title: Sprawa C-162/17 P: Odwołanie wniesione w dniu 30 marca 2017 r. przez Rzeczpospolitą Polskę od wyroku Sądu (dziewiąta izba) z dnia 19 stycznia 2017 r. w sprawie Stock Polska/EUIPO – Lass & Steffen (LUBELSKA), T-701/15

text:
               24.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/22

         Odwołanie wniesione w dniu 30 marca 2017 r. przez Rzeczpospolitą Polskę od wyroku Sądu (dziewiąta izba) z dnia 19 stycznia 2017 r. w sprawie Stock Polska/EUIPO – Lass & Steffen (LUBELSKA), T-701/15
   (Sprawa C-162/17 P)
   (2017/C 239/28)
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Rzeczpospolita Polska (Przedstawiciel: Bogusław Majczyna)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie w całości wyroku Sądu Unii Europejskiej (dziewiąta izba) z dnia 19 stycznia 2017 r., Stock Polska/EUIPO – Lass & Steffen (LUBELSKA), T-701/15;

               —

               odesłanie sprawy do Sądu celem ponownego rozpoznania;

               —

               orzeczenie, że każda ze stron pokrywa własne koszty.

      Zarzuty i główne argumenty

   Rzeczpospolita Polska wnosi o uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej (dziewiąta izba) z dnia 19 stycznia 2017 r., Stock Polska/EUIPO – Lass & Steffen (LUBELSKA), T-701/15 (EU:T:2017:16), oraz o odesłanie sprawy do Sądu celem ponownego rozpoznania.
   W zaskarżonym wyroku Sąd oddalił skargę Stock Polska sp. z o.o. z siedzibą w Lublinie na decyzję Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM; obecnie po zmianie nazwy: Urząd Własności Intelektualnej Unii Europejskiej – EUIPO) z dnia 24 września 2015 r. w sprawie R1788/2014-5 utrzymującej w mocy decyzję EUIPO z dnia 14 maja 2014 r. o odmowie rejestracji unijnego znaku towarowego na rzecz Stock Polska sp. z o.o.
   Wyrok Sądu i poprzedzające go decyzje EUIPO stanowią o odmowie zarejestrowania znaku towarowego „Lubelska” ze względu na jego podobieństwo do znaku „Lubeca”, które to podobieństwo prowadzi do prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd opinii publicznej na terytorium Niemiec, gdzie wcześniejszy znak towarowy „Lubeca” jest chroniony co do pochodzenia towarów oznaczonych tym znakiem, na gruncie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.
   Rzeczpospolita Polska podnosi przeciwko zaskarżonemu wyrokowi następujące zarzuty:

               1.

               Zarzut naruszenia art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1) poprzez niedokonanie całościowej oceny istnienia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, opartej na całościowym wrażeniu z uwzględnieniem elementów odróżniających i dominujących, a to zwłaszcza ze względu na bezpodstawne ograniczenie oceny podobieństwa oznaczenia do wcześniejszego znaku towarowego do jednego elementu tego oznaczenia (elementu słownego).
               Sąd błędnie przyjął możliwość ograniczenia oceny podobieństwa dwóch znaków towarowych, polegającego na zbadaniu tylko jednego z elementów tworzących dany złożony znak towarowy (elementu słownego) i porównaniu go z innym znakiem towarowym, eliminując z tej oceny element graficzny, bez wcześniejszego ustalenia, że element słowny stanowi element dominujący, a element graficzny jest bez znaczenia. Sąd ustalił tylko, że element graficzny ma słabszy charakter odróżniający, nie biorąc pod uwagę, że posiadanie przez dany element oznaczenia słabego charakteru odróżniającego nie musi być równoważne z niedominującym charakterem tego elementu.

               2.

               Zarzut naruszenia art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 oraz zasad równego traktowania, dobrej administracji i pewności prawa poprzez nieuwzględnienie faktu niezastosowania się przez EUIPO do jego wcześniejszej praktyki decyzyjnej, sformułowanej w wytycznych EUIPO, oraz w konsekwencji poprzez zaakceptowanie rozstrzygnięcia sprzecznego z tą praktyką.
               Sąd pominął okoliczność, że EUIPO odstąpił od swojej wcześniejszej praktyki decyzyjnej, sformułowanej w Wytycznych, a odnoszącej się do stosowania art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, oraz że nie istniały szczególne okoliczności, uzasadniające odejście od tej praktyki.

               3.

               Zarzut naruszenia art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 poprzez dokonanie oceny istnienia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd z przyjęciem prawdziwości okoliczności, które wedle wiedzy powszechnej nie zachodzą oraz z pominięciem powszechnie znanych, istotnych okoliczności, co w rezultacie doprowadziło do przeinaczenia faktów i dowodów, a mianowicie:

                           a)

                           z przyjęciem jako faktu powszechnie znanego okoliczności, że przeciętny niemiecki konsument nie zna znaczenia nazwy Lubeca, przy pominięciu okoliczności, że stopień znajomości łacińskich nazw miast (tj. Lubeca) nie ma związku ze stopniem znajomości łaciny jako takiej oraz okoliczności, że konsumenci napojów alkoholowych przywiązują istotną wagę do pochodzenia geograficznego tych napojów,

                           b)

                           z przyjęciem jako faktu powszechnie znanego okoliczności, że element graficzny w postaci korony występuje powszechnie w oznaczeniach napojów alkoholowych.

               4.

               Zarzut naruszenia obowiązku uzasadnienia w ramach stosowania art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 poprzez:

                           a)

                           brak wskazania, który z elementów oznaczenia został przez Sąd uznany za dominujący,

                           b)

                           brak wskazania okoliczności uzasadniających tezę, że znaczenie słowa „Lubeca” nie jest znane przeciętnemu niemieckiemu konsumentowi.

      (1)  Dz.U. L 78, s. 1.


title: Sprawa T-31/09: Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2009 r. — Baid przeciwko OHIM (LE GOMMAGE DES FACADES)

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/50

         Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2009 r. — Baid przeciwko OHIM (LE GOMMAGE DES FACADES)
   (Sprawa T-31/09)
   (2009/C 69/110)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Baid SARL (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat M. Grasset)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 30 października 2008 r. (sprawa R 963/2008-1) i jej zmiana poprzez stwierdzenie, że odwołanie wniesione do OHIM przez skarżącą było zasadne i w konsekwencji dopuszczenie do rejestracji zgłoszonego znaku towarowego;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „LE GOMMAGE DES FACADES” dla towarów i usług należących do klas 3, 19 i 37 — zgłoszenie nr 6 071 641

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady nr 40/94, ponieważ zgłoszony znak towarowy nie ma charakteru opisowego, art. 7 ust. 3 tego rozporządzenia, ponieważ zgłoszony znak towarowy uzyskał charakter odróżniający w następstwie używania, oraz art. 73 tego rozporządzenia, ponieważ zaskarżona decyzja w znacznym stopniu opiera się na odesłaniach do stron internetowych.


title: Sprawa C-524/06: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 16 grudnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen — Niemcy) — Heinz Huber przeciwko Bundesrepublik Deutschland (Ochrona danych osobowych — Obywatelstwo europejskie — Zasada niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową — Dyrektywa 95/46/WE — Pojęcie konieczności — Ogólne przetwarzanie danych osobowych dotyczących obywateli Unii będących obywatelami innego państwa członkowskiego — Centralny rejestr cudzoziemców)

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/5

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 16 grudnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen — Niemcy) — Heinz Huber przeciwko Bundesrepublik Deutschland
   (Sprawa C-524/06) (1)

   (Ochrona danych osobowych - Obywatelstwo europejskie - Zasada niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową - Dyrektywa 95/46/WE - Pojęcie konieczności - Ogólne przetwarzanie danych osobowych dotyczących obywateli Unii będących obywatelami innego państwa członkowskiego - Centralny rejestr cudzoziemców)
   (2009/C 44/07)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Heinz Huber

      Strona pozwana: Bundesrepublik Deutschland
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen — Wykładnia art. 12 akapit pierwszy WE, art. 17 WE, art. 18 ust. 1 WE i art. 43 akapit pierwszy WE oraz art. 7 lit. e) dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (Dz.U. L 281, s. 31) — Przepisy krajowe przewidujące ogólne przetwarzanie danych osobowych dotyczących obywateli innych państw członkowskich w krajowym centralnym rejestrze cudzoziemców, które wykraczają poza uregulowania krajowe dotyczące danych osobowych obywateli danego państwa, które są przetwarzane wyłącznie w gminnych rejestrach meldunkowych
   Sentencja

               1)

               System przetwarzania danych o osobowych dotyczących obywateli Unii niebędących obywatelami danego państwa członkowskiego taki jak ustanowiony przez Gesetz über das Ausländerzentralregister (ustawę o centralnym rejestrze cudzoziemców) z dnia 2 września 1994 r., zmienionej przez ustawę z dnia 21 czerwca 2005 r., który ma na celu wspomaganie organów krajowych właściwych do stosowania przepisów dotyczących prawa pobytu, spełnia przewidziany w art. 7 lit. e) dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych wymóg konieczności, interpretowany w świetle zakazu wszelkiej dyskryminacji ze względu na przynależność państwową, jedynie wówczas, gdy:

                           —

                           zawiera wyłącznie dane konieczne do stosowania tych przepisów przez wspomniane organy oraz

                           —

                           jego scentralizowany charakter pozwala na bardziej skuteczne stosowanie tych przepisów w zakresie prawa pobytu obywateli Unii niebędących obywatelami tego państwa członkowskiego.

                     Do sądu krajowego należy zbadanie, czy przesłanki te zostały spełnione w zawisłej przed nim sprawie.
               W każdym razie nie może zostać uznane za konieczne w rozumieniu art. 7 lit. e) dyrektywy 95/46 przechowywanie i przetwarzanie w ramach rejestru takiego jak centralny rejestr cudzoziemców danych wymieniających dane osoby z nazwiska w celach statystycznych.

               2)

               Artykuł 12 akapit pierwszy WE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie ustanowieniu przez państwo członkowskie w celu zwalczania przestępczości szczególnego systemu przetwarzania danych osobowych dla obywateli Unii niebędących obywatelami tego państwa członkowskiego.

