title: Sprawa C-390/20 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 16 czerwca 2020 r. w T-803/19, etc-gaming GmbH i Casino-Equipment Vermietungs GmbH / Komisja Europejska, wniesione w dniu 17 sierpnia 2020 r. przez HZ jako zarządca masy majątkowej w postępowaniu upadłościowym etc-gaming GmbH i OX jako zarządca masy majątkowej w postępowaniu upadłościowym Casino-Equipment Vermietungs GmbH

text:
               15.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 88/12

      Odwołanie od postanowienia Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 16 czerwca 2020 r. w T-803/19, etc-gaming GmbH i Casino-Equipment Vermietungs GmbH / Komisja Europejska, wniesione w dniu 17 sierpnia 2020 r. przez HZ jako zarządca masy majątkowej w postępowaniu upadłościowym etc-gaming GmbH i OX jako zarządca masy majątkowej w postępowaniu upadłościowym Casino-Equipment Vermietungs GmbH
      (Sprawa C-390/20 P)
      (2021/C 88/14)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: HZ jako zarządca masy majątkowej w postępowaniu upadłościowym etc-gaming GmbH i OX jako zarządca masy majątkowej w postępowaniu upadłościowym Casino-Equipment Vermietungs GmbH (przedstawiciel: A. Schuster, Rechtsanwalt)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska
      Postanowieniem z dnia 28 stycznia 2021 r. Trybunał (szósta izba) odrzucił odwołanie jako oczywiście bezzasadne i orzekł, że wnoszące odwołanie pokrywają własne koszty.


title: Sprawa C-404/20 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 25 czerwca 2020 r. w sprawie T-651/19, Brands Up OÜ / EUIPO, wniesione w dniu 25 sierpnia 2020 r. przez Brands Up OÜ

text:
               15.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 88/12

      Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 25 czerwca 2020 r. w sprawie T-651/19, Brands Up OÜ / EUIPO, wniesione w dniu 25 sierpnia 2020 r. przez Brands Up OÜ
      (Sprawa C-404/20 P)
      (2021/C 88/15)
      Język postępowania: fiński

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Brands Up OÜ (przedstawiciele: M. Welin, asianajaja i J. Kaulo, luvan saanut oikeudenkäyntiavustaja)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
      Postanowieniem z dnia 17 grudnia 2020 r. Trybunał Sprawiedliwości (izba rozstrzygająca o dopuszczalności odwołań) orzekł, że odwołanie nie zostało dopuszczone i że Brands Up OÜ pokrywa własne koszty.


title: Sprawa C-652/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Bucureşti (Rumunia) w dniu 2 grudnia 2020 r. – HW, ZF, MZ / Allianz Elementar Versicherungs AG

text:
               15.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 88/12

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Bucureşti (Rumunia) w dniu 2 grudnia 2020 r. – HW, ZF, MZ / Allianz Elementar Versicherungs AG
      (Sprawa C-652/20)
      (2021/C 88/16)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Tribunalul Bucureşti

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca/Strona powodowa/Wnoszący odwołanie: HW, ZF, MZ

         Strona pozwana/Strona przeciwna/Druga strona postępowania: Allianz Elementar Versicherungs AG

         Pytanie prejudycjalne

      Czy postanowienia art. 11 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1215/2012 (1) należy interpretować w ten sposób, że dotyczą one wyłącznie jurysdykcji międzynarodowej państw członkowskich [Unii Europejskiej], czy też ustalają one również wewnętrzną (miejscową) właściwość sądu miejsca zamieszkania osoby uposażonej z tytułu ubezpieczenia?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2012, L 351, s. 1).


title: Sprawa C-657/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia n.° 1 de Cazalla de la Sierra (Hiszpania) w dniu 4 grudnia 2020 r. – Caixabank SA / ZN, SD, AH

text:
               15.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 88/13

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia n.o 1 de Cazalla de la Sierra (Hiszpania) w dniu 4 grudnia 2020 r. – Caixabank SA / ZN, SD, AH
      (Sprawa C-657/20)
      (2021/C 88/17)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Juzgado de Primera Instancia n.o 1 de Cazalla de la Sierra

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Caixabank SA

         Strona pozwana: ZN, SD, AH

         Pytania prejudycjalne

      W związku z przepisami ustanowionymi w dyrektywie 93/13 (1) i kryteriami ustanowionymi w wyrokach TSUE z dnia 14.3.13 i 26.3.19, dotyczącymi tego, że warunek dotyczący wcześniejszej wymagalności spłaty znajduje zastosowanie wówczas, gdy niewywiązywanie się z obowiązku zapłaty ma charakter wystarczająco poważny w stosunku do kwoty pożyczki i okresu, na który jej udzielono, powstaje następująca wątpliwość:
      Czy niewywiązanie się z obowiązku spłaty musi być poważne zarówno w odniesieniu do kwoty kredytu, jak i do okresu kredytowania, czy też wystarczy, że ma to miejsce tylko w odniesieniu do jednego z tych kryteriów?
      Jeśli należy uwzględnić te dwa kryteria (okres kredytowania i kwota kredytu) i uznać, że powinny one zostać spełnione i ocenione łącznie, powstają wątpliwości co do tego, czy przepisy krajowe (art. 24 ustawy nr 5/19 [regulującej umowy kredytów na zakup nieruchomości]) i orzecznictwo krajowe (wyrok T[ribunal] S[upremo] nr 463/19) ustanawiają wymóg wyważenia tych dwóch kryteriów.
      Jeżeli obydwa kryteria (okres kredytowania i kwota kredytu) winny być spełnione i oceniane łącznie, istnieją wątpliwości co do rozwiązania, jakie należy zastosować w przypadkach poważnego charakteru niewywiązania się z obowiązku spłaty kredytu jedynie odnośnie do jego kwoty, zgodnie z art. 24 ustawy nr 5/19, ze względu na brak spłaty 3 % pożyczonego kapitału, lecz nie dochodzi do mającego poważny charakter niewywiązania się z obowiązku spłaty kredytu w odniesieniu do okresu kredytowania, zgodnie z odniesieniami czasowymi określonymi w art. 24 ustawy nr 5/19, ze względu na brak zapłaty mniej niż 12 miesięcznych rat.

         (1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r., w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. 1993, L 95, s. 29)


title: Sprawa C-669/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wyrchowen administratiwen syd (Bułgaria) w dniu 8 grudnia 2020 r. – Veridos GmbH / Ministyr na wytresznite raboti na Republika Byłgarija, Mühlbauer ID Services GmbH – S&T

text:
               15.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 88/13

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wyrchowen administratiwen syd (Bułgaria) w dniu 8 grudnia 2020 r. – Veridos GmbH / Ministyr na wytresznite raboti na Republika Byłgarija, Mühlbauer ID Services GmbH – S&T
      (Sprawa C-669/20)
      (2021/C 88/18)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Wyrchowen administratiwen syd

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Veridos GmbH

         Strona przeciwna: Ministyr na wytresznite raboti na Republika Byłgarija, Mühlbauer ID Services GmbH – S&T

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 56 w związku z art. 69 dyrektywy [Parlamentu Europejskiego i Rady] 2014/24/UE (1) [z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylającej dyrektywę 2004/18/WE], odpowiednio art. 38 w związku z art. 49 dyrektywy [Parlamentu Europejskiego i Rady] 2009/81/WE (2) [z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania niektórych zamówień na roboty budowlane, dostawy i usługi przez instytucje lub podmioty zamawiające w dziedzinach obronności i bezpieczeństwa i zmieniającej dyrektywy 2004/17/WE i 2004/18/WE], należy interpretować w ten sposób, że przy obiektywnej niemożności zastosowania przyjętego w prawie krajowym kryterium oceny oferty z rażąco niską ceną i braku innego – wybranego i uprzednio ogłoszonego przez podmiot zamawiający – kryterium podmiot zamawiający nie ma obowiązku przeprowadzenia kontroli istnienia oferty z rażąco niską ceną?

                  2)

                  Czy art. 56 w związku z art. 69 dyrektywy 2014/24/UE, odpowiednio art. 38 w związku z art. 49 dyrektywy 2009/81/WE, należy interpretować w ten sposób, że podmiot zamawiający ma obowiązek przeprowadzenia kontroli istnienia ofert z rażąco niską ceną wyłącznie, gdy istnieje wątpliwość w odniesieniu do którejś z ofert lub przeciwnie – podmiot zamawiający ma obowiązek zawsze upewnić się co do powagi otrzymanych ofert, wskazując odpowiednie uzasadnienie w tym względzie?

                  3)

                  Czy podobny wymóg ma zastosowanie do podmiotu zamawiającego, gdy złożono wyłącznie dwie oferty w ramach postępowania o udzielenie zamówienia publicznego?

                  4)

                  Czy art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że ocena podmiotu zamawiającego dotycząca braku wątpliwości w odniesieniu do istnienia rażąco niskiej oferty – odpowiednio jego upewnienie się co do istnienia poważnej oferty w odniesieniu do uczestnika sklasyfikowanego na pierwszym miejscu – podlega kontroli sądowej?

                  5)

                  Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej na poprzednie pytanie, czy art. 47 karty należy interpretować w ten sposób, że podmiot zamawiający w ramach postępowania o udzielenie zamówienia publicznego, który nie przeprowadził kontroli istnienia oferty z rażąco niską ceną, ma obowiązek wyjaśnić i uzasadnić brak wątpliwości co do istnienia oferty z rażąco niską ceną, to jest istnienie poważnej oferty w odniesieniu do sklasyfikowanej na pierwszym miejscu oferty?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylająca dyrektywę 2004/18/WE (Tekst mający znaczenie dla EOG), Dz.U. 2014, L 94, s. 65.

