title: Sprawa T-404/11: Wyrok Sądu z dnia 17 kwietnia 2013 r. — TCMFG przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające wobec Iranu w celu niedopuszczenia do rozprzestrzeniania broni jądrowej — Zamrożenie funduszy — Obowiązek uzasadnienia — Oczywisty błąd w ocenie)

text:
               1.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/40

         Wyrok Sądu z dnia 17 kwietnia 2013 r. — TCMFG przeciwko Radzie
   (Sprawa T-404/11) (1)

   (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające wobec Iranu w celu niedopuszczenia do rozprzestrzeniania broni jądrowej - Zamrożenie funduszy - Obowiązek uzasadnienia - Oczywisty błąd w ocenie)
   2013/C 156/73
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Turbo Compressor Manufacturer (TCMFG) (Teheran, Iran) (przedstawiciele: adwokat K. Kleinschmidt)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bishop i J.-P. Hix, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Erlbacher i T. Scharf, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady 2011/299/WPZiB z dnia 23 maja 2011 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 136, s. 65) w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej

      Sentencja

               1)

               Stwierdzona zostaje nieważność decyzji Rady 2011/299/WPZiB z dnia 23 maja 2011 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu w zakresie, w jakim dotyczy ona Turbo Compressor Manufacturer (TCMFG).

               2)

               Skutki decyzji 2011/299, w zakresie, w jakim dotyczy ona TCMFG, zostają utrzymane w mocy przez okres, który nie może przekroczyć dwóch miesięcy i dziesięciu dni począwszy od daty ogłoszenia niniejszego wyroku.

               3)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez TCMFG.

               4)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 290 z 1.10.2011


title: Sprawa C-236/13 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 20 lutego 2013 r. w sprawach połączonych od T-278/00 do T-280/00, od T-282/00 do T-286/00 i od T-288/00 do T-295/00 Albergo Quatro Fontane i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 29 kwietnia 2013 r. przez Biasutti Hotels srl, dawniej Hotels Biasutti Snc

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/21

         Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 20 lutego 2013 r. w sprawach połączonych od T-278/00 do T-280/00, od T-282/00 do T-286/00 i od T-288/00 do T-295/00 Albergo Quatro Fontane i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 29 kwietnia 2013 r. przez Biasutti Hotels srl, dawniej Hotels Biasutti Snc
   (Sprawa C-236/13 P)
   2013/C 207/34
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Biasutti Hotels srl, dawniej Hotels Biasutti Snc (A. Bianchini i F. Busetto, avvocati)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Comitato „Venezia vuole vivere”

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie zaskarżonego postanowienia Sądu;

               —

               uwzględnienie żądań podniesionych w pierwszej instancji i w konsekwencji

                           —

                           stwierdzenie nieważności, o ile będzie to wymagane oraz w granicach interesu skarżących, decyzji Komisji Europejskiej nr 2000/394/WE z dnia 25 listopada 1999 r. w sprawie pomocy na rzecz przedsiębiorstw z terenu miast Wenecji i Chioggii w formie obniżenia wysokości składek na zabezpieczenie społeczne na mocy ustaw nr 30/1997 i 206/1995;

                           —

                           tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności wyżej wspomnianej decyzji w zakresie, w jakim nakłada obowiązek odzyskania udzielonych obniżek i wymaga zwiększenia wysokości domniemanych obniżek podlegających odzyskaniu o odsetki za okresy rozpatrywane w tej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania w obu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona wnosząca odwołanie podnosi na jego poparcie dziewięć zarzutów.

                  Zarzut pierwszy: błędny charakter postanowienia z powodu nieuwzględnienia okoliczności, że rozpatrywane środki ze względu na swój odszkodowawczy charakter nie stanowiły korzyści dla beneficjentów.

                  Zarzut drugi: błędny charakter postanowienia z powodu braku wykluczenia lub przynajmniej dokonania oceny możliwości, iż rozpatrywane środki wpłyną na konkurencję i wewnątrzwspólnotową wymianę handlową.

                  Zarzut trzeci: błędny charakter postanowienia z powodu wykluczenia zastosowania wyjątków wskazanych w art. 87 ust. 2 lit. b) WE (obecnie art. 107 ust. 2 lit. b) TFUE) i w art. 87ust. 3 lit. b) WE (obecnie art. 107 ust. 3 lit. b) TFUE).

                  Zarzut czwarty: błędny charakter postanowienia z powodu wykluczenia zastosowania wyjątku wskazanego w art. 87 ust. 3 lit. c) WE (obecnie art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE).

                  Zarzut piaty: błędny charakter postanowienia z powodu wykluczenia zastosowania wyjątków wskazanych w art. 87 ust. 3) lit. d) i e) (obecnie art. 107 ust. 3 lit. d) i e) TFUE).

                  Zarzut szósty: błędny charakter postanowienia z powodu wykluczenia zastosowania wyjątku wskazanego w art. 86 ust. 2 WE (obecnie art. 106 ust. 2 TFUE).

                  Zarzut siódmy: błędny charakter postanowienia z powodu wykluczenia istnienia pomocy i w konsekwencji naruszenia art. 88 ust. 3 WE (obecnie art. 108 ust. 3 TFUE) i art. 15 rozporządzenia nr 659/1999 (1).

                  Zarzut ósmy: błędny charakter postanowienia z powodu wykluczenia zastosowania art. 14 ust. 1 rozporządzenia nr 659/1999 w odniesieniu do nakazu odzyskania.

                  Zarzut dziewiąty: błędny charakter postanowienia z powodu wykluczenia zastosowania art. 14 ust. 1 rozporządzenia nr 659/1999 w odniesieniu do naliczenia odsetek.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz.U. L 83, s. 1)


title: Sprawa C-362/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom (Zjednoczone Królestwo) w dniu 30 lipca 2012 r. — Test Claimants in the Franked Investment Income Group Litigation przeciwko Commissioners of Inland Revenue i Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs

text:
               13.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom (Zjednoczone Królestwo) w dniu 30 lipca 2012 r. — Test Claimants in the Franked Investment Income Group Litigation przeciwko Commissioners of Inland Revenue i Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs
   (Sprawa C-362/12)
   2012/C 311/05
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   Supreme Court of the United Kingdom

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Test Claimants in the Franked Investment Income Group Litigation

      Strona pozwana: Commissioners of Inland Revenue, Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Jeżeli na podstawie przepisów prawa państwa członkowskiego podatnik może dokonać wyboru pomiędzy dwiema alternatywnymi podstawami powództwa w celu zażądania zwrotu podatku pobranego z naruszeniem art. 49 i art. 63 TFUE, a jedna z tych podstaw powództwa korzysta z dłuższego terminu przedawnienia, to czy jest zgodne z zasadami: skuteczności, pewności prawa oraz ochrony uzasadnionych oczekiwań, aby to państwo członkowskie wprowadzało przepisy skracające tenże dłuższy termin przedawnienia bez uprzedzenia i działające z mocą wsteczną do dnia podania postulowanych nowych przepisów do publicznej wiadomości?

               2)

               Czy dla odpowiedzi na pytanie pierwsze ma znaczenie okoliczność, że w chwili, gdy podatnik zgłosił roszczenie oparte na podstawie powództwa z dłuższym terminem przedawnienia, a dostępność tejże podstawy powództwa wynikającej z prawa krajowego została uznana (i) niedawno (ii) przez sąd niższej instancji i ostatecznie potwierdzona przez sąd najwyższej instancji dopiero w późniejszym terminie?


title: Sprawa T-129/05: Skarga wniesiona w dniu 23 lutego 2005 r. przez Wal-Mart Stores Inc przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

text:
               14.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 115/38

         Skarga wniesiona w dniu 23 lutego 2005 r. przez Wal-Mart Stores Inc przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   (Sprawa T-129/05)
   (2005/C 115/68)
   Język, w którym sporządzono skargę: hiszpański
   W dniu 23 lutego 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Wal-Mart Stores Inc, reprezentowanej przez Fernanda de Visschera, Emmanuela Cornu, Erica de Gryse, Donatienne Moreau, Jorge Grau Morę, Alejandro Angulo Laborę, Maite Ferrándiz Avendañę, Maríę Baylos Morales i Antonia Velásqueza Ibáñeza, abogados, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory).
   Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą był również Alejandro Sánchez Villar.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji drugiej Izby Odwoławczej z dnia 17 grudnia 2004 r. w sprawie R629/2004-2, potwierdzającej częściowe odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 1997600 „WAL-MART”;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               Skarżąca

               Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:

               Słowny znak towarowy „WAL-MART” dla towarów i usług ze wszystkich klas oprócz klasy 35

               Właściciel znaku lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie:

               Alejandro Sánchez Villar

               Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie:

               Krajowy słowny znak towarowy „WAL-MART” (nr 1732588) dla towarów z klasy 7 (maszyny ogrodnicze.)

