title: Sprawa T-211/08: Wyrok Sądu z dnia 16 czerwca 2011 r. — Putters International przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek usług w zakresie przeprowadzek międzynarodowych w Belgii — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Ustalanie cen — Podział rynku — Manipulowanie postępowaniami przetargowymi — Naruszenie jednolite i ciągłe — Grzywny — Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien z 2006 r. — Waga — Czas trwania)

text:
               30.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 226/25

         Wyrok Sądu z dnia 16 czerwca 2011 r. — Putters International przeciwko Komisji
   (Sprawa T-211/08) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek usług w zakresie przeprowadzek międzynarodowych w Belgii - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Ustalanie cen - Podział rynku - Manipulowanie postępowaniami przetargowymi - Naruszenie jednolite i ciągłe - Grzywny - Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien z 2006 r. - Waga - Czas trwania)
   2011/C 226/51
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Putters International NV (Cargovil, Belgia) (przedstawiciel: adwokat K. Platteau)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouquet i F. Ronkes Agerbeek, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2008) 926 wersja ostateczna z dnia 11 marca 2008 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/38.543 — Usługi w zakresie przeprowadzek międzynarodowych) a także, tytułem żądania ewentualnego, żądanie uchylenia lub obniżenia grzywny nałożonej na skarżącą.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Putters International NV zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 197 z 2.8.2008.


title: Sprawa T-158/12: Wyrok Sądu z dnia 29 stycznia 2014 r. — European Dynamics Belgium i in. przeciwko EMA (Zamówienia publiczne na usługi — Procedura przetargowa — Świadczenie usług zewnętrznych w zakresie programów komputerowych — Decyzja o umieszczeniu oferty skarżących na drugiej pozycji dla celów umowy kaskadowej — Kryteria udzielenia zamówień — Dodanie kryterium udzielenia zamówienia nieprzewidzianego w dokumentach umownych — Ocena kryterium selekcji w fazie udzielenia zamówienia — Przejrzystość)

text:
               8.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/18

      Wyrok Sądu z dnia 29 stycznia 2014 r. — European Dynamics Belgium i in. przeciwko EMA
      (Sprawa T-158/12) (1)

      (Zamówienia publiczne na usługi - Procedura przetargowa - Świadczenie usług zewnętrznych w zakresie programów komputerowych - Decyzja o umieszczeniu oferty skarżących na drugiej pozycji dla celów umowy kaskadowej - Kryteria udzielenia zamówień - Dodanie kryterium udzielenia zamówienia nieprzewidzianego w dokumentach umownych - Ocena kryterium selekcji w fazie udzielenia zamówienia - Przejrzystość)
      (2014/C 71/30)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Strona skarżąca: European Dynamics Belgium SA (Bruksela, Belgia); European Dynamics Luxembourg SA (Ettelbrück, Luksemburg); Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja); i European Dynamics UK Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat V. Christianos)

         Strona pozwana: Europejska Agencja Leków (EMA) (przedstawiciele: T. Jabłoński i C. Maignen, pełnomocnicy, wspierani początkowo przez adwokatów H.-G. Kamanna i E. Arsenidou, a następnie przez H.-G. Kamanna i A. Dritsa)

         Przedmiot

      Z jednej strony, stwierdzenie nieważności decyzji EMA/67882/2012 Europejskiej Agencji Leków z dnia 31 stycznia 2012 r. o umieszczeniu oferty skarżących na drugiej pozycji dla celów podpisania umowy ramowej w ramach postępowania przetargowego EMA/2011/17/ICT dotyczącego świadczenia usług zewnętrznych w zakresie programów komputerowych, a z drugiej strony, żądanie odszkodowania

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  European Dynamics Belgium SA, European Dynamics Luxembourg SA, Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai oraz European Dynamics UK Ltd zostają obciążone kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 184 z 23.6.2012.


title: Sprawa C-100/10: Skarga wniesiona w dniu 23 lutego 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/29

         Skarga wniesiona w dniu 23 lutego 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-100/10)
   2010/C 113/46
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Braun i J. Sénéchal, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając wszelkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2006/43/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie ustawowych badań rocznych sprawozdań finansowych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych, zmieniającej dyrektywy Rady 78/660/EWG i 83/349/EWG oraz uchylającej dyrektywę Rady 84/253/EWG (1), a w każdym razie nie powiadamiając o tych środkach Komisji, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 53 tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin na wdrożenie dyrektywy 2006/43/WE do prawa krajowego upłynął w dniu 28 czerwca 2008 r. Tymczasem w dniu wniesienia niniejszej skargi strona pozwana nie podjęła jeszcze wszelkich środków niezbędnych do wdrożenia tej dyrektywy, a w każdym razie nie powiadomiła o nich Komisji.

      (1)  Dz.U. L 157, s. 87.


title: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 maja 2004 r. w sprawie T-379/02, Antonio Di Andolfi przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Skarga o stwierdzenie nieważności — Termin — Skarga o odszkodowanie — Skarga wszczynająca postępowanie — Wymogi formalne — Wskazanie skierowane do instytucji — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               25.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/23

      POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 27 maja 2004 r.
   w sprawie T-379/02, Antonio Di Andolfi przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Termin - Skarga o odszkodowanie - Skarga wszczynająca postępowanie - Wymogi formalne - Wskazanie skierowane do instytucji - Oczywista niedopuszczalność)
   (2004/C 239/50)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie T-379/02, Antonio Di Andolfi, zamieszkały w Rzymie (Włochy), reprezentowany przez S.Amata, adwokata, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: E. Montaguti i A. Dal Ferro, adwokat, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), której przedmiotem było z jednej strony żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 30 października 2001 r. odmawiającej przyznania bezzwrotnej, uzupełniającej pomocy finansowej, przewidzianej w ramach Programu Joint Venture na projekt założenia wspólnego włosko-rumuńskiego przedsięwzięcia (JOP Facility 2 – Project in Romania with Phoenix European SRL – J2BROSEVEN), a z drugiej strony żądanie naprawienia szkody rzekomo wyrządzonej skarżącemu, Sąd Pierwszej Instancji (czwarta izba) w składzie: H. Legal, prezes, V. Tiili i M. Vilaras, sędziowie; sekretarz: H.Jung, wydał w dniu 27 maja 2004 r. postanowienie, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Skarżący zostaje obciążony kosztami.

      (1)  Dz.U. C 44 z 22.2.2003.


title: Sprawa C-524/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 19 września 2012 r. w sprawie T-220/11 TeamBank AG Nürnberg przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 19 listopada 2012 r. przez TeamBank AG Nürnberg

text:
               12.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/33

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 19 września 2012 r. w sprawie T-220/11 TeamBank AG Nürnberg przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 19 listopada 2012 r. przez TeamBank AG Nürnberg
   (Sprawa C-524/12 P)
   2013/C 9/56
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: TeamBank AG Nürnberg (przedstawiciel: adwokat D. Terheggen)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 19 września 2012 r. w sprawie T-220/11 w całości;

               —

               uwzględnienie w całości żądań wysuniętych w pierwszej instancji, zgodnie ze skargą złożoną w Sądzie w dniu 18 kwietnia 2011 r.

      Zarzuty i główne argumenty

   Sąd nieprawidłowo zastosował art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 (1), ponieważ założył istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w przypadku graficznych znaków towarowych „f@ir Credit” i „FERCREDIT”.
   Wbrew stanowisku Sądu w całościowym wrażeniu wywieranym przez te dwa znaki można dostrzec wyraźną i widoczną różnicę wizualną. Ponadto należy wziąć pod uwagę, że sporne znaki towarowe są powiązane z usługami sektora finansów, które zwykle wywierają znaczące skutki pod względem finansowym. Z tego względu należy przyjąć, że przeciętny konsument będzie oglądał te znaki ze szczególną uwagą i z dużym prawdopodobieństwem dostrzeże występujące między nimi różnice. Okoliczność ta nie została jednak wystarczająco przeanalizowana przez Sąd.
   Przy prawidłowej ocenie tej okoliczności, a także występujących w ramach całościowego wrażenia różnic nasuwa się wniosek, że w przypadku tych dwóch znaków nie istnieje mające znaczenie podobieństwo.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Wyrok Trybunału (w pełnym składzie) z dnia 18 stycznia 2005 r. w sprawie C-257/01 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Radzie Unii Europejskiej (Rozporządzenia (WE) nr 789/2001 i 790/2001 — Polityka wizowa — Kontrola i nadzór na granicach — Art. 202 WE — Uprawnienia wykonawcze zastrzeżone dla Rady — Uaktualnienie zastrzeżone dla Państw Członkowskich — Specyfika danych przypadków — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               5.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 57/1

      WYROK TRYBUNAŁU

   (w pełnym składzie)
   z dnia 18 stycznia 2005 r.
   w sprawie C-257/01 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Radzie Unii Europejskiej (1)

   (Rozporządzenia (WE) nr 789/2001 i 790/2001 - Polityka wizowa - Kontrola i nadzór na granicach - Art. 202 WE - Uprawnienia wykonawcze zastrzeżone dla Rady - Uaktualnienie zastrzeżone dla Państw Członkowskich - Specyfika danych przypadków - Obowiązek uzasadnienia)
   (2005/C 57/01)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie C-257/01, Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: D. Maidani i C. O'Reilly) popierana przez Królestwo Niderlandów (pełnomocnik: H. G. Sevenster) przeciwko Radzie Unii Europejskiej (pełnomocnicy: E. Finnegan oraz I. Díez Parra) popieranej przez Królestwo Hiszpanii (pełnomocnik: R. Silna de Lapuerta), mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 230 WE, wniesioną w dniu 3 lipca 2001 r., Trybunał (w pełnym składzie), w składzie: V. Skouris, Prezes, P. Jann, C. W. A. Timmermans, A. Rosas i K. Lenaerts, prezesi izb, C. Gulmann, J.-P. Puissochet i R. Schintgen (sprawozdawca), N. Colneric, S. von Bahr i J. N. Cunha Rodrigues, sędziowie; rzecznik generalny: P. Léger, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 18 stycznia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 245 z 1.9.2001


title: Sprawa T-84/13: Skarga wniesiona w dniu 14 lutego 2013 r. — Samsung SDI i in. przeciwko Komisji

text:
               13.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/32

         Skarga wniesiona w dniu 14 lutego 2013 r. — Samsung SDI i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-84/13)
   2013/C 108/81
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Samsung SDI Co. Ltd (Gyeonggi-do, Republika Korei), Samsung SDI Germany GmbH (Berlin, Niemcy), Samsung SDI (Malezja) Bhd (Negeri Sembilan Darul Khusus, Malezja) (przedstawiciele: adwokat G. Berrisch, D. Hull, Solicitor i adwokat L.A. Grelier)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 2 i art. 2 ust. 2 decyzji Komisji C(2012) 8839 wersja ostateczna z dnia 5 grudnia 2012 r. w sprawie COMP/39.437 — Lampy do ekranów telewizyjnych i komputerowych (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”) w zakresie, w jakim dotyczy ona strony skarżącej;

