title: Sprawa T-285/11: Postanowienie Sądu z dnia 15 grudnia 2011 r. — Gooré przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające stosowane w związku z sytuacją w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej — Skreślenie z wykazu osób i podmiotów — Skarga o stwierdzenie nieważności — Umorzenie postępowania — Skarga o odszkodowanie — Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej)

text:
               18.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 49/24

         Postanowienie Sądu z dnia 15 grudnia 2011 r. — Gooré przeciwko Radzie
   (Sprawa T-285/11) (1)

   (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające stosowane w związku z sytuacją w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej - Skreślenie z wykazu osób i podmiotów - Skarga o stwierdzenie nieważności - Umorzenie postępowania - Skarga o odszkodowanie - Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej)
   2012/C 49/44
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Charles Kader Gooré (Abidżan, Wybrzeże Kości Słoniowej) (przedstawiciel: F. Meynot)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: B. Driessen, G. Étienne i M. Chavrier, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Po pierwsze, stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 330/2011 z dnia 6 kwietnia 2011 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 560/2005 nakładające określone szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej (Dz.U. L 93, s. 10) w zakresie, w jakim dotyczy ono skarżącego, a po drugie, żądanie odszkodowania.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie żądania stwierdzenia nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 330/2011 z dnia 6 kwietnia 2011 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 560/2005 nakładające określone szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej zostaje umorzone.

               2)

               Żądanie odszkodowania zostaje oddalone.

               3)

               Każda strona pokrywa własne koszty.

               4)

               Nie ma potrzeby rozstrzygania w przedmiocie wniosku Komisji Europejskiej o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze interwenienta.

      (1)  Dz.U. C 238 z 13.8.2011.


title: Sprawa C-165/05: Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               28.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 132/20

         Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-165/05)
   (2005/C 132/38)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 8 kwietnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Gérarda Rozeta, działającego w charakterze pełnomocnika, z adresem do doręczeń w Luksemburgu przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               —

               uznanie, że nakładając w ramach swojego ustawodawstwa obowiązek uzyskania pozwolenia na pracę przez obywateli państw trzecich będących małżonkami pracowników migrujących Unii Europejskiej i nie doprowadzając do zgodności swego ustawodawstwa z prawem wspólnotowym, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 11 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1612/68 z dnia 15 października 1968 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty (1),

               —

               obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

         Podnoszone zarzuty i główne argumenty:
   Art. 11 rozporządzenia nr 1612/68 stanowi, że małżonek i dzieci w wieku poniżej 21 lat lub pozostające na utrzymaniu obywatela Państwa Członkowskiego prowadzącego działalność jako pracownik lub osoba pracująca na własny rachunek na terytorium innego Państwa Członkowskiego, mają prawo do podejmowania zatrudnienia na całym terytorium tego samego państwa, nawet jeżeli nie są obywatelami któregokolwiek Państwa Członkowskiego.
   Prawo do podejmowania zatrudnienia jest bezwarunkowe i oznacza, że małżonek lub inny członek rodziny, który jest obywatelem państwa trzeciego nie może być zobowiązany do ubiegania się lub uzyskiwania pozwolenia na pracę, aby móc podejmować zatrudnienie, biorąc pod uwagę, że skutkiem tego byłoby uzależnienie tego prawa od dodatkowego warunku wstępnego, który byłby sprzeczny z wyraźnymi postanowieniami wspomnianego art. 11.
   Obywatele luksemburscy nie są zobowiązani do posiadania pozwolenia na pracę, aby móc podejmować zatrudnienie w Wielkim Księstwie. Stąd, nakładanie takiego obowiązku na obywateli państw trzecich będących małżonkami pracowników migrujących Unii Europejskiej jest sprzeczne z art. 3 rozporządzenia nr 1612/68.
   Krajowe ramy prawne nie powinny pozostawiać żadnej wątpliwości lub niejasności nie tylko co do treści mających zastosowanie uregulowań krajowych, ale także co do rangi takich przepisów.
   Niezgodność ustawodawstwa krajowego z postanowieniami Traktatu, mimo ich bezpośredniej stosowalności, może być ostatecznie wyeliminowana jedynie za pomocą wiążących przepisów wewnętrznych o równorzędnej randze z tymi jakie powinny być zmienione.

      (1)  Dz.U. L 257 z 19.10.1968 r., str. 2


title: Sprawa T-36/11: Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2015 r. – Japan Airlines/Komisja [Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Europejski rynek lotniczego przewozu towarów — Porozumienia i uzgodnione praktyki w zakresie wielu składników cen za usługi lotniczego przewozu towarów (ustanowienie dopłat paliwowych i dopłat z tytułu bezpieczeństwa, odmowa zapłaty prowizji od dopłat) — Artykuł 101 TFUE, art. 53 porozumienia EOG i art. 8 umowy między Wspólnotą a Szwajcarią w sprawie transportu lotniczego — Obowiązek uzasadnienia]

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/31

         Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2015 r. – Japan Airlines/Komisja
   (Sprawa T-36/11) (1)

   ([Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek lotniczego przewozu towarów - Porozumienia i uzgodnione praktyki w zakresie wielu składników cen za usługi lotniczego przewozu towarów (ustanowienie dopłat paliwowych i dopłat z tytułu bezpieczeństwa, odmowa zapłaty prowizji od dopłat) - Artykuł 101 TFUE, art. 53 porozumienia EOG i art. 8 umowy między Wspólnotą a Szwajcarią w sprawie transportu lotniczego - Obowiązek uzasadnienia])
   (2016/C 048/35)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Japan Airlines Co. Ltd, dawniej Japan Airlines International Co. Ltd (Tokio, Japonia) (przedstawiciele: J.-F. Bellis, K. Van Hove, adwokaci, i R. Burton, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo N. von Lingen i S. Noë, następnie S. Noë i J. Bourke, a w końcu A. Dawes, pełnomocnicy, wspierani przez J. Holmesa, barrister)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2010) 7694 wersja ostateczna z dnia 9 listopada 2010 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE, art. 53 porozumienia EOG i art. 8 porozumienia między Konfederacją Szwajcarską a Wspólnotą Europejską w sprawie transportu lotniczego (sprawa COMP/39258 – Lotniczy przewóz towarów), a tytułem żądania ewentualnego, obniżenie wysokości grzywny nałożonej na skarżącą i na Japan Airlines Corp.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2010) 7694 wersja ostateczna z dnia 9 listopada 2010 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE, art. 53 porozumienia EOG oraz art. 8 umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego (sprawa COMP/39258 – Lotniczy przewóz towarów) w zakresie, w jakim dotyczy ona Japan Airlines Co. Ltd i Japan Airlines Corp.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Japan Airlines Co. Ltd.

      (1)  Dz.U. C 80 z 12.3.2011.


title: Sprawa T-461/07: Wyrok Sądu z dnia 14 kwietnia 2011 r. — Visa Europe Ltd oraz Visa International Service przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek usług autoryzacji transakcji dokonywanych kartami kredytowymi lub debetowymi z odroczoną płatnością — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Ograniczenie konkurencji — Potencjalny konkurent — Grzywny — Okoliczności łagodzące — Rozsądny termin — Pewność prawa — Prawo do obrony)

text:
               28.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 160/15

         Wyrok Sądu z dnia 14 kwietnia 2011 r. — Visa Europe Ltd oraz Visa International Service przeciwko Komisji
   (Sprawa T-461/07) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek usług autoryzacji transakcji dokonywanych kartami kredytowymi lub debetowymi z odroczoną płatnością - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Ograniczenie konkurencji - Potencjalny konkurent - Grzywny - Okoliczności łagodzące - Rozsądny termin - Pewność prawa - Prawo do obrony)
   2011/C 160/18
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Visa Europe Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) oraz Visa International Servce (Wilmington, Delaware, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: początkowo S. Morris, QC, H. Davies oraz A. Howard, barristers, V. Davies oraz H. Masters, solicitors, następnie S. Morris i P. Scott, solicitor, A. Howard, V. Davies oraz C. Thomas, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska, (przedstawiciele: początkowo F. Arbault, N. Khan oraz V. BottkA, a następnie N. Khan oraz V. Bottka, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Tytułem żądania głównego stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2007) 4471 wersja ostateczna z dnia 3 października 2007 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 81 WE oraz art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/D1/37.860 — Morgan Stanley przeciwko Visa International i Visa Europe) oraz, tytułem żądania ewentualnego, wniosek o uchylenie lub obniżenie kwoty grzywny nałożonej decyzją na skarżących

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Visa Europe Ltd i Visa International Service zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 51 z 23.2.2008.


title: Sprawa T-78/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 11 grudnia 2008 r. w sprawie F-148/06 Collée przeciwko Parlamentowi, wniesione w dniu 25 lutego 2009 r. przez Parlament Europejski

text:
               1.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/28

         Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 11 grudnia 2008 r. w sprawie F-148/06 Collée przeciwko Parlamentowi, wniesione w dniu 25 lutego 2009 r. przez Parlament Europejski
   (Sprawa T-78/09 P)
   2009/C 102/42
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Parlament Europejski (przedstawiciele: C. Burgos i A. Lukošiūtė, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Laurent Collée (Luksemburg, Luksemburg)

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej;

               —

               ostateczne rozstrzygnięcie sporu poprzez oddalenie skargi wniesionej przez L. Collée jako bezzasadnej;

               —

               orzeczenie w sprawie kosztów według stosowanych przepisów.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszym odwołaniu Parlament wnosi o uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej (SSP) z dnia 11 grudnia 2008 r. wydanego w sprawie F-148/06 Collée przeciwko Parlamentowi, na mocy którego SSP stwierdził nieważność decyzji Parlamentu o przyznaniu L. Colléemu dwóch punktów za zasługi w ramach postępowania w sprawie awansu za 2004 r.
   Na poparcie swojego odwołania Parlament podnosi cztery zarzuty dotyczące:

               —

               przeinaczenia okoliczności faktycznych i dowodów ze względu na stwierdzenie przez SSP, że L. Collée nie otrzymał trzeciego punktu za zasługi wyłącznie dlatego, że jego zasługi nie przewyższały zasług urzędników, którzy otrzymali trzy punkty, podczas gdy porównanie dokonane w celu rozpatrzenia zażalenia administracyjnego wniesionego przez L. Colléego wskazało, że jego sprawozdanie z oceny nie było na poziomie odpowiadającym poziomowi urzędników, którzy uzyskali trzy punkty;

