title: Sprawa T-454/07: Skarga wniesiona w dniu 7 grudnia 2007 r. — Prym i in. przeciwko Komisji

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/45

         Skarga wniesiona w dniu 7 grudnia 2007 r. — Prym i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-454/07)
   (2008/C 51/85)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: William Prym GmbH & Co. KG (Stolberg, Niemcy), Prym Inovan GmbH & Co. KG (Stolberg, Niemcy), EP Group S.A. (Comines-Warneton, Belgia) (przedstawiciele: H.-J. Niemeyer i C. Herrmann, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 19 września 2007 r., w zakresie w jakim dotyczy skarżących;

               —

               tytułem żądania ewentualnego obniżenie grzywny nałożonej na skarżące w art. 2 decyzji do odpowiedniej wysokości;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżące kwestionują decyzję Komisji C(2007) 4257 wersja ostateczna z dnia 19 września 2007 r. w sprawie COMP/E-1/39.168 — PO/Galanteria z metali i tworzyw sztucznych: zapięcia. Na mocy tej decyzji spółki należące do grupy Prym ukarano grzywną, jako że spółki te naruszyły art. 81 WE, dopuszczając się trzech niezależnych naruszeń w dziedzinie galanterii z metali i tworzyw sztucznych; w niniejszej sprawie Komisja stwierdziła w sumie cztery naruszenia.
   Na poparcie ich skargi skarżące podnoszą jedenaście zarzutów.
   Co się tyczy zarzutu opartego na wielostronnej współpracy w odniesieniu do „innych rodzajów zapięć” i „urządzeń do ich mocowania”, skarżące podnoszą, co następuje:

               —

               naruszenie art. 23 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 (1), jako że ten sam zespół zachowań został podzielony na dwa odrębne naruszenia;

               —

               błędne zastosowanie komunikatu w sprawie współpracy z 2002 r. (2), ponieważ obniżenie grzywny o 30 % jest niewystarczające.

         Co się tyczy zarzutu opartego na trójstronnej współpracy w zakresie zamków błyskawicznych, argumentacja skarżących jest następująca:

               —

               niezgodne z prawem przypisanie działań wspólnego przedsiębiorstwa pierwszej i drugiej skarżącej oraz błędne obliczenie wysokości grzywny nałożonej na trzecią skarżącą;

               —

               naruszenie pkt C i D komunikatu w sprawie współpracy z 1996 (3).

         W odniesieniu do zarzutu opartego na dwustronnej współpracy z przedsiębiorstwem z grupy Coats skarżące podnoszą, co następuje:

               —

               naruszenie art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003, jako że wspomniana współpraca, jak również jedno z naruszeń stwierdzonych w decyzji Komisji C(2004) 4221 wersja ostateczna z dnia 26 października 2004 r. (sprawa COMP/F-1/38.338 — PO/Igły) zostały podzielone na dwa odrębne naruszenia, mimo że powinny zostać uznane za jednolite naruszenie;

               —

               naruszenie zasady ne bis in idem ze względu na nałożenie nowej grzywny w odniesieniu do tego samego działania;

               —

               naruszenie art. 253 WE ze względu na niewystarczające uzasadnienie podziału tego jednolitego naruszenia;

               —

               naruszenie zasady współpracy oraz zasady równego traktowania.

         Co się tyczy określenia wysokości grzywny, skarżące podnoszą, co następuje:

               —

               naruszenie wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien (4), jak również zasady proporcjonalności i równości;

               —

               naruszenie art. 253 WE ze względu na niewystarczające uzasadnienie odnośnie określenia kwoty bazowej oraz definicji rynków właściwych;

               —

               ewentualnie, naruszenie zasady proporcjonalności ze względu na nadmierną kwotę całkowitą grzywny nałożonej na skarżące oraz brak uzasadnienia.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. L 1, str. 1).

      (2)  Komunikat Komisji dotyczący nienakładania grzywien lub obniżenia ich kwoty w sprawach kartelowych (Dz.U. 2002, C 45, str. 3).

      (3)  Komunikat Komisji dotyczący nienakładania grzywien lub obniżenia ich kwoty w sprawach kartelowych (Dz.U. 1996, C 207, str. 4).

      (4)  Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17 oraz art. 65 ust. 5 Traktatu EWWiS (Dz.U. 1998, C 9, str. 3).


title: Sprawa C-325/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 17 lipca 2008 r. — Société Olympique lyonnais przeciwko Olivier Bernard, Société Newcastle UFC

text:
               27.9.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 17 lipca 2008 r. — Société Olympique lyonnais przeciwko Olivier Bernard, Société Newcastle UFC
   (Sprawa C-325/08)
   (2008/C 247/15)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Cour de cassation
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Société Olympique lyonnais

      Strona pozwana: Olivier Bernard, Société Newcastle UFC
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zasada swobody przepływu pracowników ustanowiona w [art. 39 WE] stoi na przeszkodzie obowiązywaniu przepisu prawa krajowego, zgodnie z którym zawodnik klasy „junior starszy”, który po zakończeniu okresu szkoleniowego podpisuje umowę w charakterze zawodowego piłkarza z klubem innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej może być zobowiązany do zapłacenia odszkodowania?

               2)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej, czy konieczność wspierania naboru i szkolenia młodych piłkarzy zawodowych stanowi uzasadniony cel lub zalicza się do nadrzędnych względów interesu ogólnego mogących uzasadnić takie ograniczenie?


title: Sprawa T-401/14: Skarga wniesiona w dniu 10 czerwca 2014 r. – Duro Felguera przeciwko Komisji

text:
               4.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 253/51

         Skarga wniesiona w dniu 10 czerwca 2014 r. – Duro Felguera przeciwko Komisji
   (Sprawa T-401/14)
   2014/C 253/67
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Duro Felguera, SA (Gijón, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat A. López Gómez)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności decyzji kwalifikującej całokształt środków fiskalnych, zgrupowanych pod wspólną nazwą „hiszpański system leasingu podatkowego” (Sistema Español de Arrendamiento Financiero, SEAF), jako niezgodną ze wspólnym rynkiem nową pomoc państwa;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 1 i 4 zaskarżonej decyzji, w których wskazano inwestorów zgrupowań interesów gospodarczych (ZIG) jako jedynych beneficjentów ww. rzekomej pomocy i jednocześnie jedynych adresatów nakazu jej zwrotu;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 4 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim zawarty w nim nakaz odzyskania rzekomej pomocy narusza ogólne zasady prawa UE;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 4 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim zawiera on rozstrzygnięcie w przedmiocie zgodności z prawem prywatnoprawnych umów zawieranych między inwestorami a innymi podmiotami oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej sprawie zaskarżona jest ta sama decyzja, co w sprawie T-515/13 Hiszpania przeciwko Komisji.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

               1.

               W pierwszym zarzucie skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja narusza art. 107 TFUE ze względu na to, że uznaje się w niej SEAF i składające się nań środki za pomoc państwa. Zdaniem skarżącej ogólne podejście Komisji jest błędne, gdyż myli się w nim szereg transakcji prywatnoprawnych prowadzonych przez podatników w celu zoptymalizowania swoich zysków z ustanowieniem mechanizmu ad hoc przez organy podatkowe w celu stworzenia ulg podatkowych.

               2.

               Drugi zarzut skarżąca opiera na tym, że Komisja nieprawidłowo ustaliła beneficjenta pomocy, gdyż sama Komisja przyznaje, że odbiorcą pomocy, czy też jej większej części, jest armator nabywający statek, nie zaś ZIG. Choć bowiem wcześniejsza amortyzacja wnioskowana jest przez ZIG i w pierwszej chwili przynosi korzyść jego członkom, przechodzi ona w 90 % na przedsiębiorstwa żeglugowe.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczy naruszenia art. 107 i 108 TFUE ze względu na zakwalifikowanie stosowania hiszpańskiego systemu opodatkowania za tonaż w pewnych przypadkach jako nowej pomocy państwa – zamiast pomocy istniejącej.

               4.

               W czwartym zarzucie skarżąca podnosi naruszenie art. 107 i 296 TFUE ze względu na to, iż Komisja nie uzasadniła odpowiednio powodów, dla których ZIG i ich inwestorzy zostali uznani za jedynych i ostatecznych beneficjentów pomocy państwa i zmuszeni do jej zwrotu.

               5.

               W piątym zarzucie, pomocniczo, skarżąca podnosi, że zwrot pomocy jest niemożliwy, ponieważ w zaskarżonej decyzji naruszono ogólne zasady równego traktowania, proporcjonalności i ochrony uzasadnionych oczekiwań.

               6.

               W zarzucie szóstym, pomocniczo, skarżąca podnosi, że zachodzi naruszenie zasady powierzenia kompetencji na podstawie art. 107 i 108 TFUE, art. 14 rozporządzenia Rady nr 659/1999 oraz art. 19 Karty praw podstawowych UE, ze względu na to, iż w zaskarżonej decyzji rozstrzygnięto w przedmiocie ważności postanowień umownych zamieszczonych w prywatnoprawnych umowach zawartych na podstawie prawa hiszpańskiego między inwestorami i innymi podmiotami prywatnymi.


title: Sprawa T-762/14: Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2014 r. – Philips i Philips France/Komisja

text:
               2.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/37

      Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2014 r. – Philips i Philips France/Komisja
      (Sprawa T-762/14)
      (2015/C 073/48)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Koninklijke Philips NV (Eindhoven, Niderlandy) i Philips France (Suresnes, Francja) (przedstawiciele: adwokaci J. de Pree, S. Molin i A. ter Haar)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim dotyczy ona Philipsa,

                  —

                  tytułem żądania ewentualnego, uchylenie lub obniżenie wysokości grzywny nałożonej na Philipsa w zaskarżonej decyzji, oraz

                  —

                  w każdym wypadku, obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      W ramach niniejszej skargi strona skarżąca domaga się stwierdzenia nieważności części decyzji Komisji C(2014) 6250 final z dnia 3 września 2014 r. w sprawie AT.39574 – Smart card chips (czipy do kart inteligentnych).
      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziewięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG polegającego na tym, że Komisja nie udowodniła w wymagany prawem sposób, że kontakty nawiązywane przez Philipsa należy uznać za ograniczenie konkurencji ze względu na cel.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG polegającego na tym, ze Komisja ustaliła, iż naruszenie obejmowało czipy do kart inteligentnych dla wszystkich aplikacji i nie ograniczało się do kart SIM.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG polegającego na tym, że Komisja nie udowodniła w wymagany prawem sposób, iż Philips należał do wielostronnego kartelu wraz ze spółkami Infineon, Renesas i Samsung oraz że uczestniczył w jednolitym i ciągłym naruszeniu.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, zasady dobrej administracji oraz obowiązku staranności przez to, że Komisja nie zbadała sprawy w sposób sprawiedliwy i bezstronny.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący naruszenia art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG, polegającego na tym, że w wyniku przeprowadzonego postępowania Komisja nie zdołała udowodnić w wymagany prawem sposób zarzucanego stronie skarżącej naruszenia.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący naruszenia art. 27 rozporządzenia 1/2003 (1), art. 11 rozporządzenia 773/2004 (2) i art. 48 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, a także prawa Philipsa do obrony przez to, że Komisja nie ujawniła ważnych dowodów odciążających.