               —

               tytułem ewentualnym: stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 2 tej decyzji, w części, w jakiej dotyczy on dat rozpoczęcia i zakończenia uczestnictwa strony skarżącej w naruszeniu dotyczącym kineskopów kolorowych używanych w telewizorach (zwanych dalej „CPT”) oraz obniżenie nałożonej na stronę skarżącą w art. 2 ust. 2 zaskarżonej decyzji kwoty grzywny;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi w odniesieniu do naruszenia dotyczącego CPT trzy zarzuty. Co się tyczy naruszenia dotyczącego kineskopów kolorowych używanych w ekranach komputerowych (zwanych dalej „CDT”), strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.
   W odniesieniu do naruszenia dotyczącego CPT strona skarżąca podnosi następujące zarzuty:

               1)

               W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca twierdzi, że Komisja dopuściła się błędu, stosując art. 101 TFUE, aby stwierdzić istnienie naruszenia o jednolitym i ciągłym charakterze obejmującego wszystkie rodzaje CPT przez cały czas trwania naruszenia oraz wszystkie ustalenia, jakie odbyły się w Azji.

               2)

               Tytułem ewentualnym, w ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca twierdzi, że Komisja dopuściła się błędu, określając zarówno daty rozpoczęcia jak i daty zakończenia uczestnictwa strony skarżącej w naruszeniu dotyczącym CPT, co doprowadziło do przedłużenia całkowitego czasu trwania kartelu o co najmniej szesnaście miesięcy.

               3)

               Tytułem ewentualnym, w ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca twierdzi, że decyzja Komisji o nieprzyznaniu stronie skarżącej maksymalnego 50 % obniżenia grzywny opiera się na nieprawidłowych i oczywiście błędnych ustaleniach faktycznych.

         W odniesieniu do naruszenia dotyczącego CDT strona skarżąca podnosi następujące zarzuty:

               1)

               Po pierwsze, strona skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła swe wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien (1), uwzględniając sprzedaż CDT dostarczonych do Samsung Electronics w Europie w wartości sprzedaży do celów obliczania grzywny, pomimo że konkurencja w ramach tej sprzedaży miała miejsce całkowicie w Korei.

               2)

               Po drugie, strona skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła swe wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien, wykorzystując przy obliczaniu grzywny średnią wartość rocznych obrotów przez cały czas trwania naruszenia, tym samym odstępując od zasady brania pod uwagę ostatniego pełnego roku obrotowego naruszenia.

               3)

               Po trzecie, strona skarżąca twierdzi, że decyzja Komisji o nieprzyznaniu stronie skarżącej maksymalnego 50 % obniżenia grzywny opiera się na nieprawidłowych i oczywiście błędnych ustaleniach faktycznych.

      (1)  Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia 1/2003 (Dz.U. 2006 C 210, s. 2).


title: Sprawa C-71/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Qorti Kostituzzjonali (Malta) w dniu 10 lutego 2012 r. — Vodafone Malta Limited i Mobisle Communications Limited przeciwko L-Avukat Ġenerali, Il-Kontrollur tad-Dwana, Il-Ministru tal-Finanzi i L-Awtorità ta’ Malta dwar il-Komunikazzjoni

text:
               21.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Qorti Kostituzzjonali (Malta) w dniu 10 lutego 2012 r. — Vodafone Malta Limited i Mobisle Communications Limited przeciwko L-Avukat Ġenerali, Il-Kontrollur tad-Dwana, Il-Ministru tal-Finanzi i L-Awtorità ta’ Malta dwar il-Komunikazzjoni
   (Sprawa C-71/12)
   2012/C 118/25
   Język postępowania: maltański

      Sąd krajowy

   Qorti Kostituzzjonali

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Vodafone Malta Limited, Mobisle Communications Limited

      Strona pozwana: L-Avukat Ġenerali, Il-Kontrollur tad-Dwana, Il-Ministru tal-Finanzi, L-Awtorità ta’ Malta dwar il-Komunikazzjoni

      Pytania prejudycjalne

   Czy przepisy dyrektywy 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa o zezwoleniach), a w szczególności jej art. 12 lub 13, sprzeciwiają się temu, by państwa członkowskie nakładały na operatorów telekomunikacji ruchomej (zwanych dalej „operatorami”) obciążenie podatkowe, które:

               a)

               stanowi podatek, zwany akcyzą, wprowadzony ustawodawstwem krajowym;

               b)

               jest wyliczane procentowo od opłat pobieranych przez operatorów telefonii ruchomej od ich użytkowników za usługi świadczone im przez tych operatorów z wyjątkiem usług ustawowo zwolnionych;

               c)

               jest płacone operatorom telefonii ruchomej przez ich użytkowników indywidualnie, a następnie przekazywane kontrolerowi ceł przez wszystkich operatorów oferujących usługi telefonii ruchomej, przy czym płatność ta jest należna tylko od tych operatorów, a nie od innych przedsiębiorstw, w tym od przedsiębiorstw udostępniających sieci i inne usługi łączności elektronicznej?


title: Sprawa C-484/15: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 9 marca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Općinski sud u Novom Zagrebu – Chorwacja) – Ibrica Zulfikarpašić/Slaven Gajer [Odesłanie prejudycjalne — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Rozporządzenie (WE) nr 805/2004 — Europejski tytuł egzekucyjny dla roszczeń bezspornych — Wymagania dotyczące nadania zaświadczenia europejskiego tytułu egzekucyjnego — Pojęcie „sądu” — Notariusz, który wydał nakaz egzekucyjny w oparciu o „dokument autentyczny” — Dokument urzędowy]

text:
               8.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 144/8

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 9 marca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Općinski sud u Novom Zagrebu – Chorwacja) – Ibrica Zulfikarpašić/Slaven Gajer
   (Sprawa C-484/15) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Rozporządzenie (WE) nr 805/2004 - Europejski tytuł egzekucyjny dla roszczeń bezspornych - Wymagania dotyczące nadania zaświadczenia europejskiego tytułu egzekucyjnego - Pojęcie „sądu” - Notariusz, który wydał nakaz egzekucyjny w oparciu o „dokument autentyczny” - Dokument urzędowy])
   (2017/C 144/10)
   Język postępowania: chorwacki

      Sąd odsyłający

   Općinski sud u Novom Zagrebu

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ibrica Zulfikarpašić

      Strona pozwana: Slaven Gajer

      Sentencja

               1)

               Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 805/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie utworzenia europejskiego tytułu egzekucyjnego dla roszczeń bezspornych należy interpretować w ten sposób, że notariusze wykonujący w Chorwacji kompetencje przyznane im przez prawo krajowe w ramach postępowań egzekucyjnych prowadzonych na podstawie „dokumentów autentycznych” nie są objęci zakresem znaczeniowym pojęcia „sądu” w rozumieniu rzeczonego rozporządzenia.

               2)

               Rozporządzenie nr 805/2004 należy interpretować w ten sposób, że wydanemu przez notariusza w Chorwacji na podstawie „dokumentu autentycznego” nakazowi egzekucyjnemu, od którego nie został wniesiony sprzeciw, nie może zostać nadane zaświadczenie europejskiego tytułu egzekucyjnego, o ile nie dotyczy on roszczenia bezspornego w rozumieniu art. 3 ust. 1 rzeczonego rozporządzenia.

      (1)  Dz.U. C 389 z 23.11.2015.


title: Sprawa T-377/06: Wyrok Sądu z dnia 24 marca 2011 r. — Comap przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Sektor złączy miedzianych i ze stopów miedzi — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Czas trwania udziału w naruszeniu — Grzywny — Ustalenie kwoty wyjściowej grzywny — Proporcjonalność)

text:
               14.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/19

         Wyrok Sądu z dnia 24 marca 2011 r. — Comap przeciwko Komisji
   (Sprawa T-377/06) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Sektor złączy miedzianych i ze stopów miedzi - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Czas trwania udziału w naruszeniu - Grzywny - Ustalenie kwoty wyjściowej grzywny - Proporcjonalność)
   2011/C 145/28
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Comap SA (Paryż, Francja) (przedstawiciele: początkowo A. Wachsmann oraz C. Pommiès, następnie A. Wachsmann oraz D. Nourissier, a w końcu A. Wachsmann oraz S. de Guigné, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Nijenhuis oraz V. Bottka, pełnomocnicy, wspierani przez adwokat N. Coutrelis)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji C(2006) 4180 z dnia 20 września 2006 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/F-1/38.121 — Złącza) oraz wniosek o obniżenie kwoty grzywny nałożonej w tej decyzji na skarżącą.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Comap SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 42 z 24.2.2007


title: Sprawa C-250/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen (Belgia) w dniu 29 maja 2015 r. – Vivium SA/Belgische Staat

text:
               10.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen (Belgia) w dniu 29 maja 2015 r. – Vivium SA/Belgische Staat
   (Sprawa C-250/15)
   (2015/C 262/12)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Vivium SA

      Druga strona postępowania: Belgische Staat

      Pytania prejudycjalne

   Czy prawo Unii Europejskiej, w szczególności zasada skuteczności i zasada równoważności, stoi na przeszkodzie stosowaniu przepisów prawa państwa członkowskiego stanowiących, że administracyjne lub sądowe środki zaskarżania przysługujące przeciwko aktom i rozporządzeniom administracyjnym opartym na przepisie prawa krajowego nie są ponownie dostępne, gdy w wyroku Trybunału Unii Europejskiej na podstawie art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (dawniej art. 234 WE) orzeczono, że przepis prawa krajowego narusza prawo Unii, podczas gdy każdy zainteresowany może wnieść do krajowego sądu konstytucyjnego skargę o stwierdzenie nieważności przepisu prawa krajowego, jeśli ustalono w wyroku sądu konstytucyjnego wydanym w przedmiocie pytania prejudycjalnego sądu krajowego, że ten przepis prawa krajowego narusza konstytucję, a wskutek stwierdzającego nieważność wyroku sądu konstytucyjnego wydanego w przedmiocie tej skargi są ponownie dostępne administracyjne lub sądowe środki zaskarżania przysługujące przeciwko aktom i rozporządzeniom administracyjnym opartym na przepisie prawa krajowego, którego nieważność stwierdzono?


title: Sprawa C-115/07: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 27 września 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Czeskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2004/27/WE — Leki gotowe — Produkty lecznicze stosowane u ludzi — Brak transpozycji w przewidzianym terminie)

text:
               24.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/5

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 27 września 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Czeskiej
   (Sprawa C-115/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2004/27/WE - Leki gotowe - Produkty lecznicze stosowane u ludzi - Brak transpozycji w przewidzianym terminie)
   (2007/C 283/07)
   Język postępowania: czeski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: B. Stromsky i M. Šimerdová, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Czeska (przedstawiciel: T. Boček, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia w wyznaczonym terminie wszelkich przepisów niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2004/27/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. zmieniającej dyrektywę 2001/83/WE w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. L 136, str. 34)
   Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2004/27/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. zmieniającej dyrektywę 2001/83/WE w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi, Republika Czeska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 3 tej dyrektywy.

