title: Sprawa T-719/17: Skarga wniesiona w dniu 23 października 2017 r. – DuPont de Nemours i in. / Komisja

text:
               22.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/43

         Skarga wniesiona w dniu 23 października 2017 r. – DuPont de Nemours i in. / Komisja
   (Sprawa T-719/17)
   (2018/C 022/60)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: DuPont de Nemours (Deutschland) GmbH (Neu-Isenburg, Niemcy) i 12 innych skarżących (przedstawiciele: adwokaci D. Waelbroeck, I. Antypas i A. Accarain)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (UE) 2017/1496 z dnia 23 sierpnia 2017 r. w sprawie nieodnawiania zatwierdzenia substancji czynnej flupyrsulfuronu metylowego (zwanego dalej „FPS”) oraz cofnięcia zezwoleń na dopuszczenie do obrotu środków ochrony roślin zawierających tę substancję (1);

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia rozporządzenia dotyczącego wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (1107/2009) (2), rozporządzenia w sprawie odnowienia (1141/2010) (3), rozporządzenia w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania (1272/2008) (4) oraz dyrektywy w sprawie badań na zwierzętach (2010/63) (5):

                           —

                           skarżący podnoszą, że zaskarżone rozporządzenie zostało wydane z naruszeniem rozporządzenia w sprawie odnowienia (1141/2010) i wytycznych w sprawie odnawiania (SANC0/10387/2010 rev. 8) w zakresie, w jakim Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) poddał ponownej ocenie profil zagrożenia FPS pomimo braku zmiany stanu wiedzy naukowej i właściwych ram prawnych;

                           —

                           skarżący podnoszą, że zaskarżone rozporządzenie zostało wydane z naruszeniem rozporządzenia w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania (1272/2008) i wytycznych Komisji dotyczących metabolitów w wodach gruntowych (SANC0/221/2000 rev.10) w zakresie, w jakim EFSA oparła się na swej własnej propozycji klasyfikacji zagrożenia w odniesieniu do FPS, aby założyć toksyczność trzech metabolitów w wodach gruntowych;

                           —

                           skarżący podnoszą, że zaskarżone rozporządzenie zostało wydane z naruszeniem uregulowań Unii w sprawie badań na zwierzętach zawartych w rozporządzeniu dotyczącym wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (1107/2009) i w dyrektywie w sprawie badań na zwierzętach (2010/63) w zakresie, w jakim EFSA stwierdziła brak danych w odniesieniu do dodatkowych badań genotoksyczności bez należytego uwzględnienia wszystkich dowodów i pomimo braku wykazanej konieczności przeprowadzenia dodatkowych badań.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący oparcia się przez [EFSA] na nowych i nieustalonych wytycznych z naruszeniem zasady pewności prawa, prawa do obrony i szeregu przepisów prawa Unii:

                           —

                           skarżący podnoszą, że zaskarżone rozporządzenie zostało wydane z naruszeniem zasady pewności prawa, prawa do obrony wnioskujących o odnowienie oraz szeregu przepisów prawa Unii, ponieważ EFSA dokonała oceny genotoksyczności w odniesieniu do dwóch metabolitów FPS na podstawie nowej i nieprzyjętej, obecnie poddanej przeglądowi opinii naukowej, która skłoniła EFSA do stwierdzenia sztucznego braku danych zawartych w dokumentacji dotyczącej odnowienia, w odniesieniu do której to oceny nie umożliwiono następnie skarżącym zajęcia stanowiska.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący nieprzeprowadzenia pełnej oceny ryzyka z naruszeniem prawa do obrony i szeregu przepisów prawa Unii:

                           —

                           Skarżący podnoszą, że zaskarżone rozporządzenie zostało wydane z naruszeniem prawa do obrony wnioskujących o odnowienie oraz szeregu przepisów prawa Unii, ponieważ Komisja oparła się wyłącznie na wnioskach, do jakich doszła EFSA, aby podjąć decyzję o zakazaniu FPS bez uwzględnienia wszystkich dostępnych danych naukowych poświadczających bezpieczeństwo FPS i w szczególności dodatkowych badań spontanicznie przeprowadzonych przez wnioskujących o odnowienie w celu ustosunkowania się do domniemanego braku danych i obaw wskazanych przez EFSA oraz do oceny dokonanej przez państwo członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy i uwag pozostałych państw członkowskich zgłoszonych podczas przeglądu dotyczącego odnowienia.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności:

                           —

                           Skarżący podnoszą, że zaskarżone rozporządzenie jest w sposób oczywisty nieproporcjonalne do ogólnego profilu bezpieczeństwa FPS i że Komisja mogła ustosunkować się do domniemanych obaw leżących u podstaw zaskarżonego rozporządzenia za pomocą mniej restrykcyjnych środków niewiążących się z zakazem stosowania FPS, na przykład poprzez zastosowanie procedury danych potwierdzających zgodnie z art. 6 lit. f) rozporządzenia dotyczącego wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (1107/2009) lub za pomocą środków ograniczających zagrożenie podjętych na szczeblu krajowym przez państwa członkowskie UE.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia zasady niedyskryminacji

                           —

                           skarżący podnoszą, że Komisja naruszyła zasadę niedyskryminacji, ponieważ w swej wcześniejszej praktyce decyzyjnej ustosunkowywała się ona do domniemanych obaw leżących u podstaw zaskarżonego rozporządzenia za pomocą mniej restrykcyjnych środków. Jednakże Komisja nigdy nie oparła się na takich obawach, aby uzasadnić całkowity zakaz stosowania substancji.

               6.

               Zarzut szósty dotyczący naruszenia zasad dobrej administracji i uzasadnionych oczekiwań DuPont:

                           —

                           skarżący podnoszą, że Komisja nie prowadziła w należyty sposób procesu przeglądu dla FPS, co sprawiło, że DuPont zainwestowało znaczne środki w przygotowanie dokumentacji naukowej, która ostatecznie okazała się zupełnie nieprzydatna, gdyż Komisja nieoczekiwanie zmieniła swe stanowisko względem niektórych obaw. Ponadto skarżący podnoszą, że zaskarżone rozporządzenie uniemożliwia realizację celów polityki konkurencji, leżących u podstaw zbycia działalności w sektorze FPS, do którego sama Komisja zobowiązała Dow/DuPont, aby zapobiec stworzeniu pozycji dominującej na rynku EOG herbicydów roślin zbożowych. To niewłaściwe prowadzenie procesu przeglądu dla FPS stanowi naruszenie ciążącego na Komisji obowiązku staranności, zasad dobrej administracji i uzasadnionych oczekiwań DuPont.

      (1)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/1496 z dnia 23 sierpnia 2017 r. w sprawie nieodnawiania zatwierdzenia substancji czynnej DPX KE 459 (flupyrsulfuron metylowy), zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 dotyczącym wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, oraz w sprawie zmiany rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 540/2011 (Dz.U. 2017 L 218, s. 7)

      (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin i uchylające dyrektywy Rady 79/117/EWG i 91/414/EWG (Dz.U.2009 L 309, s. 1)

      (3)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1141/2010 z dnia 7 grudnia 2010 r. w sprawie ustanowienia procedury odnowienia włączenia drugiej grupy substancji czynnych do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG i sporządzenia wykazu tych substancji (Dz.U 2010 L 322, s. 10)

      (4)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin, zmieniające i uchylające dyrektywy 67/548/EWG i 1999/45/WE oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 (Dz.U. 2008 L 353, s. 1)

      (5)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/63/UE z dnia 22 września 2010 r. w sprawie ochrony zwierząt wykorzystywanych do celów naukowych (Dz.U. 2010 L 276, s. 33)


title: Sprawa T-769/17: Skarga wniesiona w dniu 20 listopada 2017 r. – roelliroelli confectionery schweiz / EUIPO — Tanner (ALPRAUSCH)

text:
               22.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/58

         Skarga wniesiona w dniu 20 listopada 2017 r. – roelliroelli confectionery schweiz / EUIPO — Tanner (ALPRAUSCH)
   (Sprawa T-769/17)
   (2018/C 022/78)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: roelliroelli confectionery schweiz GmbH (St. Gallen, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci S. Overhage oraz R. Böhm)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: André Tanner (Schindellegi, Szwajcaria)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską znaku towarowego „ALPRAUSCH” – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 1 218 671

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 1 sierpnia 2017 r. w sprawie R 1596/2016-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-678/17: Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2017 r. – Komisja Europejska / Irlandia

text:
               22.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/31

         Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2017 r. – Komisja Europejska / Irlandia
   (Sprawa C-678/17)
   (2018/C 022/43)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. J. Loewenthal, A. Bouchagiar, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Irlandia

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując w wyznaczonym terminie wszystkich środków niezbędnych do odzyskania od spółek Apple Sales International i Apple Operations Europe pomocy państwa uznanej za niezgodną z prawem i rykiem wewnętrznym w art. 1 decyzji Komisji (UE) 2017/1283 z dnia 30 sierpnia 2016 r. w sprawie pomocy państwa SA.38373 (2014/C) (ex 2014/NN) (ex 2014/CP) wdrożonej przez Irlandię na rzecz Apple […] (1), Irlandia uchybiła zobowiązaniom, jakie ciążą na tym państwie na podstawie art. 2 i 3 tej decyzji, a także art. 108 ust. 2 TFUE;

               —

               obciążenie Irlandii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zgodnie z decyzją Komisji Europejskiej z dnia 30 sierpnia 2016 r. w sprawie SA.38373 Irlandia miała odzyskać w terminie czterech miesięcy niezgodną z prawem i rynkiem wewnętrznym pomoc udzieloną spółkom Apple Sales International („ASI”) i Apple Operations Europe („AOE”). Pomoc ta wynika z dwóch decyzji podatkowych wydanych przez Irlandię na rzecz ASI i AOE w dniu 29 stycznia 1991 r. i w dniu 23 maja 2007 r., które to decyzje umożliwiły tym spółkom ustalanie, do roku 2014, rocznej kwoty ich zobowiązań z tytułu podatku od osób prawnych w Irlandii.
   Irlandia nie odzyskała pomocy państwa w terminie czterech miesięcy od ogłoszenia decyzji Komisji, do czego została zobowiązana. Co więcej, państwo to wciąż jeszcze nie podjęło środków niezbędnych do wykonania decyzji Komisji.

