title: Sprawa T-477/16: Skarga wniesiona w dniu 26 sierpnia 2016 r. – Epsilon International/Komisja

text:
               31.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/49

         Skarga wniesiona w dniu 26 sierpnia 2016 r. – Epsilon International/Komisja
   (Sprawa T-477/16)
   (2016/C 402/58)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Epsilon International SA (Marousi, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci D. Bogaert i A. Guillerme)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               1)

               na podstawie art. 272 TFEU:

                           —

                           orzeczenie, że kwoty wypłacone przez Komisję Europejską na rzecz spółki Epsilon na podstawie umów o udzielenie dotacji BRISEIDE, i-SCOPE i SMART-ISLANDS stanowią kwalifikowalne koszty oraz że spółka Epsilon nie dopuściła się błędów o charakterze systemowym w sposobie realizacji tych umów;

                           —

                           orzeczenie, że żądanie Komisji zwrotu kwot wypłaconych na podstawie umowy BRISEIDE jest całkowicie bezpodstawne oraz że kwoty te nie podlegają zwrotowi na rzecz Komisji Europejskiej;

                           —

                           orzeczenie, że decyzje Komisji Europejskiej o zawieszeniu wypłat dotyczących umów o udzielenie dotacji i-LOCATE, eENV-Plus, GeoSmartCity i c-SPACE były bezpodstawne;

                           —

                           nakazanie Komisji zwrotu poniesionych przez Epsilon kosztów dodatkowego audytu finansowego przeprowadzonego w celu obalenia błędnych ustaleń audytu przeprowadzonego na zlecenie Komisji oraz zadośćuczynienia krzywdzie moralnej poniesionej przez Epsilon, wstępnie oszacowanej ex aequo et bono na 10 000 EUR.

               2)

               na podstawie art. 263 TFEU, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 17 czerwca 2016 r. [sygn. Ares (2016)2835215] w sprawie wpisania spółki Epsilon do bazy danych systemu wczesnego wykrywania i wykluczenia (EDES).

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu skargi wniesionej na podstawie art. 272 TFUE, spółka Epsilon twierdzi, że ustalenia audytorów zatwierdzone przez Komisję, dotyczące kosztów pracy zgłoszonych w celu realizacji projektów BRISEIDE, SMART-ISLANDS i i-SCOPE są błędne. W szczególności spółka Epsilon twierdzi, iż nie miały miejsca żadne nieprawidłowości dotyczące systemu rejestracji czasu pracy, godzin pracy oraz obliczenia stawki godzinowej, braku rachunków za pracę świadczoną przez właścicieli oraz faktu, że administracja podatkowa nie została poinformowana o umowach zawieranych z wewnętrznymi konsultantami spółki. W każdym razie żaden z pomniejszych błędów popełnionych przy wykonywaniu tych umów nie może być traktowany jako błąd o charakterze systemowym.
   Ponadto, Epsilon podważa decyzję Komisji o zawieszeniu wypłat na realizację projektów i-LOCATE, eENV-Plus, GeoSmartCity i c-SPACE finansowanych z UE oraz twierdzi, że nie ma ona podstaw prawnych.
   W uzasadnieniu skargi wniesionej na podstawie art. 263 TFUE, Epsilon wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji w sprawie wpisania spółki Epsilon do bazy danych systemu wczesnego wykrywania i wykluczenia (EDES) z uwagi na rzekome potencjalne błędy o charakterze systemowym popełnione przy realizacji wyżej wymienionych projektów. Strona skarżąca twierdzi, że decyzja ta narusza zasadę proporcjonalności i prawo do obrony.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia  15 grudnia 2005 r.  w sprawie C-86/03 Republika Grecka przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Skarga o stwierdzenie nieważności — Odmowa Komisji udzielenia zgody na używanie ciężkich olejów opałowych o maksymalnej zawartości siarki wynoszącej 3 % na jednostkę masy na części terytorium Grecji — Dyrektywa 1999/32/WE — Zawartość siarki w niektórych paliwach ciekłych)

text:
               25.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/1

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 15 grudnia 2005 r.
   w sprawie C-86/03 Republika Grecka przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Odmowa Komisji udzielenia zgody na używanie ciężkich olejów opałowych o maksymalnej zawartości siarki wynoszącej 3 % na jednostkę masy na części terytorium Grecji - Dyrektywa 1999/32/WE - Zawartość siarki w niektórych paliwach ciekłych)
   (2006/C 48/02)
   Język postępowania: grecki
   W sprawie C-86/03, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 230 WE, wniesioną w dniu 26 lutego 2003 r., Republikę Grecką (pełnomocnicy: P. Mylonopoulos i A. Samoni Rantou) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: M. Konstantinidis i G. Valero Jordana), popieranej przez Radę Unii Europejskiej (pełnomocnicy: S. Kyriakopoulou i B. Hoff-Nielsen), Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann, prezes izby, N. Colneric, J. N. Cunha Rodrigues (sprawozdawca), M. Ilešič i E. Levits, sędziowie, rzecznik generalny: A. Tizzano, sekretarz: H. von Holstein, zastępca sekretarza, wydał w dniu 15 grudnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Rada Unii Europejskiej ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 112 z 10.05.2003.


title: Sprawa C-152/16: Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2016 r. – Komisja Europejska/Wielkie Księstwo Luksemburga

text:
               30.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/13

         Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2016 r. – Komisja Europejska/Wielkie Księstwo Luksemburga
   (Sprawa C-152/16)
   (2016/C 191/17)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciel: J. Hottiaux, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie tworząc krajowego rejestru elektronicznego przedsiębiorców transportu drogowego i nie doprowadzając do wzajemnego połączenia go z krajowymi rejestrami elektronicznymi innych państw członkowskich, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na podstawie art. 16 ust. 1 i 5 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE (1);

               —

               obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zgodnie z art. 16 ust. 1 rozporządzenia nr 1071/2009 każde państwo członkowskie prowadzi krajowy rejestr elektroniczny przedsiębiorców transportu drogowego, którzy od wyznaczonego przez to państwo właściwego organu uzyskali zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego.
   Z odpowiedzi państwa luksemburskiego na wezwanie do usunięcia uchybień wynika, że taki rejestr krajowy nie został stworzony.
   W konsekwencji, państwo luksemburskie uchybiło art. 16 ust. 1 rozporządzenia nr 1071/2009.
   Zgodnie z art. 16 ust. 5 rozporządzenia nr 1071/2009 państwa członkowskie podejmują wszelkie niezbędne działania w celu zapewnienia, aby krajowe rejestry elektroniczne zostały połączone ze sobą i były dostępne w całej Unii.
   Ponieważ rejestr krajowy nie istnieje, nie ma wątpliwości, iż administracja luksemburska a nie podjęła wszelkich niezbędnych działań w celu połączenia rejestru krajowego, który nie istnieje, z innymi rejestrami krajowymi.
   Tym samym państwo luksemburskie nie zastosowało się do art. 16 ust. 5 rozporządzenia nr 1071/2009.

      (1)  Dz.U. 300, s. 51.


title: Sprawa F-14/12: Skarga wniesiona w dniu 4 lutego 2012 r. — ZZ przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/33

         Skarga wniesiona w dniu 4 lutego 2012 r. — ZZ przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu
   (Sprawa F-14/12)
   2012/C 138/75
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: O. Mader, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Europejski Trybunał Obrachunkowy

      Przedmiot i opis sporu

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji strony pozwanej o nieawansowaniu skarżącego do grupy zaszeregowania AD 13 w ramach postępowania w sprawie awansu za 2011 r.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej z dnia 26 maja 2011 r. o nieawansowaniu skarżącego do grupy zaszeregowania AD 13 w ramach postępowania w sprawie awansu za 2011 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej z dnia 18 listopada 2011 r., na mocy której potwierdziła ona liczbę stanowisk dostępnych w 2011 r. w ramach awansu do grupy zaszeregowania AD 13 z tą konsekwencją, że zażalenie skarżącego na decyzję z dnia 26 maja 2011 r. zostało oddalone;

               —

               obciążenie Europejskiego Trybunału Obrachunkowego kosztami postępowania.


title: Sprawa C-137/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de travail de Bruxelles (Belgia) w dniu 21 marca 2011 r. — Partena ABSL przeciwko Les Tartes de Chaumont-Gistoux SA

text:
               18.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de travail de Bruxelles (Belgia) w dniu 21 marca 2011 r. — Partena ABSL przeciwko Les Tartes de Chaumont-Gistoux SA
   (Sprawa C-137/11)
   2011/C 179/15
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour de travail de Bruxelles (Belgia).

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Partena ABSL.

      Strona pozwana: Les Tartes de Chaumont-Gistoux SA.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w odniesieniu do stosowania art. 13 i nast. rozporządzenia nr 1408/17 (1), a dokładniej art. 14c, państwo członkowskie — w ramach przysługującej mu kompetencji do określania przesłanek podlegania wdrażanemu przez nie systemowi zabezpieczenia społecznego dla osób prowadzących działalność na własny rachunek — może zrównać „zarządzanie zza granicy spółką podlegającą systemowi podatkowemu tego państwa” z wykonywaniem działalności na swoim terytorium?

