title: Sprawa C-121/21: Skarga wniesiona w dniu 26 lutego 2021 r. – Republika Czeska / Rzeczpospolita Polska

text:
               19.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/23

      Skarga wniesiona w dniu 26 lutego 2021 r. – Republika Czeska / Rzeczpospolita Polska
      (Sprawa C-121/21)
      (2021/C 138/30)
      Język postępowania: polski

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, L. Dvořáková i J. Vláčil, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska

         Żądania strony skarżącej

      Republika Czeska wnosi do Trybunału o:

                  —

                  orzeczenie, że Rzeczpospolita Polska:

                              —

                              umożliwiając wydłużenie terminu obowiązywania koncesji na wydobywanie węgla brunatnego o 6 lat bez przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 4 ust. 1 i 2 dyrektywy 2011/92 (1) w związku z art. 4 ust. 4–6, art. 5 ust. 1 i 2, art. 6, 7, 8 i 9 tej dyrektywy;

                              —

                              umożliwiając wyłączenie zainteresowanej społeczności z procedury udzielania koncesji na działalność wydobywczą uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 6 ust. 2–7, art. 7 ust. 5, art. 8, art. 9 i art. 11 ust. 1 dyrektywy 2011/92;

                              —

                              nadając decyzji OOŚ rygor natychmiastowej wykonalności uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 11 ust. 1 dyrektywy 2011/92;

                              —

                              nie włączając do decyzji OOŚ ewentualnej procedury na wypadek braku udzielenia zgody na zastosowanie w odniesieniu do wskazanych części wód odstępstw przewidzianych w art. 4 ust. 5 dyrektywy 2000/60 (2) uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 4 ust. 1 lit. a) pkt ii) oraz lit. b) pkt ii) dyrektywy 2000/60;

                              —

                              uniemożliwiając dopuszczenie zainteresowanej społeczności i Republiki Czeskiej do udziału w procedurze udzielenia koncesji wydobywczej obowiązującej do 2026 r. uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 6 ust. 2–7, art. 7 ust. 1, 2 i 5 oraz art. 8 dyrektywy 2011/92;

                              —

                              nie publikując koncesji wydobywczej obowiązującej do 2026 r. i nie podając jej do wiadomości Republice Czeskiej w zrozumiałej formie uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 9 ust. 1 i 2 dyrektywy 2011/92;

                              —

                              uniemożliwiając wszczęcie sądowej procedury odwoławczej od koncesji wydobywczej obowiązującej do 2026 r. uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 11 ust. 1 dyrektywy 2011/92;

                              —

                              nie publikując koncesji wydobywczej obowiązującej do 2026 r. uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 7 dyrektywy 2003/4 (3);

                              —

                              nie udzielając kompletnych informacji związanych z procedurą udzielenia koncesji wydobywczej obowiązującej do 2026 r. uchybiła zobowiązaniom wynikającym z zasady lojalnej współpracy z art. 4 ust. 3 TUE;

                              —

                              nie uwzględniając w wystarczającym stopniu w koncesji wydobywczej obowiązującej do 2026 r. decyzji OOŚ uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 2 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 1 dyrektywy 2011/92;

                              —

                              nie uwzględniając w koncesji wydobywczej obowiązującej do 2026 r. w dostatecznym stopniu wszystkich warunków dotyczących środowiska uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 8a ust. 1 lit. b) dyrektywy 2011/92;

                  —

                  obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Skarżąca opiera swą skargę na zarzutach dotyczących naruszenia dyrektywy 2011/92, dyrektywy 2000/60 i dyrektywy 2003/4 oraz traktatu UE (zasada lojalnej współpracy).

                  1.

                  Rzeczpospolita Polska ustanowiła w prawie krajowym przepisy, zgodnie z którymi można przedłużyć koncesję na wydobywanie węgla brunatnego o 6 lat bez przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i zgodnie z którymi postępowanie w sprawie udzielenia koncesji na działalność wydobywczą jest w większości przypadków niepubliczne. W ten sposób dopuściła się naruszenia dyrektywy 2011/92.

                  2.