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów:

               Częściowe uwzględnienie sprzeciwu w odniesieniu do następujących towarów: „maszyny i obrabiarki, (z wyjatkiem stosowanych do pojazdów lądowych), mechanizmy sprzęgania i napędu (z wyjątkiem stosowanych do pojazdów lądowych) mechaniczne narzędzia rolnicze” oraz nieuwzględnienie sprzeciwu w odniesieniu do pozostałych zgłoszonych towarów usług

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Nieuwzględnienie odwołania

               Podniesione zarzuty:

               Naruszenie art. 43 ust. 2 i art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 (1)

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, Dz. U. L nr 011 z dnia 14 stycznia 1994 r., str. 1.


title: Sprawa F-144/11: Skarga wniesiona w dniu 29 grudnia 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               3.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/27

         Skarga wniesiona w dniu 29 grudnia 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-144/11)
   2012/C 65/53
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: I. Ruiz Garcia, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o niedopuszczeniu skarżącego do egzaminów selekcyjnych po opublikowaniu sprostowania ogłoszenia o konkursie uchylającego ocenę eliminującą z testu (d) umiejętności oceny sytuacji

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji EPSO/R/17/11 i decyzji o odrzuceniu kandydatury skarżącego na podstawie sprostowania;

               —

               zaproszenie skarżącego do drugiego etapu konkursu EPSO/R/17/11;

               —

               zasądzenie na rzecz skarżącego kwoty 10 400 euro tytułem odszkodowania;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-184/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 września 2007 r. — Komisja przeciwko Internet Commerce Network i Dane-Elec Memory (Klauzula arbitrażowa — Umowa zawarta w ramach programu jednostkowego w dziedzinie technologii społeczeństwa informacyjnego (projekt Crossmarc) — Niewykonanie umowy — Zwrot zaliczki wypłaconej przez Wspólnotę — Gwarancja na pierwsze żądanie wykonania zobowiązań umownych — Postępowanie zaoczne)

text:
               20.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/33

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 września 2007 r. — Komisja przeciwko Internet Commerce Network i Dane-Elec Memory
   (Sprawa T-184/06) (1)

   (Klauzula arbitrażowa - Umowa zawarta w ramach programu jednostkowego w dziedzinie technologii społeczeństwa informacyjnego (projekt Crossmarc) - Niewykonanie umowy - Zwrot zaliczki wypłaconej przez Wspólnotę - Gwarancja na pierwsze żądanie wykonania zobowiązań umownych - Postępowanie zaoczne)
   (2007/C 247/54)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: początkowo L. Ström van Lier, następnie L. Escobar Guerrero, pełnomocnicy, wspierani przez P. Elvingera, avocat)

      Strona pozwana: Internet Commerce Network (Bagnolet, Francja) i Dane-Elec Memory (Bagnolet)
   Przedmiot sprawy
   Skarga oparta na klauzuli arbitrażowej, o nakazanie pozwanym zwrotu kwoty zaliczki wypłaconej przez Wspólnotę wraz z odsetkami za zwłokę, w związku z niewykonaniem umowy nr 2000-25366 zawartej w ramach w ramach programu badań, rozwoju technologicznego i prezentacji w dziedzinie technologii społeczeństwa informacyjnego (IST) (1998-2002) (Dz.U. C 12, str. 5), a dotyczącej projektu CROSSMARC (Cross-lingual Multi Agent Retail Comparison)
   Sentencja wyroku

               1)

               Zasądza się od Dane-Elec Menory na rzecz Komisji Wspólnot Europejskich kwotę 55 878 EUR tytułem kwoty głównej wraz z odsetkami:

                           —

                           według stopy 4,75 % rocznie za okres od dnia 16 marca 2004 r. do dnia 31 grudnia 2005 r.;

                           —

                           według stopy 5 % rocznie za okres od dnia 1 stycznia 2006 r. do dnia 31 grudnia 2006 r.;

                           —

                           według stopy 5,25 % rocznie za okres od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia całkowitej zapłaty długu.

               2)

               Postępowanie w przedmiocie skargi wniesionej przeciwko Internet Commerce Network zostaje umorzone.

               3)

               Dane-Elec Memory poza własnymi poniesie koszy poniesione przez Komisję.

               4)

               Internet Commerce Network poniesie koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 212 z 2.9.2006.


title: Sprawa C-497/14: Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 15 kwietnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Torino – Włochy) – postepowanie karne przeciwko Stefanowi Burziowi (Odesłanie prejudycjalne — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuł 50 — Zasada ne bis in idem — Przepisy krajowe przewidujące sankcję administracyjną i sankcje karną za niewpłacenie zaliczek na podatek — Brak wdrożenia prawa Unii — Oczywisty brak właściwości)

text:
               29.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/13

         Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 15 kwietnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Torino – Włochy) – postepowanie karne przeciwko Stefanowi Burziowi
   (Sprawa C-497/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 50 - Zasada ne bis in idem - Przepisy krajowe przewidujące sankcję administracyjną i sankcje karną za niewpłacenie zaliczek na podatek - Brak wdrożenia prawa Unii - Oczywisty brak właściwości))
   (2015/C 213/20)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale ordinario di Torino

      Strona w głównym postępowaniu karnym

   Stefano Burzio

      Sentencja

   Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest oczywiście niewłaściwy do udzielenia odpowiedzi na pytanie przedstawione przez Tribunale ordinario di Torino (Włochy) w drodze postanowienia z dnia 27 października 2014 r.

      (1)  Dz.U. C 34 z 2.2.2015.


title: Sprawa F-129/12: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 12 grudnia 2013 r. — CH przeciwko Parlamentowi (Służba publiczna — Akredytowani asystenci parlamentarni — Przedwczesne rozwiązanie umowy o pracę — Wniosek o udzielenie wsparcia — Mobbing)

text:
               8.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 39/28

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 12 grudnia 2013 r. — CH przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-129/12) (1)

   (Służba publiczna - Akredytowani asystenci parlamentarni - Przedwczesne rozwiązanie umowy o pracę - Wniosek o udzielenie wsparcia - Mobbing)
   2014/C 39/52
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: CH (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: L. Levi, C. Bernard-Glanz i A. Tymen, avocats)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: S. Alves i E. Taneva, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o rozwiązaniu umowy o pracę ze skarżącą oraz decyzji oddalającej jej wniosek o udzielenie wsparcia w kontekście mobbingu oraz żądanie odszkodowania.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 19 stycznia 2012 r. o rozwiązaniu z CH umowy o pracę w charakterze akredytowanego asystenta parlamentarnego.

               2)

               Stwierdza się nieważność decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 15 marca 2012 r. oddalającej wniosek CH o udzielenie wsparcia z dnia 22 grudnia 2011 r.

               3)

               Parlament Europejski wypłaci CH kwotę 50 000 EUR.

               4)

               Parlament Europejski pokrywa własne koszty postępowania oraz koszty poniesione przez CH.

      (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2013, s. 73.


title: Sprawa C-306/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Brussel (Belgia) w dniu 4 czerwca 2013 r. — LVP NV przeciwko Królestwu Belgii

text:
               31.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Brussel (Belgia) w dniu 4 czerwca 2013 r. — LVP NV przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-306/13)
   2013/C 252/30
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank van eerste aanleg te Brussel

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: LVP NV

      Strona pozwana: Królestwo Belgii.

      Pytania prejudycjalne

   Czy rozporządzenie Rady (WE) nr 1964/2005 z dnia 29 listopada 2005 r. w sprawie stawek celnych w odniesieniu do bananów (Dz.U. L 316, s. 1), stosowane przez Unię Europejską od dnia 1 stycznia 2006 r. do dnia 15 grudnia 2009 r., narusza art. I, art. XIII ust. 1, art. XIII ust. 2 lit. d); art. XXVIII lub którykolwiek inny mający zastosowanie artykuł Układu ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r. (GATT 1994), pojedynczo bądź w połączeniu z innymi, poprzez to, że wprowadziło ono dla bananów (kod CN: 0803 00 19) stawkę celną w wysokości 176 EUR za tonę, niezgodnie z koncesjami wynegocjowanymi przez WE dla bananów, zanim w kwestii tej osiągnięto nowe porozumienie w ramach WTO?


title: Sprawa C-93/10: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 27 października 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — Finanzamt Essen-NordOst przeciwko GFKL Financial Services AG (Szósta dyrektywa VAT — Artykuł 2 pkt 1 i art. 4 — Zakres stosowania — Pojęcia „odpłatne świadczenie usług” i  „działalność gospodarcza” — Sprzedaż wierzytelności trudnych — Cena sprzedaży niższa od nominalnej wartości wierzytelności — Przejęcie przez nabywcę windykacji wierzytelności i ryzyka niewypłacalności dłużnika)

text:
               17.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 370/12

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 27 października 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — Finanzamt Essen-NordOst przeciwko GFKL Financial Services AG
   (Sprawa C-93/10) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Artykuł 2 pkt 1 i art. 4 - Zakres stosowania - Pojęcia „odpłatne świadczenie usług” i „działalność gospodarcza” - Sprzedaż wierzytelności trudnych - Cena sprzedaży niższa od nominalnej wartości wierzytelności - Przejęcie przez nabywcę windykacji wierzytelności i ryzyka niewypłacalności dłużnika)
   2011/C 370/17
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Finanzamt Essen-NordOst

      Strona pozwana: GFKL Financial Services AG

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesfinanzhof — Wykładnia art. 2 pkt 1, art. 4, art. 11 część A ust. 1 lit. a) oraz art. 13 część B lit. d) pkt 2 i 3 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) — Pojęcia odpłatnego świadczenia usług i działalności gospodarczej — Factoring — Nabywanie trudnych wierzytelności po cenie obliczonej w zależności od prawdopodobieństwa niewypłacalności dłużnika — Przejęcie przez faktora windykacji wierzytelności oraz ryzyka niewypłacalności dłużnika

      Sentencja

   Artykuł 2 pkt 1 i art. 4 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku należy interpretować w ten sposób, że podmiot, który na własne ryzyko nabywa trudne wierzytelności po cenie niższej od ich wartości nominalnej, nie świadczy odpłatnie usługi w rozumieniu art. 2 pkt 1 i nie dokonuje tym samym czynności z zakresu działalności gospodarczej objętej zakresem stosowania wspomnianej dyrektywy, jeżeli różnica między wartością nominalną tych wierzytelności a ceną ich sprzedaży odzwierciedla rzeczywistą ekonomiczną wartość owych wierzytelności w chwili sprzedaży.

      (1)  Dz.U. C 134 z 22.5.2010.


title: Sprawa T-284/17: Skarga wniesiona w dniu 12 maja 2017 r. – Le Pen/Parlament

text:
               17.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 231/36

         Skarga wniesiona w dniu 12 maja 2017 r. – Le Pen/Parlament
   (Sprawa T-284/17)
   (2017/C 231/45)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Marion Le Pen (Saint-Cloud, Francja) (przedstawiciel: adwokat M. Ceccaldi)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 2 marca 2017 r. w sprawie wniosku o uchylenie immunitetu Marine Le Pen 2016/2295 (IMM);

               —

               zasądzenie od Parlamentu Europejskiego na rzecz Marine Le Pen kwoty 35 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę;

               —

               zasądzenie od Parlamentu Europejskiego na rzecz Marine Le Pen kwoty 5 000 EUR tytułem zwrotu kosztów podlegających zwrotowi;

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego całością kosztów postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 8 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej (zwanego dalej „protokołem”). Zarzut ten dzieli się na cztery części.