                  7.

                  Zarzut siódmy dotyczący naruszenia art. 25 rozporządzenia 1/2003 w ten sposób, że ze względu na przedawnienie karalności Komisja nie mogła wymierzyć sankcji zarzucane naruszenie w zakresie, w jakim miało ono miejsce przed dniem 3 września 2004 r.

                  8.

                  Zarzut ósmy dotyczący naruszenia wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien, polegającego na tym, że Komisja nieprawidłowo ustaliła odnośne wartości sprzedaży.

                  9.

                  Zarzut dziewiąty dotyczący naruszenia wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien, art. 23 rozporządzenia 1/2003 i zasady proporcjonalności przez to, że Komisja zastosowała nieproporcjonalny mnożnik ze względu na wagę naruszenia.

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. [101 TFUE] i [102 TFUE] (Dz.U. 2003, L 1, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 773/2004 z dnia 7 kwietnia 2004 r. odnoszące się do prowadzenia przez Komisję postępowań zgodnie z art. [101 TFUE] i [102 TFUE] (Dz.U. L 123, s. 18).


title: Sprawa C-297/05: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 20 września 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów (Identyfikacja i obowiązkowe badanie techniczne poprzedzające rejestrację pojazdów w państwie członkowskim — Artykuł 28 WE i 30 WE — Dyrektywy 96/96/WE i 1999/37/WE — Uznanie świadectw rejestracji wydanych w innych państwach członkowskich oraz badań technicznych tam przeprowadzonych)

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/6

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 20 września 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów
   (Sprawa C-297/05) (1)

   (Identyfikacja i obowiązkowe badanie techniczne poprzedzające rejestrację pojazdów w państwie członkowskim - Artykuł 28 WE i 30 WE - Dyrektywy 96/96/WE i 1999/37/WE - Uznanie świadectw rejestracji wydanych w innych państwach członkowskich oraz badań technicznych tam przeprowadzonych)
   (2007/C 269/12)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. van Beek i D. Zijlstra, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: H.G. Sevenster i D.J.M. de Grave, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 28 WE i art. 30 WE — Badania techniczne wymagane przed rejestracją w Niderlandach pojazdów zarejestrowanych wcześniej w innym państwie członkowskim
   Sentencja

               1)

               Poddając pojazdy starsze niż trzyletnie, zarejestrowane uprzednio w innych państwach członkowskich, badaniu ich stanu technicznego poprzedzającemu zarejestrowanie tych pojazdów w Niderlandach, Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 28 WE i 30 WE.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Wspólnot Europejskich, Królestwo Niderlandów i Republika Finlandii pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 296 z 26.11.2005 r.


title: Sprawa T-222/10: Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2011 r. — ratiopharm przeciwko OHIM — Nycomed (ZUFAL) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ZUFAL — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy ZURCAL — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Podobieństwo towarów — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Ograniczenie towarów wskazanych w zgłoszeniu znaku towarowego — Artykuł 43 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009)

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/48

         Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2011 r. — ratiopharm przeciwko OHIM — Nycomed (ZUFAL)
   (Sprawa T-222/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ZUFAL - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy ZURCAL - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Podobieństwo towarów - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Ograniczenie towarów wskazanych w zgłoszeniu znaku towarowego - Artykuł 43 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009)
   2011/C 269/107
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: ratiopharm GmbH (Ulm, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Völker)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: B. Schmidt, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Nycomed GmbH (Konstancja, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Ferchland)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 12 marca 2010 r. (sprawa R 874/2008-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Nycomed GmbH a ratiopharm GmbH.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               ratiopharm GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 195 z 17.7.2010.


title: Sprawa C-319/07 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 9 lipca 2009 r. — 3F, dawniej Specialarbejderforbundet i Danmark (SID) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, Królestwu Danii, Królestwu Norwegii (Odwołanie — Ulgi podatkowe dla marynarzy pracujących na pokładach statków wpisanych do duńskiego rejestru transportu międzynarodowego — Decyzja Komisji o niewnoszeniu zastrzeżeń — Skarga o stwierdzenie nieważności — Pojęcie zainteresowanej strony — Związek zawodowy pracowników — Dopuszczalność skargi)

text:
               29.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/3

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 9 lipca 2009 r. — 3F, dawniej Specialarbejderforbundet i Danmark (SID) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, Królestwu Danii, Królestwu Norwegii
   (Sprawa C-319/07 P) (1)

   (Odwołanie - Ulgi podatkowe dla marynarzy pracujących na pokładach statków wpisanych do duńskiego rejestru transportu międzynarodowego - Decyzja Komisji o niewnoszeniu zastrzeżeń - Skarga o stwierdzenie nieważności - Pojęcie „zainteresowanej strony” - Związek zawodowy pracowników - Dopuszczalność skargi)
   2009/C 205/03
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: 3F, dawniej Specialarbejderforbundet i Danmark (SID) (przedstawiciele: A. Bentley, QC, adwokat A. Worsøe)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: N. Khan i H. van Vliet, pełnomocnicy), Królestwo Danii i Królestwo Norwegii

      Przedmiot

   Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (druga izba w składzie powiększonym) z dnia 23 kwietnia 2007 r. w sprawie T-30/03 SID przeciwko Komisji, odrzucającego jako niedopuszczalną skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2002) 4370 wersja ostateczna z dnia 13 listopada 2002 r. w sprawie uznania obniżenia podatku należnego od marynarzy pływających na duńskich statkach, za pomoc państwa zgodną ze wspólnym rynkiem — Pojęcie zainteresowanej strony — Związek zawodowy pracowników

      Sentencja

               1)

               Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 23 kwietnia 2007 r. w sprawie T-30/03 SID przeciwko Komisji zostaje uchylone w zakresie, w jakim Sąd ten nie odpowiedział na argumenty 3F dotyczące, po pierwsze, jego pozycji konkurencyjnej względem innych związków zawodowych w ramach negocjacji porozumień zbiorowych marynarzy, i po drugie, aspektów społecznych wynikających z przepisów podatkowych dotyczących marynarzy zatrudnionych na pokładach statków wpisanych do duńskiego rejestru transportu międzynarodowego.

               2)

               Zarzut niedopuszczalności podniesiony przez Komisję Wspólnot Europejskich przed Sądem Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich zostaje oddalony.

               3)

               Sprawa zostaje przekazana Sądowi Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich do ponownego rozpoznania w celu wydania orzeczenia w przedmiocie żądań 3F mających na celu stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2002) 4370 wersja ostateczna z dnia 13 listopada 2002 r. o niewnoszeniu zastrzeżeń do duńskich przepisów podatkowych mających zastosowanie do marynarzy zatrudnionych na pokładzie statków wpisanych do duńskiego rejestru transportu międzynarodowego.

               4)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 211 z 8.9.2007


title: Sprawa C-135/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 13 stycznia 2011 r. w sprawie T-362/08, IFAW przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 18 marca 2011 r. przez IFAW Internationaler Tierschutz-Fonds gGmbH

text:
               18.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/8

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 13 stycznia 2011 r. w sprawie T-362/08, IFAW przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 18 marca 2011 r. przez IFAW Internationaler Tierschutz-Fonds gGmbH
   (Sprawa C-135/11 P)
   2011/C 179/14
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: IFAW Internationaler Tierschutz-Fonds gGmbH (przedstawiciel: S. Crosby, Advocaat, S. Santoro, Avvocato)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Królestwo Danii, Republika Finlandii, Królestwo Szwecji

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uznanie, że zaskarżony wyrok narusza prawo a w konsekwencji jego uchylenie;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji odmawiającej dostępu do pisma Schrödera oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania poniesionymi przez wnoszącego odwołanie w obydwu postępowaniach na podstawie art. 69 regulaminu postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie utrzymuje, że Sąd naruszył prawo w zaskarżonym orzeczeniu:

               —

               nie uznając, że Komisja powinna dokonać pełnej kontroli zmierzającej do zbadania czy względy podniesione przez państwo członkowskie dla uzasadnienia nieujawnienia dokumentu objęte są jednym z odstępstw wskazanych w art. 4 rozporządzenia nr 1049/2001 (1) poprzez skonfrontowanie tych odstępstw z treścią dokumentu oraz

               —

               orzekając, że był uprawniony pod względem prawnym do dokonania pełnej kontroli odmowy ujawnienia nie zapoznając się z rozpatrywanym dokumentem.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s 43).


title: Sprawa C-541/08: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 lutego 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof, Austria) — Fokus Invest AG przeciwko Finanzierungsberatung-Immobilientreuhand und Anlageberatung GmbH (FIAG) (Umowa między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony, w sprawie swobodnego przepływu osób — Artykuł 25 załącznika I do umowy — Artykuł 63 TFUE oraz art. 64 ust. 1 TFUE — Swobodny przepływ kapitału — Spółka prawa jednego z państw członkowskich, której wszystkie udziały są w posiadaniu spółki prawa szwajcarskiego — Nabycie przez tę spółkę nieruchomości położonej w owym państwie członkowskim)

text:
               27.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/4

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 lutego 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof, Austria) — Fokus Invest AG przeciwko Finanzierungsberatung-Immobilientreuhand und Anlageberatung GmbH (FIAG)
   (Sprawa C-541/08) (1)

