title: Sprawa T-37/11: Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2011 r. — Węgry przeciwko Komisji

text:
               26.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/7

         Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2011 r. — Węgry przeciwko Komisji
   (Sprawa T-37/11)
   2011/C 95/12
   Język postępowania: węgierski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Węgierska (przedstawiciele: M.Z. Fehér, K. Szíjjártó i G. Koós, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji nr 3.241.011.280 zawierającej notę obciążeniową w zakresie w jakim — w odniesieniu do Republiki Węgierskiej — zostały uznane jako niepodlegające kwalifikacji do finansowania z instrumentu finansowego Schengen określone wydatki związane ze środkami 1, 3, 4, 5 i 6 celu III/A, celem celnym III/B oraz, w ramach celu I/C, ustanowieniem w Mohaczu stanowiska rzecznej kontroli granicznej oraz towarową stacją kolejową w Eperjeske.

               —

               subsydiarnie, stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji nr 3.241.011.280 zawierającej notę obciążeniową w zakresie w jakim — w odniesieniu do Republiki Węgierskiej — zostały uznane jako niepodlegające lub jedynie częściowo podlegające kwalifikacji do finansowania z instrumentu finansowego Schengen określone wydatki związane ze środkami 1, 3, 4, 5 i 6 celu III/A i celem celnym III/B

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżąca podnosi następujące zarzuty:
   1)   Żądanie główne: naruszenie zasady uzasadnionych oczekiwań, uzasadnionych nadziei oraz naruszenie zasady pewności prawa
   Skarżąca twierdzi, że — mając na względzie brak precyzji kontekstu normatywnego oraz wielkość pomocy wypłacanej z instrumentu finansowego Schengen — rozsądnym zachowaniem było zaufanie, w trakcie całego programu, informacjom udzielanym przez Komisję w odpowiedzi na wyraźne wnioski o zajęcie stanowiska i w licznych opiniach w przedmiocie harmonogramu.
   w opinii skarżącej zaaprobowanie harmonogramu w drodze uprzedniego zezwolenia, kontrole przeprowadzone przez Komisję w trakcie realizacji programu oraz współpraca z państwami członkowskimi oznaczają, że kontrola ex post przeprowadzana przez Komisję, a dotycząca możliwości zakwalifikowania projektu do pomocy, nie pozwala jej podważyć kwalifikowalności projektów, które wcześniej wielokrotnie badała i ich wtedy nie zakwestionowała. Skarżąca twierdzi, że Komisja udzieliła „gwarancji” w decyzjach o finansowaniu, które wzbudziły w skarżącej uzasadnioną nadzieję, że środki wymienione w harmonogramie podlegają kwalifikacji do finansowania.
   zasada lojalnej współpracy nakłada również na instytucje Unii wzajemne obowiązki współpracy z państwami członkowskimi.
   w przekonaniu skarżącej jeżeli w tak nieprecyzyjnym i płynnym kontekście normatywnym nie można nawet oczekiwać od Komisji uprzedniej i pewnej informacji o kwalifikowalności danego projektu, oznacza to również naruszenie zasady pewności prawa.
   2)   Żądanie subsydiarne: błędna interpretacja pojęcia wyczerpującej kontroli i brak uzasadnienia korekty finansowej
   skarżąca uważa, że w zaskarżonej decyzji Komisja uznała za niepodlegające lub jedynie częściowo podlegające kwalifikacji do finansowania wydatki wymienione w żądaniu subsydiarnym z tego powodu, że nie odpowiadały wyczerpującej kontroli granicznej lub odpowiadały mu jedynie częściowo. W opinii skarżącej Komisja wysnuła ten wniosek w następstwie błędnej interpretacji pojęcia wyczerpującej kontroli.
   skarżąca dodaje, że Komisja, mimo udzielonej jej informacji, nie przeprowadziła koniecznych sprawdzeń w celu ustalenia dokładnej kwoty podlegającej zwrotowi w związku z ogółem środków i — w odniesieniu do niektórych z nich — błędnie określiła kwoty ryczałtowe. Zdaniem skarżącej Komisja ustaliła te kwoty w sposób ryczałtowy na podstawie założonej proporcji między czynnościami wykonywanymi przez właściwe organy w dziedzinie kontroli granicznej oraz ich pozostałymi czynnościami, a powinna oprzeć się na przepisach art. 22 ust. 3 lit. b) decyzji Komisji C(2004) 248 w sprawie zarządzania i monitorowania instrumentu finansowego Schengen, a zatem na wadze stwierdzonych naruszeń lub znaczeniu niedociągnięć systemu zarządzania i kontroli, które — wraz z ich następstwami finansowymi — doprowadziły do powstania wykrytych nieprawidłowości


title: Sprawa C-255/06 P: Odwołanie wniesione w dniu 6 czerwca 2006 r. przez Yedas Tarim ve Otomotiv Sanayi ve Ticaret AŞ od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) z dnia 30 marca 2006 r. w sprawie T-367/03: Yedas Tarim ve Otomotiv Sanayi ve Ticaret AS przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               2.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/14

         Odwołanie wniesione w dniu 6 czerwca 2006 r. przez Yedas Tarim ve Otomotiv Sanayi ve Ticaret AŞ od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) z dnia 30 marca 2006 r. w sprawie T-367/03: Yedas Tarim ve Otomotiv Sanayi ve Ticaret AS przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-255/06 P)
   (2006/C 212/23)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Wnosząca odwołanie: Yedaş Tarim ve Otomotiv Sanayi ve Ticaret AŞ (przedstawiciele: S. Sariibrahimoglu and R. Sinner )

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej oraz Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie w całości wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) z dnia 30 marca 2006 r. w sprawie T-367/03: Yedas Tarim ve Otomotiv Sanayi ve Ticaret AS,

               —

               skierowanie sprawy do Sądu Pierwszej Instancji w celu ponownego rozpoznania,

               —

               otwarcie procedury ustnej,

               —

               zasądzenie na rzecz wnoszącej odwołanie zwrotu kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd Pierwszej Instancji naruszył prawo odmawiając układowi ustanawiającemu stowarzyszenie pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją (zwanemu dalej „układem z Ankary”), sprzecznie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, właściwego znaczenia prawnego lub skutków prawnych, oraz błędnie stwierdzając, że zasady i postanowienia zawarte w układzie z Ankary oraz w protokołach do niego nie stanowią norm prawnych, w świetle których należy dokonywać oceny aktów instytucji wspólnotowych. Zdaniem wnoszącej odwołanie postanowienia układu z Ankary podlegają bezpośredniemu stosowaniu i nadają uprawnienia osobom prywatnym.
   Wnosząca odwołanie podnosi również, że Sąd Pierwszej instancji naruszył prawo nie dokonując oceny argumentu, w świetle którego, w dziedzinie pomocy, Republika Turecka powinna być traktowana na równi z takimi państwami jak Hiszpania, Portugalia i Grecja, oraz stwierdzając, że odnośnie pomocy finansowej dla Turcji instytucje wspólnotowe nie były zobowiązane do uwzględnienia sytuacji w Grecji.
   Wreszcie wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd Pierwszej Instancji dopuścił się błędu w ustaleniach stwierdzając brak istnienia związku przyczynowego pomiędzy zarzucanym bezprawnym zachowaniem instytucji wspólnotowych a podnoszoną szkodą.


title: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 kwietnia 2005 r. w sprawie T-399/03, Arnaldo Lucaccioni przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Urzędnicy — Choroba zawodowa — Żądanie uznania pogorszenia się stanu zdrowia — Wykonanie wyroku Sądu — Kwalifikacja prawna pisma Komisji — Skarga o uchylenie — Niedopuszczalność)

text:
               23.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/36

      POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 22 kwietnia 2005 r.
   w sprawie T-399/03, Arnaldo Lucaccioni przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Urzędnicy - Choroba zawodowa - Żądanie uznania pogorszenia się stanu zdrowia - Wykonanie wyroku Sądu - Kwalifikacja prawna pisma Komisji - Skarga o uchylenie - Niedopuszczalność)
   (2005/C 182/67)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T-399/03, Arnaldo Lucaccioni, były urzędnik Komisji Wspólnot Europejskich, zamieszkały w St-Leonards-on-Sea, reprezentowany przez adwokatów J. R. Iturriagagoitia i K. Delvolvé, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: J. Currall oraz adwokat J.-L. Fagnart, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot wniosek o uchylenie decyzji Komisji z dnia 10 marca 2003 r. wydanej w wykonaniu wyroku Sądu z dnia 26 lutego 2003 r. wydanego w sprawie T-212/01 oraz wniosek o stwierdzenie nieważności orzeczenia lekarskiego wydanego w związku z tym postępowaniem, Sąd ( druga izba), w składzie: J. Pirrung, prezes, N.J. Forwood i S. Papasavvas, sędziowie; sekretarz: H. Jung, wydał w dniu 22 kwietnia 2005 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Strony ponoszą koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 47 z 21.2.2004


title: Sprawa T-193/06: Skarga wniesiona w dniu 12 lipca 2006 r. — Télévision Française 1 przeciwko Komisji

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/48

         Skarga wniesiona w dniu 12 lipca 2006 r. — Télévision Française 1 przeciwko Komisji
   (Sprawa T-193/06)
   (2006/C 224/102)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Télévision Française 1 (Boulogne, Francja) (przedstawiciele: adwokaci J.P. Hordies i C. Smits)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez Komisję w dniu 22 marca 2006 r. dotyczącej systemu pomocy na rzecz kina i przemysłu audiowizualnego;

               —

               orzeczenie w sprawie kosztów postępowania zgodnie z obowiązującymi przepisami.