      (1)  Dz.U. C 56 z 10.3.2007.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 października 2004 r. w sprawie C-55/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii (Pracownicy — Uznawanie dyplomów — Kontrolerzy cywilnego ruchu lotniczego — Niedopuszczalność)

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/18

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 14 października 2004 r.
   w sprawie C-55/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii (1)

   (Pracownicy - Uznawanie dyplomów - Kontrolerzy cywilnego ruchu lotniczego - Niedopuszczalność)
   (2004/C 300/35)
   Język postępowania: hiszpański
   W sprawie C-55/03: Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: M. Patakia i M. Valverde López) przeciwko Królestwu Hiszpanii (pełnomocnik: S. Ortiz Vaamonde), mającej za przedmiot skargę o uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego na podstawie art. 226 WE, Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans (sprawozdawca), prezes izby, C. Gulmann, R. Schintgen, G. Arestis i J. Klučka, sędziowie, rzecznik generalny: P. Léger, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 14 października 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje odrzucona ze względu na niedopuszczalność.

               2)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 83 z 5.4.2003.


title: Sprawa C-97/09: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 26 października 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Finanzsenat, Außenstelle Wien — Austria) — Ingrid Schmelz przeciwko Finanzamt Waldviertel (Szósta dyrektywa VAT — Artykuły 24 ust. 3 i art. 28i — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 283 ust. 1 lit. c) — Ważność — Artykuły 12 WE, 43 WE i 49 WE — Zasada równego traktowania — Procedura szczególna dla małych przedsiębiorstw — Zwolnienie z podatku VAT — Odmowa stosowania zwolnienia do podatników mających siedzibę w innych państwach członkowskich — Pojęcie rocznego obrotu )

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/12

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 26 października 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Finanzsenat, Außenstelle Wien — Austria) — Ingrid Schmelz przeciwko Finanzamt Waldviertel
   (Sprawa C-97/09) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Artykuły 24 ust. 3 i art. 28i - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 283 ust. 1 lit. c) - Ważność - Artykuły 12 WE, 43 WE i 49 WE - Zasada równego traktowania - Procedura szczególna dla małych przedsiębiorstw - Zwolnienie z podatku VAT - Odmowa stosowania zwolnienia do podatników mających siedzibę w innych państwach członkowskich - Pojęcie „rocznego obrotu”)
   2010/C 346/20
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Unabhängiger Finanzsenat, Außenstelle Wien

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ingrid Schmelz

      Strona pozwana: Finanzamt Waldviertel

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Unabhängiger Finanzsenat, Außenstelle Wien — Ważność fragmentu tekstu zawartego w art. 24 ust. 3 i art. 28i szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1), w brzmieniu nadanym jej przez dyrektywę Rady 92/111/EWG z dnia 14 grudnia 1992 r. zmieniającej dyrektywę 77/388/EWG i wprowadzającej środki upraszczające w odniesieniu do podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 384, s. 47) oraz fragmentu tekstu zawartego w art. 283 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) — Procedura szczególna dla małych przedsiębiorstw w dziedzinie podatku VAT umożliwiająca zwolnienie z podatku z wyłączeniem dostaw towarów i świadczenia usług przez podatnika niemającego siedziby w państwie członkowskim, w którym podatek VAT podlega zapłacie — Odmowa zwolnienia na podstawie tych przepisów z podatku podatnika mającego siedzibę w innym państwie członkowskim — Zgodność tej procedury z art. 12, 43 i 49 WE oraz ogólnymi zasadami prawa wspólnotowego — W przypadku nieważności wymienionych fragmentów tekstów wykładnia pojęcia „roczny obrót” występującego, po pierwsze, w art. 24 ww. dyrektywy 77/388/EWG, i pkt 2 lit. c) załącznika XV, część IX Opodatkowanie Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Królestwa Norwegii, Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej (Dz.U. C 241, s. 335), oraz, po drugie w art. 287 ww. dyrektywy 2006/112/WE

      Sentencja

               1)

               Analiza pytań nie wykazała niczego, co mogłoby mieć wpływ, w świetle art. 49 WE, na ważność art. 24 ust. 3 i art. 28i szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku zmienionej dyrektywą Rady 2006/18/WE z dnia 14 lutego 2006 r. oraz art. 283 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej.

               2)

               Wykładni art. 24 i art. 24a dyrektywy 77/388, zmienionej dyrektywą 2006/18 oraz art. 284–287 dyrektywy 2006/112 należy dokonywać w ten sposób, że pojęcie „rocznego obrotu” dotyczy obrotu uzyskanego przez przedsiębiorstwo w danym roku w państwie, w którym ma ono siedzibę.

      (1)  Dz.U. C 129 z 6.6.2009.


title: Sprawa T-218/16: Skarga wniesiona w dniu 9 maja 2016 r. – Mühlbauer Technology/EUIPO (Magicrown)

text:
               27.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/32

         Skarga wniesiona w dniu 9 maja 2016 r. – Mühlbauer Technology/EUIPO (Magicrown)
   (Sprawa T-218/16)
   (2016/C 232/41)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Mühlbauer Technology GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Zintler i A. Stolz)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Magicrown” – zgłoszenie nr 13 627 641

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 marca 2016 r. w sprawie R 1213/2015-4

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia  10 listopada 2005 r.  w sprawie C-197/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Podatki obciążające spożycie wyrobów tytoniowych — Opodatkowanie według różnych stawek papierosów i tytoniu zrolowanego  West Single Packs )

text:
               14.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/3

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 10 listopada 2005 r.
   w sprawie C-197/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Podatki obciążające spożycie wyrobów tytoniowych - Opodatkowanie według różnych stawek papierosów i tytoniu zrolowanego „West Single Packs”)
   (2006/C 10/06)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-197/04, mającej za przedmiot skargę na uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego na podstawie art. 226 WE, wniesioną w dniu 30 kwietnia 2004 r., Komisja Wspólnot Europejskich (K. Gross) przeciwko Republice Federlanej Niemiec (C-D. Quassowski, A. Tiemann i U. Forshoff), Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann, prezes izby, K. Lenaerts, E. Juhász, M. Ilešič oraz E. Levits (sprawozdawca), rzecznik generalny F. G. Jacobs, sekretarz M. Ferreira, główny administrator, wydał w dniu 10 listopada 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

                  Stosując do tytoniu zrolowanego sprzedawanego pod nazwą „West Single Packs” stawkę podatku nakładanego na tytoń drobnokrojony przeznaczony do skręcania papierosów, Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 4 ust. 1 lit. b) dyrektywy Rady 95/59/WE z dnia 27 listopada 1995 r. w sprawie podatków innych niż podatki obrotowe, wpływających na [obciążających] spożycie wyrobów tytoniowych i art. 2 akapit pierwszy dyrektywy Rady 92/79 EWG w sprawie zbliżenia podatków od papierosów.

               2)

               Republika Federalna Niemiec zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 168 z 26.06.2004


title: Sprawa T-265/14: Skarga wniesiona w dniu 29 kwietnia 2014 r. – Schumacher Packaging przeciwko Komisji

text:
               14.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/23

         Skarga wniesiona w dniu 29 kwietnia 2014 r. – Schumacher Packaging przeciwko Komisji
   (Sprawa T-265/14)
   2014/C 223/28
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Schumacher Packaging GmbH (Schwarzenberg, Niemcy) (przedstawiciele: H. Janssen i G. Engel, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 18 grudnia 2013 r. w przedmiocie postępowania w sprawie pomocy państwa SA.33995 (2013/C)(ex 2013/NN) – Niemcy, Wsparcie dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz zmniejszone dopłaty EEG dla odbiorców energochłonnych, C(2013) 4424 final;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania;

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy: naruszenie art. 107 ust. 1 TFUE:

                           —

                           Skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja narusza art. 107 ust. 1 TFUE ze względu na to, że przewidziane w Gesetz über den Vorrang erneuerbarer Energien (niemieckiej ustawie o uprzywilejowaniu energii odnawialnych, zwanych dalej: „EEG”) dopłaty EEG i szczególne wypłaty wyrównawcze nie stanowią przyznania zasobów państwowych czy też kontrolowanych przez państwo. Mające znaczenie dla kwalifikacji tych środków okoliczności faktyczne miały zdaniem strony skarżącej zostać ustalone w postępowaniu między Komisją a Republiką Federalną Niemiec. Zdaniem strony skarżącej rozwiane zostały wszelkie wątpliwości, które powinna była stwierdzić Komisja w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 108 ust. 2 TFUE i art. 4 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE (1).

               2.

               Zarzut drugi: naruszenie art. 108 ust. 1 TFUE i zasady pewności prawa

                           —

                           Strona skarżąca podnosi w tym zakresie, że Komisja nie uwzględniła art. 108 ust. 1 TFUE i zasady pewności prawa ze względu na to, iż, weryfikując dokonaną na wstępnym etapie badania kwalifikację EEG jako pomocy, przeprowadziła postępowanie w przedmiocie nowej pomocy na podstawie art. 4 ust. 4 rozporządzenia nr 659/1999, zamiast postępowania w przedmiocie pomocy istniejącej na podstawie art. 17 i nast. rozporządzenia nr 659/1999. W tym względzie skarżąca podnosi w szczególności, że Komisja w decyzji z dnia 22 maja 2002 r. nie zakwalifikowała EEG 2000 jako pomocy w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE ze względu na brak przeniesienia zasobów państwowych. Ich zdaniem zmiany, jakie zaszły pomiędzy EEG 2000 a EEG 2012, są pozbawione znaczenia w kontekście wydania przez Komisję decyzji z dnia 22 maja 2002 r. Komisja mogła podnieść kwestę zmiany interpretacji przepisów prawa w ramach postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 1 TFUE, bez angażowania w to postępowanie skarżącej.

               3.

