title: Sprawa T-430/21: Skarga wniesiona w dniu 15 lipca 2021 r. – Apex Brands / EUIPO – Sartorius Werkzeuge (SATA)

text:
               6.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/30

      Skarga wniesiona w dniu 15 lipca 2021 r. – Apex Brands / EUIPO – Sartorius Werkzeuge (SATA)
      (Sprawa T-430/21)
      (2021/C 357/46)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Apex Brands, Inc. (Wilmington, Delaware, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: Rechtsanwälte S. Fröhlich, H. Lerchl i M. Hartmann)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Sartorius Werkzeuge GmbH & Co. KG (Ratingen, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego SATA – zgłoszenie nr 18 051 525

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 maja 2021 r. w sprawie R 2322/2020-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania i kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie ogólnej zasady równego traktowania.


title: Sprawa T-432/21: Skarga wniesiona w dniu 16 lipca 2021 r. – Sushi&Food Factor / EUIPO (READY 4YOU)

text:
               6.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/31

      Skarga wniesiona w dniu 16 lipca 2021 r. – Sushi&Food Factor / EUIPO (READY 4YOU)
      (Sprawa T-432/21)
      (2021/C 357/47)
      Język postępowania: polski

         Strony

         Strona skarżąca: Sushi&Food Factor sp. z o.o. (Robakowo, Polska) (przedstawiciel: J. Gwiazdowska, radca prawny)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego READY 4YOU – zgłoszenie nr 18 209 237

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 maja 2021 r. w sprawie R 2321/2020-5

         Żądanie

      Skarżący wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i wydanie ostatecznego wyroku poprzez dopuszczenie do rejestracji zgłoszenia znaku towarowego Unii Europejskiej nr 18 209 237;

                  —

                  ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania,

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym także kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą oraz Wydziałem Działań Operacyjnych EUIPO.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) w zw. z art. 7 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 94 ust. 1 i art. 95 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 20 i art. 41 ust. 1 i ust. 2 lit. a) i c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, w tym prawo do bycia wysłuchanym, obowiązku administracji uzasadniania swoich decyzji, zasady dobrej administracji, pewności prawa i równości traktowania.


title: Sprawa T-433/21: Skarga wniesiona w dniu 16 lipca 2021 r. – Vitronic / EUIPO (Enforcement Trailer)

text:
               6.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/31

      Skarga wniesiona w dniu 16 lipca 2021 r. – Vitronic / EUIPO (Enforcement Trailer)
      (Sprawa T-433/21)
      (2021/C 357/48)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Vitronic Dr.-Ing. Stein Bildverarbeitungssysteme GmbH (Wiesbaden, Niemcy) (przedstawiciel: Rechtsanwältin D. Tsoumanis)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Enforcement Trailer – zgłoszenie nr 18 281 599

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 maja 2021 r. w sprawie R 236/2021-4

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  stwierdzenie, że podstawy odmowy rejestracji, o których mowa w art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia 2017/1001, stoją na przeszkodzie rejestracji zgłoszonego znaku towarowego jedynie w państwach członkowskich, w których język angielski jest językiem urzędowym, a mianowicie w Irlandii i na Malcie;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą przed Sądem i Izbą Odwoławczą EUIPO.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-438/21: Skarga wniesiona w dniu 15 lipca 2021 r. – TL / Komisja

text:
               6.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/32

      Skarga wniesiona w dniu 15 lipca 2021 r. – TL / Komisja
      (Sprawa T-438/21)
      (2021/C 357/49)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: TL (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i N. Flandin)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej z dnia 29 października 2020 r. o nieprzedłużeniu umowy o pracę ze skarżącą (zwanej dalej „decyzją o nieprzedłużeniu”);

                  —

                  jednocześnie, w miarę potrzeby, stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej z dnia 5 maja 2021 r. (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”) o oddaleniu zażalenia wniesionego przez skarżącą na decyzję z dnia 29 października 2020 r.;

                  —

                  stwierdzenie nieważności ogłoszenia o naborze opublikowanego przez pozwaną w dniu 2 października 2020 r. w zakresie, w jakim oferuje ono stanowisko związane z identycznymi zadaniami, jak te które są już wykonywane przez skarżącą;

                  —

                  zasądzenie odszkodowania w wysokości odpowiadającej 90 % wynagrodzenia brutto skarżącej, włącznie ze składkami emerytalnymi, za utratę poważnej szansy na przedłużenie istniejącej umowy o pracę i zasądzenie zadośćuczynienia za doznaną przez skarżącą krzywdę; oraz

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący popełnienia przez pozwaną oczywistego błędu w ocenie, ponieważ powody podane w „zaskarżonej decyzji” oraz w „decyzji o nieprzedłużeniu” umowy o pracę ze skarżącą nie zostały uzasadnione. Ponadto skarżąca podnosi, że akta, nad którymi głównie pracowała nie straciły na znaczeniu i że potrzeby kadrowe wydziału nie zmniejszyły się, wbrew temu co twierdzi pozwana.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia przez pozwaną obowiązku staranności ze względu na brak wyważenia interesów służby z interesami pracownika. Skarżąca podnosi również, że pozwana nie wzięła pod uwagę innych elementów zawartych w aktach skarżącej (tj. mobbingu).


title: Sprawa T-439/21: Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2021 r. – Anglofranchise / EUIPO – Bugrey (BOY LONDON)

text:
               6.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/33

      Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2021 r. – Anglofranchise / EUIPO – Bugrey (BOY LONDON)
      (Sprawa T-439/21)
      (2021/C 357/50)
      Język skargi: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Anglofranchise Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci P. Roncaglia, F. Rossi, N. Parrotta, R. Perotti)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Yuliya Bugrey (Mediolan, Włochy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny BOY LONDON – unijny znak towarowy nr 11 708 773

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 kwietnia 2021 r. w sprawie R R 459/2020-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania przed Izbą Odwoławczą;

                  —

                  zasądzenie od Yuliyi Bugrey na rzecz skarżącej zwrotu kosztów niniejszego postępowania, w tym kosztów poniesionych w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. f) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 94 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-444/21: Skarga wniesiona w dniu 23 lipca 2021 r. – Ryanair / Komisja

text:
               6.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/34

      Skarga wniesiona w dniu 23 lipca 2021 r. – Ryanair / Komisja
      (Sprawa T-444/21)
      (2021/C 357/51)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Ryanair DAC (Swords, Irlandia) (przedstawiciele: E. Vahida, F.-C. Laprévote, V. Blanc, S. Rating i I.-G. Metaxas-Maranghidis, lawyers)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności wydanej przez pozwaną decyzji z dnia 12 marca 2021 r. w przedmiocie pomocy państwa SA.60113 – Finnair – COVID-19 – hybrid loan 107.2.b (1); oraz

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący tego, że pozwana miała nadużyć swoich uprawnień i błędnie zastosować art. 107 ust. 2 lit. b) TFUE oraz dopuścić się oczywistych błędów przy badaniu proporcjonalności pomocy względem szkód wyrządzonych przez kryzys COVID-19.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący tego, że pozwana miała dopuścić się naruszenia poszczególnych postanowień TFUE oraz zasad ogólnych prawa europejskiego, na których opierała się liberalizacja transportu lotniczego w Unii zapoczątkowana pod koniec lat 80-tych (tj. zakazu dyskryminacji, swobody świadczenia usług stosowanej do transportu lotniczego poprzez rozporządzenie nr 1008/2008 (2) – i swobody przedsiębiorczości).

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący tego, że pozwana nie wszczęła formalnego postępowania wyjaśniającego, chociaż wystąpiły poważne trudności, oraz dopuściła się naruszenia uprawnień proceduralnych strony skarżącej.

                  4.

                  Zarzut czwarty, dotyczący tego, że pozwana miała dopuścić się uchybienia obowiązkowi uzasadnienia ciążącego na niej na mocy art. 296 ust. 2 TFUE.

         (1)  Dz.U. 2021, C 240, s. 14

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1008/2008 z dnia 24 września 2008 r. w sprawie wspólnych zasad wykonywania przewozów lotniczych na terenie Wspólnoty (wersja przekształcona) (Tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz.U. 2008 L 293, s. 3–20).


title: Sprawa T-552/20: Postanowienie Sądu z dnia 2 lipca 2021 r.– MD / Komisja

text:
               6.9.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/34

      Postanowienie Sądu z dnia 2 lipca 2021 r.– MD / Komisja
      (Sprawa T-552/20) (1)

      (2021/C 357/52)
      Język postępowania: włoski
      Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 371 z 3.11.2020.


title: Sprawa C-623/17: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 6 padziernika 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Investigatory Powers Tribunal – London – Zjednoczone Królestwo) – Privacy International / Secretary of State for Foreign and Commonwealth Affairs, Secretary of State for the Home Department, Government Communications Headquarters, Security Service, Secret Intelligence Service (Odesłanie prejudycjalne – Przetwarzanie danych osobowych w sektorze łączności elektronicznej – Dostawcy usług łączności elektronicznej – Uogólniona i niezróżnicowana transmisja danych o ruchu i danych o lokalizacji – Ochrona bezpieczeństwa narodowego – Dyrektywa 2002/58/WE – Zakres stosowania – Artykuł 1 ust. 3 i art. 3 – Poufność łączności elektronicznej – Ochrona – Artykuł 5 i artykuł 15 ust. 1 – Karta praw podstawowych Unii Europejskiej – Artykuły 7, 8 i 11 oraz art. 52 ust. 1 – Artykuł 4 ust. 2 TUE)

text:
               14.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 433/2

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 6 padziernika 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Investigatory Powers Tribunal – London – Zjednoczone Królestwo) – Privacy International / Secretary of State for Foreign and Commonwealth Affairs, Secretary of State for the Home Department, Government Communications Headquarters, Security Service, Secret Intelligence Service
      (Sprawa C-623/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Przetwarzanie danych osobowych w sektorze łączności elektronicznej - Dostawcy usług łączności elektronicznej - Uogólniona i niezróżnicowana transmisja danych o ruchu i danych o lokalizacji - Ochrona bezpieczeństwa narodowego - Dyrektywa 2002/58/WE - Zakres stosowania - Artykuł 1 ust. 3 i art. 3 - Poufność łączności elektronicznej - Ochrona - Artykuł 5 i artykuł 15 ust. 1 - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuły 7, 8 i 11 oraz art. 52 ust. 1 - Artykuł 4 ust. 2 TUE)
      (2020/C 433/02)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      Investigatory Powers Tribunal – London

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Privacy International

         Strona pozwana: Secretary of State for Foreign and Commonwealth Affairs, Secretary of State for the Home Department, Government Communications Headquarters, Security Service, Secret Intelligence Service

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 1 ust. 3, art. 3 i art. 15 ust. 1 dyrektywy 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. dotyczącej przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (dyrektywy o prywatności i łączności elektronicznej), zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/136/WE z dnia 25 listopada 2009 r., w związku z art. 4 ust. 2 TUE, należy interpretować w ten sposób, że zakresem stosowania tej dyrektywy objęte jest uregulowanie krajowe umożliwiające organowi państwa zobowiązanie dostawców usług łączności elektronicznej do transmitowania służbom wywiadu i bezpieczeństwa danych o ruchu i danych o lokalizacji do celów ochrony bezpieczeństwa narodowego.

