title: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 6 maja 2009 r. # Manuel Campos Valls przeciwko Radzie Unii Europejskiej. # Sprawy pracownicze - Urzędnicy - Zatrudnienie. # Sprawa F-39/07.

text:
WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ
      (trzecia izba)
      z dnia 6 maja 2009 r.
      Sprawa F-39/07
      Manuel Campos Valls
      przeciwko
      Radzie Unii Europejskiej
      Służba publiczna – Urzędnicy – Zatrudnienie – Powołanie – Stanowisko kierownika wydziału – Odrzucenie kandydatury skarżącego – Wymogi określone w ogłoszeniu o naborze na stanowisko – Oczywisty błąd w ocenie
      Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 236 WE i art. 152 EWEA, w której M. Campos Valls żąda po pierwsze, stwierdzenia nieważności
         decyzji organu powołującego o powołaniu pana G. na stanowisko kierownika wydziału języka hiszpańskiego w dyrekcji III ds.
         tłumaczeń i produkcji dokumentów w ramach dyrekcji generalnej A ds. personelu i administracji Rady oraz po drugie, stwierdzenia
         nieważności decyzji odrzucającej jego kandydaturę na sporne stanowisko.

      Orzeczenie: Skarga zostaje oddalona. Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      Streszczenie

      1.      Urzędnicy – Wakat – Obsadzenie stanowiska w drodze awansu lub przeniesienia – Porównanie osiągnięć kandydatów – Uznanie administracyjne
            – Granice
      (regulamin pracowniczy, art. 4, art. 7 ust. 1, art. 29 ust. 1, art. 45 ust. 1)
      2.      Urzędnicy – Ogłoszenie o naborze na stanowisko – Stanowisko kierownika wydziału w dyrekcji tłumaczeń – Wymagane kwalifikacje
      (regulamin pracowniczy, art. 29 ust. 1)
      1.      Korzystanie z szerokiego zakresu uznania, jakim dysponuje organ powołujący w kwestii powoływania, wymaga skrupulatnej i bezstronnej
         analizy akt kandydatów i starannego przestrzegania wymogów nakreślonych w ogłoszeniu o naborze na stanowisko w taki sposób,
         że organ ten zobowiązany jest odrzucić każdą kandydaturę, która nie spełnia tych wymogów. Ogłoszenie o naborze stanowi bowiem
         ramy prawne, które organ ten sam sobie narzuca i których musi rygorystycznie przestrzegać.

      W celu dokonania kontroli, czy organ powołujący nie przekroczył granic tych ram prawnych, zadaniem sądu wspólnotowego przy
         wykonywaniu kontroli sądowej jest zbadanie w pierwszej kolejności, jakie były wymogi nałożone w ogłoszeniu o naborze, a następnie
         sprawdzenie, czy kandydat wybrany przez ten organ na wolne stanowisko faktycznie spełniał te wymogi. Wreszcie powinien on
         zbadać, czy organ ten nie dopuścił się oczywistego błędu w ocenie odnośnie do zdatności do pracy skarżącego, gdy dokonał wyboru
         innego kandydata.

      Taka analiza winna jednak ograniczać się do tego, czy w świetle względów, które mogły wpłynąć na ocenę administracji, pozostała
         ona w rozsądnych granicach i nie skorzystała ze swego uznania w sposób oczywiście błędny. Sąd wspólnotowy nie może zatem zastąpić
         oceny organu powołującego swoją oceną kwalifikacji kandydatów.

      (zob. pkt 41–43)
      Odesłanie:
      Trybunał: sprawy połączone 341/85, 251/86, 258/86, 259/86, 262/86, 266/86, 222/87 i 232/87 van der Stijl i Cullington przeciwko
         Komisji, 28 lutego 1989 r., Zb.Orz. s. 511, pkt 51; sprawa C‑35/92 P Parlament przeciwko Frederiksen, 18 marca 1993 r., Rec.
         s. I‑991, pkt 15, 16

      Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑21/96 Giannini przeciwko Komisji, 19 marca 1997 r., RecFP s. I‑A‑69, II‑211, pkt 20; sprawa
         T‑159/96 Wenk przeciwko Komisji, 12 maja 1998 r., RecFP s. I‑A‑193, II‑593, pkt 63, 64, 72; sprawa T‑152/00 E przeciwko Komisji,
         19 września 2001 r., RecFP s. I‑A‑179, II‑813, pkt 29; sprawa T‑174/02 Wieme przeciwko Komisji, 14 października 2003 r., RecFP
         s. I‑A‑241, II‑1165, pkt 38; sprawa T‑248/02 Faita przeciwko KES, 11 listopada 2003 r., RecFP s. I‑A‑281, II‑1365, pkt 71;
         sprawa T‑137/03 Mancini przeciwko Komisji, 3 lutego 2005 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑7, II‑27, pkt 85, 92; sprawa T‑30/04 Sena przeciwko
         EASA, 4 maja 2005 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑113, II‑519, pkt 80; sprawa T‑370/03 Wunenburger przeciwko Komisji, 5 lipca 2005 r.,
         Zb.Orz.SP s. I‑A‑189, II‑853, pkt 51; sprawa T‑45/04 Tzirani przeciwko Komisji, 4 lipca 2006 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑2‑145, II‑A‑2‑681,
         pkt 46, 48, 49

      2.      W ogłoszeniu o naborze na stanowisko kierownika wydziału w dyrekcji tłumaczeń, wymagane kwalifikacje nie mogą być interpretowane
         w oderwaniu od opisu zadań związanych z wolnym stanowiskiem. Tym samym, jeśli te zadania nie polegają bezpośrednio na zadaniach
         związanych z tłumaczeniem i kontrolą jakości tłumaczeń, lecz polegają głównie na obowiązkach zarządczych i organizacyjnych,
         wymogu znajomości technik tłumaczeniowych nie można rozumieć w taki sposób, że wymaga się takich samych kwalifikacji jak kwalifikacje
         wymagane do objęcia stanowiska tłumacza lub kontrolera jakości tłumaczeń.

      (zob. pkt 50, 51)
      Odesłanie:
      Sąd Pierwszej Instancji: ww. sprawa Tzirani przeciwko Komisji, pkt 53
WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ UNII EUROPEJSKIEJ (trzecia izba)
      z dnia 6 maja 2009 r.(*)

      Służba publiczna – Urzędnicy – Zatrudnienie – Powołanie – Stanowisko kierownika wydziału – Odrzucenie kandydatury skarżącego – Wymogi określone w ogłoszeniu o wolnym stanowisku pracy – Oczywisty błąd w ocenie
      W sprawie F‑39/07
      mającej za przedmiot skargę wniesioną na podstawie art. 236 WE i art. 152 EWEA,
      Manuel Campos Valls, urzędnik Rady Unii Europejskiej, zamieszkały w Brukseli (Belgia), reprezentowany przez adwokatów S. Orlandiego, A. Coolena,
         J.N. Louisa oraz É. Marchala,

      strona skarżąca,
      przeciwko
      Radzie Unii Europejskiej, reprezentowanej przez M. Arpio Santacruz oraz I. Šulce, działające w charakterze pełnomocników,

      strona pozwana,
      SĄD (trzecia izba),
      w składzie: P. Mahoney (prezes), H. Kanninen (sprawozdawca) i S. Gervasoni, sędziowie,
      sekretarz: R. Schiano, administrator,
      uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 5 czerwca 2008 r.,
      wydaje następujący
      Wyrok
      1        Pismem, które wpłynęło do sekretariatu Sądu w dniu 23 kwietnia 2007 r. za pośrednictwem faksu (oryginał został złożony w dniu
         25 kwietnia 2007 r.), M. Campos Valls wniósł niniejszą skargę mającą na celu po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji
         organu powołującego o powołaniu pana G. na stanowisko kierownika wydziału języka hiszpańskiego w dyrekcji III ds. tłumaczeń
         i produkcja dokumentów w ramach dyrekcji generalnej (DG) A ds. personelu i administracji Rady Unii Europejskiej (zwane dalej
         „spornym stanowiskiem”) oraz po drugie, stwierdzenie nieważności decyzji odrzucającej jego kandydaturę na sporne stanowisko.

       Ramy prawne
      2        Zgodnie z art. 4 Regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”):

      „Powołanie lub awans dokonywane są jedynie w celu obsadzenia wolnego stanowiska zgodnie z przepisami niniejszego regulaminu
         pracowniczego.

      Pracownicy instytucji są powiadamiani o każdym wolnym stanowisku w tej instytucji, jeśli organ powołujący podejmuje decyzję,
         iż stanowisko należy obsadzić.

      Jeżeli wakującego stanowiska nie udaje się obsadzić w wyniku przeniesienia, nadania wyższego stopnia zgodnie z art. 45a lub
         awansu, należy o tym powiadomić pracowników innych instytucji lub zorganizować wewnętrzny konkurs”.

      3        Zgodnie z art. 7 ust. 1 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego:

      „Organ powołujący, działając wyłącznie w interesie służby oraz bez względu na [przynależność państwową], przydziela każdemu
         urzędnikowi stanowisko w drodze powołania lub przeniesienia w ramach jego grupy zaszeregowania”.

      4        Artykuł 29 ust. 1 regulaminu pracowniczego stanowi:

      „Przed obsadzeniem wolnego stanowiska w instytucji organ powołujący najpierw rozważa, czy:
      a)      stanowisko może zostać obsadzone przez:
      i)      przeniesienie; lub
      ii)      powołanie zgodnie z art. 45a; lub
      iii)      awans
      w ramach instytucji;
      […]
      a następnie przeprowadza procedurę konkursową, w oparciu o świadectwa posiadanych kwalifikacji albo testy, lub zarówno w oparciu
         o świadectwa kwalifikacji, jak i testy […]”.

      5        Artykuł 45 ust. 1 regulaminu pracowniczego stanowi:

      „Awans następuje na podstawie decyzji organu powołującego z uwzględnieniem art. 6 ust. 2. Skutkuje on przyznaniem urzędnikowi
         wyższej grupy zaszeregowania w ramach grupy funkcyjnej, w której jest zatrudniony. Awansem obejmuje się osoby wybrane spośród
         urzędników, którzy posiadają przynajmniej dwuletni staż pracy w swojej grupie zaszeregowania, po porównaniu zasług urzędników
         mających prawo do ubiegania się o awans. Przy porównaniu zasług urzędników organ powołujący w szczególności uwzględnia sprawozdania
         dotyczące urzędników, znajomość języków obcych innych niż języki, dla których urzędnicy zadeklarowali biegłą znajomość zgodnie
         z art. 28 lit. f) i posługiwanie się nimi w wykonywaniu obowiązków oraz, w stosownych przypadkach, poziom wykonywanych przez
         nich obowiązków”.

       Okoliczności faktyczne leżące u podstaw sporu
      6        W dniu 15 marca 2006 r. sekretariat generalny Rady opublikował w komunikacie do personelu nr 46/06 ogłoszenie o wolnym stanowisku
         60/06 dotyczące obsadzenia stanowiska kierownika wydziału języka hiszpańskiego w DG A ds. personelu i administracji dyrekcja
         III ds. tłumaczeń i produkcji dokumentów (kategoria A, grupa zaszeregowania 14, 13 lub 12) (zwane dalej „ogłoszeniem o wolnym
         stanowisku”).

      7        Część „Opis zadań” ogłoszenia o wolnym stanowisku była sformułowana w następujący sposób:

      „–      Sprawowanie, w koordynacji z kierownikami służb językowych, obowiązków zarządzania wydziałem języka hiszpańskiego, zarówno
         z punktu widzenia zasobów ludzkich (tłumacze, sekretarki i personel pomocniczy), jak i zadań w ogólności (przygotowanie, tłumaczenie,
         sprawdzanie i końcowe przedstawienie dokumentów, przestrzeganie terminów i standardów jakości);

      –        udział w określaniu i wdrażaniu wytycznych [sekretariatu generalnego Rady] w obszarze językowym w szczególności w odniesieniu
         do języka hiszpańskiego;

      –        zapewnianie kontaktów indywidualnych i regularne organizowanie spotkań z całym wydziałem lub pewnymi jego członkami;
      –        zarządzanie, w zakresie języka hiszpańskiego, kontaktami i zapewnianie współpracy z odpowiednikami wydziału w innych instytucjach;
      –        zarządzanie zmianami strukturalnymi, o których postanowiono w ramach reorganizacji [dyrekcji III ds. tłumaczeń i produkcji
         dokumentów w DG A ds. personelu i administracji] w następstwie ostatniego rozszerzenia”.

      8        Część „Wymagane kwalifikacje” była zredagowana w następujący sposób:

      „–      bycie urzędnikiem Rady;
      –        przynależność do kategorii A*, grupa zaszeregowania 14, 13 lub 12;
      –        umiejętności zarządcze i poczucie odpowiedzialności wymagane dla kierowania wydziałem lingwistycznym;
      –        umiejętności zarządzania zmianami organizacyjnymi;
      –        dobra znajomość działań sekretariatu generalnego i jego procedur; znajomość technik tłumaczeniowych i organizacyjnych, jak
         również metod pracy sekretariatu generalnego Rady;

      –        umiejętności koordynacyjne i organizacyjne oraz zdolności w zakresie stosunków międzyludzkich i komunikacji (praca w grupie,
         łagodzenie konfliktów, elastyczność, motywowanie personelu […]);

      –        bardzo dobra znajomość języka hiszpańskiego oraz znajomość języka angielskiego lub francuskiego umożliwiająca redagowanie
         pism w jednym z tych dwóch języków”.

