201805250081897422018/C 200/125652016CJC20020180611PL01PLINFO_JUDICIAL20180419101121Sprawa C-565/16: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 19 kwietnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Eirinodikeio Lerou Leros – Grecja) – postępowanie wszczęte przez Alessandra Saponara, Kalliopi-Chloi Xylinę [Odesłanie prejudycjalne — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Jurysdykcja oraz uznawanie i wykonywanie orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej — Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 — Jurysdykcja państwa członkowskiego, w którym złożono wniosek o wyrażenie przez sąd zgody na zrzeczenie się spadku w imieniu małoletniego dziecka — Jurysdykcja w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej — Prorogacja jurysdykcji — Artykuł 12 ust. 3 lit. b) — Uznanie jurysdykcji — Przesłanki]
 ---documentbreak--- C2002018PL1010120180419PL0012101112Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 19 kwietnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Eirinodikeio Lerou Leros – Grecja) – postępowanie wszczęte przez Alessandra Saponara, Kalliopi-Chloi Xylinę
   (Sprawa C-565/16) (
         1
      )
   „[Odesłanie prejudycjalne — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Jurysdykcja oraz uznawanie i wykonywanie orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej — Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 — Jurysdykcja państwa członkowskiego, w którym złożono wniosek o wyrażenie przez sąd zgody na zrzeczenie się spadku w imieniu małoletniego dziecka — Jurysdykcja w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej — Prorogacja jurysdykcji — Artykuł 12 ust. 3 lit. b) — Uznanie jurysdykcji — Przesłanki]”2018/C 200/12Język postępowania: grecki
      Sąd odsyłający

   Eirinodikeio Lerou Leros

      Strony w postępowaniu głównym

      Alessandro Saponaro, Kalliopi-Chloi Xylina

      Sentencja

   W sytuacji takiej jak leżąca u podstawy sporu w postępowaniu głównym, w której rodzice małoletniego dziecka, mający wraz z dzieckiem miejsce zwykłego pobytu w państwie członkowskim, złożyli w imieniu owego dziecka przed sądem innego państwa członkowskiego wniosek o wyrażenie przez ten sąd zgody na zrzeczenie się przez owo dziecko spadku, art. 12 ust. 3 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000, należy interpretować w ten sposób, że:

            —

            wniosek złożony przez rodziców dziecka wspólnie przed wybranym przez nich sądem stanowi jednoznaczne uznanie przez nich tej jurysdykcji;

            —

            prokurator, mający z mocy prawa krajowego status strony w przedmiotowym postępowaniu, jest stroną postępowania w rozumieniu art. 12 ust. 3 lit. b) rozporządzenia nr 2201/2003. Jego sprzeciw wobec dokonanego przez rodziców dziecka wyboru jurysdykcji po dacie wszczęcia postępowania stanowi przeszkodę dla uznania, że wszystkie strony postępowania uznały prorogację jurysdykcji w tym momencie. Wobec braku takiego sprzeciwu zgoda takiej strony może być uważana za wyrażoną domyślnie, a wymóg jednoznacznego uznania jurysdykcji przez wszystkie strony postępowania w chwili wszczęcia postępowania może być uważany za spełniony;

            —

            okoliczność, że miejsce zamieszkania zmarłego w chwili śmierci, jego majątek stanowiący przedmiot dziedziczenia oraz pasywa obciążające spadek były położone w państwie członkowskim, którego jurysdykcja została wybrana, pozwala – wobec braku elementów wskazujących na to, że prorogacja jurysdykcji mogłaby mieć negatywny wpływ na sytuację dziecka – uznać, że taka prorogacja jurysdykcji jest zgodna z dobrem dziecka.

      (
         1
      )	Dz.U. C 22 z 23.1.2017.


201806080151931282018/C 221/309162016TC22120180625PL01PLINFO_JUDICIAL20180423252511Sprawa T-916/16: Postanowienie Sądu z dnia 23 kwietnia 2018 r. – Winkler/Komisja (Służba publiczna — Urzędnicy — Przeniesienie krajowych uprawnień emerytalnych — Propozycja doliczenia lat uprawniających do emerytury — Akt niepodlegający zaskarżeniu — Akt niewywołujący niekorzystnych skutków — Oczywista niedopuszczalność)
 ---documentbreak--- C2212018PL2510120180423PL0030251251Postanowienie Sądu z dnia 23 kwietnia 2018 r. – Winkler/Komisja
   (Sprawa T-916/16) (
         1
      )
   „(Służba publiczna — Urzędnicy — Przeniesienie krajowych uprawnień emerytalnych — Propozycja doliczenia lat uprawniających do emerytury — Akt niepodlegający zaskarżeniu — Akt niewywołujący niekorzystnych skutków — Oczywista niedopuszczalność)”2018/C 221/30Język postępowania: niemiecki
      Strony

      Strona skarżąca: Bernd Winkler (Grange, Irlandia) (przedstawiciel: adwokat A. Kässens)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Bohr i L. Radu Bouyon, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na podstawie art. 270 TFUE po pierwsze, o stwierdzenie nieważności pisma Komisji z dnia 20 kwietnia 2016 r. dotyczącego propozycji doliczenia lat uprawniających do emerytury, które należy uwzględnić w systemie emerytalnym instytucji Unii Europejskiej w następstwie wniosku o przeniesienie uprawnień emerytalnych nabytych przez skarżącego przed rozpoczęciem służby na rzecz Unii, a po drugie, o uzyskanie odszkodowania za szkodę, którą skarżący rzekomo poniósł w wyniku niezgodnych z prawem działań popełnionych przez Komisję przy rozpatrywaniu wspomnianego wniosku o przeniesienie uprawnień.

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje odrzucona.

            2)

            Bernd Winkler zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 46 z 13.2.2017.


title: Sprawy połączone C-84/17 P, C-85/17 P i C-95/17 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 25 lipca 2018 r. – Société des produits Nestlé SA / Mondelez UK Holdings & Services Ltd, dawniej Cadbury Holdings Ltd, Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (C-84/17 P), / Mondelez UK Holdings & Services Ltd, dawniej Cadbury Holdings Ltd / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Société des produits Nestlé SA (C-85/17 P), Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) / Mondelez UK Holdings & Services Ltd, dawniej Cadbury Holdings Ltd, Société des produits Nestlé SA (C-95/17 P) (Odwołanie – Znak towarowy Unii Europejskiej – Trójwymiarowy znak towarowy w kształcie tabliczki czekolady złożonej z czterech batonów – Odwołanie od uzasadnienia – Niedopuszczalność – Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 – Artykuł 7 ust. 3 – Dowód uzyskania charakteru odróżniającego w następstwie używania)

text:
               17.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/10

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 25 lipca 2018 r. – Société des produits Nestlé SA / Mondelez UK Holdings & Services Ltd, dawniej Cadbury Holdings Ltd, Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (C-84/17 P), / Mondelez UK Holdings & Services Ltd, dawniej Cadbury Holdings Ltd / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Société des produits Nestlé SA (C-85/17 P), Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) / Mondelez UK Holdings & Services Ltd, dawniej Cadbury Holdings Ltd, Société des produits Nestlé SA (C-95/17 P)
      (Sprawy połączone C-84/17 P, C-85/17 P i C-95/17 P) (1)

      ((Odwołanie - Znak towarowy Unii Europejskiej - Trójwymiarowy znak towarowy w kształcie tabliczki czekolady złożonej z czterech batonów - Odwołanie od uzasadnienia - Niedopuszczalność - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Artykuł 7 ust. 3 - Dowód uzyskania charakteru odróżniającego w następstwie używania))
      (2018/C 328/11)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Société des produits Nestlé SA (przedstawiciele: G.S.P. Vos, advocaat i S. Malynicz, QC) (C-84/17 P), Mondelez UK Holdings & Services Ltd, dawniej Cadbury Holdings Ltd (przedstawiciele: T. Mitcheson, QC i J. Lane Heald, barrister, upoważnieni przez P. Walsha, J. Bluma i C. MacLeod, solicitors) (C-85/17 P), Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik) (C-95/17 P)

         Druga strona postępowania: Mondelez UK Holdings & Services Ltd, dawniej Cadbury Holdings Ltd (przedstawiciele: T. Mitcheson, QC i J. Lane Heald, barrister, upoważnieni przez P. Walsha i J. Bluma, solicitors), Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik) (C-84/17 P), Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik), Société des produits Nestlé SA (przedstawiciele: G.S.P. Vos, advocaat i S. Malynicz, QC) (C-85/17 P), Mondelez UK Holdings & Services Ltd, dawniej Cadbury Holdings Ltd (przedstawiciele: T. Mitcheson, QC i J. Lane Heald, barrister, upoważnieni przez P. Walsha i J. Bluma, solicitors), Société des produits Nestlé SA (przedstawiciele: G.S.P. Vos, advocaat i S. Malynicz, QC) (C-95/17 P)

         Interwenient popierający żądania strony skarżącej w sprawie C-84/17 P: European Association of Trade Mark Owners (Marques) (przedstawiciel: M. Viefhues, Rechtsanwalt)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołania zostają odpowiednio odrzucone i oddalone.

                  2)

                  Société des produits Nestlé SA, European Association of Trade Mark Owners (Marques), Mondelez UK Holdings & Services Ltd oraz Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 178 z 6.6.2017.