                  2)

                  Artykuł 15 ust. 1 dyrektywy 2002/58, zmienionej dyrektywą 2009/136, w związku z art. 4 ust. 2 TUE, a także art. 7, 8 i 11 oraz 52 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu umożliwiającemu organowi państwa nałożenie na dostawców usług łączności elektronicznej obowiązku uogólnionego i niezróżnicowanego transmitowania służbom wywiadu i bezpieczeństwa danych o ruchu i danych o lokalizacji do celów ochrony bezpieczeństwa narodowego.

         (1)  Dz.U. C 22 z 22.1.2018


title: Sprawy połączone C-511/18, C-512/18 i C-520/18: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 6 października 2020 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Conseil d'État, Cour constitutionnelle – Belgia, Francja) – La Quadrature du Net (C-511/18 i C-512/18), French Data Network (C-511/18 i C-512/18), Fédération des fournisseurs d’accès à Internet associatifs (C-511/18 i C-512/18), Igwan.net (C-511/18) / Premier ministre (C-511/18 i C-512/18), Garde des Sceaux, ministre de la Justice (C-511/18 i C-512/18), Ministre de l’Intérieur (C-511/18), Ministre des Armées (C-511/18), Ordre des barreaux francophones et germanophone, Académie Fiscale ASBL, UA, Liga voor Mensenrechten ASBL, Ligue des Droits de l’Homme ASBL, VZ, WY, XX / Conseil des ministres (Odesłanie prejudycjalne – Przetwarzanie danych osobowych w sektorze łączności elektronicznej – Dostawcy usług łączności elektronicznej – Dostawcy usług hostingowych i dostawcy dostępu do Internetu – Uogólnione i niezróżnicowane zatrzymywanie danych o ruchu i danych o lokalizacji – Zautomatyzowana analiza danych – Dostęp do danych w czasie rzeczywistym – Ochrona bezpieczeństwa narodowego i walka z terroryzmem – Zwalczanie przestępczości – Dyrektywa 2002/58/WE – Zakres stosowania – Artykuł 1 ust. 3 i art. 3 – Poufność łączności elektronicznej – Ochrona – Artykuł 5 i art. 15 ust. 1 – Dyrektywa 2000/31/WE – Zakres stosowania – Karta praw podstawowych Unii Europejskiej – Artykuły 4, 6 – 8 i 11 oraz art. 52 ust. 1 – Artykuł 4 ust. 2 TUE)

text:
               14.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 433/3

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 6 października 2020 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Conseil d'État, Cour constitutionnelle – Belgia, Francja) – La Quadrature du Net (C-511/18 i C-512/18), French Data Network (C-511/18 i C-512/18), Fédération des fournisseurs d’accès à Internet associatifs (C-511/18 i C-512/18), Igwan.net (C-511/18) / Premier ministre (C-511/18 i C-512/18), Garde des Sceaux, ministre de la Justice (C-511/18 i C-512/18), Ministre de l’Intérieur (C-511/18), Ministre des Armées (C-511/18), Ordre des barreaux francophones et germanophone, Académie Fiscale ASBL, UA, Liga voor Mensenrechten ASBL, Ligue des Droits de l’Homme ASBL, VZ, WY, XX / Conseil des ministres
      (Sprawy połączone C-511/18, C-512/18 i C-520/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Przetwarzanie danych osobowych w sektorze łączności elektronicznej - Dostawcy usług łączności elektronicznej - Dostawcy usług hostingowych i dostawcy dostępu do Internetu - Uogólnione i niezróżnicowane zatrzymywanie danych o ruchu i danych o lokalizacji - Zautomatyzowana analiza danych - Dostęp do danych w czasie rzeczywistym - Ochrona bezpieczeństwa narodowego i walka z terroryzmem - Zwalczanie przestępczości - Dyrektywa 2002/58/WE - Zakres stosowania - Artykuł 1 ust. 3 i art. 3 - Poufność łączności elektronicznej - Ochrona - Artykuł 5 i art. 15 ust. 1 - Dyrektywa 2000/31/WE - Zakres stosowania - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuły 4, 6 – 8 i 11 oraz art. 52 ust. 1 - Artykuł 4 ust. 2 TUE)
      (2020/C 433/03)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil d'État, Cour constitutionnelle

         Strony w postępowaniu głównym

         (Sprawy C-511/18 i C-512/18)

         Strona skarżąca: La Quadrature du Net (C-511/18 i C-512/18), French Data Network (C-511/18 i C-512/18), Fédération des fournisseurs d’accès à Internet associatifs (C-511/18 i C-512/18), Igwan.net (C-511/18)

         Strona pozwana: Premier ministre (C-511/18 i C-512/18), Garde des Sceaux, ministre de la Justice (C-511/18 i C-512/18), Ministre de l’Intérieur (C-511/18), Ministre des Armées (C-511/18)

         przy udziale: Privacy International (C-512/18), Center for Democracy and Technology (C-512/18),
      (Sprawa C-520/18)

         Strona skarżąca: Ordre des barreaux francophones et germanophone, Académie Fiscale ASBL, UA, Liga voor Mensenrechten ASBL, Ligue des Droits de l’Homme ASBL, VZ, WY, XX

         Strona pozwana: Conseil des ministres

         przy udziale: Child Focus (C-520/18

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 15 ust. 1 dyrektywy 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. dotyczącej przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (dyrektywy o prywatności i łączności elektronicznej), zmienionej dyrektywą 2009/136/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 listopada 2009 r., w związku z art. 7, 8 i 11 oraz art. 52 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie środkom ustawodawczym przewidującym, w celach, o których mowa w tym art. 15 ust. 1, prewencyjne uogólnione i niezróżnicowane zatrzymywanie danych o ruchu i danych o lokalizacji. Natomiast wspomniany art. 15 ust. 1 dyrektywy 2002/58, zmienionej dyrektywą 2009/136, w związku z art. 7, 8 i 11 oraz art. 52 ust. 1 karty praw podstawowych nie stoi na przeszkodzie przepisom ustawodawczym

                              —

                              umożliwiającym, w celu ochrony bezpieczeństwa narodowego, posłużenie się skierowanym do dostawców usług łączności elektronicznej nakazem uogólnionego i niezróżnicowanego zatrzymywania danych o ruchu i danych o lokalizacji w sytuacjach, gdy dane państwo członkowskie napotyka poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa narodowego, które okazuje się rzeczywiste i aktualne lub możliwe do przewidzenia, przy czym decyzja o wydaniu takiego nakazu może być przedmiotem skutecznej kontroli sądu lub niezależnego organu administracyjnego, którego decyzja wywiera wiążący skutek, mającej na celu weryfikację występowania jednej z takich sytuacji oraz poszanowania warunków i gwarancji, które powinny zostać przewidziane, zaś wspomniany nakaz można wydać jedynie na określony czas ograniczony do tego, co ściśle niezbędne, jednak z możliwością przedłużenia w przypadku utrzymywania się tego zagrożenia;

                              —

                              przewidującym w celu ochrony bezpieczeństwa narodowego, zwalczania poważnej przestępczości i zapobiegania poważnym zagrożeniom dla bezpieczeństwa publicznego ukierunkowane zatrzymywanie danych o ruchu i danych o lokalizacji, którego granice zostają wyznaczone na podstawie obiektywnych i niedyskryminacyjnych przesłanek w zależności od kręgu osób, których dane dotyczą, lub kryterium geograficznego, na okres ograniczony do tego, co ściśle niezbędne, ale odnawialny;

                              —

                              przewidującym w celu ochrony bezpieczeństwa narodowego, zwalczania poważnej przestępczości i zapobiegania poważnym zagrożeniom dla bezpieczeństwa publicznego, uogólnione i niezróżnicowane zatrzymywanie adresów IP przydzielonych źródłu połączenia, w okresie ograniczonym do tego, co ściśle niezbędne;

                              —

                              przewidującym w celu ochrony bezpieczeństwa narodowego, zwalczania przestępczości i ochrony bezpieczeństwa publicznego, uogólnione i niezróżnicowane zatrzymywanie danych dotyczących tożsamości cywilnej użytkowników środków łączności elektronicznej; oraz

                              —

                              umożliwiającym, w celu zwalczania poważnej przestępczości oraz, a fortiori, ochrony bezpieczeństwa narodowego, posłużenie się nakazem skierowanym do dostawców usług łączności elektronicznej, w drodze decyzji właściwego organu poddanej skutecznej kontroli sądowej, szybkiego zatrzymywania przez określony czas danych o ruchu i danych o lokalizacji, którymi dysponują ci dostawcy usług,

                        jeśli środki te zawierają jasne i precyzyjne przepisy zapewniające, że rozpatrywane zatrzymywanie danych jest uzależnione od spełnienia związanych z nim materialnych i proceduralnych warunków, oraz że osoby, których dane dotyczą, dysponują skutecznymi gwarancjami chroniącymi przed ryzykiem nadużyć.

