title: Wyrok Sądu (szósta izba) z dnia 28 października 2010 r.#Królestwo Hiszpanii przeciwko Komisji Europejskiej.#EFOGR - Sekcja Gwarancji - Wydatki wyłączone z finansowania wspólnotowego - Pomoc produkcyjna przeznaczona dla przetwórców pomidorów - Wyrywkowe kontrole przeprowadzone w stosownych okresach - Proporcjonalność.#Sprawa T-227/07.

text:
      Wyrok Sądu (szósta izba) z dnia 28 października 2010 r. – Hiszpania przeciwko Komisji
      (sprawa T‑227/07)
      EFOGR – Sekcja Gwarancji – Wydatki wyłączone z finansowania wspólnotowego – Pomoc produkcyjna przeznaczona dla przetwórców pomidorów − Wyrywkowe kontrole przeprowadzone w stosownych okresach − Proporcjonalność
      1.                     Rolnictwo – EFOGR – Rozliczanie rachunków – Odmowa pokrycia wydatków wynikających z niewłaściwego stosowania przepisów wspólnotowych
            – Zakwestionowanie przez zainteresowane państwo członkowskie – Ciężar dowodu – Rozłożenie ciężaru dowodu między Komisję a państwo
            członkowskie (rozporządzenie Rady nr 729/70) (por. pkt 36-39)
      2.                     Rolnictwo – EFOGR – Przyznanie pomocy i premii – Ciążący na państwach członkowskich obowiązek zorganizowania skutecznego systemu
            kontroli administracyjnych i kontroli na miejscu –Niezapowiedziane kontrole we właściwych okresach – Pojęcie – Wymóg braku
            wcześniejszej wiedzy o nastąpieniu kontroli lub o nieprawdopodobieństwie jej nastąpienia w z góry ustalonym okresie (rozporządzenie
            Rady nr 1535/2003, art. 28, 31) (por. pkt 64, 65)
      3.                     Akty instytucji – Rozporządzenia – Rozporządzenie przewidujące szczególne środki nadzoru – Brak swobodnego uznania państw
            członkowskich – Niewykonanie – Względy uzasadniające – Większa skuteczność innego systemu nadzoru – Niedopuszczalność (rozporządzenie
            Rady nr 1535/2003) (por. pkt 70, 101)
      Przedmiot

               Żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Komisji 2007/243/WE z dnia 18 kwietnia 2007 r. wyłączającej z finansowania
                  wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji
                  i Gwarancji Rolnej (EFOGR) (Dz.U. L 106, s. 55).

            Sentencja
      1)         Skarga zostaje oddalona.
      2)         Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.


Wyrok Sądu pierwszej instancji (piąta izba w składzie powiększonym) z dnia 12 grudnia 1996 r. # Association Internationale des Utilisateurs de Fils de Filaments Artificiels et Synthétiques et de Soie naturelle (AIUFFASS) i Apparel, Knitting & Textiles Alliance (AKT) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - Dopuszczalność. # Sprawa T-380/94.


title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 6 września 2012 r.#Döhler Neuenkirchen GmbH przeciwko Hauptzollamt Oldenburg.#Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof.#Wspólnotowy kodeks celny – Rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 – Artykuł 204 ust. 1 lit. a) – Procedura uszlachetniania czynnego – System zawieszeń – Powstanie długu celnego – Niewykonanie obowiązku przedstawienia rozliczenia procedury w przewidzianym terminie.#Sprawa C-262/10.

text:
         WYROK TRYBUNAŁU (trzecia izba)
      z dnia 6 września 2012 r. (
            *1
         )
      „Wspólnotowy kodeks celny — Rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 — Artykuł 204 ust. 1 lit. a) — Procedura uszlachetniania czynnego — System zawieszeń — Powstanie długu celnego — Niewykonanie obowiązku przedstawienia rozliczenia procedury w przewidzianym terminie”
      W sprawie C-262/10
      mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) postanowieniem z dnia 30 marca 2010 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 27 maja 2010 r., w postępowaniu:

         Döhler Neuenkirchen GmbH

      przeciwko

         Hauptzollamt Oldenburg,

      TRYBUNAŁ (trzecia izba),
      w składzie: K. Lenaerts, prezes izby, J. Malenovský, R. Silva de Lapuerta, G. Arestis (sprawozdawca) i D. Šváby, sędziowie,
      rzecznik generalny: N. Jääskinen,
      sekretarz: B. Fülöp, administrator, następnie A. Impellizzeri, administrator,
      uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 13 kwietnia 2011 r.,
      uwzględniając postanowienie z dnia 25 października 2011 r. w przedmiocie otwarcia procedury ustnej na nowo i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 1 grudnia 2011 r.,
      rozważywszy uwagi przedstawione:

               —

               w imieniu Döhler Neuenkirchen GmbH przez H. Bleiera, Rechtsanwalt,

               —

               w imieniu Hauptzollamt Oldenburg przez A. Gessler, Oberregierungsrätin,

               —

               w imieniu rządu czeskiego przez M. Smolka oraz V. Štencela, działających w charakterze pełnomocników,

               —

               w imieniu Komisji Europejskiej przez L. Bouyon oraz B.R. Killmanna działających w charakterze pełnomocników,

         po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 8 marca 2012 r.,
      wydaje następujący

         Wyrok

               1

               Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 204 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 302, s. 1), zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 648/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 kwietnia 2005 r. (Dz.U. L 117, s. 13, zwanego dalej „kodeksem celnym”).

               2

               Wniosek ów został przedstawiony w ramach sporu pomiędzy Döhler Neuenkirchen GmbH (zwaną dalej „spółką Döhler”) a Hauptzollamt Oldenburg (zwanym dalej „Hauptzollamt”) w przedmiocie długu celnego w przywozie zażądanego od spółki Döhler ze względu na fakt, że rozliczenie procedury dotyczące towarów objętych procedurą uszlachetniania czynnego z zastosowaniem systemu zawieszeń zostało przedstawione w nadzorującym urzędzie celnym po upływie wyznaczonego w tym celu terminu.

         Ramy prawne

         Kodeks celny

               3

               Procedura uszlachetniania czynnego z zastosowaniem systemu zawieszeń została zdefiniowana w art. 114 ust. 1 lit. a) kodeksu celnego. Procedura ta pozwala na poddanie na obszarze celnym Unii Europejskiej jednemu lub większej liczbie procesów uszlachetniania towarów niewspólnotowych przeznaczonych do powrotnego wywozu poza wskazany obszar w postaci produktów kompensacyjnych, bez obciążania tych towarów należnościami celnymi przywozowymi, ani stosowania wobec nich środków polityki handlowej. Zgodnie z art. 114 ust. 2 lit. c) i d) produktami kompensacyjnymi są wszystkie produkty powstałe w wyniku procesów uszlachetniania, w szczególności w wyniku przetwarzania towarów.

               4

               Artykuł 89 ust. 1 kodeksu celnego ma następujące brzmienie:
               „Procedura zawieszająca będąca jednocześnie gospodarczą procedurą celną zostaje zakończona, gdy towary objęte tą procedurą bądź produkty kompensacyjne lub przetworzone uzyskane pod tą procedurą otrzymają inne dopuszczone przeznaczenie celne”.

               5

               Artykuł 118 ust. 1 i 2 kodeksu celnego stanowi:
               „1.   Organy celne wyznaczają termin, w którym produkty kompensacyjne muszą zostać wywiezione lub powrotnie wywiezione bądź otrzymać inne przeznaczenie celne. […]
               2.   Termin ten biegnie od dnia, w którym towary niewspólnotowe zostają objęte procedurą uszlachetniania czynnego. Na podstawie właściwie uzasadnionego wniosku posiadacza pozwolenia organy celne mogą przedłużyć ten termin.
               Dla uproszczenia może zostać postanowione, że termin, który rozpoczyna swój bieg w danym miesiącu kalendarzowym lub kwartale, upływa ostatniego dnia następującego po nim miesiąca kalendarzowego lub, w zależności od przypadku, kwartału”.

               6

               Tytuł VII kodeksu celnego, zatytułowany „Dług celny”, zawiera w rozdziale 2 przepisy dotyczące powstania długu celnego. Rozdział ów zawiera w szczególności art. 201–205, które przewidują zdarzenia powodujące powstanie długu celnego w przywozie.

               7

               Artykuł 204 ust. 1 i 2 kodeksu celnego stanowi:
               „1.   Dług celny w przywozie powstaje w wyniku:

                        a)

                        niewykonania jednego z obowiązków wynikających z czasowego składowania towaru podlegającego należnościom przywozowym lub ze stosowania procedury celnej, którą towar ten został objęty, lub

                  […]
               w przypadkach innych niż [usunięcia spod dozoru celnego towaru podlegającego należnościom przywozowym], chyba że zostanie potwierdzone, iż uchybienia te nie miały rzeczywistego wpływu na prawidłowe przeprowadzenie składowania czasowego lub odpowiedniej procedury celnej.
               2.   Dług celny powstaje w chwili zaprzestania spełniania obowiązku, którego niewykonanie powoduje powstanie długu celnego […]”.

         Rozporządzenie wykonawcze

               8

               W dniu 2 lipca 1993 r. Komisja ustanowiła rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 (Dz.U. L 253, s. 1), zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 214/2007 z dnia 28 lutego 2007 r. (Dz.U. L 62, s. 6, zwane dalej „rozporządzeniem wykonawczym”).

               9

               Artykuł 496 lit. m) rozporządzenia wykonawczego definiuje „termin zakończenia” jako „czas, przed którego upływem produktom lub towarom musi zostać przypisane nowe dozwolone przeznaczenie celne”.