               2)

               Republika Czeska pokrywa koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 95 z dnia 28.4.2007 r.


title: Sprawa C-332/12: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 4 stycznia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej

text:
               13.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/19

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 4 stycznia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-332/12) (1)

   2013/C 108/50
   Język postępowania: polski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 287 z 22.9.2012.


title: Sprawa F-1/10: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (w składzie jednego sędziego) z dnia 14 grudnia 2010 r. — Marcuccio przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Zabezpieczenie społeczne — Ubezpieczenie zdrowotne — Wnioski o zwrot kosztów medycznych — Brak aktu niekorzystnego — Niedopuszczalność — Brak uzasadnienia)

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/62

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (w składzie jednego sędziego) z dnia 14 grudnia 2010 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa F-1/10) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Zabezpieczenie społeczne - Ubezpieczenie zdrowotne - Wnioski o zwrot kosztów medycznych - Brak aktu niekorzystnego - Niedopuszczalność - Brak uzasadnienia)
   2011/C 30/121
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i C. Berardis-Kayser, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Dal Ferro)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji o odmowie przejęcia w 100 % kosztów medycznych skarżącego.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność dorozumianych decyzji, którymi Komisja Europejska oddaliła wnioski L. Marcuccio z dnia 25 grudnia 2008 r. mające na celu zwrot określonych kosztów medycznych w normalnej wysokości.

               2)

               Pozostałe żądania skargi zostają odrzucone.

               3)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 63 z 13.3.2010, s. 52.


title: Sprawa T-116/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 maja 2009 r. — Wieland-Werke przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek miedzianych rur przemysłowych — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Ustalanie cen i podział rynku — Grzywny — Zasada legalności kar — Rozmiar właściwego rynku — Odstraszający skutek — Czas trwania naruszenia — Współpraca)

text:
               4.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/32

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 maja 2009 r. — Wieland-Werke przeciwko Komisji
   (Sprawa T-116/04) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek miedzianych rur przemysłowych - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Ustalanie cen i podział rynku - Grzywny - Zasada legalności kar - Rozmiar właściwego rynku - Odstraszający skutek - Czas trwania naruszenia - Współpraca)
   2009/C 153/60
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Wieland-Werke AG (Ulm, Niemcy) (przedstawiciele: R. Bechtold i U. Soltész, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: początkowo É. Gippini Fournier i H. Gading, następnie É. Gippini Fournier, O. Weber i K. Mojzesowicz, adwokaci)

      Przedmiot sprawy

   Skarga o uchylenie lub obniżenie grzywny nałożonej na skarżącą na mocy art. 2 lit. a) decyzji Komisji C (2003) 4820 wersja ostateczna z dnia 16 grudnia 2003 r. w przedmiocie procedury stosowania art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/E-1/38.240 — Rury przemysłowe).

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Wieland-Werke AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 118 z 30.4.2004.


title: Sprawa T-24/09: Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2009 r. — Biocaps przeciwko Komisji

text:
               7.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/50

         Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2009 r. — Biocaps przeciwko Komisji
   (Sprawa T-24/09)
   (2009/C 55/89)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Biocaps (Orsay, Francja) (przedstawiciele: Y.-R. Guillou, H. Speyart i T. Verstraeten, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i

               —

               obciążenie Komisji jej własnymi kosztami i kosztami poniesionymi przez skarżących.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca, będąca podmiotem prawnym odpowiedzialnym za eksploatację Laboratoire Champagnat Desmoulins Philippakis, wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2008) 6524 z dnia 29 października 2008 r., w drodze której Komisja, na podstawie art. 20 ust. 4 rozporządzenia nr 1/2003 (1), nakazała temu laboratorium, jak również wszystkim podmiotom kontrolowanym przez nie bezpośrednio lub pośrednio, poddanie się kontroli zmierzającej do ustalenia czy brały one udział w porozumieniach lub praktykach uzgodnionych, sprzecznych z przepisami art. 81 WE lub art. 82 WE, bądź też realizowały takie porozumienia lub praktyki.
   Miały to być działania w postaci decyzji uniemożliwiających farmaceutom lub osobom prawnym dostęp do rynku usług w zakresie analiz biomedycznych, ograniczające ich działalność na tym rynku albo wykluczyć ich z rynku.
   Na poparcie skargi skarżąca podnosi jedyny zarzut dotyczący naruszenia zasady, zgodnie z którą decyzje instytucji wspólnotowych powinny być kierowane do podmiotów mających osobowość prawną, w sytuacji gdy adresat spornej decyzji nie istniał już w chwili jej wydania.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. 2003, L 1, s. 1).


title: Sprawa F-129/05: Skarga wniesiona w dniu  23 grudnia 2005 r.  — Merglova przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/56

         Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2005 r. — Merglova przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa F-129/05)
   (2006/C 60/104)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Eva Merglova (Bruksela, Belgia) [Przedstawiciele: S. Rodrigues, Y. Minatchy, avocats]

      Strona pozwana: Komisji Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie dopuszczalności skargi;

               —

               uchylenie decyzji organu powołującego z dnia 15 września 2005 r. oddalającej zażalenie skarżącej;

               —

               orzeczenie zmiany zakwalifikowania skarżącej do grupy zaszeregowania C*3 albo C*2 ze skutkiem wstecznym od dnia 1 maja 2004 r.;

               —

               ewentualnie, zobowiązanie Komisji do uznania praw skarżącej do awansu do grupy zaszeregowania C*3 albo C*2 w ramach najbliższego postępowania w sprawie awansów i zasądzenie od Komisji odszkodowania za szkody poniesione przez skarżącą w związku z niezaszeregowaniem jej do grupy zaszeregowania C*3 albo C*2 od dnia 1 maja 2004 r.;

               —

               w każdym przypadku obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca, będąca urzędnikiem Komisji, która została zatrudniona po wprowadzeniu w życie reformy regulaminu pracowniczego, lecz wpisana na listę rezerwową konkursu ogłoszonego przed wejściem w życie tej reformy, podnosi niezgodność z prawem art. 2 załącznika XIII do tego regulaminu, zgodnie z którym została ona zaszeregowana do grupy zaszeregowania C*1 szczebel kariery 2.
   W uzasadnieniu podniesionego przez nią zarzutu niezgodności z prawem skarżąca podnosi po pierwsze naruszenie wyrażonej w art. 6 regulaminu zasady równoważności pomiędzy starymi i nowymi strukturami kariery. Otóż kariera skarżącej została zahamowana poprzez zaszeregowanie jej do grupy zaszeregowania C*1.
   Skarżąca stwierdza ponadto, że jest ofiarą naruszenia zasady równego traktowania w porównaniu z urzędnikami należącymi do grup zaszeregowania C*4 lub C*5, którzy uzyskali awans przed dniem 1 maja 2004 r.
   W końcu skarżąca powołuje się na naruszenie wywołanego u niej uzasadnionego oczekiwania, że nowa struktura kariery nie spowoduje pogorszenia jej warunków pracy, na naruszenie zasady zachowania praw nabytych oraz nadużycie władzy.


title: Sprawa C-598/12: Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej

text:
               16.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/8

         Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-598/12)
   2013/C 79/14
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (Przedstawiciele: P. Hetsch, O. Beynet i K. Herrmann, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania art. 2 pkt l, 22, 32 i 33, art.3 ust.7-8 i 13, art.6 ust.1 i 3, art.9 oraz art.13-14 i art.17-23, art.10 i 11, art.16 ust.l i 2, art.26 ust.2lit.b, c i d) trzecie i czwarte zdanie, art.29, art.38 ust.1- 4, art.39 ust. 1-4, art.40 ust.1-3 i 5-7 oraz Załącznika I pkt.l i 2 dyrektywy 2009/72/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 lipca 2009 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającej dyrektywę 2003/54/WE (1), i w każdym razie nie powiadamiając Komisji o takich przepisach, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 49 ust. 1 tejże dyrektywy.

               —

               nałożenie na Rzeczpospolitą Polskę zgodnie z art. 260 ust. 3 TFUE okresowej kary pieniężnej za uchybienie obowiązkowi poinformowania o środkach transpozycji dyrektywy 2009/72/WE o dziennej stawce w wysokości 84 378,24 EUR naliczanej od dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie;

               —

               obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin transpozycji dyrektywy 2009/72/WE upłynął w dniu 3 marca 2011 r.

      (1)  Dz.U. L 211, s. 55


title: Sprawa T-410/08: Skarga wniesiona w dniu 30 września 2008 r. — GEMA przeciwko Komisji

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/39

         Skarga wniesiona w dniu 30 września 2008 r. — GEMA przeciwko Komisji
   (Sprawa T-410/08)
   (2008/C 313/70)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Gesellschaft für musikalische Aufführungs- und mechanische Vervielfältigungsrechte (GEMA) (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci R. Bechtold i I. Brinker)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności — na podstawie art. 231 ust. 1 WE — art. 3, art. 4 ust. 2 oraz art. 4 ust. 3 — w zakresie, w jakim odnosi się on do art. 3 — decyzji Komisji z dnia 16 lipca 2008 r. w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy skarżącej;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą, zgodnie z art. 87 §2 regulaminu postępowania Sądu.