               Zarzut trzeci: naruszenie art. 41 Karty Praw Podstawowych oraz prawa do bycia wysłuchanym

                           —

                           Skarżąca podnosi również, że pozwana przyjęła zaskarżoną decyzję nie dając im możliwości zajęcia stanowiska w sprawie będącej jej przedmiotem.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz.U. L 83, s. 1).


title: Sprawa C-328/16: Skarga wniesiona w dniu 1 czerwca 2016 r. – Komisja Europejska/Republika Grecka

text:
               31.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/13

         Skarga wniesiona w dniu 1 czerwca 2016 r. – Komisja Europejska/Republika Grecka
   (Sprawa C-328/16)
   (2016/C 402/16)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Zavvos i E. Manhaeve)

      Strona pozwana: Republika Grecka

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że Republika Grecka, nie podjąwszy wszelkich działań koniecznych w celu wykonania wyroku Trybunału z dnia 24 czerwca 2004 r. w sprawie C-119/02 (1), Komisja/Republika Grecka, nie wywiązała się z zobowiązania ciążącego na niej na podstawie art. 260 ust. 1 TFUE,

               —

               zasądzenie od Republiki Greckiej zapłaty na rzecz Komisji kary w wysokości 34 974 EUR za każdy dzień opóźnienia w wykonaniu wyroku w sprawie C-119/02 od dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie do dnia wykonania wyroku wydanego w sprawie C-119/02,

               —

               zasądzenie od Republiki Greckiej zapłaty na rzecz Komisji dziennego ryczałtu w wysokości 3828 EUR począwszy od dnia ogłoszenia wyroku C-119/02 do dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie bądź do dnia wykonania wyroku C-119/02, jeżeli nastąpi ono wcześniej,

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               W wyroku z dnia 24 czerwca 2004 r., sprawa C-119/02, Komisja/Republika Grecka, Trybunał stwierdził, że:
               „Nie podejmując środków niezbędnych w celu zainstalowania systemu zbierania ścieków komunalnych w regionie Thriasio Pedio i nie poddając oczyszczaniu bardziej rygorystycznemu niż oczyszczanie wtórne ścieków komunalnych z tego regionu przed ich odprowadzeniem do obszaru wrażliwego zatoki Eleusis, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, jakie ciążą na niej na mocy art. 3 ust. 1 i art. 5 ust. 2 dyrektywy Rady 91/271/EWG
                (2)
               z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych, zmienionej dyrektywą Komisji 98/15/WE z dnia 27 lutego 1998 r.”.

               2.

               Republika Grecka miała przyjąć środki konieczne do zbierania ścieków komunalnych i poddawania ich oczyszczaniu w regionie Thriasio Pedio (który obejmuje obszary mieszkalne Eleusis, Aspropyrgos, Magoula i Mandra) zgodnie z art. 3 ust. 1 akapit drugi i art. 5 ust. 2 dyrektywy 91/271/EWG zmienionej dyrektywą 98/15/WE przed ich odprowadzeniem do obszaru wrażliwego zatoki Eleusis. System odprowadzania i oczyszczania ścieków komunalnych regionu Thriasio Pedio miał zostać zainstalowany do dnia 31 grudnia 1998 r. Ponadto do tego dnia ścieki komunalne miały być poddawane oczyszczaniu bardziej rygorystycznemu niż oczyszczanie wtórne („oczyszczanie trzeciego stopnia”) przed odprowadzaniem tych ścieków do obszarów wrażliwych.

               3.

               Republika Grecka miała zapewnić zbieranie i oczyszczanie wszystkich ścieków komunalnych regionu Thriasio Pedio, poddawanie tych ścieków oczyszczaniu bardziej rygorystycznemu niż oczyszczanie wtórne i wykazać zgodność funkcjonowania oczyszczalni ścieków komunalnych z przepisami dyrektywy.

               4.

               Wyrok Trybunału miał zostać wykonany w drodze realizacji różnych projektów:

                           —

                           budowę oczyszczalni ścieków komunalnych, zwaną dalej „CTEUR”,

                           —

                           budowę „głównej” kanalizacji (dla sieci ścieków komunalnych), lub „podstawowej sieci”,

                           —

                           budowę przewodów (dla sieci ścieków komunalnych) lub „sieci drugiej kategorii”,

                           —

                           przyłączenie mieszkańców/obszarów przemysłowych danego regionu (gmin Aspropyrgos, Eleusis, Mandra i Magoula) do sieci ścieków komunalnych lub „sieci trzeciej kategorii”.

               5.

               Właściwe organy greckie poinformowały Komisję, że zdecydowana część całościowego projektu powinna zostać wykonana do końca 2010 r. Podstawowa sieć była w trakcie realizacji, sieć drugiej kategorii została wykonana w 45 % i sieć trzeciej kategorii była w budowie. Organy greckie utrzymywały, że CTEUR będzie mogła przyjmować ścieki komunalne całej ludności z danego regionu przed końcem 2010 r. Jeśli chodzi o główną sieć, może ona objąć 100 % ludności z gmin Aspropyrgos, Mandra i Magoula oraz 2/3 z gminy Eleusis (czyli łącznie około 90 % z 4 gmin). Pozostała część ludności mogła zostać objęta do dnia 30 kwietnia 2011 r.

               6.

               W związku z powyższym Komisja doszła do wniosku, że w dniu 18 lipca 2011 r. wyrok Trybunału nie był jeszcze w pełni wykonany.

               7.

               W swojej odpowiedzi z dnia 27 listopada 2012 r. władze greckie poinformowały Komisję, że CTEUR funkcjonuje od dnia 27 lipca 2012 r., lecz że sieci drugiej i trzeciej kategorii nie zostały jeszcze dokończone (oraz że powinno to nastąpić do końca marca 2013 r.). Jeśli chodzi o sieć drugiej kategorii, została ona niemal w całości wykonana, z wyjątkiem części gminy Eleusis („Kato Eleusis”), w której roboty zostały opóźnione z powodu odkryć archeologicznych. Ponadto szacuje się, że w obecnej chwili 24 % ścieków komunalnych aglomeracji miejskiej Thriasio Pedio jest zbieranych i oczyszczanych przez CTEUR. Organy greckie przedstawiły także dowody na prawidłowe funkcjonowanie instalacji (oczyszczanie trzeciego stopnia zebrranych ścieków komunalnych).

               8.

               Komisja uważa, że wyrok, mimo iż od jego ogłoszenia upłynęło dwanaście lat, nie został jeszcze w całości wykonany przez Republikę Grecką. Urządzenia do oczyszczania ścieków komunalnych zostały wprawdzie wykonane i oddane do użytku z dniem 27 lipca 2012 r., umożliwiając tym samym usuwanie azotu, jednak należy podkreślić, że tylko szczególnie niewielki odsetek (28 %) ścieków komunalnych regionu Thriasio Pedio jest obecnie zbierany i poddawany oczyszczaniu.

               9.

               Co więcej, Komisja nie otrzymała od właściwych organów żadnego wiarygodnego harmonogramu, który pozwalałby oszacować, od kiedy można się spodziewać realnego postępu. Komisja podkreśla także, że różne terminy wskazywane wielokrotnie przez organy greckie nie były nigdy dotrzymywane. Poza siecią trzeciej kategorii, która łączy różne obszary mieszkalne i przemysłowe regionu, nie została nawet w całości wykonana sieć drugiej kategorii (budowa dużych przewodów), ponieważ brakuje część Kato Eleusis w gminie Eleusis.

               10.

               Komisja podkreśla, że poza odpowiedzią organów greckich z dnia 27 listopada 2012 r. nie otrzymała ona żadnych danych statystycznych mogących wykazać, że zebrane ścieki komunalne są poddawane oczyszczaniu bardziej rygorystycznemu niż oczyszczanie wtórne. Owa odpowiedź zawierała kilka liczb, które odnosiły się jednak tylko do okresu czterech miesięcy, ponieważ instalacja została oddana do użytku w dniu 27 lipca 2012 r. Aby wykazać wystarczające oczyszczanie ścieków komunalnych, organy greckie powinny były jednak wykazać prawidłowe funkcjonowanie oczyszczalni ścieków przez okres dwunastu miesięcy, wskazując procent zmniejszenia DBO5 i DCO, który jest odpowiedni, aby uczynić zadość przepisom dyrektywy, jeśli chodzi o oczyszczanie wtórne, zaś jeśli chodzi o oczyszczanie trzeciego stopnia – wystarczający procent zmniejszenia azotu zgodnie z tabelą 2 zawartą w załączniku I do dyrektywy. Dopóki brakuje takich danych, dopóty Komisja nie może sprawdzić, czy obecnie zbierane ścieki komunalne są ostatecznie poddawane oczyszczaniu bardziej rygorystycznemu niż oczyszczanie wtórne w rozumieniu art. 4 dyrektywy.

      (1)  EU:C:2004:385.

      (2)  Dz.U. 1991, L 135, s. 40.


title: Sprawa C-39/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 30 stycznia 2009 r. w sprawie T-128/05 SPM przeciwko Radzie i Komisji wniesione w dniu 13 listopada 2008 r. przez Mbanga SA (SPM)

text:
               18.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/11

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 30 stycznia 2009 r. w sprawie T-128/05 SPM przeciwko Radzie i Komisji wniesione w dniu 13 listopada 2008 r. przez Mbanga SA (SPM)
   (Sprawa C-39/09 P)
   2009/C 90/16
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Société des plantations de Mbanga SA (SPM) (przedstawiciel: A. Farache, adwokat)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej i Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               tytułem głównym

                           —

                           uchylenie w części wyroku Sądu,

                           —

                           zasądzenie od Komisji odszkodowania i pokrycia kosztów postępowania w dwóch instancjach;

               —

               tytułem subsydiarnym

                           —

                           odesłanie sprawy do ponownego rozpatrzenia celem rozstrzygnięcia w przedmiocie wysokości odszkodowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie podnosi zasadniczo dwa zarzuty na jego poparcie.
   W pierwszym zarzucie podnosi ona, że Sąd naruszył prawo rozstrzygając, że wspólnotowy reżim przywozu bananów nie przestrzega w wystarczający i znaczący sposób zasady podtrzymywania skutecznej konkurencji, która zdaniem wnoszącej odwołanie stanowi regułę prawa nadającą uprawnienia jednostkom.
   W tym zakresie wnosząca odwołanie podnosi po pierwsze, brak uwzględnienia przez Sąd celów konkurencji, w zakresie w jakim oparł on swe rozstrzygnięcie wyłącznie na ogólnych celach realizowanych w szczególności w ramach wspólnej organizacji rynku w sektorze bananów. Po drugie wnosząca odwołanie wskazuje, że Sąd błędnie zinterpretował związek pomiędzy regulacją wspólnotową i występującymi na rynku bananów praktykami antykonkurencyjnymi odrzucając argument, że przepisy wspólnotowe umożliwiają, poprzez świadectwa przywozowe, przyznanie korzyści gospodarczych pewnym uprzywilejowanym podmiotom, których pozycja rynkowa jest umocniona przez istniejące przepisy.
   W swym drugim zarzucie wnosząca odwołanie wskazuje na naruszenie przez Sąd ogólnych zasad prawa, w szczególności zasady dobrej administracji, w zakresie w jakim uznał on, iż ta ostatnia nie stanowi reguły prawa nadającej jednostkom uprawnienia. Zasada ta została wielokrotnie wskazana w orzecznictwie i prowadzi, w rozpatrywanej sprawie, do powstania obowiązku uwzględnienia przez Komisję szczególnej sytuacji dotyczącej rynku i producentów, którzy nie mogli zostać uznani za podmioty gospodarcze przy ustanawianiu regulacji wspólnotowej.