               10

               Artykuł 521 owego rozporządzenia wykonawczego stanowi:
               „1.   Najpóźniej w momencie wygaśnięcia okresu [terminu] zakończenia procedury, bez względu na to, czy zastosowana zostaje agregacja zgodnie z art. 118 ust. 2 akapit drugi kodeksu [celnego]:

                        —

                        w przypadku uszlachetniania czynnego (system zawieszeń) […] kwit zakończenia jest dostarczany [rozliczenie procedury jest dostarczane] do urzędu nadzorującego w przeciągu 30 dni,

                  […]
               Jeśli wymagają tego szczególne okoliczności, organy celne mogą przedłużyć ten okres [termin], nawet jeśli już wygasł.
               2.   Kwit [rozliczenie] lub wniosek powinien zawierać następujące szczegóły, o ile urząd nadzorujący nie zadecyduje inaczej:

                        a)

                        odpowiednie dane szczegółowe zezwolenia;

                  […]

                        e)

                        dane szczegółowe deklaracji obejmujących procedurą towary przywożone;

                        f)

                        rodzaj i ilość produktów kompensacyjnych lub przetworzonych albo towarów w niezmienionym stanie oraz przeznaczenie celne, któremu zostały one przypisane, łącznie z danymi szczegółowymi odpowiednich deklaracji, inne dokumenty celne lub wszelkie pozostałe dokumenty odnoszące się do zakończenia i okresów zakończenia [terminów zakończenia];

                  […]

                        i)

                        wysokość należności przywozowych, które mają zostać zapłacone lub zwrócone albo umorzone, oraz, stosownie, wszelkie odsetki wyrównawcze, które mają zostać zapłacone. W przypadku gdy kwota ta dotyczy wniosku z art. 546, jest ona podawana;

                  […]
               3.   Urząd nadzorujący może sporządzić kwit zakończenia [rozliczenie procedury]”.

               11

               Artykuł 546 akapity pierwszy i drugi rozporządzenia wykonawczego stanowi:
               „[Decyzja organów celnych w przedmiocie zezwolenia na zastosowanie procedury] określa, czy produkty kompensacyjne lub towary w niezmienionym stanie mogą zostać dopuszczone do swobodnego obrotu bez zgłoszenia celnego, bez uszczerbku dla środków zakazu i ograniczeń. W takim przypadku są one uważane za dopuszczone do swobodnego obrotu, jeśli nie zostało im przypisane przeznaczenie celne w momencie wygaśnięcia okresu rozliczenia [terminu zakończenia].
               Do celów art. 218 ust. 1 akapit pierwszy kodeksu [celnego] zgłoszenie o dopuszczeniu towarów do swobodnego obrotu uważa się za złożone i przyjęte, a dopuszczenie za przyznane w momencie przedstawienia kwitu rozliczenia [rozliczenia procedury]”.

               12

               Artykuł 859 rozporządzenia wykonawczego, zawarty w części IV owego rozporządzenia, poświęconej długowi celnemu, a dokładniej w tytule II owej części, zatytułowanym „Powstanie długu”, stanowi:
               „Za niemające znaczącego wpływu na właściwe funkcjonowanie składowania czasowego lub procedury celnej w rozumieniu art. 204 ust. 1 kodeksu [celnego] uważa się następujące uchybienia, pod warunkiem że:

                        —

                        nie stanowią one próby pozaprawnego usunięcia towaru spod dozoru celnego,

                        —

                        nie są spowodowane wyraźnym zaniedbaniem ze strony osoby zainteresowanej, oraz

                        —

                        wszystkie formalności konieczne w celu uregulowania sytuacji towarów są następnie przeprowadzane:
                        […];

                                 9)

                                 w ramach uszlachetniania czynnego i przetwarzania pod kontrolą celną, przekroczenie limitu czasowego przeznaczonego [terminu] na przedstawienie rozliczenia procedury, o ile limit [termin] zostałby przedłużony, jeśli wniosek o takie przedłużenie zostałby złożony na czas;

                  […]”.

               13

               Zgodnie z art. 860 rozporządzenia wykonawczego „organy celne uważają dług celny za powstały na mocy art. 204 ust. 1 kodeksu [celnego], chyba że osoba mogąca stać się dłużnikiem wykaże, że spełnione zostały warunki art. 859”.

         Postępowanie przed sądem krajowym i pytanie prejudycjalne

               14

               W pierwszym kwartale roku 2006 spółka Döhler dokonała przywozu koncentratów soków owocowych, które przetwarzała w ramach uszlachetniania czynnego w procedurze zawieszającej zgodnie z udzielonym jej w tym celu pozwoleniem. Na podstawie owego pozwolenia termin zakończenia procedury uszlachetniania czynnego upływał po czterech kwartałach kalendarzowych od objęcia towarów niewspólnotowych ową procedurą, a więc dnia 31 marca 2007 r. Z akt sprawy wynika również, że wskazane pozwolenie uprawniało spółkę Döhler do dopuszczenia do swobodnego obrotu bez zgłoszenia celnego towarów w niezmienionym stanie lub produktów kompensacyjnych.

               15

               Pomimo że rozliczenie procedury powinno było zostać przedstawione w ciągu 30 dni od zakończenia procedury celnej, czyli w sprawie przed sądem krajowym najpóźniej dnia 30 kwietnia 2007 r., spółka Döhler zaniechała dokonania tej czynności i pominęła wezwanie Hauptzollamt z dnia 20 czerwca 2007 r. zawierające żądanie do przedstawienia owego rozliczenia.

               16

               Wobec braku przedstawienia rozliczenia procedury w dniu 4 lipca 2007 r. Hauptzollamt nałożył należności celne przywozowe na całość przywiezionych towarów, dla których termin zakończenia upłynął w dniu 31 marca 2007 r., w pełnej wysokości 1403188,49 EUR.

               17

               W dniu 10 lipca 2007 r. spółka Döhler ostatecznie przedstawiła rozliczenie procedury dotyczące spornych towarów i wskazujące kwotę należności celnych przywozowych podlegających zapłacie w wysokości 217338,39 EUR, odpowiadających znacznie mniejszej od tej przyjętej przez Hauptzollamt ilości przywiezionych towarów, które nie zostały wywiezione w wyznaczonych terminach, a więc przed dniem 31 marca 2007 r.

               18

               Spółka Döhler zakwestionowała różnicę pomiędzy kwotą należności celnych przywozowych określoną przez Hauptzollamt a kwotą wynikającą z przedstawionego przez nią rozliczenia procedury, a po odrzuceniu odwołania wniosła skargę do Finanzgericht Hamburg (sądu ds. podatkowych w Hamburgu) celem obniżenia należności celnych, do których zapłaty nie jest jej zdaniem zobowiązana.

               19

               Finanzgericht Hamburg oddalił tę skargę, stwierdzając, że w związku z przekroczeniem terminu określonego na przedłożenie rozliczenia procedury spółka Döhler nie dochowała swych obowiązków, co doprowadziło do powstania długu celnego zgodnie z art. 204 ust. 1 lit. a) kodeksu celnego. Sąd ów stwierdził również, że spóźnione przedstawienie rozliczenia procedury nie może zostać uznane za uchybienie bez rzeczywistego wpływu na prawidłowe funkcjonowanie procedury celnej w rozumieniu art. 204 ust. 1 in fine kodeksu celnego w związku z art. 859 pkt 9 rozporządzenia wykonawczego.

               20

               W tym względzie wymieniony sąd wskazał, po pierwsze, że nawet w razie terminowego złożenia wniosku o przedłużenie termin na dostarczenie rozliczenia procedury nie mógł zostać przedłużony, ponieważ nie wystąpiły szczególne okoliczności, które by to uzasadniały, oraz, po drugie, że spółka Döhler dopuściła się rażącego zaniedbania, ponieważ jako doświadczonemu podmiotowi gospodarczemu w ramach stosowania procedury uszlachetniania czynnego znany był jej obowiązek przedkładania rozliczenia procedury w określonych terminach, a poza tym o wymogu tym została poinformowana przez Hauptzollamt.

               21

               Kwestionując oddalenie skargi przez Finanzgericht Hamburg, spółka Döhler wniosła skargę rewizyjną do Bundesfinanzhof (federalnego trybunału ds. podatkowych), podnosząc, że zakończenie procedury celnej miało miejsce w dniu 31 marca 2007 r. i że wszelkie niewykonanie obowiązków zaistniałe po tej dacie, takie jak przedstawienie rozliczenia procedury po terminie, nie mogło mieć wpływu na procedurę ani tym bardziej prowadzić do powstania długu celnego.

               22

               Po zbadaniu interpretacji kodeksu celnego, za którą opowiadała się spółka Döhler, dla sądu krajowego powstała kwestia w przedmiocie powstania długu celnego w okolicznościach tego rodzaju, jakie miały miejsce w niniejszej sprawie. Ponadto sąd ów podkreślił ryzyko podwójnego powstania długu celnego w zakresie dotyczącym części niewywiezionych towarów, po raz pierwszy w związku z wygaśnięciem terminu zakończenia i po raz drugi w związku z wygaśnięciem terminu na przedstawienie rozliczenia procedury.

               23

               W tych okolicznościach, uznając, że rozstrzygnięcie zawisłego przed nim sporu wymaga dokonania wykładni kodeksu celnego, Bundesfinanzhof postanowił zawiesić postępowanie i skierować do Trybunału następujące pytanie prejudycjalne:
               „Czy art. 204 ust. 1 lit. a) [kodeksu celnego] należy interpretować w ten sposób, że dotyczy on również niewykonania obowiązków, które należy spełnić dopiero po zakończeniu danej procedury celnej, w związku z czym w przypadku przywożonych towarów, które częściowo zostały powrotnie wywiezione przy dochowaniu terminu w ramach uszlachetniania czynnego w procedurze zawieszającej, naruszenie obowiązku dostarczenia urzędowi nadzorującemu rozliczenia procedury w ciągu 30 dni po wygaśnięciu terminu zakończenia procedury prowadzi do powstania długu celnego w zakresie całości przywożonych towarów podlegających rozliczeniu, gdy nie są spełnione przesłanki art. 859 pkt 9 [rozporządzenia wykonawczego]?”.

         Postępowanie przed Trybunałem

         Otwarcie procedury ustnej na nowo

               24

               Orzeczeniem z dnia 1 marca 2011 r. Trybunał przydzielił niniejszą sprawę siódmej izbie i wezwał strony na rozprawę, która odbyła się w dniu 13 kwietnia 2011 r. Trybunał postanowił ponadto, że sprawa zostanie rozstrzygnięta bez opinii.

               25

               Na podstawie art. 44 § 4 regulaminu postępowania przed Trybunałem w dniu 22 września 2011 r. siódma izba postanowiła przekazać sprawę Trybunałowi w celu jej ponownego przydzielenia składowi złożonemu z większej liczby sędziów. Następnie Trybunał postanowił przydzielić sprawę trzeciej izbie i orzec w jej przedmiocie po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego.