                           —

                           Część pierwsza dotycząca zakresu immunitetu przewidzianego w art. 8 protokołu.

                           —

                           Część druga dotycząca przedmiotu immunitetu przewidzianego w art. 8 protokołu.

                           —

                           Część trzecia dotycząca tradycyjnego utrzymania przez Parlament immunitetu przewidzianego w art. 8 protokołu.

                           —

                           Część czwarta dotycząca naruszenia przez M. Le Pen immunitetu przewidzianego w art. 8 protokołu.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 9 protokołu. Zarzut ten dzieli się na trzy części.

                           —

                           Część pierwsza dotycząca przedmiotu art. 9 protokołu.

                           —

                           Część druga dotycząca naruszenia prawa przez Parlament Europejski w stosunku do uchylenia immunitetu M. Le Pen.

                           —

                           Część trzecia dotycząca okoliczności, że decyzja o uchyleniu immunitetu jest sprzeczna z niezależnością M. Le Pen i instytucji.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady równego traktowania i zasady dobrej administracji. Zarzut ten dzieli się na dwie części.

                           —

                           Część pierwsza dotycząca odmiennego traktowania M. Le Pen w stosunku do porównywalnych sytuacji i naruszenia zasady równego traktowania.

                           —

                           Część druga dotycząca okoliczności, że zaskarżona decyzja przedstawia oczywisty przypadek fumus persecutionis i narusza zasadę dobrej administracji.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia prawa do obrony.


title: Sprawa T-513/12: Wyrok Sądu z dnia 23 stycznia 2014 r. — NCL przeciwko OHIM (NORWEGIAN GETAWAY) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego NORWEGIAN GETAWAY — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               8.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/19

      Wyrok Sądu z dnia 23 stycznia 2014 r. — NCL przeciwko OHIM (NORWEGIAN GETAWAY)
      (Sprawa T-513/12) (1)

      (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego NORWEGIAN GETAWAY - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
      (2014/C 71/32)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: NCL Corporation Ltd. (Miami, Floryda, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat N. Grüger)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Schifko, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 12 września 2012 r. (sprawa R 1014/2012-4) dotyczącej zgłoszenia do rejestracji jako wspólnotowego znaku towarowego oznaczenia słownego NORWEGIAN GETAWAY

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  NCL Corporation Ltd. pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).

         (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2013.


title: Sprawa F-35/12: Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2012 r. — ZZ przeciwko BEREC

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/37

         Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2012 r. — ZZ przeciwko BEREC
   (Sprawa F-35/12)
   2012/C 138/87
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci D. Abreu Caldas, S. Orlandi, A. Coolen, J.N. Louis i É. Marchal)

      Strona pozwana: Organ Europejskich Regulatorów Łączności Elektronicznej

      Przedmiot i opis sporu

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie zastosowania wobec skarżącego zastrzeżenia medycznego w następstwie badania lekarskiego przeprowadzanego w związku z zatrudnieniem począwszy od podjęcia przez niego służby oraz decyzji oddalającej zażalenie skarżącego.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji oddalającej zażalenie skarżącego na decyzję w sprawie zastosowania wobec niego zastrzeżenia medycznego począwszy od podjęcia przez niego służby;

               —

               w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie zastosowania wobec skarżącego zastrzeżenia medycznego począwszy od podjęcia przez niego służby;

               —

               obciążenie BEREC kosztami postępowania.


title: Sprawa C-551/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Općinski sud u Puli-Pola (Chorwacja) w dniu 23 października 2015 r. – Pula Parking d.o.o./Sven Kalus Tederahn

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Općinski sud u Puli-Pola (Chorwacja) w dniu 23 października 2015 r. – Pula Parking d.o.o./Sven Kalus Tederahn
   (Sprawa C-551/15)
   (2016/C 048/16)
   Język postępowania: chorwacki

      Sąd odsyłający

   Općinski sud u Puli-Pola

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Pula Parking d.o.o

      Strona pozwana: Sven Kalus Tederahn

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Zważywszy na charakter prawny stosunku łączącego strony sporu, czy w niniejszej sprawie znajduje zastosowanie rozporządzenie nr 1215/2012 (1)?

               2)

               Czy rozporządzenie nr 1215/2012 odnosi się do właściwości notariuszy w Republice Chorwacji?

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. L 351, s. 1).


title: Sprawa T-226/06: Skarga wniesiona w dniu 25 sierpnia 2006 r. — PTV przeciwko OHIM (MAP&GUIDE The Maware Company)

text:
               14.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/15

         Skarga wniesiona w dniu 25 sierpnia 2006 r. — PTV przeciwko OHIM (MAP&GUIDE The Maware Company)
   (Sprawa T-226/06)
   (2006/C 249/36)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: PTV Planung Transport Verkehr AG (Karlsruhe, Niemcy) (Przedstawiciel: F. Nielsen, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 16 czerwca 2006 r. (sprawa R 1175/2005-1),

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „MAP&GUIDE The Mapware Company” dla towarów i usług z klas 9, 16 i 42

      Decyzja eksperta: Częściowe odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Zgłoszony znak towarowy ma charakter odróżniający w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1).

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1)


title: Sprawa T-256/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 lutego 2007 r. — Mundipharma przeciwko OHIM — Altana Pharma (RESPICUR) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego RESPICUR — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy RESPICORT — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Dowód używania wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 40/94)

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/33

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 lutego 2007 r. — Mundipharma przeciwko OHIM — Altana Pharma (RESPICUR)
   (Sprawa T-256/04) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego RESPICUR - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy RESPICORT - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Dowód używania wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 40/94)
   (2007/C 82/72)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Mundipharma AG (Bazylea, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat F. Nielsen)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo B. Müller, a następnie G. Schneider, pełnomocnicy)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Altana Pharma AG (Konstancja, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat H. Becker)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 19 kwietnia 2004 r. (sprawa R 1004/2002-2), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Mundipharma AG a Altana Pharma AG.
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 19 kwietnia 2004 r. (sprawa R 1004/2002-2).

               2)

               OHIM pokryje koszty własne oraz koszty poniesione przez skarżącą, z wyjątkiem kosztów związanych z interwencją.

               3)

               Skarżąca pokryje koszty poniesione przez nią w związku z interwencją.

               4)

               Interwenient pokryje koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 217 z 28.8.2004.


title: Sprawa C-456/10: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 26 kwietnia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo — Hiszpania) — Asociación Nacional de Expendedores de Tabaco y Timbre (ANETT) przeciwko Administración del Estado (Swobodny przepływ towarów — Artykuły 34 TFUE i 37 TFUE — Krajowe przepisy ustanawiające zakaz dokonywania przywozu wyrobów tytoniowych przez detalicznych sprzedawców wyrobów tytoniowych — Norma dotycząca istnienia i funkcjonowania państwowego monopolu na sprzedaż wyrobów tytoniowych — Środek o skutku równoważnym z ograniczeniami ilościowymi — Względy uzasadniające — Ochrona konsumentów)

text:
               16.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 174/6

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 26 kwietnia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo — Hiszpania) — Asociación Nacional de Expendedores de Tabaco y Timbre (ANETT) przeciwko Administración del Estado
   (Sprawa C-456/10) (1)

   (Swobodny przepływ towarów - Artykuły 34 TFUE i 37 TFUE - Krajowe przepisy ustanawiające zakaz dokonywania przywozu wyrobów tytoniowych przez detalicznych sprzedawców wyrobów tytoniowych - Norma dotycząca istnienia i funkcjonowania państwowego monopolu na sprzedaż wyrobów tytoniowych - Środek o skutku równoważnym z ograniczeniami ilościowymi - Względy uzasadniające - Ochrona konsumentów)
   2012/C 174/07
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Tribunal Supremo

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Asociación Nacional de Expendedores de Tabaco y Timbre (ANETT)

      Strona pozwana: Administración del Estado

      Przy udziale: Unión de Asociaciones de Estanqueros de España, Logivend SLU, Organización Nacional de Asociaciones de Estanqueros

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal Supremo — Wykładnia art. 34 TFUE — Hiszpański monopol w zakresie sprzedaży wyrobów tytoniowych — Zakaz przywozu wyrobów tytoniowych przez detalicznych sprzedawców, wprowadzony na rzecz hurtowników — Proporcjonalność

      Sentencja

   Artykuł 34 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie krajowym przepisom, takim jak przepisy będące przedmiotem sporu przed sądem krajowym, zabraniającym osobom prowadzącym punkty sprzedaży wyrobów tytoniowych i znaczków prowadzenia działalności w zakresie przywozu wyrobów tytoniowych z innych państw członkowskich.