      (1)  Dz.U. 2017, L 187, s. 1.


title: Sprawa T-727/17: Skarga wniesiona w dniu 26 października 2017 r. – PP i in. / ESDZ

text:
               22.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/45

         Skarga wniesiona w dniu 26 października 2017 r. – PP i in. / ESDZ
   (Sprawa T-727/17)
   (2018/C 022/61)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: PP, PQ i UQ (przedstawiciel: adwokat N. de Montigny)

      Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych

      Żądania

   Skarżący wnoszą do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności not obliczeniowych z dni 3 lutego, 6 lutego i 20 marca 2017 r. dotyczących skarżących, które zostały przesłane im pocztą elektroniczną przez dział zasobów ludzkich ESDZ oraz, w razie potrzeby, rozliczeń wynagrodzenia, za których pośrednictwem przyznano wypłatę dodatku edukacyjnego na ich dzieci;

               —

               w stosownym wypadku, stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego w postaci e-maila z dnia 15 grudnia 2016 r. informującej ich o tym, że:

                           —

                           wniosek o zwrot wydatków na edukację wykraczający poza pułap w przypadku dodatku edukacyjnego typu B na rok szkolny 2016/2017 został zaakceptowany oraz

                           —

                           każda z kwot wykraczających poza pułap nie może w żadnym razie przekraczać 9 704,16 EUR;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący zarzutu niezgodności z prawem, w zakresie w jakim decyzja strony pozwanej o ustanowieniu pułapu wysokości zwrotu wydatków na edukację powyżej pułapu określonego w regulaminie pracowniczym, kwestionowanego w niniejszej sprawie oraz nota z dnia 15 kwietnia 2016 r., na której jest ona oparta, a także wytyczne naruszają Regulamin pracowniczy urzędników Unii Europejskiej i jego załącznik X.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący niezgodności z prawem decyzji indywidualnej z następujących powodów:

                           —

                           naruszenia zasad ostrożności, uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa oraz naruszenia zasady dobrej administracji i praw nabytych;

                           —

                           naruszenia prawa do życia rodzinnego i prawa do edukacji;

                           —

                           naruszenia zasad równego traktowania i zakazu dyskryminacji;

                           —

                           braku zrównoważenia interesów i poszanowania zasady proporcjonalności zastosowanego środka.


title: Sprawa C-551/17 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 19 lipca 2017 r. w sprawie T-348/14 DEP, Yanukovych / Rada, wniesione w dniu 19 września 2017 r. przez Ukrainę

text:
               22.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/18

         Odwołanie od postanowienia Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 19 lipca 2017 r. w sprawie T-348/14 DEP, Yanukovych / Rada, wniesione w dniu 19 września 2017 r. przez Ukrainę
   (Sprawa C-551/17 P)
   (2018/C 022/26)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Ukraina (przedstawiciel: adwokat M. Kostytska)

      Druga strona postępowania: Oleksandr Fedorovych Yanukovych, Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska
   Postanowieniem z dnia 23 listopada 2017 r. Trybunał Sprawiedliwości (dziesiąta izba) uznał odwołanie za niedopuszczalne.


title: Sprawa C-658/15: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 16 listopada 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het Bedrijfsleven – Niderlandy) – Robeco Hollands Bezit NV i in. / Stichting Autoriteit Financiële Markten (AFM) (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 2004/39/WE — Rynki instrumentów finansowych — Artykuł 4 ust. 1 pkt 14 — Pojęcie „rynku regulowanego” — Zakres stosowania — System, do którego należą brokerzy reprezentujący inwestorów oraz agenci otwartych funduszy inwestycyjnych mających obowiązek wykonać zlecenia związane z funduszami owych inwestorów)

text:
               22.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/3

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 16 listopada 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het Bedrijfsleven – Niderlandy) – Robeco Hollands Bezit NV i in. / Stichting Autoriteit Financiële Markten (AFM)
   (Sprawa C-658/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2004/39/WE - Rynki instrumentów finansowych - Artykuł 4 ust. 1 pkt 14 - Pojęcie „rynku regulowanego” - Zakres stosowania - System, do którego należą brokerzy reprezentujący inwestorów oraz agenci otwartych funduszy inwestycyjnych mających obowiązek wykonać zlecenia związane z funduszami owych inwestorów))
   (2018/C 022/04)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   College van Beroep voor het Bedrijfsleven

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Robeco Hollands Bezit NV, Robeco Duurzaam Aandelen NV, Robeco Safe Mix NV, Robeco Solid Mix NV, Robeco Balanced Mix NV, Robeco Growth Mix NV, Robeco Life Cycle Funds NV, Robeco Afrika Fonds NV, Robeco Global Stars Equities, Robeco All Strategy Euro Bonds, Robeco High Yield Bonds, Robeco Property Equities

      Strona przeciwna: Stichting Autoriteit Financiële Markten (AFM)

      Sentencja

   Artykuł 4 ust. 1 pkt 14 dyrektywy 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych, zmieniającej dyrektywę Rady 85/611/EWG i 93/6/EWG i dyrektywę 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającej dyrektywę Rady 93/22/EWG, należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „rynku regulowanego” w rozumieniu tego przepisu obejmuje system obrotu, w ramach którego wielu agentów obsługujących fundusze i brokerów reprezentuje, odpowiednio, otwarte fundusze inwestycyjne i inwestorów, i którego jedynym celem jest wspieranie tych funduszy inwestycyjnych w wywiązywaniu się z ich zobowiązań do wykonania zleceń udzielonych im przez inwestorów w zakresie kupna i sprzedaży jednostek uczestnictwa.

      (1)  Dz.U. C 98 z 14.3.2016.


title: Sprawa C-577/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 2 października 2017 r. – Bundesamt für Fremdenwesen und Asyl

text:
               22.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 2 października 2017 r. – Bundesamt für Fremdenwesen und Asyl
   (Sprawa C-577/17)
   (2018/C 022/27)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Wnosząca skargę rewizyjną: Bundesamt für Fremdenwesen und Asyl

      Uczestnicy postępowania: Clinton Osas Alake alias Klenti Solim, Cynthia Nomamidobo, mj. Prince Nomamidobo

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy państwo członkowskie, do którego skierowano wniosek – i które jest też właściwe według kryteriów wynikających z rozdziału III rozporządzenia Dublin III (1) – może jeszcze wówczas pozytywnie rozpatrzyć wniosek o wtórne przyjęcie na podstawie art. 23 ust. 1 rozporządzenia Dublin III, gdy upłynął już termin do udzielenia odpowiedzi określony w art. 25 ust. 1 rozporządzenia Dublin III a ów państwo członkowskie już uprzednio odmownie rozpatrzyło w terminie wniosek o wtórne przyjęcie oraz również w terminie nie uwzględniło wniosku o ponowne rozpatrzenie złożonego na podstawie art. 5 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego (2)?
               Na wypadek gdyby na pytanie pierwsze należało udzielić odpowiedzi przeczącej:
               Czy wskutek oddalenia w terminie wniosku o wtórne przyjęcie przez państwo członkowskie właściwe zgodnie z kryteriami zawartymi w rozdziale III rozporządzenia Dublin III wnioskujące państwo członkowskie, w którym złożono kolejny wniosek, powinno rozpatrzyć ten wniosek, aby zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia Dublin III zapewnić rozpatrzenie wniosku przez któreś z państw członkowskich?

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca (Dz.U. 2013, L 180, s. 31).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1560/2003 z dnia 2 września 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 343/2003 ustanawiającego kryteria i mechanizmy określania państwa członkowskiego właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl, wniesionego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego (Dz.U. 2003, L 222, s. 3).


title: Sprawa C-671/15: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 14 listopada 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation – Francja) – Président de l’Autorité de la concurrence / Association des producteurs vendeurs d’endives (APVE) i in. [Odesłanie prejudycjalne — Wspólna polityka rolna — Artykuł 42 TFUE — Rozporządzenie (WE) nr 2200/96 — Rozporządzenie (WE) nr 1182/2007 — Rozporządzenie (WE) nr 1234/2007 — Praktyki antykonkurencyjne — Artykuł 101 TFUE — Rozporządzenie nr 26 — Rozporządzenie (WE) nr 1184/2006 — Organizacje producentów — Zrzeszenia organizacji producentów — Zadania tych organizacji i zrzeszeń — Praktyka ustalania minimalnych cen sprzedaży — Praktyka uzgadniania ilości wprowadzanych do obrotu — Praktyka wymiany informacji strategicznych — Francuski rynek cykorii]

text:
               22.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/4

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 14 listopada 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation – Francja) – Président de l’Autorité de la concurrence / Association des producteurs vendeurs d’endives (APVE) i in.
   (Sprawa C-671/15) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Wspólna polityka rolna - Artykuł 42 TFUE - Rozporządzenie (WE) nr 2200/96 - Rozporządzenie (WE) nr 1182/2007 - Rozporządzenie (WE) nr 1234/2007 - Praktyki antykonkurencyjne - Artykuł 101 TFUE - Rozporządzenie nr 26 - Rozporządzenie (WE) nr 1184/2006 - Organizacje producentów - Zrzeszenia organizacji producentów - Zadania tych organizacji i zrzeszeń - Praktyka ustalania minimalnych cen sprzedaży - Praktyka uzgadniania ilości wprowadzanych do obrotu - Praktyka wymiany informacji strategicznych - Francuski rynek cykorii])
   (2018/C 022/05)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour de cassation

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Président de l’Autorité de la concurrence

      Strona pozwana: Association des producteurs vendeurs d’endives (APVE), Comité économique régional agricole fruits et légumes de Bretagne (Cerafel), Fraileg SARL, Prim’Santerre SARL, Union des endiviers, anciennement Fédération nationale des producteurs d’endives (FNPE), Soleil du Nord SARL, Comité économique fruits et légumes du Nord de la France (Celfnord), Association des producteurs d’endives de France (APEF), Section nationale de l’endive (SNE), Fédération du commerce de l’endive (FCE), France endives société coopérative agricole, Cambrésis Artois-Picardie endives (CAP’Endives) société coopérative agricole, Marché de Phalempin société coopérative agricole, Primacoop société coopérative agricole, Coopérative agricole du marais audomarois (Sipema), Valois-Fruits union de sociétés coopératives agricoles, Groupe Perle du Nord SAS, Ministre de l’Économie, de l’Industrie et du Numérique