title: Sprawa C-5/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 6 stycznia 2017 r. – Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs/DPAS Limited

text:
               13.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 6 stycznia 2017 r. – Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs/DPAS Limited
   (Sprawa C-5/17)
   (2017/C 078/20)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

      Strona pozwana: DPAS Limited

      Pytania prejudycjalne

   W świetle art. 135 ust. l lit. d) dyrektywy Rady 2006/112/WE (1) (dyrektywy VAT) oraz wykładni tego przepisu dokonanej przez Trybunał w wyrokach AXA, Bookit II oraz NEC, Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) przedkłada Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej następujące pytania w celu wydania orzeczenia w trybie prejudycjalnym:

               (1)

               Czy usługa taka, jak świadczona przez podatnika w niniejszej sprawie, polegająca na tym, że na podstawie upoważnienia do polecenia zapłaty środki pieniężne pobierane są z rachunku bankowego pacjenta poprzez polecenie zapłaty, a następnie przekazywane przez podatnika – po potrąceniu wynagrodzenia podatnika – dentyście pacjenta i ubezpieczycielowi – stanowi zwolnioną usługę związaną z przelewami lub płatnościami w rozumieniu art. 135 ust. 1 lit. d) dyrektywy VAT?
               W szczególności, czy orzeczenia wydane w sprawach: Bookit II oraz NEC prowadzą do wniosku, że zwolnienie z podatku VAT przewidziane w art. 135 ust. 1 lit. d) nie ma zastosowania do usługi takiej, jak świadczona przez podatnika w niniejszej sprawie, która nie obejmuje dokonania przez podatnika obciążenia lub uznania rachunków, nad którymi sprawuje kontrolę, ale która w przypadku dokonania przelewu środków pieniężnych ma zasadnicze znaczenie, aby ów przelew został dokonany? Czy też orzeczenie w sprawie AXA prowadzi do odmiennego wniosku?

               (2)

               Jakie zasady należy zastosować dla określenia, czy usługa taka jak świadczona przez podatnika w niniejszej sprawie jest, czy też nie jest objęta zakresem „windykacji należności” w rozumieniu art. 135 ust. 1 lit. d) dyrektywy VAT? W szczególności, jeśli usługa taka (zgodnie z rozstrzygnięciem Trybunału w wyroku AXA odnośnie do identycznej lub bardzo podobnej usługi) stanowi „windykację należności” w przypadku, gdy jest ona świadczona na rzecz osoby, której płatność jest należna (tj. dentystów w niniejszej sprawie i w sprawie AXA), czy usługa ta stanowi również windykację należności w przypadku, gdy jest ona świadczona na rzecz osoby zobowiązanej do dokonania płatności (tj. pacjentów w niniejszej sprawie)?

      (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1).


               20.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 174/10

         Skarga wniesiona w dniu 13 marca 2013 r. przez Bentzen Transport AS przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA
   (Sprawa E-2/13)
   2013/C 174/06
   W dniu 13 marca 2013 r. przedsiębiorstwo Bentzen Transport AS, reprezentowane przez adwokata Line Voldstada, Advokatfirma DLA Piper Norway DA, Postboks 1364 Vika, 0114 Oslo, Norwegia, wniosło skargę przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA.
   Skarżący występuje do Trybunału EFTA o:

               1)

               unieważnienie decyzji Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 19 grudnia 2012 r., sprawa nr 71620, dotyczącej zamknięcia sprawy przeciwko Norwegii rozpoczętej po otrzymaniu skargi przeciwko państwu dotyczącej zamówień publicznych;

               2)

               obciążenie Urzędu Nadzoru EFTA kosztami postępowania.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Skarżący to lokalne przedsiębiorstwo norweskie prowadzące od 1992 r. działalność w zakresie gospodarowania odpadami.

               —

               Podstawą skargi jest decyzja Urzędu Nadzoru EFTA w sprawie nr 71620 o niewszczynaniu postępowania przeciwko Norwegii, o które zwrócił się skarżący, w celu dokonania oceny, czy zarządzanie procedurą przetargową przez rząd norweski było zgodne z dyrektywami w ramach Porozumienia EOG.

         Skarżący twierdzi między innymi, że:

               —

               Urząd Nadzoru EFTA nie ocenił, czy udzielanie zamówień publicznych było zgodne z dyrektywą 2004/18/WE, a tym samym naruszył ciążący na nim obowiązek przestrzegania art. 2 dyrektywy 2004/18/WE i podstawowych zasad Porozumienia EOG mających zastosowanie do zamówień publicznych, oraz stwierdza, że naruszono zasadę równego traktowania,

               —

               Urząd Nadzoru EFTA naruszył ciążący na nim obowiązek zagwarantowania przestrzegania przepisów dotyczących zamówień publicznych w ramach Porozumienia EOG przez państwa EFTA, wynikający z art. 23 porozumienia o nadzorze i Trybunale, oraz

               —

               Urząd Nadzoru EFTA naruszył ciążący na nim obowiązek udzielenia uzasadnienia, por. art. 16 porozumienia o nadzorze i Trybunale.


title: Sprawa T-443/09: Postanowienie Sądu z dnia 28 października 2010 r. — Agriconsulting Europe przeciwko Komisji

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/58

         Postanowienie Sądu z dnia 28 października 2010 r. — Agriconsulting Europe przeciwko Komisji
   (Sprawa T-443/09) (1)

   ()
   2010/C 346/113
   Język postępowania: włoski
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 11 z 16.1.2010.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 12 października 2004 r. w sprawie C-276/02: Królestwo Hiszpanii przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Pomoc Państwa — Pojęcie — Niepłacenie przez przedsiębiorstwo podatków i składek na ubezpieczenie społeczne — Stanowisko władz krajowych wobec oświadczenia o zaprzestaniu płacenia (długów))

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/8

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 12 października 2004 r.
   w sprawie C-276/02: Królestwo Hiszpanii przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Pomoc Państwa - Pojęcie - Niepłacenie przez przedsiębiorstwo podatków i składek na ubezpieczenie społeczne - Stanowisko władz krajowych wobec oświadczenia o zaprzestaniu płacenia (długów))
   (2004/C 300/16)
   Język postępowania: hiszpański
   W sprawie C-276/02, Królestwo Hiszpanii, (pełnomocnik: S. Ortiz Vaamonde) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: V. Kreuschitz i J.L. Buendía Sierra), mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 230 TWE, wniesioną do Trybunału Sprawiedliwości w dniu 23 lipca 2002 r., Trybunał (druga izba), w składzie: C.W.A. Timmermans, prezes izby, C. Gulmann, J.-P. Puissochet (sprawozdawca) oraz J.N. Cunha Rodrigues i F. Macken, sędziowie, rzecznik generalny: M. Poiares Maduro, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 14 września 2004 r. wyrok, zawierający następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               Decyzja Komisji nr 2002/935/z dnia 14 maja 2002 r. w sprawie pomocy przyznanej przez Państwo na rzecz Grupo de Empresas Álvarez jest nieważna;

               2)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 219 z 14.9.2002.


title: Sprawa T-265/09: Wyrok Sądu z dnia 26 września 2012 r. — Serrano Aranda przeciwko OHIM — Burg Groep (LE LANCIER) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego LE LANCIER — Wcześniejsze, graficzne i słowny, krajowe znaki towarowe EL LANCERO — Względne podstawy odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Oddalenie sprzeciwu)

text:
               10.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/12

         Wyrok Sądu z dnia 26 września 2012 r. — Serrano Aranda przeciwko OHIM — Burg Groep (LE LANCIER)
   (Sprawa T-265/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego LE LANCIER - Wcześniejsze, graficzne i słowny, krajowe znaki towarowe EL LANCERO - Względne podstawy odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Oddalenie sprzeciwu)
   2012/C 343/16
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Enrique Serrano Aranda (Murcja, Hiszpania) (przedstawiciele: początkowo adwokaci J. Calderón Chavero i T. Villate Consonni, następnie adwokat J. Calderón Chavero)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo W. Verburg i S. Bonne, pełnomocnicy, następnie S. Bonne, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Burg Groep BV (Bergen, Niderlandy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 27 marca 2009 r. (sprawa R 366/2008-1), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Enriquem Serranem Arandą a Burg Groep BV.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Enrique Serrano Aranda zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 205 z 29.8.2009.


title: Sprawa T-115/15 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 6 maja 2015 r. – Deza/ECHA [Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — REACH — Wpisanie substancji chemicznej Ftalan bis(2-etyloheksylu) (DEPH) na kandydacką listę substancji do ewentualnego włączenia do załącznika XIV — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru]

text:
               29.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/36

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 6 maja 2015 r. – Deza/ECHA
   (Sprawa T-115/15 R)
   ([Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - REACH - Wpisanie substancji chemicznej Ftalan bis(2-etyloheksylu) (DEPH) na kandydacką listę substancji do ewentualnego włączenia do załącznika XIV - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru])
   (2015/C 213/61)
   Język postępowania: czeski

      Strony

      Strona skarżąca: Deza, a.s. (Valašské Meziříčí, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat P. Dejl)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) (przedstawiciele: M. Heikkilä, W. Broere i T. Zbihlej, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji dyrektora wykonawczego Europejskiej agencji Chemikaliów ED/108/2014 z dnia 12 grudnia 2014 r. uaktualniającej i uzupełniającej istniejący wpis substancji DEHP na kandydacką listę substancji do ewentualnego włączenia do załącznika XIV do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. L 396, s. 1), ze zmianami.