      (1)  Dz.U. C 328 z 4.12.2010.


title: Sprawa T-466/17: Skarga wniesiona w dniu 27 lipca 2017 r. – Printeos i in./Komisja

text:
               25.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 318/16

         Skarga wniesiona w dniu 27 lipca 2017 r. – Printeos i in./Komisja
   (Sprawa T-466/17)
   (2017/C 318/22)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Printeos, SA (Alcalá de Henares, Hiszpania), Printeos Cartera Industrial, SL (Alcalá de Henares), Tompla Scandinavia AB (Sztokholm, Szwecja), Tompla France (Fleury Mérogis, Francja) i Tompla Druckerzeugnisse Vertriebs GmbH (Leonberg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci H. Brokelmann i P. Martínez-Lage Sobredo)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2017) 4112 final z dnia 16 czerwca 2017 r. zmieniającej decyzję Komisji C(2014) 9295 final z dnia 10 grudnia 2014 r. dotyczącą postępowania na podstawie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG (AT.39780 – Koperty);

               —

               posiłkowo, w wykonaniu nieograniczonego prawa orzekania, obniżenie kwoty grzywny nałożonej w art. 1 zaskarżonej decyzji, a mianowicie i) obniżenie kwoty podstawowej grzywny o 95,3671 % na podstawie pkt 37 wytycznych w sprawie ustalania wysokości grzywien, oraz ii) dodatkowo, obniżenie kwoty grzywny, po obniżkach ze względu na współpracę i postępowanie ugodowe, o co najmniej 33 %;

               —

               obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wyrokiem z dnia 13 grudnia 2016 r. (sprawa T-95/15, Printeos/Komisja) Sąd stwierdził nieważność art. 2 ust. 1 lit. e) decyzji Komisji C(2014) 9295 final z dnia 10 grudnia 2014 r. w sprawie AT.39780, nakładającej na skarżące grzywnę w kwocie 4 729 000 EUR.
   Zaskarżona decyzja zawiera dodatkowe informacje na temat metodologii zastosowanej przez Komisję oraz okoliczności faktycznych uwzględnionych przez nią w celu ustalenia i dostosowania kwot podstawowych grzywien w decyzji z 2014 r. oraz nałożenia grzywny w tej samej wysokości co grzywna nałożona w decyzji z 2014 r.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasad pewności prawa, ochrony uzasadnionych oczekiwań oraz ne bis in idem.

                           —

                           Strona skarżąca twierdzi w tym względzie, że zaskarżona decyzja zmienia decyzję z 2014 r., mimo że jest ona ostateczna, z wyjątkiem jej art. 2 ust. 1 lit. e), którego nieważność stwierdził Sąd, oraz ponownie nakłada grzywnę w takiej samej wysokości jak grzywna nałożona w decyzji z 2014 r., której nieważność została stwierdzona przez Sąd.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia równego traktowania przy ustalaniu wysokości grzywien

                           —

                           Strona skarżąca utrzymuje w tym względzie, że w zaskarżonej decyzji zastosowano wyjątkowe dostosowania kwot podstawowych grzywien na podstawie pkt 37 wytycznych w sprawie ustalania wysokości grzywien, prowadzące do dyskryminacji strony skarżącej.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasad proporcjonalności i niedyskryminacji przy ustalaniu kwoty grzywny

                           —

                           Strona skarżąca twierdzi w tym względzie, że w zaskarżonej decyzji nie wzięto pod uwagę grzywny, która została już nałożona przez hiszpański urząd ochrony konkurencji w dniu 25 marca 2013 r. za stosowanie ograniczających konkurencję praktyk w sektorze kopert papierowych, ani nie uwzględniono okoliczności, że skarżące są jedynymi spośród ukaranych przez Komisję przedsiębiorstwami, które zostały także ukarane przez krajowy urząd ochrony konkurencji.


title: Sprawa F-142/06 R: Postanowienie prezesa Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 1 lutego 2007 r. — Bligny przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Wniosek o zawieszenie wykonania — Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych — Pilny charakter — Brak)

text:
               10.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/41

         Postanowienie prezesa Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 1 lutego 2007 r. — Bligny przeciwko Komisji
   (Sprawa F-142/06 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Wniosek o zawieszenie wykonania - Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych - Pilny charakter - Brak)
   (2007/C 56/78)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Francesco Bligny (Tassin-la-Demi-Lune, Francja) (przedstawiciel: P. Lebel-Nourissat, avocate)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i K. Herrmann, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Zawieszenie wykonania decyzji komisji konkursowej z dnia 23 listopada i 7 grudnia 2006 r. odrzucających kandydaturę skarżącego w konkursie otwartym EPSO/AD/26/05 oraz tytułem środka tymczasowego zarządzenie poprawienia jego egzaminu pisemnego na tym konkursie
   Sentencja postanowienia

               1)

               Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-535/08: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 26 marca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Sicilia — Włochy) — Maria Catena Rita Pignataro przeciwko Ufficio Centrale Circoscrizionale c/o Tribunale di Catania, Ufficio Centrale Regionale per l'elezione del Presidente dell'Assemblea Regionale Siciliana c/o Corte d'Appello di Palermo, Assemblea Regionale Siciliana, Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero dell’Interno, Ministero dell’Economia, Andrea Vitale, Antonino Di Guardo, Fabio M. Mancuso (Warunki wybieralności w wyborach regionalnych — Wymóg posiadania miejsca zamieszkania w danym regionie — Artykuły 17 WE i 18 WE — Prawa podstawowe — Brak związku z prawem wspólnotowym — Oczywisty brak właściwości Trybunału)

text:
               18.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 167/2

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 26 marca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Sicilia — Włochy) — Maria Catena Rita Pignataro przeciwko Ufficio Centrale Circoscrizionale c/o Tribunale di Catania, Ufficio Centrale Regionale per l'elezione del Presidente dell'Assemblea Regionale Siciliana c/o Corte d'Appello di Palermo, Assemblea Regionale Siciliana, Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero dell’Interno, Ministero dell’Economia, Andrea Vitale, Antonino Di Guardo, Fabio M. Mancuso
   (Sprawa C-535/08) (1)

   (Warunki wybieralności w wyborach regionalnych - Wymóg posiadania miejsca zamieszkania w danym regionie - Artykuły 17 WE i 18 WE - Prawa podstawowe - Brak związku z prawem wspólnotowym - Oczywisty brak właściwości Trybunału)
   2009/C 167/03
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale Amministrativo Regionale per la Sicilia

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Maria Catena Rita Pignataro

      Strona pozwana: Ufficio Centrale Circoscrizionale c/o Tribunale di Catania, Ufficio Centrale Regionale per l'elezione del Presidente dell'Assemblea Regionale Siciliana c/o Corte d'Appello di Palermo, Assemblea Regionale Siciliana, Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero dell’Interno, Ministero dell’Economia, Andrea Vitale, Antonino Di Guardo, Fabio M. Mancuso

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale Amministrativo Regionale per la Sicilia — Wykładnia art. 6 UE, art. 3 Pierwszego protokołu dodatkowego do europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, art. 2 Protokołu nr 4 do europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności i art. 25 międzynarodowego Paktu praw obywatelskich i politycznych — Wykładnia art. 17 i 18 WE — Zgodność z nimi przepisów regionalnych ograniczających bierne prawo wyborcze obywatela włoskiego na podstawie wymogu posiadania miejsca zamieszkania w regionie

      Sentencja

               1)

               Artykuły 17 WE i 18 WE nie stoją na przeszkodzie istnieniu przepisów krajowych przewidujących, w sytuacji takiej jak w sprawie przed sądem krajowym, jako jeden z warunków wybieralności do zgromadzenia regionalnego — obowiązek posiadania miejsca zamieszkania w danym regionie w dniu zgłoszenia kandydatury.

               2)

               Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich jest oczywiście niewłaściwy, by udzielić odpowiedzi na pytanie pierwsze przedstawione przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Sicilia.

      (1)  Dz.U. C 32 z 7.2.2009.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawie T-289/02, Telepharmacy Solutions, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (Wspólnotowy znak towarowy — Oznaczenie słowne TELEPHARMACY SOLUTIONS — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Poszanowanie prawa do obrony)

text:
               25.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/20

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 8 lipca 2004 r.
   w sprawie T-289/02, Telepharmacy Solutions, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Oznaczenie słowne TELEPHARMACY SOLUTIONS - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Poszanowanie prawa do obrony)
   (2004/C 239/42)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie T-289/02, Telepharmacy Solutions, Inc., z siedzibą w North Billerica, Massachusetts (Stany Zjednoczone), reprezentowana przez R. Davisa, barrister, oraz Medyckyjego, solicitor, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (pełnomocnik: S. Bonne), której przedmiotem było odwołanie od decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 28 czerwca 2002 r. (sprawa R 108/2001-4), dotyczącej rejestracji oznaczenia słownego TELEPHARMACY SOLUTIONS jako wspólnotowego znaku towarowego, Sąd (czwarta izba), w składzie: H. Legal, prezes, V. Tiili i M. Vilaras, sędziowie; sekretarz: B. Pastor, zastępca sekretarza, wydał w dniu 8 lipca 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 305 z 7.12.2002 r.


title: Sprawa F-77/12: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 17 października 2013 r. — Wasilew przeciwko Komisji (Służba publiczna — Konkurs otwarty — Ogłoszenie o konkursie EPSO/AD/208/11 — Brak możliwości używania na egzaminie wstępnym klawiatury, do której kandydat był przyzwyczajony — Odmowa dopuszczenia do etapu oceny zintegrowanej — Równość traktowania)

text:
               30.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/24

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 17 października 2013 r. — Wasilew przeciwko Komisji
   (Sprawa F-77/12) (1)

   (Służba publiczna - Konkurs otwarty - Ogłoszenie o konkursie EPSO/AD/208/11 - Brak możliwości używania na egzaminie wstępnym klawiatury, do której kandydat był przyzwyczajony - Odmowa dopuszczenia do etapu oceny zintegrowanej - Równość traktowania)
   2013/C 352/46
   Język postępowania: bułgarski

      Strony

      Strona skarżąca: Wasił Wasilew (Sandanski, Bułgaria) (przedstawiciel: adwokat R. Nedin)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Eggers i N. Nikołowa, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o niedopuszczeniu strony skarżącej do etapu oceny zintegrowanej w ramach konkursu EPSO/AD/208/11.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               W. Wasilew pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 319 z 20.10.2012, s. 18.


title: Sprawa T-392/12: Skarga wniesiona w dniu 3 września 2012 r. — Luigi Lavazza SpA przeciwko OHIM

text:
               27.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/29

      Skarga wniesiona w dniu 3 września 2012 r. — Luigi Lavazza SpA przeciwko OHIM
      (Sprawa T-392/12)
      (2012/C 331/56)
      Język skargi: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Luigi Lavazza SpA (Turyn, Włochy) (przedstawiciele: A. Vanzetti, G.E. Sironi, M. Ricolfi i C.E. Mezzetti, adwokaci)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Commercialunione Prima Srl (Bresso, Włochy)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uwzględnienie skargi i stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie R 124/2011-1, ze względu na naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

