title: Sprawa C-206/10: Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/22

         Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-206/10)
   2010/C 179/37
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciel: V. Kreuschitz, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że uzależniając przyznanie świadczeń dla niewidomych i niepełnosprawnych, w tym głuchoniemych [Blindengeld lub Landesblindengeld, Blindenbeihilfe lub Landesblindenbeihilfe (krajowe i związkowe świadczenia dla niewidomych), Pflegegeld lub Hilfe für Blinde und Gehörlose (dodatek lub zasiłek pielęgnacyjny dla niewidomych i głuchoniemych) lub Blinden- und Gehörlosengeld (świadczenia dla osób niewidomych i głuchoniemych) itp.], na podstawie przepisów prawa krajów związkowych w odniesieniu do osób, dla których Republika Federalna Niemiec jest właściwym państwem członkowskim, od tego, czy świadczeniobiorca ma miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu w danym niemieckim kraju związkowym, Republika Federalna Niemiec uchybiła, na podstawie prawa krajowego, zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 7 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1612/68 z dnia 15 października 1968 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty (1) i art. 4 ust. 1 lit. a) w związku z tytułem III rozdziału 1 (choroba i macierzyństwo) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (2);

               —

               obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga dotyczy niezgodności prawa niemieckich krajów związkowych, na którego podstawie przyznanie świadczeń dla osób niewidomych i niepełnosprawnych uzależnione jest od tego, czy świadczeniobiorca ma miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu w danym niemieckim kraju związkowym, z rozporządzeniem (EWG) nr 1408/71 i rozporządzeniem (EWG) nr 1612/68.
   Rozporządzenie nr 1408/71 ma na celu koordynację krajowych systemów zabezpieczenia społecznego w ramach swobody przepływu osób zgodnie z celami art. 42 traktatu WE (obecnie art. 48 TFEU). Na podstawie art. 4 ust. 2b, rozporządzenia nr 1408/71 nie stosuje się do przepisów państwa członkowskiego dotyczących specjalnych świadczeń nieskładkowych określonych w załączniku II sekcja III, których ważność jest ograniczona do części terytorium tego państwa. Rozpatrywane świadczenia niemieckie są wymienione jako świadczenia specjalne w sekcji III załącznika II do rozporządzenia nr 1408/71.
   Komisja niemniej jednak uważa, że samo włączenie świadczenia do wykazu zawartego w załączniku II do rozporządzenia nr 1408/71 nie wystarcza, by świadczenie było wyłączone jako „specjalne świadczenie nieskładkowe” z zakresu tego rozporządzenia. Artykuł 4 ust. 2b rozporządzenia nr 1408/71 powinien, jako odstępstwo, podlegać wąskiej interpretacji: może stosować się do świadczeń, które spełniają kryteria wymienione w tym przepisie kumulatywnie. Tym samym, przepis obejmuje świadczenia, które są jednocześnie specjalne i nieskładkowe, które są wymienione w sekcji III załącznika II do rozporządzenia nr 1408/71 i które są ustanowione na mocy uregulowania, którego ważność jest ograniczona do części terytorium państwa członkowskiego.
   Rozpatrywane świadczenia, które są regulowane przepisami krajów związkowych nie spełniają jednak wszystkich tych kryteriów, ponieważ powinny zostać zakwalifikowane jako „świadczenia w razie choroby” a nie „specjalne świadczenie nieskładkowe” z następujących powodów.
   Po pierwsze, rozpatrywane świadczenia krajów związkowych są przyznawane w oparciu o określone ustawowo przesłanki, a nie ocenę indywidualnych potrzeb danej osoby. Służą rekompensowaniu dodatkowych wydatków związanych z niepełnosprawnością i mają na celu poprawę stanu zdrowia i warunków bytowych osób niepełnosprawnych. W rezultacie spełniają one w istocie uzupełniającą rolę w stosunku do świadczeń w razie choroby. Okoliczność, że świadczenia opiekuńcze przyznawane na podstawie niemieckich przepisów federalnych zaliczają się do świadczeń wypłacanych przez kraje związkowe dla osób niewidomych i niepełnosprawnych dowodzi ponadto tego, że oba świadczenia dotyczą tego samego ryzyka — ryzyka dodatkowych wydatków związanych z chorobą — i nie jest to kwestia „uzupełniającego, zastępczego lub pomocniczego pokrycia od ryzyka”.
   Po drugie, klasyfikacja danego świadczenia zgodnie z wewnętrzną regulacją państwa członkowskiego nie rozstrzyga, czy świadczenie ma być uznawane za świadczenie z zabezpieczenia społecznego dla celów rozporządzenia nr 1408/71.
   Ponadto, z materialnego punktu widzenia rozpatrywane tu przepisy prawne krajów związkowych nie stanowią uzupełniającej korzyści ważnej tylko w wymiarze regionalnym. Te świadczenia stanowią raczej część systemu pokrycia ryzyka dodatkowych wydatków związanych z chorobą, które zostały ustanowione w całych Niemczech Germany i które w drodze wzajemnego zaliczenia są ściśle związane z prawem federalnym.
   Wynika z tego, że rozpatrywane świadczenia krajów związkowych powinny być zaliczone do kategorii świadczeń w razie choroby, a nie świadczeń specjalnych. Włączenie tych świadczeń do sekcji III załącznika II do rozporządzenia nr 1408/71 jest tym samym niezgodne z prawem, ponieważ wchodzą one w zakres stosowania rozporządzenia.
   Ponadto, wymóg miejsca zamieszkania nałożony na mocy prawa niemieckiego narusza rozporządzenie nr 1612/68 w zakresie, w jakim stoi na przeszkodzie temu by pracownicy przygraniczni i członkowie ich rodzin otrzymywali te świadczenia.
   Trybunał Sprawiedliwości jasno stwierdził, że państwo członkowskie nie może uzależniać przyznania przywileju socjalnego od zamieszkiwania świadczeniobiorcy w tym państwie. Teza Trybunału stosuje się do wszystkich przywilejów socjalnych w rozumieniu art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 1612/68.
   Koncepcja „przywileju socjalnego” jest szeroka. Obejmuje nie tylko korzyści związane z umową o pracę, ale wszystkie korzyści, jakie państwo członkowskie przyznaje swoim obywatelom, a tym samym również pracownikom. Zdaniem Komisji, okoliczność, że przyznanie rozpatrywanych świadczeń nie jest uwarunkowane ani zatrudnieniem, ani środkami finansowymi pozostającymi w dyspozycji danej osoby lub jej rodziny, a tym samym dokonuje się wyłącznie na podstawie miejsca zamieszkania w danym kraju związkowym, nie może uzasadniać nieuwzględnienia konsekwencji dla pracowników, którzy pracują w Niemczech, lecz zamieszkują w innym państwie członkowskim. Tym samym nie istnieje wystarczający powód, dla którego te świadczenia nie powinny być uznawane za przywileje socjalne w rozumieniu rozporządzenia nr 1612/68.
   Pracownicy przygraniczni, którzy pracują w Niemczech oraz członkowie ich rodzin powinni tym samym, nawet jeśli nie mieszkają w Niemczech, być uprawnieni do otrzymywania świadczeń przyznawanych osobom niepełnosprawnym i niewidomym w oparciu o prawo krajów związkowych. Warunek wymagający, by zamieszkiwali na terenie danego kraju związkowego lub mieli w nim zwykłe miejsce pobytu narusza tym samym rozporządzenie nr 1612/68.

      (1)  Dz. U. L 257 s. 2.

      (2)  Dz. U. L 149, s. 2.


title: Sprawa T-479/10: Postanowienie Sądu z dnia 11 kwietnia 2011 r. — Département du Gers przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Środowisko naturalne i ochrona zdrowia ludzi — Genetycznie zmodyfikowana żywność i pasza — Akt niedotyczący skarżącego indywidualnie — Niedopuszczalność)

text:
               11.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 173/10

         Postanowienie Sądu z dnia 11 kwietnia 2011 r. — Département du Gers przeciwko Komisji
   (Sprawa T-479/10) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Środowisko naturalne i ochrona zdrowia ludzi - Genetycznie zmodyfikowana żywność i pasza - Akt niedotyczący skarżącego indywidualnie - Niedopuszczalność)
   2011/C 173/24
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Département du Gers (Francja) (przedstawiciele: S. Mabile i J.P. Mignard, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Bianchi i L. Pignataro, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2010/420/UE z dnia 28 lipca 2010 r. zezwalającej na wprowadzenie do obrotu na mocy rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady produktów zawierających zmodyfikowaną genetycznie kukurydzę MON89034xNK603 (MON-89Ø34-3xMON-ØØ6Ø3-6), składających się z niej lub z niej wyprodukowanych (Dz.U. L 197, s. 15).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Département du Gers pokrywa własne koszty i koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               3)

               Umarza się postępowanie w przedmiocie wniosków o dopuszczenie interwencji złożonych przez Parlament Europejski, Radę Unii, region Centre, region Pikardia, departament Haute-Garonne, region Bretania, region Poitou-Charentes, region Prowansja-Alpy-Wybrzeże Lazurowe, region Burgundia, region Midi-Pyrénées, region Owernia, region Pays de la Loire, region Rodan-Alpy, departament Côtes d’Armor, region Île de France i region Nord-Pas-de-Calais.

