title: Sprawa T-607/19: Skarga wniesiona w dniu 5 września 2019 r. – Itinerant Show Room/EUIPO (FAKE DUCK)

text:
               4.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 372/34

      Skarga wniesiona w dniu 5 września 2019 r. – Itinerant Show Room/EUIPO (FAKE DUCK)
      (Sprawa T-607/19)
      (2019/C 372/35)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Itinerant Show Room Srl (San Giorgio in Bosco, Włochy) (przedstawiciel: adwokat E. Montelione)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „FAKE DUCK” – zgłoszenie nr 17 946 879

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 1 lipca 2019 r. w sprawie R 830/2019-2

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Nieuwzględnienie samoistnego charakteru odróżniającego znaku towarowego FAKE DUCK;

                  —

                  Nieuwzględnienie złożoności znaku towarowego FAKE DUCK i obrazu jajka;

                  —

                  Nieprawidłowe zastosowanie zasady równego traktowania;

                  —

                  Nieprawidłowe zastosowanie zasady legalności.


title: Sprawa T-625/19: Skarga wniesiona w dniu 19 września 2019 r. – Daw/EUIPO (SOS Innenfarbe)

text:
               4.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 372/35

      Skarga wniesiona w dniu 19 września 2019 r. – Daw/EUIPO (SOS Innenfarbe)
      (Sprawa T-625/19)
      (2019/C 372/37)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Daw SE (Ober-Ramstadt, Niemcy) (przedstawiciel: Rechtsanwalt A. Haberl)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego SOS Innenfarbe – zgłoszenie nr 17 870 690

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 lipca 2019 r. w sprawie R 277/2019-4

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji EUIPO z dnia 7 stycznia 2019 r. w zakresie, w jakim dotyczy odrzucenia rejestracji znaku towarowego „SOS Innerfarbe” dla następujących towarów z klasy 2:

                              —

                              „farby, lakiery, glazury, środki do powlekania, środki zapobiegające korozji; środki gruntujące; środki barwiące, barwniki, pasty barwiące, bejce; zagęszczacze do farb, lakierów i środków do powlekania; rozpuszczalniki do rozcieńczania farb; środki do konserwacji drewna, bejce do drewna i oleje do konserwacji drewna; środki do powlekania, nawet teksturowalne; bakteriobójcze lub grzybobójcze środki do powlekania; środki zapobiegające korozji; środki do konserwacji metalu”.

                  —

                  nakazanie EUIPO rejestracji znaku towarowego w formie, w jakiej został zgłoszony;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c), ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-626/19: Skarga wniesiona w dniu 19 września 2019 r. – Daw/EUIPO (SOS Loch- und Rissfüller)

text:
               4.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 372/36

      Skarga wniesiona w dniu 19 września 2019 r. – Daw/EUIPO (SOS Loch- und Rissfüller)
      (Sprawa T-626/19)
      (2019/C 372/38)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Daw SE (Ober-Ramstadt, Niemcy) (przedstawiciel: A. Haberl, Rechtsanwalt)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „SOS Loch- und Rissfüller” – zgłoszenie nr 17 870 692

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 lipca 2019 r. w sprawie R 278/2019-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji EUIPO z dnia 7 stycznia 2019 r. w zakresie, w jakim oddalono w niej zgłoszenie znaku towarowego „SOS Loch- und Rissfüller” dla następujących towarów:

                              —

                              klasa 1 - środki chemiczne dla przemysłu; produkty do konserwacji i impregnacji zabezpieczające przed wilgocią murów, płytki, cement i beton, z wyjątkiem farb i olejów; żywice sztuczne, żywice syntetyczne i tworzywa sztuczne nieprzetworzone; rozpuszczalniki [chemiczne]; masy szpachlowe do przygotowania zapraw farbiarskich (nieujęte w pozostałych klasach);

                              —

                              klasa 2 - żywice naturalne w stanie surowym;

                              —

                              klasa 19 - zaprawa [materiały budowlane]; kryształ górski; powłoki [materiały do pokryć]; materiały do pokryć, materiały do tynkowania do celów budowlanych; masy szpachlowe jako materiały budowlane; materiały tkane dla celów budowlanych, niemetalowe lub zasadniczo niemetalowe, w szczególności materiały tkane stabilizujące;

                  —

                  nakazanie EUIPO uwzględnienia dokonanego zgłoszenia do publikacji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 oraz art. 7 ust. 2 tego rozporządzenia.


title: Sprawa C-617/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo per il Lazio (Włochy) w dniu 14 sierpnia 2019 r. – Granarolo SpA/Ministero dell’Ambiente e della Tutela del Territorio e del Mare i in.

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/22

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo per il Lazio (Włochy) w dniu 14 sierpnia 2019 r. – Granarolo SpA/Ministero dell’Ambiente e della Tutela del Territorio e del Mare i in.
      (Sprawa C-617/19)
      (2019/C 399/26)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale Amministrativo per il Lazio

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Granarolo SpA

         Druga strona postępowania: Ministero dell’Ambiente e della Tutela del Territorio e del Mare, Ministero dello Sviluppo Economico, Comitato nazionale per la gestione della Direttiva 2003/87/CE e per il supporto nella gestione delle attività di progetto del protocollo di Kyoto

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 3 lit. e) dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych w Unii oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE, zmienionej dyrektywą 2009/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 kwietnia 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „urządzenia” obejmuje również sytuację taką jak rozpatrywana w niniejszej sprawie, w której kogenerator zbudowany przez skarżącą na jej obiekcie przemysłowym w celu zapewnienia energii dla jej zakładu produkcyjnego został następnie zbyty, w drodze zbycia części przedsiębiorstwa, innej spółce działającej w sektorze energetycznym na podstawie umowy przewidującej, po pierwsze, przeniesienie na nabywcę urządzenia kogeneracyjnego do produkcji energii elektrycznej i ciepła, świadectw, dokumentów, deklaracji zgodności, licencji, koncesji, zezwoleń i pozwoleń wymaganych do eksploatacji urządzenia oraz prowadzenia działalności, ustanowienie na rzecz nabywcy prawa zabudowy na obszarze zakładu, który jest odpowiedni i służy do eksploatacji oraz utrzymania urządzenia, a także praw służebności na rzecz urządzenia wykorzystywanego jako kogenerator, wraz z otaczającym je obszarem wyłącznym, a po drugie, dostawy energii wyprodukowanej we wspomnianym urządzeniu dokonywane przez nabywcę na rzecz zbywcy przez okres 12 lat, po cenach określonych w umowie?

                  2)

                  W szczególności czy pojęcie „technicznych powiązań”, o którym mowa w wymienionym art. 3 lit. e), może obejmować powiązania między kogeneratorem a zakładem produkcyjnym tego rodzaju, że mimo iż ów zakład produkcyjny, należący do innego podmiotu, korzysta z uprzywilejowanych stosunków z kogeneratorem w zakresie dostaw energii (powiązanie poprzez sieć dystrybucji energii, specjalna umowa na dostawy zawarta ze spółką energetyczną będącą nabywcą urządzenia, zobowiązanie się tej spółki do dostarczania minimalnej ilości energii do zakładu produkcyjnego z zastrzeżeniem zwrotu kwoty odpowiadającej różnicy między kosztami dostaw energii na rynku a cenami przewidzianymi w umowie, obniżka cen sprzedaży energii po upływie dziesięciu lat i sześciu miesięcy od daty zawarcia umowy, przyznanie prawa do odkupu kogeneratora w dowolnym czasie przez spółkę zbywającą, konieczność uzyskania zgody spółki zbywającej na wykonanie prac w urządzeniu kogeneracyjnym), może nadal prowadzić działalność nawet w przypadku przerwy w dostawach energii lub w przypadku awarii lub zaprzestania działalności kogeneratora?

                  3)

                  Wreszcie, czy w przypadku faktycznego zbycia urządzenia służącego do wytwarzania energii przez podmiot będący producentem, który jest w tym samym miejscu właścicielem zakładu przemysłowego, innej spółce działającej w sektorze energetycznym ze względów związanych z poprawą efektywności, możliwość wydzielenia odpowiednich emisji z zezwolenia ETS posiadanego przez właściciela zakładu przemysłowego, w następstwie zbycia[,] i możliwy skutek w postaci „wycieku” emisji z systemu ETS, spowodowany faktem, że urządzenie służące do wytwarzania energii, rozpatrywane oddzielnie, nie przekroczyło progu kwalifikacyjnego dla „operatorów stanowiących niewielkie źródło emisji”[,] stanowią naruszenie zasady sumowania źródeł, o której mowa w załączniku I do dyrektywy 2003/87/WE, czy też przeciwnie, stanowią prostą i zgodną z prawem konsekwencję decyzji organizacyjnych operatorów, która nie jest zakazana przez ETS?


title: Sprawa C-629/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Steiermark (Austria) w dniu 23 sierpnia 2019 r. – Sappi Austria Produktions-GmbH & Co KG und Wasserverband „Region Gratkorn-Gratwein”

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/23

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Steiermark (Austria) w dniu 23 sierpnia 2019 r. – Sappi Austria Produktions-GmbH & Co KG und Wasserverband „Region Gratkorn-Gratwein”
      (Sprawa C-629/19)
      (2019/C 399/27)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landesverwaltungsgericht Steiermark

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Sappi Austria Produktions-GmbH & Co KG, Wasserverband „Region Gratkorn-Gratwein”

         Druga strona postępowania: Landeshauptmann von Steiermark

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy w świetle odstępstwa przewidzianego w art. 2 ust. 2 lit. a) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98 z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylającej niektóre dyrektywy (1) w związku z dyrektywą Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącą oczyszczania ścieków komunalnych i/lub dyrektywą w sprawie osadów ściekowych, zmienioną rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1137/2008 z dnia 22 października 2008 (2) r., osad ściekowy należy uznać za odpad?

                  2)

                  Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:

                              Czy art. 6 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylającej niektóre dyrektywy pozwala na zaklasyfikowanie substancji jako mającej status produktu ubocznego w rozumieniu funkcjonującego w prawie Unii pojęcia „odpady”, jeżeli do tej substancji dodawany jest ze względów technologicznych niewielki procent innych substancji, które w przeciwnym razie musiałyby zostać uznane za odpady, jeżeli nie ma to wpływu na skład substancji jako całości i przynosi znaczne korzyści dla środowiska naturalnego?