               2)

               Czy art. 3 § 1 akapit czwarty dekretu królewskiego w sprawie systemu zabezpieczenia społecznego osób prowadzących działalność na własny rachunek jest zgodny z prawem Unii Europejskiej, a w szczególności z zasadą swobody przemieszczania się i pobytu gwarantowaną w art. 21 traktatu o funkcjonowaniu Unii, jeżeli nie pozwala osobie, która zamieszkuje w innym państwie członkowskim i zza granicy zarządza spółką podlegającą belgijskiemu systemowi podatkowemu, na obalenie domniemania podlegania systemowi zabezpieczenia społecznego dla osób prowadzących działalność na własny rachunek, podczas gdy członek zarządu, który zamieszkuje w Belgii i nie zarządza taką spółką zza granicy, ma możliwość obalenia tego domniemania i przedstawienia dowodu, że nie wykonuje działalności na własny rachunek w rozumieniu art. 3 § 1 akapit czwarty dekretu królewskiego nr 38?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, s. 2)


title: Sprawa C-314/11 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 19 grudnia 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Planet AE (Odwołanie — Ochrona interesów finansowych Unii Europejskiej — Określenie poziomu ryzyka w odniesieniu do danego podmiotu — System wczesnego ostrzegania — Dochodzenie OLAFu — Decyzje — Wnioski o aktywację ostrzeżeń W1a i W1b — Zaskarżone akty — Dopuszczalność)

text:
               16.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/6

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 19 grudnia 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Planet AE
   (Sprawa C-314/11 P) (1)

   (Odwołanie - Ochrona interesów finansowych Unii Europejskiej - Określenie poziomu ryzyka w odniesieniu do danego podmiotu - System wczesnego ostrzegania - Dochodzenie OLAFu - Decyzje - Wnioski o aktywację ostrzeżeń W1a i W1b - Zaskarżone akty - Dopuszczalność)
   2013/C 46/11
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Triantafyllou i F. Dintilhac, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Planet AE (przedstawiciel: V. Christianos, dikigoros)

      Przedmiot

   Odwołanie od postanowienia Sądu (szósta izba) z dnia 13 kwietnia 2011 r. w sprawie T-320/09 Planet przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił zarzut niedopuszczalności podniesiony przez Komisję Europejską w ramach skargi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji przyjętych w wyniku dochodzenia Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) o aktywacji w Systemie wczesnego ostrzegania (SWO) ostrzeżenia „W1a”, a następnie ostrzeżenia „W1b”, określającego poziom ryzyka związanego ze skarżącą jako podmiotem, któremu udzielono zamówienia publicznego na usługi dotyczące projektu modernizacji instytucjonalnej i sektorowej w Syrii, finansowanego w ramach programu MEDA (Dz.U. 2005 S 203-199730).

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 238 z 13.8.2011.


title: Sprawa C-108/06: Skarga wniesiona w dniu 23 lutego przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów

text:
               20.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/3

         Skarga wniesiona w dniu 23 lutego przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów
   (Sprawa C-108/06)
   (2006/C 121/06)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: H. van Vliet i F. Simonetti]

      Strona pozwana: Królestwo Niderlandów
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, iż nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko (1), a w każdym razie nie podając tych przepisów do wiadomości Komisji Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Królestwa Niderlandów kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy 2001/42 upłynął w dniu 21 lipca 2004 r.

      (1)  Dz.U. L 197, str. 30


title: Sprawa C-176/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 14 kwietnia 2011 r. — HIT hoteli, igralnice, turizem d.d. Nova Gorica und HIT LARIX, prirejanje posebnih iger na sreco in turizem d.d. przeciwko Bundesminister für Finanzen

text:
               30.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 226/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 14 kwietnia 2011 r. — HIT hoteli, igralnice, turizem d.d. Nova Gorica und HIT LARIX, prirejanje posebnih iger na sreco in turizem d.d. przeciwko Bundesminister für Finanzen
   (Sprawa C-176/11)
   2011/C 226/18
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Verwaltungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: HIT hoteli, igralnice, turizem d.d. Nova Gorica und HIT LARIX, prirejanje posebnih iger na sreco in turizem d.d.

      Strona pozwana: Bundesminister für Finanzen.

      Pytania prejudycjalne

   Czy uregulowanie państwa członkowskiego dopuszczające w tym państwie członkowskim reklamę kasyn położonych za granicą tylko wtedy, gdy mające w nich zastosowanie ustawowe przepisy chroniące graczy odpowiadają przepisom krajowym, jest zgodne ze swobodą przepływu usług?


title: Sprawy połączone T-314/04 i T-414/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 grudnia 2006 r. — Niemcy przeciwko Komisji (Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego — Zmniejszenie pomocy — Skarga o stwierdzenie nieważności — Akt podlegający zaskarżeniu — Akt przygotowawczy — Niedopuszczalność)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/35

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 grudnia 2006 r. — Niemcy przeciwko Komisji
   (Sprawy połączone T-314/04 i T-414/04) (1)

   (Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego - Zmniejszenie pomocy - Skarga o stwierdzenie nieważności - Akt podlegający zaskarżeniu - Akt przygotowawczy - Niedopuszczalność)
   (2006/C 331/78)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: C.-D. Quassowski, pełnomocnik, wspierany przez adwokata C. von Donata)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Wilms i L. Flynn, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji zawartych rzekomo w dwóch pismach Dyrekcji Generalnej ds. Polityki Regionalnej skierowanych do skarżącej w dniach 17 maja i 9 sierpnia 2004 r. dotyczących zmniejszenia pomocy Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego dla celu 2 programu na lata 1997–1999 Północna Nadrenia — Westfalia i programu operacyjnego RESIDER II — Północna Nadrenia — Westfalia na lata 1994–1999 i odpowiedniej odmowy wypłaty sald końcowych na rzecz skarżącej w wysokości 5 488 569,24 euro i 2 268 988,33 euro.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skargi zostają oddalone jako niedopuszczalne.

               2)

               Komisja pokrywa koszty własne i połowę kosztów poniesionych przez skarżącą. Skarżąca pokrywa połowę własnych kosztów.

      (1)  Dz.U. C 262 z 23.10.2004 r.


title: Sprawa T-543/15: Skarga wniesiona w dniu 18 września 2015 r. – Lysoform Dr. Hans Rosemann i in./ECHA

text:
               7.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 406/36

         Skarga wniesiona w dniu 18 września 2015 r. – Lysoform Dr. Hans Rosemann i in./ECHA
   (Sprawa T-543/15)
   (2015/C 406/36)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Skarżące: Lysoform Dr. Hans Rosemann GmbH (Berlin, Niemcy), Ecolab Deutschland GmbH (Monheim), Schülke & Mayr GmbH (Norderstedt), Diversey Europe Operations BV (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciele: K. Van Maldegem i M. Grunchard, adwokaci)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA)

      Żądania

   Skarżące wnoszą do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że skarga jest dopuszczalna i zasadna;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiej Agencji Chemikaliów dotyczącej wpisania spółki Oxea z siedzibą w Niemczech jako dostawcy substancji czynnej do wykazu przewidzianego w art. 95 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 582/2012 z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie udostępniania na rynku i stosowania produktów biobójczych;

               —

               obciążenie ECHA kosztami niniejszego postępowania;

               —

               zważywszy na postępowanie odwoławcze toczące się przed izbą odwoławczą ECHA, zawieszenie niniejszego postępowania zgodnie z art. 69, a w szczególności art. 69 lit. d) regulaminu postępowania przed Sądem do chwili wydania przez izbę odwoławczą ECHA rozstrzygnięcia w przedmiocie dopuszczalności odwołania wniesionego do niej.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżące podnoszą, że zezwalając na wpisanie przedsiębiorstwa do wykazu przewidzianego w art. 95 rozporządzenia nr 528/2012 w odniesieniu do określonej substancji, ECHA nie zastosowała prawa. Zważywszy na uchybienia ECHA w tym względzie, skarżące podnoszą następujące trzy zarzuty:

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że ECHA błędnie zastosowała zasady związane z wymogiem, by przedsiębiorstwo złożyło pełną dokumentację na podstawie art. 95 rozporządzenia nr 528/2012.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady niedyskryminacji, jako że ECHA potraktowała przedsiębiorstwa znajdujące się w tej samej sytuacji w różny sposób.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 62, 63 i 95 rozporządzenia nr 528/2012, jako że wbrew wymogom przewidzianym w tym rozporządzeniu ECHA nie zapewniła równych warunków między przedsiębiorstwami uczestniczącymi w programie badania danej substancji oraz przedsiębiorstwami działającymi w pojedynkę.


title: Sprawa T-643/15: Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2015 r. – Dahllof/Parlament

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/57

         Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2015 r. – Dahllof/Parlament
   (Sprawa T-643/15)
   (2016/C 048/65)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Staffan Dahllof (Kastrup, Dania) (przedstawiciel: adwokat N. Pirc Musar)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji A(2015)8678 C Parlamentu Europejskiego z dnia 15 września 2015 r., w której oddalono wniosek potwierdzający strony skarżącej o udzielenie dostępu do niektórych dokumentów dotyczących informacji o kosztach podróży, dietach, dodatkach na ogólne wydatki i o wydatkach na personel członków Parlamentu Europejskiego;

               —

               obciążenie Parlamentu kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą zgodnie z art. 134 i 140 regulaminu postępowania przed Sądem, w tym kosztami poniesionymi przez wszelkich interwenientów.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 1049/2001 (1) w związku z art. 8 lit. b) rozporządzenia 45/2001 (2), ponieważ żądane dane osobowe nie są chronione na podstawie prawa Unii;

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 1049/2001 w związku z art. 8 lit. b) rozporządzenia 45/2001, ponieważ odmówiono dostępu do żądanych informacji, mimo że przesłanki ujawnienia były spełnione;

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia określonego w art. 2 i 4 rozporządzenia 1049/2001 w związku z art. 6 ust. 3 rozporządzenia 1049/2001 ogólnego obowiązku rozpatrzenia każdego indywidualnego dokumentu;

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 4 ust. 6 rozporządzenia 1049/2001, ponieważ odmowa udzielenia częściowego dostępu do żądanych dokumentów jest bezzasadna;

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia obowiązku przedstawienia uzasadnienia wskazanego w art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1 rozporządzenia 1049/2001, ponieważ Parlament nie udzielił odpowiedzi na wszystkie argumenty strony skarżącej.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001 L 145, s. 43).