               —

               braku w uzasadnieniu ze względu na niewyjaśnienie przez SSP powodów, dla których oddalił się od wcześniejszego orzecznictwa, a także sprzeczności w uzasadnieniu dotyczącej z jednej strony pkt 42 i 46 w stosunku do pkt 18 zaskarżonego wyroku, a z drugiej strony pkt 43 i 46 w stosunku do pkt 44 i 45 tego wyroku;

               —

               naruszenia art. 45 regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich i orzecznictwa dotyczącego tego artykułu w zakresie, w jakim wymóg wyższości zasług zastosowany przez Parlament w celu przyznania trzeciego punktu nie jest sprzeczny z art. 45 regulaminu; w ten sposób urzędnik musiałby uzyskać wyższą lokatę w porządku malejącym zasług od ostatniego urzędnika, który otrzymał trzy punkty;

               —

               naruszenia zasady równości traktowania ze względu na zarzucenie Parlamentowi naruszenia tej zasady, podczas gdy L. Collée nie znajdował się w sytuacji porównywalnej z sytuacją pracowników, którzy otrzymali trzy punkty.


title: Sprawa T-440/09: Postanowienie Sądu z dnia 4 czerwca 2012 r. — Azienda Agricola Bracesco przeciwko Komisji (Odpowiedzialność pozaumowna — Rolnictwo — Ptasia grypa — Wyjątkowe środki wsparcia rynku jaj i drobiu — Niewłączenie przepiórek do gatunków drobiu uprawniających do rekompensaty — Zasady równości traktowania i niedyskryminacji — Brak związku przyczynowego — Skarga w oczywisty sposób pozbawiona podstawy prawnej)

text:
               21.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/22

         Postanowienie Sądu z dnia 4 czerwca 2012 r. — Azienda Agricola Bracesco przeciwko Komisji
   (Sprawa T-440/09) (1)

   (Odpowiedzialność pozaumowna - Rolnictwo - Ptasia grypa - Wyjątkowe środki wsparcia rynku jaj i drobiu - Niewłączenie przepiórek do gatunków drobiu uprawniających do rekompensaty - Zasady równości traktowania i niedyskryminacji - Brak związku przyczynowego - Skarga w oczywisty sposób pozbawiona podstawy prawnej)
   2012/C 217/47
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Azienda Agricola Bracesco Srl — in liquidazione (Orgiano, Włochy) (przedstawiciele: F. Tosello, S. Rizzioli i C. Pauly, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawciele: F. Jimeno Fernández i D. Nardi, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga o odszkodowanie zmierzająca do uzyskania wyrównania domniemanej szkody poniesionej przez skarżącą wskutek przyjęcia rozporządzenia Komisji (WE) nr 1010/2006 z dnia 3 lipca 2006 r. dotyczącego niektórych nadzwyczajnych środków wsparcia rynku w sektorze jaj i drobiu w niektórych państwach członkowskich (Dz.U. L 180, s. 3) ze względu na to, że rozporządzenie to nie przewiduje takich środków wsparcia hodowców zajmujących się hodowlą i sprzedażą przepiórek.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona jako oczywiście pozbawiona podstawy prawnej.

               2)

               Azienda Agricola Bracesco Srl — in liquidazione pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 312 z 19.12.2009.


title: Sprawa C-167/11 P: Postanowienie Trybunału z dnia 22 marca 2012 r. — Cantiere navale De Poli SpA przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Artykuł 119 regulaminu postępowania — Pomoc państwa — Niezgodność ze wspólnym rynkiem — Decyzja Komisji — Zmiana pomocy istniejącej — Rozporządzenie (WE) nr 794/2004 — Rozporządzenie (WE) nr 1177/2002 — Tymczasowy mechanizm obronny dla przemysłu stoczniowego)

text:
               30.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/7

         Postanowienie Trybunału z dnia 22 marca 2012 r. — Cantiere navale De Poli SpA przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-167/11 P) (1)

   (Odwołanie - Artykuł 119 regulaminu postępowania - Pomoc państwa - Niezgodność ze wspólnym rynkiem - Decyzja Komisji - Zmiana pomocy istniejącej - Rozporządzenie (WE) nr 794/2004 - Rozporządzenie (WE) nr 1177/2002 - Tymczasowy mechanizm obronny dla przemysłu stoczniowego)
   2012/C 194/10
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Cantiere navale De Poli SpA (przedstawiciele: A. Abate i A. Franchi, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci i C. Urraca Caviedes, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający wnoszącą odwołanie: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, P. Gentili, avvocato dello Stato)

      Przedmiot

   Odwołanie wniesione od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 3 lutego 2011 r. w sprawie T-584/08 Cantieri navale De Poli przeciwko Komisji, którym to wyrokiem Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2010/38/WE z dnia 21 października 2008 r. w sprawie pomocy państwa C 20/08 (ex N 62/08), której Włochy zamierzają udzielić przez wprowadzenie zmian do programu pomocy N 59/04, dotyczącego tymczasowego mechanizmu obronnego dla przemysłu stoczniowego (Dz.U. 2010, L 17, s. 50)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Cantiere navale De Poli SpA zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Republika Włoska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 173 z 11.6.2011.


title: Sprawa C-539/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 4 grudnia 2008 r. — Staatssecretaris van Financiën przeciwko fiscale eenheid Facet BV/Facet Trading BV

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/35

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 4 grudnia 2008 r. — Staatssecretaris van Financiën przeciwko fiscale eenheid Facet BV/Facet Trading BV
   (Sprawa C-539/08)
   (2009/C 44/57)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Hoge Raad der Nederlanden
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Staatssecretaris van Financiën

      Strona pozwana: Fiscale eenheid Facet BV/Facet Trading BV
   Pytanie prejudycjalne
   Czy art. 17 ust. 2 i 3 oraz art. 28b część A ust. 2 szóstej dyrektywy powinny być interpretowane w ten sposób, że w przypadku gdy zgodnie z akapitem pierwszym tego ostatniego przepisu za miejsce wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów uznaje się miejsce na terytorium państwa członkowskiego, które nadało nabywcy numer identyfikacyjny VAT, pod którym dokonał on takiego nabycia, nabywca ten jest uprawniony do natychmiastowego odliczenia podatku od wartości dodanej należnego od niego w związku z tym w tym państwie członkowskim?


title: Sprawa T-517/09: Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2009 r. — Alstom przeciwko Komisji

text:
               27.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/40

         Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2009 r. — Alstom przeciwko Komisji
   (Sprawa T-517/09)
   2010/C 51/76
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Alstom (Levallois Perret, Francja) (przedstawiciele: J. Derenne i A. Müller-Rappard, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 7 października 2009 r. w sprawie COMP/F/39.129 — Transformatory mocy; oraz

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji księgowego Komisji z dnia 10 grudnia 2009 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej skardze Alstom wnosi, z jednej strony, o stwierdzenie nieważności decyzji C(2009) 7601 wersja ostateczna wydanej przez Komisję w dniu 7 października 2009 r. — Transformatory mocy dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE (obecnie art. 101 TFUE) i art. 53 EOG w sprawie kartelu na europejskim rynku transformatorów mocy, a z drugiej strony, o stwierdzenie nieważności decyzji księgowego Komisji z dnia 10 grudnia 2009 r. w sprawie odrzucenia wniosku Alstom o ustanowienie gwarancji finansowej na okres trwania postępowania wszczętego niniejszą skargą.
   Na poparcie swej skargi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 7 października 2009 r. skarżąca podnosi trzy zarzuty dotyczące:

               —

               naruszenia zasad prawnych mających zastosowanie w odniesieniu do odpowiedzialności solidarnej w zakresie, w jakim Komisja uznała za odpowiedzialne solidarnie za to samo naruszenie dwa przedsiębiorstwa, których w sposób indywidualny i niezależny nie mogła uznać bezpośrednio i formalnie odpowiedzialnymi za naruszenie;

               —

               naruszenia art. 296 TFUE w zakresie, w jakim zaskarżona decyzja dotknięta jest:

                           —

                           niewystarczającym uzasadnieniem w zakresie istnienia wpływu na handel pomiędzy państwami członkowskimi;

                           —

                           brakiem uzasadnienia w zakresie, w jakim Komisja twierdzi, że Alstom nie obalił domniemania dotyczącego odpowiedzialności spółki dominującej za działania spółki zależnej i nie wykazał autonomii spółki zależnej;

                           —

                           sprzecznością uzasadnienia w odniesieniu do łącznej odpowiedzialności Alstom i Alstom T&D SA;

               —

               naruszenia art. 101 TFUE w związku z zasadami dotyczącymi przypisywania odpowiedzialności spółkom dominującym za naruszenia popełnione przez ich spółki zależne w zakresie, w jakim Komisja oparła się na orzecznictwie, które narusza prawo Unii Europejskiej i które powinno zatem zostać odrzucone, gdyż doprowadziło do stworzenia mocą orzecznictwa zasady niewzruszalnego domniemania, opartej nie na autonomii bądź zachowaniu na rynku, lecz na więzach gospodarczych, prawnych i organizacyjnych, cechach rodzajowych właściwych dla każdej grupy przedsiębiorstw.

         Na poparcie swej skargi o stwierdzenie unieważnienia decyzji księgowego Komisji z dnia 10 grudnia 2009 r. skarżąca podnosi następujące zarzuty dotyczące:

               —

               braku podstawy prawnej w zakresie, w jakim decyzja o odrzuceniu wniosku o ustanowienie gwarancji finansowej na okres trwania postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 7 października 2009 r. nie była prawnie oparta ani na rozporządzeniu finansowym Rady nr 1605/2002 (1), ani na rozporządzeniu Komisji nr 2342/2002 ustanawiającym szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia finansowego, ze zmianami wprowadzonymi rozporządzeniem Rady nr 1248/2006 (2);

               —

               naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań w zakresie, w jakim decyzja księgowego narusza oczekiwania, jakie powstały w oparciu o wcześniejszą praktykę Komisji;

               —

               naruszenia zasady równego traktowania w zakresie, w jakim nowe stanowisko księgowego Komisji, bez wcześniejszego ogłoszenia i bez środków przejściowych, postawiło Alstom w nierównej sytuacji w odniesieniu do podmiotów zobowiązanych do pokrycia grzywny, które mogłyby dostarczyć gwarancję finansową przed tą zmianą stanowiska;

               —

               naruszenia obowiązku publicznego sprostowania błędu w wykładni, w przypadku gdy Sąd orzekł, że poprzednia praktyka Komisji nie była zgodna z mającymi zastosowanie przepisami finansowymi.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 248, s. 1; wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 1 tom 4, s. 74)

