title: Sprawa C-81/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Cluj (Rumunia) w dniu 1 lutego 2019 r. — NG, OH/SC Banca Transilvania SA

text:
               3.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 187/30

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Cluj (Rumunia) w dniu 1 lutego 2019 r. — NG, OH/SC Banca Transilvania SA
      (Sprawa C-81/19)
      (2019/C 187/35)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Curtea de Apel Cluj

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: NG, OH

         Strona pozwana: SC Banca Transilvania SA

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy wykładni art. 1 ust. 2 dyrektywy 93/13/EWG (1) należy dokonywać w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, aby postanowienie umowne, które zawiera normę względnie obowiązującą, od której strony mogły odstąpić, lecz w rzeczywistości nie uczyniły tego z powodu braku negocjacji, tak jak w niniejszym przypadku analizowanym w odniesieniu do postanowienia wymagającego spłaty kredytu w walucie obcej, w której został on udzielony, było zbadane pod kątem jego nieuczciwego charakteru?

                  2)

                  Czy w sytuacji, w której przy udzielaniu kredytu w walucie obcej konsumentom nie przedstawiono obliczeń/szacunków dotyczących ekonomicznych skutków, jakie niosłyby ze sobą jakiekolwiek wahania kursów walutowych w odniesieniu do ogólnych zobowiązań płatniczych wynikających z umowy, można zasadnie utrzymywać, że takie postanowienie, zgodnie z którym ryzyko walutowe ponosi w całości konsument (zgodnie z zasadą nominalizmu), jest jasne i zrozumiałe oraz że sprzedawca lub dostawca/bank w dobrej wierze wywiązał się z obowiązku udzielenia informacji drugiej stronie umowy, jeśli maksymalny pułap zadłużenia konsumentów ustanowiony przez Banca Națională a României (narodowy bank Rumunii) został obliczony na podstawie kursu walutowego obowiązującego w dniu przyznania kredytu?

                  3)

                  Czy dyrektywa 93/13/EWG i dotyczące jej orzecznictwo oraz zasada skuteczności stoją na przeszkodzie utrzymaniu w niezmienionej formie umowy po stwierdzeniu nieuczciwego charakteru postanowienia umownego dotyczącego ponoszenia ryzyka kursowego? Jaka zmiana umożliwiłaby odstąpienie od stosowania nieuczciwego postanowienia i poszanowanie zasady skuteczności?

         (1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. 1993, L 95, s. 29).


title: Sprawa C-127/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Pitești (Rumunia) w dniu 18 lutego 2019 r. — Asociația „Forumul Judecătorilor din România”, Asociația „Mișcarea pentru Apărarea Statutului Procurorilor”/Consiliul Superior al Magistraturii

text:
               3.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 187/32

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Pitești (Rumunia) w dniu 18 lutego 2019 r. — Asociația „Forumul Judecătorilor din România”, Asociația „Mișcarea pentru Apărarea Statutului Procurorilor”/Consiliul Superior al Magistraturii
      (Sprawa C-127/19)
      (2019/C 187/37)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Curtea de Apel Pitești

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Asociația „Forumul Judecătorilor din România”, Asociația „Mișcarea pentru Apărarea Statutului Procurorilor”

         Strona pozwana: Consiliul Superior al Magistraturii

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy mechanizm współpracy i weryfikacji (MWiW), ustanowiony decyzją Komisji 2006/928/WE z dnia 13 grudnia 2006 r. (1), należy uznawać za akt przyjęty przez instytucję Unii w rozumieniu art. 267 TFUE, który może być przedmiotem wykładni dokonywanej przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej?

                  2)

                  Czy treść, charakter i czas obowiązywania mechanizmu współpracy i weryfikacji (MWiW), ustanowionego decyzją Komisji 2006/928/WE z dnia 13 grudnia 2006 r., są objęte zakresem stosowania Traktatu o przystąpieniu Republiki Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej, podpisanego przez Rumunię w Luksemburgu w dniu 25 kwietnia 2005 r.? Czy wymogi sformułowane w sprawozdaniach sporządzanych w ramach tego mechanizmu są dla Rumunii wiążące?

                  3)

                  Czy art. 2 w związku z art. 4 ust. 3 TUE należy interpretować w ten sposób, że ciążący na Rumunii obowiązek przestrzegania wymogów ustanowionych w sprawozdaniach sporządzanych w ramach mechanizmu współpracy i weryfikacji (MWiW) ustanowionego decyzją Komisji 2006/928/WE z dnia 13 grudnia 2006 r. mieści się w zakresie obowiązku przestrzegania przez państwo członkowskie zasad państwa prawa?

                  4)

                  Czy art. 2 TUE, a w szczególności obowiązek poszanowania wartości państwa prawa, sprzeciwia się, ze względu na możliwość pośredniego wywierania nacisku na sędziów, ustawodawstwu, na mocy którego w ramach prokuratury przy Înalta Curte de Casație și Justiție (wysokim trybunale kasacyjnym i sprawiedliwości, Rumunia) tworzona i organizowana jest sekcja odpowiedzialna za prowadzenie dochodzeń w sprawach przestępstw popełnionych w ramach systemu sądownictwa?

                  5)

                  Czy zasada niezawisłości sądów ustanowiona w art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, zgodnie z jej wykładnią dokonaną w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (wyrok z dnia 27 lutego 2018 r., Associazione Sindical dos Juízes Portugues, C-64/16, EU:C:2018:117), sprzeciwia się utworzeniu w ramach prokuratury przy Înalta Curte de Casație și Justiție (wysokim trybunale kasacyjnym i sprawiedliwości) sekcji odpowiedzialnej za prowadzenie dochodzeń w sprawach przestępstw popełnionych w ramach systemu sądownictwa, jeśli wziąć pod uwagę procedury powoływania i odwoływania prokuratorów zatrudnionych w tej sekcji, zasady pełnienia przez nich funkcji w ramach tej sekcji, a także sposób, w jaki ustanawiana jest jej właściwość w związku z niewielką liczbą stanowisk w tej sekcji?

         (1)  Decyzja Komisji 2006/928/WE z dnia 13 grudnia 2006 r. ustanawiająca mechanizm współpracy i weryfikacji postępów Rumunii w realizacji niektórych szczególnych założeń w dziedzinie reformy systemu sądownictwa i walki z korupcją (Dz.U. 2006, L 354, s. 56).


title: Sprawa C-139/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Steiermark (Austria) w dniu 20 lutego 2019 r. — DY

text:
               3.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 187/34

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Steiermark (Austria) w dniu 20 lutego 2019 r. — DY
      (Sprawa C-139/19)
      (2019/C 187/39)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landesverwaltungsgericht Steiermark

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: DY

         Organ, którego działania skarga: Bezirkshauptmannschaft Hartberg-Fürstenfeld

         Uczestnik postępowania: Finanzpolizei

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 56 TFUE i dyrektywę 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotyczącą delegowania pracowników w ramach świadczenia usług (1) oraz dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/67/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie egzekwowania dyrektywy 96/71/WE (2) należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie przepisowi krajowemu, który przewiduje bardzo wysokie grzywny, w szczególności wysokie kary minimalne nakładane łącznie na danego pracownika, za naruszenie formalnych obowiązków w przypadku transgranicznego zatrudnienia pracowników, takich jak brak utrzymywania dokumentów dotyczących wynagrodzeń lub brak zawiadomienia centralnego urzędu koordynacji (zawiadomienia ZKO)?

                  2)

                  W wypadku nieudzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej:
                  Czy art. 56 TFUE i dyrektywę 96/71/WE oraz dyrektywę 2014/67/UE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie nakładaniu kumulatywnych grzywien za naruszenie obowiązków formalnych w przypadku transgranicznego zatrudnienia pracowników bez bezwzględnej górnej granicy?

                  3)

                  Czy art. 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym, które w wypadku przedwczesnego zakończenia lub przerwania tymczasowej działalności w państwie przyjmującym przewidują obowiązkowe powiadomienie o zmianie ZKO?

                  4)

                  W wypadku udzielenia na pytanie trzecie odpowiedzi przeczącej:
                  Czy art. 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym, które nie przewidują odpowiedniego terminu na zgłoszenie zmiany?

                  5)

                  Czy art. 56 TFUE i art. 9 dyrektywy 2014/67/UE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym, które przewidują, że późniejsze przedłożenie odpowiednich i istotnych dokumentów w rozsądnym terminie nie spełnia wymogu udostępnienia dokumentów?

                  6)

                  Czy art. 56 TFUE i art. 9 dyrektywy 2014/67/UE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym, które nakładają na zagranicznego usługodawcę obowiązek przedstawienia dokumentów wykraczających poza zakres dokumentów, o których mowa w art. 9 dyrektywy 2014/67/UE i które nie są ani istotne, ani właściwe, i które nie są określone w prawie krajowym, takich jak na przykład: rejestry płac, arkusze kont płac, listy płac, zaświadczenia o potrąceniu podatku, rejestracja i wyrejestrowanie, ubezpieczenie zdrowotne, rejestracja i dodatkowe listy rozliczeniowe, dokumenty związane z klasyfikacją płac, zaświadczenia?

         (1)  Dz.U. 1997, L 18, s. 1.

         (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/67/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie egzekwowania dyrektywy 96/71/WE dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług, zmieniająca rozporządzenie (UE) nr 1024/2012 w sprawie współpracy administracyjnej za pośrednictwem systemu wymiany informacji na rynku wewnętrznym (Dz.U. 2014, L 159, s.11).


title: Sprawa C-140/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Steiermark (Austria) w dniu 20 lutego 2019 r. — EX

text:
               3.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 187/36

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Steiermark (Austria) w dniu 20 lutego 2019 r. — EX
      (Sprawa C-140/19)
      (2019/C 187/40)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landesverwaltungsgericht Steiermark

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: EX

         Organ, którego działania skarga: Bezirkshauptmannschaft Hartberg-Fürstenfeld

         Uczestnik postępowania: Finanzpolizei

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 56 TFUE i dyrektywę 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotyczącą delegowania pracowników w ramach świadczenia usług (1) oraz dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/67/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie egzekwowania dyrektywy 96/71/WE (2) należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisowi krajowemu, który przewiduje bardzo wysokie grzywny, w szczególności wysokie kary minimalne nakładane łącznie na danego pracownika, za naruszenie formalnych obowiązków w przypadku transgranicznego zatrudnienia pracowników, takich jak brak utrzymywania dokumentów dotyczących wynagrodzeń lub brak zawiadomienia centralnego urzędu koordynacji (zawiadomienia ZKO)?