      Sentencja

               1)

               Wniosek zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-149/11: Postanowienie Sądu z dnia 12 października 2011 r. — GS przeciwko Parlamentowi i Radzie (Skarga o stwierdzenie nieważności — Rozporządzenie (UE) nr 1210/2010 — Uprawnienie państw członkowskich do odmowy zwrotu równowartości monet euro nienadających się do obiegu — Brak bezpośredniego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               26.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/32

         Postanowienie Sądu z dnia 12 października 2011 r. — GS przeciwko Parlamentowi i Radzie
   (Sprawa T-149/11) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Rozporządzenie (UE) nr 1210/2010 - Uprawnienie państw członkowskich do odmowy zwrotu równowartości monet euro nienadających się do obiegu - Brak bezpośredniego oddziaływania - Niedopuszczalność)
   2011/C 347/55
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: GS Gesellschaft für Umwelt- und Energie-Serviceleistungen mbH (Eigeltingen, Niemcy) (przedstawiciel: J. Schmidt, adwokat)

      Strony pozwane: Parlament Europejski (przedstawiciele: U. Rësslein i A. Neergaard, pełnomocnicy); Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J. Monteiro i M. Simm, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Stwierdzenie nieważności art. 8 ust. 2 zdanie drugie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1210/2010 z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie weryfikacji autentyczności monet euro oraz postępowania z monetami euro nienadającymi się do obiegu (Dz.U. L 339, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               GS Gesellschaft für Umwelt- und Energie-Serviceleistungen mbH zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Parlament Europejski i Radę Unii Europejskiej.

               3)

               Nie ma potrzeby rozstrzygania w przedmiocie wniosku Królestwa Hiszpanii o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze interwenienta.

      (1)  Dz.U. C 145 z 14.5.2011


title: Sprawa F-34/06: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 22 listopada 2007 r. — Michail przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Ocena — Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej — Postępowanie w sprawie oceny za 2004 r. — Skarga o stwierdzenie nieważności — Skarga o odszkodowanie)

text:
               12.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 8/30

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 22 listopada 2007 r. — Michail przeciwko Komisji
   (Sprawa F-34/06) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Ocena - Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej - Postępowanie w sprawie oceny za 2004 r. - Skarga o stwierdzenie nieważności - Skarga o odszkodowanie)
   (2008/C 8/53)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Christos Michail (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat C. Meïdanis)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: początkowo C. Berardis-Kayser i K. Herrmann, pełnomocnicy, następnie H. Tserepa-Lacombe, pełnomocnik, wspierani przez E. Bourtzalasa, avocat)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej skarżącego w ramach postępowania w sprawie oceny za 2004 r. oraz żądanie odszkodowania.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron pokryje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 154 z 1.7.2006, str. 24.


title: Sprawa C-399/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 18 sierpnia 2014 r. – Grüne Liga Sachsen e.V. i in. przeciwko Freistaat Sachsen

text:
               15.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 448/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 18 sierpnia 2014 r. – Grüne Liga Sachsen e.V. i in. przeciwko Freistaat Sachsen
   (Sprawa C-399/14)
   (2014/C 448/02)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesverwaltungsgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Grüne Liga Sachsen e.V. i in.

      Strona pozwana: Freistaat Sachsen

      Przypozwana: Landeshauptstadt Dresden

      Przy udziale: Der Vertreter des Bundesinteresses beim Bundesverwaltungsgericht

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 6 ust. 2 dyrektywy Rady 92/43/EWG (1) z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (dyrektywy siedliskowej) należy interpretować w ten sposób, że przedsięwzięcie w postaci budowy mostu, zatwierdzone przed ujęciem terenu w wykazie terenów mających znaczenie dla Wspólnoty, które nie służy bezpośrednio zagospodarowaniu terenu, należy poddać przed jego realizacją ocenie jego oddziaływania, jeżeli teren został ujęty w wykazie po udzieleniu zezwolenia, ale przed rozpoczęciem realizacji, a przed udzieleniem zezwolenia miała miejsce jedynie ocena zagrożeń/ocena wstępna?

               2)

               Jeżeli na pytanie pierwsze należy udzielić odpowiedzi twierdzącej:
               Czy organ krajowy musi przestrzegać wymogów określonych w art. 6 ust. 3 i 4 dyrektywy siedliskowej przy ocenie następczej już wtedy, gdy zamierzał zapobiegawczo posłużyć się nimi przy ocenie zagrożeń/ocenie wstępnej poprzedzającej udzielenie zezwolenia?

               3)

               Jeżeli na pytanie pierwsze należy udzielić odpowiedzi twierdzącej, a na pytanie drugie przeczącej:
               Jakie wymogi powinna spełniać zgodnie z art. 6 ust. 2 dyrektywy siedliskowej następcza kontrola zezwolenia udzielonego na przedsięwzięcie i do jakiej chwili powinna odnosić się ocena?

               4)

               Czy w ramach postępowania uzupełniającego, które służy konwalidacji stwierdzonej wady następczej kontroli na podstawie art. 6 ust. 2 dyrektywy siedliskowej lub oceny oddziaływania na środowisko na podstawie art. 6 ust. 3 tej dyrektywy, należy uwzględnić poprzez odpowiednie modyfikacje wymogów oceny, że budowla została wzniesiona i mogła zostać oddana do eksploatacji, gdyż decyzja ustalająca plan zabudowy była natychmiast wykonalna, a wniosek w przedmiocie środka tymczasowego został prawomocnie oddalony? Czy w każdym razie stosuje się to do niezbędnej następczej oceny alternatywnej w ramach rozstrzygnięcia na podstawie art. 6 ust. 4 wspomnianej dyrektywy?

      (1)  Dz.U. L 206,s. 7.


title: Sprawa C-56/10 P: Odwołanie wniesione w dniu 2 lutego 2010 r. przez Agencję Wydawniczą Technopol sp. z o.o. od wyroku Sądu z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawach połączonych T-425/07 i T-426/07, Agencja Wydawnicza Technopol/OHMI (100)

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/19

         Odwołanie wniesione w dniu 2 lutego 2010 r. przez Agencję Wydawniczą Technopol sp. z o.o. od wyroku Sądu z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawach połączonych T-425/07 i T-426/07, Agencja Wydawnicza Technopol/OHMI (100)
   (Sprawa C-56/10 P)
   2010/C 113/29
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Agencja Wydawnicza Technopol sp. z o.o. (Przedstawiciel: D. Rzążewska, pełnomocnik)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

               —

               unieważnienie wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawach połączonych T-425/07 i T-426/07;

               —

               przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd;

               —

               obciążenie Urzędu kosztami postępowania przed Trybunałem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca zarzuca Sądowi Pierwszej Instancji naruszenie Artykułu 38 ust. 2 RWZT (1) przez zastosowanie błędnych kryteriów prawnych przy ustalaniu zasadności wezwania Izby Odwoławczej do złożenia oświadczenia o zrzeczeniu się praw wyłącznych do elementów liczbowych 100 i 300.
   Skarżąca zarzuca Sądowi Pierwszej Instancji naruszenie Artykuł 7 (1) (c) RWZT przez zastosowanie błędnych kryteriów prawnych przy ustaleniu, że elementy będące przedmiotem wezwania do złożenia oświadczenia o zrzeczeniu się praw są opisowe.
   Skarżąca ponadto zarzuca Sądowi Pierwszej Instancji naruszenie Artykułu 7 ust. 1 lit. c, art. 38 ust. 2 lub Artykułu 76 RWZT, lub wszystkich tych przepisów, przez nie wzięcie należycie pod uwagę praktyki Urzędu dotyczącej rejestracji oznaczeń składających się z cyfr lub wskazujących na treść publikacji.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 17 Tom 01 P. 146 — 180; zastąpione przez Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Wersja ujednolicona) Dz. U. L 78 z 24.3.2009, str. 1


title: Sprawa T-60/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 listopada 2008 r. — Hiszpania przeciwko Komisji (EFOGR — Sekcja Gwarancji — Wydatki wyłączone z finansowania wspólnotowego — Sektor owoców i warzyw — Ochrona środowiska naturalnego — Postępowanie administracyjne)

text:
               10.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/25

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 listopada 2008 r. — Hiszpania przeciwko Komisji
   (Sprawa T-60/07) (1)

   (EFOGR - Sekcja Gwarancji - Wydatki wyłączone z finansowania wspólnotowego - Sektor owoców i warzyw - Ochrona środowiska naturalnego - Postępowanie administracyjne)
   (2009/C 6/50)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: M. Muñoz Pérez, abogado del Estado)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: F. Jimeno Fernández, pełnomocnik)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności w części Decyzja Komisji z dnia 14 grudnia 2006 r. wyłączająca z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz.U. L 355, s. 96), w zakresie w jakim wyklucza ona niektóre wydatki poniesione przez Królestwo Hiszpanii w sektorze owoców i warzyw.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 95 z 28.4.2007.


title: Sprawa T-260/00: Postanowienie Sądu z dnia 12 grudnia 2012 r. — Cooperativa San Marco fra Lavoratori della Piccola Pesca i in. przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Pomoc państwa — Obniżenie wysokości składek na zabezpieczenie społeczne przyznane na rzecz przedsiębiorstw z terenu miast Wenecja i Chioggia — Decyzja uznająca system pomocy za niezgodny ze wspólnym rynkiem i nakazująca odzyskanie wypłaconej pomocy — Skarga częściowo oczywiście niedopuszczalna i częściowo oczywiście pozbawiona jakiejkolwiek podstawy prawnej)

text:
               9.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/22

         Postanowienie Sądu z dnia 12 grudnia 2012 r. — Cooperativa San Marco fra Lavoratori della Piccola Pesca i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-260/00) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - Obniżenie wysokości składek na zabezpieczenie społeczne przyznane na rzecz przedsiębiorstw z terenu miast Wenecja i Chioggia - Decyzja uznająca system pomocy za niezgodny ze wspólnym rynkiem i nakazująca odzyskanie wypłaconej pomocy - Skarga częściowo oczywiście niedopuszczalna i częściowo oczywiście pozbawiona jakiejkolwiek podstawy prawnej)
   2013/C 38/39
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Cooperativa San Marco fra Lavoratori della Piccola Pesca — Burano Soc. coop. rl (Wenecja, Włochy); Cooperativa Coopesca — Organizzazione tra Produttori e Lavoratori della Pesca — Chioggia Soc. coop. rl (Chioggia, Włochy); Cooperativa tra i Lavoratori della Piccola Pesca di Pellestrina Soc. coop. rl (Wenecja) Cooperativa Pescatori di San Pietro in Volta Soc. coop. rl (Wenecja); Murazzo — Piccola Società Cooperativa rl (Chioggia); RAM — Società Cooperativa fra Lavoratori della Pesca, Raccoglitori ed Allevatori di Molluschi (Chioggia); Confcooperative — Unione Provinciale di Venezia (Mestre, Włochy); i Comitato „Venezia Vuole Vivere” (Marghera, Włochy) (przedstawiciel: A. Vianello, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci, pełnomocnik, wspierany przez adwokata A. Dal Ferra)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Republika Włoska (przedstawiciele: początkowo U. Leanza, następnie I. Braguglia, następnie R. Adam i wreszcie I. Bruni, pełnomocnicy, wspierani przez G. Aiella i P. Gentilego, avvocati dello Stato)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2000/394/WE z dnia 25 listopada 1999 r. w sprawie pomocy na rzecz przedsiębiorstw z terenu miast Wenecji i Chioggii w formie obniżenia wysokości składek na zabezpieczenie społeczne na mocy ustaw nr 30/1997 i 206/1995 (Dz.U. 2000, L 150, s. 50).