         (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/81/WE z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania niektórych zamówień na roboty budowlane, dostawy i usługi przez instytucje lub podmioty zamawiające w dziedzinach obronności i bezpieczeństwa i zmieniająca dyrektywy 2004/17/WE i 2004/18/WE (Tekst mający znaczenie dla EOG), Dz.U. 2009, L 216, s. 76.


title: Sprawa C-689/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofijski rajonen syd (Bułgaria) w dniu 18 grudnia 2020 r. – „Banka DSK” EAD / RP

text:
               15.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 88/14

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofijski rajonen syd (Bułgaria) w dniu 18 grudnia 2020 r. – „Banka DSK” EAD / RP
      (Sprawa C-689/20)
      (2021/C 88/19)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Sofijski rajonen syd

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa:„Banka DSK” EAD

         Strona pozwana: RP

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy art. 3 ust. 1 dyrektywy [Rady 93/13/EWG (1) z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich] w związku z pkt 1 lit. e) i f) załącznika do tej dyrektywy oraz art. 15 ust. 2 i 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że nie spełniają wymogów działania w dobrej wierze i nakładają zobowiązania na konsumenta warunki umowne, które istotnie zwiększają koszty ponoszone przez konsumenta w ramach umowy o kredyt w wypadku, gdy konsument nie dokonuje comiesięcznej wpłaty swojego wynagrodzenia za pracę [na rachunek prowadzony w] banku będącym kredytodawcą, mając na względzie, że zgodnie z warunkami umowy jest on zobowiązany do ustanowienia zastawu na wierzytelności z tytułu wynagrodzenia za pracę, niezależnie od tego w jaki sposób i w którym państwie je otrzymuje?

                  2.

                  Na wypadek udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, czy art. 3 ust. 1 dyrektywy 93/13/EWG w związku z pkt 1 lit. e) i f) załącznika do tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że nie spełniają wymogów działania w dobrej wierze i nakładają zobowiązania na konsumenta warunki umowne, które zobowiązują konsumenta do faktycznego korzystania również z innych usług udzielającego kredytu przedsiębiorcy – poza dokonywaniem wpłaty wynagrodzenia na prowadzony przez niego rachunek?

                  3.

                  Na wypadek udzielenia odpowiedzi co do zasady twierdzącej na pytanie drugie, jakie kryteria powinien przyjąć sąd krajowy przy ocenie nieuczciwego charakteru warunków? W szczególności czy należy uwzględnić stopień powiązania między przedmiotem umowy o kredyt a dodatkowymi usługami, do korzystania z których jest zobowiązany konsument, liczbę usług, a także krajowe przepisy dotyczące ograniczenia sprzedaży wiązanej?

                  4.

                  Czy zasada wykładni zgodnej prawa krajowego z aktami prawa Unii Europejskiej, wywiedziona z pkt 26 wyroku w sprawie 14/83 von Colson, ma również zastosowanie przy wykładni przepisów krajowych regulujących odmienną, lecz związaną, materię prawną (w niniejszym wypadku – reguły dotyczące nieuczciwej konkurencji) w odniesieniu do aktu prawa Unii Europejskiej, który sąd krajowy stosuje w rozpatrywanej przed nim sprawie (w niniejszym wypadku – dyrektywy 93/13/EWG w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich)?

                  5.

                  Czy art. 7 ust. 2 dyrektywy 2005/29/WE (2) [Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającej dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady] w związku z art. 6 ust. 1 lit. d) tej dyrektywy i art. 10 ust. 2 lit. f) dyrektywy [Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE (3) z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG] należy interpretować w ten sposób, że zakazują one wskazania niższej stopy oprocentowania w podstawowym tekście umowy o kredyt konsumencki, jeśli udzielenie kredytu przy tej stopie oprocentowania jest uzależnione od warunków opisanych w załączniku do umowy? Czy w ramach tej oceny należy ocenić sposób sformułowania warunków obniżenia stopy oprocentowania, cofnięcie takiego obniżenia i sposoby jego przywrócenia?

                  6.

                  Czy art. 5 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2005/29/WE należy interpretować w ten sposób, że przy ocenie możliwości istotnej zmiany gospodarczego zachowania konsumentów należy uwzględnić udział w rynku banku, który udziela kredytów konsumenckich, przy uwzględnieniu potrzeb konsumentów takich produktów?

                  7.

                  Czy art. 3 lit. g) dyrektywy 2008/48/WE należy interpretować w ten sposób, że koszty określone w umowach powiązanych z umową o kredyt konsumencki – przy których wykonaniu otrzymuje się rabat w zakresie odsetek wynikających z umowy o kredyt konsumencki – stanowią część rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania kredytu i powinny zostać uwzględnione przy jej obliczaniu?

                  8.

                  Czy art. 3 lit. g) dyrektywy 2008/48/WE w związku z art. 5 dyrektywy 93/13/EWG należy interpretować w ten sposób, że w wypadku niewykonania zobowiązań wynikających z umów powiązanych z umową o kredyt – co powiązano z podwyższeniem stopy oprocentowania kredytu – rzeczywistą roczną stopę oprocentowania kredytu należy obliczyć również zgodnie z podwyższoną roczną stopą oprocentowania wynikającą ze wspomnianego niewykonania?

                  9.

                  Czy art. 10 ust. 2 lit. g) dyrektywy 2008/48/WE należy interpretować w ten sposób, że nieprawidłowe wskazanie rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania w umowie o kredyt zawartej między przedsiębiorcą a konsumentem (kredytobiorcą) należy uznać za brak wskazania rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania w umowie o kredyt, a sąd krajowy powinien wyciągnąć konsekwencje przewidziane w prawie krajowym na wypadek niewskazania rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania w umowie o kredyt konsumencki?

                  10.

                  Czy art. 22 ust. 4 dyrektywy 2008/48/WE należy interpretować w ten sposób, że przewidziana w prawie krajowym sankcja nieważności umowy o kredyt konsumencki, w ramach której zwrotowi podlega jedynie wypłacona kwota główna, jest proporcjonalna w wypadkach, w których umowa o kredyt konsumencki nie zawiera dokładnego wskazania rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania?.

         (1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, Dz.U. 1993, L 95, s. 29, polskie wydanie specjalne: rozdział 15, tom 2, s. 288.

         (2)  Dyrektywa 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniająca dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („Dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych”), Dz.U. 2005, L 149, s. 22.

         (3)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylająca dyrektywę Rady 87/102/EWG, Dz.U. 2008, L 133, s. 66.


title: Sprawa C-710/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okresný súd Bratislava I (Słowacja) w dniu 29 grudnia 2020 r. – postępowanie karne przeciwko AM

text:
               15.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 88/16

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okresný súd Bratislava I (Słowacja) w dniu 29 grudnia 2020 r. – postępowanie karne przeciwko AM
      (Sprawa C-710/20)
      (2021/C 88/20)
      Język postępowania: słowacki

         Sąd odsyłający

      Okresný súd Bratislava I

         Strony w postępowaniu głównym

      Krajská prokuratúra v Bratislave, AM

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy przepis prawa krajowego, który bez orzeczenia sądu krajowego uchyla bezpośrednio orzeczenie sądu krajowego o umorzeniu postępowania karnego, które zgodnie z uregulowaniem krajowym ma charakter orzeczenia ostatecznego ze skutkami uniewinnienia i na podstawie którego postępowanie karne zostało ostatecznie umorzone w efekcie amnestii ogłoszonej zgodnie z prawem krajowym, jest zgodny z prawem do bezstronnego sądu, zagwarantowanym w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, oraz z zakazem ponownego sądzenia lub karania w postępowaniu karnym za ten sam czyn zabroniony pod groźbą kary, zagwarantowanym w art. 50 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, a także z art. 82 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej?
                        W przypadku udzielenia na to pytanie odpowiedzi przeczącej: czy sąd krajowy jest związany takim przepisem prawa krajowego?

                  2)

                  Czy przepis prawa krajowego, który ogranicza trybunał konstytucyjny w zakresie kontrolowania przyjętej na podstawie art. 86 lit. i) konstytucji Republiki Słowackiej uchwały Národná rada Slovenskej republiky (parlamentu Republiki Słowackiej) o uchyleniu amnestii lub indywidualnego ułaskawienia tylko do oceny jej zgodności z konstytucją Republiki Słowackiej, bez uwzględnienia wiążących aktów prawnych przyjętych przez Unię Europejską, zwłaszcza Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz Traktatu o Unii Europejskiej, jest zgodny z zasadą lojalności w rozumieniu art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej i art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, a także z art. 82 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, z prawem do bezstronnego sądu, zagwarantowanym w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, oraz z zakazem ponownego sądzenia lub karania w postępowaniu karnym za ten sam czyn zabroniony pod groźbą kary, zagwarantowanym w art. 50 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej?
                        W przypadku udzielenia na to pytanie odpowiedzi przeczącej: czy sąd krajowy jest związany takim orzeczeniem krajowego trybunału konstytucyjnego?


title: Sprawa C-720/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez v (Niemcy) w dniu 24 grudnia 2020 r. – RO, reprezentowana przez przedstawiciela ustawowego / Bundesrepublik Deutschland

text:
               15.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 88/17

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez v (Niemcy) w dniu 24 grudnia 2020 r. – RO, reprezentowana przez przedstawiciela ustawowego / Bundesrepublik Deutschland
      (Sprawa C-720/20)
      (2021/C 88/22)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgericht Cottbus

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: RO, reprezentowana przez przedstawiciela ustawowego

         Strona pozwana: Bundesrepublik Deutschland, reprezentowana przez Bundesministerium des Innern, reprezentowane z kolei przez Präsident des Bundesamtes für Migration und Flüchtlinge

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy ze względu na unijnoprawny cel unikania wtórnego przemieszczania się i ogólną zasadę jedności rodziny wyrażoną w rozporządzeniu (UE) nr 604/2013 (1) wymagane jest analogiczne zastosowanie art. 20 ust. 3 tego rozporządzenia w sytuacji, w której małoletnie dziecko i jego rodzice składają wnioski o udzielenie ochrony międzynarodowej w tym samym państwie członkowskim, ale rodzice korzystają już z ochrony międzynarodowej w innym państwie członkowskim, podczas gdy dziecko urodziło się dopiero w państwie członkowskim, w którym złożyło wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej?