         Dz.U. C 161 z 22. 5. 2017.


title: Sprawa T-422/14: Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2018 r. – Viscas/Komisja (Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Europejski rynek kabli elektrycznych – Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE – Jednolite i ciągłe naruszenie – Dowód naruszenia – Czas uczestniczenia – Otwarte zdystansowanie się – Obliczanie kwoty grzywny – Waga naruszenia – Nieograniczone prawo orzekania)

text:
               17.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/32

      Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2018 r. – Viscas/Komisja
      (Sprawa T-422/14) (1)

      ((Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek kabli elektrycznych - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE - Jednolite i ciągłe naruszenie - Dowód naruszenia - Czas uczestniczenia - Otwarte zdystansowanie się - Obliczanie kwoty grzywny - Waga naruszenia - Nieograniczone prawo orzekania))
      (2018/C 328/42)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Viscas Corp. (Tokio, Japonia) (przedstawiciel: J.-F. Bellis, adwokat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Giolito, L. Parpala, H. van Vliet i A. Biolan, pełnomocnicy, wspierani przez B. Doherty’ego, barrister)

         Interwenient popierający stronę skarżącą: Furukawa Electric Co. Ltd (Tokio) (przedstawiciele: C. Pouncey, A. Luke i L. Geary, adwokaci)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie zmierzające, po pierwsze, do stwierdzenia nieważności części decyzji Komisji C(2014) 2139 final z dnia 2 kwietnia 2014 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 [TFUE] i art. 53 porozumienia [EOG] (sprawa AT.39610 – Kable elektryczne) w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy skarżącej, a po drugie, do obniżenia kwoty nałożonej na nią grzywny.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Viscas Corp. pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                  3)

                  Furukawa Electric Co. Ltd pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 303 z 8.9.2014.


title: Sprawa T-420/18: Skarga wniesiona w dniu 10 lipca 2018 r. – JPMorgan Chase i in. / Komisja

text:
               24.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 341/18

      Skarga wniesiona w dniu 10 lipca 2018 r. – JPMorgan Chase i in. / Komisja
      (Sprawa T-420/18)
      (2018/C 341/30)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: JPMorgan Chase & Co. (Nowy York, Nowy York, Stany Zjednoczone), JPMorgan Chase Bank, National Association (Columbus, Ohio, Stany Zjednoczone), J.P. Morgan Services LLP (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: M. Lester QC, D. Piccinin i D. Heaton, Barristers, N. French, B. Tormey, N. Frey i D. Das, Solicitors)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie całkowitej nieważności zaskarżonej decyzji, z tym skutkiem, że żadna z wersji decyzji stwierdzającej naruszenie nie zostanie opublikowana do czasu wydania przez Sąd orzeczenia w przedmiocie skargi o stwierdzenie nieważności;

                  —

                  ewentualnie, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w części, utrzymując w mocy fragmenty odrzucone przez Komisję Europejską, jak wynika z zarzutów 2-4; oraz

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty

      Strona skarżąca wnosi o uchylenie wydanej przez Komisję decyzji C(2018) 2745 final z dnia 27 kwietnia 2018 r. w przedmiocie sprzeciwu wobec ujawnienia w drodze publikacji informacji przekazanych przez nią, na podstawie art. 8 decyzji przewodniczącego Komisji Europejskiej 2011/695/UE z dnia 13 października 2011 r. (Dz.U. 2011, L 275, s. 29) w sprawie funkcji i zakresu uprawnień urzędnika przeprowadzającego spotkanie wyjaśniające w niektórych postępowaniach z zakresu konkurencji [sprawa AT.39914 – Instrumenty pochodne stopy procentowej dla euro (EIRD)].
      W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, zgodnie z którym Komisja naruszyła zasadę domniemania niewinności oddalając wniosek strony skarżącej o odroczenie publikacji jawnej wersji decyzji z 7 grudnia 2016 r. („decyzja stwierdzająca naruszenie”) (1) do dnia rozstrzygnięcia przez Sąd skargi o stwierdzenie nieważności decyzji stwierdzającej naruszenie. Sama decyzja stwierdzająca naruszenie – zgodnie z rozstrzygnięciem wyroku z dnia 10 listopada 2017 r., Icap i in./Komisja (T-180/15, EU:T:2017:795, pkt 253-269) – została również wydania z naruszeniem domniemania niewinności. W związku z tym strona skarżąca znalazła się w tej samej sytuacji, co podmiot nie będący adresatem decyzji – nie korzysta ona ze wszystkich gwarancji, które służyłyby jej w ramach wykonywania prawa do obrony w normalnym toku postępowania, w wyniku którego wydano decyzję co do istoty sprawy. Strona skarżąca, twierdzi że uniemożliwiłoby to publikację decyzji stwierdzającej naruszenie, do czasu zakończenia przez Sąd kontroli ustaleń Komisji.

                  2.

                  Zarzut drugi, zgodnie z którym Komisja, w osobie urzędnika przeprowadzającego spotkanie, przekroczyła swoje uprawniania, określone w art. 8 ust. 2 decyzji 2011/695/UE („w sprawie funkcji i zakresu uprawnień urzędnika przeprowadzającego spotkanie”) (2), wnosząc o uchylenie decyzji Dyrekcji Generalnej ds. Konkurencji o niepublikowaniu części decyzji stwierdzającej naruszenie (oraz opierając się na tej niezgodnej z prawem decyzji, odstępując od zaniechania publikacji analogicznych części decyzji stwierdzającej naruszenie). Komisja, w osobie urzędnika przeprowadzającego spotkanie, nie miała uprawnień w tym zakresie (zob. wyrok z dnia 15 lipca 2015 r., Pilkington Group/Komisja, T-462/12, EU:T:2015:508, pkt 31).

                  3.

                  Zarzut trzeci, zgodnie z którym Komisja błędnie oceniła żądania strony skarżącej przedłożone zgodnie z art. 8 ust. 2 decyzji w sprawie funkcji i zakresu uprawnień urzędnika przeprowadzającego spotkanie, w związku czym naruszyła tajemnicę zawodową strony skarżącej, wbrew wymogom tego przepisu, art. 339 TFEU i art. 28 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 (3). Komisja błędnie uznała, że kwestionowany materiał nie spełnił kryterium informacji objętych obowiązkiem zachowania tajemnicy zawodowej (zob. wyrok z dnia 30 maja 2006 r., Bank Austria Creditansalt/Komisja, T-198/03, EU:T:2006:136) oraz dokonała innych błędnych ustaleń.

                  4.

                  Zarzut czwarty, zgodnie z którym Komisja naruszyła zasadę ochrony tożsamości jednostek w odniesieniu do byłego pracownika strony skarżącej i członka zarządu, w tym prawo do poszanowania życia prywatnego chronione na mocy art. 8 Europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności i art. 7 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Strona skarżąca twierdzi, że Komisja proponowała publikację informacji, które mogłyby ujawnić tożsamość wspomnianego byłego pracownika, jak i rzekome ówczesne przekonania pracowników strony skarżącej.

         (1)  Decyzja Komisji C(2016) 8530 final z dnia 7 grudnia 2016 r. dotycząca postępowania przewidzianego w art. 101 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz art. 53 Porozumienia EOG.

         (2)  Decyzja przewodniczącego Komisji Europejskiej 2011/695/UE z dnia 13 października 2011 r. w sprawie funkcji i zakresu uprawnień urzędnika przeprowadzającego spotkanie wyjaśniające w niektórych postępowaniach z zakresu konkurencji (Dz.U. 2011, L 275, s. 29).

         (3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. L 1, 4.1.2003, s. 1).


title: Sprawa C-675/16: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 7 czerwca 2018 r. – Guccio Gucci SpA / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Guess? IP Holder LP

text:
               24.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 341/10

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 7 czerwca 2018 r. – Guccio Gucci SpA / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Guess? IP Holder LP
      (Sprawa C-675/16) (1)

      (2018/C 341/13)
      Język postępowania: angielski
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 144 z 8.5.2017.


title: Sprawa T-452/15: Wyrok Sądu z dnia 20 listopada 2017 r. – Petrov i in. / Parlament (Poseł do Parlamentu Europejskiego — Odmowa wstępu do budynków Paramentu — Obywatele państwa trzeciego — Artykuł 21 Karty praw podstawowych — Dyskryminacja ze względu na pochodzenie etniczne — Dyskryminacja ze względu na narodowość — Dopuszczalność zarzutu — Dyskryminacja ze względu na poglądy polityczne — Równość traktowania — Nadużycie władzy)

text:
               15.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/12

         Wyrok Sądu z dnia 20 listopada 2017 r. – Petrov i in. / Parlament
   (Sprawa T-452/15) (1)

   ((Poseł do Parlamentu Europejskiego - Odmowa wstępu do budynków Paramentu - Obywatele państwa trzeciego - Artykuł 21 Karty praw podstawowych - Dyskryminacja ze względu na pochodzenie etniczne - Dyskryminacja ze względu na narodowość - Dopuszczalność zarzutu - Dyskryminacja ze względu na poglądy polityczne - Równość traktowania - Nadużycie władzy))
   (2018/C 013/21)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Andrei Petrov (Petersburg, Rosja), Fedor Biryukov, (Moskwa, Rosja) i Alexander Sotnichenko (Petersburg) (przedstawiciel: adwokat P. Richter)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: N. Görlitz i M. Windisch, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek na podstawie art. 263 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu z dnia 16 czerwca 2015 r. o odmowie skarżącym wstępu na teren Parlamentu.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Andrei Petrov, Fedor Biryukov i Alexander Sotnichenko pokrywają własne koszty i zostają obciążeni kosztami poniesionymi przez Parlament Europejski.

      (1)  Dz.U. C 363 z 3.11.2015.


title: Sprawa T-760/17: Skarga wniesiona w dniu 20 listopada 2017 r. – Meesenburg Großhandel / EUIPO (Triotherm+)

text:
               22.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/55

         Skarga wniesiona w dniu 20 listopada 2017 r. – Meesenburg Großhandel / EUIPO (Triotherm+)
   (Sprawa T-760/17)
   (2018/C 022/72)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Meesenburg Großhandel KG (Flensburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat D. Freiherr von Oldershausen)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Triotherm+” – zgłoszenie nr 15 186 471

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 września 2017 r. w sprawie R 786/2016-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-734/17: Skarga wniesiona w dniu 3 listopada 2017 r. – ViaSat / Komisja

text:
               22.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/48

         Skarga wniesiona w dniu 3 listopada 2017 r. – ViaSat / Komisja
   (Sprawa T-734/17)
   (2018/C 022/64)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ViaSat, Inc. (Carlsbad, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci J. Ruiz Calzado, L. Marco Perpiñà i S. Semey)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji odmownej Komisji z dnia 24 sierpnia 2017 r., wynikającej z braku udzielenia przez Komisję w przewidzianym terminie, zgodnie z art. 8 ust. 3 rozporządzenia nr 1049/2001, odpowiedzi na złożony przez skarżącą wniosek potwierdzający o dostęp do dokumentów z dnia 10 lipca 2017 r., w nawiązaniu do wniosku o dostęp do dokumentów zarejestrowanego pod nr 2017/2592, w zakresie, w jakim dotyczy on informacji przedstawionych lub wymienionych w kontekście zaproszenia do składania wniosków dotyczących ogólnoeuropejskich systemów dostarczających satelitarne usługi komunikacji ruchomej;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania, w tym kosztami wszelkich ewentualnych interwenientów.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący niedopełnienia przez Komisję obowiązku uzasadniania ciążącego na niej na podstawie art. 296 ust. 2 TFUE.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący nieprzeprowadzenia przez Komisję konkretnej i indywidualnej oceny żądanych dokumentów.


title: Sprawa T-774/17: Skarga wniesiona w dniu 29 listopada 2017 r. – Café del Mar i in./EUIPO – Guiral Broto (C del M)

text:
               22.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/60

         Skarga wniesiona w dniu 29 listopada 2017 r. – Café del Mar i in./EUIPO – Guiral Broto (C del M)
   (Sprawa T-774/17)
   (2018/C 022/81)
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Café del Mar SC (Sant Antoni de Portmany, Hiszpania), José Les Viamonte (Sant Antoni de Portmany) i Carlos Andrea González (Sant Antoni de Portmany) (przedstawiciele: adwokaci F. Miazzetto i J. L. Gracia Albero)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Ramón Guiral Broto (Marbella, Hiszpania)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Ramón Guiral Broto