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 1248/2006 z dnia 7 sierpnia 2006 r. zmieniające rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2342/2002 ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 227, s. 3)


title: Sprawa C-224/10: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 13 października 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Baden-Baden — Niemcy) — postępowanie karne przeciwko Leo Apeltowi (Dyrektywa 91/439/EWG — Wzajemne uznawanie praw jazdy — Cofnięcie krajowego prawa jazdy wydanego przez państwo członkowskie miejsca zamieszkania i wydanie prawa jazdy kategorii B i D przez inne państwo członkowskie — Odmowa uznania przez państwo członkowskie miejsca zamieszkania — Obowiązek posiadania ważnego prawa jazdy kategorii B w chwili wydawania prawa jazdy kategorii D)

text:
               3.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/6

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 13 października 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Baden-Baden — Niemcy) — postępowanie karne przeciwko Leo Apeltowi
   (Sprawa C-224/10) (1)

   (Dyrektywa 91/439/EWG - Wzajemne uznawanie praw jazdy - Cofnięcie krajowego prawa jazdy wydanego przez państwo członkowskie miejsca zamieszkania i wydanie prawa jazdy kategorii B i D przez inne państwo członkowskie - Odmowa uznania przez państwo członkowskie miejsca zamieszkania - Obowiązek posiadania ważnego prawa jazdy kategorii B w chwili wydawania prawa jazdy kategorii D)
   2011/C 355/09
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Landgericht Baden-Baden

      Strona w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

   Leo Apelt

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Landgericht Baden-Baden — Wykładnia art. 1, art. 5 ust. 1 lit. a), art. 7 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 2 i 4 dyrektywy Rady 91/439/EWG z dnia 29 lipca 1991 r. w sprawie praw jazdy (Dz.U. L 237, s. 1), a także art. 11 ust. 4 dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy (Dz.U. L 403, s. 18) — Prawo jazdy kategorii B wydane przez państwo członkowskie obywatelowi innego państwa członkowskiego przed cofnięciem mu krajowego prawa jazdy, lecz po zaistnieniu okoliczności uzasadniających cofnięcie mu prawa jazdy — Rozszerzenie prawa jazdy przez wydające państwo członkowskie na kategorię D po upływie okresu obowiązywania zakazu ubiegania się o nowe krajowe prawo jazdy — Możliwość odmowy przez państwo członkowskie uznania ważności tego prawa jazdy ze względu na brak ważnego prawa jazdy kategorii B w chwili wydawania prawa jazdy kategorii D

      Sentencja

   Artykuł 1 ust. 2, art. 5 ust. 1 lit. a), art. 7 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 2 i 4 dyrektywy Rady 91/439/EWG z dnia 29 lipca 1991 r. w sprawie praw jazdy, zmienionej dyrektywą Komisji 2000/56/WE z dnia 14 września 2000 r., nie stoją na przeszkodzie odmowie uznania przez przyjmujące państwo członkowskie prawa jazdy kategorii B i D wydanego przez inne państwo członkowskie, po pierwsze, gdy posiadacz tego prawa jazdy uzyskał uprawnienie do kierowania pojazdami kategorii B bez spełnienia warunku posiadania zwykłego miejsca zamieszkania i po zatrzymaniu jego prawa jazdy wydanego przez pierwsze państwo członkowskie przez policję w tym państwie, lecz przed orzeczeniem w tym państwie sądowego cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami, a po drugie, gdy posiadacz tego prawa jazdy uzyskał uprawnienie do kierowania pojazdami kategorii D po orzeczeniu cofnięcia uprawnień oraz po wygaśnięciu zakazu ubiegania się o nowe prawo jazdy.

      (1)  Dz.U. C 221 z 14.8.2010.


title: Sprawa T-340/11: Postanowienie Sądu z dnia 17 października 2012 r. — Régie Networks i NRJ Global przeciwko Komisji (Skarga o odszkodowanie — Pomoc państwa — Przedawnienie — Szkoda podlegająca naprawieniu — Skarga w części oczywiście niedopuszczalna i w części oczywiście pozbawiona podstawy prawnej — Oczywisty brak właściwości)

text:
               1.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 373/6

         Postanowienie Sądu z dnia 17 października 2012 r. — Régie Networks i NRJ Global przeciwko Komisji
   (Sprawa T-340/11) (1)

   (Skarga o odszkodowanie - Pomoc państwa - Przedawnienie - Szkoda podlegająca naprawieniu - Skarga w części oczywiście niedopuszczalna i w części oczywiście pozbawiona podstawy prawnej - Oczywisty brak właściwości)
   2012/C 373/10
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Régie Networks (Lion, Francja) i NRJ Global (Paryż, Francja) (przedstawiciele: B. Geneste oraz C. Vannini, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Stromsky i S. Thomas, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga o odszkodowanie wniesiona na podstawie art. 340 TFUE, zmierzająca do uzyskania naprawienia szkody poniesionej jakoby przez skarżące po pierwsze wskutek niezgodnie z prawem decyzji z dnia 10 listopada 1997 r. w sprawie pomocy państwa N 679/97 (Dz.U 1999, C 120, s. 2), a po drugie z powodu rzekomego naruszenia zasady dobrej administracji, będącego wynikiem nienaprawienia przez Komisję niekorzystnych skutków tej decyzji.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Régie Networks i NRJ Global zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 282 z 24.9.2011.


title: Sprawa F-6/11: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 28 września 2011 r. — M przeciwko EMA (Służba publiczna — Skarga o odszkodowanie — Skarga oczywiście niedopuszczalna)

text:
               19.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 340/40

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 28 września 2011 r. — M przeciwko EMA
   (Sprawa F-6/11) (1)

   (Służba publiczna - Skarga o odszkodowanie - Skarga oczywiście niedopuszczalna)
   2011/C 340/82
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: M (Broxbourne, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: C. Thomann, barrister i I. Khawaja, solicitor

      Strona pozwana: Europejska Agencja Leków (EMA) (przedstawiciele: V. Salvatore i N. Rampal Olmedo, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Skarga zmierzająca do uzyskania naprawienia szkody, co do której skarżący twierdzi, iż poniósł ją w wyniku wypadku przy pracy, który miał miejsce z powodu naruszenia przez Agencję obowiązków, spoczywających na niej w zakresie ochrony bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy na podstawie uregulowania europejskiego i brytyjskiego

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście bezzasadna.

               2)

               M zostaje obciążony całością kosztów postępowania.

      (1)  Dz.U. C 148 z 5.6.10, s. 37.


title: Sprawa C-131/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 21 marca 2014 r. – Malvino Cervati, Società Malvi Sas di Cervati Malvino przeciwko Agenzia delle Dogane, Agenzia delle Dogane – Ufficio delle Dogane di Livorno

text:
               24.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 21 marca 2014 r. – Malvino Cervati, Società Malvi Sas di Cervati Malvino przeciwko Agenzia delle Dogane, Agenzia delle Dogane – Ufficio delle Dogane di Livorno
   (Sprawa C-131/14)
   2014/C 194/13
   Język postepowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Corte suprema di cassazione

      Strony w postepowaniu głównym

      Strona skarżąca: Malvino Cervati, Società Malvi Sas di Cervati Malvino

      Strona pozwana: Agenzia delle Dogane, Agenzia delle Dogane – Ufficio delle Dogane di Livorno

      Pytanie prejudycjalne

   Czy rozporządzenia nr 1047/2001 (1) i nr 2988/95 (2) należy interpretować w ten sposób, że zabronione jest i stanowi nadużycie prawa oraz stanowi zachowanie zmierzające do obejścia prawa działanie wspólnotowego podmiotu gospodarczego A (Malvi s.a.s.), który, nie dysponując pozwoleniem na przywóz lub po wyczerpaniu własnego udziału w kontyngencie, nabywa określone partie towaru od innego wspólnotowego podmiotu gospodarczego B (Tonini Roberto & C s.a.s.), który z kolei dokonał ich nabycia od dostawcy pozawspólnotowego (Bananaservice srl), a następnie ich cesji w państwie trzecim na inny wspólnotowy podmiot gospodarczy C (L’Olivo Maria), który, spełniając wymogi, uzyskał pozwolenie w ramach kontyngentu i, bez przenoszenia własnego pozwolenia, dokonał wprowadzenia rzeczonych partii do swobodnego obrotu do Wspólnoty Europejskiej celem ich przeniesienia, już oclonych i w zamian za odpowiednie wynagrodzenie, niższe niż szczególna stawka celna dotycząca importu spoza kontyngentu, na ten sam podmiot gospodarczy B (Tonini Robert & C s.a.s.), który je ostatecznie sprzedaje podmiotowi A (Malvi s.a.s.)?

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1047/2001 z dnia 30 maja 2001 r. wprowadzające system pozwoleń na przywóz i system świadectw pochodzenia oraz ustalające metodę zarządzania kontyngentami taryfowymi czosnku przywiezionego z państw trzecich (Dz.U. L 145, s. 35).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 312, s. 1).


title: Sprawa F-135/07: Skarga wniesiona w dniu 30 października 2007 r. — Smadja przeciwko Komisji

text:
               9.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/35

         Skarga wniesiona w dniu 30 października 2007 r. — Smadja przeciwko Komisji
   (Sprawa F-135/07)
   (2008/C 37/57)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Daniele Smadja (New Delhi, Indie) (przedstawiciel: E. Boigelot, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Przedmiot i opis sporu
   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o powołaniu skarżącego będącego pierwotnie urzędnikiem zaszeregowanym do grupy A*15, stopień 4, w zakresie w jakim ustala jego zaszeregowanie do grupy zaszeregowania A*15 stopień 1 wskutek jego ponownego powołania na stanowisko dyrektora Dyrekcji RELEX.B, po stwierdzeniu nieważności jego pierwszego powołania. Wniosek o zasądzenie zadośćuczynienia i odszkodowania.
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności aktu powołania skarżącego z dnia 21 grudnia 2006 r. w zakresie w jakim dotyczy jego zaszeregowania na stanowisko dyrektora w grupie A*1 stopień 1 oraz ustala jego staż na stopniu na dzień 1 listopada 2005 r. wskutek jego ponownego powołania w dniu 15 listopada 2005 r. na stanowisko dyrektora Dyrekcji RELEX.B „Stosunki wielostronne i prawa człowieka” wynikłego ze stwierdzenia nieważności jego pierwotnego powołania na to samo stanowisko w związku z wyrokiem Sądu Pierwszej Instancji z dnia 29 września 2005 r. T-218/02 Napoli Buzzanca przeciwko Komisji;

