         Skarga wniesiona w dniu 23 listopada 2009 r. — Comercial Losan przeciwko OHIM — McDonald's International Property (Mc. Baby)
   (Sprawa T-466/09)
   2010/C 24/106
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Comercial Losan, SLU (Zaragoza, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat A. Vela Ballesteros)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: McDonald's International Property Co. Ltd (Delaware, Stany Zjednoczone)

      Żądania strony skarżącej

               —

               uwzględnienie skargi na decyzję Izby Odwoławczej z dnia 1 września 2009 r. w sprawie R 1706/2008-1 Mc Baby przeciwko Mc Kids dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu nr B 1049362 (zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 4 441 393), dopuszczenie do rejestracji zgłoszonego znaku towarowego i obciążenie strony przeciwnej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „Mc. Baby” (zgłoszenie do rejestru nr 4 741 393) dla towarów i usług z klas 25, 35 i 39

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: McDonald's International Property Co. Ltd

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający element słowny „McKids” (nr 3 207 354), zarejestrowany dla towarów z klas 16, 25 i 28; słowny wspólnotowy znak towarowy „McDONALD’S” (nr 62 497), zarejestrowany dla towarów i usług z klas 25, 28, 29, 30, 31, 32, 35, 41 i 42; graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający element słowny „McDONALD’S” (62 521), zarejestrowany dla towarów i usług z klas 25, 28, 29, 30, 31, 32, 35, 41 i 42.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Częściowe uwzględnienie odwołania

      Podniesione zarzuty: Błędne wykładnia i zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 zastąpionego rozporządzeniem nr 207/2009.


title: Sprawa T-35/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  15 marca 2006 r.  — Athinaiki Oikogeniaki Artopoiia przeciwko OHIM (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Wcześniejszy słowny znak towarowy FERRERO — Zgłoszenie wspólnotowego graficznego znaku towarowego zawierającego element słowny  FERRÓ  — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               6.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/19

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 marca 2006 r. — Athinaiki Oikogeniaki Artopoiia przeciwko OHIM
   (Sprawa T-35/04) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wcześniejszy słowny znak towarowy FERRERO - Zgłoszenie wspólnotowego graficznego znaku towarowego zawierającego element słowny „FERRÓ” - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2006/C 108/33)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Athinaiki Oikogeniaki Artopoiia AVEE (Pikermi, Grecja) [Przedstawiciel: C. Chrissanthis, adwokat]

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego [Przedstawiciel: J. Novais Gonçalves, pełnomocnik]

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą występującym przed Sądem w charakterze interwenienta była również: Ferrero OHG mbH, Stadtallendorf (Niemcy) [Przedstawiciel: M. Schaeffer, adwokat]
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 1 grudnia 2003 r. (sprawa R 460/2002-1), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Athinaiki Oikogeniaki Artopoiia AVEE a Ferrero OHG mbH
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Strona skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania poniesionymi przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory).

               3)

               Interwenient ponosi koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 94 z 17.04.2004


title: Sprawa C-174/12: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 19 grudnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Handelsgericht Wien — Austria) — Alfred Hirmann przeciwko Immofinanz AG (Odesłanie prejudycjalne — Prawo przedsiębiorstw — Druga dyrektywa 77/91/EWG — Odpowiedzialność spółki akcyjnej za naruszenie jej obowiązków w zakresie ujawniania informacji — Nieprawdziwe informacje zawarte w prospekcie emisyjnym — Zakres odpowiedzialności — Przepisy państwa członkowskiego przewidujące zwrot ceny zapłaconej przez nabywcę za nabycie akcji)

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/9

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 19 grudnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Handelsgericht Wien — Austria) — Alfred Hirmann przeciwko Immofinanz AG
   (Sprawa C-174/12) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Prawo przedsiębiorstw - Druga dyrektywa 77/91/EWG - Odpowiedzialność spółki akcyjnej za naruszenie jej obowiązków w zakresie ujawniania informacji - Nieprawdziwe informacje zawarte w prospekcie emisyjnym - Zakres odpowiedzialności - Przepisy państwa członkowskiego przewidujące zwrot ceny zapłaconej przez nabywcę za nabycie akcji)
   2014/C 52/13
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Handelsgericht Wien

