title: Sprawa T-468/04: Skarga wniesiona w dniu 19 listopada 2004 r. przez Kenzo Takada przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

text:
               5.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 57/27

         Skarga wniesiona w dniu 19 listopada 2004 r. przez Kenzo Takada przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   (Sprawa T-468/04)
   (2005/C 57/46)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 19 listopada 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Kenzo Takada, z siedzibą w Paryżu (Francja), reprezentowanej przez adwokatów Fernanda de Visschera, Erica De Gryse'a i Donatienne Moreau przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).
   Kenzo Takada wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wydanej w dniu 14 września 2004 r. przez Pierwszą Izbę Odwoławczą w sprawie R 643/2003-1;

               —

               obciążenie Urzędu kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               Kenzo Takada

               Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:

               Słowny znak towarowy „KENZO TAKADA” używany dla towarów i usług z klas 3, 25 i 42 (środki wybielające i inne substancje stosowane w praniu, odzież, tymczasowe zakwaterowanie, usługi zaopatrzenia w żywność i napoje, …) – zgłoszenie nr 2008084

               Właściciel znaku towarowego lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie:

               Kenzo SA

               Znak towarowy lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie:

               Wspólnotowe, krajowe i międzynarodowe słowne i graficzne znaki towarowe „KENZO” dla towarów i usług z klas 3, 9, 25 i 42 (środki wybielające i inne substancje stosowane w praniu, odzież, tymczasowe zakwaterowanie, usługi zaopatrzenia w żywność i napoje, …)

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów:

               Odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Nieuwzględnienie odwołania

               Argumenty przywołane w skardze:

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94.


title: Sprawa C-132/06: Skarga wniesiona w dniu  7 marca 2006 r.  — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               6.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/11

         Skarga wniesiona w dniu 7 marca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-132/06)
   (2006/C 108/18)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: E. Traversa i M. Afonso, działający w charakterze pełnomocników)

      Strona pozwana: Republika Włoska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że przewidując wprost i w sposób generalny w art. 8 i 9 ustawy nr 289 z dnia 27 grudnia 2002 r. (ustawa budżetowa na 2003 r.), rezygnację z kontroli czynności podlegających opodatkowaniu dokonanych w ciągu kilku okresów podatkowych, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 2 i 22 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. (1), w związku z art. 10 WE;

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Komisja powołuje się na istnienie podwójnego zobowiązania nałożonego na państwa członkowskie przez prawodawcę wspólnotowego: muszą one przyjąć nie tylko wszelkie akty ustawowe prawa krajowego niezbędne do wykonania szóstej dyrektywy VAT, lecz również wszelkie przepisy administracyjne niezbędne do zagwarantowania przestrzegania przez podatników podatku VAT obowiązków wynikających z tej dyrektywy, a przede wszystkim obowiązku zapłaty podatku z tytułu dokonania w przewidzianym okresie czynności podlegających opodatkowaniu. Wprowadzona przez prawodawcę wspólnotowego harmonizacja podatku VAT pozbawiona byłaby sensu i jakiegokolwiek praktycznego skutku, gdyby krajowe organy podatkowe nie były zobowiązane do wdrożenia skutecznych działań kontrolnych mających na celu zapewnienie „pobierania podatków w ujednolicony sposób we wszystkich Państwach Członkowskich”, zgodnie z motywem czternastym szóstej dyrektywy.
   Zasady ustanowione w art. 8 i 9 włoskiej ustawy nr 289/2002 wykraczają daleko poza zakres uznania administracyjnego przyznanego państwom członkowskim przez ustawodawcę wspólnotowego. W istocie zamiast wykorzystać przysługującą jej swobodę uznania w celu zwiększenia skuteczności kontroli podatkowych, Republika Włoska, za pomocą powołanej ustawy, zrezygnowała całkowicie, generalnie, bez względu na jakiekolwiek różnice i w sposób prewencyjny ze wszelkich działań kontrolnych dotyczących podatku VAT, tym samym naruszając bezpośrednio przepisy art. 22 szóstej dyrektywy oraz, w konsekwencji, ogólne zobowiązanie objęcia podatkiem VAT wszystkich czynności podlegających opodatkowaniu. Ustawodawca włoski umożliwił wszystkim podatnikom podatku VAT, pozostającym w zakresie jego kompetencji podatkowej, uniknięcie wszelkiej ewentualnej kontroli podatkowej w odniesieniu do kilku okresów podatkowych. Podatnik może uzyskać tę istotną korzyść płacąc kwotę ryczałtu, która nie ma już nic wspólnego z podatkiem VAT, który podlegałby zapłacie od ceny dóbr lub usług dostarczonych lub świadczonych przez podatnika w danym okresie podatkowym.
   To radykalne „oddzielenie” zobowiązania podatkowego obliczonego zgodnie z normalnymi zasadami podatku VAT od kwoty płatnej w ramach „condono tombale” [uregulowanie zaległych zobowiązań podatkowych przez zapłatę kwoty ryczałtowej] jest szczególnie widoczne w przypadku, gdy podatnik całkowicie zaniechał składania deklaracji podatkowych. Podatnik może uregulować swoją sytuację w odniesieniu do każdego roku podatkowego przez zapłatę kwoty 1500 EUR, jeśli jest osobą fizyczną, lub 3 000 EUR w przypadku spółki. Podobny brak jakiegokolwiek związku z podstawą opodatkowania dokonanych (lecz nie zadeklarowanych) czynności charakteryzuje również zasady dotyczące „condono tombale”, którego dokonuje się przez złożenie deklaracji uzupełniającej. Kwota podlegająca zapłacie przez podatnika, który zamierza skorzystać z tej możliwości obliczana jest według określonej stawki procentowej (2 %) od podatku VAT, który podlegałby zapłacie z tytułu dostawy towarów lub świadczenia usług w każdym roku podatkowym (lub od podatku VAT nienależnie odliczonego z tytułu nabycia w tym samym okresie).
   Tego rodzaju generalna rezygnacja a priori z jakichkolwiek działań kontrolnych może powodować poważne zakłócenia właściwego funkcjonowania wspólnego systemu podatku VAT. W szczególności może ona osłabić zasadę neutralności podatkowej, która sprzeciwia się różnemu traktowaniu podmiotów gospodarczych dokonujących tych samych czynności w zakresie poboru podatku VAT. W istocie każdy wyjątek od reguły skutecznego nakładania i poboru podatku VAT oznacza, z jednej strony, poważny uszczerbek zarówno dla przedsiębiorców włoskich, jak i przedsiębiorców z innych państw członkowskich, będących podatnikami podatku od wartości dodanej na ogólnych zasadach, a z drugiej strony, poważne osłabienie zasady „uczciwej konkurencji” w ramach wspólnego rynku, o której mowa w motywie czwartym szóstej dyrektywy.

      (1)  Dz.U. L 145 z dnia 13 czerwca 1977 r., str. 1.


title: Sprawa F-138/15: Skarga wniesiona w dniu 2 listopada 2015 r. – ZZ/Parlament

text:
               25.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/78

         Skarga wniesiona w dniu 2 listopada 2015 r. – ZZ/Parlament
   (Sprawa F-138/15)
   (2016/C 027/100)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck i A. Guillerme)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o rozwiązaniu ze skarżącym umowy o pracę oraz żądanie zadośćuczynienia za poniesioną krzywdę.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 19 grudnia 2014 r. o rozwiązaniu ze skarżącym umowy o pracę;

               —

               Zasądzenie od Parlamentu Europejskiego zadośćuczynienia skarżącemu za poniesioną krzywdę, tymczasowo szacowaną ex aequo et bono na 20 000 EUR;

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania.


title: Sprawa C-43/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 4 grudnia 2014 r. w sprawie T-595/13 BSH Bosch und Siemens Hausgeräte GmbH/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 4 lutego 2015 r. przez BSH Bosch und Siemens Hausgeräte GmbH

text:
               4.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 146/13

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 4 grudnia 2014 r. w sprawie T-595/13 BSH Bosch und Siemens Hausgeräte GmbH/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 4 lutego 2015 r. przez BSH Bosch und Siemens Hausgeräte GmbH
   (Sprawa C-43/15 P)
   (2015/C 146/20)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: BSH Bosch und Siemens Hausgeräte GmbH (przedstawiciel: adwokat S. Biagosch)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu (siódma izba) z dnia 4 grudnia 2014 r. w sprawie T-595/13;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 5 września 2013 r. i 3 grudnia 2013 r. (R 1176/2012-1);

         posiłkowo

               —

               przekazanie sprawy do Sądu celem ponownego rozpoznania;

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) kosztami postępowania w obu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsze odwołanie zostało wniesione od wyroku Sądu, na mocy której oddalono skargę wnoszącej odwołanie na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 5 września 2013 r. w sprawie R 1176/2012-1.
   Wnosząca odwołanie podnosi dwa zarzuty.
   Po pierwsze, powołuje się ona na naruszenie art. 60 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1), ponieważ Sąd nie uwzględnił, że Izba Odwoławcza nie była uprawniona do zmiany decyzji Wydziału Sprzeciwów na niekorzyść wnoszącej odwołanie, gdyż druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą nie wniosła żadnego dopuszczalnego odwołania, a art. 8 § 3 regulaminu postępowania przed izbami odwoławczymi nie przewiduje „odwołania wzajemnego”.
   Po drugie, podnosi ona naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009, ponieważ w przypadku gdy wcześniejszy znak towarowy stanowi łatwo rozpoznawalną parafrazę wskazówki opisowej, a późniejszy znak towarowy zawiera tę wskazówkę opisową, nawet duże podobieństwo między oznaczeniami i identyczność towarów nie mogą prowadzić do stwierdzenia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, o ile podobieństwa między oznaczeniami ograniczają się do wskazówek opisowych i dotyczą towarów, które wskazówka opisuje.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa C-11/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Aachen (Niemcy) w dniu  11 stycznia 2006 r.  — Morgan/Bezirksregierung Köln

text:
               20.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/1

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Aachen (Niemcy) w dniu 11 stycznia 2006 r. — Morgan/Bezirksregierung Köln
   (Sprawa C-11/06)
   (2006/C 121/01)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Verwaltungsgericht Aachen (Niemcy).
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym
   Strona skarżąca: Rhiannan Morgan.