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „C del M” / unijny znak towarowy nr 5 889 126

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 września 2017 r. w sprawie R 1618/2015-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               unieważnienie graficznego unijnego znaku towarowego zawierającego elementy słowne „C del M” nr 5 889 126

               —

               obciążenie kosztami niniejszego postępowania strony skarżącej, a kosztami wynikającymi z postępowania przed Wydziałem Unieważnień i Izbami Odwoławczymi EUIPO – właściciela znaku towarowego, którego unieważnienie jest dochodzone.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001.


title: Sprawa T-509/16: Postanowienie Sądu z dnia 22 listopada 2017 r. – Baradel i in. / FEI

text:
               22.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/62

         Postanowienie Sądu z dnia 22 listopada 2017 r. – Baradel i in. / FEI
   (Sprawa T-509/16) (1)

   (2018/C 022/83)
   Język postępowania: francuski
   Prezes dziewiątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 274 z 21.9.2013 r. (sprawa początkowo zarejestrowana przed Sądem do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod nr F-72/13 i w dniu 1.9.2016 r. przekazana Sądowi Unii Europejskiej).


title: Sprawy połączone C-374/16 i C-375/16: Wyrok Trybunału (piąta izba izba) z dnia 15 listopada 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof – Niemcy) – Rochus Geissel; działający w charakterze syndyka RGEX GmbH i.L. / Finanzamt Neuss (C-374/16) i Finanzamt Bergisch Gladbach / Igor Butin (C-375/16) [Odesłanie prejudycjalne — Podatki — Podatek od wartości dodanej (VAT) — Dyrektywa 2006/112 WE — Artykuł 168 lit. a), art. 178 lit. a) i art. 226 pkt 5 — Odliczenie podatku naliczonego — Dane, jakie muszą znajdować się na fakturach — Uzasadnione oczekiwania podatnika co do spełnienia przesłanek prawa do odliczenia)

text:
               22.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/12

         Wyrok Trybunału (piąta izba izba) z dnia 15 listopada 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof – Niemcy) – Rochus Geissel; działający w charakterze syndyka RGEX GmbH i.L. / Finanzamt Neuss (C-374/16) i Finanzamt Bergisch Gladbach / Igor Butin (C-375/16)
   (Sprawy połączone C-374/16 i C-375/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112 WE - Artykuł 168 lit. a), art. 178 lit. a) i art. 226 pkt 5 - Odliczenie podatku naliczonego - Dane, jakie muszą znajdować się na fakturach - Uzasadnione oczekiwania podatnika co do spełnienia przesłanek prawa do odliczenia))
   (2018/C 022/15)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Rochus Geissel; działający w charakterze syndyka RGEX GmbH i.L. (C-374/16), Finanzamt Bergisch Gladbach (C-375/16)

      Strona pozwana: Finanzamt Neuss (C-374/16), Igor Butin (C-375/16)

      Sentencja

   Artykuł 168 lit. a) i art. 178 lit. a) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej w związku z art. 226 pkt 5 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie obowiązywaniu przepisów krajowych takich jak te rozpatrywane w postępowaniu głównym, które uzależniają skorzystanie z prawa do odliczenia VAT naliczonego od podania na fakturze adresu miejsca, w którym wystawca faktury prowadzi działalność gospodarczą.

      (1)  Dz.U. C 392 z 24.10.2016.


title: Sprawy połączone C-427/16 i C-428/16: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 23 listopada 2017 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Sofiyski rayonen sad – Bułgaria) – „CHEZ Elektro Bulgaria” AD / Yordan Kotsev (C-427/16) i „FrontEx International” EAD / Emil Yanakiev (C-428/16) [Odesłanie prejudycjalne — Konkurencja — Swoboda świadczenia usług — Ustalanie przez organizację zawodową adwokatów minimalnych stawek wynagrodzeń — Zakaz zasądzenia przez sąd zwrotu wynagrodzenia w kwocie niższej od tych minimalnych stawek — Przepisy krajowe uznające podatek od wartości dodanej (VAT) za część ceny usługi świadczonej w ramach wykonywania wolnego zawodu]

text:
               22.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/13

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 23 listopada 2017 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Sofiyski rayonen sad – Bułgaria) – „CHEZ Elektro Bulgaria” AD / Yordan Kotsev (C-427/16) i „FrontEx International” EAD / Emil Yanakiev (C-428/16)
   (Sprawy połączone C-427/16 i C-428/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Konkurencja - Swoboda świadczenia usług - Ustalanie przez organizację zawodową adwokatów minimalnych stawek wynagrodzeń - Zakaz zasądzenia przez sąd zwrotu wynagrodzenia w kwocie niższej od tych minimalnych stawek - Przepisy krajowe uznające podatek od wartości dodanej (VAT) za część ceny usługi świadczonej w ramach wykonywania wolnego zawodu])
   (2018/C 022/17)
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Sofiyski rayonen sad

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca:„CHEZ Elektro Bulgaria” АD (C-427/16), „FrontEx International” EAD (C-428/16)

      Strona pozwana: Yordan Kotsev (C-427/16), Emil Yanakiev (C-428/16)

      Sentencja

               1)

               Artykuł 101 ust. 1 TFUE w związku z art. 4 ust. 3 TUE należy interpretować w ten sposób, że przepisy krajowe takie jak będące przedmiotem postępowania głównego, które po pierwsze nie zezwalają adwokatowi i jego klientowi na uzgodnienie wynagrodzenia w kwocie niższej niż minimalna kwota określona w rozporządzeniu przyjętym przez organizację zawodową adwokatów, jaką jest Vissh advokatski savet (naczelna rada adwokacka, Bułgaria), pod rygorem wszczęcia wobec tego adwokata postępowania dyscyplinarnego, a po drugie, nie zezwalają sądowi na zasądzenie zwrotu wynagrodzenia w kwocie niższej od tej kwoty minimalnej, mogą ograniczać konkurencję na rynku wewnętrznym w rozumieniu art. 101 ust. 1 TFUE. Do sądu odsyłającego należy zbadanie, czy takie przepisy krajowe w świetle ich konkretnych zasad stosowania odpowiadają rzeczywiście uzasadnionym celom i czy nałożone w ten sposób ograniczenia poprzestają na tym, co jest niezbędne do zapewnienia realizacji tych uzasadnionych celów.

               2)

               Artykuł 101 ust. 1 TFUE w związku z art. 4 ust. 3 TUE oraz dyrektywą Rady 77/249/EWG z dnia 22 marca 1977 r. mającą na celu ułatwienie skutecznego korzystania przez prawników ze swobody świadczenia usług, należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on obowiązywaniu przepisów krajowych takich jak będące przedmiotem postępowania głównego, na mocy których sąd krajowy zasądza zwrot wynagrodzenia adwokata na rzecz osób prawnych i niezależnych przedsiębiorców, jeżeli byli oni reprezentowani przez doradcę prawnego.

               3)

               Artykuł 78 akapit pierwszy lit. a) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on obowiązywaniu przepisów krajowych, takich jak będące przedmiotem postępowania głównego, na mocy których podatek od wartości dodanej stanowi część wynagrodzenia zarejestrowanych adwokatów, jeżeli powoduje to, że wynagrodzenia te podlegają podwójnemu opodatkowaniu z tytułu podatku od wartości dodanej.

      (1)  Dz.U. C 371 z 10.10.2016.


title: Sprawa C-259/17: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 21 listopada 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Budai Központi Kerületi Bíróság – Węgry) – Zoltán Rózsavölgyi, Zoltánné Rózsavölgyi / Unicredit Leasing Hungary Zrt., Unicredit Leasing Immo Truck Zrt. (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 53 ust. 2 i art. 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Ochrona konsumentów — Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich — Umowa kredytu oparta na walucie obcej — Brak dostatecznych wyjaśnień w przedmiocie stanu faktycznego i prawnego sporu głównego oraz w przedmiocie względów uzasadniających konieczność uzyskania odpowiedzi na pytanie prejudycjalne — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               29.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/9

         Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 21 listopada 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Budai Központi Kerületi Bíróság – Węgry) – Zoltán Rózsavölgyi, Zoltánné Rózsavölgyi / Unicredit Leasing Hungary Zrt., Unicredit Leasing Immo Truck Zrt.
   (Sprawa C-259/17) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 53 ust. 2 i art. 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Ochrona konsumentów - Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich - Umowa kredytu oparta na walucie obcej - Brak dostatecznych wyjaśnień w przedmiocie stanu faktycznego i prawnego sporu głównego oraz w przedmiocie względów uzasadniających konieczność uzyskania odpowiedzi na pytanie prejudycjalne - Oczywista niedopuszczalność))
   (2018/C 032/13)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Budai Központi Kerületi Bíróság

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Zoltán Rózsavölgyi, Zoltánné Rózsavölgyi

      Strona pozwana: Unicredit Leasing Hungary Zrt., Unicredit Leasing Immo Truck Zrt.

      Sentencja

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Budai Központi Kerületi Bíróság (sąd okręgu centrum Budy, Węgry) w dniu 31 marca 2017 r. jest oczywiście niedopuszczalny.

      (1)  Dz.U. C 256 z 7.8.2017.


title: Sprawa T-35/16: Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2017 r. – Sony Computer Entertainment Europe / EUIPO – Vieta Audio (Vita) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku — Słowny unijny znak towarowy Vita — Rzeczywiste używanie znaku towarowego — Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Używanie w odniesieniu do danych towarów — Obowiązek uzasadnienia}

text:
               29.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/21

         Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2017 r. – Sony Computer Entertainment Europe / EUIPO – Vieta Audio (Vita)
   (Sprawa T-35/16) (1)

   ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy Vita - Rzeczywiste używanie znaku towarowego - Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Używanie w odniesieniu do danych towarów - Obowiązek uzasadnienia})
   (2018/C 032/28)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Sony Computer Entertainment Europe Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: S. Malynicz, QC)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: H. Kunz, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Vieta Audio, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat I. Barroso Sánchez-Lafuente)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 listopada 2015 r. (sprawa R 2232/2014-5) dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku pomiędzy Vieta Audio a Sony Computer Entertainment Europe.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 12 listopada 2015 r. (sprawa R 2232/2014-5) dotyczącej postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku pomiędzy Vieta Audio a Sony Computer Entertainment Europe.

               2)

               EUIPO pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Sony Computer Entertainment Europe.

