title: Sprawa T-291/20: Skarga wniesiona w dniu 14 maja 2020 r. – Janukowycz / Rada

text:
               6.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/41

      Skarga wniesiona w dniu 14 maja 2020 r. – Janukowycz / Rada
      (Sprawa T-291/20)
      (2020/C 222/45)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Wiktor Fedorowycz Janukowycz (Rostów nad Donem, Rosja) przedstawiciel: M. Anderson, solicitor)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Skarżący wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2020/373 (1) w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącego;

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) 2020/370 (2) w zakresie, w jakim dotyczy ono skarżącego;

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnosi siedem zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że skarżący nie spełnia kryteriów wymaganych, aby w rozpatrywanym okresie umieścić jego nazwisko w wykazie.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że Rada popełniła oczywisty błąd w ocenie, obejmując skarżącego zakwestionowanymi środkami. Rada nie upewniła się, czy istnieje wystarczająco solidna podstawa faktyczna dla umieszczenia nazwiska skarżącego w wykazie, i nie sprawdziła, czy orzeczenia organów ukraińskich, na których się oparła, wydano z poszanowaniem prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że Rada nie określiła faktycznych i szczególnych powodów umieszczenia nazwiska skarżącego w wykazie. Rada nie określiła także powodów, dla których uważa, że orzeczenia organów ukraińskich, na których się opiera, zostały wydane z poszanowaniem przysługujących skarżącemu praw do obrony i do skutecznej ochrony sądowej.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący tego, że naruszono przysługujące skarżącemu prawo do obrony lub że został on pozbawiony skutecznej ochrony sądowej. Rada nie przeprowadziła konsultacji ze skarżącym przed ponownym umieszczeniem jego nazwiska w wykazie, nie przedstawiła skarżącemu wszystkich materiałów, na których się oparła, ani nie umożliwiła skarżącemu w sposób prawidłowy lub słuszny sprostowania błędów lub przedstawienia informacji. Na żadnym etapie skarżącemu nie przedstawiono poważnych, wiarygodnych lub konkretnych dowodów ani rozumowania w celu uzasadniania nałożenia środków ograniczających i nic nie wskazuje na to, że przed podjęciem decyzji Rada uwzględniła odpowiednio uwagi skarżącego.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący tego, że Rada nie dysponowała odpowiednią podstawą prawną w celu przyjęcia ósmych aktów zmieniających.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący tego, że Rada dopuściła się nadużycia władzy.

                  7.

                  Zarzut siódmy dotyczący tego, że przysługujące skarżącemu na podstawie art. 17 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej prawo własności zostało naruszone ze względu na to, że środki ograniczające stanowią bezzasadne i nieproporcjonalne ograniczenie tego prawa własności, między innymi ponieważ: (i) nic nie wskazuje na to, że uznaje się, iż środki finansowe, jakie miały zostać sprzeniewierzone przez skarżącego, zostały transferowane poza Ukrainę; (ii) zamrożenie wszystkich aktywów skarżącego nie jest ani niezbędne, ani odpowiednie, ponieważ obecnie organy ukraińskie wyliczyły kwotę strat podnoszonych przez nie w ramach toczących się aktualnie przeciwko skarżącemu postępowań karnych.

         (1)  Decyzja Rady (WPZiB) 2020/373 z dnia 5 marca 2020 r. zmieniająca decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2020, L 71, s. 10).

         (2)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2020/370 z dnia 5 marca 2020 r. dotyczące wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2020, L 71, s. 1).


title: Sprawa T-292/20: Skarga wniesiona w dniu 14 maja 2020 r. – Janukowycz / Rada

text:
               6.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/42

      Skarga wniesiona w dniu 14 maja 2020 r. – Janukowycz / Rada
      (Sprawa T-292/20)
      (2020/C 222/46)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Ołeksandr Wiktorowycz Janukowycz (Petersburg, Rosja) przedstawiciel: M. Anderson, solicitor)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Skarżący wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2020/373 (1) w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącego;

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) 2020/370 (2) w zakresie, w jakim dotyczy ono skarżącego;

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnosi siedem zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że skarżący nie spełnia kryteriów wymaganych, aby w rozpatrywanym okresie umieścić jego nazwisko w wykazie.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że Rada popełniła oczywisty błąd w ocenie, obejmując skarżącego zakwestionowanymi środkami. Rada nie upewniła się, czy istnieje wystarczająco solidna podstawa faktyczna dla umieszczenia nazwiska skarżącego w wykazie, i nie sprawdziła, czy orzeczenia organów ukraińskich, na których się oparła, wydano z poszanowaniem prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że Rada nie określiła faktycznych i szczególnych powodów umieszczenia nazwiska skarżącego w wykazie. Rada nie określiła także powodów, dla których uważa, że orzeczenia organów ukraińskich, na których się opiera, zostały wydane z poszanowaniem przysługujących skarżącemu praw do obrony i do skutecznej ochrony sądowej.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący tego, że naruszono przysługujące skarżącemu prawo do obrony lub że został on pozbawiony skutecznej ochrony sądowej. Rada nie przeprowadziła konsultacji ze skarżącym przed ponownym umieszczeniem jego nazwiska w wykazie, nie przedstawiła skarżącemu wszystkich materiałów, na których się oparła, ani nie umożliwiła skarżącemu w sposób prawidłowy lub słuszny sprostowania błędów lub przedstawienia informacji. Na żadnym etapie skarżącemu nie przedstawiono poważnych, wiarygodnych lub konkretnych dowodów ani rozumowania w celu uzasadniania nałożenia środków ograniczających i nic nie wskazuje na to, że przed podjęciem decyzji Rada uwzględniła odpowiednio uwagi skarżącego.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący tego, że Rada nie dysponowała odpowiednią podstawą prawną w celu przyjęcia ósmych aktów zmieniających.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący tego, że Rada dopuściła się nadużycia władzy.

                  7.

                  Zarzut siódmy dotyczący tego, że przysługujące skarżącemu na podstawie art. 17 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej prawo własności zostało naruszone ze względu na to, że środki ograniczające stanowią bezzasadne i nieproporcjonalne ograniczenie tego prawa własności, między innymi ponieważ: (i) nic nie wskazuje na to, że uznaje się, iż środki finansowe, jakie miały zostać sprzeniewierzone przez skarżącego, zostały transferowane poza Ukrainę; (ii) zamrożenie wszystkich aktywów skarżącego nie jest ani niezbędne, ani odpowiednie, ponieważ obecnie organy ukraińskie wyliczyły kwotę strat podnoszonych przez nie w ramach toczących się aktualnie przeciwko skarżącemu postępowań karnych.

         (1)  Decyzja Rady (WPZiB) 2020/373 z dnia 5 marca 2020 r. zmieniająca decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2020, L 71, s. 10).

         (2)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2020/370 z dnia 5 marca 2020 r. dotyczące wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2020, L 71, s. 1).


title: Sprawa T-293/20: Skarga wniesiona w dniu 18 maja 2020 r. – Ruiz-Ruiz / Komisja

text:
               6.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/43

      Skarga wniesiona w dniu 18 maja 2020 r. – Ruiz-Ruiz / Komisja
      (Sprawa T-293/20)
      (2020/C 222/47)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Vanesa Ruiz-Ruiz (Alkmaar, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat M. Velardo)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności decyzji stwierdzenia nieważności:

                  —

                  decyzji z dnia 23 maja 2019 r. o wykluczeniu jej z konkursu EPSO/AD/371/19 z powodu braku niewystarczającego doświadczenia zawodowego;

                  —

                  decyzji z dnia 20 września 2019 r. o oddaleniu wniosku o ponowne rozpatrzenie decyzji o wykluczeniu z konkursu EPSO/A/371/19;

                  —

                  decyzji z dnia 7 lutego 2020 r. o oddaleniu odwołania złożonego na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego.

            Strona skarżąca wnosi o obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący oczywistego błędu w ocenie i naruszenia ogłoszenia o konkursie.

                              —

                              Skarżąca podnosi w tym względzie, że mimo skorzystania z dwóch wewnętrznych środków odwoławczych (wniosku o ponowne rozpatrzenie do komisji konkursowej i odwołania administracyjnego w trybie art. 90 ust. 2), dotychczas nie wyjaśniono, jakiego dokładnie wymogu nie spełnia doświadczenie zawodowe skarżącej.

                  2.

                  Zarzut drugie, dotyczący naruszenia zasady równego traktowania.

                              —

                              Skarżąca podnosi w tym względzie, że komisja konkursowa ma obowiązek zagwarantowania, że jej ocena wszystkich rozpatrywanych kandydatów będzie dokonywana w warunkach równości i obiektywizmu, i że kryteria oceny będą jednolite i stosowane spójnie do wszystkich kandydatów. Tymczasem z naruszeniem ogłoszenia o konkursie komisja konkursowa nie zapewniła obiektywnej i bezstronnej oceny wymogów szczególnych, która została dokonana poza lex specialis konkursu.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia i związanej z nim zasady równości stron postępowania (art. 47 karty praw podstawowych).

                              —

                              Skarżąca podnosi w tym względzie, że komisja konkursowa uzasadniła w sposób nadzwyczaj skrótowy zaskarżoną decyzję o oddaleniu wniosku skarżącej o ponowne rozpatrzenie. Poza ogólnymi stwierdzeniami i wskazaniu, że ustalono kryteria wyboru bez wyszczególnienia ich treści, nie podano bowiem żadnych dokładnych wyjaśnień pozwalających skarżącej na zrozumienie powodów podjęcia takich decyzji w stosunku do niej. Można z tego wnioskować zdaniem skarżącej, że nie rozpatrzono ponownie jej kandydatury, z naruszeniem prawa do obrony skarżącej i samego ogłoszenia o konkursie, które przewidywało ponowne rozpatrzenie jako środek chroniący kandydata.