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Alfred Hirmann

      Strona pozwana: Immofinanz AG

      przy udziale: Aviso Zeta AG

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Handelsgericht Wien — Wykładnia art. 12, 15, 16, 18, 19 i 42 drugiej dyrektywy Rady 77/91/EWG z dnia 13 grudnia 1976 r. w sprawie koordynacji gwarancji, jakie są wymagane w państwach członkowskich od spółek w rozumieniu art. 58 akapit drugi traktatu, w celu uzyskania ich równoważności, dla ochrony interesów zarówno wspólników, jak i osób trzecich w zakresie tworzenia spółki akcyjnej, jak również utrzymania i zmian jej kapitału (Dz.U. 1977, L 26, s. 1), art. 6 i 25 dyrektywy 2003/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. w sprawie prospektu emisyjnego publikowanego w związku z publiczną ofertą lub dopuszczeniem do obrotu papierów wartościowych i zmieniającej dyrektywę 2001/34/WE (Dz.U. L 345, s. 64), zmienionej dyrektywą 2008/11/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2008 r. (Dz.U. L 76, s. 37), art. 12 i 13 dyrektywy 2009/101/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 września 2009 r. w sprawie koordynacji gwarancji, jakie są wymagane w państwach członkowskich od spółek w rozumieniu art. 48 akapit drugi traktatu, w celu uzyskania ich równoważności, dla zapewnienia ochrony interesów zarówno wspólników, jak i osób trzecich (Dz.U. L 258, s. 11), art. 7, 17 i 28 dyrektywy 2004/109/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 2004 r. w sprawie harmonizacji wymogów dotyczących przejrzystości informacji o emitentach, których papiery wartościowe dopuszczane są do obrotu na rynku regulowanym, oraz zmieniającej dyrektywę 2001/34/WE (Dz.U. L 390, s. 38), oraz art. 14 dyrektywy 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie wykorzystywania poufnych informacji i manipulacji na rynku (Dz.U. L 96, s. 16) — Odpowiedzialność spółki akcyjnej za naruszenie jej obowiązków w zakresie ujawniania informacji — Nieprawdziwe informacje zawarte w prospekcie emisyjnym — Przepisy państwa członkowskiego przewidujące w takim wypadku zwrot ceny zapłaconej przez nabywcę za subskrybowane akcje — Sytuacja, w której akcje te zostały nabyte na rynku wtórnym na podstawie prospektu emisyjnego

      Sentencja

               1)

               Artykuły 12, 15, 16, 18, 19 i 42 drugiej dyrektywy Rady 77/91/EWG z dnia 13 grudnia 1976 r. w sprawie koordynacji gwarancji, jakie są wymagane w państwach członkowskich od spółek w rozumieniu art. [48 akapit drugi WE], w celu uzyskania ich równoważności, dla ochrony interesów zarówno wspólników, jak i osób trzecich w zakresie tworzenia spółki akcyjnej, jak również utrzymania i zmian jej kapitału, zmienionej dyrektywą Rady 92/101/EWG z dnia 23 listopada 1992 r., należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się obowiązywaniu przepisów krajowych, które w ramach transpozycji dyrektyw:

                           —

                           2003/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. w sprawie prospektu emisyjnego publikowanego w związku z publiczną ofertą lub dopuszczeniem do obrotu papierów wartościowych i zmieniającej dyrektywę 2001/34/WE,

                           —

                           2004/109/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 2004 r. w sprawie harmonizacji wymogów dotyczących przejrzystości informacji o emitentach, których papiery wartościowe dopuszczane są do obrotu na rynku regulowanym, oraz zmieniającej dyrektywę 2001/34/WE,

                           —

                           oraz 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie wykorzystywania poufnych informacji i manipulacji na rynku (nadużyć na rynku)

                     po pierwsze, przewidują odpowiedzialność spółki akcyjnej, będącej emitentem, wobec nabywcy akcji tej spółki z tytułu naruszenia obowiązków w zakresie ujawniania informacji przewidzianych w tych dyrektywach, oraz po drugie, nakładają z uwagi na tę odpowiedzialność obowiązek dokonania przez zainteresowaną spółkę zwrotu na rzecz nabywcy kwoty odpowiadającej cenie nabycia akcji i przyjęcia z powrotem tych akcji.