                  2)

                  W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: czy należy odstąpić od rozpatrzenia wniosku małoletniego dziecka o udzielenie azylu zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 604/2013 i wydać decyzję o przekazaniu na podstawie art. 26 tego rozporządzenia, ze względu na to, że przykładowo za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego przez małoletnie dziecko odpowiedzialne jest państwo członkowskie, w którym jego rodzice korzystają z ochrony międzynarodowej?

                  3)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie: czy art. 20 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 604/2013 ma analogiczne zastosowanie również w zakresie, w jakim w zdaniu drugim uznaje za zbyteczne prowadzenie własnego postępowania w celu przejęcia dziecka, które urodziło się po przyjeździe, chociaż wtedy istnieje ryzyko, że przyjmujące państwo członkowskie nie będzie miało wiedzy o ewentualnej konieczności przejęcia małoletniego dziecka lub że zgodnie ze swoją praktyką administracyjną odmówi analogicznego zastosowania art. 20 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 604/2013, a tym samym będzie istnieć ryzyko, że małoletnie dziecko stanie się „refugee in orbit” […]?

                  4)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytania drugie i trzecie: czy decyzja o niedopuszczalności na podstawie analogicznego zastosowania art. 33 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2013/32/UE (2) może zostać wydana w stosunku do małoletniego dziecka, które złożyło wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej w jednym państwie członkowskim, również wtedy, gdy to nie samo dziecko, lecz jego rodzice korzystają z ochrony międzynarodowej w innym państwie członkowskim?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca (Dz.U. 2013, L 180, s. 31).

         (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej (Dz.U. 2013, L 180, s. 60)


title: Sprawa C-721/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kammergericht Berlin (Niemcy) w dniu 30 grudnia 2020 r. – DB Station & Service AG / ODEG Ostdeutsche Eisenbahn GmbH

text:
               15.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 88/18

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kammergericht Berlin (Niemcy) w dniu 30 grudnia 2020 r. – DB Station & Service AG / ODEG Ostdeutsche Eisenbahn GmbH
      (Sprawa C-721/20)
      (2021/C 88/23)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Kammergericht Berlin

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnoszący odwołanie: DB Station & Service AG

         Druga strona postępowania: ODEG Ostdeutsche Eisenbahn GmbH

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy sytuacja, w której krajowe sądy cywilne badają, w każdym indywidualnym przypadku i niezależnie od nadzoru sprawowanego przez organ kontrolny, wysokość nałożonych opłat zgodnie z kryteriami określonymi w art. 102 TFUE lub w krajowym prawie antymonopolowym, jest zgodna z dyrektywą 2001/14/WE (1), a w szczególności z jej przepisami dotyczącymi niezależności zarządzania przedsiębiorstwem infrastrukturalnym (art. 4), zasad pobierania opłat (art. 7–12) i zadań organu kontrolnego (art. 30)?

                  2)

                  W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej: Czy kontrola nadużyć przeprowadzana przez krajowe sądy cywilne zgodnie z kryteriami określonymi w art. 102 TFUE lub w krajowym prawie antymonopolowym jest dopuszczalna i zalecana także wtedy, gdy przewoźnicy kolejowi mają możliwość wystąpienia o przeprowadzenie kontroli odpowiedniego charakteru opłat uiszczanych do właściwego organu kontrolnego? Czy krajowe sądy cywilne są zobowiązane do oczekiwania na decyzję organu kontrolnego w tej sprawie, a w przypadku zakwestionowania tej decyzji przed sądem – na uzyskanie przez nią ostatecznego charakteru?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 2001 r. w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej oraz przyznawania świadectw bezpieczeństwa (Dz.U. 2001, L 75, s. 29).


title: Sprawa C-1/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad Wielkie Tyrnowo (Bułgaria) w dniu 4 stycznia 2021 r. – MC / Direktor na Direkcija „Obżałwane i danyczno-osiguritełna praktika” Wielkie Tyrnowo pri Centrałno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prichodite

text:
               15.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 88/18

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad Wielkie Tyrnowo (Bułgaria) w dniu 4 stycznia 2021 r. – MC / Direktor na Direkcija „Obżałwane i danyczno-osiguritełna praktika” Wielkie Tyrnowo pri Centrałno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prichodite
      (Sprawa C-1/21)
      (2021/C 88/24)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Administrativen sad Wielkie Tyrnowo

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: MC

         Strona przeciwna: Direktor na Direkcija „Obżałwane i danyczno-osiguritełna praktika” Wielkie Tyrnowo pri Centrałno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prichodite

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy wykładnia zgodna art. 9 Konwencji o ochronie interesów finansowych Wspólnot Europejskich [z dnia 26 lipca 1995 r.], sporządzonej na podstawie artykułu K.3 Traktatu o Unii Europejskiej, a także art. 273 dyrektywy 2006/112/WE (1) Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, dopuszcza w zharmonizowanej dziedzinie podatku VAT krajowy instrument prawny taki jak przewidziany w przepisie krajowym zawartym w art. 19 ust. 2 Danyczno-osiguritelen procesualen kodeks, którego stosowanie skutkuje powstaniem dalszej odpowiedzialności solidarnej osoby fizycznej będącej podatnikiem, która nie jest płatnikiem VAT, lecz jej działanie w złej wierze skutkowało nieuiszczeniem VAT przez będącą podatnikiem osobę prawną, która jest płatnikiem VAT?

                  2)

                  Czy wykładnia tych przepisów i stosowanie zasady proporcjonalności dopuszcza krajowy instrument prawny, zawarty w art. 19 ust. 2 DOPK, również w odniesieniu do naliczonych odsetek od niezapłaconego w terminie przez podatnika VAT?

                  3)

                  Czy niezgodny z zasadą proporcjonalności jest krajowy instrument prawny, zawarty w art. 19 ust. 2 DOPK, w sytuacji w której spóźniona zapłata VAT, skutkująca naliczeniem odsetek od zobowiązań z tytułu VAT, nie wynika z zachowania osoby fizycznej będącej podatnikiem, lecz z zachowania innego podmiotu lub wystąpienia obiektywnych okoliczności?

         (1)  Dz.U. 2006, L 347, s. 1.


title: Sprawa C-7/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bezirksgericht Bleiburg (Austria) w dniu 8 stycznia 2021 r. – LKW WALTER Internationale Transportorganisation AG / CB i in.

text:
               15.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 88/19

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bezirksgericht Bleiburg (Austria) w dniu 8 stycznia 2021 r. – LKW WALTER Internationale Transportorganisation AG / CB i in.
      (Sprawa C-7/21)
      (2021/C 88/25)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bezirksgericht Bleiburg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: LKW WALTER Internationale Transportorganisation AG

         Strona pozwana: CB, DF, GH

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy art. 36 i 39 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. (1) w związku z art. 47 karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz zasadą skuteczności i równoważności (zasadą lojalnej współpracy, o której mowa w art. 4 ust. 3 TUE) należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego ustanawiającemu sprzeciw jako jedyny środek prawny przeciwko postanowieniu o wszczęciu egzekucji wydawanemu przez sąd bez przeprowadzenia wcześniejszego postępowania kontradyktoryjnego i bez tytułu egzekucyjnego jedynie na podstawie twierdzeń wierzyciela, który to sprzeciw należy wnieść w terminie ośmiu dni w języku tego państwa członkowskiego również w przypadku, gdy postanowienie o wszczęciu egzekucji doręcza się w innym państwie członkowskim w języku, którego odbiorca nie rozumie, przy czym sprzeciw wniesiony w terminie dwunastu dni zostaje odrzucony jako wniesiony z przekroczeniem terminu?

                  2.

                  Czy art. 8 rozporządzenia nr 1393/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. (2) w związku z zasadą skuteczności i równoważności należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on przepisowi prawa krajowego stanowiącemu, że wraz z doręczeniem formularza zawartego w załączniku II dotyczącego informacji o prawie do odmowy przyjęcia, w ciągu tygodnia równocześnie rozpoczyna bieg również termin na wniesienie przewidzianego środka prawnego przeciwko doręczonemu jednocześnie postanowieniu o wszczęciu egzekucji, dla którego to środka jest przewidziany termin ośmiu dni?

                  3.

