title: Sprawa T-104/08: Skarga wniesiona w dniu 23 lutego 2008 r. — ars Parfum Creation & Consulting przeciwko OHIM (kształt flakonu perfum)

text:
               26.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/38

         Skarga wniesiona w dniu 23 lutego 2008 r. — ars Parfum Creation & Consulting przeciwko OHIM (kształt flakonu perfum)
   (Sprawa T-104/08)
   (2008/C 107/65)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: ars Parfum Creation & Consulting GmbH (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Späth i G. Hasselblatt)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 8 listopada 2007 r. (sprawa nr R 1656/2006-1);

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: trójwymiarowy znak towarowy w kształcie flakonu perfum dla towarów z klasy 3 (zgłoszenie nr 4 995 361).

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia.

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania.

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), jako że zgłoszony znak towarowy posiada odróżniający charakter.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994 r. L 11, s. 1).


title: Sprawa C-385/16 P: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 4 kwietnia 2017 r. – Sharif University of Technology/Rada Unii Europejskiej (Odwołanie — Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Środki ograniczające podjęte wobec Islamskiej Republiki Iranu — Wykaz osób i podmiotów, w odniesieniu do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych — Kryterium rzeczowego, logistycznego lub finansowego wsparcia dla rządu Iranu — Współpraca w dziedzinie badań i rozwoju technologicznego w dziedzinie wojskowej lub w dziedzinach powiązanych)

text:
               26.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 202/8

         Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 4 kwietnia 2017 r. – Sharif University of Technology/Rada Unii Europejskiej
   (Sprawa C-385/16 P) (1)

   ((Odwołanie - Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Środki ograniczające podjęte wobec Islamskiej Republiki Iranu - Wykaz osób i podmiotów, w odniesieniu do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Kryterium rzeczowego, logistycznego lub finansowego wsparcia dla rządu Iranu - Współpraca w dziedzinie badań i rozwoju technologicznego w dziedzinie wojskowej lub w dziedzinach powiązanych))
   (2017/C 202/11)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Sharif University of Technology (przedstawiciel: M. Happold, barrister)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: V. Piessevaux i M. Bishop, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Sharif University of Technology pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

      (1)  Dz.U. C 335 z 12.9.2016.


title: Sprawa T-205/02: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  25 października 2005 r.  — Salvador García przeciwko Komisji (Urzędnicy — Wynagrodzenie — Dodatek zagraniczny — Artykuł 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII do regulaminu pracowniczego — Służba na rzecz innego państwa lub organizacji międzynarodowej — Pojęcie stałego miejsca zamieszkania — Uzasadnienie)

text:
               24.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 330/16

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 października 2005 r. — Salvador García przeciwko Komisji
   (Sprawa T-205/02) (1)

   (Urzędnicy - Wynagrodzenie - Dodatek zagraniczny - Artykuł 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII do regulaminu pracowniczego - Służba na rzecz innego państwa lub organizacji międzynarodowej - Pojęcie stałego miejsca zamieszkania - Uzasadnienie)
   (2005/C 330/41)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Beatriz Salvador García (Bruksela, Belgia) [Przedstawiciel(-e): J. García-Gallardo Gil-Fournier, J. Guillem Carrau, D. Domínguez Pérez i A. Sayagués Torres, avocats]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciel(-e): J. Currall, pełnomocnik oraz J. Rivas Andrés i J. Gutiérrez Gisbert, avocats]
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o uchylenie decyzji Komisji z dnia 27 marca 2002 r., na podstawie której odmówiono skarżącej przyznania dodatku zagranicznego, o którym mowa w art. 4 załącznika VII do regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich, jak również świadczeń z nim związanych
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron poniesie własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 219 z 14.9.2002 r.


title: Sprawa C-81/11 P: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 8 marca 2012 r. — Longevity Health Products, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) — Zgłoszenie do rejestracji słownego wspólnotowego znaku towarowego RESVEROL — Sprzeciw właściciela wcześniejszego słownego międzynarodowego znaku towarowego LESTEROL — Ocena prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Prawo do obrony)

text:
               4.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/3

         Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 8 marca 2012 r. — Longevity Health Products, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa C-81/11 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) - Zgłoszenie do rejestracji słownego wspólnotowego znaku towarowego RESVEROL - Sprzeciw właściciela wcześniejszego słownego międzynarodowego znaku towarowego LESTEROL - Ocena prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Prawo do obrony)
   2012/C 235/03
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Longevity Health Products, Inc. (przedstawiciel: J. Korab, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Botis, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 16 grudnia 2010 r. w sprawie T-363/09 Longevity Health Products przeciwko OHIM — Gruppo Lepetit, w którym Sąd oddalił skargę wniesioną przez zgłaszającego słowny znak towarowy „RESVEROL” dla towarów i usług z klas 3, 5 i 35 o stwierdzenie nieważności decyzji R 1204/2008-2 Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 9 lipca 2009 r., oddalającej odwołanie od decyzji Wydziału Sprzeciwów, na mocy której odmówiono częściowo rejestracji tego znaku towarowego w ramach postępowania w sprawie sprzeciwu wniesionego przez właściciela krajowych znaków towarowych „LESTEROL” dla towarów z klasy 5

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Longevity Health Products Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 139 z 7.5.2011.


title: Sprawa T-374/17: Skarga wniesiona w dniu 13 czerwca 2017 r. – Cuervo y Sobrinos 1882/EUIPO – A. Salgado Nespereira (Cuervo y Sobrinos LA HABANA 1882)

text:
               7.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/37

         Skarga wniesiona w dniu 13 czerwca 2017 r. – Cuervo y Sobrinos 1882/EUIPO – A. Salgado Nespereira (Cuervo y Sobrinos LA HABANA 1882)
   (Sprawa T-374/17)
   (2017/C 256/42)
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Cuervo y Sobrinos 1882 (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci S. Ferrandis González i V. Balaguer Fuentes)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: A. Salgado Nespereira, SA (Ourense, Hiszpania)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „Cuervo y Sobrinos LA HABANA 1882” – unijny znak towarowy nr 10 931 087

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 marca 2017 r. w sprawie R 1141/2016-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 marca 2017 r. w sprawie R 1141/2016-4, a dokładniej w części utrzymującej w mocy decyzję Wydziału Unieważnień EUIPO z dnia 29 kwietnia 2016 r. w postępowaniu w sprawie unieważnienia prawa do znaku nr 10786C w zakresie, w jakim unieważnia ona prawo do unijnego znaku towarowego „Cuervo y Sobrinos LA HABANA 1882” dla towarów z klas 14 i 16, dla których znak ten został zarejestrowany;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami wynikającymi z postępowań przed niższymi instancjami EUIPO, to jest przed Wydziałem Unieważnień oraz Czwartej Izby Odwoławczej, które to postępowania doprowadziły do wniesienia niniejszej skargi.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-508/06: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 29 listopada 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Malty (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 96/59/WE — Artykuł 11 — Gospodarowanie odpadami — Unieszkodliwianie polichlorowanych bifenyli i polichlorowanych trifenyli — Brak przekazania wymaganych planów i projektów)

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/12

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 29 listopada 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Malty
   (Sprawa C-508/06) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 96/59/WE - Artykuł 11 - Gospodarowanie odpadami - Unieszkodliwianie polichlorowanych bifenyli i polichlorowanych trifenyli - Brak przekazania wymaganych planów i projektów)
   (2008/C 22/23)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Konstantinidis i D. Lawunmi, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Malty (przedstawiciele: S. Camilleri i L. Farrugia, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuł 11 dyrektywy Rady 96/59/WE z dnia 16 września 1996 r. w sprawie unieszkodliwiania polichlorowanych bifenyli i polichlorowanych trifenyli (PCB i PCT) (Dz.U. L 243, str. 31) — Brak sporządzenia i przekazania Komisji w wyznaczonym terminie planów, projektów i syntez inwentaryzacji przewidzianych tą dyrektywą
   Sentencja

               1)

               Nie przekazując Komisji planów i projektów wymaganych w art. 11 dyrektywy Rady 96/59/WE z dnia 16 września 1996 r. w sprawie unieszkodliwiania polichlorowanych bifenyli i polichlorowanych trifenyli (PCB i PCT), Republika Malty uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tego art. 11 w związku z art. 54 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej.

               2)

               Republika Malty zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 56 z 10.3.2007.


title: Sprawa C-321/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour constitutionnelle (Luksemburg) w dniu 29 czerwca 2015 r. – ArcelorMittal Rodange et Schifflange SA/Wielkie Księstwo Luksemburga

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/39

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour constitutionnelle (Luksemburg) w dniu 29 czerwca 2015 r. – ArcelorMittal Rodange et Schifflange SA/Wielkie Księstwo Luksemburga
   (Sprawa C-321/15)
   (2015/C 294/51)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour constitutionnelle

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: ArcelorMittal Rodange et Schifflange SA

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 13 ust. 6 zmienionej ustawy z dnia 23 grudnia 2004 r. o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych jest zgodny z dyrektywą 2003/8[7]/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającą system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającą dyrektywę Rady 96/61/WE (1), a zwłaszcza ze strukturą ustanowionego w niej systemu handlu uprawnieniami do emisji, w zakresie, w jakim uprawnia właściwego ministra do żądania zwrotu, bez odszkodowania, całości lub części niewykorzystanych uprawnień do emisji przydzielonych zgodnie z art. 12 ust. 2 i 4 tej ustawy, które to pytanie łączy się z koniecznością ustalenia, czy zobowiązanie do zwrotu przyznanych i niewykorzystanych uprawnień do emisji faktycznie powstało, a w razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej, w jakich kategoriach należy je rozpatrywać, oraz czy uprawnienia te należy uznać za prawa wchodzące w skład majątku prowadzącego instalację?