      (1)  Dz.U. C 346 z 18.12.2010.


title: Sprawa T-18/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 lipca 2006 r. — Deutsche Telekom przeciwko OHIM (Alles, was uns verbindet)

text:
               2.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/46

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 lipca 2006 r. — Deutsche Telekom przeciwko OHIM (Alles, was uns verbindet)
   (Sprawa T-18/06) (1)

   (2006/C 212/80)

      Język postępowania: niemiecki

   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 86 z 8.4.2006


title: Sprawa T-406/08: Skarga wniesiona w dniu 19 września 2008 r. — ICF przeciwko Komisji

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/47

         Skarga wniesiona w dniu 19 września 2008 r. — ICF przeciwko Komisji
   (Sprawa T-406/08)
   (2009/C 44/83)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Industries Chimiques du Fluor SA (ICF) (Tunis, Tunezja) (przedstawiciele): adwokaci M. van der Woude i T. Hennen)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, istotne zmniejszenie kwoty grzywny nałożonej na skarżącą;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W drodze niniejszej skargi, skarżąca wnosi o częściowe stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2008) 3043 wersja ostateczna z dnia 25 czerwca 2008 r., wydanej w sprawie COMP/39.180 — Fluorek Glinu), w której Komisja stwierdziła, że pewne przedsiębiorstwa, włącznie ze skarżącą, naruszyły art. 81 ust. 1 WE i art. 53 ust. 1 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dokonując uzgodnień dotyczących światowego rynku fluorku glinu w celu zwiększenia cen w odniesieniu do różnych regionów świata, w tym Europy, tak aby doprowadzić do ustanowienia ogólnego poziomu cen i w niektórych przypadkach - do podziału rynku; przedsiębiorstwa te wymieniały też między sobą poufne informacje handlowe.
   W ramach uzasadnienia skargi, skarżąca podnosi cztery zarzuty:

               —

               naruszenie prawa do obrony i art. 27 rozporządzenia nr 1/2003 (1), ponieważ naruszenie, o którym mowa w piśmie w sprawie przedstawienia zarzutów, różni się od tego, które ostatecznie stwierdzono w zaskarżonej decyzji, opierającej się na dowodach nie zawartych we wspomnianym piśmie;

               —

               naruszenie art. 81 WE, ponieważ w zaskarżonej decyzji dokonano błędnej kwalifikacji prawnej działań zarzuconych skarżącej poprzez błędne zakwalifikowanie okazjonalnych wymian informacji jako porozumienie i/lub uzgodnioną praktykę w rozumieniu art. 81 WE. Ponadto, sporne czyny nie mogą w żadnym wypadku być zakwalifikowane jako naruszenie o charakterze ciągłym i jednolitym;

               —

               naruszenie art. 23 rozporządzenia nr 1/2003 i zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań przy ustalaniu kwoty grzywny, ponieważ Komisja w sposób wadliwy zastosowała wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien, a to ze względu na i) nieuwzględnienie audytowanego obrotu i ii) zrezygnowanie z ustalenia całkowitej wartości sprzedaży dóbr lub usług w związku z naruszeniem popełnionym na danym obszarze geograficznym. Poza tym, Komisja dokonała błędnej kwalifikacji okoliczności faktycznych. Wreszcie, w zakresie wniosku o zmniejszenie kwoty grzywny, skarżąca podnosi, że podmioty uczestniczące w kartelu opanowały nieznaczną część rynku, a kartel ten nie został wprowadzony w życie;

               —

               naruszenie zawartego z Tunezją (2) układu eurośródziemnomorskiego, ponieważ Komisja zastosowała wyłącznie wspólnotowe przepisy dotyczące konkurencji, podczas gdy przepisy dotyczące konkurencji zawarte w układzie eurośródziemnomorskim winny być stosowane równolegle z tymi przepisami wspólnotowymi. Zdaniem skarżącej Komisja powinna była skonsultować się z Komitetem Stowarzyszenia UE-Tunezja, jak wymaga tego art. 36 układu. Skarżąca podnosi ponadto, że jednostronne podejście Komisji jest sprzeczne z zasadą kurtuazji międzynarodowej oraz z obowiązkiem zachowania należytej staranności.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 (Dz. U. 2003, L 1, s. 1).

      (2)  Układ eurośródziemnomorski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Tunezyjską, z drugiej strony (Dz. U. 2005, L 278, s. 9).


title: Sprawy połączone C-411/10 i C-493/10: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 21 grudnia 2011 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division), High Court of Ireland — Zjednoczone Królestwo, Irlandia) — N.S. (C-411/10) przeciwko Secretary of State for the Home Department i M. E. (C-493/10), A. S. M., M. T., K. P., E. H. przeciwko Refugee Applications Commissioner, Minister for Justice, Equality and Law Reform (Prawo Unii — Zasady — Prawa podstawowe — Wykonanie prawa Unii — Zakaz nieludzkiego lub poniżającego traktowania — Wspólny europejski system azylowy — Rozporządzenie (WE) nr 343/2003 — Pojęcie „krajów bezpiecznych” — Transfer osoby ubiegającej się o azyl do odpowiedzialnego państwa członkowskiego — Obowiązek — Wzruszalne domniemanie przestrzegania praw podstawowych przez to państwo członkowskie)

text:
               18.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 49/8

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 21 grudnia 2011 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division), High Court of Ireland — Zjednoczone Królestwo, Irlandia) — N.S. (C-411/10) przeciwko Secretary of State for the Home Department i M. E. (C-493/10), A. S. M., M. T., K. P., E. H. przeciwko Refugee Applications Commissioner, Minister for Justice, Equality and Law Reform
   (Sprawy połączone C-411/10 i C-493/10) (1)

   (Prawo Unii - Zasady - Prawa podstawowe - Wykonanie prawa Unii - Zakaz nieludzkiego lub poniżającego traktowania - Wspólny europejski system azylowy - Rozporządzenie (WE) nr 343/2003 - Pojęcie „krajów bezpiecznych” - Transfer osoby ubiegającej się o azyl do odpowiedzialnego państwa członkowskiego - Obowiązek - Wzruszalne domniemanie przestrzegania praw podstawowych przez to państwo członkowskie)
   2012/C 49/13
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division), High Court of Ireland

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: N.S. (C-411/10), M. E., A. S. M., M. T., K. P., E. H. (C-493/10)

      Strona pozwana: Secretary of State for the Home Department (C-411/10), Refugee Applications Commissioner, Minister for Justice, Equality and Law Reform (C-493/10)

      Przy udziale: International Ltd and the AIRE Centre (Advice on Individual Rights in Europe) (UK) (C-411/10), United Nations High Commissioner for Refugees (UNHCR) (UK) (C-411/10), Equality and Human Rights Commission (EHRC) (C-411/10), Amnesty International Ltd and the AIRE Centre (Advice on Individual Rights in Europe) (IRL) (C-493/10), United Nations High Commissioner for Refugees (UNHCR) (IRL) (C-493/10)

      Przedmiot

   (C-411/10)
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Court of Appeal (England & Wales) (Zjednoczone Królestwo) — Wykładnia art. 3 ust. 1 i 2 oraz przepisów rozdziału III rozporządzenia Rady (WE) nr 343/2003 z dnia 18 lutego 2003 r. ustanawiającego kryteria i mechanizmy określania państwa członkowskiego właściwego dla rozpatrywania wniosku o udzielenie azylu, wniesionego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego (Dz.U. L 50, s. 1) — Wykładnia minimalnych norm w zakresie przyjmowania osób ubiegających się o azyl określonych w przepisach dyrektyw Rady: 2003/9/WE z dnia 27 stycznia 2003 r. ustanawiającej minimalne normy dotyczące przyjmowania osób ubiegających się o udzielenie azylu (Dz.U. L 31, s. 18), 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz zawartości przyznawanej ochrony (Dz.U. L 304, s. 12) oraz 2005/85/WE z dnia 1 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w państwach członkowskich (Dz.U. L 32, s. 13) — Postępowanie w sprawie ustalenia państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpoznanie wniosku o udzielenie azylu złożonego przez obywatela Afganistanu — Niebezpieczeństwo naruszenia praw podstawowych w wypadku przejęcia odpowiedzialności przez państwo uprzednio odpowiedzialne — Charakter i zakres ochrony udzielanej osobie ubiegającej się o azyl na mocy przepisów Karty praw podstawowych oraz europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności
   (C-493/10)
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — High Court of Ireland — Wykładania art. 3 ust. 2 i art. 18 rozporządzenia Rady (WE) nr 343/2003 z dnia 18 lutego 2003 r. ustanawiającego kryteria i mechanizmy określania państwa członkowskiego właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl, wniesionego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego (Dz.U. L 50, s. 1) — Procedura określania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosków o azyl złożonych przez obywateli kilku krajów (Afganistanu, Iranu i Algierii) — Obowiązek państwa członkowskiego w zakresie przyjęcia odpowiedzialności za rozpatrzenie wniosku o azyl na podstawie art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 343/2003 w razie ryzyka naruszenia praw podstawowych wnioskodawcy lub niezastosowania minimalnych norm ustanowionych w dyrektywach 2003/9/WE, 2004/83/WE i 2005/85/WE przez państwo członkowskie odpowiedzialne za rozpatrzenie wniosku na mocy kryteriów ustanowionych we wspomnianym rozporządzeniu

      Sentencja

               1)

               Decyzja podjęta przez państwo członkowskie na mocy art. 3 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 343/2003 z dnia 18 lutego 2003 r. ustanawiającego kryteria i mechanizmy określania państwa członkowskiego właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl, wniesionego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o udzielenie azylu, który to wniosek nie należy do zakresu odpowiedzialności tego państwa zgodnie z kryteriami określonymi w rozdziale III rozporządzenia, stanowi zastosowanie prawa Unii dla potrzeb art. 6 TUE lub art. 51 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

               2)

               Prawo Unii stoi na przeszkodzie stosowaniu niewzruszalnego domniemania, że państwo członkowskie uznane za odpowiedzialne na podstawie art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 343/2003 przestrzega praw podstawowych Unii Europejskiej.
               Artykuł 4 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że na państwach członkowskich, w tym na sądach krajowych, ciąży obowiązek niedokonania transferu osoby ubiegającej się o azyl do „odpowiedzialnego państwa członkowskiego” w rozumieniu rozporządzenia nr 343/2003, jeżeli nie mogą one pominąć faktu, iż systemowe nieprawidłowości w zakresie procedury azylowej i warunków przyjmowania osób ubiegających się o azyl w tym państwie członkowskim stanowią poważne i udowodnione powody, aby przypuszczać, że wnioskodawca zetknie się z rzeczywistym niebezpieczeństwem bycia poddanym nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu w rozumieniu tego artykułu.
               Z zastrzeżeniem przewidzianej w art. 3 ust. 2 rozporządzenia nr 343/2003 możliwości rozpatrzenia samemu wniosku brak możliwości transferu wnioskodawcy do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, gdy państwo to zgodnie z kryteriami zawartymi w rozdziale III tego rozporządzenia zostało wyznaczone jako odpowiedzialne państwo członkowskie, powoduje, że na państwie członkowskim, które ma dokonać transferu, ciąży obowiązek dalszej analizy kryteriów określonych w tym rozdziale w celu sprawdzenia, czy któreś z dalszych kryteriów umożliwia wyznaczenie innego państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie azylu.
               Państwo członkowskie, w którym znajduje się osoba ubiegająca się o azyl, musi jednak czuwać, by sytuacja naruszenia praw podstawowych wspomnianej osoby nie uległa pogorszeniu w związku z przewlekłością procedury ustalenia odpowiedzialnego państwa członkowskiego. W razie potrzeby państwo to samo powinno rozpoznać wniosek zgodnie z warunkami przewidzianymi w art. 3 ust. 2 rozporządzenia nr 343/2003.

               3)

               Opierając się na art. 1, 18 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej nie można udzielić innej odpowiedzi.