                  2)

                  W wypadku nieudzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej:
                  Czy art. 56 TFUE i dyrektywę 96/71/WE oraz dyrektywę 2014/67/UE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie nakładaniu kumulatywnych grzywien za naruszenie obowiązków formalnych w przypadku transgranicznego zatrudnienia pracowników bez bezwzględnej górnej granicy?

                  3)

                  Czy art. 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym, które w wypadku przedwczesnego zakończenia lub przerwania tymczasowej działalności w państwie przyjmującym przewidują obowiązkowe powiadomienie o zmianie ZKO?

                  4)

                  W wypadku udzielenia na pytanie trzecie odpowiedzi przeczącej:
                  Czy art. 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym, które nie przewidują odpowiedniego terminu na zgłoszenie zmiany?

                  5)

                  Czy art. 56 TFUE i art. 9 dyrektywy 2014/67/UE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym, które przewidują, że późniejsze przedłożenie odpowiednich i istotnych dokumentów w rozsądnym terminie nie spełnia wymogu udostępnienia dokumentów?

                  6)

                  Czy art. 56 TFUE i art. 9 dyrektywy 2014/67/UE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym, które nakładają na zagranicznego usługodawcę obowiązek przedstawienia dokumentów wykraczających poza zakres dokumentów, o których mowa w art. 9 dyrektywy 2014/67/UE i które nie są ani istotne, ani właściwe, i które nie są określone w prawie krajowym, takich jak na przykład: rejestry płac, arkusze kont płac, listy płac, zaświadczenia o potrąceniu podatku, rejestracja i wyrejestrowanie, ubezpieczenie zdrowotne, rejestracja i dodatkowe listy rozliczeniowe, dokumenty związane z klasyfikacją płac, zaświadczenia?

         (1)  Dz.U. 1997, L 18, s.1.

         (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/67/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie egzekwowania dyrektywy 96/71/WE dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług, zmieniająca rozporządzenie (UE) nr 1024/2012 w sprawie współpracy administracyjnej za pośrednictwem systemu wymiany informacji na rynku wewnętrznym (Dz.U. 2014, L 159, s.11).


title: Sprawa C-184/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel București (Rumunia) w dniu 26 lutego 2019 r. — Hecta Viticol SRL/Agenția Națională de Administrare Fiscală (ANAF) — Direcția Generală de Soluționare a Contestațiilor, Biroul Vamal de Interior Buzău, Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice Galați

text:
               3.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 187/38

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel București (Rumunia) w dniu 26 lutego 2019 r. — Hecta Viticol SRL/Agenția Națională de Administrare Fiscală (ANAF) — Direcția Generală de Soluționare a Contestațiilor, Biroul Vamal de Interior Buzău, Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice Galați
      (Sprawa C-184/19)
      (2019/C 187/42)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Curtea de Apel București

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Hecta Viticol SRL

         Strona przeciwna: Agenția Națională de Administrare Fiscală (ANAF) — Direcția Generală de Soluționare a Contestațiilor, Biroul Vamal de Interior Buzău, Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice Galați

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy przepisy art. 7, 11 [i] 15 dyrektywy Rady 92/83/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od alkoholu i napojów alkoholowych (1) oraz przepisy art. 5 dyrektywy Rady 92/84/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie zbliżenia stawek podatku akcyzowego dla alkoholu i napojów alkoholowych (2) stoją na przeszkodzie przepisom art. I pkt 21 i art. IV ust. 1 dekretu z mocą ustawy nr 54/2010 z dnia 23 czerwca 2010 r. dotyczącego niektórych środków zwalczania unikania opodatkowania?

                  2)

                  Czy zasada pewności prawa i zasada uzasadnionej ochrony stoją na przeszkodzie normie zawartej w art. I pkt 21 oraz w art. IV ust. 1 dekretu z mocą ustawy nr 54/2010 z dnia 23 czerwca 2010 r. dotyczącego niektórych środków zwalczania unikania opodatkowania w zakresie, w jakim wprowadza ona zmianę stawki podatku akcyzowego na przefermentowane napoje niemusujące, inne niż piwo i wino?

         (1)  Dz.U. 1992, L 316, s. 21.

         (2)  Dz.U. 1992, L 316, s. 29.


title: Sprawa C-187/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 13 grudnia 2018 r. w sprawie T-527/17, De Loecker/ESDZ, wniesione w dniu 22 lutego 2019 r. przez Europejską Służbę Działań Zewnętrznych

text:
               3.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 187/39

      Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 13 grudnia 2018 r. w sprawie T-527/17, De Loecker/ESDZ, wniesione w dniu 22 lutego 2019 r. przez Europejską Służbę Działań Zewnętrznych
      (Sprawa C-187/19 P)
      (2019/C 187/43)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (przedstawiciele: S. Marquardt, R. Spac, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Stéphane De Loecker

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku;

                  —

                  oddalenie skargi jako bezzasadnej w zakresie, w jakim dotyczy ona żądania stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 10 października 2016 r. o oddaleniu skargi dotyczącej mobbingu, skierowanej przeciwko ówczesnemu Chief Operating Officer ESDZ;

                  —

                  obciążenie skarżącej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Odwołanie jest skierowane przeciwko pkt 57, 58 i 65 zaskarżonego wyroku. Zdaniem ESDZ Sąd naruszył prawo poprzez stwierdzenie w pkt 65 swego wyroku, że ESDZ nie wykonała prawidłowo wyroku z dnia 16 grudnia 2015 r., De Loecker/ESDZ (F-34/15), i naruszyła prawo skarżącego do bycia wysłuchanym poprzez zaniechanie jego wysłuchania w ramach wstępnej analizy poprzedzającej wszczęcie dochodzenia administracyjnego.
      W tym kontekście ESDZ twierdzi, że Sąd naruszył prawo przy ocenie okoliczności faktycznych sprawy poprzez przeinaczenie prowadzonego postępowania i pominięcie faktu, że ESDZ wysłuchała skarżącego, dając mu możliwość przedstawienia wszelkich elementów uzupełniających jego pierwotną skargę, przed przedłożeniem akt sprawy służbom Komisji do celów przeprowadzenia dochodzenia wstępnego.
      Poza tym wyrok De Loecker/SEAE (F-34/15) został błędnie zinterpretowany w ten sposób, że nakłada on na ESDZ obowiązek wysłuchania skarżącego już na etapie postepowania wstępnego (pkt 55–57 zaskarżonego wyroku).
      Wreszcie, ESDZ twierdzi, że Sąd popełnił błąd w ocenie w zakresie postępowania poprzez zastosowanie do niniejszej sprawy wniosków z wyroku z dnia 14 lutego 2017 r., Kerstens/Komisja (T-270/16 P) (przytoczonego w pkt 58 zaskarżonego wyroku). Sąd nie uwzględnił faktu, że w niniejszej sprawie chodzi tylko o analizę wstępną, a nie o dochodzenie administracyjne.


title: Sprawa C-195/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel București (Rumunia) w dniu 28 lutego 2019 r. — PJ/QK

text:
               3.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 187/40

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel București (Rumunia) w dniu 28 lutego 2019 r. — PJ/QK
      (Sprawa C-195/19)
      (2019/C 187/44)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Curtea de Apel București

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: PJ

         Strona pozwana: QK

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy mechanizm współpracy i weryfikacji (MWiW) ustanowiony decyzją Komisji 2006/928/WE z dnia 13 grudnia 2006 r. (1) oraz wymogi ustanowione w sprawozdaniach sporządzanych w ramach tego mechanizmu są dla Rumunii wiążące?

                  2)

                  Czy art. 67 ust. 1 TFUE oraz art. 2 zdanie pierwsze i art. 9 zdanie pierwsze TUE sprzeciwiają się uregulowaniu krajowemu ustanawiającemu sekcję prokuratury, która ma wyłączną właściwość do prowadzenia dochodzeń w sprawach dotyczących wszelkiego rodzaju przestępstw popełnionych przez sędziów lub prokuratorów?

                  3)

                  Czy zasada pierwszeństwa prawa europejskiego, wyrażona w wyroku z dnia 15 lipca 1964 r., Costa, 6/64, EU:C:1964:66, oraz w późniejszym utrwalonym orzecznictwie Trybunału, sprzeciwia się uregulowaniu krajowemu, które zezwala instytucji polityczno-sądowniczej, takiej jak Curtea Constituțională a României (rumuński trybunał konstytucyjny), na dopuszczanie się naruszeń powyższej zasady w drodze orzeczeń, które nie podlegają zaskarżeniu?

         (1)  Decyzji Komisji 2006/928/WE z dnia 13 grudnia 2006 r. w sprawie ustanowienia mechanizmu współpracy i weryfikacji postępów Rumunii w realizacji określonych założeń w zakresie reformy systemu sądownictwa oraz walki z korupcją (Dz.U. 2006, L 354, s. 56).


title: Sprawa C-211/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Miskolci Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 6 marca 2019 r. — UO/Készenléti Rendőrség

text:
               3.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 187/41

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Miskolci Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 6 marca 2019 r. — UO/Készenléti Rendőrség
      (Sprawa C-211/19)
      (2019/C 187/45)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Miskolci Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: UO

         Strona pozwana: Készenléti Rendőrség

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 1 ust. 3 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy (1) należy interpretować w ten sposób, że podmiotowy zakres stosowania tej dyrektywy jest określony przez art. 2 dyrektywy 89/391/EWG w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy (2)?

                  2)

                  Czy w przypadku odpowiedzi twierdzącej art. 2 ust. 2 dyrektywy 89/391/EWG w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy należy interpretować w ten sposób, że art. 2 pkt 1 i 2 dyrektywy 2003/88/EWG Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy nie ma zastosowania do policjanta będącego członkiem personelu zawodowego oddziału interwencyjnego policji?

         (1)  Dyrektywa 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy (Dz.U. 2003, L 299, s. 9)

         (2)  D.U. 1989, L 183, s. 1.


title: Sprawa C-223/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Wiener Neustadt (Austria) w dniu 13 marca 2019 r. — YS/NK

text:
               3.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 187/42

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Wiener Neustadt (Austria) w dniu 13 marca 2019 r. — YS/NK
      (Sprawa C-223/19)
      (2019/C 187/46)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landesgericht Wiener Neustadt

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: YS

         Strona pozwana: NK

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy zakres stosowania dyrektywy Rady [79/7/EWG] z dnia 19 grudnia 1978 r. w sprawie stopniowego wprowadzania w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego (1) i dyrektywy 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (2) obejmuje przepisy państwa członkowskiego, jeśli wskutek stosowania tych przepisów były pracodawca powinien przy wypłacie emerytur zakładowych potrącić kwoty pieniężne znacznie wyższemu odsetkowi mężczyzn mających roszczenie o emeryturę zakładową niż kobiet mających roszczenie o emeryturę zakładową i pracodawca ten może swobodnie dysponować tymi kwotami, oraz czy takie przepisy są dyskryminujące w znaczeniu tych dyrektyw?

