title: Sprawa C-462/13: Postanowienie Trybunału (trzecia izba) z dnia 30 stycznia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Polymeles Protodikeio Athinon – Grecja) – Warner – Lambert Company LLC, Pfizer Ellas AE przeciwko Minerva Farmakeftiki AE [Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Pytania skierowane w trybie prejudycjalnym identyczne z pytaniami, w których przedmiocie Trybunał już orzekał — Porozumienie w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej (TRIPS) — Artykuł 27 — Przedmiot mający zdolność patentową — Artykuł 70 — Ochrona istniejących przedmiotów własności intelektualnej]

text:
               10.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/20

         Postanowienie Trybunału (trzecia izba) z dnia 30 stycznia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Polymeles Protodikeio Athinon – Grecja) – Warner – Lambert Company LLC, Pfizer Ellas AE przeciwko Minerva Farmakeftiki AE
   (Sprawa C-462/13) (1)

   ([Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Pytania skierowane w trybie prejudycjalnym identyczne z pytaniami, w których przedmiocie Trybunał już orzekał - Porozumienie w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej (TRIPS) - Artykuł 27 - Przedmiot mający zdolność patentową - Artykuł 70 - Ochrona istniejących przedmiotów własności intelektualnej])
   2014/C 175/24
   Język postępowania: grecki

      Sąd odsyłający

   Polymeles Protodikeio Athinon

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Warner – Lambert Company LLC, Pfizer Ellas AE

      Strona pozwana: Minerva Farmakeftiki AE

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Polymeles Protodikeio Athinon – Wykładnia art. 27 i 70 Porozumienia w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej („TRIPS”) stanowiącego załącznik do Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu (Dz.U. L 336, s. 214) – Rozróżnienie między dziedzinami objętymi zakresem prawa wspólnotowego a dziedzinami objętymi zakresem kompetencji państw członkowskich – Dziedzina patentów – Produkty chemiczne i farmaceutyczne

      Sentencja

               1)

               Artykuł 27 Porozumienia w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej, stanowiącego załącznik 1C do Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu (WTO), podpisanego w Marrakeszu w dniu 15 kwietnia 1994 r. i zatwierdzonego decyzją Rady 94/800/WE z dnia 22 grudnia 1994 r. dotyczącą zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej w dziedzinach wchodzących w zakres jej kompetencji porozumień będących wynikiem negocjacji wielostronnych w ramach Rundy Urugwajskiej (1986–1994), należy do dziedziny wspólnej polityki handlowej.

               2)

               Artykuł 27 porozumienia TRIPS należy interpretować w ten sposób, że wynalazek w postaci produktu farmaceutycznego, takiego jak związek chemiczny będący składnikiem aktywnym produktu leczniczego, może – w braku odstępstw ustanowionych na podstawie art. 27 ust. 2 i 3 – stanowić przedmiot mający zdolność patentową, jeżeli spełnia on warunki określone w art. 27 ust. 1.

               3)

               Patentu uzyskanego w wyniku zgłoszenia zawierającego opis wynalazku w postaci zarówno procesu wytworzenia produktu farmaceutycznego, jak i tego produktu jako takiego, który został jednak udzielony wyłącznie w odniesieniu do procesu wytworzenia, nie należy, z powodu zasad ustanowionych w art. 27 i 70 porozumienia TRIPS, uważać począwszy od dnia wejścia w życie tego porozumienia za obejmujący wynalazek w postaci tego produktu farmaceutycznego.

      (1)  Dz.U. C 78 z 15.3.2014.


title: Sprawa T-370/06: Wyrok Sądu z dnia 27 września 2012 r. — Kuwait Petroleum i in. przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Niderlandzki rynek bitumu do nawierzchni drogowych — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Grzywny — Współpraca w trakcie postępowania administracyjnego — Istotna wartość dodana — Równość traktowania — Prawo do obrony)

text:
               17.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/19

         Wyrok Sądu z dnia 27 września 2012 r. — Kuwait Petroleum i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-370/06) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Niderlandzki rynek bitumu do nawierzchni drogowych - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Grzywny - Współpraca w trakcie postępowania administracyjnego - Istotna wartość dodana - Równość traktowania - Prawo do obrony)
   2012/C 355/38
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Kuwait Petroleum Corp. (Shuwaikh, Kuwejt); Kuwait Petroleum International Ltd (Woking, Zjednoczone Królestwo); i Kuwait Petroleum (Nederland) BV (Rotterdam, Niderlandy) (przedstawiciele: D. Hull, solicitor, i G. Berrisch, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre, pełnomocnik, wspierany przez adwokata L. Gyselena)

      Przedmiot

   Tytułem głównym, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2006) 4090 wersja ostateczna z dnia 13 września 2006 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 (WE) (sprawa COMP/F/38.456 — Asfalt (Niderlandy)), oraz tytułem ewentualnym, żądanie obniżenia kwoty grzywny nałożonej na skarżące w tej decyzji.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Kuwait Petroleum Corp., Kuwait Petroleum International Ltd i Kuwait Petroleum (Nederland) BV zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 20 z 27.1.2007.


title: Sprawa T-212/07 REV: Postanowienie Sądu z dnia 24 października 2012 r. — Harman International Industries przeciwko OHIM — Becker (Barbara Becker) (Wspólnotowy znak towarowy — Sprzeciw — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

text:
               22.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/21

         Postanowienie Sądu z dnia 24 października 2012 r. — Harman International Industries przeciwko OHIM — Becker (Barbara Becker)
   (Sprawa T-212/07 REV) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Sprzeciw - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania)
   2012/C 399/38
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Harman International Industries, Inc. (Northridge, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: M. Vanhegan, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Barbara Becker (Miami, Floryda, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat P. Baronikians)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 marca 2007 r. (sprawa R 502/2006-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Harman International Industries, Inc. a Barbarą Becker.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Strona skarżąca i interwenient pokrywają własne koszty oraz po połowie koszty poniesione przez stronę pozwaną.

      (1)  Dz.U. C 183 z 4.8.2007.


title: Sprawa C-6/06 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 22 listopada 2007 r. — Cofradía de pescadores San Pedro de Bermeo i in. przeciwko Radzie Unii Europejskiej, Komisji Wspólnot Europejskich i Republice Francuskiej (Odwołanie — Odpowiedzialność pozaumowna Wspólnoty — Zasady względnej stabilności, pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań — Dopuszczalność — Odwołanie w części bezzasadne i w części niedopuszczalne — Odwołanie wzajemne — Wniosek o uchylenie części wyroku Sądu, w zakresie w jakim stwierdza on, że nie jest konieczne rozstrzyganie w przedmiocie zarzutu niedopuszczalności podniesionego w odniesieniu do skargi, którą oddalił jako bezzasadną — Brak interesu prawnego — Powaga rzeczy osądzonej)

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/5

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 22 listopada 2007 r. — Cofradía de pescadores „San Pedro” de Bermeo i in. przeciwko Radzie Unii Europejskiej, Komisji Wspólnot Europejskich i Republice Francuskiej
   (Sprawa C-6/06 P) (1)

   (Odwołanie - Odpowiedzialność pozaumowna Wspólnoty - Zasady względnej stabilności, pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań - Dopuszczalność - Odwołanie w części bezzasadne i w części niedopuszczalne - Odwołanie wzajemne - Wniosek o uchylenie części wyroku Sądu, w zakresie w jakim stwierdza on, że nie jest konieczne rozstrzyganie w przedmiocie zarzutu niedopuszczalności podniesionego w odniesieniu do skargi, którą oddalił jako bezzasadną - Brak interesu prawnego - Powaga rzeczy osądzonej)
   (2008/C 64/05)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Cofradía de pescadores „San Pedro” de Bermeo i in. (przedstawiciel: Troncoso Ferrer, abogado)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: F. Florindo Gijón i M. Balta, pełnomocnicy), Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: F. Jimeno Fernández, pełnomocnik) i Republika Francuska
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 19 października 2005 r. w sprawie T-415/03 Cofradía de pescadores „San Pedro” de Bermeo i in. przeciwko Radzie, na mocy którego Sąd oddalił skargę o odszkodowanie mające naprawić szkodę, którą skarżący mieli ponieść w wyniku zezwolenia przez Radę na przeniesienie na rzecz Republiki Francuskiej części kwoty połowowej sardeli przyznanej Republice Portugalskiej
   Sentencja

               1)

               Odwołanie wniesione przez Cofradía de pescadores „San Pedro” de Bermeo i innych skarżących, których nazwy zostały wymienione w załączniku do wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 19 października 2005 r. w sprawie T-415/03 Cofradía de pescadores „San Pedro” de Bermeo i in. przeciwko Radzie zostaje w części odrzucone jako niedopuszczalne i w pozostałej części oddalone jako bezzasadne.

               2)

               Odwołanie wzajemne wniesione przez Radę Unii Europejskiej zostaje oddalone.

               3)

               Cofradía de pescadores „San Pedro” de Bermeo i inni skarżący, których nazwy zostały wymienione w załączniku do wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 19 października 2005 r. w sprawie T-415/03 Cofradía de pescadores „San Pedro” de Bermeo i in. przeciwko Radzie oraz Rada Unii Europejskiej pokrywają własne koszty.