      (1)  Dz.U L 275, s. 32.


title: Sprawa C-194/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia Rechtbank's Gravenhage, wydanego dnia 22 kwietnia 2004 r., w sprawie Nederlandse Vereinigung Diervoederindustrie Nevedi przeciwko Produchtschap Diervoeder

text:
               10.7.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia Rechtbank's Gravenhage, wydanego dnia 22 kwietnia 2004 r., w sprawie Nederlandse Vereinigung Diervoederindustrie Nevedi przeciwko Produchtschap Diervoeder
   (Sprawa C-194/04)
   (2004/C 179/07)
   Do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich został wniesiony wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia Rechtbank 's Gravenhage (Królestwo Niderlandów) wydanego dnia 22 kwietnia 2004r. w sprawie Nederlandse Vereinigung Diervoederindustrie Nevedi przeciwko Produchtschap Diervoeder, który wpłynął do Sekretariatu Trybunału dnia 27 kwietnia 2004 r.
   Rechtbank's Gravenhage zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1.

               Czy art. 1 ust. 1 lit. b dyrektywy 2002/2 (1) i/lub art. 1 ust. 4 dyrektywy 2002/2, w zakresie w jakim zmieniają art. 5c ust. 2 lit. a dyrektywy 79/373, w ten sposób, że nakładają obowiązek określenia zawartości procentowych, są nieważne ze względu na

                           a)

                           brak podstawy prawnej w art. 152 ust. 4 lit. b Traktatu o WE,

                           b)

                           naruszenie podstawowych praw obywatelskich, jak prawo własności i prawo do swobodnego wykonywania zawodu,

                           c)

                           naruszenie zasady proporcjonalności?

               2.

               Czy w przypadku zaistnienia przesłanek, przy spełnieniu których sąd krajowy Państwa Członkowskiego jest uprawniony do zawieszenia stosowania zaskarżonego aktu instytucji wspólnot, a w szczególności przesłanki polegającej na przedłożeniu Trybunałowi Sprawiedliwości przez sąd krajowy Państwa Członkowskiego pytania o ważność tego zaskarżonego aktu, właściwe organy pozostałych Państw Członkowskich są wówczas, bez działania sądu uprawnione do zawieszenia stosowania zaskarżonego aktu dopóki Trybunał Sprawiedliwości nie rozstrzygnie o jego ważności?

      (1)  Dz.U. L 63 z 6.3.2002, str. 23.


title: Sprawa T-537/12: Wyrok Sądu z dnia 28 stycznia 2016 r. – Zafeiropoulos/Cedefop (Zamówienia publiczne na usługi — Procedura przetargowa — Świadczenie usług medycznych na rzecz personelu Cedefop — Odrzucenie oferty jednego z oferentów i udzielenie zamówienia innemu oferentowi — Odmowa udzielenia dostępu do pewnych dokumentów dotyczących pozostałych oferentów, który uczestniczyli w postępowaniu przetargowym — Obowiązek uzasadnienia — Ochrona interesów handlowych i dobrego imienia — Ochrona danych osobowych — Ochrona procesu podejmowania decyzji — Odpowiedzialność pozaumowna)

text:
               14.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/28

         Wyrok Sądu z dnia 28 stycznia 2016 r. – Zafeiropoulos/Cedefop
   (Sprawa T-537/12) (1)

   ((Zamówienia publiczne na usługi - Procedura przetargowa - Świadczenie usług medycznych na rzecz personelu Cedefop - Odrzucenie oferty jednego z oferentów i udzielenie zamówienia innemu oferentowi - Odmowa udzielenia dostępu do pewnych dokumentów dotyczących pozostałych oferentów, który uczestniczyli w postępowaniu przetargowym - Obowiązek uzasadnienia - Ochrona interesów handlowych i dobrego imienia - Ochrona danych osobowych - Ochrona procesu podejmowania decyzji - Odpowiedzialność pozaumowna))
   (2016/C 098/36)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Panteleïmon Zafeiropoulos (Saloniki, Grecja) (przedstawiciel: adwokat M. Kontogiorgos)

      Strona pozwana: Europejskie Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego (Cedefop) (przedstawiciele: M. Fuchs, pełnomocnik, wspierana początkowo przez E. Petritis, następnie prze P. Anestisa, adwokatów)

      Przedmiot

   Po pierwsze, wniosek o stwierdzenie nieważności z jednej strony decyzji Cedefop z dnia 8 października 2012 r. odrzucającej ofertę złożoną przez skarżącego w ramach ogłoszenia o zamówieniu z dnia 19 czerwca 2012 r. opublikowanego w dodatku do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej (Dz.U. 2012/S115-189528), dotyczącego świadczenia usług medycznych dla personelu Cedefop w Salonikach (Grecja) i decyzji Cedefop o udzieleniu zamówienia oferentowi innemu niż skarżący, oraz z drugiej strony decyzji Cedefop odrzucającej wniosek skarżącego o udzielenie dostępu do pewnych dokumentów w ramach wspomnianego postępowania, a także, po drugie, wniosek o odszkodowanie za szkodę, którą jakoby poniósł skarżący na skutek naruszeń popełnionych przez Cedefop.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego (Cedefop) z dnia 8 października 2012 r. odrzucająca ofertę złożoną przez skarżącego w ramach ogłoszenia o zamówieniu z dnia 19 czerwca 2012 r., dotyczącego świadczenia usług medycznych dla personelu Cedefop w Salonikach (Grecja), i decyzji Cedefop z dnia 9 października 2012 r. o udzieleniu zamówienia wskazanego we wspomnianym ogłoszeniu o zamówieniu oferentowi innemu niż P. Zafeiropoulos.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Cedefop pokrywa własne koszty oraz jedną trzecią kosztów poniesionych przez P. Zafeiropoulosa.

               4)

               P. Zafeiropoulos pokrywa dwie trzecie własnych kosztów.

      (1)  Dz.U. C 46 z 16.2.2013.


title: Sprawa C-322/15: Postanowienie Trybunału (czwarta izba) z dnia 8 września 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio – Włochy) – Google Ireland Limited, Google Italy Srl/Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni (Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 53 § 2 i art. 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Brak dostatecznych wyjaśnień w przedmiocie rozpatrywanego w postępowaniu głównym stanu faktycznego i prawnego oraz w przedmiocie względów uzasadniających konieczność uzyskania odpowiedzi na pytanie prejudycjalne – Oczywista niedopuszczalność)

text:
               5.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 454/9

      Postanowienie Trybunału (czwarta izba) z dnia 8 września 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio – Włochy) – Google Ireland Limited, Google Italy Srl/Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni
      (Sprawa C-322/15) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 53 § 2 i art. 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Brak dostatecznych wyjaśnień w przedmiocie rozpatrywanego w postępowaniu głównym stanu faktycznego i prawnego oraz w przedmiocie względów uzasadniających konieczność uzyskania odpowiedzi na pytanie prejudycjalne - Oczywista niedopuszczalność))
      (2016/C 454/18)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Google Ireland Limited, Google Italy Srl

         Strona pozwana: Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni

         przy udziale: Filandolarete Srl, Associazione Confindustria Radio Televisioni, Federazione Italiana Editori Giornali (FIEG)

         Sentencja

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale amministrativo regionale per il Lazio (regionalny sąd administracyjny dla regionu Lacjum, Włochy) postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2015 r. jest oczywiście niedopuszczalny.

         (1)  Dz.U. C 320 z 28.9.2015.


title: Sprawa T-332/14: Wyrok Sądu z dnia 28 stycznia 2016 r. – Azarov/Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie — Zamrożenie środków finansowych — Wykaz osób, podmiotów i organów, w odniesieniu do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych — Umieszczenie nazwiska skarżącego — Dowód zasadności umieszczenia w wykazie)

text:
               14.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/35

         Wyrok Sądu z dnia 28 stycznia 2016 r. – Azarov/Rada
   (Sprawa T-332/14) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie - Zamrożenie środków finansowych - Wykaz osób, podmiotów i organów, w odniesieniu do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Umieszczenie nazwiska skarżącego - Dowód zasadności umieszczenia w wykazie))
   (2016/C 098/46)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Oleksii Mykolayovych Azarov (Kijów, Ukraina) (przedstawiciele: adwokaci G. Lansky i A. Egger)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.P. Hix i F. Naert pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Gauci i T. Scharf, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji Rady 2014/119/WPZiB z dnia 5 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. L 66, s. 26 i sprostowanie: Dz.U. L 350, s. 15), rozporządzenia Rady (UE) nr 208/2014 z dnia 5 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. L 66, s. 1 i sprostowanie: Dz.U. L 350, s. 15), oraz, po drugie, decyzji wykonawczej Rady 2014/216/WPZiB z dnia 14 kwietnia 2014 r. wykonującej decyzję 2014/119/WPZiB (Dz.U. L 111, s. 91), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 381/2014 z dnia 14 kwietnia 2014 r. wykonującego rozporządzenie (UE) nr 208/2014 (Dz.U. L 111, s. 33 i sprostowanie: Dz.U. L 350, s. 16), decyzji Rady (WPZiB) 2015/143 z dnia 29 stycznia 2015 r. zmieniającej decyzję 2014/119 (Dz.U. L 24, s. 16) i rozporządzenia Rady (UE) 2015/138 z dnia 29 stycznia 2015 r. zmieniającego rozporządzenie nr 208/2014 (Dz.U. L 24, s. 1), w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Rady 2014/119/WPZiB z dnia 5 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie, zmienionej decyzją wykonawczą Rady 2014/216 z dnia 14 kwietnia 2014 r. wykonującą decyzję 2014/119 oraz rozporządzenia Rady (UE) nr 208/2014 z dnia 5 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie zmienionego rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) nr 381/2014 z dnia 14 kwietnia 2014 r. wykonującym rozporządzenie nr 208/2014 w zakresie, w jakim akty te dotyczą Oleksii Mykolayovych Azarova.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje odrzucona.