   (Umowa między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony, w sprawie swobodnego przepływu osób - Artykuł 25 załącznika I do umowy - Artykuł 63 TFUE oraz art. 64 ust. 1 TFUE - Swobodny przepływ kapitału - Spółka prawa jednego z państw członkowskich, której wszystkie udziały są w posiadaniu spółki prawa szwajcarskiego - Nabycie przez tę spółkę nieruchomości położonej w owym państwie członkowskim)
   2010/C 80/06
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Oberster Gerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Fokus Invest AG

      Strona pozwana: Finanzierungsberatung-Immobilientreuhand und Anlageberatung GmbH (FIAG)

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Oberster Gerichtshof (Austria) — Wykładnia art. 57 ust. 1 traktatu WE oraz art. 25 załącznika I do umowy zawartej między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony, w sprawie swobodnego przepływu osób, podpisanej w Luksemburgu w dniu 21 czerwca 1999 r. (Dz.U. L 114, s. 6) — Możliwość zastosowania zasady równości traktowania w odniesieniu do osób prawnych — Przepisy krajowe ustanawiające system uzyskiwania uprzedniego zezwolenia w przypadku nabywania nieruchomości przez zagraniczny podmiot prawny — Nabycie nieruchomości przez spółkę krajową, której wszystkie udziały należą do spółek szwajcarskich

      Sentencja

               1)

               Artykuł 25 załącznika I do umowy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony, w sprawie swobodnego przepływu osób, podpisanej w Luksemburgu w dniu 21 czerwca 1999 r., należy interpretować w ten sposób, iż przewidziane w dziedzinie nabywania nieruchomości traktowanie w taki sam sposób jak obywateli krajowych, ma zastosowanie jedynie w odniesieniu do osób fizycznych.

               2)

               Artykuł 64 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że przepisy Wiener Ausländergrunderwerbsgesetz (ustawy kraju związkowego Wiednia w sprawie nabywania nieruchomości przez cudzoziemców) z dnia 3 marca 1998 r., które nakładają na cudzoziemców w rozumieniu tej ustawy w przypadku nabywania nieruchomości położonych w kraju związkowym Wiednia obowiązek posiadania zezwolenia na to nabycie lub przedstawienia potwierdzenia, zgodnie z którym zostały spełnione warunki przewidziane przez tę ustawę na skorzystanie ze zwolnienia od tego obowiązku, stanowią ograniczenie swobodnego przepływu kapitału, które jest dopuszczalne względem Konfederacji Szwajcarskiej jako państwa trzeciego.

      (1)  Dz.U. C 55 z 7.3.2009.


title: Sprawa T-114/16: Skarga wniesiona w dniu 18 marca 2016 r. – Delfin Wellness/EUIPO – Laher (Kabiny infrared i sauny)

text:
               10.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/17

         Skarga wniesiona w dniu 18 marca 2016 r. – Delfin Wellness/EUIPO – Laher (Kabiny infrared i sauny)
   (Sprawa T-114/16)
   (2016/C 165/19)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Delfin Wellness GmbH (Leonding, Austria) (przedstawiciel: adwokat T. Riedler)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Sabine Laher (Weyer, Austria)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego wzoru: Sabine Laher

      Sporny wzór: Wzory wspólnotowe nr 1058812-0001, nr 1058812-0002 i nr 1058812-0003

      Zaskarżona decyzja: Decyzje Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 stycznia 2016 r. w sprawach R 849/2014-3, R 850/2014-3 i R 851/2014-3

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej wydanych w sprawach R 849/2014-3, R 850/2014-3 i R 851/2014-3;

               —

               obciążenie EUIPO oraz pozostałego uczestnika postępowania kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 64 rozporządzenia nr 6/2002;

               —

               Naruszenie art. 65 lit. f) rozporządzenia nr 6/2002;

               —

               Naruszenie art. 65 ust. 1 lit. d) rozporządzenia nr 6/2002.


title: Sprawa T-312/11: Skarga wniesiona w dniu 14 czerwca 2011 r. — Süd-Chemie przeciwko OHIM — BYK-Cera (CERATIX)

text:
               13.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 238/32

         Skarga wniesiona w dniu 14 czerwca 2011 r. — Süd-Chemie przeciwko OHIM — BYK-Cera (CERATIX)
   (Sprawa T-312/11)
   2011/C 238/53
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Süd-Chemie AG (Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci W. Baron von der Osten-Sacken i A. Wenninger-Lenz)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą był/była również: BYK-Cera BV (Deventer, Niderlandy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Czwartej Izby Odwoławczej z dnia 8 kwietnia 2011 r. (sprawa nr R 1585/2010-4);

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: BYK-Cera BV

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „CERATIX” dla towarów z klasy 1 — zgłoszenie nr 6 358 832

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: krajowy znak towarowy „CERATOFIX” dla towarów z klasy 1

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów i oddalenie sprzeciwu
   Podniesione zarzuty: naruszenie art. 15 i art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009, jako że pozwany

               —

               niesłusznie obniżył wartość dowodową dokumentów przedstawionych przez skarżącą dokonując połowicznego uzasadnienia, iż pochodziły one od samej skarżącej;

               —

               nie uwzględnił środków reklamowych jako „rzeczywiste używanie”;

               —

               nie uwzględnił w ramach oceny rzeczywistego używania wszystkich istotnych okoliczności i

               —

               nie dokonał oceny przedstawionych dokumentów wykazujących używanie znaku w całości.


title: Sprawa C-183/05: Skarga wniesiona w dniu 22 kwietnia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii

text:
               23.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/22

         Skarga wniesiona w dniu 22 kwietnia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-183/05)
   (2005/C 182/42)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 22 kwietnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Michaela Van Beeka, działającego w charakterze pełnomocnika, wspieranego przez adwokata Matthieu Wemaëra, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Irlandii.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że ograniczając transpozycję do prawa irlandzkiego przepisów art. 12 ust. 2 i art. 13 ust. 1 lit. b) dyrektywy 92/43/EWG w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (1) jedynie do gatunków wymienionych w załączniku IV do tej dyrektywy występujących w Irlandii, Irlandia nie zastosowała się do wspomnianych art. 12 ust. 2 i art. 13 ust. 1 lit. b) tej dyrektywy i uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy Traktatu,

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując wszystkich szczególnych środków niezbędnych w celu ustanowienia systemu ścisłej ochrony, wymaganych przez art. 12 ust. 1 dyrektywy 92/43/EWG, Irlandia nie zastosowała się do wspomnianego art. 12 ust. 1 tej dyrektywy i uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy Traktatu,

               —

               stwierdzenie, że utrzymując w mocy przepisy prawa irlandzkiego, które nie są spójne z przepisami art. 12 ust. 1 i art. 16 dyrektywy 92/43/EWG, Irlandia nie zastosowała się do wspomnianych art. 12 ust. 1 i art. 16 tej dyrektywy i uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy Traktatu,

               —

               obciążenie Irlandii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Komisja utrzymuje, że Irlandia nie zastosowała się do dyrektywy 92/43/EWG z następujących względów:

               —

               Transpozycja art. 12 ust. 2 dyrektywy 92/43/EWG (dyrektywa siedliskowa) w prawie irlandzkim jest niepełna w zakresie, w jakim zabrania przetrzymywania, transportu, sprzedaży lub wymiany oraz oferowania do sprzedaży lub wymiany gatunków wymienionych w załączniku IV lit. a) do dyrektywy jedynie w odniesieniu do gatunków zwierząt występujących w Irlandii.

               —

               Wykonanie art. 12 ust. 1 dyrektywy w Irlandii jest niepełne w zakresie, w jakim Irlandia nie przyjęła wszystkich szczególnych środków niezbędnych w celu ustanowienia systemu ścisłej ochrony gatunków zwierząt wymienionych w załączniku IV lit. a) występujących w Irlandii.

               —

               Transpozycja art. 12 ust. 1 i art. 16 dyrektywy nie jest właściwa, ponieważ w Irlandii istnieje równoległy system odstępstw, niezgodny z zakresem i wymogami stosowania art. 16, co prowadzi do uchybienia przez Irlandię ciążącym na niej na mocy art. 12 ust. 1 zobowiązaniom w zakresie ustanowienia i utrzymywania systemu ścisłej ochrony gatunków zwierząt wymienionych w załączniku IV lit. a) do dyrektywy.

      (1)  Dz.U. L 206, 22.7.1992, str. 7


title: Sprawa C-383/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 22 maja 2012 r. w sprawie T-570/10 Environmental Manufacturing LLP przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), wniesione w dniu 8 sierpnia 2012 r. przez Environmental Manufacturing LLP

text:
               27.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/13

      Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 22 maja 2012 r. w sprawie T-570/10 Environmental Manufacturing LLP przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), wniesione w dniu 8 sierpnia 2012 r. przez Environmental Manufacturing LLP
      (Sprawa C-383/12 P)
      (2012/C 331/21)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Environmental Manufacturing LLP (przedstawiciele: S. Malynicz, barrister, M. Atkins, solicitor, K. Shadbolt, trade mark attorney)

         Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Société Elmar Wolf

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Wnoszący odwołanie wnosi o:

                  1)

                  uchylenie wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 22 maja 2012 r. w sprawie T-570/10 i wydanie orzeczenia ostatecznego w sprawie, oraz

                  2)

                  zasądzenie, że OHIM i interwenient powinni pokryć własne koszty oraz kosztt poniesione przez wnoszącą odwołanie.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnosząca odwołanie wskazuje, że zgodnie z wyrokiem Trybunału z dnia 27 listopada 2008 r. w sprawie C-252/07 Intel Corporation (Zb.Orz. s. I-8823) dowód na okoliczność, że późniejszy znak towarowy działa lub może działać na szkodę odróżniającego charakteru wcześniejszego znaku towarowego wymaga wykazania rynkowego zachowania przeciętnego konsumenta towarów lub usług, dla których wcześniejszy znak towarowy jest zarejestrowany, będącej konsekwencją używania późniejszego znaku towarowego lub dużego prawdopodobieństwa, że taka zmiana nastąpi w przyszłości. Sąd popełnił błąd, nie wymagając przedstawienia takiego dowodu, i uznając, że jest wystarczy jedynie, by została osłabiona zdolność wcześniejszego znaku towarowego do identyfikowania towarów lub usług, dla których został zarejestrowany i jest używany, jako pochodzących od właściciela tego znaku towarowego, ponieważ używanie późniejszego znaku towarowego prowadzi do rozmycia tożsamości znaku wcześniejszego i jego oddziaływania na odbiorców.