               4)

               Komisja Wspólnot Europejskich pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 60 z 11.3.2006.


title: Sprawa T-45/08: Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2008 r. — Transportes Evaristo Molina przeciwko Komisji

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/36

         Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2008 r. — Transportes Evaristo Molina przeciwko Komisji
   (Sprawa T-45/08)
   (2008/C 92/73)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Transportes Evaristo Molina, S.A. (Santa María del Águila, Hiszpania) (przedstawiciele: A. Hernández Pardo, L. Ruiz Ezquerra i M. C. Flores Hernández, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 12 kwietnia 2006 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE (sprawa COMP/B-1/38.348 REPSOL CPP),

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Niniejsza skarga dotyczy decyzji Komisji z dnia 12 kwietnia 2006 r., w której wspomniana instytucja przyjęła zobowiązania zaproponowane przez REPSOL CPP zgodnie z art. 9 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 (1).
   Decyzja ta została wydana w ramach postępowania wszczętego w następstwie złożonego przez REPSOL CPP wniosku o wydanie atestu negatywnego lub ewentualnie indywidualnego zwolnienia w odniesieniu do porozumień lub wzorów umów, za pomocą których przedsiębiorstwo to wykonuje swoją działalność w zakresie dystrybucji paliw silnikowych w stacjach paliw w Hiszpanii.
   W propozycji zobowiązań przyjętej przez Komisję REPSOL CPP zobowiązała się w szczególności do zwiększenia liczby stacji paliw mogących zmienić dostawcę w skali roku i w tym celu REPSOL CPP zobowiązała się do oferowania właścicielom pozbawionym użytkowania lub podmiotom eksploatującym stacje paliw możliwości odkupienia prawa użytkowania lub prawa powierzchni [prawa do budynku], wymagając jednak przestrzegania przez podmiot eksploatujący szeregu warunków.
   Skarżąca, będąca uprawnionym podmiotem eksploatującym stację paliw, który zawarł umowę o dostawę z REPSOL CPP, twierdzi, że od dnia 19 listopada 2007 r., to jest od dnia otrzymania informacji od niezależnego kontrolera o włączeniu jej do aneksu I zobowiązań podjętych przez REPSOL CPP, zaskarżona decyzja dotyczy jej bezpośrednio i indywidualnie.
   Na poparcie swojej skargi skarżąca zarzuca Komisji po pierwsze naruszenie art. 9 rozporządzenia nr 1/2003. W szczególności skarżąca twierdzi, że chociaż Komisja wiedziała o poprawnej wykładni przepisów w dziedzinie konkurencji dotyczących ograniczeń czasowych, przyjęła ona zobowiązania zaproponowane przez REPSOL CPP, naruszając i wychodząc poza zakres art. 9 rozporządzenia nr 1/2003. Ponadto skarżąca twierdzi w tym względzie, że zaskarżona decyzja narusza art. 9 rozporządzenia nr 1/2003 oraz zasadę proporcjonalności, zważywszy że zobowiązania przyjęte przez Komisję nie rozwiewają skutecznie jej obaw.
   Po drugie skarżąca podnosi naruszenie zasady, w myśl której podmiot prawny nie może odnieść korzyści z nadużycia prawa ani niesłusznie się wzbogacić.

      (1)  Rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. L 1 z 2003, str. 1).


title: Sprawa C-249/09: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 5 maja 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tartu Ringkonnakohus — Republika Estońska) — Novo Nordisk AS przeciwko Ravimiamet (Produkty lecznicze stosowane u ludzi — Dyrektywa 2001/83/WE — Reklama — Pismo medyczne — Dane niezawarte w streszczeniu cech charakterystycznych produktu)

text:
               25.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 186/2

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 5 maja 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tartu Ringkonnakohus — Republika Estońska) — Novo Nordisk AS przeciwko Ravimiamet
   (Sprawa C-249/09) (1)

   (Produkty lecznicze stosowane u ludzi - Dyrektywa 2001/83/WE - Reklama - Pismo medyczne - Dane niezawarte w streszczeniu cech charakterystycznych produktu)
   2011/C 186/02
   Język postępowania: estoński

      Sąd krajowy

   Tartu Ringkonnakohus

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Novo Nordisk AS

      Strona pozwana: Ravimiamet

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tartu Ringkonnakohus — Wykładnia art. 87 ust. 2 dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. L 311, s. 67) — Reklama produktu leczniczego w piśmie medycznym skierowana do osób uprawnionych do przepisywania produktów leczniczych — Kwestia możliwości zawarcia w ramach tego rodzaju reklamy danych wykraczających poza dane wskazane w opisie cech produktu

      Sentencja

               1)

               Artykuł 87 ust. 2 dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi, zmienionej dyrektywą 2004/27/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r., powinien być interpretowany w ten sposób, że obejmuje on również cytaty z pism medycznych lub innych prac naukowych zawarte w reklamie produktu leczniczego skierowanej do osób uprawnionych do przepisywania lub dostarczania tego rodzaju produktów.

               2)

               Artykuł 87 ust. 2 dyrektywy 2001/83, zmienionej dyrektywą 2004/27, powinien być interpretowany w ten sposób, że zabrania publikowania w reklamie produktu leczniczego skierowanej do osób uprawnionych do jego przepisywania lub dostarczania informacji niezgodnych ze streszczeniem cech charakterystycznych produktu, lecz nie nakazuje, by wszystkie informacje podane w tej reklamie były zawarte w owym streszczeniu lub by mogły one zostać z niego wywiedzione. Tego rodzaju reklama może zawierać informacje uzupełniające dane wskazane w art. 11 rzeczonej dyrektywy, pod warunkiem że te informacje:

                           —

                           potwierdzają lub precyzują te dane, pozostając z nimi w zgodności i nie wypaczając ich oraz

                           —

                           są zgodne z wymogami wskazanymi w art. 87 ust. 3 i art. 92 ust. 2 i 3 rzeczonej dyrektywy.

      (1)  Dz.U. C 220 z 12.9.2009.


title: Sprawa C-190/14: Skarga wniesiona w dniu 16 kwietnia 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Królestwu Danii

text:
               14.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/4

         Skarga wniesiona w dniu 16 kwietnia 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Królestwu Danii
   (Sprawa C-190/14)
   2014/C 223/05
   Język postępowania: duński

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Manhaeve, U. Nielsen, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Danii

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że poprzez nieopublikowanie do dnia 22 grudnia 2009 r. ostatecznych planów gospodarowania wodami w dorzeczu i nieprzekazanie ich kopii do Komisji do dnia 22 marca 2010 r., a w każdym razie niepowiadomienie o tym Komisji, Królestwo Danii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (1);

               —

               obciążenie Królestwa Danii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Dania kilkakrotnie przyznała – ostatnio w odpowiedzi z dnia 18 grudnia 2013 r. na dodatkową uzasadnioną opinię Komisji – że żadne z czterech duńskich dorzeczy nie jest obecnie objęte planem gospodarowania wodami i że kopie ostatecznych planów gospodarowania wodami w dorzeczu na okres sześciu lat kończący się w dniu 22 grudnia 2015 r. nie zostały przekazane Komisji.
   Komisja stwierdza, że Dania nadal nie zastosowała się do art. 143 ust. 1 i 2 dyrektywy. Z odpowiedzi Danii z dnia 8 maja 2013 r. wynika, że przewiduje ona, iż naruszenie art. 13 dyrektywy potrwa do maja 2014 r. (około trzy i pół roku po upływie wyznaczonego terminu). Ponadto Komisja uważa, że Dania nadal nie zastosowała się do wymogów określonych w art. 15 ust. 1 dyrektywy, zgodnie z którym termin na powiadomienie Komisji został wyznaczony na dzień 22 marca 2010 r.

      (1)  Dz.U. 2000 L 327, s. 1.


title: Sprawa T-66/10: Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2010 r. — Zuckerfabrik Jülich przeciwko Komisji

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/51

         Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2010 r. — Zuckerfabrik Jülich przeciwko Komisji
   (Sprawa T-66/10)
   2010/C 113/82
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Zuckerfabrik Jülich AG (Jülich, Niemcy) (Przedstawiciele: adwokaci H.-J. Prieß i B. Sachs)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 1193/2009 z dnia 3 listopada 2009 r. dokonującego sprostowania rozporządzeń (WE) nr 1762/2003, (WE) nr 1775/2004, (WE) nr 1686/2005 i (WE) nr 164/2007 oraz ustalającego wysokość opłat produkcyjnych dla sektora cukru na lata gospodarcze 2002/2003, 2003/2004, 2004/2005 i 2005/2006;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.
   Po pierwsze skarżąca podnosi zarzut naruszenia art. 233 WE (analogicznie art. 266 TFUE), twierdząc, że Komisja nie zastosowała wymogów określonych w wyroku Trybunału z dnia 8 maja 2008 r. w sprawach połączonych C-5/06 i od C-23/06 do C-36/06, Zb.Orz. s. I-3231. W wyroku tym Trybunał wskazał, w jaki sposób określać należy parametry „nadwyżki przeznaczonej na wywóz” i „łącznej ilości zobowiązań dotyczących wywozu” przy obliczaniu wysokości opłat produkcyjnych w sektorze cukru dla lat gospodarczych od 2002/2003 do 2005/2006. Skarżąca stoi na stanowisku, że w zaskarżonym rozporządzeniu Komisja zmieniła także trzeci parametr, a mianowicie „całkowitą kwotę refundacji”, mimo że jej obliczanie nie stanowiło przedmiotu postępowania w sprawie Zuckerfabrik Jülich.
   W ramach zarzutu drugiego skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła art. 15 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 (1), a także wypaczyła sens oraz cel kwestionowanego rozporządzenia. W tym względzie utrzymuje ona w szczególności, że w ramach całkowitej kwoty refundacji Komisja uwzględniła refundacje wywozowe, które nie były przedmiotem roszczeń ani nie zostały wypłacone. Ponadto zryczałtowanie miesięcznych wielkości wywozu doprowadziło do powstania nieścisłości w obliczeniach. Skarżąca podnosi w tym względzie, że w sprawie Zuckerfabrik Jülich Trybunał zabronił ustalania a priori całkowitej straty na kwotę wyższą od wydatków związanych z refundacjami.
   Po trzecie skarżąca zarzuca naruszenie zasady niedziałania prawa wstecz, twierdząc, że w zaskarżonym rozporządzeniu Komisja zmieniła całkowitą kwotę refundacji z mocą wsteczną.
   W ramach zarzutu czwartego skarżąca podnosi, że w dniu 3 listopada 2009 r. Komisja nie posiadała już kompetencji do przyjęcia rozporządzenia w sprawie opłat produkcyjnych w sektorze cukru w odniesieniu do lat gospodarczych od 2002/2003 do 2005/2006, gdyż w chwili przyjęcia tego rozporządzenia nie obowiązywało już wskazane przez Komisję jako podstawa prawna rozporządzenie nr 1260/2001, w prawie wtórnym nie istniała żadna inna podstawa prawna, zaś w świetle stosownych postanowień traktatu WE kompetencje w tym zakresie przysługiwały nie Komisji, lecz Radzie.
   W ramach zarzutu piątego skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła art. 37 ust. 2 WE, gdyż zgodnie z tym przepisem do przyjęcia zaskarżonego rozporządzenia należało wybrać inną procedurę.
   Skarżąca podnosi wreszcie zarzut naruszenia obowiązku uzasadnienia wynikającego z art. 253 WE (art. 296 ust. 2 TFUE), twierdząc, że zaskarżone rozporządzenie Komisja uzasadniła stosowaniem wyroku w sprawie Zuckerfabrik Jülich, jednakże — według skarżącej — nie uwzględniła ona wymogów sformułowanych w tym wyroku.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru (Zb.Orz. L 178, s. 1).


title: Sprawa F-118/07: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 10 kwietnia 2014 r. – Strack przeciwko Komisji

text:
               26.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 159/40

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 10 kwietnia 2014 r. – Strack przeciwko Komisji
   (Sprawa F-118/07) (1)

   2014/C 159/55
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 315 z 22.12.2007, s. 49.


title: Sprawa T-358/14: Skarga wniesiona w dniu 23 maja 2014 r. – Hoteles Catalonia przeciwko OHIM – Caixa d’Estalvis de Catalunya (HOTEL CATALONIA LA PEDRERA)

text:
               4.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 253/44

         Skarga wniesiona w dniu 23 maja 2014 r. – Hoteles Catalonia przeciwko OHIM – Caixa d’Estalvis de Catalunya (HOTEL CATALONIA LA PEDRERA)
   (Sprawa T-358/14)
   2014/C 253/58
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Hoteles Catalonia, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J. Grau Mora, A. Torrente Tomás i Y. Sastre Canet)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Caixa d’Estalvis de Catalunya (Barcelona, Hiszpania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 27 lutego 2014 r. w sprawie R 1227/2013-1, na mocy której odrzucone zostało zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 10 163 814 „HOTEL CATALONIA LA PEDRERA” dokonane przez HOTELES CATALONIA, SA, w związku z czym ów znak powinien zostać zarejestrowany przez OHIM;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „HOTEL CATALONIA LA PEDRERA” dla usług z klasy 43 – zgłoszenie nr 10 163 814.