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. 2001 L 8, s. 1).


title: Sprawa T-8/15: Wyrok Sądu z dnia 12 kwietnia 2016 r. – Auyantepui Corp./EUIPO – Magda Rose (Mr Jones) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Mr Jones — Wcześniejszy graficzny międzynarodowy znak towarowy Jones — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               30.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/26

         Wyrok Sądu z dnia 12 kwietnia 2016 r. – Auyantepui Corp./EUIPO – Magda Rose (Mr Jones)
   (Sprawa T-8/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Mr Jones - Wcześniejszy graficzny międzynarodowy znak towarowy Jones - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 191/33)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Auyantepui Corp., SA (Panama, Panama) (przedstawiciel: adwokat E. Manresa Medina)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciel: E. Zaera Cuadrado, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Magda Rose GmbH & Co. KG (Wiedeń, Austria) (przedstawiciel: adwokat R. Kornfeld)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 października 2014 r. (sprawa R 49/2014-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Magda Rose GmbH & Co. KG a Auyantepui Corp., SA.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Auyantepui Corp., SA, zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 118 z 13.4.2015.


title: Sprawa C-685/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Liège (Belgia) w dniu 27 grudnia 2013 r. — Belgacom SA przeciwko Commune de Fléron

text:
               1.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 61/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Liège (Belgia) w dniu 27 grudnia 2013 r. — Belgacom SA przeciwko Commune de Fléron
   (Sprawa C-685/13)
   2014/C 61/09
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Tribunal de première instance de Liège

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Belgacom SA

      Strona pozwana: Commune de Fléron

      Pytanie prejudycjalne

   Czy postanowienia dyrektywy o zezwoleniach (1), a w szczególności jej art. 13 dotyczący rodzajów opłat za prawo użytkowania częstotliwości radiowych oraz prawo instalowania urządzeń na dobrach prywatnych lub publicznych, sprzeciwiają się nakładaniu przez gminne władze administracyjne państwa członkowskiego, w drodze rozporządzenia komunalnego, na operatorów telekomunikacji ruchomej, opłaty podatkowej będącej jednorazową zryczałtowaną opłatą w wysokości 2 500 EUR za wieżę lub maszt, której przesłanką powstania jest obecność na terenie gminy w dniu 1 stycznia danego roku rozliczeniowego i która nie ma charakteru wynagrodzenia, a jest uzasadniona względami budżetowymi i dotyczącymi środowiska naturalnego?

      (1)  Dyrektywa 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa o zezwoleniach) (Dz.U. L 108, s. 21).


title: Sprawa C-199/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāts (Republika Łotewska) w dniu 4 czerwca 2009 r. — Schenker SIA przeciwko Valsts ieņēmumu dienests

text:
               15.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāts (Republika Łotewska) w dniu 4 czerwca 2009 r. — Schenker SIA przeciwko Valsts ieņēmumu dienests
   (Sprawa C-199/09)
   2009/C 193/12
   Język postępowania: łotewski

      Sąd krajowy

   Augstākās tiesas Senāts

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Schenker SIA

      Strona pozwana: Valsts ieņēmumu dienests

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 6 ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 (1) z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego wspólnotowy kodeks celny należy interpretować w ten sposób, że w razie złożenia wniosku o udzielenie wiążącej informacji taryfowej należy udzielić wiążącej informacji obejmującej jednakowe towary, występujące pod tą samą nazwą handlową, oznaczone tym samym numerem artykułu oraz jednakowe z punktu widzenia wszelkich innych kryteriów odróżniających lub umożliwiających ustalenie tożsamości tych towarów?

      (1)  Dz.U. L 253, s. 1.


title: Sprawa C-426/06: Postanowienie prezesa ósmej izby Trybunału z dnia 21 września 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               22.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/31

         Postanowienie prezesa ósmej izby Trybunału z dnia 21 września 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-426/06) (1)

   (2007/C 315/53)

      Język postępowania: grecki

   Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 326 z 30.12.2006.


title: Sprawa F-90/10: Skarga wniesiona w dniu 29 września 2010 r. — Florentiny przeciwko Parlamentowi

text:
               19.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/36

         Skarga wniesiona w dniu 29 września 2010 r. — Florentiny przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-90/10)
   2011/C 55/67
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Jean-François Florentiny (Strassen, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci P. Nelissen Grade i G. Leblanc)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o niewpisaniu skarżącego na listę urzędników awansowanych do grupy zaszeregowania AST6 w ramach postępowania w sprawie awansu za 2009 r.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 29 czerwca 2010 r. oddalającej zażalenie skarżącego;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 24 listopada 2009 r., opublikowanej w dniu 2 grudnia 2009 r., o niewpisaniu skarżącego na listę urzędników awansowanych do grupy zaszeregowania AST6 w ramach postępowania w sprawie awansu za 2009 r.;

               —

               wskazanie organowi powołującemu skutków stwierdzenia nieważności zaskarżonych decyzji, a w szczególności zaszeregowania do grupy AST6, oraz mocy wstecznej awansu do grupy AST6 od daty, w której powinien zacząć obowiązywać, czyli od dnia 1 stycznia 2009 r.;

               —

               zasądzenie na rzecz skarżącego 2 000 EUR tytułem naprawienia doznanej przez niego krzywdy;

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.


title: Sprawa C-264/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Antwerpen (Belgia) w dniu 15 maja 2013 r. — Provincie Antwerpen przeciwko Mobistar NV

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/28

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Antwerpen (Belgia) w dniu 15 maja 2013 r. — Provincie Antwerpen przeciwko Mobistar NV
   (Sprawa C-264/13)
   2013/C 207/46
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hof van beroep te Antwerpen

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Provincie Antwerpen

      Druga strona postępowania: Mobistar NV

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 6 lub art. 13 dyrektywy 2002/20/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy o zezwoleniach) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one temu, aby organ państwa członkowskiego opodatkował działalność gospodarczą operatorów telekomunikacyjnych, która jest im umożliwiona na terytorium lub jego części poprzez istnienie wykorzystywanych do tej działalności słupów, masztów lub anten GSM na nieruchomości publicznej lub prywatnej, ze względów budżetowych lub z innych względów?

      (1)  Dz.U. L 108, s. 21.


title: Sprawa T-272/11: Wyrok Sądu z dnia 1 lutego 2013 r. — Coin przeciwko OHIM — Dynamiki Zoi (Fitcoin) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Fitcoin — Wcześniejsze graficzne krajowe wspólnotowe i międzynarodowe znaki towarowe coin — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               16.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/15

         Wyrok Sądu z dnia 1 lutego 2013 r. — Coin przeciwko OHIM — Dynamiki Zoi (Fitcoin)
   (Sprawa T-272/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Fitcoin - Wcześniejsze graficzne krajowe wspólnotowe i międzynarodowe znaki towarowe coin - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2013/C 79/27
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Coin SpA (Wenecja, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci P. Perani i G. Ghisletti)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: O. Mondéjar Ortuño, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Dynamiki Zoi AE (Ateny, Grecja)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 21 lutego 2011 r. (sprawa R 1836/2010-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Coin SpA a Dynamiki Zoi AE.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)(OHIM) z dnia 21 lutego 2011 r. (sprawa R 1836/2010-2), w zakresie w jakim oddala ona sprzeciw w odniesieniu do „odzieży, w tym obuwia i pantofli domowych” należących do klasy 25.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               OHIM pokrywa własne koszty oraz jedną trzecią kosztów poniesionych przez Coin SpA.

               4)

               Coin pokrywa dwie trzecie własnych kosztów.

      (1)  Dz.U. C 226 z 30.7.2011.


title: Opinia 1/12: Wniosek o opinię przedstawiony przez Komisję Europejską w trybie art. 218 ust. 11 TFUE

text:
               27.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 123/14

         Wniosek o opinię przedstawiony przez Komisję Europejską w trybie art. 218 ust. 11 TFUE
   (Opinia 1/12)
   2013/C 123/23
   Język postępowania: wszystkie języki urzędowe

      Strona przedstawiająca wniosek

   Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Hermes i H. Krämer, pełnomocnicy)
   Opinia 1/12 zostaje wykreślona z rejestru Trybunału.


title: Sprawa T-51/12: Skarga wniesiona w dniu 8 lutego 2012 r. — Scooters India przeciwko OHIM — Brandconcern (LAMBRETTA)

text:
               14.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/21

         Skarga wniesiona w dniu 8 lutego 2012 r. — Scooters India przeciwko OHIM — Brandconcern (LAMBRETTA)
   (Sprawa T-51/12)
   2012/C 109/46
   Język skargi: angielski.