title: Sprawa T-272/04: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 29 czerwca 2007 r. — Keppenne przeciwko Komisji

text:
               22.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/17

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 29 czerwca 2007 r. — Keppenne przeciwko Komisji
   (Sprawa T-272/04) (1)

   (2007/C 223/28)

      Język postępowania: francuski

   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 273 z 6.11.2004.


title: Sprawa C-387/10: Skarga wniesiona w dniu 2 sierpnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Austrii

text:
               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/12

         Skarga wniesiona w dniu 2 sierpnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-387/10)
   ()
   2010/C 328/20
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal i W. Mölls, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Austrii

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że przyjmując i utrzymując w mocy przepisy, zgodnie z którymi jedynie instytucje kredytowe lub powiernicze będące rezydentami mogą być przedstawicielami podatkowymi funduszy inwestycyjnych lub funduszy nieruchomości, Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 49 WE i 36 TUE;

               —

               obciążenie Republiki Austrii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja uważa, że przepisy, zgodnie z którymi jedynie instytucje kredytowe lub powiernicze będące rezydentami mogą być przedstawicielami podatkowymi funduszy inwestycyjnych lub funduszy nieruchomości, ustanawiają wymóg posiadania siedziby stanowiący utrudnienie swobody świadczenia usług.
   Wbrew temu, co podnosi Republika Austrii, sporne przepisy nie mogą poprawić jakości przedstawicielstwa podatkowego, ani chronić interesów inwestorów i administracji podatkowej w zakresie prawidłowego wykonania zobowiązań podatkowych. Brak jest zatem możliwości uzasadnienia spornego ograniczenia swobody świadczenia usług.


title: Sprawa C-377/11: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 19 lipca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Cataluñ — Hiszpania) — International Bingo Technology, S.A. przeciwko Tribunal Económico Administrativo Regional de Cataluña (TEARC) (Szósta dyrektywa VAT — Artykuł 11 część A ust. 1 lit. a), art. 17 ust. 5 i art. 19 ust. 1 — Prowadzenie gier w bingo — Prawny obowiązek przekazania graczom części ceny sprzedaży plansz w postaci wygranych — Obliczanie podstawy opodatkowania)

text:
               29.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/15

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 19 lipca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Cataluñ — Hiszpania) — International Bingo Technology, S.A. przeciwko Tribunal Económico Administrativo Regional de Cataluña (TEARC)
   (Sprawa C-377/11) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Artykuł 11 część A ust. 1 lit. a), art. 17 ust. 5 i art. 19 ust. 1 - Prowadzenie gier w bingo - Prawny obowiązek przekazania graczom części ceny sprzedaży plansz w postaci wygranych - Obliczanie podstawy opodatkowania)
   2012/C 295/25
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Tribunal Superior de Justicia de Cataluña

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: International Bingo Technology, S.A.

      Strona pozwana: Tribunal Económico Administrativo Regional de Cataluña (TEARC)

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal Superior de Justicia de Cataluña — Wykładnia art. 11 część A ust. 1 lit. a), art. 17 ust. 5 i art. 19 ust. 1 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) — Podstawa opodatkowania — Prowadzenie gier w bingo — Sprzedaż plansz pozwalających graczom na udział w grze — Wykorzystanie części pobranych w ten sposób sum na wypłaty wygranych dla wygrywających graczy.

      Sentencja

               1)

               Artykuł 11 część A ust. 1 lit. a) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, w brzmieniu zmienionym dyrektywą Rady 98/80/WE z dnia 12 października 1998 r., należy interpretować w ten sposób, iż w przypadku sprzedaży plansz do gry w bingo, takich jak te, których dotyczy spór przed sądem krajowym, podstawa opodatkowania podatkiem od wartości dodanej nie zawiera ustalonej z góry przepisami prawa części ceny tych plansz przeznaczonej na wypłatę wygranych dla graczy.

               2)

               Artykuł 17 ust. 5 i art. 19 ust. 1 szóstej dyrektywy 77/388 w brzmieniu zmienionym dyrektywą 98/80 należy interpretować w ten sposób, iż państwa członkowskie nie mogą określić, że do celów obliczania części podatku VAT podlegającej odliczeniu ustalona z góry w przepisach prawa część ceny sprzedaży plansz do gry w bingo, która musi zostać przekazana graczom w postaci wygranych, stanowi część składową obrotu, który należy umieścić w mianowniku ułamka, o którym mowa w art. 19 ust. 1.

      (1)  Dz.U. C 290 z 1.10.2011.


title: Sprawa C-376/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court (Irlandia) w dniu 7 sierpnia 2014 r. – C przeciwko M

text:
               6.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 351/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court (Irlandia) w dniu 7 sierpnia 2014 r. – C przeciwko M
   (Sprawa C-376/14)
   2014/C 351/09
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Supreme Court.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: C.

      Strona pozwana: M.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy istnienie francuskiego postępowania dotyczącego opieki nad dzieckiem uniemożliwia w okolicznościach niniejszej sprawy powstanie miejsca zwykłego pobytu w Irlandii?

               2)

               Czy ojciec albo francuskie sądy zachowują prawo opieki nad dzieckiem, w ten sposób, że bezprawne jest zatrzymanie dziecka w Irlandii?

               3)

               Czy sądy Irlandzkie są uprawnione do rozważenia kwestii zwykłego pobytu dziecka w okolicznościach, w jakich zamieszkuje ono w Irlandii od lipca 2012 r., w którym to czasie jego zabranie do Irlandii nie nastąpiło z naruszeniem prawa francuskiego?


title: Sprawa C-175/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale civile di Genova w dniu  24 marca 2006 r.  — Alessandro Tedesco przeciwko Tomasoni Fittings Srl, RWO Marine Equipment Ltd

text:
               1.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 154/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale civile di Genova w dniu 24 marca 2006 r. — Alessandro Tedesco przeciwko Tomasoni Fittings Srl, RWO Marine Equipment Ltd
   (Sprawa C-175/06)
   (2006/C 154/17)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Tribunale civile di Genova
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Alessandro Tedesco

      Strona pozwana: Tomasoni Fittings Srl, RWO Marine Equipment Ltd
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wniosek o zastosowanie środków służących zabezpieczeniu dowodów, o którym mowa w art. 128 i 130 włoskiego Codice della Proprietà Industriale e Intellettuale, na zasadach określonych przez sąd w niniejszej sprawie, należy uznać za „przeprowadzanie dowodów” w rozumieniu rozporządzenia Rady (WE) nr 1206/2001 (1) z dnia 28 maja 2001 r. (w sprawie współpracy między sądami Państw Członkowskich przy przeprowadzaniu dowodów w sprawach cywilnych lub handlowych), przy pomocy których sąd jednego z państw członkowskich zwraca się na podstawie rzeczonego rozporządzenia do właściwego sądu innego państwa członkowskiego o przeprowadzenie przez ten sąd dowodu;

               2)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej i jeżeli wniosek o zastosowanie środków służących zabezpieczeniu dowodów jest niekompletny lub nie spełnia wymogów określonych w art. 4 rozporządzenia, czy wezwany sąd ma obowiązek:

                           a)

                           wysłać potwierdzenie otrzymania wniosku, o którym mowa w art. 7 rozporządzenia;

                           b)

                           wskazać ewentualne braki we wniosku, tak aby umożliwić sądowi wzywającemu uzupełnienie lub naniesienie poprawek we wniosku.

      (1)  Dz. U. L 174, str. 1.


title: Sprawa T-697/14: Skarga wniesiona w dniu 29 września 2014 r. – MIP Metro przeciwko OHIM – Associated Newspapers (METRO)

text:
               17.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 409/59

         Skarga wniesiona w dniu 29 września 2014 r. – MIP Metro przeciwko OHIM – Associated Newspapers (METRO)
   (Sprawa T-697/14)
   2014/C 409/80
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciel: adwokaci J. Plate i R. Kaase)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Associated Newspapers Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 29 lipca 2014 r. w sprawie R 606/2013-5 w zakresie dotyczącym uchylenia decyzji Wydziału Unieważnień z dnia 4 marca 2013 r. w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia unijnego znaku towarowego 7 79  116„METRO” i przekazania sprawy Wydziałowi Sprzeciwów celem ponownego rozpoznania i wydania rozstrzygnięcia w sprawie;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania odwoławczego.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny METRO dla towarów i usług z klasy 9, 16, 35, 36, 38, 39, 41 i 42 – zgłoszenie nr 7 79  116

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Associated Newspapers Ltd

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny krajowy znak towarowy „METRO”

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów i przekazanie sprawy Wydziałowi Sprzeciwów celem ponownego rozpoznania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 74 ust. 2 rozporządzenia nr 40/94.


title: Sprawa T-748/14: Skarga wniesiona w dniu 5 listopada 2014 r. – Montenegro przeciwko OHIM (Kształt butelki)

text:
               12.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/43

         Skarga wniesiona w dniu 5 listopada 2014 r. – Montenegro przeciwko OHIM (Kształt butelki)
   (Sprawa T-748/14)
   (2015/C 007/49)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Montenegro Srl (Zola Predosa, Włochy) (przedstawiciel: adwokat F. Jacobacci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja nr 1 1 62  963 wskazująca Unię Europejską trójwymiarowego znaku towarowego przedstawiającego kształt butelki

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 29 sierpnia 2014 r. w sprawie R 20/2014-2

