title: Sprawa C-18/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 16 stycznia 2020 r. – XY

text:
               11.5.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/24

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 16 stycznia 2020 r. – XY
      (Sprawa C-18/20)
      (2020/C 161/32)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę rewizyjną: XY

         Druga strona postępowania: Bundesamt für Fremdenwesen und Asyl

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy zawarte w art. 40 ust. 2 i 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej (1) terminy „nowe elementy i ustalenia”, które „zaistniały lub zostały przedstawione przez wnioskodawcę”, obejmują również takie okoliczności, które istniały już przed prawomocnym zakończeniem uprzedniego postepowania w sprawie udzielenia azylu?
                  W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:

                  2)

                  Czy w przypadku gdy pojawiają się nowe okoliczności lub dowody, które nie z winy cudzoziemca nie mogły zostać powołane w uprzednim postępowaniu, wystarczy, że osoba ubiegająca się o azyl może żądać wznowienia prawomocnie zakończonego uprzedniego postępowania?

                  3)

                  Czy w przypadku gdy osoba ubiegająca się o azyl ze swej winy nie przedstawiła już w poprzednim postępowaniu w sprawie udzielenia azylu twierdzeń dotyczących nowo powoływanych powodów, organ może odmówić merytorycznego rozpatrzenia kolejnego wniosku na podstawie normy krajowej ustanawiającej zasadę ogólnie obowiązującą w postępowaniu administracyjnym, mimo że państwo członkowskie z uwagi na brak wydania przepisów szczególnych nie dokonało prawidłowej transpozycji przepisów art. 40 ust. 2 i 3 dyrektywy 2013/32 i w wyniku tego również wyraźnie nie skorzystało z przyznanej w art. 40 ust. 4 tej dyrektywy możliwości ustanowienia odstępstwa od merytorycznego rozpatrzenia kolejnego wniosku?

         (1)  Dz.U. 2013, L 180, s. 60.


title: Sprawa C-32/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte di appello di Napoli (Włochy) w dniu 22 stycznia 2020 r. – TJ / Balga Srl

text:
               11.5.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/26

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte di appello di Napoli (Włochy) w dniu 22 stycznia 2020 r. – TJ / Balga Srl
      (Sprawa C-32/20)
      (2020/C 161/35)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Corte di appello di Napoli

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca apelację: TJ

         Druga strona postępowania: Balga Srl

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 30 [Karty praw podstawowych Unii Europejskiej] należy interpretować w ten sposób, że w przypadku niezgodnych z prawem zwolnień grupowych przyznaje on prawo do ochrony opartej na kryteriach efektywności, skuteczności, adekwatności i odstraszającego charakteru, ponieważ przesłanki te determinują charakter sankcji przewidzianych w „prawie Unii” w celu zapewnienia poszanowania podstawowych wartości, z którymi musi być zgodny przepis krajowy – lub praktyka stosowania – który wprowadza konkretny środek stanowiący sankcję w przypadku nieuzasadnionego zwolnienia z pracy? Czy powyższe kryteria stanowią zatem istotną granicę zewnętrzną, na którą można się powołać przed sądem do celów przyznanych sądowi krajowemu działań mających na celu zapewnienie zgodności z prawem Unii przepisów krajowych lub praktyki krajowej, stanowiących wykonanie dyrektywy 98/59/WE (1)?

                  2)

                  Czy w celu określenia poziomu ochrony przewidzianego w prawie Unii, w przypadku niezgodnego z prawem zwolnienia grupowego, art. 30 karty należy interpretować z „należytym uwzględnieniem” materialnego znaczenia art. 24 zrewidowanej Europejskiej karty społecznej, o której mowa w Wyjaśnieniach, jak wynika z decyzji Europejskiego Komitetu Praw Społecznych, a zatem uznając owo znaczenie za istotne, oraz czy w związku z tym prawo Unii stoi na przeszkodzie przepisom krajowym i praktyce stosowania, które – poprzez wyłączenie środka w postaci przywrócenia do pracy – ogranicza ochronę do rozwiązania o charakterze wyłącznie odszkodowawczym, charakteryzującego się pułapem opartym na głównym kryterium stażu pracy, a nie na naprawieniu szkody poniesionej przez pracownika w wyniku utraty jego źródła utrzymania?

                  3)

                  Czy sąd krajowy powinien zatem, przy dokonywaniu oceny stopnia zgodności przepisu krajowego, który wprowadza lub ustanawia środek ochrony w przypadku niezgodnych z prawem zwolnień grupowych (z powodu naruszenia kryteriów selekcji), wziąć pod uwagę brzmienie Europejskiej karty społecznej wynikające z decyzji jej organów, a w każdym razie uznać, że konieczna jest pełna ochrona odszkodowawcza lub przynajmniej zasadniczo pełna ochrona przed konsekwencjami finansowymi wynikającymi z utraty umowy o pracę?

                  4)

                  Czy art. 20, 21, 34 i 47 karty stoją na przeszkodzie wprowadzeniu przepisów lub praktyki stosowania przez państwo członkowskie, stanowiących wykonanie dyrektywy 98/59/WE, które przewidują jedynie w stosunku do pracowników zatrudnionych po dniu 7 marca 2015 r., objętych tą samą procedurą, system sankcji, który w przeciwieństwie do środków zapewnionych innym pracownikom objętych tą samą procedurą, lecz zatrudnionych we wcześniejszym okresie, wyłącza przywrócenie do pracy, a w każdym razie naprawienie konsekwencji wynikających z utraty dochodów oraz utraty zabezpieczenia społecznego, przyznając wyłącznie odszkodowanie charakteryzujące się kwotą określoną głównie w oparciu o kryterium stażu pracy, różnicując w ten sposób sankcję, w zależności od daty zatrudnienia, co prowadzi do zróżnicowania poziomów ochrony w oparciu o wyżej wymienione kryterium, a nie w oparciu o rzeczywiste skutki poniesione w wyniku niesłusznej utraty źródła utrzymania?

         (1)  Dyrektywa Rady 98/59/WE z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych, Dz.U. 1998, L 225, s. 16.


title: Sprawa C-33/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Ravensburg (Niemcy) w dniu 23 stycznia 2020 r. – UK / Volkswagen Bank GmbH

text:
               11.5.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/27

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Ravensburg (Niemcy) w dniu 23 stycznia 2020 r. – UK / Volkswagen Bank GmbH
      (Sprawa C-33/20)
      (2020/C 161/36)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Ravensburg

         Strony w postępowaniu głównym

         Powód: UK

         Pozwany: Volkswagen Bank GmbH

         Pytania prejudycjalne:

                  1.

                  Czy art. 10 ust. 2 lit. l) dyrektywy 2008/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG (1) należy interpretować w ten sposób, że w umowie o kredyt:

                              a)

                              należy podać stopę oprocentowania dla odsetek za opóźnienie obowiązującą w chwili zawarcia umowy o kredyt wyrażoną jako wartość bezwzględna, a przynajmniej, iż należy podać obowiązującą stopę referencyjną (w tym przypadku stopę bazową zgodnie z § 247 BGB – niemieckiego kodeksu cywilnego), z której wynika obowiązująca stopa oprocentowania dla odsetek za opóźnienie poprzez dodanie odpowiedniej wartości (w tym przypadku pięciu punktów procentowych zgodnie z § 288 ust. 1 zdanie drugie BGB)?

                              b)

                              mechanizm dokonywania zmian stopy oprocentowania dla odsetek za opóźnienie musi być konkretnie określony, a przynajmniej należy wskazać przepisy krajowe, z których wynikają zmiany stopy oprocentowania dla odsetek za opóźnienie (§ 247, § 288 ust. 1 zdanie drugie BGB)?

                  2.

                  Czy art. 10 ust. 2 lit. r) dyrektywy 2008/48/WE należy interpretować w ten sposób, że w umowie o kredyt należy podać konkretną, zrozumiałą dla konsumenta metodę obliczania rekompensaty należnej w przypadku przedterminowej spłaty pożyczki, tak aby konsument mógł przynajmniej w przybliżeniu obliczyć wysokość rekompensaty należnej w przypadku wcześniejszego wypowiedzenia umowy?

                  3.

                  Czy art. 10 ust. 2 lit. s) dyrektywy 2008/48/WE należy interpretować w ten sposób, że w umowie o kredyt:

                              a)

                              należy również podać określone w prawie krajowym prawa stron do wypowiedzenia umowy, w szczególności prawo pożyczkobiorcy do wypowiedzenia z ważnego powodu, na podstawie § 314 BGB, umowy pożyczki zawartej na czas określony?

                              b)

                              odnośnie do wszelkich praw do wypowiedzenia umowy o kredyt należy wskazać przewidziane dla wykonywania danego prawa termin złożenia oświadczenia o wypowiedzeniu i formę takiego oświadczenia?

         (1)  Dz.U. 2008, L 133, s. 66.


title: Sprawa C-40/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 27 stycznie 2020 r. – AQ, BO, CP / Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero dell'Istruzione, dell'Università e della Ricerca – MIUR, Università degli studi di Perugia

text:
               11.5.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/28

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 27 stycznie 2020 r. – AQ, BO, CP / Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero dell'Istruzione, dell'Università e della Ricerca – MIUR, Università degli studi di Perugia
      (Sprawa C-40/20)
      (2020/C 161/37)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnosząca odwołanie: AQ, BO, CP

         Druga strona postępowania: Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero dell'Istruzione, dell'Università e della Ricerca – MIUR, Università degli studi di Perugia

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy klauzula 5 porozumienia ramowego, o którym mowa w dyrektywie 1999/70/WE [dyrektywie Rady dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC), zwanej dalej „dyrektywą”] (1), zatytułowana „Środki zapobiegania nadużyciom”, analizowana w związku z motywami 6 i 7 i klauzulą 4 tego porozumienia („Zasada niedyskryminacji”), a także w świetle zasad równoważności i skuteczności prawa [Unii Europejskiej], stoi na przeszkodzie przepisom prawa krajowego, w tym przypadku art. 24 ust. 3 lit. a) i art. 22 ust. 9 ustawy nr 240/2010, które umożliwiają uniwersytetom nieograniczone korzystanie z trzyletnich umów o pracę na stanowisku asystenta, z możliwością przedłużenia na okres dwóch lat, bez uzależnienia ich zawierania i przedłużania od jakiegokolwiek obiektywnego powodu związanego z tymczasowymi lub wyjątkowymi potrzebami uniwersytetu zawierającego takie umowy[,] i które, jako jedyne ograniczenie w zawieraniu szeregu umów o pracę na czas określony z tą samą osobą, przewidują jedynie okres nie dłuższy niż dwanaście lat, nawet jeśli nie jest to okres ciągły?