      Sentencja

   Artykuł 101 TFUE w związku z art. 2 rozporządzenia Rady nr 26 dnia 4 kwietnia 1962 r. dotyczącego stosowania niektórych reguł konkurencji w odniesieniu do produkcji rolnej i handlu produktami rolnymi, art. 11 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw, art. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1184/2006 z dnia 24 lipca 2006 r. dotyczącego stosowania niektórych reguł konkurencji w odniesieniu do produkcji rolnej i handlu produktami rolnymi, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r., art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1182/2007 z dnia 26 września 2007 r. ustanawiającego przepisy szczegółowe dotyczące sektora owoców i warzyw, zmieniającego dyrektywy 2001/112/WE, 2001/113/WE i rozporządzenia (EWG) nr 827/68, (WE) nr 2200/96, (WE) nr 2201/96, (WE) nr 2826/2000, (WE) nr 1782/2003, (WE) nr 318/2006 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 2202/96, a także art. 122 akapit pierwszy i art. 175 i 176 rozporządzenia nr 1234/2007, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 491/2009 z dnia 25 maja 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że:

               —

               praktyki polegające na zbiorowym ustalaniu minimalnych cen sprzedaży, uzgadnianiu ilości wprowadzanych na rynek lub wymianie informacji strategicznych, takie jak praktyki rozpatrywane w postępowaniu głównym, nie mogą zostać wyłączone z przewidzianego w art. 101 ust. 1 TFUE zakazu karteli, w sytuacji gdy uczestniczą w nich różne organizacje producentów lub zrzeszenia organizacji producentów, a także podmioty, które nie są uznawane przez państwo członkowskie na potrzeby realizacji celu określonego przez prawodawcę Unii Europejskiej w ramach wspólnej organizacji danego rynku, takie jak organizacje zawodowe nieposiadające statusu organizacji producentów, zrzeszenia organizacji producentów lub organizacji międzybranżowej w rozumieniu uregulowań Unii Europejskiej, oraz

               —

               praktyki polegające na uzgadnianiu cen czy ilości wprowadzanych na rynek lub na wymianie informacji strategicznych, takie jak praktyki rozpatrywane w postępowaniu głównym, mogą zostać wyłączone z zakresu przewidzianego w art. 101 ust. 1 TFUE zakazu karteli, w sytuacji gdy uczestniczą w nich członkowie tej samej uznanej przez państwo członkowskie organizacji producentów lub tego samego uznanego przez państwo członkowskie zrzeszenia organizacji producentów i gdy praktyki te są bezwzględnie konieczne do realizacji celu lub celów wyznaczonych dla danej organizacji producentów lub dla danego zrzeszenia organizacji producentów zgodnie z uregulowaniami Unii Europejskiej.

      (1)  Dz.U. C 90 z 7.3.2016.


title: Sprawa T-772/17: Skarga wniesiona w dniu 27 listopada 2017 r. – Café del Mar i in./EUIPO – Guiral Broto (Café del Mar)

text:
               22.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/59

         Skarga wniesiona w dniu 27 listopada 2017 r. – Café del Mar i in./EUIPO – Guiral Broto (Café del Mar)
   (Sprawa T-772/17)
   (2018/C 022/79)
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Café del Mar SC (Sant Antoni de Portmany, Hiszpania), José Les Viamonte (Sant Antoni de Portmany) i Carlos Andrea González (Sant Antoni de Portmany) (przedstawiciele: adwokaci F. Miazzetto i J. L. Gracia Albero)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Ramón Guiral Broto (Marbella, Hiszpania)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Ramón Guiral Broto

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „Café del Mar” / unijny znak towarowy nr 2 090 520

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 września 2017 r. w sprawie R 1540/2015-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               unieważnienie graficznego unijnego znaku towarowego zawierającego elementy słowne „Café del Mar” nr 2 090 520

               —

               obciążenie kosztami niniejszego postępowania strony skarżącej, a kosztami wynikającymi z postępowania przed Wydziałem Unieważnień i Izbami Odwoławczymi EUIPO – właściciela znaku towarowego, którego unieważnienie jest dochodzone.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 52 ust. 1 lit. b) i art. 53 ust. 1 lit. c) rozporządzenia 2017/1001.


title: Sprawa T-728/17: Skarga wniesiona w dniu 24 października 2017 r. – Marinvest i Porting / Komisja

text:
               22.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/46

         Skarga wniesiona w dniu 24 października 2017 r. – Marinvest i Porting / Komisja
   (Sprawa T-728/17)
   (2018/C 022/62)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Marinvest d.o.o. (Isola-Isola, Słowenia) i Porting d.o.o (Izola-Isola, Słowenia) (przedstawiciele: adwokaci G. Cecovini Amigoni i L. Daniele)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 27 lipca 2017 r. C(2017) 5049 final [Pomoc państwa SA.45220 (2016/FC) – Słowenia – domniemana pomoc na rzecz Komunala Izola d.o.o.], o której Marinvest i Poting zostały powiadomione w dniu 16 sierpnia 2017 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga jest skierowana przeciwko decyzji Komisji Europejskiej z dnia 27 lipca 2017 r., C(2017) 5049 final [Pomoc państwa SA.45220 (2016/FC) – Słowenia – domniemana pomoc na rzecz Komunala Izola d.o.o.], o której spółki Marinvest i Poting zostały powiadomione w dniu 16 sierpnia 2017 r.

               1.

               Zarzut pierwszy oparty na naruszeniu prawa do kontradyktoryjności wynikłym z posłużenia się w zaskarżonej decyzji całkowicie nowymi elementami, niewspomnianymi przez Komisję w piśmie wzywającym do przekazania uwag, naruszeniu prawa podstawowego do dobrej administracji przewidzianego w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, naruszeniu ogólnej zasady kontradyktoryjności i naruszeniu art. 24 ust. 2 rozporządzenia nr 2015/1589;

                           —

                           wprowadzając nowość w stosunku do pierwotnego brzmienia art. 20 ust. 2 rozporządzenia nr 659/1999, art. 24 ust. 2 rozporządzenia nr 2015/1589 przyznaje zainteresowanym stronom (które złożyły skargę do Komisji) prawo do przekazania uwag już na etapie wstępnej oceny. Artykuł 24 ust. 2 stanowi szczególne zastosowanie prawa podstawowego do dobrej administracji przewidzianego w art. 41 karty i ogólnej zasady kontradyktoryjności.

                           —

                           w niniejszym wypadku prawa Marinvest i Porting zagwarantowane w art. 24 ust. 2 zostały poważnie naruszone. Prawdą jest, że Komisja wezwała strony, które złożyły do niej skargę, do przekazania uwag pismem z dnia 14 lutego 2017 r. i że spółki Marinvest i Porting przedstawiły swoje stanowisko w sprawie wstępnej oceny zawartej w tym piśmie. Następnie jednak Komisja w całości oparła zaskarżoną decyzję końcową na elementach, które nie zostały nawet wspomniane w piśmie z dnia 14 lutego 2017 r. i co do których strony, które złożyły skargę, nie mogły się wypowiedzieć.

               2.

               Zarzut drugi oparty na naruszeniu prawa do kontradyktoryjności wynikłym z odmówienia skarżącym dostępu do akt sprawy i możliwości bycia wysłuchanymi przed przyjęciem decyzji końcowej, naruszeniu prawa podstawowego do dobrej administracji przewidzianego w art. 41 karty, naruszenia ogólnej zasady kontradyktoryjności, naruszeniu art. 24 ust. 2 rozporządzenia nr 2015/589 interpretowanego zgodnie z art. 41 karty oraz ogólną zasadą kontradyktoryjności;

                           —

                           strony, które złożyły skargę wniosły o umożliwienie im dostępu do dokumentów przekazanych Komisji w celu przedstawienia wszelkich niezbędnych wyjaśnień, w szczególności w odniesieniu do wpływu zaskarżonych środków na konkurencję i na wymianę handlową pomiędzy państwami członkowskimi. Komisja wydała zaskarżoną decyzję, nie wysławszy uprzednio żądanych dokumentów ani nie spotkawszy się ze stronami, które złożyły skargę. Postępując w ten sposób, naruszyła art. 24 ust. 2 rozporządzenia nr 2015/1589 interpretowany zgodnie z art. 41 karty oraz ogólną zasadę kontradyktoryjności;

                           —

                           możliwość przekazania przez skarżące uwag dotyczących wstępnej oceny zgodnie z art. 24 24 ust. 2 wymaga, aby miały one prawo dostępu do akt i żądania spotkania z Komisja. Uprawnienia te są bowiem bezpośrednią konsekwencją owego prawa podstawowego. W niniejszym przypadku odmowa tych praw nie została uzasadniona.

               3.

               Zarzut trzeci oparty na błędnej interpretacji pojęcia pomocy państwa w związku z warunkiem dotyczącym wpływu na handel transgraniczny, naruszeniu art. 107 ust. 1 TFUE, naruszeniu komunikatu Komisji w sprawie pojęcia „pomocy państwa”, naruszeniu ogólnej zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań oraz na wystąpieniu w niniejszym przypadku braku uzasadnienia;

                           —

                           zgodnie z orzecznictwem Trybunału i zgodnie z komunikatem Komisji w sprawie pomocy państwa stosunkowo niewielki rozmiar przedsiębiorstwa będącego beneficjentem nie wyklucza a priori możliwości, że wymiana handlowa pomiędzy państwami członkowskimi zostanie zakłócona. Subwencja publiczna przyznana przedsiębiorstwu świadczącemu wyłącznie usługi lokalne lub regionalna i nieświadczącemu żadnych usług poza swoim państwem pochodzenia może zakłócić wymianę handlową pomiędzy państwami członkowskimi, jeżeli przedsiębiorstwa z innych państw członkowskich mogłyby świadczyć takie usługi (w szczególności dzięki swobodzie przedsiębiorczości) i jeżeli możliwość ta nie jest czysto hipotetyczna;

                           —

                           Komisja całkowicie zignorowała okoliczność, że spółki Marinvest i Porting są w 100 % kontrolowane przez spółkę z siedzibą we Włoszech, Altan Prefabbricati. Spółka ta dokonała znacznych inwestycji w budowę Marina d’Isola, zarządzaną obecnie, na mocy swobody przedsiębiorczości, za pośrednictwem jej spółek zależnych.

               4.