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-222/16: Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 15 listopada 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd – Warna, Bułgaria) – „MIP-TS” OOD/Naczałnik na Mitnica Warna (Odesłanie prejudycjalne — Polityka handlowa — Rozporządzenie (WE) nr 1225/2009 — Artykuł 13 — Obejście — Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 791/2011 — Tkaniny siatkowe o otwartych oczkach z włókien szklanych pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej — Cła antydumpingowe — Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 437/2012 i rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 21/2013 — Wysyłka z Tajlandii — Rozszerzenie cła antydumpingowego — Czasowy zakres stosowania — Wspólnotowy kodeks celny — Retrospektywne pokrycie należności celnych przywozowych)

text:
               27.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/11

         Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 15 listopada 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd – Warna, Bułgaria) – „MIP-TS” OOD/Naczałnik na Mitnica Warna
   (Sprawa C-222/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Polityka handlowa - Rozporządzenie (WE) nr 1225/2009 - Artykuł 13 - Obejście - Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 791/2011 - Tkaniny siatkowe o otwartych oczkach z włókien szklanych pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej - Cła antydumpingowe - Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 437/2012 i rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 21/2013 - Wysyłka z Tajlandii - Rozszerzenie cła antydumpingowego - Czasowy zakres stosowania - Wspólnotowy kodeks celny - Retrospektywne pokrycie należności celnych przywozowych))
   (2017/C 063/16)
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Administratiwen syd – Warna

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca:„MIP-TS” OOD

      Strona pozwana: Naczałnik na Mitnica Warna

      Sentencja

   Artykuł 1 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 791/2011 z dnia 3 sierpnia 2011 r. w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego i ostatecznego pobrania tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej powinien być interpretowany w ten sposób, że ostateczne cło antydumpingowe ustanowione w tym przepisie stosuje się do przywozu tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych, o których mowa we wspomnianym przepisie, zgłoszonych jako pochodzące z Tajlandii i dokonanego przed wejściem w życie rozporządzenia (UE) nr 437/2012 z dnia 23 maja 2012 r. wszczynającego dochodzenie dotyczące możliwego obchodzenia środków antydumpingowych, wprowadzonych rozporządzeniem wykonawczym (UE) nr 791/2011 i poddającego ten przywóz rejestracji, tak jak przywóz będący przedmiotem postępowania głównego, jeśli zostanie ustalone, że te tkaniny siatkowe o otwartych oczkach z włókien szklanych rzeczywiście pochodzą z Chińskiej Republiki Ludowej.

      (1)  Dz.U. C 243 z 4.7.2016


title: Postanowienie Prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 listopada 2004 r. w sprawie T-303/04 R European Dynamics SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Zamówienia publiczne na usługi — Wspólnotowa procedura przetargowa — Środki tymczasowe — Wniosek o wstrzymanie wykonania — Okoliczności niecierpiące zwłoki — Brak)

text:
               19.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/17

      POSTANOWIENIE PREZESA SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 10 listopada 2004 r.
   w sprawie T-303/04 R European Dynamics SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Zamówienia publiczne na usługi - Wspólnotowa procedura przetargowa - Środki tymczasowe - Wniosek o wstrzymanie wykonania - Okoliczności niecierpiące zwłoki - Brak)
   (2005/C 69/33)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie T-303/04 R, European Dynamics SA z siedzibą w Atenach (Grecja), reprezentowanej przez adwokata S. Pappas, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: L. Parpala i E. Manhaeve oraz adwokat J. Stuyck, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Komisji z dnia 4 czerwca 2004 r. [DIGIT/R2/CTR/mas D (2004) 324] o przyznaniu ofercie złożonej przez konsorcjum, którego skarżąca jest członkiem, drugiego miejsca w wyniku przetargu na usługi informatyczne oraz decyzji Komisji z dnia 14 lipca 2004 r. [DG DIGIT/R2/CTR/mas D (2004) 811] nieuwzględniającej protestów z dnia 21 czerwca, dnia 1, dnia 5 i dnia 8 lipca 2004 r. wniesionych przez skarżącą od decyzji o przyznaniu zamówienia innemu konsorcjum, Prezes Sądu Pierwszej Instancji wydał w dniu 10 listopada 2004 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

               1

               Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

               2

               Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-289/11 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 3 maja 2012 r. — Legris Industries SA przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Sektor złączy miedzianych i ze stopów miedzi — Decyzja Komisji stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Grzywny — Spółka dominująca i spółka zależna — Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia)

text:
               16.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 174/13

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 3 maja 2012 r. — Legris Industries SA przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-289/11 P) (1)

   (Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Sektor złączy miedzianych i ze stopów miedzi - Decyzja Komisji stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Grzywny - Spółka dominująca i spółka zależna - Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia)
   2012/C 174/18
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Legris Industries SA (przedstawiciele: A. Wachsmann i S. Thibault-Liger, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciel: C. Giolito, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) z dnia 24 marca 2011 r. w sprawie T-376/06 Legris Industries przeciwko Komisji, na mocy którego Sąd oddalił skargę o stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji C(2006) 4180 wersja ostateczna z dnia 20 września 2006 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 (WE) i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/F-1/38.121) — Złącza) — Sektor złączy miedzianych i ze stopów miedzi — Naruszenia prawa do niezależnego i bezstronnego sądu — Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia — Naruszenie zasady równego traktowania, zasady odpowiedzialności osobistej i zasady indywidualizacji kar — Przeinaczenie dowodów

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Legris Industries SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 252 z 27.8.2011.


20150731066617162015/C 270/543112014TC27020150817PL01PLINFO_JUDICIAL20150625424213Sprawa T-311/14: Postanowienie Sądu z dnia 25 czerwca 2015 r. – Seca Benelux i in./Parlament
 ---documentbreak--- C2702015PL4230120150625PL0054423421Postanowienie Sądu z dnia 25 czerwca 2015 r. – Seca Benelux i in./Parlament
   (Sprawa T-311/14) (
         1
      )2015/C 270/54Język postępowania: francuskiPrezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.
   (
         1
      )	Dz.U. C 194 z 24.6.2014.


title: Sprawa C-276/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony postanowieniem Tribunal des affaires de securité sociale w Saint-Etienne, wydanym dnia 5 kwietnia 2004 r. w sprawie SAS Bricorama France przeciwko Caisse Nationale de l'Organisation Autonome d'Assurance Vieillesse des Travailleurs Non-Salariés des Professions Industrielles et Commerciales - Caisse ORGANIC

text:
               7.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony postanowieniem Tribunal des affaires de securité sociale w Saint-Etienne, wydanym dnia 5 kwietnia 2004 r. w sprawie SAS Bricorama France przeciwko Caisse Nationale de l'Organisation Autonome d'Assurance Vieillesse des Travailleurs Non-Salariés des Professions Industrielles et Commerciales - Caisse ORGANIC
   (Sprawa C-276/04)
   (2004/C 201/31)
   Tribunal des affaires de securité sociale w Saint-Etienne, postanowieniem wydanym dnia 5 kwietnia 2004 r. w sprawie SAS Bricorama France przeciwko Caisse Nationale de l'Organisation Autonome d'Assurance Vieillesse des Travailleurs Non-Salariés des Professions Industrielles et Commerciales - Caisse ORGANIC, złożył do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, który wpłynął do sekretariatu Trybunału dnia 21 maja 2004 r.
   Tribunal des affaires de securité sociale w Saint-Etienne wnosi do Trybunału Sprawiedliwości o rozstrzygnięcie kwestii, czy artykuł 87 Traktatu WE winien być interpretowany w ten sposób, że wsparcie ze środków publicznych udzielane przez Francję w ramach C.P.D.C. (Comité Professionnel de la Distribution des Carburants), F.I.S.A.C. (Fonds d'Intervention pour la Sauvegarde de l'Artisanat et du Commerce), wsparcia na zakończenie działalności dla rzemieślników i handlowców oraz w ramach dotacji do systemu ubezpieczeń emerytalnych dla osób prowadzących działalność na własny rachunek w zakresie przemysłu i handlu a także rzemiosła, stanowią systemy pomocy publicznej.


title: Sprawa F-69/15: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 30 czerwca 2016 r. – Kaufmann/Komisja (Służba publiczna — Zabezpieczenie społeczne — Wspólny system ubezpieczenia chorobowego — Świadczenia pielęgniarskie — Uprzednie zezwolenie — Przesłanki — Obowiązek korzystania z usług podmiotów upoważnionych na podstawie przepisów prawnych do zapewniania świadczeń pielęgniarskich lub opieki „nursing” — Zasada niedyskryminacji — Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań — Obowiązek staranności — Granice — Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej — Nakaz dla administracji — Oczywista niedopuszczalność — Artykuł 81 regulaminu postępowania)

text:
               16.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/44

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 30 czerwca 2016 r. – Kaufmann/Komisja
   (Sprawa F-69/15)
   ((Służba publiczna - Zabezpieczenie społeczne - Wspólny system ubezpieczenia chorobowego - Świadczenia pielęgniarskie - Uprzednie zezwolenie - Przesłanki - Obowiązek korzystania z usług podmiotów upoważnionych na podstawie przepisów prawnych do zapewniania świadczeń pielęgniarskich lub opieki „nursing” - Zasada niedyskryminacji - Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań - Obowiązek staranności - Granice - Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej - Nakaz dla administracji - Oczywista niedopuszczalność - Artykuł 81 regulaminu postępowania))
   (2016/C 296/54)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Sandra Kaufmann (Böhl-Iggelheim, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat F. Turk)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. S. Bohr i C. Ehrbar, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji w sprawie nieprzyznania byłemu urzędnikowi, którego następcą prawnym stała się skarżąca, uprzedniego zezwolenia na korzystanie ze świadczeń pielęgniarskich oraz żądanie przyznania skarżącej przejęcia usług pielęgniarskich świadczonych przez dane przedsiębiorstwo, z mocą od dnia 1 stycznia 2014 r.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako w części oczywiście niedopuszczalna a w części oczywiście bezzasadna.