               4)

               W zakresie, w jakim pytania poprzedzające dotyczą obowiązków ciążących na Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, uwzględnienie protokołu (nr 30) w sprawie stosowania Karty praw podstawowych Unii Europejskiej do Rzeczypospolitej Polskiej i Zjednoczonego Królestwa nie ma wpływu na odpowiedzi udzielone na pytania od drugiego do szóstego w sprawie C-411/10.

      (1)  Dz.U. C 274 z 9.10.2010.

      Dz.U. C 13 z 15.1.2011.


title: Sprawa F-108/11: Skarga wniesiona w dniu 24 października 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/69

      Skarga wniesiona w dniu 24 października 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji
      (Sprawa F-108/11)
      (2012/C 25/133)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci A. Fratini i F. Filpo)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Przedmiot i opis sporu

      Stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowej w sprawie niedopuszczenia skarżącego do konkursu otwartego EPSO/AD/198/10 ze względu na rzekomy brak spełnienia wymogów dotyczących doświadczenia zawodowego.

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji EPSO w sprawie niedopuszczenia skarżącego do konkursu otwartego EPSO/AD/198/10;

                  —

                  nakazanie Komisji podjęcia wszelkich niezbędnych środków w celu doprowadzenia to tego, by skarżący znalazł się w sytuacji podobnej do tej, w jakiej by się znajdował, gdyby został on dopuszczony do konkursu;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-309/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Central Administrativo Norte (Portugalia) w dniu 27 czerwca 2012 r. — Maria Albertina Gomes Viana Novo i in. przeciwko Fundo de Garantia Salarial, IP

text:
               22.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Central Administrativo Norte (Portugalia) w dniu 27 czerwca 2012 r. — Maria Albertina Gomes Viana Novo i in. przeciwko Fundo de Garantia Salarial, IP
   (Sprawa C-309/12)
   2012/C 287/35
   Język postępowania: portugalski

      Sąd krajowy

   Tribunal Central Administrativo Norte

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Maria Albertina Gomes Viana Novo, Ezequiel Martins Dias, Gabriel Inácio da Silva Fontes, Marcelino Jorge dos Santos Simões, Manuel Dourado Eusébio, Alberto Martins Mineiro, Armindo Gomes de Faria, José Fontes Cambas, Alberto Martins do Alto, José Manuel Silva Correia, Marilde Marisa Moreira Marques Moita, José Rodrigues Salgado Almeida, Carlos Manuel Sousa Oliveira, Manuel da Costa Moreira, Paulo da Costa Moreira, José Manuel Serra da Fonseca, Ademar Daniel Lourenço Dias e Ana Mafalda Azevedo Martins Ferreira

      Strona pozwana: Fundo de Garantia Salarial, IP

      Pytania prejudycjalne

   Czy w konkretnej dziedzinie gwarantowanych roszczeń pracowniczych w przypadku niewypłacalności pracodawcy, prawo Unii, a w szczególności art. 4 i 10 dyrektywy 80/987/EWG (1), należy interpretować w ten sposób, iż sprzeciwia się ono przepisowi prawa krajowego gwarantującemu jedynie roszczenia, które stały się wymagalne jedynie na sześć miesięcy przed wniesieniem wniosku o ogłoszenie upadłości pracodawcy nawet wówczas, gdy pracownicy wystąpili przeciwko niemu do sądu pracy w celu sądowego ustalenia dłużnej kwoty i jej przymusowej windykacji?

      (1)  Dyrektywa Rady z dnia 20 października 1980 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich dotyczących ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy (Dz.U. L 283, s. 23).


title: Sprawa C-392/11: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 27 września 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) — Zjednoczone Królestwo) — Field Fisher Waterhouse LLP przeciwko Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs (Podatek VAT — Zwolnienie najmu nieruchomości — Najem lokali handlowych — Usługi związane z takim najmem — Kwalifikacja transakcji dla celów podatku VAT — Transakcja obejmująca jedno świadczenie lub kilka niezależnych świadczeń)

text:
               24.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 366/15

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 27 września 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) — Zjednoczone Królestwo) — Field Fisher Waterhouse LLP przeciwko Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs
   (Sprawa C-392/11) (1)

   (Podatek VAT - Zwolnienie najmu nieruchomości - Najem lokali handlowych - Usługi związane z takim najmem - Kwalifikacja transakcji dla celów podatku VAT - Transakcja obejmująca jedno świadczenie lub kilka niezależnych świadczeń)
   2012/C 366/24
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   First-tier Tribunal (Tax Chamber)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Field Fisher Waterhouse LLP

      Strona pozwana: Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — First-tier Tribunal (Tax Chamber) — Wykładnia dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s.1) — Zwolnienia na rzecz innej działalności — Zakres zwolnienia z podatku VAT najmu nieruchomości — Włączenie opłat za pewne usługi związane z korzystaniem z budynku i jego części wspólnych oraz z ich utrzymaniem — Kwalifikacja transakcji dla celów podatku VAT jako jednego świadczenia lub jako niezależnych świadczeń — Wykładnia wyroku Trybunału z dnia z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie C-572/07 RLRE Tellmer Property

      Sentencja

   Wykładni dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy dokonywać w ten sposób, że najem nieruchomości i związane z tym najmem świadczenia usług takie jak będące przedmiotem postępowania przed sądem krajowym mogą stanowić jedno świadczenie z punktu widzenia podatku od wartości dodanej. W tym względzie przyznana wynajmującemu w umowie najmu możliwość rozwiązania tej umowy w przypadku, gdy najemca nie uiszcza dodatkowych opłat za najem, stanowi wskazówkę przemawiającą na rzecz występowania jednego świadczenia, chociaż nie jest w sposób bezwzględny elementem rozstrzygającym przy dokonywaniu oceny zaistnienia takiego świadczenia. Natomiast okoliczność, że świadczenia usług takie jak będące przedmiotem postępowania przed sądem krajowym mogą być co do zasady wykonane przez osobę trzecią, nie pozwala przyjąć, że świadczenia te nie mogą stanowić w okolicznościach tego postępowania jednego świadczenia. Do sądu krajowego należy ustalenie, czy w świetle wskazówek dotyczących wykładni udzielonych przez Trybunał w niniejszym wyroku oraz przy uwzględnieniu szczególnych okoliczności rzeczonej sprawy omawiane transakcje są do tego stopnia ze sobą powiązane, że należy je uznać za stanowiące jedno świadczenie w postaci najmu nieruchomości.

      (1)  Dz.U. C 282 z 24.9.2011.


title: Sprawa T-38/12: Skarga wniesiona w dniu 23 stycznia 2012 r. — Pips przeciwko OHIM — s.Oliver Bernd Frezer (ISABELLA OLIVER)

text:
               24.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/28

         Skarga wniesiona w dniu 23 stycznia 2012 r. — Pips przeciwko OHIM — s.Oliver Bernd Frezer (ISABELLA OLIVER)
   (Sprawa T-38/12)
   2012/C 89/47
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Pips BV (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciel: J.A.K. van den Berg, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: s.Oliver Bernd Freier GmbH & Co. KG (Rottendorf, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 20 października 2011 r. w sprawie R 2420/2010-1;

               —

               uwzględnienie zgłoszenia nr 7024961 wspólnotowego słownego znaku towarowego „ISABELLA OLIVER” dla wszystkich towarów i usług, których dotyczyło postępowanie przed Pierwszą Izbą Odwoławczą oraz

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowanie.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: znak słowny „ISABELLA OLIVER” dla towarów i usług z klas 3, 4, 12, 14, 16, 18, 20, 21, 24 i 25 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 7024961

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 6819908 dotyczące znaku słownego „S.Oliver” dla towarów z klas 4, 16, 20, 21 i 24; wspólnotowy graficzny znak towarowy nr 4504569 „s.Oliver” dla towarów i usług z klas 3, 6, 9, 14, 18, 20, 25, 28 i 35; niemiecki słowny znak towarowy nr 30734710.9 „S.Oliver” dla towarów goods klas 10, 12 i 21; wspólnotowy słowny znak towarowy nr 181875 „S.Oliver” dla towarów z klas 3, 6, 9, 14, 18, 20, 25 i 26; międzynarodowy słowny znak towarowy nr 959255 „S.Oliver” dla towarów z klas 10, 12 i 21

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 76 rozporządzenia Rady nr 207/2009, jako że Izba Odwoławcza: (i) dokonała oceny podobieństwa znaków w oparciu o fakty/okoliczności, które nie zostały przedstawione przez strony, w konsekwencji czego wniosek dotyczący podobieństwa znaków jest błędny i (ii) nieprawidłowo zastosowała zasady sformułowane przez TS w odniesieniu do ogólnej oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 31 maja 2005 r. w sprawie T-284/02 Triantafyllia Dionyssopoulou przeciwko Radzie Unii Europejskiej (Urzędnicy — Awans — Art. 45 regulaminu pracowniczego — Porównanie zasług — Uwzględnienie rzeczywistej pracy wykonanej w trakcie okresu odniesienia — Uwzględnienie wieku i stażu pracy — Skarga o uchylenie — Skarga o odszkodowanie)

text:
               6.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/23

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 31 maja 2005 r.
   w sprawie T-284/02 Triantafyllia Dionyssopoulou przeciwko Radzie Unii Europejskiej (1)

   (Urzędnicy - Awans - Art. 45 regulaminu pracowniczego - Porównanie zasług - Uwzględnienie rzeczywistej pracy wykonanej w trakcie okresu odniesienia - Uwzględnienie wieku i stażu pracy - Skarga o uchylenie - Skarga o odszkodowanie)
   (2005/C 193/36)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T-284/02 Triantafyllii Dionyssopoulou, byłej urzędniczki Rady Unii Europejskiej, zamieszkałej w Brukseli (Belgia), reprezentowanej przez adwokata J. Martina przeciwko Radzie Unii Europejskiej (pełnomocnicy: M. Sims i F. Anton), mającej za przedmiot, po pierwsze, wniosek o uchylenie decyzji o nieawansowaniu skarżącej do grupy zaszeregowania C2 w ramach procedury awansowania w 2001 r. oraz, po drugie, wniosek o wynagrodzenie szkody, jaką skarżąca poniosła z uwagi na tę decyzję, Sąd (pierwsza izba), w składzie: J.D. Cooke, prezes, R. García-Valdecasas i I. Labucka, sędziowie; sekretarz: I. Natsinas, administrator, wydał w dniu 31 maja 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron poniesie własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 289 z 23.11.2002


title: Sprawa C-496/07: Postanowienie prezesa siódmej izby Trybunału z dnia 6 marca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Czeskiej