               26

               Postanowieniem z dnia 25 października 2011 r., zgodnie z art. 61 regulaminu postępowania, Trybunał zarządził otwarcie procedury ustnej na nowo i wezwał strony na rozprawę w dniu 1 grudnia 2011 r.

               27

               Rzecznik generalny przedstawił opinię na rozprawie w dniu 8 marca 2012 r., po której odbyciu procedura ustna została zamknięta.

         W przedmiocie żądania otwarcia procedury ustnej na nowo po przedstawieniu opinii

               28

               Pismem z dnia 9 marca 2012 r. spółka Döhler wniosła o udzielenie jej prawa do ustosunkowania się na piśmie do opinii rzecznika generalnego lub o otwarcie procedury ustnej na nowo. Na poparcie swego wniosku spółka Döhler wskazała, że nie zgadza się ze stanowiskiem przyjętym przez rzecznika generalnego i podniosła, że opinia została przedstawiona poza procedurą ustną, zamkniętą w dniu 1 grudnia 2011 r.

               29

               Na wstępie należy stwierdzić, że statut Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz jego regulamin postępowania nie dają stronom możliwości przedkładania uwag w odpowiedzi na opinię przedstawioną przez rzecznika generalnego (zob. w szczególności postanowienie z dnia 4 lutego 2000 r. w sprawie C-17/98 Emesa Sugar, Rec. s. I-665, pkt 2).

               30

               W kwestii otwarcia procedury ustnej na nowo należy przypomnieć, że Trybunał może z urzędu lub na wniosek rzecznika generalnego albo na wniosek stron zarządzić otwarcie procedury ustnej na nowo na podstawie art. 61 regulaminu, jeżeli uzna, iż sprawa nie została dostatecznie wyjaśniona lub że podstawą rozstrzygnięcia będzie argument, który nie był przedmiotem dyskusji pomiędzy stronami (zob. wyrok z dnia 3 marca 2009 r. w sprawie C-205/06 Komisja przeciwko Austrii, Zb.Orz. s. I-1301, pkt 13).

               31

               W niniejszej sprawie Trybunał uznaje, że posiada wystarczającą wiedzę o sprawie, aby ją rozstrzygnąć, oraz że podstawą rozstrzygnięcia nie będą argumenty, które nie były przedmiotem dyskusji pomiędzy stronami. W związku z tym należy odrzucić wniosek o otwarcie procedury ustnej na nowo.

               32

               Co się tyczy argumentu spółki Döhler, wedle którego opinia została przedstawiona poza procedurą ustną, należy przypomnieć, że art. 59 regulaminu postępowania przewiduje po pierwsze, że rzecznik generalny przedstawia ustnie swoją opinię i uzasadnia ją przed zamknięciem procedury ustnej i, po drugie, że prezes Trybunału zamyka ową procedurę po przedstawieniu opinii. W niniejszej sprawie procedura ustna nie została zamknięta przed przedstawieniem opinii przez rzecznika generalnego na rozprawie w dniu 8 marca 2012 r. Wobec powyższego należy stwierdzić, że przedstawienie opinii w niniejszej sprawie nie było dotknięte jakimkolwiek naruszeniem przepisów mających zastosowanie w postępowaniu przed Trybunałem.

               33

               W konsekwencji Trybunał, po wysłuchaniu rzecznika generalnego, jest zdania, że należy oddalić wnioski skarżącej w postępowaniu przed sądem krajowym dotyczące uprawnienia jej do złożenia dodatkowych uwag na piśmie lub otwarcia procedury ustnej na nowo.

         W przedmiocie pytania prejudycjalnego

               34

               W pytaniu prejudycjalnym sąd krajowy zmierza zasadniczo do ustalenia, czy art. 204 ust. 1 lit. a) kodeksu celnego powinien być interpretowany w ten sposób, że naruszenie obowiązku przedstawienia urzędowi nadzorującemu rozliczenia procedury w ciągu 30 dni po wygaśnięciu terminu zakończenia procedury, przewidzianego w art. 521 ust. 1 akapit pierwszy tiret pierwsze rozporządzenia wykonawczego prowadzi do powstania długu celnego w zakresie całości przywożonych towarów podlegających rozliczeniu, włącznie z towarami powrotnie wywiezionymi poza obszar Unii Europejskiej, o ile warunki określone w art. 859 pkt 9 rozporządzenia wykonawczego są uważane za niespełnione.

               35

               Zgodnie z art. 204 ust. 1 lit. a) kodeksu celnego dług celny w przywozie powstaje w wyniku niewykonania jednego z obowiązków wynikających ze stosowania procedury celnej, którą został objęty towar podlegający należnościom przywozowym, chyba że zostanie potwierdzone, iż uchybienie to nie miało rzeczywistego wpływu na prawidłowe przeprowadzenie tej procedury. Należy podkreślić, jak uczynił to rzecznik generalny w pkt 49 opinii, że każdy przypadek, który nie jest objęty tym wyjątkiem, mieści się w zakresie zastosowania art. 204 kodeksu celnego.

               36

               Spółka Döhler podniosła, że w sprawie przed sądem krajowym procedura uszlachetniania czynnego została zakończona zgodnie z art. 89 ust. 1 kodeksu celnego poprzez powrotny wywóz towarów przy dochowaniu przewidzianej formy i terminów, oraz że w związku z tym zastosowanie owej procedury nie może zostać następczo cofnięte poprzez powstanie długu celnego ze względu na brak przedstawienia w przewidzianym terminie rozliczenia procedury. Zdaniem spółki Döhler naruszenie obowiązku przedstawienia rozliczenia procedury przewidziane w art. 521 ust. 1 akapit pierwszy tiret pierwsze rozporządzenia wykonawczego nie może doprowadzić do powstania długu celnego, ponieważ ów obowiązek powstaje po zakończeniu procedury celnej.

               37

               Ze stanowiskiem tym nie sposób się zgodzić.

               38

               Żaden przepis kodeksu celnego ani rozporządzenia wykonawczego w wersji mającej zastosowanie w czasie właściwym dla okoliczności faktycznych, nie pozwala na stwierdzenie, jakoby w zakresie dotyczącym skutków naruszenia dla powstania długu celnego w zastosowaniu art. 204 kodeksu celnego należało odróżniać pomiędzy obowiązkiem wykonywanym przed zakończeniem danej procedury celnej a obowiązkiem wykonywanym po jej zakończeniu lub pomiędzy obowiązkiem zwanym „głównym” a obowiązkiem zwanym „ubocznym”.

               39

               Ponadto art. 204 ust. 1 kodeksu celnego stanowi, że dług celny powstaje w wyniku „niewykonania jednego z obowiązków wynikających ze stosowania procedury celnej”, obejmując w ten sposób wszystkie obowiązki wynikające z danej procedury celnej. Należy równocześnie podkreślić, że art. 859 pkt 9 rozporządzenia wykonawczego przewiduje w sposób wyraźny, że brak dochowania dopuszczalnego terminu na przedstawienie rozliczenia procedury nie należy do uchybień prowadzących do powstania długu celnego pod warunkiem spełnienia określonych warunków wskazanych w tym artykule.

               40

               Należy przypomnieć, że procedura uszlachetniania czynnego z zastosowaniem systemu zawieszeń jest środkiem szczególnym mającym na celu ułatwienie przebiegu niektórych czynności gospodarczych. Procedura ta skutkuje obecnością na obszarze celnym Unii towarów niewspólnotowych, z czym wiąże się ryzyko, iż towary te zostaną wprowadzone do obrotu gospodarczego państw członkowskich bez ich oclenia (zob. wyrok z dnia 15 lipca 2010 r. w sprawie C-234/09 DSV Road, Zb.Orz. s. I-7333, pkt 31).

               41

               Ponieważ z ową procedurą wiążą się oczywiste zagrożenia dla prawidłowego stosowania przepisów celnych Unii i poboru ceł, podmioty korzystające z niej zobowiązane są do ścisłego przestrzegania wynikających z niej obowiązków. Podobnie należy dokonywać ścisłej wykładni skutków nieprzestrzegania przez te podmioty ciążących na nich obowiązków (zob. wyrok z dnia 14 stycznia 2010 r. w sprawach połączonych C-430/08 i C-431/08 Terex Equipment i in., Zb.Orz. s. I-321, pkt 42).

               42

               Jak podkreślił rzecznik generalny w pkt 50 opinii, ostateczne przeznaczenie przywiezionych towarów jest określone poprzez zakończenie procedury uszlachetniania czynnego na podstawie odpowiedniego rozliczenia, w drodze odstępstwa od procedury ogólnej. Rozliczenie stanowi zatem podstawowy dokument w ramach funkcjonowania procedury uszlachetniania czynnego z zastosowaniem systemu zawieszeń, co wynika również ze szczegółowych wskazań, które muszą być w nim zawarte na podstawie art. 521 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego, natomiast obowiązek przekazania owego rozliczenia w ciągu 30 dni po wygaśnięciu terminu zakończenia, jak przewidziano w art. 521 ust. 1 akapit pierwszy tiret pierwsze rozporządzenia wykonawczego, ma szczególne znaczenie dla nadzoru celnego w ramach owej procedury.

               43

               W konsekwencji powstanie długu celnego nie ma w takich okolicznościach, jakie wystąpiły w sprawie przed sądem krajowym, charakteru sankcji, powinno być natomiast uważane za konsekwencję braku spełnienia warunków wymaganych celem uzyskania korzyści wynikających z zastosowania procedury uszlachetniania czynnego w ramach systemu zawieszeń. Procedura ta oznacza bowiem przyznanie warunkowej korzyści, która nie może zostać udzielona, jeżeli nie zostaną spełnione związane z nią warunki, co prowadzi do braku możliwości zastosowania zawieszenia i w konsekwencji uzasadnia nałożenie należności celnych.