               3)

               Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona, poza własnymi kosztami, również kosztami poniesionymi przez O. Azarova w zakresie żądania stwierdzenia nieważności zawartego w skardze.

               4)

               Oleksii Azarov zostaje obciążony, poza własnymi kosztami, również kosztami poniesionymi przez Radę w zakresie żądania stwierdzenia nieważności zawartego w piśmie dostosowującym żądania.

               5)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 223 z 14.7.2014.


title: Sprawa T-421/12: Skarga wniesiona w dniu 25 września 2012 r. — Württembergische Gemeinde-Versicherung przeciwko Komisji

text:
               1.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 373/8

         Skarga wniesiona w dniu 25 września 2012 r. — Württembergische Gemeinde-Versicherung przeciwko Komisji
   (Sprawa T-421/12)
   2012/C 373/14
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Württembergische Gemeinde-Versicherung a. G. (Stuttgart, Niemcy) (przedstawiciele: A. Birnstiel, H. Heinrich i J. O. Schrotz, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 17 lipca 2012 r., w której oddalony został złożony na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1) wniosek strony skarżącej o dostęp do określonych dokumentów postępowania w sprawie kartelu (COMP/39.125 — Szkło samochodowe);

               —

               obciążenie pozwanej jej własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy: niezbadanie poszczególnych dokumentów wskazanych we wniosku
               W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca twierdzi, że decyzja nie opiera się na konkretnym i indywidualnym badaniu każdego pojedynczego dokumentu. Zdaniem strony skarżącej zaskarżona decyzja jest oparta na błędnym założeniu, że w niniejszym przypadku istnieje ogólne domniemanie, że zastosowanie ma wyjątek.

               2)

               Zarzut drugi: naruszenie obowiązku uzasadnienia
               W tym miejscu strona skarżąca podnosi, że Komisja, oddalając w całości wniosek strony skarżącej, przedstawiła w swojej decyzji jedynie ogólnikowe rozważania, a zatem niewystarczająco ją uzasadniła. W opinii strony skarżącej stanowi to naruszenie obowiązku uzasadnienia i tym samym naruszenie istotnych wymogów proceduralnych.

               3)

               Zarzut trzeci: niezgodne z prawem wykładnia i zastosowanie art. 4 ust. 2 tiret pierwsze i trzecie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001
               W zarzucie trzecim strona skarżąca twierdzi, że wykładnia i zastosowanie przez Komisję wyjątków uregulowanych w art. 4 ust. 2 tiret pierwsze i trzecie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 są niezgodne z prawem. Zdaniem strony skarżącej Komisja narusza stosunek reguły i wyjątku oraz opiera się na zbyt szerokim rozumieniu „ochrony czynności dochodzeniowych” i pojęcia „interesy handlowe”.

               4)

               Zarzut czwarty: nieuwzględnienie okoliczności, że egzekwowanie przestrzegania prawa kartelowego będącego prawem prywatnym stanowi interes publiczny w rozumieniu art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1049/2001
               W zarzucie czwartym strona skarżąca utrzymuje, że Komisja niesłusznie zaprzeczyła istnieniu nadrzędnego interesu publicznego w ujawnieniu wnioskowanych dokumentów. Zdaniem strony skarżącej Komisja powinna była w szczególności w ramach wyważenia interesów uwzględnić okoliczność, że także egzekwowanie przestrzegania prawa kartelowego będącego prawem prywatnym stanowi interes publiczny w rozumieniu art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1049/2001.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).


title: Sprawa F-59/09: Skarga wniesiona w dniu 13 czerwca 2009 r. — Nicola przeciwko EBI

text:
               29.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/49

         Skarga wniesiona w dniu 13 czerwca 2009 r. — Nicola przeciwko EBI
   (Sprawa F-59/09)
   2009/C 205/91
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Carlo De Nicola (Strassen, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat L. Isola)

      Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny

      Przedmiot i opis sporu

   Po pierwsze stwierdzenie nieważności decyzji komisji odwoławczej z dnia 14 listopada 2008 r. lub jej zmiana w części, w której przypisuje skarżącemu, zamiast jego adwokatowi, wykluczenie trzech członków komisji. Po drugie, stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 29 kwietnia 2008 r. o awansach, nieuwzględniającej skarżącego, jak również wszystkich innych aktów z nią związanych. Wreszcie, stwierdzenie działań polegających na mobbingu względem skarżącego i nakazanie stronie pozwanej jego zaprzestania.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji komisji odwoławczej, a w każdym razie jej korekta w części, w której przypisuje C. De Nicoli (zamiast jego adwokatowi) wykluczenie trzech jej członków oraz w części, w której uznaje przyczynę wykluczenia za „zwykłe zakwestionowanie decyzji z dnia 14.12.2007 r.”, zamiast za konsekwencję twierdzeń i rezygnacji z żądań, które ci trzej członkowie niesłusznie przypisywali C. De Nicoli;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji o awansach z dnia 29.04.2008 r. ze względu na to, że nie uwzględniono w niej skarżącego, jak również innych aktów z nią związanych, wydanych w jej następstwie lub ją przygotowujących, wśród nich oceny za 2007 r., a w razie potrzeby, uprzednie stwierdzenie niezgodności z prawem pułapów ilościowych ustalonych na podstawie instrukcji wydanych przez dyrekcję ds. zasobów ludzkich;

               —

               stwierdzenie mobbingu stosowanego względem skarżącego, a w efekcie

               —

               nakazanie EBI zaprzestania działań polegających na mobbingu i zasądzenie odszkodowania za poniesioną szkodę, zadośćuczynienia za krzywdę i uszczerbek na zdrowiu doznane przez skarżącego oraz obciążenie EBI zapłatą kosztów postępowania, odsetkami oraz oceną szacunków kosztowych przyznanych kwot.


title: Sprawa C-400/15: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 15 września 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof – Niemcy) – Landkreis Potsdam-Mittelmark/Finanzamt Brandenburg (Odesłanie prejudycjalne — Opodatkowanie — Podatek od wartości dodanej — Szósta dyrektywa 77/388/EWG — Prawo do odliczenia — Decyzja 2004/817/WE — Przepisy państwa członkowskiego — Wydatki dotyczące towarów i usług — Odsetek ich wykorzystania do celów niegospodarczych przekraczający 90 % ich całkowitego wykorzystania — Wyłączenie prawa do odliczenia)

text:
               14.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 419/21

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 15 września 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof – Niemcy) – Landkreis Potsdam-Mittelmark/Finanzamt Brandenburg
   (Sprawa C-400/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Opodatkowanie - Podatek od wartości dodanej - Szósta dyrektywa 77/388/EWG - Prawo do odliczenia - Decyzja 2004/817/WE - Przepisy państwa członkowskiego - Wydatki dotyczące towarów i usług - Odsetek ich wykorzystania do celów niegospodarczych przekraczający 90 % ich całkowitego wykorzystania - Wyłączenie prawa do odliczenia))
   (2016/C 419/27)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Landkreis Potsdam-Mittelmark

      Strona pozwana: Finanzamt Brandenburg

      Sentencja

   Artykuł 1 decyzji Rady 2004/817/WE z dnia 19 listopada 2004 upoważniającej Niemcy do wprowadzenia specjalnych środków stanowiących odstępstwo od art. 17 szóstej dyrektywy 77/388/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych należy interpretować w ten sposób, że przepis ten nie ma zastosowania w sytuacji, gdy przedsiębiorstwo nabywa towary i usługi, które wykorzystuje w ponad 90 % do działalności niegospodarczej nieobjętej zakresem stosowania podatku od wartości dodanej.

      (1)  Dz.U. C 363 z 3.11.2015.


title: Sprawa C-284/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 29 czerwca 2006 r. — Finanzamt Hamburg-Am Tierpark przeciwko Burda Verlagsbeteiligungen GmbH

text:
               30.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 29 czerwca 2006 r. — Finanzamt Hamburg-Am Tierpark przeciwko Burda Verlagsbeteiligungen GmbH
   (Sprawa C-284/06)
   (2006/C 237/04)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesfinanzhof (Niemcy).
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Finanzamt Hamburg-Am Tierpark.

      Strona pozwana: Burda Verlagsbeteiligungen GmbH.
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy jeżeli prawo krajowe przewiduje, że w przypadku wypłaty zysków przez spółkę zależną na rzecz spółki dominującej przychody i kwoty stanowiące przyrost majątku spółki kapitałowej podlegają opodatkowaniu, podczas gdy zgodnie z prawem krajowym nie byłyby one opodatkowane, jeżeli spółka zależna zatrzymałaby je i nie wypłaciłaby ich spółce dominującej– stanowi to „potrącenie u źródła dochodu” w rozumieniu art.. 5 ust. 1 dyrektywy Rady 435/90/EWG (1) z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich (Dz.U. L 225, str. 6, sprostowanie w Dz.U. L 266, str. 20, obecnie art. 5 w brzmieniu nadanym przez dyrektywę Rady 2003/123/WE z dnia 22 grudnia 2003 r. (Dz.U. L 7 z 2004 r., str. 41)?

