title: Sprawa C-34/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský súd v Prešove (Słowacja) w dniu 23 stycznia 2013 r. — Monika Kušionová przeciwko SMART Capital, a.s.

text:
               18.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský súd v Prešove (Słowacja) w dniu 23 stycznia 2013 r. — Monika Kušionová przeciwko SMART Capital, a.s.
   (Sprawa C-34/13)
   2013/C 141/14
   Język postępowania: słowacki

      Sąd odsyłający

   Krajský súd v Prešove

      Strony

      Strona skarżąca: Monika Kušionová

      Strona pozwana: SMART Capital, a. s.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dyrektywę Rady 93/13/EWG (1) z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich oraz dyrektywę 2005/29/WE (2) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącą nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającą dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych”), w świetle art. 38 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, należy interpretować w ten sposób, że jest z nimi sprzeczny przepis prawa państwa członkowskiego, taki jak § 151j ust. 1 kodeksu cywilnego w związku z innymi przepisami prawa istotnymi w postępowaniu głównym, który umożliwia wierzycielowi, bez dokonania oceny postanowień umownych przez sąd, zażądanie spełnienia świadczenia wynikającego z niedozwolonych postanowień umownych w drodze egzekucji z nieruchomości stanowiącej przedmiot zabezpieczenia i będącej własnością konsumenta, pomimo iż między stronami istniej spór co do ewentualnego występowania niedozwolonych postanowień umownych.

               2)

               Czy przepisy prawne Unii Europejskiej wskazane w pytaniu pierwszym sprzeciwiają się obowiązywaniu przepisu prawa krajowego, takiego jak § 151j ust. 1 kodeksu cywilnego w związku z innymi przepisami prawa istotnymi w postępowaniu głównym, który umożliwiają wierzycielowi zażądanie spełnienia świadczenia wynikającego z niedozwolonych postanowień umownych w drodze egzekucji z nieruchomości stanowiącej przedmiot zabezpieczenia i będącej własnością konsumenta, bez dokonania oceny postanowień umownych przez sąd, pomimo iż między stronami istniej spór co do ewentualnego występowania niedozwolonych postanowień umownych?

               3)

               Czy wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 9 marca 1978 r. w sprawie [106/77] Simmenthal (3), należy rozumieć w ten sposób, że dla osiągnięcia celu dyrektyw wskazanych w pierwszym pytaniu, w świetle art. 38 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, sąd krajowy nie zastosuje przepisu prawa krajowego, takiego jak § 151j ust. 1 kodeksu cywilnego, w związku z innymi przepisami prawa istotnymi w postępowaniu głównym, które umożliwiają wierzycielowi zażądanie spełnienia świadczenia wynikającego z niedozwolonych postanowień umownych w drodze egzekucji z nieruchomości stanowiącej przedmiot zabezpieczenia i będącej własnością konsumenta, bez dokonania oceny postanowień umownych przez sąd, unikając w ten sposób, pomimo sporu między stronami, kontroli sądowej z urzędu postanowień umownych.

               4)

               Czy art. 4 dyrektywy Rady 93/13/EWG w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że postanowienie umowne w umowie konsumenckiej — zawartej bez udziału adwokata — które umożliwia wierzycielowi dokonanie pozasądowej egzekucji składnika majątku stanowiącego przedmiot zabezpieczenia bez kontroli sądu, stanowi obejście podstawowej zasady prawa Unii dotyczącej kontroli sądowej z urzędu postanowień umownych i jest zatem nieuczciwe także w przypadku gdy takie postanowienie umowne wynika z przepisu prawa krajowego.

      (1)  Dz.U. L 95, s. 29.

      (2)  Dz.U. L 149, s. 22.

      (3)  Rec. s. 629.


title: Sprawa T-269/11: Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2014 r. – Xeda International/Komisja (Środki ochrony roślin — Substancja czynna o nazwie etoksychina — Niewłączenie do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG — Cofnięcie pozwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję — Rozporządzenie (WE) nr 2229/2004 — Rozporządzenie (WE) nr 33/2008 — Przyspieszona procedura oceny — Oczywisty błąd w ocenie — Prawo do obrony — Proporcjonalność — Uzasadnione oczekiwania)

text:
               9.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/42

         Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2014 r. – Xeda International/Komisja
   (Sprawa T-269/11) (1)

   ((Środki ochrony roślin - Substancja czynna o nazwie etoksychina - Niewłączenie do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG - Cofnięcie pozwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję - Rozporządzenie (WE) nr 2229/2004 - Rozporządzenie (WE) nr 33/2008 - Przyspieszona procedura oceny - Oczywisty błąd w ocenie - Prawo do obrony - Proporcjonalność - Uzasadnione oczekiwania))
   (2015/C 046/51)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Xeda International SA (Saint-Andiol, Francja) (pełnomocnicy: C. Mereu i K. Van Maldegem, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Bianchi, G. von Rintelen i P. Ondrůšek, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2011/143/UE z dnia 3 marca 2011 r. dotyczącej niewłączenia etoksychiny do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz zmieniającej decyzję Komisji 2008/941/WE (Dz.U. L 59, s. 71).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona

               2)

               Xeda International SA pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską, w tym koszty postępowania w przedmiocie środków tymczasowych.

      (1)  Dz.U. C 211 z 16.7.2011.


title: Sprawa T-364/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 kwietnia 2008 r. — Grecja przeciwko Komisji (EFOGR, Sekcja Gwarancji — Wydatki wyłączone z finansowania wspólnotowego — Produkty przetworzone na bazie owoców i warzyw — Premie zwierzęce — Termin 24 miesięcy)

text:
               24.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/31

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 kwietnia 2008 r. — Grecja przeciwko Komisji
   (Sprawa T-364/04) (1)

   (EFOGR, Sekcja Gwarancji - Wydatki wyłączone z finansowania wspólnotowego - Produkty przetworzone na bazie owoców i warzyw - Premie zwierzęce - Termin 24 miesięcy)
   (2008/C 128/67)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Grecka (przedstawiciele: I. Chalkias et E. Svolopoulou, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: początkowo M. Condou-Durande i L. Visaggio, następnie M. Condou-Durande i H. Tserepa-Lacombe, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata N. Korogiannakisa)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2004/561/WE z dnia 16 lipca 2004 r. wyłączającej z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) (Dz.U. L 250, str. 21) w zakresie, w jakim wyłącza ona niektóre dokonane przez Republikę Grecką w sektorze produktów przetworzonych na bazie owoców i warzyw oraz premii zwierzęcych.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 314 z 18.12.2004.


title: Sprawa T-290/11: Skarga wniesiona w dniu 7 czerwca 2011 r. — Deutsche Bahn i in. przeciwko Komisji

text:
               13.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 238/22

         Skarga wniesiona w dniu 7 czerwca 2011 r. — Deutsche Bahn i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-290/11)
   2011/C 238/41
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Deutsche Bahn AG (Berlin, Niemcy), DB Mobility Logistics AG (DB ML AG) (Berlin, Niemcy), DB Netz AG (Frankfurt nad Menem, Niemcy), Deutsche Umschlagegesellschaft Schiene-Straße mbH (DUSS) (Bodenheim, Niemcy), DB Schenker Rail GmbH (Moguncja, Niemcy), DB Schenker Rail Deutschland AG (Moguncja, Niemcy) (przedstawiciele: W. Deselaers, J.S. Brückner i O. Mross, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji pokontrolnej Komisji z dnia 30 marca 2011 r., doręczonej w dniu 31 marca 2011 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności wszystkich środków, jakie zostały zastosowane po przeprowadzeniu kontroli, na podstawie tej niezgodnej z prawem decyzji;

               —

               zobowiązanie w szczególności Komisji do zwrotu wszystkich kopii dokumentów, które zostały sporządzone w ramach kontroli, pod rygorem stwierdzenia przez Sąd nieważności przyszłych decyzji Komisji; oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżące wnoszą o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2011) 2365 z dnia 30 marca 2011 r. (sprawy COMP/39.678 i COMP/39.731) zarządzającej przeprowadzenie kontroli na podstawie art. 20 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 (1) w przedsiębiorstwie Deutsche Baon AG, a także we wszystkich osobach prawnych kontrolowanych przez nią bezpośrednio lub pośrednio, w odniesieniu do możliwego stosowania antykonkurencyjnego modelu wykorzystywania strategicznej infrastruktury, którą zarządzają spółki należące do koncernu DB, oraz świadczenia usług w sektorze kolejowym.
   Na poparcie skargi skarżące podnoszą pięć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy: naruszenie prawa podstawowego do nienaruszalności miru domowego poprzez brak uzyskania uprzedniej zgody sądu.

               2)

               Zarzut drugi: naruszenie prawa podstawowego do skutecznego środka prawnego, ze względu na brak możliwości przeprowadzenia uprzedniej kontroli sądowej decyzji pokontrolnej, zarówno pod względem faktycznym, jak i prawnym.

               3)

               Zarzut trzeci: niezgodność z prawem decyzji pokontrolnej polegająca na tym, że w decyzji tej oparto się na informacjach uzyskanych przez Komisję przy wykonywaniu decyzji pokontrolnej dotyczącej systemu rabatów w dziedzinie trakcyjnej energii elektrycznej, w ramach bardzo szerokiego dochodzenia („fishing expedition”), a zatem z naruszeniem prawa do obrony skarżących.

               4)

               Zarzut czwarty: naruszenie prawa do obrony, ze względu na nadmiernie obszerny i nieskonkretyzowany opis celu kontroli.

               5)

               Zarzut piąty: naruszenie zasady proporcjonalności przez to, że Komisja nie posiada kompetencji ze względu na cel kontroli, a w każdym razie mogła uzyskać stosowne informacje od właściwej Bundesnetzagentur [federalnej agencji ds. sieci], względnie w drodze skierowania do skarżących zwykłego żądania przedstawienia informacji.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. 2003, L 1, s. 1).