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Caixa d’Estalvis de Catalunya.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny wspólnotowy i krajowy znak towarowy „LA PEDRERA” dla usług z klasy 42.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu.

      Decyzja Izby Odwoławczej: Odrzucenie odwołania.

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa F-12/11: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 28 września 2011 r. — Hecq przeciwko Komisji (Służba publiczna — Choroba zawodowa — Przejście na rentę z tytułu niezdolności do pracy — Wniosek o przywrócenie do pracy — Żądanie odszkodowania)

text:
               10.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 362/25

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 28 września 2011 r. — Hecq przeciwko Komisji
   (Sprawa F-12/11) (1)

   (Służba publiczna - Choroba zawodowa - Przejście na rentę z tytułu niezdolności do pracy - Wniosek o przywrócenie do pracy - Żądanie odszkodowania)
   2011/C 362/43
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: André Hecq (Chaumont-Gistoux, Belgia) (przedstawiciel: adwokat L. Vogel)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i D. Martin, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Skarga mająca na celu stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji o oddaleniu wniosku skarżącego o przywrócenie go do pracy i zapłatę całkowitego wynagrodzenia przysługującego mu jako urzędnikowi od dnia 1 sierpnia 2003 r. oraz odszkodowania z odsetkami za zwłokę od tych wszystkich kwot naliczonymi od dnia 1 sierpnia 2003 r. w wysokości 7 % rocznie.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               André Hecq pokrywa całość kosztów postępowania.

      (1)  Dz.U. C 113 z 9.4.2011, s. 22.


title: Sprawa T-243/14: Wyrok Sądu z dnia 7 października 2015 r. – The Smiley Company/OHIM (Kształt twarzy) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie trójwymiarowego wspólnotowego znaku towarowego — Kształt twarzy — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter odróżniający — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               30.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 398/49

         Wyrok Sądu z dnia 7 października 2015 r. – The Smiley Company/OHIM (Kształt twarzy)
   (Sprawa T-243/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie trójwymiarowego wspólnotowego znaku towarowego - Kształt twarzy - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter odróżniający - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 398/62)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: The Smiley Company SPRL (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci A. Freitag i C. Albrecht)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: P. Geroulakos i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 16 stycznia 2014 r. (sprawa R 837/2013-1) dotyczącą rejestracji trójwymiarowego oznaczenia tworzonego przez kształt twarzy jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 16 stycznia 2014 r. (sprawa R 837/2013-1) w zakresie, w jakim odmówiono w niej rejestracji zgłoszonego znaku towarowego dla „konserwowanych, mrożonych, suszonych i gotowanych owoców i warzyw; produktów mlecznych”.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Strony pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 282 z 25.8.2014.


title: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 14 lipca 2005 r. w sprawie C-434/03 (wniosek Hoge Raad der Nederlanden o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): P. Charles, T. S. Charles-Tijmens przeciwko Staatssecretaris van Financiën (Szósta dyrektywa VAT — Odliczenie podatku naliczonego — nieruchomość używana częściowo w ramach przedsiębiorstwa, a częściowo do celów prywatnych)

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/13

      WYROK TRYBUNAŁU

   (wielka izba)
   z dnia 14 lipca 2005 r.
   w sprawie C-434/03 (wniosek Hoge Raad der Nederlanden o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): P. Charles, T. S. Charles-Tijmens przeciwko Staatssecretaris van Financiën (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Odliczenie podatku naliczonego - nieruchomość używana częściowo w ramach przedsiębiorstwa, a częściowo do celów prywatnych)
   (2005/C 217/24)
   Język postępowania: niderlandzki
   W sprawie C-434/03 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) postanowieniem z dnia 10 października 2003 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 13 października 2003 r., w postępowaniu P. Charles, T. S. Charles-Tijmens przeciwko Staatssecretaris van Financiën, Trybunał (wielka izba) w składzie: M. V. Skouris, Prezes, P. Jann, C. W. A. Timmermans, A. Rosas, R. Silva de Lapuerta, K. Lenaerts i A. Borg Barthet, prezesi izb, S. von Bahr (sprawozdawca), J. N. Cunha Rodrigues, J. Makarczyk, P. Kūris, E. Juhász i G. Arestis, sędziowie, rzecznik generalny: F. G. Jacobs, sekretarz: K. Sztranc, administrator, wydał w dniu 14 lipca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Artykuły 6 ust. 2 oraz 17 ust. 2 i 6 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej dyrektywą Rady 95/7/WE z dnia 10 kwietnia 1995 r. powinny być interpretowane w ten sposób, że sprzeciwiają się one ustawodawstwu krajowemu, takiemu jak w sprawie przed sądem krajowym, przyjętemu przed wejściem w życie tej dyrektywy, które nie pozwala podatnikowi na zaliczenie do aktywów jego przedsiębiorstwa całego dobra inwestycyjnego używanego w części do celów przedsiębiorstwa, a w części do celów innych niż związane z jego działalnością, oraz w takim przypadku na pełne i natychmiastowe odliczenie podatku VAT naliczonego przy nabyciu tego dobra.

      (1)  Dz.U. C 304 z 13.12.2003.


title: Sprawa T-57/11: Wyrok Sądu z dnia 3 grudnia 2014 r. – Castelnou Energía przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Energia elektryczna — Rekompensata za dodatkowe koszty produkcji — Obowiązek świadczenia usługi publicznej w zakresie wytwarzania pewnych ilości energii elektrycznej z węgla krajowego — Mechanizm priorytetowego wykorzystywania — Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń — Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym — Skarga o stwierdzenie nieważności — Indywidualne oddziaływanie — Istotne oddziaływanie na pozycję konkurencyjną — Dopuszczalność — Brak wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego — Poważne trudności — Usługa świadczona w ogólnym interesie gospodarczym — Bezpieczeństwo zaopatrzenia w energię elektryczną — Artykuł 11 ust. 4 dyrektywy 2003/54/WE — Swobodny przepływ towarów — Ochrona środowiska — Dyrektywa 2003/87/WE)

text:
               26.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/24

         Wyrok Sądu z dnia 3 grudnia 2014 r. – Castelnou Energía przeciwko Komisji
   (Sprawa T-57/11) (1)

   ((Pomoc państwa - Energia elektryczna - Rekompensata za dodatkowe koszty produkcji - Obowiązek świadczenia usługi publicznej w zakresie wytwarzania pewnych ilości energii elektrycznej z węgla krajowego - Mechanizm priorytetowego wykorzystywania - Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń - Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym - Skarga o stwierdzenie nieważności - Indywidualne oddziaływanie - Istotne oddziaływanie na pozycję konkurencyjną - Dopuszczalność - Brak wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego - Poważne trudności - Usługa świadczona w ogólnym interesie gospodarczym - Bezpieczeństwo zaopatrzenia w energię elektryczną - Artykuł 11 ust. 4 dyrektywy 2003/54/WE - Swobodny przepływ towarów - Ochrona środowiska - Dyrektywa 2003/87/WE))
   (2015/C 026/28)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Castelnou Energía, SL (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: początkowo E. Garayar Gutiérrez, następnie C. Fernández Vicién, A. Pereda Miquel i C. del Pozo de la Cuadra, później C. Fernández Vicién, L. Pérez de Ayala Becerril i D. Antón Vega i wreszcie C. Fernández Vicién, L. Pérez de Ayala Becerril i C. Vila Gisbert, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: É. Gippini Fournier i C. Urraca Caviedes, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Greenpeace-España (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: początkowo N. Ersbøll, S. Rating i A. Criscuolo, następnie N. Ersbøll i S. Rating, adwokaci)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: początkowo J. Rodríguez Cárcamo, następnie M. Muñoz Pérez i N. Díaz Abad, później N. Díaz Abad i S. Centeno Huerta i wreszcie A. Rubio González i M. Sampol Pucurull, abogados del Estado); Hidroeléctrica del Cantábrico, SA (Oviedo, Hiszpania) (przedstawiciele: J. Álvarez de Toledo Saavedra i J. Portomeñe López, adwokaci); E.ON Generación, SL (Santander, Hiszpania) (przedstawiciele: początkowo E. Sebastián de Erice Malo de Molina i S. Rodríguez Bajón, następnie S. Rodríguez Bajón, adwokaci); Comunidad Autónoma de Castilla y León (przedstawiciele: początkowo K. Desai, solicitor, S. Cisnal de Ugarte i M. Peristeraki, adwokaci, następnie S. Cisnal de Ugarte); oraz Federación Nacional de Empresarios de Minas de Carbón (Carbunión) (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: początkowo K. Desai, solicitor, S. Cisnal de Ugarte i M. Peristeraki, adwokaci, następnie S. Cisnal de Ugarte i A. Baumann, adwokaci)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C (2010) 4499 z dnia 29 września 2010 r. w sprawie pomocy państwa N 178/2010 zgłoszonej przez Królestwo Hiszpanii w formie rekompensaty na rzecz elektrowni używających węgla krajowego z tytułu świadczenia usługi publicznej, związanej z mechanizmem priorytetowego wykorzystywania.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Castelnou Energía, SL pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               3)