      Sentencja

               1)

               Podniesiony przez Komisję zarzut niedopuszczalności zostaje pozostawiony do rozstrzygnięcia w wyroku.

               2)

               Skarga w części zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna, a w pozostałej części zostaje oddalona jako w sposób oczywisty pozbawiona podstawy prawnej.

               3)

               Cooperativa San Marco fra Lavoratori della Piccola Pesca — Burano Soc. coop. rl, Cooperativa Coopesca — Organizzazione tra Produttori e Lavoratori della Pesca — Chioggia Soc. coop. rl, Cooperativa tra i Lavoratori della Piccola Pesca di Pellestrina Soc. coop. rl, Cooperativa Pescatori di San Pietro in Volta Soc. coop. rl, Murazzo — Piccola Società Cooperativa rl, RAM — Società Cooperativa fra Lavoratori della Pesca, Raccoglitori ed Allevatori di Molluschi, Confcooperative — Unione Provinciale di Venezia i Comitato „Venezia Vuole Vivere” pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję.

               4)

               Republika Włoska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 355 z 9.12.2000.


title: Sprawa T-641/13: Skarga wniesiona w dniu 3 grudnia 2013 r. — Gemeente Bergen op Zoom przeciwko Komisji

text:
               1.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 31/18

         Skarga wniesiona w dniu 3 grudnia 2013 r. — Gemeente Bergen op Zoom przeciwko Komisji
   (Sprawa T-641/13)
   2014/C 31/30
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Gemeente Bergen op Zoom (Bergen op Zoom, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci T. Hovius i R. Pasma)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona skarżąca domaga się stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 2 października 2013 r. (1), na mocy której stwierdzono, iż zakup przez gminę Bergen op Zoom terenu przemysłowego należącego do Koninklijke Nedalco BV i Nedalco International BV nie stanowił pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 107 lub 108 TFUE

                           —

                           Komisja nie zastosowała zasady prywatnego inwestora lub zastosowała ją nieprawidłowo, nie przywołała istotnych w tym względzie okoliczności faktycznych lub w niewystarczającym zakresie uzasadniła zastosowanie tej zasady.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 107 lub 108 TFUE

                           —

                           Komisja w niewłaściwy sposób oceniła okoliczności faktyczne lub prawne i dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, stwierdzając, że Nedalco nie otrzymała (selektywnej) korzyści, której nie mogłaby uzyskać w zwykłym obrocie handlowym.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady staranności i obowiązku uzasadnienia

                           —

                           Komisja w sposób błędny do dokonała oceny okoliczności faktycznych przywołanych przez gminę lub wydała zaskarżoną decyzję w oparciu o niewłaściwe uzasadnienie.

      (1)  Dz.U. C 335, s. 1.


title: Sprawa C-182/15: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 6 września 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa – Łotwa) – postępowanie dotyczące ekstradycji Alekseia Petruhhina (Odesłanie prejudycjalne — Obywatelstwo Unii Europejskiej — Ekstradycja do państwa trzeciego obywatela państwa członkowskiego, który skorzystał z przysługującego mu prawa do swobodnego przemieszczania się — Zakres stosowania prawa Unii — Ochrona obywateli państwa członkowskiego przed ekstradycją — Brak ochrony obywateli innych państw członkowskich — Ograniczenie swobodnego przepływu — Uzasadnienie oparte na zapobieganiu bezkarności — Proporcjonalność — Weryfikacja gwarancji określonych w art. 19 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej)

text:
               31.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/9

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 6 września 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa – Łotwa) – postępowanie dotyczące ekstradycji Alekseia Petruhhina
   (Sprawa C-182/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Obywatelstwo Unii Europejskiej - Ekstradycja do państwa trzeciego obywatela państwa członkowskiego, który skorzystał z przysługującego mu prawa do swobodnego przemieszczania się - Zakres stosowania prawa Unii - Ochrona obywateli państwa członkowskiego przed ekstradycją - Brak ochrony obywateli innych państw członkowskich - Ograniczenie swobodnego przepływu - Uzasadnienie oparte na zapobieganiu bezkarności - Proporcjonalność - Weryfikacja gwarancji określonych w art. 19 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej))
   (2016/C 402/10)
   Język postępowania: łotewski

      Sąd odsyłający

   Augstākā tiesa

      Strony w postępowaniu głównym

   Aleksei Petruhhin

      Sentencja

               1)

               Artykuły 18 TFUE i 21 TFUE należy interpretować w ten sposób, że gdy do państwa członkowskiego, do którego przemieścił się będący obywatelem innego państwa członkowskiego obywatel Unii, wniosek o ekstradycję skierowało państwo trzecie, z którym to pierwsze państwo członkowskie zawarło umowę o ekstradycji, to pierwsze państwo członkowskie powinno powiadomić państwo członkowskie, którego obywatelem jest dana osoba, i w stosownym wypadku na żądanie tego ostatniego państwa członkowskiego przekazać mu tego obywatela zgodnie z przepisami decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi, zmienionej decyzją ramową Rady 2009/299/WSiSW z dnia 26 lutego 2009 r., pod warunkiem że to ostatnie państwo członkowskie jest zgodnie ze swym prawem krajowym właściwe, aby prowadzić przeciwko tej osobie postępowanie związane z czynami popełnionymi poza jego terytorium.

               2)

               W wypadku gdy państwo trzecie skierowało do państwa członkowskiego wniosek o ekstradycję obywatela innego państwa członkowskiego, to pierwsze państwo członkowskie powinno rozpatrzyć, czy ekstradycja nie naruszy praw wskazanych w art. 19 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

      (1)  Dz.U. C 205 z 22.6.2015.


title: Sprawa C-33/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus — Finlandia w dniu 21 stycznia 2011 r. — A Oy

text:
               19.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus — Finlandia w dniu 21 stycznia 2011 r. — A Oy
   (Sprawa C-33/11)
   2011/C 89/21
   Język postępowania: fiński

      Sąd krajowy

   Korkein hallinto-oikeus

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: A Oy

      Inny uczestnik: Veronsaajien oikeudenvalvontayksikkö

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 15 pkt 6 szóstej dyrektywy VAT 77/388/EWG (1) należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „[linii lotniczych zajmujących się głównie odpłatnym przewozem na trasach międzynarodowych]” obejmuje także biznesowe linie lotnicze, które zajmują się głównie odpłatnym przewozem czarterowym na trasach międzynarodowych na potrzeby przedsiębiorstw i osób prywatnych?

               2)

               Czy art. 15 pkt 6 szóstej dyrektywy VAT 77/388/EWG należy interpretować w ten sposób, że przewidziane w nim zwolnienie dotyczy tylko dostaw statków powietrznych, które są dokonywane bezpośrednio na rzecz linii lotniczych zajmujących się głównie odpłatnym przewozem na trasach międzynarodowych, czy też zwolnienie to ma zastosowanie także do dostawy statków powietrznych na rzecz podmiotów gospodarczych, które same nie zajmują się odpłatnym przewozem na trasach międzynarodowych, ale udostępniają statek powietrzny podmiotowi gospodarczemu prowadzącemu działalność w tej dziedzinie?

               3)

               Czy dla udzielenia odpowiedzi na pytanie drugie ma znaczenie, że właściciel statków powietrznych przekazuje fakturę za używanie statków powietrznych osobie prywatnej, która jest udziałowcem właściciela, a z nabytych statków powietrznych korzysta głównie do własnych celów zawodowych lub prywatnych, jeżeli weźmie się pod uwagę, że linia lotnicza mogła użyć statków powietrznych także do innych lotów?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1).


title: Sprawa T-118/14: Wyrok Sądu z dnia 15 września 2016 r. – LDC Argentina/Rada [Dumping — Przywóz biodiesla pochodzącego z Argentyny — Ostateczne cło antydumpingowe — Artykuł 2 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 — Wartość normalna — Koszty produkcji]

text:
               31.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/31

         Wyrok Sądu z dnia 15 września 2016 r. – LDC Argentina/Rada
   (Sprawa T-118/14) (1)

   ([Dumping - Przywóz biodiesla pochodzącego z Argentyny - Ostateczne cło antydumpingowe - Artykuł 2 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 - Wartość normalna - Koszty produkcji])
   (2016/C 402/34)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: LDC Argentina SA (Buenos Aires, Argentyna) (przedstawiciele: adwokaci J. F. Bellis, R. Luff i G. Bathory)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo S. Boelaert i B. Driessen, a następnie H. Marcos Fraile, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów R. Bierwagena i C. Hippa)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. França i A. Stobiecka -Kuik, pełnomocnicy) i Europejska Rada ds. Biodiesla (EBB) (Bruksela, Belgia) (pełnomocnicy: adwokaci O. Prost i M -S Dibling)

      Przedmiot

   Skarga oparta na art. 263 TFUE zmierzająca do stwierdzenia nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1194/2013 z dnia 19 listopada 2013 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz biodiesla pochodzącego z Argentyny i Indonezji (Dz.U. 2013, L 315, s. 2) w zakresie, w jakim nakłada ono cło antydumpingowe na skarżącą.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 1 i 2 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1194/2013 z dnia 19 listopada 2013 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz biodiesla pochodzącego z Argentyny i Indonezji w zakresie, w jakim dotyczą one LDC Argentina.