                  Rzeczpospolita Polska naruszyła dyrektywę 2011/92 ze względu na to, że nadała rygor natychmiastowej wykonalności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia polegającego na wydłużeniu okresu i rozszerzeniu działalności wydobywczej w kopalni Turów do 2044 r., efektem czego wyłączyła w przypadku tej decyzji możliwość skutecznej ochrony prawnej. Rzeczpospolita Polska naruszyła również dyrektywę 2000/60 ze względu na to, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie obejmuje w odpowiedni sposób całego okresu trwania przedsięwzięcia z punktu widzenia wpływu wydobycia na stan części wód.

                  3.

                  Rzeczpospolita Polska naruszyła dyrektywę 2011/92 ze względu na to, że uniemożliwiła dopuszczenie zainteresowanej społeczności i Republiki Czeskiej do udziału w procedurze udzielenia ostatecznej koncesji na działalność wydobywczą w kopalni węgla brunatnego Turów do 2026 r., że nie opublikowała wydanej koncesji i przesłała ją Republice Czeskiej z opóźnieniem i w niekompletnej postaci, że polskie prawo stoi na przeszkodzie weryfikacji takiej koncesji przez zainteresowaną społeczność, a także ze względu na to, że w tej koncesji nie uwzględniono należycie wpływu na środowisko. W ten sposób Rzeczpospolita Polska dopuściła się też naruszenia dyrektywy 2003/4 i zasady lojalnej współpracy z art. 4 ust. 3 TUE.

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz.U. 2012, L 26, s. 1).

         (2)  Dyrektywa 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiająca ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (Dz.U. 2000, L 327, s. 1; wyd. specj. 15/05, s. 275).

         (3)  Dyrektywa 2003/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska i uchylająca dyrektywę Rady 90/313/EWG (Dz.U. 2003, L 41, s. 26; wyd. specj. 15/07, s. 375)


title: Sprawa C-157/21: Skarga wniesiona w dniu 11 marca 2021 r. – Rzeczpospolita Polska przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej

text:
               19.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/26

      Skarga wniesiona w dniu 11 marca 2021 r. – Rzeczpospolita Polska przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej
      (Sprawa C-157/21)
      (2021/C 138/32)
      Język postępowania: polski

         Strony

         Strona skarżąca: Rzeczpospolita Polska (Przedstawiciel: B. Majczyna, pełnomocnik)

         Strony pozwane: Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2020/2092 z dnia 16 grudnia 2020 r. w sprawie ogólnego systemu warunkowości służącego ochronie budżetu Unii (1) w całości;

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej kosztami.

         Zarzuty i główne argumenty

                  1)

                  Zarzut braku ważnej podstawy prawnej rozporządzenia 2020/2092.
                  Polska podnosi, że rozporządzenie wydane na podstawie art. 322 ust. 1 lit a) TFUE nie może ustanawiać przesłanek naruszenia zasad składających się na pojęcie „państwa prawnego” oraz upoważniać Komisji i Rady do stwierdzania naruszeń tych zasad przez państwa członkowskie, a w konsekwencji do przyjmowania, w aktach wykonawczych, środków ochrony budżetu Unii. Polska wykazuje ponadto, że utworzony mechanizm nie spełnia warunków, jakie powinien spełniać mechanizm warunkowości, a zatem jest mechanizmem nakładania na państwa członkowskie sankcji za nieprzestrzeganie ich traktatowych zobowiązań.

                  2)

                  Tytułem ewentualnym, na wypadek gdyby Trybunał uznał kompetencję ustawodawcy Unii do przyjęcia rozporządzenia 2020/2092, zarzut niewłaściwej podstawy prawnej tego rozporządzenia.

                  3)

                  Tytułem ewentualnym, na wypadek gdyby Trybunał uznał kompetencję ustawodawcy Unii do przyjęcia rozporządzenia 2020/2092, zarzut naruszenia Protokołu (nr 2) w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności.

                  4)

                  Zarzut naruszenia art. 296 akapit drugi TFUE poprzez niewystarczające uzasadnienie wniosku w sprawie rozporządzenia 2020/2092.