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 28 kwietnia 2005 r. w sprawie C-104/03 (wniosek Gerechtshof te Amsterdam o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): St. Paul Dairy Industries NV przeciwko Unibel Exser BVBA (Konwencja Brukselska — Środki tymczasowe i zabezpieczające — Przesłuchanie świadków)

text:
               9.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/2

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 28 kwietnia 2005 r.
   w sprawie C-104/03 (wniosek Gerechtshof te Amsterdam o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): St. Paul Dairy Industries NV przeciwko Unibel Exser BVBA (1)

   (Konwencja Brukselska - Środki tymczasowe i zabezpieczające - Przesłuchanie świadków)
   (2005/C 171/03)
   Język postępowania: niderlandzki
   W sprawie C-104/03 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie Protokołu z dnia 3 czerwca 1971 r. w sprawie dokonywania przez Trybunał Sprawiedliwości wykładni Konwencji z dnia 27 września 1968 r. o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, wniesiony postanowieniem Gerechtshof te Amsterdam (Niderlandy) z dnia 12 grudnia 2002 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 6 marca 2003 r., w postępowaniu St. Paul Dairy Industries NV przeciwko Unibel Exser BVBA Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann (sprawozdawca), prezes izby, N. Colneric, J. N. Cunha Rodrigues, M. Ilešič i E. Levits, sędziowie, rzecznik generalny: D. Ruiz-Jarabo Colomer, sekretarz: M.-F. Contet, główny administrator, wydał w dniu 28 kwietnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Artykuł 24 Konwencji z dnia 27 września 1968 r. o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych, zmienionej Konwencją z dnia 9 października 1978 r. w sprawie przystąpienia Królestwa Danii, Irlandii oraz Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Konwencją z dnia 25 października 1982 r. w sprawie przystąpienia Republiki Greckiej, Konwencją z dnia 26 maja 1989 r. w sprawie przystąpienia Królestwa Hiszpanii oraz Republiki Portugalii i Konwencją z dnia 29 listopada 1996 r. w sprawie przystąpienia Republiki Austrii, Republiki Finlandii oraz Królestwa Szwecji, należy interpretować w ten sposób, że zarządzenie przesłuchania świadka w celu umożliwienia wnioskodawcy dokonania oceny zasadności podjęcia ewentualnych czynności procesowych, określenia podstaw, na jakich mają być oparte oraz ustalenia słuszności roszczeń, jakie mógłby wysunąć, nie wchodzi w zakres pojęcia „środka tymczasowego lub zabezpieczającego”.

      (1)  Dz.U. C 101 z 26.04.2003.


title: Sprawa T-262/16: Skarga wniesiona w dniu 23 maja 2016 r. – Globo Media/EUIPO — Globo Comunicação e Participações (GLOBO MEDIA)

text:
               18.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/46

         Skarga wniesiona w dniu 23 maja 2016 r. – Globo Media/EUIPO — Globo Comunicação e Participações (GLOBO MEDIA)
   (Sprawa T-262/16)
   (2016/C 260/57)
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Globo Media, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci L. Estropá Navarro i J. Calderón Chavero)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Globo Comunicação e Participações S/A (Rio de Janeiro, Brazylia)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy Słowny unijny znak towarowy „GLOBO MEDIA” – zgłoszenie nr 8 957 169

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 marca 2016 r. w sprawie R 561/2014-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               w konsekwencji – oddalenie sprzeciwu B1697179 i dopuszczenie do rejestracji spornego znaku towarowego w odniesieniu do usług zgłoszonych w klasach 35, 38 i 41

               —

               obciążenie EUIPO i pozostałych stron kosztami postępowania wynikającymi z niniejszego postępowania w razie sprzeciwienia się skardze i oddalenia ich żądań.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-416/14: Skarga wniesiona w dniu 12 czerwca 2014 r. – Grup Maritim TCB przeciwko Komisji

text:
               4.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 253/55

         Skarga wniesiona w dniu 12 czerwca 2014 r. – Grup Maritim TCB przeciwko Komisji
   (Sprawa T-416/14)
   2014/C 253/72
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Grup Maritim TCB, SL (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat A. López Gómez)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności decyzji, ponieważ kwalifikuje całokształt środków fiskalnych stanowiących zgodnie z jej treścią tzw. „hiszpański system leasingu podatkowego” (Sistema Español de Arrendamiento Financiero, SEAF), jako niezgodną ze wspólnym rynkiem nową pomoc państwa;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 1 i 4 zaskarżonej decyzji, w których wskazano inwestorów zgrupowań interesów gospodarczych (ZIG) jako jedynych beneficjentów ww. rzekomej pomocy i jednocześnie jedynych adresatów nakazu jej zwrotu;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 4 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim zawarty w nim nakaz odzyskania rzekomej pomocy narusza ogólne zasady prawa UE;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 4 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim zawiera on rozstrzygnięcie w przedmiocie zgodności z prawem prywatnoprawnych umów zawieranych między inwestorami a innymi podmiotami, w pełni lub w taki sposób, by ograniczyć brak oddziaływania do rentowności transakcji, oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty w niniejszej sprawie są takie same jak w sprawie T-401/14 Duro Felguera przeciwko Komisji.


title: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 lipca 2004 r. w sprawie T-29/03, Comunidad Autónoma de Andalucía przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) — Sprawozdanie z dochodzenia administracyjnego w sprawie obrotu oliwą z oliwek w Andaluzji (Hiszpania) — Sprzeciw — Niedopuszczalność)

text:
               22.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/23

      POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 13 lipca 2004 r.
   w sprawie T-29/03, Comunidad Autónoma de Andalucía przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) - Sprawozdanie z dochodzenia administracyjnego w sprawie obrotu oliwą z oliwek w Andaluzji (Hiszpania) - Sprzeciw - Niedopuszczalność)
   (2005/C 19/51)
   Język postępowania: hiszpański
   W sprawie T-29/03, Comunidad Autónoma de Andalucía, reprezentowana przez adwokata C. Carretero Espinosę de los Monterosa, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: C.Ladenburger i S.Pardo Quintillán, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności decyzji, zawartej rzekomo w piśmie dyrektora generalnego Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) z dnia 8 listopada 2002 r., w którym poinformował on skarżącego o niemożności nadania biegu jego sprzeciwowi wobec sprawozdania OLAF nr IO/2000/7057 dotyczącego dochodzenia administracyjnego w sprawie obrotu oliwą z oliwek w Andaluzji (Hiszpania), Sąd (pierwsza izba), w składzie: B.Vesterdorf, prezes, P. Mengozzi i M. E. Martins Ribeiro, sędziowie; sekretarz: M. H. Jung, wydał w dniu 13 lipca 2004 r. postanowienie, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Skarżący ponosi koszty własne oraz koszty poniesione przez Komisję.

      (1)  Dz.U. C 70 z 22.3.2003.


20150731039616972015/C 270/335732014TC27020150817PL01PLINFO_JUDICIAL20150601262722Sprawa T-573/14: Postanowienie Sądu z dnia 1 czerwca 2015 r. – Polyelectrolyte Producers Group i SNF/Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności – Środowisko naturalne – Kryteria przyznawania oznakowania ekologicznego UE – Produkty z papieru przetworzonego – Substancje i mieszaniny wyłączone bądź ograniczone – Stężenie graniczne pozostałych monomerów – Artykuł 263 akapit czwarty TFUE – Brak bezpośredniego oddziaływania – Niedopuszczalność)
 ---documentbreak--- C2702015PL2620120150601PL0033262272Postanowienie Sądu z dnia 1 czerwca 2015 r. – Polyelectrolyte Producers Group i SNF/Komisja
   (Sprawa T-573/14) (
         1
      )
   „(Skarga o stwierdzenie nieważności — Środowisko naturalne — Kryteria przyznawania oznakowania ekologicznego UE — Produkty z papieru przetworzonego — Substancje i mieszaniny wyłączone bądź ograniczone — Stężenie graniczne pozostałych monomerów — Artykuł 263 akapit czwarty TFUE — Brak bezpośredniego oddziaływania — Niedopuszczalność)”2015/C 270/33Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Polyelectrolyte Producers Group (Bruksela, Belgia) i SNF SAS (Andrézieux-Bouthéon, Francja) (przedstawiciele: adwokaci R. Cana i A. Patsa)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Mifsud-Bonnici i G. Zavvos, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności części decyzji Komisji 2014/256/UE z dnia 2 maja 2014 r. ustalającej ekologiczne kryteria przyznawania oznakowania ekologicznego UE produktom z papieru przetworzonego (Dz.U. L 135, s. 24).

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

            2)

            Polyelectrolyte Producers Group i SNF SAS pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (
         1
      )	Dz.U. C 409 z 17.11.2014.


title: Sprawa T-419/12: Postanowienie Sądu z dnia 27 czerwca 2014 r. – LVM przeciwko Komisji

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/72

         Postanowienie Sądu z dnia 27 czerwca 2014 r. – LVM przeciwko Komisji
   (Sprawa T-419/12) (1)

   2014/C 315/119
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 373 z 1.12.2012.


title: Sprawa C-259/11: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 5 lipca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — DTZ Zadelhoff vof przeciwko Staatssecretaris van Financiën (Szósta dyrektywa VAT — Artykuł 5 ust. 3 lit. c) i art. 13 część B lit. d) pkt 5 — Pośrednictwo przy transakcji przeniesienia akcji spółki — Transakcja obejmująca również przeniesienie własności nieruchomości owych spółek — Zwolnienie)

text:
               22.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/14

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 5 lipca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — DTZ Zadelhoff vof przeciwko Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-259/11) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Artykuł 5 ust. 3 lit. c) i art. 13 część B lit. d) pkt 5 - Pośrednictwo przy transakcji przeniesienia akcji spółki - Transakcja obejmująca również przeniesienie własności nieruchomości owych spółek - Zwolnienie)
   2012/C 287/23
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: DTZ Zadelhoff vof

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hoge Raad der Nederlanden — Wykładnia art. 5 ust. 3 lit. c) i art. 13 część B lit. d) pkt 5 szóstej dyrektywy 77/388/EWG Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru (Dz.U. L 145, s. 1) — Zwolnienia przewidziane przez szóstą dyrektywę — Transakcje dotyczące papierów wartościowych, o których mowa w art. 13 część B lit. d) pkt 5 — Przeniesienie własności udziałów w spółce obejmujące również przeniesienie własności nieruchomości należących do tej spółki.

      Sentencja

   Artykuł 13 część B lit. d) pkt 5 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku powinien być interpretowany w ten sposób, że zwolnieniem z podatku od wartości dodanej są objęte transakcje, takie jak transakcje rozpatrywane w sprawie przed sądem krajowym, które mają na celu przeniesienie akcji danych spółek i które odniosły ten skutek, lecz które w istocie dotyczą nieruchomości będących w posiadaniu tych spółek i (pośredniego) przeniesienia ich własności. Wyjątek od owego zwolnienia, przewidziany w owym pkt 5 tiret drugie nie ma zastosowania, jeżeli państwo członkowskie nie skorzystało z możliwości przewidzianej w art. 5 ust. 3 lit. c) owej dyrektywy, aby za dobra materialne uznać akcje i prawa udziałowe dające ich posiadaczowi uprawnienia prawnego lub faktycznego właściciela lub do korzystania z nieruchomości.