               2)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa koszty własne, a także koszty poniesione przez LDC Argentina.

               3)

               Komisja Europejska i Europejska Rada ds. Biodiesla (EBB) ponoszą koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 151 z 19.5.2014.


title: Sprawa T-11/07: Wyrok Sądu z dnia 7 grudnia 2010 r. — Frucona Košice przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Częściowe zwolnienie z zobowiązania podatkowego w ramach układu — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie — Kryterium wierzyciela prywatnego działającego w warunkach gospodarki rynkowej)

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/33

         Wyrok Sądu z dnia 7 grudnia 2010 r. — Frucona Košice przeciwko Komisji
   (Sprawa T-11/07) (1)

   (Pomoc państwa - Częściowe zwolnienie z zobowiązania podatkowego w ramach układu - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie - Kryterium wierzyciela prywatnego działającego w warunkach gospodarki rynkowej)
   2011/C 30/57
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Frucona Košice a.s. (Koszyce, Słowacja) (przedstawiciele: B. Hartnett, barrister, oraz adwokaci O.H. Geiss i A. Barger)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Martenczuk i K. Walkerová, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: St. Nicolaus-trade a.s. (Bratysława, Słowacja) (przedstawiciel: adwokat N. Smaho)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2007/254/WE z dnia 7 czerwca 2006 r. w sprawie pomocy państwa C-25/05 (ex NN 21/05) przyznanej przez Republikę Słowacką na rzecz Frucona Košice a.s. (Dz.U. L 112, s. 14).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Frucona Košice a.s. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 56 z 10.3.2007.


title: Sprawa F-157/12: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 19 czerwca 2014 r. – BN przeciwko Parlamentowi (Służba publiczna — Urzędnicy — Skarga o stwierdzenie nieważności — Urzędnik w grupie zaszeregowania AD 14 czasowo zajmujący stanowisko doradcy dyrektora — Postawienie dyrektorowi generalnemu zarzutu mobbingu — Długotrwałe zwolnienie chorobowe — Decyzja o powołaniu na stanowisko doradcy w innej dyrekcji generalnej — Obowiązek staranności — Zasada dobrej administracji — Interes służby — Zasada zgodności między grupą zaszeregowania a stanowiskiem — Skarga o odszkodowanie lub zadośćuczynienie — Szkoda wynikająca z zachowania niemającego charakteru decyzji)

text:
               24.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 421/49

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 19 czerwca 2014 r. – BN przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-157/12) (1)

   ((Służba publiczna - Urzędnicy - Skarga o stwierdzenie nieważności - Urzędnik w grupie zaszeregowania AD 14 czasowo zajmujący stanowisko doradcy dyrektora - Postawienie dyrektorowi generalnemu zarzutu mobbingu - Długotrwałe zwolnienie chorobowe - Decyzja o powołaniu na stanowisko doradcy w innej dyrekcji generalnej - Obowiązek staranności - Zasada dobrej administracji - Interes służby - Zasada zgodności między grupą zaszeregowania a stanowiskiem - Skarga o odszkodowanie lub zadośćuczynienie - Szkoda wynikająca z zachowania niemającego charakteru decyzji))
   2014/C 421/68
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: BN (adwokaci S. Rodrigues i A. Tymen)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: Caisou-Rousseau i V. Montebello-Demogeot, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o przeniesieniu z urzędu i dorozumianej decyzji o odwołaniu strony skarżącej ze skutkiem wstecznym ze stanowiska doradcy dyrektora jednej z dyrekcji Parlamentu Europejskiego oraz wniosek o naprawienie poniesionej szkody.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Parlament Europejski pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez BN.

      (1)  Dz.U. C 71 z 9.3.2013, s. 31.


title: Sprawa T-214/13: Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2013 r. — Rainer Typke przeciwko Komisji

text:
               15.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/35

         Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2013 r. — Rainer Typke przeciwko Komisji
   (Sprawa T-214/13)
   2013/C 171/65
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Rainer Typke (Hasbergen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci B. Cortese i A. Salerno)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 5 lutego 2013 r. odmawiającej uwzględnienia wniosku potwierdzającego strony skarżącej o udzielenie dostępu do dokumentów zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1049/2001 (1) — w postępowaniu GESTDEM 2012/3258;

               —

               stwierdzenie nieważności dorozumianej odmownej decyzji Komisji Europejskiej z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie wniosku potwierdzającego strony skarżącej o udzielenie dostępu do dokumentów zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1049/2001 — w postępowaniu GESTDEM 2013/0068;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut, dotyczący naruszenia art. 2 i 4 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, a także innych przepisów tego rozporządzenia, ze względu na to, że:

               —

               niezasadne jest założenie Komisji, że wniosek skarżącej, wymagający stworzenia nowych dokumentów, a nie dostępu do już istniejących, nie należy do zakresu zastosowania rozporządzenia (WE) nr 1049/2001;

               —

               niezasadne jest założenie Komisji, że wnioski skarżącej mają charakter nieproporcjonalny, a przez to są niedopuszczalne, nawet w odniesieniu do możliwości udzielenia częściowego dostępu;

               —

               niezasadne jest założenie Komisji, że uwzględnieniu wniosków skarżącej stoi na przeszkodzie konieczność nieujawniania danych osobowych osób trzecich; oraz

               —

               niezasadne jest założenie Komisji, że uwzględnieniu wniosków skarżącej stoi na przeszkodzie konieczność zachowania poufności postępowania komisji konkursowej i konieczność ochrony procesu podejmowania przez nią decyzji.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).


title: Sprawa C-16/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgerichts Frankfurt am Main (Niemcy) w dniu 14 stycznia 2013 r. — Jürgen Langenbächer i in. przeciwko Condor Flugdienst GmbH

text:
               13.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgerichts Frankfurt am Main (Niemcy) w dniu 14 stycznia 2013 r. — Jürgen Langenbächer i in. przeciwko Condor Flugdienst GmbH
   (Sprawa C-16/13)
   2013/C 108/30
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landgericht Frankfurt am Main

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Jürgen Langenbächer, Janet Langenbächer, Jaqueline Langenbächer

      Strona pozwana: Condor Flugdienst GmbH
   Sprawa została wykreślona z rejestru Trybunału Sprawiedliwości postanowieniem Trybunału z dnia 30 stycznia 2013 r.


title: Sprawa T-787/14 P: Odwołanie wniesione w dniu 28 listopada 2014 r. przez Europejski Bank Centralny od wyroku wydanego w dniu 18 września 2014 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-26/12 Cerafogli/EBC

text:
               9.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/56

         Odwołanie wniesione w dniu 28 listopada 2014 r. przez Europejski Bank Centralny od wyroku wydanego w dniu 18 września 2014 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-26/12 Cerafogli/EBC
   (Sprawa T-787/14 P)
   (2015/C 046/72)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: E. Carlini i M. López Torres, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata B. Wägenbaura)

      Druga strona postępowania: Maria Concetta Cerafogli (Rzym, Włochy)

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie wyroku z dnia 18 września 2014 r. w sprawie F-26/12 Cerafogli/EBC;

               —

               wydanie orzeczenia stosowanie do żądań wnoszącego odwołanie przedstawionych w pierwszej instancji; oraz

               —

               obciążenie każdej ze stron jej własnymi kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący błędnego zastosowania orzecznictwa w sprawie Grolsch do spraw z zakresu służby publicznej, a tym samym błędnej wykładni zakresu zasady skutecznej ochrony sądowej w świetle art. 47 karty, oraz braków w uzasadnieniu.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący nieuwzględnienia prawa instytucji do obrony, naruszenia celu postępowania poprzedzającego wniesienie skargi oraz nieuwzględnienia istotnych okoliczności faktycznych oraz błędnej wykładni zasady pewności prawa.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący wysnucia błędnych wniosków z charakteru zarzutu niezgodności z prawem, błędnej wykładni art. 277 TFUE i zasady pewności prawa.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący błędnej wykładni zasady skutecznej ochrony sądowej, nieuwzględnienia okoliczności faktycznych sprawy oraz naruszenia zasady proporcjonalności.


title: Wykreślenie sprawy C-515/04

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/34

         Wykreślenie sprawy C-515/04 (1)

   (2005/C 217/76)

      (Język postępowania: francuski)

   Postanowieniem z dnia 11 lipca 2005 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-515/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii.

      (1)  Dz.U. C 31 z 5.2.2005


title: Sprawa C-32/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sozialgericht Nürnberg (Niemcy) w dniu 22 stycznia 2013 r. — Petra Würker przeciwko Familienkasse Nürnberg

text:
               25.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 147/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sozialgericht Nürnberg (Niemcy) w dniu 22 stycznia 2013 r. — Petra Würker przeciwko Familienkasse Nürnberg
   (Sprawa C-32/13)
   2013/C 147/03
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Sozialgericht Nürnberg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Petra Würker

      Druga strona postępowania: Familienkasse Nürnberg

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 77 lub 78 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 (1) należy interpretować w ten sposób, że z pobierania renty wychowawczej wynika prawo wobec państwa członkowskiego, które wypłaca rentę?

               2)

               Czy sytuacja zmieniła się od dnia 1 maja 2010 r. wraz z wejściem w życie rozporządzenia (WE) nr 883/2004 (2) i czy art. 67 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 należy interpretować w ten sposób, że każdy rodzaj emerytury lub renty (w tym niemiecka renta wychowawcza) powoduje powstanie tego prawa?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, s. 2).