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/36

         Postanowienie prezesa siódmej izby Trybunału z dnia 6 marca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Czeskiej
   (Sprawa C-496/07) (1)

   2009/C 180/62

      Język postępowania: czeski

   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 37 z 9.02.2008.


title: Sprawa C-242/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia — Sezione Terza (Włochy) w dniu 17 maja 2010 r. — ENEL Produzione SpA przeciwko Autorità per l'energia elettrica e il gas

text:
               31.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia — Sezione Terza (Włochy) w dniu 17 maja 2010 r. — ENEL Produzione SpA przeciwko Autorità per l'energia elettrica e il gas
   (Sprawa C-242/10)
   ()
   2010/C 209/33
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale Amministrativo Regionale Sezione Terza

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: ENEL Produzione SpA

      Strona pozwana: Autorità per l'energia elettrica e il gas

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 23, art. 43, art. 49 i art. 56 traktatu oraz art. 11 ust. 2 i 6 i art. 24 dyrektywy 54/2003 sprzeciwiają się obowiązywaniu przepisów krajowych, o których nie powiadomiono Komisji Europejskiej i które wymagają od niektórych producentów energii elektrycznej, mających w pewnych okolicznościach zasadnicze znaczenie dla zaspokajania potrzeb w zakresie usług dysponowania energią, przedstawienia na rynku giełdowym energii elektrycznej ofert, zgodnie z programem określonym jednostronnie przez operatora sieci, i które uniemożliwiają swobodne ustalenie przez producentów wynagrodzenia za te oferty, uzależniając je od parametrów, które nie zostały określone wcześniej zgodnie z „przejrzystymi, niedyskryminacyjnymi procedurami opartymi na warunkach rynkowych”.


title: Sprawa F-81/15: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 11 listopada 2015 r. – GM i GN/Komisja

text:
               21.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 429/30

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 11 listopada 2015 r. – GM i GN/Komisja
   (Sprawa F-81/15) (1)

   (2015/C 429/43)
   Język postępowania: francuski
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 262 z 10.8.2015, s. 42.


title: Sprawa C-134/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Constanța (Rumunia) w dniu 12 marca 2012 r. — Corpul Național al Polițiștilor — Biroul Executiv Central (w imieniu i w interesie swych członków — urzędników publicznych mających szczególny status — funkcjonariuszy policji wchodzących w skład IPJ w Tulcea przeciwko Ministerul Administrației și Internelor, Inspectoratul General al Poliției Române, Inspectoratul de Poliție al Județului Tulcea

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Constanța (Rumunia) w dniu 12 marca 2012 r. — Corpul Național al Polițiștilor — Biroul Executiv Central (w imieniu i w interesie swych członków — urzędników publicznych mających szczególny status — funkcjonariuszy policji wchodzących w skład IPJ w Tulcea przeciwko Ministerul Administrației și Internelor, Inspectoratul General al Poliției Române, Inspectoratul de Poliție al Județului Tulcea
   (Sprawa C-134/12)
   2012/C 138/14
   Język postępowania: rumuński

      Sąd krajowy

   Curtea de Apel Constanța

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Corpul Național al Polițiștilor — Biroul Executiv Central (w imieniu i w interesie swych członków — urzędników publicznych mających szczególny status — funkcjonariuszy policji wchodzących w skład IPJ w Tulcea)

      Strona pozwana: Ministerul Administrației și Internelor, Inspectoratul General al Poliției Române, Inspectoratul de Poliție al Județului Tulcea

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wykładni art. 17 ust. 1, art. 20 i art. 21 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy dokonywać ten sposób, że stoją one na przeszkodzie zmniejszeniu wynagrodzeń takiemu jak dokonane przez państwo rumuńskie w ustawie nr 118/2010 i w ustawie nr 285/2010?

               2)

               Czy wykładni art. 15 akapit trzeci europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka, zgodnie z którym rząd rumuński miał obowiązek zgłosić sekretarzowi generalnemu Rady Europy swój zamiar przyjęcia środków zmniejszających wynagrodzenia i wskazać okres, w jakim przewidziano ich stosowanie należy dokonywać w ten sposób, że powoduje on nieważność ustawy nr 118/2010 i ustawy nr 285/2010?


title: Sprawa T-297/14 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 4 września 2014 r. – Walter Klein przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Pomoc państwa — Krajowe wsparcie dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych — Decyzja Komisji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego w dziedzinie pomocy państwa — Wniosek o zawieszenie wykonania — Fumus boni iuris)

text:
               1.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/26

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 4 września 2014 r. – Walter Klein przeciwko Komisji
   (Sprawa T-297/14 R)
   ((Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Pomoc państwa - Krajowe wsparcie dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych - Decyzja Komisji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego w dziedzinie pomocy państwa - Wniosek o zawieszenie wykonania - Fumus boni iuris))
   (2014/C 431/46)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Walter Klein GmbH & Co. KG (Wuppertal, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci T. Volz i B. Wißmann)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Maxian Rusche i R. Sauer, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie skutków prawnych decyzji, którą Komisja wszczęła formalne postępowanie wyjaśniające w dziedzinie pomocy państwa, dotyczące niemieckiej ustawy o energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych.

      Sentencja

               1)

               Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-309/09: Postanowienie Sądu z dnia 24 maja 2011 r. — Sanyō Denki przeciwko OHIM — Telefónica O2 Germany (eneloop) (Wspólnotowy znak towarowy — Sprzeciw — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

text:
               30.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 226/26

         Postanowienie Sądu z dnia 24 maja 2011 r. — Sanyō Denki przeciwko OHIM — Telefónica O2 Germany (eneloop)
   (Sprawa T-309/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Sprzeciw - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania)
   2011/C 226/53
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Sanyō Denki Kabushiki Kaisha (Osaka, Japonia) (przedstawiciele: początkowo adwokaci M. De Zorti, M. Koch i T. Grimm, następnie adwokat V. Schmitz-Fohrmann)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo M. Ahlgren, następnie M. Ahlgren i J.F. Crespo Carillo, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Telefónica O2 Germany GmbH & Co. OHG (Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Fottner i M. Müller)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 maja 2009 r. (sprawa R 794/2008-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Telefónica O2 Germany GmbH & Co. OHG a Sanyō Denki Kabushiki Kaisha.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Strona skarżąca i interwenient pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez stronę pozwaną.

      (1)  Dz.U. C 267 z 7.11.2009.


title: Sprawa T-102/06: Skarga wniesiona w dniu  4 kwietnia 2006 r.  — Investire Partecipazioni przeciwko Komisji

text:
               20.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/16

         Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2006 r. — Investire Partecipazioni przeciwko Komisji
   (Sprawa T-102/06)
   (2006/C 121/29)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Investire Partecipazioni S.p.A. (Rzym, Włochy) [Przedstawiciele: adwokaci G. M. Roberti i A. Franchi]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji WE nr 4683 z dnia 25 listopada 2005 r.;

               —

               Stwierdzenie na podstawie art. 241 WE, że dział B pkt 12 i dział C pkt 2 arkusza nr 19 w załączniku do decyzji Komisji 97/322/WE z dnia 23 kwietnia 1997 r. jest niezgodny z prawem i nie może być stosowany;

               —

               Obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zdaniem skarżącej należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji z powodów podobnych do tych, które zostały przytoczone w sprawie T-418/05 Investire Partecipazioni przeciwko Komisji, Dz.U. C 22 z 28.01.2006 r., str. 21.


title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 16 grudnia 2004 r. w sprawie C-62/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Odpady — Dyrektywy 75/442/EWG i 91/156/EWG — Transpozycja)

text:
               19.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/5

      WYROK TRYBUNAŁU

   (trzecia izba)
   z dnia 16 grudnia 2004 r.
   w sprawie C-62/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (1)

   (Odpady - Dyrektywy 75/442/EWG i 91/156/EWG - Transpozycja)
   (2005/C 45/10)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie C-62/03, Komisja Wspólnot Europejskich, reprezentowana przez X. Lewisa i M. Konstantinidisa, przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, reprezentowanemu przez K. Manji'ego, wspieranego przez D. Wyatta, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, w trybie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa, wniesioną dnia 14 lutego 2003 r., Trybunał (trzecia izba), w składzie: A. Rosas, prezes, A. Borg Barthet, J.-P. Puissochet (sprawozdawca), J. Malenovský i U. Lõhmus, sędziowie; rzecznik generalny: C. Stix-Hackl, sekretarz: L. Hewlett, główny administrator, wydał w dniu 16 grudnia 2004 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Nie przyjmując wszystkich środków niezbędnych dla wypełnienia zobowiązań, które na nim ciążą na mocy art. 1 lit. a), e) i f), art. 2 ust. 1 lit. b), art. 3, art. 4, art. 5, art. 7 ust. 1, art. 8, art. 12, art. 13 i art. 14 dyrektywy Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów, w brzmieniu zmienionym dyrektywą Rady 91/156/EWG z dnia 18 marca 1991 r. oraz ostatnio decyzją Komisji 96/350/WE z dnia 24 maja 1996 r., Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej zostaje obciążone kosztami.