         Zarzuty i główne argumenty
   Niniejsza skarga dotyczy decyzji Komisji z dnia 16 lipca 2008 r. w sprawie COMP/C2/38.698 — CISAC, w której Komisja uznała, że uzgodnione praktyki związane ze wzajemnym udzielaniem praw autorskich do utworów muzycznych pomiędzy organizacjami zbiorowego zarządzania zrzeszonymi w International Confederation of Societies of Authors and Composers (Międzynarodowa Konfederacja Stowarzyszeń Autorów i Kompozytorów — „CISAC”) są niezgodne z art. 81 WE i art. 53 EOG. Skarżąca odpiera zarzut stosowania uzgodnionych praktyk, o których mowa w art. 3, oraz niedopełnienia odnośnych obowiązków wynikających z art. 4 ust. 2 i 3 decyzji twierdząc, że naruszenie zostało usunięte.
   Skarżąca formułuje w tym zakresie cztery zarzuty.
   Przede wszystkim skarżąca podnosi, że decyzja Komisji nie spełnia wymogów określonych w art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 (1). Decyzja narusza zasadę pewności prawa, gdyż nie wynika z niej jasno, jakie praktyki są zakazane, jest wewnętrznie sprzeczna, a nadto jest niezgodna z wcześniejszą praktyką administracyjną Komisji. Skarżąca formułuje ponadto zarzut naruszenia zasady proporcjonalności oraz przekroczenia granic swobodnego uznania, podnosząc, iż w swej decyzji Komisja kierowała się nieistotnymi dla sprawy względami wykraczającymi poza zakres kryteriów właściwych dla prawa konkurencji, przez co przekroczyła zakres swych kompetencji.
   Po drugie skarżąca podnosi, że Komisja popełniła istotny błąd proceduralny, gdyż, wbrew ciążącemu na niej na mocy art. 253 WE zobowiązaniu, nie uzasadniła swej decyzji w wystarczający sposób.
   Po trzecie decyzja w oczywisty sposób narusza prawo i zawiera oczywisty błąd w ocenie, gdyż Komisja ustaliła istnienie uzgodnionych praktyk wyłącznie w oparciu o strukturę rynku, a przez to w niedopuszczalny sposób przerzuciła na skarżącą przewidziany przez prawo ciężar dowodowy.
   Po czwarte Komisja w niezgodny z prawem sposób przyjęła, że popełnione zostało naruszenie art. 81 WE, bowiem nie wzięła ona pod uwagę okoliczności, iż ograniczone do terytoriów krajowych prawa przyznane w umowach wzajemnych zawartych między członkami CISAC, odpowiadających wzorowi umowy stosowanemu przez CISAC, stanowią istotny i niezbędny element zbiorowego zarządzania na poziomie międzynarodowym oraz są wyrazem powszechnie uznawanej w prawie autorskim zasady terytorialności, a zatem nie stanowią one ograniczenia konkurencji w rozumieniu art. 81 WE.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. L 1, s. 1).


title: Sprawa C-32/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Magyar Köztársaság Legfelsőbb Bírósága (Węgry) w dniu 21 stycznia 2011 r. — Allianz Hungária Biztosító Zrt., Generali-Providencia Biztosító Zrt., Gépjármű Márkakereskedők Országos Szövetsége, Magyar Peugeot Márkakereskedők Biztosítási Alkusz Kft., Paragon-Alkusz Zrt., następca prawny Magyar Opelkereskedők Bróker Kft. przeciwko Gazdasági Versenyhivatal

text:
               14.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Magyar Köztársaság Legfelsőbb Bírósága (Węgry) w dniu 21 stycznia 2011 r. — Allianz Hungária Biztosító Zrt., Generali-Providencia Biztosító Zrt., Gépjármű Márkakereskedők Országos Szövetsége, Magyar Peugeot Márkakereskedők Biztosítási Alkusz Kft., Paragon-Alkusz Zrt., następca prawny Magyar Opelkereskedők Bróker Kft. przeciwko Gazdasági Versenyhivatal
   (Sprawa C-32/11)
   2011/C 145/04
   Język postępowania: węgierski

      Sąd krajowy

   Magyar Köztársaság Legfelsőbb Bírósága (Węgry).

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Allianz Hungária Biztosító Zrt., Generali-Providencia Biztosító Zrt., Gépjármű Márkakereskedők Országos Szövetsége, Magyar Peugeot Márkakereskedők Biztosítási Alkusz Kft., Paragon-Alkusz Zrt., następca prawny Magyar Opelkereskedők Bróker Kft.

      Strona pozwana: Gazdasági Versenyhivatal.

      Pytania prejudycjalne

   Czy można uznać za porozumienia sprzeczne z art. 101 TFUE ust. 1 (których celem lub skutkiem jest zapobieżenie, ograniczenie lub zakłócenie konkurencji wewnątrz rynku wewnętrznego), takie porozumienia dwustronne podpisane pomiędzy ubezpieczycielem i określonymi warsztatami samochodowymi lub pomiędzy ubezpieczycielem a stowarzyszeniem warsztatów samochodów, na podstawie których cena za roboczogodzinę płaconą przez ubezpieczyciela warsztatowi samochodowemu za naprawę ubezpieczonych przez niego samochodów zależy miedzy innymi, od liczby i odsetka ubezpieczeń zawartych przez ubezpieczyciela za pośrednictwem tego warsztatu, który działa jako agent ubezpieczeniowy owego ubezpieczyciela?


title: Sprawa C-170/11: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 6 września 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Maurice Robert Josse Marie Ghislain Lippens, Gilbert Georges Henri Mittler, Jean Paul François Caroline Votron przeciwko Hendrikusowi Cornelisowi Kortekaasowi, Kortekaas Entertainment Marketing BV, Kortekaas Pensioen BV, Dirkowi Robbardowi De Katowi, Johannesowi Hendrikusowi Vischowi, Euphemii Joannie Bökkerink, Laminco GLD N-A, Ageas NV, dawniej Fortis NV (Rozporządzenie (WE) nr 1206/2001 — Współpraca w dziedzinie uzyskiwania dowodów w sprawach cywilnych i handlowych — Przedmiotowy zakres stosowania — Przesłuchanie przez sąd państwa członkowskiego zamieszkałego w innym państwie członkowskim świadka będącego stroną postępowania przed sądem krajowym — Możliwość wezwania strony w charakterze świadka do właściwego sądu według prawa państwa członkowskiego, do którego należy ten sąd)

text:
               27.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/8

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 6 września 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Maurice Robert Josse Marie Ghislain Lippens, Gilbert Georges Henri Mittler, Jean Paul François Caroline Votron przeciwko Hendrikusowi Cornelisowi Kortekaasowi, Kortekaas Entertainment Marketing BV, Kortekaas Pensioen BV, Dirkowi Robbardowi De Katowi, Johannesowi Hendrikusowi Vischowi, Euphemii Joannie Bökkerink, Laminco GLD N-A, Ageas NV, dawniej Fortis NV
      (Sprawa C-170/11) (1)

      (Rozporządzenie (WE) nr 1206/2001 - Współpraca w dziedzinie uzyskiwania dowodów w sprawach cywilnych i handlowych - Przedmiotowy zakres stosowania - Przesłuchanie przez sąd państwa członkowskiego zamieszkałego w innym państwie członkowskim świadka będącego stroną postępowania przed sądem krajowym - Możliwość wezwania strony w charakterze świadka do właściwego sądu według prawa państwa członkowskiego, do którego należy ten sąd)
      (2012/C 331/12)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd krajowy

      Hoge Raad der Nederlanden

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: Maurice Robert Josse Marie Ghislain Lippens, Gilbert Georges Henri Mittler, Jean Paul François Caroline Votron

         Strona pozwana: Hendrikus Cornelis Kortekaas, Kortekaas Entertainment Marketing BV, Kortekaas Pensioen BV, Dirk Robbard De Kat, Johannes Hendrikus Visch, Euphemia Joanna Bökkerink, Laminco GLD N-A, Ageas NV, dawniej Fortis NV

         Przedmiot

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hoge Raad der Nederlanden — Wykładnia art. 1 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1206/2001 z dnia 28 maja 2001 r. w sprawie współpracy między sądami państw członkowskich przy przeprowadzaniu dowodów w sprawach cywilnych lub handlowych (Dz.U. L 174, s. 1) — Zakres stosowania — Przesłuchanie przez sądy niderlandzkie świadków, będących również stronami postępowania przed sądem krajowym, którzy nie są rezydentami Niderlandów — Wewnętrzne prawo procesowe

         Sentencja

      Przepisy rozporządzenia Rady (WE) nr 1206/2001 z dnia 28 maja 2001 r. w sprawie współpracy między sądami państw członkowskich przy przeprowadzaniu dowodów w sprawach cywilnych lub handlowych, a zwłaszcza jego art. 1 ust. 1, powinny być interpretowane w ten sposób, że sąd właściwy jednego z państw członkowskich, który zamierza przesłuchać w charakterze świadka stronę zamieszkałą w innym państwie członkowskim, jest uprawniony w celu dokonania takiego przesłuchania do wezwania strony do stawiennictwa przed nim i do jej przesłuchania zgodnie z prawem państwa członkowskiego, do którego należy ten sąd.