         (1)  Dz.U. 2008, L 312, s. 3.

         (2)  Dz.U. 2008, L 311, s. 1.


title: Sprawa C-633/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen (Belgia) w dniu 22 sierpnia 2019 r. – Federale Overheidsdienst Financiën, Openbaar Ministerie/Metalen Galler NV, Vollers, LW-Idee GmbH

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/25

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen (Belgia) w dniu 22 sierpnia 2019 r. – Federale Overheidsdienst Financiën, Openbaar Ministerie/Metalen Galler NV, Vollers, LW-Idee GmbH
      (Sprawa C-633/19)
      (2019/C 399/29)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen

         Strony w postępowaniu głównym

         Oskarżyciele: Federale Overheidsdienst Financiën, Openbaar Ministerie.

         Oskarżeni: Metalen Galler NV, Vollers Belgium NV, LW-Idee GmbH.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy rozporządzenie Rady (WE) nr 91/2009 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (1) jest nieważne ze względu na naruszenie art. 6 ust. 6, art. 6 ust. 7 i art. 2 ust. 10 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (2) lub też rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (3), ponieważ Komisja nie umożliwiła w odpowiednim czasie chińskim producentom/eksporterom zapoznania się z informacjami dotyczącymi typu produktów, na podstawie których ustalana jest wartość normalna i/lub dlatego, że w ramach obliczania wysokości marginesu dumpingu dla przedmiotowych produktów, porównując wartość normalną produktów producenta z Indii z ceną eksportową podobnych produktów chińskich, Komisja odmówiła uwzględnienia czynników, co do których można dokonać dostosowania, a mających związek z przywozowymi należnościami celnymi nakładanymi na surowce i podatkami pośrednimi w państwie analogicznym, tj. Indiach oraz różnicami w (kosztach) produkcji?

                  2)

                  Czy rozporządzenie Rady (WE) nr 91/2009 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej jest nieważne ze względu na naruszenie art. 3 ust. 2 i 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej lub też rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej, ponieważ Komisja uznała - na potrzeby oceny szkody - przywóz dwóch chińskich firm, co do których stwierdzono, że nie brały udziału w dumpingu, za przywóz po cenach dumpingowych?

                  3)

                  Czy rozporządzenie Rady (WE) nr 91/2009 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej jest nieważne ze względu na naruszenie art. 3 ust. 2, 6 i 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej lub też rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej, ponieważ dokonując oceny czy wywóz produktów przemysłu Unii Europejskiej przyczynił się do szkody poniesionej przez ten przemysł Komisja oparła się na informacjach dotyczących producentów niebędących producentami krajowymi?

                  4)

                  Czy rozporządzenie Rady (WE) nr 91/2009 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej jest nieważne ze względu na naruszenie art. 19 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej lub też rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej, ponieważ Komisja nie zapewniła dostarczenia przez dwóch producentów krajowych (włoskich) stosownych oświadczeń określających powody, dla których nie było możliwe przedstawienie streszczenia informacji poufnych?

                  5)

                  Czy rozporządzenie Rady (WE) nr 91/2009 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej narusza art. 6 ust. 6, art. 6 ust. 7 i art. 2 ust. 10 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej, ponieważ Komisja przekazała informacje o produktach z opóźnieniem, naruszając w ten sposób interesy chińskich producentów/eksporterów?

                  6)

                  Artykuł 1 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 91/2009 nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (ze zmianami) stanowi, że indywidualna stawka cła antydumpingowego stosowana w odniesieniu do Ningbo Jinding Fastener Co. Ltd., Ningbo City i wynosząca 64,4% jest uwarunkowana przedstawieniem organom celnym państw członkowskich ważnej faktury handlowej, która będzie zgodna z wymogami określonymi w załączniku II, a w przypadku nieprzedstawienia takiej faktury obowiązuje stawka celna mająca zastosowanie do wszystkich innych przedsiębiorstw. Czy indywidualna stawka cła antydumpingowego może zostać jeszcze przyznana w ramach wezwania do pokrycia ceł antydumpingowych po wszczęciu dochodzenia przez OLAF wobec dokonującego zgłoszenia w dobrej wierze, gdy OLAF stwierdził, że przedmiotowe elementy złączne nie pochodzą, wbrew wskazaniu, z Indonezji, lecz są w rzeczywistości wytwarzane w Chinach przez przedsiębiorstwo Ningbo Jinding Fastener Co. Ltd., lecz nie istnieje możliwość przedłożenia faktury zawierającej żądaną informację dla potrzeb indywidualnego cła antydumpingowego, ponieważ celem eksporterów było właśnie wprowadzenie w błąd organów państw członkowskich?

         (1)  Dz.U. 2009, L 29, s. 1.

         (2)  Dz.U. 2009, L 343, s. 51.

         (3)  Dz.U. 1996, L 56, s. 1.


title: Sprawa C-640/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 28 sierpnia 2019 r. – Azienda Agricola Ambrosi Nicola Giuseppe i in./Agenzia per le Erogazioni in Agricoltura (AGEA), Ministero delle Politiche Agricole e Forestali

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/26

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 28 sierpnia 2019 r. – Azienda Agricola Ambrosi Nicola Giuseppe i in./Agenzia per le Erogazioni in Agricoltura (AGEA), Ministero delle Politiche Agricole e Forestali
      (Sprawa C-640/19)
      (2019/C 399/30)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Azienda Agricola Ambrosi Nicola Giuseppe, Azienda Agricola Castagna Giovanni, Soc. Azienda Agricola Castellani Enio, Nereo e Giuliano Ss, Azienda Agricola De Fanti Maria Teresa, Azienda Agricola Giacomazzi Vilmare, Soc. Azienda Agricola Iseo di Lunardi Giampaolo e Silvano Ss, Soc. Azienda Agricola Mastrolat di Mastrotto Franco e Luca Ss, Azienda Agricola Righetti Michele e Damiano, Azienda Agricola Scandola Stefano e Gianni, Azienda Agricola Tadiello Roberto, Azienda Agricola Turazza Mario, Azienda Agricola Zuin Tiziano, 2 B Società Agricola Srl ed Altri, Azienda Agricola Fracasso Claudio, Azienda Agricola Pozzan Mirko

         Druga strona postępowania: Agenzia per le Erogazioni in Agricoltura (AGEA), Ministero delle Politiche Agricole e Forestali

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 1, 2 i 3 rozporządzenia (EWG) nr 856/1984 (1), art. 1 i art. 2 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3950/1992 (2); art. 1 ust. 1 i art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1788/2003 (3) oraz art. 55, 64 i 65 rozporządzenia (WE) nr 1234/07 (4) wraz z załącznikami, w zakresie, w jakim mają one na celu ochronę równowagi między popytem a podażą na przetwory mleczne na rynku UE, należy interpretować w ten sposób, że z obliczania „kwot mlecznych” wyłączają one przeznaczoną na wywóz do państw nienależących do UE produkcję serów objętych ChNP, w sposób zgodny z celami ochrony określonymi dla wspomnianych przetworów w art. 13 rozporządzenia (EWG) nr 2081/1992 (5), jak potwierdzono w art. 4 i 13 rozporządzenia 510/2006 (6) oraz w art. 4 i 13 rozporządzenia 1151/2012 (7), zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 32 (dawny art. 27), art. 39 (dawny art. 33), art. 40 (dawny art. 34), art. 41 (dawny art. 35) TFUE?

                  2)

                  W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej, czy wspomniane przepisy, zgodnie z ich powyższą interpretacją, stoją na przeszkodzie włączeniu do indywidualnych ilości referencyjnych kwot mleka przeznaczonych do produkcji serów ChNP przeznaczonych na wywóz poza Unię Europejską, jak wynika z art. 2 dekretu z mocą ustawy nr 49 z dnia 28 marca 2003 r., przekształconego ze zmianami w ustawę nr 119 z dnia 30 maja 2003 r., i art. 2 ustawy nr 468 z dnia 26 listopada 1992 r., w zakresie, w jakim jest on przywołany w wyżej wymienionym art. 2 dekretu z mocą ustawy nr 49/2003?
                  Tytułem ewentualnym, na wypadek, gdyby przedstawiona wykładnia została uznana za nieprawidłową,

                  3)

                  czy art. 1, 2 i 3 rozporządzenia (EWG) nr 856/1984; art. 1 i art. 2 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3950/1992; art. 1 ust. 1 i art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1788/2003 oraz art. 55, 64 i 65 rozporządzenia (WE) nr 1234/07 oraz załączniki do niego (wraz z krajowymi przepisami włoskimi stanowiącymi ich transpozycję, zawartymi w art. 2 dekretu z mocą ustawy nr 49 z dnia 28 marca 2003 r., przekształconego ze zmianami w ustawę nr 119 z dnia 30 maja 2003 r., i w art. 2 ustawy nr 468 z dnia 26 listopada 1992 r., w zakresie, w jakim jest on przywołany we wspomnianym art. 2 dekretu z mocą ustawy nr 49/2003), które włączają, a nie wyłączają z obliczenia ilości przyznanej państwom członkowskim mleko wykorzystywane do produkcji serów objętych ChNP wywożonych lub przeznaczonych na rynek państw nienależących do Unii Europejskiej i w zakresie tego wywozu, są sprzeczne z celami ochrony określonymi w rozporządzeniu (EWG) nr 2081/1992, które chroni produkty objęte ChNP, ze szczególnym uwzględnieniem art. 13, jak potwierdzono w rozporządzeniu (WE) nr 510/2006 i rozporządzeniu 1151/2012, a także w odniesieniu do celów ochrony określonych w art. 4 tego rozporządzenia, oraz czy są one ponadto sprzeczne z art. 32 (dawny art. 27), art. 39 (dawny art. 33), art. 40 (dawny art. 34), art. 41 (dawny art. 35) TFUE, jak również z zasadami: pewności prawa, ochrony uzasadnionych oczekiwań, proporcjonalności i niedyskryminacji oraz swobodnej inicjatywy gospodarczej dla celów wywozu poza UE?