      (1)  Dz.U. C 101 z 26.4.2003


title: Sprawa T-244/04: Skarga wniesiona dnia 17 czerwca 2004 r. przez Elisabeth Saskia Smit przeciwko Europolowi

text:
               28.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/31

         Skarga wniesiona dnia 17 czerwca 2004 r. przez Elisabeth Saskia Smit przeciwko Europolowi
   (Sprawa T-244/04)
   (2004/C 217/55)
   Język postępowania: niderlandzki
   Dnia 17 czerwca 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga przeciwko Europolowi złożona przez Elisabeth Saskia Smit, zamieszkałą w Scheveningen (Niderlandy), reprezentowaną przez P. de Casparisa i M.F. Baltussena.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Europolu z dnia 19 maja 2003 r. oraz wydanej na skutek jej skargi, decyzji z dnia 19 marca 2004 r.;

               —

               obciążenie Europolu kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Strona skarżąca kwestionuje decyzję strony przeciwnej, na skutek której nie została ona wzięta pod uwagę przy obsadzie pewnej liczby wolnych stanowisk. Strona skarżąca podnosi, że strona przeciwna dopuściła się oczywistego błędu w ocenie.


title: Sprawa C-38/11: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 18 czerwca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo — Portugalia) — Amorim Energia BV przeciwko Ministério das Finanças e da Administração Pública (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania — Artykuły 49 i 54 TFUE — Artykuły 63 i 65 TFUE — Dyrektywa 90/435/EWG — Artykuł 3 ust. 2 — Przepisy podatkowe — Podatek dochodowy od osób prawnych — Opodatkowanie dywidend — Pobranie podatku u źródła — Zwolnienie — Posiadane minimalnego udziału w spółce dystrybuującej dywidendy — Warunki — Minimalny okres nieprzerwanego posiadania takiego udziału — Warunki — Spółki — beneficjenci będące rezydentami i niebędące rezydentami — Odmienne traktowanie)

text:
               24.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 366/18

         Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 18 czerwca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo — Portugalia) — Amorim Energia BV przeciwko Ministério das Finanças e da Administração Pública
   (Sprawa C-38/11) (1)

   (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania - Artykuły 49 i 54 TFUE - Artykuły 63 i 65 TFUE - Dyrektywa 90/435/EWG - Artykuł 3 ust. 2 - Przepisy podatkowe - Podatek dochodowy od osób prawnych - Opodatkowanie dywidend - Pobranie podatku u źródła - Zwolnienie - Posiadane minimalnego udziału w spółce dystrybuującej dywidendy - Warunki - Minimalny okres nieprzerwanego posiadania takiego udziału - Warunki - Spółki — beneficjenci będące rezydentami i niebędące rezydentami - Odmienne traktowanie)
   2012/C 366/29
   Język postępowania: portugalski

      Sąd krajowy

   Supremo Tribunal Administrativo

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Amorim Energia BV

      Strona pozwana: Ministério das Finanças e da Administração Pública

      Przy udziale: Ministério Público

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Supremo Tribunal Administrativo — Wykładnia art. 63 i 65 TFUE — Uregulowanie krajowe poddające dywidendy wypłacane spółkom niebędącym rezydentami reżimowi podatkowemu mniej korzystnemu niż reżim stosowany do dywidend wypłacanych spółkom będącym rezydentami — Wymóg, wobec spółek niebędących rezydentami, dłuższego minimalnego okresu posiadania akcji i większego minimalnego udziału.

      Sentencja

               1)

               Artykuły 63 i 65 TFUE stoją na przeszkodzie ustawodawstwu państwa członkowskiego, takiemu jak będące przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, które nie zezwala spółce będącej rezydentem innego państwa członkowskiego posiadającej w spółce będącej rezydentem Portugalii udział wyższy niż 10 %, lecz niższy niż 20 %, na uzyskanie zwolnienia z podatku pobieranego u źródła od wypłat dywidend dokonywanych przez spółkę będącą rezydentem Portugalii i które poddaje tym samym te dywidendy podwójnemu opodatkowaniu ekonomicznemu, podczas gdy w sytuacji, gdy dywidendy są wypłacane na rzecz spółek-akcjonariuszy będących rezydentami Portugalii i posiadających udziały tego samego rodzaju, unika się takiego podwójnego opodatkowania ekonomicznego dywidend. Jeżeli państwo członkowskie powołuje się na umowę o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartą z innym państwem członkowskim, do sądu krajowego należy ustalenie, czy należy tę umowę brać pod uwagę, oraz sprawdzenie w stosownym przypadku, czy pozwala ona na neutralizację skutków ograniczenia swobodnego przepływu kapitału.

               2)

               Artykuły 49 i 54 TFUE stoją na przeszkodzie ustawodawstwu państwa członkowskiego, takiemu jak będące przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, które zezwala spółce będącej rezydentem innego państwa członkowskiego posiadającej w spółce będącej rezydentem Portugalii udział wyższy niż 20 % na uzyskanie zwrotu podatku pobieranego u źródła od wypłat dywidend dokonywanych przez spółkę będącą rezydentem Portugalii jedynie, jeżeli była w posiadaniu tego udziału w sposób nieprzerwany przez dwa lata i które opóźnia w ten sposób eliminowanie podwójnego opodatkowania ekonomicznego w porównaniu do spółek-akcjonariuszy będących rezydentami Portugalii i posiadających udziały tego samego rodzaju. Jeżeli państwo członkowskie powołuje się na umowę o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartą z innym państwem członkowskim, do sądu krajowego należy ustalenie, czy należy tę umowę brać pod uwagę, oraz sprawdzenie w stosownym przypadku, czy pozwala ona na neutralizację skutków ograniczenia swobody przedsiębiorczości.

      (1)  Dz.U. C 130 z 30.4.2011.


title: Sprawa C-572/08: Postanowienie prezesa pierwszej izby Trybunału z dnia 6 maja 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/30

         Postanowienie prezesa pierwszej izby Trybunału z dnia 6 maja 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-572/08) (1)

   ()
   2010/C 234/50
   Język postępowania: włoski
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 55 z 7.3.2009.


title: Sprawa T-122/14: Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2014 r. – Włochy przeciwko Komisji

text:
               7.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/42

         Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2014 r. – Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-122/14)
   2014/C 102/63
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: S. Fiorentino, avvocato dello Stato, i G. Palmieri, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga jest skierowana przeciwko decyzji Komisji Europejskiej nr C(2013) 8681 wersja ostateczna z dnia 9 grudnia 2013 r., w której, w wykonaniu wyroku wydanego przez Trybunał w dniu 17 listopada 2011 r. w sprawie C-496/09, Komisja nakazała Republice Włoskiej zapłatę sumy 6 252 000 EUR tytułem okresowej karty pieniężnej.
   Zaskarżona decyzja odnosi się do drugiego półrocza opóźnienia, czyli okresu od dnia 17 maja do dnia 17 listopada 2012 r.
   Na poparcie skargi rząd włoski podnosi następujące zarzuty:

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 260 ust. 1 i ust. 3 akapit drugi TFUE, jak również naruszenia wyroku podlegającego wykonaniu w odniesieniu do wierzytelności przysługujących wobec przedsiębiorstw, którym umożliwiono zawarcie układu w ramach postępowania upadłościowego („concordato preventivo”) lub które poddano zarządowi przymusowemu („amministrazione concordata”).
               W powyższym względzie podnosi się, że w decyzji nie odliczono od pomocy podlegającej zwrotowi w momencie upływu półrocznego okresu odniesienia wierzytelności przysługujących wobec niewypłacalnych lub objętych postępowaniem upadłościowym przedsiębiorstw będących dłużnikami, które to wierzytelności zostały zgłoszone w ramach odpowiednich postępowań, mimo że zdaniem rządu włoskiego chodzi tu o wierzytelności, w celu odzyskania których państwo członkowskie dołożyło wszelkiej koniecznej staranności, w związku z czym powinny one zostać wyłączone z kwoty pomocy, która podlega zwrotowi zgodnie z wyrokiem podlegającym wykonaniu.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 14 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE (Dz.U. L 83, s. 1) oraz nieprawidłowego zastosowania art. 11 rozporządzenia Komisji (WE) nr 794/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE (Dz.U. L 140, s. 1).
               W powyższym względzie podnosi się, że w decyzji nałożono na władze włoskie obowiązek zastosowania do kwot należnych od przedsiębiorstw tytułem zwrotu pomocy państwa odsetek o złożonej stopie procentowej, jak przewidziano w art. 11 rozporządzenia nro794/2004. Rząd włoski kwestionuje to, twierdząc, że – także w świetle orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (a w szczególności wyroku z dnia 11 grudnia 2008 r. w sprawie C-295/07 Komisja przeciwko Département du Loiret i Scott SA) – tego systemu obliczania odsetek nie można stosować do decyzji w sprawie odzyskania pomocy, które zostały wydane przed wejściem w życie rozporządzenia nr 794/2004 ani tym bardziej do decyzji, które zostały wydane przed opublikowaniem komunikatu Komisji dotyczącego stóp procentowych mających zastosowanie w przypadku odzyskania bezprawnie przyznanej pomocy państwa (Dz.U. C 110 z dnia 8 maja 2003 r., s. 21).


title: Sprawa T-495/04: Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2004 r. przez Belfass przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               5.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 57/34

         Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2004 r. przez Belfass przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa T-495/04)
   (2005/C 57/59)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 23 grudnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Belfass reprezentowanej przez Lucasa Vogela, avocat, z adresem do doręczeń w Brukseli przeciwko Radzie Unii Europejskiej.
   Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Sekretariatu Generalnego Rady Unii Europejskiej, mocą której zostały odrzucone dwie oferty złożone przez skarżącą w ramach postępowania przetargowego UCA 033/04 mającego na celu udzielenie zamówienia na świadczenie usług sprzątania i utrzymania dwóch budynków biurowych znajdujących się w Brukseli;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej odszkodowania w wysokości 1.481.317,65 euro wraz z odsetkami w wysokości 7 % rocznie od chwili wniesienia niniejszej skargi, z wyraźnym zastrzeżeniem dalszego zwiększenia, zmniejszenia bądź uściślenia roszczeń;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania w tej instancji.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszej sprawie skarżąca, będąca spółką zajmującą się sprzątaniem powierzchni biurowych w sposób zawodowy, która od 1 stycznia 1998 r. zapewnia sprzątanie niektórych biur Sekretariatu Generalnego Rady, sprzeciwia się odrzuceniu przez pozwaną jej dwóch ofert złożonych przez nią w ramach przetargu zorganizowanego w celu zawarcia umów o sprzątanie i inne usługi do wykonania na terenie budynków „Woluwé Heights” (część 1) i„Frère Orban” (część 2).
   Na poparcie swych żądań skarżąca podnosi:

               —

               Istnienie w przedmiotowym stanie faktycznym oczywistego błędu w ocenie przy odrzuceniu oferty dotyczącej części 1, gdzie skarżąca twierdzi, że średnia stawka godzinowa wynikająca z owej oferty była niższa niż minimalna pensja przewidziana przez belgijski układ zbiorowy dla sektora sprzątania w kategorii 1A w dacie 1 lipca 2004 r., podczas gdy dokładna analiza wartości liczbowych zawartych w ofercie skarżącej wskazywała na to, że wynikająca z niej średnia stawka godzinowa była wyższa niż stawka minimalna ustalona przez belgijski układ zbiorowy dla sektora sprzątania;

               —

               Naruszenie zasad dobrej administracji i niedyskryminacji, jak również istnienie oczywistego błędu w ocenie w zakresie, w jakim oferta dotycząca części 2 została odrzucona bez jakiegokolwiek badania, lecz wyłącznie z powodu tego, iż ogólna liczba godzin pracy w niej przewidzianych była o około 12,5 % niższa od średniej godzin, jaka wynikała z innych ofert złożonych w odniesieniu do tego zamówienia, podczas gdy przyjmując owo kryterium zaskarżona decyzja faworyzuje oferty najbardziej kosztowne, przewidujące fakturowanie wysokiej liczby godzin bez obiektywnej użyteczności.