      Strony

      Strona skarżąca: Scooters India Ltd (Sarojininagar, Indie) (przedstawiciel: B. Brandreth, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Brandconcern BV (Amsterdam, Niderlandy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 1 grudnia 2011 r. w sprawie R 2312/2010-1, w zakresie w jakim oddaliła ona odwołanie wniesione przez stronę skarżącą na decyzję stwierdzającą wygaśnięcie prawa do tego znaku dla towarów z klasy 12;

               —

               przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez OHIM z zaleceniem orzeczenia, że znak towarowy był rzeczywiście używany dla towarów z klasy 12, a mianowicie „skuterów, części pojazdów i urządzeń służących do poruszania się na lądzie”;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku: słowny znak towarowy „LAMBRETTA”, dla towarów z klas 3, 12, 14, 18 i 25 — rejestracja wspólnotowego znaku towarowego nr 1495100

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

      Strona wnosząca o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Brandconcern BV

      Decyzja Wydziału Unieważnień: częściowe stwierdzenie wygaśnięcia prawa z rejestracji wspólnotowego znaku towarowego nr 1495100

      Decyzja Izby Odwoławczej: częściowe uchylenie decyzji Wydziału Unieważnień, oddalenie odwołania w odniesieniu do pozostałych towarów oraz oddalenie odwołania posiłkowego

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 50 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza błędnie stwierdziła wygaśnięcie prawa do wspólnotowego znaku towarowego w odniesieniu do wszystkich towarów z klasy 12, pomimo iż uznała ona, że istniały dowody na rzeczywiste używanie wyodrębnionej podkategorii towarów z klasy 12. Ponadto naruszyła ona prawo nie stosując rozwiązania przyjętego przez Trybunał w wyroku z dnia 11 marca 2003 r. w sprawie C-40/01 Ansul BV przeciwko Ajax Brandbeveiliging, zgodnie z którym używanie znaku towarowego w stosunku do części nie powoduje wygaśnięcia prawa ochronnego w odniesieniu do towarów, których integralny element stanowią te części.


title: Sprawa T-157/10: Wyrok Sądu z dnia 23 marca 2012 r. — Barilla przeciwko OHIM — Brauerei Schlösser (ALIXIR) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ALIXIR — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy Elixeer — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               5.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 133/23

         Wyrok Sądu z dnia 23 marca 2012 r. — Barilla przeciwko OHIM — Brauerei Schlösser (ALIXIR)
   (Sprawa T-157/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ALIXIR - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy Elixeer - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2012/C 133/45
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Barilla G. e R. Fratelli SpA (Parma, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci A. Vanzetti, G. Sironi i A. Colmano)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: R. Pethke, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Brauerei Schlösser GmbH (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Flick)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 25 stycznia 2010 r. (sprawa R 820/2009-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Brauerei Schlösser GmbH a Barilla G. e R. Fratelli SpA.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Barilla G. e R. Fratelli SpA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 148 z 5.6.2010.


title: Sprawa C-298/08: Skarga wniesiona w dniu 3 lipca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/35

         Skarga wniesiona w dniu 3 lipca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-298/08)
   (2008/C 223/56)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: N. Yerrell i I. Chatzigiannis)

      Strona pozwana: Republika Grecka
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając, a w każdym razie nie przekazując Komisji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie minimalnych warunków wykonania rozporządzeń Rady (EWG) nr 3820/85 i (EWG) nr 3821/85 dotyczących przepisów socjalnych odnoszących się do działalności w transporcie drogowym oraz uchylającej dyrektywę Rady 88/599/EWG (1), Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy,

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin wyznaczony na dokonanie transpozycji dyrektywy do wewnętrznego porządku prawnego upłynął w dniu 1 kwietnia 2007 r.

      (1)  Dz.U. L 102 z 11.4.2006, str. 35.


title: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 14 lipca 2005 r. w sprawie C-79/05 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Rozporządzenie (WE) nr 2037/2000 — Substancje zubożające warstwę ozonową — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/22

      WYROK TRYBUNAŁU

   (piąta izba)
   z dnia 14 lipca 2005 r.
   w sprawie C-79/05 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Rozporządzenie (WE) nr 2037/2000 - Substancje zubożające warstwę ozonową - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2005/C 217/42)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie C-79/05, Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: U. Wölker i A. Aresu) przeciwko Republice Włoskiej (pełnomocnik: I. M. Braguglia wspierany przez G. Fiengo) mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 17 lutego 2005 r., Trybunał (piąta izba), w składzie: R. Silva de Lapuerta (sprawozdawca), prezes izby, C. Gulmann i J. Klučka, sędziowie, rzecznik generalny: P. Léger, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 14 lipca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Nie podejmując w wyznaczonym terminie wszelkich wykonalnych środków zapobiegawczych mających na celu eliminację i minimalizację wycieków substancji regulowanych, w szczególności w zakresie obowiązku corocznej kontroli stacjonarnych urządzeń zawierających płyn chłodniczy w ilości powyżej 3 kg celem weryfikacji istnienia wycieków, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2037/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową.

               2.

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 93 z 16.04.2005.


title: Sprawa F-68/12: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 12 grudnia 2013 r. — Lebedef przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Sprawozdanie z oceny — Postępowanie w sprawie oceny za 2010 r. — Żądanie stwierdzenia nieważności sprawozdania z oceny — Żądanie stwierdzenie nieważności liczby przyznanych punktów awansu)

text:
               8.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 39/28

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 12 grudnia 2013 r. — Lebedef przeciwko Komisji
   (Sprawa F-68/12) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Sprawozdanie z oceny - Postępowanie w sprawie oceny za 2010 r. - Żądanie stwierdzenia nieważności sprawozdania z oceny - Żądanie stwierdzenie nieważności liczby przyznanych punktów awansu)
   2014/C 39/51
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Giorgio Lebedef (Senningerberg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat F. Frabetti)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Berardis-Kayer i G. Berscheid, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności punktów awansu przyznanych skarżącemu oraz sprawozdania z jego oceny za okres od 1 stycznia 2010 r. do 31grudnia 2010 r.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Giorgio Lebedef pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 258 z 25.8.2012, s. 28.


title: Sprawa C-275/11: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 7 marca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — GfBk Gesellschaft für Börsenkommunikation mbH przeciwko Finanzamt Bayreuth (Podatki — Podatek od wartości dodanej — Dyrektywa 77/388/EWG — Zwolnienie zarządzania specjalnymi funduszami inwestycyjnymi — Zakres)

text:
               27.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 123/3

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 7 marca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — GfBk Gesellschaft für Börsenkommunikation mbH przeciwko Finanzamt Bayreuth
   (Sprawa C-275/11) (1)

   (Podatki - Podatek od wartości dodanej - Dyrektywa 77/388/EWG - Zwolnienie zarządzania specjalnymi funduszami inwestycyjnymi - Zakres)
   2013/C 123/04
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: GfBk Gesellschaft für Börsenkommunikation mbH

      Strona pozwana: Finanzamt Bayreuth

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesfinanzhof — Wykładnia art. 13 część B lit. d) pkt 6 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) — Zwolnienie zarządzania specjalnymi funduszami inwestycyjnymi — Zakres

      Sentencja

   Artykuł 13 część B lit. d) pkt 6 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku należy interpretować w ten sposób, że usługi doradztwa inwestycyjnego w zakresie inwestowania w zbywalne papiery wartościowe świadczone przez osobę trzecią na rzecz spółki inwestycyjnej zarządzającej specjalnym funduszem inwestycyjnym mieszczą się w zakresie pojęcia „zarządzania specjalnymi funduszami inwestycyjnymi” do celów zwolnienia ustanowionego we wskazanym przepisie, nawet gdyby osoba trzecia nie działała na podstawie upoważnienia w rozumieniu art. 5g dyrektywy Rady 85/611/EWG z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS), zmienionej dyrektywą 2001/107/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 stycznia 2002 r.

      (1)  Dz.U. C 269 z 10.9.2011.


title: Sprawa T-145/16: Postanowienie Sądu z dnia 3 kwietnia 2017 r. – Corsini Santolaria/EUIPO – Molins Tura (biombo 13)

text:
               6.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/33

         Postanowienie Sądu z dnia 3 kwietnia 2017 r. – Corsini Santolaria/EUIPO – Molins Tura (biombo 13)
   (Sprawa T-145/16) (1)

   (2017/C 178/50)
   Język postępowania: angielski
   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 222 z 20.6.2016.


title: Sprawa T-557/15 P: Odwołanie wniesione w dniu 16 września 2015 r. przez Fernanda De Estebana Alonsa od postanowienia wydanego w dniu 15 lipca 2015 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-35/15 De Esteban Alonso/Komisja

text:
               9.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/44

         Odwołanie wniesione w dniu 16 września 2015 r. przez Fernanda De Estebana Alonsa od postanowienia wydanego w dniu 15 lipca 2015 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-35/15 De Esteban Alonso/Komisja
   (Sprawa T-557/15 P)
   (2015/C 371/45)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Fernando De Esteban Alonso (Saint-Martin-de-Seignanx, Francja) (przedstawiciel: adwokat C. Huglo)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie postanowienia w sprawie F-35/15 z dnia 15 lipca 2015 r., w drodze którego prezes Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej odrzucił jego skargę;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 21 listopada 2014 r., otrzymanej w dniu 3 grudnia 2014 r., oddalającej zażalenie nr R/865/14 złożone przez skarżącego w dniu 5 sierpnia 2014 r.;

               —

               zasądzenie od Komisji Europejskiej kwoty 17  242,51 EUR, której wysokość została zaktualizowana do 24  242,51 EUR na dzień wniesienia odwołania;

               —

               zasądzenie od Komisji Europejskiej kwoty 3  000 EUR tytułem kosztów niebędących kosztami sądowymi, jak również obciążenie jej całością kosztów, do późniejszego oszacowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący pozbawienia dostępu do wymiaru sprawiedliwości, ponieważ Sąd do spraw Służby Publicznej (zwany dalej „SSP”) orzekł w drodze postanowienia, nie pozwalając w ten sposób na nową wymianę pism czy jawną rozprawę.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady kontradyktoryjności i prawa do obrony, ponieważ SSP orzekł w drodze postanowienia, nie pozwalając w ten sposób na nową wymianę pism czy jawną rozprawę.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa, ponieważ SSP dodał nowy warunek do warunków przewidzianych odnośnie do wsparcia ze strony instytucji, o którym mowa w art. 24 Regulaminu pracowniczego Unii Europejskiej.