               3)

               Vieta Audio pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 106 z 21.3.2016.


title: Sprawa T-893/16: Wyrok Sądu z dnia 5 grudnia 2017 r. – Xiaomi / EUIPO – Apple (MI PAD) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego MI PAD — Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy IPAD — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Podobieństwo towarów i usług}

text:
               29.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/30

         Wyrok Sądu z dnia 5 grudnia 2017 r. – Xiaomi / EUIPO – Apple (MI PAD)
   (Sprawa T-893/16) (1)

   ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego MI PAD - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy IPAD - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Podobieństwo towarów i usług})
   (2018/C 032/41)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Xiaomi, Inc. (Pekin, Chiny) (przedstawiciele: adwokaci T. Raab i C. Tenkhoff)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J. Ivanauskas, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Apple Inc. (Cupertino, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: J. Olsen, P. Andreottola, solicitors, i G. Tritton, barrister)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 września 2016 r. (sprawa R 363/2016-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Apple a Xiaomi.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Xiaomi, Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 46 z 13.2.2017.


title: Sprawa T-770/17: Skarga wniesiona w dniu 24 listopada 2017 r. – Beats Electronics / EUIPO – TrekStor (i.Beat)

text:
               29.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/40

         Skarga wniesiona w dniu 24 listopada 2017 r. – Beats Electronics / EUIPO – TrekStor (i.Beat)
   (Sprawa T-770/17)
   (2018/C 032/54)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Beats Electronics LLC (Culver City, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokat M. Petersenn, oraz I. Fowler i I. Junkar, solicitors)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: TrekStor Ltd (Hong-Kong, Hong-Kong)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: TrekStor Ltd

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „i.Beat” – unijny znak towarowy nr 5 009 139

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 września 2017 r. w sprawach połączonych R 2175/2016-4 i R 2213/2016-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim oddalono w niej odwołanie skarżącej nr R 2175/2016-4 i utrzymano w mocy rejestrację spornego znaku towarowego dla odtwarzaczy MP3, w szczególności opartych na pamięci flash USB z małymi dyskami twardymi;

               —

               obciążenie EUIPO i TrekStor Ltd, na wypadek gdyby wstąpiła do sprawy w charakterze interwenienta, kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 51 lit. a) i art. 51 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 w związku z art. 15 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 75 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Orzeczenie Trybunału z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie E-1/17 – Konkurrenten.no AS przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA (Bezwzględne przeszkody procesowe – Pomoc państwa – Decyzja o zamknięciu formalnego postępowania wyjaśniającego)

text:
               12.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 130/4

         ORZECZENIE TRYBUNAŁU
   z dnia 22 grudnia 2017 r.
   w sprawie E-1/17
   Konkurrenten.no AS przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA

      (Bezwzględne przeszkody procesowe – Pomoc państwa – Decyzja o zamknięciu formalnego postępowania wyjaśniającego)

   (2018/C 130/04)
   W sprawie E-1/17 między Konkurrenten.no AS przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA – SKARGA na mocy art. 36 akapit 2 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości o stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Nadzoru EFTA nr 179/15/COL z dnia 7 maja 2015 r. o zamknięciu formalnego postępowania wyjaśniającego w sprawie pomocy państwa przyznanej Nettbuss Sør AS, opublikowanej w Suplemencie EOG nr 59/1 do Dziennika Urzędowego z dnia 27 października 2016 r., Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes) oraz Per Christiansen (sędzia sprawozdawca) i Páll Hreinsson (sędzia), wydał w dniu 22 grudnia 2017 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

               1.

               Skarga zostaje oddalona jako niedopuszczalna.

               2.

               Konkurrenten.no AS ponosi, poza własnymi kosztami, koszty Urzędu Nadzoru EFTA, hrabstwa Aust-Agder oraz Nettbuss AS.

               3.

               Królestwo Norwegii pokrywa własne koszty.


title: Sprawa T-116/07: Postanowienie Sądu z dnia 22 lutego 2018 r. – Francja / Komisja

text:
               16.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/39

         Postanowienie Sądu z dnia 22 lutego 2018 r. – Francja / Komisja
   (Sprawa T-116/07) (1)

   (2018/C 134/55)
   Język postępowania: francuski
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 140 z 23.6.2007.


title: Sprawa T-288/07: Postanowienie Sądu z dnia 22 lutego 2018 r. – Alcan France / Komisja

text:
               16.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/39

         Postanowienie Sądu z dnia 22 lutego 2018 r. – Alcan France / Komisja
   (Sprawa T-288/07) (1)

   (2018/C 134/56)
   Język postępowania: francuski
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 235 z 6.10.2007.


201807060541994142018/C 259/493752017TC25920180723PL01PLINFO_JUDICIAL20180612353622Sprawa T-375/17: Skarga wniesiona w dniu 12 czerwca 2018 r. – Fenyves / EUIPO (Blue) Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Blue — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) i art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) i art. 7 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001]
 ---documentbreak--- C2592018PL3520120180612PL0049352362Skarga wniesiona w dniu 12 czerwca 2018 r. – Fenyves / EUIPO (Blue)
   (Sprawa T-375/17) (
         1
      )
   „Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Blue — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) i art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) i art. 7 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001]”2018/C 259/49Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Klaudia Patricia Fenyves (Hevesvezekény, Węgry) (przedstawiciel: adwokat I. Monteiro Alves)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: M. Rajh, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 marca 2017 r. (sprawa R 1974/2016-5) dotyczącą zgłoszenia oznaczenia graficznego Blue jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje oddalona.

            2)

            Klaudia Patricia Fenyves zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 256 z 7.8.2017.


201807060471994292018/C 259/633322018TC25920180723PL01PLINFO_JUDICIAL20180528474821Sprawa T-332/18: Skarga wniesiona w dniu 28 maja 2018 r. – Marry Me Group / EUIPO (MARRY ME)
 ---documentbreak--- C2592018PL4710120180528PL0063471482Skarga wniesiona w dniu 28 maja 2018 r. – Marry Me Group / EUIPO (MARRY ME)
   (Sprawa T-332/18)2018/C 259/63Język postępowania: niemiecki
      Strony

      Strona skarżąca: Marry Me Group AG (Zug, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat G. Theado)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „MARRY ME” – zgłoszenie nr 15 958 226

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia z dnia 5 marca 2018 r. w sprawie R 806/2017-5

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

      Podniesiony zarzut

            —

            Naruszenie art. 7 lit. b) i c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


201807060091994332018/C 259/22642018CJC25920180723PL01PLINFO_JUDICIAL20180201161611Sprawa C-64/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Steiermark (Austria) w dniu 1 lutego 2018 r. – Zoran Maksimovic
 ---documentbreak--- C2592018PL1610120180201PL0022161161Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Steiermark (Austria) w dniu 1 lutego 2018 r. – Zoran Maksimovic
   (Sprawa C-64/18)2018/C 259/22Język postępowania: niemiecki
      Sąd odsyłający

   Landesverwaltungsgericht Steiermark

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Zoran Maksimovic

      Strona pozwana: Bezirkshauptmannschaft Murtal

      Uczestnik postępowania: Finanzpolizei

      Pytania prejudycjalne

            1)

            Czy art. 56 TFUE oraz dyrektywę 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotyczącą delegowania pracowników w ramach świadczenia usług (
                  1
               ) i dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/67/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie egzekwowania dyrektywy 96/71/WE (
                  2
               ) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one normie krajowej, która w odniesieniu do naruszeń obowiązków formalnych w wypadku transgranicznego wykorzystania siły roboczej, takich jak brak przekazania dokumentów płacowych pracodawcy użytkownikowi przez podmiot oddający pracowników do dyspozycji, przewiduje bardzo wysokie grzywny, a w szczególności wysokie kary minimalne, które nakłada się na zasadzie kumulacji za każdego pracownika, którego dotyczy naruszenie?

            2)

            W przypadku gdy na pytanie pierwsze nie zostanie udzielona odpowiedź twierdząca:
            Czy art. 56 TFUE oraz dyrektywę 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotyczącą delegowania pracowników w ramach świadczenia usług i dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/67/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie egzekwowania dyrektywy 96/71/WE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one nakładaniu grzywien na zasadzie kumulacji w razie naruszeń obowiązków formalnych w przypadku transgranicznego wykorzystania siły roboczej bez absolutnych wysokości maksymalnych?

      (
         1
      )	Dz.U. 1997, L 18, s. 1.
   (
         2
      )	Dz.U. 2014, L 159, s. 11.


201807060521993532018/C 259/643332018TC25920180723PL01PLINFO_JUDICIAL20180528484811Sprawa T-333/18: Skarga wniesiona w dniu 28 maja 2018 r. – Marry Me Group / EUIPO (marry me)
 ---documentbreak--- C2592018PL4810120180528PL0064481481Skarga wniesiona w dniu 28 maja 2018 r. – Marry Me Group / EUIPO (marry me)
   (Sprawa T-333/18)2018/C 259/64Język postępowania: niemiecki
      Strony

      Strona skarżąca: Marry Me Group AG (Zug, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat G. Theado)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „marry me” – zgłoszenie nr 15 952 468

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 marca 2018 r. w sprawie R 807/2017-5

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

      Podniesiony zarzut

            —

            Naruszenie art. 7 lit. b) i c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