               2)

               W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej — czy jeżeli przepisy krajowe przewidują odmienne uregulowanie potrącenia wypłaty zysku spółki kapitałowej z udziałami w kapitale własnym tej spółki ze skutkiem w postaci powstałego w ten sposób obciążenia podatkowego również wtedy, gdy spółka kapitałowa wykaże, że wypłaciła dywidendy posiadaczom udziałów niebędącym rezydentami t, mimo iż zgodnie z prawem krajowym podmioty te, w przeciwieństwie do posiadaczy udziałów będących rezydentami, nie są uprawione do zaliczenia naliczonego podatku dochodowego od osób prawnych na poczet należnego od nich podatku, to jest to zgodne z art. 73b i 73d TWE (obecnie art. 56 i 58 WE) oraz art. 52 TWE (obecnie art. 43 WE).

      (1)  Dz.U. L 225, str. 6


title: Sprawa T-73/13: Postanowienie Sądu z dnia 29 czerwca 2015 r. – InterMune UK i in./EMA

text:
               21.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/60

         Postanowienie Sądu z dnia 29 czerwca 2015 r. – InterMune UK i in./EMA
   (Sprawa T-73/13) (1)

   (2015/C 311/66)
   Język postępowania: angielski
   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 114 z 20.4.2013.


title: Sprawa T-320/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 września 2005 r. — Dionyssopoulou przeciwko Radzie (Urzędnik — Renta z tytułu niezdolności do pracy — Współczynnik korygujący — Pojęcie miejsca zamieszkania — Zjednoczone Królestwo)

text:
               15.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/11

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 września 2005 r. — Dionyssopoulou przeciwko Radzie
   (Sprawa T-320/04) (1)

   (Urzędnik - Renta z tytułu niezdolności do pracy - Współczynnik korygujący - Pojęcie miejsca zamieszkania - Zjednoczone Królestwo)
   (2005/C 257/21)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Triantafyllia Dionyssopoulou [Przedstawiciele: C. Quackels i M.-C. Gautier, adwokaci]

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej [Przedstawiciele: M. Sims i I. Díez Parra, pełnomocnicy]
   Przedmiot sporu
   Z jednej strony, wniosek o uchylenie decyzji Rady z dnia 12 grudnia 2003 r., w której zastosowano do skarżącej współczynnik korygujący obowiązujący dla Grecji, a z drugiej strony, wniosek o odszkodowanie.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron poniesie własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 273 z 6.11.2004


title: Sprawa C-296/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Državna revizijska komisija za revizijo postopkov oddaje javnih naročil (Słowenia) w dniu 18 czerwca 2015 r. – Medisanus d. o. o./Splošna Bolnišnica Murska Sobota

text:
               19.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Državna revizijska komisija za revizijo postopkov oddaje javnih naročil (Słowenia) w dniu 18 czerwca 2015 r. – Medisanus d. o. o./Splošna Bolnišnica Murska Sobota
   (Sprawa C-296/15)
   (2015/C 346/02)
   Język postępowania: słoweński

      Sąd odsyłający

   Državna revizijska komisija za revizijo postopkov oddaje javnih naročil

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Medisanus d. o. o.

      Strona pozwana: Splošna Bolnišnica Murska Sobota

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dyrektywę 2004/18/WE (1), a w szczególności art. 23 ust. 2, art. 23 ust. 8 i art. 2 w związku z

                           —

                           dyrektywą 2001/83/WE (2), w szczególności art. 83,

                           —

                           dyrektywą 2002/98/WE (3), w szczególności art. 4 ust. 2,

                           —

                           TFUE, w szczególności art. 18,

         należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one wymogowi, aby wytwarzane przemysłowo produkty lecznicze były „uzyskiwane ze słoweńskiego osocza”, (wymogowi wynikającemu z przepisów krajowych Republiki Słowenii, to znaczy z art. 6 pkt 71 ZZdr-2)?

      (1)  Dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, s. 114).

      (2)  Dyrektywa 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. L 311, s. 67).

      (3)  Dyrektywa 2002/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 stycznia 2003 r. ustanawiająca normy jakości i bezpiecznego pobierania, testowania, przetwarzania, przechowywania i dystrybucji krwi ludzkiej i składników krwi oraz zmieniająca dyrektywę 2001/83/WE (Dz.U. L 33, s. 30).


title: Sprawa C-222/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Warna (Bułgaria) w dniu 20 kwietnia 2016 r. – „MIP-TS” OOD/Naczałnik na Mitnica Warna

text:
               4.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Warna (Bułgaria) w dniu 20 kwietnia 2016 r. – „MIP-TS” OOD/Naczałnik na Mitnica Warna
   (Sprawa C-222/16)
   (2016/C 243/22)
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Administratiwen syd – Warna

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca:„MIP-TS” OOD

      Strona przeciwna: Naczałnik na Mitnica Warna

      Pytanie prejudycjalne

   Czy zakresem stosowania art. 1 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 791/2011 z dnia 3 sierpnia 2011 r. w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego i ostatecznego pobrania tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej jest objęty przywóz tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych – o wielkości oczka powyżej 1,8 mm na długość i szerokość oraz o wadze powyżej 35 g/m2, z wyłączeniem tarcz z włókna szklanego – obecnie objętych kodami CN ex 7019 51 00 i ex 7019 59 00 (kody TARIC 7019 51 00 10 i 7019 59 00 10), które w dniu 10 kwietnia 2012 r. zgłoszono do procedury „dopuszczenia do swobodnego obrotu i końcowej konsumpcji”, wskazując ich pochodzenie z Tajlandii i wysyłając je z tego państwa, lecz które pochodzą z Chińskiej Republiki Ludowej, które to pochodzenie ustalono w ramach postępowania obejmującego dochodzenie i sporządzenie sprawozdania przez służbę OLAF zgodnie z rozporządzeniem nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady?


title: Sprawa T-629/16: Skarga wniesiona w dniu 1 września 2016 r. – Shoe Branding Europe/EUIPO – adidas (Przedstawienie dwóch równoległych pasków na bucie)

text:
               31.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/53

         Skarga wniesiona w dniu 1 września 2016 r. – Shoe Branding Europe/EUIPO – adidas (Przedstawienie dwóch równoległych pasków na bucie)
   (Sprawa T-629/16)
   (2016/C 402/62)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Shoe Branding Europe BVBA (Oudenaarde, Belgia) (przedstawiciel: adwokat J. Løje)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: adidas (Herzogenaurach, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Pozycyjny znak towarowy (Przedstawienie dwóch równoległych pasków na bucie) – unijny znak towarowy nr 8 398 141

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie R 597/2016-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Przeinaczenie okoliczności faktycznych.


title: Wykreślenie sprawy T-T-441/03

text:
               9.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/35

         Wykreślenie sprawy T-T-441/03 (1)

   (2005/C 171/58)

      (Język postępowania: francuski)

   Postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2005 r. prezes czwartej izby Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy T-441/03 Firma Léon Van Parys N.V. i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.

      (1)  Dz.U. C 59 z 6.3.2004


title: Sprawa C-556/14 P: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 7 kwietnia 2016 r. – Holcim (Romania) SA/Komisja Europejska (Odwołanie – Środowisko naturalne – System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych w Unii Europejskiej – Dyrektywa 2003/87/WE – Artykuły 19 i 20 – Rozporządzenie (WE) nr 2216/2004 – Artykuł 10 – System rejestrów transakcji dotyczących uprawnień do emisji – Odpowiedzialność na zasadzie winy – Odmowa ujawnienia przez Komisję informacji i zakazania wszelkich transakcji dotyczących skradzionych uprawnień do emisji – Odpowiedzialność niezależna od winy)

text:
               13.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/16

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 7 kwietnia 2016 r. – Holcim (Romania) SA/Komisja Europejska
      (Sprawa C-556/14 P) (1)

      ((Odwołanie - Środowisko naturalne - System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych w Unii Europejskiej - Dyrektywa 2003/87/WE - Artykuły 19 i 20 - Rozporządzenie (WE) nr 2216/2004 - Artykuł 10 - System rejestrów transakcji dotyczących uprawnień do emisji - Odpowiedzialność na zasadzie winy - Odmowa ujawnienia przez Komisję informacji i zakazania wszelkich transakcji dotyczących skradzionych uprawnień do emisji - Odpowiedzialność niezależna od winy))
      (2016/C 211/18)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Holcim (Romania) SA (przedstawiciel: L. Arnauts, adwokat)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. White i K. Mifsud-Bonnici, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Holcim (Romania) SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 65 z 23.2.2015.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 8 września 2005 r. w sprawie C-129/04 Espace Trianon SA Espace Trianon SA i Société wallonne de location-financement SA (Sofibail) przeciwko Office communautaire et régional de la formation professionnelle et de l'emploi (FOREM) (wniosek Conseil d'État o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Zamówienia publiczne — Dyrektywa 89/665/EWG — Procedury odwoławcze w zakresie udzielania zamówień publicznych — Osoby, którym powinny być dostępne procedury odwoławcze — Stowarzyszenie oferentów ad hoc — Zakaz wnoszenia indywidualnego odwołania przez jednego z członków stowarzyszenia ad hoc — Pojęcie interesu w uzyskaniu danego zamówienia publicznego)

text:
               29.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/8

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 8 września 2005 r.
   w sprawie C-129/04 Espace Trianon SA Espace Trianon SA i Société wallonne de location-financement SA (Sofibail) przeciwko Office communautaire et régional de la formation professionnelle et de l'emploi (FOREM) (1) (wniosek Conseil d'État o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)
   (Zamówienia publiczne - Dyrektywa 89/665/EWG - Procedury odwoławcze w zakresie udzielania zamówień publicznych - Osoby, którym powinny być dostępne procedury odwoławcze - Stowarzyszenie oferentów ad hoc - Zakaz wnoszenia indywidualnego odwołania przez jednego z członków stowarzyszenia ad hoc - Pojęcie interesu w uzyskaniu danego zamówienia publicznego)
   (2005/C 271/14)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C- 129/04, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Conseil d'État (Belgia), postanowieniem z dnia 25 lutego 2004 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 9 marca 2004 r., w postępowaniu: Espace Trianon SA i Société wallonne de location-financement SA (Sofibail) przeciwko Office communautaire et régional de la formation professionnelle et de l'emploi (FOREM), Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, C. Gulmann (sprawozdawca), R. Schintgen, G. Arestis i J. Klučka, sędziowie, rzecznik generalny: C. Stix-Hackl, sekretarz: K. Sztranc, administrator, wydał w dniu 8 września 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Wykładni art. 1 dyrektywy 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane, zmienionej dyrektywą Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnoszącą się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi, należy dokonywać w ten sposób, iż przepis ten nie sprzeciwia się temu, aby zgodnie z prawem krajowym nie jeden z tych członków indywidualnie, lecz jedynie wszyscy razem członkowie stowarzyszenia ad hoc, nieposiadającego jako takie osobowości prawnej, którzy uczestniczyli w postępowaniu udzielenia zamówienia publicznego i nie uzyskali tego zamówienia, mogli wnieść odwołanie od decyzji udzielenia zamówienia.