                  2)

                  Artykuł 15 ust. 1 dyrektywy 2002/58, zmienionej dyrektywą 2009/136, w związku z art. 7, 8 i 11 oraz art. 52 ust. 1 karty praw podstawowych należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu zobowiązującemu dostawców usług łączności elektronicznej, po pierwsze, do posłużenia się zautomatyzowaną analizą oraz do gromadzenia w czasie rzeczywistym w szczególności danych o ruchu i danych o lokalizacji, a po drugie do gromadzenia w czasie rzeczywistym danych technicznych o lokalizacji wykorzystywanych urządzeń końcowych, jeśli

                              —

                              posłużenie się zautomatyzowaną analizą ogranicza się do sytuacji, w których państwo członkowskie napotyka na poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa narodowego, które okazuje się rzeczywiste i aktualne lub przewidywalne, przy czym posłużenie się tą analizą może podlegać skutecznej kontroli sądu lub niezależnego organu administracyjnego, którego decyzja ma wiążący skutek, mającej na celu sprawdzenie, czy wystąpiła sytuacja uzasadniająca wspomniany środek, jak również weryfikację poszanowania warunków i gwarancji, które powinny zostać przewidziane, oraz

                              —

                              korzystanie z gromadzenia w czasie rzeczywistym danych o ruchu i danych o lokalizacji jest ograniczone do osób, wobec których istnieje uzasadniony powód, by podejrzewać, że są one zaangażowane w taki lub inny sposób w działalność terrorystyczną, i podlega uprzedniej kontroli dokonywanej albo przez sąd, albo przez niezależny organ administracyjny, którego decyzja ma wiążący skutek, w celu zapewnienia, że takie gromadzenie w czasie rzeczywistym jest dozwolone jedynie w granicach tego, co jest ściśle niezbędne. W należycie uzasadnionych pilnych przypadkach kontrola powinna nastąpić w krótkim czasie.

                  3)

                  Dyrektywę 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywę o handlu elektronicznym) należy interpretować w ten sposób, że nie ma ona zastosowania w dziedzinie ochrony poufności porozumiewania się i osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych w ramach usług społeczeństwa informacyjnego, ponieważ ochrona ta jest w zależności od przypadku regulowana przez dyrektywę 2002/58, zmienioną dyrektywą 2009/136, lub przez rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46. Artykuł 23 ust. 1 rozporządzenia 2016/679 w związku z art. 7, 8 i 11 oraz art. 52 ust. 1 karty praw podstawowych należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym nakładającym na dostawców dostępu do usług internetowej komunikacji publicznej i na dostawców usług hostingowych obowiązek uogólnionego i niezróżnicowanego zatrzymywania między innymi danych osobowych dotyczących tych usług.

                  4)

                  Sąd krajowy nie może zastosować przepisu prawa krajowego, który upoważnia go do ograniczenia w czasie skutków stwierdzenia niezgodności z prawem, którego ma on dokonać na mocy tego prawa w odniesieniu do ustawodawstwa krajowego nakładającego na dostawców usług łączności elektronicznej obowiązek, w szczególności w celu ochrony bezpieczeństwa narodowego i zwalczania przestępczości, uogólnionego i niezróżnicowanego zatrzymywania danych o ruchu i danych o lokalizacji niezgodnego z art. 15 ust. 1 dyrektywy 2002/58, zmienionej dyrektywą 2009/136, w związku z art. 7, 8 i 11 oraz art. 52 ust. 1 karty praw podstawowych. Ów art. 15 ust. 1, interpretowany w świetle zasady skuteczności, zobowiązuje krajowy sąd karny do nieuwzględnienia informacji i dowodów uzyskanych w wyniku uogólnionego i niezróżnicowanego zatrzymywania danych o ruchu i danych o lokalizacji niezgodnego z prawem Unii w ramach postępowania karnego wszczętego przeciwko osobom podejrzanym o popełnienie przestępstwa, jeżeli osoby te nie są w stanie skutecznie ustosunkować się do tych informacji i dowodów należących do dziedziny niepodlegającej rozpoznaniu przez sąd i mogących mieć decydujący wpływ na ocenę okoliczności faktycznych.

         (1)  Dz.U. C 392 z 29.10.2018.

         Dz.U. C 408 z 12.11. 2018.


title: Sprawa C-611/18 P: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 24 października 2020 r. – Pirelli & C. SpA / Komisja Europejska, Prysmian Cavi e Sistemi Srl (Odwołanie – Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Europejski rynek kabli elektrycznych – Podział rynku w ramach projektów – Rozporządzenie (CE) nr 1/2003 – Artykuł 23 ust. 2 – Uprawnienia Komisji Europejskiej w zakresie grzywien – Możliwość przypisania naruszenia – Domniemanie rzeczywistego wywierania decydującego wpływu – Obowiązek uzasadnienia – Prawa podstawowe – Beneficium ordinis seu excussionis – Nieograniczone prawo orzekania)

text:
               14.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 433/6

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 24 października 2020 r. – Pirelli & C. SpA / Komisja Europejska, Prysmian Cavi e Sistemi Srl
      (Sprawa C-611/18 P) (1)

      (Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek kabli elektrycznych - Podział rynku w ramach projektów - Rozporządzenie (CE) nr 1/2003 - Artykuł 23 ust. 2 - Uprawnienia Komisji Europejskiej w zakresie grzywien - Możliwość przypisania naruszenia - Domniemanie rzeczywistego wywierania decydującego wpływu - Obowiązek uzasadnienia - Prawa podstawowe - Beneficium ordinis seu excussionis - Nieograniczone prawo orzekania)
      (2020/C 433/05)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Pirelli & C. SpA (przedstawiciele: M. Siragusa i G. Rizza, avvocati)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska, (przedstawiciele: L. Malferrari, P. Rossi, C. Sjödin i T Vecchi, pełnomocnicy), Prysmian Cavi e Sistemi Srl (przedstawiciele: początkowo C. Tesauro i L. Armati, avvocati, następnie V. Roppo i P. Canepa, avvocati)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Pirelli & C. SpA zostaje obciążona, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

                  3)

                  Prysmian Cavi e Sistemi Srl pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 408 z 12.11.2018.


title: Sprawy C-720/18 i C-721/18: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 22 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf – Niemcy) – Ferrari S.p.A. / DU (Odesłanie prejudycjalne – Zbliżanie ustawodawstw – Znaki towarowe – Dyrektywa 2008/95/WE – Artykuł 12 ust. 1 – Rzeczywiste używanie znaku towarowego – Ciężar dowodu – Artykuł 13 – Dowód używania „w odniesieniu do części towarów lub usług” – Znak towarowy oznaczający model samochodu, który został wycofany z produkcji – Używanie znaku towarowego w odniesieniu do części zamiennych oraz usług związanych z tym modelem – Używanie znaku towarowego w odniesieniu do samochodów używanych – Artykuł 351 TFUE – Konwencja między Republiką Federalną Niemiec a Konfederacją Szwajcarską – Wzajemna ochrona patentów, wzorów i znaków towarowych)

text:
               14.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 433/7

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 22 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf – Niemcy) – Ferrari S.p.A. / DU
      (Sprawy C-720/18 i C-721/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Zbliżanie ustawodawstw - Znaki towarowe - Dyrektywa 2008/95/WE - Artykuł 12 ust. 1 - Rzeczywiste używanie znaku towarowego - Ciężar dowodu - Artykuł 13 - Dowód używania „w odniesieniu do części towarów lub usług” - Znak towarowy oznaczający model samochodu, który został wycofany z produkcji - Używanie znaku towarowego w odniesieniu do części zamiennych oraz usług związanych z tym modelem - Używanie znaku towarowego w odniesieniu do samochodów używanych - Artykuł 351 TFUE - Konwencja między Republiką Federalną Niemiec a Konfederacją Szwajcarską - Wzajemna ochrona patentów, wzorów i znaków towarowych)
      (2020/C 433/06)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberlandesgericht Düsseldorf

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Ferrari S.p.A.

         Strona pozwana: DU

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 12 ust. 1 i art. 13 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych należy interpretować w ten sposób, że znak towarowy zarejestrowany dla określonej kategorii towarów i składających się na nie części zamiennych powinno się uznać za „rzeczywiście używany” w rozumieniu wspomnianego art. 12 ust. 1 w odniesieniu do wszystkich towarów należących do tej kategorii i składających się na nie części zamiennych, gdy znak ten był używany w ten sposób jedynie dla niektórych z tych towarów, takich jak drogie luksusowe samochody sportowe, lub wyłącznie w odniesieniu do części zamiennych lub akcesoriów do niektórych ze wspomnianych towarów, chyba że z okoliczności faktycznych oraz materiału dowodowego wynika, iż konsument pragnący nabyć te towary postrzega je jako niezależną podkategorię w ramach kategorii towarów, dla której dany znak został zarejestrowany.

                  2)

                  Artykuł 12 ust. 1 dyrektywy 2008/95 należy interpretować w ten sposób, że znak towarowy można uznać za rzeczywiście używany przez właściciela przy dokonywaniu przez niego odprzedaży towarów używanych, które zostały wprowadzone do obrotu pod tym znakiem towarowym.

                  3)

                  Artykuł 12 ust. 1 dyrektywy 2008/95 należy interpretować w ten sposób, że znak towarowy jest rzeczywiście używany przez właściciela, w przypadku gdy właściciel świadczy określone usługi dotyczące towarów wcześniej sprzedawanych pod tym znakiem towarowym, pod warunkiem że usługi te są świadczone z wykorzystaniem owego znaku.

                  4)

                  Artykuł 351 akapit pierwszy TFUE należy interpretować w ten sposób, że pozwala on sądowi państwa członkowskiego na stosowanie umowy zawartej między państwem członkowskim Unii Europejskiej a państwem trzecim przed dniem 1 stycznia 1958 r. lub, w odniesieniu do państw przystępujących do Unii, przed datą ich przystąpienia, takiej jak Konwencji między Szwajcarią a Niemcami w sprawie wzajemnej ochrony patentów, wzorów i znaków towarowych, podpisanej w Berlinie w dniu 13 kwietnia 1892 r., ze zmianami, która przewiduje, że używanie znaku towarowego zarejestrowanego w tym państwie członkowskim na terytorium owego państwa trzeciego należy uwzględniać do celów ustalenia, czy rozpatrywany znak towarowy był „rzeczywiście używany” w rozumieniu art. 12 ust. 1 dyrektywy 2008/95, do czasu, gdy któryś ze środków przewidzianych w akapicie drugim tego postanowienia umożliwi wyeliminowanie ewentualnych niezgodności między traktatem a tą umową.

                  5)

                  Artykuł 12 ust. 1 dyrektywy 2008/95 należy interpretować w ten sposób, że ciężar dowodu na okoliczność, iż znak towarowy był „rzeczywiście używany” w rozumieniu tego przepisu, spoczywa na właścicielu tego znaku.