               Zarzut czwarty oparty na błędnej interpretacji pojęcia pomocy państwa w związku z warunkiem dotyczącym wpływu na konkurencję i na handel transgraniczny, błędnym ustalenie i zniekształceniu okoliczności faktycznych oraz na wystąpieniu w niniejszym przypadku braku uzasadnienia;

                           —

                           W zaskarżonej decyzji Komisja wykluczyła istnienie wpływu na handel pomiędzy państwami członkowskimi i w istocie uznała głównie, że usługi świadczone przez Marina di Komunala Izola nie są zdolne przyciągnąć potencjalnych klientów usług oferowanych przez skarżące.

                           —

                           Ustalenie okoliczności faktycznych przez Komisje jest błędne. Obok portu turystycznego spółek Marinvest i Porting istnieje inna struktura zarządzana przez przedsiębiorstwo korzystające z pomocy (Komunala Izola), świadcząca podobne usługi, z potencjalną ofertą około 505 stanowisk postojowych, której reklama, również w języku włoskim, jest skierowana poprzez stronę internetową do wszystkich potencjalnych zainteresowanych.


title: Sprawy połączone T-101/15 i T-102/15: Wyrok Sądu z dnia 30 listopada 2017 r. – Red Bull / EUIPO – Optimum Mark (Kombinacja kolorów niebieskiego i srebrnego) Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Unijny znak towarowy tworzony przez kombinację kolorów niebieskiego i srebrnego — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Wystarczająco jasne i precyzyjne przedstawienie graficzne — Konieczność istnienia systematycznego układu łączącego kolory w określony z góry i stały sposób — Uzasadnione oczekiwania — Artykuł 4 i art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 4 i art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               22.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/33

         Wyrok Sądu z dnia 30 listopada 2017 r. – Red Bull / EUIPO – Optimum Mark (Kombinacja kolorów niebieskiego i srebrnego)
   (Sprawy połączone T-101/15 i T-102/15) (1)

   (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Unijny znak towarowy tworzony przez kombinację kolorów niebieskiego i srebrnego - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Wystarczająco jasne i precyzyjne przedstawienie graficzne - Konieczność istnienia systematycznego układu łączącego kolory w określony z góry i stały sposób - Uzasadnione oczekiwania - Artykuł 4 i art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 4 i art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001])
   (2018/C 022/44)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Red Bull GmbH (Fuschl am See, Austria) (przedstawiciel: adwokat A. Renck)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Marques (Leicester, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: początkowo R. Mallinson i F. Delord, następnie R. Mallinson, solicitors)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Optimum Mark sp. z o.o. (Warszawa, Polska) (przedstawiciele: radcy prawni R. Skubisz, M. Mazurek, J. Dudzik i E. Jaroszyńska-Kozłowska)

      Przedmiot

   Dwie skargi na dwie decyzje Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 grudnia 2014 r. (odpowiednio w sprawie R 2037/2013-1 i w sprawie R 2036/2013-1), dotyczące dwóch postępowań w sprawie unieważnienia prawa do znaku między spółką Optimum Mark a spółką Red Bull.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Red Bull GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) i przez Optimum Mark sp. z o.o.

               3)

               Marques pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 138 z 27.4.2015.


title: Sprawa C-589/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Cataluña (Hiszpania) w dniu 10 października 2017 r. – Prenatal S.A. / Tribunal Económico Administrativo Regional de Cataluña (T.E.A.R.C.)

text:
               22.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Cataluña (Hiszpania) w dniu 10 października 2017 r. – Prenatal S.A. / Tribunal Económico Administrativo Regional de Cataluña (T.E.A.R.C.)
   (Sprawa C-589/17)
   (2018/C 022/28)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Superior de Justicia de Cataluña .

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Prenatal S.A..

      Strona pozwana: Tribunal Económico Administrativo Regional de Cataluña (T.E.A.R.C.).

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy decyzja Komisji C(2008) 6317 wersja ostateczna z dnia 3 listopada 2008 r. stwierdzająca zasadność retrospektywnego zaksięgowania celnych należności przywozowych oraz brak zasadności umorzenia tych należności w szczególnym przypadku dotyczącym przywozu odzieży zgłoszonej jako pochodzącej z Jamajki (Sprawa REM 03/07) jest sprzeczna z prawem Unii, a w szczególności z art. 220 ust. 2 lit. b) i art. 239 Wspólnotowego Kodeksu Celnego?

               2)

               W przypadku gdy po wystąpieniu o umorzenie długu celnego Komisja wydaje decyzję, iż w danej sprawie występują elementy stanu faktycznego i prawnego porównywalne do elementów innej wcześniejszej sprawy, rozstrzygniętej przez tę decyzję, lub decyzję, iż istnieje zawisła porównywalna sprawa, należy uznać, iż którakolwiek z tych decyzji jest aktem o treści, która prawnie wiąże organy państwa członkowskiego, w którym wystąpiono z wnioskiem o umorzenie, a tym samym, że jest to akt podlegający zaskarżeniu przez osobę, która wnosi o umorzenie [art. 239 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (1)] lub o niedokonywanie retrospektywnego zaksięgowania należności celnych (art. 220 ust. 2 ww. Wspólnotowego Kodeksu Celnego)?

               3)

               W przypadku, gdyby stwierdzono, że decyzja ta nie ma prawnie wiążącej treści, to czy w związku z tym do organów krajowych należy ocena, czy w tym przypadku występują porównywalne elementy stanu faktycznego i prawnego?

               4)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej, na wypadek, gdyby dokonano takiej oceny i w jej wyniku stwierdzono, iż takie elementy nie występują, należy zastosować art. 905 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (2), co oznacza, iż Komisja powinna wydać decyzję o treści wiążącej prawnie takie organy krajowe?

      (1)  Dz, U. 1992, L 302, s, 1.

      (2)  Dz.U. 1993, L 253, s. 1.


title: Sprawa T-731/17: Skarga wniesiona w dniu 30 października 2017 r. – Escribà Serra i in. / SRB

text:
               22.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/48

         Skarga wniesiona w dniu 30 października 2017 r. – Escribà Serra i in. / SRB
   (Sprawa T-731/17)
   (2018/C 022/63)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Juan Escribà Serra (Girona, Hiszpania) i 8 innych skarżących (przedstawiciele: adwokaci R. Vallina Hoset i A. Lois Perreau de Pinninck)

      Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie odpowiedzialności pozaumownej Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji [SRB] i zobowiązanie jej do naprawienia poniesionej przez stronę skarżącą szkody wynikającej z wszystkich działań i zaniechań SRB, które pozbawiły skarżące całości ich inwestycji w obligacje podporządkowane Banco Popular Español, S.A.

               —

               zasądzenie od SRB zapłaty: na rzecz skarżących kwoty 1 726 504 EUR, tytułem naprawienia poniesionej szkody („dochodzona kwota”), podzielonej w następujący sposób:

                           —

                           Ramón Romaguera Amat: 1 071 602,94 EUR;

                           —

                           Cerámica Puigdemont: 260 437,16 EUR;

                           —

                           Maria Dolors Guell Parnau: 52 524,35 EUR;

                           —

                           Enrique Escribà Nadal: 70 838,57 EUR;

                           —

                           Joan Escribà Serra i Maria Dolors Nadal Casaponsa: 151 796,93 EUR;

                           —

                           Laia Escribà Nadal i Maria Dolors Nadal Casaponsa: 25 299,49 EUR;

                           —

                           José Sabater Comas i Ma Inmaculada Urgellés Bosch: 94 004,56 EUR;

               —

               zwiększenie dochodzonej kwoty o odsetki wyrównawcze od dnia 7 czerwca 2017 r. do dnia ogłoszenia wyroku kończącego niniejsze postępowanie;

               —

               zwiększenie dochodzonej kwoty o odsetki za opóźnienie od dnia ogłoszenia niniejszego wyroku do całkowitej zapłaty dochodzonej kwoty, według stóp procentowych ustalonych przez Europejski Bank Centralny dla głównych operacji refinansowania, powiększonych o dwa punkty procentowe;

               —

               obciążenie Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Główne zarzuty i argumenty są podobne do tych podniesionych w sprawie T-659/17 Vallina Fonseca/SRB.


title: Sprawa C-691/15 P: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 22 listopada 2017 r. – Komisja Europejska / Bilbaína de Alquitranes SA i in. [Odwołanie — Środowisko naturalne — Rozporządzenie (WE) nr 1272/2008 — Klasyfikacja, oznakowanie i pakowanie niektórych substancji i mieszanin — Rozporządzenie (UE) nr 944/2013 — Klasyfikacja paku, wysokotemperaturowej smoły węglowej — Kategorie ostrej toksyczności wodnej (H400) i chronicznej toksyczności wodnej (H410) — Obowiązek staranności — Oczywisty błąd w ocenie]

text:
               22.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/5

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 22 listopada 2017 r. – Komisja Europejska / Bilbaína de Alquitranes SA i in.
   (Sprawa C-691/15 P) (1)

   ([Odwołanie - Środowisko naturalne - Rozporządzenie (WE) nr 1272/2008 - Klasyfikacja, oznakowanie i pakowanie niektórych substancji i mieszanin - Rozporządzenie (UE) nr 944/2013 - Klasyfikacja paku, wysokotemperaturowej smoły węglowej - Kategorie ostrej toksyczności wodnej (H400) i chronicznej toksyczności wodnej (H410) - Obowiązek staranności - Oczywisty błąd w ocenie])
   (2018/C 022/06)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Talabér-Ritz i P.J. Loewenthal, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Bilbaína de Alquitranes SA, Deza a.s., Industrial Química del Nalón SA, Koppers Denmark A/S, Koppers UK Ltd, Koppers Netherlands BV, Rütgers basic aromatics GmbH, Rütgers Belgium NV, Rütgers Poland sp. z o.o., Bawtry Carbon International Ltd, Grupo Ferroatlántica SA, SGL Carbon GmbH, SGL Carbon GmbH, SGL Carbon, SGL Carbon SA, SGL Carbon Polska S.A., ThyssenKrupp Steel Europe AG, Tokai erftcarbon GmbH (przedstawiciele: adwokaci K. Van Maldegem, C. Mereu i M. Grunchardci P. Sellar, advocate); Europejska Agencja Chemikaliów (przedstawiciele: N. Herbatschek, W. Broere i M. Heikkilä, pełnomocnicy), GrafTech Iberica SL (przedstawiciele: adwokaci C. Mereu, K. Van Maldegem, i M. Grunchardvi P. Sellar, advocate)

      Interwenienci popierający stronę skarżącą: Królestwo Danii (przedstawiciele: C. Thorning i M.N. Lyshøj, pełnomocnicy), Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze, J. Möller i R. Kanitz, pełnomocnicy), Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: M. Bulterman, C.S. Schillemans i J. Langer, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Komisja Europejska pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Bilbaína de Alquitranes SA, Deza a.s., Industrial Química del Nalón SA, Koppers Denmark A/S, Koppers UK Ltd, Koppers Netherlands BV, Rütgers basic aromatics GmbH, Rütgers Belgium NV, Rütgers Poland sp. z o.o., Bawtry Carbon International Ltd, Grupo Ferroatlántica SA, SGL Carbon GmbH (Niemcy), SGL Carbon GmbH (Austria), SGL Carbon, SGL Carbon SA, SGL Carbon Polska S.A., ThyssenKrupp Steel Europe AG i Tokai erftcarbon GmbH, w tym koszty postępowania w przedmiocie środka tymczasowego, które doprowadziło do wydania postanowienia wiceprezesa Trybunału z dnia 7 lipca 2016 r., Komisja/Bilbaína de Alquitranes i in. (C-691/15 P-R, niepublikowanego, EU:C:2016:597).