               —

               zasądzenie od pozwanego kwoty 25 000 EUR tytułem odszkodowania za szkodę, zadośćuczynienia za krzywdę i za uszczerbek w karierze skarżącego;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa C-331/09: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 kwietnia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Pomoc państwa — Pomoc przyznana grupie Technologie Buczek przez Rzeczpospolitą Polską — Decyzja Komisji stwierdzająca niezgodność tej pomocy ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie — Niewykonanie w wyznaczonym terminie)

text:
               18.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/4

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 kwietnia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-331/09) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Pomoc państwa - Pomoc przyznana grupie Technologie Buczek przez Rzeczpospolitą Polską - Decyzja Komisji stwierdzająca niezgodność tej pomocy ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie - Niewykonanie w wyznaczonym terminie)
   2011/C 179/05
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Gross i A. Stobiecka-Kuik, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciel: M. Krasnodębska-Tomkiel, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia lub poinformowania o przyjęciu w wyznaczonym terminie przepisów niezbędnych do zastosowania się do decyzji Komisji z dnia 23 października 2007 r. w sprawie pomocy państwa C 23/06 (ex NN 35/06) udzielonej przez Polskę na rzecz producenta stali — grupy Technologie Buczek [Pomoc państwa C(2007) 5087, Dz.U. L 116, s. 26] — Brak niezwłocznego i skutecznego wykonania wspomnianej decyzji — Niewystępowanie całkowitej niemożności wykonania decyzji

      Sentencja

               1)

               Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 249 akapit czwarty WE, jak również art. 3 i 4 decyzji Komisji 2008/344/WE z dnia 23 października 2007 r. w sprawie pomocy państwa C 23/2006 (ex NN 35/06) udzielonej przez Polskę na rzecz producenta stali — grupy Technologie Buczek, nie podejmując w wyznaczonym terminie wszelkich działań niezbędnych do zapewnienia wykonania rzeczonej decyzji.

               2)

               Rzeczpospolita Polska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 312 z 19.12.2009.


title: Sprawa C-318/06: Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               2.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/26

         Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-318/06)
   (2006/C 212/44)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: J. Enegren i G. Rozet, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 2001/86/WE z dnia 8 października 2001 r. uzupełniającej statut spółki europejskiej w odniesieniu do uczestnictwa pracowników (1) lub w każdym razie nie powiadamiając o ich przyjęciu Komisji, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło swoim zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy 2001/86/WE upłynął w dniu 8 października 2004 r.

      (1)  Dz. U. L 294, str. 22


title: Sprawa T-67/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 lipca 2008 r. — Elini przeciwko OHIM — Rolex (Elini)

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/58

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 lipca 2008 r. — Elini przeciwko OHIM — Rolex (Elini)
   (Sprawa T-67/06) (1)

   (2008/C 223/103)

      Język postępowania: francuski

   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 96 z 22.4.2006.


title: Sprawa F-23/10: Skarga wniesiona w dniu 16 kwietnia 2010 r. — Allen przeciwko Komisji

text:
               19.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/58

      Skarga wniesiona w dniu 16 kwietnia 2010 r. — Allen przeciwko Komisji
      (Sprawa F-23/10)
      (2010/C 161/93)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Finola Allen (Armação de Pera, Portugalia) (przedstawiciel: adwokaci L. Levi i A. Blot)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Przedmiot i opis sporu

      Stwierdzenie nieważności decyzji oddalającej wniosek o uznanie poważnej choroby skarżącej.

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 30 czerwca 2009 r. oddalającej wniosek o uznanie poważnej choroby skarżącej oraz, o ile zajdzie taka potrzeba, stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 17 lipca 2009 r.;

                  —

                  w razie konieczności, stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 8 stycznia 2010 r. oddalającej zażalenie skarżącej;

                  —

                  w rezultacie uznanie poważnej choroby skarżącej stwierdzonej w jej wniosku z dnia 19 maja, uzupełnionego w dniu 2 lipca 2009 r. i pełne objęcie ubezpieczeniem od dnia 1 lipca 2009 r.;

                  —

                  ewentualnie, pokrycie ubezpieczenia chorobowego do dnia 10 lipca 2009 r.;

                  —

                  zasądzenie odszkodowania oszacowanego ex aequo et bono i tymczasowo na 1 EUR;

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.


title: Sprawa F-109/06: Skarga wniesiona w dniu 15 września 2006 r. — Dittert przeciwko Komisji

text:
               18.11.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/47

         Skarga wniesiona w dniu 15 września 2006 r. — Dittert przeciwko Komisji
   (Sprawa F-109/06)
   (2006/C 281/84)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Daniel Dittert (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: B. Cortese i C. Cortese, avvocati)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji organu powołującego o przyznaniu skarżącemu niewystarczającej liczby punktów pierwszeństwa do awansu w ramach postępowania w sprawie awansu w 2005 r. i o nieawansowaniu go w tym postępowaniu, co zostało potwierdzone decyzją z dnia 6 czerwca 2006 r. oddalającą zażalenie skarżącego nr R/73/06;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na poparcie swojej skargi skarżący podnosi jedyny zarzuty: zaskarżona decyzja zawiera istotne błędy wynikające z nieprawidłowości postępowania, jak również z naruszenia zasady dobrej administracji i obowiązku staranności.
   W wyniku wciąż niewyjaśnionego problemu technicznego, akta skarżącego nie zostały uwzględnione przez zatrudniającą go dyrekcję generalną przy przyznawaniu punktów pierwszeństwa tej dyrekcji w ramach postępowania w sprawie awansu w 2005 r. Takie nieuwzględnienie stanowi błąd proceduralny oraz naruszenie zasady dobrej administracji i obowiązku staranności.
   Wspomniane nieprawidłowości były takiego charakteru, iż mogły czynić postępowanie w sprawie awansu w 2005 r. nieważnym w odniesieniu do skarżącego oraz naruszać jego interesy, gdyż gdy wykryto problem techniczny, to okazało się, że otrzymał on od organu powołującego mniej punktów pierwszeństwa niż życzyli sobie tego jego właśni przełożeni (w niniejszym przypadku, dyrektor generalny dyrekcji generalnej ds. konkurencji). W istocie, według skarżącego, dyrekcja generalna ds. konkurencji poświadczyła, że przy braku problemu technicznego, przyznałaby mu wystarczającą liczbę punktów do zapewnienia awansu do grupy zaszeregowania AD 9, tzn. 7 punktów; ta sama dyrekcja ponadto wyraźnie zwróciła się do komitetu ds. awansu A* o zaradzenie sytuacji skarżącego poprzez przyznanie mu tej liczby punktów. Pomimo tego, komitet ds. awansu A* zaproponował przyznanie skarżącemu jedynie 4 „punktów z odwołania”, a organ powołujący zgodził się z tą propozycją, chociaż skarżący otrzymał niewystarczającą liczbę punktów, aby awansować do grupy zaszeregowania AD 9 w ramach postępowania w sprawie awansu w 2005 r.
   Skarżący uważa, że postępowanie komitetu ds. awansu A* oraz organu powołującego, zamiast zaradzić sytuacji spowodowanej problemem technicznym, samo doprowadziło do naruszeń proceduralnych. Stąd, komitet ds. awansu A* naruszył zarówno swój mandat jak i kompetencje proponując, po wykryciu problemu technicznego, obniżenie liczby punktów zaproponowanej przez przełożonych skarżącego. Ponadto ani komitet ds. awansu A*, ani organ powołujący nie przystąpili do rzeczywistej analizy porównania zasług skarżącego.


title: Sprawa T-261/10 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 29 lipca 2010 r. — Brinkmann przeciwko Niemcom (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Ewidentny brak właściwości)

text:
               9.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/23

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 29 lipca 2010 r. — Brinkmann przeciwko Niemcom
   (Sprawa T-261/10 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Ewidentny brak właściwości)
   2010/C 274/36
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Norbert Brinkmann (Rheine, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat R. Wiegers)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie stosowania w odniesieniu do skarżącego § 47 i 48a Bundesnotarordnung (niemieckiej federalnej ustawy o notariacie).

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje odrzucony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-432/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Brussel (Belgia) w dniu 2 listopada 2009 r. — Airfield NV przeciwko Agicoa Belgium BVBA

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Brussel (Belgia) w dniu 2 listopada 2009 r. — Airfield NV przeciwko Agicoa Belgium BVBA
   (Sprawa C-432/09)
   2010/C 24/44
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hof van beroep te Brussel

      Strony postępowania przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Airfield NV

      Strona pozwana: Agicoa Belgium BVBA

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy z dyrektywą 93/83 (1) niezgodne jest, aby operator satelitarnej telewizji cyfrowej był zobowiązany do uzyskania zezwolenia od posiadaczy praw w przypadku działania, za pomocą którego organizacja radiowa i telewizyjna przesyła swoje sygnały będące nośnikami programu albo za pośrednictwem stałego łącza, albo za pośrednictwem zakodowanego sygnału satelitarnego, na rzecz niezależnego od siebie operatora satelitarnej telewizji cyfrowej, który powierza związanej ze sobą spółce zakodowanie tych sygnałów i wysłanie do satelity, po czym sygnały te są, za zezwoleniem organizacji radiowej i telewizyjnej, jako część pakietu programów telewizyjnych i w związku z tym powiązane ze sobą, emitowane na rzecz abonentów operatora telewizji satelitarnej, którzy mogą oglądać programy jednocześnie i w niezmienionej formie za pośrednictwem udostępnionej im przez operatora telewizji satelitarnej karty dekoderowej bądź Smartcard?

               2)

               Czy z dyrektywą 93/83 niezgodne jest, aby operator satelitarnej telewizji cyfrowej był zobowiązany do uzyskania zezwolenia od posiadaczy praw w przypadku działania, za pomocą którego organizacja radiowa i telewizyjna przesyła swoje sygnały będące nośnikami programu, zgodnie ze wskazówkami niezależnego od siebie operatora satelitarnej telewizji cyfrowej, do satelity, po czym sygnały te są, za zezwoleniem organizacji radiowej i telewizyjnej, jako część pakietu programów telewizyjnych i w związku z tym powiązane ze sobą, emitowane na rzecz abonentów operatora telewizji satelitarnej, którzy mogą oglądać programy jednocześnie i w niezmienionej formie za pośrednictwem udostępnionej im przez operatora telewizji satelitarnej karty dekoderowej bądź Smartcard?

      (1)  Dyrektywa Rady 93/83/EWG z dnia 27 września 1993 r. w sprawie koordynacji niektórych zasad dotyczących prawa autorskiego oraz praw pokrewnych stosowanych w odniesieniu do przekazu satelitarnego oraz retransmisji drogą kablową (Dz.U. L 248, s. 15).