         Zarzuty i główne argumenty
   W dniu 3 października 2001 r. skarżąca złożyła dwie skargi do Komisji, w których zażądała stwierdzenia, że zmiany wprowadzone w systemie pomocy w dziedzinie wspierania kina i przemysłu audiowizualnego we Francji stanowią niezgodną z prawem pomoc państwa, jako że została ona przyznana z naruszeniem art. 88 ust. 3 WE, a w każdym razie pomoc państwa niezgodną ze wspólnym rynkiem.
   Decyzją C(2006)832 wersja ostateczna z dnia 22 marca 2006 r. (Pomoc państwa NN 84/2004 i N 95/2004 — Francja, System pomocy na rzecz kina i przemysłu audiowizualnego) Komisja uznała system wsparcia na rzecz produkcji kinematograficznej i audiowizualnej ustanowiony we Francji za zgodny ze wspólnym rynkiem na podstawie art. 87 ust. 3 lit. c) i d) WE. Chodzi o decyzję zaskarżoną w niniejszej skardze.
   Na poparcie swoich żądań skarżąca podnosi trzy zarzuty.
   W zarzucie pierwszym utrzymuje ona, że Komisja naruszyła istotne wymogi proceduralne, jako że zaskarżona decyzja jest niewystarczająco uzasadniona w odniesieniu do charakteru opłat parafiskalnych, charakteru zobowiązań inwestycyjnych nałożonych na operatorów telewizyjnych i zgodności ze wspólnym rynkiem innych państwowych środków wsparcia zakwestionowanych przez skarżącą.
   W zarzucie drugim skarżąca twierdzi, że Komisja popełniła również oczywisty błąd w ocenie pojęcia zasobów państwowych, uznając, że system obowiązkowych zamówień nie wiąże się z przeniesieniem zasobów państwowych w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE.
   Zarzut trzeci podniesiony przez skarżącą opiera się na domniemanym naruszeniu przez Komisję art. 87 ust. 3 lit. d) WE, jako że zaskarżona decyzja zawiera — jej zdaniem — oczywisty błąd w ocenie pojęcia pomocy przeznaczonej na wspieranie kultury.


title: Sprawa T-665/16: Skarga wniesiona w dniu 16 września 2016 r. – Cinkciarz.pl v EUIPO (€$)

text:
               31.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/61

         Skarga wniesiona w dniu 16 września 2016 r. – Cinkciarz.pl v EUIPO (€$)
   (Sprawa T-665/16)
   (2016/C 402/72)
   Język postępowania: Polski

      Strony

      Strona skarżąca: Cinkciarz.pl sp. z o.o. (Zielona Góra, Polska) (przedstawiciele: E. Skrzydło-Tefelska, radca prawny, K. Gajek, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny znak towarowy Unii Europejskiej zawierający symbole „€” i „$” – zgłoszenie nr 13 839 998

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14.07.2016 r. w sprawie R 2086/2015-5

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art.7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 wrzesnia 2004 r. w sprawie T-342/02, Metro-Goldwyn-Mayer Lion Corp. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zakres obowiązku rozpatrzenia — Konwersja na zgłoszenie krajowego znaku towarowego — Art. 58 rozporządzenia (WE) n° 40/94)

text:
               20.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 284/16

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 16 wrzesnia 2004 r.
   w sprawie T-342/02, Metro-Goldwyn-Mayer Lion Corp. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zakres obowiązku rozpatrzenia - Konwersja na zgłoszenie krajowego znaku towarowego - Art. 58 rozporządzenia (WE) n° 40/94)
   (2004/C 284/33)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie T-342/02, Metro-Goldwyn-Mayer Lion Corp., z siedzibą w Santa Monica, Kalifornia (Stany Zjednoczone), reprezentowanej przez F. de Visschera, E. Cornu'a, E. De Gryse'a i D. Moreau, adwokatów, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (pełnomocnicy: S. Laitinen i D. Botis), w której drugą stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była Moser Grupo Media, SL, z siedzibą w Santa Eulalia del Rio (Hiszpania), mającej za przedmiot skargę na decyzję trzeciej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 5 września 2002 r. (sprawa R 437/2001-3), którą uznała za niedopuszczalne odwołanie wniesione przeciwko decyzji Wydziału Sprzeciwów dotyczące postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Moser Grupo Media, SL, a Metro-Goldwyn-Mayer Lion Corp., Sąd (czwarta izba), w składzie H. Legal, prezes, V. Tiili i M. Vilaras, sędziowie; sekretarz: M. J. Plingers, administrator, wydał dnia 16 września 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 19 z 25.1.2003.


title: Sprawa F-102/09: Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2009 r. — Bennett i in. przeciwko OHIM

text:
               13.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/50

         Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2009 r. — Bennett i in. przeciwko OHIM
   (Sprawa F-102/09)
   2010/C 37/79
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Kelly-Marie Bennett (Mutxamel, Hiszpania) i inni (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego

      Przedmiot i opis sporu

   Po pierwsze stwierdzenie nieważności decyzji o rozwiązaniu umów o pracę skarżących na postawie klauzuli rozwiązania związanej ze zdaniem konkursu otwartego ze specjalizacją w zakresie własności przemysłowej. Po drugie zadośćuczynienie za krzywdę doznaną przez skarżących.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji o rozwiązaniu umów o pracę skarżących z dnia 12 marca 2009 r.;

               —

               w razie potrzeby stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 9 października 2009 r., doręczonej tego samego dnia, o oddaleniu zażaleń wniesionych przez skarżących w dniu 12 czerwca 2009 r.;

               —

               w konsekwencji zobowiązanie strony pozwanej do i) wypłaty skarżącym tytułem odszkodowania wynagrodzenia za okres pomiędzy wejściem w życie wypowiedzenia ich umów a datą przywrócenia ich do pracy w wyniku stwierdzenia nieważności podjętych decyzji i ii) odtworzenia ścieżki kariery każdego skarżącego wstrzymanej niezgodnie z prawem przez decyzje o rozwiązaniu ich umów; gdyby przywrócenie skarżących do pracy powodowało znaczne trudności praktyczne lub wydawało się środkiem nieproporcjonalnym w porównaniu z sytuacją osób trzecich, zasądzenie od strony pozwanej godziwego odszkodowania pieniężnego za niezgodne z prawem rozwiązanie umów skarżących. Takie odszkodowanie powinno w szczególności uwzględniać nie tylko stratę wynagrodzenia w przeszłości, ale także poważne widoki skarżących na pozostanie w służbie OHIM do wieku emerytalnego w ramach umowy na czas — całkowicie — nieokreślony oraz na rozwój ich kariery;

               —

               posiłkowo stwierdzenie nieważności decyzji o rozwiązaniu umów skarżących w zakresie, w jakim nie został ustalony okres wypowiedzenia z uwzględnieniem wszystkich lat służby każdego ze skarżących w ramach OHIM;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej wypłaty odszkodowania i zadośćuczynienia z tytułu szkody i krzywdy, oszacowanych ex aequo et bono na 85 tys. EUR dla każdego skarżącego;

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego kosztami postępowania.


title: Sprawa C-494/04: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy), wydanym dnia 26 listopada 2004 r., w sprawie Heintz van Landewyck SARL przeciwko Staatssecretaris van Financiën

text:
               19.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy), wydanym dnia 26 listopada 2004 r., w sprawie Heintz van Landewyck SARL przeciwko Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-494/04)
   (2005/C 45/28)
   Język postępowania: niderlandzki
   W dniu 1 grudnia 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Hoge Raad der Nederlanden (Sąd Najwyższy, Niderlandy), wydanym w dniu 26 listopada 2004 r. w sprawie Heintz van Landewyck SARL przeciwko Staatssecretaris van Financiën. Hoge Raad der Nederlanden zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy dyrektywę o podatku akcyzowym (1) należy interpretować w ten sposób, że nakłada ona na Państwa Członkowskie obowiązek przyjęcia przepisu prawnego, na podstawie którego dokonują one zwrotu lub potrącenia kwoty podatku akcyzowego zapłaconej lub wymagalnej w momencie zwrócenia się przez wnioskodawcę (będącego uprawnionym właścicielem składu podatkowego) o otrzymanie banderoli w przypadkach takich jak ten będący przedmiotem niniejszej sprawy, gdy wnioskodawca nie używał i nie będzie mógł używać banderol, które zaginęły przed oznaczeniem nimi towarów objętych podatkiem akcyzowym i których osoby trzecie zgodnie z prawem nie mogły i nie będą mogły używać, choć nie jest wykluczone, że osoby trzecie używały ich lub będą ich używać, oznaczając nimi nielegalnie wprowadzone do obrotu wyroby tytoniowe?

               2)

                           a)

                           Czy szóstą dyrektywę (2), a w szczególności jej art. 27 ust. 1 i ust. 5 należy interpretować w ten sposób, że z faktu, iż rząd niderlandzki poinformował Komisję, że pragnie zachować specjalną procedurę poboru podatku od wyrobów tytoniowych dopiero po upływie terminu przewidzianego w art. 27 ust. 5 szóstej dyrektywy, w brzmieniu zmienionym przez dziewiątą dyrektywę, wynika, iż w przypadku, gdy na niezachowanie tego terminu powołuje się - już po tym poinformowaniu - osoba fizyczna, ta specjalna procedura poboru podatku nie powinna być stosowana nawet po poinformowaniu Komisji?

                           2)b)

                           Czy w przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie 2 lit. a), szóstą dyrektywę, a w szczególności jej art. 27 ust. 1 i ust. 5 należy interpretować w ten sposób, że, ze względu na sprzeczność z wymogami powyższych przepisów, nie może być stosowana specjalna procedura poboru podatków od wyrobów tytoniowych przewidziana w art. 28 niderlandzkiej ustawy o podatku VAT (Wet op de Omzetbelasting)?

                           2)c)

                           Czy w przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie 2 lit. b), szóstą dyrektywę, a w szczególności jej art. 27 ust. 1 i ust. 5 należy interpretować w ten sposób, że niedokonanie zwrotu podatku VAT w okolicznościach takich jak te opisane w pytaniu pierwszym jest sprzeczne z tą dyrektywą?

      (1)  Dyrektywa Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania, Dz. U. L 76, str. 1.

      (2)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, Dz.U. L 145, str. 1.


title: Sprawa F-5/06: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 13 lipca 2006 r. — E przeciwko Komisji (Urzędnicy — Zgodność z prawem wewnętrznych procedur — Rzekomo naganne zachowanie urzędników w trakcie postępowania dyscyplinarnego oraz postępowania o stwierdzenie choroby zawodowej — Naprawienie szkody — Dopuszczalność — Interes prawny — Akt potwierdzający)

text:
               2.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/48

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 13 lipca 2006 r. — E przeciwko Komisji
   (Sprawa F-5/06) (1)

   (Urzędnicy - Zgodność z prawem wewnętrznych procedur - Rzekomo naganne zachowanie urzędników w trakcie postępowania dyscyplinarnego oraz postępowania o stwierdzenie choroby zawodowej - Naprawienie szkody - Dopuszczalność - Interes prawny - Akt potwierdzający)
   (2006/C 212/84)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: E (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (Przedstawiciele: S. Rodrigues i Y. Minatchy, avocats)

      Strona pozwana: Komisja (Przedstawiciele: J. Currall i V. Joris, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Uchylenie decyzji organu powołującego z dnia 4 października 2005 r. oddalającej zażalenie skarżącej dotyczące weryfikacji zgodności z prawem postępowania dyscyplinarnego, a także postępowania o stwierdzenie choroby zawodowej skarżącej oraz wniosek o zasądzenie odszkodowania i zadośćuczynienia.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako w oczywisty sposób niedopuszczalna.