               2)

               Sandra Kaufmann pokrywa własne koszty i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.


title: Sprawa C-66/07: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 27 września 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2004/27/WE — Produkty lecznicze stosowane u ludzi — Brak transpozycji w przewidzianym terminie)

text:
               8.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/19

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 27 września 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-66/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2004/27/WE - Produkty lecznicze stosowane u ludzi - Brak transpozycji w przewidzianym terminie)
   (2007/C 297/30)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: B. Stromsky i D. Lawunmi, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Irlandia (Przedstawiciel: D. O'Hagan, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia w przewidzianym terminie przepisów niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2004/27/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. zmieniającej dyrektywę 2001/83/WE w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. L 136, str. 34)
   Sentencja

               1)

               Nie przyjmując w przewidzianym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2004/27/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. zmieniającej dyrektywę 2001/83/WE w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi, Irlandia uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Irlandia zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 69 z 24.3.2007.


title: Sprawa T-53/06: Skarga wniesiona w dniu  21 lutego 2006 r.  — UPM-Kymmene przeciwko Komisji

text:
               8.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/41

         Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2006 r. — UPM-Kymmene przeciwko Komisji
   (Sprawa T-53/06)
   (2006/C 86/80)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: UPM-Kymmene Oyj (Helsinki, Finlandia) [Przedstawiciele: B. Amory, E. Friedel, F. Bimont, adwokaci]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               częściowe stwierdzenie nieważności decyzji stwierdzającej, że spółka Rosenlew Saint Frères Emballage brała udział w spotkaniach Valveplast na szczeblu europejskim od dnia 18 lipca 1994 r. do dnia 31 stycznia 1999 r. oraz że popełniono jedno ciągłe naruszenie wynikające z krótkotrwałego brania udziału przez spółkę Rosenlew Saint Frères Emballage w spotkaniach Valveplast (od dnia 21 listopada 1997 r. do dnia 26 listopada 1998 r.) oraz z uczestniczenia przez tę spółkę we francuskich spotkaniach dotyczących worków z otworami;

               —

               obniżenie kwoty grzywny nałożonej na skarżącą we wspomnianej decyzji;

               —

               zobowiązanie Komisji do zwrócenia skarżącej nienależnie uiszczonej części grzywny wraz z odsetkami naliczanymi od dnia uiszczenia grzywny do dnia całkowitego i ostatecznego jej zwrotu przez Komisję oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca wnosi o częściowe stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2005) 4634 wersja ostateczna z dnia 30 listopada 2005 r. w sprawie COMP/F/38.354 — Worki przemysłowe. Skarżąca nie kwestionuje prawdziwości ustaleń faktycznych, lecz twierdzi, iż decyzja zawiera kilka błędów w ocenie faktów dotyczących spółki zależnej skarżącej, czyli Rosenlew Saint Frères Emballage i odgrywanej przez nią roli w działaniach kartelu oraz żąda obniżenia kwoty nałożonej grzywny na podstawie tego, że jest ona nieuzasadniona i nieproporcjonalna.
   Na poparcie swojej skargi skarżąca wskazuje na błędy faktyczne przy stosowaniu art. 81 ust. 1 WE. Skarżąca twierdzi, że decyzja jest nieważna z powodu braku dowodu na jedno ciągłe naruszenie popełnione przez Rosenlew Saint Frères Emballage. Skarżąca podnosi, po drugie, że Komisja błędnie oceniła czas trwania naruszenia. Zdaniem skarżącej Komisja nie udowodniła, że spółka Rosenlew Saint Frères Emballage uczestniczyła w działaniach kartelu w sektorze worków w bloku i brała udział w spotkaniach Valveplast na szczeblu europejskim od dnia 20 grudnia 2004 r. Skarżąca twierdzi ponadto, że nie ma wystarczającego dowodu udziału Rosenlew Saint Frères Emballage w spotkaniach francuskiej grupy zajmującej się workami z otworami do dnia 31 stycznia 1999 r.
   Skarżąca wskazuje następnie na naruszenie ogólnych zasad proporcjonalności, równego traktowania i słuszności, jak również na błędy w ocenie przy ustalaniu grzywny.
   Skarżąca podnosi, po pierwsze, że Komisja przekroczyła granice swobodnego uznania przysługującego jej w ramach art. 23 ust. 3 rozporządzenia nr 1/2003 poprzez ustalenie kwoty wyjściowej grzywny nieproporcjonalnie do wagi popełnionego naruszenia. W tym względzie skarżąca kwestionuje zastosowanie drugiego współczynnika odstraszającego i twierdzi, że udział rynkowy posiadany w 1996 r. na rynku worków przemysłowych opanowanym przez cały kartel nie był właściwą podstawą do obliczenia podstawowej kwoty grzywny.
   Skarżąca twierdzi, po drugie, że Komisja błędnie oceniła czas brania udziału przez Rosenlew Saint Frères Emballage w działaniach kartelu.
   Po trzecie, skarżąca uważa, że Komisja nie uwzględniła w odpowiedni sposób faktu, że skarżąca została pociągnięta do odpowiedzialności wyłącznie z tytułu jej statusu spółki-matki i w ten sposób naruszyła zasadę słuszności.
   Skarżąca utrzymuje, po czwarte, że Komisja nie wzięła pod uwagę niektórych okoliczności łagodzących oraz niesłusznie uwzględniła okoliczność obciążającą w postaci powtarzającego się naruszenia.
   Wreszcie, w odniesieniu do ustalenia ostatecznej kwoty grzywny skarżąca sprzeciwia się zaliczeniu przez Komisję tego kartelu do bardzo poważnych naruszeń reguł konkurencji, biorąc pod uwagę ograniczony wpływ kartelu na konkurencję oraz jego zasięg geograficzny.
   Skarżąca wskazuje również na naruszenie prawa do obrony, ponieważ na etapie postępowania administracyjnego nie umożliwiono jej wglądu do niektórych istotnych dowodów, na których oparła się Komisja w celu ustalenia czasu trwania i zakresu naruszenia popełnionego przez Rosenlew Saint Frères Emballage.


title: Sprawa T-349/15: Skarga wniesiona w dniu 30 czerwca 2015 r. – CG/OHIM – Perry Ellis International Group (P PRO PLAYER)

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/79

         Skarga wniesiona w dniu 30 czerwca 2015 r. – CG/OHIM – Perry Ellis International Group (P PRO PLAYER)
   (Sprawa T-349/15)
   (2015/C 294/94)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: CG Verwaltungsgesellschaft mbH (Gevelsberg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Körber)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Perry Ellis International Group Holdings Limited (Nassau, Bahamy)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Perry Ellis International Group Holdings Limited

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny znak towarowy w kolorach czarnym i białym zawierający elementy słowne „P PRO PLAYER” – zgłoszenie nr 1 0 8 89  764

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 28 kwietnia 2015 r. w sprawie R 2439/2014-4

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-481/14: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 9 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf – Niemcy) – Jørn Hansson/Jungpflanzen Grünewald GmbH [Odesłanie prejudycjalne — Własność intelektualna i przemysłowa — Wspólnotowa ochrona odmian roślin — Rozporządzenie (WE) 2100/94 — Naruszenie — Słuszne wynagrodzenie — Naprawienie szkody — Koszty sądowe i wydatki pozasądowe]

text:
               16.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/9

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 9 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf – Niemcy) – Jørn Hansson/Jungpflanzen Grünewald GmbH
   (Sprawa C-481/14) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Własność intelektualna i przemysłowa - Wspólnotowa ochrona odmian roślin - Rozporządzenie (WE) 2100/94 - Naruszenie - Słuszne wynagrodzenie - Naprawienie szkody - Koszty sądowe i wydatki pozasądowe])
   (2016/C 296/12)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberlandesgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Jørn Hansson

      Strona pozwana: Jungpflanzen Grünewald GmbH

      Sentencja

               1)

               Artykuł 94 rozporządzenia Rady (WE) nr 2100/94 z dnia 27 lipca 1994 r. w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin należy interpretować w ten sposób, że przyznane w nim posiadaczowi prawa do chronionej odmiany roślin prawo do odszkodowania rozciąga się na całość poniesionej przez niego szkody, jednak artykuł ten nie może stanowić podstawy dla nałożenia zryczałtowanego dodatku za naruszenie ani dla zwrotu zysków i korzyści uzyskanych przez osobę naruszającą.

               2)

               Pojęcie słusznego wynagrodzenia, przewidzianego w art. 94 ust. 1 rozporządzenia nr 2100/94, należy interpretować w ten sposób, że mieszczą się w nim, poza uiszczeniem zwyczajowej opłaty, która byłaby należna za licencjonowaną produkcję, wszystkie szkody ściśle związane z brakiem uregulowania tej opłaty, mogące obejmować w szczególności zapłatę odsetek za zwłokę. Do sądu odsyłającego należy określenie w rozpatrywanym przez niego sporze okoliczności, które wymagają podwyższenia wspomnianej opłaty, z zastrzeżeniem, że każda z tych okoliczności nie może podlegać uwzględnieniu więcej niż jeden raz przy ustaleniu wysokości słusznego wynagrodzenia.

               3)

               Artykuł 94 ust. 2 rozporządzenia nr 2100/94 należy interpretować w ten sposób, że wysokość szkody, której dotyczy ten przepis, należy ustalać na podstawie konkretnych danych przedstawionych w tym zakresie przez posiadacza praw do odmiany będącej przedmiotem naruszenia, w razie potrzeby w drodze posłużenia się metodą ryczałtową, jeżeli wspomniane dane nie dają się wymiernie oszacować. Powyższy przepis nie stoi na przeszkodzie temu, by koszty poniesione w związku z postępowaniem w przedmiocie środka tymczasowego, które zakończyło się oddaleniem wniosku, nie zostały uwzględnione przy oszacowaniu tej szkody, podobnie jak wydatki pozasądowe poniesione w związku z postępowaniem co do istoty sprawy. Nieuwzględnienie tych wydatków jest jednak podporządkowane warunkowi, że koszty sądowe, którymi może zostać obciążony poszkodowany, nie będą na tyle wysokie, by odwieść go od dochodzenia swoich praw na drodze sądowej, zważywszy na pozostałe koszty, które musi pokryć tytułem poniesionych wydatków pozasądowych, oraz na ich użyteczność z punktu widzenia powództwa głównego o naprawienie szkody

      (1)  Dz.U. C 34 z 2.2.2015.


title: Sprawa C-310/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden (Niderlandy) w dniu 29 maja 2017 r. – Levola Hengelo BV/Smilde Foods BV

text:
               14.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden (Niderlandy) w dniu 29 maja 2017 r. – Levola Hengelo BV/Smilde Foods BV
   (Sprawa C-310/17)
   (2017/C 269/12)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Levola Hengelo BV

      Strona pozwana: Smilde Foods BV

      Pytania prejudycjalne

               1)

                           (a)

                           Czy prawo Unii stoi na przeszkodzie temu by smak produktu spożywczego – jako własna twórczość intelektualna twórcy – mógł stanowić przedmiot ochrony przyznawanej na podstawie prawa autorskiego? W szczególności:

                           (b)

                           Czy na przeszkodzie przyznaniu ochrony na podstawie prawa autorskiego stoi fakt, iż wyrażenie „dzieła literackie i artystyczne” zawarte w art. 2 ust. 1 konwencji berneńskiej, która wiąże wszystkie państwa członkowskie Unii, obejmuje co prawda „każdy produkt z obszaru literatury, nauki lub sztuki, niezależnie od tego, w jaki sposób i w jakiej postaci jest wyrażony”, lecz wskazane w tym przepisie przykłady dotyczą jedynie utworów wizualnych i dźwiękowych?