               2)

               Artykuły 12 i 13 dyrektywy 2009/101/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 września 2009 r. w sprawie koordynacji gwarancji, jakie są wymagane w państwach członkowskich od spółek w rozumieniu art. [48 akapit drugi WE], w celu uzyskania ich równoważności, dla zapewnienia ochrony interesów zarówno wspólników, jak i osób trzecich, należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się obowiązywaniu przepisów krajowych, które w okolicznościach takich jak będące przedmiotem postępowania głównego przewidują stwierdzenie nieważności z mocą wsteczną umowy nabycia akcji.

               3)

               Artykuły 12, 15, 16, 18, 19 i 42 drugiej dyrektywy 77/91, zmienionej dyrektywą 92/101, oraz art. 12 i 13 dyrektywy 2009/101 należy interpretować w ten sposób, że odpowiedzialność ustanowiona w przepisach krajowych będących przedmiotem postępowania głównego nie musi być ograniczona do wartości akcji ‒ obliczonej według kursu giełdowego spółki, w przypadku gdy jest ona notowana na giełdzie ‒ jaką mają one w momencie wystąpienia z roszczeniem.

      (1)  Dz.U. C 151 z 26.5.2012.


title: Wyrok Trybunału z dnia 22 lipca 2013 r. w sprawie E-15/12 – Jan Anfinn Wahl przeciwko Republice Islandii (Artykuł 3 Porozumienia EOG – Artykuł 7 Porozumienia EOG – Forma i metody wdrożenia dyrektywy – Dyrektywa 2004/38/WE – Prawo swobodnego przepływu osób przysługujące obywatelom EOG – Ograniczenie prawa do wjazdu – Gwarancje proceduralne)

text:
               24.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 309/6

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 22 lipca 2013 r.
   w sprawie E-15/12
   Jan Anfinn Wahl przeciwko Republice Islandii
   (Artykuł 3 Porozumienia EOG – Artykuł 7 Porozumienia EOG – Forma i metody wdrożenia dyrektywy – Dyrektywa 2004/38/WE – Prawo swobodnego przepływu osób przysługujące obywatelom EOG – Ograniczenie prawa do wjazdu – Gwarancje proceduralne)
   2013/C 309/06
   W sprawie E-15/12 Jan Anfinn Wahl przeciwko Republice Islandii – WNIOSEK skierowany do Trybunału przez Hstiréttur Íslands (Sąd Najwyższy Islandii) na mocy art. 34 Porozumienia pomiędzy państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości dotyczący wykładni art. 27 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, Trybunał, w składzie: Carl Baudenbacher (prezes, sędzia sprawozdawca), Per Christiansen oraz Páll Hreinsson (sędziowie), wydał w dniu 22 lipca 2013 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

               1)

               Zgodnie z art. 7 Porozumienia EOG państwu EOG-EFTA przysługuje wybór formy i metod wprowadzenia aktów odpowiadających dyrektywie 2004/38/WE do swojego porządku prawnego. Zależnie od kontekstu prawnego wdrożenie dyrektywy nie musi wymagać podjęcia czynności legislacyjnych, o ile zostaje ona wdrożona z niekwestionowaną mocą wiążącą, z konieczną szczegółowością, precyzją i jasnością w celu spełnienia wymogu pewności prawnej.