      (1)  Dz.U. C 252 z 27.8.2011.


title: Sprawa C-670/13 P: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 19 czerwca 2014 r. – The Cartoon Network, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Boomerang TV, SA (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego BOOMERANG — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy Boomerang TV — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd)

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/31

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 19 czerwca 2014 r. – The Cartoon Network, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Boomerang TV, SA
   (Sprawa C-670/13 P) (1)

   ((Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego BOOMERANG - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy Boomerang TV - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd))
   2014/C 315/50
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: The Cartoon Network, Inc. (przedstawiciel: I. Starr, solicitor)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) i Boomerang TV, SA

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje w części odrzucone i w pozostałym zakresie oddalone.

               2)

               The Cartoon Network Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 52 z 22.2.2014.


title: Sprawa T-273/12: Wyrok Sądu z dnia 24 czerwca 2014 r. – Unister przeciwko OHIM (Ab in den Urlaub) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Ab in den Urlaub — Znak towarowy tworzony przez slogan reklamowy — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Brak dowodu na uzyskanie charakteru odróżniającego w następstwie używania — Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               4.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 253/25

         Wyrok Sądu z dnia 24 czerwca 2014 r. – Unister przeciwko OHIM (Ab in den Urlaub)
   (Sprawa T-273/12) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Ab in den Urlaub - Znak towarowy tworzony przez slogan reklamowy - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Brak dowodu na uzyskanie charakteru odróżniającego w następstwie używania - Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009])
   2014/C 253/35
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Unister GmbH (Lipsk, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci H. Hug i A. Kessler-Jensch)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 kwietnia 2012 (sprawa R 2150/2011-1) dotycząca rejestracji oznaczenia słownego Ab in den Urlaub jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Unister GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 243 z 11.8.2012.


title: Sprawa T-146/13: Postanowienie Sądu z dnia 1 kwietnia 2014 r. – Zhejiang Sunflower Light Energy Science & Technology przeciwko Komisji

text:
               10.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/52

         Postanowienie Sądu z dnia 1 kwietnia 2014 r. – Zhejiang Sunflower Light Energy Science & Technology przeciwko Komisji
   (Sprawa T-146/13) (1)

   2014/C 175/73
   Język postępowania: francuski
   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 123 z 27.4.2013.


title: Sprawa C-434/07: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 stycznia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               29.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/24

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 stycznia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-434/07) (1)

   (2008/C 79/46)

      Język postępowania: portugalski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. 269 z 10.11.2007.


title: Sprawa T-218/11: Postanowienie Sądu z dnia 17 lutego 2012 r. — Dagher przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające stosowane w związku z sytuacją w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej — Skreślenie z wykazu osób i podmiotów — Skarga o stwierdzenie nieważności — Umorzenie postępowania — Odpowiedzialność pozaumowna)

text:
               21.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/25

         Postanowienie Sądu z dnia 17 lutego 2012 r. — Dagher przeciwko Radzie
   (Sprawa T-218/11) (1)

   (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające stosowane w związku z sytuacją w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej - Skreślenie z wykazu osób i podmiotów - Skarga o stwierdzenie nieważności - Umorzenie postępowania - Odpowiedzialność pozaumowna)
   2012/C 118/43
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Habib Roland Dagher (Abidżan, Wybrzeże Kości Słoniowej) (przedstawiciele: adwokaci J.Y. Dupeux i F. Dressen)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: B. Driessen i E. Dumitriu-Segnana, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bordes i M. Konstantinidis)

      Przedmiot

   Po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady 2011/71/WPZiB z dnia 31 stycznia 2011 r. zmieniającej decyzję 2010/656/WPZiB przedłużającą obowiązywanie środków ograniczających wobec Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej (Dz.U. L 28, s. 60) i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 85/2011 z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (WE) nr 560/2005 nakładającego określone szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej (Dz.U L 28, s. 32) w zakresie, w jakim dotyczą skarżącego, a po drugie, żądanie zadośćuczynienia i odszkodowania.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie żądania stwierdzenia nieważności decyzji Rady 2011/71/WPZiB z dnia 31 stycznia 2011 r. zmieniającej decyzję 2010/656/WPZiB przedłużającą obowiązywanie środków ograniczających wobec Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 330/2011 z dnia 6 kwietnia 2011 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 560/2005 nakładające określone szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej zostaje umorzone.

               2)

               Żądanie odszkodowania i zadośćuczynienia zostaje oddalone.

               3)

               Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona kosztami dotyczącymi żądania stwierdzenia nieważności.

               4)

               Skarżący zostaje obciążany kosztami dotyczącymi żądania odszkodowania i zadośćuczynienia.

               5)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 179 z 18.6.2011.


title: Sprawa T-50/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  25 października 2005 r.  — Micha przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Urzędnicy — Postępowanie w sprawie oceny za lata 1999/2001 — Sprawozdanie z oceny — Skarga o uchylenie — Obowiązek uzasadnienia — Oczywisty błąd w ocenie — Opóźnienie w sporządzeniu sprawozdania z oceny)

text:
               24.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 330/21

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 października 2005 r. — Micha przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-50/04) (1)

   (Urzędnicy - Postępowanie w sprawie oceny za lata 1999/2001 - Sprawozdanie z oceny - Skarga o uchylenie - Obowiązek uzasadnienia - Oczywisty błąd w ocenie - Opóźnienie w sporządzeniu sprawozdania z oceny)
   (2005/C 330/51)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Emmanuel Micha (Roeser, Luksemburg) [Przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis oraz E. Marchal, avocats]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: C. Berardis-Kayser oraz L. Lozano Palacios, pełnomocnicy]
   Przedmiot sprawy
   Uchylenie decyzji zawierającej ostateczne sprawozdanie z oceny skarżącego za okres od dnia 1 lipca 1999 r. do dnia 30 czerwca 2001 r.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja ponosi koszty własne oraz dwie trzecie kosztów poniesionych przez skarżącego.

      (1)  Dz.U. C 94 z 17.4.2004


title: Sprawa C-270/06: Skarga wniesiona w dniu 20 czerwca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii

text:
               2.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/17

         Skarga wniesiona w dniu 20 czerwca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-270/06)
   (2006/C 212/29)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: H. Støvlbæk, pełnomocnik, B. Wägenbaur, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Republika Austrii
   Żądania strony skarżącej

               1.

               na podstawie art. 226 akapit pierwszy Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 56 ust. 1 Traktatu WE w ten sposób, iż określone instytucje kredytowe zrzeszone w instytucji centralnej są zmuszone do utrzymywania rezerw płynności w wysokości określonej stawki procentowej depozytów w ich instytucji centralnej (i odpowiednio na warunkach określonych przez instytucję centralną), a uniemożliwia im się inwestowanie środków płynnych w innych europejskich instytucjach finansowych;

               2.

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zgodnie z art. 56 ust. 1 Traktatu WE zakazane są wszelkie ograniczenia w przepływie kapitału między państwami członkowskimi oraz między państwami członkowskimi a państwami trzecimi. Zakaz ten wykracza poza eliminację nierównego traktowania uczestników rynku finansowego ze względu na przynależność państwową i ogólnie obejmuje każde ograniczenie, które zmniejsza atrakcyjność korzystania z tej swobody podstawowej. Według orzecznictwa Trybunału środki państwa członkowskiego stanowią ograniczenie przepływu kapitału, jeżeli ich celem jest powstrzymanie rezydentów od zaciągania pożyczek lub inwestowania w innym państwie członkowskim.
   Komisja jest zdania, że przepis austriackiej ustawy federalnej o bankowości, która zobowiązuje określone instytucje kredytowe zrzeszone w instytucji centralnej do utrzymywania pewnej części ich płynnej rezerwy w swej instytucji centralnej, stanowi ograniczenie swobody przepływu kapitału. To ustawowe zobowiązanie uniemożliwia bowiem głównym bankom inwestowanie istotnej części ich środków płynnych w wysokości tego przymusowego depozytu w innych europejskich instytucjach kredytowych i poprzez transgraniczne przelewy tych środków uzyskiwanie wyższych stóp zwrotu w innym państwie członkowskim niż te, które przyznaje im instytucja centralna.
   Przedmiotowego przepisu austriackiej ustawy federalnej o bankowości nie można uzasadnić ani na podstawie przyczyn wyraźnie wymienionych w art. 58 Traktatu WE, ani ze względów ochrony konsumentów bądź innych koniecznych wymogów interesu ogólnego.
   Według przekonania Komisji uregulowany ustawowo przymusowy depozyt w instytucji centralnej, o którym mowa, nie jest konieczny dla celów ochrony konsumentów. Po pierwsze, w Austrii już istnieją ustawowe regulacje gwarancji płynności, które mają zastosowanie do wszystkich banków, po drugie są łagodniejsze środki do osiągnięcia wystarczającej płynności, które nie ograniczają lub w mniejszym stopniu ograniczają swobodny przepływ kapitału. Istniejąca regulacja wręcz działa wbrew ochronie konsumentów, ponieważ uniemożliwia głównym bankom inwestowanie płynnych rezerw w interesie swych klientów za granicą i potencjalnie korzystniej. Brak również jakiegokolwiek uzasadnienia tego, iż upadłość pojedynczych głównych banków musi powodować reakcję łańcuchową i szturm na wkłady oszczędnościowe innych głównych banków w sektorze. Ten katastroficzny scenariusz jest nieprzekonujący choćby dlatego, że podobne systemy w innych państwach członkowskich obywają się bez ustawowych depozytów przymusowych i stabilnie funkcjonują od wielu dziesiątek lat, przy czym nie dochodzi tam do seryjnych upadłości banków.
   Z uwagi na fakt, że niniejsze ustawowe zobowiązanie odnośnych instytucji kredytowych nie jest też konieczne ani dla ochrony uczciwości i dobrego imienia austriackiego sektora finansowego ani dla urzeczywistnienia skutecznego nadzoru nad instytucjami finansowymi, stanowi ono nieproporcjonalne ograniczenie swobodnego przepływu kapitału.


title: Opinia 2/13: Opinia Trybunału (w pełnym składzie) z dnia 18 grudnia 2014 r. – Komisja Europejska (Opinia wydana na podstawie art. 218 ust. 11 TFUE — Projekt umowy międzynarodowej — Przystąpienie Unii Europejskiej do europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności — Zgodność wspomnianego projektu z traktatami UE i FUE)

text:
               23.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/2

         Opinia Trybunału (w pełnym składzie) z dnia 18 grudnia 2014 r. – Komisja Europejska
   (Opinia 2/13) (1)

   ((Opinia wydana na podstawie art. 218 ust. 11 TFUE - Projekt umowy międzynarodowej - Przystąpienie Unii Europejskiej do europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności - Zgodność wspomnianego projektu z traktatami UE i FUE))
   (2015/C 065/02)
   Język postępowania: wszystkie języki urzędowe

      Strona przedstawiająca wniosek

   Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Romero Requena, H. Krämer, C. Ladenburger i B. Smulders, pełnomocnicy)

      Sentencja

   Porozumienie w sprawie przystąpienia Unii Europejskiej do europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności nie jest zgodne z art. 6 ust. 2 TUE ani z Protokołem (nr 8) dotyczącym artykułu 6 ustęp 2 Traktatu o Unii Europejskiej w sprawie przystąpienia Unii do europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności.

