title: Sprawa T-328/14: Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2014 r. – Jannatian przeciwko Radzie

text:
               7.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/40

         Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2014 r. – Jannatian przeciwko Radzie
   (Sprawa T-328/14)
   2014/C 212/52
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Mahmoud Jannatian (Teheran, Iran) (przedstawiciele: adwokaci I. Smith Monnerville i S. Monnerville)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Skarżący wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności w zakresie, w jakim go dotyczą: i) decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. L 195, s. 39); ii) decyzji Rady 2010/644/WPZiB z dnia 25 października 2010 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. L 281, s. 81 ); iii) rozporządzenia Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 423/2007 (Dz.U. L 281, s. 1); iv) rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 961/2010 (Dz.U. L 88, s. 1); v) rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 350/2012 z dnia 23 kwietnia 2012 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 110, s. 17); vi) rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 709/2012 z dnia 2 sierpnia 2012 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 208, s. 2); vii) rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 945/2012 z dnia 15 października 2012 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 282, s. 16); viii) rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1264/2012 z dnia 21 grudnia 2012 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 356, s. 55); ix) rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 522/2013 z dnia 6 czerwca 2013 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 156, s. 3); x) rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1203/2013 z dnia 26 listopada 2013 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 316, s. 1); oraz xi) rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 397/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 356, s. 1);

               —

               zasądzenie od Rady odszkodowania za szkodę poniesioną wskutek błędnego umieszczenia skarżącego w wykazie w kwocie 40  000 EUR;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżący podnosi siedem zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący braku kompetencji Rady

                           —

                           Skarżący twierdzi, że zgodnie z art. 215 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej środki ograniczające mogą zostać przyjęte wyłącznie na podstawie wspólnej inicjatywy Komisji oraz wysokiego przedstawiciela Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa. Zaskarżone decyzje i rozporządzenia zostały przyjęte przez Radę działającą samodzielnie. Są one zatem wadliwe ze względu na brak kompetencji do ich przyjęcia.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia

                           —

                           Skarżący podnosi, że uzasadnienie umieszczenia go w załączniku II jest zbyt nieścisłe, by spełniać wymogi określone w orzecznictwie odnoszące się do obowiązku uzasadnienia. Aby spełnić obowiązek uzasadnienia, Rada powinna była wskazać konkretne i szczególne elementy świadczące o rzeczywistym udzielaniu przez skarżącego wsparcia rządowi Iranu lub irańskim działaniom wrażliwym z punktu widzenia rozprzestrzeniania materiałów jądrowych. Zaskarżone decyzje i rozporządzenia są zatem wadliwe ze względu na brak uzasadnienia.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia praw podstawowych skarżącego

                           —

                           Skarżący twierdzi, że, po pierwsze, wskutek braku uzasadnienia zaskarżone decyzje i rozporządzenia naruszają jego prawo do obrony. Po drugie, niezgodność z prawem zaskarżonych decyzji i rozporządzeń ma wpływ na niniejsze postępowanie, gdyż z jednej strony uniemożliwia skarżącemu obronę, a z drugiej strony utrudnia Sądowi możliwość przeprowadzenia kontroli zgodności z prawem zaskarżonych decyzji i rozporządzeń. Wynika stąd, że naruszone zostało prawo skarżącego do skutecznej kontroli sądowej. Po trzecie, wskutek pozbawienia skarżącego prawa do obrony oraz podważenia możliwości przeprowadzenia przez Sąd kontroli zgodności z prawem zaskarżonych decyzji i rozporządzeń dotyczących środków zamrażających fundusze – które ze swej natury są „szczególnie uciążliwe” – prawo własności skarżącego doznało nieuzasadnionego ograniczenia.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący braku dowodów przeciwko skarżącemu

                           —

                           Skarżący podnosi, że Rada nie przytoczyła dowodów i informacji, na których się opierała, przyjmując zaskarżone decyzje i rozporządzenia.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący błędnych ustaleń faktycznych

                           —

                           Skarżący podnosi, że wbrew temu, co stwierdzono w zaskarżonych decyzjach i rozporządzeniach, w chwili umieszczania go w wykazach osób i podmiotów objętych środkami ograniczającymi skarżący nie był już zastępcą szefa Irańskiej Agencji Energii Atomowej. Z tego względu Rada popełniła błąd w ustaleniach faktycznych, umieszczając skarżącego w wykazach wyłącznie z tego powodu, że w chwili przyjęcia poszczególnych zaskarżonych decyzji i rozporządzeń był on zastępcą szefa Irańskiej Agencji Energii Atomowej.

               6.

               Zarzut szósty dotyczący naruszenia prawa

                           —

                           Skarżący twierdzi, że art. 20 lit. b) nie znajduje samoistnego zastosowania do osób fizycznych zajmujących stanowiska kierownicze w podmiocie umieszczonym w załączniku VIII. Ponadto art. 20 lit. b) przewiduje, że w wykazie umieszczane są osoby fizyczne, „które są zaangażowane w irańskie działania wrażliwe z punktu widzenia rozprzestrzeniania materiałów jądrowych […], bezpośrednio powiązane z takimi działaniami lub zapewniają wsparcie takich działań”. Umieszczając skarżącego w załączniku II bez przytoczenia dowodów na to, że w chwili umieszczenia go w załączniku II skarżący rzeczywiście i aktywnie wspierał irańskie działania jądrowe, Rada naruszyła prawo.

               7.

               Zarzut siódmy dotyczący oczywistego błędu w ocenie okoliczności faktycznych oraz naruszenia zasady proporcjonalności

                           —

                           Skarżący twierdzi, że w rozpatrywanym przypadku żaden cel interesu ogólnego nie uzasadnia tak rygorystycznych środków nakładanych na osoby fizyczne, które chociażby przez krótki okres zajmowały stanowisko kierownicze w ramach Irańskiej Agencji Energii Atomowej. Ponadto, nawet gdyby uznać, że środki te są uzasadnione celem interesu ogólnego, wciąż podlegają krytyce ze względu na niezachowanie proporcjonalności między zastosowanymi metodami a zamierzonym celem.


title: Sprawa T-203/14: Skarga wniesiona w dniu 31 marca 2014 r. – Mo Industries przeciwko OHIM (Splendid)

text:
               7.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/32

         Skarga wniesiona w dniu 31 marca 2014 r. – Mo Industries przeciwko OHIM (Splendid)
   (Sprawa T-203/14)
   2014/C 212/41
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Mo Industries LLC (Los Angeles, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat P. González-Bueno Catalán de Ocón)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 7 stycznia 2014 r. w sprawie R 1542/2013-1;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „Splendid” dla towarów z klas 18 i 25 – zgłoszenie nr 1 1 6 13  131

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-656/11: Postanowienie Sądu z dnia 28 czerwca 2012 r. — Morison Menon Chartered Accountants i in. przeciwko Radzie

text:
               18.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 250/20

         Postanowienie Sądu z dnia 28 czerwca 2012 r. — Morison Menon Chartered Accountants i in. przeciwko Radzie
   (Sprawa T-656/11) (1)

   2012/C 250/38
   Język postępowania: angielski
   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 58 z 25.2.2012.


title: Sprawa C-269/05: Skarga wniesiona w dniu 23 czerwca 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               17.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 229/5

         Skarga wniesiona w dniu 23 czerwca 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-269/05)
   (2005/C 229/11)
   Język postępowania: grecki
   W dniu 23 czerwca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Knuta Simonssona i Georgiosa Zavvosa ze służby prawnej Komisji, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Greckiej.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 4055/86 z dnia 22 grudnia 1986 r. stosującego zasadę swobody świadczenia usług do transportu morskiego między Państwami Członkowskimi i między Państwami Członkowskimi a państwami trzecimi (1) poprzez utrzymanie w mocy opłaty portowej stosowanej do statków pasażerskich (włącznie ze statkami wycieczkowymi) lub do statków towarowych, jeżeli wpłyną do przystani, przycumują, lub zakotwiczą w portach Pireus lub Saloniki, żądając w przypadku transportu dokonywanego pomiędzy dwoma portami na terytorium krajowym mniejszych opłat niż w przypadku transportu za granicę, to jest:

                           —

                           utrzymanie w mocy opłaty portowej na rzecz spółek akcyjnych zarządzających portami, założonymi na mocy ustawy nr 2932/2001 i na rzecz portów Pireus i Saloniki, pobieranej w przypadku pojazdów załadowanych na promy wypływające za granicę, podczas gdy opłaty te nie są pobierane w przypadku rejsów między portami greckimi,

                           —

                           utrzymanie w mocy uprawnienia przyznanego miastom i gminom na podstawie art. 26 ust. 13 ustawy nr 1828/1989 do pobierania opłat w przypadku pojazdów załadowanych na promy wypływające za granicę.

               2)

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Komisja zarzuca Republice Greckiej brak prawidłowego stosowania w ramach prawa krajowego rozporządzenia nr 4055/86 w sposób ustalony w wykładni Trybunału (wyrok z dnia 5 października 1994 r. w sprawie C-381/93 Komisja przeciwko Francji (2), wyrok z dnia 17 maja 1994 r. w sprawie C-18/93 Corsica Ferries (3), wyrok z dnia 14 listopada 2002 r. w sprawie C-435/00 Geha Naftiliaki i in. (4))

      (1)  Dz.U. 378 z dnia 31 grudnia 1986, str. 1

      (2)  Recueil 1994, str. I-5145

      (3)  Recueil 1994, str. I-1783

      (4)  Recueil 2002, str. I-10615


title: Sprawa T-82/13: Wyrok Sądu z dnia 9 września 2015 r. – Panasonic i MT Picture Display/Komisja (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Światowy rynek kineskopów do telewizorów i monitorów komputerowych — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG — Porozumienia i uzgodnione praktyki w dziedzinie cen, podziału rynków, zdolności i produkcji — Prawo do obrony — Dowód uczestnictwa w kartelu — Jednolite i ciągłe naruszenie — Wytyczne z 2006 r. w sprawie metody ustalania grzywien — Proporcjonalność — Grzywny — Nieograniczone prawo orzekania)

text:
               19.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/17

         Wyrok Sądu z dnia 9 września 2015 r. – Panasonic i MT Picture Display/Komisja
   (Sprawa T-82/13) (1)

   ((Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Światowy rynek kineskopów do telewizorów i monitorów komputerowych - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG - Porozumienia i uzgodnione praktyki w dziedzinie cen, podziału rynków, zdolności i produkcji - Prawo do obrony - Dowód uczestnictwa w kartelu - Jednolite i ciągłe naruszenie - Wytyczne z 2006 r. w sprawie metody ustalania grzywien - Proporcjonalność - Grzywny - Nieograniczone prawo orzekania))
   (2015/C 346/19)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Skarżące: Panasonic Corp. (Kadoma, Japonia) i MT Picture Display Co. Ltd (Matsuocho, Japonia) (przedstawiciele: R. Gerrits i A.-H. Bischke, adwokaci, M. Hoskins, QC, i S. K. Abram, barrister)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Biolan, M. Kellerbauer i G. Koleva, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Tytułem żądania głównego – żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C (2012) 8839 final z dnia 5 grudnia 2012 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/39.437 – Kineskopy do telewizorów i monitorów komputerowych) w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżących, lub pomocniczo – żądanie obniżenia kwoty grzywny, która została na nie nałożona.