                  —

                  oddalenie sprzeciwu Commercialunione Prima Srl wobec rozszerzonej na Unię Europejską rejestracji międzynarodowego znaku towarowego nr W000943981 „Lavazza a modo mio” i w konsekwencji wyrażenie zgody na rejestrację o tym samym zakresie;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

         Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Luigi Lavazza SpA

         Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „LAVAZZA A MODO MIO” dla towarów i usług z klas 11, 29, 30 i 43 — Rozszerzona na Unię Europejską rejestracja międzynarodowa nr W00 943 981

         Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Commercialunione Prima Srl

         Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: graficzne krajowe znaki towarowe „A MODO MIO”, „la PIZZA A MODO MIO” i „A MODO MIO BIRRA & MUSIC” dla usług z klasy 42

         Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe uwzględnienie sprzeciwu

         Decyzja Izby Odwoławczej: wzięcie pod uwagę przez Izbę Odwoławczą wycofania zgłoszenia do rejestracji znaku towarowego „LAVAZZA A MODO MIO” i oddalenie odwołania w pozostałym zakresie

         Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit b) oraz art. 76 ust. 1, druga część rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-169/04: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez VAT and Duties Tribunals, London Tribunal Centre, dnia 29 października 2004 r. w sprawie Abeby National plc (z udziałem Inscape Investments Ltd) przeciwko Commissioners of Customs and Excise.

text:
               29.5.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 146/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez VAT and Duties Tribunals, London Tribunal Centre, dnia 29 października 2004 r. w sprawie Abeby National plc (z udziałem Inscape Investments Ltd) przeciwko Commissioners of Customs and Excise.
   (Sprawa C-169/04)
   (2004/C 146/04)
   Dnia 5 kwietnia 2004 r. wpłynął do Sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wniosek złożony przez VAT and Duties Tribunals, London Tribunal Centre, z dnia 2 kwietnia 2004 r., o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym w sprawie Abeby National plc (z udziałem Inscape Investments Ltd) przeciwko Commissioners of Customs and Excise, w przedmiocie następujących pytań:

               1.

               Czy zwolnienie z tytułu „zarządzania specjalnymi funduszami inwestycyjnymi, określonymi przez Państwa Członkowskie”, przewidziane w art. 13B lit. d) pkt 6 Szóstej Dyrektywy w sprawie VAT (1) oznacza, że Państwa Członkowskie są uprawnione do określenia działalności będącej „zarządzaniem” specjalnymi funduszami inwestycyjnymi, jak również do ustalenia definicji specjalnych funduszy inwestycyjnych, które mogą korzystać z niniejszego zwolnienia?

               2.

               W przypadku udzielenia negatywnej odpowiedzi na pierwsze pytanie, a zatem gdyby pojęcie „zarządzania” z art. 13B lit. d) pkt. 6 Szóstej Dyrektywy w sprawie VAT miało otrzymać w prawie wspólnotowym znaczenie niezależne, czy w świetle Dyrektywy Rady 85/611/EWG w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe („Dyrektywa UCITS”) (2), wraz ze zmianami, opłaty dokonane przez depozytariusza lub powiernika za usługi, które świadczą oni zgodnie z art. 7 i 14 Dyrektywy UCITS, krajowymi przepisami wykonawczymi i odpowiednimi przepisami dotyczącymi funduszy, dostawami zwolnionymi z podatku w ramach„zarządzania specjalnymi funduszami inwestycyjnymi” z art. 13B lit. d) pkt. 6 Szóstej Dyrektywy w sprawie VAT?

               3.

               Ponadto, w przypadku negatywnej odpowiedzi na pytanie 1, gdyby pojęcie „zarządzania” miało otrzymać w prawie wspólnotowym znaczenie niezależne, czy zwolnienie w przedmiocie „zarządzania specjalnymi funduszami inwestycyjnymi” z art. 13B lit. d) pkt 6 Szóstej Dyrektywy w sprawie VAT ma zastosowanie do usług świadczonych w zakresie do administracyjnego zarządzania funduszami przez zarządcę będącego osobą trzecią?

      (1)  Szósta Dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, 13.6.1977, str. 1).

      (2)  z dnia 20 grudnia 1985 r. (Dz.U. L 375, 31.12.1985, str. 3).


title: Sprawa T-435/15: Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2015 r. – Kolachi Raj Industrial/Komisja

text:
               5.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/19

         Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2015 r. – Kolachi Raj Industrial/Komisja
   (Sprawa T-435/15)
   (2015/C 328/20)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Kolachi Raj Industrial (Private) Ltd (Karaczi, Pakistan) (przedstawiciel: P. Bentley, QC)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 2015/776 (1), w zakresie w jakim:

                           —

                           (i) oddala wniosek skarżącej o zwolnienie z rozszerzenia środków antydumpingowych na przywóz rowerów wysyłanych z Pakistanu;

                           —

                           (ii) rozszerza ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem Rady (UE) nr 502/2013 (2) na przywóz rowerów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej na przywóz rowerów wysyłanych przez skarżącą z Pakistanu; oraz

                           —

                           (iii) pobiera rzeczone cło od przywozu z Pakistanu zarejestrowanego zgodnie z art. 2 rozporządzenia (UE) nr 938/2014 (3).

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżąca podnosi jeden zarzut, zgodnie z którym pozwana naruszyła art. 13 ust. 2 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 2009 L 343, s. 51). W szczególności stosując art. 13 ust. 2 lit. b) pozwana popełniła błędy proceduralne i błędy co do prawa oraz przyjęła niespójny tok rozumowania.

      (1)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/776 z dnia 18 maja 2015 r. rozszerzające ostateczne cło antydumpingowe, wprowadzone rozporządzeniem Rady (UE) nr 502/2013 wobec przywozu rowerów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, na przywóz rowerów wysyłanych z Kambodży, Pakistanu i Filipin, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Kambodży, Pakistanu i Filipin (Dz.U. L 122, s. 4).

      (2)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 502/2013 z dnia 29 maja 2013 r. zmieniające rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 990/2011 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz rowerów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej w następstwie przeglądu wygaśnięcia na podstawie art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 (Dz.U. L 153, s. 17)

      (3)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 938/2014 z dnia 2 września 2014 r. w sprawie wszczęcia dochodzenia dotyczącego możliwego obchodzenia środków antydumpingowych nałożonych rozporządzeniem Rady (UE) nr 502/2013 na przywóz rowerów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, w drodze przywozu rowerów wysyłanych z Kambodży, Pakistanu i Filipin, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Kambodży, Pakistanu i Filipin, i poddające ten przywóz rejestracji (Dz.U. L 263, s. 5)


title: Sprawa T-5/07: Skarga wniesiona w dniu 5 stycznia 2007 r. — Belgia przeciwko Komisji

text:
               10.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/32

         Skarga wniesiona w dniu 5 stycznia 2007 r. — Belgia przeciwko Komisji
   (Sprawa T-5/07)
   (2007/C 56/63)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Belgii (przedstawiciele: L. Van den Broeck, pełnomocnik, J.-P. Buyle i C. Steyaert, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie dopuszczalności i zasadności skargi;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 18 października 2006 r. w zakresie, w jakim uznaje ona, że „dawne wierzytelności EFS” — spłacone przez Królestwo Belgii w dniu 21 grudnia 2004 r. dobrowolnie, lecz z zastrzeżeniami — nie uległy przedawnieniu;

               —

               w konsekwencji orzeczenie, że wierzytelności te uległy przedawnieniu na podstawie art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 2988/95/WE i tym samym nakazanie Komisji Europejskiej zwrotu Królestwu Belgii kwoty 631 177,60 EUR wraz z odsetkami za zwłokę liczonymi od dnia 21 grudnia 2004 r. obliczonymi w oparciu o stopy bazowe EBC, powiększone o 3,5 pkt procentowego;

               —

               ewentualnie stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 18 października 2006 r. w zakresie, w jakim uznaje ona, że brak zapłaty dawnych spornych należności EFS powoduje naliczenie odsetek i w konsekwencji nakazanie Komisji Europejskiej zwrotu skarżącemu odsetek, które zapłacił on od spornych wierzytelności w wysokości 377 724,99 EUR wraz z odsetkami za zwłokę liczonymi od dnia 21 grudnia 2004 r. obliczonymi w oparciu o stopy procentowe EBC, powiększone o 3,5 pkt procentowego;

               —

               w razie nieuwzględnienia żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 18 października 2006 r. w odniesieniu do kwoty żądanych odsetek. Orzeczenie tym samym, że wysokość odsetek zmieniała się w zależności od stóp procentowych stosowanych przez EBC do podstawowych operacji refinansowych publikowanych w Dzienniku Urzędowym i nakazanie tym samym Komisji zwrotu skarżącemu odsetek zapłaconych przezeń nienależnie w odniesieniu do spornych wierzytelności, powiększonych o odsetki za zwłokę liczone od dnia 21 grudnia 2004 r. obliczone w oparciu o stopy procentowe EBC, powiększone o 3,5 pkt procentowego;