      Strona pozwana: Bezirksregierung Köln.
   Pytania prejudycjalne
   Czy odmówienie obywatelowi Państwa Członkowskiego stypendium edukacyjnego na pełen cykl kształcenia w innym Państwie Członkowskim z tym uzasadnieniem, że kształcenie to nie stanowi kontynuacji przynajmniej rocznego uczęszczania do krajowej placówki edukacyjnej w przypadku takim jak w niniejszej sprawie, jest niezgodne ze swobodą przemieszczania się przyznaną obywatelom Unii w art. 17, 18 Traktatu WE?


title: Sprawa C-400/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 23 lipca 2015 r. – Landkreis Potsdam-Mittelmark/Finanzamt Brandenburg

text:
               3.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 23 lipca 2015 r. – Landkreis Potsdam-Mittelmark/Finanzamt Brandenburg
   (Sprawa C-400/15)
   (2015/C 363/24)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Landkreis Potsdam-Mittelmark

      Strona pozwana: Finanzamt Brandenburg

      Pytanie prejudycjalne

   Paragraf 15 ust. 1 zdanie 2 niemieckiej ustawy o podatku obrotowym stanowi, że dostawy towarów, przywóz lub wewnątrzwspólnotowe nabycie przedmiotu używanego przez przedsiębiorcę do prowadzenia swojego przedsiębiorstwa w stopniu mniejszym niż 10 % nie uznaje się za przeznaczone dla celów tego przedsiębiorstwa – i wyklucza w związku z tym prawo do odliczenia podatku VAT.
   Regulacja ta wynika z art. 1 decyzji Rady 2004/817/WE z dnia 19 listopada 2004 r. (1), która upoważnia Republikę Federalną Niemiec do tego, by inaczej niż ustanowiono w art. 17 ust. 2 szóstej dyrektywy w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, wyłączyła wydatki na towary i usługi z prawa do odliczenia podatku VAT, gdy wykorzystywane są w ponad 90 % na użytek prywatny podatnika lub jego pracowników, lub, bardziej ogólnie, dla celów innych niż związane z jego działalnością.
   Czy upoważnienie to obowiązuje – zgodnie z dosłownym brzmieniem przepisu – jedynie w przypadkach uregulowanych w art. 6 ust. 2 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych (art. 26 dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej) czy też ponadto we wszystkich przypadkach, w których dany towar lub usługa jedynie częściowo wykorzystywane są w działalności gospodarczej?

      (1)  Dz.U. L 357, s. 33.


title: Sprawa T-437/04: Skarga wniesiona w dniu 1 listopada 2004 r. przez Holgera Standertskjöld-Nordenstama przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               8.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/44

         Skarga wniesiona w dniu 1 listopada 2004 r. przez Holgera Standertskjöld-Nordenstama przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-437/04)
   (2005/C 6/86)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 1 listopada 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Holgera Standertskjöld-Nordenstama, zamieszkałego w Waterloo (Belgia), reprezentowanego przez Thierry'ego Demaseure'a, adwokata, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżący wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o niewpisaniu nazwiska skarżącego na listę urzędników najbardziej zasługujących na awans do grupy zaszeregowania A3 w ramach procedury awansowania „drugiego etapu” w 2003 r., opublikowaną w biuletynie informacji administracyjnych nr 84-2003 z dnia 19 grudnia 2003 r.;

               —

               obciążenie strony przeciwnej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Dyrekcja generalna, dla której pracuje skarżący zaproponowała jego kandydaturę do awansu do grupy zaszeregowania A3 w ramach procedury awansowania w 2003 r. Komitet Konsultacyjny ds. Mianowań utworzył listę czternastu urzędników najbardziej zasługujących na awans. Skarżący, będąc sklasyfikowany na piętnastym miejscu, nie znajdował się na tej liście. Organ uprawniony do mianowania zdecydował następnie o dodaniu do tej listy nazwisk dwóch członków gabinetu. Na tej podstawie skarżący podnosi, na poparcie swojej skargi, że sporna decyzja naruszyła art. 45 regulaminu pracowniczego, gdyż zasługi tych dwóch członków gabinetu nie zostały porównane z zasługami dwóch innych urzędników, w tym skarżącego.
   Skarżący podnosi ponadto drugi zarzut dotyczący jakoby naruszenia art. 4.2 decyzji Komisji z dnia 19 lipca 1988 r. W tym kontekście, skarżący podnosi, że sporne awanse miały miejsce bez wcześniejszej opinii Komitetu Konsultacyjnego ds. Mianowania oraz, że ilość nazwisk urzędników znajdujących się na liście urzędników najbardziej zasługujących na awans miała przekraczać o 50 % możliwości awansowania a nie, jak w spornym przypadku, być równa liczbie dostępnych stanowisk.
   Skarżący podnosi, na koniec, naruszenie obowiązku uzasadnienia aktu.


title: Sprawa T-483/12: Wyrok Sądu z dnia 15 września 2015 r. – Nestlé Unternehmungen Deutschland/OHIM – Lotte (przedstawienie misia koali) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przestawiającego misie koala — Wcześniejsze trójwymiarowe krajowe znaki towarowe KOALA-BÄREN oraz wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy KOALA — Rzeczywiste używanie znaku towarowego — Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               3.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/27

         Wyrok Sądu z dnia 15 września 2015 r. – Nestlé Unternehmungen Deutschland/OHIM – Lotte (przedstawienie misia koali)
   (Sprawa T-483/12) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przestawiającego misie koala - Wcześniejsze trójwymiarowe krajowe znaki towarowe KOALA-BÄREN oraz wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy KOALA - Rzeczywiste używanie znaku towarowego - Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 363/35)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Nestlé Unternehmungen Deutschland GmbH (przedstawiciele: adwokaci A. Jaeger-Lenz i P. Blumenthal)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: D. Walicka i D. Botis, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Lotte Co. Ltd (przedstawiciele: adwokaci M. Knitter i H. Bickel)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 września 2012 r. (sprawa R 2013/2010-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Nestlé Schöller GmbH & Co. KG a Lotte Co. Ltd.

      Sentencja

               1)

               Stwierdzona zostaje nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 3 września 2012 r. (sprawa R 2013/2010-4) dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Nestlé Schöller GmbH & Co. KG a Lotte Co. Ltd.

               2)

               OHIM pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Nestlé Unternehmungen Deutschland GmbH.

               3)

               Lotte Co. Ltd pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2013.


title: Sprawa C-282/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský soud v Praze (Republika Czeska) w dniu 28 czerwca 2006 r. — Ochranný svaz autorský pro práva k dílům hudebním (OSA) przeciwko Miloslav Lev

text:
               2.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský soud v Praze (Republika Czeska) w dniu 28 czerwca 2006 r. — Ochranný svaz autorský pro práva k dílům hudebním (OSA) przeciwko Miloslav Lev
   (Sprawa C-282/06)
   (2006/C 212/37)
   Język postępowania: czeski
   Sąd krajowy
   Krajský soud v Praze (Republika Czeska)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ochranný svaz autorský pro práva k dílům hudebním (OSA)

      Strona pozwana: Miloslav Lev
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zgodnie z prawem Unii Europejskiej — dyrektywa 2001/29/WE — autor ma prawo do wynagrodzenia w przypadku odtwarzania utworu w radio lub telewizji przez operatora urządzenia używanego w związku z działalnością hotelarską, nawet jeśli odbiornik radiowy lub telewizyjny znajduje się w prywatnej części pomieszczeń wykorzystywanych do zakwaterowania (w pokoju)?