title: Sprawa C-222/07: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 5 marca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo – Hiszpania) – Unión de Televisiones Comerciales Asociadas (UTECA) przeciwko Administración General del Estado (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Artykuł 12 WE — Zakaz dyskryminacji ze względu na przynależność państwową — Artykuły 39 WE, 43 WE, 49 WE i 56 WE — Podstawowe swobody gwarantowane przez traktat WE — Artykuł 87 WE — Pomoc państwa — Dyrektywa 89/552/EWG — Wykonywanie telewizyjnej działalności transmisyjnej — Obowiązek nałożony na operatorów telewizyjnych przeznaczania procentu przychodu operacyjnego na prefinansowanie europejskich filmów kinowych i filmów telewizyjnych, gdzie 60 % tej kwoty musi być przeznaczone na produkcję filmów, których językiem oryginału jest jeden z języków urzędowych Królestwa Hiszpanii, głównie produkowanych przez hiszpański przemysł filmowy)

text:
               1.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/4

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 5 marca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo – Hiszpania) – Unión de Televisiones Comerciales Asociadas (UTECA) przeciwko Administración General del Estado
   (Sprawa C-222/07) (1)

   (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym - Artykuł 12 WE - Zakaz dyskryminacji ze względu na przynależność państwową - Artykuły 39 WE, 43 WE, 49 WE i 56 WE - Podstawowe swobody gwarantowane przez traktat WE - Artykuł 87 WE - Pomoc państwa - Dyrektywa 89/552/EWG - Wykonywanie telewizyjnej działalności transmisyjnej - Obowiązek nałożony na operatorów telewizyjnych przeznaczania procentu przychodu operacyjnego na prefinansowanie europejskich filmów kinowych i filmów telewizyjnych, gdzie 60 % tej kwoty musi być przeznaczone na produkcję filmów, których językiem oryginału jest jeden z języków urzędowych Królestwa Hiszpanii, głównie produkowanych przez hiszpański przemysł filmowy)
   2009/C 102/05
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Tribunal Supremo (Hiszpania)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Unión de Televisiones Comerciales Asociadas (UTECA)

      Strona pozwana: Administración General del Estado

      Przy udziale: Federación de Asociaciones de Productores Audiovisuales, Radiotelevisión Española (RTVE), Entidad de Gestión de Derechos de los Productores Audiovisuales (Egeda)

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Tribunal Supremo – Wykładnia art. 12 WE, art. 87 ust. 3 WE oraz art. 3 ust. 1 dyrektywy Rady 89/552/EWG z dnia 3 października 1989 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej (Dz.U. L 298, s. 23) – Obowiązek nałożony na operatorów telewizyjnych przeznaczania procentu przychodu operacyjnego na prefinansowanie europejskich filmów kinowych i filmów telewizyjnych, gdzie 60% tej kwoty musi być przeznaczone na produkcję filmów, których językiem oryginału jest język hiszpański, głównie produkowanych przez hiszpański przemysł filmowy

      Sentencja

               1)

               Dyrektywa Rady 89/552/EWG z dnia 3 października 1989 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej, w brzmieniu zmienionym przez dyrektywę 97/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 czerwca 1997 r., a dokładniej jej art. 3 oraz art. 12 WE należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie środkowi podjętemu przez państwo członkowskie, takiemu jak sporny w postępowaniu przed sądem krajowym, zobowiązującemu operatorów telewizyjnych do przeznaczania 5 % swoich przychodów na prefinansowanie europejskich filmów kinowych oraz filmów telewizyjnych, a dokładniej 60% z tych 5% na utwory, których językiem oryginału jest jeden z języków urzędowych tego państwa członkowskiego.

               2)

               Artykuł 87 WE należy interpretować w ten sposób, że środek podjęty przez państwo członkowskie, taki jak sporny w postępowaniu przed sądem krajowym, zobowiązujący operatorów telewizyjnych do przeznaczania 5 % swoich przychodów na prefinansowanie europejskich filmów kinowych oraz filmów telewizyjnych, a dokładniej 60% z tych 5% na utwory, których językiem oryginału jest jeden z języków urzędowych tego państwa członkowskiego, nie stanowi pomocy państwa na rzecz przemysłu filmowego tego samego państwa członkowskiego.

      (1)  Dz.U. C 155 z 7.7.2007.


title: Sprawa T-247/06 P: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 lipca 2007 r. — Sanchez Ferriz przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej — Postępowanie w sprawie oceny za 2003 r. — Bezzasadne odwołanie)

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/37

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 lipca 2007 r. — Sanchez Ferriz przeciwko Komisji
   (Sprawa T-247/06 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej - Postępowanie w sprawie oceny za 2003 r. - Bezzasadne odwołanie)
   (2007/C 199/71)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Carlos Sanchez Ferriz (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: F. Frabetti, avocat)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Berscheid i M. Velardo, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) wydanego w dniu 28 czerwca 2006 r. w sprawie F-19/05 Sanchez Ferriz przeciwko Komisji (dotychczas niepublikowany w Zbiorze) i dotyczące uchylenia tego wyroku.
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Carlos Sanchez Ferriz zostaje obciążony kosztami postępowania w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U C 261 z 28.10.2006 r.


title: Sprawa C-241/13: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 18 sierpnia 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Estońskiej, popieranej przez: Republikę Federalną Niemiec, Królestwo Belgii, Królestwo Niderlandów, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Rzeczpospolitą Polską, Republikę Finlandii, Królestwo Szwecji

text:
               17.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 409/31

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 18 sierpnia 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Estońskiej, popieranej przez: Republikę Federalną Niemiec, Królestwo Belgii, Królestwo Niderlandów, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Rzeczpospolitą Polską, Republikę Finlandii, Królestwo Szwecji
   (Sprawa C-241/13) (1)

   2014/C 409/44
   Język postępowania: estoński
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 189 z 29.6.2013


title: Wyrok Trybunału z dnia 3 czerwca 2013 r. w sprawie E-14/12 – Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Księstwu Liechtensteinu (Uchybienie zobowiązaniom przez Umawiającą się Stronę – Swoboda przedsiębiorczości – Swoboda świadczenia usług – Artykuł 31 i 36 Porozumienia EOG – Nałożenie na agencje pracy tymczasowej obowiązku wniesienia zabezpieczenia – Pośrednia i bezpośrednia dyskryminacja – Wymóg stałego pobytu – Uzasadnienie)

text:
               26.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 277/11

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 3 czerwca 2013 r.
   w sprawie E-14/12
   Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Księstwu Liechtensteinu
   (Uchybienie zobowiązaniom przez Umawiającą się Stronę – Swoboda przedsiębiorczości – Swoboda świadczenia usług – Artykuł 31 i 36 Porozumienia EOG – Nałożenie na agencje pracy tymczasowej obowiązku wniesienia zabezpieczenia – Pośrednia i bezpośrednia dyskryminacja – Wymóg stałego pobytu – Uzasadnienie)
   2013/C 277/09
   W sprawie E-14/12 Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Księstwu Liechtensteinu – SKARGA o stwierdzenie, że Księstwo Lichtensteinu, utrzymując w mocy przepisy, które na osoby zamieszkałe w Liechtensteinie, odpowiedzialne za agencje pracy tymczasowej, nakładają obowiązek wniesienia zabezpieczenia w wysokości 50 000 CHF, podczas gdy od osób pełniących podobną funkcję, zamieszkałych poza granicami Liechtensteinu, a także od agencji świadczących usługi pośrednictwa pracy tymczasowej w trybie transgranicznym, wymaga się zabezpieczenia w wysokości 100 000 CHF, uchybiło swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 31 i 36 Porozumienia EOG, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (przewodniczący), Per Christiansen (sędzia sprawozdawca) oraz Páll Hreinsson (sędzia), wydał w dniu 3 czerwca 2013 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
   Trybunał niniejszym:

               1)

               orzeka, że Księstwo Lichtensteinu, utrzymując w mocy przepisy, które na osoby zamieszkałe w Liechtensteinie, odpowiedzialne za agencje pracy tymczasowej, nakładają obowiązek wniesienia zabezpieczenia w wysokości 50 000 CHF, podczas gdy od osób pełniących podobną funkcję, zamieszkałych poza granicami Liechtensteinu, a także od agencji świadczących usługi pośrednictwa pracy tymczasowej w trybie transgranicznym, wymaga się zabezpieczenia w wysokości 100 000 CHF, uchybiło swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 31 i 36 Porozumienia EOG;

               2)

               obciąża Księstwo Liechtensteinu kosztami postępowania.


title: Sprawa C-597/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 13 września 2013 r. w sprawie T-548/08 Total SA przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 22 listopada 2013 r. przez Total SA

text:
               15.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/18

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 13 września 2013 r. w sprawie T-548/08 Total SA przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 22 listopada 2013 r. przez Total SA
   (Sprawa C-597/13 P)
   2014/C 45/33
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Total SA (przedstawiciele: E. Morgan de Rivery i E. Lagathu, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               tytułem żądania głównego:

                           —

                           uchylić w całości — na podstawie art. 256 TFUE i art. 56 Protokołu (nr 3) w sprawie statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej — wyrok Sądu z dnia 13 września 2013 r. w sprawie T-548/08 Total przeciwko Komisji Europejskiej;

                           —

                           uwzględnić żądania przedstawione przez nią przed Sądem w postępowaniu w pierwszej instancji;

                           —

                           w konsekwencji stwierdzić nieważność decyzji Komisji C(2008) 5476 wersja ostateczna z dnia 1 października 2008 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/39.181 — Woski do świec) w zakresie, w jakim dotyczy Total;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, skorzystać z przysługującej Trybunałowi na podstawie art. 261 TFUE kompetencji o charakterze reformatoryjnym celem obniżenia kwoty grzywny nałożonej na Total;