         (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 856/z dnia 31 marca 1984 r. zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 804/68 w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze mleka i przetworów mlecznych (Dz.U. 1984, L 90, s. 10).

         (2)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3950/92 z dnia 28 grudnia 1992 r. ustanawiające opłatę wyrównawczą w sektorze mleka i przetworów mlecznych (Dz.U. 1992, L 405, s. 1).

         (3)  Rozporządzenie (WE) nr 1788/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające opłatę wyrównawczą w sektorze mleka i przetworów mlecznych (Dz.U. 2003, L 270, s. 123).

         (4)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku) (Dz.U. 2007, L 299, s. 1).

         (5)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. 1992, L 208, s. 1).

         (6)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 510/2006 z dnia 20 marca 2006 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. 2006, L 93, s. 12).

         (7)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. 2012, L 343, s. 1).


title: Sprawa C-643/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Central Administrativo Norte (Portugalia) w dniu 30 sierpnia 2019 r. – RESOPRE - Sociedade Revendedora de Aparelhos de Precisão, SA/Município de Peso da Régua

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/27

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Central Administrativo Norte (Portugalia) w dniu 30 sierpnia 2019 r. – RESOPRE - Sociedade Revendedora de Aparelhos de Precisão, SA/Município de Peso da Régua
      (Sprawa C-643/19)
      (2019/C 399/31)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd odsyłający

      Tribunal Central Administrativo Norte

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca/wnosząca odwołanie: RESOPRE - Sociedade Revendedora de Aparelhos de Precisão, SA

         Druga strona postępowania: Município de Peso da Régua

         Pytania prejudycjalne

      Czy prawo Unii Europejskiej (w szczególności art. 56 ust. 1 oraz art. 60 ust. 4 dyrektywy 2014/24/[UE] (1), jak również zasada wolnej konkurencji) dopuszcza, by instrukcje dla oferentów dotyczące przedumownego etapu postępowania o udzielenie zamówienia publicznego, którego przedmiotem jest udzielenie koncesji na użytkowanie działek gruntu w celu zainstalowania i eksploatacji parkometrów oraz kontroli przestrzegania obowiązujących w gminie przepisów uchwały o strefach płatnego parkowania czasowego, stanowiły, iż oferenci zobowiązani są zaprezentować oprogramowanie i urządzenie (parkometr), które mają być dostarczone, w celu wykazania zgodności zarówno z wymaganiami określonymi w specyfikacji warunków zamówienia, jak i cechami opisanymi w ofertach, oraz przewidywały kryterium udzielenia zamówienia dotyczące „odpowiedniego pod względem technicznym i funkcjonalnym charakteru rozwiązania”, który zostanie oceniony na podstawie przeprowadzonej prezentacji (zobacz pkt 16 i 17 instrukcji dla oferentów)?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylająca dyrektywę 2004/18/WE (Dz.U. 2004, L 94, s. 65).


title: Sprawa C-648/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Erding (Niemcy) w dniu 2 września 2019 r. – EUflight.de GmbH/Eurowings GmbH

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/28

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Erding (Niemcy) w dniu 2 września 2019 r. – EUflight.de GmbH/Eurowings GmbH
      (Sprawa C-648/19)
      (2019/C 399/32)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Amtsgericht Erding

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: EUflight.de GmbH

         Strona pozwana: Eurowings GmbH

         Pytanie prejudycjalne

      Czy warunkiem uzyskania prawa do odszkodowania na podstawie art. 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1) jest stawienie się przez pasażera na lot również w przypadku dużego opóźnienia istniejącego już przed odlotem?

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1).


title: Sprawa C-652/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Milano (Włochy) w dniu 2 września 2019 r. – KO przeciwko Fallimento Consulmarketing SpA

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/29

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Milano (Włochy) w dniu 2 września 2019 r. – KO przeciwko Fallimento Consulmarketing SpA
      (Sprawa C-652/19)
      (2019/C 399/33)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale di Milano

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca sprzeciw: KO

         Druga strona postępowania: Fallimento Consulmarketing SpA

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy zasady równego traktowania i niedyskryminacji zawarte w klauzuli 4 dyrektywy 99/70/WE (1) w sprawie warunków zatrudnienia stoją na przeszkodzie przepisom art. 1 akapit drugi i art. 10 decreto legislativo [dekretu legislacyjnego] 23/15, które, w odniesieniu do niezgodnych z prawem zwolnień grupowych ze względu na naruszenie kryteriów selekcji, przewidują dwa różne systemy ochrony, zgodnie z którymi w ramach tej samej procedury zapewniona jest odpowiednia, skuteczna i odstraszająca ochrona stosunków pracy na czas nieokreślony nawiązanych przed dniem 7 marca 2015 r., w odniesieniu do których przewidziano środki zaradcze w postaci przywrócenia do pracy i opłacenia składek przez pracodawcę, natomiast wprowadzają ochronę o charakterze wyłącznie odszkodowawczym w ramach minimalnej i maksymalnej granicy, o mniejszej skuteczności i mniejszym oddziaływaniu odstraszającym w odniesieniu do stosunków pracy na czas określony o takim samym stażu pracy, ponieważ zostały one nawiązane przed wspomnianą datą, lecz zostały przekształcone w stosunki pracy na czas nieokreślony po dniu 7 marca 2015 r.?

                  2)

                  Czy przepisy art. 20 i 30 Karty praw podstawowych oraz dyrektywy 98/59/WE (2) stoją na przeszkodzie przepisowi takiemu jak zawarty w art. 10 dekretu legislacyjnego nr 23/15, który wprowadza jedynie w odniesieniu do pracowników zatrudnionych na czas nieokreślony (lub pracowników, których stosunek pracy na czas określony został przekształcony w stosunek pracy na czas nieokreślony), począwszy od dnia 7 marca 2015 r., przepis, zgodnie z którym w przypadku niezgodnego z prawem zwolnienia grupowego ze względu na naruszenie kryteriów selekcji, w odróżnieniu od innych podobnych stosunków pracy uprzednio nawiązanych i objętych tą samą procedurą, nie jest przewidziane przywrócenie do pracy, natomiast wprowadza konkurencyjny system ochrony, który ma charakter wyłącznie odszkodowawczy, nieodpowiedni do przywrócenia skutków ekonomicznych wynikających z utraty zatrudnienia i mniej korzystny niż inny współistniejący system mający zastosowanie do innych pracowników, których stosunki pracy mają takie same cechy, z wyjątkiem daty przekształcenia lub nawiązania stosunku pracy?

         (1)  Dyrektywa Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotycząca Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (Dz.U. 1999, L 175, s. 43).

         (2)  Dyrektywa Rady 98/59/WE z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstwa państw członkowskich odnoszącego się do zwolnień grupowych (Dz.U. 1998, L 225, s. 16).


title: Sprawa C-653/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Specializiran nakazatelen syd (Bułgaria) w dniu 4 września 2019 r. – postępowanie karne przeciwko DK

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/29

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Specializiran nakazatelen syd (Bułgaria) w dniu 4 września 2019 r. – postępowanie karne przeciwko DK
      (Sprawa C-653/19)
      (2019/C 399/34)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Specializiran nakazatelen syd

         Strona w postępowaniu głównym

      DK

         Pytanie prejudycjalne

      Czy uregulowanie krajowe, które w odniesieniu do sądowego etapu postępowania karnego przewiduje, że zmiana okoliczności stanowi warunek uwzględnienia wniosku obrony o uchylenie tymczasowego aresztowania oskarżonego, jest zgodne z art. 6 i motywem 22 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/343 (1) z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie wzmocnienia niektórych aspektów domniemania niewinności i prawa do obecności na rozprawie w postępowaniu karnym oraz z art. 6 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej[?].

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/343 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie wzmocnienia niektórych aspektów domniemania niewinności i prawa do obecności na rozprawie w postępowaniu karnym, Dz.U. 2016, L 65, s. 1.


title: Sprawa C-662/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 26 czerwca 2019 r. w sprawie T-466/16, NRW.Bank/SRB, wniesione w dniu 4 września 2019 r. przez NRW.Bank

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/30

      Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 26 czerwca 2019 r. w sprawie T-466/16, NRW.Bank/SRB, wniesione w dniu 4 września 2019 r. przez NRW.Bank
      (Sprawa C-662/19 P)
      (2019/C 399/35)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: NRW.Bank (przedstawiciele: adwokaci J. Seitz, J. Witte i D. Flore)

         Druga strona postępowania: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB), Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  1.

                  uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 26 czerwca 2019 r. w sprawie T-466/16 oraz stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej i drugiej strony postępowania dotyczącej rocznej składki strony skarżącej na rzecz funduszu restrukturyzacji za rok składkowy 2016;

                  2.

                  posiłkowo, uchylenie wskazanego w pkt 1 wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd;

                  3.