               2)

               Każda ze stron poniesie koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 74 z 25.03.2006.


title: Sprawa T-382/10: Skarga wniesiona w dniu 9 września 2010 r. — Villeroy et Boch przeciwko Komisji

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/42

         Skarga wniesiona w dniu 9 września 2010 r. — Villeroy et Boch przeciwko Komisji
   (Sprawa T-382/10)
   ()
   2010/C 301/68
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Villeroy et Boch (Paryż, Francja) (przedstawiciele: J. Philippe i K. Blau-Hansen, adwokaci, oraz A. Villette, Solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej;

               —

               posiłkowo, obniżenie w związku z tym kwoty grzywny nałożonej na skarżącą w zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca wnosi, tytułem żądania głównego, o stwierdzenie nieważności w części decyzji Komisji C(2010) 4185 wersja ostateczna z dnia 23 czerwca 2010 r. dotyczącej postępowania zgodnie z art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia w sprawie Euopejskiego Obszaru Gospodarczego (zwanego dalej „EOG”) (sprawa COMP/39092 — Instalacje sanitarne), odnoszącej się do porozumienia na belgijskim, niemieckim, francuskim, włoskim, niderlandzkim i austriackim rynku instalacji sanitarnych do łazienek, dotyczącego uzgadniania cen sprzedaży i wymiany poufnych informacji gospodarczych.
   W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi siedem zarzutów dotyczących:

               —

               naruszenia art. 101 TFUE i art. 53 EOG poprzez uznanie zarzucanego skarżącej naruszenia za naruszenie jednolite, złożone i ciągłe, przez co strona pozwana uchybiła także ciążącemu na niej obowiązkowi dokonania oceny prawnej indywidualnych zachowań adresatów zaskarżonej decyzji;

               —

               naruszenia obowiązku uzasadnienia wynikającego z art. 296 akapit drugi TFUE, polegającego na tym, że w zaskarżonej decyzji strona pozwana nie przedstawiła wystarczająco dokładnej definicji właściwych rynków;

               —

               braku wystarczających dowodów dotyczących uczestnictwa skarżącej w naruszeniach popełnionych we Francji;

               —

               naruszenia zasady nulla poena sine lege wyrażonej w art. 49 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”), a także zasady proporcjonalności kary do winy wyrażonej w art. 49 ust. 3 karty w związku z art. 48 ust. 1 karty oraz art. 23 rozporządzenia nr 1/2003 (1), jako że strona pozwana nałożyła grzywnę solidarnie na skarżącą i jej spółkę macierzystą;

               —

               błędnego obliczenia kwoty grzywny, jako że strona pozwana uwzględniła obrót skarżącej, który nie ma związku z zarzutami sformułowanymi przy obliczaniu grzywny;

               —

               naruszenia art. 41 karty, przez to, że przy obliczaniu wysokości grzywny nie wzięto pod uwagę nadmiernie wydłużonego czasu trwania postępowania;

               —

               naruszenia zasady proporcjonalności kar oraz błędów w ocenie popełnionych przy obliczaniu wysokości grzywny, bowiem kwotę podstawową ustalono na 15 %, a bezwzględna kwota grzywny przekroczyła wynoszący 10 % pułap w stosunku do obrotu skarżącej.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. [101 TFUE] i [102 TFUE] (Dz.U. 2003, L 1, s. 1).


title: Sprawa F-2/16: Skarga wniesiona w dniu 11 stycznia 2016 r. – ZZ/ESDZ

text:
               21.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/51

         Skarga wniesiona w dniu 11 stycznia 2016 r. – ZZ/ESDZ
   (Sprawa F-2/16)
   (2016/C 106/62)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel ad litem: adwokat H.E. von Harpe)

      Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji odmownej strony pozwanej w sprawie zwrotu skarżącemu kosztów przeprowadzki z Zambii do Belgii.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej z dnia 12 marca 2015 r.;

               —

               o ile zajdzie taka potrzeba, również stwierdzenie nieważności decyzji dorozumianej o oddaleniu zażalenia;

               —

               obciążenie Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych kosztami postępowania.


               15.2.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 33/5

         Wniosek dotyczący wydania przez Trybunał EFTA opinii doradczej, złożony przez Oslo Tingrett na mocy orzeczenia tego sądu z dnia 30 stycznia 2006 r. w sprawie Ladbrokes Ltd. v Staten v/Kultur- og kirkedepartementet and Staten v/Landsbruks- og matdepartementet

   (Sprawa E-3/06)
   (2007/C 33/03)
   W dniu 25 sierpnia 2006 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynął wniosek złożony do Trybunału EFTA na mocy orzeczenia Oslo Tingrett (Sąd Okręgowy w Oslo) z dnia 30 stycznia 2006 r. dotyczący wydania opinii doradczej w sprawie Ladbrokes Ltd. v Staten v/Kultur- og kirkedepartementet and Staten v/Landsbruks- og matdepartementet w odniesieniu do następującej kwestii:

               1.

               Czy na mocy art. 31 i/lub 36 Porozumienia EOG zabronione jest wprowadzanie krajowych przepisów określających, że niektóre rodzaje usług związanych z grami hazardowymi oferowane są wyłącznie przez należące do Skarbu Państwa spółki, które przekazują zyski z działalności na cele kulturalne i sportowe?

               2.

               Czy na mocy art. 31 i/lub 36 Porozumienia o EOG zabronione jest wprowadzanie krajowych przepisów określających, że zezwolenia na organizowanie zakładów wzajemnych na wyścigi konne przyznawane są jedynie organizacjom lub przedsiębiorstwom nienastawionym na przynoszenie zysku, których celem jest wspieranie hodowli koni?

               3.

               Czy na mocy art. 31 i/lub 36 Porozumienia EOG zabronione jest wprowadzanie krajowych przepisów określających, że organizacja niektórych form gier hazardowych powierzana jest jedynie nienastawionym na przynoszenie zysku organizacjom lub przedsiębiorstwom, prowadzącym działalność humanitarną lub socjalną?

               4.

               Czy wprowadzenie przepisów prawa krajowego przewidujących, że zysk z gier hazardowych powinien być przekazywany na cele humanitarne i socjalne (w tym na działalność sportową i kulturalną), a nie stanowić źródła prywatnego przychodu jest zgodne z przepisami prawa EOG ?

               5.

               Czy na mocy art. 36 Porozumienia EOG zabronione jest wprowadzenie krajowych przepisów o zakazie urządzania i prowadzania gier hazardowych, których organizacja jest zabroniona na terytorium Norwegii, ale zgodna z przepisami innego państwa EOG?


title: Sprawa C-432/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) wydanego w dniu 9 lipca 2008 r. w sprawach połączonych T-296/05 i T/408/05 Marcuccio przeciwko Komisji, wniesione w dniu 1 października 2008 r. przez Luigi'ego Marcuccio

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/17

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) wydanego w dniu 9 lipca 2008 r. w sprawach połączonych T-296/05 i T/408/05 Marcuccio przeciwko Komisji, wniesione w dniu 1 października 2008 r. przez Luigi'ego Marcuccio
   (Sprawa C-432/08 P)
   (2008/C 313/25)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Luigi Marcuccio (przedstawiciel: G. Cipressa, avvocato)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               1. W każdym wypadku:

                           (1.a)

                           uchylenie zaskarżonego wyroku w całości;

                           (1.b)

                           stwierdzenie dopuszczalności obydwu odwołań;

                     dodatkowo:

               —

                  2/A., po pierwsze, uznanie żądań podnoszonych przez wnoszącego odwołanie w pierwszej instancji, to znaczy: (2/A.1) stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji; (2/A.2) stwierdzenie w niezbędnym zakresie nieważności obydwu decyzji oddalających odwołania od tych decyzji; (2/A.3) zobowiązanie pozwanej do zwrotu kosztów leczenia poniesionych przez wnoszącego odwołanie i przywołanych w przedmiotowych żądaniach ich 100 % zwrotu, bądź do zapłaty odszkodowania z tytułu szkód powstałych wskutek jej bezprawnego zachowania, w wysokości 2 572,32 EUR (dwa tysiące pięćset siedemdziesiąt dwa przecinek trzy dwa) i 381,04 EUR (trzysta osiemdziesiąt jeden przecinek zero cztery), bądź też do zapłaty innej większej lub mniejszej sumy, którą Trybunał uzna za odpowiednią; (2/A.4) zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącego odsetek za zwłokę w odniesieniu do kwot wymienionych w pkt 2/A.3 tego odwołania, skapitalizowanych w pierwszym i ostatnim dniu okresu określonego w aktach sprawy; (2/A.5) obciążenie pozwanej poniesionymi przez wnoszącego odwołanie kosztami związanymi z wniesieniem odwołania oraz kosztami postępowania w pierwszej instancji w obydwu zawisłych sprawach;
               albo

               —

                  2/B, ewentualnie, przekazanie obydwu spraw do ponownego rozpatrzenia przez Sąd Pierwszej Instancji.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnoszący odwołanie podnosi zniekształcenie i błędną ocenę okoliczności stanu faktycznego oraz argumentów wnoszącego odwołanie zawartych we wniesionych przez niego pismach. Z tego wynika nieprawidłowość ustaleń Sądu Pierwszej Instancji (zob. w szczególności pkt 30, 44, 46 i 49 zaskarżonego wyroku).
   Wnoszący odwołanie podnosi błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie pojęcia zaskarżalnego aktu, również ze względu na brak jasności, rozsądku i logiki, naruszenie art. 231 WE i nieuwzględnienie orzecznictwa dotyczącego skutków stwierdzenia nieważności decyzji wydanej przez instytucje Wspólnoty przez sądy Wspólnoty, naruszenie zasady powagi rzeczy osądzonej oraz naruszenie zasady rozdziału władz (zob. w szczególności pkt 43, 44 i 49 zaskarżonego wyroku).
   Wnoszący odwołanie podnosi również całkowity brak postępowania dowodowego oraz rozstrzygnięcia w podstawowych spornych kwestiach (zob. w szczególności pkt 12 oraz 43–51 zaskarżonego wyroku).