      (1)  Dz.U. C 260 z 7.9.2013.


title: Sprawa T-206/11: Postanowienie Sądu z dnia 28 września 2011 r. — Complex przeciwko OHIM — Kajometal (KX) (Wspólnotowy znak towarowy — Odmowa rejestracji — Wycofanie wniosku o rejestrację — Umorzenie postępowania)

text:
               26.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/33

         Postanowienie Sądu z dnia 28 września 2011 r. — Complex przeciwko OHIM — Kajometal (KX)
   (Sprawa T-206/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Odmowa rejestracji - Wycofanie wniosku o rejestrację - Umorzenie postępowania)
   2011/C 347/56
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Complex S.A. (Łódź, Polska) (przedstawiciel: R. Rumpel, radca prawny)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Kajometal s.r.o. (Dolný Kubín, Słowacja)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 21 stycznia 2011 r. (sprawa R 864/2010-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Complex S.A. a Kajometal s.r.o.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 194 z 2.7.2011.


title: Sprawa C-529/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 22 listopada 2012 r. — Andrea Lange przeciwko ERGO Lebensversicherung AG

text:
               9.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 22 listopada 2012 r. — Andrea Lange przeciwko ERGO Lebensversicherung AG
   (Sprawa C-529/12)
   2013/C 38/13
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landgericht Hamburg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Andrea Lange

      Strona pozwana: ERGO Lebensversicherung AG

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 15 ust. 1 zdanie pierwsze drugiej dyrektywy Rady 90/619/EWG z dnia 8 listopada 1990 r. (1), przy uwzględnieniu art. 31 ust. 1 dyrektywy 92/96/EWG z dnia 10 listopada 1992 r. (2), należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisowi takiemu jak § 5a ust. 2 zdanie czwarte Versicherungsvertragsgesetz (ustawy o umowach ubezpieczenia) w brzmieniu ustalonym Drittes Gesetz zur Durchführung versicherungsrechtlicher Richtlinien des Rates der Europäischen Gemeinschaften (trzecią ustawą wprowadzającą w życie dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich w dziedzinie prawa ubezpieczeń) z dnia 21 lipca 1994 r., który stanowi, że prawo odstąpienia lub sprzeciwu wygasa najpóźniej rok po dokonaniu zapłaty pierwszej składki ubezpieczeniowej, nawet w sytuacji, gdy ubezpieczający nie został pouczony o prawie do odstąpienia lub sprzeciwu?

      (1)  Druga dyrektywa Rady 90/619/EWG z dnia 8 listopada 1990 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do bezpośrednich ubezpieczeń na życie i ustanowienia przepisów ułatwiających skuteczne korzystanie ze swobody świadczenia usług oraz zmieniająca dyrektywę 79/267/EWG (Dz.U. L 330, s. 50).

      (2)  Dyrektywa Rady 92/96/EWG z dnia 10 listopada 1992 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do bezpośrednich ubezpieczeń na życie oraz zmieniająca dyrektywy 79/267/EWG i 90/619/EWG (trzecia dyrektywa w sprawie ubezpieczeń na życie) (Dz.U. L 360, s. 1).


title: Sprawa T-401/08: Skarga wniesiona w dniu 24 września 2008 r. — Säveltäjäin Tekijänoikeustoimisto Teosto przeciwko Komisji

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/38

         Skarga wniesiona w dniu 24 września 2008 r. — Säveltäjäin Tekijänoikeustoimisto Teosto przeciwko Komisji
   (Sprawa T-401/08)
   (2008/C 313/69)
   Język postępowania: fiński
   Strony

      Strona skarżąca: Säveltäjäin Tekijänoikeustoimisto Teosto ry (Helsinki, Finlandia) (przedstawiciel: adwokat H. Pokela)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Wspólnot Europejskich C (2008) 3435 wersja ostateczna z dnia 16 lipca 2008 r. w sprawie COMP/C2/38.698 — CISAC

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania poniesionymi przez Teosto

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Wspólnot Europejskich C (2008) 3435 wersja ostateczna z dnia 16 lipca 2008 r. w sprawie COMP/C2/38.698 — CISAC, zgodnie z którą wymienione w niej przedsiębiorstwa naruszyły art. 81 WE i art. 53 EOG, wprowadzając do zawieranych umów o wzajemnej reprezentacji ograniczenia odnoszące się do członkostwa zawarte w standardowej umowie International Confederation of Societies of Authors and Composers (Międzynarodowej Konfederacji Związków Autorów i Kompozytorów zwanej dalej: umową standardową CISAC) lub stosując w praktyce takie ograniczenia.
   Zdaniem skarżącej, Komisja w niewystarczającym stopniu uzasadniła swoją decyzję. W decyzji tej nie dokonano analizy założeń i szczególnych cech, którymi różnią się od siebie poszczególne podmioty zbiorowego zarządzania prawami autorskimi. Komisja niesłusznie przyjęła, iż powodem zaistniałej sytuacji jest chęć ograniczenia konkurencji, podczas gdy w rzeczywistości jest ona wynikiem zwykłych przemian rynkowych. Teosto poinformowała Komisję o szczególnych cechach zakresu jej działalności oraz fińskiego rynku muzycznego, lecz ta nie odniosła się w żaden sposób do tych informacji w wydanej przez siebie decyzji. Nieuwzględnienie przez Komisję strategii działania Teosto w okolicznościach, które wystąpiły, powoduje, że niełatwo jest doszukać się w uzasadnieniu decyzji względów, na których się ona oparła.
   Jeśli chodzi o naruszenie art. 81 ust. 1 WE w odniesieniu do warunków członkostwa, zdaniem Komisji podmioty zbiorowego zarządzania prawami autorskimi naruszyły ten przepis albo poprzez wprowadzenie do zawieranych umów warunków uznawanych przez Komisję za zakazane, albo przez dalsze ich stosowanie w praktyce nawet po ich usunięciu z tekstu umów. Komisja nie stwierdziła, które z tych naruszeń art. 81 ust.1 WE zostało popełnione jej zdaniem przez Teosto. Z decyzji nie wynika też w sposób jasny, na jakiej podstawie Komisja przyjmuje, że Teosto rzeczywiście stosowała warunki dotyczące członkostwa w praktyce. Decyzja jest obarczona błędami prawnymi, ponieważ Komisja miała możliwość stwierdzenia w sposób bardziej precyzyjny, jakie naruszenie miało zostać popełnione przez adresata decyzji i na jakich podstawach ten zarzut jest oparty.
   Uzasadnienie Komisji w odniesieniu do zarzucanych działań koordynujących terytorialny podział rynku jest wewnętrznie sprzeczne.
   Komisja zastosowała art. 81 ust. 1 WE w sposób błędny. Teosto w przeciwieństwie do twierdzenia Komisji nie naruszyła tego artykułu poprzez zastosowanie ograniczeń odnoszących się do członkostwa zawartych w art. 11 ust. II umowy standardowej CISAC. Nie stosowała ona żadnego z warunków odnoszących się do członkostwa uważanych przez Komisję za zakazane. Ograniczenia odnoszące się do członkostwa nie mają na celu ograniczenia konkurencji ani też nie wywołują takiego skutku.
   Teosto w przeciwieństwie do twierdzenia Komisji nie naruszyła art. 81 ust. 1 WE poprzez działania koordynujące terytorialny podział uprawnień do wydawania licencji. Podział ten nie jest wynikiem działań koordynujących. Podział terytorialny nie ma na celu ograniczenia konkurencji ani też nie wywołuje takiego skutku. Ograniczenie kompetencji do określonego terytorium, nawet jeśli chodzi o państwo siedziby podmiotu będącego stroną umowy, nie jest zakazane. Takie zachowanie jest dozwolone i z uwagi na zwyczajne warunki rynkowe było ono najrozsądniejszą opcją, na którą Teosto mogła się zdecydować.
   W przeciwieństwie do twierdzenia Komisji Teosto nie naruszyła art. 81 ust. 1 WE poprzez stosowanie klauzuli wyłączności zawartej w art. 1 ust. I i II umowy standardowej CISAC. Klauzula ta nie oddziałuje w żaden sposób na konkurencję, nie ma ona na celu jej ograniczenia ani też nie wywołuje takiego skutku.. Teosto nie stosowała klauzuli wyłączności, gdyż powiększenie terytorium, na którym prowadzi ona działalność i zakres kompetencji przyznanych innym podmiotom, z którymi Teosto zawarła umowy, opierają się na przesłankach narzuconych przez zwykłe zależności rynkowe.
   Nawet gdyby uznać, iż Teosto naruszyła w jakikolwiek sposób art. 81 ust. 1 WE jej zachowanie trzeba by jednakże uznać za zgodne z prawem na podstawie art. 81 ust. 3 WE. Aktualny system, a w szczególności wchodzące w jego skład terytorialne podziały kompetencji skutkowały znacznym wzrostem efektywności, który jest korzystny także dla konsumentów, nie eliminując jednocześnie konkurencji i nie wykraczając poza to, co konieczne dla osiągnięcia takiego wzrostu efektywności.
   Komisja przekroczyła swoje uprawnienia poprzez nakazanie podmiotom zbiorowego zarządzania prawami autorskimi renegocjacji umów, gdyż nie może ona nakazać wprowadzenia środków o charakterze aktywnym w celu zmiany zachowania, które nie narusza art. 81 WE.


title: Sprawa C-52/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Austria) w dniu 1 lutego 2017 r. – VTB Bank (Austria) AG

text:
               8.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 144/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Austria) w dniu 1 lutego 2017 r. – VTB Bank (Austria) AG
   (Sprawa C-52/17)
   (2017/C 144/27)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesverwaltungsgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: VTB Bank (Austria) AG

      Strona pozwana: Finanzmarktaufsichtsbehörde

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy przepisy wtórnego prawa Unii (w szczególności art. 64 lub 65 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie warunków dopuszczenia instytucji kredytowych do działalności oraz nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi i firmami inwestycyjnymi, zmieniającej dyrektywę 2002/87/WE i uchylającej dyrektywy 2006/48/WE oraz 2006/49/WE (1)) znajdują zastosowanie do ustalenia przez urząd wysokości odsetek zgodnie z regulacją ustawową państwa członkowskiego, według której w wypadku przekroczenia limitu dużych ekspozycji zgodnie z art. 395 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (2) instytucję kredytową należy zobowiązać do zapłacenia odsetek w wysokości 2 % przekroczenia limitu, w stosunku rocznym, na 30 dni?