                  Czy art. 18 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on uregulowaniu państwa członkowskiego ustanawiającemu przeciwko postanowieniu o wszczęciu egzekucji środek prawny w postaci sprzeciwu, który należy wnieść z uzasadnieniem w terminie ośmiu dni, i termin ten ma zastosowanie również w przypadku, gdy adresat postanowienia o wszczęciu egzekucji ma siedzibę w innym państwie członkowskim i postanowienie o wszczęciu egzekucji nie zostało sporządzone w języku urzędowym państwa członkowskiego, w którym doręcza się postanowienie o wszczęciu egzekucji ani w języku zrozumiałym dla adresata?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2012, L 351, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie nr 1393/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. dotyczące doręczania w państwach członkowskich dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych i handlowych (doręczanie dokumentów) oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1348/2000 (Dz.U. 2007, L 324, s. 79).


title: Sprawa C-8/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 8 stycznia 2021 r. – Germanwings GmbH / KV

text:
               15.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 88/20

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 8 stycznia 2021 r. – Germanwings GmbH / KV
      (Sprawa C-8/21)
      (2021/C 88/26)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Köln

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Germanwings GmbH

         Strona przeciwna: KV

         Pytanie prejudycjalne

      Czy strajk własnych pracowników przewoźnika lotniczego w odpowiedzi na wezwanie związku zawodowego stanowi nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1)?

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1.)


title: Sprawa C-9/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 8 stycznia 2021 r. – AX / Deutsche Lufthansa AG

text:
               15.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 88/20

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 8 stycznia 2021 r. – AX / Deutsche Lufthansa AG
      (Sprawa C-9/21)
      (2021/C 88/27)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Köln

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: AX

         Strona przeciwna: Deutsche Lufthansa AG

         Pytanie prejudycjalne

      Czy strajk własnych pracowników przewoźnika lotniczego w odpowiedzi na wezwanie związku zawodowego stanowi nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1)?

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1.)


title: Sprawa C-10/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 8 stycznia 2021 r. – Deutsche Lufthansa AG / TZ

text:
               15.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 88/21

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 8 stycznia 2021 r. – Deutsche Lufthansa AG / TZ
      (Sprawa C-10/21)
      (2021/C 88/28)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Köln

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Deutsche Lufthansa AG

         Strona przeciwna: TZ

         Pytanie prejudycjalne

      Czy strajk własnych pracowników przewoźnika lotniczego w odpowiedzi na wezwanie związku zawodowego stanowi nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1)?

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1).


title: Sprawa C-11/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 8 stycznia 2021 r. – Deutsche Lufthansa AG / IY i TP

text:
               15.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 88/21

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 8 stycznia 2021 r. – Deutsche Lufthansa AG / IY i TP
      (Sprawa C-11/21)
      (2021/C 88/29)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Köln

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Deutsche Lufthansa AG

         Strona przeciwna: IY, TP

         Pytanie prejudycjalne

      Czy strajk własnych pracowników przewoźnika lotniczego w odpowiedzi na wezwanie związku zawodowego stanowi nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1)?

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1.)


title: Sprawa C-12/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 8 stycznia 2021 r. – Deutsche Lufthansa AG / FL

text:
               15.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 88/22

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 8 stycznia 2021 r. – Deutsche Lufthansa AG / FL
      (Sprawa C-12/21)
      (2021/C 88/30)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Köln

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Deutsche Lufthansa AG

         Strona przeciwna: FL

         Pytanie prejudycjalne

      Czy strajk własnych pracowników przewoźnika lotniczego w odpowiedzi na wezwanie związku zawodowego stanowi nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1)?

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1.)


title: Sprawa C-17/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Senāts) (Łotwa) w dniu 11 stycznia 2021 r. – Sabiedrisko pakalpojumu regulēšanas komisija, Ekonomikas ministrija, Finanšu ministrija / SIA GM

text:
               15.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 88/22

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Senāts) (Łotwa) w dniu 11 stycznia 2021 r. – Sabiedrisko pakalpojumu regulēšanas komisija, Ekonomikas ministrija, Finanšu ministrija / SIA GM
      (Sprawa C-17/21)
      (2021/C 88/31)
      Język postępowania: łotewski

         Sąd odsyłający

      Augstākā tiesa (Senāts)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca w pierwszej instancji i druga strona postępowania odwoławczego: Sabiedrisko pakalpojumu regulēšanas komisija

         Druga strona postępowania w pierwszej instancji i strona wnosząca odwołanie:: SIA GM

         Pozostali uczestnicy postępowania: Ekonomikas ministrija, Finanšu ministrija

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy nałożony na operatora publicznego obowiązek, by dokonywał zakupu energii elektrycznej po cenie wyższej od ceny rynkowej od producentów wykorzystujących do wytwarzania energii elektrycznej odnawialne źródła energii, przy czym operator ten korzysta z nałożonego na końcowego odbiorcę obowiązku zapłaty proporcjonalnie do zużycia energii, należy uznać za interwencję państwa lub przy użyciu zasobów państwowych w rozumieniu art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej?

                  2)

                  Czy pojęcie „liberalizacji rynku energii elektrycznej” należy interpretować w ten sposób, że liberalizacja już nastąpiła, gdy występują pewne elementy wolnego handlu, jak na przykład umowy zawarte przez operatora publicznego z dostawcami z innych państw członkowskich? Czy można uznać, że liberalizacja rynku energii elektrycznej rozpoczyna się w chwili, gdy przepisy przyznają niektórym odbiorcom energii elektrycznej (na przykład odbiorcom energii elektrycznej przyłączonym do systemu przesyłowego lub niebędącym gospodarstwami domowymi odbiorcom energii elektrycznej przyłączonym do systemu dystrybucyjnego) prawo do zmiany dystrybutora energii elektrycznej? Jaki jest wpływ zmian regulacji rynku energii elektrycznej na Łotwie na ocenę pomocy przyznanej producentom energii elektrycznej w świetle art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (do celów udzielenia odpowiedzi na pytanie pierwsze), w szczególności na sytuację sprzed 2007 r.?

                  3)

                  W przypadku gdy z odpowiedzi na pytania pierwsze i drugie wynika, że pomoc przyznana producentom energii elektrycznej nie stanowi pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, to czy okoliczność, że skarżąca działa obecnie na zliberalizowanym rynku energii elektrycznej i że wypłata odszkodowania przysparza jej obecnie korzyści w stosunku do innych operatorów działających na danym rynku, oznacza, że odszkodowanie należy uznać za pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii?

                  4)

                  W przypadku gdy z odpowiedzi na pytania pierwsze i drugie wynika, że pomoc przyznana producentom energii elektrycznej stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, to czy w kontekście kontroli pomocy państwa przewidzianej w tym postanowieniu należy uznać, że żądanie skarżącej naprawienia szkody poniesionej przez nią wskutek niepełnego wykonania przewidzianego ustawą prawa do otrzymania wyższej płatności z tytułu wytworzonej energii elektrycznej stanowi wniosek o przyznanie nowej pomocy państwa czy też wniosek o wypłatę części pomocy państwa, która nie została wcześniej otrzymana?

                  5)

                  W przypadku gdy na czwarte pytanie prejudycjalne zostanie udzielona odpowiedź, że żądanie odszkodowania należy oceniać w kontekście przeszłych okoliczności jako wniosek o wypłatę części pomocy państwa, która nie została wcześniej otrzymana, to czy z art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej wynika, iż obecnie w celu rozstrzygnięcia w przedmiocie wypłaty wspomnianej pomocy państwa należy przeanalizować obecną sytuację na rynku i wziąć pod uwagę obowiązujące przepisy (w tym istniejące obecnie ograniczenia zapobiegające nadmiernej rekompensacie)?

                  6)

                  Czy okoliczność, że elektrownie wiatrowe, w odróżnieniu od elektrowni wodnych, otrzymały w przeszłości pełną pomoc państwa, ma znaczenie dla celów wykładni art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej?

                  7)

                  Czy okoliczność, że jedynie część elektrowni wodnych, które otrzymały niepełną pomoc państwa, otrzymuje obecnie odszkodowanie, ma znaczenie dla celów wykładni art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej?

                  8)

                  Czy art. 3 ust. 2 i art. 7 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis (1) należy interpretować w ten sposób, że ponieważ kwota pomocy będącej przedmiotem niniejszej sprawy nie przekracza progu pomocy de minimis, pomoc tę należy uznać za spełniającą kryteria ustanowione dla pomocy de minimis? Czy art. 5 ust. 2 rozporządzenia nr 1407/2013 należy interpretować w ten sposób, że w niniejszej sprawie, biorąc pod uwagę określone w decyzji Komisji SA.43140 warunki zapobiegania nadmiernej rekompensacie, uznanie wypłaty odszkodowania za poniesioną szkodę za pomoc de minimis może prowadzić do niedopuszczalnej kumulacji?

                  9)

                  Czy w przypadku uznania w niniejszej sprawie, że pomoc państwa została przyznana/wypłacona, art. 1 lit. b) i c) rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (2) należy interpretować w ten sposób, że okoliczności takie jak w niniejszej sprawie odpowiadają nowej pomocy państwa, a nie istniejącej pomocy państwa?

                  10)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie dziewiąte, czy przy ocenie zgodności sytuacji skarżącej z pomocą uznawaną za pomoc istniejącą w rozumieniu art. 1 lit. b) ppkt (iv) rozporządzenia nr 2015/1589 należy brać pod uwagę jedynie datę, w której nastąpiła rzeczywista wypłata pomocy, jako początek biegu przedawnienia w rozumieniu art. 17 ust. 2 rozporządzenia nr 2015/1589?