title: Sprawa C-453/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis epikrateias w dniu 17 października 2008 r. — Panagiotis I. Karanikolas, Balsamis Daravanis, Georgios Kouvoukliotis, Panagiotis Ntolou, Dimitrios Z. Parisis, Konstantinos Emmanouil, Ioannis Avasoglou, Pavtelis A. Beis, Dimitrios Chatziandreou, Ioannis A. Zaragkoulias, Triantafillos K. Maurogiannis, Sotirios Th. Liotakis, Vasileios Karampasis, Dimitrios Melissidis, Ioannis V. Kleovoulos, Dimitrios I. Patsakos, Theodoros Fournarakis, Dimitrios K. Dimitrakopoulos i Synetairismos Paraktion Alieov Kavalas przeciwko Ypourgosowi Agrotikisowi Anaptixisowi kai Trofimonowi i Nomarchiaki Aftodioikisi Dramas-Kavalas-Xanthis

text:
               20.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 327/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis epikrateias w dniu 17 października 2008 r. — Panagiotis I. Karanikolas, Balsamis Daravanis, Georgios Kouvoukliotis, Panagiotis Ntolou, Dimitrios Z. Parisis, Konstantinos Emmanouil, Ioannis Avasoglou, Pavtelis A. Beis, Dimitrios Chatziandreou, Ioannis A. Zaragkoulias, Triantafillos K. Maurogiannis, Sotirios Th. Liotakis, Vasileios Karampasis, Dimitrios Melissidis, Ioannis V. Kleovoulos, Dimitrios I. Patsakos, Theodoros Fournarakis, Dimitrios K. Dimitrakopoulos i Synetairismos Paraktion Alieov Kavalas przeciwko Ypourgosowi Agrotikisowi Anaptixisowi kai Trofimonowi i Nomarchiaki Aftodioikisi Dramas-Kavalas-Xanthis
   (Sprawa C-453/08)
   (2008/C 327/30)
   Język postępowania: grecki
   Sąd krajowy
   Symvoulio tis epikrateias.
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Panagiotis I. Karanikolas, Balsamis Daravanis, Georgios Kouvoukliotis, Panagiotis Ntolou, Dimitrios Z. Parisis, Konstantinos Emmanouil, Ioannis Avasoglou, Pavtelis A. Beis, Dimitrios Chatziandreou, Ioannis A. Zaragkoulias, Triantafillos K. Maurogiannis, Sotirios Th. Liotakis, Vasileios Karampasis, Dimitrios Melissidis, Ioannis V. Kleovoulos, Dimitrios I. Patsakos, Theodoros Fournarakis, Dimitrios K. Dimitrakopoulos i Synetairismos Paraktion Alieov Kavalas

      Strona pozwana: Ypourgos Agrotikis Anaptixis kai Trofimon (minister do spraw rozwoju rolnictwa i żywności) i Nomarchiaki Aftodioikisi Dramas-Kavalas-Xanthis (władze powiatowe Drama-Kavala i Xanthi)

      Interwenienci: Alieftikos Agrotikos Synetairismos gri-gri prefektury w Kavali „MAKEDONIA” i Panellinia Evosi, Ploioktikon Mesis Alieias (P.E.P.M.A)
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy na podstawie art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 1626/94 państwo członkowskie może ustanowić środki uzupełniające, do których należy całkowity zakaz użycia narzędzi połowowych, których użycie jest zasadniczo dozwolone zgodnie z postanowieniami tego rozporządzenia?

               2)

               Czy na podstawie przepisów tego rozporządzenia dozwolone jest użycie w obrębie morza terytorialnego państwa członkowskiego leżącego nad Morzem Śródziemnym narzędzi połowowych niezaliczających się do narzędzi zasadniczo zakazanych przez jego art. 2 ust. 3 i art. 3 ust. 1 i 1a których użycie było zakazane przez przepisy prawa krajowego państwa członkowskiego przed jego wejściem w życie?


title: Sprawa T-83/17: Skarga wniesiona w dniu 8 lutego 2017 r. – Heineken Romania/EUIPO – Lénárd (Csíki Sör)

text:
               18.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/37

         Skarga wniesiona w dniu 8 lutego 2017 r. – Heineken Romania/EUIPO – Lénárd (Csíki Sör)
   (Sprawa T-83/17)
   (2017/C 121/55)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Heineken Romania SA (Bukareszt, Rumunia) (przedstawiciel: adwokat A.M. Baciu)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: András Lénárd (Sincraieni, Rumunia)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: András Lénárd

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Csíki Sör” – zgłoszenie nr 12 105 839

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 listopada 2016 r. w sprawie R 1310/2015-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Sprzeciwów z dnia 1 lipca 2015 r. w sprawie sprzeciwu nr B 002 279 514;

               —

               uwzględnienie sprzeciwu nr B 002 279 514;

               —

               odrzucenie zgłoszenia znaku towarowego nr 12 105 839 „Csíki Sör” w całości.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-271/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 kwietnia 2008 r. — Deutsche Teleksom przeciwko Komisji (Konkurencja — Artykuł 82 WE — Opłata za dostęp do stacjonarnej sieci telekomunikacyjnej w Niemczech — Nożyce cenowe — Opłaty zatwierdzone przez krajowy organ regulacyjny ds. telekomunikacji — Zakres swobody przedsiębiorstwa zajmującego pozycję dominującą)

text:
               24.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/29

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 kwietnia 2008 r. — Deutsche Teleksom przeciwko Komisji
   (Sprawa T-271/03) (1)

   (Konkurencja - Artykuł 82 WE - Opłata za dostęp do stacjonarnej sieci telekomunikacyjnej w Niemczech - Nożyce cenowe - Opłaty zatwierdzone przez krajowy organ regulacyjny ds. telekomunikacji - Zakres swobody przedsiębiorstwa zajmującego pozycję dominującą)
   (2008/C 128/62)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Deutsche Telekom AG (Bonn, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo K. Quack, U. Quack i S. Ohlhoff, następnie U. Quack i S. Ohlhoff, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: początkowo K. Mojzesowicz i S. Rating, następnie K. Mojzesowicz i A. Whelan, wreszcie K. Mojzesowicz, W. Mölls i O. Weber, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Arcor AG & Co. KG (Eschborn, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo M. Klusmann, F. Wiemer i M. Rosenthal, następnie M. Klusmann i F. Wiemer, wreszcie M. Klusmann, Rechtsanwälte); Versatel NRW GmbH, dawniej Tropolys NRW GmbH, dawniej CityKom Münster GmbH Telekommunikationsservice i TeleBeL Gesellschaft für Telekommunikation Bergisches Land mbH (Essen, Niemcy); EWE TEL GmbH (Oldenburg, Niemcy); HanseNet Telekommunikation GmbH (Hamburg, Niemcy); Versatel Nord-Deutschland GmbH, dawniej KomTel Gesellschaft für Kommunikations- und Informationsdienste mbH (Flensburg, Niemcy); NetCologne Gesellschaft für Telekommunikation mbH (Kolonia, Niemcy); Versatel Süd-Deutschland GmbH, dawniej tesion Telekommunikation GmbH (Stuttgart, Niemcy); i Versatel West-Deutschland GmbH, dawniej Versatel Deutschland GmbH & Co. KG (Dortmund, Niemcy) (przedstawiciele: N. Nolte, T. Wessely i J. Tiedemann, Rechtsanwälte)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2003/707/WE z dnia 21 maja 2003 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 82 WE (sprawy COMP/C-1/37.451, 37.578, 37.579 — Deutsche Telekom AG) (Dz.U. L 263, str. 9) oraz tytułem żądania ewentualnego, obniżenie grzywny nałożonej na skarżącą w art. 3 tej decyzji.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Deutsche Telekom AG pokrywa własne koszty, jak również koszty poniesione przez Komisję.

               3)

               Arcor AG & Co. KG, z jednej strony, i Versatel NRW GmbH, EWE TEL GmbH, HanseNet Telekommunikation GmbH, Versatel Nord-Deutschland GmbH, NetCologne Gesellschaft für Telekommunikation mbH, Versatel Süd-Deutschland GmbH i Versatel West-Deutschland GmbH, z drugiej strony, pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 264 z 1.11.2003.


title: Sprawa C-518/13: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 stycznia 2015 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) – Zjednoczone Królestwo] – The Queen, na wniosek Eventech Ltd/The Parking Adjudicator (Odesłanie prejudycjalne – Konkurencja – Pomoc państwa – Artykuł 107 ust. 1 TFUE – Zezwolenie udzielone wyłącznie taksówkom londyńskim, ale nie prywatnym pojazdom przeznaczonym do najmu z kierowcą, na korzystanie z pasów przeznaczonych dla autobusów – Pojęcie pomocy państwa – Zasoby państwowe – Korzyść gospodarcza – Selektywna korzyść – Wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi)

text:
               2.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/5

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 stycznia 2015 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) – Zjednoczone Królestwo] – The Queen, na wniosek Eventech Ltd/The Parking Adjudicator
      (Sprawa C-518/13) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Konkurencja - Pomoc państwa - Artykuł 107 ust. 1 TFUE - Zezwolenie udzielone wyłącznie taksówkom londyńskim, ale nie prywatnym pojazdom przeznaczonym do najmu z kierowcą, na korzystanie z pasów przeznaczonych dla autobusów - Pojęcie pomocy państwa - Zasoby państwowe - Korzyść gospodarcza - Selektywna korzyść - Wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi)
      (2015/C 073/06)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: The Queen, na wniosek Eventech Ltd

         Strona pozwana: The Parking Adjudicator

         przy udziale: London Borough of Camden, Transport for London

         Sentencja

                  1)

                  Zezwolenie taksówkom londyńskim – dla celów stworzenia bezpiecznego i efektywnego systemu transportu – na poruszanie się po znajdujących się na drodze publicznej pasach przeznaczonych dla autobusów w godzinach obowiązywania ograniczeń w ruchu na tych pasach w powiązaniu z zakazem korzystania z owych pasów przez prywatne pojazdy przeznaczone do najmu z kierowcą, chyba że następuje to w celu zabrania lub wysadzenia pasażerów, którzy wcześniej je zamówili, nie okazuje się mieć charakteru wiążącego się z użyciem zasobów państwowych lub z przysporzeniem tym taksówkom selektywnej korzyści gospodarczej w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, co powinien jednak ustalić sąd odsyłający.

                  2)

                  Nie można wykluczyć, że zezwolenie taksówkom londyńskim na poruszanie się po znajdujących się na drodze publicznej pasach przeznaczonych dla autobusów w godzinach obowiązywania ograniczeń w ruchu na tych pasach w powiązaniu z zakazem korzystania z owych pasów przez prywatne pojazdy przeznaczone do najmu z kierowcą, chyba że następuje to w celu zabrania lub wysadzenia pasażerów, którzy wcześniej je zamówili, może wpływać na wymianę handlową między państwami członkowskimi w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, co powinien ustalić sąd odsyłający.