                  obciążenie kosztami drugiej strony postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnoszący odwołanie podnosi dwa zarzuty:
      Po pierwsze, jego skarga o stwierdzenie nieważności nie została - w przeciwieństwie do tego, co stwierdził Sąd – złożona po terminie w rozumieniu art. 263 akapit szósty TFUE. Decyzja strony pozwanej dotycząca rocznej składki strony skarżącej na rzecz fundusz restrukturyzacji za rok 2016 opiera się bowiem na dwóch następujących po sobie decyzjach strony pozwanej, czyli tak zwanych „pierwszej decyzji SRB” i „drugiej decyzji SRB”. Obie decyzje SRB były skierowane jedynie do krajowego organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (zwanego dalej „FMSA”), a strona skarżąca nie została o nich bezpośrednio poinformowana, ani nie zostały one jej przekazane. Strona skarżąca dowiedziała się o możliwym istnieniu tych decyzji SRB (a nie o ich treści) jedynie poprzez decyzje FMSA w sprawie poboru, czyli tak zwane „pierwsza decyzja FMSA” i „druga decyzja FMSA”.
      W przeciwieństwie do ustaleń Sądu decydującą okolicznością do celów obliczenia terminu na złożenie skargi o stwierdzenie nieważności jest zatem jedynie dzień doręczenia stronie skarżącej drugiej decyzji FMSA. Druga decyzja SRB zastąpiła bowiem pierwszą decyzję SRB.
      Jednak nawet przy założeniu, że druga decyzja SRB nie zastąpiła całkowicie pierwszej decyzji SRB, lecz ją tylko zmieniła, początek biegu terminu na złożenie skargi – zgodnie z orzecznictwem – także opierałby się na dniu doręczenia stronie skarżącej drugiej decyzji FMSA.
      Strona skarżąca uważa ponadto, że – w przeciwieństwie do ustaleń Sądu – biorąc pod uwagę okoliczności niniejszej sprawy, nie była ona zobowiązana do żądania pierwszej decyzji SRB oraz do zaznajomienia się w ten sposób z treścią tej decyzji i jej uzasadnieniem. Otóż taki obowiązek nie powstaje w żadnym razie, gdy – tak jak w niniejszym przypadku – brak jest pewności zarówno co do osoby zainteresowanej, jak i co do przedmiotu rzekomego wymogu złożenia wniosku.
      Wreszcie, już na podstawie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, a w każdym razie z uwagi na usprawiedliwiony błąd należy uznać, że termin na złożenie skargi został zachowany.
      Po drugie, Sąd popełnił błąd, uznając, że strona skarżąca nie przedstawiła żadnych zarzutów ani argumentów w odniesieniu do drugiej decyzji SRB. Stwierdzenie to narusza wynikające z art. 47 akapit drugi Karty praw podstawowych Unii Europejskiej prawo skarżącej do bycia wysłuchaną. Sąd pominął szereg uwag przedstawionych przez stronę skarżącą i nie uwzględnił ich w jego orzeczeniu, pozbawiając tym samym stronę skarżącą sprawiedliwego procesu.


title: Sprawa C-663/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Gera (Niemcy) w dniu 6 września 2019 r. – MM/Volkswagen AG

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/31

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Gera (Niemcy) w dniu 6 września 2019 r. – MM/Volkswagen AG
      (Sprawa C-663/19)
      (2019/C 399/36)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Gera

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: MM

         Strona pozwana: Volkswagen AG

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy § 6 ust. 1 i § 27 ust. 1 Verordnung über die EG-Genehmigung für Kraftfahrzeuge und ihre Anhänger sowie für Systeme, Bauteile und selbstständige technische Einheiten für diese Fahrzeuge (rozporządzenia o homologacji typu WE pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, części i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów, Niemcy, zwanego dalej „EG-FGV”) (1) względnie art. 18 ust. 1 i art. 26 ust. 1 dyrektywy 2007/46/WE (2) należy interpretować w ten sposób, że producent narusza obowiązek wydania ważnego certyfikatu zgodnie z § 6 ust. 1 EG-FGV (względnie obowiązek przedstawienia certyfikatu zgodności w myśl art. 18 ust. 1 dyrektywy 2007/46/WE), jeżeli zamontował w pojeździe zabronione urządzenie ograniczające skuteczność działania w rozumieniu art. 5 ust. 2 i art. 3 pkt 10 rozporządzenia (WE) nr 715/2007 (3), a wprowadzenie takiego pojazdu do obrotu narusza zakaz wprowadzania do obrotu pojazdu nieposiadającego ważnego certyfikatu zgodności w myśl § 27 ust. 1 EG-FGV (względnie zakaz sprzedaży bez ważnego certyfikatu zgodności w rozumieniu art. 26 ust. 1 dyrektywy 2007/46/WE)?
                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej:

                              1a)

                              Czy celem § 6 i § 27 EG-FGV względnie art. 18 ust. 1, art. 26 ust. 1 i art. 46 dyrektywy 2007/46/WE jest ochrona również klienta końcowego, a – w przypadku odsprzedaży na rynku wtórnym – w szczególności kolejnego nabywcy samochodu, także w odniesieniu do jego swobody rozporządzania i majątku? Czy nabycie używanego pojazdu, który wprowadzono do obrotu bez ważnego certyfikatu zgodności, jest objęte zakresem niebezpieczeństw, których zapobieżeniu miało służyć ustanowienie tych norm?

                  2)

                  Czy celem art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 715/2007 jest ochrona również klienta końcowego, a – w przypadku odsprzedaży na rynku wtórnym – w szczególności kolejnego nabywcy samochodu, także w odniesieniu do jego swobody rozporządzania i majątku? Czy nabycie używanego pojazdu, w którym zamontowano zabronione urządzenie ograniczające skuteczność działania, jest objęte zakresem niebezpieczeństw, których zapobieżeniu miało służyć ustanowienie tej normy?

                  3)

                  Czy § 6 i § 27 EG-FGV czy też art. 18 ust. 1, art. 26 ust. 1 i art. 46 dyrektywy 2007/46/WE oraz art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 715/2007 należy interpretować w ten sposób, że w przypadku ich naruszenia przy określaniu rozmiaru szkody poniesionej przez klienta końcowego należy zaniechać uwzględnienia odszkodowania za rzeczywiste użytkowanie pojazdu w całości lub w części (w danym wypadku, w jaki sposób czy też w jakim zakresie?), jeżeli klient końcowy ze względu na to naruszenie może żądać i żąda unieważnienia umowy sprzedaży pojazdu? Czy wykładnia ta ulega jakiejkolwiek zmianie, jeżeli naruszenie wiąże się z wprowadzeniem w błąd organów udzielających homologacji i klientów końcowych w zakresie spełnienia wszystkich przesłanek homologacji i nieograniczonej dopuszczalności użytkowania pojazdu w ruchu drogowym, a naruszenia i wprowadzenia w błąd dopuszczono się w celu ograniczenia kosztów i maksymalizacji zysków poprzez duży zbyt przy jednoczesnym zapewnieniu sobie przewagi konkurencyjnej kosztem nieświadomych klientów?

         (1)  EG-Fahrzeuggenehmigungsverordnung z dnia 3 lutego 2011 r. (BGBl. I, s. 126), ostatnio zmienione przez art. 7 rozporządzenia z dnia 23 marca 2017 r. (BGBl. I, s. 522).

         (2)  Dyrektywa 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r. ustanawiająca ramy dla homologacji pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, części i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów (Dz.U. 2007, L 263, s. 1).

         (3)  Rozporządzenie (WE) nr 715/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie homologacji typu pojazdów silnikowych w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 5 i Euro 6) oraz w sprawie dostępu do informacji dotyczących naprawy i utrzymania pojazdów (Dz.U. 2007, L 171, s.1).


title: Sprawa C-686/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Senāts) (Łotwa) w dniu 18 września 2019 r. – SIA „Soho Group”/Patērētāju tiesību aizsardzības centrs

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/32

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Senāts) (Łotwa) w dniu 18 września 2019 r. – SIA „Soho Group”/Patērētāju tiesību aizsardzības centrs
      (Sprawa C-686/19)
      (2019/C 399/37)
      Język postępowania: łotewski

         Sąd odsyłający

      Augstākā tiesa (Senāts)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca/wnosząca odwołanie: SIA „Soho Group”

         Druga strona postępowania: Patērētāju tiesību aizsardzības centrs

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy pojęcie „całkowitego kosztu kredytu ponoszonego przez konsumenta”, zdefiniowane w art. 3 lit. g) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE (1) z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG, stanowi autonomiczne pojęcie prawa Unii Europejskiej?

                  2)

                  Czy koszty z tytułu przedłużenia terminu spłaty kredytu są objęte zakresem pojęcia „całkowity koszt kredytu ponoszony przez konsumenta”, zdefiniowanego w art. 3 lit. g) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG, w sytuacji takiej jak w niniejszej sprawie, jeżeli postanowienia dotyczące przedłużenia terminu spłaty kredytu stanowią część postanowień i warunków umowy o kredyt uzgodnionych między kredytobiorcą a kredytodawcą?

         (1)  Dz.U. 2008, L 133, s. 166.


title: Sprawa C-687/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d'appel de Mons (Belgia) w dniu 18 września 2019 r. – Ryanair Ltd/PJ

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/33

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d'appel de Mons (Belgia) w dniu 18 września 2019 r. – Ryanair Ltd/PJ
      (Sprawa C-687/19)
      (2019/C 399/38)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour d'appel de Mons

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: PJ

         Strona pozwana: Ryanair Ltd

         Pytania prejudycjalne

      Czy art. 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 889/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 maja 2002 r. zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 2027/97 w sprawie odpowiedzialności przewoźnika lotniczego z tytułu wypadków lotniczych (1) i w związku z tym art. 17 ust. 1 konwencji montrealskiej z dnia 28 maja 1999 r. o ujednoliceniu niektórych zasad dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one temu, aby uraz psychiczny, taki jak stres pourazowy, był na podstawie tych przepisów i postanowień przedmiotem odszkodowania?

         (1)  Dz.U. 2002, L 140, s. 2.


title: Sprawa C-710/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Belgia) w dniu 25 września 2019 r. – G.M.A./État belge

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/33

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Belgia) w dniu 25 września 2019 r. – G.M.A./État belge
      (Sprawa C-710/19)
      (2019/C 399/39)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil d’État

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: G.M.A.

         Strona pozwana: État belge

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 45 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy interpretować i stosować w ten sposób, że przyjmujące państwo członkowskie ma obowiązek, po pierwsze, wyznaczenia osobie poszukującej pracy rozsądnego terminu, umożliwiającego jej zapoznanie się z ofertami zatrudnienia, które mogą spełniać jej wymagania, i podjęcie środków niezbędnych do uzyskania zatrudnienia, po drugie, przyjęcia, że termin na poszukiwanie pracy nie może w żadnym przypadku być krótszy niż sześć miesięcy, i po trzecie, zezwolenia na pobyt na swoim terytorium osobie poszukującej pracy przez cały okres przed upływem tego terminu, nie wymagając od niej wykazania rzeczywistej szansy na zatrudnienie?