                  11)

                  Czy w przypadku uznania, że pomoc państwa została przyznana/wypłacona, art. 108 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz art. 2 ust. 1 i art. 3 rozporządzenia nr 2015/1589 należy interpretować w ten sposób, że postępowanie w sprawie zgłoszenia pomocy państwa, takie jak rozpatrywane w niniejszej sprawie, uznaje się za właściwe, jeżeli sąd krajowy uwzględnia żądanie odszkodowania za poniesioną szkodę pod warunkiem otrzymania decyzji Komisji zezwalającej na pomoc i nakazuje ministerstwu gospodarki przekazanie Komisji odpowiedniego oświadczenia dotyczącego pomocy dla działalności gospodarczej w terminie dwóch miesięcy od dnia wydania wyroku?

                  12)

                  Czy okoliczność, że roszczenia o naprawienie poniesionej szkody dochodzi się od podmiotu sektora publicznego (komisji regulacji usług publicznych), który w przeszłości nie musiał ponosić takich kosztów, oraz okoliczność, że budżet tego podmiotu składa się z państwowych opłat uiszczanych przez podmioty świadczące usługi publiczne, należące do sektorów regulowanych, które to opłaty powinny być przeznaczone wyłącznie na działalność regulacyjną, ma znaczenie dla celów wykładni art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej?

                  13)

                  Czy system odszkodowań taki jak rozpatrywany w niniejszej sprawie jest zgodny z zasadami zawartymi w prawie Unii i mającymi zastosowanie do sektorów regulowanych, w szczególności z art. 12 i motywem 30 dyrektywy 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa o zezwoleniach) (3), zmienionej dyrektywą 2009/140/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 listopada 2009 r. (4)?

         (1)  Dz.U. 2013, L 352, s. 1.

         (2)  Dz.U. 2015, L 248, s. 9.

         (3)  Dz.U. 2002, L 108, s. 21.

         (4)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/140/WE z dnia 25 listopada 2009 r. zmieniająca dyrektywy 2002/21/WE w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej, 2002/19/WE w sprawie dostępu do sieci i usług łączności elektronicznej oraz wzajemnych połączeń oraz 2002/20/WE w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (Dz.U. 2009, L 337, s. 37).


title: Sprawa T-699/17: Wyrok Sądu z dnia 27 stycznia 2021 r. – Polska / Komisja [Środowisko naturalne – Dyrektywa 2010/75/UE – Emisje przemysłowe – Decyzja wykonawcza (UE) 2017/1442 – Duże obiekty energetycznego spalania – Konkluzje dotyczące najlepszych dostępnych technik (BAT) – Artykuł 16 ust. 4 i 5 TUE – Artykuł 3 ust. 2 i 3 protokołu (nr 36) w sprawie postanowień przejściowych – Stosowanie prawa w czasie – Komitologia]

text:
               15.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 88/25

      Wyrok Sądu z dnia 27 stycznia 2021 r. – Polska / Komisja
      (Sprawa T-699/17) (1)

      (Środowisko naturalne - Dyrektywa 2010/75/UE - Emisje przemysłowe - Decyzja wykonawcza (UE) 2017/1442 - Duże obiekty energetycznego spalania - Konkluzje dotyczące najlepszych dostępnych technik (BAT) - Artykuł 16 ust. 4 i 5 TUE - Artykuł 3 ust. 2 i 3 protokołu (nr 36) w sprawie postanowień przejściowych - Stosowanie prawa w czasie - Komitologia)
      (2021/C 88/32)
      Język postępowania: polski

         Strony

         Strona skarżąca: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: B. Majczyna i D. Krawczyk, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: Ł. Habiak, K. Herrmann i R. Tricot, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający żądania strony skarżącej: Republika Bułgarii (przedstawiciele: E. Petranova i T. Mitova, pełnomocnicy), Węgry (przedstawiciel: M. Fehér, pełnomocnik)

         Interwenienci popierający żądania strony pozwanej: Królestwo Belgii (przedstawiciel: M. Jacobs, pełnomocnik), Republika Francuska (przedstawiciele: J. Traband i A.-L. Desjonquères, pełnomocnicy), Królestwo Szwecji (przedstawiciele: C. Meyer-Seitz, H. Shev, L. Zettergren i A. Alriksson, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2017/1442 z dnia 31 lipca 2017 r. ustanawiającej konkluzje dotyczące najlepszych dostępnych technik (BAT) w odniesieniu do dużych obiektów energetycznego spalania zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE (Dz.U. 2017, L 212, s. 1).

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2017/1442 z dnia 31 lipca 2017 r. ustanawiającej konkluzje dotyczące najlepszych dostępnych technik (BAT) w odniesieniu do dużych obiektów energetycznego spalania zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE.

                  2)

                  Skutki decyzji wykonawczej, której nieważność stwierdzono w pkt 1 niniejszej sentencji, są utrzymane w mocy do czasu wejścia w życie w rozsądnym terminie, który nie może przekroczyć dwunastu miesięcy od dnia ogłoszenia niniejszego wyroku, nowego aktu, który ma ją zastąpić, przyjętego zgodnie z zasadami większości kwalifikowanej przewidzianymi w art. 3 ust. 3 protokołu (nr 36) w sprawie postanowień przejściowych.

                  3)

                  Komisja Europejska pokrywa, oprócz własnych kosztów, koszty poniesione przez Rzeczpospolitą Polską.

                  4)

                  Królestwo Belgii, Republika Bułgarii, Republika Francuska, Węgry i Królestwo Szwecji pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 412 z 4.12.2017.


title: Sprawa T-691/18: Wyrok Sądu z dnia 27 stycznia 2021 r. – KPN/Komisja [Konkurencja – Koncentracje – Niderlandzki rynek usług telewizyjnych i usług telekomunikacyjnych – Decyzja uznająca koncentrację za zgodną z rynkiem wewnętrznym i z porozumieniem EOG – Rynek właściwy – Skutki wertykalne – Oczywisty błąd w ocenie – Obowiązek uzasadnienia]

text:
               15.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 88/26

      Wyrok Sądu z dnia 27 stycznia 2021 r. – KPN/Komisja
      (Sprawa T-691/18) (1)

      (Konkurencja - Koncentracje - Niderlandzki rynek usług telewizyjnych i usług telekomunikacyjnych - Decyzja uznająca koncentrację za zgodną z rynkiem wewnętrznym i z porozumieniem EOG - Rynek właściwy - Skutki wertykalne - Oczywisty błąd w ocenie - Obowiązek uzasadnienia)
      (2021/C 88/33)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: KPN BV (Rotterdam, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci P. van Ginneken i G. Béquet)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. van Vliet, G. Conte, J. Szczodrowski i F. van Schaik, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną: VodafoneZiggo Group Holding BV (Amsterdam, Niderlandy), Vodafone Group plc (Newbury, Zjednoczone Królestwo), Liberty Global Europe Holding BV (Amsterdam) (przedstawiciele: adwokaci W. Knibbeler, E. Raedts, A. Pliego Selie i I. Lulof)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2018) 3569 final z dnia 30 maja 2018 r. uznającej za zgodną z rynkiem wewnętrznym i z porozumieniem o Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG) koncentrację zmierzającą do nabycia przez Liberty Global plc wyłącznej kontroli nad Ziggo NV (sprawa COMP/M.7000 – Liberty Global/Ziggo).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  KPN BV zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 35 z 28.1.2019.


title: Sprawa T-9/19: Wyrok Sądu z dnia 27 stycznia 2021 r. – ClientEarth / EBI [Środowisko naturalne – Finansowanie elektrowni na biomasę w Galicji – Uchwała Rady Dyrektorów EBI zatwierdzająca finansowanie – Dostęp do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska – Artykuły 9 i 10 konwencji z Aarhus – Artykuły 10 – 12 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 – Wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej – Odrzucenie wniosku jako niedopuszczalnego – Dopuszczalność środka obrony – Obowiązek uzasadnienia – Pojęcie aktu wydanego w zakresie prawa ochrony środowiska – Pojęcie aktu, który ma prawnie wiążący charakter i skutek zewnętrzny]

text:
               15.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 88/26

      Wyrok Sądu z dnia 27 stycznia 2021 r. – ClientEarth / EBI
      (Sprawa T-9/19) (1)

      (Środowisko naturalne - Finansowanie elektrowni na biomasę w Galicji - Uchwała Rady Dyrektorów EBI zatwierdzająca finansowanie - Dostęp do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska - Artykuły 9 i 10 konwencji z Aarhus - Artykuły 10 – 12 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 - Wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej - Odrzucenie wniosku jako niedopuszczalnego - Dopuszczalność środka obrony - Obowiązek uzasadnienia - Pojęcie aktu wydanego w zakresie prawa ochrony środowiska - Pojęcie aktu, który ma prawnie wiążący charakter i skutek zewnętrzny)
      (2021/C 88/34)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: ClientEarth (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: J. Flynn, QC, H. Leith i S. Abram, barristers)

         Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny (przedstawiciele: G. Faedo i K. Carr, pełnomocnicy, które wspierał adwokat B. Wägenbaur)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Blanc i G. Gattinara, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji EBI przekazanej skarżącej pismem z dnia 30 października 2018 r. i odrzucającej jako niedopuszczalny wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej dotyczącej uchwały Rady Dyrektorów EBI z dnia 12 kwietnia 2018 r. zatwierdzającej finansowanie projektu elektrowni na biomasę w Galicji (Hiszpania), który to wniosek skarżąca złożyła w dniu 9 sierpnia 2018 r. na podstawie art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U. 2006, L 264, s. 13) oraz decyzji Komisji 2008/50/WE z dnia 13 grudnia 2007 r. ustanawiającej szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia nr 1367/2006 w odniesieniu do wniosków o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej dotyczącej aktów administracyjnych (Dz.U. 2008, L 13, s. 24).