                  2)

                  Czy cytowana klauzula 5 porozumienia ramowego, analizowana w związku z motywami 6 i 7 dyrektywy i z cytowaną klauzulą 4 rzeczonego porozumienia, a także w świetle [wymogu] skuteczności prawa [Unii Europejskiej], stoi na przeszkodzie przepisom prawa krajowego (w tym przypadku art. 24 i 29 ust. 1 ustawy 240/2010), w sytuacji, w której pozwalają one uniwersytetom na zatrudnianie asystentów wyłącznie na czas określony – bez uzależnienia odnośnej decyzji od istnienia tymczasowych lub wyjątkowych potrzeb i bez ustalania jakichkolwiek ograniczeń – poprzez potencjalnie nieograniczone zawieranie kolejnych umów na czas określony, w celu zaspokojenia zwykłych potrzeb dydaktycznych i badawczych tych uniwersytetów?

                  3)

                  Czy klauzula 4 tego porozumienia ramowego stoi na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, takiemu jak art. 20 ust. 1 dekretu ustawodawczego nr 75/2017 (zgodnie z interpretacją zawartą w cytowanym okólniku ministerialnym nr 3/2017), który uznając możliwość zastosowania względem asystentów zatrudnionych na czas określony przez publiczne instytucje badawcze procedury stabilizacji zatrudnienia – ale tylko jeśli mają oni co najmniej trzyletni staż pracy do dnia 31 grudnia 2017 r. – nie zezwala na jej zastosowanie wobec asystentów uniwersyteckich zatrudnionych na czas określony tylko dlatego, że art. 22 ust. 16 dekretu ustawodawczego nr 75/2017 objął stosunek pracy, jakkolwiek, zgodnie z ustawą, oparty na umowie o pracę, „reżimem prawa publicznego”, mimo że art. 22 ust. 9 ustawy nr 240/2010 poddaje asystentów jednostek badawczych i uniwersytetów tej samej zasadzie w odniesieniu do maksymalnego czasu trwania nieprzerwanych umów o pracę na czas określony w formie umów z uniwersytetami i instytucjami badawczymi, o których mowa w art. 24, lub grantów badawczych, o których mowa w tym samym art. 22?

                  4)

                  Czy zasady równoważności i skuteczności prawa Unii, w odniesieniu do wyżej wymienionego porozumienia ramowego, a także zasada niedyskryminacji zawarta w jego klauzuli 4 stoją na przeszkodzie przepisom prawa krajowego [art. 24 ust. 3 lit. a) ustawy nr 240/2010 i art. 29 ust. 2 lit. d) i ust. 4 dekretu ustawodawczego nr 81/2015], które – mimo obowiązywania uregulowań mających zastosowanie do wszystkich pracowników publicznych i prywatnych, zawartych ostatnio w tymże dekrecie nr 81, ustalających (począwszy od 2018 r.) maksymalny 24 miesięczny okres obowiązywania umowy o pracę na czas określony (łącznie z przedłużeniem i odnowieniem) oraz uzależniających korzystanie z takiego rodzaju umowy o pracę przez administrację publiczną od istnienia „tymczasowych i wyjątkowych potrzeb” – zezwalają uniwersytetom na zatrudnianie asystentów w drodze umowy na czas określony na okres trzech lat, z możliwością jej przedłużania na okres lat dwóch w przypadku pozytywnej oceny działalności badawczej i dydaktycznej prowadzonej w tym trzyletnim okresie, bez uzależniania, zarówno zawarcia pierwszej umowy, jak i jej przedłużenia od istnienia takich tymczasowych i wyjątkowych potrzeb uniwersytetu, pozwalając mu wręcz, po zakończeniu pięcioletniego okresu, na zawarcie z tą samą osobą lub z innymi osobami kolejnej umowy na czas określony tego samego rodzaju, celem zaspokojenia tych samych potrzeb dydaktycznych i badawczych związanych z poprzednią umową?

                  5)

                  Czy klauzula 5 cytowanego porozumienia ramowego stoi, również w świetle zasad skuteczności i równoważności oraz wspomnianej klauzuli 4, na przeszkodzie temu, aby przepisy prawa krajowego [art. 29 ust. 2 lit. d) i ust. 4 dekretu ustawodawczego nr 81/2015 oraz art. 36 ust. 2 i 4 dekretu ustawodawczego nr 165/2001] wykluczały względem asystentów uniwersyteckich zatrudnionych na podstawie trzyletniej umowy na czas określony, z możliwością jej przedłużenia na kolejne dwa lata [zgodnie z wyżej wspominanym art. 24 ust. 3 lit. a) ustawy nr 240/2010], późniejsze zawarcie umów o pracę na czas nieokreślony, przy braku w ramach włoskiego porządku prawnego innych środków odpowiednich do zapobiegania nadużyciom w zawieraniu kolejnych umów o pracę na czas określony przez uniwersytety i karania tych nadużyć?

         (1)  Dyrektywa Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotycząca Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (Dz.U. 1999, L 175, s. 43).


title: Sprawa C-44/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 27 stycznia 2020 r. – Autorità di Regolazione per Energia Reti e Ambiente (ARERA) / PC, RE

text:
               11.5.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/29

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 27 stycznia 2020 r. – Autorità di Regolazione per Energia Reti e Ambiente (ARERA) / PC, RE
      (Sprawa C-44/20)
      (2020/C 161/38)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnosząca odwołanie: Autorità di Regolazione per Energia Reti e Ambiente (ARERA)

         Druga strona postępowania: PC, RE

         Pytania prejudycjalne

                  a)

                  Czy klauzulę 4 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego w dniu 18 marca 1999 r. i stanowiącego załącznik do dyrektywy Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. (1), należy rozumieć w ten sposób, że wymaga ona, by okresy pracy pracownika zatrudnionego na czas określony przez Autorità di Regolazione per Energia Reti e Ambiente [(ARERA) (urząd regulacji energii, sieci i środowiska)] na stanowiskach zbieżnych ze stanowiskami pracy pracownika mianowanego, zaszeregowanego do odpowiedniej kategorii w [ARERA], były brane pod uwagę przy określaniu jego stażu pracy również w przypadku, gdy jego późniejsze mianowanie następuje w wyniku konkursu publicznego, nawet pomimo specyfiki procedury konkursowej, która powoduje, jak wspomniano powyżej, całkowitą zmianę stosunku pracy oraz nawiązanie, wraz z ustaniem ciągłości zaakceptowanym przez uczestnika procedury konkursowej, nowego stosunku pracy charakteryzującego się istnieniem suwerennego aktu mianowania oraz szczególnymi obowiązkami i szczególną, wzmocnioną stabilnością?

                  b)

                  Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej na powyższe pytanie, czy wcześniejszy staż pracy powinien zostać w pełni uznany, czy też istnieje obiektywny powód zróżnicowania kryteriów uznania w stosunku do pełnego uznania ze względu na wyżej wspomniane cechy szczególne?

                  c)

                  Na wypadek udzielenia odpowiedzi przeczącej na powyższe pytanie, na podstawie jakich kryteriów należy obliczać uznawany staż pracy, aby nie był on dyskryminujący?

         (1)  Dyrektywa Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotycząca Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (Dz.U. 1999, L 175, s. 43).


title: Sprawa C-53/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 3 lutego 2020 r. – Hengstenberg GmbH & Co. KG / Spreewaldverein e.V.

text:
               11.5.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/31

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 3 lutego 2020 r. – Hengstenberg GmbH & Co. KG / Spreewaldverein e.V.
      (Sprawa C-53/20)
      (2020/C 161/40)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Hengstenberg GmbH & Co. KG

         Druga strona postępowania: Spreewaldverein e.V.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy w ramach procedury zmiany specyfikacji produktu, która nie jest nieznaczna, każde rzeczywiste lub potencjalne oddziaływanie gospodarcze na osobę fizyczną lub prawną, które nie wykracza poza granicę wszelkiego prawdopodobieństwa, może być wystarczające, aby stanowić podstawę uzasadnionego interesu wymaganego do zgłoszenia sprzeciwu wobec wniosku lub złożenia odwołania od pozytywnej decyzji w sprawie wniosku w rozumieniu art. 53 ust. 2 akapit pierwszy w związku z art. 49 ust. 3 akapit pierwszy i ust. 4 akapit drugi rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (1)?

                  2)

                  W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej:
                  Czy w procedurze zmiany specyfikacji produktu, która nie jest nieznaczna, uzasadniony interes w rozumieniu art. 53 ust. 2 akapit pierwszy w związku z art. 49 ust. 3 akapit pierwszy i ust. 4 akapit drugi rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 mają (tylko) te podmioty gospodarcze, które wytwarzają produkty lub środki spożywcze podobne do wytwarzanych przez podmioty gospodarcze, dla których zarejestrowano chronione oznaczenie geograficzne?

                  3)

                  W przypadku udzielenia na pytanie drugie odpowiedzi przeczącej:

                              a)

                              Czy w odniesieniu do wymogów dotyczących uzasadnionego interesu w rozumieniu art. 49 ust. 3 akapit pierwszy i ust. 4 akapit drugi rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 należy dokonać rozróżnienia między procedurą rejestracji zgodnie z art. 49–52 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 z jednej strony a procedurą zmiany specyfikacji produktu stosownie do art. 53 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 z drugiej strony oraz

                              b)

                              czy z tego powodu w procedurze zmiany specyfikacji produktu, która nie jest nieznaczna, uzasadniony interes w rozumieniu art. 53 ust. 2 akapit pierwszy w związku z art. 49 ust. 3 akapit pierwszy i ust. 4 akapit drugi rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 mają wyłącznie producenci, którzy wytwarzają na danym obszarze geograficznym produkty zgodne ze specyfikacją produktu lub którzy wyraźnie zamierzają prowadzić taką produkcję, w związku z czym „podmioty niezlokalizowane na danym obszarze” są z góry wykluczone z możliwości powołania się na uzasadniony interes?

         (1)  Dz.U. 2012, L 343, s. 1.


title: Sprawa C-60/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratīvā apgabaltiesa (Łotwa) w dniu 5 lutego 2020 r. – VAS „Latvijas dzelzceļš” / Valsts dzelzceļa administrācija

text:
               11.5.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/31

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratīvā apgabaltiesa (Łotwa) w dniu 5 lutego 2020 r. – VAS „Latvijas dzelzceļš” / Valsts dzelzceļa administrācija
      (Sprawa C-60/20)
      (2020/C 161/41)
      Język postępowania: łotewski

         Sąd odsyłający

      Administratīvā apgabaltiesa

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca odwołanie: VAS „Latvijas dzelzceļš”

         Druga strona postępowania: Valsts dzelzceļa administrācija

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 13 ust. 2 i 6 dyrektywy 2012/34 (1) (art. 15 ust. 5 i 6 rozporządzenia 2017/2177) (2) może być stosowany w taki sposób, aby organ regulacyjny mógł nałożyć na właściciela infrastruktury, który nie jest operatorem obiektu infrastruktury usługowej, obowiązek zapewnienia dostępu do usług?