                              —

                              Pozbawiona jakiegokolwiek uzasadnienia była również decyzja organu powołującego z dnia 20 września 2019 r., w której nadal nie wyjaśniono dalszych kryteriów ustalonych przez komisję konkursową ponad te określone w ogłoszeniu, ani nie ma żadnego odniesienia do konkretnego doświadczenia zawodowego skarżącej, mimo jego dokładnego opisu w zgłoszeniu. Ponadto organ powołujący nie oparł się na pełnych ramach faktycznych i prawnych, ponieważ wziął pod uwagę jedynie początkową decyzję z dnia 23 maja 2019 r., a zaniechał analizy i oceny dotyczącej ponownego rozpatrzenia.


title: Sprawy połączone C-262/18 P i C-271/18 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 11 czerwca 2020 r. – Komisja Europejska / Dôvera zdravotná poist'ovňa a.s., Republika Słowacka, Union zdravotná poist'ovňa a.s. [Odwołanie – Pomoc państwa – Artykuł 107 ust. 1 TFUE – System zabezpieczenia społecznego – Zakłady ubezpieczeń zdrowotnych – Pojęcia „przedsiębiorstwa” i „działalności gospodarczej” – Cel społeczny – Zasada solidarności – Kontrola państwowa – Ocena całościowa – Możliwość dążenia do zysków – Konkurencja rezydualna w zakresie jakości i oferty świadczeń ubezpieczenia zdrowotnego]

text:
               17.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/3

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 11 czerwca 2020 r. – Komisja Europejska / Dôvera zdravotná poist'ovňa a.s., Republika Słowacka, Union zdravotná poist'ovňa a.s.
      (Sprawy połączone C-262/18 P i C-271/18 P) (1)

      (Odwołanie - Pomoc państwa - Artykuł 107 ust. 1 TFUE - System zabezpieczenia społecznego - Zakłady ubezpieczeń zdrowotnych - Pojęcia „przedsiębiorstwa” i „działalności gospodarczej” - Cel społeczny - Zasada solidarności - Kontrola państwowa - Ocena całościowa - Możliwość dążenia do zysków - Konkurencja rezydualna w zakresie jakości i oferty świadczeń ubezpieczenia zdrowotnego)
      (2020/C 271/03)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         (sprawa C-262/18)

         Wnosząca odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Tomat i P.-J. Loewenthal, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający wnoszącą odwołanie: Republika Finlandii (przedstawiciel: S. Hartikainen, pełnomocnik)

         Druga strona postępowania: Dôvera zdravotná poist'ovňa a.s. (przedstawiciele: F. Roscam Abbing, A. Pliego Selie i O. W. Brouwer, advocaten), Republika Słowacka (przedstawiciele: M. Kianička, D. Kaiserová i B. Ricziová, pełnomocnicy), Union zdravotná poist’ovňa a.s. (przedstawiciele: A. M. ter Haar, A. Kleinhout i J. K. de Pree, advocaten)

         (sprawa C-271/18)

         Wnosząca odwołanie: Republika Słowacka (przedstawiciele: M. Kianička, D. Kaiserová i B. Ricziová, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający wnoszącą odwołanie: Republika Finlandii (przedstawiciel: S. Hartikainen, pełnomocnik)

         Druga strona postępowania: Dôvera zdravotná poist'ovňa a.s. (przedstawiciele: F. Roscam Abbing, A. Pliego Selie i O. W. Brouwer, advocaten), Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Tomat i P.-J. Loewenthal, pełnomocnicy), Union zdravotná poist’ovňa a.s. (przedstawiciele: A. M. ter Haar, A. Kleinhout i J. K. de Pree, advocaten)

         Sentencja

                  1)

                  Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 5 lutego 2018 r., Dôvera zdravotná poisťovňa/Komisja (T-216/15, niepublikowany, EU:T:2018:64) zostaje uchylony.

                  2)

                  Skarga wniesiona przez Dôvera zdravotná poisťovňa a.s. w sprawie T-216/15 zostaje oddalona.

                  3)

                  Dôvera zdravotná poisťovňa a.s. zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską w ramach niniejszych odwołań i postępowania przed Sądem Unii Europejskiej i pokrywa własne koszty poniesione w ramach tych postępowań. Ponadto Dôvera zdravotná poisťovňa zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Republikę Słowacką w ramach niniejszych odwołań.

                  4)

                  Republika Słowacka pokrywa własne koszty poniesione w ramach postępowania przed Sądem Unii Europejskiej.

                  5)

                  Union zdravotná poisťovňa a.s. pokrywa własne koszty poniesione w ramach niniejszych odwołań i postępowania przed Sądem Unii Europejskiej.

                  6)

                  Republika Finlandii pokrywa własne koszty poniesione w ramach niniejszych odwołań.

         (1)  Dz.U. C 231 z 2.7.2018.

         Dz.U. C 259 z 23.7.2018.


title: Sprawa C-276/18: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 18 czerwca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – KrakVet Marek Batko sp. K. / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága [Odesłanie prejudycjalne – Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 33 – Określenie miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu – Dostawa towarów wraz z transportem – Dostawa towarów wysyłanych lub transportowanych przez dostawcę lub na jego rachunek – Rozporządzenie (UE) nr 904/2010 – Artykuły 7, 13 i 28–30 – Współpraca pomiędzy państwami członkowskimi – Wymiana informacji]

text:
               17.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/4

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 18 czerwca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – KrakVet Marek Batko sp. K. / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága
      (Sprawa C-276/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 33 - Określenie miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu - Dostawa towarów wraz z transportem - Dostawa towarów wysyłanych lub transportowanych przez dostawcę lub na jego rachunek - Rozporządzenie (UE) nr 904/2010 - Artykuły 7, 13 i 28–30 - Współpraca pomiędzy państwami członkowskimi - Wymiana informacji)
      (2020/C 271/04)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: KrakVet Marek Batko sp. K.

         Strona przeciwna: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

         Sentencja

                  1)

                  Dyrektywę Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej oraz art. 7, 13 i 28–30 rozporządzenia Rady (UE) nr 904/2010 z dnia 7 października 2010 r. w sprawie współpracy administracyjnej i zwalczania oszustw w dziedzinie podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one temu, aby organy podatkowe jednego państwa członkowskiego mogły jednostronnie poddać transakcje traktowaniu pod względem podatkowym w zakresie podatku od wartości dodanej odmiennemu od traktowania, w ramach którego zostały one już opodatkowane w innym państwie członkowskim.

                  2)

                  Artykuł 33 dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy towary sprzedawane przez dostawcę mającego siedzibę w jednym państwie członkowskim nabywcom mającym siedzibę lub miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim są dostarczane do tych nabywców przez spółkę polecaną przez tego dostawcę, lecz z którą nabywcy mają swobodę zawierania umów do celów tej dostawy, towary te należy uznać za wysłane lub przetransportowane „przez dostawcę lub [na jego rachunek]”, jeżeli rola tego dostawcy jest dominująca w zakresie inicjatywy i organizacji istotnych etapów wysyłki lub transportu tych towarów, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego przy uwzględnieniu wszystkich elementów sporu w postępowaniu głównym.

                  3)

                  Prawo Unii, a w szczególności dyrektywę 2006/112, należy interpretować w ten sposób, że transakcje, w ramach których towary sprzedawane przez dostawcę są dostarczane nabywcom przez spółkę przez niego polecaną, nie stanowią nadużycia prawa, gdy z jednej strony wspomniany dostawca i wspomniana spółka są ze sobą powiązani w tym sensie, że niezależnie od tego dostarczania owa spółka przejmuje niektóre potrzeby logistyczne tego samego dostawcy, a z drugiej strony nabywcy ci nadal mają jednak możliwość korzystania z usług innej spółki lub osobistego odbioru towarów, o ile okoliczności te nie mają wpływu na stwierdzenie, że dostawca i polecana przez niego spółka transportowa są niezależnymi spółkami prowadzącymi na własny rachunek rzeczywistą działalność gospodarczą, a zatem transakcji tych nie można zakwalifikować jako nadużycia.

         (1)  Dz.U. C 311 z 3.9.2018.


title: Sprawa C-581/18: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 11 czerwca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Frankfurt am Main – Niemcy) – RB / TÜV Rheinland LGA Products GmbH, Allianz IARD S.A. [Odesłanie prejudycjalne – Prawo Unii Europejskiej – Zasady ogólne – Artykuł 18 TFUE – Zakaz dyskryminacji ze względu na przynależność państwową – Zastosowanie prawa Unii Europejskiej – Wadliwe implanty piersi – Ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej w zakresie produkcji wyrobów medycznych – Umowa ubezpieczenia przewidująca geograficzne ograniczenie ochrony ubezpieczeniowej]

text:
               17.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/5

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 11 czerwca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Frankfurt am Main – Niemcy) – RB / TÜV Rheinland LGA Products GmbH, Allianz IARD S.A.
      (Sprawa C-581/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Prawo Unii Europejskiej - Zasady ogólne - Artykuł 18 TFUE - Zakaz dyskryminacji ze względu na przynależność państwową - Zastosowanie prawa Unii Europejskiej - Wadliwe implanty piersi - Ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej w zakresie produkcji wyrobów medycznych - Umowa ubezpieczenia przewidująca geograficzne ograniczenie ochrony ubezpieczeniowej)
      (2020/C 271/05)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberlandesgericht Frankfurt am Main

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca środek odwoławczy: RB

         Druga strona postępowania: TÜV Rheinland LGA Products GmbH, Allianz IARD S.A.

         Sentencja

      Artykuł 18 akapit pierwszy TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie ma on zastosowania do postanowienia przewidzianego w umowie zawartej między zakładem ubezpieczeń a producentem wyrobów medycznych, ograniczającego geograficzny zakres ochrony ubezpieczeniowej odpowiedzialności cywilnej w związku z tymi wyrobami do szkód zaistniałych na terytorium jednego państwa członkowskiego, ponieważ w obecnym stanie prawa Unii sytuacja taka nie jest objęta zakresem jego stosowania.