                  2)

                  Czy art. 15 i 31 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich (1) oraz art. 41 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, a także ogólne zasady pierwszeństwa prawa Unii Europejskiej oraz skuteczności dyrektyw należy interpretować i stosować w ten sposób, że sądy krajowe przyjmującego państwa członkowskiego przy rozpoznawaniu skargi o uchylenie decyzji, w której odmówiono uznania prawa obywatela Unii do pobytu przekraczającego trzy miesiące, mają obowiązek uwzględnienia nowych okoliczności zaistniałych po wydaniu decyzji przez organy krajowe, jeśli mogą one zmienić sytuację zainteresowanej osoby w taki sposób, że sytuacja ta nie pozwala już na ograniczenie prawa pobytu tej osoby w przyjmującym państwie członkowskim?

         (1)  Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium Państw Członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. 2004, L 158, s. 77).


title: Sprawa C-743/19: Skarga wniesiona w dniu 9 października 2019 r. – Parlament Europejski/Rada Unii Europejskiej

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/35

      Skarga wniesiona w dniu 9 października 2019 r. – Parlament Europejski/Rada Unii Europejskiej
      (Sprawa C-743/19)
      (2019/C 399/41)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Parlament Europejski (przedstawiciele: L. Visaggio, I. Anagnostopoulou, C. Biz, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  Stwierdzenie nieważności decyzji (UE) 2019/1199 z dnia 13 czerwca 2019 r. (1).

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      W zarzucie pierwszym Parlament podnosi brak uprawnień autora zaskarżonej decyzji, czy będzie to Rada, czy też ogół państw członkowskich, do określenia lokalizacji siedziby Europejskiego Urzędu ds. Pracy. Parlament jest bowiem zdania, że art. 341 TFUE nie stanowi właściwej podstawy prawnej dla określenia siedziby organów Unii takich jak agencje zdecentralizowane. W niniejszym przypadku Europejski Urząd ds. pracy został ustanowiony przez ustawodawcę Unii rozporządzeniem (UE) 2019/1149 (2), przyjętym na podstawie art. 46 i 48 TFUE zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą. Parlament twierdzi, że art. 341 TFUE nie pozbawia ustawodawcy Unii, który ustanowił Europejski Urząd ds. Pracy, jego uprawnienia do podjęcia decyzji o lokalizacji siedziby tego Urzędu, poprzez przyznanie jej państwom członkowskim., i że wobec tego ów przepis nie może stanowić ważnej podstawy prawnej zaskarżonej decyzji.
      W zarzucie drugim, podniesionym tytułem ewentualnym na wypadek gdyby Trybunał uznał, że art. 341 TFUE stanowi właściwą podstawę prawną dla zaskarżonej decyzji, Parlament podnosi całkowity brak uzasadnienia rzeczonej decyzji. Parlament twierdzi, że jako akt prawny Unii, zaskarżona decyzja podlega obowiązkowi uzasadnienia ustanowionemu w art. 296 akapit drugi TFUE, którego jednak w najmniejszym stopniu nie spełnia, ponieważ powody, dla których Bratysława została wybrana na siedzibę Europejski Urząd ds. Pracy, pozostały całkowicie nieokreślone.

         (1)  Decyzja podjęta za wspólnym porozumieniem przedstawicieli rządów państw członkowskich (UE) 2019/1199 z dnia 13 czerwca 2019 r. w sprawie lokalizacji siedziby Europejskiego Urzędu ds. Pracy (Dz.U. 2019 L 189, s. 68).

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1149 z dnia 20 czerwca 2019 r. ustanawiające Europejski Urząd ds. Pracy, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 883/2004, (UE) nr 492/2011 i (UE) 2016/589 oraz uchylające decyzję (UE) 2016/344, (Dz.0.U 2019 L 186, s. 21).


title: Sprawa C-744/19: Skarga wniesiona w dniu 10 października 2019 r. – Komisja Europejska/Republika Włoska

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/36

      Skarga wniesiona w dniu 10 października 2019 r. – Komisja Europejska/Republika Włoska
      (Sprawa C-744/19)
      (2019/C 399/42)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Tricot, G. Gattinara, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Republika Włoska

         Żądania strony skarżącej

      Komisja wnosi do Trybunału o:

                  1)

                  stwierdzenie, że

                              —

                              nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do pełnego wykonania dyrektywy Rady 2013/59/Euratom z dnia 5 grudnia 2013 r. ustanawiającej podstawowe normy bezpieczeństwa w celu ochrony przed zagrożeniami wynikającymi z narażenia na działanie promieniowania jonizującego oraz uchylająca dyrektywy 89/618/Euratom, 90/641/Euratom, 96/29/Euratom, 97/43/Euratom i 2003/122/Euratom (1)

                              —

                              oraz nie przekazując Komisji przepisów tego rodzaju,

                              —

                              Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom nałożonym na nią przez art. 106 tej dyrektywy;

                  2)

                  obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      W jedynym zarzucie skargi Komisja podnosi, że ani nie przyjmując, ani nie przekazując Komisji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do pełnego wykonania dyrektywy 2013/59, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom spoczywającym na niej na mocy art. 106 tej dyrektywy.

         (1)  Dz.U. 2014, L 13, s. 1.


title: Sprawy połączone T-119/07 i T-207/07: Wyrok Sądu z dnia 17 września 2019 r. – Włochy i Eurallumina/Komisja (Pomoc państwa – Dyrektywa 2003/96/WE – Podatek akcyzowy od olejów mineralnych – Oleje mineralne wykorzystywane jako paliwo przy produkcji tlenku glinu – Zwolnienie z podatku akcyzowego – Selektywny charakter – Wytyczne w sprawie krajowej pomocy regionalnej – Wspólnotowe wytyczne dotyczące pomocy państwa na rzecz ochrony środowiska naturalnego z 2001 r. – Uzasadnione oczekiwania – Domniemanie zgodności z prawem aktów wydanych przez instytucje – Zasada dobrej administracji – Obowiązek uzasadnienia – Sprzeczność w uzasadnieniu)

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/37

      Wyrok Sądu z dnia 17 września 2019 r. – Włochy i Eurallumina/Komisja
      (Sprawy połączone T-119/07 i T-207/07) (1)

      (Pomoc państwa - Dyrektywa 2003/96/WE - Podatek akcyzowy od olejów mineralnych - Oleje mineralne wykorzystywane jako paliwo przy produkcji tlenku glinu - Zwolnienie z podatku akcyzowego - Selektywny charakter - Wytyczne w sprawie krajowej pomocy regionalnej - Wspólnotowe wytyczne dotyczące pomocy państwa na rzecz ochrony środowiska naturalnego z 2001 r. - Uzasadnione oczekiwania - Domniemanie zgodności z prawem aktów wydanych przez instytucje - Zasada dobrej administracji - Obowiązek uzasadnienia - Sprzeczność w uzasadnieniu)
      (2019/C 399/43)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca w sprawie T-119/07: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, wspierany przez G. Aiella i P. Garofolego, avvocati dello Stato)

         Strona skarżąca w sprawie T-207/07: Eurallumina SpA (Portoscuso, Włochy) (przedstawiciele: początkowo L. Martin Alegi, R. Denton i E. Cormack, następnie L. Martin Alegi, R. Denton, A. Stratakis i L. Philippou, solicitors)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: w sprawie T-119/07, V. Di Bucci, N. Khan, G. Conte i K. Walkerová, pełnomocnicy, i w sprawie T-207/07, początkowo V. Di Bucci, N. Khan, G. Conte i K. Walkerová, następnie N. Khan i V. Bottka, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądania stwierdzenia nieważności, w całości lub w części, decyzji Komisji 2007/375/WE z dnia 7 lutego 2007 r. w sprawie zwolnienia z podatku akcyzowego od olejów mineralnych wykorzystywanych jako paliwo do produkcji tlenku glinu w Gardanne, w regionie Shannon oraz na Sardynii wprowadzonego odpowiednio przez Francję, Irlandię i Włochy [C 78/2001 (ex NN 22/01), C 79/2001 (ex NN 23/01) i C 80/2001 (ex NN 26/01)] (Dz.U. 2007, L 147, s. 29), w zakresie, w jakim Komisja stwierdza w niej istnienie pomocy państwa przyznanej przez Republikę Włoską od dnia 1 stycznia 2004 r. na podstawie zwolnienia z podatku akcyzowego od olejów mineralnych wykorzystywanych jako paliwo do produkcji tlenku glinu na Sardynii (Włochy) oraz nakazuje Republice Włoskiej odzyskanie rzeczonej pomocy lub anulowanie bądź wstrzymanie jej wypłaty.

         Sentencja

                  1)

                     Skargi zostają oddalone.

                  2)

                     Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania w sprawie T-119/07.

                  3)

                     Eurallumina SpA zostaje obciążona kosztami postępowania w sprawie T-207/07.