                  2)

                  Czy art. 13 ust. 6 dyrektywy 2012/34 (art. 15 ust. 5 i 6 rozporządzenia 2017/2177) należy interpretować w ten sposób, że zezwala on właścicielowi budynku na rozwiązanie stosunku najmu i przekształcenie obiektu infrastruktury usługowej?

                  3)

                  Czy art. 13 ust. 6 dyrektywy 2012/34 (art. 15 ust. 5 i 6 rozporządzenia 2017/2177) należy interpretować w ten sposób, że zobowiązuje on organ regulacyjny jedynie do sprawdzenia, czy operator obiektu infrastruktury usługowej (w niniejszej sprawie, właściciel obiektu infrastruktury usługowej) rzeczywiście zdecydował się na jego przekształcenie?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/34/UE z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie utworzenia jednolitego europejskiego obszaru kolejowego (Dz.U. 2012, L 343, s. 32).

         (2)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/2177 z dnia 22 listopada 2017 r. w sprawie dostępu do obiektów infrastruktury usługowej i usług związanych z koleją (Dz.U. 2017, L 307, s. 1).


title: Sprawa C-67/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour du travail de Liège (Belgia) w dniu 10 lutego 2020 r. – Agence fédérale pour l'Accueil des demandeurs d'asile (Fedasil) / M.M.

text:
               11.5.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/32

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour du travail de Liège (Belgia) w dniu 10 lutego 2020 r. – Agence fédérale pour l'Accueil des demandeurs d'asile (Fedasil) / M.M.
      (Sprawa C-67/20)
      (2020/C 161/42)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour du travail de Liège

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Agence fédérale pour l'Accueil des demandeurs d'asile (Fedasil)

         Strona przeciwna: M.M.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy środek zaskarżenia przysługujący na gruncie prawa krajowego osobie ubiegającej się o azyl, której nakazano udać się do innego państwa członkowskiego w celu rozpatrzenia złożonego przez nią wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, stanowi skuteczny środek zaskarżenia w rozumieniu art. 27 rozporządzenia Dublin III (1), jeżeli jego wniesienie pozbawione jest wszelkiego skutku zawieszającego i wstrzymuje wykonanie zaskarżonej decyzji jedynie w wypadku, gdy wnioskującego pozbawiono wolności w celu nieuchronnego przekazania do innego państwa członkowskiego?

                  2)

                  Czy zapewnienie skutecznego środka zaskarżenia, o którym mowa w art. 27 rozporządzenia Dublin III, należy rozumieć w ten sposób, że wymaga ono wstrzymania jedynie przymusowego wykonania decyzji o przekazaniu, do czasu rozpatrzenia skargi złożonej na tę decyzję przez zainteresowanego, czy też wymaga wstrzymania wszelkich czynności przygotowawczych zmierzających do wydalenia, takich jak przeniesienie do ośrodka przeznaczonego dla osób ubiegających się o azyl, objętych nakazem udania się do innego państwa członkowskiego w celu rozpatrzenia ich wniosku?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela kraju trzeciego lub bezpaństwowca (Dz.U. 2013, L 180, s. 31).


title: Sprawa C-68/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour du travail de Liège (Belgia) w dniu 10 lutego 2020 r. – Agence fédérale pour l'Accueil des demandeurs d'asile (Fedasil) / C.

text:
               11.5.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/33

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour du travail de Liège (Belgia) w dniu 10 lutego 2020 r. – Agence fédérale pour l'Accueil des demandeurs d'asile (Fedasil) / C.
      (Sprawa C-68/20)
      (2020/C 161/43)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour du travail de Liège

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Agence fédérale pour l'Accueil des demandeurs d'asile (Fedasil)

         Strona przeciwna: C.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy środek zaskarżenia przysługujący na gruncie prawa krajowego osobie ubiegającej się o azyl, której nakazano udać się do innego państwa członkowskiego w celu rozpatrzenia złożonego przez nią wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, stanowi skuteczny środek zaskarżenia w rozumieniu art. 27 rozporządzenia Dublin III (1), jeżeli jego wniesienie pozbawione jest wszelkiego skutku zawieszającego i wstrzymuje wykonanie zaskarżonej decyzji jedynie w wypadku, gdy wnioskującego pozbawiono wolności w celu nieuchronnego przekazania do innego państwa członkowskiego?

                  2)

                  Czy zapewnienie skutecznego środka zaskarżenia, o którym mowa w art. 27 rozporządzenia Dublin III, należy rozumieć w ten sposób, że wymaga ono wstrzymania jedynie przymusowego wykonania decyzji o przekazaniu, do czasu rozpatrzenia skargi złożonej na tę decyzję przez zainteresowanego, czy też wymaga wstrzymania wszelkich czynności przygotowawczych zmierzających do wydalenia, takich jak przeniesienie do ośrodka przeznaczonego dla osób ubiegających się o azyl, objętych nakazem udania się do innego państwa członkowskiego w celu rozpatrzenia ich wniosku?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela kraju trzeciego lub bezpaństwowca (Dz.U. 2013, L 180, s. 31).


title: Sprawa C-69/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour du travail de Liège (Belgia) w dniu 10 lutego 2020 r. – Agence fédérale pour l'Accueil des demandeurs d'asile (Fedasil) / C.

text:
               11.5.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/33

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour du travail de Liège (Belgia) w dniu 10 lutego 2020 r. – Agence fédérale pour l'Accueil des demandeurs d'asile (Fedasil) / C.
      (Sprawa C-69/20)
      (2020/C 161/44)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour du travail de Liège

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Agence fédérale pour l'Accueil des demandeurs d'asile (Fedasil)

         Strona przeciwna: C.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy środek zaskarżenia przysługujący na gruncie prawa krajowego osobie ubiegającej się o azyl, której nakazano udać się do innego państwa członkowskiego w celu rozpatrzenia złożonego przez nią wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, stanowi skuteczny środek zaskarżenia w rozumieniu art. 27 rozporządzenia Dublin III (1), jeżeli jego wniesienie pozbawione jest wszelkiego skutku zawieszającego i wstrzymuje wykonanie zaskarżonej decyzji jedynie w wypadku, gdy wnioskującego pozbawiono wolności w celu nieuchronnego przekazania do innego państwa członkowskiego?

                  2)

                  Czy zapewnienie skutecznego środka zaskarżenia, o którym mowa w art. 27 rozporządzenia Dublin III, należy rozumieć w ten sposób, że wymaga ono wstrzymania jedynie przymusowego wykonania decyzji o przekazaniu, do czasu rozpatrzenia skargi złożonej na tę decyzję przez zainteresowanego, czy też wymaga wstrzymania wszelkich czynności przygotowawczych zmierzających do wydalenia, takich jak przeniesienie do ośrodka przeznaczonego dla osób ubiegających się o azyl, objętych nakazem udania się do innego państwa członkowskiego w celu rozpatrzenia ich wniosku?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela kraju trzeciego lub bezpaństwowca (Dz.U. 2013, L 180, s. 31).


title: Sprawa C-76/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad Varna (Bułgaria) w dniu 12 lutego 2020 r. – „BalevBio” EOOD/ Teritorialna Direktsia Severna Morska, Agentsia „Mitnitsi”

text:
               11.5.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/34

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad Varna (Bułgaria) w dniu 12 lutego 2020 r. – „BalevBio” EOOD/ Teritorialna Direktsia Severna Morska, Agentsia „Mitnitsi”
      (Sprawa C-76/20)
      (2020/C 161/45)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Administrativen sad Varna

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca:„BalevBio” EOOD

         Strona pozwana: Teritorialna Direktsia Severna Morska, Agentsia „Mitnitsi”

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy regułę 3 a) Ogólnych reguł interpretacji [Nomenklatury scalonej] zawartych w rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) 2015/1754 (1) z dnia 6 października 2015 r. zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej należy interpretować w ten sposób, że dla celów klasyfikacji wyrobów takich jak rozpatrywane w postępowaniu głównym – wykonanych z różnych materiałów, „pozycją określającą towar w sposób najbardziej szczegółowy” w każdym wypadku jest pozycja, którą objęty jest materiał przeważający ilościowo (objętościowo), czy też interpretacja ta jest ważna jedynie, jeśli sama pozycja przewiduje ilość (objętość) jako kryterium, które identyfikuje towar jaśniej i dokładniej oraz pełniej go opisuje?

                  2)

                  W zależności od odpowiedzi na pytanie pierwsze i w kontekście not wyjaśniających do [Zharmonizowanego systemu] dotyczących pozycji 4410 i 4419, czy rozporządzenie wykonawcze 2015/1754 należy interpretować w ten sposób, że pozycja 4419 nie odnosi się do artykułów z płyt wiórowych (pilśniowych), w których ciężar spoiwa (żywicy termoutwardzalnej) przekracza 15 % ciężaru płyty?

                  3)

                  Czy rozporządzenie wykonawcze 2015/1754 należy interpretować w ten sposób, że wyroby takie jak rozpatrywane w postępowaniu głównym – kubki wytworzone z mieszanego materiału składającego się w 72,33 % z roślinnych włókien lignocelulozowych i w 25,2 % ze spoiwa (żywicy melaminowej), należy sklasyfikować w podpozycji 39241000 załącznika I?