         (1)  Dz.U. C 54 z 11.2.2019.


title: Sprawa C-112/19: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 28 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Aachen – Niemcy) – Marvin M. / Kreis Heinsberg (Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 2006/126/WE – Artykuł 2 ust. 1 i art. 11 ust. 4 – Prawa jazdy – Wzajemne uznawanie – Zakres obowiązku uznawania – Prawo jazdy, które było przedmiotem wymiany – Wymiana dokonana w chwili, gdy uprawnienie do kierowania pojazdami zostało cofnięte przez państwo członkowskie, które wydało prawo jazdy – Oszustwo – Odmowa uznania prawa jazdy wydanego w ramach wymiany)

text:
               14.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 433/8

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 28 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Aachen – Niemcy) – Marvin M. / Kreis Heinsberg
      (Sprawa C-112/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2006/126/WE - Artykuł 2 ust. 1 i art. 11 ust. 4 - Prawa jazdy - Wzajemne uznawanie - Zakres obowiązku uznawania - Prawo jazdy, które było przedmiotem wymiany - Wymiana dokonana w chwili, gdy uprawnienie do kierowania pojazdami zostało cofnięte przez państwo członkowskie, które wydało prawo jazdy - Oszustwo - Odmowa uznania prawa jazdy wydanego w ramach wymiany)
      (2020/C 433/07)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgericht Aachen

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Marvin M.

         Strona pozwana: Kreis Heinsberg

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 2 ust. 1 dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy należy interpretować w ten sposób, że przewidziane w nim wzajemne uznawanie, bez żadnych formalności, znajduje zastosowanie do prawa jazdy wydanego w następstwie wymiany na podstawie art. 11 ust. 1 tej dyrektywy, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w tej samej dyrektywie.

                  2)

                  Artykuł 11 ust. 4 akapit drugi dyrektywy 2006/126 należy interpretować w ten sposób, że pozwala on państwu członkowskiemu na odmowę uznania prawa jazdy, które było przedmiotem wymiany na podstawie art. 11 ust. 1 tej dyrektywy, ze względu na to, że przed tą wymianą wskazane państwo członkowskie cofnęło uprawnienie do kierowania pojazdami przyznane posiadaczowi tego prawa jazdy.

         (1)  Dz.U. C 172 z 20.5.2019.


title: Sprawa C-243/19: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 29 października 2020 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Senāts) – Łotwa] – A / Veselības ministrija (Odesłanie prejudycjalne – Zabezpieczenie społeczne – Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 – Artykuł 20 ust. 2 – Dyrektywa 2011/24/UE – Artykuł 8 ust. 1 i 5 oraz art. 8 ust. 6 lit. d) – Ubezpieczenie zdrowotne – Opieka szpitalna udzielona w państwie członkowskim innym niż państwo członkowskie ubezpieczenia – Odmowa udzielenia uprzedniej zgody – Leczenie szpitalne, które może zostać skutecznie przeprowadzone w państwie członkowskim ubezpieczenia – Artykuł 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – Odmienne traktowanie ze względu na religię)

text:
               14.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 433/9

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 29 października 2020 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Senāts) – Łotwa] – A / Veselības ministrija
      (Sprawa C-243/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Zabezpieczenie społeczne - Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 - Artykuł 20 ust. 2 - Dyrektywa 2011/24/UE - Artykuł 8 ust. 1 i 5 oraz art. 8 ust. 6 lit. d) - Ubezpieczenie zdrowotne - Opieka szpitalna udzielona w państwie członkowskim innym niż państwo członkowskie ubezpieczenia - Odmowa udzielenia uprzedniej zgody - Leczenie szpitalne, które może zostać skutecznie przeprowadzone w państwie członkowskim ubezpieczenia - Artykuł 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Odmienne traktowanie ze względu na religię)
      (2020/C 433/08)
      Język postępowania: łotewski

         Sąd odsyłający

      Augstākā tiesa (Senāts)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: A

         Strona pozwana: Veselības ministrija

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 20 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego w związku z art. 21 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie miejsca zamieszkania ubezpieczonego odmówiło mu wydania zgody, o której mowa w art. 20 ust. 1 tego rozporządzenia, w sytuacji gdy w państwie tym jest dostępne leczenie szpitalne, którego skuteczność medyczna nie budzi żadnych wątpliwości, lecz stosowana metoda leczenia jest niezgodna z przekonaniami religijnymi zainteresowanego.

                  2)

                  Artykuł 8 ust. 5 i art. 8 ust. 6 lit. d) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/24/UE z dnia 9 marca 2011 r. w sprawie stosowania praw pacjentów w transgranicznej opiece zdrowotnej w związku z art. 21 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie ubezpieczenia pacjenta odmówiło mu wydania zgody, o której mowa w art. 8 ust. 1 tej dyrektywy, w sytuacji gdy w państwie tym jest dostępne leczenie szpitalne, którego skuteczność medyczna nie budzi żadnych wątpliwości, lecz stosowana metoda leczenia jest niezgodna z przekonaniami religijnymi tego pacjenta, chyba że wspomniana odmowa jest obiektywnie umotywowana uzasadnionym celem polegającym na utrzymaniu potencjału w zakresie leczenia lub kompetencji medycznych i stanowi właściwy i konieczny środek do osiągnięcia tego celu, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.

         (1)  Dz.U. C 182 z 27.5.2019.


title: Sprawa C-273/19 P: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 22 października 2020 r. – Ethniko Kentro Erevnas kai Technologikis Anaptyxis (EKETA) / Komisja Europejska (Odwołanie – Klauzula arbitrażowa – Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 1605/2002 – Artykuł 52 – Rozporządzenie (WE) nr 2321/2002 – Decyzja nr 1513/2002/WE – Umowa o udzielenie dotacji – Projekt Sensation – Szósty program ramowy – Koszty kwalifikowalne – Konflikt interesów – Ciężar dowodu – Arkusze czasu pracy – Sprawozdanie z audytu – Wartość dowodowa – Zasada należytego zarządzania finansami – Zasada proporcjonalności)

text:
               14.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 433/10

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 22 października 2020 r. – Ethniko Kentro Erevnas kai Technologikis Anaptyxis (EKETA) / Komisja Europejska
      (Sprawa C-273/19 P) (1)

      (Odwołanie - Klauzula arbitrażowa - Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 1605/2002 - Artykuł 52 - Rozporządzenie (WE) nr 2321/2002 - Decyzja nr 1513/2002/WE - Umowa o udzielenie dotacji - Projekt Sensation - Szósty program ramowy - Koszty kwalifikowalne - Konflikt interesów - Ciężar dowodu - Arkusze czasu pracy - Sprawozdanie z audytu - Wartość dowodowa - Zasada należytego zarządzania finansami - Zasada proporcjonalności)
      (2020/C 433/09)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Ethniko Kentro Erevnas kai Technologikis Anaptyxis (EKETA) (przedstawiciele: V. Christianos i D. Karagkounis, dikigoroi)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: O. Verheecke i A. Katsimerou, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Ethniko Kentro Erevnas kai Technologikis Anaptyxis (EKETA) zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 182 z 27.5.2019.


title: Sprawa C-274/19 P: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 22 października 2020 r. – Ethniko Kentro Erevnas kai Technologikis Anaptyxis (EKETA) / Komisja Europejska (Odwołanie – Klauzula arbitrażowa – Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 1605/2002 – Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2342/2002 – Rozporządzenie (WE) nr 1906/2006 – Umowa o udzielenie dotacji Actibio – Projekt Actibio – Siódmy program ramowy – Koszty kwalifikowalne – Konflikt interesów – Ciężar dowodu – Arkusze czasu pracy – Sprawozdanie z audytu – Wartość dowodowa – Zasada proporcjonalności)

text:
               14.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 433/10

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 22 października 2020 r. – Ethniko Kentro Erevnas kai Technologikis Anaptyxis (EKETA) / Komisja Europejska
      (Sprawa C-274/19 P) (1)

      (Odwołanie - Klauzula arbitrażowa - Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 1605/2002 - Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2342/2002 - Rozporządzenie (WE) nr 1906/2006 - Umowa o udzielenie dotacji Actibio - Projekt Actibio - Siódmy program ramowy - Koszty kwalifikowalne - Konflikt interesów - Ciężar dowodu - Arkusze czasu pracy - Sprawozdanie z audytu - Wartość dowodowa - Zasada proporcjonalności)
      (2020/C 433/10)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Ethniko Kentro Erevnas kai Technologikis Anaptyxis (EKETA) (przedstawiciel: V. Christianos, dikigoros)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: O. Verheecke i A. Katsimerou, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Ethniko Kentro Erevnas kai Technologikis Anaptyxis (EKETA) zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 182 z 27.5.2019.


title: Sprawa C-275/19: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 22 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal de Justiça – Portugalia) – Sportingbet PLC, Internet Opportunity Entertainment Ltd / Santa Casa da Misericórdia de Lisboa (Odesłanie prejudycjalne – Procedura udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego – Pojęcie „przepisu technicznego” – Ciążący na państwach członkowskich obowiązek notyfikowania Komisji Europejskiej każdego projektu przepisu technicznego – Niemożność powołania się wobec jednostek na nienotyfikowany przepis techniczny – Brak możliwości zastosowania do usługodawców)

text:
               14.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 433/11

      Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 22 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal de Justiça – Portugalia) – Sportingbet PLC, Internet Opportunity Entertainment Ltd / Santa Casa da Misericórdia de Lisboa
      (Sprawa C-275/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Procedura udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego - Pojęcie „przepisu technicznego” - Ciążący na państwach członkowskich obowiązek notyfikowania Komisji Europejskiej każdego projektu przepisu technicznego - Niemożność powołania się wobec jednostek na nienotyfikowany przepis techniczny - Brak możliwości zastosowania do usługodawców)
      (2020/C 433/11)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd odsyłający

      Supremo Tribunal de Justiça

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Sportingbet PLC, Internet Opportunity Entertainment Ltd

         Strona pozwana: Santa Casa da Misericórdia de Lisboa

         Przy udziale: Sporting Clube de Braga, Sporting Clube de Braga – Futebol, SAD

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 1 pkt 5 dyrektywy Rady 83/189/EWG z dnia 28 marca 1983 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych, zmienionej dyrektywą Rady 88/182/EWG z dnia 22 marca 1988 r. należy interpretować w ten sposób, że przepisy krajowe, które stanowią, iż prawo prowadzenia gier losowych jest zastrzeżone dla państwa i może być wykonywane tylko przez przedsiębiorstwa utworzone w formie spółek akcyjnych, którym dane państwo członkowskie udziela odpowiedniej koncesji, i które to przepisy określają warunki i obszary wykonywania tej działalności, nie stanowią „przepisu technicznego” w rozumieniu tego przepisu.