               44

               Ponadto Trybunał orzekł, że art. 859 rozporządzenia wykonawczego skutecznie ustanawia reżim regulujący w sposób wyczerpujący uchybienia w rozumieniu art. 204 ust. 1 lit. a) kodeksu celnego, które „nie miały rzeczywistego wpływu na prawidłowe przeprowadzenie składowania czasowego lub odpowiedniej procedury celnej” (wyrok z dnia 11 listopada 1999 r. w sprawie C-48/98 Söhl & Söhlke, Rec. s. I-7877, pkt 43). Tymczasem w omawianej sprawie sąd krajowy sformułował pytanie prejudycjalne, opierając się na założeniu, wedle którego warunki ustanowione we wskazanym art. 859 nie zostały spełnione.

               45

               W związku z powyższym należy stwierdzić, że naruszenie obowiązku związanego z zastosowaniem procedury uszlachetniania czynnego w ramach systemu zawieszeń, który należy spełnić po zakończeniu owej procedury celnej – w niniejszym przypadku obowiązku przedstawienia rozliczenia procedury w terminie 30 dni określonego w art. 521 ust. 1 akapit pierwszy tiret pierwsze rozporządzenia wykonawczego – skutkuje powstaniem długu celnego w zakresie dotyczącym wszystkich towarów podlegających rozliczeniu w zastosowaniu art. 204 ust. 1 lit. a) kodeksu celnego, o ile nie są spełnione warunki ustanowione w art. 859 pkt 9 rozporządzenia wykonawczego.

               46

               Co się tyczy wskazanego przez sąd krajowy i spółkę Döhler ryzyka powstania podwójnego długu celnego w zakresie dotyczącym towarów, które nie zostały powrotnie wywiezione w sprawie przed sądem krajowym, należy przypomnieć, że unia celna sprzeciwia się podwójnemu nałożeniu należności na ten sam towar (wyrok Trybunału z dnia 20 września 1988 r. w sprawie 252/87 Kiwall, Rec. s. 4753, pkt 11).

               47

               Sąd krajowy powinien się zatem upewnić, że organy celne nie stwierdziły powstania drugiego długu celnego w odniesieniu do towarów, w przypadku których dług celny powstał już w związku z wcześniejszym zdarzeniem.

               48

               Mając na uwadze powyższe, na pytanie prejudycjalne należy udzielić odpowiedzi, że art. 204 ust. 1 lit. a) kodeksu celnego powinien być interpretowany w ten sposób, że naruszenie obowiązku przedstawienia urzędowi nadzorującemu rozliczenia procedury w ciągu 30 dni po wygaśnięciu terminu zakończenia procedury, przewidzianego w art. 521 ust. 1 akapit pierwszy tiret pierwsze rozporządzenia wykonawczego prowadzi do powstania długu celnego w zakresie całości przywożonych towarów podlegających rozliczeniu, włącznie z towarami powrotnie wywiezionymi poza obszar Unii, o ile warunki określone w art. 859 pkt 9 rozporządzenia wykonawczego są uważane za niespełnione.

         W przedmiocie kosztów

               49

               Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed tym sądem, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.

               Z powyższych względów Trybunał (trzecia izba) orzeka, co następuje:

                     Artykuł 204 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 648/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 kwietnia 2005 r. powinien być interpretowany w ten sposób, że naruszenie obowiązku przedstawienia urzędowi nadzorującemu rozliczenia procedury w ciągu 30 dni po wygaśnięciu terminu zakończenia procedury, przewidzianego w art. 521 ust. 1 akapit pierwszy tiret pierwsze rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia nr 2913/92, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 214/2007 z dnia 28 lutego 2007 r., prowadzi do powstania długu celnego w zakresie całości przywożonych towarów podlegających rozliczeniu, włącznie z towarami powrotnie wywiezionymi poza obszar Unii Europejskiej, o ile warunki określone w art. 859 pkt 9 owego rozporządzenia nr 2454/93 są uważane za niespełnione.

                     Podpisy

            (
            *1
         )	Język postępowania: niemiecki.


Wyrok Trybunału z dnia 2 marca 1999 r. # Nour Eddline El-Yassini przeciwko Secretary of State for Home Department. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Immigration Adjudicator - Zjednoczone Królestwo. # Sprawa C-416/96.


Wyrok Trybunału z dnia 14 grudnia 1962 r. # Fédération nationale de la boucherie en gros et du commerce en gros des viandes i inni przeciwko Conseil de la Europejska Wspólnota Gospodarcza. # Sprawy połączone 19/62 do 22/62.


Wyrok Trybunału z dnia 23 października 1997 r. # Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów. # Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego. # Sprawa C-157/94.


title: Wyrok Sądu pierwszej instancji (czwarta izba) z dnia 12 lipca 2007 r. # Gerolf Annemans przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Skarga o stwierdzenie nieważności - Konkurencja - Rozpatrywanie skarg do Komisji - Rozporządzenie (WE) nr 773/2004 - Pismo Komisji skierowane do składającego skargę - Zarzut niedopuszczalności - Akt przygotowawczy - Akt niezaskarżalny - Niedopuszczalność. # Sprawa T-411/05.

text:
      Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) z dnia 12 lipca 2007 r. – Annemans przeciwko Komisji
      (sprawa T‑411/05)
      Skarga o stwierdzenie nieważności – Konkurencja – Rozpatrywanie skarg do Komisji – Rozporządzenie (WE) nr 773/2004 – Pismo Komisji skierowane do składającego skargę – Zarzut niedopuszczalności – Akt przygotowawczy – Akt niezaskarżalny – Niedopuszczalność
      Skarga o stwierdzenie nieważności – Akty zaskarżalne – Pojęcie – Akty wywołujące wiążące skutki prawne (art. 230 WE; rozporządzenie Komisji nr 773/2004, art. 7 ust. 1 i 2) (por. pkt 31–35)
      Przedmiot

               Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji, którą miało zawierać pismo Komisji z dnia 5 września 2005 r. w sprawie COMP/39.225
                  dotyczące skargi złożonej do Komisji przez Gerolfa Annemansa na podstawie art. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia
                  16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 [WE] i 82 [WE] (Dz.U. 2003, L 1,
                  str. 1).

            Sentencja

                  1)

                  	Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  	Gerolf Annemans zostaje obciążony kosztami postępowania.


Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 6 października 1982 r. # Alusuisse Italia SpA przeciwko Radzie i Komisji Wspólnot Europejskich. # Sprawa 307/81.


Wyrok Sądu pierwszej instancji (pierwsza izba w składzie powiększonym) z dnia 8 lipca 1999 r. # Vlaamse Televisie Maatschapij NV przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Sprawa T-266/97.


Wyrok Trybunału z dnia 5 października 1994 r. # Société civile agricole du Centre d'insémination de la Crespelle przeciwko Coopérative d'élevage et d'insémination artificielle du département de la Mayenne. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Cour de cassation - Francja. # Sprawa C-323/93.


Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 12 października 2000 r. # Snellers Auto's BV przeciwko Algemeen Directeur van de Dienst Wegverkeer. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Raad van State - Niderlandy. # Sprawa C-314/98.


title: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 16 lipca 2015 r.#Minister for Justice and Equality przeciwko Francisowi Laniganowi.#Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia).#Odesłanie prejudycjalne – Pilny tryb prejudycjalny – Karta praw podstawowych Unii Europejskiej – Artykuł 6 – Prawo do wolności i bezpieczeństwa osobistego – Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych – Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW – Europejski nakaz aresztowania – Obowiązek wykonania europejskiego nakazu aresztowania – Artykuł 12 – Pozostawienie w areszcie osoby, której dotyczy wniosek – Artykuł 15 – Decyzja w sprawie przekazania – Artykuł 17 – Terminy i procedury podejmowania decyzji w sprawie wykonania – Konsekwencje przekroczenia terminów.#Sprawa C-237/15 PPU.

text:
               Strony
               Motywy wyroku
               Sentencja

            Strony
            W sprawie C‑237/15 PPU
            mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez High Court (Irlandia) postanowieniem z dnia 19 maja 2015 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 22 maja 2015 r., w postępowaniu:
            Minister for Justice and Equality
            przeciwko
            Francisowi Laniganowi ,
            TRYBUNAŁ (wielka izba),
            w składzie: V. Skouris, prezes, K. Lenaerts, wiceprezes, A. Tizzano, R. Silva de Lapuerta, L. Bay Larsen (sprawozdawca), A. Ó Caoimh, J.C. Bonichot, C. Vajda, S. Rodin i K. Jürimäe, prezesi izb, J. Malenovský, E. Levits, M. Safjan, A. Prechal i J.L. da Cruz Vilaça, sędziowie,
            rzecznik generalny: P. Cruz Villalón,
            sekretarz: M. Aleksejev, administrator,
            uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 1 lipca 2015 r.,
            rozważywszy uwagi przedstawione:
            – w imieniu F. Lanigana przez K. Kelly’ego BL, M. Forde’a, SC, oraz P. O’Donovana, solicitor,
            – w imieniu Irlandii przez E. Creedon, działającą w charakterze pełnomocnika, wspieraną przez R. Barrona, SC, T. McGillicuddy, BL oraz H. Dockry’ego, solicitor,
            – w imieniu rządu niemieckiego przez T. Henzego oraz J. Kemper, działających w charakterze pełnomocników,
            – w imieniu rządu hiszpańskiego przez A. Rubia Gonzáleza, działającego w charakterze pełnomocnika,
            – w imieniu rządu francuskiego przez F.X. Bréchota, działającego w charakterze pełnomocnika,
            – w imieniu rządu niderlandzkiego przez J. Langera, działającego w charakterze pełnomocnika,
            – w imieniu rządu Zjednoczonego Królestwa przez V. Kaye, działającą w charakterze pełnomocnika, wspieraną przez J. Holmesa, barrister,
            – w imieniu Komisji Europejskiej przez R. Troostersa oraz W. Bogensbergera, działających w charakterze pełnomocników,
            po wysłuchaniu rzecznika generalnego,
            wydaje następujący
            Wyrok