                           (c)

                           Czy (potencjalna) nietrwałość produktu spożywczego i/lub subiektywny charakter doznania smakowego stoją na przeszkodzie uznaniu smaku produktu spożywczego za utwór objęty ochroną prawno-autorską?

                           (d)

                           Czy system praw wyłącznych i ograniczeń, o którym mowa w art. 2-5 dyrektywy 2001/29/WE (1), stoi na przeszkodzie przyznaniu na podstawie prawa autorskiego ochrony smakowi produktu spożywczego?

               2.

               W przypadku udzielenia na pytanie 1(a) odpowiedzi przeczącej:

                           (a)

                           Jakie są przesłanki objęcia smaku produktu spożywczego ochroną przyznawaną przez prawo autorskie?

                           (b)

                           Czy prawno-autorska ochrona smaku produktu spożywczego jest oparta wyłącznie na smaku, czy (również) na recepturze produktu spożywczego?

                           (c)

                           Co musi wykazać strona podnosząca w postępowaniu w przedmiocie naruszenia jej praw, że jest twórcą smaku produktu spożywczego objętego ochroną na podstawie prawa autorskiego? Czy wystarczy, by strona ta przedstawiła w ramach postępowania rzeczony produkt sądowi, tak by mógł on – za pośrednictwem zmysłów węchu i smaku – sformułować swój własny osąd kwestii, czy dany smak produktu spożywczego spełnia wymogi objęcia ochroną prawno-autorską? Czy też strona powodowa musi (również) przedstawić opis kreatywnych wyborów, których dokonała w kontekście kompozycji smaku i/lub recepturę, które pozwalają na uznanie smaku za własną twórczość intelektualną twórcy?

                           (d)

                           W jaki sposób na etapie postępowania w przedmiocie naruszenia praw sąd ma stwierdzić, czy smak produktu spożywczego strony pozwanej jest zbliżony w tak dużym stopniu do smaku produktu spożywczego strony powodowej, że zachodzi naruszenie praw autorskich? Czy w ramach rzeczonej oceny ma (również) znaczenie, że całościowe wrażenie wywoływane przez obydwa smaki jest bardzo zbliżone?

      (1)  Dyrektywa 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (Dz.U. 2001, L 167, s. 10 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 17, t. 1, s. 230.


title: Sprawa T-533/12: Wyrok Sądu z dnia 7 listopada 2013 r. — IBSolution przeciwko OHIM — IBS (IBSolution) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego IBSolution — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy IBS — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               21.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 377/14

         Wyrok Sądu z dnia 7 listopada 2013 r. — IBSolution przeciwko OHIM — IBS (IBSolution)
   (Sprawa T-533/12) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego IBSolution - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy IBS - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2013/C 377/32
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: IBSolution GmbH (Neckarsulm, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat F. Ekey)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory (przedstawiciel. L. Rampini, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: IBS AB (Solna, Szwecja)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 21 września 2012 r. (sprawa R 771/2011-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między IBS AB a IBSolution GmbH.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               IBSolution GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 46 z 16.2.2013.


title: Sprawa C-361/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 4 sierpnia 2008 r. — Stichting Greenpeace Nederland przeciwko Minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer; druga strona: Pioneer Hi-Bred Northern Europe Sales Division

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 4 sierpnia 2008 r. — Stichting Greenpeace Nederland przeciwko Minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer; druga strona: Pioneer Hi-Bred Northern Europe Sales Division
   (Sprawa C-361/08)
   (2008/C 285/34)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Raad van State
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Stichting Greenpeace Nederland

      Strona pozwana: Minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer

      Druga strona: Pioneer Hi-Bred Northern Europe Sales Division
   Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy miejsce uwolnienia organizmów zmodyfikowanych genetycznie, które zgodnie z art. 25 ust. 4 dyrektywy 2001/18/WE (1) nie może zostać uznane za poufne, należy również przy uwzględnieniu celu i systematyki dyrektywy interpretować w ten sposób, iż odnosi się ono do pola określonego w rejestrze katastralnym, czy też wystarczające jest, jeśli wskazany zostanie większy obszar geograficzny?

               2.

                           a)

                           Jeśli wystarczający jest większy obszar geograficzny, jakie okoliczności mogą zostać uwzględnione w zakresie określenia danych dotyczących obszaru?

                           b)

                           Czy dyrektywa 2003/4/WE (2) ma znaczenie przy określeniu zakresu danych dotyczących obszaru?

                           c)

                           Czy obszar, który jest dwadzieścia razy większy niż poszczególne pola objęte eksperymentem, czyni zadość zasadzie proporcjonalności?

               3.

               Czy zasada proporcjonalności zostaje zachowana, jeśli zgodnie ze zmienioną w dniu 17 lipca 2008 r. praktyką administracyjną dokonano wyboru ogólnego podania obszaru stanowiącego stukrotną wielkość poszczególnych pól objętych eksperymentem?

               4.

               Jeśli wystarczające jest podanie obszaru zgodnie z rejestrem katastralnym, to czy pomimo art. 25 ust. 4 dyrektywy 2001/18/WE może wśród wymienionych w art. 4 ust. 2 dyrektywy 2003/4/WE okoliczności istnieć uzasadnienie dla poufnego traktowania informacji o dokładnym miejscu uwolnienia?

               5.

                           a)

                           Czy art. 4 ust. 2 dyrektywy 2003/4/WE zawiera wyczerpujący wykaz uzasadnień?

                           b)

                           Jeśli tak, czy ochrona przedsiębiorstw włącznie ze znajdującymi się tam osobami i produktami oraz zapobieganie sabotażowi w celu wspierania rozwoju biotechnologicznego w Niderlandach są objęte zakresem jednego z wymienionych w art. 4 ust. 2 dyrektywy 2003/4/WE uzasadnień?

               6.

               Jeśli na pytanie piąte lit. a) i b) zostanie udzielona odpowiedź twierdząca, to czy w tym przypadku podanie obszaru o dwudziestokrotnej lub stukrotnej wielkości pola objętego eksperymentem przy uwzględnieniu art. 4 ust. 2 lit. h) dyrektywy 2003/4/WE i biorąc pod uwagę ochronę interesów prywatnych (ochrona przedsiębiorstwa wraz z znajdującymi się tam osobami i produktami) i publicznych (zapobieganie sabotażowi w celu wspierania rozwoju biotechnologicznego w Niderlandach) jest proporcjonalne?

               7.

                           a)

                           Jeśli na pytanie piąte lit. a) zostanie udzielona odpowiedź przecząca, to czy ochrona przedsiębiorstwa wraz z znajdującymi się tam osobami i produktami oraz zapobieganie sabotażowi w celu wspierania rozwoju biotechnologicznego w Niderlandach stanowi dopuszczalne uzasadnienie?

                           b)

                           Jeśli na pytanie siódme lit. a) zostanie udzielona odpowiedź twierdząca, to czy podanie obszaru o dwudziestokrotnej lub stukrotnej wielkości pola objętego eksperymentem biorąc pod uwagę ochronę interesów prywatnych (ochrona przedsiębiorstwa wraz z znajdującymi się tam osobami i produktami) i publicznych (zapobieganie sabotażowi w celu wspierania rozwoju biotechnologicznego w Niderlandach) jest proporcjonalne?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/18/WE z dnia 12.3.2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i uchylająca dyrektywę Rady 90/220/EWG Dz.U. L 106, s. 1.

      (2)  Dyrektywa 2003/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28.1.2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska i uchylającą dyrektywę Rady 90/313/EWG, Dz.U. L 41, s. 26.


title: Sprawa T-409/05: Skarga wniesiona w dniu  8 listopada 2005 r.  w sprawie A.S.TER przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               28.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/19

         Skarga wniesiona w dniu 8 listopada 2005 r. w sprawie A.S.TER przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-409/05)
   (2006/C 22/36)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: A.S.TER S.p.A. (Genua, Włochy) (Przedstawiciele: Lorenzo Acquarone i Daniela Anselmi)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji a w jego konsekwencji przyznanie prawa dostępu i wydanie kopii skargi i załączników do niej,

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca w niniejszej sprawie, będąca spółką akcyjną, której większościowym udziałowcem jest Comune di Genova, wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Wspólnot Europejskich wydanej na podstawie art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (1), w przedmiocie odmowy uwzględnienia przedstawionego Komisji w dniu 21 lutego 2005 r. wniosku o dostęp do skargi (i załączników do niej), w wyniku której przeprowadzono dochodzenie mogące prowadzić do wszczęcia formalnej procedury w sprawie naruszenia w stosunku do skarżącej.
   Odmowa dostępu nastąpiła z tego względu, że ujawnienie mogłoby mieć negatywny wpływ na przebieg dochodzeń Komisji.
   Na poparcie swych żądań skarżąca wskazuje naruszenie ww. art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1049/2001, zasad kontradyktoryjności, przejrzystości, współpracy i udziału w postępowaniu oraz na brak uzasadnienia.
   Podnosi ona, że wbrew twierdzeniom pozwanej nie ma potrzeby, by w celu zapobieżenia utrudnieniu dochodzenia, wstrzymywać udostępnianie dokumentów dotyczących postępowań w sprawie naruszenia, lecz przeciwnie, że z punktu widzenia takich dochodzeń niezbędne jest, by postępowanie było prowadzone przy zapewnieniu jak najdalej idącej przejrzystości i współpracy tak, by zarówno Comune di Genova, jak i skarżąca mogli przedstawić dokumenty wymagane dla przeprowadzenia dochodzenia.
   Ponadto, jako że skarżąca jest stroną w postępowaniu administracyjnym toczącym się przed pozwaną, zaskarżona decyzja narusza zasadę audi alteram partem.
   Skarżąca dodaje, że wykładni wyjątków od prawa dostępu do dokumentów należy dokonywać w sposób zawężający oraz w świetle zasady prawa do informacji oraz zasady proporcjonalności.