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Europejskiego Banku Inwestycyjnego (EBI) przekazanej ClientEarth pismem z dnia 30 października 2018 r. i odrzucającej jako niedopuszczalny wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej dotyczącej uchwały Rady Dyrektorów EBI z dnia 12 kwietnia 2018 r. zatwierdzającej finansowanie projektu elektrowni na biomasę w Galicji (Hiszpania), który ClientEarth złożył w dniu 9 sierpnia 2018 r. na podstawie art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty oraz decyzji Komisji 2008/50/WE z dnia 13 grudnia 2007 r. ustanawiającej szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia nr 1367/2006 w odniesieniu do wniosków o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej dotyczącej aktów administracyjnych.

                  2)

                  EBI pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez ClientEarth.

                  3)

                  Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 72 z 25.2.2019.


title: Sprawa T-382/19: Wyrok Sądu z dnia 27 stycznia 2021 r. – Turk Hava Yollari / EUIPO– Sky (skylife) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską – Słowny znak towarowy skylife – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy SKY – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]]

text:
               15.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 88/27

      Wyrok Sądu z dnia 27 stycznia 2021 r. – Turk Hava Yollari / EUIPO– Sky (skylife)
      (Sprawa T-382/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Słowny znak towarowy skylife - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy SKY - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2021/C 88/35)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Turk Hava Yollari AO (Stanbuł, Turcja) (przedstawiciel: adwokat R. Almaraz Palmero)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Ivanauskas i V. Ruzek, pełnomocnicy).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Sky Ltd (Isleworth, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: A. Brackenbury, solicitor, i adwokat A. Zalewska)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 kwietnia 2019 r. (sprawa R 880/2018-4), dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Sky a Turk Hava Yollari.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Turk Hava Yollari AO zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) i Sky Ltd.

         (1)  Dz.U. C 270 z 12.8.2019.


title: Sprawa T-817/19: Wyrok Sądu z dnia 27 stycznia 2021 r. – Olimp Laboratories / EUIPO – OmniVision (Hydrovision) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Hydrovision – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy Hylo-Vision – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]]

text:
               15.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 88/28

      Wyrok Sądu z dnia 27 stycznia 2021 r. – Olimp Laboratories / EUIPO – OmniVision (Hydrovision)
      (Sprawa T-817/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Hydrovision - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy Hylo-Vision - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2021/C 88/36)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Olimp Laboratories sp. z o.o. (Dębica, Polska) (przedstawiciel: adwokat M. Kondrat)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: OmniVision GmbH (Puchheim, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci B. Sorg, D. Wiedemann i M. Ringer)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 września 2019 r. (sprawa R 2371/2018-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między OmniVision a Olimp Laboratories.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Olimp Laboratories sp. z o.o. zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 27 z 27.1.2020.


title: Sprawa T-829/19: Wyrok Sądu z dnia 20 stycznia 2021 r. – Palírna U Zeleného stromu/EUIPO – Bacardi (BLEND 42 VODKA) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego BLEND 42 VODKA – Wcześniejsze unijne znaki towarowe: słowny i międzynarodowy graficzny 42 BELOW – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Właściwy krąg odbiorców – Podobieństwo towarów i usług – Podobieństwo oznaczeń – Całościowa ocena prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]]

text:
               15.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 88/28

      Wyrok Sądu z dnia 20 stycznia 2021 r. – Palírna U Zeleného stromu/EUIPO – Bacardi (BLEND 42 VODKA)
      (Sprawa T-829/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego BLEND 42 VODKA - Wcześniejsze unijne znaki towarowe: słowny i międzynarodowy graficzny 42 BELOW - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Właściwy krąg odbiorców - Podobieństwo towarów i usług - Podobieństwo oznaczeń - Całościowa ocena prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2021/C 88/37)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Palírna U Zeleného stromu a.s. (Uście nad Łabą, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat T. Chleboun)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciele: J. Ivanauskas i V. Ruzek, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Bacardi & Co. Ltd (Meyrin, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat A. Parassina)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 września 2019 r. (sprawa R 2531/2018-2), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Bacardi & Co. a Palírna U Zeléného stromu.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Palírna U Zeleného stromu a.s. zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 54 z 17.2.2020.


title: Sprawa T-831/19: Wyrok Sądu z dnia 20 stycznia 2021 r. – Palírna U Zeleného stromu/EUIPO – Bacardi (BLEND 42 FIRST CZECH BLENDED VODKA) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego BLEND 42 FIRST CZECH BLENDED VODKA – Wcześniejsze unijne znaki towarowe: słowny i międzynarodowy graficzny 42 BELOW – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Właściwy krąg odbiorców – Podobieństwo towarów i usług – Podobieństwo oznaczeń – Całościowa ocena prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]]

text:
               15.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 88/30

      Wyrok Sądu z dnia 20 stycznia 2021 r. – Palírna U Zeleného stromu/EUIPO – Bacardi (BLEND 42 FIRST CZECH BLENDED VODKA)
      (Sprawa T-831/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego BLEND 42 FIRST CZECH BLENDED VODKA - Wcześniejsze unijne znaki towarowe: słowny i międzynarodowy graficzny 42 BELOW - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Właściwy krąg odbiorców - Podobieństwo towarów i usług - Podobieństwo oznaczeń - Całościowa ocena prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2021/C 88/39)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Palírna U Zeleného stromu a.s. (Uście nad Łabą, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat T. Chleboun)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciele: J. Ivanauskas i V. Ruzek, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Bacardi & Co. Ltd (Meyrin, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat A. Parassina)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 września 2019 r. (sprawa R 2533/2018-2), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Bacardi & Co. a Palírna U Zeléného stromu.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Palírna U Zeleného stromu a.s. zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 54 z 17.2.2020.


title: Sprawa T-287/20: Wyrok Sądu z dnia 27 stycznia 2021 r. – Eggy Food / EUIPO (EGGY FOOD) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego EGGY FOOD – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               15.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 88/30

      Wyrok Sądu z dnia 27 stycznia 2021 r. – Eggy Food / EUIPO (EGGY FOOD)
      (Sprawa T-287/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego EGGY FOOD - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2021/C 88/40)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Eggy Food GmbH & Co. KG (Osnabrück, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Eberhardt)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: E. Markakis, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 marca 2020 r. (sprawa R 1316/2019-5) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego EGGY FOOD jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje w części odrzucona, a w pozostałym zakresie oddalona.

                  2)

                  Eggy Food GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 222 z 6.7.2020 r.


title: Sprawa T-533/20 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 22 stycznia 2021 r. – Green Power Technologies/Komisja i Wspólne Przedsięwzięcie ECSEL [Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – Umowy o udzielenie dotacji zawarte w ramach siódmego programu ramowego w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007 – 2013) – Zwrot wypłaconych kwot – Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych – Brak pilnego charakteru]

text:
               15.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 88/32

      Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 22 stycznia 2021 r. – Green Power Technologies/Komisja i Wspólne Przedsięwzięcie ECSEL
      (Sprawa T-533/20 R)
      (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych - Umowy o udzielenie dotacji zawarte w ramach siódmego programu ramowego w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007 – 2013) - Zwrot wypłaconych kwot - Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych - Brak pilnego charakteru)
      (2021/C 88/42)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Green Power Technologies, SL (Bollullos de la Mitación, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci A. León González i A. Martínez Solís)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Baquero Cruz i J. Estrada de Solà, pełnomocnicy), Wspólne Przedsięwzięcie ECSEL (przedstawiciel: A. Salaun, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Oparty na art. 278 i 279 TFUE wniosek o zawieszenie wykonania noty obciążeniowej nr 4440200016 z dnia 17 czerwca 2020 r., wystawionej przez Wspólne Przedsięwzięcie ECSEL na kwotę 200 930,35 EUR.

         Sentencja

                  1)

                  Wniosek w przedmiocie środków tymczasowych zostaje oddalony.

                  2)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-580/20: Postanowienie Sądu z dnia 20 stycznia 2021 r. – KC/Komisja [Skarga o odszkodowanie – Pomoc państwa – Skarga – Brak wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego – Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom – Skarga prawnie oczywiście bezzasadna]

text:
               15.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 88/32

      Postanowienie Sądu z dnia 20 stycznia 2021 r. – KC/Komisja
      (Sprawa T-580/20) (1)

      (Skarga o odszkodowanie - Pomoc państwa - Skarga - Brak wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego - Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom - Skarga prawnie oczywiście bezzasadna)
      (2021/C 88/43)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: KC (przedstawiciel: adwokat L. Frölich)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Stromsky i C. Georgieva-Kecsmar, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 268 TFUE żądanie naprawienia szkody, jaką skarżąca miała ponieść z powodu braku wszczęcia we właściwym czasie przez Komisję postępowania wyjaśniającego w następstwie wniesionej przez stronę skarżącą skargi dotyczącej pomocy państwa (SA.46963).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona.