               2.

               Podobnie jest w przypadku gdy wszyscy członkowie takiego stowarzyszenia ad hoc działają wspólnie, lecz działanie jednego z nich jest następnie uznane za niedopuszczalne.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.4.2004


title: Sprawa T-465/10: Skarga wniesiona w dniu 27 września 2010 r. — McHugh przeciwko Komisji

text:
               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/46

         Skarga wniesiona w dniu 27 września 2010 r. — McHugh przeciwko Komisji
   (Sprawa T-465/10)
   ()
   2010/C 328/74
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Eamon McHugh (Killybegs, Irlandia) (przedstawiciele: A. Collins SC, N. Travers, Barrister i D. Barry, Solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 13 lipca 2010 r., notyfikowanej jako dokument C(2010) 4767 — pismo do Irlandii, oddalającej wniosek o zwiększenie ze względów bezpieczeństwa zdolności połowowej nowego trawlera do połowów pelagicznych Antartic, oraz zastąpienie decyzji w przedmiocie wyżej wymienionego wniosku, zawartej w decyzji Komisji 2003/245/WE z dnia 4 kwietnia 2003 r., dotyczącej wniosków skierowanych do Komisji w przedmiocie zwiększenia celów wieloletniego programu orientacji dla floty rybackiej (WPO-IV) w celu poprawy bezpieczeństwa, warunków nawigacji morskiej, warunków sanitarnych, jakości produktów i warunków pracy w odniesieniu do statków o całkowitej długości przekraczającej 12 m (Dz.U. 2003 L 90, s. 48), której nieważność stwierdzono wyrokiem Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 czerwca 2006 r. w sprawach połączonych od T-218/03 do T-240/03 Boyle i in. przeciwko Komisji Zb.Orz. 2006 II-1699; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżący, na podstawie art. 263 TFUE, żąda w skardze stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 13 lipca 2010 r., notyfikowanej jako dokument C(2010) 4767 — pismo do Irlandii, oddalającej wniosek o zwiększenie ze względów bezpieczeństwa zdolności połowowej trawlera do połowów pelagicznych Antartic oraz zastąpienia decyzji w przedmiocie wyżej wymienionego wniosku, zawartej w decyzji Komisji 2003/245/WE z dnia 4 kwietnia 2003 r., dotyczącej wniosków skierowanych do Komisji w przedmiocie zwiększenia celów wieloletniego programu orientacji dla floty rybackiej (WPO-IV) w celu poprawy bezpieczeństwa, warunków nawigacji morskiej, warunków sanitarnych, jakości produktów i warunków pracy w odniesieniu do statków o całkowitej długości przekraczającej 12m (Dz.U. 2003 L 90, s. 48), której nieważność stwierdzono wyrokiem Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 czerwca 2006 r. w sprawach połączonych od T-218/03 do T-240/03 Boyle i in. przeciwko Komisji Zb.Orz. 2006 II-1699.
   W uzasadnieniu skargi skarżący podnosi następujące zarzuty:

               Po pierwsze skarżący twierdzi, że Komisja działała bez podstawy prawnej. Artykuł 4 ust. 2 decyzji 97/413/WE z dnia 26 czerwca 1997 r. w sprawie celów i szczególnych zasad restrukturyzacji sektora rybołówstwa wspólnotowego, w okresie od dnia 1 stycznia 1997 r. do dnia 31 grudnia 2001 r., w celu osiągnięcia trwałej równowagi pomiędzy zasobami i ich eksploatacją (Dz.U. 1997 L 175, s. 27), stanowi w dalszym ciągu podstawę prawną zaskarżonej decyzji i w związku z tym, jak twierdzi skarżący, Komisja nie miała podstaw prawnych do wydania zaskarżonej decyzji jako decyzji ad hoc.

               Po drugie, skarżący twierdzi, że Komisja naruszyła istotne wymogi proceduralne. Podnosi on, że zaskarżona decyzja wydana na podstawie decyzji Rady nr 97/413/WE, winna była zostać przyjęta w ramach procedury komitetów zarządzających, oraz że decydując o wydaniu decyzji jako decyzji ad hoc, Komisja naruszyła istotne wymogi proceduralne.

               Po trzecie, skarżący twierdzi, że dokonując błędnej wykładni art. 4 ust. 2 decyzji Rady nr 97/413/WE Komisja nadużyła swych uprawnień, w szczególności opierając się na niemających znaczenia kryteriach i pomijając definicję pojęcia „nakład połowowy” ustanowioną w decyzji Komisji nr 97/413/WE i w regulacjach wspólnotowych w dziedzinie rybołówstwa obowiązujących w momencie składania przez skarżącego wniosku o zwiększenie tonażu ze względów bezpieczeństwa w grudniu 2001 r.

               Ponadto skarżący podnosi, że zaskarżona decyzji w zakresie w jakim ocenia jego wniosek o zwiększenie tonażu ze względów bezpieczeństwa jest obarczona licznymi oczywistymi błędami. W szczególności skarżący twierdzi, że decyzja Komisji o oddaleniu jego wniosku z tego względu, iż powierzchnia pokładu głównego nowej jednostki jest większa niż powierzchnia pokładu głównego Menhaden jest oczywiście błędna, jak również założenie leżące u jej podstaw, że nowa jednostka będzie miała większy „nakład połowowy” niż Menhaden.

               Wreszcie skarżący twierdzi, że Komisja naruszyła prawo do równego traktowania. Podnosi on, że oddalenie wniosku przez Komisję z powodu większej powierzchni pokładu głównego nowej jednostki stanowi istotną różnicę w traktowaniu, równoznaczną z niedopuszczalną dyskryminacją w porównaniu z zupełnie innym podejściem przyjętym przez Komisję przy rozpatrywaniu niektórych wniosków o zwiększenie tonażu ze względów bezpieczeństwa, uwzględnionych w decyzji Komisji nr 2003/245, a także w odniesieniu to jednego z wniosków, początkowo oddalonego mocą tej decyzji a następnie uwzględnionego w decyzji Komisji z dnia 13 lipca 2010 r., notyfikowanej jako dokument C(2010) 4765.


title: Sprawa C-83/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 17 lutego 2012 r. — postępowanie karne przeciwko Minh Khoa Vo

text:
               28.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 126/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 17 lutego 2012 r. — postępowanie karne przeciwko Minh Khoa Vo
   (Sprawa C-83/12)
   2012/C 126/13
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

   Minh Khoa Vo

      Druga strona: Der Generalbundesanwalt beim Bundesgerichtshof

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 21 i art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Wizowy (kodeks wizowy, „KW”) (1), regulujące wydanie i unieważnienie wizy jednolitej należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one wynikającej z przepisów krajowych karalności przemytu cudzoziemców w przypadkach, w których przemycane osoby posiadają wprawdzie wizę, ale uzyskały ją wskutek podstępnego wprowadzenia w błąd właściwego organu innego państwa członkowskiego co do rzeczywistego celu podróży?

      (1)  Dz.U. L 243, s. 1.


title: Sprawa C-122/10: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 12 maja 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Marknadsdmostolen — Szwecja) — Konsumentombudsmannen przeciwko Ving Sverige AB (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 2005/29/WE — Artykuł 2 lit. i) oraz art. 7 ust. 4 — Komunikat handlowy opublikowany w gazecie — Pojęcie zaproszenia do dokonania zakupu — Cena wyjściowa — Informacje, które powinny być ujęte w zaproszeniu do dokonania zakupu)

text:
               9.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 204/9

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 12 maja 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Marknadsdmostolen — Szwecja) — Konsumentombudsmannen przeciwko Ving Sverige AB
   (Sprawa C-122/10) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2005/29/WE - Artykuł 2 lit. i) oraz art. 7 ust. 4 - Komunikat handlowy opublikowany w gazecie - Pojęcie zaproszenia do dokonania zakupu - Cena wyjściowa - Informacje, które powinny być ujęte w zaproszeniu do dokonania zakupu)
   2011/C 204/17
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd krajowy

   Marknadsdmostolen

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Konsumentombudsmannen

      Strona pozwana: Ving Sverige AB

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Marknadsdomstolen — Wykładnia art. 2 lit. i) i art. 7 ust. 4 lit. a) dyrektywy 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającej dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 149, s. 22) — Opublikowane w gazecie ogłoszenie o ofercie promocyjnej skierowanej do konsumentów i dotyczącej zorganizowanej podróży do określonego miejsca przeznaczenia w trakcie określonego okresu ze wskazaniem ceny wyjściowej — Pojęcie zaproszenia do dokonania zakupu — Wymogi odnośnie do informacji do załączenia w reklamie produktu

      Sentencja

               1)

               Wyrażenie „umożliwia w ten sposób konsumentowi dokonanie zakupu” zawarte w art. 2 lit. i) dyrektywy 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającej dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („dyrektywy o nieuczciwych praktykach handlowych”) należy interpretować w ten sposób, że zaproszenie do dokonania zakupu występuje wówczas, gdy informacja o produkcie i jego cenie jest wystarczająca do tego, by konsument mógł podjąć decyzję dotyczącą transakcji, przy czym nie jest konieczne, by komunikat handlowy dawał także rzeczywistą sposobność do dokonania zakupu ani by pozostawał on w związku z taką sposobnością.