         (1)  Dz.U. C 367 z 14.12.2013.


title: Sprawa C-335/07: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 6 października 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Środowisko naturalne — Dyrektywa 91/271/CEE — Oczyszczanie ścieków komunalnych — Brak wprowadzenia wymogu bardziej rygorystycznego oczyszczania z azotu we wszystkich oczyszczalniach ścieków komunalnych pochodzących z aglomeracji o równoważnej liczbie mieszkańców powyżej 10000)

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/3

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 6 października 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii
   (Sprawa C-335/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Środowisko naturalne - Dyrektywa 91/271/CEE - Oczyszczanie ścieków komunalnych - Brak wprowadzenia wymogu bardziej rygorystycznego oczyszczania z azotu we wszystkich oczyszczalniach ścieków komunalnych pochodzących z aglomeracji o równoważnej liczbie mieszkańców powyżej 10000)
   2009/C 282/04
   Język postępowania: fiński

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: I. Koskinen, L. Parpala, M. Patakia i S. Pardo Quintillán, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Finlandii (przedstawiciele: A. Guimaraes-Purokoski i J. Heliskoski, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Królestwo Szewcji (przedstawiciel: A. Falk, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 5 ust. 2, 3 i 5 dyrektywy Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych (Dz.U. L 135, s. 40) — Brak wymogu bardziej rygorystycznego oczyszczania wszystkich ścieków z aglomeracji o równoważnej liczbie mieszkańców powyżej 10 000

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Królestwo Szwecji pokrywa swoje koszty.

      (1)  Dz.U. C 235 z 6.10.2007.


title: Sprawa F-143/06: Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2006 r. — Continolo przeciwko Komisji

text:
               27.1.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 20/41

         Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2006 r. — Continolo przeciwko Komisji
   (Sprawa F-143/06)
   (2007/C 20/63)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Donato Continolo (Duino, Włochy) (przedstawiciele: S. Rodrigues, C. Bernard-Glanz i R. Albelice, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji Komisji z dnia 3 stycznia 2006 r. w sprawie nadania i wyliczenia uprawnień emerytalnych skarżącego w zakresie, w jakim uwzględnia ona okres urlopu z przyczyn osobistych (CCP) od dnia 11 czerwca 1981 r. do dnia 1 marca 1983 r. tylko w wysokości 1 roku 5 miesięcy i 6 dni zamiast 1 roku 8 miesięcy i 20 dni;

               —

               uchylenie decyzji Komisji z dnia 5 września 2006 r. oddalającej zażalenie skarżącego;

               —

               wskazanie Komisji skutków, jakie pociąga za sobą uchylenie zaskarżonych decyzji w szczególności w odniesieniu do procentu nabytych uprawnień wynoszącego obecnie 66,66666 %, który musi zostać ponownie obliczony by uwzględnić miesiąc styczeń i luty 1983 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący, były urzędnik Komisji jest na emeryturze od dnia 1 stycznia 2006 r. W swej skardze kwestionuje decyzję Komisji w sprawie nadania i wyliczenia uprawnień emerytalnych w zakresie, w jakim z decyzji tej wynika, że uprawnienia, które nabył w trakcie CCP i których transfer dokonany został do systemu wspólnotowego, nie zostały w całości uwzględnione.
   Skarżący podnosi naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, zasady dobrej administracji i obowiązku staranności oraz wystąpienie oczywistego błędu w ocenie, a także naruszenie obowiązku uzasadnienia.


title: Sprawa C-363/06 P: Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego w dniu 5 lipca 2006 r. w sprawie T-357/05 Comunidad Autónoma de Valencia — Generalidad Valenciana przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 6 września 2006 r. przez Comunidad Autónoma de Valencia

text:
               28.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/14

         Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego w dniu 5 lipca 2006 r. w sprawie T-357/05 Comunidad Autónoma de Valencia — Generalidad Valenciana przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 6 września 2006 r. przez Comunidad Autónoma de Valencia
   (Sprawa C-363/06 P)
   (2006/C 261/25)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Comunidad Autónoma de Valencia — Generalidad Valenciana. (przedstawiciele: J.V. Sánchez-Tarazaga Marcelino, letrado, C. Fernández Vicién i I. Moreno-Tapia Rivas, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               orzeczenie, iż niniejsza sprawa jest dopuszczalna i uzasadniona;

               —

               uchylenie postanowienia Sadu Pierwszej Instancji z dnia 5 lipca 2006 r.;

               —

               ponowne przekazanie sprawy Trybunałowi Pierwszej Instancji aby dopuścił skargę w pierwotnym jej brzmieniu i podjął wszczęte postępowanie;

               —

               obciążenie Komisji wszystkimi kosztami związanymi z niniejszym postępowaniem.

         Zarzuty i główne argumenty
   Niniejsze odwołanie opiera się na następujących zarzutach:

               Sąd Pierwszej Instancji naruszył prawo: Sąd Pierwszej Instancji dopuścił się naruszenia traktatu WE, a w szczególności protokołu załączonego do traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (który na podstawie art. 311 traktatu WE stanowi jego integralną część), dokładniej jego art. 19, który ustanawia kryteria, którym podlega reprezentacja prawna stron przed sądami wspólnotowymi.

               Sąd Pierwszej Instancji w sposób istotny naruszył wszczęte postępowanie poprzez niewyznaczenie skarżącej terminu na usunięcie braków skargi z naruszeniem art. 44 § 6 regulaminu Sadu Pierwszej Instancji, poprzez orzeczenie o niedopuszczalności skargi przed wysłuchaniem skarżącej z naruszeniem zasady kontradyktoryjności, która powinna być przestrzegana w całym postępowaniu.

               Sąd Pierwszej Instancji naruszył zasadę niedyskryminacji odmawiając letrado Generalitad Valenciana prawa reprezentacji, które nie było kwestionowane we wcześniejszych sprawach wobec przedstawicieli, którzy występowali przed sądami wspólnotowymi w tym samym charakterze.


title: Sprawa T-348/08: Skarga wniesiona w dniu 26 sierpnia 2008 r. — Aragonas Industrias y Energía przeciwko Komisji

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/44

         Skarga wniesiona w dniu 26 sierpnia 2008 r. — Aragonas Industrias y Energía przeciwko Komisji
   (Sprawa T-348/08)
   (2008/C 285/82)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Aragonesas Industrias y Energía SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciele: I. Forrester, K. Struckmann, P. Lindfelt, J. Garcia-Nieto Esteva, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 11 czerwca 2008 r. w sprawie COMP/F/38.695 — Chloran sodu w zakresie, w jakim dotyczy Aragonesas; lub

               —

               zmiana art. 1 i 2 decyzji w celu uchylenia lub znacznego obniżenia grzywny nałożonej na Aragonesas; i

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszej skardze skarżąca wnosi na podstawie art. 230 WE o stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji C(2008) 2626 wersja ostateczna z dnia 11 czerwca 2008 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 ust. 1 WE oraz art. 53 ust. 1 porozumienia o EOG (Sprawa COMP/38.695 — Chloran sodu) w zakresie, w jakim decyzja dotyczy skarżącej. Pomocniczo skarżąca wnosi o zmianę art. 1 i 2 decyzji w zakresie, w jakim Komisja nakłada na mocy tej decyzji na skarżącą grzywnę.
   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi dwa zarzuty:
   Po pierwsze, skarżąca utrzymuje, że Komisja popełniła oczywisty błąd w zakresie oceny, uznając, że skarżąca brała udział w kartelu w okresie od końca 1994 r. do 2000 r., przydzielając limity sprzedaży i ustalając ceny na chloran sodu. Skarżąca twierdzi, że wartość dowodów, które Komisja przedstawia w decyzji, jest niewystarczająca, by wykazać w sposób wymagany prawem, że skarżąca brała udział w jednolitym i ciągłym naruszeniu.
   Po drugie, skarżąca twierdzi, że miało miejsce naruszenie zasad proporcjonalności i równego traktowania, jako że Komisja, obliczając kwotę podstawową grzywny,

               —

               błędnie oceniła w stosunku do skarżącej wagę naruszenia;

               —

               błędnie zastosowała w stosunku do skarżącej opłatę za uczestnictwo;

               —

               nie oceniła we właściwy sposób czasu trwania naruszenia; i

               —

               nie uwzględniła okoliczności łagodzących właściwych skarżącej.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia  12 stycznia 2006 r.  w sprawie C-361/04 P Claude Ruiz-Picasso, Paloma Ruiz-Picasso, Maya Widmaier-Picasso, Marina Ruiz-Picasso, Bernard Ruiz-Picasso przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Słowny znak towarowy PICARO — Sprzeciw właściciela słownego wspólnotowego znaku towarowego PICASSO)

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/8

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 12 stycznia 2006 r.
   w sprawie C-361/04 P Claude Ruiz-Picasso, Paloma Ruiz-Picasso, Maya Widmaier-Picasso, Marina Ruiz-Picasso, Bernard Ruiz-Picasso przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Słowny znak towarowy PICARO - Sprzeciw właściciela słownego wspólnotowego znaku towarowego PICASSO)
   (2006/C 60/15)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-361/04 P mającej za przedmiot odwołanie w trybie art. 56 Statutu WE Trybunału Sprawiedliwości, które wpłynęło do Trybunału w dniu 18 sierpnia 2004 r., wniesione przez Claude'a Ruiza-Picassa, zamieszkałego w Paryżu (Francja), Palomę Ruiz-Picasso, zamieszkałą w Londynie (Zjednoczone Królestwo), Mayę Widmaier-Picasso, zamieszkałą w Paryżu, Marinę Ruiz-Picasso, zamieszkałą w Genewie (Szwajcaria), Bernarda Ruiza-Picassa, zamieszkałego w Paryżu (adwokat: C. Gielen, advocaat), w której pozostałymi uczestnikami byli Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciele: G. Schneider i A. von Mühlendahl), strona pozwana w postępowaniu w pierwszej instancji, oraz DaimlerChrysler AG (adwokat: S. Völker, Rechtsanwalt), interwenient w postępowaniu w pierwszej instancji, Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann, prezes izby, K. Schiemann (sprawozdawca), N. Colneric, K. Lenaerts i E. Juhász, sędziowie; rzecznik generalny: D. Ruiz-Jarabo Colomer, sekretarz: K. Sztanc, administrator, wydał w dniu 12 stycznia 2006 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Claude Ruiz-Picasso, Paloma Ruiz-Picasso, Maya Widmaier-Picasso i Marina Ruiz-Picasso oraz Bernard Ruiz-Picasso zostają obciążeni kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 262 z 23.10.2004


title: Sprawa T-58/12: Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2013 r. — Nabipour i in. przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej — Zamrożenie funduszy — Ograniczenia dopuszczania — Obowiązek uzasadnienia — Naruszenie prawa — Błąd w ocenie — Dostosowanie w czasie skutków stwierdzenia nieważności)

text:
               8.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 39/16

         Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2013 r. — Nabipour i in. przeciwko Radzie
   (Sprawa T-58/12) (1)

   (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej - Zamrożenie funduszy - Ograniczenia dopuszczania - Obowiązek uzasadnienia - Naruszenie prawa - Błąd w ocenie - Dostosowanie w czasie skutków stwierdzenia nieważności)
   2014/C 39/27
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ghasem Nabipour (Teheran, Iran); Mansour Eslami (Madliena, Malta); Mohamad Talai (Hamburg, Niemcy); Mohammad Moghaddami Fard (Teheran); Alireza Ghezelayagh (Singapur, Singapur); Gholam Hossein Golparvar (Teheran); Hassan Jalil Zadeh (Teheran); Mohammad Hadi Pajand (Londyn, Zjednoczone Królestwo); Ahmad Sarkandi (Al Jaddaf, Dubaj, Zjednoczone Emiraty Arabskie); Seyed Alaeddin Sadat Rasool (Teheran) i Ahmad Tafazoly (Szanghaj, Chiny) (przedstawiciele: S. Kentridge, QC, M. Lester, barrister, i M. Taher, solicitor)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M.M. Joséphidès, A. Varnav i A. De Elera, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji Rady 2011/783/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącej zmiany decyzji 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 319, s. 71), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1245/2011 z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 961/2010 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 319, s. 11) oraz rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 961/2010 (Dz.U. L 88, s. 1) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżących, a po drugie, decyzji Rady 2013/270/WPZiB z dnia 6 czerwca 2013 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 156, s. 10) w zakresie, w jakim wspomniana decyzja dotyczy skarżących czwartego i piątego.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Rady 2011/783/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącej zmiany decyzji 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu w zakresie, w jakim nazwiska Ghasema Nabipoura, Mansoura Eslamiego, Mohamada Talaia, Mohammada Moghaddamiego Farda, Alirezy Ghezelayagha, Gholama Hosseina Golparvara, Hassana Jalila Zadeha, Mohammada Hadiego Pajanda, Ahmada Sarkandiego, Seyeda Alaeddina Sadata Rasoola i Ahmada Tafazoly’ego zostały umieszczone w załączniku II do decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB.

               2)

               Stwierdza się nieważność rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1245/2011 z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 961/2010 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu w zakresie, w jakim nazwiska G. Nabipoura, M. Eslamiego, M. Talaia, M.M. Farda, A. Ghezelayagha, G.H. Golparvara, H.J. Zadeha, M.H. Pajanda, A. Sarkandiego, S.A. Sadata Rasoola i A. Tafazoly’ego zostały umieszczone w załączniku VIII do rozporządzenia Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylające rozporządzenie (WE) nr 423/2007.

               3)

               Stwierdza się nieważność załącznika IX do rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 961/2010 w zakresie, w jakim dotyczy G. Nabipoura, M. Eslamiego, M. Talaia, M.M. Farda, A. Ghezelayagha, G.H. Golparvara, H.J. Zadeha, M.H. Pajanda, A. Sarkandiego, S.A. Sadata Rasoola i A. Tafazoly’ego.

               4)

               Stwierdza się nieważność decyzji Rady 2013/270/WPZiB z dnia 6 czerwca 2013 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w zakresie, w jakim dotyczy M.M. Farda i A. Sarkandiego.

               5)

               Skutki decyzji 2011/783 i decyzji 2013/270 zostają utrzymane w mocy wobec G. Nabipoura, M. Eslamiego, M. Talaia, M.M. Farda, A. Ghezelayagha, G.H. Golparvara, H.J. Zadeha, M.H. Pajanda, A. Sarkandiego, S.A. Sadata Rasoola i A. Tafazoly’ego począwszy od ich wejścia w życie do czasu, gdy skuteczne stanie się stwierdzenie częściowej nieważności rozporządzenia nr 267/2012.

               6)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje w części odrzucona, a w części oddalona.

               7)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa oprócz własnych kosztów koszty poniesione przez G. Nabipoura, M. Eslamiego, M. Talaia, M.M. Farda, A. Ghezelayagha, G.H. Golparvara, H.J. Zadeha, M.H. Pajanda, A. Sarkandiego, S.A. Sadata Rasoola i A. Tafazoly’ego.

      (1)  Dz.U. C 109 z 14.4.2012.


title: Sprawa T-334/10: Skarga wniesiona w dniu 10 sierpnia 2010 r. — Leifheit AG przeciwko OHIM

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/45

      Skarga wniesiona w dniu 10 sierpnia 2010 r. — Leifheit AG przeciwko OHIM
      (Sprawa T-334/10)
      ()
      (2010/C 288/87)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Leifheit AG (Nassau, Niemcy) (przedstawiciel: adwokaci G. Hasselblatt i V.Töbelmann)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Vermop Salmon GmbH

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 12 maja 2010 r. w sprawach połączonych R 924/2009-1 i R 1013/2009-1;

                  —

                  obciążenie OHIM kosztami postępowania;

                  —

                  w razie gdyby Vermop Salmon wstąpiła do sprawy w charakterze interwenienta — obciążenie jej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

         Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: Twist System dla towarów należących do klas 7, 8 i 21.

         Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca.

         Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Vermop Salmon GmbH.

         Prawo ze znaku towarowego przysługujące stronie wnoszącej o unieważnienie: słowny znak towarowy „TWIX” dla towarów należących do klasy 21 oraz słowny znak towarowy „TWIXTER” dla towarów należących do klas 9, 12, 21, 22 i 25.

         Decyzja Wydziału Unieważnień: częściowe uwzględnienie wniosku o unieważnienie.

         Decyzja Izby Odwoławczej: uwzględnienie odwołania Vermop Salmon mającego na celu oddalenie wniosku o rejestrację znaku towarowego strony skarżącej w odniesieniu do innych towarów oraz oddalenie odwołania strony skarżącej.

         Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 63 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1) z tego względu, że Pierwsza Izba Odwoławcza OHIM nie zbadała, czy dowody używania przedstawione przez Vermop Salmon wystarczyły do ustalenia rzeczywistego używania wcześniejszych wspólnotowych znaków towarowych, jak również naruszenie art. 57 ust. 2 zdanie pierwsze i drugie w związku z art. 42 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 z tego względu, że dowody używania dołączone do akt przez Vermop Salmon nie wskazywały na rzeczywiste używanie wcześniejszych wspólnotowych znaków towarowych, naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 z tego względu, że kolidujące ze sobą znaki nie są podobne.

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz. U. L 78, s. 1).


title: Sprawa C-237/06 P: Odwołanie wniesione w dniu  28 maja 2006 r.  przez Guida Stracka od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (pierwsza izba) z dnia  22 marca 2006 r.  w sprawie T-4/05 Guido Strack przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               15.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/23

         Odwołanie wniesione w dniu 28 maja 2006 r. przez Guida Stracka od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (pierwsza izba) z dnia 22 marca 2006 r. w sprawie T-4/05 Guido Strack przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-237/06 P)
   (2006/C 165/43)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Guido Strack (Przedstawiciel: L. Füllkrug, avocat)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie postanowienia wydanego w dniu 22 marca 2006 r. przez pierwszą izbę Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich w sprawie Guido Strack przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (T-4/05 (1));

               —

               uchylenie decyzji OLAF z dnia 5 lutego 2004 r. o zamknięciu dochodzenia nr OF/2002/0356, jak również uchylenie sprawozdania końcowego z dochodzenia, na którym decyzja ta się opiera (sygn.: NT/sr D(2003)-AC-19723 — 01687 05.02.2004);

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnoszący odwołanie twierdzi, że postanowienie Sądu jest dotknięte wadami procesowymi i zostało wydane przy naruszeniu zasady prawa wspólnotowego zawartej w art. 3 ust. 3 decyzji Rady z dnia 2 listopada 2004 r. ustanawiającej Sąd do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (2004/752/CE, Euratom). Wnoszący odwołanie uważa, że w chwili wydawania zaskarżonego postanowienia, Sąd nie był już właściwy, gdyż przywołany przepis zobowiązywał go do przesłania sprawy T-4/05 do Sądu do spraw Służby Publicznej w grudniu 2005 r.
   Ponadto wnoszący odwołanie uważa, że Sąd popełnił błędy procesowe nie dokonując odwołania w zaskarżonym postanowieniu do kilku niezależnych zarzutów wyrażonych w skardze.
   Wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd naruszył prawo wspólnotowe dokonując błędnej wykładni pojęcia „aktu niekorzystnego” użytego w art.90 ust. 2 i art. 90a regulaminu pracowniczego urzędników. A to poprzez błędną wykładnię samego pojęcia jak i poprzez nieuwzględnienie orzecznictwa, błędną wykładnię art. 22a, 22b i 43 regulaminu pracowniczego urzędników, prawa podstawowego do integralności fizycznej i psychicznej oraz zasady prawa do skutecznej ochrony sądowej, jak również poprzez złą ocenę roszczeń odszkodowawczych.
   Wreszcie wnoszący odwołanie podnosi, iż postanowienie Sądu jest dotknięte wadami procesowymi wynikającymi: po pierwsze, z błędnych ustaleń faktycznych, co może być wykazane za pomocą akt sprawy; po drugie, z błędnej oceny prawnej faktów dotyczących dochodzeń OLAF i po trzecie, z ich nielogicznego przedstawienia w uzasadnieniu postanowienia.