                  5)

                  Zarzut naruszenia art. 7 TUE.
                  Polska wykazuje, że rozporządzenie 2020/2092 ustanawia nowy, nieprzewidziany w traktatach mechanizm kontroli przestrzegania przez państwa członkowskie zasad państwa prawnego, a tym samym wywołuje skutki równoważne ze zmianą traktatów. Ponadto, ponieważ cel mechanizmu ustanowionego w rozporządzeniu 2020/2092 pokrywa się z celem procedury ustanowionej w art. 7 TUE, rozporządzenie 2020/2092 prowadzi do obejścia procedury ustanowionej w art. 7 TUE, podważając zasadność jej dalszego stosowania a wręcz czyniąc ją bezprzedmiotową.

                  6)

                  Zarzut naruszenia art. 269 akapit pierwszy TFUE przez zdefiniowanie wartości „państwa prawnego” jako pojęcia prawa pierwotnego z art. 2 TUE drogą aktu prawa wtórnego, tj. drogą rozporządzenia 2020/2092.

                  7)

                  Zarzut naruszenia art. 4 ust. 1 i 2 zdanie drugie oraz art. 5 ust. 2 TUE.
                  Zarzut rozwija argumentację przedstawioną w zarzucie pierwszym. Polska podnosi, że ustanawiając przewidziany w rozporządzeniu 2020/2092 mechanizm kontroli przestrzegania przez państwa członkowskie zasad państwa prawnego ustawodawca Unii naruszył zasadę przyznania ustanowioną w art. 4 ust. 1 oraz w art. 5 ust. 2 TUE. Dodatkowo Polska wskazuje, że ustawodawca naruszył również ustanowiony w art. 4 ust. 2 zdanie drugie TUE obowiązek poszanowania podstawowych funkcji państwa, zwłaszcza funkcji mających na celu zapewnienie jego integralności terytorialnej, utrzymanie porządku publicznego oraz ochronę bezpieczeństwa narodowego

                  8)

                  Zarzut naruszenia zasady równego traktowania państw członkowskich (art. 4 ust. 2 zdanie pierwsze TUE).
                  Polska podnosi, że przepisy rozporządzenia nie gwarantują, że stwierdzenie naruszeń zasad państwa prawnego będzie poprzedzone „dogłębną oceną jakościową”, która będzie obiektywna, bezstronna i uczciwa. Polska wskazuje ponadto, że procedura przyjęcia środków ochrony budżetu Unii w sposób bezpośredni i jednoznaczny dyskryminuje mniejsze i średnie państwa członkowskie względem państw dużych.

                  9)

                  Zarzut naruszenia zasady pewności prawa.
                  Polska podnosi, że przepisy rozporządzenia 2020/2092, w szczególności ustanowione w art. 3 oraz art. 4 ust. 2 przesłanki oceny naruszenia zasad państwa prawnego, nie spełniają wymogów jasności i precyzji.

                  10)

                  Zarzut naruszenia zasady proporcjonalności (art. 5 ust. 4 TUE).

                  11)

                  Zarzut nadużycia władzy poprzez ustanowienie mechanizmu, którego rzeczywistym celem nie jest ochrona budżetu Unii, lecz obejście wymogów formalnych uruchomienia procedury określonej w art. 7 TUE, jak też wymogów materialnych wszczęcia postępowania, o którym mowa w art. 258 TFUE.

         (1)  Dz. Urz. L 2020, 433I s.1.


title: Sprawa C-761/19: Postanowienie prezesa piątej izby Trybunału z dnia 11 stycznia 2021 r. – Komisja Europejska / Węgry

text:
               19.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/28

      Postanowienie prezesa piątej izby Trybunału z dnia 11 stycznia 2021 r. – Komisja Europejska / Węgry
      (Sprawa C-761/19) (1)

      (2021/C 138/33)
      Język postępowania: węgierski
      Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 77 z 9.3.2020.


title: Sprawa C-38/20: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 27 listopada 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Andalucía, Ceuta y Melilla – Hiszpania) – ZP / Delegación del Gobierno en Melilla

text:
               19.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/28

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 27 listopada 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Andalucía, Ceuta y Melilla – Hiszpania) – ZP / Delegación del Gobierno en Melilla
      (Sprawa C-38/20) (1)

      (2021/C 138/35)
      Język postępowania: hiszpański
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 137 z 27.4.2020.