201807060411993832018/C 259/032592016CJC25920180723PL01PLINFO_JUDICIAL201805313421Sprawy połączone C-259/16 i C-260/16: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 31 maja 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio – Włochy) – Confederazione Generale Italiana dei Trasporti e della Logistica (Confetra) (C-259/16), Associazione Nazionale Imprese Trasporti Automobilistici (C-259/16), Fercam SpA(C-259/16), Associazione non Riconosciuta Alsea (C-259/16), Associazione Fedit (C-259/16), Carioni Spedizioni Internazionali Srl (C-259/16), Federazione Nazionale delle Imprese di Spedizioni Internazionali – Fedespedi (C-259/16), Tnt Global Express SpA (C-259/16), Associazione Italiana dei Corrieri Aerei Internazionali (AICAI) (C-260/16), DHL Express (Italy) Srl (C-260/16), Federal Express Europe Inc. (C-260/16), United Parcel Service Italia Ups Srl (C-260/16) / Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni, Ministero dello Sviluppo Economico (Odesłanie prejudycjalne — Usługi pocztowe w Unii Europejskiej — Dyrektywa 97/67/WE — Artykuły 2, 7 i 9 — Dyrektywa 2008/6/WE — Pojęcie „operatora świadczącego usługi pocztowe” — Przedsiębiorstwa przewozowe, wysyłkowe i ekspresowych usług kurierskich świadczące usługi przyjmowania, sortowania, przemieszczania i doręczania przesyłek pocztowych — Zezwolenie wymagane w celu publicznego świadczenia usług pocztowych — Udział w kosztach świadczenia usługi powszechnej)
 ---documentbreak--- C2592018PL310120180531PL00033142Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 31 maja 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio – Włochy) – Confederazione Generale Italiana dei Trasporti e della Logistica (Confetra) (C-259/16), Associazione Nazionale Imprese Trasporti Automobilistici (C-259/16), Fercam SpA(C-259/16), Associazione non Riconosciuta Alsea (C-259/16), Associazione Fedit (C-259/16), Carioni Spedizioni Internazionali Srl (C-259/16), Federazione Nazionale delle Imprese di Spedizioni Internazionali – Fedespedi (C-259/16), Tnt Global Express SpA (C-259/16), Associazione Italiana dei Corrieri Aerei Internazionali (AICAI) (C-260/16), DHL Express (Italy) Srl (C-260/16), Federal Express Europe Inc. (C-260/16), United Parcel Service Italia Ups Srl (C-260/16) / Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni, Ministero dello Sviluppo Economico
   (Sprawy połączone C-259/16 i C-260/16) (
         1
      )
   „(Odesłanie prejudycjalne — Usługi pocztowe w Unii Europejskiej — Dyrektywa 97/67/WE — Artykuły 2, 7 i 9 — Dyrektywa 2008/6/WE — Pojęcie „operatora świadczącego usługi pocztowe” — Przedsiębiorstwa przewozowe, wysyłkowe i ekspresowych usług kurierskich świadczące usługi przyjmowania, sortowania, przemieszczania i doręczania przesyłek pocztowych — Zezwolenie wymagane w celu publicznego świadczenia usług pocztowych — Udział w kosztach świadczenia usługi powszechnej)”2018/C 259/03Język postępowania: włoski
      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Confederazione Generale Italiana dei Trasporti e della Logistica (Confetra) (C-259/16), Associazione Nazionale Imprese Trasporti Automobilistici (C-259/16), Fercam SpA(C-259/16), Associazione non Riconosciuta Alsea (C-259/16), Associazione Fedit (C-259/16), Carioni Spedizioni Internazionali Srl (C-259/16), Federazione Nazionale delle Imprese di Spedizioni Internazionali – Fedespedi (C-259/16), Tnt Global Express SpA (C-259/16), Associazione Italiana dei Corrieri Aerei Internazionali (AICAI) (C-260/16), DHL Express (Italy) Srl (C-260/16), Federal Express Europe Inc. (C-260/16), United Parcel Service Italia Ups Srl (C-260/16)

      Strona przeciwna: Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni, Ministero dello Sviluppo Economico

      Przy udziale: Poste Italiane SpA (C-260/16)

      Sentencja

            1)

            Artykuł 2 pkt 1, 1a i 6 dyrektywy 97/67/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/6/WE z dnia 20 lutego 2008 r. należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on przepisom krajowym tego rodzaju, jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, wedle których przedsiębiorstwa przewozowe, wysyłkowe lub ekspresowych usług kurierskich, które świadczą usługi przyjmowania, sortowania, przemieszczania i doręczania przesyłek pocztowych są, z wyjątkiem sytuacji, w której ich działalność jest ograniczona do przemieszczania przesyłek pocztowych, operatorami świadczącymi usługi pocztowe w rozumieniu art. 2 pkt 1a tej dyrektywy.

            2)

            Artykuł 2 pkt 19 i art. 9 ust. 1 dyrektywy 97/67, zmienionej dyrektywą 2008/6, należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym, tego rodzaju, jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które nakładają na każde przedsiębiorstwo przewozowe, wysyłkowe i ekspresowych usług kurierskich obowiązek posiadania zezwolenia ogólnego dla celów świadczenia usług pocztowych, o ile przepisy te są uzasadnione jednym z wymagań podstawowych wyliczonych w art. 2 pkt 19 tej dyrektywy i dochowują zasady proporcjonalności w ten sposób, że nadają się do zagwarantowania zamierzonego celu i nie wykraczają poza to, co konieczne do jego osiągnięcia, co podlega weryfikacji przez sąd odsyłający.

            3)

            Artykuł 7 ust. 4 i art. 9 ust. 2 dyrektywy 97/67, zmienionej dyrektywą 2008/6, należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym, tego rodzaju, jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które nakładają na posiadaczy zezwolenia ogólnego na świadczenie usług pocztowych obowiązek uiszczania składek na fundusz kompensacyjny obciążeń usługi powszechnej, jeżeli owe usługi mogą być z punktu widzenia użytkownika uważane za usługi wchodzące w zakres usługi powszechnej w związku z tym, że są one wymienne w wystarczającym stopniu z usługą powszechną.

      (
         1
      )	Dz.U. C 343 z 19.6.2016.


201807060331993582018/C 259/362912018CJC25920180723PL01PLINFO_JUDICIAL20180426262611Sprawa C-291/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bucureşti (Rumunia) w dniu 26 kwietnia 2018 r. – Grup Servicii Petroliere SA / Agenţia Naţională de Administrare Fiscală – Direcţia Generală de Soluţionare a Contestaţiilor, Agenţia Naţională de Administrare Fiscală – Direcţia Generală de Administrare a Marilor Contribuabili
 ---documentbreak--- C2592018PL2610120180426PL0036261261Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bucureşti (Rumunia) w dniu 26 kwietnia 2018 r. – Grup Servicii Petroliere SA / Agenţia Naţională de Administrare Fiscală – Direcţia Generală de Soluţionare a Contestaţiilor, Agenţia Naţională de Administrare Fiscală – Direcţia Generală de Administrare a Marilor Contribuabili
   (Sprawa C-291/18)2018/C 259/36Język postępowania: rumuński
      Sąd odsyłający

   Curtea de Apel Bucureşti

      Strony

      Strona skarżąca: Grup Servicii Petroliere SA

      Strona przeciwna: Agenţia Naţională de Administrare Fiscală – Direcţia Generală de Soluţionare a Contestaţiilor, Agenţia Naţională de Administrare Fiscală – Direcţia Generală de Administrare a Marilor Contribuabili

      Pytania prejudycjalne

            1)

            Czy art. 148 lit. c) w związku z [art. 148] lit. a) dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (
                  1
               ) należy interpretować w ten sposób, że zwolnienie z podatku od wartości dodanej stosuje się w określonych warunkach do dostawy samopodnośnej morskiej platformy wiertniczej, to znaczy, czy samopodnośna platforma wiertnicza objęta jest zakresem pojęcia „jednostki pływającej” w rozumieniu cytowanego przepisu prawa Unii Europejskiej, w zakresie w jakim wspomniany przepis, zgodnie z tytułem rozdziału 7 dyrektywy, reguluje „zwolnienia związane z transportem międzynarodowym”?

            2)

            W przypadku odpowiedzi twierdzącej na poprzednie pytanie, czy z interpretacji art. 148 lit. c) w związku z [art. 148] lit. a) dyrektywy 2006/112/WE wynika, że zasadniczy warunek dla zastosowania zwolnienia z podatku od wartości dodanej stanowi to, że podczas eksploatacji (w ramach działalności handlowej/przemysłowej), samopodnośna morska platforma wiertnicza, która wypłynęła na pełne morze, musi pozostawać rzeczywiście w ruchu, dryfować, przemieszczając się na morzu z jednego punktu do drugiego przez okres dłuższy niż okres, w trakcie którego pozostaje nieruchoma w jednym miejscu na skutek prowadzenia odwiertów na morzu, to znaczy, czy działalność żeglugi morskiej musi faktycznie przeważać nad aktywnością wiertniczą?

      (
         1
      )	Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1).


201807060491993942018/C 259/653352018TC25920180723PL01PLINFO_JUDICIAL20180531484922Sprawa T-335/18: Skarga wniesiona w dniu 31 maja 2018 r. – Mubarak / Rada
 ---documentbreak--- C2592018PL4820120180531PL0065482492Skarga wniesiona w dniu 31 maja 2018 r. – Mubarak / Rada
   (Sprawa T-335/18)2018/C 259/65Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Gamal Mohamed Hosni Elsayed Mubarak (Kair, Egipt), Alaa Mohamed Hosni Elsayed Mubarak (Kair), Heidy Mahmoud Magdy Hussein Rasekh (Kair), Khadiga Mahmoud El Gammal (Kair) (przedstawiciele: B. Kennelly, QC, J. Pobjoy, Barrister, G. Martin oraz C. Enderby Smith, Solicitors)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2018/466 z dnia 21 marca 2018 r. zmieniającej decyzję 2011/172/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Egipcie oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2018/465 z dnia 21 marca 2018 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 270/2011 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Egipcie w zakresie, w jakim dotyczą one skarżących;

            —

            stwierdzenie, że art. 1 ust. 1 decyzji Rady 2011/172/WPZiB z dnia 21 marca 2011 r. dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Egipcie oraz art. 2 ust. 1 rozporządzenia Rady (UE) nr 270/2011 z dnia 21 marca 2011 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Egipcie nie mają zastosowanie w zakresie, w jakim dotyczą skarżących; oraz

            —

            obciążenie Rady kosztami postępowania poniesionymi przez skarżących.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

            1.

            Zarzut pierwszy, w którym skarżący twierdzą, że Rada popełniła błędy w ocenie poprzez stwierdzenie, że zostało spełnione określone w art. 1 ust. 1 decyzji oraz w art. 2 ust. 1 rozporządzenia kryterium umieszczenia nazwisk skarżących w wykazie.

            2.

            Zarzut drugi, w którym skarżący twierdzą, iż art. 1 ust. 1 decyzji i art. 2 ust. 1 rozporządzenia są niezgodne z prawem ze względu na a) brak ważnej podstawy prawnej lub b) naruszenie zasady proporcjonalności

            3.

            Zarzut trzeci dotyczący naruszenia praw, które przysługują skarżącym na mocy art. 6 w związku z art. 2 i 3 TUE oraz art. 47 i 48 Karty praw podstawowych, w następstwie stwierdzenia przez Radę, iż postępowanie sądowe w Egipcie jest zgodne podstawowymi prawami człowieka.


201807130192004442018/C 268/373912018CJC26820180730PL01PLINFO_JUDICIAL20180613313111Sprawa C-391/18: Skarga wniesiona w dniu 13 czerwca 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Chorwacji
 ---documentbreak--- C2682018PL3110120180613PL0037311311Skarga wniesiona w dniu 13 czerwca 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Chorwacji
   (Sprawa C-391/18)2018/C 268/37Język postępowania: chorwacki
      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Mataija i M. Patakia, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Chorwacji

      Żądania strony skarżącej

            —

            stwierdzenie, że nie zgłaszając Komisji programu krajowego gospodarowania wypalonym paliwem jądrowym i odpadami promieniotwórczymi, Republika Chorwacji nie wywiązała się z obowiązków ciążących na niej na mocy art. 15 ust. 4 w związku z art. 13 ust. 1 dyrektywy Rady 011/70/Euratom z dnia 19 lipca 2011 r. ustanawiająca ramy wspólnotowe w zakresie odpowiedzialnego i bezpiecznego gospodarowania wypalonym paliwem jądrowym i odpadami promieniotwórczymi (Dz.U. 2011, L 199, s. 48);

            —

            obciążenie Republiki Chorwacji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Artykuł 13 ust. 1 dyrektywy 2011/70/Euratom stanowi, że państwa członkowskie powiadamiają Komisję o swoich programach krajowych gospodarowania wypalonym paliwem jądrowym i odpadami promieniotwórczymi oraz o wszelkich późniejszych istotnych zmianach do nich, podczas gdy art. 15 ust. 4 tej dyrektywy przewiduje, że państwa członkowskie powiadamiają po raz pierwszy Komisję o treści swojego programu krajowego możliwie jak najszybciej, ale nie później niż dnia 23 sierpnia 2015 r.
   Republika Chorwacji jeszcze w ogóle nie przyjęła programu krajowego, o którym mowa w przytaczanych przepisach. W każdym wypadku jeszcze w ogóle nie powiadomiła o nim Komisji. Z tego względu Republika Chorwacji nie wywiązała się z obowiązków, które ciążą na niej na mocy art. 15 ust. 4 w związku z art. 13 ust. 1 dyrektywy 2011/70/Euratom.