               2.

               Czy prawo Unii (w szczególności art. 395 ust. 1 i ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 648/2012 w brzmieniu sprostowania, Dz.U. nr L 321 s. 6 z dnia 30 listopada 2013 r.) stoi na przeszkodzie zastosowaniu regulacji prawa krajowego, jaka zawarta jest np. w § 97 ust. 1 pkt 4 Bankwesengesetz (ustawy o bankowości w brzmieniu BGBl. 2014 I s. 532), w przypadku kiedy mimo spełnienia przesłanek regulacji wyjątkowej zawartej w art. 395 ust. 5 w przypadku naruszenia art. 395 ust. 1 nałożone zostaną odsetki (wyrównawcze)?

               3.

               Czy art. 48 ust. 3 rozporządzenia UE nr 468/2014 Europejskiego Banku Centralnego (ECB/2014/17) (3) należy interpretować w ten sposób, że „formalne wszczęcie procedury nadzorczej” ma miejsce już wówczas, gdy przedsiębiorstwo dokonało zgłoszenia w urzędzie nadzoru, czy też „formalnie wszczętej procedury nadzorczej” można dopatrywać się w fakcie, że w postępowaniu toczącym się równolegle dla podobnych naruszeń, które miały miejsce we wcześniejszych okresach, urząd nadzoru wydał już decyzję?

      (1)  Dz.U. 2006, L 176, s. 338.

      (2)  Dz.U. L 176, s. 1

      (3)  Rozporządzenie UE nr 468/2014 Europejskiego Banku Centralnego z dnia 16 kwietnia 2014 r. ustanawiające ramy współpracy pomiędzy Europejskim Bankiem Centralnym a właściwymi organami krajowymi oraz wyznaczonymi organami krajowymi w ramach Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego (rozporządzenie ramowe w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego), Dz.U. L 141, s. 1.


title: Sprawy T-659/13 i T-660/13: Wyrok Sądu z dnia 8 października 2015 r. – Republika Czeska/Komisja [Transport — Dyrektywa 2010/40/UE — Inteligentne systemy transportowe — Rozporządzenie delegowane (UE) nr 885/2013 — Zapewnianie usług informacyjnych o bezpiecznych i chronionych parkingach dla samochodów ciężarowych i pojazdów użytkowych — Artykuł 3 ust. 1, art. 8 i art. 9 ust. 1 lit. a) rozporządzenia delegowanego nr 885/2013 — Rozporządzenie delegowane (UE) nr 886/2013 — Dane i procedury dotyczące dostarczania bezpłatnie użytkownikom minimalnych powszechnych informacji o ruchu związanych z bezpieczeństwem drogowym — Artykuł 5 ust. 1, art. 9 i art. 10 ust. 1 lit. a) rozporządzenia delegowanego nr 886/2013]

text:
               30.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 398/39

         Wyrok Sądu z dnia 8 października 2015 r. – Republika Czeska/Komisja
   (Sprawy T-659/13 i T-660/13) (1)

   ([Transport - Dyrektywa 2010/40/UE - Inteligentne systemy transportowe - Rozporządzenie delegowane (UE) nr 885/2013 - Zapewnianie usług informacyjnych o bezpiecznych i chronionych parkingach dla samochodów ciężarowych i pojazdów użytkowych - Artykuł 3 ust. 1, art. 8 i art. 9 ust. 1 lit. a) rozporządzenia delegowanego nr 885/2013 - Rozporządzenie delegowane (UE) nr 886/2013 - Dane i procedury dotyczące dostarczania bezpłatnie użytkownikom minimalnych powszechnych informacji o ruchu związanych z bezpieczeństwem drogowym - Artykuł 5 ust. 1, art. 9 i art. 10 ust. 1 lit. a) rozporządzenia delegowanego nr 886/2013])
   (2015/C 398/49)
   Język postępowania: czeski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek i J. Vláčil, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Hottiaux, Z. Malůšková i K. Walkerová, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   W sprawie T-659/13, w pierwszej kolejności, żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 885/2013 z dnia 15 maja 2013 r. uzupełniającego dyrektywę w sprawie ITS Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/40/UE w odniesieniu do zapewniania usług informacyjnych o bezpiecznych i chronionych parkingach dla samochodów ciężarowych i pojazdów użytkowych (Dz.U. L 247, s. 1), a posiłkowo, żądanie stwierdzenia nieważności art. 3 ust. 1, art. 8 i art. 9 ust. 1 lit. a) rozporządzenia delegowanego nr 885/2013, a także, w sprawie T-660/13, w pierwszej kolejności, żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 886/2013 z dnia 15 maja 2013 r. uzupełniającego dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/40/UE w odniesieniu do danych i procedur dotyczących dostarczania bezpłatnie użytkownikom, w miarę możliwości, minimalnych powszechnych informacji o ruchu związanych z bezpieczeństwem drogowym (Dz.U. L 247, s. 6), a posiłkowo, żądanie stwierdzenia nieważności art. 5 ust. 1, art. 9 i art. 10 ust. 1 lit. a) rozporządzenia delegowanego nr 886/2013.

      Sentencja

               1)

               Sprawy T-659/13 i T-660/13 zostają połączone w celu wydania wyroku.

               2)

               Skargi zostają oddalone.

               3)

               Republika Czeska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 45 z 15.2.2014.


title: Sprawa C-341/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sozialgericht Dortmund (Niemcy) w dniu 24 lipca 2008 r. — Dr Domnica Petersen przeciwko Berufungsausschuss für Zahnärzte für den Bezirk Westfalen-Lippe

text:
               11.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sozialgericht Dortmund (Niemcy) w dniu 24 lipca 2008 r. — Dr Domnica Petersen przeciwko Berufungsausschuss für Zahnärzte für den Bezirk Westfalen-Lippe
   (Sprawa C-341/08)
   (2008/C 260/14)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Sozialgericht Dortmund
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Dr Domnica Petersen

      Strona pozwana: Berufungsausschuss für Zahnärzte für den Bezirk Westfalen-Lippe
   Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy ustawowe uregulowanie wieku maksymalnego dla dopuszczenia do wykonywania zawodu (w niniejszej sprawie: działalność dentysty ubezpieczenia zdrowotnego) może stanowić obiektywny i racjonalny środek służący ochronie zgodnego z przepisami celu (w niniejszej sprawie zdrowie pacjentów korzystających z ustawowego ubezpieczenia zdrowotnego) oraz właściwy i konieczny środek do realizacji tego celu w rozumieniu art. 6 dyrektywy 2000/78/WE (1), jeżeli jest on oparty wyłącznie na wynikającym z „doświadczenia życiowego” przypuszczeniu generalnego spadku jakości świadczeń występującego od pewnego wieku bez jakiekolwiek uwzględnienia w tym zakresie indywidualnej sprawności konkretnej osoby zainteresowanej?

               2.

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy wystąpienie zgodnego z prawem (ustawowego) celu w rozumieniu art. 6 dyrektywy 2000/78/WE (w niniejszej sprawie ochrona zdrowia pacjentów korzystających z ustawowego ubezpieczenia zdrowotnego) może zostać przyjęte również wówczas, gdy cel ten nie miał dla ustawodawcy krajowego przy wykonywaniu jego kompetencji prawodawczych jakiegokolwiek znaczenia?

               3.

               W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytania pierwsze i drugie, czy ustawa niezgodna z dyrektywą 2000/78/WE, przyjęta przed ustanowieniem tej dyrektywy może nie być stosowana na podstawie zasady pierwszeństwa prawa europejskiego, jeżeli prawo krajowe transponujące te dyrektywę (w niniejszym przypadku ogólna ustawa o równym traktowaniu) nie przewiduje w przypadku naruszenia zakazu dyskryminacji takiego skutku prawnego?

      (1)  Dz.U. L 303, s. 16.


title: Sprawa F-93/11: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 21 marca 2013 r. — Taghani przeciwko Komisji (Służba publiczna — Konkurs otwarty — Decyzja komisji konkursowej o niedopuszczeniu do etapu oceny zintegrowanej — Środki odwoławcze — Skarga do sądu wniesiona bez oczekiwania na decyzję w przedmiocie zażalenia administracyjnego — Dopuszczalność — Zmiana ogłoszenia o konursie po przeprowadzeniutestów wstępnych — Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań — Pewność prawa)

text:
               25.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 147/32

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 21 marca 2013 r. — Taghani przeciwko Komisji
   (Sprawa F-93/11) (1)

   (Służba publiczna - Konkurs otwarty - Decyzja komisji konkursowej o niedopuszczeniu do etapu oceny zintegrowanej - Środki odwoławcze - Skarga do sądu wniesiona bez oczekiwania na decyzję w przedmiocie zażalenia administracyjnego - Dopuszczalność - Zmiana ogłoszenia o konursie po przeprowadzeniutestów wstępnych - Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań - Pewność prawa)
   2013/C 147/58
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Jamal Taghani (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues i A. Blot)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i B. Eggers, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji przewodniczącego komisji konkursu EPSO/AST/111/10 — Sekretarki (AST 1) o niedopuszczeniu skarżącego do etapu oceny zintegrowanej.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji komisji konkursu otwartego EPSO/AST/111/10 — sekretarki (AST 1) z dnia 15 czerwca 2011 r. o niedopuszczeniu J. Taghaniego do etapu oceny zintegrowanej

               2)