title: Sprawa C-335/20: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 22 stycznia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal du travail du Brabant wallon – Belgia) – PR / Agence fédérale pour l’Accueil des demandeurs d’asile (Fedasil)

text:
               19.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/29

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 22 stycznia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal du travail du Brabant wallon – Belgia) – PR / Agence fédérale pour l’Accueil des demandeurs d’asile (Fedasil)
      (Sprawa C-335/20) (1)

      (2021/C 138/37)
      Język postępowania: francuski
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 313 z 21.9.2020.


title: Sprawa C-227/20: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 18 stycznia 2021 r. – Komisja Europejska / Republika Włoska

text:
               19.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/29

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 18 stycznia 2021 r. – Komisja Europejska / Republika Włoska
      (Sprawa C-227/20) (1)

      (2021/C 138/36)
      Język postępowania: włoski
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 255 z 3.8.2020.


title: Sprawa C-407/20: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 25 stycznia 2021 r.(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Wien – Austria) – Österreichische Apothekerkammer / HA

text:
               19.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/29

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 25 stycznia 2021 r.(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Wien – Austria) – Österreichische Apothekerkammer / HA
      (Sprawa C-407/20) (1)

      (2021/C 138/38)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 443 z 21.12.2020.


title: Sprawa C-512/20: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 22 stycznia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Noord-Holland – Niderlandy) – P / Swiss International Air Lines AG

text:
               19.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/29

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 22 stycznia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Noord-Holland – Niderlandy) – P / Swiss International Air Lines AG
      (Sprawa C-512/20) (1)

      (2021/C 138/39)
      Język postępowania: niderlandzki
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 443 z 21.12.2020.


title: Sprawa T-238/20: Wyrok Sądu z dnia 17 lutego 2021 r. – Ryanair / Komisja [Pomoc państwa – Rynek transportu lotniczego w Szwecji, ze Szwecji i do Szwecji – Gwarantowane pożyczki mające na celu wsparcie przedsiębiorstw lotniczych w kontekście pandemii COVID 19 – Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń – Tymczasowe ramy środków pomocy państwa – Środek przeznaczony na zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce państwa członkowskiego – Swoboda świadczenia usług – Równość traktowania – Proporcjonalność – Kryterium posiadania koncesji wydanej przez władze szwedzkie – Brak wyważenia korzystnych skutków pomocy z jej negatywnymi skutkami dla warunków wymiany handlowej i utrzymania niezakłóconej konkurencji – Artykuł 107 ust. 3 lit. b) TFUE – Ratio legis – Obowiązek uzasadnienia]

text:
               19.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/30

      Wyrok Sądu z dnia 17 lutego 2021 r. – Ryanair / Komisja
      (Sprawa T-238/20) (1)

      (Pomoc państwa - Rynek transportu lotniczego w Szwecji, ze Szwecji i do Szwecji - Gwarantowane pożyczki mające na celu wsparcie przedsiębiorstw lotniczych w kontekście pandemii COVID 19 - Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń - Tymczasowe ramy środków pomocy państwa - Środek przeznaczony na zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce państwa członkowskiego - Swoboda świadczenia usług - Równość traktowania - Proporcjonalność - Kryterium posiadania koncesji wydanej przez władze szwedzkie - Brak wyważenia korzystnych skutków pomocy z jej negatywnymi skutkami dla warunków wymiany handlowej i utrzymania niezakłóconej konkurencji - Artykuł 107 ust. 3 lit. b) TFUE - Ratio legis - Obowiązek uzasadnienia)
      (2021/C 138/40)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Ryanair DAC (Swords, Irlandia) (przedstawiciele: adwokaci E. Vahida, F.C. Laprévote, S. Rating i I.-G. Metaxas-Maranghidis)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn, S. Noë i F. Tomat, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Francuska (przedstawiciee: E. de Moustier, C. Mosser, A. Daniel i P. Dodeller, pełnomocnicy), Królestwo Szwecji (przedstawiciele: C. Meyer-Seitz, H. Eklinder, A. Runeskjöld, M. Salborn Hodgson, H. Shev, R. Shahsavan Eriksson i J. Lundberg, pełnomocnicy).

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2020) 2366 final z dnia 11 kwietnia 2020 r. w sprawie pomocy państwa SA.56812 (2020/N) – Szwecja – COVID 19: system gwarancji pożyczek dla przedsiębiorstw lotniczych.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Ryanair DAC zostaje obciążony własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję, w tym kosztami poniesionymi w ramach wniosku o zachowanie poufności.