                  2)

                  Artykuł 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych, zmienionej dyrektywą 98/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lipca 1998 r., w związku z art. 1 pkt 5 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że przepisy krajowe, które przewidują, iż prowadzenie niektórych gier losowych przyznane na zasadach wyłączności podmiotowi publicznemu na całym terytorium kraju obejmuje działalność prowadzoną przez internet, stanowią „przepis techniczny” w rozumieniu pierwszego z tych przepisów, a okoliczność, że owe przepisy nie zostały podane do wiadomości Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 tej dyrektywy, sprawia, iż nie można powoływać się na wspomniane przepisy wobec jednostek.

         (1)  Dz.U. C 206 z 17.6.2019.


title: Sprawa C-321/19: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 28 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen – Niemcy) – BY, CZ / Bundesrepublik Deutschland (Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 1999/62/WE – Dyrektywa 2006/38/WE – Pobieranie opłat za użytkowanie niektórych typów infrastruktury przez pojazdy ciężarowe – Artykuł 7 ust. 9 – Artykuł 7a ust. 1 i 2 – Opłaty za przejazd – Zasada zwrotu kosztów infrastruktury – Koszty infrastruktury – Koszty eksploatacji – Koszty związane z policją drogową – Przekroczenie kosztów – Bezpośrednia skuteczność – Uzasadnienie ex post nadmiernej stawki opłaty za przejazd – Ograniczenie w czasie skutków wyroku)

text:
               14.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 433/12

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 28 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen – Niemcy) – BY, CZ / Bundesrepublik Deutschland
      (Sprawa C-321/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 1999/62/WE - Dyrektywa 2006/38/WE - Pobieranie opłat za użytkowanie niektórych typów infrastruktury przez pojazdy ciężarowe - Artykuł 7 ust. 9 - Artykuł 7a ust. 1 i 2 - Opłaty za przejazd - Zasada zwrotu kosztów infrastruktury - Koszty infrastruktury - Koszty eksploatacji - Koszty związane z policją drogową - Przekroczenie kosztów - Bezpośrednia skuteczność - Uzasadnienie ex post nadmiernej stawki opłaty za przejazd - Ograniczenie w czasie skutków wyroku)
      (2020/C 433/13)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: BY, CZ

         Strona pozwana: Bundesrepublik Deutschland

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 7 ust. 9 dyrektywy 1999/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie pobierania opłat za użytkowanie niektórych typów infrastruktury przez pojazdy ciężarowe, zmienionej dyrektywą 2006/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r., należy interpretować w ten sposób, że koszty związane z policją drogową nie wchodzą w zakres pojęcia „kosztów eksploatacji” w rozumieniu tego przepisu.

                  2)

                  Artykuł 7 ust. 9 dyrektywy 1999/62, zmienionej dyrektywą 2006/38, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on temu, by opłaty za przejazd wyliczane na podstawie średniej ważonej przekraczały koszty infrastruktury danej sieci infrastruktury o 3,8 % lub 6 % z powodu istotnych błędów w obliczeniach lub z powodu uwzględnienia kosztów niewchodzących w zakres pojęcia „kosztów infrastruktury” w rozumieniu tego przepisu.

                  3)

                  Jednostka może powoływać się bezpośrednio przed sądami krajowymi na obowiązek uwzględnienia wyłącznie kosztów infrastruktury, o których mowa w art. 7 ust. 9 dyrektywy 1999/62, zmienionej dyrektywą 2006/38, nałożony tym przepisem oraz art. 7a ust. 1 i 2 tej dyrektywy, przeciwko państwu członkowskiemu, jeżeli owo państwo uchybiło temu obowiązkowi lub dokonało jego nieprawidłowej transpozycji.

                  4)

                  Dyrektywę 1999/62, zmienioną dyrektywą 2006/38, odczytywaną w świetle pkt 138 wyroku z dnia 26 września 2000 r., Komisja/Austria (C-205/98, EU:C:2000:493), należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ona temu, by nadmierna stawka opłat za przejazd była uzasadniona ex post nowym obliczeniem kosztów infrastruktury przedstawionym w toku postępowania sądowego.

         (1)  Dz.U. C 220 z 1.7.2019.


title: Sprawa C-576/19 P: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 29 października 2020 r. – Intercept Pharma Ltd, Intercept Pharmaceuticals, Inc. / Europejska Agencja Leków (Odwołanie – Dostęp do dokumentów instytucji, organów lub jednostek organizacyjnych Unii – Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 – Artykuł 4 ust. 2 tiret drugie – Wyjątek dotyczący ochrony postępowań sądowych – Artykuł 4 ust. 2 tiret pierwsze – Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych – Dokumenty przedstawione w ramach wniosku o wydanie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego stosowanego u ludzi – Decyzja o udzieleniu dostępu do dokumentów osobie trzeciej)

text:
               14.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 433/13

      Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 29 października 2020 r. – Intercept Pharma Ltd, Intercept Pharmaceuticals, Inc. / Europejska Agencja Leków
      (Sprawa C-576/19 P) (1)

      (Odwołanie - Dostęp do dokumentów instytucji, organów lub jednostek organizacyjnych Unii - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Artykuł 4 ust. 2 tiret drugie - Wyjątek dotyczący ochrony postępowań sądowych - Artykuł 4 ust. 2 tiret pierwsze - Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych - Dokumenty przedstawione w ramach wniosku o wydanie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego stosowanego u ludzi - Decyzja o udzieleniu dostępu do dokumentów osobie trzeciej)
      (2020/C 433/14)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszące odwołanie: Intercept Pharma Ltd, Intercept Pharmaceuticals, Inc. (przedstawiciele: L. Tsang, solicitor, i F. Campbell, barrister, J. Mulryne i E. Amos, solicitors)

         Druga strona postępowania: Europejska Agencja Leków (przedstawiciele: T. Jabłoński, S. Drosos, R. Pita, S. Marino i H. Kerr, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Intercept Pharma Ltd i Intercept Pharmaceuticals Inc. zostają obciążone własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Europejską Agencję Leków (EMA).

         (1)  Dz.U. C 432 z 23.12.2019.


title: Sprawa C-608/19: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 28 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio do Stato – Włochy) – Istituto nazionale per l’assicurazione contro gli infortuni sul lavoro (INAIL) / Zennaro Giuseppe Legnami Sas di Zennaro Mauro & C. (Odesłanie prejudycjalne – Pomoc państwa – Rozporządzenie (UE) nr 1407/2013 – Artykuł 3 – Pomoc de minimis – Artykuł 6 – Monitorowanie – Przedsiębiorstwa przekraczające pułap de minimis z powodu kumulacji z pomocą uzyskaną wcześniej – Możliwość dokonania wyboru między obniżeniem wcześniejszej pomocy lub rezygnacją z niej w celu przestrzegania pułapu de minimis)

text:
               14.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 433/14

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 28 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio do Stato – Włochy) – Istituto nazionale per l’assicurazione contro gli infortuni sul lavoro (INAIL) / Zennaro Giuseppe Legnami Sas di Zennaro Mauro & C.
      (Sprawa C-608/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Pomoc państwa - Rozporządzenie (UE) nr 1407/2013 - Artykuł 3 - Pomoc de minimis - Artykuł 6 - Monitorowanie - Przedsiębiorstwa przekraczające pułap de minimis z powodu kumulacji z pomocą uzyskaną wcześniej - Możliwość dokonania wyboru między obniżeniem wcześniejszej pomocy lub rezygnacją z niej w celu przestrzegania pułapu de minimis)
      (2020/C 433/15)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio do Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Istituto nazionale per l’assicurazione contro gli infortuni sul lavoro (INAIL)

         Strona pozwana: Zennaro Giuseppe Legnami Sas di Zennaro Mauro & C.

         Sentencja

                  1)

                  Artykuły 3 i 6 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis należy interpretować w ten sposób, że przedsiębiorstwo, któremu państwo członkowskie jego siedziby zamierza przyznać pomoc de minimis, która ze względu na istnienie wcześniejszej pomocy podniosłaby całkowitą kwotę pomocy przyznaną temu przedsiębiorstwu do poziomu przekraczającego pułap 200 000 EUR w okresie trzech lat podatkowych przewidzianym w art. 3 ust. 2 rozporządzenia nr 1407/2013, może wybrać, do momentu przyznania tej pomocy, zmniejszenie wnioskowanego finansowania lub zrzeczenie się – w całości lub w części – już otrzymanych wcześniejszych dotacji, aby nie przekroczyć tego pułapu.

                  2)

                  Artykuły 3 i 6 rozporządzenia nr 1407/2013 należy interpretować w ten sposób, że państwa członkowskie nie są zobowiązane do zezwolenia wnioskującym przedsiębiorstwom na zmianę ich wniosków o przyznanie pomocy przed jej przyznaniem, tak aby nie przekroczyć pułapu 200 000 EUR w okresie trzech lat podatkowych przewidzianym w art. 3 ust. 2 rozporządzenia nr 1407/2013. Do sądu odsyłającego należy ocena skutków prawnych braku przysługującego przedsiębiorstwom uprawnienia do dokonania takich zmian, przy czym należy podkreślić, że zmiany te mogą zostać dokonane jedynie przed dniem przyznania pomocy de minimis.