      9        Skarżący, awansowany w dniu 22 grudnia 1994 r. do grupy zaszeregowania LA 3 (przemianowanej na AD 14, począwszy od dnia 1 maja
         2006 r.) i zatrudniony w wydziale języka hiszpańskiego jako doradca lingwistyczny zgłosił swoją kandydaturę na sporne stanowisko.

      10      W swoim sprawozdaniu z dnia 30 maja 2006 r. komisja rekrutacyjna, po rozmowach z czterema kandydatami, wśród nich z panem G.
         i ze skarżącym, uznała, że pan G. był jedynym kandydatem spełniającym wymogi do objęcia spornego stanowiska i w rezultacie
         zaproponowała przyjęcie jego kandydatury.

      11      Pismem z dnia 7 czerwca 2006 r. poinformowano skarżącego, że jego kandydatura nie została przyjęta. Pismo to informuje o wyborze
         „innej kandydatury, która w szerszym zakresie odpowiada wymogom [spornego stanowiska]”.

      12      W dniu 9 czerwca 2006 r. personel sekretariatu generalnego Rady poinformowano o decyzji organu powołującego o powołaniu pana
         G. na sporne stanowisko z dniem 1 lipca 2006 r.

      13      W dniu 6 września 2006 r. skarżący złożył zażalenie na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego na decyzję o powołaniu
         pana G. i na decyzję odrzucającą jego kandydaturę.

      14      Decyzją z dnia 8 stycznia 2007 r., przesłaną doradcy skarżącego faksem w dniu 11 stycznia 2007 r., organ powołujący oddalił
         zażalenie.

       Przebieg postępowania i żądania stron
      15      W ramach środków organizacji postępowania Sąd wezwał Radę, zgodnie z art. 55 ust. 2 lit. d) regulaminu postępowania przed
         Sądem, do przedstawienia pełnego odpisu ogłoszenia o wolnym stanowisku oraz odpisu dyrektyw wewnętrznych stosowanych w ramach
         postępowania o wyborze kandydatów.

      16      Pismem, które wpłynęło do sekretariatu Sądu w dniu 30 kwietnia 2008 r. za pośrednictwem faksu (oryginał złożono w dniu 8 maja
         2008 r.), Rada złożyła:

      –        pełny odpis ogłoszenia o wolnym stanowisku;
      –        odpis komunikatu do personelu sekretariatu generalnego Rady nr 113/04 z dnia 16 lipca 2004 r. dotyczącego decyzji nr 111/2004
         zastępcy sekretarza generalnego w sprawie stosowania art. 7 ust. 4 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego i zawierającego
         strukturę stanowisk zarządczych sekretariatu generalnego Rady, jak również listę urzędników je zajmujących w dniu 30 kwietnia
         2004 r.;

      –        odpis pisma z dnia 17 czerwca 2005 r. kierowanego do urzędników kategorii A* dotyczącego procedury obsadzania stanowisk kierowników
         wydziałów;

      –        odpis komunikatu do personelu sekretariatu generalnego Rady nr 188/04 z dnia 9 listopada 2004 r. dotyczącego procedury wyboru
         kierowników wydziałów.

      17      W swojej odpowiedzi na środki organizacji postępowania Rada wyjaśniła, że zamierza wprowadzić nową procedurę obsadzania stanowisk
         szefów wydziałów. Według Rady wspomniana procedura ma na celu stosowanie do wyboru kierowników wydziałów praktyki ustalonej
         w zakresie obsadzania stanowisk dyrektorskich, z kilkoma zmianami. Rada dodała, że w oczekiwaniu na formalizację tej procedury
         praktyka polegała na stosowaniu, mutatis mutandis, procedury przewidzianej dla obsadzania stanowisk dyrektorskich. Tym samym
         w zakresie obsadzania stanowisk kierowników wydziałów organ powołujący był wspierany przez komisję rekrutacyjną złożoną z przewodniczącego
         (dyrektor generalny / dyrektor służb „wnioskujących”), dwóch członków wyznaczonych przez organ powołujący i jednego członka
         wyznaczonego przez komitet pracowniczy.

      18      Na rozprawie Sąd wezwał Radę do przedstawienia zgłoszenia kandydatury pana G. oraz wszystkich dokumentów komisji rekrutacyjnej
         dotyczących oceny kwalifikacji wymaganych od kandydatów w ogłoszeniu o wolnym stanowisku, w tym, o ile zostało dokonane, zestawienie
         porównawcze osiągnięć kandydatów biorących udział w procedurze.

      19      Pismem, które wpłynęło do sekretariatu Sądu w dniu 17 czerwca 2008 r. za pośrednictwem faksu (oryginał został złożony w dniu
         20 czerwca 2008 r.), Rada spełniła żądanie Sądu. Pismem, które wpłynęło do sekretariatu Sądu w dniu 7 lipca 2008 r. za pośrednictwem
         faksu (oryginał został złożony w dniu 12 lipca 2008 r.), skarżący przedstawił swoje uwagi odnośnie do dokumentów złożonych
         przez Radę.

      20      Decyzją z dnia 12 lipca 2008 r. Sąd zamknął procedurę ustną i rozpoczął naradę.

      21      Skarżący wnosi do Sądu o:

      –        stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego o odrzuceniu jego kandydatury i o powołaniu pana G. na sporne stanowisko;
      –        obciążenie Rady kosztami postępowania.
      22      Rada wnosi do Sądu o:

      –        oddalenie skargi;
      –        obciążenie każdej ze stron własnymi kosztami postępowania.
       Co do prawa
      23      W uzasadnieniu skargi skarżący podnosi trzy zarzuty dotyczące: oczywistego błędu w ocenie, naruszenia postanowień ogłoszenia
         o wolnym stanowisku i naruszenia art. 45 regulaminu pracowniczego.

      24      Należy w pierwszej kolejności zbadać zarzuty podniesione przez skarżącego, ponieważ opierają się na tej samej argumentacji.

       Argumenty stron
      25      Skarżący przypomina po pierwsze, że pośród kwalifikacji wymaganych w ogłoszeniu o wolnym stanowisku, od kandydatów wymagano
         dobrej znajomości działalności sekretariatu generalnego Rady, jej procedur i jej metod pracy, jak również znajomości technik
         tłumaczeniowych i organizacyjnych.

      26      Tymczasem według skarżącego, po uzyskaniu dyplomu prawa i prawa europejskiego, pan G. rozpoczynał swoją działalność w służbach
         ochrony konsumentów Komisji Wspólnot Europejskich, następnie był zatrudniony w DG E6 (Bałkany) w DG H1 (Azyl) sekretariatu
         generalnego Rady, a wreszcie w wydziale ds. modernizacji administracji, monitorowania kontroli, równości szans w ramach służb
         odpowiedzialnych za ogólne kwestie administracyjne. W rezultacie pan G. nie posiadał „żadnego wykształcenia i doświadczenia
         zawodowego w zakresie tłumaczeń, a konkretnie specyficznych technik tłumaczeniowych, czy też nowych metod pracy w tłumaczeniach
         [sekretariatu generalnego Rady] (Trados i Euramis)”.

      27      W swojej replice skarżący podnosi, że o ile zadania dotyczące tłumaczeń i kontroli jakości nie są wykonywane przez kierowników
         wydziałów dyrekcji III ds. tłumaczeń i produkcji dokumentów DG A ds. personelu i administracji, lecz przez tłumaczy i kontrolera
         jakości, to niemniej jednak zgodnie z brzmieniem ogłoszenia o wolnym stanowisku osoba, która miała być powołana na sporne
         stanowisko, powinna sprawować obowiązki zarządzania wydziałem języka hiszpańskiego zarówno z punktu widzenia zasobów ludzkich,
         jak i zadań w ogólności (przygotowanie, tłumaczenie, sprawdzanie i końcowe przedstawienie dokumentów, przestrzeganie terminów
         i standardów jakości). Tymczasem skarżący zastanawia się, czy kierownik wydziału jest w stanie sprawować jakiekolwiek obowiązki
         w całym procesie tłumaczenia, skoro nie posiada określonej i sprawdzonej znajomości technik tłumaczeniowych. Kierownik wydziału
         powinien, między innymi, być w stanie sprawdzić prace kontrolera jakości i tłumaczy, aby zarządzać zasobami ludzkimi oraz
         zadaniami w ogólności.

      28      Chociaż Rada wymienia cztery lata stażu pana G. w zarządzaniu w administracji, nie jest w stanie wykazać, że kandydat ten
         posiada znajomość technik tłumaczeniowych. Zakładając, że pan G. posiada określoną wiedzę w obszarze tłumaczeń, to w każdym
         razie nie można mówić o takiej znajomości technik tłumaczeniowych, która byłaby porównywalna ze znajomością skarżącego i którą
         ten wykazuje od wielu lat.

      29      W swoich uwagach, o których mowa w pkt 19 niniejszego wyroku, skarżący podnosi, że komisja rekrutacyjna stwierdziła, że pan G. nie
         posiadał ani wykształcenia, ani doświadczenia praktycznego jako lingwista i że jego podejście mogło być technokratyczne. W tym
         względzie skarżący opiera się na tabeli oceny komisji rekrutacyjnej, w której nagłówku „Aspekty związane ze stanowiskiem”
         wskazuje się, że pan G. „nie posiada ani doświadczenia praktycznego, ani wykształcenia w charakterze lingwisty”, a w nagłówku
         „Aspekty związane z zarządzaniem i pracą w grupie”, że pan G. „może być technokratyczny w swoim podejściu”.

      30      Ponadto skarżący zarzuca komisji rekrutacyjnej i organowi powołującemu nieuwzględnienie trzech ostatnich sprawozdań z oceny
         kandydatów. Według niego sprawozdania z oceny wykazują wystarczająco, że posiada on wszelkie wymagane kwalifikacje, w tym
         zdolności zarządcze i poczucie odpowiedzialności wymagane do kierowania grupą lingwistyczną, a także zdolności koordynacyjne
         i organizacyjne.

      31      Wreszcie wciąż odnośnie do uwag, o których mowa w pkt 19 niniejszego wyroku, skarżący uważa również, że komisja rekrutacyjna
         dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, gdy uznała mało przekonującą znajomość języka angielskiego za słaby punkt jego kandydatury,
         a jednocześnie nie uznała za silny punkt płynnej znajomości języka francuskiego. W tym względzie skarżący zauważa, że kwalifikacje
         wymagane w ogłoszeniu o wolnym stanowisku dotyczyły jedynie posiadania bardzo dobrej znajomości języka hiszpańskiego oraz
         znajomości języka angielskiego lub języka francuskiego umożliwiającej sporządzanie pism w jednym z tych dwóch języków.

      32      Rada odpowiada najpierw, że pan G. spełnia wszystkie warunki wymagane w ogłoszeniu o wolnym stanowisku i że w rezultacie,
         postanawiając o jego powołaniu na sporne stanowisko, organ powołujący nie skorzystał ze swych uprawnień dyskrecjonalnych w sposób
         oczywiście błędny.

      33      Ponadto Rada podkreśla, że warunki wymagane w ogłoszeniu o wolnym stanowisku powinny być interpretowane w świetle części dotyczącej
         zadań do wypełnienia, takich jak opisane w ogłoszeniu o wolnym stanowisku. Tymczasem ogłoszenie o wolnym stanowisku określa
         pracę kierownika wydziału jako pracę polegającą na zarządzaniu wydziałem języka hiszpańskiego dyrekcji III ds. tłumaczeń i produkcji
         dokumentów w ramach DG A  ds. personelu i administracji, a nie pracę polegającą na wykonywaniu zadań tłumacza poprzez nadzorowanie
         tłumaczeń członków wydziału.

      34      Co się tyczy w szczególności znajomości technik tłumaczeniowych wymaganych w ogłoszeniu o wolnym stanowisku, Rada utrzymuje,
         że z warunku tego jasno wynika, że nie wymaga on doświadczenia zawodowego w zakresie tłumaczeń, lecz jedynie znajomości technik
         tłumaczeniowych. W tym względzie Rada stoi na stanowisku, że skarżący myli wiedzę na temat tłumaczeń z doświadczeniem w tym
         samym obszarze.

      35      Rada twierdzi również, że pan G. posiadł, w ramach swoich poprzednich obowiązków, znajomość szczególnych technik tłumaczeniowych
         i metod pracy w tym zakresie, w szczególności odnośnie do metod pozwalających na poprawę pracy w ogólności. Natomiast skarżący
         nie podniósł żadnego elementu na poparcie swojego twierdzenia, że spełniał wszystkie warunki wymagane w ogłoszeniu o wolnym
         stanowisku, przeciwnie do stanowiska komisji rekrutacyjnej, która uznała, że tylko pan G. spełniał te warunki.