         (1)  Dz.U. C 179 z 18.6.2011.


title: Sprawa F-141/11: Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               3.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/25

         Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-141/11)
   2012/C 65/50
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji o oddaleniu wniosku skarżącego o zapłatę jego zaległego wynagrodzenia za miesiące wrzesień-grudzień 2010 oraz styczeń 2011.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności każdej z następujących 5 decyzji odmownych, bez względu na to jaką przybrały one formę i na to czy zostały wydane przez Komisję czy są w każdym razie jej przypisywalne oraz czy mają charakter całkowity czy częściowy, którymi oddalono żądania skarżącego zawarte w 5 wnioskach: (1a) decyzja o oddaleniu żądań skarżącego zawartych we wniosku z dnia 5 października 2010 r. przedstawionym organowi powołującemu; (1b) decyzja o oddaleniu w całości lub w części żądań skarżącego zawartych we wniosku z dnia 2 listopada 2010 r. przedstawionym organowi powołującemu; (1c) decyzja o oddaleniu w całości lub w części żądań skarżącego zawartych we wniosku z dnia 6 grudnia 2010 r. przedstawionym organowi powołującemu; (1d) decyzja o oddaleniu w całości lub w części żądań skarżącego zawartych we wniosku z dnia 3 stycznia 2011 r. przedstawionym organowi powołującemu; (1e) decyzja o oddaleniu w całości lub w części żądań skarżącego zawartych we wniosku z dnia 3 lutego 2011 r. przedstawionym organowi powołującemu;

               —

               stwierdzenie nieistnienia ex lege, w razie potrzeby, pisma z dnia 28 lutego 2011 r. o nr referencyjnym Ares(2011) 217354;

               —

               stwierdzenie nieważności każdej z następujących 5 decyzji, bez względu na to czy zostały wydane przez Komisję czy są w każdym razie jej przypisywalne oraz czy mają charakter całkowity czy częściowy, którymi oddalono 5 zażaleń skarżącego: (3a) decyzja z dnia 26 kwietnia 2011 r. o oddaleniu zażalenia na decyzję o oddaleniu wniosku z dnia 5 października 2010 r.; (3b) decyzja o oddaleniu, w całości lub w części, zażalenia z dnia 23 maja 2011 r.; (3c) decyzja o oddaleniu, w całości lub w części, zażalenia z dnia 20 czerwca 2011 r.; (3d) decyzja o oddaleniu, w całości lub w części, zażalenia z dnia 24 czerwca 2011; (3e) decyzja o oddaleniu, w całości lub w części, zażalenia z dnia 23 lipca 2011;

               —

               stwierdzenie nieważności pisma HR.D.21MB/ac Ares(2011) 941139 z dnia 8 sierpnia 2011 r.;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa T-273/09: Postanowienie Sądu z dnia 19 marca 2012 r. — Associazione „Giùlemanidallajuve” przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Nadużycie pozycji dominującej — Oddalenie skargi — Uzasadniony interes — Interes wspólnotowy — Skarga w części niedopuszczalna a w części oczywiście bezzasadna)

text:
               26.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/27

         Postanowienie Sądu z dnia 19 marca 2012 r. — Associazione „Giùlemanidallajuve” przeciwko Komisji
   (Sprawa T-273/09) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Nadużycie pozycji dominującej - Oddalenie skargi - Uzasadniony interes - Interes wspólnotowy - Skarga w części niedopuszczalna a w części oczywiście bezzasadna)
   2012/C 151/43
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Associazione „Giùlemanidallajuve” (Cerignola, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci L. Misson, G. Ernes i A. Pel)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouquet i V. Di Bucci, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata J. Derenne’a)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Międzynarodowa Federacja Piłki Nożnej (FIFA) (Zurych, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci A. Barav i D. Reymond)

      Przedmiot

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2009) 3916 z dnia 12 maja 2009 r., wydanej na podstawie art. 7 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 773/2004, oddalającej z powodu braku uzasadnionego interesu i braku interesu wspólnotowego skargę wniesioną przez skarżącą dotyczącą naruszeń art. 81 i 82 WE rzekomo popełnionych przez Federazione Italiana Giuoco Calcio (FIGC), Comitato Olimpico Nazionale Italiano (CONI), Unię Europejskich Związków Piłkarskich (UEFA) i Międzynarodową Federację Piłki Nożnej (FIFA) w ramach kar nałożonych na Juventus Football Club SpA z Turynu (Włochy) (sprawa COMP/39464 — Kibice Juventusu Turyn/FIGC-CONI-UEFA-FIFA).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Associazione „Giùlemanidallajuve” pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               3)

               Międzynarodowa Federacja Piłki Nożnej (FIFA) pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 244 z 10.10.2009.


title: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 14 grudnia 2004 r. w sprawie C-210/03 (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court)): The Queen, na wniosek: Swedish Match AB, Swedish Match UK Ltd przeciwko Secretary of State for Health (Dyrektywa 2001/37/WE — Produkcja, prezentowanie i sprzedaż wyrobów tytoniowych — Art. 8 — Zakaz wprowadzania do obrotu wyrobów tytoniowych do stosowania doustnego — Ważność — Wykładnia art. 28 WE do art. 30 WE — Zgodność z prawem wspólnotowym regulacji krajowej zawierającej taki sam zakaz)

text:
               19.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/7

      WYROK TRYBUNAŁU

   (wielka izba)
   z dnia 14 grudnia 2004 r.
   w sprawie C-210/03 (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court)): The Queen, na wniosek: Swedish Match AB, Swedish Match UK Ltd przeciwko Secretary of State for Health (1)

   (Dyrektywa 2001/37/WE - Produkcja, prezentowanie i sprzedaż wyrobów tytoniowych - Art. 8 - Zakaz wprowadzania do obrotu wyrobów tytoniowych do stosowania doustnego - Ważność - Wykładnia art. 28 WE do art. 30 WE - Zgodność z prawem wspólnotowym regulacji krajowej zawierającej taki sam zakaz)
   (2005/C 45/14)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie C-210/03, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) (Zjednoczone Królestwo) postanowieniem z dnia 17 kwietnia 2003 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 15 maja 2003 r., w postępowaniu: The Queen, na wniosek: Swedish Match AB, Swedish Match UK Ltd przeciwko Secretary of State for Health, Trybunał (wielka izba), w składzie: V. Skouris, prezes, C. Gulmann, J.-P. Puissochet, N. Colneric, S. von Bahr i J. N. Cunha Rodrigues (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: L. A. Geelhoed, sekretarz: H. von Holstein, zastępca sekretarza, ponadto M.-F. Contet, główny administrator, wydał w dniu 14 grudnia 2004 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Analiza drugiego pytania nie wykazała nic, co mogłoby rzucać cień na ważność art. 8 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/37/WE z dnia 5 czerwca 2001 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich, dotyczących produkcji, prezentowania i sprzedaży wyrobów tytoniowych.

               2.

               W przypadku, gdy środek krajowy zakazuje sprzedaży wyrobów tytoniowych do stosowania doustnego zgodnie z przepisem art. 8 dyrektywy 2001/37, nie ma potrzeby dodatkowego sprawdzania, czy ten środek krajowy jest zgodny z przepisami art. 28 WE i art. 29 WE.

      (1)  Dz.U. C 171 z 19.7.2003.


title: Sprawa T-552/13: Wyrok Sądu z dnia 23 października 2015 r. – Oil Turbo Compressor/Rada (Skarga o stwierdzenie nieważności — Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej — Zamrożenie środków finansowych — Termin do wniesienia skargi — Przekroczenie terminu — Niedopuszczalność — Żądanie odszkodowawcze — Niedopuszczalność)

text:
               14.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 414/25

         Wyrok Sądu z dnia 23 października 2015 r. – Oil Turbo Compressor/Rada
   (Sprawa T-552/13) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej - Zamrożenie środków finansowych - Termin do wniesienia skargi - Przekroczenie terminu - Niedopuszczalność - Żądanie odszkodowawcze - Niedopuszczalność))
   (2015/C 414/31)
   Język postępowania: niedopuszczalność

      Strony

      Strona skarżąca: Oil Turbo Compressor Co. (Private Joint Stock) (Teheran, Iran) (przedstawiciel: adwokat K. Kleinschmidt)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bishop i J.P. Hix, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1245/2011 z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 961/2010 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (JO L 319, s. 11) oraz rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 961/2010 (Dz.U. L 88, s. 1) w zakresie, w jakim rozporządzenia te dotyczą skarżącej, a po drugie, żądanie odszkodowawcze.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Oil Turbo Compressor Co. (Private Joint Stock) pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

      (1)  Dz.U. C 359 z 7.12.2013.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 czerwca 2004 r. w sprawach połączonych T-153/01 i T-323/01, Mercedes Alvarez Moreno przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Urzędnik — Pracownik pomocniczy — Tłumacz ustny — Atykuł 74 Warunków zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich — Koniec umowy o pracę)

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/36

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 10 czerwca 2004 r.
   w sprawach połączonych T-153/01 i T-323/01, Mercedes Alvarez Moreno przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Urzędnik - Pracownik pomocniczy - Tłumacz ustny - Atykuł 74 Warunków zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich - Koniec umowy o pracę)
   (2004/C 228/79)
   Język postępowania: francuski
   W sprawach połączonych T-153/01 i T-323/01, Mercedes Alvarez Moreno, zamieszkałej w Berlinie (Niemcy), reprezentowanej w sprawie T-153/01 początkowo przez G. Vandersandena i D. Dugois, a następnie przez G. Vandersandena, i w sprawie T-323/01 przez Vandersandena i L. Leviego, adwokatów, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: F. Cloutuche-Duvieusart i M. Langer, następnie F. Cloutuche-Duvieusart i D. Martin), której przedmiotem było z jednej strony żądanie uchylenia decyzji Komisji z dnia. 13 i 23 lutego 2001 r. informującej skarżącą o braku możliwości dalszego zatrudniania tłumaczy ustnych, którzy osiągnęli wiek 65 lat oraz z drugiej strony żądanie przyznania skarżącej odszkodowania, Sąd Pierwszej Instancji ( piąta izba) w składzie R. García-Valdecasas, prezes, P. Lindh i J.D. Cooke, sędziowie; sekretarz:.J. Palacio Gonzalez, główny administrator, wydał w dniu 10 czerwca 2004 r. wyrok, którego rozstrzygniecie brzmi następująco:

               1)

               W sprawie T-153/01 skarga w zostaje odrzucona jako niedopuszczalna

               2)

               W zakresie skargi w sprawie T-323/01 decyzja z dnia 23 lutego 2001 r. zostaje uchylona

               3)

               W sprawie T- 323/01 skarga zostaje oddalona w pozostałej części

               4)

               W sprawie T-153/01 każda ze stron poniesie koszty własne

               5)

               W sprawie T-323/01 Komisja zostaje obciążona wszystkimi kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 275 z 29.9.2001.


title: Sprawa C-504/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Najvyšší súd Slovenskej republiky (Słowacja) w dniu 21 października 2010 r. — TANOARCH, s.r.o. przeciwko Daňové riaditeľstvo Slovenskej republiky

text:
               12.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Najvyšší súd Slovenskej republiky (Słowacja) w dniu 21 października 2010 r. — TANOARCH, s.r.o. przeciwko Daňové riaditeľstvo Slovenskej republiky
   (Sprawa C-504/10)
   2011/C 46/02
   Język postępowania: słowacki

      Sąd krajowy

   Najvyšší súd Slovenskej republiky (Słowacja).