         (1)  Dz.U. C 427 z 26.11.2018.


title: Sprawa C-634/18: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 11 czerwca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy w Słupsku – Polska) – postępowanie karne przeciwko JI [Odesłanie prejudycjalne – Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych – Decyzja ramowa 2004/757/WSiSW – Minimalne przepisy określające znamiona przestępstw i kar w dziedzinie nielegalnego handlu narkotykami – Artykuł 2 ust. 1 lit. c) – Artykuł 4 ust. 2 lit. a) – Pojęcie „dużych ilości narkotyków” – Karta praw podstawowych Unii Europejskiej – Równość traktowania – Artykuły 20 i 21 – Zasada ustawowej określoności czynów zabronionych i kar – Artykuł 49]

text:
               17.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/5

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 11 czerwca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy w Słupsku – Polska) – postępowanie karne przeciwko JI
      (Sprawa C-634/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych - Decyzja ramowa 2004/757/WSiSW - Minimalne przepisy określające znamiona przestępstw i kar w dziedzinie nielegalnego handlu narkotykami - Artykuł 2 ust. 1 lit. c) - Artykuł 4 ust. 2 lit. a) - Pojęcie „dużych ilości narkotyków” - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Równość traktowania - Artykuły 20 i 21 - Zasada ustawowej określoności czynów zabronionych i kar - Artykuł 49)
      (2020/C 271/06)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Rejonowy w Słupsku

         Strona w postępowaniu głównym w sprawie karnej

      JI

         przy udziale: Prokuratury Rejowej w Słupsku

         Sentencja

      Artykuł 4 ust. 2 lit. a) decyzji ramowej Rady 2004/757/WSiSW z dnia 25 października 2004 r. ustanawiającej minimalne przepisy określające znamiona przestępstw i kar w dziedzinie nielegalnego handlu narkotykami w związku z jej art. 2 ust. 1 lit. c), a także art. 20, 21 i 49 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie kwalifikowało jako przestępstwo posiadanie znacznej ilości środków odurzających lub substancji psychotropowych zarówno w celu konsumpcji własnej, jak i w celu nielegalnego handlu narkotykami, wykładnię pojęcia „znacznej ilości środków odurzających lub substancji psychotropowych” pozostawiając jednak każdorazowo ocenie sądów krajowych, pod warunkiem że wykładnię tę można racjonalnie przewidzieć.

         (1)  Dz.U. C 65 z 18.2.2019.


title: Sprawa C-639/18: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 czerwca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Kiel – Niemcy) – KH / Sparkasse Südholstein [Odesłanie prejudycjalne – Ochrona konsumentów – Sprzedaż usług finansowych na odległość – Dyrektywa 2002/65/WE – Artykuł 1 – Zakres stosowania – Umowy dotyczące usług finansowych obejmujące umowę wstępną, po której następują kolejne czynności – Zastosowanie dyrektywy 2002/65/WE jedynie do umowy wstępnej – Artykuł 2 lit. a) – Pojęcie „umowy dotyczącej usług finansowych” – Aneks do umowy kredytu zmieniający pierwotnie ustaloną wysokość oprocentowania]

text:
               17.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/6

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 czerwca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Kiel – Niemcy) – KH / Sparkasse Südholstein
      (Sprawa C-639/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Ochrona konsumentów - Sprzedaż usług finansowych na odległość - Dyrektywa 2002/65/WE - Artykuł 1 - Zakres stosowania - Umowy dotyczące usług finansowych obejmujące umowę wstępną, po której następują kolejne czynności - Zastosowanie dyrektywy 2002/65/WE jedynie do umowy wstępnej - Artykuł 2 lit. a) - Pojęcie „umowy dotyczącej usług finansowych” - Aneks do umowy kredytu zmieniający pierwotnie ustaloną wysokość oprocentowania)
      (2020/C 271/07)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Kiel

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: KH

         Strona pozwana: Sparkasse Südholstein

         Sentencja

      Artykuł 2 lit. a) dyrektywy 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 września 2002 r. dotyczącej sprzedaży konsumentom usług finansowych na odległość oraz zmieniającej dyrektywę Rady 90/619/EWG oraz dyrektywy 97/7/WE i 98/27/WE należy interpretować w ten sposób, że aneks do umowy kredytu nie wchodzi w zakres pojęcia „umowy dotyczącej usług finansowych” w rozumieniu tego przepisu, jeżeli aneks ogranicza się jedynie do zmiany pierwotnie uzgodnionej wysokości oprocentowania, bez przedłużenia terminu obowiązywania umowy kredytu, ani zmiany jej kwoty, w sytuacji gdy pierwotne warunki umowy kredytu przewidywały wprowadzenie takiego aneksu, a w razie jego braku – zastosowanie zmiennej wysokości oprocentowania.

         (1)  Dz.U. C 25 z 21.1.2019.


title: Sprawa C-754/18: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 czerwca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – Ryanair Designated Activity Company / Országos Rendőr-főkapitányság [Odesłanie prejudycjalne – Obywatelstwo Unii Europejskiej – Dyrektywa 2004/38/WE – Artykuły 5, 10 i 20 – Prawo wjazdu na terytorium państwa członkowskiego przysługujące obywatelowi państwa trzeciego będącemu członkiem rodziny obywatela Unii – Dowód posiadania takiego prawa – Posiadanie karty pobytu członka rodziny obywatela Unii – Posiadanie karty stałego pobytu]

text:
               17.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/7

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 czerwca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – Ryanair Designated Activity Company / Országos Rendőr-főkapitányság
      (Sprawa C-754/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Obywatelstwo Unii Europejskiej - Dyrektywa 2004/38/WE - Artykuły 5, 10 i 20 - Prawo wjazdu na terytorium państwa członkowskiego przysługujące obywatelowi państwa trzeciego będącemu członkiem rodziny obywatela Unii - Dowód posiadania takiego prawa - Posiadanie karty pobytu członka rodziny obywatela Unii - Posiadanie karty stałego pobytu)
      (2020/C 271/09)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Ryanair Designated Activity Company

         Strona pozwana: Országos Rendőr-főkapitányság

         Sentencja

                  1)

                  Wykładni art. 5 ust. 2 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG należy dokonywać w ten sposób, że posiadanie karty stałego pobytu, o której mowa w art. 20 tej dyrektywy, zwalnia osobę, która nie jest obywatelem państwa członkowskiego, lecz jest członkiem rodziny obywatela Unii i posiada taką kartę, z obowiązku uzyskania wizy wjazdowej na terytorium państw członkowskich.

                  2)

                  Wykładni art. 5 ust. 2 dyrektywy 2004/38 należy dokonywać w ten sposób, że posiadanie karty stałego pobytu, o której mowa w art. 20 tej dyrektywy, zwalnia członka rodziny obywatela Unii, który jest jej posiadaczem, z obowiązku uzyskania wizy, jeżeli karta ta została wydana przez państwo członkowskie nienależące do strefy Schengen.

                  3)

                  Wykładni art. 20 dyrektywy 2004/38 należy dokonywać w ten sposób, że posiadanie karty pobytu, o której mowa w tym przepisie, stanowi wystarczający dowód na to, że posiadacz tej karty jest członkiem rodziny obywatela Unii, a tym samym zainteresowany ma prawo, bez konieczności przeprowadzania w stosunku do niego dodatkowej weryfikacji lub przedstawiania przez niego dodatkowych wyjaśnień, do wjazdu na terytorium państwa członkowskiego w związku ze zwolnieniem z obowiązku uzyskania wizy na podstawie art. 5 ust. 2 tej dyrektywy.

         (1)  Dz.U. C 131 8.4.2019.


title: Sprawa C-786/18: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 czerwca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – ratiopharm GmbH / Novartis Consumer Health GmbH [Odesłanie prejudycjalne – Ochrona zdrowia publicznego – Rynek wewnętrzny – Produkty lecznicze stosowane u ludzi – Dyrektywa 2001/83/WE – Reklama – Artykuł 96 – Dystrybucja bezpłatnych próbek produktów leczniczych wymagających recepty wśród osób uprawnionych do ich przepisywania – Wykluczenie farmaceutów z korzyści dystrybucji – Brak zastosowania do dystrybucji bezpłatnych próbek produktów leczniczych niewymagających recepty – Skutki dla państw członkowskich]

text:
               17.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/8

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 czerwca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – ratiopharm GmbH / Novartis Consumer Health GmbH
      (Sprawa C-786/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Ochrona zdrowia publicznego - Rynek wewnętrzny - Produkty lecznicze stosowane u ludzi - Dyrektywa 2001/83/WE - Reklama - Artykuł 96 - Dystrybucja bezpłatnych próbek produktów leczniczych wymagających recepty wśród osób uprawnionych do ich przepisywania - Wykluczenie farmaceutów z korzyści dystrybucji - Brak zastosowania do dystrybucji bezpłatnych próbek produktów leczniczych niewymagających recepty - Skutki dla państw członkowskich)
      (2020/C 271/10)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: ratiopharm GmbH

         Strona przeciwna: Novartis Consumer Health GmbH

         Sentencja

      Artykuł 96 ust. 1 dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi, zmienionej dyrektywą 2004/27/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r., należy interpretować w ten sposób, że nie zezwala on przedsiębiorstwom farmaceutycznym na bezpłatną dystrybucję wśród farmaceutów próbek produktów leczniczych wymagających recepty. Przepis ten nie stoi natomiast na przeszkodzie bezpłatnej dystrybucji wśród farmaceutów próbek produktów leczniczych niewymagających recepty.

         (1)  Dz.U. C 112 z 25.3.2019.


title: Sprawa C-831/18 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 18 juin 2020 r. – Komisja Europejska / RQ [Odwołanie – Administracja publiczna – Urzędnicy – Dyrektor generalny Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) – Immunitet jurysdykcyjny – Decyzja o uchyleniu – Akt niekorzystny – Prawo do obrony]

text:
               17.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/8

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 18 juin 2020 r. – Komisja Europejska / RQ
      (Sprawa C-831/18 P) (1)

      (Odwołanie - Administracja publiczna - Urzędnicy - Dyrektor generalny Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) - Immunitet jurysdykcyjny - Decyzja o uchyleniu - Akt niekorzystny - Prawo do obrony)
      (2020/C 271/11)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciel: J.P. Keppenne i J. Baquero Cruz, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: RQ (przedstawiciel: É. Boigelot, avocat)

         Sentencja

                  1)

                  Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 24 października 2018 r., RQ/Komisja (T 29/17, EU:T:2018:717), zostaje uchylony.

                  2)

                  Pierwsza część piątego zarzutu skargi wniesionej do Sądu Unii Europejskiej zostaje oddalona.

                  3)

                  Sprawa zostaje przekazana Sądowi Unii Europejskiej celem rozpoznania zarzutów od pierwszego do czwartego skargi oraz drugiej i trzeciej części piątego zarzutu skargi.