               —

               w każdym razie obciążyć Komisję Europejską wszystkimi kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez Total przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie podnosi na jego poparcie trzy zarzuty główne i trzy zarzuty posiłkowe.
   W pierwszej kolejności, wnosząca odwołanie zarzuca Sądowi naruszenie zasady kontradyktoryjności z uwagi na wydanie przez niego w tym samym dniu dwóch wyroków, które zmodyfikowały charakter odpowiedzialności przypisanej wnoszącej odwołanie, przez co ją zaostrzyły.
   W drugiej kolejności, wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd naruszył prawo w zakresie uzasadnienia wyroku. Po pierwsze, Sąd naruszył prawo w ramach kontroli legalności, gdyż nie stwierdził nieważności decyzji ze względu na naruszenie przez Komisję ciążącego na niej obowiązku uzasadnienia. Po drugie, Sąd naruszył spoczywający na nim obowiązek uzasadnienia w ramach przysługującej mu na podstawie art. 261 TFUE kompetencji o charakterze reformatoryjnym.
   W trzeciej kolejności, wnosząca odwołanie zarzuca Sądowi naruszenie prawa przy wykonywaniu przysługującej mu na podstawie art. 261 TFUE kompetencji o charakterze reformatoryjnym, ponieważ odmówił on obniżenia grzywny nałożonej na wnoszącą odwołanie w tym samym zakresie co grzywna nałożona na spółkę zależną Total Raffinage Marketing. Po pierwsze, Sąd niewłaściwie ocenił zakres przysługującej mu kompetencji o charakterze reformatoryjnym, zmieniając solidarny charakter odpowiedzialności wnoszącej odwołanie i spółki zależnej, podczas gdy mógł tylko zmienić samą kwotę grzywny. Po drugie, wnosząca odwołanie uważa, że Sąd naruszył orzecznictwo Trybunału dotyczące odpowiedzialności solidarnej spółki dominującej, która wynika z zachowania o znamionach naruszenia spółki zależnej, jak również zasady równego traktowania, niedyskryminacji i proporcjonalności.
   W czwartej kolejności, wnosząca odwołanie zwraca się do Trybunału, tytułem żądania ewentualnego, o skorzystanie z przysługującej mu kompetencji o charakterze reformatoryjnym celem uchylenia lub zmiany kwoty grzywny.
   W piątej kolejności, wnosi ona do Trybunału o zmianę kwoty grzywny w ograniczonym zakresie celem dostosowania jej do kwoty grzywny nałożonej na spółkę zależną Total Raffinage Marketing w sprawie T-566/08.
   Wreszcie wnosi ona do Trybunału o zmianę podstawowej kwoty grzywny celem dostosowania jej do podstawowej kwoty grzywny nałożonej na spółkę zależną Total Raffinage Marketing w sprawie T-566/08; albo — w razie odwołania — w wyroku Trybunału wydanym w postępowaniu odwoławczym, jeśli Trybunał uzna, że stan postępowania pozwala na wydanie orzeczenia w sprawie, albo — w razie przekazania Sądowi przez Trybunał sprawy do ponownego rozpoznania — w wyroku wydanym przez Sąd.


title: Sprawa C-139/14: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 22 października 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Baden-Württemberg – Niemcy) – Mineralquelle Zurzach AG przeciwko Hauptzollamt Singen (Odesłanie prejudycjalne – Wspólna taryfa celna – Klasyfikacja taryfowa – Nomenklatura scalona – Klasyfikacja towarów – Pozycja taryfowa 2202 10 00 – Wody, włącznie z wodami mineralnymi i wodami gazowanymi, zawierające dodatek cukru lub innego środka słodzącego lub wody aromatyzowane – Pozycja taryfowa 2202 9010 11 – Sok owocowy lub warzywny rozcieńczony wodą lub gazowany)

text:
               19.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/12

      Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 22 października 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Baden-Württemberg – Niemcy) – Mineralquelle Zurzach AG przeciwko Hauptzollamt Singen
      (Sprawa C-139/14) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Wspólna taryfa celna - Klasyfikacja taryfowa - Nomenklatura scalona - Klasyfikacja towarów - Pozycja taryfowa 2202 10 00 - Wody, włącznie z wodami mineralnymi i wodami gazowanymi, zawierające dodatek cukru lub innego środka słodzącego lub wody aromatyzowane - Pozycja taryfowa 2202 9010 11 - Sok owocowy lub warzywny rozcieńczony wodą lub gazowany)
      (2015/C 016/18)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Finanzgericht Baden-Württemberg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Mineralquelle Zurzach AG

         Strona pozwana: Hauptzollamt Singen

         Sentencja

      Nomenklaturę scaloną zawartą w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1719/2005 z dnia 27 października 2005 r., należy interpretować w ten sposób, że napój taki jak rozpatrywany w postępowaniu głównym, składający się między innymi z wody, cukru, koncentratów soków pomarańczowego, cytrynowego, winogronowego, ananasowego, mandarynkowego, nektarynkowego, marakujowego oraz miąższu moreli i gujaw, regulatorów kwasowości, mieszanki witamin, naturalnych i sztucznych środków aromatyzujących, w którym zawartość soku owocowego wynosi 12 %, należy klasyfikować do podpozycji 2202 10 00 tej nomenklatury.

         (1)  Dz.U. C 194 z 24.6.2014.


title: Sprawa C-542/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta domstolen (Szwecja) w dniu 26 października 2016 r. – Länsförsäkringar Sak Försäkringsaktiebolag i in./Dödsboet efter Ingvar Mattsson, Länsförsäkringar Sak Försäkringsaktiebolag

text:
               16.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 14/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta domstolen (Szwecja) w dniu 26 października 2016 r. – Länsförsäkringar Sak Försäkringsaktiebolag i in./Dödsboet efter Ingvar Mattsson, Länsförsäkringar Sak Försäkringsaktiebolag
   (Sprawa C-542/16)
   (2017/C 014/31)
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd odsyłający

   Högsta domstolen

      Strony w postępowaniach głównych

      Strony skarżące: Länsförsäkringar Sak Försäkringsaktiebolag, Jan-Herik Strobel, Mona Strobel, Margareta Nilsson, Per Nilsson, Kent Danås, Dödsboet efter Tommy Jönsson, Stefan Pramryd, Stefan Ingemansson, Lars Persson, Magnus Persson, Anne-Charlotte Wickström, Peter Nilsson, Ingela Landau, Thomas Landau, Britt-Inger Ruth Romare, Gertrud Andersson, Eva Andersson, Rolf Andersson, Lisa Bergström, Bo Sörensson, Christina Sörensson, Kaj Wirenkook, Lena Bergquist Johansson, Agneta Danås, Hans Eriksson, Christina Forsberg, Christina Danielsson, Per-Olof Danielsson, Ann-Christin Jönsson, Åke Jönsson, Stefan Lindgren, Daniel Röme, Ulla Nilsson, Dödsboet efter Leif Göran Erik Nilsson

      Strony pozwane: Dödsboet efter Ingvar Mattsson, Länsförsäkringar Sak Försäkringsaktiebolag

      Pytania prejudycjalne

               1

                           a)

                           Czy w zakres zastosowania dyrektywy 2002/92 (1) wchodzi czynność dokonana w sytuacji, gdy pośrednik ubezpieczeniowy nie miał zamiaru zawarcia rzeczywistej umowy ubezpieczenia? Czy ma znaczenie okoliczność, iż taki zamiar nie występował przed rozpoczęciem czynności bądź zanikł dopiero później?

                           b)

                           Czy w sytuacji przewidzianej w pytaniu 1 a) ma znaczenie okoliczność, iż pośrednik ubezpieczeniowy prowadził rzeczywistą działalność w zakresie pośrednictwa ubezpieczeniowego równolegle z fikcyjną działalnością?

                           c)

                           Czy, również w sytuacji przewidzianej w pytaniu 1 a), ma znaczenie okoliczność, iż czynności te wydały się klientowi na pierwszy rzut oka pracami przygotowawczymi do zawarcia umowy ubezpieczenia? Czy ma jakiekolwiek znaczenie okoliczność, iż w mniemaniu klienta, – niezależnie od tego, czy było ono zasadne – ma on do czynienia z przypadkiem pośrednictwa ubezpieczeniowego?

               2

                           a)

                           Czy dyrektywa 2002/92 obejmuje swoim zakresem zastosowania porady gospodarcze bądź inne porady udzielane w związku z pośrednictwem ubezpieczeniowym, które to porady same w sobie nie dotyczą jednak samego podpisania lub przedłużenia umowy ubezpieczenia? Jakie w tym względzie przepisy mają zastosowanie, w szczególności w odniesieniu do porad w przedmiocie lokowania kapitału w ramach ubezpieczenia na życie z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym?

                           b)

                           Czy porady, jak te, o których mowa w pytaniu 2 a), w sytuacji, gdy z definicji stanowią one doradztwo inwestycyjne w rozumieniu dyrektywy 2004/39 (2), wchodzą również w zakres zastosowania przepisów tejże dyrektywy, czy też wchodzą wyłącznie w zakres jej zastosowania zamiast w zakres zastosowania dyrektywy 2002/92? Jeżeli porady takie wchodzą również w zakres zastosowania dyrektywy 2004/39, to wówczas przepisy której z dyrektyw mają pierwszeństwo?

      (1)  Dyrektywa 2002/92/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 grudnia 2002 r. w sprawie pośrednictwa ubezpieczeniowego (Dz.U. 2003 L 9, s. 3).

      (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych zmieniająca dyrektywę Rady 85/611/EWG i 93/6/EWG i dyrektywę 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylająca dyrektywę Rady 93/22/EWG (Dz.U. 2004 L 145, s. 1).


title: Sprawa T-411/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 lipca 2007 r. — Annemans przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Konkurencja — Rozpatrywanie skarg do Komisji — Rozporządzenie (WE) nr 773/2004 — Pismo Komisji skierowane do składającego skargę — Zarzut niedopuszczalności — Akt przygotowawczy — Akt niepodlegający zaskarżeniu — Niedopuszczalność)

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/36

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 lipca 2007 r. — Annemans przeciwko Komisji
   (Sprawa T-411/05) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Konkurencja - Rozpatrywanie skarg do Komisji - Rozporządzenie (WE) nr 773/2004 - Pismo Komisji skierowane do składającego skargę - Zarzut niedopuszczalności - Akt przygotowawczy - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Niedopuszczalność)
   (2007/C 199/68)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Gerolf Annemans (Antwerpia, Belgia) (przedstawiciele: początkowo adwokat C. Symons, a następnie adwokat B. Siffert)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A. Nijenhuis i K. Mojzesowicz, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności rzekomej decyzji zawartej w piśmie Komisji z dnia 5 września 2005 r. w sprawie COMP/39.225, dotyczącym skargi złożonej do Komisji przez Gerolfa Annemansa na podstawie art. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 [WE] i 82 [WE] (Dz.U. 2003, L 1, str. 1)
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Gerolf Annemans zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 36 z 11.2.2006.


title: Sprawa C-301/08: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 22 października 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation — Luksemburg) — Irène Bogiatzi, po mężu Ventouras przeciwko Deutscher Luftpool, Société Luxair, société luxembourgeoise de navigation aérienne SA, Wspólnotom Europejskim, Wielkiemu Księstwu Luksemurga, Foyer Assurances SA, (Polityka transportowa — Rozporządzenie (WE) nr 2027/97 — Konwencja warszawska — Odpowiedzialność przewoźnika lotniczego za szkodę z tytułu wypadku — Termin na wniesienie powództwa o odszkodowanie za poniesioną szkodę)

text:
               5.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/13

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 22 października 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation — Luksemburg) — Irène Bogiatzi, po mężu Ventouras przeciwko Deutscher Luftpool, Société Luxair, société luxembourgeoise de navigation aérienne SA, Wspólnotom Europejskim, Wielkiemu Księstwu Luksemurga, Foyer Assurances SA,
   (Sprawa C-301/08) (1)