         (1)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/1754 z dnia 6 października 2015 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. 2015, L 285, s. 1)


title: Sprawa C-84/20 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 11 grudnia 2019 r. w sprawie T-547/19, Sarantis Sarantos/Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej i Komisja Europejska, które w dniu 14 lutego 2020 r. wnieśli: Archimandritis Sarantis Sarantos, Protopresvyteros Ioannis Fotopoulos, Protopresvyteros Antonios Bousdekis, Protopresvyteros Vasileios Kokolakis, Estia Paterikon Meleton, Christos Papasotiriou, Charalampos Andralis

text:
               11.5.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/35

      Odwołanie od postanowienia Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 11 grudnia 2019 r. w sprawie T-547/19, Sarantis Sarantos/Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej i Komisja Europejska, które w dniu 14 lutego 2020 r. wnieśli: Archimandritis Sarantis Sarantos, Protopresvyteros Ioannis Fotopoulos, Protopresvyteros Antonios Bousdekis, Protopresvyteros Vasileios Kokolakis, Estia Paterikon Meleton, Christos Papasotiriou, Charalampos Andralis
      (Sprawa C-84/20 P)
      (2020/C 161/46)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Archimandritis Sarantis Sarantos, Protopresvyteros Ioannis Fotopoulos, Protopresvyteros Antonios Bousdekis, Protopresvyteros Vasileios Kokolakis, Estia Paterikon Meleton, Christos Papasotiriou, Charalampos Andralis (przedstawiciel: adwokat C. Papasotiriou)

         Druga strona postępowania: Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej

         Żądania wnoszących odwołanie

      Wnoszący odwołanie wnoszą do Trybunału o:

                  —

                  wydanie orzeczenia w przedmiocie ich skargi z dnia 31 lipca 2019 r. bez przekazywania Sądowi zaskarżonego postanowienia;

                  —

                  uchylenie postanowienia dziewiątej izby Sądu Unii Europejskiej z dnia 11 grudnia 2019 r., wpisanego do rejestru pod numerem 923557, dotyczącego wyżej wskazanej skargi i uwzględnienie w całości tej skargi;

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia (UΕ) 2019/1157 (1) z dnia 20 czerwca 2019 r.;

                  —

                  obciążenie drugiej strony postępowania kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnoszą dwa zarzuty:

                  1.

                        Pierwszy zarzut odwołania
                     , w którym wnoszący odwołanie podnoszą, że zaskarżone postanowienie, którym ich skargę uznano za niedopuszczalną i w którym. stwierdzono, iż „[…] zaskarżone rozporządzenie nie wpływa na sytuację skarżących, którzy są osobami fizycznymi, ze względu na szczególne dla nich cechy charakterystyczne lub na sytuację faktyczną, która odróżnia ich od wszelkich innych osób, lecz ze względu na ich przekonania, które są rzeczywiście lub potencjalnie głoszone przez nieokreśloną liczbę osób. W związku z tym zaskarżone rozporządzenie nie dotyczy tych skarżących indywidualnie w rozumieniu art. 263 akapit czwarty TFUE”, naruszyło art. 263 akapit czwarty TFUE, art. 19 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, zasadę proporcjonalności, preambułę oraz art. 47 i art. 52 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (2000/C 364/01), art. 5 ust. 1 i 4 Traktatu o Unii Europejskiej (osobno oraz w związku z protokołem nr 2 w sprawie stosowania zasady proporcjonalności), jak również odpowiednie orzecznictwo. Wnoszący odwołanie twierdzili bowiem w swojej skardze, że zaskarżone rozporządzenie narusza ich prawa człowieka, do których zaliczają się także prawa podstawowe przewidziane w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej (godność człowieka, wiara religijna, prawo do odmowy działania z powodu wolności religii, życie prywatne i wolność, dane osobowe, prawo do wyraźnej zgody na każde przetwarzanie danych), tak że rozporządzenie dotyczy ich bezpośrednio i indywidualnie, zaś oni są uprawnieni do wniesienia skargi o stwierdzenie nieważności do Sądu na podstawie art. 263 akapit czwarty TFUE z uwagi na sam charakter dochodzonych praw jako podstawowych praw człowieka; sądy Unii są zobowiązane do badania nieważności rozporządzeń w przypadku naruszenia podstawowych praw człowieka.

                  2.

                        Drugi zarzut odwołania
                     , w którym wnoszący odwołanie podnoszą, że Sąd, uznając w zaskarżonym postanowieniu za niedopuszczalną reprezentację przed Sądem szóstego skarżącego, adwokata Christosa Papasotiriou, ponieważ „[…] szósty skarżący nie skorzystał z usług adwokata będącego osobą trzecią

                     do reprezentowania go, lecz działał we własnym imieniu, podpisując samodzielnie skargę i powołując się na swój status adwokata na podstawie dokumentu poświadczającego, o którym mowa w art. 51 § 2 regulaminu postępowania […]”, dokonał błędnej wykładni contra legem postanowienia art. 19 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz naruszył art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i zasadę proporcjonalności, jak również odpowiednie przepisy prawa Unii przewidziane w celu jego zagwarantowania.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1157 z dnia 20 czerwca 2019 r. w sprawie poprawy zabezpieczeń dowodów osobistych obywateli Unii i dokumentów pobytowych wydawanych obywatelom Unii i członkom ich rodzin korzystającym z prawa do swobodnego przemieszczania się (Dz.U. 2019, L 188, s. 67).


title: Sprawa C-90/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Højesteret (Dania) w dniu 24 lutego 2020 r., Apcoa Parking Danmark A/S / Skatteministeriet

text:
               11.5.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/37

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Højesteret (Dania) w dniu 24 lutego 2020 r., Apcoa Parking Danmark A/S / Skatteministeriet
      (Sprawa C-90/20)
      (2020/C 161/48)
      Język postępowania: duński

         Sąd odsyłający

      Højesteret

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca odwołanie: Apcoa Parking Danmark A/S

         Druga strona postępowania: Skatteministeriet

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 2 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 2006/112/WE (1) z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że opłaty kontrolne z tytułu naruszenia przepisów regulujących parkowanie na prywatnej nieruchomości stanowią odpłatność za wyświadczoną usługę, w związku z czym ma miejsce transakcja podlegająca opodatkowaniu VAT?

         (1)  Dz.U. 2006, L 347, s.1


title: Sprawa C-104/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal du travail de Nivelles (Belgia) w dniu 27 lutego 2020 r. – SD przeciwko Habitations sociales du Roman Païs SCRL, TE, działającemu w charakterze syndyka masy upadłości Régie des Quartiers de Tubize ASBL

text:
               11.5.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/37

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal du travail de Nivelles (Belgia) w dniu 27 lutego 2020 r. – SD przeciwko Habitations sociales du Roman Païs SCRL, TE, działającemu w charakterze syndyka masy upadłości Régie des Quartiers de Tubize ASBL
      (Sprawa C-104/20)
      (2020/C 161/49)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Tribunal du travail de Nivelles

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: SD

         Strona pozwana: Habitations sociales du Roman Païs SCRL, TE, działający w charakterze syndyka masy upadłości Régie des Quartiers de Tubize ASBL

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 3, 5 i 6 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy (1), w świetle art. 31 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, a także art. 4 ust. 1, art. 11 ust. 3 i art. 16 ust. 3 dyrektywy 89/391/EWG Rady z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy (2) – skoro sprzeciwiają się one przepisom państwa członkowskiego, które nie zobowiązują pracodawców do ustanowienia systemu umożliwiającego pomiar dobowego czasu pracy świadczonej przez każdego pracownika (wyrok C-55/18 z dnia 14 maja 2019 r.) – należy interpretować w ten sposób, że stoją na przeszkodzie temu, aby w przepisach krajowych, w niniejszej sprawie w art. 1315 belgijskiego Code civil, który zobowiązuje każdego, kto żąda wykonania zobowiązania, do udowodnienia go, nie przewidziano odwrócenia ciężaru dowodu, jeśli pracownik powołuje się na przekroczenie jego zwykłego czasu pracy, w przypadku, gdy:

                  —

                  te same przepisy krajowe, w niniejszej sprawie przepisy belgijskie, nie zobowiązują pracodawców do ustanowienia niezawodnego systemu umożliwiającego pomiar dobowego czasu pracy świadczonej przez każdego pracownika;

                  —

                  a pracodawca nie wprowadził takiego systemu z własnej inicjatywy;

                  —

                  uniemożliwiając faktycznie w ten sposób pracownikowi wykazanie tego przekroczenia?

         (1)  Dz.U. 2003, L 299, s. 9.

         (2)  Dz.U. 1989, L 183, s. 1.


title: Sprawa C-106/20 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 19 grudnia 2019 r. w sprawie T-14/18, Republika Grecka/Komisja Europejska, wniesione w dniu 25 lutego 2020 r. przez Republikę Grecką

text:
               11.5.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/38

      Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 19 grudnia 2019 r. w sprawie T-14/18, Republika Grecka/Komisja Europejska, wniesione w dniu 25 lutego 2020 r. przez Republikę Grecką
      (Sprawa C-106/20 P)
      (2020/C 161/50)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Republika Grecka (przedstawiciele: E. Tsaousi, E. Leftheriotou i A. Vasilopoulou)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącej odwołanie

      Wnosząca odwołanie wnosi o uwzględnienie odwołania i uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 19 grudnia 2019 r. w sprawie Τ-14/18, którym została oddalona skarga Republiki Greckiej z dnia 16 stycznia 2018 r. zmierzająca do stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2017/2014 z dnia 8 listopada 2017 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) [notyfikowanej jako dokument nr C(2017) 7263] (Dz.U. 2017, L 292, s. 61), uwzględnienie tej skargi i stwierdzenie nieważności decyzji Komisji w części, w której z finansowania Unii Europejskiej zostały wyłączone niektóre wydatki Republiki Greckiej dokonane w zakresie pomocy obszarowej w odniesieniu do roku składania wniosków 2014, stanowiące 5 % łącznej kwoty wydatków poniesionych z tytułu pomocy na trwałe użytki zielone, czyli kwotę netto 12 482 555,68 EUR. Ponadto wnosi ona o obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie odwołania wnosząca je podnosi trzy zarzuty.
      Mówiąc dokładniej, pierwszy zarzut odwołania dotyczy części zaskarżonego wyroku, w której Sąd oddalił argument przedstawiony przez Republikę Grecką na rozprawie przed Sądem odnoszący się do wyroku Trybunału w sprawie C-341/17 P ogłoszonego w dniu 15 maja 2019 r. W części pierwszej tego zarzutu wnosząca odwołanie powołuje się na naruszenie przepisów proceduralnych i prawa do skutecznej ochrony sądowej, gdyż w zaskarżonym wyroku Sąd oddalił wspomniany wyżej argument Republiki Greckiej jako niedopuszczalny, przedstawiając w tym względzie niewystarczające i wewnętrznie sprzeczne uzasadnienie. Część druga zarzutu drugiego dotyczy błędnej wykładni i błędnego zastosowania art. 2 rozporządzenia nr 796/2004, jak również wewnętrznie sprzecznego i niewystarczającego uzasadnienia zaskarżonego wyroku, jako że Sąd uznał za nieistotny dla sprawy argument Republiki Greckiej.
      Zarzuty odwołania drugi i trzeci dotyczą części zaskarżonego wyroku, w której Sąd oddalił pozostałe zarzuty nieważności. Mówiąc dokładniej, w zarzucie drugim wnosząca odwołanie podnosi, że w zaskarżonym wyroku przeinaczono dowody przedstawione w toku postępowania, w szczególności pełną tabelę z obliczeniami zawierającą szacunki danych 79 664 rolników posiadających użytki zielone, którzy otrzymali pomoc, kwoty nienależycie wypłacone i kwoty odzyskane przez Republikę Grecką, co doprowadziło do naruszenia prawa oraz wewnętrznie sprzecznego i niewystarczającego uzasadnienia.
      W zarzucie trzecim wnosząca odwołanie twierdzi, że należy uchylić zaskarżony wyrok z powodu błędnej wykładni i błędnego zastosowania przepisów art. 31 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 1290/2005, art. 52 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 1306/2013 oraz art. 12 ust. 1-6 rozporządzenia delegowanego nr 907/2014, naruszenia wytycznych zawartych w dokumentach Komisji VI/5330797 i C(2015) 3675 final z dnia 8 czerwca 2015 r., naruszenia obowiązku uzasadnienia (art. 296 TFUE), błędnego zastosowania przepisów dotyczących przeprowadzania dowodu (rozdział ciężaru dowodu w taki sposób, że od Republiki Greckiej zażądano probatio diabolica), jak również błędnej wykładni i błędnego zastosowania zasad non venire contra factum proprium, ne bis in idem i ogólnej zasady proporcjonalności. Ponadto zdaniem wnoszącej odwołanie zaskarżony wyrok został uzasadniony w niewystarczający i wewnętrznie sprzeczny sposób.