      (1)  Dz.U. C 121, str. 12.


title: Sprawa C-500/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 15 lipca 2015 r. w sprawie T-398/13 TVR Automotive/OHIM – TVR Italia, wniesione w dniu 21 września 2015 r. przez TVR Italia Srl

text:
               7.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/2

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 15 lipca 2015 r. w sprawie T-398/13 TVR Automotive/OHIM – TVR Italia, wniesione w dniu 21 września 2015 r. przez TVR Italia Srl
   (Sprawa C-500/15 P)
   (2016/C 090/02)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: TVR Italia Srl (przedstawiciel: F. Caricato, avvocato)

      Druga strona postępowania: TVR Automotive Ltd, Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)
   Postanowieniem z dnia 14 stycznia 2016 r. Trybunał (dziewiąta izba) odrzucił odwołanie.


title: Sprawa C-573/08: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 15 lipca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 79/409/EWG — Ochrona dzikiego ptactwa — Środki transpozycji)

text:
               11.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/3

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 15 lipca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-573/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 79/409/EWG - Ochrona dzikiego ptactwa - Środki transpozycji)
   2010/C 246/03
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciel: D. Recchia, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri i G. Fiengo, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 2, 3, 4, 5, 6, 7, 9, 10, 11, 13 i 18 dyrektywy Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (Dz.U. L 103, s. 1) — Niewłaściwa transpozycja — Odstępstwa — Wymogi

      Sentencja

               1)

               Ponieważ przepisy dokonujące transpozycji dyrektywy Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa do włoskiego porządku prawnego nie są całkowicie zgodne z tą dyrektywą, a reżim transpozycji art. 9 nie gwarantuje, że odstępstwa przyjęte przez właściwe władze włoskie spełniają przesłanki i wymogi określone w tym przepisie, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 2-7, 9-11, 13 i 18 tej dyrektywy.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania w przedmiocie środka tymczasowego.

      (1)  Dz.U. C 55 z 7.3.2009.


title: Sprawa C-212/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 25 kwietnia 2014 r. – postępowanie karne przeciwko Andrei De Ciantisowi

text:
               1.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 292/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 25 kwietnia 2014 r. – postępowanie karne przeciwko Andrei De Ciantisowi
   (Sprawa C-212/14)
   2014/C 292/15
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Corte suprema di cassazione

      Strona w postępowaniu głównym

   Andrea De Ciantis

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 49 i nast. oraz art. 56 i nast. TFUE analizowane w świetle wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 16 lutego 2012 r. w sprawach połączonych C-72/10 i C-77/10 należy interpretować w ten sposób, że postanowienia te stoją na przeszkodzie ogłoszeniu przetargu na koncesje o czasie trwania krótszym od koncesji przyznanych w przeszłości, jeżeli wspomniany przetarg został ogłoszony rzekomo w celu usunięcia konsekwencji wynikających z bezprawnego wykluczenia pewnej liczby operatorów z wcześniejszych przetargów?

               2)

               Czy art. 49 i nast. oraz art. 56 i nast. TFUE analizowane w świetle powyższego wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że postanowienia te stoją na przeszkodzie temu, aby wymóg dostosowania czasu wygaśnięcia koncesji stanowił odpowiednie uzasadnienie dla krótszego w porównaniu z koncesjami przyznanymi w przeszłości, czasu trwania koncesji objętych przetargiem?

               3)

               Czy art. 49 i nast. oraz art. 56 i nast. TFUE analizowane w świetle powyższego wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że postanowienia te stoją na przeszkodzie dla wprowadzenia obowiązku nieodpłatnego zbycia użytkowania środków materialnych i niematerialnych majątku, które tworzą sieć zarządzania grami i ich przyjmowania w wypadku zakończenia działalności, z powodu upływu końcowego terminu ważności koncesji lub z powodu decyzji o jej wygaśnięciu lub odebraniu?


title: Sprawa C-122/08: Postanowienie prezesa szóstej izby Trybunału z dnia 17 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/32

         Postanowienie prezesa szóstej izby Trybunału z dnia 17 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-122/08) (1)

   (2009/C 69/67)

      Język postępowania: angielski

   Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 116 z 9.5.2008.


title: Sprawa T-392/15: Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2015 r. – European Dynamics Luxembourg i in./Europejska Agencja Kolejowa

text:
               5.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/13

         Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2015 r. – European Dynamics Luxembourg i in./Europejska Agencja Kolejowa
   (Sprawa T-392/15)
   (2015/C 328/12)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: European Dynamics Luxembourg SA (Luksemburg, Luksemburg), Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Αteny, Grecja), European Dynamics Belgium SA (Βruksela, Belgia) (przedstawiciele: I. Ampazis i M. Sfyri, adwokaci)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Kolejowa

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiej Agencji Kolejowej (EAK), doręczonej skarżącym pismem dyrektora departamentu zasobów ludzkich i wsparcia z dnia 8 maja 2015 r., w którym to piśmie EAK umieściła na drugim miejscu ofertę przedstawioną przez skarżące na jedno z trzech odrębnych zamówień, to jest zamówienie nr 1 „Pomoc, wsparcie i rozwój systemu informatycznego na miejscu w oparciu o przydzielony czas i środki”, w ramach otwartego postępowania przetargowego nr 2015/S 019–029728, zatytułowanego „ERA/2015/01/OP ESPEISD 5” – „Świadczenie usług zewnętrznych w związku z rozwojem systemu informatycznego Europejskiej Agencji Kolejowej”,

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiej Agencji Kolejowej, doręczonej skarżącym pismem dyrektora departamentu zasobów ludzkich i wsparcia z dnia 1 lipca 2015 r., w którym to piśmie EAK umieściła na drugim miejscu ofertę przedstawioną przez skarżące na jedno z trzech odrębnych zamówień, to jest zamówienie nr 2 „Pomoc, wsparcie i rozwój systemu informatycznego poza siedzibą” w ramach otwartego postępowania przetargowego nr 2015/S 019- 029728, zatytułowanego „ERA/2015/01/OP ESPEISD 5” – „Świadczenie usług zewnętrznych w związku z rozwojem systemu informatycznego Europejskiej Agencji Kolejowej” oraz

               —

               obciążenie Europejskiej Agencji Kolejowej wszystkimi kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zdaniem strony skarżącej należy stwierdzić nieważność zaskarżonych decyzji zgodnie z art. 263 TFUE z powodu niespełnienia przez EAK ciążącego na niej obowiązku uzasadnienia, gdyż przedstawiła ona niewystarczające uzasadnienie w odniesieniu do oceny oferty technicznej skarżących w porównaniu z przesadnie zaniżonymi ofertami.


title: Sprawa T-14/16: Skarga wniesiona w dniu 8 stycznia 2016 r. – Apimab Laboratoires i in./Komisja Europejska

text:
               7.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/23

         Skarga wniesiona w dniu 8 stycznia 2016 r. – Apimab Laboratoires i in./Komisja Europejska
   (Sprawa T-14/16)
   (2016/C 090/32)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Apimab Laboratoires (Clermont-l’Hérault, Francja), Sarl BBI – Blanche Bresson Institut (Barbentane, Francja), Institut de recherche biologique – IRB (Montaigu, Francja), Laboratoires Arkopharma (Carros, Francja), Laboratoires Juva Santé (Paryż, Francja), Ortis (Bütgenbach, Belgia), Pierre Fabre Médicament (Boulogne-Billancourt, Francja), Pollenergie (Saint-Hilaire-de-Lusignan, Francja) (przedstawiciel: A. de Brosses, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               orzeczenie, że rozporządzenie nr 2015/1933 z dnia 27 października 2015 r. zostało przyjęte bez uprzedniej konsultacji ze strony Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności, EFSA, a tym samym z naruszeniem procedury mającej zastosowanie do jego przyjęcia;

               —

               orzeczenie, że Komisja naruszyła prawo przyjmując rozporządzenie nr 2015/1993 bez naukowego zbadania zagrożenia z naruszeniem art. 6 rozporządzenia nr 178/2002;

               —

               orzeczenie, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie ograniczając w rozporządzeniu nr 2015/1933 z dnia 27 października 2005 r. poziomy stężenia benzo(a)pirenu w niektórych środkach żywnościowych do 10 mikrogramów, jeżeli jest stosowany sam, lub do 50 mikrogramów, jeżeli jest mieszany z pozostałymi substancjami;

               —

               orzeczenie, że Komisja naruszyła zasadę proporcjonalności ograniczając w rozporządzeniu nr 2015/1933 z dnia 27 października 2015 r. poziomy stężenia benzo(a)pirenu w niektórych środkach żywnościowych do 10 mikrogramów, jeżeli jest stosowany sam, lub do 50 mikrogramów, jeżeli jest mieszany z pozostałymi substancjami;

               —

               orzeczenie, że Komisja naruszyła zakaz niedyskryminacji ograniczając w rozporządzeniu nr 2015/1933 z dnia 27 października 2015 r. poziomy stężenia benzo(a)pirenu w niektórych środkach żywnościowych do 10 mikrogramów, jeżeli jest stosowany sam, lub do 50 mikrogramów, jeżeli jest mieszany z pozostałymi substancjami.

         W konsekwencji:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia nr 2015/1933 z dnia 27 października 2015 r. w zakresie przepisów dotyczących niektórych środków żywnościowych;

               —

               obciążenie Komisji wszystkimi kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi 6 zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przez Komisję zasad postępowania wynikających z rozporządzenia Rady (EWG) nr 315/93 z dnia 8 lutego 1993 r. ustanawiającego procedury Wspólnoty w odniesieniu do substancji skażających w żywności (zwanego dalej „rozporządzeniem ramowym”), podczas przyjęcia rozporządzenia Komisji (UE) 2015/1933 z dnia 27 października 2015 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1881/2006 w odniesieniu do najwyższych dopuszczalnych poziomów wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych we włóknach kakao, chipsach bananowych, suplementach diety, suszonych ziołach i suszonych przyprawach (zwanego dalej „zaskarżonym rozporządzeniem”).

               2.

               Zarzut drugi dotyczący błędu co do prawa popełnionego przez Komisję przy przyjmowaniu zaskarżonego rozporządzenia z naruszeniem art. 2 rozporządzenia ramowego, co uzasadnia stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia z powodu braku podstawy prawnej.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący błędu co do prawa popełnionego przez Komisję, ponieważ nie zasięgnęła ona opinii Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności, EFSA i nie dokonała jakiejkolwiek wcześniejszej naukowej oceny, z naruszeniem wymogów art. 6 rozporządzenia nr 178/2002.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący oczywistego błędu w ocenie, ponieważ zaskarżone rozporządzenie opiera się w dorozumiany sposób na stwierdzeniu, że konsument spożywa podobne ilości wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych (WWA) w środkach spożywczych, co w żywności, co nie jest zgodne z prawdą.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia przez Komisję zasady proporcjonalności, jeżeli chodzi o ustalenie maksymalnego stężenia (WWA), ponieważ wykracza ono poza to, co jest konieczne dla ochrony zdrowia publicznego.

               6.