         (1)  Dz.U. C 129 z 9.6.2007.


title: Sprawa C-701/19 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (druga izba) wydanego w dniu 10 lipca 2019 r. w sprawie T-687/18, Pilatus Bank/Europejski Bank Centralny, wniesione w dniu 20 września 2019 r. przez Pilatus Bank plc

text:
               2.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 406/17

      Odwołanie od postanowienia Sądu (druga izba) wydanego w dniu 10 lipca 2019 r. w sprawie T-687/18, Pilatus Bank/Europejski Bank Centralny, wniesione w dniu 20 września 2019 r. przez Pilatus Bank plc
      (Sprawa C-701/19 P)
      (2019/C 406/24)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Pilatus Bank plc (przedstawiciele: O.H. Behrends, M. Kirchner, Rechtsanwälte)

         Druga strona postępowania: Europejski Bank Centralny (EBC)

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie zaskarżonego postanowienia Sądu;

                  —

                  uznanie skargi o stwierdzenie nieważności za dopuszczalną;

                  —

                  przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania w przedmiocie skargi o stwierdzenie nieważności; oraz

                  —

                  obciążenie EBC kosztami poniesionymi przez wnoszącego odwołanie i kosztami tego postanowienia odwoławczego.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi następujące zarzuty:
      Pierwszy zarzut, zgodnie z którym Sąd przeinaczył prawo maltańskie, uznając, iż wszystkie uprawnienia wnoszącego odwołanie oraz jego zarządu zostały przeniesione na właściwą osobę.
      Drugi zarzut, zgodnie z którym zaskarżone postanowienie naruszyło przewidzianą w prawie Unii gwarancję skutecznego środka prawnego.
      Trzeci zarzut, zgodnie z którym Sąd popełnił błąd, uznając, iż zaskarżona decyzja jest jedynie aktem przygotowawczym.
      Czwarty zarzut, zgodnie z którym Sąd przeinaczył treść zaskarżonej decyzji, a także – bardziej ogólnie – okoliczności faktyczne sprawy.
      Piąty zarzut, zgodnie z którym zaskarżone postanowienie nie może zostać utrzymane w mocy na podstawie argumentu podniesionego tytułem żądania subsydiarnego dotyczącego możliwych konsultacji między właściwą osobą a członkami zarządu.
      Szósty zarzut, zgodnie z którym zaskarżone postanowienie nie może zostać utrzymane w mocy na podstawie argumentu podniesionego tytułem żądania subsydiarnego polegającego na tym, że w sprawie zaangażowano prawnika.
      Siódmy zarzut, zgodnie z którym zaskarżone postanowienie nie może zostać utrzymane w mocy na podstawie argumentu podniesionego tytułem żądania subsydiarnego polegającego na tym, że zaskarżona decyzja została zawarta jedynie w wiadomości e-mail.
      Ósmy zarzut, zgodnie z którym skarga nie stała się bezprzedmiotowa.


title: Sprawa C-143/19 P: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 12 grudnia 2019 r. – Der Grüne Punkt – Duales System Deutschland GmbH/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (Odwołanie – Znak towarowy Unii Europejskiej – Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 – Artykuły 15 i 66 – Rzeczywiste używanie unijnego znaku wspólnego – Znak odnoszący się do systemu zbiórki i odzysku odpadów opakowaniowych – Umieszczanie na opakowaniach towarów, dla których znak towarowy jest zarejestrowany)

text:
               17.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/11

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 12 grudnia 2019 r. – Der Grüne Punkt – Duales System Deutschland GmbH/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)
      (Sprawa C-143/19 P) (1)

      (Odwołanie - Znak towarowy Unii Europejskiej - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Artykuły 15 i 66 - Rzeczywiste używanie unijnego znaku wspólnego - Znak odnoszący się do systemu zbiórki i odzysku odpadów opakowaniowych - Umieszczanie na opakowaniach towarów, dla których znak towarowy jest zarejestrowany)
      (2020/C 54/13)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Der Grüne Punkt – Duales System Deutschland GmbH (przedstawiciel: P. Goldenbaum, Rechtsanwältin)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Hanf, pełnomocnik)

         Sentencja

                  1)

                  Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 12 września 2018 r., Der Grüne Punkt/EUIPO – Halston Properties (Przedstawienie okręgu z dwoma strzałkami) (T-253/17, EU:T:2018:909) zostaje uchylony.

                  2)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 20 lutego 2017 r. (sprawa R 1357/2015-5).

                  3)

                  Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Der Grüne Punkt – Duales System Deutschland GmbH, zarówno w niniejszym postępowaniu odwoławczym, jak i w postępowaniu w pierwszej instancji.

         (1)  Dz.U. C 220 z 1.7.2019.


title: Sprawa C-523/18: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 19 grudnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Nacional - Hiszpania) – Engie Cartagena S.L./Ministerio para la Transición Ecológica, dawniej Ministerio de Industria, Energía y Turismo (Odesłanie prejudycjalne – Rynek wewnętrzny energii elektrycznej – Wspólne zasady – Dyrektywa 2003/54/WE – Artykuł 3 ust. 2 – Dyrektywa 2009/72/WE – Artykuł 3 ust. 2 – Obowiązki użyteczności publicznej – Pojęcie – Przepisy krajowe – Finansowanie planów efektywności energetycznej – Wyznaczanie producentów energii elektrycznej – Świadczenie obowiązkowe)

text:
               24.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 61/12

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 19 grudnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Nacional - Hiszpania) – Engie Cartagena S.L./Ministerio para la Transición Ecológica, dawniej Ministerio de Industria, Energía y Turismo
      (Sprawa C-523/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Rynek wewnętrzny energii elektrycznej - Wspólne zasady - Dyrektywa 2003/54/WE - Artykuł 3 ust. 2 - Dyrektywa 2009/72/WE - Artykuł 3 ust. 2 - Obowiązki użyteczności publicznej - Pojęcie - Przepisy krajowe - Finansowanie planów efektywności energetycznej - Wyznaczanie producentów energii elektrycznej - Świadczenie obowiązkowe)
      (2020/C 61/13)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Audiencia Nacional

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Engie Cartagena S.L.

         Strona pozwana: Ministerio para la Transición Ecológica, dawniej Ministerio de Industria, Energía y Turismo

         przy udziale: Endesa Generación SA, EDP España SAU, Bizkaia Energía, SL, Iberdrola Generación SAU, Tarragona Power SL, Bahia de Bizkaia Electricidad SL, Viesgo Generación SL

         Sentencja

      Artykuł 3 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającej dyrektywę 2003/54/WE należy interpretować w ten sposób, że świadczenie finansowe nałożone na niektóre przedsiębiorstwa produkujące energię elektryczną w celu finansowania planów oszczędności i efektywności energetycznej zarządzanych przez organ władzy publicznej nie stanowi obowiązku użyteczności publicznej objętego tym przepisem.

         (1)  Dz.U. C 408 z 12.11.2018.


title: Sprawa C-105/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal du travail de Nivelles (Belgia) w dniu 27 lutego 2020 r. – UF przeciwko Union Nationale des Mutualités Libres (Partenamut) (UNMLibres)

text:
               25.5.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/5

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal du travail de Nivelles (Belgia) w dniu 27 lutego 2020 r. – UF przeciwko Union Nationale des Mutualités Libres (Partenamut) (UNMLibres)
      (Sprawa C-105/20)
      (2020/C 175/05)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Tribunal du travail de Nivelles

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: UF

         Strona pozwana: Union Nationale des Mutualités Libres (Partenamut) (UNMLibres)

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy dekret królewski z dnia 20 lipca 1971 r. ustanawiający ubezpieczenie w zakresie zasiłków i macierzyństwa dla osób prowadzących działalność na własny rachunek i pomagających im małżonków narusza art. 21 i 23 karty praw podstawowych, dyrektywę Rady 92/85/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie wprowadzenia środków służących wspieraniu poprawy w miejscu pracy bezpieczeństwa i zdrowia pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, i pracownic karmiących piersią (1), dyrektywę 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (wersja przeredagowana) (2), dyrektywę 86/613/EWG Rady z dnia 11 grudnia 1986 r. w sprawie stosowania zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn pracujących na własny rachunek, w tym w rolnictwie, oraz w sprawie ochrony kobiet pracujących na własny rachunek w okresie ciąży i macierzyństwa (3) i porozumienie ramowe dotyczące pracy w niepełnym wymiarze godzin, wprowadzone dyrektywą Rady 97/81/WE z dnia 15 grudnia 1997 r. dotyczącą Porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin (4), ponieważ nie przewidziano w nim odpowiedniego świadczenia w ramach urlopu macierzyńskiego dla osób prowadzących dodatkową działalność na własny rachunek w niepełnym wymiarze czasu pracy, jednak opłacających składki jak osoby prowadzące główną działalność, podczas gdy osoba prowadząca główną działalność na własny rachunek w niepełnym wymiarze czasu pracy pobiera zasiłek macierzyński w pełnej wysokości?

                  2)

                  Czy dekret królewski z dnia 20 lipca 1971 r. ustanawiający ubezpieczenie w zakresie zasiłków i macierzyństwa dla osób prowadzących działalność na własny rachunek i pomagających im małżonków narusza art. 21 i 23 karty praw podstawowych, dyrektywę Rady 92/85/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie wprowadzenia środków służących wspieraniu poprawy w miejscu pracy bezpieczeństwa i zdrowia pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, i pracownic karmiących piersią, dyrektywę 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (wersja przeredagowana), dyrektywę 86/613/EWG Rady z dnia 11 grudnia 1986 r. w sprawie stosowania zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn pracujących na własny rachunek, w tym w rolnictwie, oraz w sprawie ochrony kobiet pracujących na własny rachunek w okresie ciąży i macierzyństwa i porozumienie ramowe dotyczące pracy w niepełnym wymiarze godzin, wprowadzone dyrektywą Rady 97/81/WE z dnia 15 grudnia 1997 r. dotyczącą Porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin, ponieważ nie przewidziano w nim odpowiedniego zasiłku w ramach urlopu macierzyńskiego dla osoby, która w pełnym wymiarze czasu pracy jest jednocześnie zatrudniona jako pracownik najemny i prowadzi działalność na własny rachunek, podczas gdy osoba prowadząca działalność na własny rachunek w pełnym wymiarze czasu pobiera zasiłek macierzyński w pełnej wysokości?

         (1)  Dz.U. 1992, L 348, s. 1.

         (2)  Dz.U. 2006, L 204, s. 23.

         (3)  Dz.U. 1986, L 359, s. 56.