title: Sprawa C-109/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta domstolen (Szwecja) w dniu 27 lutego 2020 r. – Rzeczpospolita Polska / PL Holdings Sàrl

text:
               11.5.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/40

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta domstolen (Szwecja) w dniu 27 lutego 2020 r. – Rzeczpospolita Polska / PL Holdings Sàrl
      (Sprawa C-109/20)
      (2020/C 161/52)
      Język postępowania: szwedzki

         Sąd odsyłający

      Högsta domstolen

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca przed sądem odsyłającym i pozwana przed sądem polubownym: Rzeczpospolita Polska

         Strona skarżąca przed sądem polubownym i pozwana przed sądem odsyłającym: Holdings Sàrl

         Pytania prejudycjalne

      Czy w świetle art. 267 i 344 TFUE, zgodnie z ich wykładnią dokonaną w wyroku Achmea (1) zapis na sąd polubowny – w sytuacji gdy umowa inwestycyjna zawiera klauzulę arbitrażową, która jest nieważna z powodu zawarcia umowy między dwoma państwami członkowskimi – jest nieważny, jeżeli został zawarty między państwem członkowskim a inwestorem mimo tego że państwo członkowskie, po wszczęciu [przez inwestora] postępowania arbitrażowego rezygnuje, w wyniku swej wolnej woli, z podnoszenia zarzutów dotyczących właściwości?

         (1)  Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 6 marca 2018 r., Achmea (C-284/16, EU:C:2018:158).


title: Sprawa C-112/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Belgia) w dniu 28 lutego 2020 r. – M. A. / État belge

text:
               11.5.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/40

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Belgia) w dniu 28 lutego 2020 r. – M. A. / État belge
      (Sprawa C-112/20)
      (2020/C 161/53)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil d'État

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: M. A.

         Strona pozwana: État belge

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 5 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (1) – który wymaga, aby podczas wdrażania jej przepisów państwa członkowskie uwzględniały dobro dziecka – w związku z art. 13 tej dyrektywy oraz art. 24 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, należy interpretować w ten sposób, że przepisy te wymagają uwzględnienia dobra dziecka będącego obywatelem Unii, nawet jeżeli decyzja nakazująca powrót została wydana wyłącznie względem rodzica tego dziecka?

         (1)  Dz.U. 2008, L 348, s. 98.


title: Sprawa C-117/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d’appel de Bruxelles (Belgia) w dniu 3 marca 2020 r. – bpost SA / Autorité belge de la concurrence

text:
               11.5.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/41

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d’appel de Bruxelles (Belgia) w dniu 3 marca 2020 r. – bpost SA / Autorité belge de la concurrence
      (Sprawa C-117/20)
      (2020/C 161/54)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour d'appel de Bruxelles

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: bpost SA

         Strona pozwana: Autorité belge de la concurrence

         Interwenienci: Publimail SA, Komisja Europejska

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy zasadę ne bis in idem, taką jak zagwarantowana w art. 50 karty, należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie nałożeniu przez właściwy organ administracji państwa członkowskiego grzywny za naruszenie europejskiego prawa konkurencji w sytuacji takiej jak rozpatrywana w niniejszej sprawie, w której ta sama osoba prawna została już prawomocnie uniewinniona w sprawie, w której krajowy pocztowy organ regulacyjny nałożył na nią karę administracyjną za zarzucane naruszenie prawa pocztowego związane z tymi samymi lub podobnymi okolicznościami faktycznymi, ze względu na to, że nie zostało spełnione kryterium tożsamości chronionego interesu prawnego, ponieważ niniejsza sprawa dotyczy dwóch odrębnych czynów stanowiących naruszenie dwóch odrębnych ustawodawstw należących do dwóch odrębnych dziedzin prawa?

                  2)

                  Czy zasadę ne bis in idem, taką jak zagwarantowana w art. 50 karty, należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie nałożeniu przez właściwy organ administracji państwa członkowskiego grzywny za naruszenie europejskiego prawa konkurencji w sytuacji takiej jak rozpatrywana w niniejszej sprawie, w której ta sama osoba prawna została już prawomocnie uniewinniona w sprawie, w której krajowy pocztowy organ regulacyjny nałożył na nią karę administracyjną za zarzucane naruszenie prawa pocztowego związane z tymi samymi albo podobnymi okolicznościami faktycznymi z uwagi na to na to, że ograniczenie zasady ne bis in idem uzasadnia fakt, iż ustawodawstwo w dziedzinie konkurencji służy uzupełniającemu celowi interesu ogólnego, a mianowicie ochronie i utrzymaniu systemu wolnego od zakłóceń konkurencji na rynku wewnętrznym, i nie wykracza poza to, co jest odpowiednie i koniecznego do osiągnięcia celu realizowanego w sposób uzasadniony przez to ustawodawstwo; lub celu w postaci ochrony prawa i wolności prowadzenia działalności gospodarczej przez pozostałych przedsiębiorców zgodnie z art. 16 karty?


title: Sprawa T-92/20: Skarga wniesiona w dniu 14 lutego 2020 r. – Fryč / Komisja

text:
               11.5.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/42

      Skarga wniesiona w dniu 14 lutego 2020 r. – Fryč / Komisja
      (Sprawa T-92/20)
      (2020/C 161/55)
      Język postępowania: czeski

         Strony

         Strona skarżąca: Petr Fryč (Pardubice, Republika Czeska) (przedstawiciel: Š. Oharková, advokátka)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania:

      Skarżący wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że instytucje Unii Europejskiej poważnie naruszyły swoje obowiązki i wyrządziły skarżącemu szkodę, ponieważ:

                              —

                              Komisja Europejska przyjęła rozporządzenie (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych) w formie, w której m.in. przekracza prawne upoważnienie wynikające z traktatów, nie zapewnia przestrzegania konstytucyjnych zasad dotyczących wyjątkowego i uzasadnionego charakteru ingerowania w konkurencję, które ma wpływ na wspólny rynek, oraz niezgodnie z prawem umożliwiła wprowadzenie w życie pomocy państwa w ramach programu subwencji (Operacyjny program „Przedsiębiorczość i innowacje”, zwany dalej „OPPI”), która to pomoc przyniosła szkodę działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącego;

                              —

                              Komisja Europejska decyzją z dnia 3 grudnia 2007 r. przyjęła program operacyjny sprzeczny z traktatami i kartą praw podstawowych i nie opublikowała tej decyzji;

                              —

                              Komisja Europejska nie postępowała w sposób właściwy przy rozpatrywaniu wniesionej do niej przez skarżącego skargi na niezgodność OPPI z prawem, ponieważ ani nie zbadała okoliczności ustanowienia i wprowadzenia w życie OPPI, ani nie uzasadniła należycie odrzucenia skargi wniesionej do niej przez skarżącego;

                              —

                              Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej odmówił rozpatrzenia sprawy co do istoty w ramach skargi o stwierdzenie nieważności ogólnego rozporządzenia w sprawie wyłączeń blokowych i oddalił skargę jako oczywiście bezzasadną, przez co naruszył swój prawny obowiązek przestrzegania zasady proporcjonalności i poprzez nadmiernie formalistyczne jednostronne podejście naruszył konstytucyjne prawo skarżącego do skutecznego środka prawnego i dostępu do bezstronnego sądu;

                  —

                  stwierdzenie, że pozwana powinna zapłacić na rzecz skarżącego kwotę pieniężną w wysokości 4 800 000 EUR tytułem naprawienia szkody spowodowanej w wyżej wskazany sposób, w terminie trzech dni od uprawomocnienia się wyroku;