               —

               w każdym przypadku obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszej skardze skarżący wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji zawartej w piśmie z dnia 18 października 2006 r. odmawiającej zwrotu skarżącemu kwoty uiszczonej przez niego tytułem spłaty dawnych wierzytelności Europejskiego Funduszu Socjalnego, której zwrotu domaga się on z powodu przedawnienia tych wierzytelności, a ewentualnie podnosi brak podstawy prawnej w odniesieniu do wymagalności odsetek.
   W okresie pomiędzy 1987 i 1992 r. decyzjami wydanymi w oparciu o rozporządzenie nr 2950/83/EWG (1) oraz decyzję 83/673/EWG (2), Komisja zażądała od skarżącego zwrotu kwot przyznanych tytułem pomocy różnym podmiotom belgijskim (promotorom), które nie zostały przez nie wykorzystane. Skarżący przekazał noty obciążające sporządzone przez Komisję promotorom, których dotyczyły. Niektórzy z nich dokonali zwrotów bezpośrednio Komisji, a inni rozpoczęli wymianę pism z Komisją w przedmiocie zasadności żądań zwrotu. Nowe wymiany pism rozpoczęły się z inicjatywy Komisji w 2002 r. W roku 2004 Komisja przystąpiła do potrącania kwot należnych z tytułu owych dawnych wierzytelności EFS (noty obciążające sporządzone między dniem 15 stycznia 1987 r. a dniem 31 grudnia 1991 r.) powiększonych o odsetki za zwłokę liczone od sporządzenia not obciążających skarżącego wierzytelnościami w stosunku do Komisji w ramach zarządu funduszami EFS. Potrącenia oraz naliczone przez Komisję odsetki zostały przez skarżącego zakwestionowane z uzasadnieniem, iż należność jest przedawniona, oraz iż brak jest podstawy prawnej dla stosowania odsetek za zwłokę. Jednakże dla wstrzymania ewentualnego naliczania odsetek Królestwo Belgii dokonało wpłaty kwoty stanowiącej różnicę kwot należnych z tytułu niepotrąconych wierzytelności EFS. Zaznaczyło ono jednocześnie, że nie rezygnuje z argumentów przedstawionych w swych pismach i że zastrzega sobie prawo domagania się zwrotu tych kwot w zależności od zasadności swych argumentów. Komisja odpowiedziała pismem z dnia 19 stycznia 2005 r., w którym wypowiedziała się w przedmiocie zarzutów podniesionych przez skarżącego. Pismo to stało się przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności wniesionej przez Królestwo Belgii do Sądu Pierwszej Instancji. Postanowieniem z dnia 2 maja 2006 r. Sąd Pierwszej Instancji odrzucił skargę jako niedopuszczalną z uzasadnieniem, że pismo to nie było aktem podlegającym zaskarżeniu w rozumieniu art. 230 WE. (3)

   W dniu 29 czerwca 2006 r. skarżący przesłał do Komisji nowe pismo domagając się zwrotu kwoty — stanowiącej różnicę kwot należnych z tytułu niepotrąconych wierzytelności EFS — wypłaconej w celu wstrzymania ewentualnego naliczania odsetek, opierając się na wcześniej podniesionych argumentach dotyczących przedawnienia wierzytelności oraz braku podstawy prawnej, jeżeli chodzi o wymagalność odsetek. Pismem z dnia 18 października 2006 r. Komisja odmówiła takiego zwrotu. Jest to akt zaskarżony w niniejszej skardze.
   Na poparcie żądania głównego skarżący podnosi, że jedynym uregulowaniem europejskim, które globalnie reguluje odzyskiwanie przez Komisję kwot niewykorzystanych zgodnie z dotyczącymi ich przepisami prawa wspólnotowego jest rozporządzenie nr 2988/95/WE (4). Według skarżącego art. 3 tego rozporządzenia, który przewiduje terminy przedawnienia roszczeń winien mieć w niniejszej sprawie zastosowanie. Podnosi ponadto, że jeżeli Sąd uzna, że nie może on skorzystać wobec Komisji z zarzutu przedawnienia, o którym mowa w art. 3 rozporządzenia nr 2988/95/WE, konieczne będzie odwołanie się do art. 2 ust. 4 tego rozporządzenia i zastosowanie belgijskiego prawa dotyczącego terminów przedawnienia dotyczących roszczeń „osobistych”.
   Na poparcie żądań ewentualnych dotyczących nieprawidłowości podstawy prawnej, na której oparła się Komisja żądając od skarżącego odsetek za zwłokę, Królestwo Belgii podnosi, że Komisja popełniła błąd stosując art. 86 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 2342/2002/WE ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia finansowego (5). Skarżący twierdzi, że istnieje uregulowanie szczególne uchylające to rozporządzenie i że w oparciu o to szczególne uregulowanie Komisja mogła dla ustalenia ewentualnych odsetek oprzeć się tylko na uregulowaniach dotyczących funkcjonowania EFS, istniejących w czasie powstania wierzytelności, których spłaty domaga się Komisja. W tej kwestii skarżący podnosi, że Komisja mogła domagać się odsetek tylko pod warunkiem, że były one przewidziane, co według niego nie miało w tym czasie miejsca.
   W razie nieuwzględnienia żądania ewentualnego skarżący podnosi, że wbrew temu, co zadecydowała Komisja, stopa odsetek, których się ona domaga była zmienna. W konsekwencji wnosi o zasądzenie od Komisji nadpłaconych odsetek od spornych wierzytelności.

      (1)  Rozporządzenie Rady EWG nr 2950/83 z dnia 17 października 1983 r. w sprawie wykonania decyzji 83/516/EWG w sprawie zadań Europejskiego Funduszu Socjalnego, Dz.U. L 289, str. 1.

      (2)  Decyzja Komisji z dnia 22 grudnia 1983 r. w sprawie zarządzania Europejskim Funduszem Socjalnym (EFS), Dz.U. L 377, str. 1.

      (3)  Postanowienie Trybunału z dnia 2 maja 2006 r. w sprawie T-134/05, dotychczas nieopublikowane w Zbiorze.

      (4)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) z dnia 18 grudnia 1995 r. sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich, Dz.U. L 312, str. 1.

      (5)  Rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego stosowanego do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 357, str. 1).


title: Sprawa T-323/11: Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2012 r. — Unión de Cervecerías Peruanas Backus y Johnston przeciwko OHIM (Kształt butelki) (Wspólnotowy znak towarowy — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Zgłoszenie trójwymiarowego znaku towarowego — Kształt butelki — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               25.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 258/19

         Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2012 r. — Unión de Cervecerías Peruanas Backus y Johnston przeciwko OHIM (Kształt butelki)
   (Sprawa T-323/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Zgłoszenie trójwymiarowego znaku towarowego - Kształt butelki - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2012/C 258/35
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Unión de Cervecerías Peruanas Backus y Johnston SAA (Lima, Peru) (przedstawiciele: adwokaci E. Armijo Chávarri i C. Morán Medina)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: V. Melgar, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji OHIM z dnia 23 marca 2011 r. (sprawa R 2238/2010-2) dotyczącą rejestracji oznaczenia trójwymiarowego tworzonego przez kształt butelki jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Unión de Cervecerías Peruanas Backus y Johnston SAA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 252 z 27.8.2011.


title: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia  15 grudnia 2005 r.  w sprawie C-254/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 2002/20/WE — Sieć i usługi łączności elektronicznej — Zezwolenie — Brak transpozycji w przepisanym terminie)

text:
               11.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/13

      WYROK TRYBUNAŁU

   (piąta izba)
   z dnia 15 grudnia 2005 r.
   w sprawie C-254/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 2002/20/WE - Sieć i usługi łączności elektronicznej - Zezwolenie - Brak transpozycji w przepisanym terminie)
   (2006/C 36/24)
   Język postępowania: grecki
   W sprawie C-254/04, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 14 czerwca 2004 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: G. Zavvos i M. Shotter) przeciwko Republice Greckiej (pełnomocnik: N. Dafonou), Trybunał (piąta izba), w składzie: J. Makarczyk, prezes izby, R. Silva de Lapuerta i P. Kūris (sprawozdawca), sędziowie; rzecznik generalny: A. Tizzano, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 15 grudnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa o zezwoleniach), Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2.

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 201 z 7.8.2004


title: Sprawa T-237/08: Skarga wniesiona w dniu 19 czerwca 2008 r. — Abadía Retuerta przeciwko OHIM (CUVÉE PALOMAR)

text:
               25.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/27

         Skarga wniesiona w dniu 19 czerwca 2008 r. — Abadía Retuerta przeciwko OHIM (CUVÉE PALOMAR)
   (Sprawa T-237/08)
   (2008/C 272/52)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Abadía Retuerta, S.A. (Sardón de Duero, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci X. Fàbrega Sabaté i M. Curell Aguilà)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 2 kwietnia 2008 r. w sprawie R 1185/2007-1 oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „CUVÉE PALOMAR” dla towarów z klasy 33 (zgłoszenie nr 5.501.937).

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia do rejestracji

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Przedmiotowe zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nie narusza art. 7 ust. 1 lit. j) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), ponieważ nie zawiera ani nie stanowi fałszywego oznaczenia geograficznego.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1).


title: Sprawa T-365/08: Postanowienie Sądu z dnia 27 września 2010 r. — Hidalgo przeciwko OHIM — Bodegas Hidalgo — La Gitana (HIDALGO) (Wspólnotowy znak towarowy — Unieważnienie rejestracji krajowego znaku towarowego, na który powołano się w sprzeciwie — Umorzenie postępowania)

text:
               20.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 317/32

         Postanowienie Sądu z dnia 27 września 2010 r. — Hidalgo przeciwko OHIM — Bodegas Hidalgo — La Gitana (HIDALGO)
   (Sprawa T-365/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Unieważnienie rejestracji krajowego znaku towarowego, na który powołano się w sprzeciwie - Umorzenie postępowania)
   2010/C 317/58
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Emilio Hidalgo, SA (Jerez de la Frontera, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat M. Esteve Sanz)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Bodegas Hidalgo — La Gitana, SA (Sanlucar de Barrameda, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci S. Rivero Galán, J.M. Sanjuán de Coca)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 czerwca 2008 r. (sprawa R 1329/2007-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Emilio Hidalgo SA a Bodegas Hidalgo — La Gitana SA.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 272 z 25.10.2008.


title: Sprawa T-158/10: Wyrok Sądu z dnia 8 maja 2012 r. — Dow Chemical Company przeciwko Radzie (Dumping — Przywóz etanoloamin pochodzących ze Stanów Zjednoczonych Ameryki — Ostateczne cło antydumpingowe — Wygaśnięcie środków antydumpingowych — Rewizja — Prawdopodobieństwo kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu — Artykuł 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009)

text:
               23.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/9

         Wyrok Sądu z dnia 8 maja 2012 r. — Dow Chemical Company przeciwko Radzie
   (Sprawa T-158/10) (1)

   (Dumping - Przywóz etanoloamin pochodzących ze Stanów Zjednoczonych Ameryki - Ostateczne cło antydumpingowe - Wygaśnięcie środków antydumpingowych - Rewizja - Prawdopodobieństwo kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu - Artykuł 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009)
   2012/C 184/15
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: The Dow Chemical Company (Midland, Michigan, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: początkowo J. F. Bellis, R. Luff i V. Hahn, następnie J. F. Bellis i R. Luff, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.-P. Hix, R. Szostak i B. Driessen, pełnomocnicy, wspierani przez G. Berrischa, adwokata, i N. Chesaitesa, barrister)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. van Vliet oraz M. França, a następnie M. França oraz A. Stobiecka-Kuik, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie częściowej nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 54/2010 z dnia 19 stycznia 2010 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz etanoloamin pochodzących ze Stanów Zjednoczonych Ameryki (Dz.U. L 17, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 54/2010 z dnia 19 stycznia 2010 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz etanoloamin pochodzących ze Stanów Zjednoczonych Ameryki w części, w jakiej dotyczy ono The Dow Chemical Company.