         (4)  Dyrektywa Rady 97/81/WE z dnia 15 grudnia 1997 r. dotycząca Porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców /UNICE/, Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych /CEEP/ oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych /ETUC/ (Dz.U. 1998, L 14, s. 9).


title: Sprawa T-81/18: Wyrok Sądu z dnia 2 kwietnia 2020 r. – Barata / Parlament [Służba publiczna – Urzędnicy – Awans – Procedura certyfikacji – Postępowanie w sprawie awansu (2016) – Nieuwzględnienie na ostatecznej liście urzędników wybranych do celów programu szkoleniowego – Artykuł 45a regulaminu pracowniczego – Obowiązek uzasadnienia – Oczywisty błąd w ocenie – Równość traktowania – Prawo do obrony]

text:
               25.5.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/13

      Wyrok Sądu z dnia 2 kwietnia 2020 r. – Barata / Parlament
      (Sprawa T-81/18) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Awans - Procedura certyfikacji - Postępowanie w sprawie awansu (2016) - Nieuwzględnienie na ostatecznej liście urzędników wybranych do celów programu szkoleniowego - Artykuł 45a regulaminu pracowniczego - Obowiązek uzasadnienia - Oczywisty błąd w ocenie - Równość traktowania - Prawo do obrony)
      (2020/C 175/14)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: João Miguel Barata (Evere, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci G. Pandey, D. Rovetta i V. Villante)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: J. Steele i I. Terwinghe, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 270 TFUE żądanie zmierzające do stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 30 października 2017 r., na mocy której oddalono zażalenie skarżącego; po drugie, pisma z dnia 20 marca 2017 r. zawierającego opinię Wspólnego Komitetu ds. Procedury Poświadczania, w której zalecono, aby organ powołujący oddalił skargę skarżącego; po trzecie, pisma z dnia 14 lutego 2017 r., w którym powiadomiono skarżącego o jego wynikach i poinformowano go o sporządzeniu projektu listy zawierającej nazwiska siedmiu osób wybranych do celów programu szkoleniowego; po czwarte, pisma z dnia 8 grudnia 2016 r., w którym powiadomiono skarżącego o wynikach, jakie uzyskał w pierwszym etapie procedury certyfikacji w 2016 r.; po piąte, pisma z dnia 21 grudnia 2016 r., w którym poinformowano skarżącego o wyniku jego wniosku o ponowne rozpatrzenie; oraz po szóste, wewnętrznego ogłoszenia o naborze 2016/014 z dnia 7 października 2016 r., podanego do wiadomości personelu w dniu 20 października 2016.r, oraz całego projektu listy urzędników wybranych do wzięcia udziału w programie szkoleniowym.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  João Miguel Barata pokrywa koszty postępowania.

         (1)  Dz.U. C 142 z 23.4.2018.


title: Sprawa T-150/20: Skarga wniesiona w dniu 24 marca 2020 r. – Tartu Agru / Komisja

text:
               25.5.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/30

      Skarga wniesiona w dniu 24 marca 2020 r. – Tartu Agru / Komisja
      (Sprawa T-150/20)
      (2020/C 175/41)
      Język postępowania: estoński

         Strony

         Strona skarżąca: AS Tartu Agru (przedstawiciele: adwokaci T. Järviste, T. Kaurov, M. Peetsalu i M. A. R. Valberg)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie dopuszczalności skargi;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 24 stycznia 2020 r. w sprawie pomocy państwa SA.39182 (2017/C), dotyczącej udzielenia Tartu Agro pomocy rzekomo niezgodnej z prawem;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi osiem zarzutów.

                  1.

                  Skarga jest dopuszczalna.

                              —

                              Skarga jest dopuszczalna, ponieważ zgodnie z zaskarżoną decyzją skarżąca jest domniemanym beneficjentem pomocy. Stąd decyzja ta dotyczy jej bezpośrednio i indywidualnie.

                  2.

                  Komisja naruszyła zasadniczo przepisy materialne i proceduralne, oceniając na podstawie procedury przetargowej, czy transakcja była zgodna z zasadami rynkowymi, nie wypełniła spoczywającego na niej obowiązku uzasadnienia i dokonała błędnej interpretacji okoliczności faktycznych.

                              —

                              Komisja powinna była uwzględnić czasowy kontekst chwili zawarcia umowy dzierżawy, ówczesne względy gospodarcze i obowiązujące wówczas kryteria wykładni.

                              —

                              Komisja doszła do błędnego wniosku, że procedura przetargowa nie odpowiadała wymogom zapewniającym warunki rynkowe, ponieważ warunki procedury przetargowej ogółem umożliwiły maksymalizację zysku państwa.

                  3.

                  Komisja naruszyła zasadniczo przepisy materialne i proceduralne, badając, czy uzgodniony w umowie dzierżawy czynsz dzierżawny odpowiadał warunkom rynkowym, naruszyła reguły ciężaru dowodu przy badaniu istnienia pomocy państwa i dokonała błędnej interpretacji okoliczności faktycznych.

                              —

                              Komisja stwierdziła istnienie pomocy państwa na podstawie nieistotnych i niedostatecznych danych. Powinna była stwierdzić, że inwestycje w poprawę gruntów, koszty utrzymania gruntów i poprawa jakości gleby stanowiły integralną część czynszu.

                              —

                              Komisja błędnie nie uwzględniła, że korzyść gospodarcza wynikająca rzekomo z umowy dzierżawy została w każdym wypadku zneutralizowana poprzez prywatyzację skarżącej i połączenie jej z właścicielami jej udziałów najpóźniej w roku 2002.

                  4.

                  Komisja naruszyła zasadniczo przepisy przy ustalaniu wysokości odniesionej korzyści i błędnie oceniła okoliczności faktyczne.

                              —

                              Komisja błędnie posłużyła się przy ocenie środkami arytmetycznymi i statystycznymi czynszami dzierżawnymi, a także uchybiła obowiązkowi uzasadnienia.

                  5.

                  Komisja naruszyła zasadniczo przepisy materialne i błędnie oceniła okoliczności faktyczne, kwalifikując stan faktyczny jako nową pomoc.

                              —

                              Jakakolwiek rzekomo udzielona pomoc została udzielona przed przystąpieniem Estonii do Unii i w chwili przystąpienia była całkowicie zakończona ze względu na to, że przedsiębiorstwo zostało sprywatyzowane w roku 2001 a połączenie skarżącej i właścicieli jej udziałów nastąpiło w roku 2002.

                  6.

                  Komisja naruszyła zasadniczo przepisy i błędnie oceniła okoliczności faktyczne, uznając pomoc za przedawnioną jedynie częściowo.

                              —

                              Komisja powinna była dojść do wniosku, że wynikająca rzekomo z umowy dzierżawy pomoc państwa zakończyła się najpóźniej przy połączeniu skarżącej z właścicielami jej udziałów w roku 2002 i dlatego jest w pełnym zakresie przedawniona.

                  7.

                  Komisja naruszyła przepisy, zobowiązując Republikę Estonii sprzecznie z zasadami ochrony uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa do odzyskania pomocy od Tartu Agro.

                              —

                              Występują szczególne okoliczności, z których wynika, że odzyskanie pomocy od skarżącej byłoby skrajnie niesłuszne – skarżąca nie musiała rozpoznać istnienia pomocy państwa.

                  8.

                  Komisja w oczywisty sposób naruszyła przepisy i błędnie oceniła okoliczności faktyczne, kwalifikując pomoc jako niezgodną z rynkiem wewnętrznym.

                              —

                              Strony uzasadniły merytorycznie, w jaki sposób umowa dzierżawy przyczyniła się do wsparcia rozwoju gospodarczego, ale Komisja tego merytorycznie nie rozpatrzyła.


title: Sprawa T-175/20: Skarga wniesiona w dniu 31 marca 2020 r. – Laboratorios Ern / EUIPO – Sanolie (SANOLIE)

text:
               25.5.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/35

      Skarga wniesiona w dniu 31 marca 2020 r. – Laboratorios Ern / EUIPO – Sanolie (SANOLIE)
      (Sprawa T-175/20)
      (2020/C 175/46)
      Język skargi: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Laboratorios Ern, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat R. Guerras Mazón)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Sanolie (Istambuł, Turcja)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy SANOLIE – zgłoszenie nr 17 042 292

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 stycznia 2020 r. w sprawie R 2405/2018-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie dotyczącym dopuszczenia do rejestracji znaku w odniesieniu do zgłoszonych towarów: „masło do ciała; kremy do twarzy do użytku kosmetycznego; olejki do ciała [kosmetyki]; olejki do twarzy; olejki do celów kosmetycznych”, należących do klasy 3;

                  —

                  odrzucenie zgłoszenia unijnego znaku towarowego nr 17 042 292 „SANOLIE” w odniesieniu do wspomnianych towarów: „masło do ciała; kremy do twarzy do użytku kosmetycznego; olejki do ciała [kosmetyki]; olejki do twarzy; olejki do celów kosmetycznych”, należących do klasy 3;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej i – w razie wstąpienia do postępowania – interwenienta kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

      Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 / rozporządzenia nr 2868/95.


title: Sprawa C-175/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratīvā apgabaltiesa (Łotwa) w dniu 14 kwietnia 2020 r. – SIA SS / Valsts ieņēmumu dienests

text:
               6.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/19

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratīvā apgabaltiesa (Łotwa) w dniu 14 kwietnia 2020 r. – SIA SS / Valsts ieņēmumu dienests
      (Sprawa C-175/20)
      (2020/C 222/21)
      Język postępowania: łotewski

         Sąd odsyłający

      Administratīvā apgabaltiesa

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca i wnosząca odwołanie: SIA SS

         Strona przeciwna i druga strona postępowania odwoławczego: Valsts ieņēmumu dienests

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy wymogi ogólnego rozporządzenia o ochronie danych (1) należy interpretować w ten sposób, że wniosek o udzielenie informacji złożony przez organ podatkowy, taki jak w niniejszej sprawie, w którym żąda się dostarczenia informacji zawierających znaczną ilość danych osobowych, powinien spełniać wymogi ogólnego rozporządzenia w sprawie ochrony danych (w szczególności jego art. 5 ust. 1)?

                  2)

                  Czy wymogi ogólnego rozporządzenia o ochronie danych należy interpretować w ten sposób, że organ podatkowy może odstąpić od stosowania przepisu art. 5 ust. 1 tego rozporządzenia, nawet gdy ustawodawstwo obowiązujące w Republice Łotewskiej nie przyznaje takiego uprawnienia wspomnianemu organowi?

                  3)

                  Czy przy dokonywaniu wykładni wymogów ogólnego rozporządzenia o ochronie danych można uznać, że istnieje zgodny z prawem cel uzasadniający obowiązek – nałożony poprzez wniosek o udzielenie informacji, taki jak w niniejszej sprawie – dostarczenia wszystkich żądanych danych w nieograniczonej ilości i w nieograniczonym okresie czasu, przy czym nie ustalono daty upływu terminu na wykonanie tego wniosku o udzielenie informacji?