                  —

                  zasądzenie zwrotu kosztów postępowania na rzecz skarżącego.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że skarżącemu została wyrządzona szkoda w ramach odpowiedzialności pozaumownej UE zgodnie z art. 340 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE).
                  W wyniku pomocy publicznej przyznanej konkurentom skarżącego z naruszeniem TFUE spółka skarżącego poniosła w zakresie konkurencji szkodę, która początkowo spowodowała zmniejszenie jej rocznego obrotu i zmniejszenie jej rocznego zysku o kwoty rzędu milionów koron czeskich. W związku z trwającą kilka lat pomocą państwa i związaną z tym niezadowalającą sytuacją gospodarczą spółki właściwy sąd w Republice Czeskiej wydał postanowienie o ogłoszeniu upadłości.
                  W przypadku gdyby rozporządzenie Komisji (WE) nr 800/2008 (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych) było zgodne z prawem, pomoc wprowadzana w życie w selektywny i dyskryminujący sposób w ramach programu subwencji OPPI spowodowała poniesienie przez skarżącego szczególnej i nietypowej szkody, całkowicie przekraczającej granice ryzyka ekonomicznego związanego z działalnością handlową spółki skarżącego.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja przyjęła rozporządzenie (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych) w formie, które nie zapewnia poszanowania art. 107 TFUE.
                  Na mocy art. 109 TFUE Rada jest upoważniona do określenia w drodze rozporządzenia obszarów, w których nie jest wymagana standardowa procedura, gdy Komisja ocenia wniosek w sprawie pomocy państwa i bada go pod kątem zgodności z art. 107 TFUE. Rada przyjęła rozporządzenie nr 659/1999 i upoważniła w nim (zgodnie z art. 108 ust. 4 TFUE) Komisję do wydawania rozporządzeń, w których określi warunki przyznawania pomocy publicznej poza standardowym systemem zezwoleń „ad hoc”. Komisja przyjęła rozporządzenie nr 70/2001, następnie rozporządzenie nr 800/2008, a następnie rozporządzenie nr 651/2014 (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych).
                  Rada ani Komisja nie mogły jednak swoim rozporządzeniem wykroczyć poza art. 107 TFUE, ponieważ ich rola polega na ustaleniu warunków pomocy państwa w taki sposób, aby państwa członkowskie, które wprowadzają w życie pomoc państwa na obszarach „objętych wyłączeniem”, nie mogły wprowadzać w życie pomocy państwa, która byłaby niezgodna z zasadą nieingerowania w konkurencję, nawet jeśli jest wyłączona ze standardowego postępowania przed Komisją. Dlatego nadal obowiązuje (ustanowiony i zagwarantowany w TFUE) nadzór Komisji nad systemami pomocy również w obszarach objętych wyłączeniem, dlatego dostępne jest (przynajmniej teoretycznie) postępowanie w sprawie odzyskania bezprawnie przyznanej pomocy i dlatego Unia Europejska nadal uznaje się za gospodarkę rynkową, a więc gospodarkę, która wytwarza towary i usługi nabywane dobrowolnie przez klientów w celu optymalizacji stosunku przychodów do kosztów, a nie towary i usługi określane przez polityków i urzędników.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że Komisja decyzją z dnia 3 grudnia 2007 r. przyjęła operacyjny program (OPPI) z naruszeniem traktatów i karty praw podstawowych i nie opublikowała tej decyzji.
                  Komisja jest jedyną instytucją Unii Europejskiej uprawnioną do kontrolowania, czy pomoc państwa jest wprowadzana w życie zgodnie z art. 107 TFUE.
                  W odniesieniu do zatwierdzonego programu operacyjnego Komisja nie zbadała, czy i dlaczego doszło do niewydolności rynku, która jest warunkiem wprowadzenia z życie pomocy państwa. Ponadto Komisja nie wymagała od Republiki Czeskiej przedstawienia analizy kosztów i korzyści (cost-benefit analysis, CBA), obiektywnie zdefiniowanych wskaźników, analizy wpływu na konkurencję i innych wymogów, które zdaniem skarżącego są konieczne dla wprowadzenie w życie pomocy państwa. Decyzja Komisji była zatem bezprawna i niezgodna z misją Komisji.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący tego, że Komisja otrzymała od skarżącego szereg pism, w tym szczegółową analizę świadczącą o niezgodności z prawem pomocy przyznanej w ramach OPPI, nie postępowała zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 659/1999 i nie przestrzegała zasady dobrej administracji zagwarantowanej w Karcie praw podstawowych UE. Komisja, nie podejmując żadnych kroków kontrolnych ani nie żądając żadnych dodatkowych dokumentów, odmówiła zajęcia się skargą skarżącego, ponieważ „prima facie” nie dostrzega żadnego uchybienia we wprowadzeniu w życie programu subwencji OPPI.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący pozbawienia przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) dostępu do wymiaru sprawiedliwości z powodu nadmiernego formalizmu.
                  Skarżący wniósł do TSUE skargę o stwierdzenie nieważności trzech rozporządzeń w sprawie wyłączeń blokowych z powodu ich sprzeczności z traktatami i kartą praw podstawowych. TSUE w obu instancjach odrzucił wniesioną przez skarżącego skargę o stwierdzenie nieważności rozporządzeń w sprawie wyłączeń blokowych z powodu oczywistej niedopuszczalności. Powodem odrzucenia było uchybienie obiektywnemu dwumiesięcznemu terminowi ustanowionemu w art. 263 TFUE. TSUE nie zajął się wcale istotą sprawy i jedynie formalnie zastosował termin do wniesienia skargi. Tymczasem skarżący argumentował, że nieprawidłowe działanie mechanizmu kontroli, której dokonuje Komisja, zostało ujawnione dopiero na podstawie odpowiedzi Komisji na skargę wniesioną do niej przez skarżącego. W skardze do TSUE skarżący wskazał, że za początek biegu przedawnienia terminu uznaje właśnie odpowiedź Komisji, w której odmówiła ona bardziej szczegółowego zajęcia się jego skargą.


title: Sprawa T-123/20: Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2020 r. – Sciessent / Komisja

text:
               11.5.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/44

      Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2020 r. – Sciessent / Komisja
      (Sprawa T-123/20)
      (2020/C 161/56)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Sciessent LLC (Beverly, Massachusetts, USA) (przedstawiciele: K. Van Maldegem i P. Sellar, lawyers, oraz V. McElwee, Solicitor)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2019/1973 z dnia 27 listopada 2019 r. w sprawie niezatwierdzenia zeolitu srebrowo-miedziowego jako istniejącej substancji czynnej do stosowania w produktach biobójczych [należących do] grup produktowych 2 i 7 (1);

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, oparty na naruszeniu przepisu dotyczącego stosowania traktatów i art. 4 i 19 rozporządzenia (UE) nr 528/2012 (2).
                  Pozwana, opierając się na wydanej przez Komitet ds. Produktów Biobójczych opinii dotyczącej zatwierdzenia substancji czynnej zeolitu srebrowo-miedziowego dla produktów należących do grup produktowych 2 i 7, doszła do wniosku, że ta substancja nie może zostać zatwierdzona ze względu na to, iż nie wykazano jej wystarczającej skuteczności. Niemniej jednak, zdaniem skarżącej, ocena tej skuteczności została przeprowadzona w sposób błędny w stosunku do wyrobu poddanego działaniu produktów biobójczych. Podnosi ona, że pozwana, badając skuteczność zeolitu srebrowo-miedziowego, w swej ocenie i wnioskach w przedmiocie skuteczności tej substancji błędnie zinterpretowała i zastosowała odpowiednie przepisy prawa.

                  2.

                  Zarzut drugi, oparty na braku właściwości – naruszeniu art. 290 TFUE oraz art. 4 i 19 rozporządzenia (UE) nr 528/2012.
                  Przyczyną niezatwierdzenia zeolitu srebrowo-miedziowego w zaskarżonym akcie jest rzekomo niewystarczająca skuteczność wyrobu poddanego działaniu produktów biobójczych. Niemniej jednak skarżąca twierdzi, że kryteria, które może zgodnie z prawem wziąć pod uwagę pozwana, ograniczają się do tych wyliczonych w art. 4 i 19 rozporządzenia (UE) nr 528/2012. Nie należy do nich skuteczność wyrobu poddanego działaniu produktów biobójczych, której ocena jest przeprowadzana na kolejnym, późniejszym etapie zatwierdzania produktu biobójczego na poziomie państwa członkowskiego. Biorąc pod uwagę okoliczność polegającą na tym, że ocena ta została przeprowadzona przez pozwaną właśnie w celu uzasadnienia niezatwierdzenia zeolitu srebrowo-miedziowego, co oznacza, że wyszła ona poza uprawnienia przysługujące jej na podstawie rozporządzenia (UE) nr 528/2012, pozwana naruszyła art. 290 traktatów oraz art. 4 i 19 tego rozporządzenia.

                  3.

                  Zarzut trzeci, oparty na naruszeniu przepisu dotyczącego stosowania traktatów i zasady niedyskryminacji.
                  Substancja skarżącej została potraktowana odmiennie od innych substancji stosowanych w produktach należących do tych samych grup produktowych 2 i 7, a pozwana nie uzasadniła w obiektywny sposób powodów, dla których zeolit srebrowo-miedziowy został potraktowany odmiennie od innych substancji, które, jako produkty należące do tych samych grup, również podlegają ocenie na tych samych zasadach, zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 528/2012 (i dyrektywą 98/8/WE (3)).

                  4.

                  Zarzut czwarty, oparty na naruszeniu przepisu dotyczącego stosowania traktatów i zasady pewności prawa.
                  Pozwana skierowała do przewodniczącego Komitetu ds. Produktów Biobójczych list otwarty mający na celu uzyskanie wyjaśnień w przedmiocie tego, jak należy interpretować i stosować przepisy prawa dotyczące oceny i skuteczności wyrobów poddanych działaniu produktów biobójczych zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 528/2012. Skarżąca oparła się na treści tego pisma, które potwierdzało jednoznaczność przepisów prawa, co spowodowało powstanie po jej stronie uzasadnionych oczekiwań co do zatwierdzenia danej substancji. Tak więc zaskarżony akt został przyjęty z naruszeniem zasad ochrony uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa.

         (1)  Dz.U. 2019, L 307, s. 58.

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 528/2012 z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie udostępniania na rynku i stosowania produktów biobójczych (Dz.U. 2012, L 167, s. 1).

         (3)  Dyrektywa 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. w sprawie udostępniania na rynku i stosowania produktów biobójczych (Dz.U. 1998, L 123, s. 1).


title: Sprawa T-131/20: Skarga wniesiona w dniu 27 lutego 2020 r. – IR / Komisja

text:
               11.5.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/45

      Skarga wniesiona w dniu 27 lutego 2020 r. – IR / Komisja
      (Sprawa T-131/20)
      (2020/C 161/57)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: IR (przedstawiciele: adwokaci S. Pappas i A. Pappas)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji dyrektora generalnego DG ds. Zatrudnienia, Spraw Społecznych i Włączenia Społecznego, zawartej w przesłanej pocztą elektroniczną przez właściwego pracownika działu zasobów ludzkich wiadomości z dnia 2 lipca 2019 r., w której oddalono wniosek Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego (Cedefop) o trzecie przedłużenie oddelegowania skarżącego;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 23 stycznia 2020 r. oddalającej zażalenie złożone przez skarżącego na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący nieprawidłowości postępowania poprzedzającego wniesienie skargi, które nie doprowadziło do właściwego ponownego rozpatrzenia zaskarżonej decyzji z dnia 2 lipca 2019 r. przez organ powołujący.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący istotnego proceduralnego naruszenia art. 38 regulaminu pracowniczego.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia ogólnej zasady dbałości w ramach prawa do dobrej administracji w związku z nieuwzględnieniem wszystkich okoliczności faktycznych sprawy i brakiem uzasadnienia.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia prawa do ochrony rodziny, o którym mowa w art. 33 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.


title: Sprawa T-132/20: Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2020 r. – NEC Oncoimmunity / EASME

text:
               11.5.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/46

      Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2020 r. – NEC Oncoimmunity / EASME
      (Sprawa T-132/20)
      (2020/C 161/58)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: NEC Oncoimmunity A/S (Oslo, Norwegia) (przedstawiciele: adwokaci T. Nordby, R. Bråthen i O. Brouwer)

         Strona pozwana: Agencja Wykonawcza ds. Małych i Średnich Przedsiębiorstw (EASME)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu:

                  —

                  tytułem żądania głównego, zgodnie z art. 263 TFUE, o:

                              —

                              stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji [decyzji z dnia 16 grudnia 2019 r. kończącej udział strony skarżącej w postępowaniu H2020/EIC/SMEInst-2018-2020-2 dotyczącym projektu MEDIVAC(850078)];

                              —

                              obciążenie strony pozwanej kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą i wszystkich interwenientów;

                  —

                  tytułem żądania ewentualnego, zgodnie z art. 272 TFUE, o:

                              —

                              stwierdzenie, że zaskarżona decyzja jest obarczona naruszeniem zobowiązań umownych przez stronę pozwaną;

                              —

                              obciążenie strony pozwanej kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą i wszystkich interwenientów.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty w odniesieniu do żądań opartych na art. 263 TFUE i jeden zarzut w odniesieniu do żądań opartych na art. 272 TFUE.