               2)

               Czy § 23 ustawy o prawie autorskim nr 121/2000 Zb. w brzmieniu nadanym ustawą nr 81/2005 Zb. jest niezgodny z prawem wspólnotowym?


title: Sprawa C-391/09: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 12 maja 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vilniaus miesto 1 apylinkės teismas — Republika Litewska) — Malgožata Runevič-Vardyn, Łukasz Wardyn przeciwko Vilniaus miesto savivaldybės administracija, Lietuvos Respublikos teisingumo ministerija, Valstybinė lietuvių kalbos komisija, Vilniaus miesto savivaldybės administracijos Teisės departamento Civilinės metrikacijos skyrius (Obywatelstwo Unii — Swoboda przemieszczania się i pobytu w państwach członkowskich — Zasada niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową — Artykuły 18 TFUE i 21 TFUE — Zasada równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne — Dyrektywa 2000/43/WE — Uregulowanie krajowe wymagające zapisu imion i nazwisk osób fizycznych w aktach stanu cywilnego w formie zachowującej reguły pisowni właściwe dla języka urzędowego)

text:
               2.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/4

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 12 maja 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vilniaus miesto 1 apylinkės teismas — Republika Litewska) — Malgožata Runevič-Vardyn, Łukasz Wardyn przeciwko Vilniaus miesto savivaldybės administracija, Lietuvos Respublikos teisingumo ministerija, Valstybinė lietuvių kalbos komisija, Vilniaus miesto savivaldybės administracijos Teisės departamento Civilinės metrikacijos skyrius
   (Sprawa C-391/09) (1)

   (Obywatelstwo Unii - Swoboda przemieszczania się i pobytu w państwach członkowskich - Zasada niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową - Artykuły 18 TFUE i 21 TFUE - Zasada równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne - Dyrektywa 2000/43/WE - Uregulowanie krajowe wymagające zapisu imion i nazwisk osób fizycznych w aktach stanu cywilnego w formie zachowującej reguły pisowni właściwe dla języka urzędowego)
   2011/C 194/04
   Język postępowania: litewski

      Sąd krajowy

   Vilniaus miesto 1 apylinkės teismas

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Malgožata Runevič-Vardyn, Łukasz Wardyn

      Strona pozwana: Vilniaus miesto savivaldybės administracija, Lietuvos Respublikos teisingumo ministerija, Valstybinė lietuvių kalbos komisija, Vilniaus miesto savivaldybės administracijos Teisės departamento Civilinės metrikacijos skyrius

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Wykładnia art. 18 TFUE i 21 TFUE oraz art. 2 ust. 2 lit. b) dyrektywy Rady 2000/43/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. wprowadzającej w życie zasadę równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne (Dz.U. L 180, s. 22) — Uregulowanie krajowe wymagające zapisu imion i nazwisk osób posiadających inną narodowość lub obywatelstwo literami języka urzędowego tego państwa w wydawanych przezeń aktach stanu cywilnego

      Sentencja

               1)

               Uregulowanie krajowe przewidujące, że imiona i nazwiska mogą być zapisywane w aktach stanu cywilnego tego państwa wyłącznie w formie zachowującej reguły pisowni języka urzędowego, dotyczy sytuacji, której nie obejmuje zakres stosowania dyrektywy Rady 2000/43/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. wprowadzającej w życie zasadę równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne.

               2)

               Artykuł 21 TFUE należy interpretować w ten sposób, że:

                           —

                           nie stoi na przeszkodzie temu, by właściwe władze państwa członkowskiego odmówiły na podstawie uregulowania krajowego przewidującego, że nazwisko i imiona mogą być zapisywane w aktach stanu cywilnego tego państwa wyłącznie w formie zachowującej reguły pisowni języka urzędowego, zmiany w akcie urodzenia i akcie małżeństwa jednego ze swoich obywateli jego nazwiska i imienia zgodnie z regułami pisowni innego państwa członkowskiego;

                           —

                           nie stoi na przeszkodzie temu, by właściwe władze państwa członkowskiego odmówiły, w okolicznościach takich jak w sprawie przed sądem krajowym i na podstawie tego samego uregulowania, zmiany wspólnego nazwiska pary małżeńskiej obywateli Unii, tak jak figuruje ono w aktach stanu cywilnego wydanych przez państwo członkowskie, z którego pochodzi jeden z tych obywateli, w formie zachowującej reguły pisowni tego ostatniego państwa, pod warunkiem że odmowa ta nie spowoduje dla wspomnianych obywateli Unii poważnych niedogodności na płaszczyźnie administracyjnej, zawodowej i prywatnej, o czym powinien rozstrzygnąć sąd krajowy. Jeżeli okaże się, iż ma to miejsce, sąd ten powinien również zbadać, czy odmowa zmiany jest niezbędna dla ochrony interesów, które uregulowanie krajowe ma zapewnić, i czy jest proporcjonalna do zamierzonego uzasadnionego celu;

                           —

                           nie stoi na przeszkodzie temu, by właściwe władze państwa członkowskiego odmówiły, w okolicznościach takich jak w sprawie przed sądem krajowym i na podstawie tego samego uregulowania, zmiany aktu małżeństwa obywatela Unii pochodzącego z innego państwa członkowskiego w taki sposób, by imiona tego obywatela zostały zapisane w tym akcie ze znakami diakrytycznymi, tak jak zostały one zapisane w aktach stanu cywilnego wydanych przez państwo członkowskie jego pochodzenia, i w formie zachowującej reguły pisowni języka urzędowego tego ostatniego państwa.

      (1)  Dz.U. C 312 z 19.12.2009.


title: Sprawa T-292/04: Skarga wniesiona 19 lipca 2004 r. przez Caremar S.p.A. i innych przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               9.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/26

         Skarga wniesiona 19 lipca 2004 r. przez Caremar S.p.A. i innych przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-292/04)
   (2004/C 251/48)
   Język postępowania: włoski
   Dnia 19 lipca 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wniesiona przez Caremar S.p.A. i innych, reprezentowanych przez adwokatów Gian Michele Roberti, Alessandrę Franchi i Guido Bellitti.
   Skarżący wnoszą do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w części, w której uznaje dotacje na zobowiązania z tytułu świadczenia usług publicznych udzielone Caremar, Toremar, Siremar i Saremar, za pomoc w rozumieniu art. 87 Traktatu,

               —

               w razie nieuwzględnienia powyższego wniosku, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w części, w której uznaje dotacje na zobowiązania z tytułu świadczenia usług publicznych udzielone Caremar, Toremar, Siremar i Saremar, za nową pomoc, a nie pomoc istniejącą,

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty są podobne do przedstawionych w sprawie T-265/04 Adriatica di Navigazione i inni/Komisja (1).

      (1)  Jeszcze nie publikowana w Dz.U. Unii Europejskiej.


title: Sprawa C-375/10: Skarga wniesiona w dniu 27 lipca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               9.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/11

         Skarga wniesiona w dniu 27 lipca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-375/10)
   ()
   2010/C 274/16
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Braun i E. Adsera Libera, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że poprzez nieprzyjęcie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych w celu zastosowania się do dyrektywy 2007/36/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lipca 2007 r. w sprawie wykonywania niektórych praw akcjonariuszy spółek notowanych na rynku regulowanym, a w każdym razie poprzez niepoinformowanie Komisji o przyjęciu tych przepisów, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 15 tej dyrektywy.

               —

               obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin transpozycji dyrektywy 2007/36/WE upłynął w dniu 3 sierpnia 2009 r.

      (1)  Dz.U. L 184, s. 17


title: Sprawa T-792/14 P: Odwołanie wniesione w dniu 5 grudnia 2014 r. przez Erica Vanhalewyna od wyroku wydanego w dniu 25 września 2014 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-101/13 Osorio i in./ESDZ

text:
               9.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/57

         Odwołanie wniesione w dniu 5 grudnia 2014 r. przez Erica Vanhalewyna od wyroku wydanego w dniu 25 września 2014 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-101/13 Osorio i in./ESDZ
   (Sprawa T-792/14 P)
   (2015/C 046/73)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Eric Vanhalewyn (Grand Baie, Mauritius) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

      Druga strona postępowania: Europejska Służba działań Zewnętrznych (ESDZ)

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 25 września 2014 r. w sprawie F-101/13 Osorio i in./ESDZ;

               —

               wydanie orzeczenia w drodze nowego rozstrzygnięcia w następujacy sposób:

                           —

                           stwierdza się nieważność zaskarżonej decyzji;

                           —

                           ESDZ zostaje obciążona kosztami postępowania w obu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   Z odwołania wynika, że strona je wnosząca żąda uchylenia wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 25 września 2014 r. w sprawie F-101/13 Osorio i in./ESDZ.
   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa w zakresie, w jakim Sąd do spraw Służby Publicznej (zwany dalej „SSP”) stwierdził po pierwsze, że niewydanie przez ESDZ ogólnych przepisów wykonawczych do art. 10 załącznika X do regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem”) było uzasadnione okolicznością, że ESDZ znajdowała się wciąż, odnośnie do stosowania tego przepisu, w okresie adaptacyjnym a po drugie, że strona skarżąca może skutecznie powoływać się na naruszenie obowiązku wydania ogólnych przepisów wykonawczych jedynie w sytuacji, gdy wykaże, że organ powołujący zastosował ten przepis w sposób arbitralny.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia przez SSP prawa w zakresie, w jakim stwierdził on, że ESDZ odpowiednio uzasadniła zaskarżoną decyzję, chociaż powody, które skłoniły organ powołujący do odrzucenia negatywnej opinii komitetu pracowniczego nie zostały podane.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia przez SSP prawa w zakresie, w jakim stwierdził on, że organ powołujący mógł, w braku ogólnych przepisów wykonawczych, uwzględnić inne parametry niż przewidziane w regulaminie pracowniczym celem pomiaru natężenia trudności warunków życia w miejscach zatrudnienia pracowników poza Unią Europejską.


title: Sprawa T-66/11: Wyrok Sądu z dnia 31 stycznia 2013 r. — Present-Service Ullrich przeciwko OHIM — Punt Nou (babilu) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego babilu — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy BABIDU — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństw usług — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               16.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/13

         Wyrok Sądu z dnia 31 stycznia 2013 r. — Present-Service Ullrich przeciwko OHIM — Punt Nou (babilu)
   (Sprawa T-66/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego babilu - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy BABIDU - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństw usług - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2013/C 79/22
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Present-Service Ullrich GmbH & Co. KG (Erlangen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Graf von Kalckreuth i I. Stein)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Bullock, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHMI była również, interwenient przed Sądem: Punt Nou, SL (Valencia, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat I. Sempere Massa)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 19 listopada 2010 r. (sprawa R 773/2010-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Punt Nou, SL a Present-Service Ullrich GmbH & Co. KG.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Present-Service Ullrich GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 89 z 19.3.2011.