      36      Wreszcie Rada utrzymuje, że zarzut dotyczący naruszenia art. 45 regulaminu pracowniczego jest niedopuszczalny z tego względu,
         że skarżący nie wyjaśnił, w jaki sposób organ powołujący miałby naruszyć ten przepis.

      37      W tym zakresie Rada pomocniczo podnosi, że art. 45 regulaminu pracowniczego odnosi się do decyzji o awansie. Tymczasem w niniejszym
         przypadku sporne stanowisko zostało obsadzone zgodnie z art. 4, art. 7 ust. 1 i art. 29 ust. 1 regulaminu pracowniczego, ponieważ
         zarówno grupa zaszeregowania skarżącego, jak i pana G. zawierały się w widełkach przewidzianych w ogłoszeniu o wolnym stanowisku
         (grupy 12–14).

      38      Według Rady wynika z tego, że argumentacji przedstawionej przez skarżącego w tym względzie nie można rozumieć tak, że odnosi
         się ona do porównania kandydatur na sporne stanowisko. Tymczasem takie porównanie zostało dokonane przez komisję rekrutacyjną.
         Tym samym argumentacja dotycząca nieprzestrzegania warunków nałożonych w art. 45 regulaminu pracowniczego w związku z art. 29
         ust. 1 regulaminu pracowniczego nie jest zasadna.

      39      W swojej duplice Rada uściśla, że znajomość technik tłumaczeniowych nie jest warunkiem wymaganym w ogłoszeniu o wolnym stanowisku.
         Rola kierownika wydziału polega na zarządzaniu wydziałem. W tym względzie w przeciwieństwie do skarżącego pan G. spełniał
         warunki zawarte w ogłoszeniu o wolnym stanowisku.

       Ocena Sądu
      40      Skarżący podkreśla, że pan G., którego kandydatura na sporne stanowiska została wybrana, nie spełnił wszystkich warunków wymaganych
         w ogłoszeniu o wolnym stanowisku. Pan G. nie posiada wykształcenia ani doświadczenia zawodowego w zakresie tłumaczeń, a konkretnie
         technik tłumaczeniowych. Podczas rozprawy skarżący uściślił, że decyzja o nieuwzględnieniu jego kandydatury jest również nieprawidłowa,
         ponieważ uznano, że nie spełnia on warunków wymaganych w ogłoszeniu o wolnym stanowisku. Spór dotyczy zatem oceny kwalifikacji
         skarżącego oraz pana G. w świetle interpretacji warunków wymaganych w ogłoszeniu o wolnym stanowisku.

      41      Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem skorzystanie z szerokiego zakresu uznania, jakim dysponuje organ powołujący w kwestii powoływania,
         zakłada skrupulatną i bezstronną analizę akt kandydatów i staranne przestrzeganie wymogów nakreślonych w ogłoszeniu o wolnym
         stanowisku w taki sposób, że organ ten zobowiązany jest odrzucić każdą kandydaturę, która nie spełnia tych wymogów. Ogłoszenie
         o wolnym stanowisku stanowi bowiem ramy prawne, które organ powołujący sam sobie narzuca i których musi rygorystycznie przestrzegać
         (wyroki Trybunału: z dnia 28 lutego 1989 r. w sprawach połączonych 341/85, 251/86, 258/86, 259/86, 262/86, 266/86, 222/87
         i 232/87 van der Stijl i Cullington przeciwko Komisji, Rec. s. 511, pkt 51; z dnia 18 marca 1993 r. w sprawie C‑35/92 P Parlament
         przeciwko Frederiksenowi, Rec. s. I‑991, pkt 15, 16; wyroki Sądu Pierwszej Instancji: z dnia 12 maja 1998 r. w sprawie T‑159/96
         Wenk przeciwko Komisji, RecFP s. I‑A‑193, II‑593, pkt 63; z dnia 3 lutego 2005 r. w sprawie T‑137/03 Mancini przeciwko Komisji,
         Zb.Orz.SP s. I‑A‑7, II‑27, pkt 85; z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie T‑30/04 Sena przeciwko EASA, Zb.Orz. SP s. I‑A‑113, II‑519,
         pkt 80; z dnia 5 lipca 2005 r. w sprawie T‑370/03 Wunenburger przeciwko Komisji, Zb.Orz.SP s. I‑A‑189, II‑853, pkt 51; z dnia
         4 lipca 2006 r. w sprawie T‑45/04 Tzirani przeciwko Komisji, Zb.Orz.SP s. I‑A‑2‑145, II‑A‑2‑681, pkt 46).

      42      W celu dokonania kontroli, czy organ powołujący nie przekroczył granic ram prawnych, zadaniem Sądu jest zbadanie w pierwszej
         kolejności, jakie były wymogi nałożone w ogłoszeniu o wolnym stanowisku, a następnie sprawdzenie, czy kandydat wybrany przez
         organ powołujący na wolne stanowisko faktycznie spełniał te wymogi (wyrok Sądu Pierwszej Instancji: z dnia 19 marca 1997 r.
         w sprawie T‑21/96 Giannini przeciwko Komisji, RecFP s. I‑A‑69, II‑211, pkt 20; ww. wyroki: w sprawie Wenk przeciwko Komisji,
         pkt 64; w sprawie Tzirani przeciwko Komisji, pkt 48). Wreszcie Sąd zbada, czy organ powołujący nie dopuścił się oczywistego
         błędu w ocenie odnośnie do kwalifikacji skarżącego, gdy dokonał wyboru innego kandydata (ww. wyroki: w sprawie Wenk przeciwko
         Komisji, pkt 72; w sprawie Mancini przeciwko Komisji, pkt 92).

      43      Taka analiza winna ograniczać się do tego, czy w świetle względów, które mogły doprowadzić administrację do jej oceny, trzymała
         się ona w rozsądnych granicach i nie skorzystała ze swego uznania w sposób oczywiście błędny. Sąd nie może zatem zastąpić
         oceny organu powołującego swoją oceną kwalifikacji kandydatów (ww. wyrok w sprawie Wenk przeciwko Komisji, pkt 64; wyroki:
         Sądu Pierwszej Instancji: z dnia 19 września 2001 r. w sprawie T‑152/00 E przeciwko Komisji, RecFP s. I‑A‑179, II‑813, pkt 29;
         z dnia 14 października 2003 r. w sprawie T‑174/02 Wieme przeciwko Komisji, RecFP s. I‑A‑241, II‑1165, pkt 38; z dnia 11 listopada
         2003 r. w sprawie T‑248/02 Faita przeciwko EKSE, RecFP s. I‑A‑281, II‑1365, pkt 71; ww. wyrok w sprawie Tzirani przeciwko
         Komisji, pkt 49).

      44      W świetle powołanych wyżej zasad należy w pierwszej kolejności ustalić, jakich kwalifikacji wymaganych w ogłoszeniu o wolnym
         stanowisku nie spełniał zdaniem skarżącego pan G.

      45      Ogłoszenie o wolnym stanowisku zawierało w części „Opis zadań” pięć akapitów, przedstawionych w pkt 7 niniejszego wyroku.
         Następnie w części „Wymagane kwalifikacje” ogłoszenie o wolnym stanowisku opisywało w siedmiu akapitach wymogi przedstawione
         w pkt 8 niniejszego wyroku. Dwa pierwsze z tych siedmiu akapitów, o charakterze ogólnym, wymagały, aby kandydaci byli urzędnikami
         Rady i należeli do kategorii A*, grupy zaszeregowania 14, 13 lub 12. Ostatni akapit dotyczył znajomości języków. Akapity trzeci,
         czwarty i szósty nakładały, między innymi, wymogi umiejętności zarządczych, koordynacyjnych i organizacyjnych. Wreszcie w akapicie
         piątym oczekiwano od kandydatów „dobrej znajomości działań sekretariatu generalnego i jego procedur” oraz znajomości „technik
         tłumaczeniowych i organizacyjnych, jak również metod pracy sekretariatu generalnego Rady”.

      46      Ponieważ skarżący kwestionuje umiejętności pana G. w zakresie tłumaczeń, należy uznać, że przedmiotem niniejszego sporu jest
         wymóg dotyczący technik tłumaczeniowych przewidziany w akapicie piątym, w części „Wymagane kwalifikacje” ogłoszenia o wolnym
         stanowisku. Ponadto skarżący sam podnosi w swoich pismach w szczególności ten warunek ogłoszenia o wolnym stanowisku.

      47      Po drugie należy zauważyć, że skarżący nie twierdzi, że kierownik wydziału języka hiszpańskiego powinien wykonywać zadania
         z zakresu tłumaczeń lub kontroli jakości tłumaczenia. Skarżący utrzymuje natomiast, że aby sprawować obowiązki zarządcze i organizacyjne,
         kierownik takiego wydziału powinien posiadać wiedzę na temat pewnych technik tłumaczeniowych.

      48      W tym względzie należy bowiem stwierdzić, że z samego brzmienia ogłoszenia o wolnym stanowisku wynika, że nie wystarczy, by
         kandydaci posiadali umiejętności w zakresie zarządzania i organizacji czy funkcjonowania sekretariatu generalnego Rady. Kandydaci
         powinni również posiadać szczególne umiejętności dotyczące tłumaczeń, ponieważ wymagano od nich znajomości technik tłumaczeniowych.

      49      Po trzecie, należy zatem określić rozumienie i zakres wymogu znajomości technik tłumaczeniowych.

      50      Jak podkreśla Rada, wymagane kwalifikacje nie mogą być interpretowane w oderwaniu od opisu zadań (zob. podobnie ww. wyrok
         w sprawie Tzirani przeciwko Komisji, pkt 53). Tymczasem zadania te, opisane w pkt 7 niniejszego wyroku, podkreślają zarządczą
         i organizacyjną rolę osoby sprawującej obowiązki na spornym stanowisku. W rezultacie wymóg znajomości technik tłumaczeniowych
         należy rozpatrywać w świetle tej szczególnej roli osoby obejmującej sporne stanowisko.

      51      W tym względzie należy zauważyć, że ponieważ zadania osoby mającej objąć sporne stanowisko nie polegają bezpośrednio na zadaniach
         związanych z tłumaczeniem i kontrolą jakości tłumaczeń, lecz polegają głównie na obowiązkach zarządczych i organizacyjnych,
         wymogu znajomości technik tłumaczeniowych nie można rozumieć w taki sposób, że wymaga się takich samych kwalifikacji jak kwalifikacje
         wymagane do objęcia stanowiska tłumacza lub kontrolera jakości tłumaczeń. Należy przy tym zauważyć, że ogłoszenie o wolnym
         stanowisku nie przewiduje jako warunku wykształcenia czy doświadczenia w dziedzinie tłumaczeń.

      52      Takie rozumienie roli kierownika wydziału jest poparte dokumentami Rady na temat nowej struktury dyrekcji III ds. tłumaczeń
         i produkcji dokumentów w ramach DG A ds. personelu i administracji, której część stanowią służby językowe i w związku z tym
         wydział języka hiszpańskiego. Z dokumentu zatytułowanego „Modernizacja administracji [sekretariatu generalnego Rady], sprawozdanie
         na temat optymalnej struktury DG A ds. personelu i administracji dyrekcji III ds. tłumaczeń i produkcji dokumentów, nowa struktura
         administracyjna”, w brzmieniu z dnia 8 lipca 2004 r., wynika w szczególności, że kierownik wydziału znajduje się „pod nadzorem
         kierowników służb językowych” i że powinien „sprawować obowiązki zarządzania wydziałem i jego zadaniami w całości”. Zgodnie
         z tym dokumentem w ramach każdego wydziału językowego osoba odpowiedzialna za jakość pracy będzie ponosić odpowiedzialność
         za jakość dokumentów w ogólności.

      53      Tym samym wydaje się, że jednym z celów reorganizacji dyrekcji III ds. tłumaczeń i produkcji dokumentów w ramach DG A ds.
         personelu i administracji było nałożenie na kierownika wydziału roli zarządczej, podczas gdy w ramach wydziału osoba odpowiedzialna
         za jakość pracy ponosiłaby odpowiedzialność za jakość dokumentów w ogólności, a w szczególności ich tłumaczenie.

      54      Z tej analizy zadań kierownika wydziału wynika, że organ powołujący nie przekroczył granic swobodnego uznania, jeśli chodzi
         o interpretację warunku znajomości technik tłumaczeniowych wymaganej w ogłoszeniu o wolnym stanowisku.

      55      Należy następnie zbadać, czy pan G. spełniał ten warunek.

      56      Z dokumentów przedstawionych przez Radę na żądanie Sądu wynika, że komisja rekrutacyjna złożona z sześciu osób została wyznaczona
         przez Radę w dniu 7 kwietnia 2006 r. Komisja rekrutacyjna postanowiła dla celów wytycznych swojej oceny podczas spotkań z kandydatami
         używać tabeli oceny. Tabela ta zawierała trzy rubryki z maksymalną liczbą punktów dla każdej z nich, czyli 30 pkt dla rubryki
         „Aspekty osobowe”, 30 pkt dla rubryki „Aspekty związane ze stanowiskiem” i 40 pkt dla rubryki „Aspekty związane z zarządzaniem
         i pracą w grupie”. Komisja rekrutacyjna postanowiła również, że wyłącznie kandydaci, którzy uzyskali co najmniej 50 pkt na
         100 mogą być rekomendowani do objęcia spornego stanowiska.