title: Sprawa T-707/14: Skarga wniesiona w dniu 2 października 2014 r. – Grundig Multimedia przeciwko OHIM (DetergentOptimiser)

text:
               17.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 409/62

         Skarga wniesiona w dniu 2 października 2014 r. – Grundig Multimedia przeciwko OHIM (DetergentOptimiser)
   (Sprawa T-707/14)
   2014/C 409/83
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Grundig Multimedia AG (Stansstad, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci S. Walter i M. Neuner)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 9 lipca 2014 r. w sprawie Case R 172/2014-1;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania przed OHIM.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „DetergentOptimiser” dla towarów z klasy 7 – zgłoszenie nr 1 1 9 49  559

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) w związku z art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa F-130/07: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 16 września 2009 r. — Vinci przeciwko Europejskiemu Bankowi Centralnemu (Służba publiczna — Personel EBC — Jakoby bezprawne przetwarzanie danych medycznych — Obowiązkowe badanie lekarskie)

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/73

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 16 września 2009 r. — Vinci przeciwko Europejskiemu Bankowi Centralnemu
   (Sprawa F-130/07) (1)

   (Służba publiczna - Personel EBC - Jakoby bezprawne przetwarzanie danych medycznych - Obowiązkowe badanie lekarskie)
   2010/C 24/134
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Fiorella Vinci (Schöneck, Niemcy) (przedstawiciel: B. Karthaus, adwokat)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: F. Malfrère i F. Feyerbacher, pełnomocnicy, wspierani przez H.-G. Kamanna)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia, że zarejestrowanie dokumentów zwierających dane medyczne jest niezgodne z prawem — Stwierdzenie nieważności decyzji EBC po pierwsze odmawiającej usunięcia danych osobowych pochodzących z tych dokumentów i po drugie zarządzającej odbycie przez skarżącą badania lekarskiego oraz żądanie zadośćuczynienia z tytułu jakoby poniesionych krzywd.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron poznosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 8 z 12.1.2008, s. 32.


title: Sprawa C-14/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 10 listopada 2011 r. w sprawie T-313/10 Three-N-Products Private Ltd przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 11 stycznia 2012 r. przez Sheilesh Shah, Akhil Shah

text:
               10.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/23

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 10 listopada 2011 r. w sprawie T-313/10 Three-N-Products Private Ltd przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 11 stycznia 2012 r. przez Sheilesh Shah, Akhil Shah
   (Sprawa C-14/12 P)
   2012/C 73/39
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Sheilesh Shah, Akhil Shah (przedstawiciel: M. Chapple, Barrister)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Three-N-Products Private Ltd.

      Żądania wnoszących odwołanie

               —

               Uchylenie zaskarżonego wyroku;

               —

               utrzymanie decyzji w mocy;

               —

               uwzględnienie żądania rejestracji wspólnotowego znaku towarowego oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami poniesionymi przez wnoszących odwołanie w związku z niniejszym odwołaniem, rozprawą przed Sądem oraz decyzją.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie podnoszą, że Sąd dopuścił się naruszenia prawa w następującym zakresie.
   Sąd niesłusznie orzekł, że nie istniało prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd pomiędzy spornym znakiem towarowym a dwoma wcześniej zgłoszonymi znakami towarowymi, na które powołuje się strona pozwana (jeden z nich to słowny znak towarowy AYUR a drugi- graficzny znak towarowy zawierający wyrażenie AYUR), w świetle słabego charakteru odróżniającego wcześniejszych znaków towarowych i słabego całościowego podobieństwa pomiędzy rozpatrywanymi oznaczeniami.
   W szczególności Sąd niesłusznie orzekł, że chociaż litery U i I, dodane odpowiednio w środku i na końcu wyrażenia AYUR odróżniają sporny znak towarowy, to taka różnica „nie jest w stanie przyciągnąć uwagi konsumenta”.
   Podobnie, Sąd niesłusznie orzekł, że nie istniała duża i zasadnicza różnica pomiędzy rozpatrywanymi oznaczeniami pod kątem wizualnym, fonetycznym i koncepcyjnym.


title: Sprawa F-108/12: Skarga wniesiona w dniu 28 września 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               8.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 379/34

         Skarga wniesiona w dniu 28 września 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-108/12)
   2012/C 379/56
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci D. Abreu Caldas, A. Coolen, J.-N. Louis, É. Marchal i S. Orlandi)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji dotyczącej przeniesienia uprawnień emerytalnych skarżącego do systemu emerytalnego Unii, która to decyzja została wydana na podstawie nowych ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego urzędników

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 9 grudnia 2011 r. dotyczącej przeniesienia uprawnień emerytalnych skarżącego, na podstawie art. 11 ust. 2 i 3 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego, do systemu emerytalnego Unii Europejskiej;

               —

               w zakresie, w jakim to konieczne, stwierdzenie nieważności decyzji o oddaleniu zażalenia z dnia 20 czerwca 2012 r. na decyzję z dnia 9 grudnia 2011 r.

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Wyrok Trybunału z dnia 14 grudnia 2011 r. w sprawie E-3/11 – Pálmi Sigmarsson przeciwko Bankowi Centralnemu Islandii (Swobodny przepływ kapitału – Artykuł 43 Porozumienia EOG – Krajowe ograniczenia w przepływie kapitału – Jurysdykcja – Proporcjonalność – Pewność prawa)

text:
               27.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 291/15

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 14 grudnia 2011 r.
   w sprawie E-3/11
   Pálmi Sigmarsson przeciwko Bankowi Centralnemu Islandii
   (Swobodny przepływ kapitału – Artykuł 43 Porozumienia EOG – Krajowe ograniczenia w przepływie kapitału – Jurysdykcja – Proporcjonalność – Pewność prawa)
   2012/C 291/06
   W sprawie E-3/11 między Pálmi Sigmarsson a Bankiem Centralnym Islandii – WNIOSEK skierowany do Trybunału na mocy art. 34 Porozumienia pomiędzy państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości przez Héraðsdómur Reykjavíkur (sąd rejonowy w Reykjaviku), dotyczący wykładni art. 43 Porozumienia EOG, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher, prezes, Per Christiansen (sędzia sprawozdawca) oraz Benedikt Bogason (ad hoc), sędziowie, wydał w dniu 14 grudnia 2011 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
   Środek krajowy uniemożliwiający przelew do Islandii koron islandzkich nabytych na rynku poza krajem (offshore), jest zgodny z art. 43 ust. 2 i 4 Porozumienia EOG w okolicznościach, które miały miejsce w sprawie rozpatrywanej przez sąd krajowy.


title: Sprawa F-88/15: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 15 grudnia 2015 r. – Bonazzi/Komisja (Służba publiczna — Urzędnicy — Postępowanie w sprawie awansu za 2014 r. — Ogólne przepisy wykonawcze do art. 45 regulaminu pracowniczego — Lista urzędników przedstawionych do awansu przez dyrekcje generalne i służby — Pominięcie nazwiska skarżącego — Możliwość podważenia listy urzędników przedstawionych do awansu przed wspólnym komitetem ds. awansów — Brak zajęcia stanowiska przez wspólny komitet ds. awansów — Porównanie osiągnięć wyłącznie przez organ powołujący)

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/97

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 15 grudnia 2015 r. – Bonazzi/Komisja
   (Sprawa F-88/15) (1)

   ((Służba publiczna - Urzędnicy - Postępowanie w sprawie awansu za 2014 r. - Ogólne przepisy wykonawcze do art. 45 regulaminu pracowniczego - Lista urzędników przedstawionych do awansu przez dyrekcje generalne i służby - Pominięcie nazwiska skarżącego - Możliwość podważenia listy urzędników przedstawionych do awansu przed wspólnym komitetem ds. awansów - Brak zajęcia stanowiska przez wspólny komitet ds. awansów - Porównanie osiągnięć wyłącznie przez organ powołujący))
   (2016/C 048/111)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Matteo Bonazzi (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat M. Velardo)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i G. Berscheid, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o nieawansowaniu skarżącego do kolejnej grupy zaszeregowania (AD 12) w postępowaniu w sprawie awansu w 2014 r. prowadzonym przez Komisję Europejską oraz żądanie zadośćuczynienia za rzekomo doznaną krzywdę.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Matteo Bonazzi pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 279 z 24.8.2015, s. 61.


title: Sprawa C-441/08: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 12 listopada 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny — Rzeczpospolita Polska) — Elektrownia Pątnów II sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Poznaniu (Podatki pośrednie od gromadzenia kapitału — Pożyczki zaciągnięte przez spółkę kapitałową przed akcesją państwa członkowskiego do Unii Europejskiej — Opodatkowanie podatkiem kapitałowym na mocy prawa krajowego — Konwersja pożyczek na udziały po akcesji państwa członkowskiego do Unii Europejskiej — Podatek kapitałowy od tej czynności podwyższenia kapitału zakładowego — Natychmiastowe stosowanie nowej regulacji)

text:
               16.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 11/4

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 12 listopada 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny — Rzeczpospolita Polska) — Elektrownia Pątnów II sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Poznaniu
   (Sprawa C-441/08) (1)

   (Podatki pośrednie od gromadzenia kapitału - Pożyczki zaciągnięte przez spółkę kapitałową przed akcesją państwa członkowskiego do Unii Europejskiej - Opodatkowanie podatkiem kapitałowym na mocy prawa krajowego - Konwersja pożyczek na udziały po akcesji państwa członkowskiego do Unii Europejskiej - Podatek kapitałowy od tej czynności podwyższenia kapitału zakładowego - Natychmiastowe stosowanie nowej regulacji)
   2010/C 11/06
   Język postępowania: polski

      Sąd krajowy

   Naczelny Sąd Administracyjny

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Elektrownia Pątnów II sp. z o.o.