            Motywy wyroku
            1. Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 15 i 17 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (Dz.U. L 190, s. 1), zmienionej decyzją ramową Rady 2009/299/WSiSW z dnia 26 lutego 2009 r. (Dz.U. L 81, s. 24) (zwanej dalej „decyzją ramową”).
            2. Wniosek ten został złożony w ramach postępowania w sprawie wykonania w Irlandii europejskiego nakazu aresztowania wydanego w dniu 17 grudnia 2012 r. przez Magistrates’ Courts w Dungannon (Zjednoczone Królestwo) wobec F. Lanigana.
            Ramy prawne
            Europejska Konwencja o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności
            3. Artykuł 5 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności podpisanej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. (zwanej dalej „EKPC”), zatytułowany „Prawo do wolności i bezpieczeństwa”, stanowi:
            „1. Każdy ma prawo do wolności i bezpieczeństwa osobistego. Nikt nie może być pozbawiony wolności, z wyjątkiem następujących przypadków i w trybie ustalonym przez prawo:
            […]
            f) zgodnego z prawem zatrzymania lub aresztowania osoby, w celu zapobieżenia jej nielegalnemu wkroczeniu na terytorium państwa, lub osoby, przeciwko której toczy się postępowanie o wydalenie lub ekstradycję.
            […]
            4. Każdy, kto został pozbawiony wolności przez zatrzymanie lub aresztowanie, ma prawo odwołania się do sądu w celu ustalenia bezzwłocznie przez sąd legalności pozbawienia wolności i zarządzenia zwolnienia, jeżeli pozbawienie wolności jest niezgodne z prawem.
            […]”.
            Prawo Unii
            4. Motywy 5 i 7 decyzji ramowej stanowią:
            „(5) Cel Unii, jakim jest ustanowienie przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, prowadzi do zniesienia ekstradycji między państwami członkowskimi i zastąpienia jej systemem przekazywania osób między organami sądowymi. W dalszej perspektywie wprowadzenie nowego, uproszczonego systemu przekazywania osób skazanych bądź podejrzanych, w celach wykonania wyroku lub wszczęcia postępowania prowadzącego do wydania wyroku w sprawach karnych, stwarza możliwość usunięcia złożoności obecnych procedur ekstradycyjnych i związanej z nimi możliwości przewlekania postępowania. Dominująca do dziś między państwami członkowskimi tradycyjna współpraca w zakresie wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości powinna zostać zastąpiona przez system swobodnego przepływu orzecznictwa sądowego w sprawach karnych, obejmujący zarówno decyzje prawomocne i jak i nieprawomocne.
            […]
            (7) Jako że cel, jakim jest zastąpienie systemu wielostronnej ekstradycji zbudowany na fundamencie Europejskiej Konwencji o ekstradycji z dnia 13 grudnia 1957 r., nie może zostać w sposób wystarczający osiągnięty przez działające jednostronnie państwa członkowskie, natomiast z uwagi na rozmiary lub skutki możliwe jest lepsze jego osiągnięcie na poziomie Unii, Rada może przyjąć odpowiednie środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 2 T[UE] i art. 5 [WE]. Zgodnie z zasadą proporcjonalności, wymienioną w tym ostatnim artykule, niniejsza decyzja ramowa nie wykracza poza środki niezbędne dla osiągnięcia tego celu”.
            5. Artykuł 1 decyzji ramowej, zatytułowany „Definicja europejskiego nakazu aresztowania i zobowiązania do jego wykonania”, stanowi:
            „1. Europejski nakaz aresztowania stanowi decyzję sądową wydaną przez państwo członkowskie w celu aresztowania i przekazania przez inne państwo członkowskie osoby, której dotyczy wniosek, w celu przeprowadzenia postępowania karnego lub wykonania kary pozbawienia wolności bądź środka zabezpieczającego.
            2. Państwa członkowskie wykonują każdy europejski nakaz aresztowania w oparciu o zasadę wzajemnego uznawania i zgodnie z przepisami niniejszej decyzji ramowej.
            3. Niniejsza decyzja ramowa nie skutkuje modyfikacją obowiązku poszanowania praw podstawowych i podstawowych zasad prawa zawartych w art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej”.
            6. Artykuły 3, 4 i 4a decyzji ramowej wymieniają podstawy obligatoryjnej i fakultatywnej odmowy wykonania europejskiego nakazu aresztowania.
            7. Artykuł 12 decyzji ramowej, zatytułowany „[Tymczasowe aresztowanie] osoby, której dotyczy wniosek”, brzmi jak następuje:
            „Kiedy osoba zostaje [zatrzymana] na podstawie europejskiego nakazu aresztowania, wykonujący nakaz organ sądowy podejmuje decyzję, czy osoba ta powinna pozostać [tymczasowo aresztowana], zgodnie z prawem państwa członkowskiego wykonującego europejski nakaz aresztowania. Osoba ta może być zwolniona tymczasowo w dowolnym terminie zgodnie z prawem krajowym wykonującego nakaz państwa członkowskiego, pod warunkiem że właściwy organ państwa członkowskiego, o którym mowa, podejmuje wszelkie środki, jakie uważa za niezbędne, aby zapobiec ucieczce tej osoby”.
            8. Artykuł 15 ust. 1 decyzji ramowej decyzję przewiduje, że „[d]ecyzję o tym, czy dana osoba ma zostać przekazana, podejmuje wykonujący nakaz organ sądowy z uwzględnieniem terminów i zgodnie z warunkami określonymi w niniejszej decyzji ramowej”.
            9. Artykuł 17 decyzji ramowej stanowi:
            „1.  Europejski nakaz aresztowania stosuje się i wykonuje w trybie przewidzianym dla spraw niecierpiących zwłoki.
            2. W przypadkach gdy osoba, której dotyczy wniosek, wyraża zgodę na swoje przekazanie, ostateczna decyzja w sprawie wykonania europejskiego nakazu aresztowania zostaje podjęta w ciągu 10 dni od wyrażenia zgody.
            3. W pozostałych przypadkach ostateczna decyzja o wykonaniu europejskiego nakazu zostaje podjęta w ciągu 60 dni po [zatrzymaniu] osoby, której dotyczy wniosek.
            4. W sytuacji gdy w szczególnych przypadkach europejski nakaz aresztowania nie może zostać wykonany w terminie ustanowionym w ust. 2 lub 3, wykonujący nakaz organ sądowy niezwłocznie powiadamia o tym wydający nakaz organ sądowy, podając przyczyny zwłoki. W takim przypadku terminy mogą zostać przedłużone o dalsze 30 dni.
            5. Do czasu podjęcia przez wykonujący nakaz organ sądowy ostatecznej decyzji w sprawie europejskiego nakazu aresztowania, zapewnia on, że warunki materialne niezbędne do skutecznego przekazania tej osoby pozostają spełnione.
            […]
            7. W przypadku gdy w wyjątkowych okolicznościach któreś z państw członkowskich nie jest w stanie dotrzymać terminów przewidzianych w niniejszym artykule, powiadamia ono o tym fakcie Eurojust, podając przyczyny zwłoki. Ponadto państwo członkowskie, które doświadcza kolejnych opóźnień ze strony drugiego państwa członkowskiego w wykonaniu europejskiego nakazu aresztowania, powiadamia o tym Radę w celu dokonania oceny wdrożenia niniejszej decyzji ramowej na szczeblu państwa członkowskiego”.
            10. Artykuł 23 decyzji ramowej przewiduje:
            „1. Osoba, której dotyczy wniosek, zostaje przekazana tak szybko, jak to możliwe, w dniu uzgodnionym przez zainteresowane organy.
            2. Osoba ta zostaje przekazana najpóźniej po upływie 10 dni od daty wydania prawomocnej decyzji w sprawie wykonania europejskiego nakazu aresztowania.
            3. Jeśli przekazanie osoby, której dotyczy wniosek, w terminie ustanowionym w ust. 2 udaremniają okoliczności niezależne od któregokolwiek z państw członkowskich, wykonujące i wydające nakaz organy sądowe niezwłocznie porozumiewają się ze sobą i ustalają nowy termin przekazania. W tym przypadku przekazanie ma miejsce w ciągu 10 dni od w ten sposób uzgodnionej nowej daty.
            4. Wyjątkowo przekazanie może być czasowo odroczone z ważnych przyczyn natury humanitarnej, na przykład gdy zachodzą poważne podstawy do przypuszczenia, że zagrozi to w sposób ewidentny życiu lub zdrowiu osoby, której dotyczy wniosek. Wykonanie europejskiego nakazu aresztowania ma miejsce w terminie możliwie najkrótszym po ustąpieniu tych podstaw. Wykonujący nakaz organ sądowy niezwłocznie powiadamia wydający nakaz organ sądowy o ustaleniu nowej daty przekazania. W tym przypadku przekazanie ma miejsce w ciągu 10 dni od w ten sposób uzgodnionej nowej daty.
            5. Po upłynięciu terminów określonych w ust. 2–4 osoba nadal przebywająca w areszcie powinna zostać zwolniona”.
            11. Artykuł 26 ust. 1 decyzji ramowej stanowi:
            „Wydające nakaz państwo członkowskie zalicza wszystkie okresy [pozbawienia wolności], zaistniałe w wyniku wykonania europejskiego nakazu aresztowania, do całkowitego okresu [pozbawienia wolności], które ma się odbyć w wydającym nakaz państwie członkowskim, jako skutek orzeczenia o pozbawieniu wolności lub wydania środka zabezpieczającego”.
            Prawo irlandzkie
            12. Sekcja 13 podsekcja 5 ustawy o europejskim nakazie aresztowania z 2003 r. (European Arrest Warrant Act 2003) w zmienionym brzmieniu stanowi:
            „Osoba aresztowana na podstawie europejskiego nakazu aresztowania niezwłocznie po zatrzymaniu zostaje doprowadzona przed High Court, a High Court, jeżeli stwierdzi, że osoba ta jest osobą, wobec której został wydany europejski nakaz aresztowania:
            a) zarządzi jej tymczasowe aresztowanie lub zwolnienie za kaucją (i w tym celu High Court ma te same uprawnienia w odniesieniu do aresztowania, jak gdyby osoba ta została doprowadzona przed ów sąd z zarzutem popełnienia przestępstwa),
            b) określi datę do celów sekcji 16 (która to data przypada nie później niż 21 dni po dacie aresztowania) […]”.
            13. Sekcja 16 podsekcja 9 i 10 tej ustawy ma następujące brzmienie:
            „(9) Jeżeli po upływie 60 dni od zatrzymania danej osoby na podstawie sekcji 13 lub 14 High Court nie wydał postanowienia na podstawie podsekcji 1 lub 2 lub sekcji 15 podsekcja 1 lub 2, lub postanowił nie wydawać postanowienia na podstawie podsekcji 1 lub 2, zarządzi, aby centralny organ państwa powiadomił o tym wydający nakaz organ sądowy, a w razie potrzeby Eurojust, podając w zarządzeniu przyczyny, a centralny organ państwa zastosuje się do takiego zarządzenia.
            (10) Jeżeli po upływie 90 dni od zatrzymania danej osoby na podstawie sekcji 13 lub 14 High Court nie wydał postanowienia na podstawie podsekcji 1 lub 2 lub sekcji 15 podsekcja 1 lub 2, lub postanowił nie wydawać postanowienia na podstawie podsekcji 1 lub 2, zarządzi, aby centralny organ państwa powiadomił o tym wydający nakaz organ sądowy, a w razie potrzeby Eurojust, podając w zarządzeniu przyczyny, a centralny organ państwa zastosuje się do takiego zarządzenia”.
            Spór w postępowaniu głównym i pytania prejudycjalne
            14. W dniu 17 grudnia 2012 r. Magistrates’ Court w Dungannon wydał europejski nakaz aresztowania wobec pozwanego w postępowaniu głównym w ramach post ępowania karnego prowadzonego przeciwko niemu za czyny popełnione w Zjednoczonym Królestwie w dniu 31 maja 1998 r., które mogą być zakwalifikowane jako zabójstwo i posiadanie broni palnej z zamiarem zamachu na życie.
            15. W dniu 7 stycznia 2013 r. High Court zatwierdził europejski nakaz aresztowania w celu umożliwienia zatrzymania F. Lanigana przez An Garda Síochána (policję irlandzką).
            16. W dniu 16 stycznia 2013 r. F. Lanigan został zatrzymany na podstawie europejskiego nakazu aresztowania, o którym mowa, i doprowadzony przed High Court. Poinformował on wówczas ten sąd, że nie wyraża zgody na przekazanie go do organów sądowych Zjednoczonego Królestwa i został umieszczony w areszcie w oczekiwaniu na decyzję w sprawie przekazania go tym organom.