               Królestwo Hiszpanii, Greenpeace-España, Hidroeléctrica del Cantábrico, SA, E.ON Generación, SL, Comunidad Autónoma de Castilla y León oraz Federación Nacional de Empresarios de Minas de Carbón (Carbunión) pokrywają swe własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 80 z 12.3.2011.


title: Sprawa T-360/14: Skarga wniesiona w dniu 21 maja 2014 r. – Švyturys-Utenos Alus przeciwko OHIM – Nordbrand Nordhausen (KISS)

text:
               4.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 253/45

         Skarga wniesiona w dniu 21 maja 2014 r. – Švyturys-Utenos Alus przeciwko OHIM – Nordbrand Nordhausen (KISS)
   (Sprawa T-360/14)
   2014/C 253/60
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Švyturys-Utenos Alus UAB (Utena, Litwa) (przedstawiciele: adwokaci R. Žabolienė i I. Lukauskienė)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Nordbrand Nordhausen GmbH (Nordhausen, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 17 marca 2014 r. w sprawie R 1302/2013-4; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy KISS dla towarów z klasy 33 – zgłoszenie nr 10 620 565

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Nordbrand Nordhausen GmbH

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny znak towarowy CRISS zarejestrowany dla towarów z klasy 33

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów i odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego

      Podniesione zarzuty:

               —

               Naruszenie zasady 20 ust. 7 lit. c) w związku z zasadą 50 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95 w związku z art. 55 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej Dz.U. C 261 z 28.10.2006 .

text:
               18.11.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/51

         (2006/C 281/91)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 261 z 28.10.2006.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 249 z 14.10.2006.

      Dz.U. C 237 z 30.9.2006.

      Dz.U. C 224 z 16.9.2006.

      Dz.U. C 212 z 2.9.2006.

      Dz.U. C 190 z 12.8.2006.

      Dz.U. C 178 z 29.7.2006.
   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex:http://eur-lex.europa.eu


title: Sprawa T-743/15: Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2015 r. – Vinnolit/Komisja

text:
               15.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 59/44

         Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2015 r. – Vinnolit/Komisja
   (Sprawa T-743/15)
   (2016/C 059/51)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Vinnolit GmbH & Co. KG (Ismaning, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Geipel)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) 2015/1585 z dnia 25 listopada 2014 r. w sprawie programu pomocy SA.33995 (2013/C) (ex 2013/NN) (wdrożonego przez Niemcy w celu wsparcia energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych), w szczególności zawartego w art. 1 i 3 stwierdzenia, że specjalna regulacja wyrównawcza na podstawie ustawy EEG 2012 ma charakter pomocy państwa i jest niezgodna z rynkiem wewnętrznym, jak też zawartego w art. 2, 6 i 7 obowiązku częściowego odzyskania korzyści przyznanych w latach 2013 i 2014 od przedsiębiorstw będących beneficjentami;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy: brak pomocy w rozumieniu art. 107 TFUE

                           —

                           Skarżąca podnosi, że ograniczenie przewidzianej w Gesetz für den Vorrang erneuerbarer Energien (ustawie o uprzywilejowaniu energii odnawialnych, zwanej dalej „EEG”) dopłaty EEG dla odbiorców energochłonnych stanowi modyfikację cywilnoprawnego mechanizmu wyrównawczego. Nie dochodzi do przyznania żadnej korzyści z zasobów państwowych lub kontrolowanych przez państwo

               2.

               Zarzut drugi: w każdym razie brak nowej pomocy

                           —

                           Skarżąca podnosi ponadto, że ograniczenie dopłaty EEG dla odbiorców energochłonnych nie stanowi nowej pomocy w rozumieniu art. 108 TFUE, gdyż mechanizm finansowania wsparcia energii odnawialnych w Republice Federalnej Niemiec został w przeszłości zakwalifikowany przez Komisję za zgodny z prawem pomocy państwa i nie został dotychczas istotnie zmieniony.

               3.

               Zarzut trzeci: naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań

                           —

                           Skarżąca twierdzi w tym miejscu, że Komisja naruszyła swoją decyzją uzasadnione oczekiwania zainteresowanych przedsiębiorstw, gdyż mechanizm finansowania wsparcia energii odnawialnych w Republice Federalnej Niemiec został w przeszłości zakwalifikowany przez Komisję za zgodny z prawem pomocy państwa i nie został dotychczas istotnie zmieniony.

               4.

               Zarzut czwarty: brak właściwości pozwanej

                           —

                           Skarżąca podnosi w końcu, że swoją decyzją Komisja przekroczyła przyznaną jej kompetencję, ograniczając w niedopuszczalny sposób przysługujące Republice Federalnej Niemiec na mocy prawa pierwotnego i wtórnego uprawnienia dyskrecjonalne przy kształtowaniu wsparcia energii odnawialnych.


title: Sprawa T-4/15: Skarga wniesiona w dniu 8 stycznia 2015 r. – Beiersdorf/OHIM (Q10)

text:
               23.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/53

         Skarga wniesiona w dniu 8 stycznia 2015 r. – Beiersdorf/OHIM (Q10)
   (Sprawa T-4/15)
   (2015/C 065/73)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Beiersdorf AG (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Renck i J. Fuhrmann)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający element słowny „Q10”– zgłoszenie nr 1 1 4 80  837

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 października 2014 r. w sprawie R 2050/2013 1

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez skarżącą.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 32 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-486/10: Skarga wniesiona w dniu 8 października 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Federalnej Republice Niemiec

text:
               15.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/17

         Skarga wniesiona w dniu 8 października 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Federalnej Republice Niemiec
   (Sprawa C-486/10)
   ()
   2011/C 13/28
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Wilms i C. Zadra, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Federalna Republika Niemiec naruszyła zobowiązania ciążące na niej na podstawie art. 8 w związku z tytułami III–VI dyrektywy 92/50/EWG (1) wskutek tego, że miasto Hamm zawarło bezpośrednio z Lippeverband umowy na usługi z dnia 30 lipca i dnia 16 grudnia 2003 r. w zakresie gromadzenia i odprowadzania ścieków oraz utrzymywania, obsługi, konserwacji i kontroli kanałów miasta Hamm bez uprzedniej publikacji ogłoszeń o zamówieniach o zasięgu europejskim;

               —

               obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga dotyczy zamówień na usługi o charakterze odpłatnym w zakresie gromadzenia i odprowadzania ścieków oraz utrzymywania, obsługi, konserwacji i kontroli kanałów miasta Hamm, których to zamówień miasto udzieliło Lippeverband, ustawowemu związkowi zajmującemu się ściekami. Lippeverband jest podmiotem prawa publicznego odpowiedzialnym za wykonywanie ustawowo określonych zadań w zakresie gospodarki wodnej. Jego członkami są w około 25 % przedsiębiorstwa prywatne. Na mocy rozpatrywanych zamówień Lippeverband miał dnia 1 stycznia 2004 r. przejąć gromadzenie i odprowadzenie ścieków na obszarze miasta Hamm, w związku z czym miasto uiściło opłatę określoną jako „składka w szczególnym interesie”. Dla celów wypełniania tego zadania miasto Hamm przenosi prawo do wyłącznego, ciągłego i ogólnego korzystania z jego urządzeń ściekowych, za co Lippeverband musi uiszczać rekompensatę.
   Chociaż w przypadku spornych zamówień na usługi chodzi o zamówienia publiczne na usługi w rozumieniu art. 1 lit. a) dyrektywy 92/50/EWG, zostały one udzielone bezpośrednio Lippeverband bez przeprowadzenia formalnego postępowania w sprawie udzielenia zamówienia i bez ogłoszenia o zasięgu europejskim. Zamówienia te należy jednoznacznie zakwalifikować jako zamówienia na usługi o charakterze odpłatnym. Zostały one udzielone przez instytucję zamawiającą na czas określony, ich przedmiotem jest wykonanie usług w dziedzinie odprowadzania ścieków w rozumieniu kategorii 16 załącznika IA wspomnianej dyrektywy i znaczenie przekraczają one próg stosowania tej dyrektywy. Zawarcie umów powinno zatem być poprzedzone ogłoszeniem o zamówieniu na poziomie europejskim.
   Wbrew stanowisku rządu federalnego przeniesienie świadczenia rozpatrywanych usług nie stanowi ani aktu związanego z organizacją państwa, ani udzielenia tak zwanego zamówienia „in-house”.
   Po pierwsze, wątpliwe jest, czy związkowi zajmującemu się eksploatacją wody o mieszanym charakterze publiczno-prawnym, takiemu jak Lippeverband, z około 25-procentowym udziałem prywatnych członków można przekazać zadanie w ramach organizacji państwa z wyłączeniem zasad wspólnotowego prawa zamówień publicznych. Zdaniem Komisji akty związane z organizacją państwa, w odniesieniu do których przepisy o udzielaniu zamówień publicznych nie mają zastosowania, mogą mieć miejsce tylko pomiędzy zakładami publicznymi, których działalność służy wyłącznie interesowi powszechnemu. To, że związkom zajmującym się eksploatacją wody ustawowo powierza się zadania w dziedzinie gospodarki ściekami, nie zmienia także niczego w odniesieniu do okoliczności, iż Lippeverband nie jest częścią krajowego organu administracyjnego w rozumieniu prawa wspólnotowego. Jednakże niezależnie od kwestii tego, czy można przenieść na Lippeverband zadanie poprzez akt związany z organizacją państwa, w niniejszym przypadku nie występuje żadne tego typu przeniesienie zadania. Okoliczność, że miasto Hamm corocznie uiszcza wynagrodzenie za wykonywanie usług przez Lippeverband, kwalifikuje zamówienia jednoznacznie jako umowy o charakterze odpłatnym i wyklucza istnienie przeniesienia zadania w ramach administracji publicznej.
   Po drugie, co się tyczy wyłączenia udzielenia tak zwanego zamówienia „in-house” spod zasad dotyczących udzielania zamówień publicznych, wyjątek ten nie może mieć zastosowania według orzecznictwa Trybunału, gdy przedsiębiorstwo prywatne — nawet tylko w sposób mniejszościowy — uczestniczy w zakładzie, któremu powierzono zadanie. W takim przypadku instytucja zamawiająca nie może wykonywać takiej samej kontroli nad danym przedsiębiorstwem jak nad swoim własnymi służbami.
   Z tych względów wynika, że występuje tutaj zamówienie na usługi publiczne o charakterze odpłatnym i nie mają zastosowania żadne przepisy ustanawiające odstępstwa. Tym samym Republika Federalna Niemiec naruszyła przepisy dyrektywy 92/50 wskutek bezpośredniego przydzielenia zadań w zakresie odprowadzania wód przez miasto Hamm.