title: Sprawa T-463/12: Wyrok Sądu z dnia 6 listopada 2014 r. – Popp i Zech przeciwko OHIM – Müller-Boré & Partner (MB) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego MB — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy MB&P — Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 42 ust. 2 i art. 15 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               15.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 448/20

         Wyrok Sądu z dnia 6 listopada 2014 r. – Popp i Zech przeciwko OHIM – Müller-Boré & Partner (MB)
   (Sprawa T-463/12) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego MB - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy MB&P - Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 42 ust. 2 i art. 15 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009])
   (2014/C 448/25)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Eugen Popp (Monachium, Niemcy) i Stefan M. Zech (Monachium) (przedstawiciele: początkowo adwokaci C. Rohnke i M. Jacob, a następnie adwokaci M. Jacob i F. Thiering)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Müller-Boré & Partner Patentanwälte (Monachium) (przedstawiciele: początkowo adwokaci T. Koerl i E. Celenk, a następnie adwokaci K. Kern i B. Maneth)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 19 lipca 2012 r. (sprawa R 506/2011-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Müller-Boré & Partner Patentanwälte a Eugenem Poppem i Stefanem M. Zechem.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Eugen Popp i Stefan M. Zech zostają obciążeni kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 379 z 8.12.2012.


title: Sprawa C-516/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 11 grudnia 2009 r. — Tanja Borger przeciwko Tiroler Gebietskrankenkasse

text:
               13.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 11 grudnia 2009 r. — Tanja Borger przeciwko Tiroler Gebietskrankenkasse
   (Sprawa C-516/09)
   2010/C 63/41
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Oberster Gerichtshof (Austria)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Tanja Borger

      Strona pozwana: Tiroler Gebietskrankenkasse

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (1) należy interpretować w ten sposób, że obejmuje on również — przez okres pół roku — osobę, która po zakończeniu dwuletniego ustawowego okresu zawieszenia stosunku pracy po urodzeniu dziecka uzgodniła ze swoim pracodawcą zawieszenie tego stosunku na dalsze pół roku w celu wykorzystania maksymalnego okresu pobierania zasiłku z tytułu opieki nad dzieckiem lub odpowiedniego zasiłku wyrównawczego, a następnie rozwiązała stosunek pracy?

               2)

               W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej:
               Czy art. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 należy interpretować w ten sposób, że obejmuje on również — przez okres pół roku — osobę, która po zakończeniu dwuletniego ustawowego okresu zawieszenia stosunku pracy po urodzeniu dziecka uzgodniła ze swoim pracodawcą zawieszenie tego stosunku na dalsze pół roku, jeśli w tym czasie pobiera ona zasiłek z tytułu opieki nad dzieckiem lub odpowiadający mu zasiłek wyrównawczy?

      (1)  Dz. U. L 149, s. 2.


title: Sprawa T-70/14: Wyrok Sądu z dnia 14 stycznia 2014 r. – Melt Water/OHIM (Kształt przezroczystej butelki cylindrycznej) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie trójwymiarowego wspólnotowego znaku towarowego — Kształt przezroczystej butelki cylindrycznej — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               23.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/34

         Wyrok Sądu z dnia 14 stycznia 2014 r. – Melt Water/OHIM (Kształt przezroczystej butelki cylindrycznej)
   (Sprawa T-70/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie trójwymiarowego wspólnotowego znaku towarowego - Kształt przezroczystej butelki cylindrycznej - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 065/47)
   Język postępowania: litewski

      Strony

      Strona skarżąca: Research and Production Company „Melt Water” UAB (Kłajpeda, Litwa) (przedstawiciel: adwokat V. Viešūnaitė

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: V. Melgar, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 listopada 2013 r. (sprawa R 481/2013-5) dotyczącą rejestracji jako wspólnotowego znaku towarowego oznaczenia trójwymiarowego tworzonego przez kształt przezroczystej butelki cylindrycznej.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona, a w części oddalona.

               2)

               Research and Production Company „Melt Water” UAB zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 112 z 14.4.2014.


title: Sprawa F-45/09: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 15 czerwca 2010 r. Lebedef-Caponi przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Ocena — Sprawozdanie z oceny — Postępowanie w sprawie oceny za 2007 r. — Skarga o stwierdzenie nieważności — Oczywisty błąd w ocenie — Przedstawiciele personelu — Opinia grupy ad hoc)

text:
               31.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/53

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 15 czerwca 2010 r.
   Lebedef-Caponi przeciwko Komisji
   (Sprawa F-45/09) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Ocena - Sprawozdanie z oceny - Postępowanie w sprawie oceny za 2007 r. - Skarga o stwierdzenie nieważności - Oczywisty błąd w ocenie - Przedstawiciele personelu - Opinia grupy ad hoc)
   2010/C 209/82
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Maddalena Lebedef-Caponi (Senningerberg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat F. Frabetti)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i G. Berscheid, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny skarżącej za 2007 r.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 153 z 4.7.2009, s. 51


title: Sprawa C-297/11: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 19 kwietnia 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2000/60/WE — Polityka wodna Unii — Plany gospodarowania wodami w dorzeczu — Publikacja — Informowanie społeczeństwa i konsultacje — Brak zgłoszenia do Komisji)

text:
               9.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/7

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 19 kwietnia 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-297/11) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2000/60/WE - Polityka wodna Unii - Plany gospodarowania wodami w dorzeczu - Publikacja - Informowanie społeczeństwa i konsultacje - Brak zgłoszenia do Komisji)
   2012/C 165/11
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Marghelis i I. Hadjiyiannis, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Grecka (przedstawiciel: G. Karipsiadis, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 13 ust. 1, 2, 3 i 6, art. 14 ust. 1 lit. c) oraz art. 15 ust. 1 dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (Dz.U. L 327, s. 1) — Plany gospodarowania wodami w dorzeczu — Publikacja — Informowanie społeczeństwa i konsultacje — Brak zgłoszenia do Komisji kopii planów gospodarowania

      Sentencja

               1)

               Nie opracowując do dnia 22 grudnia 2009 r. planów gospodarowania wodami w dorzeczu, zarówno w odniesieniu do obszarów dorzeczy leżących całkowicie na jej terytorium krajowym, jak i międzynarodowych obszarów dorzeczy) i nie przekazując Komisji Europejskiej do dnia 22 marca 2010 r. kopii tych planów, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na podstawie art. 13 ust. 1-3 i 6 oraz art. 15 ust. 1 dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej, a ponadto, nie wszczynając do dnia 22 grudnia 2008 r. procedur dotyczących informowania społeczeństwa i konsultacji w przedmiocie planów gospodarowania wodami w dorzeczu, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na podstawie art. 14 ust. 1 lit. c) wspomnianej dyrektywy.

               2)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 238 z 13.8.2011.


title: Sprawa T-99/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 maja 2007 r. — Hiszpania przeciwko Komisji (Rybołówstwo — Rozporządzenie (WE) nr 494/2002 — Ochrona zasobów morskich — Podstawa prawna — Zasada niedyskryminacji — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               23.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 140/21

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 maja 2007 r. — Hiszpania przeciwko Komisji
   (Sprawa T-99/05) (1)

   (Rybołówstwo - Rozporządzenie (WE) nr 494/2002 - Ochrona zasobów morskich - Podstawa prawna - Zasada niedyskryminacji - Obowiązek uzasadnienia)
   (2007/C 140/35)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: N. Díaz Abad, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: T. van Rijn, F. Jimeno Fernández i S. Pardo Quintillán, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Skarga o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 494/2002 z dnia 19 marca 2002 r. ustanawiającego dodatkowe środki techniczne w celu odnowienia zasobów morszczuka w podobszarach ICES III, IV, V, VI i VII oraz rejonach ICES VIII a, b, d, e (Dz.U. L 77, str. 8)
   Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Królestwo Hiszpanii pokrywa własne koszty jak i koszty poniesione przez Komisję.

      (1)  Dz.U. C 144 z 15.6.2002 (uprzednio C-165/02)


title: Sprawa F-106/07: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 10 marca 2009 r. – Giaprakis przeciwko Komitetowi Regionów (Służba publiczna — Urzędnicy — Wynagrodzenie — Wypłata części wynagrodzenia poza kraj zatrudnienia — Artykuł 17 ust. 2 lit. b) załącznika VII starego regulaminu — System oszczędzania na cele mieszkaniowe — Zwrot nienależnego świadczenia — Przesłanki — Nieprawidłowość przelewu — Charakter oczywisty nieprawidłowości)

text:
               1.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/38

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 10 marca 2009 r. – Giaprakis przeciwko Komitetowi Regionów
   (Sprawa F-106/07) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Wynagrodzenie - Wypłata części wynagrodzenia poza kraj zatrudnienia - Artykuł 17 ust. 2 lit. b) załącznika VII starego regulaminu - System oszczędzania na cele mieszkaniowe - Zwrot nienależnego świadczenia - Przesłanki - Nieprawidłowość przelewu - Charakter oczywisty nieprawidłowości)
   2009/C 102/56
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Stavros Giaprakis (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat M.A. Lucas)

      Strona pozwana: Komitet Regionów Unii Europejskiej (przedstawiciele: P. Cervilla, pełnomocnik, wspierany przez adwokata B. Wägenbaura)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 21 listopada 2006 r. o zwrocie kwot wypłaconych skarżącemu z tytułu współczynnika korygującego w odniesieniu do części wynagrodzenia przekazanej do Francji od kwietnia 2004 r. do czerwca 2005 r. z powodu rzekomego nieprzestrzegania wymogów takiego przekazania – Wniosek o zasądzenie zadośćuczynienia

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komitetu Regionów Unii Europejskiej z dnia 21 listopada 2006 r. nakazującej zwrot kwot wynikających z zastosowania współczynnika korygującego w odniesieniu do części wynagrodzenia S. Giaprakisa przekazanej do Francji od kwietnia 2004 r. do czerwca 2005 r. w wysokości 1 246,06 EUR.