               2)

               Artykuł 2 lit. i) dyrektywy 2005/29 należy interpretować w ten sposób, że wymóg dotyczący podania ceny produktu może zostać spełniony w sytuacji, gdy komunikat handlowy obejmuje cenę wyjściową, to jest najniższą cenę, po której dany produkt lub rodzaj reklamowanego produktu może zostać nabyty, przy czym produkt ten istnieje także w innych wersjach lub o innym składzie, których cena nie zostaje podana. Zadaniem sądu krajowego jest ustalenie, w zależności od właściwości i cech charakterystycznych produktu, jak też środka przekazu, za pomocą którego został nadany komunikat handlowy, czy wzmianka o cenie wyjściowej pozwala konsumentowi na podjęcie decyzji dotyczącej transakcji.

               3)

               Artykuł 2 lit. i) dyrektywy 2005/29 należy interpretować w ten sposób, że przedstawienie słowne lub wizualne produktu spełnia przesłankę dotyczącą wskazania cech charakterystycznych produktu, włączając w to wypadek, w którym to samo przedstawienie słowne lub wizualne zostaje wykorzystane w celu wskazania produktu występującego w wielu wersjach. Zadaniem sądu krajowego jest ustalenie w konkretnym wypadku, biorąc pod uwagę właściwości i cechy charakterystyczne produktu, jak również wykorzystany środek przekazu, czy konsument dysponuje informacjami, które pozwalają mu na zidentyfikowanie i wyodrębnienie produktu dla potrzeb podjęcia decyzji dotyczącej transakcji.

               4)

               Artykuł 7 ust. 4 lit. a) dyrektywy 2005/29 należy interpretować w ten sposób, że może wystarczyć, by zostały podane tylko pewne główne cechy produktu i by sprzedający odesłał dodatkowo do swej strony internetowej, pod warunkiem że na stronie tej zawarte zostały istotne informacje na temat głównych cech produktu, ceny i innych postanowień umownych, zgodnie z wymogami określonymi w art. 7 tej dyrektywy. Zadaniem sądu krajowego jest dokonanie oceny w konkretnym wypadku, z uwzględnieniem okoliczności, w jakich zaproszenie do dokonania zakupu zostało złożone, wykorzystanego środka przekazu, jak również właściwości i cech charakterystycznych produktu, czy samo podanie niektórych głównych cech produktu pozwala konsumentowi na podjęcie świadomej decyzji dotyczącej transakcji.

               5)

               Artykuł 7 ust. 4 lit. c) dyrektywy 2005/29 należy interpretować w ten sposób, że podanie jedynie ceny wyjściowej w zaproszeniu do dokonania zakupu nie może, samo w sobie, zostać uznane za pominięcie wprowadzające w błąd. Zadaniem sądu krajowego jest ustalenie, czy podanie ceny wyjściowej może wystarczyć do spełnienia wymogów dotyczących podania ceny statuowanych w tym przepisie. Sąd ten ma w szczególności za zadanie ustalić, czy pominięcie szczegółowych zasad obliczania ceny końcowej uniemożliwia konsumentowi podjęcie świadomej decyzji dotyczącej transakcji i w konsekwencji prowadzi do podjęcia decyzji, której konsument w przeciwnym wypadku by nie podjął. Zadaniem sądu krajowego jest także uwzględnienie ograniczeń właściwych wykorzystanemu środkowi przekazu, właściwości i cech charakterystycznych produktu, jak również innych działań, które przedsiębiorca rzeczywiście podjął, aby udostępnić konsumentowi informacje.

      (1)  Dz.U. C 113 z 1.5.2010.


title: Sprawa C-571/08: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 24 czerwca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 95/59/WE — Podatków inne niż podatki obrotowe, wpływające na spożycie wyrobów tytoniowych — Artykuł 9 ust. 1 — Swoboda ustalania przez producentów i importerów maksymalnej ceny sprzedaży detalicznej swych produktów — Regulacja krajowa nakładająca minimalną cenę sprzedaży detalicznej papierosów — Uzasadnienie — Ochrona zdrowia publicznego)

text:
               14.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/7

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 24 czerwca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-571/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 95/59/WE - Podatków inne niż podatki obrotowe, wpływające na spożycie wyrobów tytoniowych - Artykuł 9 ust. 1 - Swoboda ustalania przez producentów i importerów maksymalnej ceny sprzedaży detalicznej swych produktów - Regulacja krajowa nakładająca minimalną cenę sprzedaży detalicznej papierosów - Uzasadnienie - Ochrona zdrowia publicznego)
   2010/C 221/11
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: W. Mölls i L. Pignataro, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska (przedstawiciele: I. Bruni, następnie G. Palmieri, pełnomocnicy oraz F. Arena, avvocato dello Stato)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 9 dyrektywy Rady 95/59/WE z dnia 27 listopada 1995 r. w sprawie podatków innych niż podatki obrotowe, wpływających na spożycie wyrobów tytoniowych (Dz.U. L 291, s. 40) — Ustalanie cen minimalnych — Homologacja cen

      Sentencja

               1)

               Przewidując minimalną cenę papierosów Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 9 ust. 1 dyrektywy Rady 95/59/WE z dnia 27 listopada 1995 r. w sprawie podatków innych niż podatki obrotowe, wpływających na spożycie wyrobów tytoniowych, zmienioną przez dyrektywę Rady 2002/10/WE z dnia 12 lutego 2002 r.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania

      (1)  Dz.U. C 55 z 7.3.2009.


title: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia  20 października 2005 r.  w sprawie C-70/05, Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 2000/78/WE — Równe traktowanie w zakresie zatrudnienia i pracy — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               10.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/7

      WYROK TRYBUNAŁU

   (czwarta izba)
   z dnia 20 października 2005 r.
   w sprawie C-70/05, Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 2000/78/WE - Równe traktowanie w zakresie zatrudnienia i pracy - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2005/C 315/13)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-70/05, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 14 lutego 2005 r., Komisja Wspólnot Europejskich, (pełnomocnik: D. Martin) przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga, (pełnomocnik: S. Schreiner), Trybunał (czwarta izba), w składzie: N. Colneric (sprawozdawca), pełniąca obowiązki prezesa czwartej izby, K. Lenaerts i E. Juhász, sędziowie, rzecznik generalny: L. A. Geelhoed, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 20 października 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2.

               Wielkie Księstwo Luksemburga zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 82 z 02.04.2005


title: Sprawa F-117/11: Skarga wniesiona w dniu 8 listopada 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/70

      Skarga wniesiona w dniu 8 listopada 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji
      (Sprawa F-117/11)
      (2012/C 25/136)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat L. Vogel)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Przedmiot i opis sporu

      Stwierdzenie nieważności decyzji biura administracji i rozliczania uprawnień indywidualnych ustalającej uprawnienia emerytalne skarżącej oraz stwierdzenie nieważności obliczeń podlegającej uwzględnieniu liczby lat służby zaliczanych do okresu uprawniającego do emerytury celem ustalenia tych uprawnień.

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  Stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez organ powołujący w dniu 28 lipca 2011 r., na mocy której oddalono zażalenie złożone przez skarżącą w dniu 3 czerwca 2011 r. w sprawie stwierdzenia nieważności ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego, wydanych w dniu 3 marca 2011 r., a w szczególności art. 9 wspomnianych ogólnych przepisów wykonawczych, które to zażalenie organ powołujący uznał za skierowane przeciwko decyzji indywidualnej, doręczonej skarżącej w dniu 24 maja 2011 r., proponującej nowe obliczenie liczby lat służby zaliczanych do okresu uprawniającego do emerytury w systemie wspólnotowym, odpowiadających ekwiwalentowi aktuarialnemu uprawnień emerytalnych nabytych przez skarżącą w belgijskim systemie emerytalnym;

                  —

                  w razie konieczności, również stwierdzenie nieważności wspomnianej decyzji z dnia 24 maja 2011 r. podobnie jak, w razie potrzeby na podstawie art. 277 traktatu EWG, ogólnych przepisów wykonawczych z dnia 3 marca 2011 r., a w szczególności art. 9 tych przepisów;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-43/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 listopada 2006 r. — Camper przeciwko OHIM — JC (BROTHERS by CAMPER) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego BROTHERS by CAMPER — Wcześniejsze graficzne krajowe znaki towarowe BROTHERS — Niedopuszczalność — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/39

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 listopada 2006 r. — Camper przeciwko OHIM — JC (BROTHERS by CAMPER)
   (Sprawa T-43/05) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego BROTHERS by CAMPER - Wcześniejsze graficzne krajowe znaki towarowe BROTHERS - Niedopuszczalność - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2006/C 331/86)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Camper, SL (Inca, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat I. Temiño Ceniceros)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Novais Gonçalves, pełnomocnik)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: JC AB (Mölnlycke, Szwecja) (przedstawiciel: adwokat P. Hedberg)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 29 listopada 2004 r. (sprawa R 170/2004-1), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między JC AB a Camper SL.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory).