                  2)

                  Czy zakres stosowania dyrektywy 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (3) obejmuje przepisy państwa członkowskiego dyskryminujące ze względu na wiek, ponieważ ciężar finansowy ponoszą wyłącznie osoby starsze mające prywatnoprawne roszczenie o emeryturę zakładową, której wypłata została uzgodniona w umowie jako bezpośrednio zdefiniowane świadczenie, podczas gdy młode i relatywnie młode osoby, które zawarły umowy o emerytury zakładowe, nie ponoszą obciążenia finansowego?

                  3)

                  Czy do emerytur zakładowych należy stosować przepisy karty, w szczególności zawarte w art. 20 i 21 karty zakazy dyskryminacji, również wtedy, gdy przepisy państwa członkowskiego nie obejmują dyskryminacji zakazanej zgodnie z dyrektywą 79/7/EWG, dyrektywą 2000/78/WE i dyrektywą 2006/54/WE?

                  4)

                  Czy art. 20 i nast. karty należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego, które stosują prawo Unii w rozumieniu art. 51 karty i dyskryminują osoby posiadające prywatnoprawne roszczenie o emeryturę zakładową ze względu na płeć, wiek, majątek lub z innych przyczyn, jak np. z powodu stosunków własnościowych, w których znajduje się obecnie ich były pracodawca w stosunku do innych osób mających roszczenie o emeryturę zakładową, i czy karta zakazuje tego rodzaju dyskryminacji?

                  5)

                  Czy przepisy krajowe zobowiązujące tylko małą grupę osób, które na podstawie umowy są uprawnione do emerytury zakładowej w postaci bezpośrednio zdefiniowanego świadczenia do świadczeń finansowych na rzecz ich byłych pracodawców, dyskryminują także ze względu na majątek w rozumieniu art. 21 karty, jeśli obejmują one tylko osoby otrzymujące relatywnie wysokie emerytury zakładowe?

                  6)

                  Czy art. 17 karty należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego, które przewidują ingerencję w postaci pozbawienia własności, następującą bezpośrednio na mocy ustawy i bez odszkodowania, w zawartą między dwiema osobami prywatnymi umowę dotyczącą emerytury zakładowej opartej na formule bezpośrednio zdefiniowanego świadczenia, na niekorzyść byłego pracownika przedsiębiorstwa, które zabezpieczyło wypłatę emerytury zakładowej i nie znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej?

                  7)

                  Czy ustawowo nałożony obowiązek niewypłacania przez byłego pracodawcę osobie mającej roszczenie o emeryturę zakładową części uzgodnionego wynagrodzenia (uzgodnionej emerytury zakładowej) oznacza jako naruszenie swobody umów naruszenie prawa własności pracodawcy?

                  8)

                  Czy art. 47 karty należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego, które pozbawiają własności bezpośrednio na mocy ustawy i nie przewidują innej możliwości zaskarżenia pozbawienia własności niż w drodze powództwa przeciwko beneficjentowi pozbawienia własności (byłemu pracodawcy i dłużnikowi umowy emerytalnej) o odszkodowanie i zwrot [odebranej na podstawie tych przepisów] kwoty pieniężnej?

         (1)  Dz.U. 1979, L 6, s. 24.

         (2)  Dz.U. 2006, L 204, s. 23.

         (3)  Dz.U. 2000, L 303, s. 16.


title: Sprawa C-225/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Den Haag na posiedzeniu w ośrodku zamiejscowym w Haarlem (Niderlandy) w dniu 14 marca 2019 r. — R.N.N.S./Minister van Buitenlandse Zaken

text:
               3.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 187/43

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Den Haag na posiedzeniu w ośrodku zamiejscowym w Haarlem (Niderlandy) w dniu 14 marca 2019 r. — R.N.N.S./Minister van Buitenlandse Zaken
      (Sprawa C-225/19)
      (2019/C 187/47)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Rechtbank Den Haag na posiedzeniu w ośrodku zamiejscowym w Haarlem

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: R.N.N.S.

         Strona przeciwna: Minister van Buitenlandse Zaken

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy sądowy środek odwoławczy, o którym mowa w art. 32 ust. 3 kodeksu wizowego (1), od ostatecznej decyzji w przedmiocie odmowy wydania wizy opartej na podstawie, o której mowa w art. 32 ust. 1 zdanie wprowadzające i lit. a) ppkt (vi) kodeksu wizowego, stanowi w poniższych okolicznościach skuteczny środek prawny przed sądem w rozumieniu art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (karty), gdy:

                              —

                              w uzasadnieniu decyzji państwo członkowskie poprzestało na wskazaniu: „został Pan uznany przez jedno lub więcej państw członkowskich za zagrożenie dla porządku publicznego, bezpieczeństwa wewnętrznego, zdrowia publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 19, a obecnie art. 21 kodeksu granicznego Schengen lub za zagrożenie dla stosunków międzynarodowych jednego lub więcej państw członkowskich”;

                              —

                              w decyzji ani w administracyjnym postępowaniu odwoławczym państwo członkowskie nie wskazało, który konkretnie powód lub powody — spośród czterech wymienionych w art. 32 ust. 1 zdanie wprowadzające i lit. a) ppkt (vi) kodeksu wizowego — został powołany;

                              —

                              państwo członkowskie nie udzieliło w postępowaniu odwoławczym bliższych merytorycznych informacji lub uzasadnienia powodu lub powodów stanowiących podstawę sprzeciwu innego państwa członkowskiego, względnie państw członkowskich?

                  2)

                  Czy w okolicznościach opisanych w pytaniu pierwszym można mówić o dobrej administracji w rozumieniu art. 41 karty, w szczególności w związku z obowiązkiem uzasadniania decyzji przez wydające je instytucje?

                  3)

                              a)

                              Czy na pytania pierwsze i drugie należy udzielić odmiennej odpowiedzi, jeżeli państwo członkowskie wskazałoby w ostatecznej decyzji w przedmiocie wizy rzeczywiście istniejącą, a przy tym wyraźnie określoną możliwość wniesienia środka odwoławczego w innym państwie członkowskim, do określonego z nazwy właściwego organu w tym państwie członkowskim (względnie w państwach członkowskich), które złożyło (względnie złożyły) sprzeciw w rozumieniu art. 32 ust. 1 zdanie wprowadzające i lit. a) ppkt (vi) kodeksu wizowego, w ramach którego to postępowania przedmiotem rozpoznania mogłaby zostać objęta podstawa odmowy udzielenia wizy?

                              b)

                              Czy dla udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze w związku z pytaniem trzecim lit. a) wymagane jest zawieszenie wydania rozstrzygnięcia w postępowaniu w przedmiocie środka odwoławczego, toczącym się w państwie członkowskim, które wydało ostateczną decyzję i przeciwko temu państwu, do czasu, gdy osoba ubiegająca się o wizę będzie miała możliwość wniesienia środka odwoławczego w innym państwie członkowskim (względnie w państwach członkowskich), a jeżeli osoba ta z tej możliwości skorzysta, to do czasu wydania (ostatecznego) rozstrzygnięcia w przedmiocie tego środka odwoławczego?

                  4)

                  Czy dla odpowiedzi na powyższe pytania znaczenie ma okoliczność, czy organom państwa członkowskiego (względnie państwu członkowskiemu) (względnie państwom członkowskim), które złożyło (względnie złożyły) sprzeciw wobec wydania wizy, zostanie umożliwione przystąpienie do postępowania w przedmiocie sądowego środka odwoławczego od ostatecznej decyzji jako drugiemu podmiotowi mającemu status strony przeciwnej i w ten sposób będzie ono mogło (względnie będą one mogły) przedstawić uzasadnienie dla powodu lub powodów, które legły u podstaw sprzeciwu?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Wizowy (kodeks wizowy) (Dz.U. 2009, L 243, s. 1).


title: Sprawa C-229/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te Amsterdam (Niderlandy) w dniu 14 marca 2019 r. — Dexia Nederland BV/XXX

text:
               3.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 187/46

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te Amsterdam (Niderlandy) w dniu 14 marca 2019 r. — Dexia Nederland BV/XXX
      (Sprawa C-229/19)
      (2019/C 187/49)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Gerechtshof te Amsterdam

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca środek odwoławczy: Dexia Nederland BV

         Druga strona postępowania: XXX

         Pytanie prejudycjalne

      Czy dyrektywę 93/13 (1) należy interpretować w ten sposób, że postanowienie umowne powinno być w świetle zawartych w tej dyrektywie kryteriów uznane za nieuczciwe już wtedy, jeżeli oceniane z uwzględnieniem wszelkich okoliczności związanych z zawarciem umowy może jedynie spowodować znaczącą nierównowagę w zależności od okoliczności, które nastąpią w trakcie trwania stosunku umownego, w szczególności w ten sposób, że postanowienie to ustala możliwy zysk przedsiębiorcy uzyskiwany w przypadku przedterminowego zakończenia umowy jako określony procent pozostałych do zapłaty rat leasingowych, w odróżnieniu od odpowiednich regulacji prawa krajowego, zgodnie z którymi zysk ten nie jest ustalony z góry, lecz ustala się go z uwzględnieniem okoliczności związanych z zakończeniem umowy, w szczególności wysokości poziomu oprocentowania, przy zastosowaniu którego przedterminowo uzyskana kwota może być inwestowana w trakcie pozostałego okresu, na jaki umowa była zawarta?

         (1)  Dyrektywa Rady 93/13EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. 1993, L 95, s. 29).


title: Sprawa C-237/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria (Węgry) w dniu 19 marca 2019 r. — Gömböc Kutató, Szolgáltató és Kereskedelmi Kft./Szellemi Tulajdon Nemzeti Hivatala

text:
               3.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 187/46

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria (Węgry) w dniu 19 marca 2019 r. — Gömböc Kutató, Szolgáltató és Kereskedelmi Kft./Szellemi Tulajdon Nemzeti Hivatala
      (Sprawa C-237/19)
      (2019/C 187/50)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Kúria

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Gömböc Kutató, Szolgáltató és Kereskedelmi Kft.