      (1)  Dz.U. L 145 z 31.5.2001 r., str. 43.


title: Sprawa C-654/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta domstolen (Szwecja) w dniu 7 grudnia 2015 r. – Länsförsäkringar AB/Matek A/S

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/26

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta domstolen (Szwecja) w dniu 7 grudnia 2015 r. – Länsförsäkringar AB/Matek A/S
   (Sprawa C-654/15)
   (2016/C 048/31)
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd odsyłający

   Högsta domstolen.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca kasację: Länsförsäkringar AB.

      Druga strona postępowania: Matek A/S.

      Pytania prejudycjalne

   Pytania prejudycjalne dotyczą wykładni i stosowania art. 9 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1), w przypadku, gdy osoba trzecia bez zezwolenia używa w prowadzonej działalności rysunku, który jest podobny do wspólnotowego znaku towarowego.
   Pytania są następujące:

               1)

               Czy dla właściciela wyłącznego prawa ma znaczenie to, że w okresie pięciu lat od rejestracji nie używał rzeczywiście wspólnotowego znaku towarowego w Unii Europejskiej w odniesieniu do towarów lub usług, które obejmuje rejestracja?

               2)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, na jakich warunkach i w jaki sposób sytuacja ta wpływa na prawo wyłączności?

      (1)  Dz.U. L 78, s. 1.


title: Sprawa C-537/10 P: Postanowienie prezesa szóstej izby Trybunału z dnia 12 lipca 2011 r. — Deltafina SpA przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               8.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 298/18

         Postanowienie prezesa szóstej izby Trybunału z dnia 12 lipca 2011 r. — Deltafina SpA przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-537/10 P) (1)

   2011/C 298/32
   Język postępowania: włoski
   Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 13 z 15.1.2011.


title: Sprawa C-323/08: Wyrok Trybunału Sprawiedliwości (czwarta izba) z dnia 10 grudnia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjlanym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Madrid — Hiszpania) — Ovidio Rodríguez Mayor, Pilar Pérez Boto, Pedro Gallego Morzillo, Alfonso Francisco Pérez, Juan Marcelino Gabaldón Morales, Marta María Maestro Campo i Bartolomé Valera Huete przeciwko nieobjętemu spadkowi po Rafaelu de las Herasie Dávili i Sagrario de las Heras Dávila (Postępowanie prejudycjalne — Ochrona pracowników — Zwolnienia grupowe — Dyrektywa 98/59/WE — Wygaśnięcie umowy z powodu śmierci pracodawcy)

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/10

         Wyrok Trybunału Sprawiedliwości (czwarta izba) z dnia 10 grudnia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjlanym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Madrid — Hiszpania) — Ovidio Rodríguez Mayor, Pilar Pérez Boto, Pedro Gallego Morzillo, Alfonso Francisco Pérez, Juan Marcelino Gabaldón Morales, Marta María Maestro Campo i Bartolomé Valera Huete przeciwko nieobjętemu spadkowi po Rafaelu de las Herasie Dávili i Sagrario de las Heras Dávila
   (Sprawa C-323/08) (1)

   (Postępowanie prejudycjalne - Ochrona pracowników - Zwolnienia grupowe - Dyrektywa 98/59/WE - Wygaśnięcie umowy z powodu śmierci pracodawcy)
   2010/C 24/15
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Tribunal Superior de Justicia de Madrid

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ovidio Rodríguez Mayor, Pilar Pérez Boto, Pedro Gallego Morzillo, Alfonso Francisco Pérez, Juan Marcelino Gabaldón Morales, Marta María Maestro Campo i Bartolomé Valera Huete

      Strona pozwana: Succession vacante de Rafael de las Heras Dávila i Sagrario de las Heras Dávila

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal Superior de Justicia de Madrid — Wykładnia art. 1–4 i 6 dyrektywy Rady 98/59/WE z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych (Dz.U. L 225, s. 16) — Przepisy krajowe ograniczające pojęcie „zwolnienie grupowe” jedynie do zwolnień z przyczyn ekonomicznych, technologicznych, organizacyjnych lub związanych z procesem produkcji — Wygaśnięcie umowy o pracę z powodu śmierci, przejścia na emeryturę lub niezdolności do pracy pracodawcy — Różne odprawy w obydwu przypadkach — Zgodność z Kartą praw podstawowych Unii Europejskiej oraz ze Wspólnotową kartą podstawowych praw socjalnych pracowników

      Sentencja

               1)

               Artykuł 1 ust. 1 dyrektywy Rady nr 98/59/WE z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym wygaśnięcie umów o pracę dotyczące pewnej liczby pracowników, których pracodawca jest osobą fizyczną, z powodu śmierci tegoż pracodawcy, nie jest kwalifikowane jako zwolnienie zbiorowe.

               2)

               Dyrektywa 98/59 nie stoi na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które przewiduje różne odprawy w zależności od tego, czy pracownicy utracili zatrudnienie w następstwie śmierci pracodawcy, czy zwolnienia zbiorowego.

      (1)  Dz.U. C 236 z 13.9.2008


title: Sprawa T-112/10: Skarga wniesiona w dniu 1 marca 2010 r. — Prionics przeciwko Komisji i EFSA

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/73

         Skarga wniesiona w dniu 1 marca 2010 r. — Prionics przeciwko Komisji i EFSA
   (Sprawa T-112/10)
   2010/C 113/107
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Prionics AG (przedstawiciele: H. Janssen i M. Franz, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska i Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności opinii naukowej dotyczącej czułości analitycznej zatwierdzonych szybkich testów wykrywania zakaźnych encefalopatii gąbczastych (TSE) sporządzonej przez EFS-ę i Komisję, w zakresie, w jakim w opinii tej nie zaleca się stosowania dwóch testów wytwarzanych przez skarżącą — Prionicsâ-Check LIA oraz Prionicsâ-Check PrioSTRIP — służących do obserwacji występowania gąbczastej encefalopatii bydła (BSE);

               —

               obciążenie Komisji i EFS-y kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca kwestionuje opinię naukową EFS-y z dnia 10 grudnia 2009 r. dotyczącą czułości analitycznej zatwierdzonych szybkich testów wykrywania zakaźnych encefalopatii gąbczastych (zwaną dalej „opinią EFS-y”). Opinia ta zaleca między innymi, by czułość analityczna dwóch systemów testowych wytwarzanych przez skarżącą dla potrzeb wykrywania gąbczastej encefalopatii bydła została ponownie zbadana w ramach odpowiednich eksperymentów (chodzi o testy Prionicsâ-Check LIA oraz Prionicsâ-Check PrioSTRIP).
   Na poparcie swej skargi skarżąca podnosi cztery zarzuty naruszenia prawa.
   W ramach zarzutu pierwszego skarżąca twierdzi, że miało miejsce naruszenie zasady dobrej administracji w ten sposób, że pozwane opierają swe zalecenie zawarte w opinii EFS-y na niewłaściwej ocenie okoliczności faktycznych oraz na wewnętrznie sprzecznych danych.
   W ramach zarzutu drugiego skarżąca twierdzi, że miało miejsce naruszenie zasady, zgodnie z którą prawo do bycia wysłuchanym przysługuje w postępowaniach, w wyniku których mogą zostać wydane akty niekorzystne dla strony. W związku z tym skarżąca dodatkowo podnosi naruszenie ogólnych zasad prawa w postaci zasady równego traktowania oraz zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań w ten sposób, że wbrew swym własnym, ogłoszonym przepisom administracyjnym EFSA nie udzieliła skarżącej prawa do bycia wysłuchanym przed ogłoszeniem spornej opinii.
   W ramach zarzutu trzeciego skarżąca twierdzi, że miało miejsce naruszenie ogólnych zasad prawa w postaci zasady równego traktowania oraz zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań w ten sposób, że wbrew swym własnym, ogłoszonym przepisom administracyjnym EFSA w spornej opinii nie zawarła pouczenia w przedmiocie możliwości jej zaskarżenia.
   W ramach zarzutu czwartego skarżąca twierdzi, że miało miejsce naruzenie podstawowego prawa do prowadzenia działalności zawodowej oraz podstawowego prawa do prowadzenia działalności gospodarczej w ten sposób, że opinia EFS-y została ogłoszona bez uwzględniania jej szkodliwych skutków dla skarżącej.


title: Sprawa T-336/16: Skarga wniesiona w dniu 22 czerwca 2016 r. – Versace 19.69 Abbigliamento Sportivo/EUIPO – Gianni Versace (VERSACE 19.69 ABBIGLIAMENTO SPORTIVO)

text:
               16.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/35

         Skarga wniesiona w dniu 22 czerwca 2016 r. – Versace 19.69 Abbigliamento Sportivo/EUIPO – Gianni Versace (VERSACE 19.69 ABBIGLIAMENTO SPORTIVO)
   (Sprawa T-336/16)
   (2016/C 296/45)
   Język skargi: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Versace 19.69 Abbigliamento Sportivo Srl (Busto Arsizio, Włochy) (przedstawiciel: adwokat F. Caricato)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Gianni Versace SpA (Mediolan, Włochy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny znak towarowy Unii Europejskiej zawierający elementy słowne „VERSACE 19.69 ABBIGLIAMENTO SPORTIVO” – zgłoszenie nr 11 992 435

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 kwietnia 2016 r. w sprawie R 1005/2015-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uwzględnienie niniejszej skargi;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji a w rezultacie zarejestrowanie znaku towarowego nr 11 992 435 w odniesieniu do wszystkich żądanych towarów, bez uszczerbku dla już przyznanych;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesiony zarzut

   Strona skarżąca utrzymuje, że decyzja z dnia 6 kwietnia 2016 r. jest obarczona wadą z uwagi na niewystarczające badanie środków dowodowych, wykazujących niewystarczające korzystanie z podnoszonych znaków przez stronę przeciwną, a ponadto brak zawarcia uważnej oceny ryzyka wprowadzenia w błąd pomiędzy znakami towarowymi i towarami, w świetle wszystkich istotnych czynników.