                  4)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

         (1)  Dz.U. C 65 z 18.2.2019.


title: Sprawa C-833/18: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 11 czerwca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de l'entreprise de Liège – Belgia) – SI, Brompton Bicycle Ltd / Chedech/Get2Get [Odesłanie prejudycjalne – Własność intelektualna i przemysłowa – Prawo autorskie i prawa pokrewne – Dyrektywa 2001/29/WE – Artykuły 2 – 5 – Zakres stosowania – Przedmiot użytkowy – Pojęcie „utworu” – Prawnoautorska ochrona utworów – Przesłanki – Kształt produktu niezbędny do uzyskania efektu technicznego – Rower składany]

text:
               17.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/9

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 11 czerwca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de l'entreprise de Liège – Belgia) – SI, Brompton Bicycle Ltd / Chedech/Get2Get
      (Sprawa C-833/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Własność intelektualna i przemysłowa - Prawo autorskie i prawa pokrewne - Dyrektywa 2001/29/WE - Artykuły 2 – 5 - Zakres stosowania - Przedmiot użytkowy - Pojęcie „utworu” - Prawnoautorska ochrona utworów - Przesłanki - Kształt produktu niezbędny do uzyskania efektu technicznego - Rower składany)
      (2020/C 271/12)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Tribunal de l'entreprise de Liège

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: SI, Brompton Bicycle Ltd

         Strona pozwana: Chedech/Get2Get

         Sentencja

      Artykuły 2–5 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym należy interpretować w ten sposób, że przewidziana w nich ochrona prawnoautorska ma zastosowanie do produktu, którego forma jest, przynajmniej w części, niezbędna do uzyskania efektu technicznego, jeżeli produkt ten stanowi oryginalne dzieło wynikające z twórczości intelektualnej, co przejawia się tym, że poprzez tę formę jego autor wyraża swoje możliwości twórcze w sposób oryginalny, dokonując swobodnych i twórczych wyborów, skutkiem czego owa forma stanowi odzwierciedlenie jego osobowości, czego ustalenie należy do sądu krajowego przy uwzględnieniu wszystkich istotnych okoliczności sporu w postępowaniu głównym.

         (1)  Dz.U. C 82 z 4.3.2019.


title: Sprawa C-19/19: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 11 czerwca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation – Belgia) – État belge / Pantochim SA w likwidacji [Odesłanie prejudycjalne – Wzajemna pomoc przy odzyskiwaniu wierzytelności – Dyrektywa 76/308/EWG – Artykuł 6 ust. 2 i art. 10 – Dyrektywa 2008/55/WE – Artykuł 6 akapit drugi i art. 10 – Wierzytelność podatkowa wnioskującego państwa członkowskiego odzyskiwana przez współpracujące państwo członkowskie – Status odzyskiwanej wierzytelności – Pojęcie „przywileju” – Potrącenie owej wierzytelności z mocy ustawy z długiem podatkowym wobec współpracującego państwa członkowskiego]

text:
               17.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/10

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 11 czerwca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation – Belgia) – État belge / Pantochim SA w likwidacji
      (Sprawa C-19/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Wzajemna pomoc przy odzyskiwaniu wierzytelności - Dyrektywa 76/308/EWG - Artykuł 6 ust. 2 i art. 10 - Dyrektywa 2008/55/WE - Artykuł 6 akapit drugi i art. 10 - Wierzytelność podatkowa wnioskującego państwa członkowskiego odzyskiwana przez współpracujące państwo członkowskie - Status odzyskiwanej wierzytelności - Pojęcie „przywileju” - Potrącenie owej wierzytelności z mocy ustawy z długiem podatkowym wobec współpracującego państwa członkowskiego)
      (2020/C 271/13)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour de cassation

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: État belge

         Strona pozwana: Pantochim SA w likwidacji

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 6 ust. 2 dyrektywy Rady 76/308/EWG z dnia 15 marca 1976 r. w sprawie wzajemnej pomocy przy dochodzeniu roszczeń wynikających z operacji będących częścią systemu finansowania Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz rolniczych opłat wyrównawczych i opłat celnych i art. 6 akapit drugi dyrektywy Rady 2008/55/WE z dnia 26 maja 2008 r. w sprawie wzajemnej pomocy przy odzyskiwaniu wierzytelności dotyczących niektórych opłat, ceł, podatków i innych obciążeń należy interpretować w ten sposób, że wierzytelność wnioskującego państwa członkowskiego nie jest traktowana w taki sam sposób jak wierzytelność współpracującego państwa członkowskiego i nie uzyskuje statusu wierzytelności tego ostatniego państwa.

                  2)

                  Artykuł 10 dyrektywy 76/308 i art. 10 dyrektywy 2008/55 należy interpretować w ten sposób, że:

                              —

                              zawarte w nich pojęcie „przywileju” odnosi się do każdego mechanizmu, który ma na celu doprowadzenie, w przypadku konkurujących ze sobą wierzytelności, do uprzywilejowania zapłaty danej wierzytelności.

                              —

                              przyznana współpracującemu państwu członkowskiemu możliwość dokonania potrącenia w przypadku konkurujących wierzytelności stanowi przywilej w rozumieniu tych przepisów, jeżeli skorzystanie z tego uprawnienia skutkuje uprzywilejowaniem tego państwa lub przyznaniem temu państwu członkowskiemu pierwszeństwa w kontekście uzyskania zapłaty przysługujących mu wierzytelności, a takie uprzywilejowanie lub pierwszeństwo nie przysługuje innym wierzycielom, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.

         (1)  Dz.U. C 103 z 18.3.2019.


title: Sprawa C-43/19: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 11 czerwca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) – Portugalia) – Vodafone Portugal – Comunicações Pessoais, SA / Autoridade Tributária e Aduaneira [Odesłanie prejudycjalne – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 2 ust. 1 lit. c) – Zakres stosowania – Transakcje podlegające opodatkowaniu – Odpłatne świadczenie usług – Odszkodowanie wypłacane w przypadku nieprzestrzegania przez klientów minimalnego okresu związania umową – Kwalifikacja]

text:
               17.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/10

      Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 11 czerwca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) – Portugalia) – Vodafone Portugal – Comunicações Pessoais, SA / Autoridade Tributária e Aduaneira
      (Sprawa C-43/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 2 ust. 1 lit. c) - Zakres stosowania - Transakcje podlegające opodatkowaniu - Odpłatne świadczenie usług - Odszkodowanie wypłacane w przypadku nieprzestrzegania przez klientów minimalnego okresu związania umową - Kwalifikacja)
      (2020/C 271/14)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd odsyłający

      Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Vodafone Portugal – Comunicações Pessoais, SA

         Druga strona postępowania: Autoridade Tributária e Aduaneira

         Sentencja

      Artykuł 2 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że kwoty otrzymane przez podmiot gospodarczy w przypadku przedterminowego rozwiązania z powodów leżących po stronie klienta umowy o świadczenie usług przewidującej przestrzeganie okresu lojalności [okresu związania umową] w zamian za przyznanie temu klientowi korzystnych warunków handlowych należy uznać za stanowiące wynagrodzenie za odpłatne świadczenie usług w rozumieniu tego przepisu.

         (1)  Dz.U. C 139 z 15.4.2019.


title: Sprawa C-74/19: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 11 czerwca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Judicial da Comarca de Lisboa – Juízo Local Cível de Lisboa – Juiz 18 – Portugalia) – LE / Transportes Aéreos Portugueses SA [Odesłanie prejudycjalne – Transport lotniczy – Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 – Artykuł 5 ust. 3 – Artykuł 7 ust. 1 – Odszkodowanie dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów – Zwolnienie z obowiązku wypłaty odszkodowania – Pojęcie „nadzwyczajnych okoliczności” – Pasażerowie zakłócający porządek („Unruly passengers”) – Możliwość powołania się na wystąpienie nadzwyczajnych okoliczności w odniesieniu do lotu, na który nie miały one wpływu – Pojęcie „racjonalnych środków”]

text:
               17.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/11

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 11 czerwca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Judicial da Comarca de Lisboa – Juízo Local Cível de Lisboa – Juiz 18 – Portugalia) – LE / Transportes Aéreos Portugueses SA
      (Sprawa C-74/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Transport lotniczy - Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 - Artykuł 5 ust. 3 - Artykuł 7 ust. 1 - Odszkodowanie dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów - Zwolnienie z obowiązku wypłaty odszkodowania - Pojęcie „nadzwyczajnych okoliczności” - Pasażerowie zakłócający porządek („Unruly passengers”) - Możliwość powołania się na wystąpienie nadzwyczajnych okoliczności w odniesieniu do lotu, na który nie miały one wpływu - Pojęcie „racjonalnych środków”)
      (2020/C 271/15)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd odsyłający

      Tribunal Judicial da Comarca de Lisboa – Juízo Local Cível de Lisboa – Juiz 18

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: LE

         Strona pozwana: Transportes Aéreos Portugueses SA

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91, w związku z motywem 14 tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że zachowanie pasażera zakłócające porządek na pokładzie samolotu, które uzasadniało zboczenie przez dowódcę statku powietrznego z trasy lotu w kierunku lotniska innego niż lotnisko docelowe w celu usunięcia z pokładu owego pasażera i wyładunku jego bagaży, jest objęte zakresem pojęcia „nadzwyczajnych okoliczności” w rozumieniu tego przepisu, chyba że obsługujący lot przewoźnik lotniczy przyczynił się do wystąpienia owego zachowania, względnie zaniechał podjęcia środków stosownych w świetle oznak zapowiadających wystąpienie takiego zachowania, czego zweryfikowanie spoczywa na sądzie odsyłającym.

                  2)

                  Artykuł 5 ust. 3 rozporządzenia nr 261/2004 w związku z motywem 14 tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że w celu uzyskania zwolnienia z obowiązku wypłaty odszkodowania pasażerom w przypadku dużego opóźnienia lub odwołania lotu obsługujący przewoźnik lotniczy może powołać się na „nadzwyczajną okoliczność”, która miała wpływ na poprzedni lot obsługiwany przez tego samego przewoźnika za pośrednictwem tego samego statku powietrznego, pod warunkiem że istnieje bezpośredni związek przyczynowy między wystąpieniem owej okoliczności a opóźnieniem, względnie odwołaniem kolejnego lotu, czego ocena należy do sądu odsyłającego z uwzględnieniem w szczególności sposobu eksploatacji danego statku powietrznego przez odnośnego obsługującego przewoźnika lotniczego.