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: TANOARCH, s.r.o.

      Strona pozwana: Daňové riaditeľstvo Slovenskej republiky.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy jest zgodny z art. 2 ust. 1 szóstej dyrektywy Rady 77/388/WE (1) z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku przepis, zgodnie z którym podatnik może odliczyć od nałożonego na niego podatku podatek od towarów i usług, które wykorzystuje w swojej działalności gospodarczej jako podatnik, jeśli podatek pobierany jest przez innego podatnika w tym samym państwie z tytułu towarów i usług, które były lub będą mu świadczone, w sytuacji gdzie skarżąca, jako współzgłaszająca wynalazek, w stosunku do którego patent nie został jeszcze przyznany, jest już uprawiona ex lege do samodzielnego korzystania z wynalazku, który jest przedmiotem patentu jako całości?

               2)

               Czy w świetle przepisów szóstej dyrektywy uprawniona jest wykładnia, że istniejące ex lege uprawnienie podatnika do samodzielnego korzystania z patentu powoduje brak prawnej możliwości korzystania z usługi dostawy towarów i usług w charakterze podatnika oraz iż prowadzi to do prawnego wyczerpania nabytej usługi?

               3)

               Czy okoliczność, iż w sytuacji takiej jak w niniejszej sprawie wynalazek nie został jeszcze zarejestrowany i zostały tylko przeniesione udziały, ma wpływ na nadużycie przez podatnika prawa do odliczenia podatku VAT w rozumieniu wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 21 lutego 2006 r. w sprawie C-255/02 Halifax plc. i in.?

      (1)  Dz.U. L 145, s. 1.


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej Dz.U. C 281 z 18.11.2006 .

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/70

         (2006/C 294/136)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 281 z 18.11.2006.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 261 z 28.10.2006.

      Dz.U. C 249 z 14.10.2006.

      Dz.U. C 237 z 30.9.2006.

      Dz.U. C 224 z 16.9.2006.

      Dz.U. C 212 z 2.9.2006.

      Dz.U. C 190 z 12.8.2006.
   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex:http://eur-lex.europa.eu


title: Sprawa C-294/08: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 2 marca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Czeskiej

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/35

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 2 marca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Czeskiej
   (Sprawa C-294/08) (1)

   2009/C 141/68

      Język postępowania: czeski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 247 z 27.9.2008.


title: Sprawa T-240/15: Skarga wniesiona w dniu 18 maja 2015 r. – Grupo Bimbo/OHIM (Kształt batonów z czterema kółkami)

text:
               20.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 236/45

         Skarga wniesiona w dniu 18 maja 2015 r. – Grupo Bimbo/OHIM (Kształt batonów z czterema kółkami)
   (Sprawa T-240/15)
   (2015/C 236/60)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Grupo Bimbo, SAB de CV (Meksyk, Meksyk) (przedstawiciel: adwokat N. Fernández Fernández-Pacheco)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Trójwymiarowy wspólnotowy znak towarowy (Kształt batonów z czterema kółkami) – zgłoszenie nr 12 551 867

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 2 marca 2015 r. w sprawie R 1602/2014-1

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji jako niezgodnej z prawem i niespełniającej wymogów ustanowionych w obowiązujących przepisach dotyczących wspólnotowego znaku towarowego, orzeczenie wyrokiem zgodnie z wnioskiem zawartym w zgłoszeniu z uwagi na wystarczający samoistny charakter odróżniający zgłoszonego trójwymiarowego znaku towarowego i nakazanie dokonania wpisu do rejestru zgłoszenia trójwymiarowego znaku towarowego nr 12 551 867 dla klas 5, 29 i 30 klasyfikacji międzynarodowej w całości;

               —

               nakazanie stronie, która wstąpi do postępowania, sprzeciwiając się żądaniom skargi, poniesienia kosztów honorariów adwokackich w związku z niniejszym postępowaniem i zwrotu opłaty za odwołanie wniesionej do OHIM oraz kosztów odpowiednich honorariów.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa F-104/06: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 12 marca 2009 r. – Arpaillange i in. przeciwko Komisji (Służba publiczna — Pracownicy kontraktowi — Zatrudnienie — Zaszeregowanie — Dawni eksperci indywidualni — Dyplom — Doświadczenie zawodowe — Zarzut niezgodności z prawem)

text:
               1.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/36

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 12 marca 2009 r. – Arpaillange i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa F-104/06) (1)

   (Służba publiczna - Pracownicy kontraktowi - Zatrudnienie - Zaszeregowanie - Dawni eksperci indywidualni - Dyplom - Doświadczenie zawodowe - Zarzut niezgodności z prawem)
   2009/C 102/51
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Joséphine Arpaillange i in. (Santiago de Chile, Chile) (przedstawiciele: S. Rodrigues i C. Bernard-Glanz, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i G. Berscheid, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Po pierwsze żądanie stwierdzenia nieważności decyzji organu upoważnionego do zawierania umów (AHCC) określających warunki zatrudnienia skarżących, stanowiące treść umów zawartych z nimi jako pracownikami kontraktowymi, ze względu na okoliczność, iż liczba lat zaliczonych przez ten organ na poczet doświadczenia zawodowego skarżących jest niższa aniżeli rzeczywiście przez nich uzyskana i po drugie żądanie odszkodowania

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 261 z 28.10.2006, s. 35


title: Sprawa C-65/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal du travail de Nivelles (Belgia) w dniu 10 lutego 2014 r. – Charlotte Rosselle przeciwko Institut national d'assurance maladie-invalidité (INAMI), Union nationale des mutualités libres (UNM Libres).

text:
               28.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal du travail de Nivelles (Belgia) w dniu 10 lutego 2014 r. – Charlotte Rosselle przeciwko Institut national d'assurance maladie-invalidité (INAMI), Union nationale des mutualités libres (UNM Libres).
   (Sprawa C-65/14)
   2014/C 129/16
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Tribunal du travail de Nivelles

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Charlotte Rosselle.

      Strona pozwana: Institut national d'assurance maladie-invalidité (INAMI), Union nationale des mutualités libres (UNM Libres)

      Przy udziale: Institut pour l'Egalité des Femmes et des Hommes (IEFH)

      Pytanie prejudycjalne

   Czy dekret królewski w sprawie wykonania ustawy o obowiązkowym ubezpieczeniu chorobowym i zasiłkach, ujednoliconej w dniu 14 lipca 1994 r. narusza w tytule III rozdziale III sekcjach 1 i 2 dyrektywę Rady 92/85/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie wprowadzenia środków służących wspieraniu poprawy w miejscu pracy bezpieczeństwa i zdrowia pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, i pracownic karmiących piersią (1) oraz dyrektywę 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (wersja przeredagowana) (2) w ten sposób, że nie przewiduje zwolnienia z obowiązku odbycia stażu w przypadku urzędnika, który znajduje się w sytuacji pozostawania w dyspozycji pracodawcy bez pełnienia obowiązków z przyczyn osobistych i który przebywa na urlopie macierzyńskim, podczas gdy takie zwolnienie z obowiązku odbycia stażu jest przewidziane w przypadku urzędnika, który zrezygnował ze służby lub który został zwolniony ze służby?

      (1)  Dz:U. L 348, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 204, s. 23.


title: Sprawa C-75/11: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 4 października 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Austrii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Obywatelstwo Unii — Prawo przemieszczania się i pobytu — Artykuły 20 TFUE i 21 TFUE — Dyskryminacja ze względu na przynależność państwową — Artykuł 18 TFUE — Dyrektywa 2004/38/WE — Artykuł 24 — Odstępstwo — Zakres — Państwo członkowskie, w którym korzystanie z ulgowych opłat za przejazd jest zastrzeżone wyłącznie dla studentów, których rodzice pobierają zasiłki rodzinne w tym państwie)

text:
               24.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 366/10

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 4 października 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-75/11) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Obywatelstwo Unii - Prawo przemieszczania się i pobytu - Artykuły 20 TFUE i 21 TFUE - Dyskryminacja ze względu na przynależność państwową - Artykuł 18 TFUE - Dyrektywa 2004/38/WE - Artykuł 24 - Odstępstwo - Zakres - Państwo członkowskie, w którym korzystanie z ulgowych opłat za przejazd jest zastrzeżone wyłącznie dla studentów, których rodzice pobierają zasiłki rodzinne w tym państwie)
   2012/C 366/16
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Kreuschitz i D. Roussanov, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Austrii (przedstawiciele: C. Pesendorfer i M. Fruhmann, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 18, 20 i 21 TFUE oraz art. 24 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. L 158, s. 77) — Umowy dotyczące sprzedaży dla studentów ulgowych biletów na przejazd zawarte pomiędzy różnymi jednostkami organizacyjnymi państwa członkowskiego a różnymi przedsiębiorstwami transportu publicznego — Wykluczenie możliwości skorzystania z tego rodzaju ulg przez studentów, których rodzice nie mają w tym państwie uprawnień do dodatku rodzinnego

      Sentencja

               1)

               Poprzez zastrzeżenie, co do zasady, możliwości korzystania z ulgowych opłat za przejazd wyłącznie na rzecz studentów, których rodzice pobierają austriackie zasiłki rodzinne, Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 18 TFUE w związku z art. 20 TFUE i 21 TFUE oraz art. 24 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG.

               2)

               Republika Austrii zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 130 z 30.4.2011.


title: Sprawa C-282/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy w Rzeszowie (Polska) w dniu 10 czerwca 2014 r. – Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowo-Usługowe „Stylinart” sp. z o.o. przeciwko Skarbowi Państwa – Wojewodzie Podkarpackiemu, Skarbowi Państwa – Prezydentowi Miasta Przemyśla

text:
               26.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy w Rzeszowie (Polska) w dniu 10 czerwca 2014 r. – Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowo-Usługowe „Stylinart” sp. z o.o. przeciwko Skarbowi Państwa – Wojewodzie Podkarpackiemu, Skarbowi Państwa – Prezydentowi Miasta Przemyśla
   (Sprawa C-282/14)
   (2015/C 171/10)
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Sąd Rejonowy w Rzeszowie

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowo-Usługowe „Stylinart” sp. z o.o.