      Strona pozwana: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Naczelny Sad Administracyjny (Polska) — Interpretacja art. 4 ust 1 lit. c), art. 5 ust. 3 akapit drugi i art. 10 dyrektywy Rady 69/335/EWG z dnia 17 lipca 1969 r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału (Dz.U. L 249, s. 25) — Pożyczki zaciągnięte przez spółkę kapitałową i opodatkowane podatkiem kapitałowym na mocy prawa krajowego przed przystąpieniem państwa członkowskiego do Unii Europejskiej — Opodatkowanie podatkiem kapitałowym podwyższenia kapitału zakładowego przez konwersję pożyczek na udziały po przystąpieniu państwa członkowskiego do Unii Europejskiej

      Sentencja

   Artykuł 5 ust. 3 tiret drugie dyrektywy Rady 69/335/EWG z dnia 17 lipca 1969 r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału, w brzmieniu zmienionym Aktem dotyczącym warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej, wymaga, aby przy obliczaniu podstawy opodatkowania podatkiem kapitałowym podwyższenia kapitału spółki w drodze konwersji pożyczek zaciągniętych przez tę spółkę przed przystąpieniem Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej na udziały, w sytuacji gdy konwersja miała miejsce po przystąpieniu, uwzględniać wcześniejsze opodatkowanie tych pożyczek na podstawie obowiązującego wówczas ustawodawstwa krajowego.

      (1)  Dz.U. C 327 z 20.12.2008


title: Sprawa T-500/15: Postanowienie Sądu z dnia 28 marca 2017 r. – LG Electronics/EUIPO – Cyrus Wellness Consulting (VIEWTY PRO) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Wycofanie zgłoszenia do rejestracji — Umorzenie postępowania)

text:
               6.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/18

         Postanowienie Sądu z dnia 28 marca 2017 r. – LG Electronics/EUIPO – Cyrus Wellness Consulting (VIEWTY PRO)
   (Sprawa T-500/15) (1)

   ((Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wycofanie zgłoszenia do rejestracji - Umorzenie postępowania))
   (2017/C 178/23)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: LG Electronics, Inc. (Seul, Republika Korei) (przedstawiciel: adwokat M. Graf

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Cyrus Wellness Consulting GmbH (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Wulff i U. Hildebrandt)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 czerwca 2015 r. (sprawa R 1940/2014-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Cyrus Wellness Consulting GmbH a LG Electronics, Inc.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               LG Electronics, Inc., pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) i Cyrus Wellness Consulting GmbH.

      (1)  Dz.U. C 354 z 26.10.2015.


title: Sprawa T-264/05: Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2005 r. przez Procter & Gamble Company przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/54

         Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2005 r. przez Procter & Gamble Company przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   (Sprawa T-264/05)
   (2005/C 217/112)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 18 lipca 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Procter & Gamble Company z siedzibą w Cincinnati, Ohio (USA), reprezentowanej przez G. Kuipersa, lawyer, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie R 849/2004-1 w zakresie w jakim uznaje, że znak towarowy nie spełnia przesłanek wymienionych w art. 7 ust. 1 lit b) rozporządzenia nr 40/90,

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:

               Zgłoszony znak towarowy

               Trójwymiarowy znak w postaci białej kwadratowej tabletki przedstawiającej wzór czteropłatkowego kwiatu koloru zielonego dla towarów klasy 3 (Środki wybielające i inne substancje stosowane w praniu; środki do czyszczenia, polerowania, szorowania i ścierania; mydła; ... — wniosek nr 1 684 059

               Decyzja eksperta

               Odrzucenie zgłoszenia

               Decyzja Izby Odwoławczej

               Nieuwzględnienie odwołania

               Zarzut

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit b) rozporządzenia nr 40/90


title: Sprawa C-25/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 17 stycznia 2011 r. — Varzim Sol — Turismo, Jogo e Animação, SA przeciwko Fazenda Pública

text:
               2.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 17 stycznia 2011 r. — Varzim Sol — Turismo, Jogo e Animação, SA przeciwko Fazenda Pública
   (Sprawa C-25/11)
   2011/C 103/25
   Język postępowania: portugalski

      Sąd krajowy

   Supremo Tribunal Administrativo

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Varzim Sol — Turismo, Jogo e Animação, SA.

      Strona pozwana: Fazenda Pública.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 23 CIVA jest zgodny z art. 17 ust. 2 i 5 i art. 19 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG (1) z dnia 17 maja 1997 r.?

               2)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej, czy zgodne z art. 17 ust. 2 i 5 oraz art. 19 ww. dyrektywy jest ustanowienie specjalnej pro raty (części proporcjonalnej) odliczenia od podatku od wartości dodanej poniesionego przez podatników, którzy dokonują tylko czynności podlegające opodatkowaniu, nawet jeżeli następuje to poprzez alokację kosztów w oparciu o istnienie nie podlegających opodatkowaniu subwencji na ten sektor („inputs”) w rozumieniu rzeczonego art. 23?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1).


title: Sprawa T-696/13: Skarga wniesiona w dniu 30 grudnia 2013 r. — Meta Group przeciwko Komisji

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/44

         Skarga wniesiona w dniu 30 grudnia 2013 r. — Meta Group przeciwko Komisji
   (Sprawa T-696/13)
   2014/C 52/84
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Meta Group (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: A. Bartolini, V. Colcellii A. Formica, avvocati)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie bezprawności dokonanych przez Komisję obniżek subwencji należnych META s.r.l.;

               —

               w konsekwencji nakazanie Komisji zapłaty na rzecz skarżącej dodatkowej kwoty 129 153,11 EUR wraz z odsetkami za zwłokę;

               —

               nakazanie administracji naprawienia spowodowanej przez nią szkody poniesionej przez skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarga jest skierowana przeciwko decyzjom Komisji, które obniżyły subwencję przewidzianą początkowo dla projektów „BCreative”, „Take it up” i „Ecolink+”, w odniesieniu do których w ramach „Programu ramowego na rzecz konkurencyjności i innowacji (CIP) (2007-2013)” zostały zawarte pomiędzy skarżącą i pozwaną konwencje w sprawie subwencji.
   Rozmaite decyzje dotyczące tych programów zostały zaskarżone również w sprawach T-471/12, T-34/13, T-35/13 Meta Group przeciwko Komisji.
   Zarzuty i główne argumenty skarżącej są podobne do tych, które zostały podniesione w tamtych sprawach.


title: Sprawa T-545/11: Wyrok Sądu z dnia 8 października 2013 r. — Stichting Greenpeace Nederland i PAN Europe przeciwko Komisji (Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Dokumenty dotyczące pierwszego zezwolenia na wprowadzenie do obrotu substancji czynnej pod nazwą glifosat — Częściowa odmowa udzielenia dostępu — Ryzyko naruszenia interesów handlowych osoby fizycznej lub prawnej — Artykuł 4 ust. 5 rozporządzenia nr 1049/2001 — Nadrzędny interes publiczny — Rozporządzenie nr 1367/2006 — Artykuł 6 ust. 1 rozporządzenia nr 1367/2006 — Dyrektywa 91/414/EWG)

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/54

         Wyrok Sądu z dnia 8 października 2013 r. — Stichting Greenpeace Nederland i PAN Europe przeciwko Komisji
   (Sprawa T-545/11) (1)

   (Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dokumenty dotyczące pierwszego zezwolenia na wprowadzenie do obrotu substancji czynnej pod nazwą glifosat - Częściowa odmowa udzielenia dostępu - Ryzyko naruszenia interesów handlowych osoby fizycznej lub prawnej - Artykuł 4 ust. 5 rozporządzenia nr 1049/2001 - Nadrzędny interes publiczny - Rozporządzenie nr 1367/2006 - Artykuł 6 ust. 1 rozporządzenia nr 1367/2006 - Dyrektywa 91/414/EWG)
   2013/C 344/95
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strony skarżące: Stichting Greenpeace Nederland (Amsterdam, Niderlandy); Pesticide Action Network Europe (PAN Europe) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci B. Kloostra i A. van den Biesen)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo P. Oliver, P. Ondrůšek i C. ten Dam, następnie P. Oliver, P. Ondrůšek i C. Zadra, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 10 sierpnia 2011 r. w sprawie odmowy udzielenia dostępu do tomu 4 projektu sprawozdania z oceny, sporządzonego przez Republikę Federalną Niemiec jako państwo członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy, substancji czynnej glifosatu, na podstawie dyrektywy Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (Dz.U. L 230, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Europejskiej z dnia 10 sierpnia 2011 r. w sprawie odmowy udzielenia dostępu do tomu 4 projektu sprawozdania z oceny, sporządzonego przez Republikę Federalną Niemiec jako państwo członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy, substancji czynnej pod nazwą glifosat, na podstawie dyrektywy Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, w zakresie, w jakim odmawia ona stronom udzielenia dostępu do rzeczonego tomu zawierającego informacje dotyczące emisji do środowiska: „tożsamość” i ilość wszystkich zanieczyszczeń obecnych w substancji czynnej zgłoszonej przez każdego przedsiębiorcę, zawarte w pkt C.1.2.1 pierwszego poddokumentu (s. 11-61), w pkt C.1.2.1 drugiego poddokumentu (s. 1-6) oraz w pkt C.1.2.1 trzeciego poddokumentu (s. 4 i 8-13) tego tomu; zanieczyszczenia obecne w różnych partiach oraz minimalne, średnie i maksymalne ilości każdego z tych zanieczyszczeń, znajdujące się, dla każdego przedsiębiorcy, w tabelach zawartych w pkt C.1.2.2 pierwszego poddokumentu (s. 61-84) oraz w pkt C.1.2.4 trzeciego poddokumentu (s. 7) rzeczonego tomu; skład środków ochrony roślin opracowany przez przedsiębiorców, zawarty w pkt C.1.3 zatytułowanym „Szczegółowy opis przygotowań (załącznik III A 1.4)” pierwszego poddokumentu (s. 84-88) tegoż tomu.