               2)

               Zasądza się od Komitetu Regionów Unii Europejskiej na rzecz S. Giaprakisa kwotę 1 246,06 EUR powiększoną o odsetki za zwłokę, począwszy od chwili dokonania zwrotu do momentu faktycznej zapłaty, według oprocentowania określonego przez Europejski Bank Centralny dla głównych operacji refinansowania stosowanego podczas rozpatrywanego okresu, podwyższonego o dwa punkty.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               Komitet Regionów Unii Europejskiej pokrywa całość kosztów postępowania.

      (1)  Dz.U. C 297 z 8.12.2007, s. 49.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 21 października 2004 r. w sprawie C-445/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (Uchybienie zobowiązaniom Państwa — Swobodne świadczenie usług — Wymogi postawione przez przyjmujące Państwo Członkowskie przedsiębiorstwom, które delegują na jego terytorium pracowników będących obywatelami państwa trzeciego)

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/22

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 21 października 2004 r.
   w sprawie C-445/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa - Swobodne świadczenie usług - Wymogi postawione przez przyjmujące Państwo Członkowskie przedsiębiorstwom, które delegują na jego terytorium pracowników będących obywatelami państwa trzeciego)
   (2004/C 300/46)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C- 445/03, Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: M. Patakia) przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (pełnomocnik: S. Schreiner, wspierany przez A. Rukavina), mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie uchybienia na podstawie art. 226 WE, wniesionej dnia 21 października 2003 r., Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann, prezes izby, K. Lenaerts (sprawozdawca), K. Schiemann, E. Juhász i M. Ilešič, sędziowie, rzecznik generalny: D. Ruiz-Jarabo Colomer, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 21 października 2004 r. wyrok zawierający następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               Stawiając usługodawcom mającym siedzibę w innym Państwie Członkowskim i noszącym się z zamiarem delegowania na terytorium Wielkiego Księstwa Luksemburga pracowników będących obywatelami kraju trzeciego wymóg uzyskania indywidualnego zezwolenia na pracę, którego wydanie jest podporządkowane względom związanym z rynkiem pracy lub też stawiając wymóg zezwolenia zbiorowego, które może zostać wydane jedynie w wyjątkowych przypadkach i wtedy, gdy pracownicy byliby związani z przedsiębiorstwem delegującym umowami o pracę na czas nieokreślony od co najmniej sześciu miesięcy przed oddelegowaniem, a także zobowiązując usługodawcę do wystawienia gwarancji bankowej, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim mocy art. 49 WE.

               2)

               Wielkie Księstwo Luksemburga zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 289 z 29.11.2003.


title: Sprawa C-366/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 1 sierpnia 2012 r. — Finanzamt Dortmund-West przeciwko Klinikum Dortmund gGmbH

text:
               24.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 366/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 1 sierpnia 2012 r. — Finanzamt Dortmund-West przeciwko Klinikum Dortmund gGmbH
   (Sprawa C-366/12)
   2012/C 366/40
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Finanzamt Dortmund-West

      Strona pozwana: Klinikum Dortmund gGmbH

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy działalność towarzysząca musi oznaczać usługę zgodnie z art. 6 ust. 1 szóstej dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych 77/388/EWG?

               2)

               Jeżeli na pytanie 1 należy udzielić odpowiedzi przeczącej: Czy działalność towarzysząca opiece szpitalnej i medycznej ma miejsce tylko wówczas, gdy działalność ta jest wykonywana przez tego samego podatnika, który świadczy również opiekę szpitalną i medyczną?

               3)

               Jeżeli na pytanie 2 należy udzielić odpowiedzi przeczącej: Czy działalność towarzysząca ma także miejsce wówczas, gdy opieka medyczna jest zwolniona z podatku nie na podstawie art. 13 część A ust. 1 lit. b) szóstej dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych 77/388/EWG, lecz na podstawie lit. c) tego przepisu?


title: Sprawa T-405/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 października 2007 r. — Borco-Marken-Import Matthiesen przeciwko OHIM (Caipi) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Caipi — Względna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               8.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/38

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 października 2007 r. — Borco-Marken-Import Matthiesen przeciwko OHIM (Caipi)
   (Sprawa T-405/04) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Caipi - Względna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2007/C 297/78)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Borco-Marken-Import Matthiesen GmbH & Co. KG (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Wolter)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 sierpnia 2004 r. (sprawa R 912/2002-2) dotyczącą wniosku o rejestrację oznaczenia słownego Caipi jako wspólnotowego znaku towarowego.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Strona skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 314 z 18.12.2004.


title: Sprawa C-212/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud (Republika Czeska) w dniu 19 kwietnia 2013 r. — František Ryneš przeciwko Úřad pro ochranu osobních údajů

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud (Republika Czeska) w dniu 19 kwietnia 2013 r. — František Ryneš przeciwko Úřad pro ochranu osobních údajů
   (Sprawa C-212/13)
   2013/C 207/19
   Język postępowania: czeski

      Sąd odsyłający

   Nejvyšší správní soud

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: František Ryneš.

      Strona pozwana: Úřad pro ochranu osobních údajů.

      Pytania prejudycjalne

   Czy działanie systemu kamer zainstalowanych na domu rodzinnym w celu ochrony własności, zdrowia i życia właścicieli domu może zostać zaklasyfikowane jako przetwarzanie danych osobowych przez „osobę fizyczną w trakcie czynności o czysto osobistym lub domowym charakterze” w rozumieniu art. 3 ust. 2 dyrektywy 95/46/WE (1) pomimo że system taki monitoruje również przestrzeń publiczną?

      (1)  (Dz.U. L 281, s. 31.).


title: Sprawa T-370/09: Skarga wniesiona w dniu 18 września 2009 r. — GDF Suez przeciwko Komisji

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/54

         Skarga wniesiona w dniu 18 września 2009 r. — GDF Suez przeciwko Komisji
   (Sprawa T-370/09)
   2009/C 282/102
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: GDF Suez (Paryż, Francja) (przedstawiciele: J.-P. Gunther i C. Breuvart, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności — w całości lub w części — art. 1 decyzji, w którym uznano, że spółka GDF SUEZ naruszyła postanowienia art. 81 ust. 1 WE poprzez uczestnictwo w porozumieniu oraz w uzgodnionych praktykach w sektorze gazu ziemnego przynajmniej od dnia 1 stycznia 1980 r. do dnia 30 września 2005 r. — w odniesieniu do naruszenia popełnionego w Niemczech, oraz od dnia 10 sierpnia 2000 r. przynajmniej do dnia 30 września 2005 r. — w odniesieniu do naruszenia popełnionego we Francji, a w konsekwencji stwierdzenie nieważności także art. 3 decyzji, w którym wezwano GDF Suez do zaprzestania popełniania naruszeń wskazanych w art. 1 lub naruszeń mających identyczny bądź podobny cel lub skutek;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, zniesienie lub znaczące obniżenie kwoty grzywny, jaką nałożono na GDF Suez na mocy art. 2 decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W ramach niniejszej skargi GDF Suez wnosi tytułem żądania głównego o stwierdzenie nieważności — w całości lub w części — decyzji C(2009) 5355 wersja ostateczna, wydanej przez Komisję Europejską w dniu 8 lipca 2009 r. w odniesieniu do postępowania na podstawie art. 81 WE (sprawa COMP/39.401 — E.ON/GDF), dotyczącej porozumienia i uzgodnionych praktyk w sektorze gazu ziemnego. Tytułem żądania ewentualnego skarżąca wnosi o zniesienie, względnie o obniżenie grzywny, jaka została na nią nałożona na mocy tej decyzji.
   W uzasadnieniu głównego żądania stwierdzenia nieważności skarżąca podnosi cztery zarzuty dotyczące:

               —

               naruszenia art. 81 WE, reguł dotyczących gromadzenia dowodów oraz obowiązku uzasadnienia w odniesieniu do kwestii istnienia porozumienia lub uzgodnionych praktyk między GDF Suez a E.ON/E.ON Ruhrgas przed sierpniem 2000 r., ze względu na:

                           —

                           brak antykonkurencyjnego celu i skutku pism z 1975 r. przed sierpniem 2000 r.;

                           —

                           brak wpływu na wewnątrzwspólnotową wymianę handlową przed sierpniem 2000 r.; oraz

                           —

                           brak jakiegokolwiek dowodu na okoliczność istnienia zarzucanego naruszenia między styczniem 1980 r. a lutym 1999 r.;

               —

               naruszenie art. 81 WE, reguł dotyczących gromadzenia dowodów oraz obowiązku uzasadnienia w odniesieniu do kwestii istnienia porozumienia lub uzgodnionych praktyk między GDF Suez a E.ON/E.ON Ruhrgas po sierpniu 2000 r., ze względu na:

                           —

                           brak jednego i ciągłego naruszenia między dniem 1 stycznia 1980 r. a dniem 30 września 2005 r., a w konsekwencji przedawnienie pism z 1975 r.;