      (1)  Dyrektywa Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnosząca się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi (Dz.U. L 209, s. 1).


title: Sprawa C-601/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 9 września 2011 r. w sprawie T-257/07 Francja przeciwko Komisji, wniesione w dniu 28 listopada 2011 r. przez Republikę Francuską

text:
               17.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/5

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 9 września 2011 r. w sprawie T-257/07 Francja przeciwko Komisji, wniesione w dniu 28 listopada 2011 r. przez Republikę Francuską
   (Sprawa C-601/11 P)
   2012/C 80/07
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Republika Francuska (przedstawiciele: E. Belliard, G. de Bergues, C. Candat, S. Menez i R. Loosli-Surrans, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 9 września 2011 r. wydanego w sprawie T-257/07 Francja przeciwko Komisji;

               —

               ostateczne rozstrzygnięcie sporu poprzez stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 746/2008 z dnia 17 czerwca 2008 r. zmieniającego załącznik VII do rozporządzenia (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego zasady dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych przenośnych gąbczastych encefalopatii (1), lub też przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania;

               —

               obciążenie Komisji kosztami.

      Zarzuty i główne argumenty

   Odwołanie swe rząd francuski opiera na czterech zarzutach.
   W pierwszym z nich wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd naruszył ciążący na nim obowiązek uzasadnienia ze względu na to, iż nie ustosunkował się w wystarczającym stopniu, po pierwsze, do jej zarzutów opartych na braku uwzględnienia przez Komisję dostępnych danych naukowych, ponieważ jej zdaniem błędnie uznał, że wszystkie te zarzuty sprowadzają się do zarzucenia Komisji, iż ta o nich nie wiedziała, oraz, po drugie, do zarzutów opartych na naruszeniu art. 24a rozporządzenia nr 999/2001, ponieważ jej zdaniem Sąd uznał, że te zarzuty sprowadzają się do żądania sprawdzenia, czy kwestionowane środki były właściwe, aby zapewnić wysoki poziom ochrony zdrowia ludzkiego.
   W swym drugim zarzucie, który dzieli się na trzy części, rząd francuski twierdzi, że Sąd przeinaczył przedstawione mu okoliczności faktyczne. Wnosząca odwołanie twierdzi w pierwszej kolejności, że Sąd przeinaczył opinie Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) z dnia 8 marca 2007 r. i 24 stycznia 2008 r. uznając, iż Komisja mogła, nie popełniając błędu w ocenie, wyciągnąć na ich podstawie wniosku, że zagrożenie przenoszeniem się na ludzi EST innych niż ESB jest niezwykle niskie (część pierwsza). W części drugiej wnosząca odwołanie twierdzi następnie, że Sąd przeinaczył opinie EFSA z dnia 17 maja i 26 września 2005 r. uznając, iż Komisja mogła, nie popełniając błędu w ocenie, uznać, że zawarta w tych opiniach ocena wiarygodności szybkich testów dotyczy wykorzystania tych testów w ramach kontroli wprowadzenia do spożycia przez ludzi baraniny lub koziny. W części trzeciej rząd francuski twierdzi wreszcie, że Sąd przeinaczył przedstawione mu okoliczności faktyczne uznając, iż wszystkie dowody naukowe powołane przez Komisję w celu uzasadnienia przyjęcia kwestionowanych środków zawartych w rozporządzeniu nr 746/2008 stanowią nowe okoliczności w odniesieniu do wcześniejszych środków zapobiegawczych.
   W swym trzecim zarzucie rząd francuski twierdzi, że Sąd popełnił błąd w kwalifikacji prawnej okoliczności faktycznych uznając powołane przez Komisję dane naukowe jako nowe okoliczności mogące zmienić odbiór zagrożenia lub świadczące o tym, że zagrożenie to można ograniczyć metodami mniej restrykcyjnymi niż środki istniejące.
   W swym czwartym zarzucie, który dzieli się na trzy części, wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd naruszył prawo przy stosowaniu zasady ostrożności. W tym kontekście wnosząca odwołanie podnosi w pierwszej kolejności, że Sąd naruszył prawo uznając, iż Komisja nie naruszyła przepisów art. 24a rozporządzenia nr 999/2001, ponieważ zdaniem Sądu uczyniła ona zadość ustanowionemu w art. 152 ust. 1 WE obowiązkowi zapewnienia wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzkiego. W części drugiej tego zarzutu rząd francuski twierdzi następnie, że Sąd naruszył prawo zakładając, iż dowody naukowe powołane przez Komisję w celu uzasadnienia przyjęcia rozporządzenia nr 746/2008 muszą pociągnąć za sobą zmianę poziomu zagrożenia uznanego za dopuszczalne. Tytułem uzupełnienia rząd francuski twierdzi, że Sąd naruszył prawo nie sprawdzając, czy, aby określić poziom zagrożenia uznanego za dopuszczalne, Komisja wzięła pod uwagę nieodwracalność szkodliwych skutków EST dla zdrowia ludzkiego. W części trzeciej rząd francuski twierdzi wreszcie, że Sąd naruszył prawo ze względu na to, iż nie wziął pod uwagę faktu, że rozporządzenie nr 746/2008 nie zastępuje wcześniejszych środków zapobiegawczych, lecz je uzupełnia bardziej elastycznymi rozwiązaniami alternatywnymi.

      (1)  Dz.U. L 202, s. 11.


title: Sprawa T-384/11: Skarga wniesiona w dniu 22 lipca 2011 r. — Safa Nicu Sepahan przeciwko Radzie

text:
               24.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/31

         Skarga wniesiona w dniu 22 lipca 2011 r. — Safa Nicu Sepahan przeciwko Radzie
   (Sprawa T-384/11)
   2011/C 282/63
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Safa Nicu Sepahan (Ispahan, Iran) (przedstawiciel: adwokat A. Bahrami)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności wpisu nr 19 do załącznika VIII rozporządzenia Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 423/2007 (Dz.U. L 281, s. 1), zmienionego rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) nr 503/2011 z dnia 23 maja 2011 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 961/2010 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 136, s. 26);

               —

               stwierdzenie, że pozwana naruszyła art. 265 TFUE poprzez zaniechanie rozpoznania przedstawionego przez skarżącą w dniu 7 czerwca 2011 r. wniosku o ponowne rozpatrzenie dokonania wpisu nr 19;

               —

               zarządzenie usunięcia nazwy skarżącej z przyjętego przez UE wykazu sankcji;

               —

               przyznanie skarżącej odszkodowania w kwocie, która ma zostać ustalona w trakcie niniejszego postępowania, lecz nie mniejszej niż kwota 2 000 000 EUR; oraz

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący popełnienia przez Radę oczywistego błędu w ocenie, ze względu na to, że umieszczenie nazwy skarżącej w wykazie osób i podmiotów objętych środkami ograniczającymi jest nieprawidłowe, wprowadzające w błąd, nieścisłe i niekompletne, i w konsekwencji w sposób oczywisty niezgodne z prawem.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący oczywistego braku wskazania przez Radę powodów, dla których umieszczono nazwę skarżącej w wykazie osób i podmiotów objętych środkami ograniczającymi.


title: Sprawa T-411/04: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 29 czerwca 2007 r. — Keppenne przeciwko Komisji

text:
               22.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/17

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 29 czerwca 2007 r. — Keppenne przeciwko Komisji
   (Sprawa T-411/04) (1)

   (2007/C 223/29)

      Język postępowania: francuski

   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 300 z 4.12.2004.


title: Sprawa T-595/15: Postanowienie Sądu z dnia 14 czerwca 2016 r. – Europäischer Tier und Naturschutz i Giesen/Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — Zarzucana odmowa złożenia wniosku legislacyjnego dotyczącego stworzenia stowarzyszenia na gruncie prawa europejskiego — Akt niepodlegający zaskarżeniu — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               1.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/28

         Postanowienie Sądu z dnia 14 czerwca 2016 r. – Europäischer Tier und Naturschutz i Giesen/Komisja
   (Sprawa T-595/15) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Zarzucana odmowa złożenia wniosku legislacyjnego dotyczącego stworzenia stowarzyszenia na gruncie prawa europejskiego - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Oczywista niedopuszczalność))
   (2016/C 279/42)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Europäischer Tier und Naturschutz eV (Much, Niemcy) i Horst Giesen (Much) (przedstawiciel: adwokat P. Brockmann)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. Krämer i K.P. Wojcik, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie oparte na art. 263 TFUE i zmierzające do stwierdzenia nieważności pisma Komisji z dnia 17 sierpnia 2015 r., w którym instytucja ta powstrzymała się od złożenia wniosku legislacyjnego dotyczącego stowarzyszenia europejskiego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Europäischer Tier und Naturschutz eV i Horst Giesen zostają obciążeni kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 27 z 25.1.2016.


title: Sprawa C-142/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van Eerste Aanleg te Dendermonde (Belgia) w dniu 22 kwietnia 2009 r. — postępowanie karne przeciwko Vincentemu Willy emu Lahousse owi i Lavichy BVBA

text:
               4.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van Eerste Aanleg te Dendermonde (Belgia) w dniu 22 kwietnia 2009 r. — postępowanie karne przeciwko Vincentemu Willy „emu Lahousse” owi i Lavichy BVBA
   (Sprawa C-142/09)
   2009/C 153/45
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Rechtbank van Eerste Aanleg te Dendermonde (Belgia)

      Postępowanie karne przeciwko:

               1.

               Vincentemu Willy„emu Lahousse”owi

               2.

               Lavichy B.V.B.A.

      Pytanie prejudycjalne

   Czy wykładni dyrektywy 2002/24/WE (1), a konkretnie art. 1 ust. 1 lit. d), zgodnie z którym dyrektywa nie stosuje się do pojazdów przeznaczonych do używania w zawodach sportowych, na drogach i poza nimi należy dokonywać w ten sposób, że zezwala ona państwom członkowskim na poszerzenie jej zakresu stosowania, a zatem obowiązywania w ramach wszelkiego ruchu lądowego (czyli do używania dwu- lub trzykołowych pojazdów mechanicznych również poza drogami publicznymi i na terenie prywatnym), nie przyznając odstępstwa w zakresie pojazdów przeznaczonych do używania w zawodach sportowych, na drogach i poza nimi?