         (1)  Dz.U. C 357 z 21.10.2019.


title: Sprawa C-637/19: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 28 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Svea hovrätt – Patent- och marknadsöverdomstolen – Szwecja) – BY / CX (Odesłanie prejudycjalne – Prawo autorskie i prawa pokrewne – Dyrektywa 2001/29/WE – Społeczeństwo informacyjne – Harmonizacja niektórych aspektów prawa autorskiego i praw pokrewnych – Artykuł 3 ust. 1 – Publiczne udostępnianie – Pojęcie „publicznego” – Przekazanie sądowi drogą elektroniczną kopii chronionego utworu w ramach postępowania sądowego)

text:
               14.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 433/14

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 28 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Svea hovrätt – Patent- och marknadsöverdomstolen – Szwecja) – BY / CX
      (Sprawa C-637/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Prawo autorskie i prawa pokrewne - Dyrektywa 2001/29/WE - Społeczeństwo informacyjne - Harmonizacja niektórych aspektów prawa autorskiego i praw pokrewnych - Artykuł 3 ust. 1 - Publiczne udostępnianie - Pojęcie „publicznego” - Przekazanie sądowi drogą elektroniczną kopii chronionego utworu w ramach postępowania sądowego)
      (2020/C 433/16)
      Język postępowania: szwedzki

         Sąd odsyłający

      Svea hovrätt – Patent- och marknadsöverdomstolen

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: BY

         Strona pozwana: CX

         Sentencja

      Artykuł 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „publicznego udostępniania”, o którym mowa w tym przepisie, nie obejmuje przekazania sądowi drogą elektroniczną chronionego utworu w charakterze dowodu w ramach toczącego się między jednostkami postępowania sądowego.

         (1)  Dz.U. C 372 z 4.11.2019.


title: Sprawa C-702/19 P: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 22 października 2020 r. – Silver Plastics GmbH & Co. KG, Johannes Reifenhäuser Holding GmbH & Co. KG / Komisja Europejska (Odwołanie – Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Rynek opakowań spożywczych do sprzedaży detalicznej – Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE – Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 – Artykuł 23 – Artykuł 6 europejskiej konwencji praw człowieka – Prawo podstawowe do rzetelnego procesu sądowego – Zasada równości broni – Prawo „do konfrontacji” – Przesłuchanie świadków – Uzasadnienie – Jednolite i ciągłe naruszenie – Górna granica grzywny)

text:
               14.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 433/15

      Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 22 października 2020 r. – Silver Plastics GmbH & Co. KG, Johannes Reifenhäuser Holding GmbH & Co. KG / Komisja Europejska
      (Sprawa C-702/19 P) (1)

      (Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek opakowań spożywczych do sprzedaży detalicznej - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE - Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 – Artykuł 23 - Artykuł 6 europejskiej konwencji praw człowieka - Prawo podstawowe do rzetelnego procesu sądowego - Zasada równości broni - Prawo „do konfrontacji” - Przesłuchanie świadków - Uzasadnienie - Jednolite i ciągłe naruszenie - Górna granica grzywny)
      (2020/C 433/17)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Silver Plastics GmbH & Co. KG (przedstawiciele: M. Wirtz i S. Möller, Rechtsanwälte), Johannes Reifenhäuser Holding GmbH & Co. KG (przedstawiciel: C. Karbaum, Rechtsanwalt)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Meessen, I. Zaloguin i L. Wildpanner, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Silver Plastics GmbH & Co. KG i Johannes Reifenhäuser Holding GmbH & Co. KG pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

         (1)  Dz.U. C 383 z 11.11.2019.


title: Sprawa C-623/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Gorzowie Wielkopolskim (Polska) w dniu 3 października 2018 r. – Prokuratura Rejonowa w Słubicach przeciwko BQ

text:
               14.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 433/15

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Gorzowie Wielkopolskim (Polska) w dniu 3 października 2018 r. – Prokuratura Rejonowa w Słubicach przeciwko BQ
      (Sprawa C-623/18)
      (2020/C 433/18)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Okręgowy w Gorzowie Wielkopolskim

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Prokuratura Rejonowa w Słubicach

         Strona pozwana: BQ
      Postanowieniem z dnia 6 października 2020 r. Trybunał (ósma izba) postanowił, że wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym jest oczywiście niedopuszczalny.


title: Sprawa C-361/20 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 28 maja 2020 r. w sprawie T-518/18, YG / Komisja, wniesione w dniu 4 sierpnia 2020 r. przez YG

text:
               14.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 433/16

      Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 28 maja 2020 r. w sprawie T-518/18, YG / Komisja, wniesione w dniu 4 sierpnia 2020 r. przez YG
      (Sprawa C-361/20 P)
      (2020/C 433/19)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: YG (przedstawiciele: adwokaci A. Champetier i S. Rodrigues)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Wnosząca odwołanie zwraca się do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie w części zaskarżonego wyroku i stwierdzenie, że żądania wnoszącej odwołanie w sprawie T-518/18 są dopuszczalne i zasadne, oraz utrzymanie obciążenia kosztami pozwanej; a w konsekwencji

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji zaskarżonych w pierwszej instancji;
                  lub, jeżeli to nie możliwe,

                  —

                  przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd.

         Zarzuty i główne argumenty

                  1.

                  Przeinaczenie dowodów i naruszenie prawa do obrony.

                  2.

                  Niewystarczające i wewnętrznie sprzeczne uzasadnienie.


title: Sprawa C-372/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzgericht (Austria) w dniu 6 sierpnia 2020 r. – QY / Finanzamt Wien für den 8., 16. und 17. Bezirk

text:
               14.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 433/16

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzgericht (Austria) w dniu 6 sierpnia 2020 r. – QY / Finanzamt Wien für den 8., 16. und 17. Bezirk
      (Sprawa C-372/20)
      (2020/C 433/20)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesfinanzgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: QY

         Druga strona postępowania: Finanzamt Wien für den 8., 16. und 17. Bezirk

         Pytania prejudycjalne

      Pytanie pierwsze:
      Czy art. 11 ust. 3 lit. e) rozporządzenia nr 883/2004 (1) należy interpretować w ten sposób, że obejmuje on sytuację, w której pracownica będąca obywatelką państwa członkowskiego, w którym zarówno ona, jak i jej dzieci mają miejsce zamieszkania, nawiązuje z pracodawcą mającym siedzibę w innym państwie członkowskim stosunek pracy w charakterze pracownika organizacji humanitarnej podlegający zgodnie z prawem państwa siedziby systemowi ubezpieczeń obowiązkowych i jakkolwiek nie bezpośrednio po zatrudnieniu, ale po zakończeniu okresu przygotowawczego i [do czasu] powrotu na okres reintegracji do państwa siedziby zostaje delegowana przez pracodawcę do państwa trzeciego?
      Pytanie drugie:
      Czy przepis prawa krajowego państwa członkowskiego taki jak § 53 ust. 1 FLAG, który ustanawia między nimi niezależny nakaz równego traktowania jak obywateli krajowych, narusza zakaz transpozycji rozporządzeń w rozumieniu art. 288 ust. 2 TFUE?
      Pytania trzecie i czwarte zostały zadane na wypadek przyjęcia, że sytuacja strony skarżącej jest objęta zakresem zastosowania art. 11 ust. 3 lit. e) rozporządzenia nr 883/2004, a prawo Unii zobowiązuje do udzielania świadczeń rodzinnych jedynie państwo członkowskie miejsca zamieszkania.
      Pytanie trzecie:
      Czy zakaz dyskryminacji ze względu na przynależność państwową w odniesieniu do pracowników zawarty w art. 45 ust. 2 TFUE oraz pomocniczo w art. 18 TFUE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on przepisowi prawa krajowego takiemu jak § 13 ust. 1 Entwicklungshelfergesetz (ustawy o pracownikach organizacji humanitarnych, zwanej dalej „EHG”) w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2018 r. (zwanym dalej „starym brzmieniem”), który uzależnia prawo do świadczeń rodzinnych w państwie członkowskim, które nie jest właściwe na podstawie prawa Unii, od tego, żeby pracownik organizacji humanitarnej już przed rozpoczęciem zatrudnienia miał ośrodek interesów życiowych lub miejsce swojego zwykłego pobytu na terytorium państwa członkowskiego siedziby tej organizacji, przy czym ten wymóg stosuje się również do obywateli krajowych?
      Pytanie czwarte:
      Czy art. 68 ust. 3 rozporządzenia nr 883/2004 i art. 60 ust. 2 i 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 (2) z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. 2009, L 284, s. 1, zwanego dalej „rozporządzeniem nr 987/2009” lub „rozporządzeniem wykonawczym”) należy interpretować w ten sposób, że instytucja państwa członkowskiego, co do którego strona skarżąca przyjmowała, że jest to państwo zatrudnienia, którego ustawodawstwo ma zastosowanie na zasadzie pierwszeństwa, i do której to instytucji złożono wniosek o przyznanie świadczeń rodzinnych – z zastrzeżeniem, że ustawodawstwo tego państwa członkowskiego nie ma zastosowania ani na zasadzie pierwszeństwa, ani nie jest właściwe w dalszej kolejności, jednak w tym państwie członkowskim stronie skarżącej przysługuje prawo do świadczeń rodzinnych na podstawie alternatywnej normy prawnej prawa krajowego tego państwa członkowskiego – powinna stosować przez analogię przepisy dotyczące obowiązku przekazania wniosku, udzielenia informacji, podjęcia tymczasowej decyzji w sprawie znajdujących zastosowanie zasad pierwszeństwa oraz przyznania tymczasowych świadczeń pieniężnych?
      Pytanie piąte:
      Czy obowiązek wydania tymczasowej decyzji w sprawie zasad pierwszeństwa, które mają być stosowane, spoczywa wyłącznie na będącym stroną przeciwną organie jako instytucji [w rozumieniu rozporządzenia nr 883/2004], czy również na sądzie administracyjnym, do którego wniesiono środek odwoławczy?
      Pytanie szóste:
      W którym momencie sąd administracyjny jest zobowiązany do wydania decyzji tymczasowej w sprawie zasad pierwszeństwa, które mają być stosowane?
      Pytanie siódme zostało zadane na wypadek przyjęcia, że sytuacja strony skarżącej jest objęta zakresem zastosowania art. 11 ust. 3 lit. a) rozporządzenia 883/2004, a prawo Unii zobowiązuje państwo członkowskie zatrudnienia i państwo członkowskie zamieszkania do wspólnego udzielania świadczeń rodzinnych.
      Pytanie siódme:
      Czy wyrażenie „instytucja (…) przekazuje taki wniosek” zawarte w art. 68 ust. 3 lit. a) rozporządzenia nr 883/2004 oraz wyrażenie „przekazuje wniosek” zawarte w art. 60 rozporządzenia nr 987/2009 należy interpretować w ten sposób, że przepisy te łączą instytucję państwa członkowskiego, którego ustawodawstwo ma zastosowanie na zasadzie pierwszeństwa, i instytucję państwa członkowskiego właściwego w dalszej kolejności w taki sposób, że obydwa państwa członkowskie muszą wspólnie rozpoznać JEDEN (jeden jako liczba pojedyncza) wniosek o przyznanie świadczeń rodzinnych, czy też wnioskodawca powinien osobno wnosić o przyznanie ewentualnie przysługujących dopłat przez instytucję państwa członkowskiego, którego ustawodawstwo znajduje zastosowanie w dalszej kolejności, a więc powinien złożyć fizycznie dwa wnioski (formularze) do dwóch instytucji dwóch państw członkowskich, co z natury rzeczy wiąże się z uruchomieniem różnych terminów?
      Pytania ósme i dziewiąte dotyczą okresu od dnia 1 stycznia 2019 r., z którym Austria wraz z wprowadzeniem indeksacji świadczeń rodzinnych zniosła przyznawanie świadczeń rodzinnych dla pracowników organizacji humanitarnych, uchylając § 13 ust. 1 EHG w starym brzmieniu.
      Pytanie ósme:
      Czy art. 4 ust. 4, art. 45, 208 TFUE, art. 4 ust. 3 TUE oraz art. 2, 3, 7 i tytuł II rozporządzenia nr 883/2004 należy interpretować w ten sposób, że generalnie zakazują one państwu członkowskiemu zniesienia świadczeń rodzinnych dla pracowników organizacji humanitarnych, którzy zabierają ze sobą członków rodziny do miejsca pełnienia służby w państwie trzecim?
      Alternatywnie pytanie dziewiąte:
      Czy art. 4 ust. 4, art. 45, 208 TFUE, art. 4 ust. 3 TUE oraz art. 2, 3, 7 i tytuł II rozporządzenia (WE) nr 883/2004 należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji takiej jak w postępowaniu głównym, gwarantują one pracownikowi organizacji humanitarnej, który nabył już prawo do świadczeń rodzinnych za poprzednie okresy, indywidualne i konkretne uprawnienie do dalszej realizacji tego prawa w czasie, mimo iż państwo członkowskie odstąpiło od udzielania świadczeń rodzinnych pracownikom organizacji humanitarnych?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. 2004, L 166, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczące wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. 2009, L 284, s. 1).