                  3)

                  Artykuł 5 ust. 3 rozporządzenia nr 261/2004 w związku z motywem 14 tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że dokonanie przez przewoźnika lotniczego zmiany planu podróży pasażera – ze względu na to, iż na transportujący go statek powietrzny miała wpływ nadzwyczajna okoliczność – polegającej na przewiezieniu go za pomocą następnego obsługiwanego przez owego przewoźnika lotu, co doprowadziło do tego, iż ów pasażer dotarł do miejsca docelowego dzień później, aniżeli było to pierwotnie zaplanowane, nie stanowi „racjonalnego środka” zwalniającego tego przewoźnika z obowiązku wypłaty odszkodowania przewidzianego w art. 5 ust. 1 lit. c) i art. 7 ust. 1 rzeczonego rozporządzenia, chyba że plan podróży pasażera nie mógł zostać zmieniony w inny sposób, za pomocą lotu bezpośredniego lub łączonego obsługiwanego przez tego przewoźnika lub przez innego przewoźnika lotniczego, przylatującego do miejsca docelowego wcześniej niż umożliwia to następny lot danego przewoźnika lotniczego, względnie że dokonanie takiej zmiany planu podróży stanowiłoby dla tego przewoźnika lotniczego poświęcenie, jakiego nie można od niego wymagać, mając na uwadze możliwości jego przedsiębiorstwa w danym momencie, czego ocena należy do sądu odsyłającego.

         (1)  Dz.U. C 148 z 29.4.2019.


title: Sprawa C-115/19 P: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 11 czerwca 2020 r. – China Construction Bank Corp. / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Groupement des cartes bancaires [Odwołanie – Znak towarowy Unii Europejskiej – Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 – Sprzeciw – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Ocena podobieństwa kolidujących ze sobą oznaczeń – Ocena charakteru odróżniającego wcześniejszego znaku towarowego]

text:
               17.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/13

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 11 czerwca 2020 r. – China Construction Bank Corp. / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Groupement des cartes bancaires
      (Sprawa C-115/19 P) (1)

      (Odwołanie - Znak towarowy Unii Europejskiej - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Sprzeciw - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Ocena podobieństwa kolidujących ze sobą oznaczeń - Ocena charakteru odróżniającego wcześniejszego znaku towarowego)
      (2020/C 271/17)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: China Construction Bank Corp. (przedstawiciele: A. Carboni i J. Gibbs, solicitors)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Ivanauskas i D. Botis, pełnomocnicy), Groupement des cartes bancaires (przedstawiciel: C. Herissay Ducamp, avocate)

         Sentencja

                  1)

                  Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 6 grudnia 2018 r., China Construction Bank/EUIPO – Groupement des cartes bancaires (CCB) (T-665/17, EU:T:2018:879), zostaje uchylony.

                  2)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 14 czerwca 2017 r. (sprawa R 2265/2016-1).

                  3)

                  Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez China Construction Bank Corp. w związku z niniejszym odwołaniem oraz połowę kosztów poniesionych przez niego w związku z postępowaniem w pierwszej instancji.

                  4)

                  Groupement des cartes bancaires pokrywa, poza własnymi kosztami, połowę kosztów poniesionych przez China Construction Bank Corp. w związku z postępowaniem w pierwszej instancji.

         (1)  Dz.U. C 213 z 24.6.2019.


title: Sprawa C-142/19 P: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 18 czerwca 2020 r. – Dovgan GmbH / Monolith Frost GmbH, Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) [Odwołanie – Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Wniosek o unieważnienie prawa do słownego znaku towarowego PLOMBIR – Oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do znaku – Obowiązek uzasadnienia – Przeinaczenie okoliczności faktycznych i dowodów]

text:
               17.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/13

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 18 czerwca 2020 r. – Dovgan GmbH / Monolith Frost GmbH, Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)
      (Sprawa C-142/19 P) (1)

      (Odwołanie - Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Wniosek o unieważnienie prawa do słownego znaku towarowego PLOMBIR - Oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do znaku - Obowiązek uzasadnienia - Przeinaczenie okoliczności faktycznych i dowodów)
      (2020/C 271/18)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Dovgan GmbH (przedstawiciel: C. Rohnke, Rechtsanwalt)

         Druga strona postępowania: Monolith Frost GmbH (przedstawiciele: E. Liebich i S. Labesius, Rechtsanwälte), Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Söder, pełnomocnik)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Dovgan GmbH pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Monolith Frost GmbH.

                  3)

                  Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 263 z 5.8.2019.


title: Sprawa C-146/19: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 11 czerwca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrhovno sodišče Republike Slovenije – Słowenia) – SCT, d.d. w upadłości / Republika Słowenii [Odesłanie prejudycjalne – Podatki – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuły 90 i 273 – Podstawa opodatkowania – Obniżenie – Odmowa – Niewywiązanie się z płatności – Podatnik, który nie zgłosił swojej wierzytelności w postępowaniu upadłościowym wszczętym przeciwko dłużnikowi – Zasada neutralności podatkowej i zasada proporcjonalności – Bezpośrednia skuteczność]

text:
               17.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/14

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 11 czerwca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrhovno sodišče Republike Slovenije – Słowenia) – SCT, d.d. w upadłości / Republika Słowenii
      (Sprawa C-146/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuły 90 i 273 - Podstawa opodatkowania - Obniżenie - Odmowa - Niewywiązanie się z płatności - Podatnik, który nie zgłosił swojej wierzytelności w postępowaniu upadłościowym wszczętym przeciwko dłużnikowi - Zasada neutralności podatkowej i zasada proporcjonalności - Bezpośrednia skuteczność)
      (2020/C 271/19)
      Język postępowania: słoweński

         Sąd odsyłający

      Vrhovno sodišče Republike Slovenije

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: SCT, d.d. w upadłości

         Druga strona postępowania: Republika Słowenii

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 90 ust. 1 i art. 273 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one uregulowaniu państwa członkowskiego, na podstawie którego odmawia się podatnikowi prawa do obniżenia zapłaconego VAT związanego z nieściągalną wierzytelnością, jeżeli nie zgłosił on tej wierzytelności w postępowaniu upadłościowym wszczętym przeciwko swojemu dłużnikowi, nawet jeśli podatnik ten wykaże, że nawet gdyby zgłosił wspomnianą wierzytelność, to i tak nie zostałaby ona zaspokojona.

                  2)

                  Artykuł 90 ust. 1 dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że sąd krajowy powinien w ramach ciążącego na nim obowiązku podjęcia wszelkich właściwych środków w celu zapewnienia wykonania tego przepisu dokonywać wykładni prawa krajowego w sposób zgodny z tym przepisem lub – jeżeli taka wykładnia zgodna nie jest możliwa – odstąpić od stosowania każdego uregulowania krajowego, którego zastosowanie prowadziłoby do rezultatu sprzecznego ze wspomnianym przepisem.

         (1)  Dz.U. C 148 z 29.4.2019.


title: Sprawa C-206/19: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 11 czerwca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratīvā rajona tiesa – Łotwa) – „KOB” SIA / Madonas novada pašvaldības Administratīvo aktu strīdu komisija [Odesłanie prejudycjalne – Artykuły 49 i 63 TFUE – Swoboda przedsiębiorczości i swobodny przepływ kapitału – Dyrektywa 2006/123/WE – Nabywanie gruntów rolnych na Łotwie w celu ich eksploatacji – System uprzednich zezwoleń obowiązujący w stosunku do osób prawnych – Szczególne wymogi mające zastosowanie wyłącznie do osób prawnych, których wspólnicy względnie osoby uprawnione do reprezentacji są obywatelami innego państwa członkowskiego – Wymogi dotyczące miejsca zamieszkania i znajomości języka urzędowego Republiki Łotewskiej – Dyskryminacja bezpośrednia ze względu na przynależność państwową]

text:
               17.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/15

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 11 czerwca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratīvā rajona tiesa – Łotwa) – „KOB” SIA / Madonas novada pašvaldības Administratīvo aktu strīdu komisija
      (Sprawa C-206/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuły 49 i 63 TFUE - Swoboda przedsiębiorczości i swobodny przepływ kapitału - Dyrektywa 2006/123/WE - Nabywanie gruntów rolnych na Łotwie w celu ich eksploatacji - System uprzednich zezwoleń obowiązujący w stosunku do osób prawnych - Szczególne wymogi mające zastosowanie wyłącznie do osób prawnych, których wspólnicy względnie osoby uprawnione do reprezentacji są obywatelami innego państwa członkowskiego - Wymogi dotyczące miejsca zamieszkania i znajomości języka urzędowego Republiki Łotewskiej - Dyskryminacja bezpośrednia ze względu na przynależność państwową)
      (2020/C 271/20)
      Język postępowania: łotewski

         Sąd odsyłający

      Administratīvā rajona tiesa

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca:„KOB” SIA

         Strona przeciwna: Madonas novada pašvaldības Administratīvo aktu strīdu komisija

         Sentencja

      Artykuły 9, 10 i 14 dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie stosowaniu uregulowania państwa członkowskiego, które uzależnia prawo osoby prawnej, której wspólnik lub wspólnicy reprezentujący wspólnie więcej niż połowę kapitału spółki powiązanego z prawem głosu, i wszystkie osoby uprawnione do jej reprezentowania są obywatelami innych państw członkowskich, do nabycia prawa własności gruntu rolnego położonego na terytorium tego państwa członkowskiego od przedstawienia przez owych wspólników i osoby uprawnione do reprezentacji, po pierwsze, zaświadczenia o rejestracji w charakterze rezydentów państwa członkowskiego położenia nieruchomości, i po drugie, dokumentu poświadczającego posiadanie znajomości języka urzędowego owego państwa członkowskiego na poziomie umożliwiającym co najmniej uczestniczenie w rozmowie dotyczącej spraw codziennych lub kontekstu zawodowego.