               3)

               Królestwo Danii, Republika Federalna Niemiec i Królestwo Niderlandów pokrywają własne koszty.

               4)

               GrafTech Iberica SL i Europejska Agencja Chemikaliów pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 106 z 21.3.2016.


title: Sprawa T-31/16: Wyrok Sądu z dnia 28 listopada 2017 r. – adp Gauselmann / EUIPO (Juwel) Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Juwel — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               22.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/33

         Wyrok Sądu z dnia 28 listopada 2017 r. – adp Gauselmann / EUIPO (Juwel)
   (Sprawa T-31/16) (1)

   (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Juwel - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001])
   (2018/C 022/45)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: adp Gauselmann GmbH (Espelkamp, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat P. Koch Moreno)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Schifko i A. Söder, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 listopada 2015 r. (sprawa R 2571/2014-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego Juwel jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               adp Gauselmann GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 106 z 21.3.2016.


title: Sprawa C-122/16 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 14 listopada 2017 r. – British Airways plc / Komisja Europejska (Odwołanie — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Europejski rynek lotniczego przewozu towarów — Decyzja Komisji dotycząca porozumień i uzgodnionych praktyk w zakresie wielu składników cen za usługi lotniczego przewozu towarów — Wada uzasadnienia — Zarzut oparty na normie porządku publicznego uwzględniony z urzędu przez sąd Unii Europejskiej — Zakaz orzekania ultra petita — Żądania skargi o stwierdzenie częściowej nieważności spornej decyzji wszczynającej postępowanie — Zakaz orzeczenia przez Sąd Unii Europejskiej całkowitej nieważności spornej decyzji — Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej — Prawo do skutecznego środka prawnego)

text:
               22.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/6

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 14 listopada 2017 r. – British Airways plc / Komisja Europejska
   (Sprawa C-122/16 P) (1)

   ((Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek lotniczego przewozu towarów - Decyzja Komisji dotycząca porozumień i uzgodnionych praktyk w zakresie wielu składników cen za usługi lotniczego przewozu towarów - Wada uzasadnienia - Zarzut oparty na normie porządku publicznego uwzględniony z urzędu przez sąd Unii Europejskiej - Zakaz orzekania ultra petita - Żądania skargi o stwierdzenie częściowej nieważności spornej decyzji wszczynającej postępowanie - Zakaz orzeczenia przez Sąd Unii Europejskiej całkowitej nieważności spornej decyzji - Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Prawo do skutecznego środka prawnego))
   (2018/C 022/07)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: British Airways plc (przedstawiciele: J. Turner, QC i R. O’Donoghue, barrister upoważnieni przez A. Lyle-Smythe, solicitor)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: N. Khan i A. Dawes, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               British Airways plc zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 191 z 30.05.2016.


title: Sprawa C-597/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Grondwettelijk Hof (Belgia) w dniu 16 października 2017 r. – Belgisch Syndicaat van Chiropraxie i in.

text:
               22.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Grondwettelijk Hof (Belgia) w dniu 16 października 2017 r. – Belgisch Syndicaat van Chiropraxie i in.
   (Sprawa C-597/17)
   (2018/C 022/29)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Grondwettelijk Hof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Belgisch Syndicaat van Chiropraxie, Bart Vandendries, Belgische Unie van Osteopaten e.a., Plast.Surg. e.a., Belgian Society for Private Clinics i in.

      Strona przeciwna: Ministerraad

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wykładni art. 132 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) należy dokonywać w taki sposób, że zgodnie z tym przepisem zawarte w nim zwolnienie zastrzeżone jest – zarówno w odniesieniu do konwencjonalnych, jak i niekonwencjonalnych praktyk – dla osób wykonujących podlegający krajowym przepisom o zawodach z zakresu ochrony zdrowia zawód medyczny lub paramedyczny, które to osoby spełniają wymogi określone w owych krajowych przepisach, podczas gdy osoby niespełniające tych wymogów, jednakże należące do zrzeszenia zawodowego chiropraktyków i osteopatów, i spełniające wymogi ustanowione przez to zrzeszenie, nie mogą korzystać z takiego zwolnienia?

               2)

               Czy wykładni art. 132 ust. 1 lit. b), c) i e), art. 134 i art. 98 dyrektywy […] 2006/112/WE […] w związku z pkt 3 i 4 załącznika III do tej dyrektywy, w szczególności z perspektywy zasady neutralności podatkowej, należy dokonywać w taki sposób,

                           a)

                           że sprzeciwiają się one przepisowi krajowemu przewidującemu zastosowanie obniżonej stawki VAT w odniesieniu do produktów farmaceutycznych i wyrobów medycznych, przepisywanych przy okazji zabiegu lub leczenia o charakterze terapeutycznym, podczas gdy produkty farmaceutyczne i wyroby medyczne, przepisywane przy okazji zabiegu lub leczenia o charakterze wyłącznie estetycznym i ściśle z nimi związane, podlegają opodatkowaniu podstawową stawką VAT,

                           b)

                           czy też, że zezwalają one na równe traktowanie obu wymienionych powyżej przypadków, względnie nakazują takie ich traktowanie?

               3)

               Czy Grondwettelijk] Hof [trybunał konstytucyjny] jest zobowiązany do czasowego utrzymania w mocy skutków […] przepisów prawnych, których nieważność ma zostać stwierdzona oraz przepisów, które w takim wypadku miałyby zostać uznane za nieważne w całości lub w części w przypadku, gdyby z odpowiedzi na pierwsze i drugie pytanie prejudycjalne wynikało, iż są one sprzeczne z prawem Unii Europejskiej, tak aby umożliwić ustawodawcy zapewnienie ich zgodności z prawa Unii?

      (1)  Dz.U. 2006, L 347, s. 1.


title: Sprawa T-773/17: Skarga wniesiona w dniu 27 listopada 2017 r. – Café del Mar i in./EUIPO – Guiral Broto (Café del Mar)

text:
               22.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/60

         Skarga wniesiona w dniu 27 listopada 2017 r. – Café del Mar i in./EUIPO – Guiral Broto (Café del Mar)
   (Sprawa T-773/17)
   (2018/C 022/80)
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Café del Mar SC (Sant Antoni de Portmany, Hiszpania), José Les Viamonte (Sant Antoni de Portmany) i Carlos Andrea González (Sant Antoni de Portmany) (przedstawiciele: adwokaci F. Miazzetto i J. L. Gracia Albero)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Ramón Guiral Broto (Marbella, Hiszpania)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Ramón Guiral Broto

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „Café del Mar” / unijny znak towarowy nr 1 054 303

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 września 2017 r. w sprawie R 1542/2015-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               unieważnienie graficznego unijnego znaku towarowego zawierającego elementy słowne „Café del Mar” nr 1 054 303

               —

               obciążenie kosztami niniejszego postępowania strony skarżącej, a kosztami wynikającymi z postępowania przed Wydziałem Unieważnień i Izbami Odwoławczymi EUIPO – właściciela znaku towarowego, którego unieważnienie jest dochodzone.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 52 ust. 1 lit. b) i art. 53 ust. 1 lit. c) rozporządzenia 2017/1001.


title: Sprawa T-738/17: Skarga wniesiona w dniu 3 listopada 2017 r. – STIF-IDF / Komisja

text:
               22.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/49

         Skarga wniesiona w dniu 3 listopada 2017 r. – STIF-IDF / Komisja
   (Sprawa T-738/17)
   (2018/C 022/65)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Syndicat Transport Île-de-France (STIF-IDF) (Paryż, Francja) (przedstawiciele: B. Le Bret i C. Rydzynski, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie częściowej nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Komisja uznała w jej art. 3 „wkład[y] C2 przyznawan[e] przez STIF w ramach umowy CT2” za „[p]rogram pomocy wdrożony niezgodnie z prawem”, ale zgodny z rynkiem wewnętrznym;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy, oparty na naruszeniu art. 107 ust. 1 TFUE, jakim jest dotknięta zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja, a mianowicie decyzja Komisji Europejskiej (UE) 2017/1470 z dnia 2 lutego 2017 r. dotycząca programów pomocy SA.26763 2014/C (ex 2012/NN) przyznanej przez Francję na rzecz przedsiębiorstw świadczących usługi transportu autobusowego w regionie Île-de-France (Dz.U. 2017, L 209, s. 24). Takie naruszenie zostało popełnione przez Komisję, gdyż uznała ona wkład C2 w ramach CT2 za pomoc państwa, uznając, że środek ten przysporzył korzyści gospodarczej beneficjentom.
               Skarżąca uważa ponadto, że Komisja w swej analizie wielokrotnie naruszyła prawo i popełniła szereg błędów w ocenie, gdy stwierdziła, iż czwarte kryterium orzecznictwa zapoczątkowanego wyrokiem Altmark nie zostało w niniejszym przypadku spełnione.

               2.

               Zarzut drugi, oparty na braku uzasadnienia zaskarżonej decyzji, dotyczący niespełnienia czwartego kryterium orzecznictwa zapoczątkowanego wyrokiem Altmark i istnienia korzyści gospodarczej.


title: Sprawa C-598/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof ’s-Hertogenbosch (Niderlandy) w dniu 16 października 2017 r. – A-Fonds / Inspecteur van de Belastingdienst

text:
               22.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof ’s-Hertogenbosch (Niderlandy) w dniu 16 października 2017 r. – A-Fonds / Inspecteur van de Belastingdienst
   (Sprawa C-598/17)
   (2018/C 022/30)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Gerechtshof ’s-Hertogenbosch

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: A-Fonds.