      Sentencja

               1)

               Kwota grzywien nałożonych w art. 2 ust. 2 lit. f), h) oraz i) decyzji Komisji C (2012) 8839 final z dnia 5 grudnia 2012 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/39.437 – Kineskopy do telewizorów i monitorów komputerowych) zostaje ustalona na 128 866 000 EUR w odniesieniu do Panasonic Corp. ze względu na jego bezpośredni udział w naruszeniu dotyczącym rynku kineskopów do telewizorów kolorowych, na 82 826 000 EUR w odniesieniu do Panasonica, Toshiba Corp. i MT Picture Display Co. Ltd, na zasadzie odpowiedzialności solidarnej, oraz na 7 530 000 EUR w odniesieniu do Panasonica i MT Picture Display, na zasadzie odpowiedzialności solidarnej.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 101 z 6.4.2013.


title: Sprawa F-68/07: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 6 marca 2008 r. — Gering przeciwko Europolowi

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/63

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 6 marca 2008 r. — Gering przeciwko Europolowi
   (Sprawa F-68/07) (1)

   (2008/C 223/123)

      Język postępowania: niderlandzki

   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 247 z 20.10.2008, str. 42.


title: Sprawa C-431/07 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) wydanego w dniu 4 lipca 2007 r. w sprawie T-475/04 Bouygues i Bouygues Télécom przeciwko Komisji, wniesione w dniu 18 września 2007 r. przez Bouygues SA i Bouygues Télécom SA

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/37

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) wydanego w dniu 4 lipca 2007 r. w sprawie T-475/04 Bouygues i Bouygues Télécom przeciwko Komisji, wniesione w dniu 18 września 2007 r. przez Bouygues SA i Bouygues Télécom SA
   (Sprawa C-431/07 P)
   (2007/C 269/63)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Bouygues SA i Bouygues Télécom SA (przedstawiciele: F. Sureau, D. Théophile, S. Perrotet, A. Bénabent, J. Vogel i L. Vogel, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich, Republika Francuska, Société française du radiotéléphone — SFR, Orange France SA
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie wyroku wydanego w dniu 4 lipca 2007 r. przez Sąd Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich w sprawie Bouygues i Bouygues Télécom przeciwko Komisji (T-475/04);

               —

               ewentualnie, przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania z uwzględnieniem stanowiska prawnego zajętego przez Trybunał;

               —

               obciążenie Komisji całością kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżące spółki powołują cztery zarzuty na poparcie swojego odwołania.
   W zarzucie pierwszym podnoszą one, że Sąd uchybił spoczywającemu na nim obowiązkowi uzasadnienia, orzekając, że sporne zrzeczenie się wierzytelności w niniejszej sprawie było nieuniknione z uwagi na „strukturę systemu”. Jako że ta ostatnia stanowi wyjątek od zasady, zgodnie z którą zróżnicowanie wśród wielu przedsiębiorstw prowadzi niechybnie do istnienia korzyści o charakterze selektywnym, Sąd powinien był uzasadnić w wyraźny sposób zarówno treść struktury systemu, do której się odwołuje, jak również związek przyczynowo-skutkowy między tą strukturą systemu a stwierdzonym zrzeczeniem się zasobów państwa.
   W zarzucie drugim skarżące podnoszą, że Sąd naruszył prawo, uznając, iż Komisja nie była zobowiązana wszcząć formalnego postępowania wyjaśniającego, z tego jedynie powodu, że badanie sprawy co do istoty prowadzi — według niego — do wniosku, że nie przedstawiono dowodu na istnienie korzyści na rzecz Orange i SFR. Zdaniem skarżących wszczęcie formalnego postępowania wyjaśniającego na podstawie art. 88 ust. 2 WE jest bowiem uzasadnione za każdym razem, gdy Komisja nie jest w stanie ustalić w świetle elementów, którymi dysponuje na etapie postępowania wstępnego, czy dany środek jest czy nie jest zgodny z postanowieniami traktatu.
   W zarzucie trzecim skarżące wskazują na trzy błędy popełnione przez Sąd dotyczące kwalifikacji prawnej okoliczności faktycznych odnoszących się do, po pierwsze, rzekomej unikalności procedur przyznawania licencji UMTS, po drugie, tak zwanego niepewnego charakteru wierzytelność, których zrzekło się państwo i po trzecie, treści pisma ministerialnego z dnia 22 lutego 2001 r., które wspomina o gwarancji sprawiedliwego traktowania podmiotów gospodarczych, a nie jednakowego traktowania tych podmiotów.
   W zarzucie czwartym skarżące podnoszą wreszcie, że Sąd naruszył wielokrotnie prawo przy stosowaniu art. 87 ust. 1 WE. Te naruszenia odnoszą się, odpowiednio, do wprowadzenia wyjątku opartego na strukturze systemu, oceny dotyczącej (nie)istnienia korzyści konkurencyjnej i zastosowania zasady niedyskryminacji.


title: Wyrok sądu pierwszej instancji z dnia 17 marca 2005 r. w sprawie T-285/03 Agraz, SA i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Rolnictwo — Wspólna organizacja rynków przetworów owocowych i warzywnych — Pomoc produkcyjna w odniesieniu do przetworów z pomidorów — Metoda obliczania kwoty — Rok gospodarczy 2000/2001)

text:
               28.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 132/26