                           —

                           brak między stronami wspólnej woli stosowania pism z 1975 r. po sierpniu 2000 r.;

                           —

                           oczywiście błędną ocenę przebiegu spotkań i wymiany korespondencji między GDF Suez a E.ON/E.ON Ruhrgas; oraz

                           —

                           brak oceny niezależnych działań DF Suez w Niemczech oraz E.ON/E.ON Ruhrgas we Francji;

               —

               oczywisty brak dowodów na okoliczność istnienia porozumienia lub uzgodnionych praktyk dotyczących ograniczenia przez E.ON/E.ON Ruhrgas wykorzystania we Francji gazu transportowanego gazociągiem MEGAL, ze względu na:

                           —

                           niezaistnienie na rynku francuskim jakiegokolwiek naruszenia wynikającego z pisma „Direktion G”;

                           —

                           oczywiście błędną interpretację dotyczących Francji spotkań i dotyczącej tego państwa wymiany korespondencji między GDF Suez a E.ON/E.ON Ruhrgas;

                           —

                           wyłączenie dotyczące monopolu prawnego GDF Suez w zakresie importu i dostawy gazu we Francji przed uwolnieniem rynku gazu w styczniu 2003 r.;

               —

               błędne ustalenia faktyczne oraz naruszenia prawa dotyczące stosowania art. 81 WE, w odniesieniu do kwestii istnienia porozumienia lub uzgodnionych praktyk między GDF Suez a E.ON/E.ON Ruhrgas po sierpniu 2004 r.

         W uzasadnieniu żądania ewentualnego zniesienia grzywny skarżąca podnosi jeden zarzut dotyczący naruszenia zasad równego traktowania, proporcjonalności i niedziałania prawa wstecz.
   W uzasadnieniu dalszego żądania ewentualnego odnoszącego się do kwestii obniżenia kwoty grzywny skarżąca podnosi sześć zarzutów dotyczących:

               —

               okoliczności, że zarzucane naruszenie dotyczące rynków gazu we Francji nie zostało udowodnione w wymagany prawem sposób oraz okoliczności, że zaskarżona decyzja zawiera w tym względzie braki w uzasadnieniu;

               —

               naruszenia zasad równego traktowania i proporcjonalności poprzez nałożenie na GDF Suez i E.ON/E.ON Ruhrgas grzywien w identycznej wysokości;

               —

               błędnej oceny czasu trwania naruszenia;

               —

               błędnej oceny wagi naruszenia;

               —

               błędnej oceny kwestii konieczności stosowania względem GDF Suez cła importowego wynoszącego 15 %; oraz

               —

               błędnej oceny okoliczności łagodzących.


title: Sprawa T-165/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 lipca 2006 r. — Vounakis przeciwko Komisji (Urzędnicy — Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej — Postępowanie w sprawie awansu w latach 2001/2002 — Niewłaściwość oceniającego z odwołania — Oczywisty błąd w ocenie — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/36

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 lipca 2006 r. — Vounakis przeciwko Komisji
   (Sprawa T-165/04) (1)

   (Urzędnicy - Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej - Postępowanie w sprawie awansu w latach 2001/2002 - Niewłaściwość oceniającego z odwołania - Oczywisty błąd w ocenie - Obowiązek uzasadnienia)
   (2006/C 224/78)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Hippocrate Vounakis (Wezembeek-Oppem, Belgia) (Przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i É. Marchal, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: G. Berscheid i V. Joris, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o uchylenie decyzji z dnia 23 maja 2003 r. dotyczącej przyjęcia sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej skarżącego za okres od dnia 1 lipca 2001 r. do dnia 31 grudnia 2002 r.
   Sentencja wyroku

               1)

               Decyzja z dnia 23 maja 2003 r. dotycząca przyjęcia sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej skarżącego za okres od dnia 1 lipca 2001 r. do dnia 31 grudnia 2002 r. zostaje uchylona w części „Zachowanie podczas służby”.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja pokryje własne koszty, jak również jedną trzecią kosztów poniesionych przez skarżącego.

               4)

               Skarżący pokryje dwie trzecie własnych kosztów.

      (1)  Dz.U. C 179 z 10.07.2004 r.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia  27 października 2005 r.  w sprawach połączonych C-187/04 i C-188/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 93/37/EWG — Zamówienia publiczne na roboty budowlane — Koncesja na roboty budowlane — Reguły dotyczące ogłoszeń)

text:
               11.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/11

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 27 października 2005 r.
   w sprawach połączonych C-187/04 i C-188/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 93/37/EWG - Zamówienia publiczne na roboty budowlane - Koncesja na roboty budowlane - Reguły dotyczące ogłoszeń)
   (2006/C 36/20)
   Język postępowania: włoski
   W sprawach połączonych C-187/04 i C-188/04, mających za przedmiot dwie skargi o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesione w dniu 22 kwietnia 2004 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: K. Wiedner, avocat: G. Bambara) przeciwko Republice Włoskiej (pełnomocnik: I. M. Braguglia, avocat: M. Fiorilli), Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, J. Makarczyk (sprawozdawca), R. Silva de Lapuerta, P. Kūris i J. Klučka, sędziowie, rzecznik generalny: D. Ruiz-Jarabo Colomer, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 27 października 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Wobec faktu, że przedsiębiorstwo publiczne ANAS SpA powierzyło Società per l'autostrada Brescia-Verona-Vincenza-Padova pA budowę i zarządzanie autostradami Valtrompia i Pedemontana Veneta Ovest w drodze udzielenia koncesji bezpośrednich, bez uprzedniej publikacji ogłoszenia o zamówieniu, w sytuacji, w której nie zostały zachowane przesłanki konieczne dla tego trybu, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy dyrektywy 93/37/EWG Rady z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącej koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, a w szczególności art. 3 ust. 1 i art. 11 ust. 3, 6 i 7 tej dyrektywy.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 179 z 10.7.2004

      Dz.U. C 168 z 26.6.2004


title: Sprawa C-316/15: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 16 listopada 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom – Zjednoczone Królestwo) – The Queen na wniosek: Timothy’ego Martina Hemminga, prowadzącego działalność pod firmą „Simply Pleasure” Ltd. i in./Westminster City Council (Odesłanie prejudycjalne — Swoboda świadczenia usług — Dyrektywa 2006/123/WE — Artykuł 13 ust. 2 — Procedury udzielania zezwoleń — Pojęcie opłat, jakie mogą zostać uiszczone w ramach tych procedur)

text:
               16.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 14/12

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 16 listopada 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom – Zjednoczone Królestwo) – The Queen na wniosek: Timothy’ego Martina Hemminga, prowadzącego działalność pod firmą „Simply Pleasure” Ltd. i in./Westminster City Council
   (Sprawa C-316/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Swoboda świadczenia usług - Dyrektywa 2006/123/WE - Artykuł 13 ust. 2 - Procedury udzielania zezwoleń - Pojęcie opłat, jakie mogą zostać uiszczone w ramach tych procedur))
   (2017/C 014/15)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Supreme Court of the United Kingdom

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: The Queen na wniosek: Timothy’ego Martina Hemminga, prowadzącego działalność pod firmą „Simply Pleasure Ltd”, Jamesa Alana Poultona, Harmony Ltd, Gatisle Ltd, prowadzącej działalność pod firmą „Janus”, Winart Publications Ltd, Darker Enterprises Ltd, Swish Publications Ltd

      Strona pozwana: Westminster City Council

      przy udziale: The Architects’ Registration Board, The Solicitors’ Regulation Authority, The Bar Standards Board, The Care Quality Commission, The Farriers’ Registration Council, The Law Society, The Bar Council, The Local Government Association, Her Majesty’s Treasury

      Sentencja

   Artykuł 13 ust. 2 dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie usług na rynku wewnętrznym należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach takich jak rozpatrywane w postępowaniu głównym stoi on na przeszkodzie wymogowi uiszczenia w chwili składania wniosku o udzielenie lub odnowienie zezwolenia należności, której część odpowiada kosztom związanym z zarządzaniem danym systemem zezwoleń i jego egzekwowaniem, nawet jeśli owa część podlega zwrotowi w przypadku oddalenia tego wniosku.

      (1)  Dz.U. C 311 z 21.9.2015.


title: Sprawa C-453/04: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia  1 lipca 2006 r.  (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Berlin — Niemcy) — innoventif Ltd (Swoboda przedsiębiorczości — Artykuły 43 i 48 WE — Oddział spółki z ograniczoną odpowiedzialnością mającej siedzibę w innym państwie członkowskim — Wpis przedmiotu działalności spółki do krajowego rejestru handlowego — Wymóg zaliczki na pokrycie kosztów ogłoszenia przedmiotu działalności — Zgodność)

text:
               29.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/3

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 1 lipca 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Berlin — Niemcy) — innoventif Ltd
   (Sprawa C-453/04) (1)

   (Swoboda przedsiębiorczości - Artykuły 43 i 48 WE - Oddział spółki z ograniczoną odpowiedzialnością mającej siedzibę w innym państwie członkowskim - Wpis przedmiotu działalności spółki do krajowego rejestru handlowego - Wymóg zaliczki na pokrycie kosztów ogłoszenia przedmiotu działalności - Zgodność)
   (2006/C 178/04)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Landgericht Berlin
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: innoventif Ltd
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Landgericht Berlin — Wykładnia art. 43 i 48 WE — Wpis do rejestru handlowego oddziału spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, mającej siedzibę w innym państwie członkowskim, który uzależniony jest od wpłaty zaliczki na pokrycie przewidywanych kosztów ogłoszenia przedmiotu działalności, opisanego w akcie założycielskim tej spółki
   Sentencja
   Artykuły 43 i 48 WE nie stoją w sprzeczności z przepisami państwa członkowskiego, które uzależniają wpis do rejestru handlowego oddziału spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, mającej siedzibę w innym państwie członkowskim, od wpłaty zaliczki na pokrycie przewidywanych kosztów ogłoszenia przedmiotu działalności, opisanego w akcie założycielskim tej spółki.