         Strona pozwana: Szellemi Tulajdon Nemzeti Hivatala.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 3 ust. 1 lit. e) pkt (ii) dyrektywy 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (1) należy interpretować w ten sposób, że w przypadku oznaczeń składających się wyłącznie z kształtu towaru:

                              a)

                              badanie, czy kształt jest niezbędny do uzyskania zamierzonego efektu technicznego, może zostać przeprowadzone jedynie na podstawie przedstawienia graficznego figurującego w rejestrze,

                              b)

                              czy można brać pod uwagę również sposób postrzegania przez właściwy krąg odbiorców?
                              Innymi słowy, czy można brać pod uwagę to, że właściwy krąg odbiorców wie, że kształt, którego dotyczy wniosek o rejestrację, jest niezbędny do uzyskania zamierzonego efektu technicznego?

                  2)

                  Czy art. 3 ust. 1 lit. e) pkt (iii) dyrektywy 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych należy interpretować w ten sposób, że podstawa odmowy ma zastosowanie do tych oznaczeń składających się wyłącznie z kształtu towaru, co do których można ustalić, w oparciu o sposób postrzegania towaru przez nabywcę lub o posiadaną przez niego wiedzę o przedstawionym graficznie towarze, czy kształt zwiększa znacznie wartość towaru?

                  3)

                  Czy art. 3 ust. 1 lit. e) pkt (iii) dyrektywy 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych należy interpretować w ten sposób, że podstawa odmowy ma zastosowanie do oznaczeń składających się wyłącznie z kształtu,

                              a)

                              który, ze względu na swój indywidualny charakter, już korzysta z ochrony udzielanej wzorom, lub

                              b)

                              którego estetyka sama z siebie zwiększa w pewien sposób wartość towaru?

         (1)  Dz.U. 2008, L 299, s. 25.


title: Sprawa C-241/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 16 stycznia 2019 r. w sprawie T-477/17, Haswani/Rada, wniesione w dniu 18 marca 2019 r. przez George’a Haswaniego

text:
               3.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 187/47

      Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 16 stycznia 2019 r. w sprawie T-477/17, Haswani/Rada, wniesione w dniu 18 marca 2019 r. przez George’a Haswaniego
      (Sprawa C-241/19 P)
      (2019/C 187/51)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: George Haswani (przedstawiciel: G. Karouni, avocat)

         Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie wyroku z dnia 16 stycznia 2019 r. w sprawie T-477/17 w całości;

                  —

                  nakazanie usunięcia nazwiska George’a Haswaniego z załączników do aktów zaskarżonych przed Sądem;

                  —

                  przejęcie sprawy do rozpoznania oraz:

                              —

                              stwierdzenie nieważności decyzji 2015/1836 i rozporządzenia 2015/1828;

                              —

                              zasądzenie od Rady kwoty 100 000 EUR z tytułu krzywdy doznanej przez G. Haswaniego;

                  —

                  obciążenie Rady jej własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez wnoszącego odwołanie zarówno przed Sądem, jak i przed Trybunałem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia prawa, naruszenia decyzji 2015/1836 (motyw 6) i decyzji 2013/255 (motyw 5), zmienionej decyzją 2015/1836, oraz przeniesienia ciężaru dowodu i naruszenia zasady domniemania niewinności.
      Zarzut drugi dotyczy naruszenia obowiązku uzasadnienia i braku uzasadnienia.
      Zarzut trzeci dotyczy naruszenia zasady proporcjonalności i braku uzasadnienia.


title: Sprawa C-258/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria (Węgry) w dniu 27 marca 2019 r. — EUROVIA Ipari, Kereskedelmi, Szállítmányozási és Idegenforgalmi Kft./Nemzeti Adó- és Vámhivatal Felebbviteli Igazgatósága

text:
               3.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 187/48

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria (Węgry) w dniu 27 marca 2019 r. — EUROVIA Ipari, Kereskedelmi, Szállítmányozási és Idegenforgalmi Kft./Nemzeti Adó- és Vámhivatal Felebbviteli Igazgatósága
      (Sprawa C-258/19)
      (2019/C 187/52)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Kúria

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: EUROVIA Ipari, Kereskedelmi, Szállítmányozási és Idegenforgalmi Kft.

         Strona pozwana: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy praktyka państwa członkowskiego, które dla celów skorzystania z prawa do odliczenia podatku uwzględnia wyłącznie chwilę wystąpienia zdarzenia podatkowego, nie biorąc pod uwagę, że zakres wykonania zobowiązania był przedmiotem sporu w postępowaniu cywilnym między stronami rozstrzygniętego w drodze sądowej, oraz że faktura została wystawiona dopiero po wydaniu prawomocnego wyroku, jest sprzeczna z zasadą neutralności podatkowej i z formalnymi wymogami prawa do odliczenia VAT?

                  2)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej, czy możliwe jest przekroczenie terminu przedawnienia w celu skorzystania z prawa do odliczenia VAT, które w ustawodawstwie państwa członkowskiego wynosi pięć lat od chwili wyświadczenia usług?

                  3)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej, czy na skorzystanie z prawa do odliczenia ma wpływ zachowanie odbiorcy faktury w niniejszej sprawie polegające na braku zapłaty wynagrodzenia wykonawcy określonego na podstawie prawomocnego wyroku do czasu postępowania egzekucyjnego wszczętego przez wykonawcę, z którego to względu faktura została wystawiona dopiero po upływie terminu przedawnienia?


title: Sprawa C-260/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 16 stycznia 2019 r. w sprawie T-412/16, Bena Properties/Rada, wniesione w dniu 26 marca 2019 r. przez Bena Properties Co. SA

text:
               3.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 187/49

      Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 16 stycznia 2019 r. w sprawie T-412/16, Bena Properties/Rada, wniesione w dniu 26 marca 2019 r. przez Bena Properties Co. SA
      (Sprawa C-260/19 P)
      (2019/C 187/53)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Bena Properties Co. SA (przedstawiciel: E. Ruchat, avocat)

         Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej

         Żądania wnoszącej odwołanie

                  —

                  stwierdzenie, że odwołanie jest dopuszczalne i zasadne;

                  —

                  w rezultacie, stwierdzenie nieważności wyroku z dnia 16 stycznia 2019 r., Bena Properties/Rada, T-412/16.

            W drodze nowego rozstrzygnięcia:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji 2016/850/WPZiB z dnia 27 maja 2016 r. i wydanych w jej następstwie aktów wykonawczych w zakresie, w jakim dotyczą one wnoszącej odwołanie;

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania odwoławczego.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia prawa polegającego na tym, że Sąd nie uwzględnił prawa wnoszącej odwołanie do bycia wysłuchanym przed przyjęciem nowych środków ograniczających, przyznanego na mocy art. 41 karty praw podstawowych.
      Zarzut drugi, dotyczący naruszenia prawa, przeinaczenia okoliczności faktycznych w ten sposób, że Sąd pominął artykuły prasowe przedstawione przez wnoszącą odwołanie na poparcie jej skargi o stwierdzenie nieważności w celu wykazania, że nie wspierała ona reżimu syryjskiego.
      Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia prawa w ten sposób, że Sąd nie orzekł niezgodności z prawem przepisów 27 i 28 decyzji 2013/255/WPZiB (2), zgodnie z którymi przynależność do rodziny Al-Assad lub do rodziny Makhlouf stanowi autonomiczne kryterium uzasadniające nałożenie sankcji, jednocześnie odwracając ciężar dowodu.


title: Sprawa C-272/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Wiesbaden (Niemcy) w dniu 1 kwietnia 2019 r. — VQ/Land Hessen

text:
               3.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 187/52

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Wiesbaden (Niemcy) w dniu 1 kwietnia 2019 r. — VQ/Land Hessen
      (Sprawa C-272/19)
      (2019/C 187/56)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgericht Wiesbaden

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: VQ

         Strona przeciwna: Land Hessen

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych, zwane dalej „RODO”) (1) — tu art. 15 RODO regulujący prawo dostępu przysługujące osobie, której dane dotyczą — znajduje zastosowanie do komisji parlamentu jednostki terytorialnej państwa członkowskiego odpowiedzialnej za rozpatrywanie petycji obywateli — tu Petitionsausschuss des Hessischen Landtages (komisji ds. petycji parlamentu krajowego kraju związkowego Hesja) — i czy taką komisję należy kwalifikować jako organ publiczny w rozumieniu art. 4 pkt 7 RODO?

                  2)

                  Czy sąd odsyłający można kwalifikować jako niezawisły i bezstronny sąd w rozumieniu art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w związku z art. 47 akapit drugi Karty praw podstawowych Unii Europejskiej?

         (1)  Dz.U. 2016, L 119, s. 1.


title: Sprawa C-277/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Općinski sud u Zadru (Chorwacja) w dniu 2 kwietnia 2019 r. — R.D., A.D./Raiffeisenbank St. Stefan-Jagerberg-Wolfsberg eGen

text:
               3.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 187/53

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Općinski sud u Zadru (Chorwacja) w dniu 2 kwietnia 2019 r. — R.D., A.D./Raiffeisenbank St. Stefan-Jagerberg-Wolfsberg eGen
      (Sprawa C-277/19)
      (2019/C 187/57)
      Język postępowania: chorwacki

         Sąd odsyłający

      Općinski sud u Zadru

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: R.D., A.D.

         Strona pozwana: Raiffeisenbank St. Stefan-Jagerberg-Wolfsberg eGen.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Jaki jest zasięg i zakres ochrony konsumentów wynikający z dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów, zmieniającej dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywę 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [oraz uchylającej dyrektywę Rady 85/577/EWG i dyrektywę 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady] (1) oraz z dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/17/UE z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie konsumenckich umów o kredyt związanych z nieruchomościami mieszkalnymi i zmieniającej dyrektywy 2008/48/WE i 2013/36/UE oraz rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 (2)?

                  2)

                  Z uwagi na to, że strona pozwana kwestionuje posiadanie przez powodów statusu konsumentów: Czy powodowie są konsumentami w rozumieniu postanowień dyrektywy [2011/83/UE] oraz w rozumieniu dyrektywy [2014/17/UE]?

                  3)

                  Czy krajowy przepis prawny zawarty w art. 3 ust. 1 pkt a) Zakon o potrošačkom kreditiranju (ustawy o kredycie konsumenckim) […] jest sprzeczny z art. 4 dyrektywy [2014/17/UE] i z art. 3 dyrektywy 2008/48/WE (3) oraz pozostałymi celami i założeniami ochrony konsumentów określonymi w preambule dyrektywy 2014/17/UE, ponieważ ustanawia on górną granicę ochrony konsumentów w nawiązaniu do określonej kwoty, a konkretnie do 1 000 000,00 HRK?