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 17 marca 2005 r.
   w sprawie T-285/03 Agraz, SA i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Rolnictwo - Wspólna organizacja rynków przetworów owocowych i warzywnych - Pomoc produkcyjna w odniesieniu do przetworów z pomidorów - Metoda obliczania kwoty - Rok gospodarczy 2000/2001)
   (2005/C 132/47)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T-285/03, Agraz, SA, z siedzibą w Madrycie (Hiszpania), Agrícola Conservera de Malpica, SA, z siedzibą w Toledo (Hiszpania), Agridoro Soc. coop. rl, z siedzibą w Pontenure (Włochy), Alfonso Sellitto SpA, z siedzibą w Mercato S. Severino (Włochy), Alimentos Españoles, Alsat, SL, z siedzibą w Don Benito, Badajoz (Hiszpania), AR Industrie Alimentari SpA, z siedzibą w Angri (Włochy), Argo Food — Packaging & Innovation Co. SA, z siedzibą w Serres (Grecja), Asteris Industrial Commercial SA, z siedzibą w Atenach (Grecja), Attianese Srl, z siedzibą w Nocera Superiore (Włochy), Audecoop distillerie Arzens — Techniques séparatives (AUDIA), z siedzibą w Montréal (Francja), Benincasa Srl, z siedzibą w Angri, Boschi Luigi & Figli SpA, z siedzibą w Fontanellato (Włochy), CAS SpA, z siedzibą w Castagnaro (Włochy), Calispa SpA, z siedzibą w Castel San Giorgio (Włochy), Campil — Agro Industrial do Campo do Tejo, Lda, z siedzibą w Cartaxo (Portugalia), Campoverde Srl, z siedzibą w Carinola (Włochy), Carlo Manzella & C. Sas, z siedzibą w Castel San Giovanni (Włochy), Carmine Tagliamonte & C. Srl, z siedzibą w Sant'Egidio del Monte Albino (Włochy), Carnes y Conservas Españolas, SA, z siedzibą w Meridzie (Hiszpania), Cbcotti Srl, z siedzibą w Nocera Inferiore (Włochy), Cirio del Monte Italia SpA, z siedzibą w Rzymie (Włochy), Consorzio Ortofrutticoli Trasformati Polesano (Cotrapo) Soc. coop. rl, z siedzibą w Fiesso Umbertiano (Włochy), Columbus Srl, z siedzibą w Parmie (Włochy), Compal — Companhia produtora de Conservas Alimentares, SA, z siedzibą w Almeirim (Portugalia), Conditalia Srl, z siedzibą w Nocera Superiore, Conservas El Cidacos, SA, z siedzibą w Autol (Hiszpania), Conservas Elagón, SA, z siedzibą w Coria (Hiszpania), Conservas Martinete, SA, z siedzibą w Puebla de la Calzada (Hiszpania), Conservas Vegetales de Extremadura, SA, z siedzibą w Bajadoz, Conserve Italia Soc. coop. rl, z siedzibą w San Lazzaro di Savena (Włochy), Conserves France SA, z siedzibą w Nîmes (Francja), Conserves Guintrand SA, z siedzibą w Carpentras (Francja), Conservificio Cooperativo Valbiferno Soc. coop. rl, z siedzibą w Guglionesi (Włochy), Consorzio Casalasco del Pomodoro Soc. coop. rl, z siedzibą w Rivarolo del Re ed Uniti (Włochy), Consorzio Padano Ortofrutticolo (Copador) Soc. coop. rl, z siedzibą w Collecchio (Włochy), Copais Food and Beverage Company SA, z siedzibą w Nea Ionia (Grecja), Tin Industry D. Nomikos SA, z siedzibą w Marousi (Grecja), Davia Srl, z siedzibą w Gragnano (Włochy), De Clemente Conserve Srl, z siedzibą w Fisciano (Włochy), DE. CON Srl, z siedzibą w Scafati (Włochy), Desco SpA, z siedzibą w Terracina (Włochy), „Di Lallo” — Di Teodoro di Lallo & C. Snc, z siedzibą w Scafati, Di Leo Nobile — SpA Industria Conserve Alimentari, z siedzibą w Castel San Giorgio, Marotta Emilio, z siedzibą w Sant'Antonio Abate (Włochy), E. & O. von Felten SpA, z siedzibą w Fontanini (Włochy), Egacoop, S. Coop., Lda, z siedzibą w Andosilla (Hiszpania), Elais SA, z siedzibą w Atenach, Emiliana Conserve Srl, z siedzibą w Busseto (Włochy), Perano Enrico & Figli Spa, z siedzibą w San Valentino Torio (Włochy), FIT — Fomento da Indústria do Tomate, SA, z siedzibą w Águas de Moura (Portugalia), Faiella & C. Srl, z siedzibą w Scafati, „Feger” di Gerardo Ferraioli SpA, z siedzibą w Angri, Fratelli D'Acunzi Srl, z siedzibą w Nocera Superiore, Fratelli Longobardi Srl, z siedzibą w Scafati, Fruttagel Soc. coop. rl, z siedzibą w Alfonsine (Włochy), G3 Srl, z siedzibą w Nocera Superiore, Giaguaro SpA, z siedzibą w Sarno (Włochy), Giulio Franzese Srl, z siedzibą w Carbonara di Nola (Włochy), Greci Geremia & Figli SpA, z siedzibą w Parmie, Greci — Industria Alimentar SpA, z siedzibą w Parmie, Greek Canning Co. SA Kyknos, z siedzibą w Nauplie (Grecja), Grilli Paolo & Figli — Sas di Grilli Enzo e Togni Selvino, z siedzibą w Gambettola (Włochy), Heinz Iberica, SA, z siedzibą w Alfaro (Hiszpania), IAN — Industrias Alimentarias de Navarra, SA, z siedzibą w Vilafranca (Hiszpania), Industria Conserve Alimentari Aniello Longobardi — Di Gaetano, Enrico & Carlo Longobardi Srl, z siedzibą w Scafati, Industrias de Alimentação Idal, Lda, z siedzibą w Benavente (Portugalia), Industrias y Promociones Alimentícias, SA, z siedzibą w Miajadas (Hiszpania), Industrie Rolli Alimentari SpA, z siedzibą w Roseto degli Abruzzi (Włochy), Italagro — Indústria de Transformação de Produtos Alimentares, SA, z siedzibą w Castanheira do Ribatejo (Portugalia), La Cesenate Conserve Alimentari SpA, z siedzibą w Cesena (Włochy), La Dispensa di Campagna Srl, z siedzibą w Castagneto Carducei (Włochy), La Doria SpA, z siedzibą w Angri, La Dorotea di Giuseppe Alfano & C. Srl, z siedzibą w Sant'Antonio Abate, La Regina del Pomodoro Srl, z siedzibą w Sant'Egidio del Monte Albino, „La Regina di San Marzano” di Antonio, Felice e Luigi Romano Snc, z siedzibą w Scafati, La Rosina Srl, z siedzibą w Angri, Le Quattro Stelle Srl, z siedzibą w Angri, Lodato Gennaro & C. SpA, z siedzibą w Castel San Giorgio, Louis Martin production SAS, z siedzibą w Monteux (Francja), Menú Srl, z siedzibą w Medolla (Włochy), Mutti SpA, z siedzibą w Montechiarugolo (Włochy), National Conserve Srl, z siedzibą w Sant'Egidio del Monte Albino, Nestlé España, SA, z siedzibą w Miajadas, Nuova Agricast Srl, z siedzibą w Verignola (Włochy), Pancrazio SpA, z siedzibą w Cava De'Tirreni (Włochy), Pecos SpA, z siedzibą w Castel San Giorgio, Pelati Sud di De Stefano Catello Sas, z siedzibą w Sant'Antonio Abate, Pomagro Srl, z siedzibą w Fisciano, Pomilia Srl, z siedzibą w Nocera Superiore, Raffaele Viscardi Srl, z siedzibą w Scafati, Rispoli Luigi & C. Srl, z siedzibą w Altavilla Silentina (Włochy), Rodolfi Mansueto SpA, z siedzibą w Collecchio, Riberal de Navarra S. en C., z siedzibą w Castejon (Hiszpania), Salvati Mario & C. SpA, z siedzibą w Mercato San Severino, Saviano Pasquale Srl, z siedzibą w San Valentino Torio, Sefa Srl, z siedzibą w Nocera Superiore, Serraiki Konservopia Oporokipeftikon Serko SA, z siedzibą w Serres, Sevath SA, z siedzibą w Xanthi (Grecja), Silaro Conserve Srl, z siedzibą w Nocera Superiore, ARP — Agricoltori Riuniti Piacentini Soc. coop. rl, z siedzibą w Gariga di Podenzano (Włochy), Société coopérative agricole de transformations and de ventes (SCATV), z siedzibą w Camaret-sur-Aigues (Francja), Sociedade de Industrialização de Produtos Agrícolas — Sopragol, SA, z siedzibą w Mora (Portugalia), Spineta SpA, z siedzibą w Pontecagnano Faiano (Włochy), Star Stabilimento Alimentare SpA, z siedzibą w Agrate Brianza (Włochy), Steriltom Aseptic — System Srl, z siedzibą w Plaisance (Włochy), Sugal Alimentos, SA, z siedzibą w Azambuja (Portugalia), Sutol — Indústrias Alimentares, Lda, z siedzibą w Alcácer do Sal (Portugalia), Tomsil — Sociedade Industrial de Concentrado de Tomate, SA, z siedzibą w Ferreira do Alentejo (Portugalia), Transformaciones Agrícolas de Badajoz, SA, z siedzibą w Villanueva de la Serena (Hiszpania), Zanae — Nicoglou levures de boulangerie industrie commerce alimentaire SA, z siedzibą w Salonikach (Grecja), reprezentowane przez adwokatów: J. da Cruz Vilaça, R. Oliveira, M Melícias i D. Choussy, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: M. Nolin, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot skargę o odszkodowanie z tytułu poniesionej przez skarżące szkody, będącej wynikiem przyjętej metody obliczania kwoty pomocy produkcyjnej przewidzianej w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1519/2000 z dnia 12 lipca 2000 r. ustalającym, na rok gospodarczy 2000/2001, cenę minimalną i pomoc w odniesieniu do przetworów z pomidorów (Dz. U. L 174, str. 29), Sąd Pierwszej Instancji (trzecia izba), w składzie: J. Azizi, prezes, F. Dehousse i E. Cremona, sędziowie; sekretarz: J. Palacio González, główny administrator, wydał w dniu 17 marca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Skarga zostaje oddalona.

               2.

               Skarżące poniosą pięć szóstych własnych kosztów; Komisja poniesie własne koszty oraz jedną szóstą kosztów skarżących.

      (1)  Dz.U. C 251 z 18.10.2003


title: Sprawa C-95/11: Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Danii

text:
               25.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 186/11

         Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Danii
   (Sprawa C-95/11)
   2011/C 186/18
   Język postępowania: duński

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal, pełnomocnik, i H. Peytz, adwokat)

      Strona pozwana: Królestwo Danii

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że, umożliwiając osobom niebędącym podatnikami przystępowanie do grupy podatkowej VAT, Królestwo Danii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 9 i 11 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1);

               —

               obciążenie Królestwa Danii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Mając na celu ułatwienie procedur administracyjnych oraz zapobieganie pewnym formom nadużyć, Rada w dyrektywie 2006/112/WE umożliwiła państwom członkowskim uznanie pewnych grup podatników za jednego podatnika. Komisja jest zdania, że ta dyrektywa nie umożliwia przystępowania do takich grup podatkowych VAT osób niebędących podatnikami, i, co za tym idzie, przyznania im praw i obciążenia ich obowiązkami tych podatników. Duńskie prawodawstwo umożliwiające osobom niebędącym podatnikami przystępowanie do grupy podatkowej VAT jest zatem niezgodne z tą dyrektywą.

      (1)  JO L 347, s. 1


title: Sprawa C-34/11: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 listopada 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Kontrola zanieczyszczeń — Wartości dopuszczalne stężenia PM10 w otaczającym powietrzu)

text:
               12.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/9

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 listopada 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-34/11) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Kontrola zanieczyszczeń - Wartości dopuszczalne stężenia PM10 w otaczającym powietrzu)
   2013/C 9/12
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Guerra e Andrade, A. Alcover San Pedro i S. Petrova, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes i M. J. Lois, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 13 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/50/WE z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy (Dz.U. L 152, s. 1) — Wartości dopuszczalne i progi alarmowe w zakresie ochrony zdrowia ludzkiego — Stężenie PM10 w otaczającym powietrzu

      Sentencja

               1)

               Nie gwarantując, że na lata 2005–2007 stężenie PM10 w otaczającym powietrzu nie przekroczy wartości dopuszczalnych określonych w art. 5 ust. 1 dyrektywy Rady 1999/30/WE z dnia 22 kwietnia 1999 r. odnoszącej się do wartości dopuszczalnych dla dwutlenku siarki, dwutlenku azotu i tlenków azotu oraz pyłu i ołowiu w powietrzu, w odniesieniu do stref i aglomeracji Bragi, nadbrzeży Porto, obszaru metropolitalnego Lizbona-Północ oraz obszaru metropolitalnego Lizbona-Południe, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom państwa członkowskiego ciążącym na niej na mocy tego przepisu.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Europejska i Republika Portugalska pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 103 z 2.4.2011.


title: Sprawa F-94/13: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 20 lipca 2016 r. – Piessevaux/Rada (Służba publiczna – Urzędnicy – Emerytury – Artykuł 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego – Uprawnienia emerytalne nabyte przed podjęciem służby w Unii na podstawie krajowego systemu emerytalnego – Przeniesienie do systemu emerytalnego Unii – Propozycja dotycząca liczby dodatkowych lat służby uprawniających do emerytury – Zarzut niedopuszczalności – Pojęcie aktu niekorzystnego – Artykuł 83 regulaminu postępowania)

text:
               3.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 364/46

      Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 20 lipca 2016 r. – Piessevaux/Rada
      (Sprawa F-94/13) (1)

      ((Służba publiczna - Urzędnicy - Emerytury - Artykuł 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego - Uprawnienia emerytalne nabyte przed podjęciem służby w Unii na podstawie krajowego systemu emerytalnego - Przeniesienie do systemu emerytalnego Unii - Propozycja dotycząca liczby dodatkowych lat służby uprawniających do emerytury - Zarzut niedopuszczalności - Pojęcie aktu niekorzystnego - Artykuł 83 regulaminu postępowania))
      (2016/C 364/58)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Vincent Piessevaux (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: początkowo adwokaci D. de Abreu Caldas, A. Coolen, J.-N. Louis i É. Marchal, następnie adwokaci D. de Abreu Caldas i J.-N. Louis, następnie adwokat J.-N. Louis, a wreszcie adwokat L. Ponteville)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i J. Herrmann, pełnomocnicy)

         Przedmiot sprawy

      Stwierdzenie nieważności decyzji o przystąpieniu do obliczenia dodatkowych lat zaliczanych do okresu uprawniającego do emerytury przepracowanych przed podjęciem służby w oparciu o nowe ogólne przepisy wykonawcze do art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego.