      Strona przeciwna: Inspecteur van de Belastingdienst.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy rozszerzenie zakresu istniejącego programu pomocy w wyniku skutecznego powołania się przez podatnika na ustanowioną w art. 56 WE (obecnie art. 63 TFUE) swobodę przepływu kapitału stanowi zmianę istniejącej pomocy, którą należy uznać za nową pomoc?

               2)

               Na wypadek odpowiedzi twierdzącej: czy wykonywanie przez sąd krajowy zadań powierzonych mu zgodnie z art. 108 ust. 3 TFUE sprzeciwia się temu, by podatnikowi została przyznana korzyść podatkowa, na którą podatnik powołuje się zgodnie z art. 56 WE (obecnie art. 63 TFUE), czy też odnośne orzeczenie sądu przyznające tę pomoc należy zgłosić Komisji, czy też – w związku z powierzonym sądowi na mocy art. 108 ust. 3 TFUE zadaniem dotyczącym sprawowania nadzoru – sąd krajowy musi podjąć inne działania, względnie środki?


title: Sprawa C-165/16: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 14 listopada 2017 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) – Zjednoczone Królestwo] – Toufik Lounes / Secretary of State for the Home Department Odesłanie prejudycjalne — Obywatelstwo Unii — Artykuł 21 TFUE — Dyrektywa 2004/38/WE — Beneficjenci — Podwójne obywatelstwo — Obywatel Unii, który nabył obywatelstwo przyjmującego państwa członkowskiego, zachowując przy tym obywatelstwo państwa pochodzenia — Prawo pobytu w tym państwie członkowskim obywatela państwa trzeciego będącego członkiem rodziny obywatela Unii

text:
               22.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/7

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 14 listopada 2017 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) – Zjednoczone Królestwo] – Toufik Lounes / Secretary of State for the Home Department
   (Sprawa C-165/16) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Obywatelstwo Unii - Artykuł 21 TFUE - Dyrektywa 2004/38/WE - Beneficjenci - Podwójne obywatelstwo - Obywatel Unii, który nabył obywatelstwo przyjmującego państwa członkowskiego, zachowując przy tym obywatelstwo państwa pochodzenia - Prawo pobytu w tym państwie członkowskim obywatela państwa trzeciego będącego członkiem rodziny obywatela Unii)
   (2018/C 022/08)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench Division (Administrative Court)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Toufik Lounes

      Strona pozwana: Secretary of State for the Home Department

      Sentencja

   Wykładni dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG, należy dokonywać w ten sposób, że w sytuacji, w której obywatel Unii Europejskiej skorzystał z przysługującego mu prawa do swobodnego przemieszczania się i udał się do państwa członkowskiego innego niż państwo, którego obywatelstwo posiada, przebywał w tym państwie na podstawie art. 7 ust. 1 lub art. 16 ust. 1 dyrektywy, a następnie nabył obywatelstwo tego państwa członkowskiego, zachowując przy tym obywatelstwo państwa członkowskiego pochodzenia, zaś kilka lat później zawarł związek małżeński z obywatelem państwa trzeciego, z którym nadal przebywa na terytorium tego państwa członkowskiego, owemu obywatelowi państwa trzeciego nie przysługuje pochodne prawo pobytu w tym państwie członkowskim na podstawie przepisów tej dyrektywy. Prawo takie może mu jednak przysługiwać na podstawie art. 21 ust. 1 TFUE, na warunkach, które nie mogą być bardziej rygorystyczne niż warunki przewidziane w dyrektywie 2004/38 dla przyznania takiego prawa obywatelowi państwa trzeciego będącemu członkiem rodziny obywatela Unii, który skorzystał z przysługującego mu prawa do swobodnego przemieszczania się, osiedlając się w państwie członkowskim innym niż państwo, którego obywatelstwo posiada.

      (1)  Dz.U. C 191 z 30.5.2016.


title: Sprawa T-748/17: Skarga wniesiona w dniu 15 listopada 2017 r. – TrekStor / EUIPO – Beats Electronics (i.Beat)

text:
               22.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/50

         Skarga wniesiona w dniu 15 listopada 2017 r. – TrekStor / EUIPO – Beats Electronics (i.Beat)
   (Sprawa T-748/17)
   (2018/C 022/66)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: TrekStor Ltd (Hong-Kong, Chiny) (przedstawiciele: adwokaci O. Spieker, M. Alber i A. Schönfleisch)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Beats Electronics LLC (Culver City, Kalifornia, Stany Zjednoczone)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „i.Beat” – unijny znak towarowy nr 5 009 139

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 września 2017 r. w sprawach połączonych R 2175/2016-4 and R 2213/2016-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim oddalono w niej odwołanie skarżącej od decyzji Wydziału Unieważnień z dnia 29 września 2016 r. i uwzględniono żądanie Beats Electronics LLC unieważnienia prawa do unijnego znaku towarowego skarżącej nr 005009139;

               —

               oddalenie żądania unieważnienia prawa do znaku wniesionego przez Beats Electronics LLC;

               —

               obciążenie EUIPO i Beats Electronics LLC kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez skarżącą w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 2017/1001;

               —

               Naruszenie art. 18 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 2017/1001.


title: Sprawa C-601/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 18 października 2017 r. – Dirk Harms i in. / Vueling Airlines SA

text:
               22.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 18 października 2017 r. – Dirk Harms i in. / Vueling Airlines SA
   (Sprawa C-601/17)
   (2018/C 022/31)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Hamburg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Dirk Harms, Ann-Kathrin Harms, Nick-Julius Harms, Tom-Lukas Harms, Lilly-Karlotta Harms, Emma-Matilda Harms, cztery ostatnie osoby reprezentowane przez swoich rodziców Dirka Harms i Ann-Kathrin Harms

      Strona pozwana: Vueling Airlines SA

      Pytanie prejudycjalne

   Czy pojęcie „zwrot[u] […], za pomocą środków przewidzianych w art. 7 ust. 3, pełnego kosztu biletu po cenie, za jaką został kupiony” zgodnie z art. 8 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 261/2004 (1) należy interpretować w ten sposób, że oznacza ono kwotę, którą dany pasażer zapłacił za dany bilet lotniczy, czy pod uwagę należy brać kwotę, którą faktycznie otrzymał pozwany przewoźnik, jeżeli w procesie rezerwacji uczestniczy pośrednik, który pobiera różnicę między tym, co płaci pasażer, a tym, co otrzymuje przewoźnik, nie ujawniając jednak tego faktu?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91, Dz.U. 2004, L 46, s. 1.


title: Sprawa T-239/16: Wyrok Sądu z dnia 28 listopada 2017 r. – Polskie Zdroje / EUIPO (perlage) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego perlage — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania — Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2017/1001]}

text:
               22.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/34

         Wyrok Sądu z dnia 28 listopada 2017 r. – Polskie Zdroje / EUIPO (perlage)
   (Sprawa T-239/16) (1)

   ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego perlage - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania - Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2017/1001]})
   (2018/C 022/46)
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Polskie Zdroje sp. z o.o. sp.k. (Warszawa, Polska) (przedstawiciel: T. Gawrylczyk, radca prawny)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 marca 2016 r. (sprawa R 1129/2015–5) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego perlage jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Polskie Zdroje sp. z o.o. sp.k. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 243 z 4.7.2016.


title: Sprawa C-224/16: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 22 listopada 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varhoven administrativen sad – Bułgaria) – Asotsiatsia na balgarskite predpriyatia za mezhdunarodni prevozi i patishtata (Aebtri) / Nachalnik na Mitnitsa Burgas [Odesłanie prejudycjalne — Unia celna — Tranzyt zewnętrzny — Przewóz drogowy towarów z zastosowaniem karnetu TIR — Artykuł 267 TFUE — Właściwość Trybunału do interpretowania art. 8 i 11 konwencji TIR — Niezwolnienie operacji TIR — Odpowiedzialność stowarzyszenia poręczającego — Artykuł 8 ust. 7 konwencji TIR — Obowiązek zażądania, w miarę możliwości, zapłaty od osoby lub osób bezpośrednio odpowiedzialnych przed skierowaniem roszczenia do stowarzyszenia poręczającego — Noty wyjaśniające załączone do konwencji TIR — Rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 — Artykuł 457 ust. 2 — Wspólnotowy kodeks celny — Artykuły 203 i 213 — Osoby, które nabyły lub posiadały towar i które wiedziały bądź powinny były wiedzieć, że był to towar usunięty spod dozoru celnego]

text:
               22.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/8

         Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 22 listopada 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varhoven administrativen sad – Bułgaria) – Asotsiatsia na balgarskite predpriyatia za mezhdunarodni prevozi i patishtata (Aebtri) / Nachalnik na Mitnitsa Burgas
   (Sprawa C-224/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Unia celna - Tranzyt zewnętrzny - Przewóz drogowy towarów z zastosowaniem karnetu TIR - Artykuł 267 TFUE - Właściwość Trybunału do interpretowania art. 8 i 11 konwencji TIR - Niezwolnienie operacji TIR - Odpowiedzialność stowarzyszenia poręczającego - Artykuł 8 ust. 7 konwencji TIR - Obowiązek zażądania, w miarę możliwości, zapłaty od osoby lub osób bezpośrednio odpowiedzialnych przed skierowaniem roszczenia do stowarzyszenia poręczającego - Noty wyjaśniające załączone do konwencji TIR - Rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 - Artykuł 457 ust. 2 - Wspólnotowy kodeks celny - Artykuły 203 i 213 - Osoby, które nabyły lub posiadały towar i które wiedziały bądź powinny były wiedzieć, że był to towar usunięty spod dozoru celnego])
   (2018/C 022/09)
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Varhoven administrativen sad

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Asotsiatsia na balgarskite predpriyatia za mezhdunarodni prevozi i patishtata (Aebtri)

      Strona przeciwna: Nachalnik na Mitnitsa Burgas

      Sentencja

               1)

               Trybunał jest właściwy, aby orzekać w trybie prejudycjalnym o wykładni art. 8 i 11 Konwencji celnej dotyczącej międzynarodowego przewozu towarów z zastosowaniem karnetów TIR, zawartej w Genewie dnia 14 listopada 1975 r. i zatwierdzonej w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2112/78 z dnia 25 lipca 1978 r., w brzmieniu zmienionym i skonsolidowanym opublikowanym w decyzji Rady 2009/477/WE z dnia 28 maja 2009 r.