      57      Komisja rekrutacyjna przeprowadziła rozmowy z czterema kandydatami, w tym ze skarżącym i z panem G. Po tych spotkaniach w odniesieniu
         do każdego kandydata sporządzono skonsolidowaną wersję tabeli oceny, odzwierciedlającą opinie wszystkich członków komisji
         rekrutacyjnej. Wersja ta informuje również o liczbie punktów przyznanej każdemu kandydatowi dla każdej z trzech rubryk tabeli,
         jak również o całkowitej liczbie uzyskanych punktów. Z tych tabeli oceny wynika, że pan G. uzyskał całkowitą liczbę 70 pkt,
         na którą składały się następujące części: 24 pkt za rubrykę „Aspekty osobowe”, 18 pkt za rubrykę „Aspekty związane ze stanowiskiem”
         i 28 pkt za rubrykę „Aspekty związane z zarządzaniem i pracą w grupie”.

      58      W rubryce „Aspekty związane ze stanowiskiem” tabeli oceny pana G. wymienione są następujące pozytywy: „Bardzo dobrze zna funkcjonowanie
         [sekretariatu generalnego Rady] (zarówno z punktu widzenia kwestii polityki jak i administracji) – Uczestniczył w opracowaniu
         propozycji reorganizacji [dyrekcji III ds. tłumaczeń i produkcji dokumentów w DG A ds. personelu i administracji] – Aktywnie
         uczestniczył w [think‑tanku] na temat optymalnej struktury służby językowej”. Negatywy w tej kolumnie zostały ujęte w następujący
         sposób: „nie posiada ani doświadczenia praktycznego, ani wykształcenia w charakterze lingwisty”.

      59      Wśród dokumentów przedstawionych przez Radę znajduje się również, między innymi, wniosek o zmianę zatrudnienia i życiorys
         pana G. informujący, że aktywnie uczestniczył w reformie dyrekcji III ds. tłumaczeń i produkcji dokumentów DG A ds. personelu
         i administracji, w skład którego wchodzą wydziały lingwistyczne, i że przez kilka lat był „osobą odpowiedzialną za projekty
         modernizacji administracji w szczególności dotyczące opisu stanowisk, strukturę (w tym wprowadzenie do sekretariatu generalnego
         Rady pojęcia kierownika wydziału), za organizację finansową, za decentralizację administracji, za reformę DG A [ds. personelu
         i administracji dyrekcji III ds. tłumaczeń i produkcji dokumentów] i za dobre praktyki administracyjne”.

      60      W odpowiedzi na skargę Rada informuje ponadto, a skarżący tego nie kwestionuje, że od dnia zatrudnienia pana G. w styczniu
         2002 r. w wydziale ds. modernizacji administracji, monitorowania kontroli, równości szans, w ramach służb odpowiedzialnych
         za ogólne kwestie administracyjne zajmował się on projektem nr 11 dotyczącym planu działania na rzecz modernizacji administracji
         (PAMA) dotyczącej reformy DG A ds. personelu i administracji. Według Rady „projekt ten był podzielony na [pięć] podprojektów
         dotyczących odpowiednio, koordynacji centralnej, służb językowych i służb sekretariatu, wsparcia dokumentacyjnego i terminologicznego,
         odpowiedniej organizacji zadań sekretariatu oraz pomocy wydziałowej i służb technicznych”. Rada dodaje, że ze względu na swoją
         rolę szefa projektu pan G. był członkiem „grupy refleksji [dyrekcji III ds. tłumaczeń i produkcji dokumentów DG A ds. personelu
         i administracji] na temat planu działania [na rzecz] modernizacji administracji [sekretariatu generalnego Rady]”, która to
         grupa sporządziła w latach 2002–2004 sprawozdania skierowane do DG A ds. personelu i administracji dyrekcji III ds. tłumaczeń
         i produkcji dokumentów, jak również do dyrektora generalnego odpowiedzialnego za modernizację administracji, w przedmiocie
         wsparcia dokumentacyjnego dla tłumaczeń i terminologii, środków mających na celu zapewnienie wysokiej jakości, zadań tłumaczenia
         i rewizji, wymiany istotnych informacji, używania przez tłumaczy komputera i odpowiedniego oprogramowania.

      61      W tych okolicznościach i w świetle interpretacji wymogu znajomości technik tłumaczeniowych skarżący nie może podnosić, że
         organ powołujący naruszył warunki wymagane w ogłoszeniu o wolnym stanowisku, gdy uznał, że pan G. spełniał te warunki. Należy
         dodać, że zważywszy na interpretację warunku znajomości technik tłumaczeniowych, nie ma znaczenia argument skarżącego, że
         w tabeli oceny pana G. w rubryce „Aspekty związane ze stanowiskiem” wspomniano negatyw: „nie posiada ani doświadczenia praktycznego,
         ani wykształcenia w charakterze lingwisty”, ponieważ to doświadczenie czy wykształcenie nie było warunkiem wymaganym w ogłoszeniu
         o wolnym stanowisku.

      62      Wreszcie należy sprawdzić, czy odrzucając kandydaturę skarżącego, organ powołujący nie dopuścił się oczywistego błędu w ocenie.

      63      W tym względzie należy stwierdzić, że w decyzji o odrzuceniu kandydatury skarżącego organ powołujący poinformował skarżącego
         o wyborze innego kandydata, „który w szerszym zakresie odpowiada” potrzebom spornego stanowiska.

      64      Podczas rozprawy przedstawiciel Rady wyjaśnił, że według organu powołującego skarżący odpowiadał potrzebom spornego stanowiska
         w mniejszym zakresie niż pan G.

      65      Komisja rekrutacyjna, jak już wspomniano w pkt 56 niniejszego wyroku, postanowiła, że wyłącznie kandydaci, którzy uzyskali
         co najmniej 50 pkt na 100 w siatce oceny, mogli być rekomendowani do objęcia spornego stanowiska. Ponadto należy stwierdzić,
         że komisja rekrutacyjna nie odrzuciła żadnej kandydatury czterech kandydatów zaproszonych na rozmowy ze względu na niespełnienie
         jednego z warunków wymaganych w ogłoszeniu o wolnym stanowisku i że wspomniane rozmowy odbyły się, zanim komisja rekrutacyjna
         przystąpiła do porównania kandydatur.

      66      Należy zatem podnieść, że kandydatura skarżącego nie została odrzucona ze względu na to, że nie spełniał jednego z wymogów
         ogłoszenia o wolnym stanowisku, lecz w następstwie porównania osiągnięć kandydatów. Tymczasem okoliczność, że urzędnik posiada
         oczywiste i uznane osiągnięcia, nie wyklucza w ramach porównania osiągnięć kandydatów, że pozostali urzędnicy posiadają większe
         osiągnięcia (ww. wyrok w sprawie Wunenburger przeciwko Komisji, pkt 74; wyrok Sądu z dnia 22 października 2008 r. w sprawie
         F‑46/07 Tzirani przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowany w Zbiorze, pkt 119).

      67      Do celów niniejszego sporu należy zatem zbadać, czy organ powołujący dopuścił się oczywistego błędu w ocenie przy porównaniu
         osiągnięć pana G. i skarżącego.

      68      W tym względzie należy zauważyć, że argumentacja skarżącego opiera się głównie na założeniu, że jego interpretacja warunku
         dotyczącego znajomości technik tłumaczeniowych zostanie uwzględniona. Tymczasem, ponieważ ta interpretacja musiała zostać
         odrzucona, jak wskazano w pkt 49–54 niniejszego wyroku, skarżący nie może podnosić, że organ powołujący dopuścił się oczywistego
         błędu w ocenie.

      69      Po pierwsze bowiem, należy stwierdzić, że komisja rekrutacyjna przyznała bardzo różne oceny panu G. i skarżącemu. Jak wskazano
         w pkt 57 niniejszego wyroku, pan G. uzyskał w sumie 70 pkt składających się z: 24 pkt za rubrykę „Aspekty osobiste”, 18 pkt za
         rubrykę „Aspekty związane ze stanowiskiem” i 28 pkt za rubrykę „Aspekty związane z zarządzaniem i pracą w grupie”. Skarżący
         natomiast uzyskał w sumie jedynie 42 pkt, na które składały się: 10 pkt za rubrykę „Aspekty osobowe”, 20 pkt za rubrykę „Aspekty
         związane ze stanowiskiem” i 12 pkt za rubrykę „Aspekty związane z zarządzaniem i pracą w grupie”.

      70      Po drugie, należy stwierdzić w świetle interpretacji wymogu znajomości technik tłumaczeniowych ogłoszenia o wolnym stanowisku,
         że argumentacja skarżącego nie podważa struktury siatki oceny używanej przez komisję rekrutacyjną, w szczególności odnośnie
         do wagi przykładanej do warunku ogłoszenia o wolnym stanowisku dotyczącego zdolności zarządczych.

      71      Po trzecie, skarżący nie wykazał, że spełniał w szerszym zakresie niż pan G. warunki ogłoszenia o wolnym stanowisku, tak jak
         powinny być one rozumiane, między innymi, warunek dotyczący znajomości technik tłumaczeniowych.

      72      Z tego wynika, że organ powołujący nie dopuścił się oczywistego błędu w ocenie, gdy uznał, że kandydatura pana G. lepiej odpowiadała
         wymogom spornego stanowiska niż kandydatura skarżącego.

      73      Wniosku tego nie podważa zarzut dotyczący tego, że komisja rekrutacyjna nie uwzględniła w trakcie swoich prac trzech ostatnich
         sprawozdań z oceny, z naruszeniem art. 45 regulaminu pracowniczego. W swojej odpowiedzi na skargę Rada podniosła, że trzy
         ostatnie sprawozdania z oceny zostały uwzględnione. Oczywiście w swoich uwagach, o których mowa w pkt 19 niniejszego wyroku,
         skarżący stwierdza, że dokumenty przedłożone przez Radę Sądowi nie wspominają o analizie tych sprawozdań. Jednak z samego
         braku wzmianki o tych sprawozdaniach w siatkach ocen kandydatów nie można wydedukować, że komisja rekrutacyjna nie dokonała
         analizy tych sprawozdań (zob. podobnie wyrok Sądu z dnia 25 września 2008 r. w sprawie F‑44/05 Strack przeciwko Komisji, dotychczas
         nieopublikowany w Zbiorze, pkt 165). Ponadto należy zauważyć, że chociaż w sprawozdaniach z oceny skarżącego zamieszczono
         wzmianki o jego zdolnościach zarządczych i organizacyjnych, skarżący nie wykazał, że sprawozdania te wskazują na to, że organ
         powołujący dopuścił się oczywistego błędu w ocenie, gdy uznał, że kandydatura pana G. w większym zakresie odpowiadała potrzebom
         spornego stanowiska niż kandydatura skarżącego. Trzeba bowiem zauważyć w tym względzie duży rozrzut w ocenie komisji rekrutacyjnej
         przy porównaniu osiągnięć skarżącego i pana G.

      74      Wreszcie, zakładając nawet, że komisja rekrutacyjna dopuściła się nieprawidłowości w odniesieniu do oceny znajomości języka
         angielskiego przez skarżącego, nie wystarczy to, by wykazać, że organ powołujący dopuścił się oczywistego błędu w ocenie.
         Należy bowiem uwzględnić również ten znaczący rozrzut w ocenie komisji rekrutacyjnej przy porównaniu osiągnięć skarżącego
         i pana G. Ponadto trzeba stwierdzić, że w swoim życiorysie skarżący wspomniał nie tylko o znajomości języka francuskiego,
         lecz również języka angielskiego, którą ocenił na poziomie bardzo dobrym. Odnośnie do znajomości języka francuskiego przez
         skarżącego należy zauważyć, że okoliczność, iż komisja rekrutacyjna nie wspomniała o tym w tabeli oceny, ani jako o pozytywie,
         ani negatywie, nie wskazuje również na istnienie oczywistego błędu w ocenie.

      75      Z powyższego wynika, że zarzuty dotyczące oczywistego błędu w ocenie, naruszenia ogłoszenia o wolnym stanowisku i naruszenia
         art. 45 regulaminu pracowniczego należy odrzucić, bez potrzeby wypowiadania się w przedmiocie zarzutu niedopuszczalności podniesionego
         przez Radę w odniesieniu do naruszenia art. 45 regulaminu pracowniczego. W związku z tym skargę należy oddalić w całości.

       W przedmiocie kosztów
      76      Zgodnie z art. 122 regulaminu Sądu przepisy tytułu drugiego rozdział ósmy tego regulaminu dotyczącego kosztów postępowania
         przed Sądem stosują się tylko do spraw wniesionych do Sądu po dniu wejścia w życie tego regulaminu, czyli od dnia 1 listopada
         2007 r. Istotne w tym zakresie przepisy regulaminu Sądu Pierwszej Instancji znajdują nadal zastosowanie odpowiednio do spraw
         zawisłych przed Sądem przed tą datą.