         Sentencja postanowienia

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  Vincent Piessevaux pokrywa własne koszty, a także koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

         (1)  Dz.U. C 336 z 16.11.2013, s. 32.


title: Sprawa C-41/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 27 stycznia 2014 r. – Christie’s France SNC przeciwko Syndicat national des antiquaires

text:
               7.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 27 stycznia 2014 r. – Christie’s France SNC przeciwko Syndicat national des antiquaires
   (Sprawa C-41/14)
   2014/C 102/28
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour de cassation

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Christie’s France SNC

      Strona pozwana: Syndicat national des antiquaires

      Pytanie prejudycjalne

   Czy zasadę ustanowioną w art. 1 ust. 4 dyrektywy 2001/84/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 września 2001 r. w sprawie prawa autora do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży oryginalnego egzemplarza dzieła sztuki (1), która nakłada na sprzedawcę obowiązek wypłaty honorarium autorskiego, należy interpretować w ten sposób, iż właśnie sprzedawca ponosi ostatecznie jego koszt bez możliwości odstępstwa w drodze umowy?

      (1)  Dz.U. L 272, s.32.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 15 września 2005 r. w sprawie C-372/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 91/439/EWG — Prawo jazdy — Minimalny wiek wymagany do uzyskania dostępu do prowadzenia niektórych pojazdów — Możliwość prowadzenia pojazdów innej kategorii niż ta, na którą prawo jazdy zostało wydane — Obowiązkowa rejestracja i wymiana prawa jazdy)

text:
               29.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/4

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 15 września 2005 r.
   w sprawie C-372/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 91/439/EWG - Prawo jazdy - Minimalny wiek wymagany do uzyskania dostępu do prowadzenia niektórych pojazdów - Możliwość prowadzenia pojazdów innej kategorii niż ta, na którą prawo jazdy zostało wydane - Obowiązkowa rejestracja i wymiana prawa jazdy)
   (2005/C 271/07)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-372/03, Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: G. Braun oraz W. Wils) przeciwko Republice Federalnej Niemiec (pełnomocnik: M. Lumma), mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 2 września 2003 r., Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, C. Gulmann, R. Schintgen (sprawozdawca), G. Arestis i J. Klučka, sędziowie; rzecznik generalny: P. Léger, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 15 września 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Przyjmując i utrzymując w mocy § 6 ust. 3 pkt 6 i § 6 ust. 4, § 10 ust. 2 zdanie pierwsze, § 29 ust. 1 i 3 oraz § 47 ust. 2 Verordnung über die Zulassung von Personen zum Strassenverkehr (rozporządzenia w sprawie dopuszczenia osób do ruchu drogowego) z dnia 18 sierpnia 1998 r. Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 1 ust. 2, art. 3, 5 ust. 2 lit. b), art. 6 ust. 1 lit. b) tiret trzecie oraz art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/439/EWG z dnia 29 lipca 1991 r. w sprawie praw jazdy, zmienionej dyrektywą Rady 96/47/WE z dnia 23 lipca 1996 r.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Republika Federalna Niemiec zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 275 z 15.11.2003.


title: Sprawa T-17/16: Skarga wniesiona w dniu 19 lipca 2016 r. – MS/Komisja

text:
               5.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/29

         Skarga wniesiona w dniu 19 lipca 2016 r. – MS/Komisja
   (Sprawa T-17/16)
   (2016/C 326/51)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: MS (Castries, Francja) (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i M. Vandenbussche)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie niniejszej skargi za dopuszczalną i zasadną;

         i w konsekwencji o:

               —

               uznanie odpowiedzialności pozaumownej Komisji Europejskiej na podstawie art. 268 i art. 340 akapit drugi Traktatu o funkcjonowaniu UE;

               —

               nakazanie przedstawienia dokumentów uznanych przez Komisję za poufne i stanowiących niezbędne wsparcie decyzji o wykluczeniu;

               —

               nakazanie naprawienia krzywdy spowodowanej bezprawnym zachowaniem Komisji, szacowanej ex aequo et bono na kwotę de 20 000 EUR;

               —

               nakazanie Komisji opublikowania listu z przeprosinami dla strony skarżącej i ponownego włączenia jej do Team Europe;

               —

               obciążenie pozwanej wszystkimi kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszeń prawa popełnionych przez Komisję, które stanowią poważne uchybienia normom prawa mającym na celu przyznanie praw jednostkom w oparciu o odpowiedzialność pozaumowną Komisji. Po pierwsze, strona skarżąca uważa, że Komisja nie informowała jej regularnie o zarzutach i dowodach wysuwanych przeciwko niej i nie dała jej możliwości przedstawienia swoich uwag w tym zakresie przed podjęciem decyzji o wykluczeniu, co stanowi naruszenie art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, ogólnych zasad dobrej administracji, poszanowania prawa do obrony oraz art. 16 Europejskiego kodeksu dobrej praktyki administracyjnej. Po drugie, przed podjęciem decyzji o wykluczeniu strony skarżącej z Team Europe Komisja nie zbadała w sposób staranny i bezstronny wszystkich dowodów mających znaczenie dla rozpatrywanej sprawy, co narusza zasadę staranności ustanowioną w art. 41 Karty i art. 8, 9 i 11 Kodeksu. Czyniąc tak, Komisja naruszyła także domniemanie niewinności strony skarżącej ustanowione w art. 48 Karty. Po trzecie, strona skarżąca utrzymuje, że Komisja nie uzasadniła w sposób prawidłowy swojej decyzji, ponieważ wskazała niejasne zarzuty, zresztą nieprawidłowe, co narusza art. 41 ust. 2 Karty i art. 18 Kodeksu. Wreszcie, zdaniem skarżącej podjęta przez Komisję decyzja jest oczywiście bezzasadna i nieproporcjonalna w świetle okoliczności rozpatrywanej sprawy.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący rzeczywistej i pewnej krzywdy, jakiej doznała strona skarżąca w wyniku zarzucanego Komisji zachowania, które podważyło moralną i zawodową uczciwość strony skarżącej.


title: Sprawa T-396/07: Skarga wniesiona w dniu 30 października 2007 r. — France Télécom przeciwko OHIM (UNIQUE)

text:
               22.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/42

         Skarga wniesiona w dniu 30 października 2007 r. — France Télécom przeciwko OHIM (UNIQUE)
   (Sprawa T-396/07)
   (2007/C 315/80)
   Język skargi: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: France Télécom (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat B. Potot)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 września 2007 r.;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „UNIQUE” dla towarów i usług z klas 9, 35 i 38 (zgłoszenie nr 5 312 392)

      Decyzja eksperta: Częściowa odmowa rejestracji

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 40/94 (1), z uwagi na to, że — w ocenie skarżącej — wbrew zawartym w zaskarżonej decyzji ustaleniom określenie „UNIQUE” nie jest pozbawione charakteru odróżniającego.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1).


title: Sprawa C-321/14: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 3 września 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Krefeld – Niemcy) – Colena AG/Karnevalservice Bastian GmbH [Odesłanie prejudycjalne — Zbliżanie ustawodawstw — Produkty kosmetyczne — Ochrona konsumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1223/2009 — Zakres stosowania — Kolorowe soczewki kontaktowe z wzorami i bez mocy optycznej — Informacja na opakowaniu określająca dany produkt mianem produktu kosmetycznego — Ochrona konsumentów]

text:
               26.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 354/9

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 3 września 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Krefeld – Niemcy) – Colena AG/Karnevalservice Bastian GmbH
   (Sprawa C-321/14) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Zbliżanie ustawodawstw - Produkty kosmetyczne - Ochrona konsumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1223/2009 - Zakres stosowania - Kolorowe soczewki kontaktowe z wzorami i bez mocy optycznej - Informacja na opakowaniu określająca dany produkt mianem produktu kosmetycznego - Ochrona konsumentów])
   (2015/C 354/10)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landgericht Krefeld

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Colena AG

      Strona pozwana: Karnevalservice Bastian GmbH

      Sentencja

   Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1223/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. dotyczące produktów kosmetycznych należy interpretować w ten sposób, że kolorowe soczewki kontaktowe z wzorami i bez mocy optycznej nie są objęte zakresem zastosowania tego rozporządzenia, mimo że na ich opakowaniu widnieje napis: „akcesoria kosmetyczne do oczu podlegające dyrektywie kosmetycznej”.

      (1)  Dz.U. C 315 z 15.9.2014.


title: Sprawa T-252/04: Skarga wniesiona dnia 18 czerwca 2004 r. przez Caviar Anzali przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

text:
               28.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/35

         Skarga wniesiona dnia 18 czerwca 2004 r. przez Caviar Anzali przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa T-252/04)
   (2004/C 217/62)
   Język postępowania: francuski
   Dnia 18 czerwca 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) przez spółkę Caviar Anzali, z siedzibą w Colombes (Francja), reprezentowaną przez Jean-François Jésus, avocat.
   Drugą stroną w postępowaniu przed Drugą Izbą Odwoławczą była Novomarket S.A.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               uchylenie decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 19 kwietnia 2004 r. (sprawa R 479/2003-2, Caviar Anzali przeciwko Novomarket);

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               Novomarket S.A.

               Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:

               Graficzny znak towarowy „Asetra” dla, między innymi, towarów z klas 29 i 31 (zgłoszenie nr 2187805)

               Właściciel znaku towarowego lub oznaczenia, na który powołano się w sprzeciwie:

               Caviar Anzali S.A.