      (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. L 166, s. 1).


title: Sprawa C-91/14 P: Odwołanie wniesione w dniu 21 lutego 2014 r. przez Przedsiębiorstwo Handlowe Medox Lepiarz Jarosław Lepiarz Alicja sp. j. od wyroku Sądu z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie T-591/11, Przedsiębiorstwo Handlowe Medox Lepiarz Jarosław Lepiarz przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Henkel

text:
               22.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/11

         Odwołanie wniesione w dniu 21 lutego 2014 r. przez Przedsiębiorstwo Handlowe Medox Lepiarz Jarosław Lepiarz Alicja sp. j. od wyroku Sądu z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie T-591/11, Przedsiębiorstwo Handlowe Medox Lepiarz Jarosław Lepiarz przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Henkel
   (Sprawa C-91/14 P)
   (2014/C 462/17)
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Przedsiębiorstwo Handlowe Medox Lepiarz Jarosław Lepiarz Alicja sp. j. (Przedstawiciele: M. Konieczyński i I. Kubiec, adwokaci)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Henkel Corp.
   Postanowieniem z dnia 2 października 2014 r. Trybunał (szósta izba) odwołanie w części odrzucił, a w pozostałym zakresie oddalił i orzekł, że Przedsiębiorstwo Handlowe Medox Lepiarz Jarosław, Lepiarz Alicja Sp.j. zostaje obciążone kosztami postępowania.


title: Sprawa T-213/09: Wyrok Sądu z dnia 15 lutego 2011 r. — Yorma’s przeciwko OHIM — Norma Lebensmittelfilialbetrieb (YORMA’S) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego zawierającego element słowny „yorma’s” — Wcześniejszy słowny znak towarowy NORMA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               26.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/7

         Wyrok Sądu z dnia 15 lutego 2011 r. — Yorma’s przeciwko OHIM — Norma Lebensmittelfilialbetrieb (YORMA’S)
   (Sprawa T-213/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego zawierającego element słowny „yorma’s” - Wcześniejszy słowny znak towarowy NORMA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2011/C 95/11
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Yorma’s AG (Deggendorf, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Weiß)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: S. Schäffner, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Norma Lebensmittelfilialbetrieb GmbH & Co. KG (Norymberga, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. von Welser)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 20 lutego 2009 r. (sprawa R 1879/2007-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Norma Lebensmittelfilialbetrieb GmbH & Co. KG a Yorma’s AG.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Yorma’s AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 180 z 1.8.2009.


title: Sprawa C-57/15: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 28 lipca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Antwerpen – Belgia) – United Video Properties Inc./Telenet NV (Odesłanie prejudycjalne — Prawa własności intelektualnej — Dyrektywa 2004/48/WE — Artykuł 14 — Koszty sądowe — Koszty adwokackie — Zwrot ryczałtowy — Kwoty maksymalne — Koszty doradcy dysponującego wiedzą techniczną — Zwrot — Wymóg istnienia nieprawidłowego zachowania strony przegrywającej)

text:
               26.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 350/5

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 28 lipca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Antwerpen – Belgia) – United Video Properties Inc./Telenet NV
   (Sprawa C-57/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Prawa własności intelektualnej - Dyrektywa 2004/48/WE - Artykuł 14 - Koszty sądowe - Koszty adwokackie - Zwrot ryczałtowy - Kwoty maksymalne - Koszty doradcy dysponującego wiedzą techniczną - Zwrot - Wymóg istnienia nieprawidłowego zachowania strony przegrywającej))
   (2016/C 350/05)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hof van beroep te Antwerpen

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: United Video Properties Inc.

      Strona pozwana: Telenet NV

      Sentencja

               1)

               Artykuł 14 dyrektywy 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu, takiemu jak rozpatrywane w sprawie w postępowaniu głównym, które przewiduje, że strona przegrywająca sprawę pokrywa koszty sądowe poniesione przez stronę wygrywającą, daje sędziemu orzekającemu w przedmiocie tych kosztów możliwość uwzględnienia specyfiki rozpatrywanej przez niego sprawy i zawiera system stawek ryczałtowych w zakresie zwrotu kosztów adwokackich, pod warunkiem, że stawki te zapewniają, by koszty ponoszone przez stronę przegrywającą były rozsądne, czego sprawdzenie należy do sądu odsyłającego. Jednakże art. 14 tej dyrektywy sprzeciwia się uregulowaniu krajowemu przewidującemu stawki ryczałtowe, które – ze względu na zbyt niskie maksymalne kwoty – nie zapewniają, by co najmniej znaczna i stosowna część rozsądnych kosztów poniesionych przez stronę wygrywającą została pokryta przez stronę przegrywającą.

               2)

               Artykuł 14 dyrektywy 2004/48 należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on przepisom krajowym przewidującym zwrot kosztów doradcy dysponującego wiedzą techniczną tylko w przypadku nieprawidłowego zachowania strony przegrywającej, w zakresie, w jakim koszty te są bezpośrednio i ściśle związane z postępowaniem sądowym mającym na celu zapewnienie poszanowania prawa własności intelektualnej.

      (1)  Dz.U. C 138 z 27.4.2015.


title: Sprawa T-420/12: Postanowienie Sądu z dnia 27 czerwca 2014 r. – VHV przeciwko Komisji

text:
               1.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 292/59

         Postanowienie Sądu z dnia 27 czerwca 2014 r. – VHV przeciwko Komisji
   (Sprawa T-420/12) (1)

   2014/C 292/75
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 373 z 1.12.2012.


title: Sprawa C-97/11: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 24 maja 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Provinciale di Palermo — Włochy) — Amia Spa, w likwidacji przeciwko Provincia Regionale di Palermo (Środowisko naturalne — Składowanie odpadów — Dyrektywa 1999/31/WE — Szczególny podatek od umieszczania odpadów stałych na składowiskach — Obowiązek zapłaty tego podatku przez podmiot zajmujący się składowiskiem — Koszty działalności składowiska — Dyrektywa 2000/35/WE — Odsetki za opóźnienie — Obowiązki ciążące na sądzie krajowym)

text:
               7.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 200/2

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 24 maja 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Provinciale di Palermo — Włochy) — Amia Spa, w likwidacji przeciwko Provincia Regionale di Palermo
   (Sprawa C-97/11) (1)

   (Środowisko naturalne - Składowanie odpadów - Dyrektywa 1999/31/WE - Szczególny podatek od umieszczania odpadów stałych na składowiskach - Obowiązek zapłaty tego podatku przez podmiot zajmujący się składowiskiem - Koszty działalności składowiska - Dyrektywa 2000/35/WE - Odsetki za opóźnienie - Obowiązki ciążące na sądzie krajowym)
   2012/C 200/03
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Commissione Tributaria Provinciale di Palermo

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Amia Spa, w likwidacji

      Strona pozwana: Provincia Regionale di Palermo

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Commissione Tributaria Provinciale di Palermo — Wykładnia art. 10 dyrektywy Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów (Dz.U. L 182, s. 1), dyrektywy 2000/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych (Dz.U. L 200, s. 35) — Uregulowanie krajowe ustanawiające szczególny podatek za umieszczanie odpadów stałych na składowisku i zobowiązujące podmiot zajmujący się składowiskiem do uiszczenia (tytułem zaliczki) tegoż podatku, którego kwota jest ustalana na podstawie ilości składowanych odpadów i który jest należny od podmiotu, który umieszcza odpady na składowisku.

      Sentencja

   W takich okolicznościach jak te przed sądem krajowym:

               —

               przed podjęciem decyzji o niestosowaniu właściwych przepisów ustawy nr 549 z dnia 28 grudnia 1995 r. o środkach racjonalizacji finansów publicznych do sądu krajowego należy najpierw sprawdzenie, z uwzględnieniem wszystkich przepisów prawa wewnętrznego, zarówno materialnego, jak i proceduralnego, czy w żadnym wypadku nie uda mu się dokonać wykładni prawa krajowego umożliwiającej rozstrzygnięcie zawisłego przed nim sporu w sposób zgodny z brzmieniem i celami dyrektywy Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów, zmienionej rozporządzeniem (WE) nr 1882/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 września 2003 r., oraz dyrektywy 2000/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych,

               —

               jeżeli taka wykładnia nie jest możliwa, sąd krajowy jest obowiązany nie stosować w zawisłym przed nim sporze przepisów krajowych sprzecznych z art. 10 dyrektywy 1999/31, zmienionej rozporządzeniem nr 1882/2003, i z art. 1–3 dyrektywy 2000/3.

      (1)  Dz.U. C 238 z 13.8.2011.


title: Sprawa T-429/10: Skarga wniesiona w dniu 17 września 2010 r. — Global Steel Wire przeciwko Komisji

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/62

         Skarga wniesiona w dniu 17 września 2010 r. — Global Steel Wire przeciwko Komisji
   (Sprawa T-429/10)
   ()
   2010/C 301/99
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Global Steel Wire, SA (Cerdanyola del Vallés, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokaci F. González Díaz i A. Tresandí Blanco)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               tytułem żądania głównego stwierdzenie nieważności w trybie art. 263 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) decyzji Komisji z dnia 30 czerwca 2010 r., C(2010) 4387 wersja ostateczna, w sprawie COMP/38344 — Stal do sprężania;

               —

               tytułem żądania ewentualnego uchylenie lub zmiana w trybie art. 261 TFUE wysokości grzywny nałożonej w drodze wspomnianej decyzji;

               —

               w każdym wypadku obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zaskarżona w niniejszym postępowaniu decyzja jest identyczna z tą będącą przedmiotem sprawy T-426/10 Moreda-Riviere Trefilerías przeciwko Komisji.
   Jej uzasadnienie i główne żądania są podobne do przywołanych we wspomnianej sprawie.
   W szczególności skarżąca zauważa, że Komisja Europejska nie przedstawiła dowodów wymaganych przez orzecznictwo wspólnotowe do ustalenia odpowiedzialności GSW za zachowanie jej spółek zależnych. Komisja Europejska nie dowiodła, że GSW mogła wywrzeć decydujący wpływ na zachowanie przedsiębiorstw, w których posiada swe udziały.


title: Sprawa T-216/16: Skarga wniesiona w dniu 11 maja 2016 r. – Vignerons de la Méditerranée/EUIPO - Bodegas Grupo Yllera (LE VAL FRANCE)

text:
               4.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/42

         Skarga wniesiona w dniu 11 maja 2016 r. – Vignerons de la Méditerranée/EUIPO - Bodegas Grupo Yllera (LE VAL FRANCE)
   (Sprawa T-216/16)
   (2016/C 243/46)
   Język skargi: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Vignerons de la Méditerranée (Narbona, Francja) (przedstawiciel: adwokat M. Karsenty-Ricard)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Bodegas Grupo Yllera SL (Rueda, Hiszpania)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „LE VAL FRANCE” – zgłoszenie nr 12 162 921

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 marca 2016 r. w sprawie R 427/2015-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               oddalenie sprzeciwu spółki Bodegas Grupo Yllera SL nr B 2 307 737 wniesionego wobec rejestracji unijnego znaku towarowego nr 12 162 921 zgłoszonego przez spółkę Vignerons de la Méditerranée;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.