                  4)

                  Czy art. 5 ust. 1 dyrektywy [2014/17/UE] należy interpretować w taki sposób, że w sytuacji kiedy strona pozwana, będąca spółdzielnią kredytową zarejestrowaną w Republice Austrii, nie miała zezwolenia HNB na prowadzenie działalności udzielania kredytów konsumenckich w 2007 i 2008 roku, ani specjalnej zgody Ministarstvo financija (ministerstwa finansów) zgodnie z art. 22 ustawy o kredycie konsumenckim, ani nie była zarejestrowanym przedstawicielstwem lub oddziałem na terytorium Republiki Chorwacji to stanowiło to powód do stwierdzenia nieważności umowy o kredyt oraz naruszenie przywołanego przepisu dyrektywy, ponieważ (ewentualnie) bezpośrednio zagraża to prawom konsumenta przysługującym osobom fizycznym na terytorium Republiki Chorwacji, jako że strona pozwana nie podlegała wymaganemu nadzorowi przewidzianemu w przepisach prawnych w celu ochrony konsumentów i tworzenia jednakowych standardów i kryteriów udzielania kredytów konsumentom (w tym przypadku kredytów hipotecznych) zgodnie z preambułą dyrektywy [2014/17/UE]?

                  5)

                  Czy można uznać, że w tej sytuacji doszło do naruszenia art. 18, 19 i 20 dyrektywy 2014/17/UE z uwagi na to, że dobra wiara i uczciwość stanowią standardy prawne, względnie że przy zawarciu umowy o kredyt doszło do naruszenia dyrektywy z uwagi na fakt, że kredytu udzielono przy zastosowaniu stopy procentowej w wysokości 9,4% R[R]SO, podczas gdy konsumentom krajowym — obywatelom austriackim — strona pozwana udzielała kredytów przy zastosowaniu stopy procentowej w wysokości 4 % [art. 1000 austriackiego ABGB [Allgemeines Bürgerliches Gesetzbuch (części ogólnej kodeksu cywilnego)], która to stopa procentowa jest zmienna, ponieważ strona pozwana — jako instytucja kredytowa — jednostronnie ją zmienia i udziela kredytów jedynie pod warunkiem ustanowienia hipoteki?

                  6)

                  Czy można uznać, że doszło do naruszenia postanowień dyrektywy 2014/17/UE lub dyrektyw 2008/48/WE i 2013/36/UE oraz rozporządzenia (UE) nr 1093/2010 z uwagi na krajowe uregulowanie art. 2 Zakon o kreditnim institucijama (ustawy o instytucjach kredytowych) i krajowe uregulowanie art. 5 ust. 1 pkt 2 Zakon o kreditnim institucijama (ustawy o instytucjach kredytowych), gdy stronie pozwanej — jako instytucji kredytowej prawa austriackiego — umożliwiono, aby bez zezwolenia i nadzoru krajowego organu wykonywała działalność udzielania kredytów konsumenckich na rzecz obywateli chorwackich na terytorium Republiki Chorwacji i czy można uznać, że w takiej sytuacji cytowane krajowe przepisy nie stanowiły wystarczającej ochrony konsumentów będących osobami fizycznymi, przewidzianej w art. 5 dyrektywy 2014/17/UE (zatytułowanym „Właściwe organy”) oraz że strona pozwana nie postępowała zgodnie z zasadami dobrej wiary i uczciwości przewidzianymi w art. 4 Zakon o obveznim odnosima (ustawa o zobowiązaniach), co w konsekwencji oznacza, że postanowienia umowy o kredyt są nieważne?

                  7)

                  Czy przy okazji zawarcia umowy o kredyt wystąpiły braki formalne lub czy […] w postępowaniu głównym doszło do naruszenia postanowień art. 13, 14 i 16 dyrektywy 2014/17/UE poprzez uzgodnienie art. A umowy o kredyt jednorazowy — s. 2, gdzie stwierdza się: „Efektywna roczna stopa procentowa (RRSO) wynosi 9,4%. W przypadku opóźnień w płatnościach fikcyjna roczna stopa procentowa zostaje podana do wiadomości w dokumencie wywieszonym przy okienku”?

                  8)

                  Czy można uznać, że w sytuacji takiej jak zaistniała w postępowaniu głównym doszło do naruszenia postanowień art. 13, 14 i 16 dyrektywy 2014/17/UE z uwagi na to, że kwestionowane umowy o kredyt są umowami adhezyjnymi, to znaczy sporządzonymi w sposób typowy na uprzednio istniejących wzorcach umownych strony pozwanej, drukowany[ch] w języku niemieckim, nieprzetłumaczonymi w całości na język ojczysty strony powodowej, a zawarcie umowy nie było poprzedzone ogłaszaniem się poprzez sieć pośredników strony pozwanej (spółdzielni) w Republice Chorwacji, którzy to pośrednicy, jak i sama strona pozwana, zgodnie z chorwackimi przepisami nie mieli zezwolenia HNB na prowadzenie działalności udzielania kredytów lub zgody Ministarstvo financija (ministerstwa finansów) na prowadzenie działalności udzielania kredytów konsumenckich na terytorium Republiki Chorwacji?

                  9)

                  Czy można uznać, że w sytuacji takiej jak zaistniała w postępowaniu głównym doszło do naruszenia postanowień dyrektywy 2014/17/UE, względnie dyrektyw 2008/48/WE i 2013/36/UE (4) oraz rozporządzenia (UE) nr 1093/2010 (5), gdy krajowe przepisy, a mianowicie art. 2 ust. 1, 2 i 3, art. 5 ust. 1 pkt 1 i 2 Zakon o kreditnim institucijama (ustawy o instytucjach kredytowych) umożliwiły stronie pozwanej — jako instytucji kredytowej prawa austriackiego —, aby bez zezwolenia chorwackiego krajowego organu nadzoru, udzielała kredytów konsumenckich obywatelom chorwackim na terytorium Republiki Chorwacji i czy można uznać, że w takiej sytuacji te krajowe przepisy nie stanowiły wystarczającej ochrony konsumentów będących osobami fizycznymi zgodnie z art. 5 (zatytułowanym „Właściwe organy”) dyrektywy 2014/17/UE – oraz że strona pozwana nie postępowała zgodnie z zasadami dobrej wiary i uczciwości przewidzianymi w art. 4 Zakon o obveznim odnosima (ustawa o zobowiązaniach), co w konsekwencji oznacza, że postanowienia umowy o kredyt są nieważne?

                  10

                  Czy brak istnienia w momencie zawarcia umów o kredyt w 2007 i 2008 r. odpowiednich przepisów transponujących do chorwackiego prawa krajowego, które to przepisy regulowałyby szczegółowo możliwość oraz warunki zadłużania się chorwackich obywateli za granicą spowodował znaczącą nierównowagę w sytuacji, z jednej strony, kredytobiorców, a, z drugiej strony, banku oraz czy ta luka prawna sprawiła, że pozostali oni bez ochrony, co byłoby sprzeczne z postanowieniami dyrektywy 2014/17/UE, a w szczególności z jej art. 13?

         (1)  Dz.U. 2011, L 304, s. 64.

         (2)  Dz.U. 2014, L 60, s. 34.

         (3)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylająca dyrektywę Rady 87/102/EWG, Dz.U. 2008, L 133, s. 66.

         (4)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie warunków dopuszczenia instytucji kredytowych do działalności oraz nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi i firmami inwestycyjnymi, zmieniająca dyrektywę 2002/87/WE i uchylająca dyrektywy 2006/48/WE oraz 2006/49/WE, Dz.U. 2013, L 176, s. 338.

         (5)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego), zmiany decyzji nr 716/2009/WE oraz uchylenia decyzji Komisji 2009/78/WE, Dz.U. 2010, L 331, s. 12.


title: Sprawa C-281/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal administratif de Paris (Francja) w dniu 3 kwietnia 2019 r. — XS/Rektor Akademii Paryskiej

text:
               3.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 187/55

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal administratif de Paris (Francja) w dniu 3 kwietnia 2019 r. — XS/Rektor Akademii Paryskiej
      (Sprawa C-281/19)
      (2019/C 187/58)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Tribunal administratif de Paris

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: XS

         Strona pozwana: Rektor Akademii Paryskiej

         Pytania prejudycjalne

      Czy uregulowanie francuskie, które nie uwzględnia dla potrzeb zmiany zaszeregowania w korpusie nauczycieli okresów pracy wykonywanej uprzednio przez pracownika na rzecz Komisji Europejskiej lub szerzej, na rzecz instytucji Unii Europejskiej, chociaż przewiduje uwzględnienie między innymi uprzedniej aktywności zawodowej wykonywanej na rzecz administracji państwa członkowskiego Unii Europejskiej, narusza zobowiązania zawarte w art. 45 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i jego zakres stosowania?


title: Sprawa C-316/19: Skarga wniesiona w dniu 16 kwietnia 2019 r. — Komisja Europejska/Republika Słowenii

text:
               3.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 187/55

      Skarga wniesiona w dniu 16 kwietnia 2019 r. — Komisja Europejska/Republika Słowenii
      (Sprawa C-316/19)
      (2019/C 187/59)
      Język postępowania: słoweński

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn i B. Rous Demiri)

         Strona pozwana: Republika Słowenii

         Żądania strony skarżącej

      Na podstawie art. 258 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej Komisja wnosi do Trybunału Sprawiedliwości o stwierdzenie, że dokonując jednostronnego zatrzymania w pomieszczeniach Banku Słowenii dokumentów dotyczących wykonywania zadań ESBC i Eurosystemu oraz nie podejmując lojalnej współpracy w tym zakresie z EBC, Republika Słowenii uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy art. 343 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, art. 39 Protokołu nr 4 w sprawie Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, art. 2, 18 i 22 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej, a także art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej.
      Komisja wnosi ponadto do Trybunału o obciążenie Republiki Słowenii kosztami postępowania.