               16.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 216/11

         Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2015 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
   (Sprawa E-33/15)
   (2016/C 216/08)
   Skarga przeciwko Islandii została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 17 grudnia 2015 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Carstena Zatschlera, Clémence Perrin oraz Íris Ísberg, działających w charakterze pełnomocników Urzędu Nadzoru EFTA, 35, Rue Belliard, B-1040 Bruksela, Belgia.
   Urząd Nadzoru EFTA występuje do Trybunału EFTA o:

               1.

               orzeczenie, że Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy aktu, o którym mowa w rozdziale XIII pkt 15q w załączniku II do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/26/UE z dnia 25 października 2012 r. zmieniająca dyrektywę 2001/83/WE w zakresie nadzoru nad bezpieczeństwem farmakoterapii), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego porozumienia, oraz na mocy art. 7 Porozumienia, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia tego aktu lub nie powiadamiając Urzędu Nadzoru EFTA o ich przyjęciu;

               2.

               obciążenie Islandii kosztami postępowania.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Skarga dotyczy niezastosowania się przez Islandię najpóźniej do dnia 14 marca 2015 r. do uzasadnionej opinii Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 14 stycznia 2015 r. dotyczącej niewdrożenia przez to państwo do swojego krajowego porządku prawnego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/26/UE z dnia 25 października 2012 r. zmieniającej dyrektywę 2001/83/WE w zakresie nadzoru nad bezpieczeństwem farmakoterapii („akt prawny”), przywołanej w rozdziale XIII pkt 15q w załączniku II do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym i dostosowanej do Porozumienia protokołem 1 do tego porozumienia.

               —

               Urząd Nadzoru EFTA twierdzi, że Islandia uchybiła zobowiązaniom wynikającym z tego aktu prawnego oraz art. 7 Porozumienia EOG, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia tego aktu.


title: Sprawa C-257/06: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 24 stycznia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione — Włochy) — Roby Profumi Srl przeciwko Comune di Parma (Artykuł 28 WE — Dyrektywa 76/768/EWG — Ochrona zdrowia — Produkty kosmetyczne — Przywóz — Przekazanie władzom państwa przywozu informacji dotyczących produktów kosmetycznych)

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/9

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 24 stycznia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione — Włochy) — Roby Profumi Srl przeciwko Comune di Parma
   (Sprawa C-257/06) (1)

   (Artykuł 28 WE - Dyrektywa 76/768/EWG - Ochrona zdrowia - Produkty kosmetyczne - Przywóz - Przekazanie władzom państwa przywozu informacji dotyczących produktów kosmetycznych)
   (2008/C 64/11)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Corte suprema di cassazione
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Roby Profumi Srl

      Strona pozwana: Comune di Parma
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Corte suprema di cassazione — Wykładania art. 28 WE oraz art. 7 dyrektywy Rady 76/768/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich dotyczących produktów kosmetycznych (Dz. U. L 262, str. 169) zmienionej dyrektywą Rady 93/35/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. (Dz. U. L 151, str. 32) — Produkty gotowe do sprzedaży pochodzące z innych państw członkowskich — Przepisy krajowe zobowiązujące importerów do przedstawienia zupełnego i szczegółowego wykazu substancji zawartych w produkcie
   Sentencja
   Artykuł 7 dyrektywy Rady 76/768/EWG z dnia 27 lipca 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich dotyczących produktów kosmetycznych, zmienionej dyrektywą Rady 93/35/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r., nie sprzeciwia się obowiązywaniu przepisu krajowego, który w celu natychmiastowego i właściwego leczenia w przypadku wystąpienia zaburzeń zobowiązuje importera produktów kosmetycznych do przekazania ministerstwu zdrowia i władzom regionu nazwy lub firmy przedsiębiorstwa, informacji o jego siedzibie i siedzibie zakładu produkcyjnego oraz pełnego i szczegółowego wykazu substancji stosowanych i substancji zawartych w rzeczonych produktach.

      (1)  Dz.U. C 212 z 2.9.2006.


title: Sprawy połączone T-50/06 RENV II i T-69/06 RENV II: Wyrok Sądu z dnia 22 kwietnia 2016 r. – Irlandia i Aughinish Alumina/Komisja [Pomoc państwa — Dyrektywa 92/81/EWG — Podatek akcyzowy od olejów mineralnych — Oleje mineralne wykorzystywane jako paliwo przy produkcji tlenku glinu — Zwolnienie z podatku akcyzowego — Pomoc nowa lub pomoc istniejąca — Artykuł 1 lit. b) pkt (iii) i (iv) rozporządzenia nr 659/1999 — Pewność prawa — Uzasadnione oczekiwania — Rozsądny termin — Zasada dobrej administracji — Nadużycie władzy — Obowiązek uzasadnienia — Pojęcie pomocy państwa — Korzyść — Wpływ na handel między państwami członkowskimi — Zakłócenie konkurencji]

text:
               6.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 200/17

         Wyrok Sądu z dnia 22 kwietnia 2016 r. – Irlandia i Aughinish Alumina/Komisja
   (Sprawy połączone T-50/06 RENV II i T-69/06 RENV II) (1)

   ([Pomoc państwa - Dyrektywa 92/81/EWG - Podatek akcyzowy od olejów mineralnych - Oleje mineralne wykorzystywane jako paliwo przy produkcji tlenku glinu - Zwolnienie z podatku akcyzowego - Pomoc nowa lub pomoc istniejąca - Artykuł 1 lit. b) pkt (iii) i (iv) rozporządzenia nr 659/1999 - Pewność prawa - Uzasadnione oczekiwania - Rozsądny termin - Zasada dobrej administracji - Nadużycie władzy - Obowiązek uzasadnienia - Pojęcie pomocy państwa - Korzyść - Wpływ na handel między państwami członkowskimi - Zakłócenie konkurencji])
   (2016/C 200/24)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Irlandia (przedstawiciele: E. Creedon, A. Joyce i E. McPhillips, pełnomocnicy, wspierani przez P. McGarry’ego, SC); Aughinish Alumina Ltd (Askeaton, Irlandia) (przedstawiciele: C. Waterson, C. Little i J. Handoll, solicitors)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci, N. Khan, G. Conte, D. Grespan i K. Walkerová, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2006/323/WE z dnia 7 grudnia 2005 r. w sprawie zwolnienia z podatku akcyzowego od olejów mineralnych wykorzystywanych jako paliwo do [przy] produkcji tlenku glinu w regionach Gardanne i Shannon oraz na Sardynii, wprowadzonego odpowiednio przez Francję, Irlandię i Włochy (Dz.U. 2006, L 119, s. 12), w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy zwolnienia z podatku akcyzowego od olejów mineralnych wykorzystywanych jako paliwo przy produkcji tlenku glinu w regionie Shannon (Irlandia).

      Sentencja

               1.

               Skargi zostają oddalone.

               2.

               Irlandia pokrywa własne koszty oraz trzy czwarte kosztów poniesionych przez Komisję Europejską w sprawach T-50/06, T-50/06 RENV I i T-50/06 RENV II, a także trzy dwudzieste kosztów poniesionych przez Komisję w sprawach C-89/08 P i C-272/12 P.

               3.

               Aughinish Alumina Ltd pokrywa własne koszty oraz trzy czwarte kosztów poniesionych przez Komisję Europejską w sprawach T-69/06, T-69/06 RENV I i T-69/06 RENV II, a także trzy dwudzieste kosztów poniesionych przez Komisję w sprawach C-89/08 P i C-272/12 P oraz wszystkie koszty w sprawie T-69/06 R.

               4.

               Komisja pokrywa jedną czwartą kosztów poniesionych przez nią w sprawach połączonych T-50/06 i T-69/06, sprawach połączonych T-50/06 RENV I i T-69/06 RENV, a także w sprawach połączonych T-50/06 RENV II i T-69/06 RENV II oraz jedną piątą kosztów poniesionych przez nią w sprawach C-89/08 P i C-272/12 P.

      (1)  Dz.U. C 86 z 8.4.2006.


title: Sprawa C-62/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Napoli (Włochy) w dniu 7 lutego 2013 r. — Immacolata Racca przeciwko Ministero dell’Istruzione, dell’Università e della Ricerca

text:
               18.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Napoli (Włochy) w dniu 7 lutego 2013 r. — Immacolata Racca przeciwko Ministero dell’Istruzione, dell’Università e della Ricerca
   (Sprawa C-62/13)
   2013/C 141/21
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale di Napoli

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Immacolata Racca

      Druga strona postępowania: Ministero dell’Istruzione, dell’Università e della Ricerca

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przepisy prawa dotyczące sektora szkolnictwa [zezwalające na zawieranie kolejnych umów na czas określony, bez przerywania ciągłości, z tym samym nauczycielem nieokreśloną ilość razy, również w celu zaspokojenia stałego zapotrzebowania na personel], stanowią środki o skutku równoważnym w rozumieniu klauzuli 5 dyrektywy 1999/70/WE (1)?

               2)

               Kiedy należy uznać, że stosunek pracy jest zawarty z „państwem”, w rozumieniu klauzuli 5 dyrektywy 1999/70/WE, w szczególności w świetle znaczenia wyrażenia „szczególne gałęzie lub grupy pracowników” i w konsekwencji, iż może uzasadniać skutki inne niż w przypadku stosunku pracy z podmiotem prywatnym?

               3)

               Czy uwzględniając wyjaśnienia, o których mowa w art. 3 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2000/78/WE (2) i art. 14 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2006/54/WE (3), pojęcie warunków pracy, o którym mowa w klauzuli 4 dyrektywy 1999/70/WE, obejmuje również skutki niezgodnego z prawem rozwiązania stosunku pracy; w wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na powyższe pytanie — czy różnica między skutkami normalnie przewidzianymi w prawie krajowym dla niezgodnego z prawem rozwiązania stosunku pracy na czas nieokreślony i na czas określony jest uzasadniona w świetle klauzuli 4?

               4)

               Czy w świetle zasady lojalnej współpracy, zabronione jest, by państwo przedstawiało w postępowaniu dotyczącym wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej krajowe przepisy prawa w sposób celowo niezgodny z prawdą i czy sąd jest zobowiązany — wobec braku innej wykładni prawa krajowego w podobny sposób spełniającej wymogi wynikające z członkostwa w Unii Europejskiej — dokonywać wykładni prawa krajowego w możliwym zakresie zgodnie z wykładnią zaproponowaną przez to państwo?

               5)

               Czy warunki, mające zastosowanie do umowy lub do stosunku pracy, o których mowa w dyrektywie 91/533/EWG (4), a w szczególności w art. 2 ust. 1 i 2 lit. e), obejmują wskazanie sytuacji, w których umowa o pracę na czas określony może zostać przekształcona w umowę na czas nieokreślony?