                  4)

                  Czy przy dokonywaniu wykładni wymogów ogólnego rozporządzenia o ochronie danych można uznać, że istnieje zgodny z prawem cel uzasadniający obowiązek – nałożony poprzez wniosek o udzielenie informacji, taki jak w niniejszej sprawie – dostarczenia wszystkich żądanych danych, nawet gdy we wniosku o udzielenie informacji nie wskazano (lub wskazano w sposób niekompletny) celu przekazania informacji?

                  5)

                  Czy przy dokonywaniu wykładni wymogów ogólnego rozporządzenia o ochronie danych można uznać, że istnieje zgodny z prawem cel uzasadniający obowiązek – nałożony poprzez wniosek o udzielenie informacji, taki jak w niniejszej sprawie – dostarczenia wszystkich żądanych danych, nawet gdy w praktyce dotyczy to w pełni wszystkich zainteresowanych, którzy opublikowali ogłoszenia w sekcji „samochody osobowe” danego portalu?

                  6)

                  Jakie kryteria należy stosować w celu zbadania, czy organ podatkowy działający jako administrator danych zapewnia w należyty sposób, że przetwarzanie danych (w tym również uzyskanie informacji) jest zgodne z wymogami ogólnego rozporządzenia o ochronie danych?

                  7)

                  Jakie kryteria należy stosować w celu zbadania, czy wniosek o udzielenie informacji, taki jak w niniejszej sprawie, jest należycie uzasadniony i ma charakter okazjonalny?

                  8)

                  Jakie kryteria należy stosować w celu zbadania, czy przetwarzanie danych osobowych odbywa się w niezbędnym zakresie i w sposób zgodny z wymogami ogólnego rozporządzenia o ochronie danych?

                  9)

                  Jakie kryteria należy stosować w celu zbadania, czy organ podatkowy działający jako administrator danych zapewnia zgodność przetwarzania danych z wymogami art. 5 ust. 1 ogólnego rozporządzenia o ochronie danych (rozliczalność)?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.U. 2016, L 119, s. 1).


title: Sprawa T-217/20: Skarga wniesiona w dniu 16 kwietnia 2020 r. – Republika Grecka/Komisja Europejska

text:
               6.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/26

      Skarga wniesiona w dniu 16 kwietnia 2020 r. – Republika Grecka/Komisja Europejska
      (Sprawa T-217/20)
      (2020/C 222/29)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Grecka (przedstawiciele: E. Tsaousi, A. Vasilopoulou i E. Krompa)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji (1) w zakresie, w jakim wyłącza ona z finansowania Unii niektóre wydatki Republiki Greckiej na łączną kwotę brutto w wysokości 9 657 608,85 EUR, odpowiadającą łącznej kwocie netto w wysokości 9 590 402,53 EUR, które zostały poniesione i zadeklarowane w ramach EFRROW, dotyczące środków 123A, 125A, 321 i 322 programu rozwoju obszarów wiejskich w okresie 2007–2013 oraz środków 4.2, 4.3, 7.2 i 7.4 programu rozwoju obszarów wiejskich w okresie 2014–2020, w latach budżetowych 2011–2018, oraz

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami poniesionymi przez Republikę Grecką.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

                  1.

                  W ramach zarzutu pierwszego skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie błędnej wykładni i błędnego zastosowania art. 34 ust. 7 rozporządzenia (UE) nr 908/2014 (2), ponieważ korekty finansowe są niezgodne z prawem, jako że Komisja przekroczyła granice swoich uprawnień dyskrecjonalnych i decyzja ta jest obarczona wadą niewystarczającego uzasadnienia.

                  2.

                  W ramach zarzutu drugiego powołano się na brak podstawy prawnej w celu nałożenia korekty w odniesieniu do wydatków poniesionych ponad 24 miesiące przed powiadomieniem o pierwszych wynikach kontroli, naruszenie art. 52 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 (3) i fakt, że Komisja przekroczyła swoje kompetencje ratione temporis, gdy nałożyła sporne korekty finansowe.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący w szczególności korekty nałożonej w odniesieniu do środków 125A i 123A, opiera się na naruszeniu zasady ne bis in idem, pewności prawa, dobrej administracji, uzasadnionych oczekiwań państw członkowskich i proporcjonalności.

                  4.

                  Zarzut czwarty jest w szczególności oparty na korekcie zastosowanej do środka 125A i dotyczy naruszenia art. 24 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 65/2011 (4), art. 43 rozporządzenia (WE) nr 1974/2006 i przepisów krajowego programu rozwoju obszarów wiejskich, który Komisja zatwierdziła na okres 2007–2013, na niewystarczającym uzasadnieniu co do podstawy prawnej korekty, a także na braku podstawy prawnej i uzasadnienia oraz na błędzie dotyczącym okoliczności faktycznych w odniesieniu do nałożonej ryczałtowej korekty finansowej i jej wymiaru (10 %).

                  5.

                  W ramach zarzutu piątego, dotyczącego, w szczególności, korekty zastosowanej do środka 125A, podniesiono, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 52 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013, art. 34 rozporządzenia (UE) nr 908/2014 i wytycznych C(2015)3675 z dnia 8 czerwca 2015 r., prawa do bycia wcześniej wysłuchanym, prawa do obrony, a także zasad uzasadnionych oczekiwań i proporcjonalności. Skarżąca twierdzi także, że uzasadnienie decyzji jest niewystarczające i że decyzja jest obarczona błędem dotyczącym okoliczności faktycznych.

                  6.

                  Zarzut szósty opiera się w szczególności na korekcie nałożonej w odniesieniu do środków 321 i 322 i dotyczy naruszenia art. 24 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 65/2011 i wytycznych C(2015)3675 z dnia 8 czerwca 2015 r., błędu dotyczącego okoliczności faktycznych, braku uzasadnienia i naruszenia zasady proporcjonalności.

                  7.

                  Zarzut siódmy opiera się w szczególności na korekcie zastosowanej do środka 123A. W ramach tego zarzutu podniesiono, że omawiana korekta została nałożona z naruszeniem art. 24 ust. 1 i 2 rozporządzenia (UE) nr 65/2011, art. 52 rozporządzenia nr 1306/2013 i art. 34 rozporządzenia nr 908/2014, ze względu na błąd dotyczący okoliczności faktycznych i na podstawie niewystarczającego uzasadnienia. Ponadto podniesiono naruszenie prawa do bycia wysłuchanym i prawa do obrony Republiki Greckiej, a także zasady proporcjonalności.

         (1)  Decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2020/201 z dnia 12 lutego 2020 r. wyłączająca z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie w ramach Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) [notyfikowana jako dokument nr C(2020) 541] (Dz.U. 2020, L 42, s. 17).

         (2)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 908/2014 z dnia 6 sierpnia 2014 r. ustanawiające zasady dotyczące stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do agencji płatniczych i innych organów, zarządzania finansami, rozliczania rachunków, przepisów dotyczących kontroli, zabezpieczeń i przejrzystości (Dz.U. 2014, L 255, s. 59).

         (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz.U. 2013, L 347, s. 549).

         (4)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U. 2011, L 25, s. 8).


title: Sprawa T-267/20: Skarga wniesiona w dniu 5 maja 2020 r. – Arbuzow / Rada

text:
               6.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/31

      Skarga wniesiona w dniu 5 maja 2020 r. – Arbuzow / Rada
      (Sprawa T-267/20)
      (2020/C 222/34)
      Język postępowania: czeski

         Strony

         Strona skarżąca: Serhij Arbuzow (Kijów, Ukraina) (przedstawiciel: adwokat M. Mleziva)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Skarżący wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2020/373 z dnia 5 marca 2020 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (1) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2020/370 z dnia 5 marca 2020 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (2) w zakresie, w jakim akty te dotyczącą skarżącego;

                  —

                  obciążenie Rady Unii Europejskiej jej własnymi kosztami postępowania, a także kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącego.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do dobrej administracji

                              —

                              skarżący uzasadnia swoją skargę między innymi tym, że przy przyjmowaniu decyzji Rady (WPZiB) z dnia 4 marca 2019 r. (3). Rada Unii Europejskiej nie działała z należytą starannością, gdyż przed przyjęciem zaskarżonej decyzji nie wzięła pod uwagę twierdzeń skarżącego ani przedstawionych przez niego dowodów, które świadczą na jego korzyść, a opierała się co do zasady na zwięzłym streszczeniu sporządzonym przez prokuraturę generalną Ukrainy i nie zażądała informacji uzupełniających o przebiegu dochodzenia na Ukrainie.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa własności przysługującego skarżącemu

                              —

                              skarżący twierdzi w tym względzie, że ograniczenia, które zostały na niego nałożone, są nieproporcjonalne i zbędne oraz naruszają gwarancje prawnomiędzynarodowej ochrony przysługującego mu prawa własności.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia praw podstawowych skarżącego zagwarantowanych mu przez Konwencję o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności

                              —

                              skarżący twierdzi w tym względzie, że nałożenie na niego ograniczeń naruszyło jego prawo do rzetelnego procesu sądowego, do domniemania niewinności, prawo do obrony, a także do ochrony własności prywatnej.

         (1)  Dz.U. 2020, L 71, s. 10.

         (2)  Dz.U. 2020, L 71, s. 1.

         (3)  Decyzja Rady (WPZiB) 2019/354 z dnia 4 marca 2019 r. zmieniająca decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2019, L 64, s. 7).


title: Sprawa T-287/20: Skarga wniesiona w dniu 15 maja 2020 r. – Eggy Food / EUIPO (EGGY FOOD)

text:
               6.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/38

      Skarga wniesiona w dniu 15 maja 2020 r. – Eggy Food / EUIPO (EGGY FOOD)
      (Sprawa T-287/20)
      (2020/C 222/42)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Eggy Food GmbH & Co. KG (Osnabrück, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J. Eberhardt i R. Böhm)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy EGGY FOOD – zgłoszenie nr 1 795 2953

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 marca 2020 r. w sprawie R 1316/2019-5

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  nakazanie opublikowania zgłoszenia unijnego znaku towarowego nr 1 795 2953;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.