                  2)

                  KC zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 414 z 30.11.2020 r.


title: Sprawa T-761/20: Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2020 r. – European Dynamics Luxembourg / EBC

text:
               15.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 88/33

      Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2020 r. – European Dynamics Luxembourg / EBC
      (Sprawa T-761/20)
      (2021/C 88/44)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: European Dynamics Luxembourg SA (Luksemburg) (przedstawiciel: M. Sfyri, prawnik)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (EBC)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności EBC o wykluczeniu możliwości przedstawienia przez stronę skarżącą oferty w ramach wszystkich trzech części postępowania o udzielenie zamówienia „Provision of services and works for IT Application Delivery” PRO-004801 (część 1), PRO-005110 (część 2) i PRO 005112 (część 3);

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji komisji odwoławczej w zakresie zamówień publicznych przy EBC o oddaleniu odwołania wniesionego przez stronę skarżącą zgodnie z procedurą przewidzianą w sekcji VI.4 specyfikacji istotnych warunków ww. zamówienia oraz w art. 39 decyzji EBC o zamówieniu (EBC/2016/2);

                  —

                  stwierdzenie nieważności późniejszych decyzji EBC mających związek z przedmiotem sporu, a w szczególności wszelkiej decyzji o udzieleniu zamówienia, która nie została zakomunikowana stronie skarżącej;

                  —

                  zasądzenie na rzecz strony skarżącej odszkodowania na podstawie art. 256, 268 i 340 TFUE z tytułu naprawienia szkody w postaci utraty szansy zawarcia odnośnych umów lub utraty dochodu odpowiadającego zyskowi, jaki strona skarżąca uzyskałaby w wyniku wykonania odnośnych umów oraz naprawienia krzywdy;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami zastępstwa procesowego oraz innymi kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w związku z niniejszym postępowaniem skargowym.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący popełnienia przez stronę pozwaną kilku oczywistych błędów w ocenie.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący wprowadzenia przez stronę pozwaną kilku nowych, niejasnych i nieznanych kryteriów na etapie oceny ofert.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący nadużycia przez stronę pozwaną jej uprawnień.


title: Sprawa T-765/20: Skarga wniesiona w dniu 31 grudnia 2020 r. – The Floow / Komisja

text:
               15.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 88/33

      Skarga wniesiona w dniu 31 grudnia 2020 r. – The Floow / Komisja
      (Sprawa T-765/20)
      (2021/C 88/45)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: The Floow Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstwiciele: A. Howard, barrister, i J. Berry, solicitor)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu:

                  —

                  o stwierdzenie nieważności, w całości lub w części, decyzji Komisji C(2020) 8138 final z dnia 17 listopada 2020 r. nakazującej zwrot dotacji z programu „Horyzont 2020” wynoszącej 161 990,80 EUR wraz z odsetkami w odniesieniu do okresu objętego audytem oraz uchylenie noty obciążeniowej, o której mowa w art. 1 decyzji; lub

                  —

                  posiłkowo, o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Komisję i określenie niższego poziomu (ewentualnych) odliczeń, który może mieć prawidłowo zastosowanie w świetle zasad ustawionych przez Sąd, lub

                  —

                  w dalej kolejności posiłkowo, o skorzystanie przez Sąd z jego kompetencji w celu ponownego określenia mającej zastosowanie korekty, która powinna stosować się w świetle wszelkich zmian wprowadzonych do bezpośrednich i pośrednich kosztów kwalifikowalnych, zgodnie z tym, co Sąd uzna za stosowane; oraz

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja dopuściła się poważnych naruszeń prawa, błędów w ocenie okoliczności faktycznych, błędów w ocenie, braku uzasadnienia oraz uchybień proceduralnych w odniesieniu do oceny przestrzegania przez stronę skarżącą wymogów dotyczących ewidencji czasu w umowie o udzielenie dotacji.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja dopuściła się naruszeń prawa, błędów w ocenie i w uzasadnieniu wskutek tego, że nie upewniła się, iż korekty wprowadzone do zadeklarowanych kosztów są rzetelne i proporcjonalne w świetle wszystkich okoliczności.


title: Sprawa T-005/21: Skarga wniesiona w dniu 7 stycznia 2021 r. – Stichting Comité N 65 Ondergronds Helvoirt / EEA

text:
               15.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 88/34

      Skarga wniesiona w dniu 7 stycznia 2021 r. – Stichting Comité N 65 Ondergronds Helvoirt / EEA
      (Sprawa T-005/21)
      (2021/C 88/46)
      Język postępowania: niderlandzki

         Strony

         Strona skarżąca: Stichting Comité N 65 Ondergronds Helvoirt (Helvoirt, NIderlandy) (przedstawiciele: J. Gebruers, avocaat)

         Strona pozwana: Europejska Agencja Środowiska (EEA)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiej Agencji Środowiska (EEA) zakomunikowanej stronie skarżącej w formie wiadomości poczty elektronicznej z dnia 9 listopada 2020 r. i zawierającej odmowę wystąpienia do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (zwanego dalej „Trybunałem”) z pytaniami dotyczącymi właściwej wykładni tiret piątego części C załącznika III do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/50/WE z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy, jest dopuszczalna i zasadna;

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  ponowne przekazanie akt sprawy EEA celem wystąpienia przez nią z niezbędnymi pytaniami dotyczącymi właściwej wykładni ww. przepisu do Trybunału, stosownie do pierwotnego wniosku strony skarżącej;

                  —

                  obciążanie EEA kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 23 tej dyrektywy 2008/50 oraz części C załącznika III do niej, naruszenia art. 267 TFUE, naruszenia art. 1-9 Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska (zwanej dalej „konwencją z Aarhus”), naruszenia art. 10 rozporządzenia nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty oraz naruszenia art. 1 i 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 401/2009 z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie Europejskiej Agencji Środowiska oraz Europejskiej Sieci Informacji i Obserwacji Środowiska w związku z odmową wystąpienia do Trybunału z pytaniami dotyczącymi właściwej wykładni dyrektywy 2008/50.

                              —

                              Na podstawie przywołanych przepisów EEA miała obowiązek wystąpienia do Trybunału z pytaniami. Sposób postępowania przez EEA, a w związku z tym i zaskarżona decyzja są niezgodne z art. 1-9 konwencji z Aarhus. Zgodnie z jej art. 1 na poziomie Wspólnoty gwarantowany jest dostęp do wymiaru sprawiedliwości.

                              —

                              Celem EEA jest właśnie zapewnienie na poziomie Europy obiektywnych, wiarygodnych i porównywalnych informacji, na podstawie których mogą być podejmowane niezbędne działania mające na celu ochronę środowiska. Oznacza to również, że EEA musi udzielać prawidłowych i prawnie wiążących rad w przedmiocie przepisu regulującego maksymalną odległość od krawężnika, uregulowaną w tiret piątym części C załącznika III do dyrektywy 2008/50, co nie jest jednak możliwe bez przedstawienia Trybunałowi niezbędnych pytań.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 47 i 51 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz naruszenie art. 191 TFUE w związku z uniemożliwieniem przez EEA zrealizowania w rozsądnym terminie prawa do skutecznego środka prawnego przed niezawisłym i bezstronnym sądem.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 267 TFUE w związku z rozstrzygnięciem przez EEA – w miejsce Trybunału – w przedmiocie niezbędności uzyskania odpowiedzi na pytania zadane przez stronę skarżącą.


title: Sprawa T-27/21: Skarga wniesiona w dniu 20 stycznia 2021 r. – Apple/EUIPO – Swatch (THINK DIFFERENT)

text:
               15.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 88/36

      Skarga wniesiona w dniu 20 stycznia 2021 r. – Apple/EUIPO – Swatch (THINK DIFFERENT)
      (Sprawa T-27/21)
      (2021/C 88/48)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Apple Inc. (Cupertino, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci I. Junkar, I. Fowler, M. Petersenn i B. Lüthge)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Swatch AG (Biel, Szwajcaria)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „THINK DIFFERENT” –unijny znak towarowy nr 845 461

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 listopada 2020 r. w sprawie R 2012/2018-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie kosztami postępowania strony pozwanej oraz drugiej strony postępowania przed Izbą Odwoławczą, jeżeli przystąpi ona do sprawy w charakterze interwenienta.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 58 ust. 1 lit. a) w związku z art. 18 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 94 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-28/21: Skarga wniesiona w dniu 20 stycznia 2021 r. – Apple/EUIPO – Swatch (THINK DIFFERENT)

text:
               15.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 88/37

      Skarga wniesiona w dniu 20 stycznia 2021 r. – Apple/EUIPO – Swatch (THINK DIFFERENT)
      (Sprawa T-28/21)
      (2021/C 88/49)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Apple Inc. (Cupertino, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci I. Junkar, I. Fowler, M. Petersenn i B. Lüthge)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Swatch AG (Biel, Szwajcaria)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „THINK DIFFERENT” –unijny znak towarowy nr 4 415 063

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 listopada 2020 r. w sprawie R 2013/2018-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie kosztami postępowania strony pozwanej oraz drugiej strony postępowania przed Izbą Odwoławczą, jeżeli przystąpi ona do sprawy w charakterze interwenienta.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 58 ust. 1 lit. a) w związku z art. 18 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 94 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-32/21: Skarga wniesiona w dniu 22 stycznia 2021 r. – Daw / EUIPO (Muresko)

text:
               15.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 88/37

      Skarga wniesiona w dniu 22 stycznia 2021 r. – Daw / EUIPO (Muresko)
      (Sprawa T-32/21)
      (2021/C 88/50)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Daw SE (Ober-Ramstadt, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Haberl)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Muresko” – unijny znak towarowy nr 15 465 719

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 listopada 2020 r. w sprawie R 1686/2020-4

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  nakazanie EUIPO zarejestrowania dla należącego do skarżącej unijnego znaku towarowego nr 15 465 719 Muresko starszeństwa krajowych znaków towarowych PL nr 108 756 (dzień zgłoszenia: 4 kwietnia 1996 r.) i DE nr 981 144 (dzień zgłoszenia: 24 lutego 1978 r.);