                  1.

                  Zarzut pierwszy na podstawie art. 263 TFUE, dotyczący okoliczności, że strona pozwana naruszyła prawo i błędnie zastosowała kryteria kwalifikowalności do celów subwencji na podstawie instrumentu poświęconego MŚP ustanowionego w rozporządzeniu nr 1290/2013 (1).

                  2.

                  Zarzut drugi na podstawie art. 263 TFUE, dotyczący okoliczności, że strona pozwana naruszyła prawo, gdyż zaskarżona decyzja jest obarczona naruszeniem zasady równego traktowania.

                  3.

                  Zarzut trzeci na podstawie art. 263 TFUE, dotyczący okoliczności, że zaskarżona decyzja jest obarczona naruszeniem zasad pewności prawa i uzasadnionych oczekiwań.

                  4.

                  Jedyny zarzut na podstawie art. 272 TFUE, dotyczący okoliczności, że zaskarżona decyzja doprowadziła, w szczególności z powodu błędu stwierdzonego w wykładni obowiązującego prawa i praktyki dyskryminacyjnej, do nieprawidłowej wykładni i naruszenia zobowiązań umownych wobec strony skarżącej.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1290/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. ustanawiające zasady uczestnictwa i upowszechniania dla programu „Horyzont 2020” – programu ramowego w zakresie badań naukowych i innowacji (2014–2020) oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1906/2006 (Dz.U. 2013, L 347, s. 81).


title: Sprawa T-134/20: Skarga wniesiona w dniu 27 lutego 2020 r. – Huhtamäki/Komission

text:
               11.5.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/47

      Skarga wniesiona w dniu 27 lutego 2020 r. – Huhtamäki/Komission
      (Sprawa T-134/20)
      (2020/C 161/59)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Huhtamaki Sàrl (Senningerberg, Luksemburg) (przedstawiciele: M. Struys i F. Pili, avocats)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 18 grudnia 2019 r., o odrzuceniu, zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1), złożonego przez skarżącą w dniu 13 listopada 2019 r. wniosku potwierdzającego dotyczącego udzielenia dostępu do dokumentów na podstawie tego rozporządzenia;

                  —

                  nakazanie Komisji Europejskiej udzielenia skarżącej dostępu do jawnych wersji dokumentu zawierającego wykaz beneficjentów indywidualnych interpretacji prawa podatkowego (tax rulings) dostarczonego przez Luksemburg w dniu 22 grudnia 2014 r. w odpowiedzi na pismo Komisji z dnia 19 czerwca 2013 r. i przywołanego w pkt 4 wydanej przez Komisję w dniu 7 marca 2019 r. decyzji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego w sprawie dotyczącej pomocy państwa SA.50400 (2019/NN-2) – Luksemburg – Domniemana pomoc państwa na rzecz Huhtamäki, a także do przyjętych przez organy luksemburskiej administracji podatkowej indywidualnych interpretacji prawa podatkowego (tax rulings), o których mowa w pkt 4 i 7 tej decyzji Komisji;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa, jakiego miała dopuścić się Komisja uznając, że przyjęte w orzecznictwie ogólne domniemanie nieujawniania ma zastosowanie do złożonego przez skarżącą wniosku o udzielenie dostępu do dokumentów.

                  2.

                  Zarzut drugi, oparty na tym, że, przy założeniu, iż domniemanie nieujawniania ma zastosowanie w niniejszym przypadku (quod non), brak jakiegokolwiek możliwego naruszenia interesów chronionych przez art. 4 ust. 2 akapity pierwszy i trzeci rozporządzenia nr 1049/2001 stoi na przeszkodzie przyjęciu takiego domniemania (część pierwsza zarzutu drugiego). Skarżąca podnosi ponadto, że w każdym razie ciężar obalenia tego domniemania jest przeniesiony, gdyż nadrzędne względy związane z interesem ogólnym uzasadniają ujawnienie dokumentów, których dotyczą złożone wnioski (część druga zarzutu drugiego).

                  3.

                  Zarzut trzeci, oparty na tym, że Komisja naruszyła usankcjonowany w art. 296 TFUE obowiązek uzasadnienia, jak również przysługujące skarżącej prawo do dobrej administracji, które zostało usankcjonowane w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r., w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43).


title: Sprawa T-135/20: Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2020 r. – Vulkano Research and Development / EUIPO – Ega (EGA Master)

text:
               11.5.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/48

      Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2020 r. – Vulkano Research and Development / EUIPO – Ega (EGA Master)
      (Sprawa T-135/20)
      (2020/C 161/60)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Vulkano Research and Development, SL (Vitoria-Gasteiz, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci V. Wellens i C. Schellekens)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Ega sp. z o.o. sp.k. (Starogard Gdański, Polska)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „EGA Master” – unijny znak towarowy nr 5 835 558

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 grudnia 2019 r. w sprawie R 1038/2018-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji z wyjątkiem ustalenia, że rejestrację zakwestionowanego unijnego znaku towarowego należy utrzymać dla towarów „metale nieszlachetne i ich stopy”, należących do klasy 6;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 4 w związku z art. 60 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Oczywisty brak uzasadnienia zaskarżonej decyzji.


title: Sprawa T-136/20: Skarga wniesiona w dniu 2 marca 2020 r. – Ardex / EUIPO – Chen (ArtiX PAINTS)

text:
               11.5.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/49

      Skarga wniesiona w dniu 2 marca 2020 r. – Ardex / EUIPO – Chen (ArtiX PAINTS)
      (Sprawa T-136/20)
      (2020/C 161/61)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Ardex GmbH (Witten, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Becker)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Lian Chen (Seseña Nuevo, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „ArtiX PAINTS”– zgłoszenie nr 16 825 614

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 listopada 2019 r. w sprawie R 2503/2018-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO i drugiej strony kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie przepisów postępowania – art. 24 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2018/626;

                  —

                  Naruszenie przepisów postępowania – art. 7 ust. 1 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/625;

                  —

                  Naruszenie zasady prawa do bycia wysłuchanym;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-139/20: Skarga wniesiona w dniu 26 lutego 2020 r. – Applia / Komisja

text:
               11.5.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/49

      Skarga wniesiona w dniu 26 lutego 2020 r. – Applia / Komisja
      (Sprawa T-139/20)
      (2020/C 161/62)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Applia – Home Appliance Europe (Woluwe-Saint-Lambert, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci Y. Desmedt, L. Salernitano i K. Olsthoorn)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności następujących części zaskarżonego aktu: i) pkt 1 lit. b) i 2 lit. b) załącznika VI w części w jakiej przewidują one, że „te wartości uznaje się za wartości zadeklarowane do celów procedury weryfikacji określonej w załączniku IX”; ii) pkt 2 lit. a) załącznika IX w części, w której stwierdza się, że „wartości deklarowane” odpowiadają tym „wartości[om] podan[ym] w dokumentacji technicznej”; oraz iii) pkt 2 lit. b) załącznika IX;

                  —

                  stwierdzenie nieważności zamieszczonej w załączniku IX tabeli 9 dotyczącej „Dopuszczalnych odchyleń na potrzeby weryfikacji” w części, w której zawiera ona parametry, które zostały ujęte w załączniku VI a nie zostały wymienione w załączniku V, mianowicie „EW, full, EW,½, EW,¼, EWD, full, EWD,½” i „WW, full, WW,½ WW, ¼, WWD, full, WWD,½”;oraz

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      W skardze strona skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2019/2014 (1).
      Na poparcie skargi podnosi ona dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, zgodnie z którym zaskarżony akt narusza art. 3, 12 i 16 rozporządzenia ramowego (2), a Komisja działała ultra vires, wprowadzając niespójne wymogi w odniesieniu do dokumentacji technicznej, którą dostawcy mają obowiązek zamieścić w bazie danych, oraz w stosunku do procedury weryfikacyjnej do przeprowadzenia, której uprawnione są organy nadzoru rynku.

                  2.

                  Zarzut drugi, zgodnie z którym zaskarżony akt narusza zasadę pewności prawa i równego traktowania, ponieważ nie ustanawia jasnych i jednoznacznych ram regulacyjnych, uniemożliwiając dostawcom określenie ich obowiązków w zakresie danych, które należy udostępnić w dokumentacji technicznej; oraz znajdującej zastosowanie procedury weryfikacyjnej, która ma na celu ocenę dokładności danych.

         (1)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2019/2014 z dnia 11 marca 2019 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1369 w odniesieniu do etykietowania energetycznego pralek i pralko-suszarek dla gospodarstw domowych oraz uchylające rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1061/2010 i dyrektywę Komisji 96/60/WE (Dz.U. 2019 L 315, s. 29).