201807130672004282018/C 268/408072016TC26820180730PL01PLINFO_JUDICIAL20180607333421Sprawa T-807/16: Wyrok Sądu z dnia 7 czerwca 2018 r. – MIP Metro / EUIPO – AFNOR (N & NF TRADING) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską — Słowny znak towarowy N & NF TRADING — Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy NF ENVIRONNEMENT — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Brak wzmocnionego charakteru odróżniającego wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}
 ---documentbreak--- C2682018PL3310120180607PL0040331342Wyrok Sądu z dnia 7 czerwca 2018 r. – MIP Metro / EUIPO – AFNOR (N & NF TRADING)
   (Sprawa T-807/16) (
         1
      )
   „{Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską — Słowny znak towarowy N & NF TRADING — Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy NF ENVIRONNEMENT — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Brak wzmocnionego charakteru odróżniającego wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}”2018/C 268/40Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J.C. Plate i R. Kaase)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO było również, interwenient przed Sądem: Association française de normalisation (AFNOR) (La Plaine Saint-Denis, Francja) (przedstawiciel: adwokat B. Fontaine)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 lipca 2016 r. (sprawa R 1109/2015-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy AFNOR a MIP Metro Group Intellectual Property.

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje oddalona.

            2)

            MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 22 z 23.1.2017.


201807130332003992018/C 268/262042018CJC26820180730PL01PLINFO_JUDICIAL20180318202121Sprawa C-204/18 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 16 stycznia 2018 r. w sprawie T-715/16, Pebagua / Komisja, wniesione w dniu 18 marca 2018 r. przez Asociación de la pesca y acuicultura del entorno de Doñana y del Bajo Guadalquivir (Pebagua)
 ---documentbreak--- C2682018PL2010120180318PL0026201212Odwołanie od postanowienia Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 16 stycznia 2018 r. w sprawie T-715/16, Pebagua / Komisja, wniesione w dniu 18 marca 2018 r. przez Asociación de la pesca y acuicultura del entorno de Doñana y del Bajo Guadalquivir (Pebagua)
   (Sprawa C-204/18 P)2018/C 268/26Język postępowania: hiszpański
      Strony

      Wnoszący odwołanie: Asociación de la pesca y acuicultura del entorno de Doñana y del Bajo Guadalquivir (Pebagua) (przedstawiciel: adwokat A.J. Uceda Sosa)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

            —

            Uchylenie w całości wyroku Sądu będącego przedmiotem odwołania.

            —

            Wydanie przez Trybunał ostatecznego orzeczenia w sprawie i uwzględnienie w całości żądania przedstawionego przez stronę skarżącą w pierwszej instancji, a tym samym stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/1141 z dnia 13 lipca 2016 r. (
                  1
               ) lub, tytułem ewentualnym, stwierdzenie nieważności włączenia gatunku Procambarus clarkii do wykazu unijnego zatwierdzonego wspomnianym rozporządzeniem.

            —

            Obciążenie Komisji kosztami postępowania w obu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   W zaskarżonym postanowieniu Sąd nie rozpatrzył sprawy co do istoty, ponieważ uznał skargę za niedopuszczalną ze względu na brak legitymacji czynnej po stronie skarżącej, co oznacza naruszenie drugiego przypadku legitymacji czynnej, o którym mowa w art. 263 TFUE akapit czwarty, ponieważ sporne rozporządzenie dotyczy bezpośrednio przedsiębiorstw reprezentowanych przez Pebagua i nie wymaga przyjęcia środków wykonawczych.
   (
         1
      )	Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/1141 z dnia 13 lipca 2016 r. przyjmujące wykaz inwazyjnych gatunków obcych uznanych za stwarzające zagrożenie dla Unii zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1143/2014 (Dz.U. 2016 L 189, s. 4).


201807130702004342018/C 268/418592016TC26820180730PL01PLINFO_JUDICIAL20180619343411Sprawa T-859/16: Wyrok Sądu z dnia 19 czerwca 2018 r. – Damm / EUIPO – Schlossbrauerei Au, Willibald Beck Freiherr von Peccoz (EISKELLER) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego EISKELLER — Wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe KELER i KELER 18 — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak podobieństwa oznaczeń — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}
 ---documentbreak--- C2682018PL3410120180619PL0041341341Wyrok Sądu z dnia 19 czerwca 2018 r. – Damm / EUIPO – Schlossbrauerei Au, Willibald Beck Freiherr von Peccoz (EISKELLER)
   (Sprawa T-859/16) (
         1
      )
   „{Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego EISKELLER — Wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe KELER i KELER 18 — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak podobieństwa oznaczeń — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}”2018/C 268/41Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Sociedad Anónima Damm (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci P. González-Bueno Catalán de Ocón i C. Aguilera Montáñez)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: I. Harrington, D. Hanf, V. Ruzek i D. Walicka, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Schlossbrauerei Au, Willibald Beck Freiherr von Peccoz GmbH & Co. KG (Au i.d. Hallertau, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci C. Thomas i V. Schwepler)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 września 2016 r. (sprawa R 2428/2015-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Sociedad Anónima Damm a Schlossbrauerei Au, Willibald Beck Freiherr von Peccoz.

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje oddalona.

            2)

            Sociedad Anónima Damm zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 38 z 6.2.2017.


201807130372003952018/C 268/272262018CJC26820180730PL01PLINFO_JUDICIAL20180329212221Sprawa C-226/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 29 marca 2018 r. – Krohn & Schröder GmbH / Hauptzollamt Hamburg-Hafen
 ---documentbreak--- C2682018PL2110120180329PL0027211222Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 29 marca 2018 r. – Krohn & Schröder GmbH / Hauptzollamt Hamburg-Hafen
   (Sprawa C-226/18)2018/C 268/27Język postępowania: niemiecki
      Sąd odsyłający

   Finanzgericht Hamburg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Krohn & Schröder GmbH

      Strona przeciwna: Hauptzollamt Hamburg-Hafen

      Pytania prejudycjalne

            1)

            Czy art. 212a kodeksu celnego (
                  1
               ) obejmuje także zwolnienie z cła antydumpingowego i wyrównawczego wynikające z art. 3 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego nr 1238/2013 (
                  2
               ), względnie art. 2 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego nr 1239/2013 (
                  3
               )?

            2)

            W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: Czy – przy stosowaniu art. 212a kodeksu celnego w przypadku powstania długu celnego na podstawie art. 204 ust. 1 kodeksu celnego z powodu przekroczenia terminu określonego w art. 49 ust. 1 kodeksu celnego – warunek przewidziany w art. 3 ust. 1 lit. a) rozporządzenia wykonawczego nr 1238/2013 oraz art. 2 ust. 1 lit. a) rozporządzenia wykonawczego nr 1239/2013 jest spełniony, gdy przedsiębiorstwo powiązane z przedsiębiorstwem, które wymienione jest w załączniku do decyzji wykonawczej 2013/707/UE i które wyprodukowało, wysłało i zafakturowało dany towar, wprawdzie nie działało jako importer danego towaru i nie zapewniło dopuszczenia go do swobodnego obrotu, lecz posiadało taki zamiar i faktycznie otrzymało dany towar?

            3)

            W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie: Czy – przy stosowaniu art. 212a kodeksu celnego w przypadku powstania długu celnego na podstawie art. 204 ust. 1 kodeksu celnego z powodu przekroczenia terminu określonego w art. 49 ust. 1 kodeksu celnego – faktura w ramach zobowiązania i świadectwo dotyczące zobowiązania eksportowego w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia wykonawczego nr 1238/2013 oraz art. 2 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia wykonawczego nr 1239/2013 mogą być przedstawione w terminie wyznaczonym przez organy celne na podstawie art. 53 ust. 1 kodeksu celnego?

            4)

            W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie trzecie: Czy faktura w ramach zobowiązania zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia wykonawczego nr 1238/2013 oraz art. 2 ust. 1 lit. b) rozporządzenia wykonawczego nr 1239/2013, która zamiast na decyzję wykonawczą 2013/707/UE wskazuje na decyzję 2013/423/UE, spełnia – w okolicznościach sprawy postępowania głównego oraz uwzględniając ogólne zasady prawa – warunki wynikające z załącznika III, pkt 9 do rozporządzenia wykonawczego nr 1238/2013 i załącznika 2, pkt 9 do rozporządzenia wykonawczego nr 1239/2013?

            5)

            W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie czwarte: Czy – przy stosowaniu art. 212a kodeksu celnego w przypadku powstania długu celnego na podstawie art. 204 ust. 1 kodeksu celnego z powodu przekroczenia terminu określonego w art. 49 ust. 1 kodeksu celnego – faktura w ramach zobowiązania w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia wykonawczego nr 1238/2013 oraz art. 2 ust. 1 lit. b) rozporządzenia wykonawczego nr 1239/2013 może zostać wciąż przedstawiona w postępowaniu odwoławczym przeciwko ustaleniu długu celnego?

      (
         1
      )	Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny, Dz.U. L 302, s. 1 zmienione rozporządzeniem (WE) nr 82/97 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 grudnia 1996 r., Dz.U. 1992 L 17, s. 1.
   (
         2
      )	Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 1238/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiące o ostatecznym poborze cła tymczasowego nałożonego na przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej, Dz.U. 2013 L 325, s. 1.
   (
         3
      )	Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 1239/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. nakładające ostateczne cło wyrównawcze na przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej, Dz.U. 2013 L 325, s. 66.