      77      Zgodnie z art. 87 § 2 regulaminu Sądu Pierwszej Instancji kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona
         przegrywająca sprawę. Jednakże, zgodnie z art. 88 regulaminu, w sporach między Wspólnotami a ich pracownikami instytucje pokrywają
         własne koszty. Ponieważ skarżący przegrał sprawę, należy postanowić, że każda ze stron poniesie swoje własne koszty.

      Z powyższych względów
      SĄD (trzecia izba)
      orzeka, co następuje:
      1)      Skarga zostaje oddalona.
      2)      Każda ze stron pokryje własne koszty.

               Mahoney

                Kanninen

                Gervasoni

         Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 6 maja 2009 r.

               Sekretarz

                      Prezes

               W. Hakenberg

                      P. Mahoney

         Treść niniejszego orzeczenia, jak również cytowanych w nim, a dotychczas nieopublikowanych orzeczeń sądów wspólnotowych, jest
            dostępna na stronie internetowej Trybunału Sprawiedliwości www.curia.europa.eu.

      * Język postępowania: francuski.


Wyrok Trybunału z dnia 5 maja 1981 r. # Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej. # Sprawa 804/79.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 stycznia 2010 r.#Zentrale zur Bekämpfung unlauteren Wettbewerbs eV przeciwko Plus Warenhandelsgesellschaft mbH.#Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Bundesgerichtshof - Niemcy.#Dyrektywa 2005/29/WE - Nieuczciwe praktyki handlowe - Przepisy krajowe z zasady zakazujące praktyk handlowych uzależniających udział konsumentów w loterii od nabycia towaru lub usługi.#Sprawa C-304/08.

text:
      Sprawa C‑304/08
      Zentrale zur Bekämpfung unlauteren Wettbewerbs eV
      przeciwko
      Plus Warenhandelsgesellschaft mbH
      (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof)
      Dyrektywa 2005/29/WE – Nieuczciwe praktyki handlowe – Przepisy krajowe z zasady zakazujące praktyk handlowych uzależniających udział konsumentów w loterii od nabycia towaru lub
         usługi

      Streszczenie wyroku
      Zbliżanie ustawodawstw – Nieuczciwe praktyki handlowe stosowane przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów – Dyrektywa 2005/29
      (dyrektywa 2005/29 Parlamentu Europejskiego i Rady)
      Dyrektywę 2005/29 dotyczącą nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku
         wewnętrznym należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie uregulowaniom krajowym, które z zasady zakazują
         praktyk handlowych uzależniających udział konsumentów w konkursie z nagrodami lub loterii od nabycia towaru lub usługi, bez
         względu na konkretne okoliczności właściwe dla danego przypadku.

      W istocie dyrektywa 2005/29 zawiera w załączniku I wyczerpujące wyliczenie 31 praktyk handlowych, które zgodnie z art. 5 ust. 5
         tej dyrektywy uważane są za nieuczciwe „w każdych okolicznościach”. Co za tym idzie, jak wyjaśnia także w sposób wyraźny motyw 17
         dyrektywy, jedynie te praktyki handlowe mogą być uznane za nieuczciwe bez poddania ich ocenie w ramach konkretnego przypadku
         na podstawie art. 5–9 dyrektywy 2005/29. Zatem krajowe przepisy, zakazujące z zasady praktyk handlowych uzależniających udział
         konsumentów w loterii lub konkursie od nabycia towarów lub usług, nie spełniają wymogów ustanowionych przez omawianej dyrektywie.

      Wspomniane uregulowania są również niezgodne z treścią art. 4 dyrektywy 2005/29, który w sposób wyraźny zakazuje państwom
         członkowskim utrzymywania w mocy lub przyjmowania bardziej restrykcyjnych przepisów krajowych, nawet jeśli przepisy takie
         miałyby na celu zapewnienie wyższego poziomu ochrony konsumentów.

      (por. pkt 45, 47, 50, 54; sentencja)
WYROK TRYBUNAŁU (pierwsza izba)
      z dnia 14 stycznia 2010 r.(*)

      Dyrektywa 2005/29/WE – Nieuczciwe praktyki handlowe – Przepisy krajowe z zasady zakazujące praktyk handlowych uzależniających udział konsumentów w loterii od nabycia towaru lub
         usługi

      W sprawie C‑304/08
      mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Bundesgerichtshof
         (Niemcy) postanowieniem z dnia 5 czerwca 2008 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 9 lipca 2008 r., w postępowaniu

      Zentrale zur Bekämpfung unlauteren Wettbewerbs eV
      przeciwko
      Plus Warenhandelsgesellschaft mbH,
      TRYBUNAŁ (pierwsza izba),
      w składzie: A. Tizzano (sprawozdawca), prezes izby, pełniący obowiązki prezesa pierwszej izby, E. Levits, A. Borg Barthet,
         M. Ilešič i J.J. Kasel, sędziowie,

      rzecznik generalny: V. Trstenjak,
      sekretarz: B. Fülöp, administrator,
      uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 11 czerwca 2009 r.,
      rozważywszy uwagi przedstawione:
      –        w imieniu Zentrale zur Bekämpfung unlauteren Wettbewerbs eV przez C. von Gierke, Rechtsanwältin,
      –        w imieniu Plus Warenhandelsgesellschaft mbH przez D. Mädera i C. Hunecke, Rechtsanwälte,
      –        w imieniu rządu niemieckiego przez M. Lummę i J. Kemper, działających w charakterze pełnomocników,
      –        w imieniu rządu belgijskiego przez T. Materne, działającego w charakterze pełnomocnika,
      –        w imieniu rządu czeskiego przez M. Smolka, działającego w charakterze pełnomocnika,
      –        w imieniu rządu hiszpańskiego przez F. Díeza Morena, działającego w charakterze pełnomocnika,
      –        w imieniu rządu włoskiego przez G. Palmieri, działającą w charakterze pełnomocnika, wspieraną przez F. Arenę, avvocato dello
         Stato,

      –        w imieniu rządu austriackiego przez A. Hable, działającą w charakterze pełnomocnika,
      –        w imieniu rządu polskiego przez M. Dowgielewicza, K. Zawiszę i M. Laszuk, działających w charakterze pełnomocników,
      –        w imieniu rządu portugalskiego przez L. Ineza Fernandesa, P. Mateusa Calada i A. Barros, działających w charakterze pełnomocników,
      –        w imieniu rządu fińskiego przez A. Guimaraes-Purokoski, działającą w charakterze pełnomocnika,
      –        w imieniu Komisji Wspólnot Europejskich przez F. Erlbachera i W. Wilsa, działających w charakterze pełnomocników,
      po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 3 września 2009 r.,
      wydaje następujący
      Wyrok
      1        Wniosek o wydanie przeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 5 ust. 2 dyrektywy 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego
         i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów
         na rynku wewnętrznym oraz zmieniającej dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego
         i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („Dyrektywy o nieuczciwych praktykach handlowych”)
         (Dz.U. L 149, s. 22).

      2        Wniosek ten został złożony w ramach sporu toczącego się między Zentrale zur Bekämpfung unlauteren Wettbewerbs eV (stowarzyszeniem
         centrum do spraw zwalczania nieuczciwej konkurencji, zwanym dalej „Wettbewerbszentrale”) a Plus Warenhandelsgesellschaft mbH,
         niemieckim przedsiębiorstwem sprzedaży detalicznej (zwanym dalej „Plus”) w przedmiocie praktyki handlowej tego przedsiębiorstwa,
         którą Wettbewerbszentrale uznała za nieuczciwą.

       Ramy prawne
       Uregulowania wspólnotowe
      3        Motywy 6, 7 i 17 dyrektywy 2005/29 brzmią następująco:

      „(6)      Niniejsza dyrektywa zbliża […] przepisy prawne państw członkowskich w zakresie nieuczciwych praktyk handlowych, w tym nieuczciwej
         reklamy, które bezpośrednio wyrządzają szkodę interesom gospodarczym konsumentów, a tym samym szkodzą pośrednio interesom
         gospodarczym konkurentów działających zgodnie z prawem. Zgodnie z zasadą proporcjonalności niniejsza dyrektywa chroni konsumentów
         przed konsekwencjami takich nieuczciwych praktyk handlowych, w przypadku gdy konsekwencje te są istotne, ale uznaje, że w niektórych
         przypadkach skutki dla konsumentów mogą być znikome. Niniejsza dyrektywa nie obejmuje przepisów prawa krajowego ani nie wpływa
         na nie w zakresie, w jakim odnoszą się one do nieuczciwych praktyk handlowych szkodzących jedynie interesom gospodarczym konkurentów
         lub dotyczących transakcji między przedsiębiorcami; uwzględniając w pełni zasadę pomocniczości, państwa członkowskie, jeżeli
         tak postanowią, nadal będą mogły regulować takie praktyki, w zgodzie z prawem wspólnotowym […].

      (7)      Niniejsza dyrektywa odnosi się do praktyk handlowych bezpośrednio związanych z wywieraniem wpływu na decyzje dotyczące transakcji
         podejmowane przez konsumentów względem produktów. Nie dotyczy ona praktyk handlowych stosowanych głównie w innych celach,
         w tym np. w celu komunikacji handlowej przeznaczonej dla inwestorów, w tym rocznych sprawozdań i materiałów promocyjnych dla
         przedsiębiorstw. Nie odnosi się ona do wymogów prawnych związanych z poczuciem dobrego smaku i przyzwoitości, które różnią
         się znacznie między państwami członkowskimi. Praktyki handlowe, takie jak np. namawianie do kupna produktów na ulicy, mogą
         być niepożądane w [pewnych] państwach członkowskich ze względów kulturowych. Stosownie do tego państwa członkowskie powinny
         nadal mieć możliwość zakazywania na swoim terytorium praktyk handlowych ze względu na poczucie dobrego smaku i przyzwoitości,
         w zgodzie z prawem wspólnotowym, nawet w przypadku, gdy takie praktyki nie ograniczają konsumentom swobody wyboru. Przy stosowaniu
         niniejszej dyrektywy, a zwłaszcza jej klauzul generalnych, należy w pełni uwzględnić okoliczności konkretnego przypadku.

      […]
      (17)      W celu zapewnienia większej pewności prawnej wskazane jest zidentyfikowanie tych praktyk handlowych, które są nieuczciwe w każdych
         okolicznościach. W związku z tym załącznik I zawiera pełen wykaz tego typu praktyk. Są to jedyne praktyki handlowe, które
         można uznać za nieuczciwe bez konieczności oceny konkretnego przypadku w świetle przepisów art. 5–9. Wykaz ten może być zmodyfikowany
         wyłącznie poprzez poddanie niniejszej dyrektywy przeglądowi”.

      4        Artykuł 2 dyrektywy 2005/29 stanowi:

      „Do celów niniejszej dyrektywy:
      […]
      d)      »praktyki handlowe stosowane przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów« (zwane dalej również »praktykami handlowymi«) oznaczają
         każde działanie przedsiębiorcy, jego zaniechanie, sposób postępowania, oświadczenie lub komunikat handlowy, w tym reklamę
         i marketing, bezpośrednio związane z promocją, sprzedażą lub dostawą produktu do konsumentów;

      […]”.
      5        Artykuł 3 ust. 1 wspomnianej dyrektywy stanowi:

      „Niniejszą dyrektywę stosuje się do nieuczciwych praktyk handlowych w rozumieniu art. 5, stosowanych przez przedsiębiorstwa
         wobec konsumentów przed zawarciem transakcji handlowej dotyczącej produktu, w trakcie jej zawierania oraz po jej zawarciu”.

      6        Artykuł 4 tejże dyrektywy brzmi następująco:

      „Państwa członkowskie nie mogą ograniczać swobody świadczenia usług ani swobodnego przepływu towarów z przyczyn związanych
         z dziedziną zbliżoną niniejszą dyrektywą [zaliczających się do dziedziny, w której niniejsza dyrektywa dokonuje zbliżenia
         przepisów]”.

      7        Artykuł 5 dyrektywy 2005/29, noszący tytuł „Zakaz nieuczciwych praktyk handlowych”, ma następujące brzmienie:

      „1.      Nieuczciwe praktyki handlowe są zabronione.
      2.      Praktyka handlowa jest nieuczciwa, jeżeli:
      a)      jest sprzeczna z wymogami staranności zawodowej;
      i
      b)      w sposób istotny zniekształca lub może w sposób istotny zniekształcić zachowanie gospodarcze względem produktu przeciętnego
         konsumenta, do którego dociera bądź do którego jest skierowana, lub przeciętnego członka grupy konsumentów, jeżeli praktyka
         handlowa skierowana jest do określonej grupy konsumentów.

      3.      Praktyki handlowe, które mogą w sposób istotny zniekształcić zachowanie gospodarcze wyłącznie dającej się jednoznacznie zidentyfikować
         grupy konsumentów szczególnie podatnej na tę praktykę lub na produkt, którego ona dotyczy, ze względu na niepełnosprawność
         fizyczną lub umysłową, wiek lub łatwowierność, w sposób racjonalnie możliwy do przewidzenia przez przedsiębiorcę, oceniane
         są z perspektywy przeciętnego członka tej grupy. Pozostaje to bez uszczerbku dla powszechnej i zgodnej z prawem praktyki reklamowej
         polegającej na wygłaszaniu przesadzonych twierdzeń lub twierdzeń, których nie należy rozumieć dosłownie.