               Komisja Europejska zapłaci J. Taghaniemu kwotę 100 EUR.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               Każda ze stron pokrywa swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 347 z 26.11.2011, s. 46


title: Sprawa F-102/13: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 2 sierpnia 2016 r. – Urena de Poznanski/Komisja (Służba publiczna – Urzędnicy – Emerytury i renty – Artykuł 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego – Przeniesienie do systemu emerytalnego Unii uprawnień emerytalnych nabytych w innych systemach – Decyzja o zaliczeniu dodatkowych lat do okresu uprawniającego do emerytury wydana na podstawie nowych ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego – Artykuł 81 regulaminu postępowania – Skarga w części oczywiście niedopuszczalna, a w części oczywiście bezzasadna)

text:
               3.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 364/47

      Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 2 sierpnia 2016 r. – Urena de Poznanski/Komisja
      (Sprawa F-102/13) (1)

      ((Służba publiczna - Urzędnicy - Emerytury i renty - Artykuł 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego - Przeniesienie do systemu emerytalnego Unii uprawnień emerytalnych nabytych w innych systemach - Decyzja o zaliczeniu dodatkowych lat do okresu uprawniającego do emerytury wydana na podstawie nowych ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego - Artykuł 81 regulaminu postępowania - Skarga w części oczywiście niedopuszczalna, a w części oczywiście bezzasadna))
      (2016/C 364/59)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Soldimar Urena de Poznanski (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat S. Orlandi)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo C. Ehrbar i G. Gattinara, pełnomocnicy, następnie J. Currall i G. Gattinara, pełnomocnicy, oraz w końcu G. Gattinara, pełnomocnik)

         Przedmiot sprawy

      Stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie obliczenia dodatkowych lat zaliczanych do okresu uprawniającego do emerytury nabytych przed podjęciem służby w oparciu o nowe ogólne przepisy wykonawcze oraz w sprawie przeniesienia uprawnień emerytalnych skarżącej do systemu emerytalnego Unii z zastosowaniem nowych ogólnych przepisów wykonawczych dotyczących art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego urzędników.

         Sentencja postanowienia

                  1)

                  Skarga zostaje w części odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna, a w części oddalona jako oczywiście bezzasadna.

                  2)

                  Strony pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 24 z 25.1.2014, s. 40.


title: Sprawa T-95/09 R II: Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 stycznia 2010 r. — United Phosphorus przeciwko Komisji (Postanowienie w przedmiocie środka tymczasowego — Dyrektywa 91/414/EWG — Decyzja dotycząca niewłączenia napropamidu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG — Przedłużenie środka w zakresie zawieszenia wykonania)

text:
               27.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/32

         Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 stycznia 2010 r. — United Phosphorus przeciwko Komisji
   (Sprawa T-95/09 R II)
   (Postanowienie w przedmiocie środka tymczasowego - Dyrektywa 91/414/EWG - Decyzja dotycząca niewłączenia napropamidu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG - Przedłużenie środka w zakresie zawieszenia wykonania)
   2010/C 51/63
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: United Phosphorus Ltd (Warrington, Cheshire, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: C. Mereu i K. Van Maldegem, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Parpala i N. Rasmussen, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Wniosek o przedłużenie środka w zakresie zawieszenia wykonania decyzji Komisji z dnia 7 listopada 2008 r. dotyczącej niewłączenia napropamidu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję (Dz.U. L 326, s. 35).

      Sentencja postanowienia

               1)

               Obowiązywanie środka w zakresie zawieszenia wykonania ustanowiony w pkt 1 postanowienia prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 28 kwietnia 2009 r. w sprawie T-95/09 R United Phosphorus przeciwko Komisji (dotychczas niepublikowanego w Zbiorze) zostaje przedłużone do dnia 30 listopada 2010 r., przy czym nie może ono wykroczyć poza datę ogłoszenia orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie lub poza datę zakończenia przyspieszonego postępowania wszczętego w zakresie napropamidu na podstawie art. 13 rozporządzenia Komisji (WE) nr 33/2008 z dnia 17 stycznia 2008 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania dyrektywy Rady 91/414/EWG w odniesieniu do zwykłej i przyspieszonej procedury oceny substancji czynnych objętych programem prac, o którym mowa w art. 8 ust. 2 tej dyrektywy, ale niewłączonych do załącznika I do tej dyrektywy (Dz.U. L 15, s. 5).

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-395/12: Skarga wniesiona w dniu 4 września 2012 r. — Fetim przeciwko OHIM — Solid Floor (Solidfloor The professional's choince)

text:
               17.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/32

         Skarga wniesiona w dniu 4 września 2012 r. — Fetim przeciwko OHIM — Solid Floor (Solidfloor The professional's choince)
   (Sprawa T-395/12)
   2012/C 355/68
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Fetim BV (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat L. Bakers)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Solid Floor Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 15 czerwca 2012 r. w sprawie R 884/2011-2; oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „Solidfloor The professional's choice” dla towarów należących do klasy 19 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 5667837

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Solid Floor Ltd

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzny znak towarowy „SOLID floor” zarejestrowany w Zjednoczonym Królestwie pod nr. 2390415 dla towarów i usług należących do klas 19 i 37, nazwa handlowa „Solid Floor Ltd” używana w obrocie handlowym w Zjednoczonym Królestwie, nazwa domeny „SOLID floor” używana w obrocie handlowym w Zjednoczonym Królestwie.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu w całości.

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie zaskarżonej decyzji, uwzględnienie sprzeciwu w całości i oddalenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego.

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009.


title: Sprawa T-101/06: Skarga wniesiona w dniu  23 marca 2006 r.  — Castell del Remei przeciwko OHIM

text:
               20.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/16

         Skarga wniesiona w dniu 23 marca 2006 r. — Castell del Remei przeciwko OHIM
   (Sprawa T-101/06)
   (2006/C 121/28)
   Język skargi: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Castell del Remei, S.L. (Lérida, Hiszpania) (Przedstawiciele: adwokaci Fernand de Visscher, Emmanuel Cornu, Donatienne Moreau, Jorge Grau Mora, Alejandro Angulo Lafora, Maite Ferrándiz Avendaño, María Baylos Morales i Antonio Velázquez Ibáñez)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Bodegas Roda (Haro, La Rioja, Hiszpania)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 stycznia 2006 r. utrzymującej w mocy decyzję o odrzuceniu zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 2 325 256 „Castell del Remei (graficzny)” i — w konsekwencji — rejestracja znaku przez OHIM;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Castell del Remei

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Wspólnotowy znak towarowy „Castell del Remei ODA” (zgłoszenie nr 2 325 256) dla towarów należących do klas 29, 30 i 33
   Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Bodegas Roda, S.A.
   Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: hiszpańskie słowne znaki towarowe „RODA” (nr 1 757 553), „RODA I” (nr 2 006 616), „RODA II” (nr 2 006 615) i „BODEGAS RODA” (nr 137 050) dla towarów należących do klasy 33 oraz nazwa przedsiębiorstwa „BODEGAS RODA, S.A.”„dla przedsiębiorstwa zajmującego się wytwarzaniem i przechowywaniem wina”

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu, odmowa rejestracji
   Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Niewłaściwe zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.


title: Sprawa C-168/05: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 października 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Madrid — Hiszpania) — Elisa María Mostaza Claro przeciwko Centro Móvil Milenium SL (Dyrektywa 93/13/EWG — Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich — Niepodniesienie zarzutu nieuczciwości postanowienia umownego w toku postępowania arbitrażowego — Możliwość podniesienia tego zarzutu w toku postępowania w sprawie skargi o uchylenie orzeczenia sądu polubownego)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/9

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 października 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Madrid — Hiszpania) — Elisa María Mostaza Claro przeciwko Centro Móvil Milenium SL
   (Sprawa C-168/05) (1)

   (Dyrektywa 93/13/EWG - Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich - Niepodniesienie zarzutu nieuczciwości postanowienia umownego w toku postępowania arbitrażowego - Możliwość podniesienia tego zarzutu w toku postępowania w sprawie skargi o uchylenie orzeczenia sądu polubownego)
   (2006/C 326/19)
   Język postępowania: hiszpański
   Sąd krajowy
   Audiencia Provincial de Madrid
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Elisa María Mostaza Claro

      Strona pozwana: Centro Móvil Milenium SL
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Audiencia Provincial de Madrid — Wykładnia art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. L 95, str. 29) oraz pkt 1 lit. q) załącznika do tej dyrektywy — Stosowne i skuteczne środki mające położyć kres stosowaniu nieuczciwych warunków w umowach — Nieważność zapisu na sąd polubowny, która nie została podniesiona przez konsumenta w toku postępowania arbitrażowego
   Sentencja
   Dyrektywę Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy rozumieć w ten sposób, że nakłada ona na sąd krajowy, przed którym toczy się postępowanie o uchylenie orzeczenia sądu polubownego, obowiązek zbadania ewentualnej nieważności zapisu na sąd polubowny i uchylenia tego orzeczenia, jeśli stwierdzi, że zapis ten zawiera nieuczciwy warunek umowy, nawet gdy konsument nie podniósł zarzutu nieważności tego zapisu w postępowaniu arbitrażowym, lecz uczynił to dopiero w skardze o uchylenie orzeczenia.

      (1)  Dz.U. C 155 z 25.6.2005.


title: Sprawa T-566/15: Skarga wniesiona w dniu 28 września 2015 r. – Excalibur City/OHIM – Ferrero (MERLIN'S KINDERWELT)

text:
               30.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 398/67

         Skarga wniesiona w dniu 28 września 2015 r. – Excalibur City/OHIM – Ferrero (MERLIN'S KINDERWELT)
   (Sprawa T-566/15)
   (2015/C 398/81)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Excalibur City s.r.o. (Znojmo, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat E. EnginDeniz)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Ferrero SpA (Alba, Włochy)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający element słowny „MERLIN’S KINDERWELT” – zgłoszenie nr 1 1 2 02  066

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 16 lipca 2015 w sprawie R 1617/2014-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zmianę zaskarżonej decyzji, tak aby oddalić sprzeciw wnoszącego sprzeciw;

                  tytułem żądania ewentualnego

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji Wydziału Sprzeciwów z dnia 26 maja 2014 r, sprzeciw nr B 002152844;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-121/08: Skarga wniesiona w dniu 10 marca 2008 r. — PC-Ware Information Technologies BV przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               9.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 116/27

         Skarga wniesiona w dniu 10 marca 2008 r. — PC-Ware Information Technologies BV przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-121/08)
   (2008/C 116/49)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: PC-Ware Information Technologies BV (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciel: L. Devillé, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uznanie skargi o stwierdzenie nieważności za dopuszczalną;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Dyrekcji Generalnej Komisji Europejskiej, przekazanej skarżącej pismem z dnia 11 stycznia 2008 r., w której odrzucono ofertę skarżącej w zakresie zamówienia publicznego DIGIT/R2/2007/022 — LAR 2007 i udzielono zamówienie wybranemu oferentowi;