         Motywy i główne argumenty

      W związku z przeszukaniem pomieszczeń i zatrzymaniem dokumentów w Banku Słowenii w dniu 6 lipca 2016 r. naruszona została nietykalność archiwów Unii w rozumieniu art. 343 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, art. 39 protokołu nr 4 oraz art. 2 i 22 protokołu nr 7 w związku z art. 18 tegoż protokołu nr 7, a także w rozumieniu art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej. Przeszukanie pomieszczeń i zatrzymanie dokumentów zostały przeprowadzone jednostronnie, bez zgody EBC, i — w sytuacji braku porozumienia między EBC a władzami słoweńskimi — bez orzeczenia wydanego przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Niezależnie od wielokrotnych ostrzeżeń słoweńskie organy, które dokonały zatrzymania dokumentów, nie próbowały przeprowadzić oddzielenia dokumentów należących do archiwów Unii i nie podjęły konstruktywnych rozmów w tej kwestii z EBC.


title: Sprawa T-388/11: Wyrok Sądu z dnia 10 kwietnia 2019 r. — Deutsche Post/Komisja (Pomoc państwa — Sektor pocztowy — Finansowanie zwiększonych kosztów wynagrodzeń i świadczeń socjalnych części personelu Deutsche Post z dotacji i wpływów uzyskanych tytułem wynagrodzenia za świadczenie usług po cenach regulowanych — Decyzja o rozszerzeniu formalnego postępowania wyjaśniającego — Decyzja stwierdzająca istnienie nowej pomocy państwa, wydana po zakończeniu etapu badania wstępnego — Skarga o stwierdzenie nieważności — Akt zaskarżalny — Interes prawny — Dopuszczalność — Konsekwencje stwierdzenia nieważności decyzji końcowej — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               3.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 187/57

      Wyrok Sądu z dnia 10 kwietnia 2019 r. — Deutsche Post/Komisja
      (Sprawa T-388/11) (1)

      (Pomoc państwa - Sektor pocztowy - Finansowanie zwiększonych kosztów wynagrodzeń i świadczeń socjalnych części personelu Deutsche Post z dotacji i wpływów uzyskanych tytułem wynagrodzenia za świadczenie usług po cenach regulowanych - Decyzja o rozszerzeniu formalnego postępowania wyjaśniającego - Decyzja stwierdzająca istnienie nowej pomocy państwa, wydana po zakończeniu etapu badania wstępnego - Skarga o stwierdzenie nieważności - Akt zaskarżalny - Interes prawny - Dopuszczalność - Konsekwencje stwierdzenia nieważności decyzji końcowej - Obowiązek uzasadnienia)
      (2019/C 187/60)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Deutsche Post AG (Bonn, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J. Sedemund, T. Lübbig i M. Klasse)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Grespan, T. Maxian Rusche i R. Sauer, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną: UPS Europe SPRL/BVBA, dawniej UPS Europe NV/SA (Bruksela, Belgia), oraz United Parcel Service Deutschland Sàrl & Co. OHG, dawniej UPS Deutschland Inc. & Co. OHG (Neuss, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo adwokaci T. Ottervanger i E. Henny, następnie adwokat T. Ottervanger, a w końcu adwokat R. Wojtek)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2011) 3081 wersja ostateczna z dnia 10 maja 2011 r. w sprawie rozszerzenia formalnego postępowania wyjaśniającego przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE, dotyczącego pomocy państwa C 36/07 (ex NN 25/07) przyznanej przez Republikę Federalną Niemiec na rzecz Deutsche Post, której streszczenie opublikowano w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (Dz.U. 2011, C 263, s. 4).

         Sentencja

                  1)

                     Zarzut niedopuszczalności zostaje oddalony.

                  2)

                     Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Europejskiej C(2011) 3081 wersja ostateczna z dnia 10 maja 2011 r. w sprawie rozszerzenia formalnego postępowania wyjaśniającego przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE, dotyczącego pomocy państwa C 36/07 (ex NN 25/07) przyznanej przez Republikę Federalną Niemiec na rzecz Deutsche Post.

                  3)

                     Komisja pokrywa własne koszty, jak również koszty poniesione przez Deutsche Post AG.

                  4)

                     UPS Europe SPRL/BVBA i United Parcel Service Deutschland Sàrl & Co. OHG pokrywają indywidualnie własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 282 z 24.9.2011.


title: Sprawa T-182/15: Wyrok Sądu z dnia 9 kwietnia 2019 r. — Sopra Steria Group/Parlament (Zamówienia publiczne na usługi — Postępowanie przetargowe — Świadczenie usług informatycznych na rzecz Parlamentu oraz innych instytucji i organów Unii — Wykluczenie z udziału w procedurach udzielania zamówień — Potencjalny konflikt interesów — Nieudzielenie informacji wymaganych przez instytucję zamawiającą — Artykuł 107 ust. 1 lit. b) rozporządzenia finansowego — Przejrzystość — Proporcjonalność — Równość traktowania — Artykuł 102 ust. 1 rozporządzenia finansowego)

text:
               3.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 187/58

      Wyrok Sądu z dnia 9 kwietnia 2019 r. — Sopra Steria Group/Parlament
      (Sprawa T-182/15) (1)

      (Zamówienia publiczne na usługi - Postępowanie przetargowe - Świadczenie usług informatycznych na rzecz Parlamentu oraz innych instytucji i organów Unii - Wykluczenie z udziału w procedurach udzielania zamówień - Potencjalny konflikt interesów - Nieudzielenie informacji wymaganych przez instytucję zamawiającą - Artykuł 107 ust. 1 lit. b) rozporządzenia finansowego - Przejrzystość - Proporcjonalność - Równość traktowania - Artykuł 102 ust. 1 rozporządzenia finansowego)
      (2019/C 187/61)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Sopra Steria Group SA (Annecy-le-Vieux, Francja) (przedstawiciele: adwokaci A. Verlinden, R. Martens i J. Joossen)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: pełnomocnicy B. Simon i L. Tapper Brandberg)

         Interwenientci popierający stronę pozwaną: CGI Luxembourg SA (Bertrange, Luksemburg) i Intrasoft International SA (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat N. Korogiannakis)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie zmierzające do stwierdzenia nieważności decyzji Parlamentu podjętych w ramach postępowania przetargowego PE/ITEC-ITS14 dotyczącego świadczenia usług informatycznych na rzecz Parlamentu oraz innych instytucji i organów Unii Europejskiej, odrzucających oferty konsorcjów IBI IUS i STEEL, w skład których wchodziła skarżąca, w odniesieniu do części nr 2 i 3.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Sopra Steria Group SA pokrywa, poza własnymi kosztami, również koszty poniesione przez Parlament Europejski.

                  3)

                     CGI Luxembourg SA i Intrasoft International SA pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 262 z 10.8.2015.


title: Sprawa T-259/15: Wyrok Sądu z dnia 9 kwietnia 2019 r. — Close i Cegelec/Parlament (Zamówienia publiczne na roboty budowlane — Postępowanie przetargowe — Budowa centrali elektrycznej — Rozbudowa i modernizacja budynku im. Konrada Adenauera w Luksemburgu — Odrzucenie oferty jednego z oferentów — Udzielenie zamówienia innemu oferentowi — Kryteria wyboru — Sytuacja ekonomiczna i finansowa — Kwalifikacje techniczne i zawodowe — Obowiązek uzasadnienia — Oczywisty błąd w ocenie)

text:
               3.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 187/58

      Wyrok Sądu z dnia 9 kwietnia 2019 r. — Close i Cegelec/Parlament
      (Sprawa T-259/15) (1)

      (Zamówienia publiczne na roboty budowlane - Postępowanie przetargowe - Budowa centrali elektrycznej - Rozbudowa i modernizacja budynku im. Konrada Adenauera w Luksemburgu - Odrzucenie oferty jednego z oferentów - Udzielenie zamówienia innemu oferentowi - Kryteria wyboru - Sytuacja ekonomiczna i finansowa - Kwalifikacje techniczne i zawodowe - Obowiązek uzasadnienia - Oczywisty błąd w ocenie)
      (2019/C 187/62)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: SA Close (Harzé-Aywaille, Belgia), Cegelec (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci J.M. Rikkers i J.L. Teheux)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: początkowo M. Rantala i M. Mraz, następnie J.M. Stenier, B. Schäfer i M. Mraz, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Złożony na podstawie art. 263 TFUE wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu z dnia 19 marca 2015 r. o odrzuceniu oferty złożonej przez skarżących w przetargu INLO-D-UPIL-T-14-AO 4 dotyczącym zamówienia publicznego na roboty budowlane dotyczącego części 73 (centralne zasilanie energią elektryczną) projektu rozbudowy i modernizacji budynku im. Konrada Adenauera w Luksemburgu i o udzieleniu zamówienia na tę część innemu oferentowi.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     SA Close i Cegelec oraz Parlament Europejski pokrywają własne koszty postepowania, w tym koszty postępowania w przedmiocie środków tymczasowych.

         (1)  Dz.U. C 236 z 20.7.2015.


title: Sprawa T-492/15: Wyrok Sądu z dnia 12 kwietnia 2019 r. — Deutsche Lufthansa/Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — Pomoc państwa — Środki wdrożone przez Niemcy na rzecz portu lotniczego Frankfurt-Hahn i przedsiębiorstw lotniczych korzystających z tego portu lotniczego — Decyzja uznająca środki na rzecz portu lotniczego Frankfurt-Hahn za pomoc państwa zgodną z rynkiem wewnętrznym i stwierdzająca brak pomocy państwa na rzecz przedsiębiorstw lotniczych korzystających z tego portu lotniczego — Brak indywidualnego oddziaływania — Brak bezpośredniego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               3.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 187/59

      Wyrok Sądu z dnia 12 kwietnia 2019 r. — Deutsche Lufthansa/Komisja
      (Sprawa T-492/15) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - Środki wdrożone przez Niemcy na rzecz portu lotniczego Frankfurt-Hahn i przedsiębiorstw lotniczych korzystających z tego portu lotniczego - Decyzja uznająca środki na rzecz portu lotniczego Frankfurt-Hahn za pomoc państwa zgodną z rynkiem wewnętrznym i stwierdzająca brak pomocy państwa na rzecz przedsiębiorstw lotniczych korzystających z tego portu lotniczego - Brak indywidualnego oddziaływania - Brak bezpośredniego oddziaływania - Niedopuszczalność)
      (2019/C 187/63)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Deutsche Lufthansa AG (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciel: A. Martin-Ehlers, adwokat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Herrmann, T. Maxian Rusche i S. Noë, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną: Land Rheinland-Pfalz (Niemcy) (przedstawiciel: profesor C. Koenig); a także Ryanair DAC, dawniej Ryanair Ltd (Dublin, Irlandia) (przedstawiciele: G. Berrisch, adwokat, i B. Byrne, solicitor)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji (UE) 2016/789 z dnia 1 października 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.21121 (C 29/2008) (ex NN 54/07) wdrożonej przez Niemcy, dotyczącej finansowania portu lotniczego Frankfurt-Hahn oraz stosunków finansowych między tym portem lotniczym a Ryanairem (Dz.U. 2016, L 134, s. 46)

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                     Deutsche Lufthansa AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 363 z 3.11.2015.