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 39 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 40 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-41/21: Skarga wniesiona w dniu 26 stycznia 2021 r. – QD / Parlament

text:
               15.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 88/38

      Skarga wniesiona w dniu 26 stycznia 2021 r. – QD / Parlament
      (Sprawa T-41/21)
      (2021/C 88/51)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: QD (przedstawiciel: M. Merola, avvocato)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie całkowitej nieważności decyzji kwestorów Parlamentu Europejskiego z dnia 11 listopada 2020 r., notyfikowanej stronie skarżącej w dniu 16 listopada 2020 r., ostatecznie utrzymującej w mocy decyzję sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego z dnia 18 maja 2020 r., która z kolei potwierdza komunikat z dnia 11 czerwca 2019 r. wydany przez przewodniczącego Wydziału Wynagrodzeń i Praw Socjalnych Posłów do Parlamentu Europejskiego, dotyczący ustalenia świadczeń emerytalnych strony skarżącej;

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami niniejszego postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Strona skarżąca w niniejszej sprawie wnosi na podstawie art. 263 akapit 4 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej o stwierdzenie nieważności decyzji kwestorów Parlamentu Europejskiego z dnia 11 listopada 2020 r., notyfikowanej stronie skarżącej w dniu 16 listopada 2020 r., ostatecznie utrzymującej w mocy decyzję sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego z dnia 18 maja 2020 r., która z kolei potwierdziła komunikat z dnia 11 czerwca 2019 r. wydany przez przewodniczącego Wydziału Wynagrodzeń i Praw Socjalnych Posłów do Parlamentu Europejskiego, dotyczący ustalenia świadczeń emerytalnych strony skarżącej w następstwie wydania uchwały nr 14/2018 prezydium włoskiej Izby Deputowanych
      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  W zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi oczywiste naruszenie ogólnych zasad prawa Unii, w szczególności zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, zasady pewności prawa, ochrony własności, zasady proporcjonalności i zasady równości. Ponadto strona skarżąca wskazuje na oczywistą nieracjonalność komunikatu potwierdzonego ostatecznie przez zaskarżoną decyzję, który jakoby transponuje na grunt europejski nowe uregulowanie włoskiej Izby Deputowanych bez przedstawienia żadnego racjonalnego uzasadnienia.

                  2.

                  W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca podnosi błędne zastosowanie art. 75 przepisów wykonawczych do statutu posła. Zdaniem strony skarżącej przepis ten należy w istocie do przepisów przejściowych, które z definicji są normami zamykającymi wygasły system, mającymi na celu ochronę sytuacji prawnych regulowanych przez poprzednie przepisy.

                  3.

                  W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca podnosi różne uchybienia formalne, dotyczące w szczególności wskazania prawidłowej podstawy prawnej komunikatu potwierdzonego ostatecznie przez zaskarżoną decyzję, uprawnień przewodniczącego wydziału, który wydał akt oraz braku uzasadnienia. Zdaniem strony skarżącej komunikat opiera się bowiem na przepisie obecnie uchylonym, a ponieważ został zakwalifikowany jako nadzwyczajny środek administracyjny, powinien był zostać przyjęty przez Prezydium Parlamentu Europejskiego. Ponadto komunikat potwierdzony ostatecznie przez zaskarżoną decyzję nie zawiera uzasadnienia ani nie ma w nim odesłania do aktu mogącego je zawierać.


title: Sprawa T-45/21: Skarga wniesiona w dniu 27 stycznia 2021 r. – Ciano Trading & Services CT & S i in. / Komisja

text:
               15.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 88/39

      Skarga wniesiona w dniu 27 stycznia 2021 r. – Ciano Trading & Services CT & S i in. / Komisja
      (Sprawa T-45/21)
      (2021/C 88/52)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Ciano Trading & Services CT & S SpA (Fiumicino, Włochy), Silvia Brizio (Venaria Reale, Włochy), Laurence André (Grivegnée, Belgia), Lidia Pacitti (Neder-over-Heembeek, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Van Besien i D. Gillet)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie dopuszczalności niniejszej skargi o stwierdzenie nieważności;

                  —

                  stwierdzenie zasadności niniejszej skargi o stwierdzenie nieważności i, w konsekwencji, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 20 listopada 2020 r. w sprawie unieważnienia postępowania przetargowego nr OIB/2019/CPN/039, zatytułowanego „Zrównoważona odbudowa dla Komisji Europejskiej w Brukseli i w jej okolicach”, skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań. Skarżący podnoszą, że przed przyjęciem zaskarżonej decyzji Komisja udzieliła im precyzyjnych zapewnień, zgodnie z którymi, po pierwsze, nowa umowa koncesji obejmująca wszystkie partie A, B i C zostanie zawarta w styczniu 2021 r. w ramach procedury zamówienia publicznego nr OIB/2019/CPN/0039, po drugie, umowa koncesji, dotycząca usług objętych partiami A i C, faktycznie świadczonych przez skarżących, zostanie – w wypadku opóźnienia udzielenia procedury zamówienia publicznego nr OIB/2019/CPN/0039 – przedłużona do chwili wyboru przez Komisję nowego usługodawcy mającego wykonać wspomniane usługi, i po trzecie, pracownicy przydzieleni do świadczenia usług objętych partiami A i C zostaną przeniesieni do nowego usługodawcy zgodnie z postanowieniami układu zbiorowego pracy nr 32a.
                  Takie precyzyjne zapewnienia, udzielone zaledwie kilka dni przed przesłaniem do Ciano zaskarżonej decyzji, wzbudziły u osób zarządzających skarżącymi uzasadnione oczekiwania, że pracownicy przydzieleni do świadczenia usług objętych partiami A i C zostaną, w każdym wypadku, przeniesieni do nowego usługodawcy.
                  Przyjmując zaś zaskarżoną decyzję, w której po prostu unieważniono procedurę zamówienia publicznego nr OIB/2019/CPN/0039, bez przedłużenia umowy koncesji dotyczącej partii A i C, Komisja uniemożliwiła przeniesienie tych pracowników – ponieważ żaden nowy usługodawca nie zostanie wybrany w najbliższym czasie – co jest całkowicie sprzeczne z udzielonymi przez nią zapewnieniami.
                  W konsekwencji skarżący są zdania, że – przyjmując w takim kontekście zaskarżoną decyzję – Komisja naruszyła zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący naruszenia zakazu nadużycia prawa. W tym względzie skarżący są zdania, że – przyjmując zaskarżoną decyzję – Komisja nadużyła prawa do cofnięcia zamówienia publicznego, ponieważ jej rzeczywistym zamiarem było obejście stosowania układu zbiorowego pracy nr 32a, aby uniknąć przeniesienia do nowego usługodawcy pracowników przydzielonych w szczególności do świadczenia usług dotyczących partii A i C. Ponadto Komisja, wielokrotnie od chwili przyjęcia zaskarżonej decyzji, działała w złej wierze w odniesieniu do skarżących, w szczególności gdy, wskazała w przesłanym piśmie, że w umowie koncesji nie wspomniano o przejęciu pracowników Ciano przez ewentualnego nowego koncesjonariusza, i gdy podważyła możność stosowania układu zbiorowego pracy nr 32a, podczas gdy umowa koncesji wyraźnie odnosi się do tego układu, w postanowieniu zatytułowanym „przeniesienie na podstawie układu”, w sekcji dotyczącej personelu.
                  W konsekwencji skarżący są zdania, że – przyjmując w takim kontekście zaskarżoną decyzję – Komisja naruszyła zakaz nadużycia prawa.


title: Sprawa T-46/21: Skarga wniesiona w dniu 26 stycznia 2021 r. – El Corte Inglés / EUIPO – Yajun (PREMILITY)

text:
               15.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 88/40

      Skarga wniesiona w dniu 26 stycznia 2021 r. – El Corte Inglés / EUIPO – Yajun (PREMILITY)
      (Sprawa T-46/21)
      (2021/C 88/53)
      Język skargi: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: El Corte Inglés, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J.L. Rivas Zurdo)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Liu Yajun (Shenzhen, Chiny)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy PREMILITY – zgłoszenie nr 17 899 016

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 listopada 2020 r. w sprawie R 881/2020-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim wskutek oddalenia odwołania wnoszącej sprzeciw utrzymano w niej w mocy decyzję Wydziału Sprzeciwów wydaną w postępowaniu w sprawie sprzeciwu B 3 065 346, na mocy której dopuszczono by rejestrację unijnego znaku towarowego nr 17 899 016 PREMILITY (graficznego) dla towarów z klas 11, 21, 22, 28, dla których dokonano zgłoszenia;

                  —

                  obciążenie strony lub stron, które sprzeciwią się niniejszej skardze, kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 47 ust. 2 i 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 i orzecznictwa ustalonego w wyroku z dnia 11 marca 2003 r., Ansul, C-40/01, EU:C:2003:145;

                  —

                  Niespójność decyzji i z tego względu naruszenie orzecznictwa ustalonego w wyroku Trybunału z dnia 11 czerwca 2020 r., China Construction Bank/EUIPO (C-115/19 P, EU:C:2020:469) i w wyroku Sądu z dnia 28 maja 2020 r., Cinkciarz.pl/EUIPO – MasterCard International (We IntelliGence the World i in.) (T-84/19 i od T-88/19 do T-98/19, EU:T:2020:231).