      4.      Za nieuczciwe uznaje się w szczególności praktyki handlowe, które:
      a)      wprowadzają błąd w rozumieniu art. 6 i 7;
      lub
      b)      są agresywne w rozumieniu art. 8 i 9.
      5.      Załącznik I zawiera wykaz praktyk handlowych, które uznaje się za nieuczciwe w każdych okolicznościach. Wykaz ten obowiązuje
         jednolicie we wszystkich państwach członkowskich i może zostać zmodyfikowany wyłącznie poprzez zmianę niniejszej dyrektywy”.

      8        Wreszcie artykuł 19 dyrektywy 2005/29 stanowi, co następuje:

      „Państwa członkowskie przyjmą i opublikują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej
         dyrektywy do dnia 12 czerwca 2007 r. […].

      Państwa członkowskie [za]stosują te środki do dnia 12 grudnia 2007 r. […]”.
       Uregulowania krajowe
      9        Gesetz gegen den unlauteren Wettbewerb (ustawa o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, BGBl. 2004 I, s. 1414, zwana dalej „UWG”)
         ma na celu, jak stanowi § 1 tej ustawy, ochronę konkurentów, konsumentów i pozostałych uczestników rynku przed nieuczciwą
         konkurencją. Chroni ona jednocześnie interes ogólny polegający na istnieniu niezakłóconej konkurencji.

      10      Paragraf 3 UWG brzmi następująco:

      „Niezgodne z prawem są czyny stanowiące nieuczciwą konkurencję, mogące zakłócić konkurencję bardziej niż jedynie w znikomy
         sposób, ze szkodą dla konkurentów, konsumentów lub innych uczestników rynku”.

      11      Paragraf 4 UWG stanowi:

      „Nieuczciwego działania w rozumieniu § 3 dopuszcza się ten, kto
      […]
      6.      uzależnia udział konsumentów w konkursie z nagrodami lub w loterii od nabycia towaru lub usługi, chyba że konkurs lub loteria
         są immanentnie związane z towarem lub usługą;

      […]”.
       Postępowanie przed sądem krajowym i pytanie prejudycjalne
      12      Z postanowienia odsyłającego wynika, że w okresie od dnia 16 września do dnia 13 listopada 2004 r. Plus prowadził kampanię
         promocyjną „Ihre Millionenchance” („twoja szansa na milion”), w ramach której klienci byli zachęcani do kupowania produktów
         sprzedawanych w sklepach Plus w celu zbierania punków. Zebranie 20 punktów umożliwiało bezpłatne wzięcie udziału w losowaniu
         Deutscher Lottoblock (krajowego stowarzyszenia 16 spółek loteryjnych) w dniu 6 listopada lub 27 listopada 2004 r.

      13      Wettbewerbszentrale uznała tę praktykę za nieuczciwą w rozumieniu przepisów § 3 w związku z § 4 pkt 6 UWG, ze względu na to,
         że uzależnia ona udział konsumentów w loterii od nabycia towarów, i zwróciła się do Landgericht Duisburg o nakazanie Plus
         zaprzestania tej praktyki.

      14      Po przegraniu spraw w pierwszej i w drugiej instancji Plus wniósł skargę rewizyjną do Bundesgerichtshof.

      15      W postanowieniu odsyłającym sąd ten wyraża wątpliwości odnośnie do  zgodności tych krajowych przepisów z dyrektywą 2005/29,
         ponieważ przewidziany jest w nich ogólny zakaz konkursów i loterii, którym towarzyszy obowiązek kupna. Tymczasem taka praktyka
         nie figuruje wśród praktyk wymienionych w załączniku I do wspomnianej dyrektywy, a tylko one mogą zostać zakazane w każdych
         okolicznościach, bez względu na zagrożenie dla interesów konsumentów w konkretnym przypadku. Ponadto, zdaniem sądu krajowego,
         nie można wykluczyć, że przy takim podejściu UWG udziela konsumentom szerszego zakresu ochrony niż ochrona, do której zmierza
         wspólnotowy ustawodawca, chociaż wspomniana dyrektywa dokonuje pełnej harmonizacji tej dziedziny.

      16      W postanowieniu odsyłającym Bundesgerichtshof czyni również pewne spostrzeżenia na temat dopuszczalności swojego odesłania
         prejudycjalnego.

      17      W tym względzie wyjaśnia on, że jakkolwiek dyrektywa 2005/29 nie została jeszcze transponowana do prawa niemieckiego, a ponadto
         nie planuje się w ramach tej transpozycji żadnych zmian ani uchylenia żadnych przepisów UWG będących przedmiotem sporu przed
         sądem krajowym, ma on jednak obowiązek, na mocy orzecznictwa opartego na wyroku z dnia 4 lipca 2006 r. w sprawie C‑212/04
         Adelener i in., Rec. s. I‑6057, dokonywać wykładni prawa krajowego w sposób zgodny z dyrektywą 2005/29 począwszy od dnia 12 grudnia
         2007 r., tj. od dnia, w którym zgodnie z art. 19 wspomnianej dyrektywy należało najpóźniej zapewnić stosowanie przepisów krajowych
         transponujących tę dyrektywę.

      18      Ponadto choć wprawdzie sporna reklama miała miejsce jeszcze przed wejściem w życie dyrektywy 2005/29, tj. przed dniem 12 czerwca
         2005 r., sąd krajowy wyjaśnia, że ze względu na to, iż wniosek o zaprzestanie działania złożony przez Wettbewerbszentrale
         dotyczy przyszłych naruszeń, skarga rewizyjna może zostać uwzględniona jedynie wówczas, gdy można również żądać zaprzestania
         działania na podstawie prawa obowiązującego w dniu wydania orzeczenia.

      19      W tych okolicznościach Bundesgerichtshof postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem
         prejudycjalnym:

      „Czy art. 5 ust 2 dyrektywy 2005/29 […] należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on przepisowi krajowemu, zgodnie
         z którym z zasady niedopuszczalna jest praktyka handlowa, w ramach której udział konsumentów w konkursie z nagrodami lub loterii
         jest uzależniony od nabycia towaru lub usługi, niezależnie od tego, czy w konkretnym przypadku reklama narusza interesy konsumentów?”.

       W przedmiocie pytania prejudycjalnego
      20      W swoim pytaniu sąd krajowy dąży w istocie do ustalenia, czy dyrektywę 2005/29 należy interpretować w ten sposób, że stoi
         ona na przeszkodzie uregulowaniom krajowym, takim jak UWG, które z zasady zakazują praktyk handlowych uzależniających udział
         konsumentów w konkursie lub loterii od nabycia towaru lub usługi, bez względu na konkretne okoliczności właściwe dla danego
         przypadku.

       W przedmiocie dopuszczalności
      21      Rząd hiszpański kwestionuje dopuszczalność wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym ze względu na to, że dyrektywa
         2005/29 nie ma zastosowania do sytuacji będącej przedmiotem postępowania przed sądem krajowym.

      22      Zdaniem tego rządu z uwagi na fakt, że spór toczy się między dwoma przedsiębiorstwami niemieckimi, stan faktyczny będący przedmiotem
         postępowania przed sądem krajowym cechuje się tym, że wszystkie jego aspekty mieszczą się w obrębie jednego tylko państwa
         członkowskiego, a więc przepisy dyrektywy 2005/29 nie znajdują zastosowania w sporze przed sądem krajowym (zob. wyrok z dnia
         21 października 1999 r. w sprawie C‑97/98 Jägerskiöld, Rec. s. I‑7319, pkt 45). Pomocniczo rząd hiszpański podnosi zasadniczo,
         że dyrektywa 2005/29 nie ma zastosowania w postępowaniu przed sądem krajowym, ponieważ okoliczności faktyczne leżące u jego
         podstaw miały miejsce nie tylko przed upływem terminu do transpozycji wspomnianej dyrektywy, ale nawet przed jej uchwaleniem.
         Zatem Trybunał nie może oceniać zgodności niemieckiej ustawy z dyrektywą 2005/29. Wreszcie rząd ten zwraca uwagę, że dyrektywa
         ta nie zmierza w każdym razie do uregulowania konkursów lub loterii związanych z wprowadzaniem do sprzedaży towarów lub usług
         przeznaczonych dla konsumentów, ponieważ taka regulacja w sposób wyraźny była przedmiotem projektu rozporządzenia COM(2001)
         546 wersja końcowa w sprawie promocji sprzedaży, który został następnie wycofany przez Komisję Wspólnot Europejskich w 2006 r.

      23      Jednakże argumentów tych nie można uwzględnić.

      24      W tym względzie należy na wstępie przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem w ramach współpracy pomiędzy Trybunałem
         a sądami krajowymi, ustanowionej na mocy art. 234 WE, do sądu krajowego, przed którym sprawa zawisła i na którym spoczywa
         odpowiedzialność za orzeczenie, które ma w niej zapaść, należy dokonanie oceny, z uwzględnieniem szczególnych okoliczności
         tej sprawy, czy wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym jest niezbędne do wydania wyroku w postępowaniu przed sądem krajowym,
         jak i ocena zasadności pytań, z którymi zwraca się on do Trybunału. Zatem jeżeli pytania zadane przez sądy krajowe dotyczą
         wykładni przepisu prawa wspólnotowego, Trybunał ma co do zasady obowiązek wydania orzeczenia (zob. w szczególności wyroki:
         z dnia 13 marca 2001 r. w sprawie C‑379/98 PreussenElektra, Rec. s. I‑2099, pkt 38; z dnia 22 maja 2003 r. w sprawie C‑18/01
         Korhonen i in., Rec. s. I‑5321, pkt 19; a także z dnia 19 kwietnia 2007 r. w sprawie C‑295/05 Asemfo, Zb.Orz. s. I‑2999, pkt 30).

      25      Wynika z tego, że domniemanie zasadności, przypisane pytaniom prejudycjalnym przedkładanym przez sądy krajowe, może zostać
         obalone jedynie w wyjątkowych przypadkach, w szczególności gdy oczywiste jest, że żądana wykładnia przepisów prawa wspólnotowego,
         o które chodzi w pytaniach, nie ma żadnego związku ze stanem faktycznym bądź przedmiotem sporu w postępowaniu przed sądem
         krajowym (zob. w szczególności wyroki: z dnia 15 grudnia 1995 r. w sprawie C‑415/93 Bosman, Rec. s. I‑4921, pkt 61; a także
         z dnia 1 kwietnia 2008 r. w sprawie C‑212/06 Gouvernement de la Communauté française et Gouvernement wallon, Zb.Orz. s. I‑1683,
         pkt 29).

      26      Tymczasem nie jest tak w niniejszym przypadku.

      27      Najpierw, jeśli chodzi o przywołanie przez rząd hiszpański ww. wyroku w sprawie Jägerskiöld, by podnieść brak wspólnotowego
         wymiaru sprawy leżącej u podstaw niniejszego wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, wystarczy stwierdzić, że
         wyrok ten dotyczył wykładni przepisów traktatu WE dotyczących swobody świadczenia usług, które, jak Trybunał przypomniał w pkt 42
         wspomnianego wyroku, nie mają zastosowania do działalności, której wszystkie elementy mieszczą się w obrębie jednego państwa
         członkowskiego.

      28      Natomiast w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, w odróżnieniu od postanowień traktatu właściwych
         w ww. sprawie Jägerskiöld, stosowanie dyrektywy 2005/29 nie jest uzależnione od istnienia pierwiastka zagranicznego. Zgodnie
         z art. 3 ust. 1 dyrektywy ma ona bowiem zastosowanie do wszystkich nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa
         wobec konsumentów.

      29      Następnie, jeśli chodzi o argument, iż dyrektywa 2005/29 nie ma zastosowania w sporze zawisłym przed sądem krajowym ze względu
         na to, że okoliczności faktyczne leżące u jego podstaw miały miejsce przed wydaniem wspomnianej dyrektywy, należy zwrócić
         uwagę, że po pierwsze, zgodnie z orzecznictwem Trybunału, począwszy od dnia wejścia w życie dyrektywy sądy państw członkowskich
         zobowiązane są tak dalece jak jest to możliwe do powstrzymania się od dokonywania wykładni prawa wewnętrznego w sposób, który
         mógłby poważnie zagrozić − po upływie terminu do transpozycji dyrektywy − osiągnięciu zamierzonego przez nią celu (zob. w szczególności
         wyrok z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawach połączonych C‑261/07 i C‑299/07 VTB-VAB i Galatea, Zb.Orz. s. I‑2949, pkt 39 i przytoczone
         w nim orzecznictwo).

      30      W niniejszym przypadku istniał taki właśnie obowiązek, przynajmniej w chwili wydania postanowienia odsyłającego, tj. w dniu
         5 czerwca 2008 r., w którym to dniu minął już termin nie tylko wejścia w życie dyrektywy 2005/29, lecz także ustalony na dzień
         12 grudnia 2007 r. termin do jej transpozycji.