               2)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez The Dow Chemical Company.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 161 z 19.6.2010.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 stycznia 2005 r. w sprawie T-387/03, Proteome Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (Wspólnotowy znak towarowy — Słowny znak towarowy BIOKNOWLEDGE — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Oznaczenie o charakterze opisowym)

text:
               19.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/14

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 19 stycznia 2005 r.
   w sprawie T-387/03, Proteome Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Słowny znak towarowy BIOKNOWLEDGE - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Oznaczenie o charakterze opisowym)
   (2005/C 69/28)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie T-387/03, Proteome Inc. z siedzibą w Beverly, Massachusetts (Stany Zjednoczone), reprezentowanej przez M. Edenborougha, barrister, C. Jonesa, A. Brodie i C. Loweth, solicitors, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (pełnomocnicy: P. Bullock i S. Laitinen), mającej za przedmiot skargę na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 25 sierpnia 2003 r. (sprawa R 0707/2002-4) oraz na decyzję eksperta z dnia 21 czerwca 2002 r. w przedmiocie odmowy rejestracji słownego znaku towarowego BIOKNOWLEDGE, Sąd (trzecia izba), w składzie: J. Azizi, prezes, M. Jaeger i F. Dehousse, sędziowie; sekretarz: H. Jung, wydał w dniu 19 stycznia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1

               Skarga zostaje oddalona.

               2

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 21 z 24.1.2004


title: Sprawa T-238/16: Wyrok Sądu z dnia 6 kwietnia 2017 r. – Entreprise commune Clean Sky 2/Scouring Environment [Klauzula arbitrażowa — Umowa o udzielenie dotacji zawarta w ramach siódmego programu ramowego w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007–2013) — Niewykonanie umowy — Zwrot kwot wypłaconych tytułem zaliczki — Odsetki za zwłokę — Postępowanie zaoczne]

text:
               22.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/28

         Wyrok Sądu z dnia 6 kwietnia 2017 r. – Entreprise commune Clean Sky 2/Scouring Environment
   (Sprawa T-238/16) (1)

   ([Klauzula arbitrażowa - Umowa o udzielenie dotacji zawarta w ramach siódmego programu ramowego w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007–2013) - Niewykonanie umowy - Zwrot kwot wypłaconych tytułem zaliczki - Odsetki za zwłokę - Postępowanie zaoczne])
   (2017/C 161/39)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Entreprise commune Clean Sky 2 (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: B. Mastantuono, pełnomocnik, wspierany przez adwokata M. Velardo)

      Strona pozwana: Scouring Environment SARL (Tauriac, Francja)

      Przedmiot

   Oparte na art. 272 TFUE żądanie zasądzenia od Scouring Environment zwrotu zaliczki wypłaconej w ramach umowy o udzielenie dotacji nr 287071, powiększonej o odsetki za zwłokę.

      Sentencja

               1)

               Zasądza się od Scouring Environment SARL zwrot na rzecz wspólnego przedsiębiorstwa Clean Sky 2 kwoty 60 000 EUR, powiększonej o odsetki za zwłokę w wysokości 3,65 % rocznie, licząc od dnia 12 września 2014 r. aż do dnia całkowitej spłaty długu.

               2)

               Scouring Environment zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 260 z 18.7.2016.


title: Sprawa C-385/07 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) wydanego w dniu 24 maja 2007 r. w sprawie T-151/01, Der Grüne Punkt — Duales System Deutschland GmbH przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wspieranej przez Vfw AG, Landbell AG für Rückhol-Systeme i Belland Vision GmbH wniesione w dniu 13 sierpnia 2007 r. przez Der Grüne Punkt — Duales System Deutschland GmbH

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/29

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) wydanego w dniu 24 maja 2007 r. w sprawie T-151/01, Der Grüne Punkt — Duales System Deutschland GmbH przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wspieranej przez Vfw AG, Landbell AG für Rückhol-Systeme i Belland Vision GmbH wniesione w dniu 13 sierpnia 2007 r. przez Der Grüne Punkt — Duales System Deutschland GmbH
   (Sprawa C-385/07 P)
   (2007/C 269/51)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Der Grüne Punkt–Duales System Deutschland GmbH (przedstawiciele: adwokaci W. Deselaers, E. Wagner, B. Meyring)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich, Vfw AG, Landbell AG für Rückhol-Systeme i Belland Vision GmbH
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 24 maja 2007 r. w sprawie T-151/01;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2001/463/EG z dnia 20 kwietnia 2001 r. wydanej w postępowaniu na podstawie art. 82 WE (Sprawa COMP D3/34493 — DSD) (1)

               —

               ewentualnie przekazanie sprawy do rozpatrzenia Sądowi zgodnie z oceną prawną zawartą w wyroku Trybunału;

               —

               w każdym razie obciążenie Komisji kosztami postępowania przed Sądem i Trybunałem

         Zarzuty i główne argumenty
   Odwołanie od wspomnianego wyroku Sądu oparte jest na ośmiu zarzutach.
   W pierwszym zarzucie wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd naruszył obowiązek uzasadnienia i tym samym art. 82 WE poprzez sprzeczne ustalenia dotyczące zachowania, które powinno uzasadniać nadużycie. Z jednej strony Sąd uzasadnił nadużycie tym, że wnosząca odwołanie domaga się całej opłaty licencyjnej od przedsiębiorstw, które nie korzystają z jej systemu lub korzystają z niego tylko w odniesieniu do części opakowań oznaczonych znakiem towarowym. Z drugiej strony Sąd stwierdza, że wnosząca odwołanie jedynie „ewentualnie” domaga się na podstawie spornych postanowień umowy o używanie logo ceny za zbiórkę i odzysk opakowań jednostkowych, które nie uczestniczą w systemie wnoszącej odwołanie.
   Zarzuty drugi, piąty i szósty oparte są na niedostatecznej lub oczywiście wypaczonej i sprzecznej z aktami oraz środkami dowodowymi a także błędnej ocenie zakresu licencji zaoferowanej przez wnoszącą odwołanie. Przy prawidłowej ocenie Sąd musiałby uznać, że wnosząca odwołanie nie udziela oddzielnej licencji, w związku z czym zaskarżony wyrok należałoby rozumieć w ten sposób, że odmowa udzielenia takiej licencji stanowiłaby nadużycie a nakaz zaprzestania ustanowiony w art. 3 zaskarżonego wyroku równałby się przymusowej licencji. Jednak Sąd nie spełnił wymogów uzasadnienia, które określa orzecznictwo w odniesieniu do licencji przymusowej oraz nie wziął pod uwagę, że licencja przymusowa jest wykluczona w świetle prawa z zakresu znaków towarowych i opakowań. Wnosząca odwołanie podnosi w związku z tym naruszenie obowiązku uzasadnienia, zasady proporcjonalności oraz art. 82 WE i art. 3 rozporządzenia Rady nr 17.
   W zarzucie trzecim i czwartym wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd naruszył obowiązek uzasadnienia a tym samym także art. 82 WE poprzez niedostatecznie uzasadnione, błędne i wypaczające niemieckie prawo o znakach towarowych i opakowaniach stwierdzenie, że znak towarowy „Der Grüne Punkt” nie mógł korzystać z zażądanej wyłączności. Sąd naruszył poprzez to stwierdzenie zasadę prawa o znakach towarowych, według której zarejestrowany znak towarowy przyznaje jego właścicielowi wyłączne prawo, w szczególności w odniesieniu do używania znaku towarowego w odniesieniu do towarów i usług, które są identyczne lub podobne do towarów i usług objętych zarejestrowanym znakiem towarowym.
   W zarzucie siódmym i ósmym wnosząca odwołanie podnosi dwa uchybienia proceduralne. Z jednej strony Sąd dokonał nowych stwierdzeń z własnej inicjatywy, chociaż przedmiot tych stwierdzeń nie był ujęty w treści zaskarżonych decyzji ani poruszony przez strony w postępowaniu sądowym. Z drugiej strony Sąd dopuścił się uchybienia proceduralnego naruszającego interesy wnoszącej odwołanie, ponieważ naruszył podstawową zasadę Unii, która wymaga, aby sprawa została rozpatrzona w rozsądnym terminie.