               Zarzut szósty dotyczący naruszenia przez Komisję zasady niedyskryminacji, ponieważ zaskarżone rozporządzenie nie uwzględniło różnic pomiędzy środkami spożywczymi a innymi suplementami diety ustalając maksymalne stężenia (WWA) odpowiednio w zależności od danego rodzaju środka spożywczego.


title: Sprawa C-114/05: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony postanowieniem Conseil d'Etat (Francja), section du contentieux z dnia 10 stycznia 2005 r., w sprawie Ministre de l'Économie, des Finances et de l'Industrie Gilian Beach przeciwko spółce Gillian Beach

text:
               14.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 115/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony postanowieniem Conseil d'Etat (Francja), section du contentieux z dnia 10 stycznia 2005 r., w sprawie Ministre de l'Économie, des Finances et de l'Industrie Gilian Beach przeciwko spółce Gillian Beach
   (Sprawa C-114/05)
   (2005/C 115/25)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 8 marca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Conseil d'Etat (Francja), section du contentieux z dnia 10 stycznia 2005 r. w sprawie Ministre de l'Économie, des Finances et de l'Industrie przeciwko spółce Gilian Beach.
   Conseil d'Etat (Francja), section du contentieux zwróciła się do Trybunału Sprawiedliwości o udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy kompleksowe świadczenie organizatora targu lub wystawy na rzecz wystawców wchodzi w zakres art. 9 ust. 2 lit. c) tiret pierwsze szóstej dyrektywy 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. (1), art. 9 ust. 2 lit. a) tej dyrektywy lub jakiejkolwiek innej kategorii świadczenia usług wspomnianej w art. 9 ust. 2.

      (1)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145 z 13.6.1977, str. 1).


title: Sprawa C-98/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (Węgry) w dniu 3 marca 2014 r. – Berlington Hungary Tanácsadó és Szolgáltató Kft. i in. przeciwko Magyar Állam

text:
               12.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (Węgry) w dniu 3 marca 2014 r. – Berlington Hungary Tanácsadó és Szolgáltató Kft. i in. przeciwko Magyar Állam
   (Sprawa C-98/14)
   2014/C 142/33
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Fővárosi Törvényszék

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Berlington Hungary Tanácsadó és Szolgáltató Kft., Lixus Szerencsejáték Szervező Kft., Lixus Projekt Szerencsejáték Szervező Kft., Lixus Invest Szerencsejáték Szervező Kft., Megapolis Terminal Szolgáltató Kft.

      Strona pozwana: Magyar Állam (państwo węgierskie)

      Pytania prejudycjalne

      W odniesieniu do dokonanych w 2011 r. zmian [ustawy XXXIV z 1991 r. o organizacji gier losowych (zwanej dalej „ustawą o grach losowych”)], w których drodze podwyższono kwotę podatku od gier:

               1.

               Czy z art. 56 TFUE zgodne jest niedyskryminujące uregulowanie państwa członkowskiego, które w jednym akcie prawnym i bez okresu na dostosowanie, pięciokrotnie podwyższa wcześniejszą kwotę bezpośredniego podatku podlegającego zapłacie od automatów do gier wykorzystywanych w salonach gier, noszącego nazwę podatku od gier i ponadto wprowadza wyrażony procentowo podatek od gier, przez co ograniczeniu ulega działalność operatorów gier losowych prowadzących salony gier?

               2.

               Czy art. 34 TFUE można interpretować w te sposób, że zakresem stosowania tego postanowienia objęte jest niedyskryminujące uregulowanie państwa członkowskiego, które w jednym akcie prawnym i bez okresu na dostosowanie, pięciokrotnie podwyższa wcześniejszą kwotę bezpośredniego podatku podlegającego zapłacie od automatów do gier wykorzystywanych w salonach gier, noszącego nazwę podatku od gier i ponadto wprowadza wyrażony procentowo podatek od gier, przez co ograniczeniu ulega przywóz automatów do gier na Węgry z obszaru Unii Europejskiej?

               3.

               W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pierwsze lub drugie pytanie: czy państwo członkowskie może powoływać się wyłącznie na naprawę sytuacji budżetowej [w zakresie] stosowania art. 36 TFUE, 52 ust. 1 TFUE i art. 61 TFUE lub na [istnienie] nadrzędnych względów?

               4.

               W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pierwsze lub drugie pytanie: czy w świetle art. 6 ust. 3 TUE należy uwzględniać ogólne zasady prawa w odniesieniu do ograniczeń wprowadzonych przez państwo członkowskie i do przyznania okresu na dostosowanie do przepisu podatkowego?

               5.

               W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pierwsze lub drugie pytanie: czy wyrok [z dnia 5 marca 1967 r. w sprawach połączonych C-46/93 i C-48/93] Brasserie du Pêcheur należy interpretować w ten sposób, iż naruszenie art. 34 TFUE lub 56 TFUE może stanowić podstawę odpowiedzialności za szkodę państwa członkowskiego, ponieważ rzeczone postanowienia – ze względu na ich bezpośrednią skuteczność – przyznają prawa jednostkom z państw członkowskich Unii?

               6.

               Czy dyrektywę 98/34/WE (1) można interpretować w ten sposób, że uregulowanie podatkowe państwa członkowskiego, które jednorazowo podwyższa pięciokrotnie wcześniejszą kwotę podatku bezpośredniego, a mianowicie podatku od gier podlegającego zapłacie od automatów do gier wykorzystywanych w salonach gier i ponadto wprowadza podatek wyrażony procentowo, stanowi „przepis techniczny”?

               7.

               W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na szóste pytanie: czy jednostki z państwa członkowskiego mogą podnosić względem niego zarzut naruszenia art. 8 ust. 1 lub art. 9 ust. 1 dyrektywy 98/34/WE, jako zaniechanie państwa członkowskiego będące podstawą jego odpowiedzialności za szkodę [innymi słowy] czy rzeczona dyrektywa ma na celu przyznanie praw jednostkom? Jakie kwestie powinien rozważyć sąd krajowy, aby rozstrzygnąć czy pozwany popełnił wystarczająco istotne naruszenie i jakie roszczenie odszkodowawcze może opierać się na tym naruszeniu?

      W odniesieniu do dokonanej w 2012 r. zmiany ustawy o grach losowych, na której mocy zabroniono wykorzystywania automatów do gier w salonach gier (zezwalając na ich wykorzystywanie wyłącznie w kasynach):

               1.

               Czy z art. 56 TFUE zgodne jest niedyskryminujące uregulowanie państwa członkowskiego, które zabrania ze skutkiem natychmiastowym wykorzystywania automatów do gier w salonach gier, nie przyznając zainteresowanym operatorom gier losowych okresu przejściowego lub na dostosowanie ani nie zapewniając im stosownego odszkodowania i jednocześnie ustanawia na rzecz kasyn monopol na wykorzystywanie automatów o gier?

               2.

               Czy art. 34 TFUE można interpretować w ten sposób, że postanowienie to również powinno mieć decydujące znaczenie i być stosowane w wypadku gdy państwo członkowskie przyjmuje niedyskryminujące uregulowanie, które chociaż nie zabrania bezpośrednio przywozu automatów do gier z obszaru Unii Europejskiej, to ogranicza rzeczywiste wykorzystywanie rzeczonych automatów poprzez organizację gier losowych lub zabrania go, bez przyznania zainteresowanym operatorom gier wykonującym ową działalność okresu przejściowego lub na dostosowanie ani odszkodowania?

               3.

               W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pierwsze i drugie pytanie: jakie kryteria powinien uwzględnić sąd krajowy aby rozstrzygnąć kwestię czy ograniczenie jest konieczne, odpowiednie i proporcjonalne [w zakresie] stosowania art. 36 TFUE, 52 ust. 1 TFUE i 61 TFUE lub czy [występują] nadrzędne względy?

               4.

               W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pierwsze lub drugie pytanie, czy w świetle art. 6 ust. 3 TUE należy uwzględniać ogólne zasady prawa w odniesieniu do zakazów wprowadzonych przez państwo członkowskie i do przyznania okresu na dostosowanie do przepisu podatkowego? Czy należy wziąć pod uwagę prawa podstawowe – takie jak prawo własności i zakaz wywłaszczenia bez odszkodowania – w związku z ograniczeniem występującym w niniejszej sprawie a jeżeli tak to w jaki sposób?

               5.

               W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pierwsze lub drugie pytanie, czy wyrok [z dnia 5 marca 1967 r. w sprawach połączonych C-46/93 i C-48/93] Brasserie du Pêcheur należy interpretować w ten sposób, iż naruszenie art. 34 TFUE lub 56 TFUE może stanowić podstawę odpowiedzialności za szkodę państwa członkowskiego, ponieważ rzeczone postanowienia – ze względu na ich bezpośrednią skuteczność – przyznają prawa jednostkom z państw członkowskich Unii?

               6.

               Czy dyrektywę 98/34/WE można interpretować w ten sposób, że uregulowanie państwa członkowskiego, które ograniczając do kasyn, wykorzystywanie automatów do gier, zabrania ich wykorzystywania w salonach gier, stanowi „inne wymaganie”?

               7.

               W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na szóste pytanie: czy jednostki z państwa członkowskiego mogą podnosić względem niego zarzut naruszenia art. 8 ust. 1 lub art. 9 ust. 1 dyrektywy 98/34/WE, jako zaniechanie państwa członkowskiego będące podstawą jego odpowiedzialności za szkodę? Jakie kwestie powinien rozważyć sąd krajowy, aby rozstrzygnąć czy pozwany popełnił wystarczająco istotne naruszenie i jakie roszczenie odszkodowawcze może opierać się na tym naruszeniu?

               8.

               Czy zastosowanie ma również zasada prawa wspólnotowego zgodnie, z którą państwa członkowskie mają obowiązek wypłacić jednostkom odszkodowanie za szkody wynikające z naruszeń prawa wspólnotowego, które można przypisać państwom członkowskim, w wypadku gdy państwu członkowskiemu przysługują suwerenne uprawnienia w dziedzinie której dotyczy przyjęte uregulowanie? Czy w takim wypadku za wytyczne mogą posłużyć również prawa podstawowe i ogólne zasady prawa wynikające ze wspólnych tradycji konstytucyjnych państw członkowskich?

      (1)  Dyrektywa 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiająca procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U. L 204, s. 37).


title: Sprawa T-596/16: Postanowienie Sądu z dnia 14 lutego 2017 r. – HP/Komisja i eu-LISA

text:
               10.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/50

         Postanowienie Sądu z dnia 14 lutego 2017 r. – HP/Komisja i eu-LISA
   (Sprawa T-596/16) (1)

   (2017/C 112/70)
   Język postępowania: angielski
   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C JO C 296 z 16.8.2016 (sprawa zarejestrowana początkowo w Sądzie ds. Służby Publicznej Unii Europejskiej pod numerem F-26/16 i przekazana Sądowi Unii Europejskiej w dniu 1 września 2016 r.).