               Sporny znak towarowy lub oznaczenie:

               Krajowy i międzynarodowy graficzny znak towarowy „Astara” dla towarów z klasy 29

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów:

               Odrzucenie sprzeciwu

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Odrzucenie odwołania

               Uzasadnienie skargi:

               Strona skarżąca podnosi, że z charakteru porządku przyjętego przed Izbą Odwoławczą wynika, że odwołanie powinno zostać poddane ponownemu rozpatrzeniu oraz że przekazanie tłumaczenia po terminie wyznaczonym przez Wydział Sprzeciwów nie powinno było skutkować odrzuceniem sprzeciwu


title: Sprawa C-16/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Beroep te Gent (Belgia) w dniu 16 stycznia 2014 r. – Property Development Company NV przeciwko Belgische Staat

text:
               7.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Beroep te Gent (Belgia) w dniu 16 stycznia 2014 r. – Property Development Company NV przeciwko Belgische Staat
   (Sprawa C-16/14)
   2014/C 102/20
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hof van Beroep te Gent

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Property Development Company NV

      Strona pozwana: Belgische Staat

      Pytania prejudycjalne

   Czy odsetki od kapitału obcego, które zgodnie z art. 35 ust. 4 Czwartej dyrektywy Rady 78/660/EWG (1) (z dnia 25 lipca 1978 r.) mogą być uwzględnione w kosztach wytworzenia w zakresie, w jakim przypadają na okres wytworzenia, są częścią podstawy opodatkowania zastosowania [zastosowania do celów prywatnych] w rozumieniu art. 5 ust. 6 Szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG (2) (z dnia 17 maja 1977 r.) w szczególności „kosztu produkcji” w rozumieniu art. 11 część A ust. 1 lit. b) tej dyrektywy albo wydatków nadzwyczajnych [dodatkowych kosztów] w rozumieniu jej art. 11 część A ust. 2?

      (1)  Dyrektywa wydana na podstawie art. 54 ust. 3 lit. g) traktatu w sprawie rocznych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek (Dz.U. L 222, s. 11)

      (2)  Dyrektywa w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s.1)


title: Sprawa C-540/11: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 19 września 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Bruxelles — Belgia) — Daniel Levy, Carine Sebbag przeciwko Państwu belgijskiemu (Swoboda przepływu kapitału — Podatki bezpośrednie — Opodatkowanie dywidend — Dwustronna umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania — Późniejsza zmiana przez jedno z państw stron umowy jego ustawodawstwa krajowego powodująca przywrócenie podwójnego opodatkowania — Zobowiązania państw członkowskich wynikające z art. 10 WE i 293 WE)

text:
               6.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 101/3

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 19 września 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Bruxelles — Belgia) — Daniel Levy, Carine Sebbag przeciwko Państwu belgijskiemu
   (Sprawa C-540/11) (1)

   (Swoboda przepływu kapitału - Podatki bezpośrednie - Opodatkowanie dywidend - Dwustronna umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania - Późniejsza zmiana przez jedno z państw stron umowy jego ustawodawstwa krajowego powodująca przywrócenie podwójnego opodatkowania - Zobowiązania państw członkowskich wynikające z art. 10 WE i 293 WE)
   2013/C 101/05
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Tribunal de première instance de Bruxelles

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Daniel Levy, Carine Sebbag

      Strona pozwana: Państwo belgijskie

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal de première instance de Bruxelles — Wykładnia art. 10, art. 57 ust. 2 i art. 293 traktatu WE — Dopuszczalność uregulowań krajowych pozwalających na podwójne opodatkowanie mimo obowiązywania dwustronnej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania — Zmiana prawa krajowego po zawarciu umowy — Cofnięcie prawa nabytego — Ograniczenie swobody przepływu kapitału

      Sentencja

   Ponieważ prawo wspólnotowe obowiązujące w czasie, gdy miały miejsce okoliczności faktyczne sprawy głównej, nie określało ogólnych kryteriów podziału kompetencji między państwami członkowskimi w odniesieniu do unikania podwójnego opodatkowania w ramach Wspólnoty Europejskiej, art. 56 WE w związku z art. 10 WE i art. 293 WE należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie zniesieniu mechanizmu służącego unikaniu podwójnego opodatkowania przez państwo członkowskie, które zobowiązało się w umowie o unikaniu podwójnego opodatkowania do ustanowienia takiego mechanizmu, poprzez zmianę ustawodawstwa powodującą przywrócenie podwójnego opodatkowania.

      (1)  Dz.U. C 25 z 28.1.2012.


title: Sprawa C-110/06: Skarga wniesiona w dniu  23 lutego 2006 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii

text:
               8.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/22

         Skarga wniesiona w dniu 23 lutego 2006 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-110/06)
   (2006/C 86/44)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 23 lutego 2006 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez U. Wölkera i F. Simonetti, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Królestwu Belgii.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1.

               stwierdzenie, iż nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2003/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska i uchylającej dyrektywę Rady 90/313/EWG (1), Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy;

               2.

               obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy 2003/4/WE upłynął w dniu 14 lutego 2005 r.

      (1)  Dz.U. L 41, str. 26


title: Sprawa C-593/14: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 grudnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret – Dania) – Masco Denmark ApS, Damixa ApS/Skatteministeriet (Odesłanie prejudycjalne — Swoboda przedsiębiorczości — Przepisy podatkowe dotyczące niedokapitalizowania spółek zależnych — Włączenie do zysku podlegającego opodatkowaniu spółki będącej pożyczkodawcą odsetek od pożyczek uiszczonych przez będącą pożyczkobiorcą spółkę zależną niebędącą rezydentem — Zwolnienie odsetek uiszczonych przez będącą pożyczkobiorcą spółkę zależną będącą rezydentem — Zrównoważony podział władztwa podatkowego pomiędzy państwa członkowskie — Konieczność zapobiegania unikaniu opodatkowania)

text:
               20.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/3

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 grudnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret – Dania) – Masco Denmark ApS, Damixa ApS/Skatteministeriet
   (Sprawa C-593/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Swoboda przedsiębiorczości - Przepisy podatkowe dotyczące niedokapitalizowania spółek zależnych - Włączenie do zysku podlegającego opodatkowaniu spółki będącej pożyczkodawcą odsetek od pożyczek uiszczonych przez będącą pożyczkobiorcą spółkę zależną niebędącą rezydentem - Zwolnienie odsetek uiszczonych przez będącą pożyczkobiorcą spółkę zależną będącą rezydentem - Zrównoważony podział władztwa podatkowego pomiędzy państwa członkowskie - Konieczność zapobiegania unikaniu opodatkowania))
   (2017/C 053/04)
   Język postępowania: duński

      Sąd odsyłający

   Vestre Landsret

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Masco Denmark ApS, Damixa ApS

      Strona pozwana: Skatteministeriet

      Sentencja

   Artykuł 49 TFUE w związku z art. 54 TFUE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on przepisom państwa członkowskiego takim jak przepisy rozpatrywane w postępowaniu głównym, które udzielają spółce będącej rezydentem zwolnienia podatkowego w odniesieniu do odsetek uiszczonych przez jej spółkę zależną będącą rezydentem w zakresie, w jakim spółka zależna nie mogła odliczyć odpowiadających tym odsetkom wydatków ze względu na przepisy ograniczające prawo do odliczenia odsetek uiszczonych w przypadku niedokapitalizowania, natomiast wykluczają zwolnienie, które wynikałoby z zastosowania przepisów tego państwa członkowskiego dotyczących niedokapitalizowania, w sytuacji gdy spółka zależna jest rezydentem innego państwa członkowskiego.

      (1)  Dz.U. C 73 z 2.3.2015.


title: Sprawa T-532/14 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 20 sierpnia 2014 r. – Alsharghawi przeciwko Radzie (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte w związku z sytuacją w Libii — Lista osób i podmiotów, do których mają zastosowanie te środki ograniczające — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru — Wyważenie interesów)

text:
               13.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 361/10

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 20 sierpnia 2014 r. – Alsharghawi przeciwko Radzie
   (Sprawa T-532/14 R)
   ((Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte w związku z sytuacją w Libii - Lista osób i podmiotów, do których mają zastosowanie te środki ograniczające - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru - Wyważenie interesów))
   2014/C 361/13
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Bashir Saleh Bashir Alsharghawi (Johannesburg, Afryka Południowa) (przedstawiciel: adwokat E. Moutet)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. Vitro i V. Piessevaux, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Rady 2011/137/WPZiB z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Libii (Dz.U. L 58, s. 53) i decyzji Rady 2011/178/WPZiB z dnia 23 marca 2011 r. zmieniającej decyzję 2011/137/WPZiB (Dz.U. L 78, s. 24) w zakresie dotyczącym skarżącego.

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zawieszenie wykonania zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-342/17: Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2017 r. – Deutsche Lufthansa i in./Komisja

text:
               24.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/63

         Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2017 r. – Deutsche Lufthansa i in./Komisja
   (Sprawa T-342/17)
   (2017/C 239/75)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Deutsche Lufthansa AG (Kolonia, Niemcy), Lufthansa Cargo AG (Frankfurt nad Menem, Niemcy), Swiss International Air Lines AG (Bazylea, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat S. Völcker)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2017) 1742 final z dnia 17 marca 2017 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, art. 53 Porozumienia EOG oraz art. 8 Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego (Sprawa AT.39258 – Lotniczy transport towarowy);

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu strona skarżąca formułuje pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy, zgodnie z którym zaskarżona decyzja jest obarczona wadliwym uzasadnieniem, gdyż nie określa w sposób jednoznaczny zakresu geograficznego naruszenia, ani w jej rozstrzygnięciu, ani w uzasadnieniu.

               2.

               Zarzut drugi, zgodnie z którym zaskarżona decyzja narusza art. 11 umowy pomiędzy Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego, opierając się na kontaktach pomiędzy konkurentami, które miały miejsce w Szwajcarii i dotyczyły przede wszystkim lotniczego przewozu towarów pomiędzy Szwajcarią a państwami trzecimi.

               3.

               Zarzut trzeci, zgodnie z którym zaskarżona decyzja narusza zasadę niedziałania prawa wstecz, ponieważ opiera się na kontaktach dotyczących połączeń poza EOG, które miały miejsce przed wejściem w życie rozporządzenia nr 1/2003 (1).

               4.

               Zarzut czwarty, zgodnie z którym zaskarżona decyzja narusza art. 101 TFUE, art. 53 porozumienia EOG i art. 8 umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego kwalifikując – bez właściwej analizy – kontakty, które miały miejsce poza EOG, kontakty dotyczące sojuszu WOW (sojuszu pomiędzy Japan Airlines Cargo, Lufthansa Cargo, SAS Cargo i Singapore Airlines Cargo) oraz kontakty dotyczące prowizji od dopłat, jako części tego samego jednolitego i ciągłego naruszenia, łącznie z kontaktami pomiędzy konkurentami, które miały miejsce na poziomie siedzib.