         (1)  Dz.U. C 155 z 6.5.2019.


title: Sprawa C-219/19: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 11 czerwca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio – Włochy) – Parsec Fondazione Parco delle Scienze e della Cultura/Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti, Autorità nazionale anticorruzione (ANAC) [Odesłanie prejudycjalne – Zamówienia publiczne na roboty budowlane, dostawy i usługi – Dyrektywa 2014/24/UE – Postępowanie o udzielenie zamówienia publicznego na usługi – Usługi architektoniczne i inżynieryjne – Artykuł 19 ust. 1 i art. 80 ust. 2 – Przepisy krajowe ograniczające możliwość udziału jedynie do wykonawców utworzonych w określonych formach prawnych]

text:
               17.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/15

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 11 czerwca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio – Włochy) – Parsec Fondazione Parco delle Scienze e della Cultura/Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti, Autorità nazionale anticorruzione (ANAC)
      (Sprawa C-219/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Zamówienia publiczne na roboty budowlane, dostawy i usługi - Dyrektywa 2014/24/UE - Postępowanie o udzielenie zamówienia publicznego na usługi - Usługi architektoniczne i inżynieryjne - Artykuł 19 ust. 1 i art. 80 ust. 2 - Przepisy krajowe ograniczające możliwość udziału jedynie do wykonawców utworzonych w określonych formach prawnych)
      (2020/C 271/21)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Parsec Fondazione Parco delle Scienze e della Cultura

         Strona przeciwna: Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti, Autorità nazionale anticorruzione (ANAC)

         Sentencja

      Artykuł 19 ust. 1 i art. 80 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylającej dyrektywę 2004/18/WE, w świetle motywu 14 owej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom krajowym, które wykluczają możliwość udziału podmiotów o celu niezarobkowym w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego na usługi inżynieryjne i architektoniczne, podczas gdy podmioty te są uprawnione na gruncie prawa krajowego do oferowania usług objętych odnośnym zamówieniem.

         (1)  Dz.U. C 206 z 17.6.2019.


title: Sprawa C-242/19: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 11 czerwca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Bucureşti – Rumunia) – CHEP Equipment Pooling NV / Agenţia Naţională de Administrare Fiscală – Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Bucureşti – Serviciul Soluţionare Contestaţii, Agenţia Naţională de Administrare Fiscală – Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Bucureşti – Administraţia Fiscală pentru Contribuabili Nerezidenţi [Odesłanie prejudycjalne – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 17 ust. 2 lit. g) – Przemieszczenie mienia ruchomego w ramach Unii Europejskiej w celu świadczenia usług – Artykuły 170 i 171 – Prawo do zwrotu VAT podatnikom niemającym siedziby w państwie członkowskim zwrotu – Dyrektywa 2008/9/WE – Pojęcie „podatnika niemającego siedziby w państwie członkowskim zwrotu” – Podatnik niezidentyfikowany do celów VAT w państwie członkowskim zwrotu]

text:
               17.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/16

      Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 11 czerwca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Bucureşti – Rumunia) – CHEP Equipment Pooling NV / Agenţia Naţională de Administrare Fiscală – Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Bucureşti – Serviciul Soluţionare Contestaţii, Agenţia Naţională de Administrare Fiscală – Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Bucureşti – Administraţia Fiscală pentru Contribuabili Nerezidenţi
      (Sprawa C-242/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 17 ust. 2 lit. g) - Przemieszczenie mienia ruchomego w ramach Unii Europejskiej w celu świadczenia usług - Artykuły 170 i 171 - Prawo do zwrotu VAT podatnikom niemającym siedziby w państwie członkowskim zwrotu - Dyrektywa 2008/9/WE - Pojęcie „podatnika niemającego siedziby w państwie członkowskim zwrotu” - Podatnik niezidentyfikowany do celów VAT w państwie członkowskim zwrotu)
      (2020/C 271/22)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Tribunalul Bucureşti

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: CHEP Equipment Pooling NV

         Strona przeciwna: Agenţia Naţională de Administrare Fiscală – Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Bucureşti – Serviciul Soluţionare Contestaţii, Agenţia Naţională de Administrare Fiscală – Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Bucureşti – Administraţia Fiscală pentru Contribuabili Nerezidenţi

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 17 ust. 2 lit. g) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r., należy interpretować w ten sposób, że przemieszczenie przez podatnika towarów pochodzących z jednego państwa członkowskiego do państwa członkowskiego zwrotu do celów świadczenia przez tego podatnika usług wynajmu tych towarów w tym ostatnim państwie członkowskim nie powinno być uważane za dostawę wewnątrzwspólnotową, jeżeli wykorzystanie tych towarów do celów takiego świadczenia ma charakter czasowy i zostały one wysłane lub przetransportowane z państwa członkowskiego, w którym podatnik ten ma siedzibę.

                  2)

                  Przepisy dyrektywy Rady 2008/9/WE z dnia 12 lutego 2008 r. określającej szczegółowe zasady zwrotu podatku od wartości dodanej, przewidzianego w dyrektywie 2006/112/WE podatnikom niemającym siedziby w państwie członkowskim zwrotu, lecz mającym siedzibę w innym państwie członkowskim należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one temu, aby państwo członkowskie odmówiło prawa do zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikowi mającemu siedzibę na terytorium innego państwa członkowskiego z tego tylko powodu, że podatnik ten jest lub powinien był zostać zidentyfikowany do celów podatku od wartości dodanej w państwie członkowskim zwrotu.

         (1)  Dz.U. C 206 z 17.6.2019.


title: Sprawa C-328/19: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 18 czerwca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus – Finlandia) – postępowanie wszczęte przez Porin kaupunki [Odesłanie prejudycjalne – Zamówienia publiczne – Dyrektywa 2004/18/WE – Artykuł 1 ust. 2 lit. a) – Zamówienia publiczne w dziedzinie usług transportu – Międzygminne porozumienie o współpracy dotyczącej organizacji i świadczenia usług społecznych i zdrowotnych oparte na tzw. modelu „gminy odpowiedzialnej” w rozumieniu prawa fińskiego – Przekazanie zadania organizacji usług jednej z gmin z obszaru objętego współpracą – Zamówienie in house – Udzielenie zamówienia na usługi transportowe bez postępowania przetargowego spółce należącej w całości do gminy odpowiedzialnej]

text:
               17.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/17

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 18 czerwca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus – Finlandia) – postępowanie wszczęte przez Porin kaupunki
      (Sprawa C-328/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Zamówienia publiczne - Dyrektywa 2004/18/WE - Artykuł 1 ust. 2 lit. a) - Zamówienia publiczne w dziedzinie usług transportu - Międzygminne porozumienie o współpracy dotyczącej organizacji i świadczenia usług społecznych i zdrowotnych oparte na tzw. modelu „gminy odpowiedzialnej” w rozumieniu prawa fińskiego - Przekazanie zadania organizacji usług jednej z gmin z obszaru objętego współpracą - Zamówienie in house - Udzielenie zamówienia na usługi transportowe bez postępowania przetargowego spółce należącej w całości do gminy odpowiedzialnej)
      (2020/C 271/23)
      Język postępowania: fiński

         Sąd odsyłający

      Korkein hallinto-oikeus

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Porin kaupunki

         Przy udziale: Porin Linjat Oy, Lyttylän Liikenne Oy

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 1 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi należy interpretować w ten sposób, że porozumienie, na mocy którego będące jego stronami gminy przekazują jednej spośród siebie zadanie organizacji usług na rzecz tych gmin, jest wyłączone z zakresu stosowania tej dyrektywy ze względu na to, że stanowi przekazanie kompetencji w rozumieniu art. 4 ust. 2 TUE, zgodnie z wykładnią zawartą w wyroku z dnia 21 grudnia 2016 r., Remondis (C - 51/15, UE:C:2016:985).

                  2)

                  Artykuł 1 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2004/18 należy interpretować w ten sposób, że porozumienie o współpracy, na mocy którego będące jego stronami gminy przekazują jednej spośród siebie zadanie organizacji usług na rzecz tych gmin, pozwala uznać tę gminę, przy udzielaniu zamówień po tym przekazaniu, za instytucję zamawiającą, i upoważnia ją do zlecenia podmiotowi in house, bez przeprowadzenia postępowania przetargowego, usług zaspokajających nie tylko jej własne potrzeby, lecz również potrzeby pozostałych gmin będących stronami tego porozumienia, podczas gdy bez tego przekazania kompetencji wspomniane gminy musiałyby same zaspokoić własne zapotrzebowanie.

         (1)  Dz.U. C 220 z 1.7.2019.


title: Sprawa C-340/19: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 18 czerwca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Senāts) – Łotwa) – Valsts ieņēmumu dienests / SIA „Hydro Energo” [Odesłanie prejudycjalne – Wspólna taryfa celna – Nomenklatura scalona – Klasyfikacja taryfowa – Pozycja taryfowa 7407 – Sztaby, pręty i kształtowniki z miedzi – Wlewki z miedzi lub ze stopów miedzi w kształcie prostokąta, walcowane na gorąco]

text:
               17.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/18

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 18 czerwca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Senāts) – Łotwa) – Valsts ieņēmumu dienests / SIA „Hydro Energo”
      (Sprawa C-340/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Wspólna taryfa celna - Nomenklatura scalona - Klasyfikacja taryfowa - Pozycja taryfowa 7407 - Sztaby, pręty i kształtowniki z miedzi - Wlewki z miedzi lub ze stopów miedzi w kształcie prostokąta, walcowane na gorąco)
      (2020/C 271/24)
      Język postępowania: łotewski

         Sąd odsyłający

      Augstākā tiesa (Senāts)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Valsts ieņēmumu dienests

         Druga strona postępowania: SIA „Hydro Energo”

         Sentencja

      Pozycję 7407 nomenklatury scalonej, zawartą w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, w brzmieniu wynikającym z rozporządzenia Komisji (UE) nr 1006/2011 z dnia 27 września 2011 r., należy interpretować w ten sposób, że wlewki z miedzi lub ze stopu miedzi w kształcie prostokąta, których grubość przekracza jedną dziesiątą szerokości i które były walcowane na gorąco, lecz których przekrój poprzecznych zawiera pory, szczeliny i nieregularne pęknięcia, mogą być objęte tą pozycją.