      31      Po drugie, z postanowienia odsyłającego wyraźnie wynika w każdym wypadku, że rozstrzygnięcie skargi rewizyjnej wniesionej
         przez Plus zależy od tego, czy można również żądać zaprzestania działania na podstawie prawa obowiązującego w dniu wydania,
         po tym, jak ogłoszony zostanie niniejszy wyrok, orzeczenia rozstrzygającego spór zawisły przed sądem krajowym, ponieważ wspomniana
         skarga dotyczy również przyszłych naruszeń.

      32      W tych okolicznościach, jak podnosi rzecznik generalny w pkt 49–57 swojej opinii, należy uznać, że wykładnia dyrektywy 2005/29,
         o którą wystąpił sąd krajowy, jest użyteczna w celu umożliwienia mu rozstrzygnięcia zawisłej przed nim sprawy.

      33      Wreszcie jeśli chodzi o argument, iż dyrektywa 2005/29 nie dotyczy praktyk z zakresu promocji sprzedaży będących przedmiotem
         sporu przed sądem krajowym, ponieważ w sposób wyraźny stanowiły one przedmiot projektu rozporządzenia Komisji, wystarczy stwierdzić,
         że okoliczność ta nie może sama w sobie wykluczać, zwłaszcza biorąc pod uwagę fakt, że projekt ten został wycofany w 2006 r.,
         a zatem nie doszło do uchwalenia rozporządzenia, by takie praktyki mogły stanowić przy obecnym kształcie prawa wspólnotowego
         nieuczciwe praktyki handlowe w rozumieniu wspomnianej dyrektywy i mieścić się w jej zakresie przedmiotowym.

      34      Wobec powyższego należy uznać, że wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego jest dopuszczalny.

       Co do istoty
      35      Aby udzielić odpowiedzi na zadane pytanie, należy przede wszystkim ustalić, czy praktyki objęte zakazem będącym przedmiotem
         sporu w postępowaniu przed sądem krajowym, wiążące nabycie towarów lub usług z udziałem konsumentów w loterii lub konkursie,
         stanowią praktyki handlowe w rozumieniu art. 2 lit. d) dyrektywy 2005/29 i podlegają wobec tego jej przepisom.

      36      W tym względzie należy zauważyć, że art. 2 lit. d) dyrektywy 2005/29 definiuje w sposób szczególnie szeroki pojęcie praktyki
         handlowej, jako „każde działanie przedsiębiorcy, jego zaniechanie, sposób postępowania, oświadczenie lub komunikat handlowy,
         w tym reklamę i marketing, bezpośrednio związane z promocją, sprzedażą lub dostawą produktu do konsumentów”.

      37      Stwierdzić należy, że kampanie promocyjne, takie jak kampania będąca przedmiotem sporu w sprawie zawisłej przed sądem krajowym,
         uzależniające bezpłatny udział konsumenta w loterii od nabycia określonej ilości towarów lub usług, wyraźnie wpisują się w ramy
         strategii handlowej podmiotu gospodarczego, a ich bezpośrednim celem jest promocja i zwiększenie sprzedaży prowadzonej przez
         te podmioty. Wynika z tego, że są one praktykami handlowymi w rozumieniu art. 2 lit. d) dyrektywy, a zatem są objęte jej zakresem
         stosowania (zob. analogicznie, odnośnie do ofert wiązanych, ww. wyrok w sprawach połączonych VTB-VAB i Galatea, pkt 50).

      38      Wniosku tego nie może podważyć argumentacja, którą wysuwają rządy czeski i austriacki, iż głównym celem przepisów UWG będących
         przedmiotem sporu przed sądem krajowym, w odróżnieniu od przepisów dyrektywy 2005/29, jest nie ochrona konsumentów, lecz konkurentów
         przed nieuczciwymi praktykami handlowymi stosowanymi przez niektóre podmioty, a zatem że takie przepisy nie są objęte zakresem
         zastosowania wspomnianej dyrektywy.

      39      Jak podkreślono już w pkt 36 niniejszego wyroku, dyrektywa 2005/29 wyróżnia się ze względu na szczególnie szeroki zakres przedmiotowy,
         obejmujący wszystkie praktyki handlowe mające bezpośredni związek z promocją, sprzedażą lub dostawą jakiegoś produktu konsumentom.
         Tym samym z tego zakresu wykluczone są, jak wynika z motywu 6 wspomnianej dyrektywy, wyłącznie uregulowania krajowe dotyczące
         nieuczciwych praktyk handlowych szkodzących „jedynie” interesom gospodarczym konkurentów lub dotyczących transakcji między
         przedsiębiorcami.

      40      Tymczasem, jak zwraca uwagę rzecznik generalny w pkt 65 i 66 swojej opinii, w oczywisty sposób nie odnosi się to do przepisów
         krajowych będących przedmiotem sporu w postępowaniu przed sądem krajowym, jako że § 1, 3 i 4 UWG wyraźnie mają na celu ochronę
         konsumentów, a nie tylko konkurentów i innych uczestników rynku.

      41      Skoro zostało to wyjaśnione, należy przypomnieć następnie, że dyrektywa 2005/29 dokonuje na szczeblu wspólnotowym pełnej harmonizacji
         regulacji dotyczących nieuczciwych praktyk handlowych przedsiębiorstw w stosunku do konsumentów. Stad też, jak wyraźnie stanowi
         art. 4 dyrektywy, państwa członkowskie nie mogą przyjmować środków bardziej restrykcyjnych niż środki określone w tej dyrektywie,
         nawet w celu zapewnienia wyższego poziomu ochrony konsumentów (ww. wyrok w sprawach połączonych VTB-VAB i Galatea, pkt 52).

      42      Należy również zauważyć, że art. 5 dyrektywy 2005/29 ustanawia zakaz nieuczciwych praktyk handlowych i wymienia kryteria pozwalające
         na ustalenie, czy dana praktyka jest nieuczciwa.

      43      Tym samym zgodnie z ust. 2 tego przepisu praktyka handlowa jest nieuczciwa, jeżeli jest sprzeczna z wymogami staranności zawodowej
         i w sposób istotny zniekształca lub może zniekształcić zachowanie gospodarcze przeciętnego konsumenta względem produktu.

      44      Z kolei art. 5 ust. 4 definiuje dwie konkretne kategorie nieuczciwych praktyk handlowych, a mianowicie „praktyki wprowadzające
         w błąd” oraz „praktyki agresywne”, odpowiadające kryteriom wymienionym odpowiednio w art. 6 i 7 oraz art. 8 i 9 dyrektywy
         2005/29. Na podstawie tych przepisów takie praktyki są w szczególności zakazane, jeśli z uwagi na ich cechy i okoliczności
         faktyczne, w których są stosowane, powodują lub mogą spowodować podjęcie przez przeciętnego konsumenta decyzji o charakterze
         handlowym, której w przeciwnym razie by nie podjął.

      45      Wreszcie dyrektywa zawiera w załączniku I wyczerpujące wyliczenie 31 praktyk handlowych, które zgodnie z art. 5 ust. 5 tej
         dyrektywy uważane są za nieuczciwe „w każdych okolicznościach”. Co za tym idzie, jak wyjaśnia także w sposób wyraźny motyw 17
         dyrektywy, jedynie te praktyki handlowe mogą być uznane za nieuczciwe bez poddania ich ocenie w ramach konkretnego przypadku
         na podstawie art. 5–9 dyrektywy 2005/29.

      46      Zatem pytanie przedłożone przez sąd krajowy należy przeanalizować w świetle treści i ogólnej systematyki przepisów dyrektywy
         2005/29 przywołanych w poprzednich punktach.

      47      W tym względzie należy stwierdzić, że krajowe przepisy takie jak przepisy będące przedmiotem sporu w postępowaniu przed sądem
         krajowym, zakazujące z zasady praktyk handlowych uzależniających udział konsumentów w loterii lub konkursie od nabycia towarów
         lub usług, nie spełniają wymogów ustanowionych przez dyrektywę 2005/29.

      48      Po pierwsze bowiem § 4 pkt 6 UWG zakazuje jakichkolwiek działań handlowych uzależniających udział konsumentów w loterii lub
         konkursie od nabycia towarów lub usług, ustanawiając tylko jeden wyjątek dla takich praktyk, które dotyczą loterii lub konkursu
         immanentnie związanych z danym towarem lub daną usługą. Innymi słowy, ten rodzaj praktyk zakazany jest w sposób ogólny, bez
         konieczności ustalania, w świetle okoliczności faktycznych każdego przypadku, czy sporne działanie handlowe jest „nieuczciwe”
         na podstawie kryteriów wymienionych w art. 5–9 dyrektywy 2005/29.

      49      Tymczasem bezsporny jest fakt, że takie praktyki, łączące nabycie towarów lub usług z udziałem konsumentów w loterii lub konkursie,
         nie są objęte załącznikiem I do tejże dyrektywy, w którym wymieniono, jak przypomina pkt 45 niniejszego wyroku, w sposób wyczerpujący
         jedyne praktyki handlowe, których można zakazać nie poddawszy ich ocenie dla każdego konkretnego przypadku.

      50      Po drugie, uregulowanie takiego rodzaju jak to, którego dotyczy postępowanie przed sądem krajowym, jest niezgodne z treścią
         art. 4 dyrektywy 2005/29, który w sposób wyraźny zakazuje państwom członkowskim utrzymywania w mocy lub przyjmowania bardziej
         restrykcyjnych przepisów krajowych, nawet jeśli przepisy takie miałyby na celu zapewnienie wyższego poziomu ochrony konsumentów.

      51      W tych okolicznościach należy stwierdzić, że dyrektywa 2005/29 stoi na przeszkodzie zakazowi ofert handlowych wiążących nabycie
         towarów lub usług z udziałem konsumentów w konkursie lub loterii, takiemu jak zakaz ustanowiony w przepisach krajowych będących
         przedmiotem sporu w postępowaniu przed sądem krajowym.

      52      Wniosku tego nie podważa fakt, że § 4 pkt 6 UWG ustanawia wyjątek dla praktyk dotyczących loterii lub konkursu immanentnie
         związanych z danym towarem lub daną usługą.

      53      Chociaż bowiem wyjątek ten może ograniczyć zakres zakazu określonego we wspomnianym przepisie, faktem pozostaje, że w sytuacji
         gdy, tak jak w sprawie zawisłej przed sądem krajowym, mamy do czynienia z praktyką, która nie jest wymieniona w załączniku I
         do dyrektywy, nie może on – ze względu na swój ograniczony i z góry określony charakter – zastąpić oceny tego, czy dana praktyka
         handlowa jest „nieuczciwa”, którą należy koniecznie przeprowadzić w odniesieniu do właściwych dla danego przypadku okoliczności
         faktycznych, w świetle kryteriów określonych w art. 5–9 dyrektywy (zob. ww. wyrok w sprawach połączonych VTB-VAB i Galatea,
         pkt 64, 65).

      54      W świetle powyższych rozważań na zadane pytanie należy odpowiedzieć, że dyrektywę 2005/29 należy interpretować w ten sposób,
         iż stoi ona na przeszkodzie uregulowaniom krajowym takim jak uregulowania będące przedmiotem sporu w postępowaniu przed sądem
         krajowym, które z zasady zakazują praktyk handlowych uzależniających udział konsumentów w konkursie z nagrodami lub loterii
         od nabycia towaru lub usługi, bez względu na konkretne okoliczności właściwe dla danego przypadku.

       W przedmiocie kosztów
      55      Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej
         przed tym sądem; do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi,
         inne niż poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.

      Z powyższych względów Trybunał (pierwsza izba) orzeka, co następuje:
      Dyrektywę 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącą nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych
            przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającą dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE,
            98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady
            („Dyrektywę o nieuczciwych praktykach handlowych”) należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie uregulowaniom
            krajowym takim jak uregulowania będące przedmiotem sporu w postępowaniu przed sądem krajowym, które z zasady zakazują praktyk
            handlowych uzależniających udział konsumentów w konkursie z nagrodami lub loterii od nabycia towaru lub usługi, bez względu
            na konkretne okoliczności właściwe dla danego przypadku.
      Podpisy
      * Język postępowania: niemiecki.


title: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 4 czerwca 2009 r. # Vahan Adjemian i inni (F-134/07) i Colette Renier (F-8/08) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Sprawy pracownicze - Dyrektywa 1999/70. # Sprawy F-134/07 oraz F-8/08.

text:
      WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ
      (druga izba)
      z dnia 4 czerwca 2009 r.
      Sprawy połączone F-134/07 i F-8/08
      Vahan Adjemian i in.
      przeciwko
      Komisji Wspólnot Europejskich
      Służba publiczna – Personel kontraktowy – Czas trwania umowy – Artykuł 88 WZIP – Decyzja Komisji z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie maksymalnego czasu zatrudnienia niestałego personelu w służbach Komisji
         – Dyrektywa 1999/70 – Zastosowanie względem instytucji

      Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 236 WE i art. 152 EWEA, w której w sprawie F‑134/07 V. Adjemian i 180 innych członków personelu
         kontraktowego Komisji żądają: stwierdzenia niezgodności z prawem decyzji Komisji, w szczególności decyzji z dnia 28 kwietnia
         2004 r., dotyczących maksymalnego czasu zatrudnienia personelu w jej służbach, a w razie potrzeby również stwierdzenia niezgodności
         z prawem art. 88 Warunków zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich w zakresie, w jakim przepis ten ogranicza
         czas trwania umów o pracę personelu pomocniczego; stwierdzenia nieważności odmownych decyzji Komisji z dnia 22 sierpnia, 5 września,
         30 października i z dnia 28 listopada 2007 r. w sprawie zawarcia umowy o pracę bądź przedłużenia zatrudnienia skarżących na
         czas nieokreślony; stwierdzenia nieważności, o ile zaistnieje taka potrzeba, decyzji Komisji określających warunki zatrudnienia
         skarżących w zakresie, w jakim ich zatrudnienie lub przedłużenie zatrudnienia ogranicza się do określonego czasu; w sprawie
         F‑8/08, C. Renier żąda stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 11 kwietnia 2007 r. w zakresie, w jakim ogranicza ona
         czas trwania jej umowy w charakterze pracownika kontraktowego do okresu od dnia 16 kwietnia 2007 r. do dnia 15 grudnia 2008 r.