            17. High Court rozpoczął badanie sytuacji F. Lanigana w dniu 30 czerwca 2014 r. po kilku odroczeniach wynikających w szczególności z postępowań incydentalnych opisanych w postanowieniu odsyłającym. Pozwany w postępowaniu głównym podniósł wówczas nowe argumenty sprzeciwiające się, jego zdaniem, jego przekazaniu organom Zjednoczonego Królestwa. Ocena zasadności tych argumentów uzasadniła w szczególności skierowanie do tych organów wniosków o dodatkowe informacje w celu oceny wiarygodności twierdzeń F. Lanigana, zgodnie z którymi jego przekazanie tym organom mogło spowodować zagrożenie dla jego życia.
            18. Żądane informacje zostały uzyskane w dniu 8 grudnia 2014 r., a w dniu 15 grudnia 2014 r. F. Lanigan złożył wniosek o zwolnienie za kaucją. High Court uwzględnił ten wniosek i zarządził jego zwolnienie za kaucją uzależniając to zwolnienie od spełnienia określonych warunków. Jednakże ze względu na to, że warunki te nie zostały spełnione, F. Lanigan pozostaje w areszcie.
            19. Francis Lanigan utrzymywał także na rozprawie przed High Court w dniu 15 grudnia 2014 r., że wniosek o przekazanie powinien być oddalony ze względu na przekroczenie terminów przewidzianych w decyzji ramowej.
            20. W tych okolicznościach High Court postanowił zawiesić postępowanie i skierować do Trybunału następujące pytania prejudycjalne:
            „1) Jaki jest skutek niezachowania terminów określonych w art. 17 decyzji ramowej w związku z przepisem art. 15 tej decyzji ramowej?
            2) Czy niezachowanie terminów określonych w art. 17 decyzji ramowej powoduje powstanie praw po stronie osoby, która przebywała w areszcie w oczekiwaniu na decyzję o jej przekazaniu przez okres przekraczający te terminy?”.
            W przedmiocie trybu pilnego
            21. High Court zwrócił się z wnioskiem o rozpoznanie niniejszego odesłania prejudycjalnego w trybie pilnym przewidzianym w art. 107 regulaminu postępowania przed Trybunałem.
            22. Sąd odsyłający uzasadnił ten wniosek podkreślając, że pozwany w postępowaniu głównym przebywa w areszcie od dnia 16 stycznia 2013 r. w celu wykonania wydanego wobec niego europejskiego nakazu aresztowania.
            23. W tej kwestii należy, po pierwsze, wskazać, że niniejsze odesłanie prejudycjalne dotyczy wykładni decyzji ramowej, która wchodzi w zakres dziedziny figurującej w trzeciej części traktatu FUE, w jej tytule V, dotyczącym przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości. Może ono zatem podlegać rozpoznaniu w pilnym trybie prejudycjalnym.
            24. Po drugie, należy stwierdzić, że F. Lanigan jest obecnie pozbawiony wolności, a jego pozostanie w areszcie zależy od rozstrzygnięcia sporu w postępowaniu głównym.
            25. W tych okolicznościach czwarta izba Trybunału postanowiła w dniu 28 maja 2015 r., na wniosek sędziego sprawozdawcy i po wysłuchaniu rzecznika generalnego, uwzględnić wniosek sądu odsyłającego o zastosowanie do odesłania prejudycjalnego trybu pilnego i przekazać sprawę Trybunałowi w celu przydzielenia jej wielkiej izbie.
            W przedmiocie pytań prejudycjalnych
            26. W swoich pytaniach prejudycjalnych, które należy zbadać łącznie, sąd odsyłający zmierza w istocie do ustalenia, czy art. 12, 15 ust. 1 i 17 decyzji ramowej należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, aby po upływie terminów określonych w tym art. 17 wykonujący nakaz organ sądowy z jednej strony wydał decyzję w sprawie wykonania europejskiego nakazu aresztowania, a z drugiej strony utrzymał tymczasowe aresztowanie osoby, której dotyczy wniosek, pomimo, że całkowity okres pozbawienia wolności tej osoby przekracza te terminy.
            27. Tytułem wstępu należy przypomnieć, że celem decyzji ramowej, co wynika w szczególności z jej art. 1 ust. 1 i 2, a także z motywów 5 i 7, jest zastąpienie systemu wielostronnej ekstradycji między państwami członkowskimi systemem przekazywania między organami sądowymi osób skazanych bądź podejrzanych w celu wykonania wyroku lub przeprowadzenia postępowania karnego, przy czym ten drugi system jest oparty na zasadzie wzajemnego uznawania (wyroki Melloni, C‑399/11, EU:C:2013:107, pkt 36, i F., C‑168/13 PPU, EU:C:2013:358, pkt 34).
            28. Decyzja ramowa służy zatem, dzięki ustanowieniu nowego, prostszego i wydajniejszego systemu przekazywania osób skazanych lub podejrzanych o naruszenie przepisów ustawy karnej, ułatwieniu i przyspieszeniu współpracy sądowej, przyczyniając się w ten sposób do realizacji wyznaczonego Unii celu, jakim jest ustanowienie przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości w oparciu o wysoki stopień zaufania, jakie powinno istnieć między państwami członkowskimi (wyroki Melloni, C‑399/11, EU:C:2013:107, pkt 37, i F., C‑168/13 PPU, EU:C:2013:358, pkt 35).
            29. Rzeczony cel, polegający na przyspieszeniu współpracy sądowej, jest widoczny w wielu aspektach decyzji ramowej, w szczególności w podejściu do terminów wydawania orzeczeń dotyczących europejskiego nakazu aresztowania (wyrok F., C‑168/13 PPU, EU:C:2013:358, pkt 58).
            30. W tym względzie należy wskazać, że art. 15 ust. 1 decyzji ramowej przewiduje w sposób ogólny, iż wykonujący nakaz organ sądowy podejmuje decyzję o przekazaniu osoby, której dotyczy wniosek „z uwzględnieniem terminów i zgodnie z warunkami określonymi w niniejszej decyzji ramowej”.
            31. Jeżeli chodzi, w szczególności, o decyzję o wykonaniu europejskiego nakazu aresztowania, to art. 17 ust. 1 decyzji ramowej przewiduje, że nakaz ten „stosuje się i wykonuje w trybie przewidzianym dla spraw niecierpiących zwłoki”. Ustępy 2 i 3 tego artykułu ustalają natomiast precyzyjne terminy do wydania ostatecznej decyzji w sprawie wykonania takiego nakazu, zaś jego ust. 4 pozwala na przedłużenie tych terminów, w których tę decyzję należy wydać.
            32. Z orzecznictwa Trybunału wynika, że art. 15 i 17 decyzji ramowej należy rozumieć jako wymóg, by ostateczne orzeczenie dotyczące wykonania europejskiego nakazu aresztowania zapadło co do zasady w tych terminach, których znaczenie wyraża się przy tym w wielu przepisach decyzji ramowej (zob. podobnie wyrok F., C‑168/13 PPU, EU:C:2013:358, pkt 62 i 64).
            33. Z powyższych rozważań wynika, że wykonujące nakaz państwo członkowskie zobowiązane jest do przestrzegania terminów przewidzianych w tym art. 17. W celu udzielenia odpowiedzi na przedstawione pytania niezbędne jest zatem ustalenie, czy wydanie decyzji w sprawie wykonania europejskiego nakazu aresztowania z jednej strony oraz tymczasowe aresztowanie osoby, której dotyczy wniosek, na podstawie tego nakazu z drugiej strony, pozostaje możliwe, kiedy państwo to nie wypełniło obowiązku wydania ostatecznej decyzji w sprawie wykonania tego nakazu w wyznaczonych terminach.
            W przedmiocie wydania decyzji w sprawie wykonania europejskiego nakazu aresztowania
            34. Jakkolwiek art. 15 ust. 1 decyzji ramowej przewiduje jasno, że wykonujący nakaz organ sądowy podejmuje decyzję o przekazaniu osoby w terminach określonych w decyzji ramowej, to jednak brzmienie tego przepisu nie jest wystarczające dla ustalenia, czy wykonanie europejskiego nakazu aresztowania powinno być kontynuowane po upływie tych terminów, a w szczególności, czy wykonujący nakaz organ sądowy jest zobowiązany do wydania decyzji w sprawie wykonania europejskiego nakazu aresztowania po upływie terminów określonych w art. 17 decyzji ramowej.
            35. W tym względzie należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału przy dokonywaniu wykładni przepisu prawa Unii należy uwzględniać nie tylko jego brzmienie, lecz także jego kontekst oraz cele regulacji, której część on stanowi (wyroki: Maatschap L.A. en D.A.B. Langestraat en P. Langestraat-Troost, C‑11/12, EU:C:2012:808, pkt 27; a także Koushkaki, C‑84/12, EU:C:2013:862, pkt 34 oraz przytoczone tam orzecznictwo).
            36. Jeśli chodzi o kontekst, w jaki wpisuje się art. 15 ust. 1 decyzji ramowej, z utrwalonego orzecznictwa Trybunału wynika, że zasada wzajemnego uznawania, która stanowi „kamień węgielny” współpracy sądowej, oznacza zgodnie z art. 1 ust. 2 decyzji ramowej, że państwa członkowskie są co do zasady zobowiązane do uwzględnienia europejskiego nakazu aresztowania. Państwa te są bowiem uprawnione do odmowy wykonania takiego nakazu wyłącznie w przypadkach odmowy wykonania przewidzianych w art. 3, 4 i 4a decyzji ramowej i nie mogą uzależnić jego wykonania od spełnienia warunków innych, niż wymienione w jej art. 5 (zob. podobnie wyroki: West, C‑192/12 PPU, EU:C:2012:404, pkt 55; Melloni, C‑399/11, EU:C:2013:107, pkt 38; F., C‑168/13 PPU, EU:C:2013:358, pkt 36).
            37. Z tego względu. biorąc pod uwagę z jednej strony centralną pozycję obowiązku wykonania europejskiego nakazu aresztowania w systemie ustanowionym przez decyzję ramową i z drugiej strony brak w tym systemie jakiejkolwiek wyraźnej wzmianki o ograniczeniu w czasie ważności tego obowiązku, zasady wprowadzonej w art. 15 ust. 1 decyzji ramowej nie można interpretować w ten sposób, że oznacza ona, iż po upływie terminów przewidzianych w art. 17 decyzji ramowej wykonujący nakaz organ sądowy nie może już wydać decyzji w sprawie wykonania europejskiego nakazu aresztowania, lub że wykonujące nakaz państwo członkowskie nie jest już zobowiązane do prowadzenia postępowania w sprawie wykonania tego nakazu.
            38. Tę interpretację potwierdza okoliczność, że prawodawca Unii wyraźnie przewidział, w art. 17 ust. 7 decyzji ramowej, sytuację, w której państwo członkowskie nie może dotrzymać terminów określonych w art. 17, nie zdecydował jednak, że wykonujący nakaz organ sądowy nie może już wydać decyzji w sprawie wykonania europejskiego nakazu aresztowania, lub że w takim wypadku ustaje obowiązek prowadzenia postępowania w sprawie wykonania europejskiego nakazu aresztowania. Artykuł17 ust. 7 decyzji ramowej wspomina ponadto o wystąpieniu jednego lub większej liczby „opóźnień […] w wykonaniu”, co wskazuje na to, że prawodawca Unii uznał, iż w sytuacji, gdy terminy te nie zostały dotrzymane, wykonanie europejskiego nakazu aresztowania zostaje opóźnione, a nie zarzucone.
            39. Zresztą przeciwna interpretacja art. 15 ust. 1 decyzji ramowej byłaby niespójna z jej art. 17 ust. 5. Ten ostatni przepis stanowi bowiem, że wykonujący nakaz organ sądowy powinien zapewnić, iż warunki materialne niezbędne do skutecznego przekazania tej osoby pozostają spełnione do czasu podjęcia ostatecznej decyzji w sprawie europejskiego nakazu aresztowania, nie przewidując ograniczenia w czasie ważności tego obowiązku, a w szczególności nie przewidując, że obowiązek ten ustanie po upływie terminów określonych w art. 17 decyzji ramowej. Trwanie takiego obowiązku w tej sytuacji jest sensowne tylko wówczas, gdy wykonujący nakaz organ sądowy jest zobowiązany do wydania decyzji w sprawie wykonania europejskiego nakazu aresztowania po upływie tych terminów.
            40. Ponadto wykładnia art. 15 ust. 1 decyzji ramowej, zgodnie z którą wykonujący nakaz organ sądowy nie mógłby już wydać decyzji w sprawie wykonania europejskiego nakazu aresztowania po upływie tych terminów, mogłaby naruszyć cel decyzji ramowej polegający na przyspieszeniu i uproszczeniu współpracy sądowej; taka wykładnia mogłaby w szczególności przymuszać wydające nakaz państwo członkowskie do wydania drugiego europejskiego nakazu aresztowania w celu umożliwienia przeprowadzenia ponownego postępowania w sprawie przekazania w terminach przewidzianych w decyzji ramowej.