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1369 z dnia 4 lipca 2017 r. ustanawiające ramy etykietowania energetycznego i uchylające dyrektywę 2010/30/UE (Dz.U. 2017 L 198, s. 1).


title: Sprawa T-140/20: Skarga wniesiona w dniu 26 lutego 2020 r. – Applia / Komisja

text:
               11.5.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/50

      Skarga wniesiona w dniu 26 lutego 2020 r. – Applia / Komisja
      (Sprawa T-140/20)
      (2020/C 161/63)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Applia – Home Appliance Europe (Woluwe-Saint-Lambert, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci Y. Desmedt, L. Salernitano i K. Olsthoorn)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności następujących części zaskarżonego aktu: i) pkt 42 załącznika I zawierającego definicję „wartości deklarowanej”; ii) akapit drugi pkt 2 lit. a) załącznika IX w części, w której stwierdza się, że „wartości deklarowane” odpowiadają tym „wartości[om] podan[ym] w dokumentacji technicznej”; oraz (iii) akapit drugi pkt 2 lit. b) załącznika IX;

                  —

                  stwierdzenie nieważności zamieszczonej w załączniku IX tabeli 9 dotyczącej „Dopuszczalnych odchyleń na potrzeby weryfikacji” w części, w której zawiera ona parametry, które zostały ujęte w załączniku VI a nie zostały wymienione w załączniku V, mianowicie: „Całkowita skuteczność sieci zasilającej ηTM”, „Współczynnik zachowania strumienia świetlnego (w przypadku FL i HID)”, „Współczynnik trwałości (w przypadku FL i HID)” oraz „Czystość wzbudzenia oblicza”;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      W skardze strona skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2019/2015 (1).
      Na poparcie skargi podnosi ona dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, zgodnie z którym zaskarżony akt narusza art. 3, 12 i 16 rozporządzenia ramowego (2), a Komisja działała ultra vires, wprowadzając niespójne wymogi w odniesieniu do dokumentacji technicznej, którą dostawcy mają obowiązek zamieścić w bazie danych, oraz w stosunku do procedury weryfikacyjnej do przeprowadzenia, której uprawnione są organy nadzoru rynku.

                  2.

                  Zarzut drugi, zgodnie z którym zaskarżony akt narusza zasadę pewności prawa i równego traktowania, ponieważ nie ustanawia jasnych i jednoznacznych ram regulacyjnych, uniemożliwiając dostawcom określenie ich obowiązków w zakresie danych, które należy udostępnić w dokumentacji technicznej; oraz znajdującej zastosowanie procedury weryfikacyjnej, która ma na celu ocenę dokładności danych.

         (1)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2019/2015 z dnia 11 marca 2019 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1369 w odniesieniu do etykietowania energetycznego źródeł światła oraz uchylające rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 874/2012 (Dz.U. 2019 L 315, s. 68).

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1369 z dnia 4 lipca 2017 r. ustanawiające ramy etykietowania energetycznego i uchylające dyrektywę 2010/30/UE (Dz.U. 2017 L 198, s. 1).


title: Sprawa T-141/20: Skarga wniesiona w dniu 26 lutego 2020 r. – Applia / Komisja

text:
               11.5.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/51

      Skarga wniesiona w dniu 26 lutego 2020 r. – Applia / Komisja
      (Sprawa T-141/20)
      (2020/C 161/64)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Applia – Home Appliance Europe (Woluwe-Saint-Lambert, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci Y. Desmedt, L. Salernitano i K. Olsthoorn)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności następujących części zaskarżonego aktu: i) akapit trzeci pkt 2 lit. a) załącznika IX w części, w której stanowi on, że „wartości deklarowane” odpowiadają „wartościom podanym w dokumentacji technicznej”; oraz ii) akapit trzeci pkt 2 lit. b) załącznika IX;

                  —

                  stwierdzenie nieważności zamieszczonej w załączniku IX tabeli 8 dotyczącej „Dopuszczalnych odchyleń na potrzeby weryfikacji” w części, w której zawiera ona parametry, które zostały ujęte w załączniku VI a nie zostały wymienione w załączniku V, mianowicie „E16, E32” i „Eaux”;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      W skardze strona skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2019/2016 (1).
      Na poparcie skargi podnosi ona dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, zgodnie z którym zaskarżony akt narusza art. 3, 12 i 16 rozporządzenia ramowego (2), a Komisja działała ultra vires, wprowadzając niespójne wymogi w odniesieniu do dokumentacji technicznej, którą dostawcy mają obowiązek zamieścić w bazie danych, oraz w stosunku do procedury weryfikacyjnej do przeprowadzenia, której uprawnione są organy nadzoru rynku.

                  2.

                  Zarzut drugi, zgodnie z którym zaskarżony akt narusza zasadę pewności prawa i równego traktowania, ponieważ nie ustanawia jasnych i jednoznacznych ram regulacyjnych, uniemożliwiając dostawcom określenie ich obowiązków w zakresie danych, które należy udostępnić w dokumentacji technicznej; oraz znajdującej zastosowanie procedury weryfikacyjnej, która ma na celu ocenę dokładności danych.

         (1)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2019/2016 z dnia 11 marca 2019 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1369 w odniesieniu do etykietowania energetycznego urządzeń chłodniczych i uchylające rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1060/2010 (Dz.U. 2019 L 315, s. 102).

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1369 z dnia 4 lipca 2017 r. ustanawiające ramy etykietowania energetycznego i uchylające dyrektywę 2010/30/UE (Dz.U. 2017 L 198, s. 1).


title: Sprawa T-142/20: Skarga wniesiona w dniu 26 lutego 2020 r. – Applia / Komisja

text:
               11.5.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/52

      Skarga wniesiona w dniu 26 lutego 2020 r. – Applia / Komisja
      (Sprawa T-142/20)
      (2020/C 161/65)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Applia – Home Appliance Europe (Woluwe-Saint-Lambert, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci Y. Desmedt, L. Salernitano i K. Olsthoorn)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności następujących części zaskarżonego aktu: i) pkt 1 lit. b) załącznika VI w części w jakiej stanowi on, że „te wartości uznaje się za wartości zadeklarowane do celów procedury weryfikacji określonej w załączniku IX”; ii) akapit trzeci pkt 2 lit. a) załącznika IX w części, w której stwierdza się, że „wartości deklarowane” odpowiadają tym „wartości[om] podan[ym] w dokumentacji technicznej”; oraz iii) akapit trzeci pkt 2 lit. b) załącznika IX;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      W skardze strona skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2019/2017 (1).
      Na poparcie skargi podnosi ona dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, zgodnie z którym zaskarżony akt narusza art. 3, 12 i 16 rozporządzenia ramowego (2), a Komisja działała ultra vires, wprowadzając niespójne wymogi w odniesieniu do dokumentacji technicznej, którą dostawcy mają obowiązek zamieścić w bazie danych, oraz w stosunku do procedury weryfikacyjnej do przeprowadzenia, której uprawnione są organy nadzoru rynku.

                  2.

                  Zarzut drugi, zgodnie z którym zaskarżony akt narusza zasadę pewności prawa i równego traktowania, ponieważ nie ustanawia jasnych i jednoznacznych ram regulacyjnych, uniemożliwiając dostawcom określenie ich obowiązków w zakresie danych, które należy udostępnić w dokumentacji technicznej; oraz znajdującej zastosowanie procedury weryfikacyjnej, która ma na celu ocenę dokładności danych.

         (1)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2019/2017 z dnia 11 marca 2019 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1369 w odniesieniu do etykietowania energetycznego zmywarek do naczyń dla gospodarstw domowych oraz uchylające rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1059/2010 (Dz.U. 2019 L 315, s. 134).

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1369 z dnia 4 lipca 2017 r. ustanawiające ramy etykietowania energetycznego i uchylające dyrektywę 2010/30/UE (Dz.U. 2017 L 198, s. 1).


title: Sprawa T-144/20: Skarga wniesiona w dniu 5 marca 2020 r. – Guangxi Xin Fu Yuan / Komisja

text:
               11.5.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/53

      Skarga wniesiona w dniu 5 marca 2020 r. – Guangxi Xin Fu Yuan / Komisja
      (Sprawa T-144/20)
      (2020/C 161/66)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Guangxi Xin Fu Yuan Co. Ltd (Bobai, Chiny) (przedstawiciele: J. Cornelis i T. Zuber, lawyers)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania strony skarżącej

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/2131 z dnia 28 listopada 2019 r. zmieniającego rozporządzenie wykonawcze (UE) 2019/1198 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz ceramicznych zastaw stołowych i naczyń kuchennych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej w następstwie przeglądu wygaśnięcia na podstawie art. 11 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036;

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, zgodnie z którym Komisja naruszyła art. 13 ust. 3 w związku z art. 5 ust. 10 i 11 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (zwanego dalej „rozporządzeniem podstawowym”), a także art. 6.1, 6.2 i 12.1 Porozumienia antydumpingowego WTO, zasadę niedyskryminacji oraz zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań poprzez niewłączenie skarżącej do wyczerpującego wykazu eksporterów w rozporządzeniu wszczynającym dochodzenie w sprawie obchodzenia środków, a następnie rozszerzając zakres dochodzenia i obejmując nim także skarżącą.

                  2.

                  Zarzut drugi, zgodnie z którym Komisja bez podstawy prawnej objęła skarżącą zakresem spornego rozporządzeniem, w sytuacji gdy art. 13 ust. 3 rozporządzenia podstawowego nie obejmuje wprowadzenia środków przeciwdziałających obejściu ceł tylko na podstawie ryzyka obejścia ceł oraz wymaga ponadto uprzedniej rejestracji całego przedmiotowego przywozu. Ponadto, uzasadnienie podane przez Komisję jest z logicznego punku widzenia wadliwe, bezpodstawne oraz nie uwzględnia istotnych dowodów i stanowi zatem oczywisty błąd w ocenie.

                  3.

                  Zarzut trzeci, zgodnie z którym Komisja naruszyła prawo skarżącej do obrony a także zasadę niedyskryminacji, opierając swą końcową decyzję na dwóch nowych okolicznościach faktycznych, co do których skarżąca nie mogła odnieść się w toku dochodzenia przeglądowego.


title: Sprawa T-849/19 R: Postanowienie prezesa Sądu z dnia 20 kwietnia 2020 r. – Leonardo / Frontex [Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – Zamówienia publiczne na usługi – Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych – Brak pilnego charakteru]

text:
               15.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/24

      Postanowienie prezesa Sądu z dnia 20 kwietnia 2020 r. – Leonardo / Frontex
      (Sprawa T-849/19 R)
      (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych - Zamówienia publiczne na usługi - Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych - Brak pilnego charakteru)
      (2020/C 201/34)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Leonardo SpA (Rzym, Włochy) (przedstawiciel: adwokat A. Parrella)

         Strona pozwana: Europejska Agencja Straży Granicznej i Przybrzeżnej (przedstawiciele: S. Drew, H. Caniard, C. Georgiadis i A. Gras, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów M. Vanderstraetena, F. Biebuycka i V. Osta)

         Przedmiot

      Oparty na art. 278 i 279 TFUE wniosek o zastosowanie środków tymczasowych w postaci zawieszenia wykonania opublikowanego przez Frontex w dniu 18 października 2019 r. ogłoszenia o przetargu „Test zdalnie kierowanych bezzałogowych statków powietrznych (RPAS) w kontekście długoterminowego nadzoru powietrznego prowadzonego na średniej wysokości nad obszarami morskimi”.

         Sentencja

                  1)

                  Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

                  2)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.