               3)

               Interwenient ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.4.2005.


title: Wykreślenie sprawy C-77/03

text:
               22.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/17

         Wykreślenie sprawy C-77/03 (1)

   (2005/C 19/34)

      (Język postępowania: niemiecki)

   Postanowieniem z dnia 19 października 2004 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-77/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec.

      (1)  Dz.U. C 101 z 26.4.2003.


title: Sprawa T-457/11: Skarga wniesiona w dniu 17 sierpnia 2011 r. — Valeo Vision przeciwko Komisji

text:
               8.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 298/27

         Skarga wniesiona w dniu 17 sierpnia 2011 r. — Valeo Vision przeciwko Komisji
   (Sprawa T-457/11)
   2011/C 298/51
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Valeo Vision (Bobigny, Francja) (przedstawiciel: R. Ledru, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności, w całości, rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 603/2011 z dnia 20 czerwca 2011 r. dotyczącego klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury scalonej;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi w swoim jedynym zarzucie naruszenie zasad klasyfikacji w Nomenklaturze scalonej, ponieważ uważa, że ogólne zasady interpretacji nr 1, 3a), 3b), 3c) i 6, uwaga nr 2a) do sekcji XVI oraz uwaga nr 8 do rozdziału 85 Nomenklatury scalonej prowadzą z jednej strony do zaklasyfikowania „listwy LED” do pozycji 8541, lub pomocniczo do pozycji 8542 Nomenklatury scalonej, a z drugiej strony do wyłączenia klasyfikacji do pozycji 8512. Strona skarżąca kwestionuje po pierwsze uzasadnienie i klasyfikację Komisji, a po drugie podnosi brak uzasadnienia i podstawy prawnej uzasadnienia rozporządzenia klasyfikacyjnego.


title: Sprawa F-110/13: Skarga wniesiona w dniu 11 listopada 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               25.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/41

         Skarga wniesiona w dniu 11 listopada 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-110/13)
   2014/C 24/78
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: S. Rodrigues, A. Tymen i A. Blot, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji wykluczającej skarżącego z listy kandydatów dopuszczonych do udziału w programie kształcenia pt. „Procedura akredytacji” w 2013 r.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 19 kwietnia 2013 r. (IA No 13-2013) wykluczającej skarżącego z listy kandydatów dopuszczonych do udziału w programie kształcenia pt. „Procedura akredytacji” w 2013 r.;

               —

               jeśli zajdzie taka potrzeba, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 30 lipca 2013 r. oddalającej zażalenie skarżącego;

               —

               przyznanie skarżącemu odszkodowania w wysokości 10 000 EUR;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-17/12: Skarga wniesiona w dniu 16 stycznia 2012 r. — Hagenmeyer i Hahn przeciwko Komisji

text:
               24.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/26

         Skarga wniesiona w dniu 16 stycznia 2012 r. — Hagenmeyer i Hahn przeciwko Komisji
   (Sprawa T-17/12)
   2012/C 89/44
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Moritz Hagenmeyer (Hamburg, Niemcy) i Andreas Hahn (Hanower, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Teufer)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności części rozporządzenia Komisji (UE) nr 1170/2011 z dnia 16 listopada 2011 r. w sprawie odmowy udzielenia zezwolenia na niektóre oświadczenia zdrowotne dotyczące żywności i odnoszące się do zmniejszenia ryzyka choroby (Dz.U. L 299, s. 1), która dotyczy wnioskowanego przez skarżących oświadczenia „Regularne spożywanie dużych ilości wody może zmniejszyć ryzyko wystąpienia odwodnienia i towarzyszącego mu osłabienia wydolności organizmu”;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1924/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności (1) oświadczenia zdrowotne dotyczące żywności są zakazane, jeżeli nie uzyskały zezwolenia Komisji zgodnie z tym rozporządzeniem i nie zostały ujęte w wykazie dopuszczalnych oświadczeń.
   Niniejsza skarga jest skierowana przeciwko rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1170/2011 z dnia 16 listopada 2011 r. w sprawie odmowy udzielenia zezwolenia na niektóre oświadczenia zdrowotne dotyczące żywności i odnoszące się do zmniejszenia ryzyka choroby (2) w zakresie, w jakim odmówiono w nim ujęcia w wykazie dopuszczalnych oświadczeń następującego oświadczenia zgłoszonego do dopuszczenia: „Regularne spożywanie dużych ilości wody może zmniejszyć ryzyko wystąpienia odwodnienia i towarzyszącego mu osłabienia wydolności organizmu”.
   Na poparcie skargi skarżący podnoszą dziewięć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący zbyteczności określenia „czynnika ryzyka”

                           —

                           Skarżący podnoszą po pierwsze, że pozwana uznała określenie „czynnika ryzyka” za obligatoryjne we wniosku o udzielenie zezwolenia, chociaż obowiązek taki nie wynika z rozporządzenia nr 1924/2006.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący nieuwzględnienia faktycznego określenia „czynnika ryzyka” we wniosku o udzielenie zezwolenia

                           —

                           Skarżący zarzucają ponadto, że pozwana nie dostrzegła, iż w swoich propozycjach sformułowania wnioskowanego oświadczenia zdrowotnego faktycznie określili oni „czynnik ryzyka”.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności

                           —

                           Skarżący podnoszą następnie, że rozporządzenie nr 1170/2011 jest w całości nieproporcjonalne.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący braku wystarczającej podstawy prawnej

                           —

                           Zaskarżone rozporządzenie nie posiada poza tym zdaniem skarżących wystarczającej podstawy prawnej, gdyż opiera się na przepisach art. 17 w związku z art. 14 ust. 1 lit. a) i art. 10 ust. 1 rozporządzenia nr 1924/2006, które ze swej strony naruszają prawo Unii, a w szczególności zasadę proporcjonalności.

               5)

               Zarzut piąty dotyczący niedopuszczalnego instrumentu legislacyjnego

                           —

                           Skarżący podnoszą po piąte, że pozwana naruszyła istotne wymogi proceduralne, przyjmując rozporządzenie zamiast przewidzianej w rozporządzeniu nr 1924/2006 decyzji.

               6)

               Zarzut szósty dotyczący naruszenia podziału kompetencji

                           —

                           Skarżący podnoszą w tym kontekście, że przewidziany w rozporządzeniu nr 1924/2006 podział kompetencji pomiędzy pozwaną, Europejskim Urzędem ds. Bezpieczeństwa Żywności i Bundesamt für Verbraucherschutz und Lebensmittelsicherheit został naruszony w postępowaniu przez pozwaną.

               7)

               Zarzut siódmy dotyczący braku przyjęcia decyzji w terminie

                           —

                           Skarżący zarzucają ponadto naruszenie określonych w rozporządzeniu nr 1924/2006 terminów zawitych na przekazanie wniosku o udzielenia zezwolenia, sporządzenie opinii naukowej i wydanie decyzji w sprawie udzielenia zezwolenia.

               8)

               Zarzut ósmy dotyczący niewystarczającego uwzględnienia argumentacji

                           —

                           Skarżący zarzucają następnie pozwanej, że naruszyła istotne wymogi proceduralne, gdyż w swej decyzji w sprawie udzielenia zezwolenia nie uwzględniła istotnej części argumentacji skarżących i zainteresowanych podmiotów trzecich biorących udział w postępowaniu.

               9)

               Zarzut dziewiąty dotyczący braku uzasadnienia

                           —

                           Skarżący podnoszą w końcu, że pozwana nie wypełniła wystarczająco swojego obowiązku uzasadnienia zgodnie z art. 296 ust. 2 TFUE.

      (1)  Dz.U. L 404, s. 9.

      (2)  Dz.U. L 299, s. 1.


title: Sprawa T-242/07: Skarga wniesiona w dniu 6 lipca 2007 r. — Weiler przeciwko OHIM — CISQ (Q2WEB)

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/45

         Skarga wniesiona w dniu 6 lipca 2007 r. — Weiler przeciwko OHIM — CISQ (Q2WEB)
   (Sprawa T-242/07)
   (2007/C 211/83)
   Język skargi: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Dieter Weiler (Pulheim, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci V. von Bomhard, T. Dolde i A. Renck)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: CISQ Federazione Certificazione Italiana Sistemi di Qualità Aziendali
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) o nr R 893/2005-1 z dnia 29 marca 2007 r.;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania przed Sądem, a na wypadek gdyby uczestnik postępowania przed Izbą Odwoławczą przystąpił do sprawy w charakterze interwenienta, obciążenie strony pozwanej i interwenienta kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: Słowny znak towarowy „Q2WEB” dla towarów i usług z klas 9, 35, 38 i 42 (wspólnotowy znak towarowy nr 2 418 150)

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Skarżący

      Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: CISQ Federazione Certificazione Italiana Sistemi di Qualità Aziendali

      Prawo ze znaku towarowego przysługujące stronie wnoszącej o unieważnienie: Słowny znak towarowy „QWEB” dla towarów i usług z klasy 42 (wspólnotowy znak towarowy nr 1 772 078), graficzny znak towarowy „QWEB” dla usług z klas 35, 38 i 42 (wspólnotowy znak towarowy nr 1 871 201) i słowny znak towarowy „QWEBMARK” dla usług z klas 35, 38 i 42 (wspólnotowy znak towarowy nr 1 771 963)