            41. W ten sposób. zapobiegając osłabieniu skutków europejskiego nakazu aresztowania i konieczności prowadzenia bardziej złożonych postępowań w wyniku opóźnienia w wykonaniu tych nakazów, wykładnia art. 15 i 17 decyzji ramowej, zgodnie z którą decyzja w sprawie wykonania europejskiego nakazu aresztowania może nadal zostać wydana po upływie terminów określonych w tym ostatnim przepisie jedynie ułatwia przekazywanie osób poszukiwanych, zgodnie z zasadą wzajemnego uznawania, sformułowaną w art. 1 ust. 2 decyzji ramowej i stanowiącą podstawową zasadę wprowadzoną tą decyzją ramową (zob. analogicznie wyroki: Wolzenburg, C‑123/08, EU:C:2009:616, pkt 59; West, C‑192/12 PPU, EU:C:2012:404, pkt 62). Ponadto przeciwna wykładnia art. 15 i 17 decyzji ramowej mogłaby promować opóźniające praktyki zmierzające do stworzenia przeszkody dla wykonania europejskiego nakazu aresztowania.
            42. Z powyższych rozważań wynika, że sam upływ terminów określonych w art. 17 decyzji ramowej nie może zwolnić wykonującego nakaz państwa członkowskiego z jego obowiązku prowadzenia postępowania w sprawie wykonania europejskiego nakazu aresztowania i wydania decyzji w sprawie jego wykonania.
            W przedmiocie utrzymania aresztu osoby, której dotyczy wniosek
            43. Zgodnie z art. 12 decyzji ramowej wykonujący nakaz organ sądowy podejmuje decyzję, czy osoba aresztowana na podstawie europejskiego nakazu aresztowania powinna pozostać w areszcie, zgodnie z prawem wykonującego nakaz państwa członkowskiego. W przepisie tym uściślono również, że tymczasowe zwolnienie tej osoby jest możliwe w dowolnym terminie zgodnie z prawem tego państwa, pod warunkiem że właściwy organ tego państwa podejmuje wszelkie środki, jakie uważa za niezbędne, aby zapobiec ucieczce tej osoby.
            44. Należy stwierdzić, że przepis ten nie stanowi w ogólny sposób, że utrzymanie aresztu osoby, której dotyczy wniosek jest przewidziane wyłącznie w określonych w czasie granicach, ani w szczególności, że jest ono wykluczone po upływie terminów przewidzianych w art. 17 decyzji ramowej.
            45. Podobnie, jakkolwiek art. 12 decyzji ramowej dopuszcza możliwość, pod pewnymi warunkami, tymczasowego zwolnienia osoby aresztowanej na podstawie europejskiego nakazu aresztowania, to jednak nie przewiduje on, że po upływie terminów określonych w art. 17 decyzji ramowej wykonujący nakaz organ sądowy zobowiązany jest do takiego zwolnienia lub tym bardziej zwyczajne do zwolnienia tej osoby.
            46. Należy w tym względzie podkreślić, że żaden inny przepis decyzji ramowej nie przewiduje obowiązków takiego rodzaju.
            47. W szczególności. przeciwnie do art. 23 ust. 5 decyzji ramowej, który przewiduje, że po upłynięciu terminów przekazania osoby, której dotyczy wniosek, w wyniku wydania decyzji w sprawie wykonania europejskiego nakazu aresztowania. osoba nadal przebywająca w areszcie powinna zostać zwolniona, art. 17 decyzji ramowej nie ustanawia zależności pomiędzy zwolnieniem tej osoby a upływem terminów wydania tej decyzji.
            48. W tym względzie należy wskazać, że art. 17 ust. 2 i 3 decyzji ramowej przewiduje, że decyzja w sprawie wykonania europejskiego nakazu aresztowania „zostaje podjęta” we wskazanych terminach, zaś w art. 17 ust. 4 - że terminy te „mogą zostać przedłużone”, podczas, gdy art. 23 ust. 5 decyzji ramowej stanowi w sposób bardziej zdecydowany, że osoba, której dotyczy wniosek, „powinna zostać zwolniona”, jeśli nadal przebywa w areszcie po upływie terminów przewidzianych w tym artykule.
            49. Jeśli chodzi o tę różnicę pomiędzy skutkami przewidzianymi przez prawodawcę Unii dla upływu terminów określonych w art. 17 i 23 decyzji ramowej, można co więcej zauważyć, że wniosek Komisji prowadzący do przyjęcia decyzji ramowej [COM(2001) 522 final] przewidywał. odwrotnie, że osoba, której dotyczy wniosek, powinna zostać bezwzględnie zwolniona zarówno w wyniku upływu terminów dotyczących wydania decyzji w sprawie wykonania europejskiego nakazu aresztowania, jak i w wyniku upływu terminów przekazania.
            50. Ponadto, o ile z rozważań zawartych w pkt 34–42 niniejszego wyroku wynika, że postępowanie w sprawie wykonania europejskiego nakazu aresztowania powinno być prowadzone również po upływie terminów określonych w art. 17 decyzji ramowej, o tyle ogólny i bezwarunkowy obowiązek tymczasowego zwolnienia lub a fortiori po prostu zwolnienia tej osoby po upływie tych terminów lub kiedy całkowity okres pozbawienia wolności osoby, której dotyczy wniosek, przekracza te terminy może ograniczyć skuteczność systemu przekazywania wprowadzonego w decyzji ramowej, a w konsekwencji stworzyć przeszkodę dla realizacji celów, do których ona dąży.
            51. Należy wreszcie wskazać, że art. 26 ust. 1 decyzji ramowej przewiduje, iż wydające nakaz państwo członkowskie zalicza wszystkie okresy pozbawienia wolności, zaistniałe w wyniku wykonania europejskiego nakazu aresztowania, na poczet całkowitego okresu pozbawienia wolności, które ma się odbyć w tym państwie, zapewniając w ten sposób, że wszystkie okresy pozbawienia wolności, także wynikające z ewentualnego pozostawienia w areszcie po upływie terminów przewidzianych w art. 17 decyzji ramowej, zostaną prawidłowo uwzględnione w przypadku wykonania kary pozbawienia wolności w wydającym nakaz państwie członkowskim.
            52. Wynika z tego, że art. 12 decyzji ramowej, w związku z jej art. 17, należy interpretować w ten sposób, iż co do zasady nie stoi on na przeszkodzie temu, aby wykonujący nakaz organ sądowy pozostawił w areszcie osobe, której dotyczy wniosek, zgodnie z prawem wykonującego nakaz państwa członkowskiego, po upływie terminów określonych w art. 17 decyzji ramowej, nawet jeśli całkowity okres pozbawienia wolności tej osoby przekracza te terminy.
            53. Arykuł. 1 ust. 3 decyzji ramowej wyraźnie jednak przypomina, że nie może ona skutkować modyfikacją obowiązku poszanowania praw podstawowych i podstawowych zasad prawa zawartych w art. 6 UE, które znajdują odbicie w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „Kartą”), który to obowiązek dotyczy zresztą wszystkich państw członkowskich, w szczególności zarówno państwa członkowskiego wydającego nakaz, jak i państwa członkowskiego wykonującego nakaz (zob. podobnie wyrok F., C‑168/13 PPU, EU:C:2013:358, pkt 40, 41).
            54. Artykuł 12 decyzji ramowej należy zatem interpretować zgodnie z art. 6 Karty, który przewiduje, że każdy ma prawo do wolności i bezpieczeństwa osobistego.
            55. W tym względzie należy przypomnieć, że art. 52 ust. 1 Karty dopuszcza wprowadzenie ograniczeń w wykonywaniu praw takich jak prawa ustanowione w art. 6 Karty, o ile przewidziane są one ustawą, szanują istotę tych praw i wolności i z zastrzeżeniem zasady proporcjonalności są konieczne i rzeczywiście odpowiadają celom interesu ogólnego uznanym przez Unię lub potrzebom ochrony praw i wolności innych osób (zob. podobnie wyrok Volker und Markus Schecke i Eifert, C‑92/09 i C‑93/09, EU:C:2010:662, pkt 50).
            56. Ponadto z art. 52 ust. 3 Karty wynika, że w zakresie, w jakim zawiera ona prawa, które odpowiadają prawom zagwarantowanym w EKPC, ich znaczenie i zakres są takie same jak praw przyznanych przez tę konwencję. W art. 53 Karty dodano w tym względzie, że żadne z jej postanowień nie będzie interpretowane jako ograniczające lub naruszające prawa uznane w szczególności przez EKPC (wyrok Volker und Markus Schecke i Eifert, C‑92/09 i C‑93/09, EU:C:2010:662, pkt 51).
            57. Z orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w przedmiocie art. 5 ust. 1 lit. f) EKPC, dotyczącego procedur ekstradycyjnych wynika, że wyłącznie przebieg takiego postępowania uzasadnia pozbawienie wolności oparte na tym artykule oraz, że w konsekwencji, jeśli postępowanie nie jest prowadzone z wymaganą starannością, pozbawienie wolności przestaje być uzasadnione (zob. w szczególności wyroki ETPC: z dnia 22 marca 1995 r. w sprawie Quinn przeciwko Francji, seria A, nr 311, § 48; a także w sprawie Gallardo Sanchez przeciwko Włochom, skarga nr 11620/07, § 40, ECHR 2015).
            58. Z tego względu, przy założeniu, że wydanie europejskiego nakazu aresztowania nie może samo w sobie uzasadniać pozbawienia wolności osoby, której dotyczy wniosek, przez okres przekraczający łącznie czas niezbędny do wykonania tego nakazu, wykonujący nakaz organ sądowy może zdecydować o pozostawieniu w areszcie tej osoby zgodnie z art. 6 Karty jedynie pod warunkiem, że postępowanie w sprawie wykonania europejskiego nakazu aresztowania było prowadzone z wystarczającą starannością, a w konsekwencji okres pozbawienia wolności nie jest nadmierny.
            59. W celu upewnienia się, że tak jest rzeczywiście, wykonujący nakaz organ sądowy powinien przeprowadzić konkretną kontrolę spornej sytuacji z uwzględnieniem wszelkich elementów istotnych dla oceny zasadności czasu trwania postępowania, w szczególności ewentualnej bezczynności organów zainteresowanego państwa członkowskiego, a w stosownym przypadku przyczynienia się do tej długotrwałości osoby, której dotyczy wniosek. Należy także wziąć pod uwagę karę, która może być lub już została orzeczona wobec tej osoby w odniesieniu do okoliczności faktycznych uzasadniających wydanie przeciwko niej europejskiego nakazu aresztowania oraz istnienie ryzyka ucieczki.
            60. W tym kontekście okoliczność, że osoba, której dotyczy wniosek była pozbawiona wolności przez całkowity okres znacznie przekraczający terminy określone w art. 17 decyzji ramowej ma również znaczenie, ponieważ terminy te są co do zasady wystarczające, uwzględniając w szczególności kluczową rolę zasady wzajemnego uznawania w systemie wprowadzonym przez decyzję ramową, do tego, aby wykonujący nakaz organ sądowy przeprowadził kontrolę poprzedzającą wykonanie europejskiego nakazu aresztowania i wydał decyzję w sprawie wykonania tego nakazu.
            61. W każdym razie, jeśli wykonujący nakaz organ sądowy uzna, w ramach kontroli wymienionej w pkt 58 do 60 niniejszego wyroku, że powinien zakończyć pobyt w areszcie osoby, której dotyczy wniosek, jest on wówczas zobowiązany na mocy art. 12 i 17 ust. 5 decyzji ramowej do uzupełnienia tymczasowego zwolnienia tej osoby wszelkimi środkami, jakie uzna za niezbędne do uniknięcia jej ucieczki i zapewnienia, że warunki materialne niezbędne do jej skutecznego przekazania pozostają spełnione do momentu wydania ostatecznej decyzji w sprawie wykonania europejskiego nakazu aresztowania.
            62. W obliczu powyższych rozważań należy na przedstawione pytania udzielić odpowiedzi po pierwsze, że art. 15 ust. 1 i art. 17 decyzji ramowej należy interpretować w ten sposób, iż wykonujący nakaz organ sądowy pozostaje zobowiązany do wydania decyzji w sprawie wykonania europejskiego nakazu aresztowania po upływie terminów określonych w tym art. 17.
            63. Po drugie art. 12 decyzji ramowej w związku z jej art. 17 i w świetle art. 6 Karty należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on w takiej sytuacji na przeszkodzie pozostawieniu w areszcie osoby, której dotyczy wniosek, zgodnie z prawem wykonującego nakaz państwa członkowskiego, nawet jeśli całkowity okres pozbawienia wolności tej osoby przekracza te terminy, o ile długość tego okresu nie jest nadmierna w odniesieniu do cech postępowania prowadzonego w sprawie w postępowaniu głównym, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego. Jeśli wykonujący nakaz organ sądowy postanowi zakończyć pobyt w areszcie tej osoby, organ ten jest wówczas zobowiązany do uzupełnienia jej tymczasowego zwolnienia wszelkimi środkami, jakie uzna za niezbędne do uniknięcia jej ucieczki i zapewnienia, że warunki materialne niezbędne do jej skutecznego przekazania pozostają spełnione do momentu wydania ostatecznej decyzji w sprawie wykonania europejskiego nakazu aresztowania.
            W przedmiocie kosztów
            64. Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż koszty stron w postępowaniu głównym, nie podlegają zwrotowi.