title: Sprawa T-300/16: Wyrok Sądu z dnia 10 kwietnia 2019 r. — Jindal Saw i Jindal Saw Italia/Komisja (Subsydia — Przywóz rur i przewodów rurowych z żeliwa ciągliwego pochodzących z Indii — Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2016/387 — Nałożenie ostatecznego cła wyrównawczego — Przepisy indyjskie nakładające podatek eksportowy na rudę żelaza oraz podwójną opłatę za kolejowy transport towarowy, co jest niekorzystne dla transportu rudy żelaza na eksport — Artykuł 3 pkt 1 lit. a) ppkt (iv) rozporządzenia (WE) nr 597/2009 [zastąpionego rozporządzeniem (UE) 2016/1037] — Wkład finansowy — Dostawa towarów — Działanie polegające na „powierzeniu” podmiotowi prywatnemu funkcji stanowiącej wkład finansowy — Artykuł 4 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 597/2009 — Szczególność subsydium — Artykuł 6 lit. b) rozporządzenia nr 597/2009 — Obliczenie korzyści — Szkoda poniesiona przez przemysł Unii — Obliczenie podcięcia cenowego i marginesu szkody — Związek przyczynowy — Dostęp do poufnych danych dochodzenia antysubsydyjnego — Prawo do obrony)

text:
               3.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 187/60

      Wyrok Sądu z dnia 10 kwietnia 2019 r. — Jindal Saw i Jindal Saw Italia/Komisja
      (Sprawa T-300/16) (1)

      (Subsydia - Przywóz rur i przewodów rurowych z żeliwa ciągliwego pochodzących z Indii - Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2016/387 - Nałożenie ostatecznego cła wyrównawczego - Przepisy indyjskie nakładające podatek eksportowy na rudę żelaza oraz podwójną opłatę za kolejowy transport towarowy, co jest niekorzystne dla transportu rudy żelaza na eksport - Artykuł 3 pkt 1 lit. a) ppkt (iv) rozporządzenia (WE) nr 597/2009 [zastąpionego rozporządzeniem (UE) 2016/1037] - Wkład finansowy - Dostawa towarów - Działanie polegające na „powierzeniu” podmiotowi prywatnemu funkcji stanowiącej wkład finansowy - Artykuł 4 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 597/2009 - Szczególność subsydium - Artykuł 6 lit. b) rozporządzenia nr 597/2009 - Obliczenie korzyści - Szkoda poniesiona przez przemysł Unii - Obliczenie podcięcia cenowego i marginesu szkody - Związek przyczynowy - Dostęp do poufnych danych dochodzenia antysubsydyjnego - Prawo do obrony)
      (2019/C 187/64)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Jindal Saw Ltd (New Delhi, Indie), Jindal Saw Italia SpA (Triest, Włochy) (przedstawiciele: R. Antonini i E. Monard, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J.F. Brakeland i G. Luengo, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Saint-Gobain Pam (Pont à Mousson, Francja) (przedstawiciele: O. Prost, A. Coelho Dias i C. Bouvarel, adwokaci)

         Przedmiot

      Żądanie oparte na art. 263 TFUE i zmierzające do stwierdzenia nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/387 z dnia 17 marca 2016 r. nakładającego ostateczne cło wyrównawcze na przywóz rur i przewodów rurowych z żeliwa ciągliwego (zwanego także żeliwem sferoidalnym) pochodzących z Indii (Dz.U. 2016, L 73, s. 1) w zakresie, w jakim dotyczy ono skarżących.

         Sentencja

                  1)

                     Stwierdza się nieważność rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/387 z dnia 17 marca 2016 r. nakładającego ostateczne cło wyrównawcze na przywóz rur i przewodów rurowych z żeliwa ciągliwego (zwanego także żeliwem sferoidalnym) pochodzących z Indii w zakresie dotyczącym spółki Jindal Saw Ltd.

                  2)

                     Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Jindal Saw i Jindal Saw Italia SpA.

                  3)

                     Saint-Gobain Pam pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 314 z 29.8.2016.


title: Sprawa T-5/17: Wyrok Sądu z dnia 4 kwietnia 2019 R. — Sharif/Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii — Zamrożenie środków finansowych — Prawo do obrony — Prawo do skutecznej ochrony sądowej — Oczywisty błąd w ocenie — Prawo własności — Proporcjonalność — Naruszenie dobrego imienia)

text:
               3.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 187/64

      Wyrok Sądu z dnia 4 kwietnia 2019 R. — Sharif/Rada
      (Sprawa T-5/17) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii - Zamrożenie środków finansowych - Prawo do obrony - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Oczywisty błąd w ocenie - Prawo własności - Proporcjonalność - Naruszenie dobrego imienia)
      (2019/C 187/68)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Ammar Sharif (Damaszek, Syria) (przedstawiciele: B. Kennelly, QC, i J. Pobjoy, barrister)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: S. Kyriakopoulou, P. Mahnič i V. Piessevaux, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Havas i J. Norris, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Tytułem głównym, oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2016/1897 z dnia 27 października 2016 r. w sprawie wykonania decyzji 2013/255/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2016, L 293, s. 36), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2016/1893 z dnia 27 października 2016 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. 2016, L 293, s. 25), decyzji Rady (WPZiB) 2017/917 z dnia 29 maja 2017 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2017, L 139, s. 62; sprostowanie Dz.U. 2017, L 146, s. 159), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2017/907 z dnia 29 maja 2017 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. 2017, L 139, s. 15; sprostowanie Dz.U. 2017, L 146, s. 159), decyzji Rady (WPZiB) 2018/778 z dnia 28 maja 2018 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2018, L 131, s. 16) i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2018/774 z dnia 28 maja 2018 r. wykonującego rozporządzenie (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. 2018, L 131, s. 1) w zakresie, w jakim te akty dotyczą skarżącego, oraz, tytułem ewentualnym, oparte na art. 277 TFUE żądanie stwierdzenia braku zastosowania art. 28 ust. 2 lit. a) decyzji Rady 2013/255/WPZiB z dnia 31 maja 2013 r. dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2013, L 147, s. 14; sprostowania: Dz.U. 2014, L 305, s. 116; Dz.U. 2015, L 50, s. 48; Dz.U. 2016, L 336, s. 42; Dz.U. 2017, L 146, s. 159; Dz.U. 2018, L 167, s. 36; Dz.U. 2018, L 190, s. 20), w brzmieniu ustalonym decyzją Rady (WPZiB) 2015/1836 z dnia 12 października 2015 r. (Dz.U. 2015, L 266, s. 75), oraz art. 15 ust. 1a lit. a) rozporządzenia Rady (UE) nr 36/2012 z dnia 18 stycznia 2012 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii oraz uchylającego rozporządzenie (UE) nr 442/2011 (Dz.U. 2012, L 16, s. 1; sprostowania: Dz.U. 2012, L 212, s. 20; Dz.U. 2012, L 227, s. 15; Dz.U. 2013, L 123, s. 28; Dz.U. 2013, L 127, s. 27; Dz.U. 2014, L 305, s. 115; Dz.U. 2017, L 146, s. 159; Dz.U. 2018, L 167, s. 36; Dz.U. 2018, L 190, s. 20), w brzmieniu ustalonym rozporządzeniem Rady (UE) 2015/1828 z dnia 12 października 2015 r. (Dz.U. 2015, L 266, s. 1), w zakresie, w jakim te przepisy dotyczą skarżącego.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Ammar Sharif pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

                  3)

                     Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 53 z 20.2.2017.


title: Sprawa T-51/17: Wyrok Sądu z dnia 10 kwietnia 2019 r. — Polska/Komisja (EFRG i EFRROW — Wydatki wyłączone z finansowania — Sektor owoców i warzyw — Pomoc dla grup producentów — Wydatki poniesione przez Polskę — Niedociągnięcia w zakresie kluczowych kontroli — Kontrola planów uznawania i kryteriów uznania — Kontrole dotyczące wniosków o przyznanie pomocy — Spójność handlowa — Zasadność wydatków — Uchybienia systemowe — Ryzyko dla EFRG — Korekty ryczałtowe wynoszące 25 %)

text:
               3.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 187/65

      Wyrok Sądu z dnia 10 kwietnia 2019 r. — Polska/Komisja
      (Sprawa T-51/17) (1)

      (EFRG i EFRROW - Wydatki wyłączone z finansowania - Sektor owoców i warzyw - Pomoc dla grup producentów - Wydatki poniesione przez Polskę - Niedociągnięcia w zakresie kluczowych kontroli - Kontrola planów uznawania i kryteriów uznania - Kontrole dotyczące wniosków o przyznanie pomocy - Spójność handlowa - Zasadność wydatków - Uchybienia systemowe - Ryzyko dla EFRG - Korekty ryczałtowe wynoszące 25 %)
      (2019/C 187/69)
      Język postępowania: polski

         Strony

         Strona skarżąca: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: B. Majczyna, K. Straś, M. Pawlicka i B. Paziewska, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo K. Skelly i A. Stobiecka-Kuik, następnie A. Stobiecka-Kuik i D. Milanowska, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności części decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2016/2018 z dnia 15 listopada 2016 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. 2016, L 312, s. 26) w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy korekt ryczałtowych zastosowanych w odniesieniu do Rzeczypospolitej Polskiej.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Rzeczpospolita Polska pokrywa, poza własnymi kosztami, trzy czwarte kosztów poniesionych przez Komisję Europejską.

                  3)

                     Komisja pokrywa jedną czwartą własnych kosztów.