         (1)  Dz.U. C 220 z 1.7.2019.


title: Sprawa C-448/19: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 11 czerwca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha – Hiszpania) – WT / Subdelegación del Gobierno en Guadalajara [Odesłanie prejudycjalne – Status obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi – Dyrektywa 2003/109/WE – Artykuł 12 – Przyjęcie decyzji o wydaleniu rezydenta długoterminowego – Czynniki, które należy wziąć pod uwagę – Orzecznictwo krajowe – Nieuwzględnienie tych czynników – Zgodność – Dyrektywa 2001/40/WE – Wzajemne uznawanie decyzji o wydaleniu obywateli państw trzecich – Znaczenie]

text:
               17.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/19

      Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 11 czerwca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha – Hiszpania) – WT / Subdelegación del Gobierno en Guadalajara
      (Sprawa C-448/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Status obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi - Dyrektywa 2003/109/WE - Artykuł 12 - Przyjęcie decyzji o wydaleniu rezydenta długoterminowego - Czynniki, które należy wziąć pod uwagę - Orzecznictwo krajowe - Nieuwzględnienie tych czynników - Zgodność - Dyrektywa 2001/40/WE - Wzajemne uznawanie decyzji o wydaleniu obywateli państw trzecich - Znaczenie)
      (2020/C 271/26)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: WT

         Strona pozwana: Subdelegación del Gobierno en Guadalajara

         Sentencja

      Artykuł 12 dyrektywy Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotyczącej statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, które – zgodnie z jego wykładnią dokonaną w orzecznictwie krajowym poprzez odniesienie do dyrektywy 2001/40 – przewiduje wydalenie każdego obywatela państwa trzeciego posiadającego zezwolenie na pobyt długoterminowy, który popełnił przestępstwo podlegające karze pozbawienia wolności w wymiarze co najmniej jednego roku, bez potrzeby badania, czy ten obywatel państwa trzeciego stanowi rzeczywiste i dostatecznie poważne zagrożenie dla porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego oraz bez uwzględnienia okresu jego zamieszkiwania na terytorium tego państwa członkowskiego, jego wieku, konsekwencji dla niego oraz członków jego rodziny, a także powiązań z państwem zamieszkania lub braku powiązań z krajem pochodzenia.

         (1)  Dz.U. C 328 z 30.9.2019.


title: Sprawa C-472/19: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 11 czerwca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État – Francja) – Vert Marine SAS / Premier ministre, Ministre de l'Économie et des Finances [Odesłanie prejudycjalne – Procedury udzielania zamówień w drodze koncesji – Dyrektywa 2014/23/UE – Artykuł 38 ust. 9 – Mechanizm środków zaradczych mających na celu wykazanie rzetelności przez wykonawcę objętego podstawą wykluczenia – Przepisy krajowe zakazujące wykonawcom objętym obligatoryjną podstawą wykluczenia brania udziału w postępowaniach o udzielenie koncesji przez pięć lat – Wykluczenie wszelkiej możliwości wykazania przez takich wykonawców podjęcia środków zaradczych]

text:
               17.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/20

      Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 11 czerwca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État – Francja) – Vert Marine SAS / Premier ministre, Ministre de l'Économie et des Finances
      (Sprawa C-472/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Procedury udzielania zamówień w drodze koncesji - Dyrektywa 2014/23/UE - Artykuł 38 ust. 9 - Mechanizm środków zaradczych mających na celu wykazanie rzetelności przez wykonawcę objętego podstawą wykluczenia - Przepisy krajowe zakazujące wykonawcom objętym obligatoryjną podstawą wykluczenia brania udziału w postępowaniach o udzielenie koncesji przez pięć lat - Wykluczenie wszelkiej możliwości wykazania przez takich wykonawców podjęcia środków zaradczych)
      (2020/C 271/27)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil d'État

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Vert Marine SAS

         Strona przeciwna: Premier ministre, Ministre de l'Économie et des Finances

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 38 ust. 9 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/23/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie udzielania koncesji należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie obowiązywaniu przepisów krajowych, które nie przyznają wykonawcy skazanemu prawomocnym wyrokiem za jedno z przestępstw, o których mowa w art. 38 ust. 4 tej dyrektywy, i z tego powodu objętego z mocy prawa zakazem udziału w postępowaniach o udzielenie koncesji, możliwości przedstawienia dowodów, że podjął środki zaradcze umożliwiające wykazanie swojej rzetelności.

                  2)

                  Artykuł 38 ust. 9 i 10 dyrektywy 2014/23 należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, by badanie właściwego charakteru środków zaradczych podjętych przez wykonawcę powierzono organom sądowym, pod warunkiem że ustanowiony w tym celu krajowy mechanizm spełnia wszystkie wymogi określone w art. 38 ust. 9 tej dyrektywy i że mające zastosowanie postępowanie jest zgodne z terminami obowiązującymi w postępowaniu o udzielenie koncesji. Ponadto art. 38 ust. 9 dyrektywy 2014/23 należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie obowiązywaniu przepisów krajowych, które umożliwiają organom sądowym zwolnienie danej osoby z obowiązującego z mocy prawa zakazu udziału w postępowaniach o udzielenie koncesji w następstwie wyroku karnego skazującego, uchylenia takiego zakazu lub usunięcia wzmianki o skazaniu z rejestru karnego, pod warunkiem że takie procedury sądowe faktycznie spełniają określone wymogi oraz cel tego mechanizmu, a w szczególności umożliwiają, w przypadku gdy wykonawca pragnie wziąć udział w postępowaniu o udzielenie koncesji, zniesienie w porę ciążącego na nim zakazu, wyłącznie w świetle właściwego charakteru środków zaradczych, na których podjęcie powołuje się ten wykonawca, ocenianych przez właściwy organ sądowy zgodnie z wymogami przewidzianymi w tym przepisie, czego weryfikacja należy do sądu odsyłającego.

         (1)  Dz.U. C 280 z 19.8.2019.


title: Sprawa C-128/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Klagenfurt (Austria) w dniu 19 lutego 2020 r. – GSMB Invest GmbH & Co. KG / Auto Krainer Gesellschaft m.b.H.

text:
               17.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/21

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Klagenfurt (Austria) w dniu 19 lutego 2020 r. – GSMB Invest GmbH & Co. KG / Auto Krainer Gesellschaft m.b.H.
      (Sprawa C-128/20)
      (2020/C 271/28)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landesgericht Klagenfurt

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: GSMB Invest GmbH & Co. KG

         Strona pozwana: Auto Krainer Gesellschaft m.b.H.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 715/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie homologacji typów pojazdów silnikowych w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 5 i Euro 6) oraz w sprawie dostępu do informacji dotyczących naprawy i utrzymania pojazdów (1) należy interpretować w ten sposób, że niedopuszczalne jest wyposażenie pojazdu w rozumieniu art. 1 ust. 1 rozporządzenia nr 715/2007, w ramach którego zawór recyrkulacji spalin, zatem część mająca przypuszczalnie wpływ na emisję zanieczyszczeń, jest tak skonstruowany, że szybkość recyrkulacji spalin, czyli część spalin, która zostaje cofnięta, jest tak ustawiona, że zawór recyrkulacji spalin gwarantuje tryb o niskiej emisji szkodliwych substancji jedynie pomiędzy 15 a 33 stopniami Celsjusza i poniżej 1 000 metrów wysokości, a poza tym zakresem temperatur w przebiegu 10 stopni Celsjusza i powyżej 1 000 metrów wysokości przy przebiegu 250 metrów wysokości zostaje liniowo zmniejszony do 0, zatem dochodzi do wzrostu emisji NOx ponad wartości graniczne wynikające z rozporządzenia nr 715/2007?

                  2)

                  Czy art. 5 ust. 2 zawierający wyrażenie „dla zabezpieczenia silnika przed uszkodzeniem lub awarią” rozporządzenia (WE) nr 715/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie homologacji typów pojazdów silnikowych w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 5 i Euro 6) oraz w sprawie dostępu do informacji dotyczących naprawy i utrzymania pojazdów należy interpretować w ten sposób, że strategia dotycząca emisji spalin skierowana głównie na ochronę elementów dobudowanych, takich jak zawory EGR, chłodnice EGR i filtry cząstek stałych do silników wysokoprężnych nie spełnia przesłanek wskazanych w przepisach regulujących wyjątki?

                  3)

                  Czy art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 715/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie homologacji typów pojazdów silnikowych w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 5 i Euro 6) oraz w sprawie dostępu do informacji dotyczących naprawy i utrzymania pojazdów należy interpretować w ten sposób, że strategia dotycząca emisji spalin gwarantująca pełną funkcjonalność urządzeń ograniczających emisję zanieczyszczeń jedynie w zakresie temperatury pomiędzy 15 a 33 stopniami Celsjusza i poniżej 1 000 metrów wysokości (tak zwane „okno termiczne”) i w związku z tym w Europie, a w szczególności w Austrii, w ciągu roku przeważnie nie funkcjonuje w pełnym zakresie, nie spełnia wymogu wynikającego z art. 5 ust. 1 – funkcjonowanie w trakcie normalnego użytkowania – i stanowi zabronione urządzenie ograniczające skuteczność działania?

         (1)  Dz.U. 2007, L 171, s.1.


title: Sprawa C-134/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Eisenstadt (Austria) w dniu 11 marca 2020 r. – IR / Volkswagen AG

text:
               17.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/21

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Eisenstadt (Austria) w dniu 11 marca 2020 r. – IR / Volkswagen AG
      (Sprawa C-134/20)
      (2020/C 271/29)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landesgericht Eisenstadt

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: IR

         Strona pozwana: Volkswagen AG

         Pytania prejudycjalne

                  a)

                  Czy art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 715/2007 (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie homologacji typu pojazdów silnikowych w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 5 i Euro 6) oraz w sprawie dostępu do informacji dotyczących naprawy i utrzymania pojazdów należy interpretować w ten sposób, że wyposażenie pojazdu w rozumieniu art. 1 ust. 1 rozporządzenia nr 715/2007 jest zabronione, jeżeli zawór recyrkulacji spalin, zatem część mająca potencjalny wpływ na emisję zanieczyszczeń, jest tak skonstruowany, że szybkość recyrkulacji spalin, zatem część spalin, która zostaje cofnięta, jest tak ustawiona, że zawór recyrkulacji spalin gwarantuje tryb o niskiej emisji szkodliwych substancji tylko pomiędzy 15 a 33 stopniami Celsjusza i tylko poniżej 1 000 metrów wysokości, a poza tym zakresem temperatur w przebiegu 10 stopni Celsjusza i ponad 1 000 metrów wysokości przy przebiegu 250 metrów wysokości zostaje liniowo zmniejszony do 0, zatem dochodzi do wzrostu emisji NOx ponad wartości graniczne wynikające z rozporządzenia nr 715/2007?

                  b)

                  Czy dla oceny pytania a) ma znaczenie kwestia, czy wyposażenie pojazdu, o którym mowa w pytaniu a), jest niezbędne dla zabezpieczenia silnika przed uszkodzeniem?

                  c)

                  Czy dla oceny pytania b) ma ponadto znaczenie kwestia, czy częścią silnika, którą należy zabezpieczyć przed uszkodzeniem, jest zawór recyrkulacji spalin?

                  d)

                  Czy dla oceny pytania a) ma znaczenie kwestia, czy wyposażenie pojazdu, o którym mowa w pytaniu a), zostało zainstalowane już w ramach produkcji pojazdu, czy też przedstawione w pytaniu a) ustawienie zaworu recyrkulacji spalin ma zostać dokonane w pojeździe w ramach naprawy w rozumieniu art. 3 ust. 2 dyrektywy 1999/44/WE (2) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. w sprawie niektórych aspektów sprzedaży towarów konsumpcyjnych i związanych z tym gwarancji?