               2)

               Państwo EOG może podjąć decyzję na mocy art. 27 dyrektywy o odmówieniu obywatelowi innego państwa EOG udzielenia pozwolenia na wjazd na swoje terytorium, kierując się względami porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego wyłącznie na podstawie oceny zagrożenia, w której oceniona jest rola danego obywatela w werbowaniu nowych członków do organizacji, do której należy obywatel, i w której stwierdzono, że ta organizacja związana jest z przestępczością zorganizowaną i w miejscach, gdzie ona rozwinęła się, wzrosła przestępczość zorganizowana. Ponadto wymagane jest, aby ta ocena była oparta wyłącznie na indywidualnym zachowaniu danej osoby. Poza tym zachowanie danej osoby musi stanowić rzeczywiste i aktualne zagrożenie, które jest dostatecznie poważne, by narażać jeden z podstawowych interesów społecznych, a ograniczenie prawa wjazdu musi być proporcjonalne. Do sądu krajowego należy stwierdzenie, czy w świetle istotnych okoliczności faktycznych i prawnych te wymogi zostały spełnione.

               3)

               Kraj EOG nie może zostać zobowiązany do uznania organizacji lub członkostwa w niej za niezgodne z prawem, zanim odmówi członkowi tej organizacji, który jest obywatelem innego państwa EOG, udzielenia pozwolenia na wjazd na swoje terytorium zgodnie z art. 27 dyrektywy, jeżeli nie jest to właściwe ze względu na okoliczności. Państwo EOG musi jednak jasno określić swoje stanowisko w odniesieniu do działalności tej organizacji i w wypadku uznania tej działalności za zagrożenie porządku lub bezpieczeństwa publicznego musi podjąć środki administracyjne w celu zapobiegania tej działalności.

               4)

               W celu powołania się na istnienie zagrożenia porządku lub bezpieczeństwa publicznego na mocy art. 27 ust. 1 dyrektywy nie jest wystarczającym uznanie przez państwo EOG za karalne postępowania polegającego na przyzwalaniu na popełnianie przez inną osobę czynu, którego dokonanie jest elementem działalności organizacji przestępczej.

               5)

               Krajowe władze administracyjne muszą zapewnić posiadanie wystarczających dowodów pozwalających stwierdzić zgodnie z art. 27 ust. 2 dyrektywy, że dana osoba prawdopodobnie postąpiłaby w sposób stanowiący rzeczywiste i aktualne zagrożenie, które jest dostatecznie poważne, by narażać jeden z podstawowych interesów społecznych. Do sądu krajowego należy stwierdzenie, przy poszanowaniu zasad równoważności i skuteczności, czy zachodzi taki przypadek.


title: Sprawa T-525/08: Wyrok Sądu z dnia 13 września 2013 r. — Poste Italiane przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Oprocentowanie środków pochodzących z pocztowych rachunków bieżących i wpłaconych do włoskiego skarbu państwa — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie — Pojęcie pomocy państwa — Korzyść)

text:
               26.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/16

         Wyrok Sądu z dnia 13 września 2013 r. — Poste Italiane przeciwko Komisji
   (Sprawa T-525/08) (1)

   (Pomoc państwa - Oprocentowanie środków pochodzących z pocztowych rachunków bieżących i wpłaconych do włoskiego skarbu państwa - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie - Pojęcie pomocy państwa - Korzyść)
   2013/C 313/29
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Poste Italiane (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci A. Fratini, A. Sandulli i F. Filpo)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Cattabriga i D. Grespan, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2009/178/WE z dnia 16 lipca 2008 r. w sprawie pomocy państwa C 42/06 (ex NN 52/06), którą Włochy wdrożyły w celu oprocentowania otwartych w skarbie państwa rachunków bieżących Poste Italiane (Dz.U. 2009, L 64, s. 4)

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji 2009/178/WE z dnia 16 lipca 2008 r. w sprawie pomocy państwa C-42/06 (ex NN 52/06), którą Włochy wdrożyły w celu oprocentowania otwartych w skarbie państwa rachunków bieżących Poste Italiane.

               2)

               Komisja Europejska pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Poste Italiane.

      (1)  Dz.U. C 44 z 21.2.2009.