               2)

               Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 355 z 3.12.2011


title: Sprawa F-71/12: Skarga wniesiona w dniu 5 lipca 2012 r. — BZ przeciwko EBC

text:
               20.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/17

         Skarga wniesiona w dniu 5 lipca 2012 r. — BZ przeciwko EBC
   (Sprawa F-71/12)
   2012/C 319/31
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: BZ (przedstawiciel: adwokat N. Lhöest)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności odmownej decyzji EBC w sprawie wniosku skarżącej o uznanie zawodowego podłoża jej choroby.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności odmownej decyzji EBC z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie żądań skarżącej przedstawionych we wniosku z dnia 28 czerwca 2011 r. i w uzupełniających pismach z dni 24 października 2011 r. i 20 lutego 2012 r.;

               —

               w konsekwencji uwzględnienie żądań skarżącej zawartych we wniosku i pismach uzupełniających, w szczególności przeprowadzenia w należyty sposób dochodzenia i sporządzenia w należyty sposób sprawozdania, tak by zostały uwzględnione wszystkie okoliczności faktyczne związane z jej sytuacją w pracy, przydatne do sporządzenia opinii lekarskiej;

               —

               nakazanie EBC przekazania skarżącej wszystkich zabranych i zgromadzonych przez DG-H informacji na temat jej stanu zdrowotnego i procedur medycznych, w tym dotychczas zgromadzonych danych (włącznie z odpowiedzią na kwestionariusz w nieanonimowej formie oraz innymi zebranymi danymi — np. notatkami z rozmów przeprowadzonych przez DG-H w nieanonimowej formie — jak również przyszłymi danymi, które mogą zostać zgromadzone w ramach nowego postępowania. W razie, gdyby powyższe informacje zawierały dane medyczne, można je przekazać jej lekarzowi);

               —

               zobowiązanie EBC do zapłaty na rzecz skarżącej kwoty 50 000 EUR z tytułu nieuzasadnionej zwłoki w prowadzeniu postępowania;

               —

               zobowiązanie EBC do zapłaty na rzecz skarżącej kwoty 5 000 EUR z tytułu wynagrodzenia za usługi prawne związane z niezgodnymi z prawem procedurami medycznymi;

               —

               zobowiązanie EBC do zapłaty na rzecz skarżącej kwoty 50 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działania i dodatkowe niepotrzebne uciążliwości w trakcie postępowań w sprawie ustalenia zawodowego podłoża choroby oraz niezdolności do pracy;

               —

               zobowiązanie EBC do zapłaty na rzecz skarżącej kwoty 25 000 EUR z tytułu usiłowania naruszenia reputacji i dobrego imienia skarżącej oraz niezgodnej z prawem próby rozwiązania z nią umowy;

               —

               zobowiązanie EBC do zapłaty na rzecz skarżącej różnicy między kwotą jej renty inwalidzkiej a pełną kwotą jej wynagrodzenia od stycznia 2009 r.;

               —

               zobowiązanie EBC do zapłaty na rzecz skarżącej kwoty 100 000 EUR tytułem utraty perspektyw rozwoju kariery zawodowej;

               —

               zobowiązanie EBC do zapłaty kwoty wynikającej z utraty podwyżki wynagrodzenia na podstawie wzrostu wynoszącego 7 punktów wynagrodzenia rocznie (3.5 %) od 2009 r.;

               —

               zobowiązanie EBC do zapłaty na rzecz skarżącej 100 % zwrotu kosztów leczenia poniesionych od 2006 r. w związku z jej chorobą;

               —

               zobowiązanie EBC do zapłaty na rzecz skarżącej ryczałtowych odsetek według stopy wynoszącej 8 % od zasądzonej kwoty;

               —

               obciążenie EBC kosztami postępowania.


title: Sprawa T-357/04: Skarga wniesiona dnia 31 sierpnia 2004 przez Marguerite Chetcuti przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               20.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 284/21

         Skarga wniesiona dnia 31 sierpnia 2004 przez Marguerite Chetcuti przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-357/04)
   (2004/C 284/43)
   Język postępowania: francuski
   Dnia 31 sierpnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich przez Marguerite Chetcuti, zamieszkałej w Zejtun (Malta), reprezentowaną przez Marca-Alberta Lucasa, adwokata.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               Stwierdzenie niezgodności z prawem punktu III ogłoszenia o konkursie COM/P A/04 z dnia 6 kwietnia 2004 r.;

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursu z dnia 22 czerwca 2004r. odrzucającej jej zgłoszenie w oparciu ten przepis;

               —

               Stwierdzenie nieważności późniejszych czynności podjętych w ramach postępowania konkursowego, których niezgodność z prawem wynika z niezgodności z prawem ogłoszenia o konkursie oraz z zaskarżonej decyzji, w szczególności:

                           —

                           listy uczestników konkursu spełniających warunki ustalone w ogłoszeniu o konkursie, sporządzonej przez komisję konkursową

                           —

                           decyzji Komisji ustalającej na tej podstawie liczbę stanowisk, które należy obsadzić,

                           —

                           listy odpowiednich kandydatów sporządzonej przez komisję konkursową po zakończeniu swojego postępowania oraz

                           —

                           decyzji o powołaniu podjętych na tej podstawie przez AIPN (Organ Uprawniony do Mianowania - OUM);

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Na poparcie swych wniosków, strona skarżąca podnosi, że ogłoszenie o konkursie narusza art. 4, 27 i 29 ust. 1 lit.) regulaminu oraz zasadę równości traktowania w zakresie, w jakim wyklucza z konkursu członków personelu pomocniczego. Podnosi ona również, że ogłoszenie to narusza art. 27 i 29 regulaminu i sprzeczne jest z interesem służby i zasadą równości traktowania z powodu postawionego wymogu stażu pracy w charakterze urzędnika, członka personelu tymczasowego lub członka personelu pomocniczego, wykluczającego w ten sposób pracowników miejscowych, takich jak skarżąca.


title: sprawa T-170/04: Skarga wniesiona dnia 18 maja 2004 r. przez Confederazione nazionale dei Consorzi volontari per la tutela delle denominazioni di origine e delle indicazioni geografiche tipiche dei vini italiani i inni przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               10.7.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/15

         Skarga wniesiona dnia 18 maja 2004 r. przez Confederazione nazionale dei Consorzi volontari per la tutela delle denominazioni di origine e delle indicazioni geografiche tipiche dei vini italiani i inni przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (sprawa T-170/04)
   (2004/C 179/29)
   Język postępowania: włoski
   Dnia 18 maja 2004 r. FederDOC - Confederazione nazionale dei Consorzi volontari per la tutela delle denominazioni di origine e delle indicazioni geografiche tipiche dei vini italiani i inni oraz adwokaci Luciano Spagnuolo Vigorita, Paolo Tanoni i Roberto Gandin, wnieśli do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich skargę przeciwko Komisji Europejskiej.
   Skarżący wnoszą do Sądu Pierwszej Instancji:

               —

               o orzeczenie unieważnienia rozporządzenia Komisji (WE) nr 316/2004 z dnia 20 lutego 2004 r., opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej L 55 z dnia 24 lutego 2004 r., str. 16, zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 753/2002, które ustanawia niektóre zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w zakresie odnoszącym się do określenia, oznaczenia i prezentacji niektórych produktów winnych

               —

               tytułem roszczenia ewentualnego, o orzeczenie unieważnienia, częściowego lub całkowitego, art. 1 ust. 3, 8a, 9a, 9b, 10 i 18 (oraz w konsekwencji załącznika II) rozporządzenia nr 316/2004