      Orzeczenie:      Sprawa F‑134/07 Adjemian i in. przeciwko Komisji i sprawa F‑8/08 Renier przeciwko Komisji zostają połączone do celów wydania
         wyroku. Skargi zostają oddalone. V. Adjemian, E. Adorno i A. Baranzini oraz 178 pozostałych skarżących, których nazwiska zostały
         wymienione w załącznikach I, II i III do niniejszego wyroku pokrywają całość kosztów postępowania w sprawie F‑134/07, czyli
         swoje własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję w tej sprawie. C. Renier pokrywa całość kosztów postępowania w sprawie
         F‑8/08, czyli swoje własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję w tej sprawie. Rada Unii Europejskiej, interwenient
         popierający wnioski Komisji w obu sprawach, pokrywa własne koszty.

      Streszczenie
      1.      Postępowanie – Skarga wszczynająca postępowanie – Wymogi formalne – Określenie przedmiotu sporu – Zwięzłe przedstawienie powołanych
            zarzutów
      (statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 21 akapit pierwszy, załącznik I, art. 7 ust. 3; regulamin postępowania przed Sądem
            do spraw Służby Publicznej, art. 35 § 1 lit. e))
      2.      Akty instytucji – Dyrektywy – Bezpośrednie nałożenie obowiązków na instytucje Wspólnoty w ich stosunkach z personelem – Wyłączenie
            – Możliwość powołania się na daną podstawę prawną
      (art. 10 WE, 249 WE)
      3.      Polityka społeczna – Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC – Dyrektywa
            1999/70 – Stabilność zatrudnienia
      (karta praw podstawowych, art. 30; dyrektywa Rady 1999/70)
      4.      Urzędnicy – Warunki zatrudnienia innych pracowników – Członek personelu kontraktowego do zadań pomocniczych
      (warunki zatrudnienia innych pracowników, art. 88)
      5.      Akty instytucji – Uzasadnienie – Obowiązek – Zakres – Utworzenie nowej kategorii personelu kontraktowego
      (art. 253 WE; warunki zatrudnienia innych pracowników, art. 3a, 3b; rozporządzenie Rady nr 723/2004)
      1.      Na podstawie art. 35 § 1 lit. e) regulaminu postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej skarga powinna wskazywać powołane
         zarzuty i argumenty co do prawa i stanu faktycznego. Elementy te winny być na tyle jasne i precyzyjne, by umożliwiały stronie
         pozwanej przygotowanie obrony, a Sądowi rozstrzygnięcie w przedmiocie skargi, jeśli zajdzie taka potrzeba bez dodatkowych
         informacji. W celu zagwarantowania pewności prawa i prawidłowego administrowania wymiarem sprawiedliwości, aby skarga była
         dopuszczalna, konieczne jest, by istotne okoliczności faktyczne i prawne, będące podstawą jej złożenia, wynikały w sposób
         spójny i zrozumiały z samej treści skargi. Jest tak tym bardziej, że zgodnie z art. 7 ust. 3 załącznika I do statutu Trybunału
         Sprawiedliwości część pisemna postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej obejmuje zasadniczo tylko jedną wymianę
         pism procesowych, chyba że Sąd ten postanowi inaczej. Ta specyficzna cecha postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej
         wyjaśnia, dlaczego – w odróżnieniu od rozwiązań przyjętych w postępowaniu przed Sądem Pierwszej Instancji lub Trybunałem Sprawiedliwości
         zgodnie z art. 21 akapit pierwszy statutu Trybunału – zarzuty i argumenty nie mogą być przedstawione w skardze w streszczonej
         formie.

      (zob. pkt 76)
      Odesłanie:
      Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑85/92 De Hoe przeciwko Komisji, 28 kwietnia 1993 r., Rec. s. II‑523, pkt 20
      Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F‑1/08 Nijs przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu, 26 czerwca 2008 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑1‑0000,
         II‑A‑1‑0000, pkt 24, 25, odwołanie w toku przed Sądem Pierwszej Instancji, sprawa T‑376/08 P

      2.      Nie można uznać, by dyrektywy, adresowane do państw członkowskich, a nie do instytucji Wspólnoty, nakładały jako takie obowiązki
         na instytucje w stosunkach z zatrudnionym przez nie personelem. Jednakże to twierdzenie nie może wykluczyć wszelkiej możliwości
         powoływania się na dyrektywę w stosunkach łączących instytucje z ich urzędnikami lub pracownikami. Po pierwsze, przepisy dyrektywy
         mogą bowiem wiązać instytucję w sposób pośredni, jeżeli stanowią wyraz ogólnej zasady prawa wspólnotowego, którą instytucja
         zobowiązana jest jako taką stosować. Po drugie, dyrektywa może wiązać instytucję wówczas, gdy w ramach swojej niezależności
         organizacyjnej oraz w ramach regulaminu pracowniczego instytucja ta postanawia wykonać szczególne zobowiązanie określone przez
         dyrektywę lub gdy akt generalny mający zastosowanie wewnętrzne odsyła wyraźnie do przepisów przyjętych przez prawodawcę wspólnotowego
         na podstawie traktatów. Po trzecie, instytucje jako pracodawcy, powinny, zgodnie z zasadą lojalnej współpracy ciążącą na nich
         na podstawie art. 10 akapit drugi WE, uwzględniać przepisy prawne przyjęte na szczeblu wspólnotowym.

      (zob. pkt 86, 90–93)
      Odesłanie:
      Trybunał: sprawa C‑25/02 Rinke, 9 września 2003 r., Rec. s. I‑8349, pkt 24, 25–28
      Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑495/04 Belfass przeciwko Radzie, 21 maja 2008 r., Zb.Orz. s. II‑781, pkt 43
      Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F‑65/07 Aayhan i in. przeciwko Parlamentowi, 30 kwietnia 2009 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑1‑0000,
         II‑A‑1‑0000, pkt 116, 118

      3.      O ile stabilność zatrudnienia jest uznana za ważny element ochrony pracowników, nie stanowi ogólnej zasady prawa, w świetle
         której należy oceniać zgodność z prawem aktu danej instytucji. W szczególności ani z dyrektywy 1999/70 dotyczącej Porozumienia
         ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC, ani z samego porozumienia ramowego nie
         wynika w żaden sposób, że stabilność zatrudnienia została przyjęta za ogólnie obowiązującą normę prawa. Ponadto motywy 6 i 7
         dyrektywy, podobnie jak akapit pierwszy preambuły i motyw 5 samego porozumienia ramowego, kładą nacisk na konieczność zachowania
         równowagi pomiędzy elastycznością i bezpieczeństwem zatrudnienia. Ponadto porozumienie ramowe nie ustanawia ogólnego obowiązku,
         po danej liczbie przedłużeń umów na czas określony lub upływu danego okresu świadczenia pracy, przekształcenia tych umów o pracę
         w umowy o pracę na czas nieokreślony.

      Stabilność zatrudnienia stanowi natomiast dążenie sygnatariuszy porozumienia ramowego, którego klauzula 1 lit. b) stanowi,
         że jego celem jest „ustanowienie ram dla zapobiegania nadużyciom wynikającym z wykorzystywania kolejnych umów lub stosunków
         pracy zawieranych na czas określony”.

      Ponadto, o ile art. 30 karty praw podstawowych przewiduje, że „każdy pracownik ma prawo do ochrony w przypadku nieuzasadnionego
         zwolnienia z pracy”, o tyle przepis ten nie wyklucza zawierania kolejnych umów na czas określony. Co więcej, koniec umowy
         o pracę na czas określony, z prostego faktu, że dobiegła ona zakończenia, nie stanowi zwolnienia we właściwym znaczeniu, które
         powinno być szczegółowo uzasadnione w świetle przydatności do pracy, zachowania czy zapotrzebowania dla funkcjonowania instytucji.

      (zob. pkt 99, 100, 104)
      Odesłanie:
      Trybunał: sprawa C‑144/04 Mangold, 22 listopada 2005 r., Zb.Orz. s. I‑9981, pkt 64; sprawa C‑212/04 Adeneler i in., 4 lipca
         2006 r., Zb.Orz. s. I‑6057, pkt 91; sprawa C‑53/04 Marrosu i Sardino, 7 września 2006 r., Zb.Orz. s. I‑7213, pkt 47; sprawa
         C‑268/06 Impact, 15 kwietnia 2008 r., Zb.Orz. s. I‑2483, pkt 87

      Sąd do spraw Służby Publicznej: ww. sprawa Aayhan i in. przeciwko Parlamentowi, pkt 115
      4.      Każde zatrudnienie członka personelu kontraktowego do zadań pomocniczych winno odpowiadać przejściowym lub okresowym potrzebom.
         W ramach administracji zatrudniającej liczny personel nieuniknione jest powtarzanie się takich potrzeb z uwagi na, między
         innymi, brak dyspozycyjności urzędników, okazjonalne zwiększenie się ilości pracy lub z uwagi na konieczność sporadycznego
         korzystania przez każdą z dyrekcji generalnych z usług osób ze szczególnymi kwalifikacjami i umiejętnościami. Okoliczności
         te stanowią obiektywne powody uzasadniające zarówno określony czas trwania umów o pracę personelu pomocniczego, jak i ich
         przedłużanie w zależności od pojawienia się potrzeb.

      (zob. pkt 132)
      Odesłanie:
      Trybunał: sprawa C‑150/03 P Hectors przeciwko Parlamentowi, 23 września 2004 r., Zb.Orz. s. I‑8691, opinia rzecznika generalnego
         M. Ruiza-Jaraba Colomera, s. I‑8694, pkt 25

      5.      Ponieważ uzasadnienie aktu o charakterze generalnym może ograniczać się do wskazania ogólnej sytuacji, która doprowadziła
         do jego przyjęcia, a także ogólnych celów, które poprzez ten akt mają zostać osiągnięte, i – jeśli akt ten wskazuje istotę
         celu realizowanego przez instytucję – wymaganie szczegółowego uzasadnienia dla różnych technik, na których zastosowanie się
         zdecydowano, byłoby nadmierne, to uzasadnienie do rozporządzenia nr 723/2004 zmieniającego Regulamin pracowniczy urzędników
         Wspólnot Europejskich i Warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich, jakkolwiek zwięzłe, jest wystarczające
         w odniesieniu do realizowanego celu w związku z utworzeniem nowej kategorii personelu kontraktowego w rozumieniu art. 3a i 3b
         warunków zatrudnienia innych pracowników.

      (zob. pkt 139, 141)
      Odesłanie:
      Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F‑43/05 Chassagne przeciwko Komisji, 23 stycznia 2007 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑1‑0000,
         II‑A‑1‑0000, pkt 105, 106 i przytoczone tam orzecznictwo


title: Wyrok Sądu pierwszej instancji (ósma izba) z dnia 17 września 2008 r. # Prana Haus GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM). # Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego PRANAHAUS - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94. # Sprawa T-226/07.

text:
      Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba) z dnia 17 września 2008 r. – Prana Haus przeciwko OHIM (PRANAHAUS)
      (sprawa T‑226/07)
      Wspólnotowy znak towarowy – Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego PRANAHAUS – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94
      Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Znaki towarowe składające się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek mogących służyć do oznaczania cech towaru (rozporządzenie
         Rady nr 40/94, art. 7 ust. 1 lit. c)) (por. pkt 31–35)

      Przedmiot

               Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 18 kwietnia 2007 r. (sprawa R 1611/2006‑1) dotyczącą rejestracji
                  oznaczenia słownego PRANAHAUS jako wspólnotowego znaku towarowego.

            Informacje dotyczące sprawy

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               Prana Haus GmbH

               Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:

               Słowny znak towarowy PRANAHAUS dla towarów i usług z klas 9, 16 i 35 – zgłoszenie nr 4839916

               Decyzja eksperta:

               Odmowa rejestracji

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Oddalenie odwołania

      Sentencja

                  1)

                  	Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  	Prana Haus GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.