         (1)  Dz.U. C 86 z 20.3.2017.


title: Sprawa T-108/17: Wyrok Sądu z dnia 4 kwietnia 2019 r. — ClientEarth/Komisja (REACH — Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 — Ftalan bis(2-etyloheksylu) (DEHP) — Oddalenie jako bezzasadnego wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej dotyczącej decyzji w sprawie zezwolenia na wprowadzenie do obrotu — Naruszenie prawa — Oczywisty błąd w ocenie — Artykuł 10 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006)

text:
               3.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 187/66

      Wyrok Sądu z dnia 4 kwietnia 2019 r. — ClientEarth/Komisja
      (Sprawa T-108/17) (1)

      (REACH - Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 - Ftalan bis(2-etyloheksylu) (DEHP) - Oddalenie jako bezzasadnego wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej dotyczącej decyzji w sprawie zezwolenia na wprowadzenie do obrotu - Naruszenie prawa - Oczywisty błąd w ocenie - Artykuł 10 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006)
      (2019/C 187/70)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: ClientEarth (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: A. Jones, barrister)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Gattinara, R. Lindenthal i K. Mifsud-Bonnici, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Europejska Agencja Chemikaliów (przedstawiciele: M. Heikkilä i W. Broere, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności pisma Komisji z dnia 7 grudnia 2016 r., w którym instytucja ta oddaliła wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej złożony przez skarżącą w dniu 2 sierpnia 2016 r. w odniesieniu do decyzji wykonawczej Komisji C(2016) 3549 final z dnia 16 czerwca 2016 r. udzielającej zezwolenia na zastosowanie ftalanu bis(2 etyloheksylu) (DEHP) na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     ClientEarth pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                  3)

                     Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 121 z 18.4.2017.


title: Sprawa T-223/17: Wyrok Sądu z dnia 11 kwietnia 2019 r. — Adapta Color/EUIPO — Coatings Foreign IP (ADAPTA POWDER COATINGS) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Graficzny unijny znak towarowy ADAPTA POWDER COATINGS — Unieważnienie przez izbę odwoławczą — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania — Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 7 ust. 3 rozporządzenia 2017/1001) — Naruszenie prawa do bycia wysłuchanym — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 94 rozporządzenia 2017/1001) — Dowody przedstawione po raz pierwszy przed Sądem)

text:
               3.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 187/67

      Wyrok Sądu z dnia 11 kwietnia 2019 r. — Adapta Color/EUIPO — Coatings Foreign IP (ADAPTA POWDER COATINGS)
      (Sprawa T-223/17) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy ADAPTA POWDER COATINGS - Unieważnienie przez izbę odwoławczą - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania - Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 7 ust. 3 rozporządzenia 2017/1001) - Naruszenie prawa do bycia wysłuchanym - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 94 rozporządzenia 2017/1001) - Dowody przedstawione po raz pierwszy przed Sądem)
      (2019/C 187/71)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Adapta Color, SL (Peñiscola, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci G. Macías Bonilla, G. Marín Raigal i E. Armero Lavie)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: E. Markakis, A. Söder i D. Walicka, pełnomocnik).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Coatings Foreign IP Co. LLC (Wilmington, Delaware, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: A. Rajendra, solicitor, i S. Malynicz, QC)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 lutego 2017 r. (sprawa R 2522/2015-5) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Coatings Foreign IP a Adapta Color.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Adapta Color, SL zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 202 z 26.6.2017.


title: Sprawa T-224/17: Wyrok Sądu z dnia 11 kwietnia 2019 r. — Adapta Color/EUIPO — Coatings Foreign IP (Bio proof ADAPTA) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Graficzny unijny znak towarowy Bio proof ADAPTA — Unieważnienie przez izbę odwoławczą — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania — Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 7 ust. 3 rozporządzenia 2017/1001) — Naruszenie prawa do bycia wysłuchanym — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 94 rozporządzenia 2017/1001) — Dowody przedstawione po raz pierwszy przed Sądem)

text:
               3.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 187/68

      Wyrok Sądu z dnia 11 kwietnia 2019 r. — Adapta Color/EUIPO — Coatings Foreign IP (Bio proof ADAPTA)
      (Sprawa T-224/17) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy Bio proof ADAPTA - Unieważnienie przez izbę odwoławczą - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania - Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 7 ust. 3 rozporządzenia 2017/1001) - Naruszenie prawa do bycia wysłuchanym - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 94 rozporządzenia 2017/1001) - Dowody przedstawione po raz pierwszy przed Sądem)
      (2019/C 187/72)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Adapta Color, SL (Peñiscola, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci G. Macías Bonilla, G. Marín Raigal i E. Armero Lavie)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: E. Markakis, A. Söder i D. Walicka, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Coatings Foreign IP Co. LLC (Wilmington, Delaware, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: A. Rajendra, solicitor, i S. Malynicz, QC)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 lutego 2017 r. (sprawa R 2521/2015-5) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Coatings Foreign IP a Adapta Color.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Adapta Color, SL zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 202 z 26.6.2017.


title: Sprawa T-225/17: Wyrok Sądu z dnia 11 kwietnia 2019 r. — Adapta Color/EUIPO — Coatings Foreign IP (Bio proof ADAPTA) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Graficzny unijny znak towarowy Bio proof ADAPTA — Unieważnienie przez izbę odwoławczą — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania — Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 7 ust. 3 rozporządzenia 2017/1001) — Naruszenie prawa do bycia wysłuchanym — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 94 rozporządzenia 2017/1001) — Dowody przedstawione po raz pierwszy przed Sądem)

text:
               3.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 187/69

      Wyrok Sądu z dnia 11 kwietnia 2019 r. — Adapta Color/EUIPO — Coatings Foreign IP (Bio proof ADAPTA)
      (Sprawa T-225/17) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy Bio proof ADAPTA - Unieważnienie przez izbę odwoławczą - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania - Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 7 ust. 3 rozporządzenia 2017/1001) - Naruszenie prawa do bycia wysłuchanym - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 94 rozporządzenia 2017/1001) - Dowody przedstawione po raz pierwszy przed Sądem)
      (2019/C 187/73)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Adapta Color, SL (Peñiscola, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci G. Macías Bonilla, G. Marín Raigal i E. Armero Lavie)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: E. Markakis, A. Söder i D. Walicka, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Coatings Foreign IP Co. LLC (Wilmington, Delaware, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: A. Rajendra, solicitor, i S. Malynicz, QC)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 lutego 2017 r. (sprawa R 311/2016-5) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Coatings Foreign IP a Adapta Color.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Adapta Color, SL zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 202 z 26.6.2017.


title: Sprawa T-229/17: Wyrok Sądu z dnia 10 kwietnia 2019 r. — Niemcy/Komisja (Zbliżanie ustawodawstw — Rozporządzenie (UE) nr 305/2011 — Rozporządzenie (UE) nr 1025/2012 — Wyroby budowlane — Normy zharmonizowane EN 14342:2013 i EN 14904:2006 — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               3.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 187/70

      Wyrok Sądu z dnia 10 kwietnia 2019 r. — Niemcy/Komisja
      (Sprawa T-229/17) (1)

      (Zbliżanie ustawodawstw - Rozporządzenie (UE) nr 305/2011 - Rozporządzenie (UE) nr 1025/2012 - Wyroby budowlane - Normy zharmonizowane EN 14342:2013 i EN 14904:2006 - Obowiązek uzasadnienia)
      (2019/C 187/74)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: początkowo T. Henze i J. Möller, następnie J. Möller, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów M. Winkelmüllera, F. van Schewicka i M. Kottmanna)

         Strona przeciwna: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo G. Zavvos i C. Hermes, następnie C. Hermes i M. Huttunen, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Finlandii (przedstawiciel: S. Hartikainen, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Wniosek oparty na art. 263 TFUE i zmierzający do stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji Komisji (UE) 2017/133 z dnia 25 stycznia 2017 r. w sprawie utrzymania z ograniczeniem w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej odniesienia do normy zharmonizowanej EN 14342:2013 „Podłogi drewniane — Właściwości, ocena zgodności i oznakowanie” zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 305/2011 (Dz.U. 2017, L 21, s. 113), po drugie, decyzji Komisji (EU) 2017/145 z dnia 25 stycznia 2017 r. w sprawie utrzymania z ograniczeniem w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej odniesienia do normy zharmonizowanej EN 14904:2006 „Nawierzchnie terenów sportowych — Halowe nawierzchnie sportowe przeznaczone do uprawiania wielu dyscyplin sportowych — Specyfikacja” zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 305/2011 (Dz.U. 2017, L 22, s. 62), po trzecie, komunikatu Komisji z dnia 10 marca 2017 r. w ramach wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 305/2011 z dnia 9 marca 2011 r. ustanawiającego zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylającego dyrektywę Rady 89/106/EWG (Dz.U. 2017, C 76, s. 32) w zakresie, w jakim odnosi się do norm zharmonizowanych EN 14342:2013 i EN 14904:2006, po czwarte, komunikatu Komisji z dnia 11 sierpnia 2017 r. w ramach wykonania rozporządzenia nr 305/2011 (Dz.U. 2017, C 267, s. 16) w zakresie dotyczącym norm zharmonizowanych EN 14342:2013 i EN 14904:2006, po piąte, komunikatu Komisji z dnia 15 grudnia 2017 r. w ramach wykonania rozporządzenia nr 305/2011 (Dz.U. 2017, C 435, s. 41) w zakresie dotyczącym norm zharmonizowanych EN 14342:2013 i EN 14904:2006, oraz po szóste, komunikatu Komisji z dnia 9 marca 2018 r. w ramach wykonania rozporządzenia nr 305/2011 (Dz.U. 2017, C 92, s. 139) w zakresie dotyczącym norm zharmonizowanych EN 14342:2013 i EN 14904:2006

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Republika Federalna Niemiec pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                  3)

                     Republika Finlandii pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 195 z 19.6.2017.


title: Sprawa T-319/17: Wyrok Sądu z dnia 9 kwietnia 2019 r. — Aldridge i in./Komisja (Służba publiczna — Personel tymczasowy — OLAF — Umowa na czas nieokreślony — Decyzja dyrektora OLAF u ustanawiająca jednorazowe przeszeregowanie do następnej wyższej grupy — Wniosek o rozpoczęcie corocznej procedury zmiany zaszeregowania — Przepis o charakterze generalnym — Termin do wniesienia skargi — Rozpoczęcie biegu terminu — Publikacja w intranecie — Niedopuszczalność)

text:
               3.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 187/71

      Wyrok Sądu z dnia 9 kwietnia 2019 r. — Aldridge i in./Komisja
      (Sprawa T-319/17) (1)

      (Służba publiczna - Personel tymczasowy - OLAF - Umowa na czas nieokreślony - Decyzja dyrektora OLAF u ustanawiająca jednorazowe przeszeregowanie do następnej wyższej grupy - Wniosek o rozpoczęcie corocznej procedury zmiany zaszeregowania - Przepis o charakterze generalnym - Termin do wniesienia skargi - Rozpoczęcie biegu terminu - Publikacja w intranecie - Niedopuszczalność)
      (2019/C 187/75)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Adam Aldridge (Schaerbeek, Belgia) i 32 innych skarżących, których nazwiska wymieniono w załączniku do wyroku (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues, A. Tymen i A. Champetier)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo L. Radu Bouyon i M. Mensi, następnie L. Radu Bouyon i G. Berscheid, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 270 TFUE, po pierwsze, o stwierdzenie nieważności decyzji dyrektora generalnego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) z dnia 15 lipca 2016 r. oddalającej wniosek skarżących o przeprowadzenie corocznego postępowania w sprawie zmiany zaszeregowania oraz decyzji dyrektora generalnego OLAF z dnia 13 lutego 2017 r. oddalającej zażalenie złożone na decyzję z dnia 15 lipca 2016 r., i po drugie, o naprawienie szkody i krzywdy, które skarżący w swej ocenie ponieśli.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Adam Aldridge i inni pracownicy oraz byli pracownicy tymczasowi Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF), których nazwiska wymieniono w załączniku do wyroku, pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

         (1)  Dz.U. C 249 z 31.7.2017.