               —

               zasądzenie od Komisji zwrotu kosztów

         Zarzuty i główne argumenty
   Przedmiotem niniejszej skargi jest rozporządzenie Komisji (WE) nr 316/2004 z dnia 20 lutego 2004 r., opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej L 55 z dnia 24 lutego 2004 r., str. 16, zmieniające rozporządzenie (WE) nr 753/2002, które ustanawia niektóre zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w zakresie odnoszącym się do określenia, oznaczenia i prezentacji niektórych produktów winnych (1).
   W zarysie skarżący ostrzegają przed niebezpieczeństwem, iż wraz z wprowadzeniem w życie przedmiotowego rozporządzenia może zostać ustanowiona swego rodzaju liberalizacja na korzyść producentów z krajów trzecich w zakresie używania następujących oznaczeń tradycyjnych, odróżniających poszczególne, znane na całym świecie, wina włoskie: Amarone, Cannellino, Brunello, Est!Est!Est!, Falerno, Governo all'uso toscano, Gutturnio, Lacryma Christi, Lambiccato, Morellino, Recioto, Sciacchetrà, Sciac-trà, Sforzato (czy Sfurzat), Torcolato, Vergine, Vino Nobile, Vin santo (czy Vino Santo, czy też Vinsanto). To pociągnęłoby za sobą naruszenie osiągniętej z trudem pozycji producentów Państw Członkowskich na rynku winnym (producentów związanych obowiązkiem poszanowania sztywnych parametrów ilościowych i jakościowych), a w szczególności przekładałoby się na trudne do zaakceptowania naruszenie zaufania konsumentów: w rzeczy samej, producenci z krajów trzecich nie mają obowiązku poszanowania odpowiednich zasad rządzących produkcją, co może prowadzić do wprowadzania do obrotu na terytorium wspólnotowym produktów pozbawionych cech enologicznych i organoleptycznych, które powinny posiadać powyższe wina.
   Na podstawie przepisów krajowych, wszyscy skarżący są uprawnieni do sprawowania kontroli nad używaniem wyżej wymienionych oznaczeń tradycyjnych, a w każdym razie do używania ich.
   Na poparcie ich roszczeń skarżący podnoszą w szczególności, że Komisja w swym działaniu przekroczyła zakres przysługujących jej kompetencji i wydała zaskarżane rozporządzenie bez odpowiedniego uzasadnienia, nie uzyskując uprzedniej opinii komitetu zarządzającego ds. win, ustanowionego mocą rozporządzenia nr 1493/1999 ani nie zasięgając opinii samych skarżących.
   Skarżący twierdzą ponadto, że niektóre przepisy zaskarżanego rozporządzenia łamią ważne zasady wynikające z Traktatu, między innymi z dziedziny rolnictwa, konkurencji, ochrony konsumentów, równości, proporcjonalności, praw nabytych i pewności prawa. Określone przepisy rozporządzenia nr 1493/1999 (konkretnie art. 47, 48 i 49) zostały pogwałcone przez zaskarżane rozporządzenie, które pozostaje w sprzeczności również z treścią art. 23 ust. 3 i art. 24 ust. 4 tak zwanego porozumienia TRIPS z Marakeszu z dnia 15 kwietnia 1994 r. (Porozumienie w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej), którego stroną jest Wspólnota Europejska.
   Skarżący podnoszą również uchybienie przez zaskarżane rozporządzenie obowiązkowi uzasadniania aktów.

      (1)  Dz.U. L 55 z 24.2.2004, str. 16.


title: Sprawa C-279/08 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 8 września 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Niderlandów i Republice Federalnej Niemiec (Odwołanie — Pomoc państwa — Artykuł 87 ust. 1 WE — System handlu uprawnieniami do emisji tlenków azotu — Uznanie środka krajowego za pomoc państwa — Decyzja uznająca pomoc za zgodną ze wspólnym rynkiem — Pojęcie selektywności — Korzyść finansowana przy użyciu zasobów państwowych — Ochrona środowiska naturalnego — Obowiązek uzasadnienia — Dopuszczalność)

text:
               22.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/6

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 8 września 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Niderlandów i Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-279/08 P) (1)

   (Odwołanie - Pomoc państwa - Artykuł 87 ust. 1 WE - System handlu uprawnieniami do emisji tlenków azotu - Uznanie środka krajowego za pomoc państwa - Decyzja uznająca pomoc za zgodną ze wspólnym rynkiem - Pojęcie „selektywności” - Korzyść finansowana przy użyciu zasobów państwowych - Ochrona środowiska naturalnego - Obowiązek uzasadnienia - Dopuszczalność)
   2011/C 311/07
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Urraca Caviedes, K. Gross i H. van Vliet, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: C.M. Wissels, D.J.M. de Grave, pełnomocnicy), Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: M. Lumma, B. Klein i T. Henze, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający Królestwo Niderlandów: Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues, A.-L. Vendrolini, J. Gstalter i B. Cabouat, pełnomocnicy), Republika Słowenii (przedstawiciel: V. Klemenc, pełnomocnik), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: E. Jenkinson, S. Behzadi-Spencer, S. Ossowski i H. Walker, pełnomocnicy, i K. Bacon, barrister)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 10 kwietnia 2008 r. w sprawie T-233/04 Królestwo Niderlandów przeciwko Komisji, na mocy którego Sąd stwierdził nieważność decyzji Komisji C(2003) 1761 wersja ostateczna z dnia 24 czerwca 2003 r. w sprawie pomocy państwa N 35/2003 dotyczącej systemu handlu uprawnieniami do emisji tlenków azotu notyfikowanego przez Królestwo Niderlandów

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 10 kwietnia 2008 r. w sprawie T-233/04 Niderlandy przeciwko Komisji zostaje uchylony.

               2)

               Odwołania wzajemne zostają oddalone.

               3)

               Skarga wniesiona w pierwszej instancji zostaje oddalona.

               4)

               Królestwo Niderlandów zostaje obciążone kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską w związku z postępowaniem w pierwszej instancji oraz ponosi własne koszty w ramach rzeczonego postępowania.

               5)

               Komisja Europejska i Królestwo Niderlandów ponoszą własne koszty związane z odwołaniem.

               6)

               Republika Federalna Niemiec, Republika Francuska, Republika Słowenii i Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii Irlandii Północnej ponoszą własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 223 z 30.8.2008.


title: Sprawa T-376/13: Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2013 r. — Versorgungswerk der Zahnärztekammer Schleswig-Holstein przeciwko EBC

text:
               7.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/48

         Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2013 r. — Versorgungswerk der Zahnärztekammer Schleswig-Holstein przeciwko EBC
   (Sprawa T-376/13)
   2013/C 260/86
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Versorgungswerk der Zahnärztekammer Schleswig-Holstein (Kiel, Niemcy) (przedstawiciel: O. Hoepner, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej z dnia 16 kwietnia 2013 r. w wersji decyzji z dnia 22 maja 2013 r. (LS/MD/13/313), w zakresie, w którym nie uwzględniono wniosku o udzielenie dostępu do załączników A i B do „Exchange Agreement dated 15. February 2012 among the Hellenic Republic and the European Central Bank and the Eurosystem NBCs listed herein”;

               —

               Obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący niezgodności z prawem podstawy wydania decyzji
               Strona skarżąca podnosi, że w decyzji EBC/2011/6 (1) strona pozwana bez wystarczającego upoważnienia rozszerzyła zakres względów uzasadniających odmowę wskazanych w art. 4 ust. 1 lit. a) decyzji EBC/2004/3 (2).

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia istotnych przepisów formalnych
               W ramach omawianego zarzutu skarżący podnosi, że zaskarżona decyzja narusza istotne przepisy formalne. Wywodzi on w tym zakresie, że mając na względzie art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy przyjąć, iż wynikające z art. 296 ust. 2 TFUE wymogi dotyczące obowiązku uzasadnienia są wysokie, i że zawarte w zaskarżonej decyzji rozważania uzasadniające strony pozwanej nie spełniają wymogów określonych przez Trybunał Sprawiedliwości.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa materialnego
               Strona skarżąca podnosi naruszenie prawa materialnego, ponieważ wskutek niewystarczającego uzasadnienia zaskarżona decyzja narusza prawo strony skarżącej do dostępu do dokumentów wynikające z art. 42 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i z art. 15 ust. 3 TFUE. Ponadto odmowa udzielenia dostępu jest nieproporcjonalna.

      (1)  2011/342/UE: Decyzja Europejskiego Banku Centralnego z dnia 9 maja 2011 r. zmieniająca decyzję EBC/2004/3 w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Europejskiego Banku Centralnego (EBC/2011/6) (Dz.U. 158, s. 37).

      (2)  2004/258/WE: Decyzja europejskiego banku centralnego z dnia 4 marca 2004 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Europejskiego Banku Centralnego (EBC/2004/3) (Dz.U. L 80, s. 42).


title: Sprawa C-323/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel București (Rumunia) w dniu 5 lipca 2012 r. — E.On Energy Trading SE przeciwko Agenția Națională de Administrare Fiscală, Direcția Generală a Finanțelor Publice a Municipiului București — Serviciul de administrare a contribuabililor nerezidenți

text:
               29.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel București (Rumunia) w dniu 5 lipca 2012 r. — E.On Energy Trading SE przeciwko Agenția Națională de Administrare Fiscală, Direcția Generală a Finanțelor Publice a Municipiului București — Serviciul de administrare a contribuabililor nerezidenți
   (Sprawa C-323/12)
   2012/C 295/31
   Język postępowania: rumuński

      Sąd krajowy

   Curtea de Apel București

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: E.On Energy Trading SE
   Strona pozwana: Agenția Națională de Administrare Fiscală, Direcția Generală a Finanțelor Publice a Municipiului București – Serviciul de administrare a contribuabililor nerezidenți

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy podatnik, który ma siedzibę główną w państwie członkowskim Unii Europejskiej innym niż Rumunia i który ustanowił do celów VAT przedstawiciela podatkowego w Rumunii na podstawie przepisów prawa krajowego obowiązującego przed przystąpieniem Rumunii do Unii Europejskiej, może być uznawany za „podatnika niemającego siedziby na terytorium danego kraju” w rozumieniu art. 1 ósmej dyrektywy Rady 79/1072/EWG z dnia 6 grudnia 1979 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych – warunki zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikom niemającym siedziby na terytorium kraju? (1)

               2)

               Czy przesłanka, że osoba prawna nie jest zarejestrowana do celów VAT, przewidziana w art. 147 ust. 1 lit. a) ustawy nr 571/2003 o cod fiscal, która transponuje przepisy dyrektywy, stanowi dodatkową przesłankę w stosunku do przesłanek uregulowanych wprost w art. 3 i 4 [ósmej dyrektywy] oraz czy, w przypadku odpowiedzi twierdzącej, taka przesłanka jest dopuszczalna w świetle art. 6 dyrektywy?

               3)

               Czy przepisy art. 3 i 4 [ósmej dyrektywy] mogą mieć bezpośrednią skuteczność, to znaczy czy spełnienie przesłanek uregulowanych wprost w tych przepisach przyznaje osobie prawnej, która nie ma siedziby na terytorium Rumunii w rozumieniu art. 1, prawo do zwrotu VAT, niezależnie od formy przetransponowania tych przepisów do prawa krajowego?

      (1)  Dz.U. L 331, s. 11.