201807130172004172018/C 268/13442017CJC26820180730PL01PLINFO_JUDICIAL20180607101121Sprawa C-44/17: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 7 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Hamburg – Niemcy) – Scotch Whisky Association, The Registered Office / Michael Klotz [Odesłanie prejudycjalne — Ochrona oznaczeń geograficznych napojów spirytusowych — Rozporządzenie (WE) nr 110/2008 — Artykuł 16 lit. a) – c) — Załącznik III — Zarejestrowane oznaczenie geograficzne „Scotch Whisky” — Whisky produkowana w Niemczech i sprzedawana pod nazwą „Glen Buchenbach”]
 ---documentbreak--- C2682018PL1010120180607PL0013101112Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 7 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Hamburg – Niemcy) – Scotch Whisky Association, The Registered Office / Michael Klotz
   (Sprawa C-44/17) (
         1
      )
   „[Odesłanie prejudycjalne — Ochrona oznaczeń geograficznych napojów spirytusowych — Rozporządzenie (WE) nr 110/2008 — Artykuł 16 lit. a) – c) — Załącznik III — Zarejestrowane oznaczenie geograficzne „Scotch Whisky” — Whisky produkowana w Niemczech i sprzedawana pod nazwą „Glen Buchenbach”]”2018/C 268/13Język postępowania: niemiecki
      Sąd odsyłający

   Landgericht Hamburg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Scotch Whisky Association

      Strona pozwana: Michael Klotz

      Sentencja

            1)

            Artykuł 16 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 110/2008 z dnia 15 stycznia 2008 r. w sprawie definicji, opisu, prezentacji, etykietowania i ochrony oznaczeń geograficznych napojów spirytusowych oraz uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 1576/89 należy interpretować w ten sposób, że, aby ustalić, czy ma miejsce „pośrednie wykorzystanie w celach handlowych” zarejestrowanego oznaczenia geograficznego, wymagane jest, by sporny element był wykorzystywany w formie, która jest albo identyczna z tym oznaczeniem, albo podobna pod względem fonetycznym lub wizualnym. Dlatego też nie wystarczy, że element ten może budzić w świadomości docelowego kręgu odbiorców jakiekolwiek skojarzenie ze wspomnianym oznaczeniem lub obszarem geograficznym z nim związanym.

            2)

            Artykuł 16 lit. b) rozporządzenia nr 110/2008 należy interpretować w ten sposób, że aby ustalić, czy ma miejsce „przywołanie” zarejestrowanego oznaczenia geograficznego, sąd odsyłający powinien zbadać, czy w umyśle przeciętnego konsumenta europejskiego, właściwie poinformowanego oraz dostatecznie uważnego i rozsądnego, w reakcji na sporną nazwę powstanie bezpośrednio wyobrażenie towaru posiadającego chronione oznaczenie geograficzne. W ramach tej oceny sąd ten, przy braku, po pierwsze, fonetycznego lub wizualnego podobieństwa spornej nazwy z chronionym oznaczeniem geograficznym, i, po drugie, zawarcia części tego oznaczenia w tej nazwie, powinien uwzględnić w danym wypadku podobieństwo konceptualne między wspomnianą nazwą a wspomnianym oznaczeniem.
            Artykuł 16 lit. b) rozporządzenia nr 110/2008 należy interpretować w ten sposób, że do tego, aby stwierdzić, iż ma miejsce „przywołanie” zarejestrowanego oznaczenia geograficznego, nie jest wymaganie uwzględnienie kontekstu, w który wpisuje się sporny element, a w szczególności faktu, że towarzyszy mu wyjaśnienie dotyczące prawdziwego pochodzenia danego wyrobu.

            3)

            Artykuł 16 lit. c) rozporządzenia nr 110/2008 należy interpretować w ten sposób, że przy ustalaniu, czy ma miejsce „nieprawdziwe lub wprowadzające w błąd określenie” zakazane przez ten przepis, nie należy uwzględniać kontekstu, w którym wykorzystywany jest sporny element.

      (
         1
      )	Dz.U. C 121 z 18.4.2017.


201807130292004482018/C 268/032102016CJC26820180730PL01PLINFO_JUDICIAL201806053421Sprawa C-210/16: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 5 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht – Niemcy) – Unabhängiges Landeszentrum für Datenschutz Schleswig-Holstein / Wirtschaftsakademie Schleswig-Holstein GmbH [Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 95/46/WE — Dane osobowe — Ochrona osób fizycznych w zakresie przetwarzania tych danych — Nakaz dezaktywacji strony Facebooka (fanpage’a) pozwalającej na gromadzenie i przetwarzanie pewnych danych dotyczących osób odwiedzających tę stronę — Artykuł 2 lit. d) — Administrator danych osobowych — Artykuł 4 — Właściwe prawo krajowe — Artykuł 28 — Krajowe organy nadzorcze — Uprawnienia interwencyjne tych organów]
 ---documentbreak--- C2682018PL310120180605PL00033142Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 5 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht – Niemcy) – Unabhängiges Landeszentrum für Datenschutz Schleswig-Holstein / Wirtschaftsakademie Schleswig-Holstein GmbH
   (Sprawa C-210/16) (
         1
      )
   „[Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 95/46/WE — Dane osobowe — Ochrona osób fizycznych w zakresie przetwarzania tych danych — Nakaz dezaktywacji strony Facebooka (fanpage’a) pozwalającej na gromadzenie i przetwarzanie pewnych danych dotyczących osób odwiedzających tę stronę — Artykuł 2 lit. d) — Administrator danych osobowych — Artykuł 4 — Właściwe prawo krajowe — Artykuł 28 — Krajowe organy nadzorcze — Uprawnienia interwencyjne tych organów]”2018/C 268/03Język postępowania: niemiecki
      Sąd odsyłający

   Bundesverwaltungsgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca skargę rewizyjną: Unabhängiges Landeszentrum für Datenschutz Schleswig-Holstein

      Druga strona postępowania rewizyjnego: Wirtschaftsakademie Schleswig-Holstein GmbH

      przy udziale: Facebook Ireland Ltd, Vertreter des Bundesinteresses beim Bundesverwaltungsgericht

      Sentencja

            1)

            Artykuł 2 lit. d) dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „administratora danych” w rozumieniu tego przepisu obejmuje administratora fanpage’a prowadzonego na portalu społecznościowym.

            2)

            Artykuły 4 i 28 dyrektywy 95/46 należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy przedsiębiorstwo z siedzibą poza Unią Europejską ma kilka oddziałów w różnych państwach członkowskich, organ nadzorczy państwa członkowskiego może wykonywać uprawnienia przyznane mu przez art. 28 ust. 3 tej dyrektywy w stosunku do oddziału tego przedsiębiorstwa, znajdującego się na terytorium tego państwa członkowskiego, nawet jeżeli zgodnie z podziałem zadań w obrębie grupy, po pierwsze, ów oddział jest wyłącznie odpowiedzialny za sprzedaż przestrzeni reklamowej i inne działania marketingowe na terytorium rzeczonego państwa członkowskiego, a po drugie, wyłączną odpowiedzialność za gromadzenie i przetwarzanie danych osobowych ponosi w zakresie całego terytorium Unii Europejskiej oddział położony w innym państwie członkowskim.

            3)

            Artykuł 4 ust. 1 lit. a) i art. 28 ust. 3 i 6 dyrektywy 95/46 należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy organ nadzorczy państwa członkowskiego zamierza wykonać w stosunku do podmiotu mającego siedzibę na terytorium tego państwa członkowskiego uprawnienia interwencyjne, o których mowa w art. 28 ust. 3 tej dyrektywy, z powodu naruszeń przepisów o ochronie danych osobowych popełnionych przez administrującą tymi danymi osobę trzecią mającą siedzibę w innym państwie członkowskim, ów organ nadzorczy jest właściwy do dokonania oceny, w sposób niezależny od organu nadzorczego tego ostatniego państwa członkowskiego, zgodności z prawem takiego przetwarzania danych i może wykonywać przysługujące mu uprawnienia interwencyjne w stosunku do podmiotu mającego siedzibę na jego terytorium bez uprzedniego zwrócenia się do organu nadzorczego drugiego państwa członkowskiego o podjęcie działań.

      (
         1
      )	Dz.U. C 260 z 18.7.2016.


201807130342004012018/C 268/283052018CJC26820180730PL01PLINFO_JUDICIAL20180504222321Sprawa C-305/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 4 maja 2018 r. – Associazione „Verdi Ambiente e Società – Aps Onlus” i in. / Presidenza del Consiglio dei Ministri i in.
 ---documentbreak--- C2682018PL2210120180504PL0028221232Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 4 maja 2018 r. – Associazione „Verdi Ambiente e Società – Aps Onlus” i in. / Presidenza del Consiglio dei Ministri i in.
   (Sprawa C-305/18)2018/C 268/28Język postępowania: włoski
      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Associazione „Verdi Ambiente e Società – Aps Onlus”, VAS – Aps Onlus, Associazione di Promozione Sociale „Movimento Legge Rifiuti Zero per l’Economia Circolare”

      Strona pozwana: Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero dell’Ambiente e della Tutela del Territorio e del Mare, Regione Lazio, Regione Toscana, Regione Lombardia

      Pytania prejudycjalne

            1.

            Czy art. 4 i 13 dyrektywy 2008/98/WE (
                  1
               ) z związku z motywami 6, 8, 28 i 31 tej dyrektywy stoją na przeszkodzie przepisom wewnętrznego prawa pierwotnego i związanym z nimi przepisami prawa wtórnego wykonawczego – takimi jak art. 35 ust. 1 decreto legge (dekretu z mocą ustawy) nr 133/2014, przekształconego w drodze legge (ustawy) nr 164/2014 oraz decreto del Presidente del Consiglio dei Ministri (dekret prezesa rady ministrów) z dnia 10 sierpnia 2016 r., opublikowany w Gazzetta Ufficiale della Repubblica Italiana (Dzienniku Urzędowym Republiki Włoskiej, GURI) nr 233 z dnia 5 października 2016 r. – w sytuacji, w której akty te kwalifikują jako strategiczne: infrastrukturę i instalacje o istotnym znaczeniu krajowym, dokonujące wdrożenia zintegrowanego i nowoczesnego systemu zarządzania odpadami komunalnymi i podobnymi oraz zapewniające, dzięki samowystarczalności, jedynie określone w nich spalarnie, zgodnie ze wskazaniem załączników i tabel, o których mowa w decreto del Presidente del Consiglio dei Ministri, mając na uwadze, że podobnej kwalifikacji prawodawcy wewnętrznego nie podlegają zakłady zajmujące się przetwarzaniem odpadów celem recyklingu i ponownego wykorzystania, mimo że są to dwie najważniejsze metody w hierarchii postępowania z odpadami, o której mowa we wspomnianej dyrektywie?
            Tytułem ewentualnym, w przypadku udzielenia przeczącej odpowiedzi na powyższe pytanie, czy art. 4 i 13 dyrektywy 2008/98/WE stoją na przeszkodzie przepisom wewnętrznego prawa pierwotnego i związanym z nimi przepisami wtórnego prawa wykonawczego – takimi jak art. 35 ust. 1 decreto legge nr 133/2014, przekształconego w drodze legge nr 164/2014 oraz decreto del Presidente del Consiglio dei Ministri z dnia 10 sierpnia 2016 r., opublikowany w GURI nr 233 z dnia 5 października 2016 r. – w sytuacji, w której akty te kwalifikują jako strategiczne: infrastrukturę i instalacje o istotnym znaczeniu krajowym spalarnie odpadów komunalnych w celu wydania rozstrzygnięć w postępowaniach w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego z powodu niewdrożenia europejskich norm sektorowych i zapobiegania ich wszczynaniu, a także w celu ograniczenia składowania odpadów?