               6)

               W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na poprzednie pytanie — czy zmiana z mocą wsteczną ram prawnych w sposób niegwarantujący pracownikowi możliwości dochodzenia swoich praw określonych w dyrektywie lub przestrzegania warunków pracy określonych w dokumencie będącym podstawą zatrudnienia, jest sprzeczna z art. 8 ust. 1 dyrektywy 91/533/EWG i z celami, o których mowa w dyrektywie 91/533/EWG, a w szczególności w motywie drugim?

               7)

               Czy wykładni ogólnych zasad obowiązującego prawa Unii takich jak zasady pewności prawa, ochrony uzasadnionych oczekiwań, „równości broni” stron postępowania, skutecznej ochrony sądowej, dostępu do niezawisłego sądu i bardziej ogólnie rzetelnego procesu, zagwarantowanych w art. 6 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej (ze zmianami wynikającymi z art. 1 ust. 8 traktatu z Lizbony i do którego odsyła art. 46 Traktatu o Unii Europejskiej) — w związku z art. 6 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, podpisanej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. oraz z art. 46, 47 i 52 ust. 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, przyjętej w Nicei dnia 7 grudnia 2000 r., włączonej do traktatu z Lizbony — należy dokonywać w ten sposób, iż w zakresie stosowania dyrektywy 1999/70/WE stoją one na przeszkodzie ustanowieniu przez państwo włoskie po upływie istotnego okresu czasu (3 lata i sześć miesięcy) przepisu takiego jak art. 9 dekretu ustawy nr 70 z dnia 13 maja 2011 r. zmienionego ustawą nr 106 z dnia 12 lipca 2011 r., który dodał ust. 4-bis w art. 10 dekretu ustawy nr 368/01 mogący zmienić konsekwencje toczących się postępowań działając bezpośrednio na szkodę pracownika z korzyścią dla państwa, jako pracodawcy i eliminując przewidzianą w krajowym porządku prawnym możliwość objęcia sankcją zawierania z nadużyciem kolejnych umów na czas określony?

      (1)  Dyrektywa Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotycząca Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC), Dz.U. L 175, s. 43

      (2)  Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy, Dz.U. L 303, s. 16

      (3)  Dyrektywa 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (wersja przeredagowana), Dz.U. L 204, s. 23.

      (4)  Dyrektywa Rady z dnia 14 października 1991 r. w sprawie obowiązku pracodawcy dotyczącego informowania pracowników o warunkach stosowanych do umowy lub stosunku pracy, Dz.U. L 288, s. 32.


title: Sprawa T-132/07: Skarga wniesiona w dniu 19 kwietnia 2007 r. — Fuji Electric Holdings oraz Fuji Electric Systems przeciwko Komisji

text:
               23.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 140/36

         Skarga wniesiona w dniu 19 kwietnia 2007 r. — Fuji Electric Holdings oraz Fuji Electric Systems przeciwko Komisji
   (Sprawa T-132/07)
   (2007/C 140/61)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Fuji Electric Holdings Co., Ltd (Kawasaki, Japonia) oraz Fuji Electric Systems Co., Ltd. (Tokio, Japonia) (przedstawiciele: P. Chapatte, P. Walter, solicitors)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej
   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 lit. g) decyzji w zakresie w jakim uznaje on istnienie naruszenia zarzucanego FEH w tym przepisie po wrześniu 2000 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 lit. h) decyzji;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2 lit. d) decyzji w zakresie w jakim nakłada na FES grzywnę za której zapłatę jest ona odpowiedzialna solidarnie;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2 lit. f) decyzji w zakresie w jakim nakłada na Fuji grzywnę za której zapłatę jest ona odpowiedzialna solidarnie;

               —

               obniżenie grzywny nałożonej na Fuji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania w tym kosztami poniesionymi przez Fuji.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zgodnie z art. 230 WE skarżące wniosły skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 24 stycznia 2007 r. (Sprawa COMP/F/38.899 — Rozdzielnice z izolacją gazową C(2006) 6762 wersja ostateczna), na podstawie której Komisja uznała, że skarżące oraz inne przedsiębiorstwa naruszyły art. 81 WE, a od dnia 1 stycznia 1994 r. również art. 53 EOG, w odniesieniu do sektora rozdzielnic z izolacją gazową (zwanych dalej „RIG”) zawierając szereg porozumień i uzgodnionych praktyk polegających na a) podziale rynku, b) przydzieleniu ilości i zachowaniu poszczególnych udziałów rynkowych, c) przyznaniu określonym producentom poszczególnych projektów RIG (ustalaniu ofert przetargowych) oraz fałszowaniu procedury przetargowej w zakresie tych projektów, d) ustalaniu cen, e) zawieraniu porozumień w celu zaprzestania umów licencyjnych z podmiotami niebiorącymi udziału w kartelu oraz f) wymianie istotnych informacji rynkowych. Posiłkowo, skarżące wnoszą o znaczące zmniejszenie nałożonych grzywien.
   Na mocy decyzji uznano, że Fuji Electric Systems (zwana dalej „FES”) brała udział w naruszeniu od dnia 15 kwietnia 1988 r. do dnia 30 września 2002 r.
   FES kwestionuje jednak, że brała udział w porozumieniu i twierdzi, że nie była zaangażowana w sprzedaż RIG aż do dnia 1 lipca 2001 r., czyli około dziewięć miesięcy po tym jak Fuji Electric Holdings (zwana dalej „FEH”) zaprzestała udziału w kartelu. Zdaniem skarżących uznając, że FEH brała nadal udział w porozumieniu po zebraniu japońskich członków, które miało miejsce we wrześniu 2000 r., Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie, błąd co prawa w odniesieniu do ciężaru dowodu oraz błąd co do prawa jeśli chodzi o równe traktowanie.
   Ponadto Fuji twierdzi, że nie powinno uznać się jej solidarnej odpowiedzialności z uwagi na udział Japan AE Power Systems Corporation (zwanej dalej „JAEPS”) w kartelu, skoro nie miała ona możliwości wywierania decydującego wpływu na JAEPS ani nie wiedziała o zrzucanym jej udziale w kartelu. Skarżąca twierdzi zatem, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie w odniesieniu do zarzucanego FES naruszenia.
   Fuji podnosi wreszcie, że decyzja jest obarczona oczywistym błędem w ocenie jeśli chodzi o czas trwania naruszenia oraz odpowiedzialność za zarzucane JAPES naruszenie. Ponadto Komisja w niewłaściwy sposób oceniła wartość informacji przedstawionej przez skarżące utrzymując, że nie uzasadnia ona obniżenia grzywny nałożonej na skarżące zgodnie z komunikatem w sprawie współpracy. W związku z tym Fuji twierdzi, że nałożone grzywny powinny być w znacznym stopniu obniżone.


title: Sprawa C-430/14: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 21 stycznia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa – Łotwa) – Valsts ieņēmumu dienests/Artūrs Stretinskis [Odesłanie prejudycjalne — Unia celna — Wspólnotowy kodeks celny — Artykuł 29 ust. 1 lit. d) — Ustalanie wartości celnej — Rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 — Artykuł 143 ust. 1 lit. h) — Pojęcie „osób powiązanych” do celów ustalenia wartości celnej — Więzi pokrewieństwa lub powinowactwa pomiędzy kupującym będącym osobą fizyczną a dyrektorem spółki, która sprzedała towary]

text:
               14.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/12

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 21 stycznia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa – Łotwa) – Valsts ieņēmumu dienests/Artūrs Stretinskis
   (Sprawa C-430/14) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Unia celna - Wspólnotowy kodeks celny - Artykuł 29 ust. 1 lit. d) - Ustalanie wartości celnej - Rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 - Artykuł 143 ust. 1 lit. h) - Pojęcie „osób powiązanych” do celów ustalenia wartości celnej - Więzi pokrewieństwa lub powinowactwa pomiędzy kupującym będącym osobą fizyczną a dyrektorem spółki, która sprzedała towary])
   (2016/C 098/14)
   Język postępowania: łotewski

      Sąd odsyłający

   Augstākā tiesa

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Valsts ieņēmumu dienests

      Strona pozwana: Artūrs Stretinskis

      Sentencja

   Artykuł 143 ust. 1 lit. h) rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 46/1999 z dnia 8 stycznia 1999 r., należy interpretować w ten sposób, że kupującego będącego osobą fizyczną i sprzedającego będącego osobą prawną, w ramach której krewny owego kupującego ma możliwość wywarcia rzeczywistego wpływu na cenę sprzedaży towarów z korzyścią dla kupującego, należy uznać za osoby powiązane w rozumieniu art. 29 ust. 1 lit. d) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 82/97 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 grudnia 1996 r.

      (1)  Dz.U. C 421 z 24.11.2014.


title: Sprawa T-586/14: Skarga wniesiona w dniu 7 sierpnia 2014 r. – Xinyi PV Products (Anhui) Holdings przeciwko Komisji

text:
               20.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 372/20

         Skarga wniesiona w dniu 7 sierpnia 2014 r. – Xinyi PV Products (Anhui) Holdings przeciwko Komisji
   (Sprawa T-586/14)
   2014/C 372/25
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Xinyi PV Products (Anhui) Holdings Ltd (Anhui, Chińska Republika Ludowa) (przedstawiciele: Y. Melin i V. Akritidis, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 470/2014 z dnia 13 maja 2014 r. (1) nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz szkła solarnego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej w zakresie, w jakim ma ono zastosowanie do Xinyi PV Products (Anhui) Holdings Ltd; oraz

               —

               nakazanie Komisji i każdemu interwenientowi, który może być dopuszczony do sprawy na poparcie żądań Komisji, pokrycie kosztów tego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy, w którym strona skarżąca utrzymuje, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie okoliczności faktycznych i prawnych stwierdzając z naruszeniem art. 2 ust. 7 lit. c) tiret trzecie rozporządzenia podstawowego, że koszty produkcji i sytuacja finansowa strony skarżącej podlegają znaczącym wahaniom wynikającym z przejścia od byłego nierynkowego systemu gospodarki.

               2.

               Zarzut drugi, w którym strona skarżąca twierdzi, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie i nie przytoczyła logicznego dowodu w zakresie, w jakim odjęła od ceny eksportowej strony skarżącej prowizję przedstawiciela w wysokości równej narzutowi stosowanemu wobec strony skarżącej przez spółkę powiązaną w Hong Kongu, nie wykazując w wystarczający sposób, że ta spółka powiązana rzeczywiście prowadzi działalności jako przedstawiciel pracujący na zasadzie prowizji, co narusza art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego.