   (Polityka transportowa - Rozporządzenie (WE) nr 2027/97 - Konwencja warszawska - Odpowiedzialność przewoźnika lotniczego za szkodę z tytułu wypadku - Termin na wniesienie powództwa o odszkodowanie za poniesioną szkodę)
   2009/C 297/14
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour de cassation — Luksemburg

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Irène Bogiatzi, po mężu Ventouras

      Strona pozwana: Deutscher Luftpool, Société Luxair, société luxembourgeoise de navigation aérienne SA, Wspólnoty Europejskie, Wielkie Księstwo Luksemurga, Foyer Assurances SA,

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour de cassation (Luksemburg) — Interpretacja (art. 5 ust. 1 i 3) rozporządzenia Rady (WE) nr 2027/97 z dnia 9 października 1997°r. w sprawie odpowiedzialności przewoźnika lotniczego z tytułu wypadków lotniczych (Dz.U. Dz 285, s.1), w związku z (art. 29) Konwencji o ujednostajnieniu niektórych prawideł dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego podpisanej w Warszawie w dniu 12 października 1929°r., w brzmieniu zmienionym w Hadze w dniu 28 września 1955°r. — Termin na wystąpienie z powództwem o odszkodowanie za poniesioną szkodę — Wpływ wypłacenia zaliczki przez przewoźnika, nawet poza ramami czasowymi przewidzianymi w rozporządzeniu, na uznanie odpowiedzialności tego przewoźnika

      Sentencja

               1)

               Konwencja o ujednostajnieniu niektórych prawideł dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego, podpisana w Warszawie w dniu 12 października 1929 r., zmienioną czterema dodatkowymi protokołami montrealskimi z dnia 25 września 1975 r., nie stanowi części przepisów wspólnotowego porządku prawnego, których wykładnia na podstawie art. 234 WE należy do kompetencji Trybunału.

               2)

               Rozporządzenie Rady (WE) nr 2027/97 z dnia 9 października 1997 r. w sprawie odpowiedzialności przewoźnika lotniczego z tytułu wypadków należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się ono stosowaniu art. 29 konwencji o ujednostajnieniu niektórych prawideł dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego, podpisanej w Warszawie w dniu 12 października 1929 r., zmienionej czterema dodatkowymi protokołami montrealskimi z dnia 25 września 1975 r., do sytuacji, w której pasażer wnosi o ustalenie odpowiedzialności przewoźnika lotniczego z tytułu szkody poniesionej przez niego w trakcie lotu pomiędzy państwami członkowskimi Wspólnoty.

      (1)  Dz.U. C 236 z 13.9.2008.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 kwietnia 2005 r. w sprawie T-353/03, Inge-Lise Nielsen przeciwko Radzie Unii Europejskiej (Urzędnicy — Odmowa awansu — Artykuł 45 regulaminu pracowniczego — Oczywisty błąd w ocenie — Porównawcze uwzględnienie zasług — Dopuszczalność)

text:
               25.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/17

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 13 kwietnia 2005 r.
   w sprawie T-353/03, Inge-Lise Nielsen przeciwko Radzie Unii Europejskiej (1)

   (Urzędnicy - Odmowa awansu - Artykuł 45 regulaminu pracowniczego - Oczywisty błąd w ocenie - Porównawcze uwzględnienie zasług - Dopuszczalność)
   (2005/C 155/34)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T-353/03, Inge-Lise Nielsen, były urzędnik Rady Unii Europejskiej, zamieszkała w Villers-la-Ville (Belgia), reprezentowana przez adwokatów S. Orlandiego, A. Coolena, J.-N. Louisa i É. Marchala, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Radzie Unii Europejskiej (pełnomocnicy: F. Anton i M. Sims), mającej za przedmiot wniosek o uchylenie decyzji Rady o odmowie awansowania skarżącej do stopnia C1 w 2002 r., Sąd Pierwszej Instancji (czwarta izba), w składzie: H. Legal, prezes, P. Lindh i V. Vadapalas, sędziowie; sekretarz: I. Natsinas, administrator, wydał w dniu 13 kwietnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1

               Skarga zostaje oddalona.

               2

               Każda ze stron pokrywa własne koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 7 z 10.1.2004


title: Sprawa C-1/09: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 11 marca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État — Francja) — Centre d’exportation du livre français (CELF) w likwidacji i Ministre de la Culture et de la Communication przeciwko Société internationale de diffusion et d’édition (Pomoc państwa — Artykuł 88 ust. 3 WE — Bezprawnie przyznana pomoc uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem — Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji — Sądy krajowe — Żądanie odzyskania pomocy bezprawnie wprowadzonej w życie — Zawieszenie postępowania aż do wydania przez Komisję nowej decyzji — Wyjątkowe okoliczności mogące ograniczyć zakres obowiązku zwrotu)

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/13

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 11 marca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État — Francja) — Centre d’exportation du livre français (CELF) w likwidacji i Ministre de la Culture et de la Communication przeciwko Société internationale de diffusion et d’édition
   (Sprawa C-1/09) (1)

   (Pomoc państwa - Artykuł 88 ust. 3 WE - Bezprawnie przyznana pomoc uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem - Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji - Sądy krajowe - Żądanie odzyskania pomocy bezprawnie wprowadzonej w życie - Zawieszenie postępowania aż do wydania przez Komisję nowej decyzji - Wyjątkowe okoliczności mogące ograniczyć zakres obowiązku zwrotu)
   2010/C 113/18
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Conseil d’État

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Centre d’exportation du livre français (CELF) w stanie likwidacji, Ministre de la Culture et de la Communication

      Strona pozwana: Société internationale de diffusion et d’édition

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Conseil d’État (Francja) — Pomoc państwa — Pomoc wywozowa w sektorze książek — Obowiązek zwrotu pomocy bezprawnie wprowadzonej w życie — Możliwość zawieszenia zwrotu kwoty pomocy w oczekiwaniu na wydanie przez Komisję ostatecznej decyzji — Uzasadniona wyjątkową okolicznością dopuszczalność ograniczenia obowiązku odzyskania pomocy

      Sentencja

               1)

               Sąd krajowy, do którego na podstawie art. 88 ust. 3 WE wniesiono powództwo zmierzające do nakazania zwrotu bezprawnie przyznanej pomocy państwa, nie może, jeśli stwierdzona została nieważność poprzedniej pozytywnej decyzji Komisji w tej sprawie, zawiesić postępowania w tej sprawie do czasu, gdy Komisja zajmie stanowisko w drodze wydania kolejnej decyzji w przedmiocie zgodności tej pomocy ze wspólnym rynkiem.

               2)

               Sytuacja, w której Komisja trzykrotnie wydała decyzję uznającą daną pomoc za zgodną ze wspólnym rynkiem, a następnie sąd wspólnotowy stwierdził nieważność tych decyzji, nie może sama w sobie stanowić wyjątkowej okoliczności mogącej uzasadniać ograniczenie nałożonego na beneficjenta pomocy obowiązku jej zwrotu, jeśli pomoc ta została wprowadzona w życie z naruszeniem art. 88 ust. 3 WE.

      (1)  Dz.U. C 69 z 21.3.2009.


title: Sprawa T-445/10: Skarga wniesiona w dniu 28 września 2010 r. — HerkuPlast Kubern przeciwko OHIM — How (eco-pack)

text:
               20.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 317/45

         Skarga wniesiona w dniu 28 września 2010 r. — HerkuPlast Kubern przeciwko OHIM — How (eco-pack)
   (Sprawa T-445/10)
   ()
   2010/C 317/79
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: HerkuPlast Kubern GmbH (Ering, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci G. Würtenberger i R. Kunze)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Heidi A. T. How (Harrow, Zjednoczone Królestwo)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 27 lipca 2010 r. w sprawie R 1014/2009-4;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Heidi A. T. How

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „eco-pack” dla towarów z klasy 16

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Niemiecki słowny znak towarowy oraz międzynarodowa rejestracja „ECOPAK” dla towarów z klasy 20.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1), ponieważ w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd, jak również naruszenie art. 75 i 76 rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza z góry wykluczyła prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd, jej uzasadnienie jest w kilku miejscach sprzeczne, a ponadto rzeczowe i mające wpływ na rozstrzygnięcie argumenty skarżącej uznała ona za nieistotne dla sprawy.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa T-109/09: Skarga wniesiona w dniu 17 marca 2009 r. — Rintisch przeciwko OHIM — Valfeuri Pates Alimentaires (PROTIVITAL)

text:
               16.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/41

         Skarga wniesiona w dniu 17 marca 2009 r. — Rintisch przeciwko OHIM — Valfeuri Pates Alimentaires (PROTIVITAL)
   (Sprawa T-109/09)
   2009/C 113/82
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Bernhard Rintisch (Bottrop, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Dreyer)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Drugą stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Valfeuri Pates Alimentaires SA (Wittenheim, Francja)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 21 stycznia 2009 r. w sprawie R 1660/2007-4; i

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Valfeuri Pates Alimentaires SA

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „PROTIVITAL” dla towarów z klas 5, 29 i 30 — zgłoszenie nr 4 843 331

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Bernhard Rintisch

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny znak towarowy „PROTI” zarejestrowany w Niemczech dla towarów z klas 29 i 32; graficzny znak towarowy „PROTIPOWER” zarejestrowany w Niemczech dla towarów z klas 5, 29 i 32; słowny znak towarowy „PROTIPLUS” zarejestrowany w Niemczech dla towarów z klas 5, 29 i 32; nazwa handlowa „PROTITOP” zarejestrowana w Niemczech dla towarów z klas 5, 29, 30 i 32; słowny wspólnotowy znak towarowy „PROTI” dla towarów z klas 5 i 29

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania
   Podniesione zarzuty: naruszenie przez Izbę Odwoławczą art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94 poprzez niedokonanie oceny merytorycznej sprzeciwu; naruszenie przez Izbę Odwoławczą art. 74 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 40/94 poprzez niewykonanie uprawnień dyskrecjonalnych albo przynajmniej brak informacji o sposobie wykonania tych uprawnień; nadużycie władzy przez Izbę Odwoławczą poprzez nieuwzględnienie dokumentów i dowodów przedstawionych przez skarżącego.