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Unieważnienie przedmiotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 52 ust. 1 lit. a) w związku z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), z uwagi na to, że kolidujące znaki towarowe nie są podobne pod względem wyglądu, brzmienia ani też od strony koncepcyjnej, oraz z uwagi na to, że różnice występujące między oznaczeniami wystarczają, aby wykluczyć prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd właściwego kręgu konsumentów.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994 L 11, str. 1).


title: Sprawa C-615/11 P: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 16 maja 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Ryanair Ltd, Air One SpA. (Odwołanie — Skarga na bezczynność — Artykuł 232 CE — Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 — Artykuł 20 ust. 2 — Rzekoma pomoc państwa na rzecz włoskich przedsiębiorstw lotniczych — Skarga do Komisji — Brak decyzji Komisji)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/16

         Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 16 maja 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Ryanair Ltd, Air One SpA.
   (Sprawa C-615/11 P) (1)

   (Odwołanie - Skarga na bezczynność - Artykuł 232 CE - Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 - Artykuł 20 ust. 2 - Rzekoma pomoc państwa na rzecz włoskich przedsiębiorstw lotniczych - Skarga do Komisji - Brak decyzji Komisji)
   2013/C 225/26
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn, D. Grespan i S. Noë, pełnomocnicy)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Ryanair Ltd (przedstawiciele: E. Vahida, adwokat, I.-G. Metaxas-Maragkidis, dikigoros), Air One SpA (przedstawiciele: M. Merola, M.C. Santacroce i G. Belotti, avvocati)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) z dnia 29 września 2011 r. w sprawie T-442/07 Ryanair przeciwko Komisji uwzględniającego częściowo skargę na bezczynność mającą na celu stwierdzenie, że Komisja bezprawnie nie zajęła stanowiska w przedmiocie złożonych do niej przez skarżącą w pierwszej instancji skarg dotyczących rzekomo przyznanej przez Republikę Włoską Alitalii, Air One i Meridianie pomocy w postaci różnego rodzaju przysparzających korzyści tym przedsiębiorstwom środków

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 65 z 3.3.2012


title: Sprawa F-20/11: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 7 lipca 2011 r. — Bracalente przeciwko Komisji (Służba publiczna — Osoby domagające się przyznania im statusu urzędnika lub pracownika Unii Europejskiej — Skarga — Oczywista niedopuszczalność — Niedochowanie procedury poprzedzającej wniesienie skargi)

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/31

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 7 lipca 2011 r. — Bracalente przeciwko Komisji
   (Sprawa F-20/11)
   (Służba publiczna - Osoby domagające się przyznania im statusu urzędnika lub pracownika Unii Europejskiej - Skarga - Oczywista niedopuszczalność - Niedochowanie procedury poprzedzającej wniesienie skargi)
   2012/C 138/70
   Język postępowania: włoski.

      Strony

      Strona skarżąca: Gianpaolo Bracalente (Ispra, Włochy) (przedstawiciel: S. Constantino, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot sprawy

   Żądanie skarżącego przyznania mu statusu pracownika Unii Europejskiej

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               G. Bracalente pokryje swoje własne koszty


title: Sprawa T-736/16: Skarga wniesiona w dniu 31 października 2016 r. – PY/EUCAP Sahel Niger

text:
               9.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/46

         Skarga wniesiona w dniu 31 października 2016 r. – PY/EUCAP Sahel Niger
   (Sprawa T-736/16)
   (2017/C 006/58)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: PY (Souffelweyersheim, Francja) (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues i A. Tymen)

      Strona pozwana: EUCAP Sahel Niger (Niamey, Niger)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie, że niniejsza skarga jest dopuszczalna i zasadna;

         a w związku z tym:

               —

               uznanie odpowiedzialności Misji w rozumieniu art. 340 TFUE;

               —

               nakazanie naprawienia szkody majątkowej skarżącego;

               —

               nakazanie zadośćuczynienia krzywdzie skarżącego szacowanej na 70 000 EUR;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut, dotyczący uchybień umownych popełnionych przez Misję EUCAP Sahel Niger (zwaną dalej „Misją”), powodujących powstanie po jej stronie odpowiedzialności pozaumownej w rozumieniu art. 340 TFUE.
   Strona skarżąca, dawny członek personelu Misji, wskazuje na naruszenia umowy przez Misję, dotyczące wewnętrznych dochodzeń i ochrony ofiar w przypadku złożenia doniesienia o mobbingu w miejscu pracy. Z racji inercji Misji i niewszczęcia dochodzenia wewnętrznego mobbing będący przedmiotem doniesienia strony skarżącej trwał i pogłębiał się oraz spowodował poważne pogorszenie jej stanu zdrowia, co spowodowało konieczność pilnej repatriacji. Strona skarżąca nie mogła podjąć już obowiązków do końca okresu trwania swojej umowy.
   W związku z tym strona skarżąca żąda zadośćuczynienia krzywdzie wynikającej z tego, że była poddana mobbingowi, mimo zawiadomienia o nim, przez wiele miesięcy, co było do uniknięcia przez Misję, z przymusowej przerwy w pracy zawodowej i wreszcie z pogorszenia stanu zdrowia, a w szczególności utrzymującej się od tamtego czasu depresji. Żąda też odszkodowania za szkodę majątkową wynikającą z utraty zarobków po 30 dniach choroby oraz utraty szansy przedłużenia umowy o pracę.


title: Sprawa C-252/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta förvaltningsdomstolen (Szwecja) w dniu 23 maja 2014 r. – Pensioenfonds Metaal en Technie przeciwko Skatteverket

text:
               21.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta förvaltningsdomstolen (Szwecja) w dniu 23 maja 2014 r. – Pensioenfonds Metaal en Technie przeciwko Skatteverket
   (Sprawa C-252/14)
   2014/C 235/15
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd odsyłający

   Högsta förvaltningsdomstolen

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Pensioenfonds Metaal en Technie

      Druga strona postępowania: Skatteverket

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 63 TFEU stoi na przeszkodzie uregulowaniom krajowym, zgodnie z którymi w sytuacji gdy udziałowiec (akcjonariusz) jest rezydentem innego państwa członkowskiego dywidenda wypłacana przez spółkę będącą rezydentem podlega opodatkowaniu u źródła, podczas gdy dywidendy takie – wypłacane udziałowcom (akcjonariuszom) będącym rezydentami – podlegają opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem obliczanym na podstawie fikcyjnego dochodu, który w założeniu ostatecznie ma odpowiadać normalnemu opodatkowaniu całości dochodów kapitałowych tego udziałowca (akcjonariusza)?


title: Sprawa T-10/09: Skarga wniesiona w dniu 14 stycznia 2009 r. — Formula One Licensing przeciwko OHIM — Racing — Live (F1 — Live)

text:
               7.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/47

         Skarga wniesiona w dniu 14 stycznia 2009 r. — Formula One Licensing przeciwko OHIM — Racing — Live (F1 — Live)
   (Sprawa T-10/09)
   (2009/C 55/84)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Formula One Licensing BV (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat B. Klingberg)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Racing — Live SA (Montpellier, Francja)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 16 października 2008 r. w sprawie R 7/2008-1;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania; i

               —

               obciążenie Racing — Live S.A. kosztami postępowania przed OHIM.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Racing — Live S.A.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „F1 — Live” dla towarów i usług z klas 16, 38 i 41

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: międzynarodowy słowny znak towarowy „F1” zarejestrowany pod nr 732 134 dla towarów i usług z klas 16, 38 i 41; zarejestrowany w Niemczech pod nr 30 007 412 słowny znak towarowy „F1” dla usług z klasy 41, zarejestrowany w Zjednoczonym Królestwie pod nr 2 277 746 D słowny znak towarowy „F1” dla towarów i usług z klas 16 i 38; graficzny wspólnotowy znak towarowy „F1 Formula 1” zarejestrowany pod nr 631 531 dla towarów i usług z klas 16, 38 i 41; inne znaki takie jak „F1 Racing Simulation”, „F1 Pole Position” i „F1 Pit Stop Café”

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie zaskarżonej decyzji, oddalenie sprzeciwu i dopuszczenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94 ze względu na dokonanie przez Izbę Odwoławczą błędnej oceny, że w przypadku spornych znaków towarowych nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd; naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady nr 40/94 ze względu na nieuznanie przez Izbę Odwoławczą, że używanie rozpatrywanego wspólnotowego znaku towarowego bez uzasadnionej przyczyny powodowałoby czerpanie nienależnej korzyści z odróżniającego charakteru lub renomy wcześniejszych znaków towarowych strony skarżącej i działałoby na szkodę tego charakteru lub renomy.


title: Sprawa C-251/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta domstolen (Szwecja) w dniu 29 maja 2007 r. — Gävle Kraftvärme AB przeciwko Länsstyrelsen i Gävleborgs län

text:
               21.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 170/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta domstolen (Szwecja) w dniu 29 maja 2007 r. — Gävle Kraftvärme AB przeciwko Länsstyrelsen i Gävleborgs län
   (Sprawa C-251/07)
   (2007/C 170/28)
   Język postępowania: szwedzki
   Sąd krajowy
   Högsta domstolen
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Gävle Kraftvärme AB

      Strona pozwana: Länsstyrelsen i Gävleborgs län
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zgodnie z dyrektywą 2000/76/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie spalania odpadów, w przypadku gdy elektrociepłownia składa się z kilku jednostek (pieców), każda z tych jednostek powinna zostać potraktowana oddzielnie czy też taką elektrociepłownię należy potraktować jako całość?

               2)

               Czy w ramach wykładni dyrektywy urządzenie zbudowane w celu spalania odpadów, ale mające za główny cel wytwarzanie energii, należy klasyfikować jako spalarnię czy współspalarnię odpadów?

      (1)  Dz.U. L 332, str. 91