      (1)  Dz. U. C 6 z 8.1.2005


title: Sprawa C-348/15: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 17 listopada 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof – Austria) – Stadt Wiener Neustadt/Niederösterreichische Landesregierung (Odesłanie prejudycjalne — Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne — Dyrektywa 85/337/EWG — Dyrektywa 2011/92/UE — Zakres zastosowania — Pojęcie „szczególnego aktu ustawodawstwa krajowego” — Brak oceny oddziaływania na środowisko — Ostateczne zezwolenie na inwestycję — Późniejsza konwalidacja aktem ustawodawczym braku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko — Zasada współpracy — Artykuł 4 TUE)

text:
               16.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 14/13

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 17 listopada 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof – Austria) – Stadt Wiener Neustadt/Niederösterreichische Landesregierung
   (Sprawa C-348/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne - Dyrektywa 85/337/EWG - Dyrektywa 2011/92/UE - Zakres zastosowania - Pojęcie „szczególnego aktu ustawodawstwa krajowego” - Brak oceny oddziaływania na środowisko - Ostateczne zezwolenie na inwestycję - Późniejsza konwalidacja aktem ustawodawczym braku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko - Zasada współpracy - Artykuł 4 TUE))
   (2017/C 014/16)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Stadt Wiener Neustadt

      Strona pozwana: Niederösterreichische Landesregierung

      przy udziale: .A.S.A. Abfall Service AG

      Sentencja

   Artykuł 1 ust. 5 dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne, zmienionej dyrektywą Rady 97/11/WE z dnia 3 marca 1997 r., należy interpretować w ten sposób, że nie wyłącza on z zakresu zastosowania tej dyrektywy przedsięwzięcia, o którym mowa w przepisie ustawowym takim jak przepis analizowany w postępowaniu głównym, w myśl którego przedsięwzięcie będące przedmiotem decyzji wydanej z naruszeniem obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, w odniesieniu do której termin na wniesienie skargi o stwierdzenie nieważności już upłynął, należy uznać za dozwolone przez prawo. Prawo Unii Europejskiej sprzeciwia się takiemu przepisowi ustawowemu w zakresie, w jakim przewiduje on, że należy przyjąć fikcję, iż ocena oddziaływania na środowisko, która powinna poprzedzać takie przedsięwzięcie, została przeprowadzona.

      (1)  Dz.U. C 363 z 3.11.2015.


title: Sprawa C-244/14: Skarga wniesiona w dniu 20 maja 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Austrii.

text:
               4.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 253/18

         Skarga wniesiona w dniu 20 maja 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Austrii.
   (Sprawa C-244/14)
   2014/C 253/23
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Braun i J. Hottiaux, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Austrii

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy dyrektywy 2004/49/WE, ponieważ nie dokonała w pełni transpozycji art. 3 lit. k), art. 10 ust. 5, art. 11 ust. 2, art. 17 ust. 1, art. 19 ust. 2, art. 22 ust. 3 i art. 25 ust. 3 owej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Austrii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Po przeprowadzeniu kontroli stanu prawnego w Republice Austrii Komisja podniosła zastrzeżenia w zakresie dotyczącym prawidłowej transpozycji pewnych przepisów dyrektywy 2004/49/WE (1). Zastrzeżenia odnoszą się zasadniczo do przepisów dotyczących certyfikatów bezpieczeństwa, autoryzacji w zakresie bezpieczeństwa, krajowej władzy bezpieczeństwa, dochodzeń, organu dochodzeniowego i zaleceń w zakresie bezpieczeństwa.

      (1)  Dz.U. L 164, s. 44.


title: Sprawa C-300/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie wyroku Raad van State, wydanego dnia 13 lipca 2004 r., w sprawie M. G. Eman i O. B. Sevinger przeciwko College van burgemeester en wethouders van Den Haag

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/28

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie wyroku Raad van State, wydanego dnia 13 lipca 2004 r., w sprawie M. G. Eman i O. B. Sevinger przeciwko College van burgemeester en wethouders van Den Haag
   (Sprawa C-300/04)
   (2004/C 228/58)
   Do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich został wniesiony wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie wyroku Raad van State wydanego dnia 13 lipca 2004 r. w sprawie M. G. Eman i O. B. Sevinger przeciwko College van burgemeester en wethouders van Den Haag, który wpłynął do Sekretariatu Trybunału dnia 15 lipca 2004 r.
   Raad van State zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy druga część Traktatu znajduje zastosowanie w stosunku do osób posiadających obywatelstwo Państwa Członkowskiego i osiadłych lub zamieszkujących na terenie krajów i terytoriów zamorskich w rozumieniu art. 299 ust. 3 WE, utrzymujących szczególne stosunki z tym Państwem Członkowskim?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi negatywnej - czy Państwa Członkowskie mają swobodę, w świetle art. 17 ust. 1 zd. 2 WE, nadawania swego obywatelstwa osobom osiadłym lub zamieszkującym w krajach i terytoriach zamorskich w rozumieniu art. 299 ust. 3 WE?

               3)

               Czy wykładni art. 19 ust. 2 WE, mając również na uwadze art. 189 i 190 ust. 1 WE, należy dokonywać w ten sposób, że przymiot obywatelstwa Unii idzie w parze, bez dalszych rozważań, z czynnym i biernym prawem wyborczym w wyborach do Parlamentu Europejskiego, pomijając nierzadkie wyjątki zawarte w systemach prawnych Państw Członkowskich jak przykładowo pozbawienie prawa wyborczego na podstawie skazania karnoprawnego lub ze względu na niezdolność do czynności prawnych?

               4)

               Czy art. 17 w związku 19 ust. 2 WE, rozważane w świetle art. 3 Protokołu Dodatkowego zgodnie z wykładnią Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, stoi na przeszkodzie posiadaniu przez osoby nie będące obywatelami Unii czynnego i biernego prawa wyborczego w wyborach do Parlamentu Europejskiego?

               5)

               Czy prawo wspólnotowe stanowi o wymogach co do sposobu należnego naprawienia szkody, jeśli sąd krajowy stwierdziłby – między innymi na podstawie odpowiedzi Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich na powyższe pytania – że zaniechanie wpisu na listę osób osiadłych lub zamieszkałych na Antylach Niderlandzkich lub na Arubie, posiadających obywatelstwo niderlandzkie w odniesieniu do wyborów z dnia 10 czerwca 2004 r. było niezgodne z prawem?


title: Sprawa C-434/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Hoge Raad der Nederlanden z dnia  2 grudnia 2005 r.  w sprawie Stichting Regionaal Opleidingen Centrum Noord-Kennemerland/West-Friesland (Horizon College) przeciwko Saatssecretaris van Financiën

text:
               25.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 74/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Hoge Raad der Nederlanden z dnia 2 grudnia 2005 r. w sprawie Stichting Regionaal Opleidingen Centrum Noord-Kennemerland/West-Friesland (Horizon College) przeciwko Saatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-434/05)
   (2006/C 74/03)
   Język postępowania: niderlandzki
   W dniu 5 grudnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) z dnia 2 grudnia 2005 r. w sprawie Stichting Regionaal Opleidingen Centrum Noord-Kennemerland/West-Friesland (Horizon College) przeciwko Saatssecretaris van Financiën.
   Hoge Raad der Nederlanden zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy art. 13 część A ab initio oraz lit. i) szóstej dyrektywy (1) należy interpretować w ten sposób, że pojęcie udzielania lekcji powinno również obejmować oddelegowanie nauczyciela, za wynagrodzeniem, do instytucji edukacyjnej, w której udzielałby on tymczasowo lekcji pod jej nadzorem?

               2)

               Czy w przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pierwsze pytanie, pojęcie „usług ściśle z taką działalnością związanych”, należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono usługę opisaną w pierwszym pytaniu?

               3)

               Czy okoliczność, że podmiotem oddelegowującym nauczyciela jest także instytucja edukacyjna może mieć wpływ na odpowiedzi udzielone na powyższe pytania?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, str.1).


title: Sprawa T-537/11: Wyrok Sądu z dnia 19 kwietnia 2013 r. — Hultafors Group przeciwko OHIM — Società Italiana Calzature (Snickers) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Snickers — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy KICKERS — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               1.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/42

         Wyrok Sądu z dnia 19 kwietnia 2013 r. — Hultafors Group przeciwko OHIM — Società Italiana Calzature (Snickers)
   (Sprawa T-537/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Snickers - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy KICKERS - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2013/C 156/77
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Hultafors Group AB (Bollebygd, Szwecja) (przedstawiciele: adwokaci A. Rasmussen i T. Swanstrøm)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Bullock, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Società Italiana Calzature SpA (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci G. Cantalupi, A. Rapisardi i C. Ginevra)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 9 sierpnia 2011 r. (sprawa R 2519/2010-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Società Italiana Calzature SpA a Hultafors Group AB.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Hultafors Group AB pokrywa koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) i przez Società Italiana Calzature SpA w toku postępowania przed Sądem oraz koszty poniesione przez Società Italiana Calzature SpA w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą.