               2)

               Artykuł 8 ust. 7 Konwencji celnej dotyczącej międzynarodowego przewozu towarów z zastosowaniem karnetów TIR, zatwierdzonej w imieniu Wspólnoty rozporządzeniem nr 2112/78, w brzmieniu zmienionym i skonsolidowanym opublikowanym w decyzji 2009/477, należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym organy celne uczyniły zadość swemu obowiązkowi, wyrażonemu w tym postanowieniu, aby w miarę możliwości żądać zapłaty przywozowych należności celnych i podatkowych od posiadacza karnetu TIR, jako osoby bezpośrednio odpowiedzialnej za ich uregulowanie, przed skierowaniem roszczenia do stowarzyszenia poręczającego.

               3)

               Artykuł 203 ust. 3 tiret trzecie i art. 213 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1791/2006 z dnia 20 listopada 2006 r., należy interpretować w ten sposób, że okoliczność, iż odbiorca nabył lub posiadał towary, co do których wiedział, że zostały one przewiezione z zastosowaniem karnetu TIR, i fakt, że w odniesieniu do tych towarów nie ustalono, iż zostały one przedstawione i zgłoszone przed urzędem celnym przeznaczenia, nie wystarczają same w sobie, aby uznać, że ów odbiorca wiedział lub powinien był wiedzieć, iż towary te zostały usunięte spod dozoru celnego w rozumieniu pierwszego z tych przepisów, i z uwagi na to należy uważać, że jest on solidarnie odpowiedzialny za dług celny na podstawie drugiego z tych przepisów.

      (1)  Dz.U. C 243 z 4.7.2016.


title: Sprawa T-749/17: Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2017 r. – TrekStor / EUIPO – Beats Electronics (i.Beat jess)

text:
               22.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/50

         Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2017 r. – TrekStor / EUIPO – Beats Electronics (i.Beat jess)
   (Sprawa T-749/17)
   (2018/C 022/67)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: TrekStor Ltd (Hong-Kong, Chiny) (przedstawiciele: adwokaci O. Spieker, M. Alber i A. Schönfleisch)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Beats Electronics LLC (Culver City, Kalifornia, Stany Zjednoczone)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „i.Beat jess” – unijny znak towarowy nr 4 728 895

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 września 2017 r. w sprawie R 2234/2016-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim uwzględniono w niej żądanie Beats Electronics LLC unieważnienia prawa do unijnego znaku towarowego skarżącej nr 4 728 895;

               —

               oddalenie żądania unieważnienia prawa do znaku wniesionego przez Beats Electronics LLC;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez skarżącą w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 2017/1001;

               —

               Naruszenie art. 18 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 2017/1001.


title: Sprawa C-604/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wyrchowen kasacionen syd (Bułgaria) w dniu 23 października 2017 r. – RM / AN

text:
               22.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wyrchowen kasacionen syd (Bułgaria) w dniu 23 października 2017 r. – RM / AN
   (Sprawa C-604/17)
   (2018/C 022/32)
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Wyrchowen kasacionen syd

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: RM

      Strona pozwana: AH

      Pytanie prejudycjalne

   Czy rozporządzenie [Rady] (WE) 2201/2003 (1) [z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczące jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylające rozporządzenie (WE) nr 1347/2000] dopuszcza rozpatrzenie spraw dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej – gdy nie istnieją przesłanki określone w art. 8 i art. 12 rozporządzenia – przez sąd państwa członkowskiego, który ma jurysdykcję do rozpatrzenia sprawy rozwodowej na mocy art. 3 rozporządzenia, gdy prawo krajowe danego państwa członkowskiego zobowiązuje go, aby przy rozpatrywaniu powództwa rozwodowego z urzędu orzekł w przedmiocie wykonywania władzy rodzicielskiej przez rodziców, osobistej styczności z dzieckiem, alimentów i korzystania z rodzinnego lokalu mieszkalnego?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczące jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylające rozporządzenie (WE) nr 1347/2000, Dz.U. 2003, L 338, s. 1.


title: Sprawa T-254/16: Wyrok Sądu z dnia 28 listopada 2017 r. – Steel Invest & Finance (Luxembourg) / Komisja (Pomoc państwa — Sektor hutnictwa — Pomoc przyznana przez Belgię na rzecz szeregu przedsiębiorstw sektora hutnictwa — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie — Obowiązek uzasadnienia — Pojęcie pomocy państwa — Korzyść — Kryterium prywatnego inwestora)

text:
               22.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/35

         Wyrok Sądu z dnia 28 listopada 2017 r. – Steel Invest & Finance (Luxembourg) / Komisja
   (Sprawa T-254/16) (1)

   ((Pomoc państwa - Sektor hutnictwa - Pomoc przyznana przez Belgię na rzecz szeregu przedsiębiorstw sektora hutnictwa - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie - Obowiązek uzasadnienia - Pojęcie pomocy państwa - Korzyść - Kryterium prywatnego inwestora))
   (2018/C 022/47)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Steel Invest & Finance (Luxembourg) SA (Strassen, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat E. van den Broucke)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo É. Gippini Fournier i K. Herrmann, następnie É. Gippini Fournier, V. Bottka i G. Luengo, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Oparte na art. 263 TFUE żądanie zmierzające do stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Komisji (UE) 2016/2041 z dnia 20 stycznia 2016 r. w sprawie pomocy państwa SA.33926 2013/C (ex 2013/NN, 2011/CP) wdrożonej przez Belgię na rzecz Duferco (Dz.U. 2016, L 314, s. 22).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Steel Invest & Finance (Luxembourg) SA pokrywa własne koszty.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 251 z 11.7.2016.


title: Sprawa C-246/16: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 23 listopada 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Siracusa – Włochy) – Enzo Di Maura / Agenzia delle Entrate – Direzione Provinciale di Siracusa [Odesłanie prejudycjalne — Podatek od wartości dodanej (VAT) — Podstawa opodatkowania — Szósta dyrektywa 77/388/EWG — Artykuł 11 część C ust. 1 akapit drugi — Ograniczenie prawa do obniżenia podstawy opodatkowania przy niewywiązaniu się z płatności przez kontrahenta — Swoboda uznania, jaką dysponują państwa członkowskie przy transpozycji — Proporcjonalność okresu wstępnego finansowania przez przedsiębiorcę]

text:
               22.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/9

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 23 listopada 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Siracusa – Włochy) – Enzo Di Maura / Agenzia delle Entrate – Direzione Provinciale di Siracusa
   (Sprawa C-246/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Podstawa opodatkowania - Szósta dyrektywa 77/388/EWG - Artykuł 11 część C ust. 1 akapit drugi - Ograniczenie prawa do obniżenia podstawy opodatkowania przy niewywiązaniu się z płatności przez kontrahenta - Swoboda uznania, jaką dysponują państwa członkowskie przy transpozycji - Proporcjonalność okresu wstępnego finansowania przez przedsiębiorcę])
   (2018/C 022/10)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Commissione tributaria provinciale di Siracusa

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Enzo Di Maura

      Strona pozwana: Agenzia delle Entrate – Direzione Provinciale di Siracusa

      Sentencja

   Artykuł 11 część C ust. 1 akapit drugi szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie nie może uzależniać obniżenia podstawy opodatkowania podatkiem od wartości dodanej od bezskuteczności postępowania upadłościowego, w sytuacji gdy takie postępowanie może trwać ponad dziesięć lat.

      (1)  Dz.U. C 260 z 18.7.2016.


title: Sprawa T-475/16: Wyrok Sądu z dnia 30 listopada 2017 r. – FTI Touristik / EUIPO – Prantner i Giersch (Fl) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Fl — Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy fly.de — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}

text:
               22.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/35

         Wyrok Sądu z dnia 30 listopada 2017 r. – FTI Touristik / EUIPO – Prantner i Giersch (Fl)
   (Sprawa T-475/16) (1)

   ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Fl - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy fly.de - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]})
   (2018/C 022/48)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: FTI Touristik GmbH (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Parr)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO byli również, interwenienci przed Sądem: Harald Prantner (Hamburg, Niemcy) i Daniel Giersch (Monako, Monako) (przedstawiciele: adwokaci S. Eble i Y.A. Wolff)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 czerwca 2016 r. (sprawa R 480/2015-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy FTI Touristik a H. Prantnerem i D. Gierschem.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               FTI Touristik GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 383 z 17.10.2016.


title: Sprawa C-606/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 20 października 2017 r. – IBA Molecular Italy Srl / Azienda ULSS n. 3 i in.

text:
               22.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 20 października 2017 r. – IBA Molecular Italy Srl / Azienda ULSS n. 3 i in.
   (Sprawa C-606/17)
   (2018/C 022/33)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: IBA Molecular Italy Srl

      Strona pozwana: Azienda ULSS n. 3, Regione Veneto, Ministero della Salute, Ospedale dell’Angelo di Mestre

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy europejskie przepisy w dziedzinie zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi, a w szczególności art. 1 i 2 dyrektywy 2004/18/WE (1), obejmują swym zakresem stosowania również złożone czynności, w ramach których instytucja zamawiającą bezpośrednio przyznaje danemu podmiotowi gospodarczemu finansowanie na określony cel, przeznaczone wyłącznie na wytworzenie produktów, które bez dalszego postępowania przetargowego mają być przedmiotem nieodpłatnej dostawy na rzecz różnych podmiotów publicznych bez zapłaty z ich strony jakiegokolwiek wynagrodzenia temu dostawcy; czy w związku z tym cytowane przepisy europejskie stoją na przeszkodzie obowiązywaniu przepisów krajowych, które zezwalają na bezpośrednie przyznanie finansowania na określony cel przeznaczonego na wytworzenie produktów, mających być bez dalszego postępowania przetargowego przedmiotem dostawy na rzecz różnych podmiotów publicznych, zwolnionej z zapłaty jakiegokolwiek wynagrodzenia na rzecz tego dostawcy?