title: Sprawa C-421/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 8 września 2020 r. – Acacia Srl / Bayerische Motoren Werke Aktiengesellschaft

text:
               14.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 433/19

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 8 września 2020 r. – Acacia Srl / Bayerische Motoren Werke Aktiengesellschaft
      (Sprawa C-421/20)
      (2020/C 433/22)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberlandesgericht Düsseldorf

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca apelację: Acacia Srl

         Druga strona postępowania apelacyjnego: Bayerische Motoren Werke Aktiengesellschaft

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy w przypadku naruszenia wzoru wspólnotowego sąd krajowy rozpoznający sprawę naruszenia w ramach jurysdykcji międzynarodowej ustalonej zgodnie z art. 82 ust. 5 rozporządzenia nr 6/2002 (1) na podstawie miejsca, w którym nastąpiło naruszenie, może stosować prawo krajowe państwa członkowskiego, w którym znajduje się ten sąd (lex fori), do roszczeń dodatkowych dotyczących terytorium tego państwa członkowskiego?

                  2)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze: Czy „pierwotne miejsce naruszenia” w rozumieniu wyroku Trybunału w sprawach C-24/16 i C-25/16 (Nintendo/BigBen) (2) służące do określenia prawa mającego zastosowanie do roszczeń dodatkowych na podstawie art. 8 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 864/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lipca 2007 r. dotyczącego prawa właściwego dla zobowiązań pozaumownych („Rzym II”) (zwanego dalej „rozporządzeniem Rzym II”) (3) może być położone również w państwie członkowskim, w którym mieszkają konsumenci, do których skierowana jest reklama internetowa, i w którym wprowadza się do obrotu przedmioty naruszające wzór w rozumieniu art. 19 rozporządzenia nr 6/2002, jeżeli kwestionowane jest tylko oferowanie i wprowadzanie do obrotu w danym państwie członkowskim i to również wówczas, gdy oferty internetowe stanowiące podstawę takiego oferowania i wprowadzania do obrotu stosowane były także w innym państwie członkowskim?

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów wspólnotowych (Dz.U. 2002, L 3, s. 1).

         (2)  EU:C:2017:724.

         (3)  Dz.U. 2007, L 199, s. 40.


title: Sprawa C-434/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Frankfurt am Main (Niemcy) w dniu 16 września 2020 r. – flightright GmbH / SunExpressGünes Ekspres Havacilik A.S.

text:
               14.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 433/20

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Frankfurt am Main (Niemcy) w dniu 16 września 2020 r. – flightright GmbH / SunExpressGünes Ekspres Havacilik A.S.
      (Sprawa C-434/20)
      (2020/C 433/23)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Frankfurt am Main

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: flightright GmbH

         Strona pozwana: SunExpressGünes Ekspres Havacilik A.S.

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy art. 4 i 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1) należy interpretować w ten sposób, że zmiana rezerwacji na inny, wcześniejszy lot, którym pasażer dociera do swojego miejsca docelowego na 10 godzin i 1 minutę przed planowym czasem przylotu pierwotnie zarezerwowanego lotu, stanowi przypadek odmowy przyjęcia na pokład rodzący obowiązek odszkodowawczy?

                  2.

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: Czy pasażer musi – jak tego zasadniczo wymaga art. 3 ust. 2, względnie art. 2 lit. j) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 – również wówczas stawić się w określonym czasie, względnie nie później niż 45 minut przed ogłoszoną godziną odlotu na odprawę pasażerów lub do wejścia na pokład, aby można było stosować rozporządzenie (WE) nr 261/2004 lub aby można było przyjąć, że doszło do odmowy przyjęcia na pokład rodzącej obowiązek odszkodowawczy, chociaż nie jest to faktycznie możliwe wskutek skorzystania z wcześniejszego lotu zastępczego objętego zmianą rezerwacji?

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1).


title: Sprawa C-435/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Schleswig-Holsteinisches Verwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 16 września 2020 r. – C / Bundesrepublik Deutschland

text:
               14.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 433/20

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Schleswig-Holsteinisches Verwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 16 września 2020 r. – C / Bundesrepublik Deutschland
      (Sprawa C-435/20)
      (2020/C 433/24)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Schleswig-Holsteinisches Verwaltungsgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: C

         Strona przeciwna: Republika Federalna Niemiec

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy uregulowanie krajowe, na podstawie którego wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej może zostać odrzucony jako niedopuszczalny kolejny wniosek, jest zgodne z art. 33 ust. 2 lit. d) i art. 2 lit. q) dyrektywy 2013/32/UE (1), jeżeli bezskuteczna pierwsza procedura azylowa została przeprowadzona w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej?

                  2.

                  W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: czy uregulowanie krajowe, na podstawie którego wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej może zostać odrzucony jako niedopuszczalny kolejny wniosek, jest zgodne z art. 33 ust. 2 lit. d) i art. 2 lit. q) dyrektywy 2013/32/UE, jeżeli bezskuteczna pierwsza procedura azylowa nie została przeprowadzona w państwie członkowskim Unii Europejskiej, lecz w Szwajcarii?

                  3.

                  W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie: czy uregulowanie krajowe, na podstawie którego wniosek o udzielenie azylu jest niedopuszczalny w przypadku kolejnego wniosku, bez dokonywania rozróżnienia między statusem uchodźcy i statusem ochrony uzupełniającej, jest zgodne z art. 33 ust. 2 lit. d) dyrektywy 2013/32/UE?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej (Dz.U. 2013, L 180, s. 60).


title: Sprawa C-438/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 18 września 2020 r. – BT / Eurowings GmbH

text:
               14.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 433/21

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 18 września 2020 r. – BT / Eurowings GmbH
      (Sprawa C-438/20)
      (2020/C 433/25)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Düsseldorf

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa i wnosząca odwołanie: BT

         Strona pozwana i druga strona postępowania odwoławczego: Eurowings GmbH

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy do „odmowy przyjęcia na pokład” w rozumieniu art. 4 i art. 2 lit. j) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1) dochodzi również wtedy, kiedy pasażerom odmawia się przewozu danym lotem nie dopiero przy wejściu na pokład (bramce), lecz już wcześniej przy stanowisku odpraw, w związku z czym nie stawiają się oni w ogóle do wejścia na pokład (na bramce)?

                  2)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: Czy do „odmowy przyjęcia na pokład” w rozumieniu art. 4 i art. 2 lit. j) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 dochodzi również wtedy, kiedy pasażerowi odmawia się przewozu przy stanowisku odpraw dopiero na kilka minut przed planową godziną odlotu, tj. w momencie, w którym wchodzenie pasażerów na pokład wyraźnie się już zakończyło, w związku z czym zabranie pasażerów de facto nie jest już możliwe?

                  3)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie: Czy zmiana rezerwacji pasażera na inny lot stanowi „odmowę przyjęcia na pokład” w rozumieniu art. 4 i art. 2 lit. j) rozporządzenia (WE) nr 261/2004, jeżeli pasażer dochodzi do stanowiska odpraw dopiero na kilka minut przed planową godziną odlotu, tj. w momencie, w którym wchodzenie pasażerów na pokład wyraźnie się już zakończyło, w związku z czym zabranie pasażerów de facto nie jest już możliwe, i odmawia mu się przewozu ze względu na to, że wchodzenie pasażerów na pokład już się zakończyło?

                  4)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczących na pytania od pierwszego do trzeciego: Czy art. 2 lit. j) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji, w której pasażerowie z odpowiednim wyprzedzeniem (w tym przypadku około dwóch godzin) przed odlotem ustawiają się w kolejce do stanowiska odpraw, ale ze względu na braki organizacyjne linii lotniczej (na przykład niewystarczającą liczbę otwartych stanowisk odpraw, brak personelu, brak informowania pasażerów przez systemy głośników) lub ze względu na zakłócenia po stronie lotniska (w tym przypadku uszkodzenie taśmy służącej do transportu bagażu) dochodzą do stanowiska odpraw dopiero w momencie (w tym przypadku pięć minut przed planową godziną odlotu), w którym wchodzenie pasażerów na pokład już się zakończyło, w związku z czym nie mogą oni zostać przewiezieni, dochodzi do „odmowy przyjęcia na pokład” w rozumieniu art. 2 lit. j) rozporządzenia (WE) nr 261/2004?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1).


title: Sprawa C-442/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Nürnberg (Niemcy) w dniu 21 września 2020 r. – flightright GmbH / Ryanair Designated Activity Company

text:
               14.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 433/22

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Nürnberg (Niemcy) w dniu 21 września 2020 r. – flightright GmbH / Ryanair Designated Activity Company
      (Sprawa C-442/20)
      (2020/C 433/26)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Amtsgericht Nürnberg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: flightright GmbH

         Strona pozwana: Ryanair Designated Activity Company

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy zorganizowany przez związek zawodowy strajk pracowników obsługującego przewoźnika lotniczego stanowi „nadzwyczajną okoliczność” w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1)?