                  3)

                  Republika Francuska i Królestwo Szwecji pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 209 z 22.6.2020.


title: Sprawa T-259/20: Wyrok Sądu z dnia 17 lutego 2021 r. – Ryanair / Komisja [Pomoc państwa – Francuski rynek transportu lotniczego – Moratorium dotyczące płatności podatku od lotnictwa cywilnego i opłaty solidarnościowej od biletów lotniczych, należnych miesięcznie w okresie od marca do grudnia 2020 r., w ramach pandemii COVID 19 – Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń – Pomoc mająca na celu naprawienie szkód spowodowanych zdarzeniem nadzwyczajnym – Swoboda świadczenia usług – Równość traktowania – Kryterium posiadania koncesji wydanej przez władze francuskie – Proporcjonalność – Artykuł 107 ust. 2 lit. b) TFUE – Obowiązek uzasadnienia]

text:
               19.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/31

      Wyrok Sądu z dnia 17 lutego 2021 r. – Ryanair / Komisja
      (Sprawa T-259/20) (1)

      (Pomoc państwa - Francuski rynek transportu lotniczego - Moratorium dotyczące płatności podatku od lotnictwa cywilnego i opłaty solidarnościowej od biletów lotniczych, należnych miesięcznie w okresie od marca do grudnia 2020 r., w ramach pandemii COVID 19 - Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń - Pomoc mająca na celu naprawienie szkód spowodowanych zdarzeniem nadzwyczajnym - Swoboda świadczenia usług - Równość traktowania - Kryterium posiadania koncesji wydanej przez władze francuskie - Proporcjonalność - Artykuł 107 ust. 2 lit. b) TFUE - Obowiązek uzasadnienia)
      (2021/C 138/41)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Ryanair DAC (Swords, Irlandia) (przedstawiciele: adwokaci E. Vahida, F.C. Laprévote, S. Rating i I.-G. Metaxas-Maranghidis)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn, S. Noë i C. Georgieva-Kecsmar, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Francuska (przedstawiciele: E. de Moustier, C. Mosser, A. Daniel i P. Dodeller, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2020) 2097 final z dnia 31 marca 2020 r. w sprawie pomocy państwa SA.56765 (2020/N) – Francja – COVID 19 – Moratorium dotyczące płatności podatków lotniczych udzielone przedsiębiorstwom z sektora publicznego transportu lotniczego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Ryanair DAC zostaje obciążony własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję, w tym kosztami poniesionymi w ramach wniosku o zachowanie poufności.

                  3)

                  Republika Francuska pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 215 z 29.6.2020.


title: Sprawa T-19/20: Postanowienie Sądu z dnia 12 lutego 2021 r. – sprd.net / EUIPO – Shirtlabor (I love) [Skarga o stwierdzenie nieważności – Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Graficzny unijny znak towarowy I love – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Znak towarowy tworzony przez slogan reklamowy – Obowiązek uzasadnienia – Artykuł 94 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Brak zastosowania art. 16 ust. 1 lit. a) rozporządzenia delegowanego (UE) 2018/625 – Dopuszczalność dowodów – Artykuł 97 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001 – Bezstronność – Artykuł 95 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001 – Skarga prawnie oczywiście bezzasadna]

text:
               19.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/31

      Postanowienie Sądu z dnia 12 lutego 2021 r. – sprd.net / EUIPO – Shirtlabor (I love)
      (Sprawa T-19/20) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy I love - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Znak towarowy tworzony przez slogan reklamowy - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 94 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Brak zastosowania art. 16 ust. 1 lit. a) rozporządzenia delegowanego (UE) 2018/625 - Dopuszczalność dowodów - Artykuł 97 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001 - Bezstronność - Artykuł 95 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001 - Skarga prawnie oczywiście bezzasadna)
      (2021/C 138/42)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: sprd.net AG (Lipsk, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Hellenbrand)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Hanne, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Shirtlabor GmbH (Münster, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat O. Wallscheid)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 października 2019 r. (sprawa R 5/2019-5), dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Shirtlabor a sprd.net.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona.