               —

               stwierdzenie, że działanie Komisji było bezprawne i prowadzi do powstania odpowiedzialności Wspólnoty;

               —

               ewentualnie, w razie wykonania zamówienia w okresie rozpatrywania sprawy przez Trybunał lub gdyby stwierdzenie nieważności decyzji było już niemożliwe, zasądzenie od Komisji zapłaty kwoty w wysokości 654 962,38 EUR tytułem odszkodowania za szkody wyrządzone skarżącej w ramach postępowania w zakresie zamówień publicznych

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania i innymi kosztami nawet w razie oddalenia skargi.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca uczestniczyła w postępowaniu w zakresie zamówienia publicznego DIGIT/R2/2007/022 — LAR 2007 — Hurtownik produktów Microsoft (LAR 2007) (Dz.U. 2007 S 183-223062), którego celem było zawarcie umowy ramowej dotyczącej jednego źródła zakupów, obejmującej nabycie oprogramowania Microsoft i licencji. Skarżąca nie zgadza się z decyzją Komisji o udzieleniu zamówienia innemu przedsiębiorstwu.
   Na poparcie swej skargi podnosi ona po pierwsze, że uzasadnienie decyzji jest niewystarczające. Skarżąca stwierdza, że przedstawiając swą ofertę wyraźnie wskazała, iż udzieliła największej zniżki dopuszczalnej w świetle art. 40 ustawy belgijskiej z dnia 14 lipca 1991 r. w sprawie praktyk handlowych oraz ochrony i informowania konsumentów, który to przepis przewiduje zakaz sprzedaży ze stratą. Komisja nie przedstawiła wystarczającego uzasadnienia w zakresie stosowania tego zakazu i zachowania zasady równego traktowania.
   Po drugie skarżąca podnosi, że jest oczywiste, iż wybrana oferta narusza art. 40 ustawy belgijskiej z dnia 14 lipca 1991 r. Zdaniem skarżącej Komisja powinna odrzucić wybraną ofertę na podstawie art. 55 dyrektywy 2004/18/WE (1), art. 139 ust. 1 i art. 146 ust. 4 rozporządzenia nr 2342/2002 (2)

      (1)  Dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, s. 114).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. 2002, L 357, s. 1).


title: Sprawa F-60/12: Skarga wniesiona w dniu 8 czerwca 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               11.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/34

         Skarga wniesiona w dniu 8 czerwca 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-60/12)
   2012/C 243/59
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat E. Guerrieri Piaceri)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o nieprzyznaniu skarżącej sześciu punktów awansu w ramach postępowania w sprawie awansu za 2011 r., ponowne zbadanie sprawozdania z oceny i przyznanie punktów wymaganych w celu awansowania skarżącej do grupy zaszeregowania AST 2.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny skarżącej za okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2010 r. i decyzji o przyznaniu skarżącej dwóch punktów awansu za ten okres;

               —

               w konsekwencji stwierdzenia nieważności nakazanie pozwanej ponownego zbadania sprawozdania z oceny skarżącej i przyznanie skarżącej punktów wymaganych w celu awansowania jej do grupy zaszeregowania AST2 z mocą wsteczną od dnia 1 stycznia 2011 r.;

               —

               zasądzenie od pozwanej kwoty oszacowanej ex aequo et bono na 20 000 EUR (w tym kosztów postępowania).


title: Sprawa C-72/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corta Suprema di Cassazione (Włochy) w dniu 9 lutego 2010 r. — postępowanie karne przeciwko Marcello Costa

text:
               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/27

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corta Suprema di Cassazione (Włochy) w dniu 9 lutego 2010 r. — postępowanie karne przeciwko Marcello Costa
   (Sprawa C-72/10)
   2010/C 100/41
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Corte Suprema di Cassazione

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

   Marcelo Costa

      Pytanie prejudycjalne

   Jaką wykładnię art. 43 i 49 traktatu WE w odniesieniu do swobody przedsiębiorczości i świadczenia usług w sektorze zakładów sportowych należy przyjąć w celu ustalenia, czy przywołane przepisy traktatu umożliwiają ustanowienie w przepisach krajowych systemu monopolistycznego na rzecz państwa oraz systemu koncesji i zezwoleń, który w ramach określonej liczby koncesji przewiduje: a) istnienie ogólnej tendencji ochrony posiadaczy koncesji wydanych we wcześniejszym okresie na podstawie procedury, która niezgodnie z prawem wykluczyła część podmiotów; b) istnienie przepisów, które faktycznie gwarantują utrzymanie pozycji rynkowej uzyskanej na podstawie procedury, która niezgodnie z prawem wykluczyła część podmiotów (jak np. obowiązujący nowych koncesjonariuszy zakaz zakładania ich punktów w odległości mniejszej niż określono od punktów już istniejących); c) określenie sytuacji, w których dochodzi do cofnięcia koncesji i do przepadku wysokiej kaucji, w tym także w przypadku, gdy koncesjonariusz prowadzi, bezpośrednio lub pośrednio, działalność transgraniczną związaną z grami, zbliżoną do tej objętej koncesją.


title: Sprawa C-399/06 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego w dniu 12 lipca 2006 r. w sprawie T-49/04 Faraj Hassan przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione przez Faraja Hassana w dniu 25 września 2006 r.

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/30

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego w dniu 12 lipca 2006 r. w sprawie T-49/04 Faraj Hassan przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione przez Faraja Hassana w dniu 25 września 2006 r.
   (Sprawa C-399/06 P)
   (2006/C 294/54)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Faraj Hassan (Przedstawiciele: E. Grieves, Barrister, H. Miller, Solicitor)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej, Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie
   Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

               1)

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji,

               2)

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 (1) zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2049/2003 z dnia 20 listopada 2003 r. (2) lub rozporządzenia Komisji (WE) nr 2049/2003 z dnia 20 listopada 2003 r. w całości bądź w zakresie zakazu dotyczącego wnoszącego odwołanie,

               3)

               ewentualnie stwierdzenie, że wyżej wymienione rozporządzenia nie znajdują zastosowania w zakresie, w jakim odnoszą się one do wnoszącego odwołanie,

               4)

               podjęcie przez Trybunał innych kroków uznanych przezeń za konieczne,

               5)

               obciążenie Rady kosztami poniesionymi przez wnoszącego odwołanie w niniejszym postępowaniu;

               6)

               zobowiązanie Rady do zapłaty odszkodowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnoszący odwołanie utrzymuje, że Rada i Komisja mają obowiązek przestrzegać praw będących pod ochroną Europejskiej konwencji praw człowieka (EKPC) i nie mogą uchylić się od tego obowiązku, chyba że w następstwie tego uchylenia zapewniona jest „przynajmniej równoważna ochrona”.
   Wnoszący odwołanie stwierdza następnie, że gwarancje oferowane w związku z działalnością Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych („UNSC”) nie są równoważne z ochroną zapewnioną w konwencji.
   Wnoszący odwołanie stwierdza, że Sąd Pierwszej Instancji naruszył prawo poprzez:

               i)

               niezbadanie bezpośrednio, czy UNSC zapewniała „ochronę równoważną” z ochroną wynikającą z EKPC, w szczególności w odniesieniu do art. 6, 8, 13 i art. 1 protokołu dodatkowego do EKPC oraz

               ii)

               zbadanie działalności UNSC pośrednio na podstawie zasady ius cogens, nie zaś na podstawie i w odniesieniu do ochrony zapewnionej w art. 6, 8, 13 i art. 1 protokołu dodatkowego do EKPC.

         Wnoszący odwołanie podnosi następnie, że Sąd Pierwszej Instancji błędnie uznał, że ograniczenie w używaniu własności było bez znaczenia dla istoty prawa własności.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 zakazujące wywozu niektórych towarów i usług do Afganistanu, wzmacniające zakaz lotów i rozszerzające zamrożenie funduszy i innych środków finansowych w odniesieniu do talibów w Afganistanie, Dz.U. L 139, str. 9

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2049/2003 z dnia 20 listopada 2003 r. zmieniające po raz dwudziesty piąty rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Qaida i talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001, Dz.U. L 303, str. 20


title: Sprawa T-161/11: Postanowienie Sądu z dnia 24 marca 2014 r. – High Tech przeciwko OHIM – Vitra Collections (kształt krzesła)

text:
               26.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 159/37

         Postanowienie Sądu z dnia 24 marca 2014 r. – High Tech przeciwko OHIM – Vitra Collections (kształt krzesła)
   (Sprawa T-161/11) (1)

   2014/C 159/50
   Język postępowania: angielski
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 139 z 7.5.2011.


title: Sprawa C-125/15 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 2 lutego 2015 r. w sprawie T-577/14, Gascogne Sack Deutschland i Gascogne/Unia Europejska, wniesione w dniu 11 marca 2015 r. przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

text:
               11.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/15

         Odwołanie od postanowienia Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 2 lutego 2015 r. w sprawie T-577/14, Gascogne Sack Deutschland i Gascogne/Unia Europejska, wniesione w dniu 11 marca 2015 r. przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej
   (Sprawa C-125/15 P)
   (2015/C 155/17)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (przedstawiciele: A.V. Placco i E. Beysen, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Gascogne Sack Deutschland GmbH i Gascogne

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie postanowienia Sądu (trzecia izba) z dnia 2 lutego 2015 r. wydanego w sprawie T-577/14, Gascogne Sack Deutschland i Gascogne/Unia Europejska, w zakresie w jakim oddala ono żądania od drugiego do czwartego sformułowane przez TSUE w jego wniosku złożonym do Sądu na podstawie art. 114 regulaminu postępowania przed Sądem;

               —

               uwzględnienie wskazanych żądań, a mianowicie:

                           —

                           tytułem żądania głównego, w ostatecznym rozstrzygnięciu sporu odrzucenie skargi Gascogne Sack Deutschland GmbH i Groupe Gascogne S.A. o odszkodowanie jako niedopuszczalnej, w zakresie w jakim jest skierowana przeciwko TSUE (jako przedstawicielowi Unii);

                           —

                           tytułem ewentualnym, na wypadek gdyby Trybunał Sprawiedliwości uznał, że fakt, iż niniejsze odwołanie jest skierowane przeciwko TSUE, a nie przeciwko Komisji (jako przedstawicielowi Unii), nie ma wpływu na jego dopuszczalność, lecz że Sąd orzekając w przedmiocie kwestii incydentalnej podniesionej przed nim przez TSUE powinien był zarządzić zastąpienie TSUE przez Komisję jako stronę pozwaną, skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd w celu orzeczenia w przedmiocie skargi Gascogne Sack Deutschland GmbH i Groupe Gascogne S.A. o odszkodowanie, przy zachowaniu kwestii prawnych podlegających rozstrzygnięciu przez Trybunał Sprawiedliwości;