               2)

               Czy europejskie przepisy w dziedzinie zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi, a w szczególności art. 1 i 2 dyrektywy 2004/18/WE oraz art. 49, 56, 105 i nast. Traktatu UE, stoją na przeszkodzie obowiązywaniu przepisów krajowych, które zrównując „klasyfikowane” prywatne szpitale ze szpitalami publicznymi, poprzez uwzględnienie ich w systemie publicznego programu krajowej opieki zdrowotnej na mocy szczególnych umów, odrębnych od powszechnych stosunków akredytacji obowiązujących z innymi podmiotami prywatnymi uczestniczącymi w systemie świadczeń opieki zdrowotnej, przy braku spełnienia wymogów do uznania za podmiot prawa publicznego oraz przesłanek bezpośredniego udzielenia zamówienia według zasad in house providing, wyłączają te „klasyfikowane” prywatne szpitale z zakresu stosowania krajowych i europejskich przepisów w dziedzinie zamówień publicznych, także w przypadkach, w których podmiotom tym powierzono wytworzenie i nieodpłatną dostawę na rzecz publicznych placówek opieki zdrowotnej produktów koniecznych do wykonywania świadczeń opieki zdrowotnej, a które to „klasyfikowane” prywatne szpitale otrzymują jednocześnie publiczne finansowanie na określony cel z przeznaczeniem na dokonanie takich dostaw?

      (1)  Dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, s. 114).


title: Sprawa T-633/16: Wyrok Sądu z dnia 29 listopada 2017 r. – Bilde/Parlament (Przepisy dotyczące zwrotu kosztów i diet posłów do Parlamentu Europejskiego — Dodatek na zatrudnienie asystentów parlamentarnych — Windykacja nienależnie wypłaconych kwot — Kompetencje sekretarza generalnego — Electa una via — Prawo do obrony — Ciężar dowodu — Obowiązek uzasadnienia — Uzasadnione oczekiwania — Prawa polityczne — Równe traktowanie — Nadużycie władzy — Niezależność posłów — Błąd dotyczący okoliczności faktycznych — Proporcjonalność)

text:
               22.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/36

         Wyrok Sądu z dnia 29 listopada 2017 r. – Bilde/Parlament
   (Sprawa T-633/16) (1)

   ((Przepisy dotyczące zwrotu kosztów i diet posłów do Parlamentu Europejskiego - Dodatek na zatrudnienie asystentów parlamentarnych - Windykacja nienależnie wypłaconych kwot - Kompetencje sekretarza generalnego - Electa una via - Prawo do obrony - Ciężar dowodu - Obowiązek uzasadnienia - Uzasadnione oczekiwania - Prawa polityczne - Równe traktowanie - Nadużycie władzy - Niezależność posłów - Błąd dotyczący okoliczności faktycznych - Proporcjonalność))
   (2018/C 022/49)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Dominique Bilde (Lagarde, Francja) (przedstawiciel: adwokat G. Sauveur)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: G. Corstens i S. Seyr, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer, R. Meyer i A. Jensen, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na podstawie art. 263 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji sekretarza generalnego Parlamentu z dnia 23 czerwca 2016 r. w sprawie windykacji od skarżącej kwoty 40 320 EUR niesłusznie wypłaconej z tytułu pomocy parlamentarnej, powiadomienia oraz środków wykonawczych do tej decyzji zawartych w pismach dyrektora generalnego dyrekcji generalnej ds. finansów Parlamentu z dnia 30 czerwca i 6 lipca 2016 r. oraz związanej z nimi noty debetowej z dnia 29 czerwca 2016 r., a także skarga na podstawie art. 268 TFUE o naprawienie szkody rzekomo poniesionej przez skarżącą z powodu w szczególności tej decyzji.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Dominique Bilde pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Parlament Europejski.

               3)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 383 z 17.10.2016.


title: Sprawa C-612/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte dei Conti (Włochy) w dniu 24 października 2017 r. – Federazione Italiana Golf (FIG) / Istituto Nazionale di Statistica – ISTAT, Ministero dell'Economia e delle Finanze

text:
               22.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte dei Conti (Włochy) w dniu 24 października 2017 r. – Federazione Italiana Golf (FIG) / Istituto Nazionale di Statistica – ISTAT, Ministero dell'Economia e delle Finanze
   (Sprawa C-612/17)
   (2018/C 022/34)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Corte dei Conti

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Federazione Italiana Golf (FIG)

      Druga strona postępowania: Istituto Nazionale di Statistica – ISTAT, Ministero dell'Economia e delle Finanze

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy pojęcie „interwencji publicznej w postaci ogólnych przepisów mających zastosowanie do wszystkich jednostek prowadzących taki sam rodzaj działalności”, o którym mowa w pkt 20.15 rozporządzenia (UE) nr 549/2013 (1) (tzw. ESA 2010), należy rozumieć szeroko jako obejmujące także uprawnienia do udzielania wytycznych o charakterze sportowym (tzw. soft law) i przewidziane przez prawo uprawnienia do uznawania, celem nabycia osobowości prawnej i możliwości działania w sektorze sportowym, które to oba uprawnienia generalnie dotyczą wszystkich włoskich krajowych federacji sportowych?

               2)

               Czy ogólny wskaźnik kontroli, o który mowa w pkt. 20.15. rozporządzenia (UE) nr 549/2013 (tzw. ESA 2010) („możliwość decydowania o ogólnej polityce lub programie jednostki instytucjonalnej”), należy rozumieć w sposób dosłowny, jako możliwość kierowania działalnością zarządczą jednostki niekomercyjnej, ograniczania tej działalności i wypływania na nią, lub czy należy go rozumieć w sposób niedosłowny, jako obejmujący również uprawnienia do sprawowania zewnętrznego nadzoru inne niż te określone przez szczegółowe wskaźniki kontroli, o których mowa w pkt 20.15 lit. a), b), c), d) i e) (jak na przykład uprawnienia do zatwierdzania budżetów, mianowania rewidentów, zatwierdzania statutów i niektórych rodzajów regulaminów, udzielania wytycznych w sektorze sportowym lub uznawania dla celów sportowych)?

               3)

               Czy na podstawie pkt 20.15 w związku z pkt 4.125 i 4.126 rozporządzenia (UE) nr 549/2013 (tzw. ESA 2010) można, dla celów oceny istnienia lub braku kontroli publicznej, uwzględnić składki członkowskie przy określeniu, czy znacząca wysokość rzeczonych składek wraz z innymi dochodami własnymi może świadczyć, w świetle szczególnych cech konkretnego przypadku, o istnieniu istotnej zdolności jednostki niekomercyjnej do samostanowienia?

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 549/2013 z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie europejskiego systemu rachunków narodowych i regionalnych w Unii Europejskiej (Dz.U. L 174, s. 1).


title: Sprawa C-250/16 P: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 16 listopada 2017 r. – Ludwig-Bölkow-Systemtechnik GmbH / Komisja Europejska [Odwołanie — Klauzula arbitrażowa — Szósty program ramowy w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2002 – 2006) — Zwrot części kwot wypłaconych wnoszącej odwołanie — Odszkodowania ryczałtowe]

text:
               22.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/9

         Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 16 listopada 2017 r. – Ludwig-Bölkow-Systemtechnik GmbH / Komisja Europejska
   (Sprawa C-250/16 P) (1)

   ([Odwołanie - Klauzula arbitrażowa - Szósty program ramowy w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2002 – 2006) - Zwrot części kwot wypłaconych wnoszącej odwołanie - Odszkodowania ryczałtowe])
   (2018/C 022/11)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Ludwig-Bölkow-Systemtechnik GmbH (przedstawiciel: M. Núñez Müller, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Maxian Rusche i F. Moro, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Ludwig-Bölkow-Systemtechnik GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 222 z 20.6.2016.


title: Sprawa T-634/16: Wyrok Sądu z dnia 29 listopada 2017 r. – Montel/Parlament (Przepisy dotyczące zwrotu kosztów i diet posłów do Parlamentu Europejskiego — Dodatek na zatrudnienie asystentów parlamentarnych — Windykacja nienależnie wypłaconych kwot — Kompetencje sekretarza generalnego — Electa una via — Prawo do obrony — Ciężar dowodu — Obowiązek uzasadnienia — Uzasadnione oczekiwania — Prawa polityczne — Równe traktowanie — Nadużycie władzy — Niezależność posłów — Błąd dotyczący okoliczności faktycznych — Proporcjonalność)

text:
               22.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/37

         Wyrok Sądu z dnia 29 listopada 2017 r. – Montel/Parlament
   (Sprawa T-634/16) (1)

   ((Przepisy dotyczące zwrotu kosztów i diet posłów do Parlamentu Europejskiego - Dodatek na zatrudnienie asystentów parlamentarnych - Windykacja nienależnie wypłaconych kwot - Kompetencje sekretarza generalnego - Electa una via - Prawo do obrony - Ciężar dowodu - Obowiązek uzasadnienia - Uzasadnione oczekiwania - Prawa polityczne - Równe traktowanie - Nadużycie władzy - Niezależność posłów - Błąd dotyczący okoliczności faktycznych - Proporcjonalność))
   (2018/C 022/50)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Sophie Montel (Saint-Vit, Francja) (przedstawiciel: adwokat G. Sauveur)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: G. Corstens i S. Seyr, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer, R. Meyer i A. Jensen, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na podstawie art. 263 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji sekretarza generalnego Parlamentu z dnia 24 czerwca 2016 r. w sprawie windykacji od skarżącej kwoty 77 276,42 EUR niesłusznie wypłaconej z tytułu pomocy parlamentarnej, powiadomienia oraz środków wykonawczych do tej decyzji zawartych w pismach dyrektora generalnego dyrekcji generalnej ds. finansów Parlamentu z dni 5 i 6 lipca 2016 r. oraz związanej z nimi noty debetowej z dnia 4 lipca 2016 r. a także skarga na podstawie art. 268 TFUE o naprawienie szkody rzekomo poniesionej przez skarżącą z powodu w szczególności tej decyzji.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji sekretarza generalnego Parlamentu z dnia 24 czerwca 2016 r. w sprawie windykacji od Sophie Montel kwoty 77 276,42 EUR niesłusznie wypłaconej z tytułu pomocy parlamentarnej oraz związanej z nią noty debetowej z dnia 4 lipca 2016 r., ponieważ odnoszą się do kwot wypłaconych w okresie od lutego do kwietnia 2015 r.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Sophie Montel, Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej pokrywają każdy własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 383 z 17.10.2016.