                  2)

                  Czy jest w tym zakresie decydujące, że ów strajk jest spowodowany żądaniami pracowników, które nie zostały do tej pory uzgodnione umownie między pracownikami a obsługującym przewoźnikiem lotniczym?

                  3)

                  Czy jest w tym zakresie decydujące, że konkretny strajk został spowodowany określonym zachowaniem w trakcie negocjacji ze związkami zawodowymi przez obsługującego przewoźnika lotniczego?

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1).


title: Sprawa C-445/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Nürnberg (Niemcy) w dniu 21 września 2020 r. – PN i LM / Ryanair Designated Activity Company

text:
               14.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 433/24

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Nürnberg (Niemcy) w dniu 21 września 2020 r. – PN i LM / Ryanair Designated Activity Company
      (Sprawa C-445/20)
      (2020/C 433/29)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Amtsgericht Nürnberg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: PN, LM

         Strona pozwana: Ryanair Designated Activity Company

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy zorganizowany przez związek zawodowy strajk pracowników obsługującego przewoźnika lotniczego stanowi „nadzwyczajną okoliczność” w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1)?

                  2)

                  Czy jest w tym zakresie decydujące, że ów strajk jest spowodowany żądaniami pracowników, które nie zostały do tej pory uzgodnione umownie między pracownikami a obsługującym przewoźnikiem lotniczym?

                  3)

                  Czy jest w tym zakresie decydujące, że konkretny strajk został spowodowany określonym zachowaniem w trakcie negocjacji ze związkami zawodowymi przez obsługującego przewoźnika lotniczego?

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1).


title: Sprawa C-449/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 22 września 2020 r. – Real Vida Seguros SA / Autoridade Tributária e Aduaneira

text:
               14.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 433/24

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 22 września 2020 r. – Real Vida Seguros SA / Autoridade Tributária e Aduaneira
      (Sprawa C-449/20)
      (2020/C 433/30)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd odsyłający

      Supremo Tribunal Administrativo.

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Real Vida Seguros SA.

         Druga strona postępowania: Autoridade Tributária e Aduaneira.

         Pytania prejudycjalne

      Czy okoliczność, że zgodnie z art. 31 i 2 Estatuto dos Benefícios Fiscais [kodeksu korzyści podatkowych] do celów imposto sobre [o rendimento] das pessoas coletivas (IRC) [podatku dochodowego od osób prawnych], nałożonego na skarżącego za lata 1999 i 2000, odliczeniu do 50 % podlegają dywidendy uzyskane na giełdach krajowych (portugalskich), przy czym przyjmuje się, że ze wspomnianego odliczenia są wyłączone dywidendy uzyskane na pozostałych giełdach państw Unii Europejskiej, jest sprzeczna z art. 63 i nast. TFUE?


title: Sprawa C-451/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Korneuburg (Austria) w dniu 23 sierpnia 2020 r. – Airhelp Limited / Austrian Airlines AG

text:
               14.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 433/25

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Korneuburg (Austria) w dniu 23 sierpnia 2020 r. – Airhelp Limited / Austrian Airlines AG
      (Sprawa C-451/20)
      (2020/C 433/31)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landesgericht Korneuburg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Airhelp Limited

         Strona pozwana: Austrian Airlines AG

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1) należy interpretować w ten sposób, że rozporządzenie to należy stosować również do objętego jedną rezerwacją połączenia lotniczego składającego się z dwóch lotów, w przypadku którego oba loty miały być obsługiwane przez jednego (tego samego) przewoźnika wspólnotowego, jeżeli zarówno miejsce odlotu pierwszego lotu, jak również miejsce przylotu drugiego lotu są położone w kraju trzecim, a jedynie miejsce przylotu pierwszego lotu i miejsce odlotu drugiego lotu jest położone na terytorium państwa członkowskiego?
                  W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:

                  2)

                  Czy art. 5 ust. 1 lit. c) ppkt (iii) rozporządzenia nr 261/2004 należy interpretować w ten sposób, że pasażerowi przysługuje prawo do odszkodowania na podstawie art. 7 ust. 1 tego rozporządzenia również wówczas, gdy w ramach zaoferowanej mu zmiany planu podróży miał wprawdzie planowo dotrzeć do miejsca docelowego nie później niż dwie godziny po planowym czasie przylotu odwołanego lotu, lecz w rzeczywistości nie dotarł do niego w tym czasie?

         (1)  Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1).


title: Sprawa C-456/20 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 8 lipca 2020 r. w sprawie T-576/18, Crédit agricole SA. / EBC wniesione w dniu 21 września 2020 r. przez Crédit agricole SA

text:
               14.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 433/26

      Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 8 lipca 2020 r. w sprawie T-576/18, Crédit agricole SA. / EBC wniesione w dniu 21 września 2020 r. przez Crédit agricole SA
      (Sprawa C-456/20 P)
      (2020/C 433/33)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Crédit agricole SA (przedstawiciele: A. Champsaur, A. Delors, adwokaci)

         Druga strona postępowania: Europejski Bank Centralny

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  Uchylenie pkt. 2 sentencji wyroku wydanego przez Sąd w dniu 8 lipca 2020 r. w sprawie T-576/18, Crédit Agricole SA / EBC oddalającego w pozostałym zakresie żądania wnoszącego odwołanie dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji EBC z dnia 16 lipca 2018 r. (ECB/SSM/2018-FRCAG-75);

                  —

                  Uwzględnienie wszystkich żądań przedstawionych przez wnoszącego odwołanie w postępowaniu w pierwszej instancji przed Sądem;

                  —

                  Obciążenie EBC całością kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnoszący odwołanie utrzymuje, że:

                  (1)

                  Sąd dopuścił się błędu co do prawa w ramach stosowania przepisów art. 26 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, a także naruszył zasadę stosowania z mocą wsteczną łagodniejszej ustawy karnej, uznając, że wnoszący odwołanie dopuścił się naruszenia w odniesieniu do swoich publikacji informacyjnych w ramach trzeciego filaru i swojego oświadczenia COREP za drugi kwartał 2016 r.;

                  (2)

                  Sąd dopuścił się błędu co do prawa i naruszył obowiązek uzasadnienia poprzez zaniechanie rozpatrzenia zarzutu naruszenia, przez decyzję ECB/SSM/2018-FRCAG-75, zasady pewności prawa i naruszył zasadę pewności prawa przyjmując wystąpienie naruszenia art. 26 ust. 3 rozporządzenia nr 575/2013 i jednocześnie przyznając w sposób wyraźny brak jasności tego przepisu;

                  (3)

                  Sąd naruszył art. 18 ust. 1 rozporządzenia Rady (UE) nr 1024/2013 z dnia 15 października 2013 r. powierzającego Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania w odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowymi, jak również obowiązek uzasadnienia, nie wykazując niedbałego zachowania po stronie wnoszącego odwołanie;

                  (4)

                  Sąd dopuścił się błędu co do prawa i naruszył obowiązek uzasadnienia poprzez zaniechanie rozpatrzenia zarzutu naruszenia, przez decyzję ECB/SSM/2018-FRCAG-75, zasady proporcjonalności oraz zasady równego traktowania i naruszył te dwie zasady uznając w sposób dorozumiany, że sankcja jest co do istoty zasadna.


title: Sprawa C-457/20 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 8 lipca 2020 r. w sprawie T-577/18, Crédit agricole Corporate and Investment Bank / BCE, wniesione w dniu 21 września 2020 r. przez Crédit agricole Corporate and Investment Bank

text:
               14.12.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 433/27

      Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 8 lipca 2020 r. w sprawie T-577/18, Crédit agricole Corporate and Investment Bank / BCE, wniesione w dniu 21 września 2020 r. przez Crédit agricole Corporate and Investment Bank
      (Sprawa C-457/20 P)
      (2020/C 433/34)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Crédit agricole Corporate and Investment Bank (przedstawiciele: A. Champsaur, A. Delors, adwokaci)

         Druga strona postępowania: Europejski Bank Centralny

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  Uchylenie pkt 2 sentencji wyroku Sądu w dniu 8 lipca 2020 r. w sprawie T-577/18, Crédit Agricole Corporate and Investment Bank/EBC, oddalającego w pozostałym zakresie żądania wnoszącego odwołanie dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji EBC z dnia 16 lipca 2018 r. (ECB/SSM/2018-FRCAG-76);

                  —

                  Uwzględnienie wszystkich żądań przedstawionych przez Crédit Agricole Corporate and Investment Bank w postępowaniu w pierwszej instancji przed Sądem;

                  —

                  Obciążenie EBC całością kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      W trzech zarzutach odwołania, wnoszący odwołanie utrzymuje, że:

                  (1)

                  Sąd dopuścił się błędu co do prawa i naruszył obowiązek uzasadnienia poprzez zaniechanie rozpatrzenia zarzutu naruszenia, przez decyzję ECB/SSM/2018-FRCAG-76, zasady pewności prawa i naruszył zasadę pewności prawa uznając naruszenie art. 26 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, przyznając jednocześnie wyraźnie brak jasności tego przepisu;

                  (2)

                  Sąd naruszył art. 18 ust. 1 rozporządzenia Rady (UE) nr 1024/2013 z dnia 15 października 2013 r. powierzającego Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania w odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowymi, jak również obowiązek uzasadnienia, nie wykazując niedbałego zachowania po stronie wnoszącego odwołanie;

                  (3)

                  Sąd dopuścił się błędu co do prawa i naruszył obowiązek uzasadnienia poprzez zaniechanie rozpatrzenia zarzutu naruszenia, przez decyzję ECB/SSM/2018-FRCAG-76, zasady proporcjonalności oraz zasady równego traktowania i naruszył te dwie zasady uznając w sposób dorozumiany, że sankcja jest co do istoty zasadna.