               3.

               Zarzut trzeci, w którym strona skarżąca utrzymuje, że Komisja nie obliczyła ceny eksportowej strony skarżącej na podstawie ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za produkt sprzedawany do UE, ani też na podstawie ceny, po której produkt wywożony jest po raz pierwszy odsprzedawany niezależnemu nabywcy w UE, co narusza art. 2 ust. 8 i 9 rozporządzenia podstawowego.

               4.

               Czwarty zarzut, w którym strona skarżąca podnosi, że Komisja nie przekazała najważniejszych ustaleń i faktów, które umożliwiłyby zrozumienie, w jaki sposób obliczyła marginesy dumpingu i szkody strony skarżącej, co narusza art. 20 rozporządzenia podstawowego oraz art. 41 Karty praw podstawowych UE.

      (1)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 470/2014 z dnia 13 maja 2014 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz szkła solarnego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 142, s. 1).


title: Sprawa T-624/13: Skarga wniesiona w dniu 25 listopada 2013 r. — The Tea Board przeciwko OHIM — Delta Lingerie (Darjeeling)

text:
               15.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/37

         Skarga wniesiona w dniu 25 listopada 2013 r. — The Tea Board przeciwko OHIM — Delta Lingerie (Darjeeling)
   (Sprawa T-624/13)
   2014/C 45/64
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: The Tea Board (Kalkuta, Indie) (przedstawiciel: adwokat A. Nordemann)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Delta Lingerie (Cachan, Francja)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 17 września 2013 r. w sprawie R 1504/2012-2;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy koloru zielonego zawierający element słowny „Darjeeling” dla klas 25, 35 i 38 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 9 466 269

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: wspólny słowny wspólnotowy znak towarowy nr 4 325 718 DARJEELING dla towarów z klasy 30, wspólny graficzny wspólnotowy znak towarowy nr 8 674 327 zawierający element słony „DARJEELING” dla towarów z klasy 30

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: odrzucenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia o wspólnotowym znaku towarowym


title: Sprawa T-236/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 31 stycznia 2007 r. — Aldershoff przeciwko Komisji (Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej — Postępowanie w sprawie oceny za 2003 r. — Oczywisty błąd w ocenie — Brak uzasadnienia — Prawo do bycia wysłuchanym)

text:
               24.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/18

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 31 stycznia 2007 r. — Aldershoff przeciwko Komisji
   (Sprawa T-236/05) (1)

   (Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej - Postępowanie w sprawie oceny za 2003 r. - Oczywisty błąd w ocenie - Brak uzasadnienia - Prawo do bycia wysłuchanym)
   (2007/C 69/43)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Willem Aldershoff (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: S. Orlandi, X. Martin, A. Coolen, J.-N. Louis i É. Marchal, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser et M. Velardo, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Uchylenie sprawozdania z przebiegu kariery skarżącego sporządzonego w ramach postępowania w sprawie oceny za 2003 r.
   Sentencja wyroku

               1)

               Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej Willema Aldershoffa za 2003 r. zostaje uchylone.

               2)

               Komisja poniesie swoje własne koszty oraz koszty poniesione przez skarżącego.

      (1)  Dz.U. C 205 z 20.8.2005.


title: Sprawa T-420/14: Wyrok Sądu z dnia 21 maja 2015 r. – Wine in Black/OHIM – Quinta do Noval-Vinhos (Wine in Black) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Wine in Black — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy NOVAL BLACK — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr (WE) nr 207/2009]

text:
               6.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/14

         Wyrok Sądu z dnia 21 maja 2015 r. – Wine in Black/OHIM – Quinta do Noval-Vinhos (Wine in Black)
   (Sprawa T-420/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Wine in Black - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy NOVAL BLACK - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 221/19)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Wine in Black GmbH (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Bauer i V. Ahmann)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: M. Vuijst i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Quinta do Noval-Vinhos, SA (Pinhão, Portugalia)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 marca 2014 r. (sprawa R 1601/2013-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Quinta do Noval-Vinhos, SA a Wine in Black GmbH.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 6 marca 2014 r. (sprawa R 1601/2013-1).

               2)

               OHIM zostaje obciążony kosztami.

      (1)  Dz.U. C 303 z 8.9.2014.


title: Sprawa C-71/06: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 1 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/35

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 1 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-71/06) (1)

   (2007/C 95/68)

      Język postępowania: włoski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 74 z 25.3.2006.


title: Sprawa T-316/13: Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2016 r. – Pappalardo i in./Komisja (Odpowiedzialność pozaumowna – Rybołówstwo – Ochrona zasobów rybołówstwa – Odbudowa zasobów tuńczyka błękitnopłetwego – Środki nadzwyczajne zakazujące połowów statkom rybackim do połowów okrężnicą – Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom)

text:
               13.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/43

      Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2016 r. – Pappalardo i in./Komisja
      (Sprawa T-316/13) (1)

      ((Odpowiedzialność pozaumowna - Rybołówstwo - Ochrona zasobów rybołówstwa - Odbudowa zasobów tuńczyka błękitnopłetwego - Środki nadzwyczajne zakazujące połowów statkom rybackim do połowów okrężnicą - Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom))
      (2016/C 211/53)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Salvatore Aniello Pappalardo (Cetara, Włochy), Pescatori La Tonnara Soc. coop. (Cetara), Fedemar Srl (Cetara), Testa Giuseppe E C. Snc (Katania, Włochy), Pescatori San Pietro Apostolo Srl (Cetara), Camplone Arnaldo & C. Snc di Camplone Arnaldo EC (Pescara, Włochy) i Valentino Pesca Sas di Camplone Arnaldo & C. (Pescara) (przedstawiciele: adwokaci V. Cannizzaro i L. Caroli)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouquet i D. Nardi, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga o odszkodowanie mająca na celu naprawienie szkody, jaką mieli ponieść skarżący wskutek wydania rozporządzenia Komisji (WE) nr 530/2008 z dnia 12 czerwca 2008 r. ustanawiającego środki nadzwyczajne w odniesieniu do statków rybackich do połowów okrężnicą prowadzących połowy tuńczyka błękitnopłetwego w Oceanie Atlantyckim, na wschód od 45o długości geograficznej zachodniej, oraz w Morzu Śródziemnym (Dz.U. L 155, s. 9).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Salvatore Aniello Pappalardo, Pescatori La Tonnara Soc. coop., Fedemar Srl, Testa Giuseppe E C. Snc, Pescatori San Pietro Apostolo Srl, Camplone Arnaldo & C. Snc di Camplone Arnaldo EC i Valentino Pesca Sas di Camplone Arnaldo & C. zostają obciążeni kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 226 z 3.8.2013.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 20 stycznia 2005 r. w sprawie C-74/03 (wniosek Østre Landsret o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): SmithKline Beecham plc przeciwko Lægemiddelstyrelsen (Produkty lecznicze — Pozwolenie na dopuszczenie do obrotu — Procedura uproszczona — Produkty zasadniczo podobne — Substancja czynna pod postacią różnych soli — Dokumentacja dodatkowa)

text:
               5.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 57/7

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 20 stycznia 2005 r.
   w sprawie C-74/03 (wniosek Østre Landsret o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): SmithKline Beecham plc przeciwko Lægemiddelstyrelsen (1)

   (Produkty lecznicze - Pozwolenie na dopuszczenie do obrotu - Procedura uproszczona - Produkty zasadniczo podobne - Substancja czynna pod postacią różnych soli - Dokumentacja dodatkowa)
   (2005/C 57/12)
   Język postępowania: duński
   W sprawie C-74/03 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Østre Landsret (Dania), postanowieniem z dnia 14 lutego 2003 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 19 lutego 2003 r., w postępowaniu SmithKline Beecham plc przeciwko Lægemiddelstyrelsen, przy udziale: Synthon BV et Genthon BV, Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, C. Gulmann (sprawozdawca), J.-P. Puissochet, N. Colneric i J. N. Cunha Rodrigues, sędziowie, rzecznik generalny: F. G. Jacobs, sekretarz: Mme M. Múgica Arzamendi, główny administrator, wydał w dniu 20 stycznia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Art. 4 trzeci akapit pkt 8 lit. a ppkt iii) dyrektywy Rady 65/65/EWG z dnia 26 stycznia 1965 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do gotowych produktów leczniczych, w brzmieniu wynikającym z dyrektyw Rady 87/21/EWG z dnia 22 grudnia 1986 r., 89/341/EWG z dnia 3 maja 1989 r. oraz 93/39/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r., należy interpretować w ten sposób, że nie wyklucza on możliwości rozpatrywania wniosku o pozwolenie na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego w ramach procedury uproszczonej ustanowionej w tym przepisie, gdy produkt ten zawiera tę samą jednostkę czynną terapeutycznie, co produkt leczniczy odniesienia, ale zawartą w soli innego rodzaju.

               2.

               Składający wniosek na podstawie art. 4 trzeci akapit pkt 8 lit. a ppkt iii) dyrektywy 65/65, w zmienionym brzmieniu, może na jego poparcie, z własnej inicjatywy lub na żądanie właściwych władz Państwa Członkowskiego, dostarczyć dodatkową dokumentację w postaci określonych wyników badań farmakologicznych i toksykologicznych lub prób klinicznych w celu wykazania, że jego produkt leczniczy jest zasadniczo podobny do produktu leczniczego odniesienia.