               5.

               Zarzut piąty, zgodnie z którym zaskarżona decyzja narusza art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG w zakresie w jakim decyzja ta opiera się na przeświadczeniu, że kontakty pomiędzy konkurentkami, które miały miejsce poza EOG stanowią naruszenie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG. W opinii strony skarżącej porozumienia lub uzgodnione praktyki dotyczące przychodzących przesyłek towarowych nie ograniczają konkurencji w obrębie EOG, ani też nie mają wpływu na handel pomiędzy państwami członkowskimi. Co więcej, jak twierdzi strona skarżąca, zawarta w zaskarżonej decyzji analiza zmierzającą do ustalenia czy interwencja rządowa mająca miejsce w wielu państwach, których sprawa dotyczy wyklucza stosowanie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG, opiera się na błędnym kryterium prawnym.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 (Dz.U. 2003, L 1, s. 1).


title: Sprawa C-492/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (Węgry) w dniu 14 września 2016 r. – Incyte Corporation/Szellemi Tulajdon Nemzeti Hivatala

text:
               5.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 454/17

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (Węgry) w dniu 14 września 2016 r. – Incyte Corporation/Szellemi Tulajdon Nemzeti Hivatala
      (Sprawa C-492/16)
      (2016/C 454/30)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Fővárosi Törvényszék

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Incyte Corporation

         Strona pozwana: Szellemi Tulajdon Nemzeti Hivatala

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy artykuł 17 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1610/96 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 lipca 1996 r. dotyczącego stworzenia dodatkowego świadectwa ochronnego dla środków ochrony roślin (1) należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji gdy we wniosku o wydanie dodatkowego świadectwa ochronnego na podstawie tego rozporządzenia lub rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 469/2009 z dnia 6 maja 2009 r. dotyczącego dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych (2)„data wydania pierwszego zezwolenia na wprowadzenie produktu do obrotu w [Unii Europejskiej]” została ustalona bez uwzględnienia wykładni prawa przyjętej w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej C-471/14, a zatem taka data jest nieprawidłowa i w związku z tym należy sprostować datę wygaśnięcia dodatkowego świadectwa ochronnego, nawet jeśli decyzja o wydaniu wspomnianego świadectwa została wydana przed ogłoszeniem tego wyroku i upłynął już termin zaskarżenia tej decyzji?

                  2)

                  Czy urząd patentowy państwa członkowskiego właściwy do wydania dodatkowego świadectwa ochronnego jest zobowiązany do sprostowania z urzędu daty wygaśnięcia wspomnianego świadectwa w celu uczynienia jej zgodną z wykładnią prawa przyjętą w sprawie C-471/14?

         (1)  Dz.U. 1996, L 198, s. 30.

         (2)  Dz.U. 2009, L 152, s. 1.


title: Sprawa T-147/12: Skarga wniesiona w dniu 30 marca 2012 r. — Wünsche Handelsgesellschaft International przeciwko Komisji

text:
               9.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/29

         Skarga wniesiona w dniu 30 marca 2012 r. — Wünsche Handelsgesellschaft International przeciwko Komisji
   (Sprawa T-147/12)
   2012/C 165/50
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Wünsche Handelsgesellschaft International mbH & Co KG (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci K. Landry i G. Schwendinger)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji REM 02/09 z dnia 16 września 2011 (C(2011) 6393 wersja ostateczna);

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji REM 02/09 z dnia 16 września 2011 r. (C(2011) 6393 wersja ostateczna), w której stwierdza się, że nie jest uzasadnione umorzenie należności celnych przywozowych w konkretnym przypadku, który dotyczy dokonanych przez skarżącą przywozów z Chin w roku 2004 i 2006 konserw grzybów gatunku Agaricus.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 220 ust. 2lit. b) kodeksu celnego (1)

                           —

                           Skarżąca kwestionuje ocenę Komisji, jakoby w niniejszej sprawie wystąpił błąd niemieckiego organu celnego.

                           —

                           W każdym razie skarżąca nie rozpoznała (rzekomego) błędu. Działającej w dobrej wierze i doświadczonej skarżącej nie można zarzucić braku staranności. W obliczu złożonej sytuacji prawnej i długoletniej praktyki organów niemieckich może ona mieć uzasadnione oczekiwania.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 239 kodeksu celnego

                           —

                           Komisja naruszyła formalnie prawo, odmawiając wprost umorzenia należności celnych przywozowych na podstawie art. 239 kodeksu celnego, wskazując jedynie na wyłączenie przewidziane w art. 220 ust. 2 lit. b) kodeksu celnego, bez jakiejkolwiek własnej kontroli.

                           —

                           Poza tym Komisja naruszyła materialnie prawo, gdyż nie uwzględniła, że występują tu „szczególne okoliczności” w rozumieniu art. 239 kodeksu celnego i spełnione były przesłanki umorzenia na podstawie tego przepisu.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia ogólnych zasad prawa

                           —

                           Skarżąca zarzuca Komisji ponadto, że zaskarżoną decyzją naruszyła ustanowione w prawie pierwotnym zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, proporcjonalności, dobrej administracji i równego traktowania.

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 302, s. 1)


title: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia  22 czerwca 2005 r.  w sprawie C-190/04 P Graham French, John Steven Neiger, Michael Leighton przeciwko Radzie Unii Europejskiej, Komisji Wspólnot Europejskich, Johnowi Pascoe, Richardowi Micklethwait, Ruth Margaret Micklethwait (Odwołanie — Skarga o odszkodowanie — Nieuzasadniona odmowa brytyjskiego sądu ostatniej instancji wystąpienia do Trybunału z pytaniem prejudycjalnym — Brak podjęcia środków przez Radę i Komisję — Pozaumowna odpowiedzialność Wspólnot — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               26.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/8

      POSTANOWIENIE TRYBUNAŁU

   (szósta izba)
   z dnia 22 czerwca 2005 r.
   w sprawie C-190/04 P Graham French, John Steven Neiger, Michael Leighton przeciwko Radzie Unii Europejskiej, Komisji Wspólnot Europejskich, Johnowi Pascoe, Richardowi Micklethwait, Ruth Margaret Micklethwait (1)

   (Odwołanie - Skarga o odszkodowanie - Nieuzasadniona odmowa brytyjskiego sądu ostatniej instancji wystąpienia do Trybunału z pytaniem prejudycjalnym - Brak podjęcia środków przez Radę i Komisję - Pozaumowna odpowiedzialność Wspólnot - Oczywista niedopuszczalność)
   (2005/C 296/16)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie C-444 P, mającej za przedmiot odwołanie w trybie art. 56 Statutu WE Trybunału Sprawiedliwości, które wpłynęło w dniu 23 kwietnia 2004 r., wniesione przez Grahama Frencha, Johna Stevena Neigera, Michaela Leightona, w której pozostałymi uczestnikami byli Rada Unii Europejskiej (przedstawiciel: J. Barnett, avocat), Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: M. Sims i M. Bauer, pełnomocnicy), John Pascoe, Richard Micklethwait, Ruth Margaret Micklethwait, Trybunał (szósta izba) w składzie: A. Borg Barthet, prezes izby, J.-P. Puissochet i U. Lõhmus (sprawozdawca), sędziowie; rzecznik generalny: A. Tizzano, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 22 czerwca 2005 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Odwołanie zostaje odrzucone.

               2.

               G. French, J. S. Neiger i M. Leighton poniosą swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 156 z 12.06.2004


title: Sprawa C-286/04 P: Odwołanie wniesione dnia 5 lipca 2004 r. przez Eurocermex SA od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (druga izba) wydanego dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie T-399/02: Eurocermex SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

text:
               28.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/17

         Odwołanie wniesione dnia 5 lipca 2004 r. przez Eurocermex SA od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (druga izba) wydanego dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie T-399/02: Eurocermex SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   (Sprawa C-286/04 P)
   (2004/C 217/32)
   Dnia 5 lipca 2004 r. Eurocermex SA (telefaks z dnia 29 czerwca 2004 r.), reprezentowana przez A. Bertrand, avocat, wniosła do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (druga izba) z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie T-399/02: Eurocermex SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               zmianę wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 29 kwietnia 2004 r.,

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Sąd Pierwszej Instancji poddał analizie poszczególne elementy składające się na zgłoszony znak towarowy. Utrzymując w mocy decyzję Izby Odwoławczej uznał, że elementy te znamionował brak odróżniającego charakteru, uniemożliwiający konsumentowi identyfikację pochodzenia produktu. Czyniąc tak, Sąd miał na myśli, aby oddzielić poszczególne elementy, poddać je odrębnej ocenie i w ten sposób odmówić zgłoszonemu znakowi towarowemu jakiegokolwiek charakteru odróżniającego. Stanowi to istotny błąd w rozumowaniu oraz istotne naruszenie prawa, jako że rozpatrzeniu podlegać winna całościowa ocena znaku, który został zgłoszony, a nie poszczególnych jego elementów rozpatrywanych oddzielnie.
   W każdym bądź razie, znak towarowy uzyskał swój odróżniający charakter w drodze powszechnego posługiwania się nim, co jest faktycznie oznaką przywiązania do produktu i/lub przedsiębiorstwa.


title: Sprawa C-92/05: Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej

text:
               2.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/26

         Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-92/05)
   (2005/C 82/53)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 21 lutego 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Bruna Stromsky'ego i Bernarda Schimę, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Francuskiej.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Komisji 2003/32/WE z dnia 23 kwietnia 2003 r. wprowadzającej szczegółowe specyfikacje w zakresie wymagań ustanowionych w dyrektywie Rady 93/42/EWG, odnoszących się do wyrobów medycznych produkowanych z tkanek pochodzenia zwierzęcego (1), Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;

               2)

               stwierdzenie ewentualnie, że nie notyfikując Komisji ich przyjęcia, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy powołanej wyżej dyrektywy 2003/32/WE.

               3)

               obciążenie Republiki Francuskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy do prawa krajowego upłynął w dniu 1 stycznia 2005 r.