               —

               obciążenie Gascogne Sack Deutschland GmbH i Groupe Gascogne S.A. kosztami poniesionymi przez TSUE w postępowaniu w pierwszej instancji oraz w postępowaniu odwoławczym.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie swojego odwołania strona wnosząca odwołanie przywołuje dwa zarzuty oparte, po pierwsze, na nieposzanowaniu zasad dotyczących reprezentacji Unii przed jej sądami, a po drugie, na naruszeniu obowiązku uzasadnienia przez Sąd.
   W ramach zarzutu pierwszego, opartego na nieposzanowaniu zasad dotyczących reprezentacji Unii przed jej sądami TSUE zauważa, że w braku wyraźnego przepisu szczegółowo regulującego reprezentację Unii przed jej sądami w ramach skarg wniesionych na podstawie art. 268 TFUE, zasady dotyczące takiej reprezentacji należy wywodzić z zasad ogólnych regulujących wykonywanie funkcji sądowniczej, w szczególności zasady prawidłowego administrowania wymiarem sprawiedliwości, a także zasad niezależności i bezstronności sędziowskiej.
   W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca podnosi, że w braku szczegółowego ustosunkowania się do argumentacji przedstawionej przed Sądem, opartej na znaczeniu wyroków C-40/12 P, Gascogne Sack/Komisja
       (1) i C-58/12 P, Groupe Gascogne/Komisja
       (2), zaskarżone postanowienie narusza obowiązek uzasadnienia.

      (1)  EU:C:2013:768

      (2)  EU:C:2013:770


title: Sprawa T-141/07: Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2007 r. — General Technic-Otis przeciwko Komisji

text:
               23.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 140/39

         Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2007 r. — General Technic-Otis przeciwko Komisji
   (Sprawa T-141/07)
   (2007/C 140/65)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: General Technic-Otis Sàrl (Howald, Wielkie Księstwo Luksemburga) (przedstawiciel: M. Nosbusch, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności, na podstawie art. 230 WE, decyzji przyjętej przez Komisję w dniu 21 lutego 2007 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE i art. 53 EOG w sprawie COMP/E-1/38.823 — Elevators and Escalators w zakresie w jakim dotyczy ona GTO;

               —

               posiłkowo, uchylenie lub obniżenie, na podstawie art. 229 WE, wysokości grzywny, nałożonej na nią na mocy tej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszej skardze skarżąca wnosi o częściowe stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2007) 512 wersja ostateczna z dnia 21 lutego 2007 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE i art. 53 EOG (sprawa COMP/E-1/38.823 — PO/Elevators and Escalators) w sprawie kartelu na rynku instalacji i konserwacji dźwigów i schodów ruchomych w Belgii, Niemczech, Luksemburgu i Niderlandach obejmującego fałszowanie przetargów, podział rynków, ustalanie cen, udzielanie zamówień na sprzedaż, instalację, konserwację i modernizację urządzeń oraz wymianę informacji, w zakresie w jakim decyzja jej dotyczy. Posiłkowo skarżąca wnosi o uchylenie lub obniżenie grzywny nałożonej na nią na mocy zaskarżonej decyzji.
   Na poparcie swoich twierdzeń skarżąca przedstawia siedem zarzutów.
   W pierwszym zarzucie skarżąca podnosi, że Komisja popełniła błąd co do prawa i błąd w ustaleniach faktycznych w zastosowaniu zasad obliczania grzywny uznając, że zarzucane praktyki stanowiły „bardzo poważne” naruszenie. Skarżąca uważa, że początkowa kwota grzywny powinna być w rezultacie obniżona, ze względu na ograniczony geograficzny zasięg właściwego rynku oraz ograniczony wpływ zarzucanych praktyk na właściwy rynek.
   W drugim zarzucie skarżąca twierdzi, że Komisja popełniła błąd co do prawa i błąd w ustaleniach faktycznych nie biorąc pod uwagę rzeczywistej możliwości wyrządzenia szkody przez skarżącą. Ponadto, zdaniem skarżącej, Komisja powinna była uwzględnić przy ustalaniu kwoty grzywny jej status małego i średniego przedsiębiorstwa, zarządzanego w pełni samodzielnie, które w rezultacie nie jest w stanie wyrządzić znaczącej szkodę na rynku.
   W trzecim zarzucie skarżąca podnosi, że Komisja popełniła błąd co do prawa i błąd w ustaleniach faktycznych, gdyż nie ograniczyła kwoty grzywny do wysokości 10 % jej obrotu i że nie powinna była brać pod uwagę obrotu spółek dominujących przy obliczeniu maksymalnej kwoty grzywny nałożonej na skarżącą.
   Zarzut czwarty oparty jest na naruszeniu przez Komisję zasady równego traktowania z uwagi na fakt, że nie zastosowała ona zasad odpowiedzialności w konsekwentny sposób wobec wszystkich członków rozpatrywanego kartelu. Skarżąca uważa, że Komisja przypisała zarzucane praktyki jej spółkom dominującym, podczas gdy nie postąpiła tak względem innej spółki, której wymierzono kary na mocy tej samej decyzji, mimo że znajdowała się ona w porównywalnej sytuacji do sytuacji skarżącej w odniesieniu do kontroli wykonywanej przez spółki matki.
   W zarzucie piątym skarżąca twierdzi, że Komisja popełniła błąd w ustaleniach faktycznych, gdyż nie zmniejszyła kwoty grzywny o 50 % na podstawie komunikatu w sprawie współpracy (1). Skarżąca utrzymuje, że jej współpraca z służbami Komisji była ścisła, nieprzerwana i miała bardzo szeroki zakres oraz że uzasadniała maksymalne zmniejszenia grzywny, przewidziane w komunikacie w sprawie współpracy, czyli o 50 %.
   Zarzut szósty podniesiony przez skarżącą oparty jest na naruszeniu zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań ze względu na fakt, że Komisja nie zastosowała dodatkowego zmniejszenia grzywny o 10 % z powodu nie kwestionowania przez skarżącą okoliczności faktycznych. Skarżąca uważa, że powiadomienie o zarzutach oraz praktyka decyzyjna Komisji wywołała u niej uzasadnione oczekiwanie uzyskania na tej podstawie zmniejszenie grzywny o 10 % a nie tylko o 1 %, tak jak przyjęto w zaskarżonej decyzji.
   Zarzut siódmy oparty jest na naruszeniu zasady proporcjonalności kar z uwagi na fakt, że nałożona na skarżącą grzywna nie jest uzasadniona w świetle rozpatrywanego naruszenia, a w szczególności wobec jego ograniczonego wpływu na rynek i ze względu na ograniczoną wielkość spółki, która je popełnienia.

      (1)  Komunikat Komisji w sprawie zwolnienia z grzywien oraz zmniejszania grzywien w przypadkach karteli, Dz.U. 2002, C 45, str. 3


title: Sprawa C-262/12: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 19 grudnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État — Francja) — Association Vent De Colère! Fédération nationale i in. przeciwko Ministre de l’écologie, du développement durable, des transports et du logement, Ministre de l’Économie, des Finances et de l’Industrie (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Pomoc państwa — Pojęcie interwencji państwa lub z użyciem zasobów państwowych — Energia elektryczna pochodzenia wiatrowego — Obowiązek zakupu po cenie wyższej od ceny rynkowej — Pełna rekompensata — Opłaty należne od odbiorców końcowych energii elektrycznej)

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/11

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 19 grudnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État — Francja) — Association Vent De Colère! Fédération nationale i in. przeciwko Ministre de l’écologie, du développement durable, des transports et du logement, Ministre de l’Économie, des Finances et de l’Industrie
   (Sprawa C-262/12) (1)

   (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym - Pomoc państwa - Pojęcie interwencji państwa lub z użyciem zasobów państwowych - Energia elektryczna pochodzenia wiatrowego - Obowiązek zakupu po cenie wyższej od ceny rynkowej - Pełna rekompensata - Opłaty należne od odbiorców końcowych energii elektrycznej)
   2014/C 52/17
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil d’État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Association Vent De Colère! Fédération nationale, Alain Bruguier, Jean-Pierre Le Gorgeu, Marie-Christine Piot, Eric Errec, Didier Wirth, Daniel Steinbach, Sabine Servan-Schreiber, Philippe Rusch, Pierre Recher, Jean-Louis Moret, Didier Jocteur Monrozier

      Strona pozwana: Ministre de l’écologie, du développement durable, des transports et du logement, Ministre de l’Économie, des Finances et de l’Industrie

      przy udziale: Syndicat des énergies renouvelables

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Conseil d’État (Francja) — Wykładnia art. 87 WE, obecnie art. 107 TFUE — Pojęcie interwencji państwa lub z użyciem zasobów państwowych — Obowiązek zakupu energii elektrycznej pochodzenia wiatrowego po cenie wyższej od ceny rynkowej — Pełna rekompensata dodatkowych kosztów — Zmiana sposobu finansowania tej rekompensaty — Opłaty należne od odbiorców końcowych energii elektrycznej.

      Sentencja

   Artykuł 107 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że mechanizm pełnej rekompensaty dodatkowych kosztów nałożonych na przedsiębiorstwa ze względu na obowiązek zakupu energii elektrycznej pochodzenia wiatrowego po cenie wyższej od ceny rynkowej, którego finansowanie jest ponoszone przez wszystkich odbiorców końcowych na terytorium krajowym, taki jak mechanizm wynikający z ustawy nr 2000–108 z dnia 10 lutego 2000 r. o modernizacji i rozwoju energetyki publicznej, zmienionej ustawą nr 2006–1537 z dnia 7 grudnia 2006 r. dotyczącą sektora energii, stanowi interwencję z użyciem zasobów państwowych.

      (1)  Dz.U. C 243 z 11.8.2012.


title: Sprawa T-13/13: Postanowienie Sądu z dnia 14 czerwca 2013 r. MasterCard International przeciwko OHIM — Nehra (surfpin)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/83

         Postanowienie Sądu z dnia 14 czerwca 2013 r. MasterCard International przeciwko OHIM — Nehra (surfpin)
   (Sprawa T-13/13) (1)

   2013/C 225/191
   Język postępowania: angielski
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 86 z 23.3.2013.