      (1)  Dz.U. L 166, str. 1.


title: Sprawa T-332/09: Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2012 r. — Electrabel przeciwko Komisji (Konkurencja — Koncentracje — Decyzja nakładająca grzywnę za przeprowadzenie koncentracji — Obowiązek zawieszenia koncentracji — Obowiązek uzasadnienia — Błąd w ocenie — Przedawnienie — Kwota grzywny)

text:
               2.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/15

         Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2012 r. — Electrabel przeciwko Komisji
   (Sprawa T-332/09) (1)

   (Konkurencja - Koncentracje - Decyzja nakładająca grzywnę za przeprowadzenie koncentracji - Obowiązek zawieszenia koncentracji - Obowiązek uzasadnienia - Błąd w ocenie - Przedawnienie - Kwota grzywny)
   2013/C 32/21
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Electrabel (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci M. Pittie i P. Honoré)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouquet i V. Di Bucci, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Tytułem głównym, żądanie stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2009) 4416 wersja ostateczna z dnia 10 czerwca 2009 r. nakładającej grzywnę za przeprowadzenie koncentracji z naruszeniem art. 7 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 4064/89 (sprawa COMP/M.4994 — Electrabel/Compagnie nationale du Rhône) oraz, tytułem ewentualnym, żądanie uchylenia lub obniżenia kwoty nałożonej na skarżącą w tej decyzji grzywny.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Electrabel zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 267 z 7.11.2009.


title: Sprawa T-614/14: Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2014 r. – Fútbol Club Barcelona przeciwko OHIM – Kule (KULE)

text:
               6.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 351/24

         Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2014 r. – Fútbol Club Barcelona przeciwko OHIM – Kule (KULE)
   (Sprawa T-614/14)
   2014/C 351/31
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Fútbol Club Barcelona (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. Carbonell Callicó)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Kule LLC (Nowy Jork, Stany Zjednoczone)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 18 czerwca 2014 r. w sprawie R 2375/2013-4.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Kule LLC

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „KULE” dla towarów z klas 14, 18 i 25 – zgłoszenie nr 9 9 17  097

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Hiszpańskie znaki towarowe i powszechnie znany słowny znak towarowy „CULE”

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-381/03: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 września 2006 r. — Izar Construcciones Navales przeciwko Komisji

text:
               18.11.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/43

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 września 2006 r. — Izar Construcciones Navales przeciwko Komisji
   (Sprawa T-381/03) (1)

   (2006/C 281/76)

      Język postępowania: hiszpański

   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 21 z 24.1.2004


title: Sprawy połączone T-241/12 i T-210/13: Postanowienie Sądu z dnia 7 marca 2014 r. – Versalis przeciwko Komisji (Konkurencja  — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki  — Rynek kauczuku butadienowego i emulsyjnego kauczuku butadienowo-styrenowego  — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE  — Częściowe stwierdzenie nieważności i zmiana przez Sąd decyzji Komisji  — Ponowne podjęcie postępowania  — Nowe pismo w sprawie przedstawienia zarzutów  — Zakończenie postępowania  — Umorzenie postępowania)

text:
               5.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 135/37

         Postanowienie Sądu z dnia 7 marca 2014 r. – Versalis przeciwko Komisji
   (Sprawy połączone T-241/12 i T-210/13) (1)

   ((Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek kauczuku butadienowego i emulsyjnego kauczuku butadienowo-styrenowego - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Częściowe stwierdzenie nieważności i zmiana przez Sąd decyzji Komisji - Ponowne podjęcie postępowania - Nowe pismo w sprawie przedstawienia zarzutów - Zakończenie postępowania - Umorzenie postępowania))
   2014/C 135/47
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Versalis SpA (San Donato Milanese, Włochy) (przedstawiciele: F. Moretti, L. Nascimbene i M. Siragusa, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Bottka, G. Conte, R. Striani i T. Vecchi, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   W sprawie T-241/12 – żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji, zawartej rzekomo w piśmie z dnia 23 kwietnia 2012 r., informującej skarżącą o zamiarze podjęcia na nowo przez Komisję postępowania i wydania nowego pisma w sprawie przedstawienia zarzutów, a w sprawie T-210/13 – żądanie stwierdzenia nieważności dwóch decyzji Komisji C (2013) 1200 wersja ostateczna z dnia 26 lutego 2013 r. i C (2013) 1199 wersja ostateczna z dnia 27 lutego 2013 r. o podjęciu na nowo postępowania i skierowania do skarżącej pisma w sprawie przedstawienia zarzutów w sprawie AT. 40032 – BR/ESBR – Powrót do naruszenia, w następstwie częściowego stwierdzenia przez Sąd nieważności decyzji Komisji C(2006) 5700 wersja ostateczna z dnia 29 listopada 2006 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 [WE] oraz art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/F/38.638 – Kauczuk butadienowy i kauczuk styrenowo-butadienowy otrzymany w wyniku polimeryzacji emulsyjnej)

      Sentencja

               1)

               Sprawy T-241/12 i T-210/13 zostają połączone do celów niniejszego postanowienia.

               2)

               Postępowanie w przedmiocie niniejszych skarg zostaje umorzone.

               3)

               Versalis SpA i Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 227 z 28.7.2012.


title: Sprawa C-68/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 9 lutego 2017 r. – IR/JQ

text:
               8.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 144/26

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 9 lutego 2017 r. – IR/JQ
   (Sprawa C-68/17)
   (2017/C 144/34)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesarbeitsgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: IR

      Strona pozwana: JQ

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 4 ust. 2 akapit drugi dyrektywy Rady 2000/78/WE (1) z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (zwanej dalej „dyrektywą 200/78/WE”) należy interpretować w ten sposób, że kościół może w sposób wiążący ustalić dla organizacji, takiej jak pozwana w niniejszym sporze, dokonywanie, w przypadku skierowanego do pracownika zajmującego kierownicze stanowisko wymagania działania w dobrej wierze i lojalności, rozróżnienia między pracownikami będącymi członkami tego kościoła i takimi, którzy są członkami innego kościoła lub nie są członkami żadnego kościoła?

               2)

               W wypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze:

                           a)

                           Czy przepis prawa krajowego taki jak tutaj § 9 ust. 2 AGG, zgodnie z którym takie odmienne traktowanie ze względu na wyznanie pracowników jest uzasadnione w świetle danego poczucia tożsamości kościoła, nie ma zastosowania w niniejszym sporze?

                           b)

                           Jakie wymogi mają zastosowanie zgodnie z art. 4 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2000/78/WE do skierowanego do pracownika kościoła lub wymienionej tam innej organizacji wymagania działania w dobrej wierze i lojalności wobec etyki organizacji?

      (1)  Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy, Dz.U. L 303, s. 16.


title: Sprawa C-334/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d’appel de Mons (Belgia) w dniu 9 lipca 2014 r. – Państwo belgijskie przeciwko Nathalie De Fruytier

text:
               8.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/31

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d’appel de Mons (Belgia) w dniu 9 lipca 2014 r. – Państwo belgijskie przeciwko Nathalie De Fruytier
   (Sprawa C-334/14)
   2014/C 303/39
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour d’appel de Mons

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: państwo belgijskie

      Strona pozwana: Nathalie De Fruytier

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 13 część A ust. 1 lit. b i c szóstej dyrektywy VAT (1) sprzeciwia się temu, aby transport próbek i organów do celów przeprowadzenia analizy medycznej albo zapewnienia opieki medycznej lub terapeutycznej, wykonywany przez osobę trzecią prowadzącą samodzielną działalność gospodarczą, której świadczenia są objęte zwrotem z systemu zabezpieczeń społecznych na rzecz klinik i laboratoriów, był zwolniony z podatku VAT z tytułu świadczeń towarzyszących świadczeniom o charakterze medycznym, czyli świadczeniom mającym na celu diagnozowanie, leczenie i, w miarę możliwości, wyleczenie chorób lub zaburzeń zdrowotnych?

               2)

               Czy działalność polegająca na transporcie próbek i organów do celów przeprowadzenia analizy medycznej albo zapewnienia opieki medycznej lub terapeutycznej, wykonywana przez osobę trzecią prowadzącą samodzielną działalność gospodarczą, której świadczenia są objęte zwrotem z systemu zabezpieczeń społecznych na rzecz klinik i laboratoriów w celu przeprowadzania analiz medycznych, może być objęta zwolnieniem z podatku zgodnie z art. 13 część A ust. 1 lit. b i c szóstej dyrektywy VAT?

               3)

               Czy zawarte w art. 13 część A ust. 1 lit. b) szóstej dyrektywy pojęcie innych oficjalnie uznanych placówek o podobnym charakterze należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono spółki prywatne, których świadczenia polegają na transporcie próbek pochodzących od ludzi w celu przeprowadzenia analizy niezbędnej do osiągnięcia przez szpitale i zakłady opieki zdrowotnej celów terapeutycznych?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1).


title: Sprawa C-607/10: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 29 marca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Szwecji (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Środowisko naturalne — Dyrektywa 2008/1/WE — Zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom i ich kontrola — Warunki udzielania pozwoleń dla istniejących instalacji — Obowiązek zapewnienia eksploatacji takich instalacji zgodnie z wymogami dyrektywy)

text:
               26.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/8

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 29 marca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Szwecji
   (Sprawa C-607/10) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Środowisko naturalne - Dyrektywa 2008/1/WE - Zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom i ich kontrola - Warunki udzielania pozwoleń dla istniejących instalacji - Obowiązek zapewnienia eksploatacji takich instalacji zgodnie z wymogami dyrektywy)
   2012/C 151/14
   Język postępowania: szwedzki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Alcover San Pedro i K. Simonsson, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Szwecji (przedstawiciel: A. Falk, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 5 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/1/WE z dnia 15 stycznia 2008 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli (Dz.U. L 24, s. 8) — Warunki wydawania pozwoleń dla istniejących instalacji — Obowiązek zagwarantowania, że instalacje te będą eksploatowane zgodnie z wymogami przewidzianymi w dyrektywie

      Sentencja

               1)

               Nie podejmując niezbędnych środków w celu zagwarantowania, że właściwe władze zapewnią, poprzez udzielenie pozwoleń zgodnie z art. 6 i 8 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/1/WE z dnia 15 stycznia 2008 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli (wersja ujednolicona) lub, w stosownych przypadkach, przez ponowne rozważenie warunków oraz, jeśli to konieczne, przez ich uaktualnienie, aby wszystkie istniejące instalacje były eksploatowane zgodnie z wymogami art. 3, 7, 9, 10, 13, art. 14 lit. a) i b) i art. 15 ust. 2 tej dyrektywy, z zastrzeżeniem innych szczególnych przepisów prawa Unii, Królestwo Szwecji uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 5 ust. 1 tej dyrektywy.

               2)

               Królestwo Szwecji zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 89 z 19.3.2011.