      (1)  Dz.U. L 105 z 26.04.2003 r., str. 18


title: Sprawa T-438/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 listopada 2009 r. — Spa Monopole przeciwko OHIM — De Francesco Import (SpagO) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego SpagO — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy SPA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak działania ze szkodą dla renomy — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               16.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 11/24

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 listopada 2009 r. — Spa Monopole przeciwko OHIM — De Francesco Import (SpagO)
   (Sprawa T-438/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego SpagO - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy SPA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak działania ze szkodą dla renomy - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2010/C 11/47
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Spa Monopole, compagnie fermière de Spa SA/NV (Spa, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci L. De Brouwer, E. Cornu, É. De Gryse, D. Moreau, J. Pagenberg, A. von Mühlendahl i S. Abel)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: B. Schmidt, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: De Francesco Import GmbH (Norymberga, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci D. Terheggen i H. Linder)

      Przedmiot sprawy

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 13 września 2007 r. (sprawa R 1285/2006-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy De Francesco Import GmbH a Spa Monopole, compagnie fermière de Spa SA/NV.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Spa Monopole, compagnie fermière de Spa SA/NV zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 37 z 9.2.2008.


title: Sprawa T-107/11 P: Odwołanie wniesione w dniu 18 lutego 2011 r. przez Europejską Fundację Kształcenia (ETF) od wyroku wydanego w dniu 9 grudnia 2010 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-87/08 Schuerings przeciwko ETF

text:
               7.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/21

         Odwołanie wniesione w dniu 18 lutego 2011 r. przez Europejską Fundację Kształcenia (ETF) od wyroku wydanego w dniu 9 grudnia 2010 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-87/08 Schuerings przeciwko ETF
   (Sprawa T-107/11 P)
   2011/C 139/40
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Europejska Fundacja Kształcenia (ETF) (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

      Druga strona postępowania: Gisela Schuerings (Nicea, Francja)

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej z dnia 9 grudnia 2010 r. w sprawie F-87/08;

               —

               w rezultacie, oddalenie skargi w pierwszej instancji, a tym samym,

               —

               obciążenie drugiej strony postępowania całością kosztów postępowania w obu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczy błędnej wykładni przez SSP pojęć interesu służby i stanowiska, jak również art. 2 i 47 Warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej oraz obowiązku uzasadnienia, bowiem SSP orzekł w pkt 62 zaskarżonego wyroku, że „zanim agencja rozwiąże z pracownikiem umowę o pracę na czas nieokreślony ze względu na to, że zadania, do wykonywania których zatrudniono tego pracownika, zostały anulowane lub przekazane innej jednostce, dana agencja jest zobowiązana zbadać, czy zainteresowany nie może być zatrudniony na innym stanowisku, istniejącym lub które powinno być wkrótce stworzone z uwagi na, między innymi, przydzielenie tej agencji nowych zadań”.

               2)

               Zarzut drugi dotyczy naruszenia zasad proporcjonalności i pewności prawa, bowiem SSP orzekł w pkt 63 zaskarżonego wyroku, że przy badaniu możliwości przeniesienia na inne stanowisko administracja powinna „ważyć interes służby, który nakazuje zatrudnienie osoby posiadającej najwyższe kwalifikacje do zajmowania stanowiska, istniejącego lub które powinno być wkrótce stworzone z interesem pracownika, z którym ma zostać rozwiązana umowa o pracę. W tym celu powinna mieć na uwadze […] różne kryteria, takie jak: wymogi stanowiska w świetle kwalifikacji i możliwości pracownika […] a także jego wiek, staż pracy i liczbę lat pozostałych do uzyskania uprawnień emerytalnych”.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczy naruszenia zasad zakazu orzekania ultra vires i ultra petita, oraz zasad proceduralnych związanych z zasadą kontradyktoryjności, ponieważ SSP:

                           —

                           oparł się na argumentacji nierozpatrzonej przez strony,

                           —

                           uwzględnił zarzut odrębny od zarzutów podnoszonych przez G. Schuerings i

                           —

                           nakazał ETF przywrócenie G. Schuerings do pracy, podczas gdy nie żądała ona swego przywrócenia do pracy.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczy naruszenia art. 266 TFUE i obowiązku uzasadnienia, ponieważ SSP naruszył przyznany ETF zakres uznania przy wykonywaniu wyroku stwierdzającego nieważność oraz utrwalone orzecznictwo w tym zakresie, poprzez nakazanie przywrócenia zainteresowanej do pracy zamiast odszkodowania w przypadku stwierdzenia nieważności decyzji o rozwiązaniu umowy o pracę.


title: Sprawa C-526/09: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 2 grudnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Środowisko naturalne — Dyrektywa 91/271/EWG — Oczyszczanie ścieków komunalnych — Artykuł 11 ust. 1 i 2 — Odprowadzanie ścieków przemysłowych do systemów zbierania i oczyszczalni ścieków komunalnych — Podleganie wcześniejszym przepisom lub szczególnym zezwoleniom — Brak zezwolenia)

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/9

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 2 grudnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-526/09) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Środowisko naturalne - Dyrektywa 91/271/EWG - Oczyszczanie ścieków komunalnych - Artykuł 11 ust. 1 i 2 - Odprowadzanie ścieków przemysłowych do systemów zbierania i oczyszczalni ścieków komunalnych - Podleganie wcześniejszym przepisom lub szczególnym zezwoleniom - Brak zezwolenia)
   2011/C 30/13
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Pardo Quintillán i G. Braga da Cruz, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalii (przedstawiciel: L. Inez Fernandes, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 11 ust. 1 i 2 dyrektywy Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych (Dz.U. L 135, s. 40) — Koncesja na odprowadzanie ścieków — „Estação de Serviço Sobritos”

      Sentencja

               1)

               Umożliwiając odprowadzanie ścieków przemysłowych z zakładu przemysłowego Estação de Serviço Sobritos Lda znajdującego się na obszarze miejskim Matosinhos nie wydawszy w tym celu odpowiedniego zezwolenia Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 11 ust. 1 i 2 dyrektywy Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych.

               2)

               Republika Portugalska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 51 z 27.2.2010.


title: Sprawa T-658/11: Postanowienie Sądu z dnia 27 stycznia 2014 r. — Komisja przeciwko OHIM Ten ewiv (TEN)

text:
               15.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/18

         Postanowienie Sądu z dnia 27 stycznia 2014 r. — Komisja przeciwko OHIM Ten ewiv (TEN)
   (Sprawa T-658/11) (1)

   2014/C 78/35
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 98 z 31.3.2012.


title: Sprawa F-113/11: Skarga wniesiona w dniu 25 października 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/69

      Skarga wniesiona w dniu 25 października 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji
      (Sprawa F-113/11)
      (2012/C 25/134)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Przedmiot i opis sporu

      Stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji Komisji o oddaleniu wniosku skarżącego o zapłatę zaległego wynagrodzenia za sierpień 2010 r.

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji przyjętej przez Komisję lub w każdym razie jej przypisywalnej, o oddaleniu, bez względu na to jaką przybrało ono formę i czy miało charakter całkowity czy częściowy, żądań skarżącego zawartych we wniosku z dnia 30 sierpnia 2010 r.;

                  —

                  w razie potrzeby, stwierdzenie nieistnienia ex lege lub nieważności pisma Ares(2011)217354;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji przyjętej przez Komisję lub w każdym razie jej przypisywalnej, o oddaleniu, bez względu na to jaką przybrało ono formę i czy miało charakter całkowity czy częściowy, żądań skarżącego zawartych w zażaleniu z dnia 14 marca 2011 r.;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-496/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 18 września 2008 r. w sprawie T-47/05, Angé Serrano i in. przeciwko Parlamentowi, wniesione w dniu 18 listopada 2008 r. przez Pilar Angé Serrano, Jean-Marie Brasa, Adolfo Orcajo Teresę, Dominieka Decoutere, Armina Hau, Francisco Javiera Solanę Ramosa

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/27

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 18 września 2008 r. w sprawie T-47/05, Angé Serrano i in. przeciwko Parlamentowi, wniesione w dniu 18 listopada 2008 r. przez Pilar Angé Serrano, Jean-Marie Brasa, Adolfo Orcajo Teresę, Dominieka Decoutere, Armina Hau, Francisco Javiera Solanę Ramosa
   (Sprawa C-496/08 P)
   (2009/C 44/46)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Pilar Angé Serrano, Jean-Marie Bras, Adolfo Orcajo Teresa, Dominiek Decoutere, Armin Hau, Francisco Javier Solana Ramos (przedstawiciel: adwokat E. Boigelot)

      Druga strona postępowania: Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               stwierdzenie dopuszczalności i zasadności odwołania i co za tym idzie:

                           —

                           jeśli chodzi o P. Angé Serrano, J-M. Brasa i A. Orcajo Teresę, uchylenie zaskarżonego wyroku, z jednej strony, w części dotyczącej umorzenia postępowania w stosunku do wymienionych osób w zakresie ich pierwszego żądania i z drugiej strony, w części dotyczącej odrzucenia wniosku o przyznanie odszkodowania;

                           —

                           jeśli chodzi o D. Decoutere, A. Hau i F-J. Solanę Ramosa, uchylenie pkt 2-4 sentencji zaskarżonego wyroku i odnoszącej się do nich części uzasadnienia;

               —

               rozstrzygnięcie sporu poprzez uwzględnienie żądań skarżących, przedstawionych w ramach postępowania w sprawie T-47/05:

                           —

                           stwierdzenie nieważności decyzji ustalających grupę zaszeregowania służbowego skarżących po wejściu w życie nowego regulaminu pracowniczego;

                           —

                           zasądzenie od Parlamentu Europejskiego odszkodowania w wysokości ustalonej w sposób ex equo et bono na 60 000 EUR dla każdego ze skarżących;

               —

               w każdym razie, obciążenie strony pozwanej obowiązkiem pokrycia kosztów postępowania w obydwu instancjach.