      (1)  Dz.U. C 362 z 10.12.2011.


title: Sprawa T-77/08: Wyrok Sądu z dnia 2 lutego 2012 r. — Dow Chemical przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek kauczuku chloroprenowego — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE oraz art. 53 porozumienia EOG — Ustalanie cen — Podział rynku — Możliwość przypisania odpowiedzialności za zachowanie noszące znamiona naruszenia — Wspólne przedsiębiorstwo — Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien — Okoliczności łagodzące — Współpraca)

text:
               17.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/15

         Wyrok Sądu z dnia 2 lutego 2012 r. — Dow Chemical przeciwko Komisji
   (Sprawa T-77/08) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek kauczuku chloroprenowego - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE oraz art. 53 porozumienia EOG - Ustalanie cen - Podział rynku - Możliwość przypisania odpowiedzialności za zachowanie noszące znamiona naruszenia - Wspólne przedsiębiorstwo - Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien - Okoliczności łagodzące - Współpraca)
   2012/C 80/22
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: The Dow Chemical Company (Midland, Michigan, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci D. Schroeder i T. Graf)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo X. Lewis i V. Bottka, następnie V. Bottka i V. Di Bucci, a wreszcie V. Bottka, P. Van Nuffel i L. Malferrari, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Tytułem żądania głównego, wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2007) 5910 wersja ostateczna z dnia 5 grudnia 2007 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG (Sprawa COMP/38629 — Kauczuk chloroprenowy) po zmianach wprowadzonych decyzją Komisji C(2008) 2974 wersja ostateczna z dnia 23 czerwca 2008 r. w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej, oraz, tytułem żądania ewentualnego, wniosek o obniżenie kwoty nałożonej na nią w tej decyzji grzywny.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               The Dow Chemical Company zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 116 z 9.5.2008


title: Sprawa T-27/08: Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2008 r. — Wellcome Foundation przeciwko OHIM — Serono Genetics Institute (FAMOXIN)

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/30

         Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2008 r. — Wellcome Foundation przeciwko OHIM — Serono Genetics Institute (FAMOXIN)
   (Sprawa T-27/08)
   (2008/C 92/63)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: The Wellcome Foundation Ltd (Greenford, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: R. Gilbey, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Serono Genetics Institute SA (Evry, Francja)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 19 listopada 2007 r. w sprawie R 9/2007-1 i uznanie za zasadny wniesionego przez stronę skarżącą wniosku o unieważnienie,

               —

               stwierdzenie nieważności wszystkich wydanych przez OHIM w stosunku do strony skarżącej rozstrzygnięć w przedmiocie kosztów i obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: słowny znak towarowy „FAMOXIN” dla towarów i usług z klasy 5 — wspólnotowy znak towarowy nr 2 491 298

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Sereno Genetics Institute SA

      Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

      Prawo ze znaku towarowego przysługujące stronie wnoszącej o unieważnienie: słowny krajowy znak towarowy „LANOXIN” dla towarów z klasy 5

      Decyzja Wydziału Unieważnień: odrzucenie wniosku o unieważnienie

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b), 52, 56 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94 z uwagi na to, iż izba odwoławcza uznała, że wcześniejsze znaki towarowe były używane dla „produktów leczniczych przeznaczonych do leczenia chorób układu krążenia” a nie dla „produktów leczniczych” i dokonała błędnej oceny rynku właściwego, właściwego kręgu odbiorców, poziomu uwagi różnych kategorii właściwego kręgu odbiorców oraz podobieństwa istniejącego między kolidującymi ze sobą znakami towarowymi.


title: Sprawa T-333/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 4 lipca 2008 r. — Entrance Services przeciwko Parlamentowi (Zamówienia publiczne na usługi — Wspólnotowa procedura przetargowa — Utrzymanie i konserwacja sprzętu automatycznego, stolarki i podobnego wyposażenia w budynkach Parlamentu Europejskiego w Brukseli — Odrzucenie oferty — Poważne wykroczenie zawodowe — Artykuł 93 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1605/2002)

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/51

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 4 lipca 2008 r. — Entrance Services przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-333/07) (1)

   (Zamówienia publiczne na usługi - Wspólnotowa procedura przetargowa - Utrzymanie i konserwacja sprzętu automatycznego, stolarki i podobnego wyposażenia w budynkach Parlamentu Europejskiego w Brukseli - Odrzucenie oferty - Poważne wykroczenie zawodowe - Artykuł 93 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1605/2002)
   (2008/C 209/91)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Entrance Services (Vilvorde, Belgia) (przedstawiciele: A. Delvaux i V. Bertrand, avocats)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: M. Ecker i P. López-Carceller, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu, na mocy której odrzucono ofertę przedłożoną przez skarżącą w ramach procedury przetargowej w zakresie utrzymania i konserwacji sprzętu automatycznego, stolarki i podobnego wyposażenia w budynkach Parlamentu Europejskiego w Brukseli i udzielono zamówienia innemu oferentowi.
   Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Parlamentu Europejskiego, na mocy której odrzucono ofertę złożoną przez Entrance Services w ramach procedury przetargowej w zakresie utrzymania i konserwacji sprzętu automatycznego, stolarki i podobnego wyposażenia w budynkach Parlamentu Europejskiego w Brukseli i udzielono zamówienia innemu oferentowi.

               2)

               Parlament zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 269 z 10.11.2007.


title: Sprawa C-380/06: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 11 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Opóźnienia w płatnościach w transakcjach handlowych — Termin — Dyrektywa 2000/35/WE — Naruszenie art. 3 ust. 1, 2 i 4)

text:
               7.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/2

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 11 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-380/06) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Opóźnienia w płatnościach w transakcjach handlowych - Termin - Dyrektywa 2000/35/WE - Naruszenie art. 3 ust. 1, 2 i 4)
   (2009/C 32/02)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: B. Schima i S. Pardo Quintillán, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: F. Díez Moreno, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 3 ust. 1, 2 i 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/35/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych (Dz.U. L 200, s. 35) — Termin 90 dni na zapłatę za niektóre produkty spożywcze i towary masowego użytku
   Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 294 z 2.12.2006.


title: Sprawa T-845/14: Skarga wniesiona w dniu 24 grudnia 2014 r. – August Brötje/OHIM (HydroComfort)

text:
               16.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/32

         Skarga wniesiona w dniu 24 grudnia 2014 r. – August Brötje/OHIM (HydroComfort)
   (Sprawa T-845/14)
   (2015/C 089/38)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: August Brötje (Rastede, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci S. Pietzcker i C. Spintig)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „HydroComfort” – zgłoszenie nr 12 233 763

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 23.10.2014 r. w sprawie R 1302/2014-5

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-328/15 P: Wyrok Sądu z dnia 23 listopada 2016 r. – Alsteens/Komisja (Odwołanie — Służba publiczna — Personel tymczasowy — Przedłużenie umowy — Ograniczenie okresu przedłużenia umowy — Prawo do obrony)

text:
               16.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 14/30

         Wyrok Sądu z dnia 23 listopada 2016 r. – Alsteens/Komisja
   (Sprawa T-328/15 P) (1)

   ((Odwołanie - Służba publiczna - Personel tymczasowy - Przedłużenie umowy - Ograniczenie okresu przedłużenia umowy - Prawo do obrony))
   (2017/C 014/36)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Geoffroy Alsteens (Marcinelle, Belgia) (przedstawiciele: S. Orlandi i T. Martin, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo J. Currall, G. Berscheid i T. Bohr, następnie G. Berscheid i T. Bohr, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 21 kwietnia 2015 r. Alsteens/Komisja (F-87/12 RENV, EU:F:2015:31).

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 21 kwietnia 2015 r. Alsteens/Komisja (F-87/12 RENV, EU:F:2015:31) zostaje uchylony w zakresie, w jakim Sąd do spraw Służby Publicznej oddalił podniesione w pierwszej instancji zarzuty stwierdzenia nieważności pierwszy i trzeci oraz żądanie odszkodowania.

               2)

               Przeszkoda procesowa podniesiona przez Komisję przed Sądem do spraw Służby Publicznej zostaje oddalona.

               3)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Europejskiej z dnia 18 listopada 2011 r. w zakresie, w jakim ograniczała okres przedłużenia umowy w charakterze członka personelu tymczasowego z Geoffroy’em Alsteensem do dnia 31 marca 2012 r.

               4)

               Sprawa zostaje przekazana do ponownego rozpoznania przez izbę Sądu inną niż izba, która orzekała w przedmiocie niniejszego odwołania celem wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie żądań odszkodowawczych G. Alsteensa.

               5)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 279 z 24.8.2015.


title: Sprawa T-597/10: Postanowienie Sądu z dnia 9 września 2011 r. — Biodes przeciwko OHIM Manasul Internacional (BIESUL) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Uchylenie decyzji izby odwoławczej — Następczy brak przedmiotu sporu — Umorzenie postępowania)

text:
               12.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/22

         Postanowienie Sądu z dnia 9 września 2011 r. — Biodes przeciwko OHIM Manasul Internacional (BIESUL)
   (Sprawa T-597/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Uchylenie decyzji izby odwoławczej - Następczy brak przedmiotu sporu - Umorzenie postępowania)
   2011/C 331/43
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Biodes, SL (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: E. Manresa Medina, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: V. Melgar, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Manasul Internacional, SL

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 23 września 2010 r. (sprawa R 1519/2009-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Manasul Internacional, SL a Biodes, SL

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 80 z 12.3.2011.