      (1)  Dz.U. C 101z 26.04.2003


title: Sprawa C-86/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 15 grudnia 2016 r. w sprawie T-227/15, Redpur GmbH/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), wniesione w dniu 16 lutego 2017 r. przez Redpur GmbH

text:
               3.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/16

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 15 grudnia 2016 r. w sprawie T-227/15, Redpur GmbH/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), wniesione w dniu 16 lutego 2017 r. przez Redpur GmbH
   (Sprawa C-86/17 P)
   (2017/C 213/19)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Redpur GmbH (przedstawiciel: S. Schiller, Rechtsanwalt)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Redwell Manufaktur GmbH

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 15 grudnia 2016 r. w sprawie T-227/15 oraz oddalenie sprzeciwu;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami poniesionymi przez wnoszącą odwołanie w niniejszym postępowaniu;

               —

               obciążenie Redwell Manufaktur GmbH kosztami poniesionymi przez wnoszącą odwołanie w postępowaniu przed Wydziałem Sprzeciwów i Izbą Odwoławczą EUIPO.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszająca wspólnotowy znak towarowy: Wnosząca odwołanie

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „Redpur” dla towarów z klasy 11 – zgłoszenie nr 10 934 305

      Właściciel znaków lub oznaczeń, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Redwell Manufaktur GmbH

      Znaki lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny wspólnotowy znak towarowy nr 004769717 „redwell INFRAROT HEIZUNGEN” dla towarów z klasy 11; słowny austriacki znak towarowy nr 232549 „Redwell” dla towarów z klasy 11; słowny międzynarodowy znak towarowy (WIPO) nr 914971 „Redwell” dla towarów z klasy 11 i nazwa firmy w Austrii „REDWELL Manufaktur GmbH” dla systemów grzejnych i urządzeń do ogrzewania pomieszczeń, w szczególności ogrzewania i instalacji grzewczych na podczerwień

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 (1)

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 2009, L 78, s. 1).


title: Sprawa C-375/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Frosinone (Włochy) w dniu 6 sierpnia 2014 r. – postępowanie karne przeciwko Laezzy Rosarii

text:
               20.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 372/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Frosinone (Włochy) w dniu 6 sierpnia 2014 r. – postępowanie karne przeciwko Laezzy Rosarii
   (Sprawa C-375/14)
   2014/C 372/06
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale di Frosinone (Włochy)

      Strony w postępowaniu głównym

   Laezza Rosaria

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 49 i nast. oraz art. 56 i nast. Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, uzupełnione w szczególności w świetle zasad zawartych w wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 16 lutego 2012 r. w sprawach połączonych C-72/10 i C-77/10, należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie istnieniu krajowego przepisu przewidującego obowiązek nieodpłatnego zbycia prawa do korzystania z dóbr materialnych i niematerialnych będących własnością, które stanowią sieć zarządzania zbieraniem zakładów, gdy następuje ustanie działalności wskutek upływu ograniczonego okresu koncesji lub wskutek decyzji o utracie lub cofnięciu koncesji?


title: Sprawa C-294/10: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 12 maja 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāts — Republika Łotewska) — Andrejs Eglītis, Edvards Ratnieks przeciwko Latvijas Republikas Ekonomikas ministrija (Transport lotniczy — Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 — Artykuł 5 ust. 3 — Odszkodowanie dla pasażerów w przypadku odwołania lotu — Zwolnienie z obowiązku odszkodowania w przypadku nadzwyczajnych okoliczności — Podjęcie przez przewoźnika lotniczego wszelkich racjonalnych środków w celu uniknięcia nadzwyczajnych okoliczności — Rozplanowanie zasobów we właściwym czasie, tak aby można było zapewnić lot po ustaniu takich okoliczności)

text:
               2.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/7

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 12 maja 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāts — Republika Łotewska) — Andrejs Eglītis, Edvards Ratnieks przeciwko Latvijas Republikas Ekonomikas ministrija
   (Sprawa C-294/10) (1)

   (Transport lotniczy - Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 - Artykuł 5 ust. 3 - Odszkodowanie dla pasażerów w przypadku odwołania lotu - Zwolnienie z obowiązku odszkodowania w przypadku nadzwyczajnych okoliczności - Podjęcie przez przewoźnika lotniczego wszelkich racjonalnych środków w celu uniknięcia nadzwyczajnych okoliczności - Rozplanowanie zasobów we właściwym czasie, tak aby można było zapewnić lot po ustaniu takich okoliczności)
   2011/C 194/09
   Język postępowania: łotewski

      Sąd krajowy

   Augstākās tiesas Senāts

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Andrejs Eglītis, Edvards Ratnieks

      Strona pozwana: Latvijas Republikas Ekonomikas ministrija

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Augstākās tiesas Senāts — Wykładnia art. 5 ust. 3 i art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. L 46, s. 1) — Odwołanie lotu spowodowane najpierw zamknięciem przestrzeni powietrznej ze względu na problemy dotyczące systemu radarowego i nawigacyjnego, a następnie upływem maksymalnego dopuszczalnego czasu pracy załogi — Podjęcie przez przewoźnika lotniczego wszelkich racjonalnych środków w celu uniknięcia nadzwyczajnych okoliczności

      Sentencja

   Artykuł 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91, powinien być interpretowany w ten sposób, że przewoźnik lotniczy, ponieważ jest zobowiązany do podjęcia wszelkich racjonalnych środków w celu uniknięcia nadzwyczajnych okoliczności, powinien rozsądnie na etapie planowania lotu uwzględnić ryzyko opóźnienia związanego z ewentualnym zaistnieniem takich okoliczności. Powinien w związku z tym przewidzieć określoną rezerwę czasu pozwalającą mu, w miarę możliwości, na wykonanie całego lotu po ustaniu nadzwyczajnych okoliczności. Z kolei rzeczony przepis nie może być interpretowany jako nakładający — tytułem racjonalnych środków — obowiązek planowania w sposób ogólny i jednolity minimalnej rezerwy czasu, mającej zastosowanie bez różnicy do wszystkich przewoźników lotniczych we wszystkich sytuacjach zaistnienia nadzwyczajnych okoliczności. Ocena zdolności przewoźnika lotniczego do zapewnienia całego przewidzianego lotu w nowych warunkach wynikających z zaistnienia tych okoliczności powinna być dokonywana z troską o to, aby wymagany zakres rezerwy czasu nie skutkował doprowadzeniem przewoźnika lotniczego do dokonywania nadmiernych poświęceń z punktu widzenia możliwości jego przedsiębiorstwa w danym momencie. Artykuł 6 ust. 1 rzeczonego rozporządzenia nie ma zastosowania w ramach takiej oceny.

      (1)  Dz.U. C 221 z 14.8.2010.


title: Sprawa T-546/11: Postanowienie Sądu z dnia 14 czerwca 2012 r. — Technion i Technion Research & Development Foundation przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Szósty program ramowy w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji — Pismo potwierdzające wnioski zawarte w audycie finansowym i informujące o dalszym ciągu procedury — Akty nierozerwalnie związane z umową — Niedopuszczalność)

text:
               18.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 250/15

         Postanowienie Sądu z dnia 14 czerwca 2012 r. — Technion i Technion Research & Development Foundation przeciwko Komisji
   (Sprawa T-546/11) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Szósty program ramowy w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji - Pismo potwierdzające wnioski zawarte w audycie finansowym i informujące o dalszym ciągu procedury - Akty nierozerwalnie związane z umową - Niedopuszczalność)
   2012/C 250/28
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Technion — Israel Institute of Technology (Haifa, Izrael); Technion Research & Development Foundation Ltd (Haifa) (przedstawiciele: adwokaci D. Grisay i D. Piccininno)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Dintilhac i B. Conte, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji zawartej, jak podniesiono, w piśmie Komisji z dnia 2 sierpnia 2011 r. potwierdzającym wnioski audytu finansowego dotyczącego zestawienia kosztów przedstawionego przez Technion — Israel Institute of Technology odnośnie czterech umów zawartych w ramach szóstego programu ramowego Wspólnoty Europejskiej w zakresie badań, rozwoju technologicznego i prezentacji, przyczyniającego się do urzeczywistnienia europejskiej przestrzeni badań i innowacji (2002-2006) i informującym o dalszym ciągu procedury.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Technion — Israel Institute of Technology i Technion Research & Development Foundation Ltd zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 355 z 3.12.2011.


title: Sprawa F-60/08: Skarga wniesiona w dniu 25 czerwca 2008 r. — Z przeciwko Komisji

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/63

         Skarga wniesiona w dniu 25 czerwca 2008 r. — Z przeciwko Komisji
   (Sprawa F-60/08)
   (2008/C 223/120)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Z (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis, E. Marchal)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Przedmiot i opis sporu
   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o zastosowaniu wobec skarżącej, po zasięgnięciu opinii Komitetu ds. Inwalidztwa, klauzuli zastrzegającej przewidzianej w art. 100 warunków zatrudnienia innych pracowników.
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 7 września 2007 r. ustalającej warunki zatrudnienia skarżącej w charakterze członka personelu kontraktowego do zadań pomocniczych, w zakresie, w jakim przewiduje ona zastosowanie zastrzeżenia przewidzianego w art. 100 warunków zatrudnienia innych pracowników;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.


title: Sprawa C-459/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 25 czerwca 2015 r. w sprawie T-95/14 Iranian Offshore Engineering & Construction/Rada, wniesione w dniu 28 sierpnia 2015 r. przez Iranian Offshore Engineering & Construction Company (IOEC)

text:
               19.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/11

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 25 czerwca 2015 r. w sprawie T-95/14 Iranian Offshore Engineering & Construction/Rada, wniesione w dniu 28 sierpnia 2015 r. przez Iranian Offshore Engineering & Construction Company (IOEC)
   (Sprawa C-459/15 P)
   (2015/C 346/13)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Iranian Offshore Engineering & Construction Company (IOEC) (przedstawiciele: adwokaci J. Viñals Camallonga, L. Barriola Urruticoechea i J. Iriarte Ángel)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu (siódma izba) z dnia 25 czerwca 2015 r. w sprawie T-95/14;

               —

               wydanie orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie poprzez uwzględnienie żądań skarżącej – obecnie wnoszącej odwołanie – w pierwszej instancji, to jest poprzez stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji 2013/661/WPZiB (1) z dnia 15 listopada 2013 r. oraz art. 1 rozporządzenia wykonawczego nr 1154/2013 (2) z dnia 15 listopada 2013 r. w zakresie w jakim dotyczą one lub mogą dotyczyć IOEC oraz poprzez nakazanie usunięcia nazwy skarżącej z załączników do wymienionych przepisów;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania w obu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnosząca je strona podnosi trzy zarzuty:

      Naruszenie prawa polegające na tym, że w wyroku błędnie stwierdzono, iż Rada dochowała obowiązku uzasadnienia i nie naruszyła prawa do skutecznej ochrony sądowej.

      Naruszenie prawa poprzez stwierdzenie w wyroku, że środki zastosowane wobec skarżącej znajdują poparcie w dowodach, podczas gdy w rzeczywistości są one pozbawione jakiejkolwiek podstawy faktycznej i wyrok opiera się na domniemaniach. Doprowadziło to do nadużycia władzy i naruszenia właściwych norm prawnych oraz zasady równego traktowania.

      Naruszenie prawa polegające na tym, że w wyroku błędnie stwierdzono, iż przestrzegano prawa skarżącej do własności, a także zasady proporcjonalności.

      (1)  Decyzja Rady 2013/661/WPZiB z dnia 15 listopada 2013 r. zmieniająca decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu, Dz.U. L 306, s. 18.

      (2)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 1154/2013 z dnia 15 listopada 2013 r. dotyczące wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu, Dz.U L 306, s. 3.