      (1)  Dyrektywa 2002/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 marca 2002 r. w sprawie homologacji typu dwu- lub trzykołowych pojazdów mechanicznych i uchylająca dyrektywę Rady 92/61/EWG (Dz.U. L 124, s. 1).


title: Sprawa T-354/05: Skarga wniesiona w dniu  19 września 2005 r.  — TF1 przeciwko Komisji

text:
               10.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/12

         Skarga wniesiona w dniu 19 września 2005 r. — TF1 przeciwko Komisji
   (Sprawa T-354/05)
   (2005/C 315/23)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Télévision française 1 SA (Boulogne, Francja) [Przedstawiciele: J.-P. Hordies i C. Smits, avocats]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez Komisję w dniu 20 kwietnia 2005 r. w sprawie systemu opłat na rzecz France Télévision,

               —

               rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W drodze niniejszej skargi Télévision française 1 żąda stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 20 kwietnia 2005 r., w której uznała ona, na podstawie art. 86 ust. 2 Traktatu WE, za zgodny ze wspólnym rynkiem system opłat ustanowiony przez władze francuskie na rzecz France Télévision.
   Na poparcie swej skargi skarżąca podnosi pięć zarzutów opartych co do zasady na:

               —

               niewystarczającym uzasadnieniu decyzji,

               —

               nieprzestrzeganiu prawa do obrony; skarżąca zarzuca Komisji niewezwanie jej, w ramach procedury dochodzenia w sprawie spornej pomocy, do przedstawienia swych uwag, w szczególności w przedmiocie możliwości przyjęcia przez państwo francuskie zobowiązań oraz ich zakresu i to pomimo prowadzonego dialogu i istnienia wcześniejszych kontaktów pomiędzy skarżącą i Komisją,

               —

               niewystarczającym zakresie zobowiązań państwa francuskiego; w opinii skarżącej zaproponowane zobowiązania nie mogą zagwarantować zgodności francuskiego systemu opłat ze wspólnotowymi zasadami znajdującymi zastosowanie do pomocy państwa, w szczególności z zasadą proporcjonalności finansowania usług publicznych oraz z obowiązkiem zachowania przejrzystości przy korzystaniu ze środków publicznych,

               —

               obejściu procedury; skarżąca krytykuje postawę pozwanej, która wydaje się przenosić na władze krajowe ciężar oceny, czy państwowy środek pomocowy stanowi pomoc w rozumieniu prawa wspólnotowego, podczas gdy kontrola ta wchodzi w zakres wyłącznej kompetencji Komisji,

               —

               naruszeniu prawa w zakresie zastosowania art. 86 ust. 2 WE w przypadku pomocy wynikającej z nadmiernej rekompensaty kosztów zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych. Skarżąca podważa dokonaną przez Komisję wykładnię wyroku w sprawie Altmark (1) i jej zastosowanie w niniejszej sprawie. Podnosi ona, że pozwana naruszyła prawo, badając, czy państwowy środek polegający na rekompensacie kosztów świadczenia usługi publicznej może być uzasadniony na podstawie art. 86 ust. 2 WE, podczas gdy sama Komisja stwierdziła, iż środek ten nie spełnia warunków określonych w wyroku w sprawie Altmark.

      (1)  Sprawa C-280/00 z dnia 24 lipca 2003 r., Rec. str. I-7747.


title: Sprawa T-18/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 kwietnia 2009 r. — CD-Contact Data przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek konsoli do gier wideo i kartridżów z grami Nintendo — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Ograniczenie eksportu równoległego — Dowód istnienia porozumienia zmierzającego do ograniczenia handlu równoległego — Grzywny — Zróżnicowane traktowanie — Okoliczności łagodzące)

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/38

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 kwietnia 2009 r. — CD-Contact Data przeciwko Komisji
   (Sprawa T-18/03) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek konsoli do gier wideo i kartridżów z grami Nintendo - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Ograniczenie eksportu równoległego - Dowód istnienia porozumienia zmierzającego do ograniczenia handlu równoległego - Grzywny - Zróżnicowane traktowanie - Okoliczności łagodzące)
   2009/C 141/76
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: CD-Contact Data GmbH (Burglengenfeld, Niemcy) (przedstawiciele: J. de Pree i R. Wesseling, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: P. Oliver, X. Lewis oraz O. Beynet, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2003/675/WE z dnia 30 października 2002 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG (COMP/35.587 PO Video Games, COMP/35.706 PO Nintendo Distribution i COMP/36.321 Omega — Nintendo) (Dz.U. 2003, L 255, s. 33).

      Sentencja wyroku

               1)

               Kwota grzywny nałożonej na CD-Contact Data GmbH zostaje ustalona na 500 tys. EUR.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Każda ze stron poniesie własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 70 z 22.3.2003.


title: Sprawa C-513/09: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 29 lipca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2006/66/WE — baterie i akumulatory oraz zużyte baterie i akumulatory — Brak transpozycji w przewidzianym terminie)

text:
               11.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/14

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 29 lipca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-513/09) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2006/66/WE - baterie i akumulatory oraz zużyte baterie i akumulatory - Brak transpozycji w przewidzianym terminie)
   2010/C 246/22
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Peere i A. Marghelis, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii (przedstawiciel: T. Materne, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia w wyznaczonym terminie wszelkich przepisów niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2006/66/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie baterii i akumulatorów oraz zużytych baterii i akumulatorów oraz uchylającej dyrektywę 91/157/EWG (Dz.U. L 266, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Nie przyjmując w wyznaczonym terminie wszelkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2006/66/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie baterii i akumulatorów oraz zużytych baterii i akumulatorów oraz uchylającej dyrektywę 91/157/EWG Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 37 z 13.2.2010.


title: Sprawa T-526/12: Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2012 r. — AXA Versicherung przeciwko Komisji

text:
               2.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/24

         Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2012 r. — AXA Versicherung przeciwko Komisji
   (Sprawa T-526/12)
   2013/C 32/38
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: AXA Versicherung AG (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciele: C. Bahr, S. Dethof i A. Malec, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji odmownej;

               —

               posiłkowo, stwierdzenie nieważności części zaskarżonej decyzji odmownej;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona skarżąca kwestionuje dorozumiane odmowne decyzje Komisji, które dotyczą złożonych przez stronę skarżącą wniosków potwierdzających o dostęp do akt Komisji w sprawie COMP/39125 — szkło samochodowe.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy: naruszenie obowiązku konkretnej i indywidualnej oceny żądanych dokumentów na podstawie art. 2 i 4 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1)

                           —

                           Strona skarżąca podnosi w tym miejscu, że Komisja nie wypełniła ciążącego na niej na mocy art. 2 i 4 rozporządzenia nr 1049/2001 obowiązku konkretnej i indywidualnej oceny żądanych dokumentów. Zamiast tego instytucja ta dokonała niezgodnej z prawem kategoryzacji wskazanych dokumentów na podstawie kryteriów formalnych.

               2)

               Zarzut drugi: naruszenie art. 4 ust. 2 tiret pierwsze i trzecie, a także art. 4 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia nr 1049/2001 poprzez odmowę dostępu do konkretnych dokumentów zawartych w aktach

                           —

                           W ramach tego zarzutu strona skarżąca utrzymuje, że Komisja naruszyła prawo, dokonując zbyt szerokiej wykładni zakresu zastosowania uregulowania wprowadzającego wyjątek zawartego w art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1049/2001. Strona skarżąca stoi na stanowisku, że ani nie doszłoby do naruszenia interesów handlowych w rozumieniu art.4 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia nr 1049/2001, ani też Komisja nie mogła powołać się na ochronę celu śledztwa w rozumieniu art. 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001.

                           —

                           Nie doszłoby także do poważnego naruszenia procesu podejmowania decyzji (art. 4 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia nr 1049/2001).

                           —

                           Ponadto Komisja niesłusznie zaprzeczyła istnieniu przeważającego interesu publicznego w ujawnieniu wnioskowanych dokumentów.

               3)

               Zarzut trzeci: naruszenie art. 4 ust. 6 rozporządzenia nr 1049/2001 poprzez całkowitą odmowę dostępu do konkretnych dokumentów

                           —

                           Strona skarżąca podnosi w tym miejscu, że Komisja nie udzieliła także dostępu do części wskazanych dokumentów, naruszając w ten sposób art. 4 ust. 6 rozporządzenia nr 1049/2001. Strona skarżąca twierdzi, że Komisja nie zbadała, czy istniała możliwość udzielenia dostępu do części dokumentów, naruszając tym samym wymogi rozporządzenia nr 1049/2001.

               4)

               Zarzut czwarty: naruszenie art. 4 ust. 2 tiret pierwsze i trzecie, a także art. 4 ust. 3 akapit drugi oraz art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 1049/2001 poprzez odmowę udostępnienia pełnego tekstu spisu treści akt Komisji

                           —

                           W ramach tego zarzutu strona skarżąca podnosi, że Komisja dokonała zbyt szerokiej wykładni wyjątkowych okoliczności faktycznych wskazanych w art. 4 rozporządzenia nr 1049/2001 również w odniesieniu do wniosku strony skarżącej o udostępnienie pozbawionej zaciemnień wersji spisu treści. Strona skarżąca stoi na stanowisku, że również w tym wypadku nie mogłoby dojść do naruszenia interesów handlowych w rozumieniu art. 4 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia nr 1049/2001, ani celu śledztwa w rozumieniu art. 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001.