            2.

            Czy art. 2, 3, 4, 6, 7, 8, 9, 10, 11 i 12 dyrektywy 2001/42/WE (
                  2
               ), także rozpatrywane łącznie, stoją na przeszkodzie zastosowaniu przepisów wewnętrznego prawa pierwotnego i związanych z nimi przepisów wtórnego prawa wykonawczego – takimi jak art. 35 ust. 1 decreto legge nr 133/2014, przekształconego w ustawę nr 164/2014 oraz decreto del Presidente del Consiglio dei Ministri z dnia 10 sierpnia 2016 r., opublikowany w GURI nr 233 z dnia 5 października 2016 r. – które przewidują, że prezes rady ministrów może w drodze dekretu określić zwiększenie wydajności istniejących spalarni i określić liczbę, wydajność i lokalizację regionalną spalarni z odzyskiem energii z odpadów komunalnych i podobnych, które mają zostać wybudowane celem pokrycia określonego pozostałego zapotrzebowania, w celu stopniowego przywracania równowagi społeczno-gospodarczej między obszarami terytorium kraju i z uwzględnieniem celów zbiórki selektywnej i recyklingu, jeśli te przepisy wewnętrzne nie przewidują, aby na etapie przygotowywania tego planu wynikającego z dekretu prezesa rady ministrów miał znaleźć zastosowanie system strategicznej oceny oddziaływania na środowisko zgodnie z wyżej wymienioną dyrektywą 2001/42/WE?

      (
         1
      )	Dyrektywa 2008/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylająca niektóre dyrektywy (Dz.U. 2008, L 312, s. 3).
   (
         2
      )	Dyrektywa 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko (Dz.U. 2001, L 197, s. 30).


201807130412004252018/C 268/14492017CJC26820180730PL01PLINFO_JUDICIAL20180606111111Sprawa C-49/17: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 6 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret – Dania) – Koppers Denmark ApS / Skatteministeriet (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 2003/96/WE — Opodatkowanie produktów energetycznych i energii elektrycznej — Artykuł 21 ust. 3 — Zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego — Zużycie produktów energetycznych wyprodukowanych na terenie zakładu produkującego produkty energetyczne — Produkty energetyczne wykorzystywane do celów innych niż paliwo silnikowe lub paliwa do ogrzewania — Zużycie rozpuszczalnika jako paliwa w instalacji do destylacji smoły)
 ---documentbreak--- C2682018PL1110120180606PL0014111111Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 6 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret – Dania) – Koppers Denmark ApS / Skatteministeriet
   (Sprawa C-49/17) (
         1
      )
   „(Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 2003/96/WE — Opodatkowanie produktów energetycznych i energii elektrycznej — Artykuł 21 ust. 3 — Zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego — Zużycie produktów energetycznych wyprodukowanych na terenie zakładu produkującego produkty energetyczne — Produkty energetyczne wykorzystywane do celów innych niż paliwo silnikowe lub paliwa do ogrzewania — Zużycie rozpuszczalnika jako paliwa w instalacji do destylacji smoły)”2018/C 268/14Język postępowania: duński
      Sąd odsyłający

   Østre Landsret

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Koppers Denmark ApS

      Strona przeciwna: Skatteministeriet

      Sentencja

   Artykuł 21 ust. 3 dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej, należy interpretować w ten sposób, że zużycie produktów energetycznych na terenie zakładu, który je wyprodukował, do produkcji innych produktów energetycznych nie wchodzi w zakres wyjątku dotyczącego zdarzenia powodującego powstanie obowiązku podatkowego przewidzianego w tym przepisie, jeżeli, w sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, produkty energetyczne wyprodukowane w ramach głównej działalności takiego zakładu są wykorzystywane do celów innych niż paliwo silnikowe lub paliwa do ogrzewania.
   (
         1
      )	Dz.U. C 112 z 10.4.2017.


201807130222004182018/C 268/045542016CJC26820180730PL01PLINFO_JUDICIAL201806074411Sprawa C-554/16: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 7 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof – Austria) – EP Agrarhandel GmbH / Bundesminister für Land-, Forst-, Umwelt und Wasserwirtschaft [Odesłanie prejudycjalne — Wspólna polityka rolna — Rozporządzenie (WE) nr 73/2009 — Wsparcie dla rolników — Premie z tytułu krów mamek — Artykuł 117 akapit drugi — Przekazywanie informacji — Decyzja 2001/672/WE, zmieniona decyzją 2010/300/UE — Przemieszczanie bydła na pastwiska letnie w rejonach górskich — Artykuł 2 ust. 4 — Termin zgłoszenia przemieszczania — Obliczanie — Zgłoszenia po terminie — Kwalifikowalność do płatności premii — Warunek — Uwzględnienie czasu wysyłki]
 ---documentbreak--- C2682018PL410120180607PL00044141Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 7 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof – Austria) – EP Agrarhandel GmbH / Bundesminister für Land-, Forst-, Umwelt und Wasserwirtschaft
   (Sprawa C-554/16) (
         1
      )
   „[Odesłanie prejudycjalne — Wspólna polityka rolna — Rozporządzenie (WE) nr 73/2009 — Wsparcie dla rolników — Premie z tytułu krów mamek — Artykuł 117 akapit drugi — Przekazywanie informacji — Decyzja 2001/672/WE, zmieniona decyzją 2010/300/UE — Przemieszczanie bydła na pastwiska letnie w rejonach górskich — Artykuł 2 ust. 4 — Termin zgłoszenia przemieszczania — Obliczanie — Zgłoszenia po terminie — Kwalifikowalność do płatności premii — Warunek — Uwzględnienie czasu wysyłki]”2018/C 268/04Język postępowania: niemiecki
      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: EP Agrarhandel GmbH

      Strona pozwana: Bundesminister für Land-, Forst-, Umwelt und Wasserwirtschaft

      Sentencja

   Artykuł 2 ust. 4 decyzji Komisji 2001/672/WE z dnia 20 sierpnia 2001 r. ustanawiającej szczególne zasady stosowane do przewozu bydła na letnie pastwiska położone w rejonach górskich, zmienionej decyzją Komisji 2010/300/UE z dnia 25 maja 2010 r., należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on przepisowi krajowemu, na mocy którego dla zachowania terminu zgłoszenia przemieszczenia na letnie pastwiska za decydującą uznaje się datę wpływu zgłoszenia.
   (
         1
      )	Dz.U. C 46 z 13.2.2017.


201807130082003542018/C 268/15832017CJC26820180730PL01PLINFO_JUDICIAL20180607121211Sprawa C-83/17: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 7 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – KP / LO (Odesłanie prejudycjalne — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Protokół haski z 2007 r. — Prawo właściwe dla zobowiązań alimentacyjnych — Artykuł 4 ust. 2 — Zmiana miejsca zwykłego pobytu wierzyciela — Możliwość stosowania z mocą wsteczną prawa państwa nowego miejsca zwykłego pobytu wierzyciela, tożsamego z prawem państwa siedziby organu orzekającego w sprawie — Zakres znaczeniowy wyrażenia „jeśli wierzyciel nie może […] uzyskać świadczeń alimentacyjnych od dłużnika” — Przypadek, w którym wierzyciel nie spełnia określonych przez prawo przesłanek)
 ---documentbreak--- C2682018PL1210120180607PL0015121121Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 7 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – KP / LO
   (Sprawa C-83/17) (
         1
      )
   „(Odesłanie prejudycjalne — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Protokół haski z 2007 r. — Prawo właściwe dla zobowiązań alimentacyjnych — Artykuł 4 ust. 2 — Zmiana miejsca zwykłego pobytu wierzyciela — Możliwość stosowania z mocą wsteczną prawa państwa nowego miejsca zwykłego pobytu wierzyciela, tożsamego z prawem państwa siedziby organu orzekającego w sprawie — Zakres znaczeniowy wyrażenia „jeśli wierzyciel nie może […] uzyskać świadczeń alimentacyjnych od dłużnika” — Przypadek, w którym wierzyciel nie spełnia określonych przez prawo przesłanek)”2018/C 268/15Język postępowania: niemiecki
      Sąd odsyłający

   Oberster Gerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca skargę rewizyjną: KP

      Druga strona postępowania: LO

      Sentencja

            1)

            Artykuł 4 ust. 2 protokołu haskiego z dnia 23 listopada 2007 r. o prawie właściwym dla zobowiązań alimentacyjnych, zatwierdzonego, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, decyzją Rady 2009/941/WE z dnia 30 listopada 2009 r., należy interpretować w następujący sposób:

                     —

                     okoliczność, że państwo siedziby sądu jest tożsame z państwem, w którym wierzyciel ma swoje miejsce zwykłego pobytu, nie stanowi przeszkody dla stosowania rzeczonego przepisu, pod warunkiem że porządek prawny, do którego odsyła subsydiarna norma kolizyjna owego przepisu, nie jest tożsamy z porządkiem prawnym, do którego odsyła główna norma kolizyjna przewidziana w art. 3 owego protokołu;

                     —

                     w sytuacji gdy wierzyciel z tytułu zobowiązania alimentacyjnego, który dokonał zmiany swojego miejsca zwykłego pobytu, wytacza powództwo przeciwko dłużnikowi z tytułu rzeczonego zobowiązania przed sądami państwa swojego nowego miejsca zwykłego pobytu w odniesieniu do okresu, kiedy wierzyciel ów zamieszkiwał w innym państwie członkowskim, prawo państwa siedziby sądu, które jest jednocześnie prawem państwa nowego miejsca zwykłego pobytu wierzyciela, może znaleźć zastosowanie, o ile sądy państwa siedziby sądu, przed którym wytoczono powództwo, były właściwe do rozpoznania sporu mającego za przedmiot zobowiązanie alimentacyjne pomiędzy tymi stronami i w odniesieniu do danego okresu.

            2)

            Zawarte w art. 4 ust. 2 protokołu haskiego z dnia 23 listopada 2007 r. sformułowanie „nie może uzyskać […] świadczeń alimentacyjnych” należy interpretować w ten sposób, że odnosi się ono także do sytuacji, w której wierzyciel nie może uzyskać świadczeń alimentacyjnych na podstawie prawa państwa swojego uprzedniego miejsca zwykłego pobytu z powodu niespełnienia określonych przewidzianych przez to prawo przesłanek.

      (
         1
      )	Dz.U. C 168 z 29.5.2017.