                  2)

                  sprd.net AG pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

                  3)

                  Shirtlabor GmbH pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 68 z 2.3.2020.


title: Sprawa T-92/20: Postanowienie Sądu z dnia 11 lutego 2021 r. – Fryč / Komisja [Odpowiedzialność pozaumowna – Pomoc państwa – Rozporządzenia przewidujące wyłączenie grupowe – Program pomocy przyznanej przez czeskie władze na rzecz niektórych przedsiębiorstw – Decyzja Komisji Europejskiej zatwierdzająca wspomniany program – Skarga o stwierdzenie nieważności odrzucona jako wniesiona po terminie – Szkoda, jaka miała zostać wyrządzona przez akty Komisji lub sądów Unii – Przedawnienie – Skarga w części oczywiście niedopuszczalna – Związek przyczynowy – Skarga w części prawnie oczywiście bezzasadna]

text:
               19.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/32

      Postanowienie Sądu z dnia 11 lutego 2021 r. – Fryč / Komisja
      (Sprawa T-92/20) (1)

      (Odpowiedzialność pozaumowna - Pomoc państwa - Rozporządzenia przewidujące wyłączenie grupowe - Program pomocy przyznanej przez czeskie władze na rzecz niektórych przedsiębiorstw - Decyzja Komisji Europejskiej zatwierdzająca wspomniany program - Skarga o stwierdzenie nieważności odrzucona jako wniesiona po terminie - Szkoda, jaka miała zostać wyrządzona przez akty Komisji lub sądów Unii - Przedawnienie - Skarga w części oczywiście niedopuszczalna - Związek przyczynowy - Skarga w części prawnie oczywiście bezzasadna)
      (2021/C 138/43)
      Język postępowania: czeski

         Strony

         Strona skarżąca: Petr Fryč (Pardubice, Republika Czeska) (przedstawiciel(-e): adwokat Š. Oharková)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Braga da Cruz, C. Georgieva-Kecsmar i K. Walkerová, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 268 TFUE żądanie zmierzające do uzyskania naprawienia szkody, jaką skarżący miał ponieść z powodu, po pierwsze, wydania rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 traktatu (ogólnego rozporządzenia w sprawie wyłączeń blokowych) (Dz.U. 2008, L 214, s. 3), po drugie, przyjęcia przez Komisję decyzji z dnia 3 grudnia 2007 r. i nieopublikowania wspomnianej decyzji, po trzecie, uchybień w rozpatrywaniu przez Komisję skarg wniesionych do niej przez skarżącego w latach 2016-2018 oraz po czwarte, postanowienia z dnia 5 września 2019 r. Fryč/Komisja (C-230/19 P, niepublikowanego, EU:C:2019:685) i postanowienia z dnia 15 stycznia 2019 r., Fryč/Komisja (T-513/18, niepublikowanego, EU:T:2019:22).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona.

                  2)

                  Postępowanie w sprawie wniosku Republiki Czeskiej o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta zostaje umorzone.

                  3)

                  Petr Fryč pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską, z wyłączeniem kosztów związanych z wnioskiem o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

                  4)

                  Petr Fryč i Komisja Europejska ponoszą własne koszty związane z wnioskiem o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

         (1)  Dz.U. C 161 z 11.5.2020.


title: Sprawa T-230/20 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 8 lutego 2021 r. – PNB Banka / EBC [Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – Polityka gospodarcza i pieniężna – Nadzór ostrożnościowy nad instytucjami kredytowymi – Szczególne zadania nadzorcze powierzone EBC – Decyzja w sprawie cofnięcia zezwolenia instytucji kredytowej – Wniosek o zawieszenie wykonania – Brak pilnego charakteru]

text:
               19.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/33

      Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 8 lutego 2021 r. – PNB Banka / EBC
      (Sprawa T-230/20 R)
      (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych - Polityka gospodarcza i pieniężna - Nadzór ostrożnościowy nad instytucjami kredytowymi - Szczególne zadania nadzorcze powierzone EBC - Decyzja w sprawie cofnięcia zezwolenia instytucji kredytowej - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru)
      (2021/C 138/45)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: PNB Banka AS (Ryga, Łotwa) (przedstawiciel: O. Behrends, adwokat)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: F. Bonnard, V. Hümpfner i C. Hernández Saseta, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Republika Łotwy (przedstawiciele: K. Pommere, V. Soņeca i E. Bārdiņš, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparty na art. 278 i 279 TFUE wniosek o zawieszenie wykonania decyzji EBC z dnia 17 lutego 2020 r. w sprawie cofnięcia zezwolenia skarżącej.