                           —

                           Strona skarżąca utrzymuje ponadto, że nie doszłoby do naruszenia prywatności osoby fizycznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 1049/2001.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).


title: Postanowienie Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawach połączonych: C-483/00, od C-485/00 do C-488/00, od C-492/00 do C-94/00, C-496/00, C-500/00 i C-21/01: Azienda Agricola Nardoni di Benedetto Nardoni przeciwko Azienda di Stato per gli interventi nel mercato agricolo (AIMA) i Ministero del Tesoro, del Bilancio e della Programmazione Economica (C-483/00), Azienda Agricola Antonio Tonon przeciwko Azienda di Stato per gli interventi nel mercato agricolo (AIMA), przy udziale Ministero del Tesoro, del Bilancio e della Programmazione Economica (C-485/00), Azienda Agricola Beniamino Brutti i in. przeciwko Azienda di Stato per gli interventi nel mercato agricolo (AIMA), przy udziale Ministero del Tesoro, del Bilancio e della Programmazione Economica i in. (C-486/00), Cooperativa Nuova Latte Srl przeciwko Azienda di Stato per gli interventi nel mercato agricolo (AIMA) i Ministero delle Politiche Agricole e Forestali (C-487/00), Azienda Agricola Fermo e Gabriele Borini ss przeciwko Azienda di Stato per gli interventi nel mercato agricolo (AIMA) i Ministero del Tesoro, del Bilancio e della Programmazione Economica (C-488/00), Giuseppe De Marchi i in. przeciwko Azienda di Stato per gli interventi nel mercato agricolo (AIMA) i Ministero del Tesoro, del Bilancio e della Programmazione Economica (C-492/00), Ferdinando Pavan i in. przeciwko Azienda di Stato per gli interventi nel mercato agricolo (AIMA) i Ministero del Tesoro, del Bilancio e della Programmazione Economica (C-493/00), Associazione dei Produttori di Latte delle Terre del Granducato i in. przeciwko Azienda di Stato per gli interventi nel mercato agricolo (AIMA), Ministero delle Politiche Agricole e Forestali oraz Regione Toscana (C-494/00), Associazione Agricola Produttori Castellani Soc. coop. arl i in. przeciwko Azienda di Stato per gli interventi nel mercato agricolo (AIMA) i Ministero del Tesoro, del Bilancio e della Programmazione Economica (C 496/00), Azienda Agricola Pietro Baita i in. przeciwko Azienda di Stato per gli interventi nel mercato agricolo (AIMA) i Ministero delle Politiche Agricole e Forestali (C-500/00) oraz Giorgio Accarini i in. przeciwko Azienda di Stato per gli interventi nel mercato agricolo (AIMA) i Ministero del Tesoro, del Bilancio e della Programmazione Economica (C-21/01) (wnioski Tribunale amministrativo regionale del Lazio o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Rolnictwo — Wspólna organizacja rynku — Mleko i przetwory mleczne — Dodatkowa opłata wyrównawcza do mleka — Rozporządzenia (EWG) nr 3950/92 i 536/93 — Ilości referencyjne — Późniejsza korekta)

text:
               29.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/12

      POSTANOWIENIE TRYBUNAŁU

   (czwarta izba)
   z dnia 21 czerwca 2005 r.
   w sprawach połączonych: C-483/00, od C-485/00 do C-488/00, od C-492/00 do C-94/00, C-496/00, C-500/00 i C-21/01: Azienda Agricola Nardoni di Benedetto Nardoni przeciwko Azienda di Stato per gli interventi nel mercato agricolo (AIMA) i Ministero del Tesoro, del Bilancio e della Programmazione Economica (C-483/00), Azienda Agricola Antonio Tonon przeciwko Azienda di Stato per gli interventi nel mercato agricolo (AIMA), przy udziale Ministero del Tesoro, del Bilancio e della Programmazione Economica (C-485/00), Azienda Agricola Beniamino Brutti i in. przeciwko Azienda di Stato per gli interventi nel mercato agricolo (AIMA), przy udziale Ministero del Tesoro, del Bilancio e della Programmazione Economica i in. (C-486/00), Cooperativa Nuova Latte Srl przeciwko Azienda di Stato per gli interventi nel mercato agricolo (AIMA) i Ministero delle Politiche Agricole e Forestali (C-487/00), Azienda Agricola Fermo e Gabriele Borini ss przeciwko Azienda di Stato per gli interventi nel mercato agricolo (AIMA) i Ministero del Tesoro, del Bilancio e della Programmazione Economica (C-488/00), Giuseppe De Marchi i in. przeciwko Azienda di Stato per gli interventi nel mercato agricolo (AIMA) i Ministero del Tesoro, del Bilancio e della Programmazione Economica (C-492/00), Ferdinando Pavan i in. przeciwko Azienda di Stato per gli interventi nel mercato agricolo (AIMA) i Ministero del Tesoro, del Bilancio e della Programmazione Economica (C-493/00), Associazione dei Produttori di Latte delle Terre del Granducato i in. przeciwko Azienda di Stato per gli interventi nel mercato agricolo (AIMA), Ministero delle Politiche Agricole e Forestali oraz Regione Toscana (C-494/00), Associazione Agricola Produttori Castellani Soc. coop. arl i in. przeciwko Azienda di Stato per gli interventi nel mercato agricolo (AIMA) i Ministero del Tesoro, del Bilancio e della Programmazione Economica (C 496/00), Azienda Agricola Pietro Baita i in. przeciwko Azienda di Stato per gli interventi nel mercato agricolo (AIMA) i Ministero delle Politiche Agricole e Forestali (C-500/00) oraz Giorgio Accarini i in. przeciwko Azienda di Stato per gli interventi nel mercato agricolo (AIMA) i Ministero del Tesoro, del Bilancio e della Programmazione Economica (C-21/01) (wnioski Tribunale amministrativo regionale del Lazio o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (1)

   (Rolnictwo - Wspólna organizacja rynku - Mleko i przetwory mleczne - Dodatkowa opłata wyrównawcza do mleka - Rozporządzenia (EWG) nr 3950/92 i 536/93 - Ilości referencyjne - Późniejsza korekta)
   (2005/C 271/22)
   Język postępowania: włoski
   W sprawach połączonych: C-483, od C-485/00 do C-488/00, od C-492/00 do C-94/00, C-496/00, C-500/00 i C-21/01, mających za przedmiot wnioski o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożone przez Tribunale administrativo regionale del Lazio (Włochy) postanowieniami z dnia 6 lipca 2000 r., które wpłynęły do Trybunału w dniu 29 grudnia 2000 r., a w sprawie C-21/01 — w dniu 18 stycznia 2001 r. — w postępowaniach: Azienda Agricola Nardoni di Benedetto Nardoni przeciwko Azienda di Stato per gli interventi nel mercato agricolo (AIMA) i Ministero del Tesoro, del Bilancio e della Programmazione Economica (C-483/00), Azienda Agricola Antonio Tonon przeciwko Azienda di Stato per gli interventi nel mercato agricolo (AIMA), przy udziale Ministero del Tesoro, del Bilancio e della Programmazione Economica (C-485/00), Azienda Agricola Beniamino Brutti i in. przeciwko Azienda di Stato per gli interventi nel mercato agricolo (AIMA), przy udziale Ministero del Tesoro, del Bilancio e della Programmazione Economica i in. (C-486/00), Cooperativa Nuova Latte Srl przeciwko Azienda di Stato per gli interventi nel mercato agricolo (AIMA) i Ministero delle Politiche Agricole e Forestali (C-487/00), Azienda Agricola Fermo e Gabriele Borini ss przeciwko Azienda di Stato per gli interventi nel mercato agricolo (AIMA) i Ministero del Tesoro, del Bilancio e della Programmazione Economica (C-488/00), Giuseppe De Marchi i in. przeciwko Azienda di Stato per gli interventi nel mercato agricolo (AIMA) i Ministero del Tesoro, del Bilancio e della Programmazione Economica (C-492/00), Ferdinando Pavan i in. przeciwko Azienda di Stato per gli interventi nel mercato agricolo (AIMA) i Ministero del Tesoro, del Bilancio e della Programmazione Economica (C-493/00), Associazione dei Produttori di Latte delle Terre del Granducato i in. przeciwko Azienda di Stato per gli interventi nel mercato agricolo (AIMA), Ministero delle Politiche Agricole e Forestali oraz Regione Toscana (C-494/00), Associazione Agricola Produttori Castellani Soc. coop. arl i in. przeciwko Azienda di Stato per gli interventi nel mercato agricolo (AIMA) i Ministero del Tesoro, del Bilancio e della Programmazione Economica (C 496/00), Azienda Agricola Pietro Baita i in. przeciwko Azienda di Stato per gli interventi nel mercato agricolo (AIMA) i Ministero delle Politiche Agricole e Forestali (C-500/00) oraz Giorgio Accarini i in. przeciwko Azienda di Stato per gli interventi nel mercato agricolo (AIMA) i Ministero del Tesoro, del Bilancio e della Programmazione Economica (C-21/01) Trybunał (czwarta izba), w składzie: K. Lenaerts, prezes izby, N. Colneric (sprawozdawca) i J. N. Cunha Rodrigues, sędziowie; rzecznik generalny: P. Léger, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 21 czerwca 2005 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:
   Artykuły 1 i 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3950/92 z dnia 28 grudnia 1992 r., ustanawiającego dodatkową opłatę wyrównawczą w sektorze mleka i przetworów mlecznych, a także art. 3 i 4 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 536/93 z dnia 9 marca 1993 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania dodatkowej opłaty wyrównawczej w sektorze mleka i przetworów mlecznych należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie temu, aby Państwo Członkowskie w następstwie przeprowadzonych kontroli dokonało korekty przydzielonych każdemu z producentów indywidualnych ilości referencyjnych i wskutek tego — po ponownym przydzieleniu niewykorzystanych ilości referencyjnych — ponownie obliczyło należne dodatkowe opłaty wyrównawcze, już po upływie terminu wypłaty tych opłat dla danego roku gospodarczego w tym sektorze.

      (1)  Dz.U. C 118 z 21.04.2001


title: Sprawa C-593/13: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 16 czerwca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Presidenza del Consiglio dei Ministri i in./Rina Services SpA, Rina SpA, SOA Rina Organismo di Attestazione SpA (Odesłanie prejudycjalne — Artykuły 49 TFUE, 51 TFUE i 56 TFUE — Swoboda przedsiębiorczości — Udział w wykonywaniu władzy publicznej — Dyrektywa 2006/123/WE — Artykuł 14 — Instytucje odpowiedzialne za kontrolę i certyfikację przestrzegania ustawowo wymaganych warunków przez przedsiębiorstwa wykonujące publiczne roboty budowlane — Przepisy krajowe nakładające na te instytucje obowiązek posiadania we Włoszech siedziby statutowej)

text:
               24.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/8

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 16 czerwca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Presidenza del Consiglio dei Ministri i in./Rina Services SpA, Rina SpA, SOA Rina Organismo di Attestazione SpA
   (Sprawa C-593/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuły 49 TFUE, 51 TFUE i 56 TFUE - Swoboda przedsiębiorczości - Udział w wykonywaniu władzy publicznej - Dyrektywa 2006/123/WE - Artykuł 14 - Instytucje odpowiedzialne za kontrolę i certyfikację przestrzegania ustawowo wymaganych warunków przez przedsiębiorstwa wykonujące publiczne roboty budowlane - Przepisy krajowe nakładające na te instytucje obowiązek posiadania we Włoszech siedziby statutowej))
   (2015/C 279/09)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Presidenza del Consiglio dei Ministri, Consiglio di Stato, Consiglio Superiore dei Lavori Pubblici, Autorità per la Vigilanza sui Contratti Pubblici di lavori, servizi e forniture, Conferenza Unificata Stato Regioni, Ministero dello Sviluppo Economico delle Infrastrutture e dei Trasporti, Ministero per le Politiche europee, Ministero dell’Ambiente e della Tutela del Territorio e del Mare, Ministero per i beni e le attività culturali, Ministero dell’Economia e delle Finanze, Ministero degli Affari esteri

      Strona pozwana: Rina Services SpA, Rina SpA, SOA Rina Organismo di Attestazione SpA

      Sentencja

               1)

               Artykuł 51 akapit pierwszy TFUE należy interpretować w ten sposób, że zawarty w tym postanowieniu wyjątek od prawa przedsiębiorczości nie stosuje się do działalności w zakresie certyfikacji wykonywanej przez spółki mające status instytucji certyfikacyjnych.