      Strony pozwane: Skarb Państwa – Wojewoda Podkarpacki, Skarb Państwa – Prezydent Miasta Przemyśla
   Postanowieniem z dnia 11 grudnia 2014 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej orzeka, iż jest oczywiście niewłaściwy do udzielenia odpowiedzi na pytanie zadane przez Sąd Rejonowy w Rzeszowie.


title: Sprawa C-209/14: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 2 lipca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrhovno sodišče – Słowenia) – NLB Leasing d.o.o./Republika Slovenija (Odesłanie prejudycjalne — VAT — Dyrektywa 2006/112/WE — Dostawa towarów lub świadczenie usług — Umowa leasingu — Zwrot leasingodawcy nieruchomości będącej przedmiotem umowy leasingu — Pojęcie „anulowania, wypowiedzenia, rozwiązania, całkowitego lub częściowego niewywiązania się z płatności” — Prawo leasingodawcy do obniżenia podstawy opodatkowania — Podwójne opodatkowanie — Świadczenia odrębne — Zasada neutralności podatkowej)

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/10

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 2 lipca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrhovno sodišče – Słowenia) – NLB Leasing d.o.o./Republika Slovenija
   (Sprawa C-209/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - VAT - Dyrektywa 2006/112/WE - Dostawa towarów lub świadczenie usług - Umowa leasingu - Zwrot leasingodawcy nieruchomości będącej przedmiotem umowy leasingu - Pojęcie „anulowania, wypowiedzenia, rozwiązania, całkowitego lub częściowego niewywiązania się z płatności” - Prawo leasingodawcy do obniżenia podstawy opodatkowania - Podwójne opodatkowanie - Świadczenia odrębne - Zasada neutralności podatkowej))
   (2015/C 294/13)
   Język postępowania: słoweński

      Sąd odsyłający

   Vrhovno sodišče

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: NLB Leasing d.o.o.

      Strona pozwana: Republika Slovenija

      Sentencja

               1)

               Artykuł 2 ust. 1, art. 14 i art. 24 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji gdy umowa leasingu nieruchomości przewiduje, iż własność zostaje przeniesiona na leasingobiorcę z końcem tej umowy lub że istotne atrybuty własności zostają oddane do dyspozycji leasingobiorcy, w szczególności gdy przeniesiona zostaje na niego większość pożytków i ryzyka związanych z tytułem prawnym do tej nieruchomości i gdy zaktualizowana suma rat jest praktycznie taka sama jak wartość rynkowa towaru, transakcję, która wynika z takiej umowy, należy uważać za transakcję nabycia dobra inwestycyjnego.

               2)

               Artykuł 90 ust. 1 dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że przepis ten nie pozwala podatnikowi na obniżenie podstawy opodatkowania, jeżeli podatnik ten otrzymał w rzeczywistości wszystkie płatności w zamian za spełnione przez niego świadczenie lub jeśli – bez rozwiązania czy anulowania umowy – druga strona umowy przestaje być zobowiązana do zapłaty podatnikowi uzgodnionej ceny.

               3)

               Zasadę neutralności podatkowej należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie temu, aby z jednej strony usługa leasingu, którego przedmiotem są nieruchomości, a z drugiej strony zbycie tych nieruchomości osobie trzeciej (niebędącej stroną umowy leasingu) podlegały odrębnemu opodatkowaniu dla celów podatku od wartości dodanej, jeżeli transakcji tych nie można traktować jako tworzących jedno świadczenie, co powinien ocenić sąd odsyłający.

      (1)  Dz.U. C 202 z 30.6.2014.


title: Sprawa T-293/13: Postanowienie Sądu z dnia 10 listopada 2014 r. – Theophilou przeciwko Komisji i EBC (Skarga o stwierdzenie nieważności oraz o odszkodowanie — Program wsparcia na rzecz stabilności Cypru — Protokół ustaleń w sprawie polityki szczególnych warunków gospodarczych zawarty między Republiką Cypryjską a EMS — Właściwość Sądu — Związek przyczynowy — Skarga częściowo niedopuszczalna, a częściowo oczywiście pozbawiona podstaw prawnych)

text:
               26.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/31

         Postanowienie Sądu z dnia 10 listopada 2014 r. – Theophilou przeciwko Komisji i EBC
   (Sprawa T-293/13) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności oraz o odszkodowanie - Program wsparcia na rzecz stabilności Cypru - Protokół ustaleń w sprawie polityki szczególnych warunków gospodarczych zawarty między Republiką Cypryjską a EMS - Właściwość Sądu - Związek przyczynowy - Skarga częściowo niedopuszczalna, a częściowo oczywiście pozbawiona podstaw prawnych))
   (2015/C 026/38)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Christos Theophilou (Nikozja, Cypr); Eleni Theophilou (Nikozja, Cypr) (przedstawiciele: C. Paschalides, solicitor i adwokat A. Paschalides)

      Strony pozwane: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Smulders i J. P. Keppenne, pełnomocnicy); Europejski Bank Centralny (EBC) (przedstawiciele: A. Sáinz de Vicuña Barroso, N. Lenihan i F. Athanasiou, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów W. Bussiana, W. Devroe i D. Artsa)

      Przedmiot

   Po pierwsze, skarga stwierdzenie nieważności pkt 1.23-1.27 protokołu ustaleń w sprawie polityki szczególnych warunków gospodarczych zawartego między Republiką Cypryjską a europejskim mechanizmem stabilności (EMS) w dniu 26 kwietnia 2013 r., oraz po drugie, żądanie zasądzenia odszkodowania za szkodę, jaką miałaby ponieść skarżąca z uwagi na włączenie pkt 1.23–1.27 protokołu ustaleń do tego aktu oraz naruszenie ciążącego na Komisji obowiązku nadzorowania.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Christos Theophilou i Eleni Theophilou pokrywają, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Komisję Europejską i Europejski Bank Centralny (EBC).

      (1)  Dz.U. C 226 z 3.8.2013.


title: Sprawa C-22/07: Postanowienie prezesa ósmej izby Trybunału z dnia 30 stycznia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/24

         Postanowienie prezesa ósmej izby Trybunału z dnia 30 stycznia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-22/07) (1)

   (2008/C 92/48)

      Język postępowania: hiszpański

   Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 56 z 10.3.2007.


title: Sprawa C-562/10: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 12 lipca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec (Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuł 56 TFUE — Niemieckie przepisy dotyczące ubezpieczenia pielęgnacyjnego — Świadczenia rzeczowe w miejscu zamieszkania wykluczone w przypadku pobytu w innym państwie członkowskim — Niższy poziom świadczeń pieniężnych podlegających przeniesieniu — Brak zwrotu kosztów związanych z wynajęciem sprzętu do pielęgnacji w innym państwie członkowskim)

text:
               22.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/5

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 12 lipca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-562/10) (1)

   (Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuł 56 TFUE - Niemieckie przepisy dotyczące ubezpieczenia pielęgnacyjnego - Świadczenia rzeczowe w miejscu zamieszkania wykluczone w przypadku pobytu w innym państwie członkowskim - Niższy poziom świadczeń pieniężnych podlegających przeniesieniu - Brak zwrotu kosztów związanych z wynajęciem sprzętu do pielęgnacji w innym państwie członkowskim)
   2012/C 287/08
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: F.W. Bulst i I. Rogalski, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze i J. Möller, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 56 TFUE — Krajowe ubezpieczenie pielęgnacyjne ograniczające do sześciu tygodni prawo do zasiłku pielęgnacyjnego podczas tymczasowego pobytu ubezpieczonego w innym państwie członkowskim, wykluczające zwrot kosztów wynajęcia sprzętu i produktów służących pielęgnacji oraz nieprzewidujące zwrotu kosztów rzeczowych świadczeń opiekuńczych zrealizowanych w państwie pobytu w tej samej wysokości co w przypadku rzeczowych świadczeń opiekuńczych realizowanych w Niemczech

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 63 z 26.2.2011.


title: Sprawa T-570/10: Wyrok Sądu z dnia 22 maja 2012 r. — Environmental Manufacturing przeciwko OHIM — Wolf (Przedstawienie głowy wilka) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego głowę wilka — Wcześniejsze graficzne krajowe i międzynarodowe znaki towarowe WOLF Jardin i Outils WOLF — Względne podstawy odmowy rejestracji — Naruszenie charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               7.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 200/14

         Wyrok Sądu z dnia 22 maja 2012 r. — Environmental Manufacturing przeciwko OHIM — Wolf (Przedstawienie głowy wilka)
   (Sprawa T-570/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego głowę wilka - Wcześniejsze graficzne krajowe i międzynarodowe znaki towarowe WOLF Jardin i Outils WOLF - Względne podstawy odmowy rejestracji - Naruszenie charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2012/C 200/27
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Environmental Manufacturing LLP (Stowmarket, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: S. Malynicz, barrister, i M. Atkins, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Société Elmar Wolf (Wissembourg, Francja) (przedstawiciel: adwokat N. Boespflug)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności wniesiona na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 października 2010 r. (sprawa R 425/2010-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Société Elmar Wolf a Environmental Manufacturing LLP.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Environmental Manufacturing LLP zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 63 z 26.2.2011.


title: Sprawa T-455/15: Skarga wniesiona w dniu 10 sierpnia 2015 r. – Vitra Collections/OHIM – Consorzio Origini (kształt krzesła)

text:
               28.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/48

         Skarga wniesiona w dniu 10 sierpnia 2015 r. – Vitra Collections/OHIM – Consorzio Origini (kształt krzesła)
   (Sprawa T-455/15)
   (2015/C 320/66)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Vitra Collections AG (Muttenz, Szwajcaria) (przedstawiciel: V. von Bomhard, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Consorzio Origini (Florencja, Włochy)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Trójwymiarowy wspólnotowy znak towarowy (Kształt krzesła) – zgłoszenie nr 182 451