         (1)  Dz.U. 2007, L 171, s.1.

         (2)  Dz.U. 1999, L 171, s.12.


title: Sprawa C-167/20 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 12 lutego 2020 r. w sprawie T-320/18, WD / EFSA, wniesione w dniu 22 kwietnia 2020 r. przez WD

text:
               17.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/22

      Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 12 lutego 2020 r. w sprawie T-320/18, WD / EFSA, wniesione w dniu 22 kwietnia 2020 r. przez WD
      (Sprawa C-167/20 P)
      (2020/C 271/30)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: WD (przedstawiciele: adwokat L. Levi)

         Druga strona postępowania: Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie wyroku sądu z dnia 12 lutego 2020 r. w sprawie T-320/18;

                  —

                  w konsekwencji, uwzględnienie żądań skarżącej w pierwszej instancji, czyli

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 14 lipca 2017 r. wydanej przez dyrektora wykonawczego EFSA działającego w charakterze organu upoważnionego do zawierania umów, z której wynika, że skarżąca nie znalazła się wśród pracowników awansowanych w postepowaniu w sprawie zmiany zaszeregowania 2017;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji organu upoważnionego do zawierania umów z dnia 9 lutego 2018 r. oddalającej zażalenie skarżącej z dnia 10 października 2017 r. na decyzję z dnia 14 lipca 2017 r.;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 9 sierpnia 2017 r., doręczonej w dniu 10 sierpnia 2017 r., wydanej przez dyrektora wykonawczego EFSA działającego w charakterze organu upoważnionego do zawierania umów o nieprzedłużeniu ze skarżącą umowy o pracę;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji organu upoważnionego do zawierania umów z dnia 12 marca 2018 r. oddalającej zażalenie skarżącej z dnia 10 listopada 2017 r. na ww. decyzję z dnia 9 sierpnia 2017 r.;

                  —

                  zasądzenie odszkodowania za poniesione szkody;

                  —

                  obciążenie pozwanej całością kosztów postepowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      W odniesieniu do decyzji EFSA z dnia 14 lipca 2017 r., by nie zmieniać zaszeregowania skarżącej do grupy AST 6 w postepowaniu w sprawie zmiany zaszeregowania 2017, zarzut pierwszy dotyczy naruszenia mających zastosowanie norm proceduralnych, a konkretnie zasad dopuszczalności zarzutów, naruszenia obowiązku uzasadnienia i przeinaczenia materiałów zawartych w aktach sprawy. Drugi zarzut dotyczy naruszenia mających zastosowanie ram prawnych (art. 54 regulaminu pracowniczego, decyzji z dnia 22 kwietnia 2008 r. i wytycznych z dnia 30 czerwca 2010 r.), naruszenia norm dotyczących środków dowodowych oraz obowiązku uzasadnienia.
      W odniesieniu do decyzji EFSA z dnia 9 sierpnia 2017 r. o nieprzedłużeniu umowy o pracę skarżącej, zarzut pierwszy dotyczy naruszenia decyzji z dnia 8 grudnia 2012 r. Zarzut drugi dotyczy naruszenia obowiązku dbałości oraz instrukcji z dnia 7 marca 2017 r. oraz przeinaczenia materiałów zawartych w aktach sprawy. Zarzut trzeci dotyczy naruszenia pojęcia oczywistego błędu w ocenie i nadużycia władzy, przeinaczenia materiałów zawartych w aktach sprawy i naruszenia norm dotyczących środków dowodowych.


title: Sprawa C-188/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 30 kwietnia 2020 r. – JG reprezentowany przez przedstawicieli ustawowych MI i LH i in. / OP jako zarządca masy upadłościowej Azurair GmbH

text:
               17.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/23

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 30 kwietnia 2020 r. – JG reprezentowany przez przedstawicieli ustawowych MI i LH i in. / OP jako zarządca masy upadłościowej Azurair GmbH
      (Sprawa C-188/20)
      (2020/C 271/31)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Düsseldorf

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca odwołanie: JG, LH, MI i NJ reprezentowani przez przedstawicieli ustawowych MI i LH

         Druga strona postępowania odwoławczego: OP jako zarządca masy upadłościowej Azurair GmbH

         Przy udziale: alltours flugreisen gmbh

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy pasażer posiada „potwierdzoną rezerwację” w rozumieniu art. 3 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1), jeżeli otrzymał od organizatora wycieczek, z którym pozostaje w stosunku umownym, „inny dowód” w rozumieniu art. 2 lit. g) rozporządzenia nr 261/2004, na podstawie którego przyrzeczono mu przewóz określonym lotem, zindywidualizowanym przez miejsce odlotu i przylotu, czas odlotu i przylotu oraz numer lotu, przy czym organizator wycieczek nie dokonał rezerwacji miejsca na ten lot u danego przewoźnika lotniczego i nie otrzymał od tego przewoźnika potwierdzenia takiej rezerwacji?

                  2.

                  Czy przewoźnika lotniczego należy uznać w stosunku do określonego pasażera za obsługującego przewoźnika lotniczego w rozumieniu art. 2 lit. b) rozporządzenia nr 261/2004 już wówczas, gdy pasażer ten pozostaje wprawdzie w stosunku umownym z organizatorem wycieczek, który przyrzekł mu przewóz określonym lotem, zindywidualizowanym przez miejsce odlotu i przylotu, czas odlotu i przylotu oraz numer lotu, jednak organizator wycieczek nie zarezerwował miejsca dla tego pasażera, a tym samym nie doszło do nawiązania stosunku umownego z przewoźnikiem lotniczym w odniesieniu do tego lotu?

                  3.

                  Czy „planowy czas przylotu” w rozumieniu art. 2 lit. h), art. 5 ust. 1 lit. c), art. 7 ust. 1 zdanie drugie i ust. 2 rozporządzenia nr 261/2004 dla celów odszkodowania z powodu odwołania lub dużego opóźnienia w przylocie może wynikać z „innego dowodu”, wystawionego pasażerowi przez organizatora wycieczek, czy też w tym zakresie należy oprzeć się na bilecie w rozumieniu art. 2 lit. f) rozporządzenia nr 261/2004?

                  4.

                  Czy ma miejsce odwołanie lotu w rozumieniu art. 2 lit. l) i art. 5 ust. 1 rozporządzenia nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady, gdy obsługujący przewoźnik lotniczy przekłada lot zarezerwowany w ramach imprezy turystycznej o co najmniej dwie godziny i dziesięć minut wcześniej w tym samym dniu?

                  5.

                  Czy obsługujący przewoźnik lotniczy może pomniejszyć odszkodowanie przewidziane w art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 261/2004 na podstawie art. 7 ust. 2, jeżeli przedział czasowy, w ramach którego dokonano przełożenia lotu na wcześniejszą godzinę, mieści się w przedziałach czasowych wskazanych w tym ostatnim przepisie?

                  6.

                  Czy powiadomienie przed rozpoczęciem podróży o przełożeniu terminu lotu na wcześniejszą godzinę stanowi ofertę zmiany planu podróży w rozumieniu art. 5 ust. 1 lit. a) i art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 261/2004?

                  7.

                  Czy art. 14 ust. 2 rozporządzenia nr 261/2004 nakłada na obsługującego przewoźnika lotniczego obowiązek powiadomienia pasażera o tym, od kogo – ze wskazaniem dokładnej nazwy i adresu przedsiębiorstwa – i w jakiej wysokości, z podziałem na kwoty w zależności od odległości lotu, może żądać zapłaty i ewentualnie, jakie dokumenty powinien dołączyć do swojego żądania?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1).


title: Sprawa C-196/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 6 maja 2020 r. – Eurowings GmbH / Flightright GmbH

text:
               17.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/24

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 6 maja 2020 r. – Eurowings GmbH / Flightright GmbH
      (Sprawa C-196/20)
      (2020/C 271/32)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Düsseldorf

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca odwołanie: Eurowings GmbH

         Druga strona postępowania odwoławczego: Flightright GmbH

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy pasażer posiada „potwierdzoną rezerwację” w rozumieniu art. 3 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1), jeżeli otrzymał od organizatora wycieczek, z którym pozostaje w stosunku umownym, „inny dowód” w rozumieniu art. 2 lit. g) tego rozporządzenia, na podstawie którego przyrzeczono mu przewóz określonym lotem, zindywidualizowanym przez miejsce odlotu i przylotu, czas odlotu i przylotu oraz numer lotu, przy czym organizator wycieczek nie dokonał rezerwacji miejsca na ten lot u danego przewoźnika lotniczego i nie otrzymał od tego przewoźnika potwierdzenia takiej rezerwacji?

                  2.

                  Czy przewoźnika lotniczego należy uznać w stosunku do pasażera za obsługującego przewoźnika lotniczego w rozumieniu art. 2 lit. b) rozporządzenia nr 261/2004 już wówczas, gdy pasażer ten pozostaje wprawdzie w stosunku umownym z organizatorem wycieczek, który przyrzekł mu przewóz określonym lotem, zindywidualizowanym przez miejsce odlotu i przylotu, czas odlotu i przylotu oraz numer lotu, jednak organizator wycieczek nie zarezerwował miejsca dla tego pasażera, a tym samym nie doszło do nawiązania stosunku umownego z przewoźnikiem lotniczym w odniesieniu do tego lotu?

                  3.

                  Czy „planowy czas przylotu” w rozumieniu art. 2 lit. h), art. 5 ust. 1 lit. c), art. 7 ust. 1 zdanie drugie i ust. 2 rozporządzenia nr 261/2004 dla celów odszkodowania z powodu odwołania lub dużego opóźnienia w przylocie może wynikać z „innego dowodu”, wystawionego pasażerowi przez organizatora wycieczek, czy też w tym zakresie należy oprzeć się na bilecie w rozumieniu art. 2 lit. f) tego rozporządzenia?-

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1).