               2)

               Artykuł 14 dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym należy interpretować w ten sposób, iż stoi on na przeszkodzie przepisowi państwa członkowskiego, który przewiduje, że spółki mające charakter instytucji odpowiedzialnych za certyfikację muszą mieć swoją siedzibę statutową na terytorium krajowym.

      (1)  Dz.U. C 61 z 1.3.2014.


title: Sprawa C-294/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (Civil Division) (England and Wales) w dniu 30 czerwca 2006 r. — The Queen w postępowaniu z wniosku Ezgi Payir, Burhana Akyuza, Birola Ozturka w sprawie przeciwko Secretary of State for the Home Department

text:
               30.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (Civil Division) (England and Wales) w dniu 30 czerwca 2006 r. — The Queen w postępowaniu z wniosku Ezgi Payir, Burhana Akyuza, Birola Ozturka w sprawie przeciwko Secretary of State for the Home Department
   (Sprawa C-294/06)
   (2006/C 237/07)
   Język postępowania: angielski
   Sąd krajowy
   Court of Appeal (Civil Division) (England and Wales)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Wnioskodawcy: Ezgi Payir, Burhan Akyuz, Birol Ozturk

      Strona pozwana: Secretary of State for the Home Department
   Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy w przypadku, gdy:

                           a)

                           obywatelce tureckiej udzielone zostało zezwolenie na wjazd do Zjednoczonego Królestwa na okres dwóch lat w celu podjęcia zatrudnienia w charakterze „au pair” w rozumieniu Immigration Rules Zjednoczonego Królestwa;

                           b)

                           udzielone jej zezwolenie na wjazd obejmowało zezwolenie na podjęcie zatrudnienia w takim charakterze;

                           c)

                           była ona zatrudniona w takim charakterze nieprzerwanie przez tego samego pracodawcę przez okres przekraczający rok w czasie obowiązywania udzielonego jej zezwolenia na wjazd;

                           d)

                           zatrudnienie to miało charakter rzeczywistej i efektywnej działalności o charakterze ekonomicznym;

                           e)

                           zatrudnienie to było zgodne z krajowymi przepisami dotyczącymi zatrudnienia i imigracji;
                           wspomniana obywatelka turecka w okresie tego zatrudnienia była:

                                       i)

                                       pracownikiem w rozumieniu art. 6 ust. 1 decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia ustanowionej w układzie o stowarzyszeniu między Wspólnotą a Turcją?

                                       ii)

                                       legalnie zatrudniona na rynku pracy Zjednoczonego Królestwa w rozumieniu powyższego przepisu?

               2.

               Czy w przypadku, gdy:

                           a)

                           obywatelowi tureckiemu udzielone zostało zezwolenie na wjazd do Zjednoczonego Królestwa na podstawie Immigration Rules w celu podjęcia studiów w tym kraju;

                           b)

                           udzielone mu zezwolenie na wjazd obejmowało zezwolenie na podjęcie dowolnego zatrudnienia z ograniczeniem do 20 godzin tygodniowo w czasie trwania roku akademickiego;

                           c)

                           był on zatrudniony nieprzerwanie przez tego samego pracodawcę przez okres przekraczający rok w czasie obowiązywania udzielonego mu zezwolenia na wjazd;

                           d)

                           zatrudnienie to miało charakter rzeczywistej i efektywnej działalności o charakterze ekonomicznym;

                           e)

                           zatrudnienie to było zgodne z krajowymi przepisami dotyczącymi zatrudnienia i imigracji;
                           wspomniany obywatel turecki w okresie tego zatrudnienia był:

                                       i)

                                       pracownikiem w rozumieniu art. 6 ust. 1 decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia ustanowionej w układzie o stowarzyszeniu między Wspólnotą a Turcją?

                                       ii)

                                       legalnie zatrudniony na rynku pracy Zjednoczonego Królestwa w rozumieniu powyższego przepisu?


title: Sprawa T-103/17: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2017 r. – Recordati Orphan Drugs/EUIPO – Laboratorios Normon (NORMOSANG)

text:
               18.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/41

         Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2017 r. – Recordati Orphan Drugs/EUIPO – Laboratorios Normon (NORMOSANG)
   (Sprawa T-103/17)
   (2017/C 121/60)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Recordati Orphan Drugs (Puteaux, Francja) (przedstawiciel: adwokat J. Quirin)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Laboratorios Normon SA (Tres Cantos, Hiszpania)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „NORMOSANG” – zgłoszenie nr 12 174 926

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 listopada 2016 r. w sprawie R 831/2016-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie zasady 19 ust. 2 lit. a) ppkt ii) oraz zasady 20 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95.


title: Sprawa C-530/11: Skarga wniesiona w dniu 18 października 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

text:
               11.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 39/7

         Skarga wniesiona w dniu 18 października 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-530/11)
   2012/C 39/11
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Oliver, L. Armati, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie dokonując pełniej transpozycji art. 3 ust. 7 i art. 4 ust. 4 dyrektywy 2003/35/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. przewidującej udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w zakresie środowiska oraz zmieniającej w odniesieniu do udziału społeczeństwa i dostępu do wymiaru sprawiedliwości dyrektywy Rady 85/337/EWG (2) i 96/61/WE (3) oraz nie stosując prawidłowo tych przepisów Zjednoczone Królestwo uchybiło zobowiązaniom państwa członkowskiego, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zgodnie z brzmieniem art. 3 ust. 7 i art. 4 ust. 4 dyrektywy 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, postępowania sądowe w sprawach dotyczących środowiska nie powinny być dyskryminujące ze względu na koszty. Przepisy te są wykonaniem art. 9 ust. 4 Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, do której przystąpiła Unia Europejska i większość państw członkowskich.
   Komisja twierdzi, że Zjednoczone Królestwo nie dokonało transpozycji tych przepisów do wszystkich trzech obowiązujących na jego terytorium systemów prawnych (w Anglii i Walii, Szkocji i Irlandii Północnej).
   W wyniku zbadania przepisów oraz praktyki trzech wymiarów sprawiedliwości oraz na podstawie analizy pojęcia postępowanie „dyskryminujące ze względu na koszty”, Komisja jest zdania, że Zjednoczone Królestwo nie stosowało wspomnianych wyżej przepisów w prawidłowy sposób.

      (1)  Dz.U. L 156, s. 17

      (2)  Dyrektywa Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz. U. L 175, s. 40);

      (3)  Dyrektywa Rady 96/61/WE z dnia 24 września 1996 r. dotycząca zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli (Dz.U. L 257, s. 26);


title: Sprawa C-395/10: Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej

text:
               9.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/18

         Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-395/10)
   ()
   2010/C 274/27
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Alcover San Pedro i V. Peere)

      Strona pozwana: Republika Francuska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając lub w każdym razie nie powiadamiając Komisji w przewidzianym terminie o ustanowieniu przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2007/2/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 marca 2007 r. ustanawiającej infrastrukturę informacji przestrzennej we Wspólnocie Europejskiej (INSPIRE) (1), Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               —

               obciążenie Republiki Francuskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin transpozycji dyrektywy 2007/2/WE upłynął w dniu 14 maja 2009 r. Tymczasem w dniu wniesienia skargi strona pozwana nie ustanowiła jeszcze niezbędnych przepisów transponujących, a w każdym razie nie powiadomiła o nich Komisji.

      (1)  Dz.U. L 108, s. 1.


title: Sprawa F-67/05: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 22 listopada 2007 r. — Michail przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Ocena — Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej — Postępowanie w sprawie oceny za 2003 r. — Skarga o stwierdzenie nieważności — Skarga o odszkodowanie)

text:
               12.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 8/30

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 22 listopada 2007 r. — Michail przeciwko Komisji
   (Sprawa F-67/05) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Ocena - Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej - Postępowanie w sprawie oceny za 2003 r. - Skarga o stwierdzenie nieważności - Skarga o odszkodowanie)
   (2008/C 8/52)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Christos Michail (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat C. Meïdanis)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: H. Tserepa-Lacombe, pełnomocnik, wspierana przez E. Bourtzalasa, avocat)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej skarżącego w ramach postępowania w sprawie oceny za okres od dnia 1 kwietnia 2003 r. do dnia 31 grudnia 2003 r. oraz żądanie odszkodowania.
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej C. Michaila w ramach postępowania w sprawie oceny za okres od dnia 1 kwietnia 2003 r. do dnia 31 grudnia 2003 r.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 229 z 17.9.2005 r., str. 33 (sprawa początkowo zarejestrowana w Sądzie Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich pod nr T-284/05, a następnie przeniesiona do Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej postanowieniem z dnia 15.12.2005 r.).


title: Sprawa F-57/14: Skarga wniesiona w dniu 25 czerwca 2014 r. – ZZ przeciwko Komisji

text:
               24.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 421/60

         Skarga wniesiona w dniu 25 czerwca 2014 r. – ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-57/14)
   2014/C 421/86
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat L. Massaux)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o nałożeniu na skarżącego kary dyscyplinarnej w postaci nagany po zakończeniu dochodzenia dyscyplinarnego oraz zasądzenie odszkodowania.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 19 marca 2014 r., doręczonej w dniu 20 marca 2014 r., oraz w razie potrzeby decyzji z dnia 6 września 2013 r. wydanej przez DG ds. Zasobów Ludzkich i Bezpieczeństwa,

               —

               zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącego kwoty szacowanej ex aequo et bono na 5  000 EUR,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.