         Zarzuty i główne argumenty
   W zaskarżonym wyroku Sąd wydał rozstrzygnięcie w przedmiocie skarg wniesionych przez sześciu skarżących będących urzędnikami Parlamentu Europejskiego,. Byli oni laureatami wewnętrznego konkursu przeprowadzonego na podstawie starego regulaminu pracowniczego, jednakże ich zaszeregowanie uległo zmianie po wejściu w życie nowego regulaminu.
   Trzech pierwszych skarżących przytacza dwa zarzuty w celu uzasadnienia skargi.
   W drodze pierwszego zarzutu podnoszą oni, że decydując o umorzeniu postępowania Sąd naruszył prawo i ciążący na nim obowiązek przedstawienia uzasadnienia. Tak więc skarżący nadal posiadali interes prawny w zwróceniu się o stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji w przedmiocie zaszeregowania, mimo zastąpienia ich przez późniejsze decyzje indywidualne z dnia 20 marca 2006 r., ponieważ sam Sąd stwierdził, że te nowe decyzje nie w pełni wychodzą naprzeciw żądaniom skarżących z uwagi na brak ponownego ich zaszeregowania do wyższej grupy. Ponadto, zaskarżone decyzje opierają się na art. 2 i 8 załącznika XIII do nowego regulaminu pracowniczego, których zgodność z prawem jest, zdaniem skarżących, dyskusyjna.
   W drodze drugiego zarzutu ci sami skarżący twierdzą, że Sąd nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku uzasadnienia, odrzucając wniosek o przyznanie odszkodowania, gdyż ich zaszeregowanie do grupy dokonane na podstawie nowego regulaminu pracowniczego stawia ich w tej samej pozycji co współpracowników, którzy nie przeszli pomyślnie konkursu w przedmiocie awansu do wyższej kategorii i zatem wyrządza im poważną krzywdę.
   Trzech pozostałych skarżących przytacza jedyny zarzut w celu uzasadnienia skargi, odnoszący się do niezgodności z prawem art. 2 i 8 załącznika XIII do nowego regulaminu pracowniczego urzędników.
   W tym zakresie skarżący zarzucają, po pierwsze, naruszenie przez Sąd praw nabytych, zasady pewności prawa i zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, ponieważ stwierdził on, że zaszeregowanie do wyższej grupy w następstwie pomyślnego przejścia przez nich konkursu przeprowadzonego na podstawie starego regulaminu pracowniczego, nie stanowi prawa nabytego i zatem nie może prowadzić do powstania uzasadnionych oczekiwań.
   W ramach uzasadnienia tego samego zarzutu skarżący podnoszą, po drugie, że Sąd naruszył zasadę równości traktowania, ponieważ w następstwie ponownego zaszeregowania do grupy dokonanego na podstawie nowego regulaminu pracowniczego byli oni traktowani na równi ze współpracownikami, którzy nie przeszli pomyślnie wspomnianego konkursu. Co więcej, Sąd inaczej potraktował dwie identyczne sytuacje, stwierdzając, że laureaci jednego konkursu nie należą do tej samej kategorii, gdyż przepisy odnoszące się do zaszeregowania do grupy różnią się, jego zdaniem, w zależności od daty dokonania zaszeregowania. Zastosowanie odmiennych przepisów do laureatów tego samego konkursu, a mianowicie art. 2 ust. 1 i art. 5 ust. 4 załącznika XIII do nowego regulaminu pracowniczego, jest więc sprzeczne z zasadą równego traktowania.


title: Sprawa T-764/14: Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2014 r. – European Dynamics Luxembourg i Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji

text:
               26.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/38

         Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2014 r. – European Dynamics Luxembourg i Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji
   (Sprawa T-764/14)
   (2015/C 026/49)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: European Dynamics Luxembourg SA (Luksemburg, Luksemburg) Evropaïki Dynamiki– Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: M. Sfyri i I. Ampazis, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej Ares(2014) 2903214 z dnia 5 września 2014 r., którą Komisja odrzuciła ofertę skarżących w ramach ograniczonego postępowania przetargowego EuropeAid/135040/C/SER/MULTI;

               —

               nakazanie przywrócenia stanu poprzedniego i

               —

               obciążenie Komisji całością kosztów poniesionych przez skarżące.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżące podnoszą, co następuje.
   Zdaniem skarżących należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji zgodnie z art. 263 TFUE z następujących powodów:

               Po pierwsze, doświadczenie uczestników zostało zbadane w trakcie postępowania w sprawie udzielenia zamówienia, mimo że zostało już ono zbadane na etapie preselekcji.

               Po drugie, Komisja naruszyła ciążący na niej obowiązek uzasadnienia swojej decyzji, przedstawiając niewystarczające wyjaśnienia na temat oceny uzyskanej przez ofertę techniczną skarżących i nie podając do wiadomości pełnego składu zwycięskiego konsorcjum i istotnych elementów oferty finansowej.

               Po trzecie, Komisja popełniła szereg oczywistych błędów w ocenie w odniesieniu do oferty technicznej skarżących, naruszając tym samym zasadę równego traktowania uczestników.

               Po czwarte, Komisja naruszyła rozporządzenie finansowe i przewidzianą w nim zasadę przejrzystości.


title: Sprawa T-20/14: Skarga wniesiona w dniu 8 stycznia 2014 r. – Nguyen przeciwko Parlamentowi i Radzie

text:
               14.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/42

         Skarga wniesiona w dniu 8 stycznia 2014 r. – Nguyen przeciwko Parlamentowi i Radzie
   (Sprawa T-20/14)
   2014/C 112/55
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Huynh Duong Vi Nguyen (Woluwe-Saint-Lambert, Belgia) (przedstawiciel: adwokat M. Velardo)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej i Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności przepisów, w tym art. 7 (czas podróży) załącznika V regulaminu pracowniczego oraz art. 8 (koszty podróży) załącznika VII do regulaminu pracowniczego w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) z dnia 22 października 2013 r. zmieniającym regulamin pracowniczy urzędników Unii Europejskiej i warunki zatrudnienia innych pracowników, opublikowanym w Dzienniku Urzędowym L 287 z dnia 29 października 2013 r. w zakresie w jakim prawo do kosztów podróży i czasu podróży jest związane z dodatkiem zagranicznym lub dodatkiem z tytułu zamieszkiwania za granicą;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej na rzecz strony skarżącej odszkodowania w wysokości 169 051,96 EUR oraz zadośćuczynienia w wysokości 40 000 EUR;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej odsetek za zwłokę i odsetek wyrównawczych w wysokości 6,75 % w odniesieniu do doznanej krzywdy i poniesionej szkody materialnej;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w niniejszym postępowaniu.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca – dla której miejscem pochodzenia jest Nowy Jork, lecz która nie korzysta z dodatku zagranicznego lub dodatku z tytułu zamieszkiwania za granicą i w związku z tym z chwilą reformy regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej utraciła prawo do zryczałtowanych kosztów podróży oraz zwiększenia wymiaru urlopu wypoczynkowego o dodatkowe dni czasu podróży – podnosi pięć zarzutów, dotyczących:

               —

               naruszenia istotnych wymogów proceduralnych oraz art. 27 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej dotyczącego prawa pracowników do informacji i konsultacji poprzez odsunięcie Komitetu ds. Regulaminu Pracowniczego od prac nad rewizją regulaminu pracowniczego urzędników;

               —

               naruszenia zasady poszanowania praw nabytych, zasad dotyczących prawa międzyczasowego oraz zasady pewności prawa;

               —

               naruszenia uzasadnionych oczekiwań;

               —

               naruszenia zasady równości traktowania oraz;

               —

               naruszenia zasady proporcjonalności.


title: Sprawa C-559/15: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 27 kwietnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Onix Asigurări SA/Istituto per la Vigilanza Sulle Assicurazioni (IVASS) (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 73/239/EWG — Dyrektywa 92/49/EWG — Zasada jednolitego zezwolenia — Zasada nadzoru państwa członkowskiego pochodzenia — Artykuł 40 ust. 6 — Pojęcie „nieprawidłowości” — Reputacja akcjonariuszy — Nałożony na zakład ubezpieczeniowy z siedzibą w państwie członkowskim zakaz zawierania nowych umów na terytorium innego państwa członkowskiego)

text:
               26.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 202/4

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 27 kwietnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Onix Asigurări SA/Istituto per la Vigilanza Sulle Assicurazioni (IVASS)
   (Sprawa C-559/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 73/239/EWG - Dyrektywa 92/49/EWG - Zasada jednolitego zezwolenia - Zasada nadzoru państwa członkowskiego pochodzenia - Artykuł 40 ust. 6 - Pojęcie „nieprawidłowości” - Reputacja akcjonariuszy - Nałożony na zakład ubezpieczeniowy z siedzibą w państwie członkowskim zakaz zawierania nowych umów na terytorium innego państwa członkowskiego))
   (2017/C 202/05)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Onix Asigurări SA

      Strona pozwana: Istituto per la Vigilanza Sulle Assicurazioni (IVASS)

      Sentencja

   Dyrektywę Rady 92/49/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie oraz zmieniającą dyrektywy 73/239/EWG i 88/357/EWG (trzecią dyrektywę w sprawie ubezpieczeń innych niż ubezpieczenie na życie), a w szczególności jej art. 40 ust. 6, należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, by organy nadzoru państwa członkowskiego przyjmowały – wobec zakładu ubezpieczeń bezpośrednich, innych niż ubezpieczenia na życie, prowadzących działalność na terytorium tego państwa członkowskiego w ramach swobody świadczenia usług – w trybie pilnym, w celu ochrony interesów ubezpieczonych i innych podmiotów mających prawo do świadczeń z tytułu ubezpieczenia, środki, takie jak zakaz zawierania nowych umów na rzeczonym terytorium, których podstawą jest stwierdzane w ramach swobodnego uznania niespełnienie – pierwotne bądź następcze – subiektywnego warunku wydania zezwolenia na prowadzenie działalności ubezpieczeniowej, takiego jak warunek dotyczący reputacji. Dyrektywa ta nie stoi natomiast na przeszkodzie temu, by w ramach wykonywania uprawnień przyznanych mu w pilnych wypadkach państwo członkowskie świadczenia usług ustalało, czy pewne braki, względnie niepewność co do zarządzania zakładem ubezpieczeń przez osoby o nieposzlakowanej opinii, wskazują na rzeczywiste i nieuchronne ryzyko wystąpienia nieprawidłowości ze szkodą dla ubezpieczonych lub innych podmiotów mających prawo do świadczeń z tytułu ubezpieczenia i by w odnośnym przypadku natychmiast przyjmowało właściwe środki, takie jak – w odnośnym przypadku – zakaz zawierania nowych umów na terytorium owego państwa.

      (1)  Dz.U. C 38 z 1.2.2016.


title: Sprawa T-229/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 stycznia 2007 r. — Kretschmer przeciwko Parlamentowi

text:
               10.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/39

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 stycznia 2007 r. — Kretschmer przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-229/06) (1)

   (2007/C 56/73)

      Język postępowania: francuski

   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 294 z 2.12.2006.