            Sentencja
            Z powyższych względów Trybunał (wielka izba) orzeka, co następuje:
            Artykuł 15 ust. 1 i art. 17 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi, zmienionej decyzją ramową Rady 2009/299/WSiSW z dnia 26 lutego 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że wykonujący nakaz organ sądowy pozostaje zobowiązany do wydania decyzji w sprawie wykonania europejskiego nakazu aresztowania po upływie terminów określonych w tymże art. 17.
            Artykuł 12 rzeczonej decyzji ramowej w związku z jej art. 17 i w świetle art. 6 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on w takiej sytuacji na przeszkodzie pozostawieniu w areszcie osoby, której dotyczy wniosek, zgodnie z prawem wykonującego nakaz państwa członkowskiego, nawet jeśli całkowity okres pozbawienia wolności tej osoby przekracza te terminy, o ile długość tego okresu nie jest nadmierna w odniesieniu do cech postępowania prowadzonego w sprawie w postępowaniu głównym, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego. Jeśli wykonujący nakaz organ sądowy postanowi zakończyć pobyt w areszcie tej osoby, organ ten jest wówczas zobowiązany do uzupełnienia jej tymczasowego zwolnienia wszelkimi środkami, jakie uzna za niezbędne do uniknięcia jej ucieczki i zapewnienia, że warunki materialne niezbędne do jej skutecznego przekazania pozostają spełnione do momentu wydania ostatecznej decyzji w sprawie wykonania europejskiego nakazu aresztowania.


Wyrok Sądu (pierwsza izba) z dnia 16 grudnia 2015 r.#British Airways plc przeciwko Komisji Europejskiej.#Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Europejski rynek lotniczego przewozu towarów – Porozumienia i uzgodnione praktyki w zakresie wielu składników cen za usługi lotniczego przewozu towarów (ustanowienie dopłat paliwowych i dopłat z tytułu bezpieczeństwa, odmowa zapłaty prowizji od dopłat) – Artykuł 101 TFUE, art. 53 porozumienia EOG i art. 8 umowy między Wspólnotą a Szwajcarią w sprawie transportu lotniczego – Obowiązek uzasadnienia.#Sprawa T-48/11.