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 18.03.2015 w sprawie R 664/2011-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM oraz interwenienta kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 75 drugie zdanie rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. e) pkt iii) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-131/07: Skarga wniesiona w dniu 24 kwietnia 2007 r. — Mohr & Sohn przeciwko Komisji

text:
               7.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/25

         Skarga wniesiona w dniu 24 kwietnia 2007 r. — Mohr & Sohn przeciwko Komisji
   (Sprawa T-131/07)
   (2007/C 155/50)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Paul Mohr & Sohn, Baggerei und Schiffahrt (Niederwalluf (Rhg), Niemcy) (przedstawiciel: F. von Waldstein, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 28 lutego 2007 r. oraz zobowiązanie pozwanej instytucji do udzielenia na rzecz skarżącej wyłączenia statku „Niclas” na podstawie art. 4 ust. 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 718/1999 z dnia 29 marca 1999 r. w sprawie polityki w zakresie zdolności przewozowych floty wspólnotowej w celu wspierania żeglugi śródlądowej;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca kwestionuje decyzję Dyrekcji Generalnej ds. Energii i Transportu Komisji Europejskiej (2007) D/200972 z dnia 28 lutego 2007 r. w sprawie wyłączenia statku „Niclas” na podstawie art. 4 ust. 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 718/1999 (1). Skarżąca wniosła o wyłączenie tego specjalistycznego statku z zakresu zastosowania zasady „stary za nowy”. W zaskarżonej decyzji pozwana odmówiła przyznania tego wyłączenia na rzecz statku „Niclas”.
   Na poparcie swej skargi skarżąca podnosi w szczególności, że statek „Niclas” nie podlega rozporządzeniu nr 718/1999. W tym względzie stwierdza ona, że statek ten nie ma uprawnień do operowania na Renie, co jest wymogiem dla zgodnego z prawem przewozu towarów na europejskich szlakach żeglugowych. Zdaniem skarżącej, statek „Niclas” nie różni się od statków do magazynowania towarów w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. f) rozporządzenia nr 718/1999 lub barek czy pływających urządzeń budowlanych w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit g) tego rozporządzenia.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 718/1999 z dnia 29 marca 1999 r. w sprawie polityki w zakresie zdolności przewozowych floty wspólnotowej w celu wspierania żeglugi śródlądowej.


title: Sprawa C-374/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 22 maja 2014 r. w sprawie T-95/13 Walcher Meßtechnik GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 4 sierpnia 2014 r. przez Walcher Meßtechnik GmbH

text:
               6.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 351/6

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 22 maja 2014 r. w sprawie T-95/13 Walcher Meßtechnik GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 4 sierpnia 2014 r. przez Walcher Meßtechnik GmbH
   (Sprawa C-374/14 P)
   2014/C 351/08
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Walcher Meßtechnik GmbH (przedstawiciel: adwokat S. Walter)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM)

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku szóstej izby Sądu Unii Europejskiej z dnia 22 maja 2014 r. w sprawie T-95/13 oraz stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 13 grudnia 2012 r. w dotyczącej postępowania odwoławczego sprawie R 1779/2012-1;

               —

               ewentualnie: uchylenie wyroku szóstej izby Sądu Unii Europejskiej z dnia 22 maja 2014 r. w sprawie T-95/13 oraz przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie podnosi dwa zarzuty, przy czym pierwszy zarzut składa się z trzech części:

               1.

               Zarzut pierwszy
               Zaskarżony wyrok narusza z trzech powodów art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 (1):

                           —

                           Dokonujące oceny zdolności rejestracyjnej oznaczenia decydujące znaczenie należy przyznać brzmieniu [oznaczenia] towaru, względnie usługi, dla których oznaczenie ma zostać zarejestrowane. W postępowaniu przed Sądem nie miało to miejsca. Zamiast tego Sąd nadał decydujące znaczenie stronom internetowym wnoszącego odwołanie oraz spisowi towarów objętych amerykańskim znakiem towarowym, które nie stanowiły przedmiotu sporu.

                           —

                           Nawet z punktu widzenia znaczenia przypisanego przez Sąd słowu „HIPERDRIVE”, oznaczenie „HIPERDRIVE” opisuje jedynie jedną z cech napędu. Rzekomy opis napędu wbudowanego do towaru, dla którego oznaczenie to miało zostać zarejestrowane, nie dokonuje jednak opisu żadnych istotnych cech samego towaru. W związku z tym Sąd błędnie zastosował obowiązujące w tym zakresie kryteria sformułowane w najnowszym orzecznictwie (zob. wyrok Sądu z dnia 15 stycznia 2013 r. w sprawie T-625/11 BSH przeciwko OHIM [ecoDoor] (2) oraz wyrok Trybunału z dnia 10 lipca 2014 r. w sprawie C-126/13 P BSH przeciwko OHIM (3), pkt 27).

                           —

                           Błędne przyjęcie przez Sąd, że [słowo] „HIPER” należy potraktować tak samo jak „hyper, mimo iż pojęcia te nie są używane jako swoje synonimy, jest oparta na błędnym założeniu, zgodnie z którym zarówno „HIPER” jak i „hyper” są w języku angielskim wymawiane w ten sam sposób. To błędne założenie nie zostało przez Sąd ani udowodnione, ani uzasadnione, mimo licznych przeczących temu przykładów przedstawionych przez wnoszącego odwołanie. Kwestia sprzeczności, względnie niedostateczności uzasadnienia wyroku Sądu stanowi – zgodnie z orzecznictwem – kwestię prawną.

               2.

               Zarzut drugi:

                           —

                           Zaskarżony wyrok narusza ogólne zasady prawa Unii, mianowicie zasadę równego traktowania oraz zakaz wydawania arbitralnych rozstrzygnięć. Istnieje jednoznaczna praktyka OHIM, polegająca na nietraktowaniu na etapie zgłoszenia elementów „HIPER” i „hyper” jako identycznych. Praktyka ta istniała przed zgłoszeniem spornego oznaczenia i istnieje również po tym, jak zgłoszenia tego dokonano. Niniejszy przypadki jest nieco odmienny od przypadków, w których zgłaszający powołują się jedynie na wcześniejsze zgłoszenia. Okoliczność, iż po zakwestionowaniu spornych zgłoszeń znaki towarowe „HIPER” nie były już kwestionowane przez OHIM, pokazuje, że zakwestionowanie spornego zgłoszenia znaku towarowego wyraźnie narusza zasadę równego traktowania oraz zakaz wydawania arbitralnych rozstrzygnięć.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, Dz.U. L 78, s.1.

      (2)  ECLI:EU:T:2013:14

      (3)  ECLI:EU:C:2014:2065


title: Sprawa C-134/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy w Jaworznie (Rzeczpospolita Polska) w dniu 7 marca 2007 — Piotr Kawala/Gmina Miasta Jaworzna

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/33

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy w Jaworznie (Rzeczpospolita Polska) w dniu 7 marca 2007 — Piotr Kawala/Gmina Miasta Jaworzna
   (Sprawa C-134/07)
   (2007/C 95/63)
   Język postępowania: polski
   Sąd krajowy
   Sąd Rejonowy w Jaworznie
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Piotr Kawala

      Strona pozwana: Gmina Miasta Jaworzna
   Pytanie prejudycjalne
   Czy art. 90 TWE stanowił przeszkodę w stosowaniu §1 rozporządzenia z dnia 28 lipca 2003 r. wydanego przez Ministra Infrastruktury w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu, w zakresie w jakim uzależnia zarejestrowanie pojazdu sprowadzonego spoza Rzeczpospolitej Polskiej, z innego państwa członkowskiego, od uiszczenia opłaty za wydanie karty pojazdu w kwocie 500 zł?


title: Sprawa C-233/17 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 3 marca 2017 r. w sprawie T-556/16, GX/Komisja Europejska, wniesione w dniu 4 maja 2017 r. przez GX

text:
               10.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/12

         Odwołanie od postanowienia Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 3 marca 2017 r. w sprawie T-556/16, GX/Komisja Europejska, wniesione w dniu 4 maja 2017 r. przez GX
   (Sprawa C-233/17 P)
   (2017/C 221/16)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: GX (przedstawiciel: adwokat G.M. Enache)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie zwraca się do Sądu o:

               —

               uchylenie zaskarżonego w odwołaniu postanowienia i w konsekwencji stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji organu powołującego;

               —

               zasądzenie odszkodowania i zadośćuczynienia za szkodę i krzywdę doznane z tytułu tej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W odwołaniu wnoszący je zwraca się do Sądu o uchylenie postanowienia Sądu z dnia 3 marca 2017 r. w sprawie T-556/16, GX/Komisja, oddalającego jego skargę o stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowej konkursu otwartego EPSO/AD/248/13 o nieumieszczeniu go na liście rezerwy kadrowej laureatów tego konkursu.
   Na poparcie odwołania wnoszący je podnosi dwa zarzuty:

               1.

               Niezgodność z prawem ogłoszenia o konkursie, corrigendum oraz podstawowych zasad etapu oceny zintegrowanej.
               Wnoszący odwołanie uważa, że ogłoszenie o konkursie jest niezgodne z prawem, gdyż nie podano w nim obiektywnego uzasadnienia ograniczenia wyboru drugiego języka (do niemieckiego, angielskiego lub francuskiego) w świetle interesu służby ani proporcjonalności tego ograniczenia względem rzeczywistych potrzeb służby.
               Po drugie, wnoszący odwołanie podnosi brak zgodności z prawem, ważności i podstaw naukowych podstawowych zasad etapu ocenny zintegrowanej, którymi kieruje się EPSO w konkursach otwartych, gdyż nie istnieją podstawy, dowody ani weryfikacja dla stosowanych w EPSO podstawowych praktyk opartych na następujących zasadach: (i) „zachowania w przeszłości są najlepszą prognozą przyszłych wyników pracy”, (ii) „etap oceny zintegrowanej, stanowiący symulację występujących w rzeczywistości sytuacji w środowisku pracy, jest najlepszą prognozą rzeczywistych wyników pracy”.
               Po trzecie, wnoszący odwołanie podnosi niezgodność z prawem corrigendum opublikowanego dla konkursu EPSO/AD/248/13.

               2.

               Nieprawidłowości proceduralne na etapie ocenny zintegrowanej.
               Wnoszący odwołanie podnosi szereg nieprawidłowości proceduralnych na etapie ocenny zintegrowanej w konkursie EPSO/AD/248/13.