         Sentencja

                  1)

                  Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

                  2)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-748/20: Skarga wniesiona w dniu 19 grudnia 2020 r. – Komisja / CEVA i in.

text:
               19.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/34

      Skarga wniesiona w dniu 19 grudnia 2020 r. – Komisja / CEVA i in.
      (Sprawa T-748/20)
      (2021/C 138/46)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Estrada de Solà i M. Ilkova, pełnomocnicy, których wspierał adwokat E. Bouttier)

         Strona pozwana: Centre d’étude et de valorisation des algues SA (CEVA) (Pleubian, Francja), SELARL TCA, w charakterze pełnomocnika sądowego w postępowaniu ochronnym dotyczącym CEVA (Saint-Brieuc, Francja) i SELARL AJIRE, w charakterze nadzorcy odpowiedzialnego za wykonanie planu ochronnego dotyczącego CEVA (Rennes, Francja)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  zasądzenie od CEVA, reprezentowanej przez jej prezesa, zapłaty na rzecz strony skarżącej kwoty 234 491,02 EUR odpowiadającej kwocie głównej 168 220,16 EUR i kwocie 66 270,86 EUR tytułem odsetek za opóźnienie;

                  —

                  obciążenie CEVA kosztami postępowania w niniejszej sprawie.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący zasadności skargi na podstawie klauzuli arbitrażowej umowy o przyznaniu dotacji nr Q5RS-2000–31334, która stanowi w art. 5, że Sąd Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (obecnie „Sąd Unii Europejskiej”) i w przypadku odwołania Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich (obecnie „Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej”) są wyłącznie właściwe do rozpoznawania wszelkich sporów między Wspólnotą (obecnie „Unią”) z jednej strony a stronami umowy z drugiej strony dotyczących ważności, stosowania lub interpretacji tej umowy.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący obowiązku wskazania jako pozwanych nadzorcy odpowiedzialnego za wykonanie planu ochronnego i pełnomocnika sądowego w postępowaniu ochronnym dotyczącym CEVA z uwagi na wszczęcie postępowania ochronnego w stosunku do CEVA. Strona skarżąca uważa bowiem, że ze względu na okoliczność, iż niniejsza skarga została wniesiona po przyjęciu planu ochronnego, wierzyciel musi wystąpić nie tylko przeciwko nadzorcy odpowiedzialnemu za wykonanie planu ochronnego, ale także przeciwko pełnomocnikowi sądowemu jako organom uczestniczącym w postępowaniu w zakresie sprawdzenia i ustalenia wierzytelności.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący popełnionego przez CEVA oszustwa i poważnych nieprawidłowości finansowych, które zostały stwierdzone w ramach audytu. Strona skarżąca twierdzi między innymi, że sądy francuskie stwierdziły, iż oszukańcze deklaracje dotyczące liczby godzin poświęconych na różne projekty, na które CEVA otrzymała dotacje z Unii Europejskiej, stanowią naruszenie przez nią spoczywających na niej obowiązków umownych. Wynika stąd zatem obowiązek zwrotu zaliczek przyznanych przez stronę skarżącą z uwagi na mające charakter oszustwa działania, jakich dopuściła się CEVA.


title: Sprawa T-53/21: Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2021 r. – EVH / Komisja

text:
               19.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/35

      Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2021 r. – EVH / Komisja
      (Sprawa T-53/21)
      (2021/C 138/47)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: EVH GmbH [Halle (Saale), Niemcy) (przedstawiciele: I. Zenke i T. Heymann, Rechtsanwälte)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  Stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej z dnia 17 września 2019 r. uznającej koncentrację E.ON/Innogy za zgodną z rynkiem wewnętrznym, sprawa M.8870 (Dz.U. 2020, C 379, s. 16);

                  —

                  nakazanie pozwanej przedłożenia akt sprawy M.8870 i M.8871 dotyczących rozmów między pozwaną a stronami koncentracji przed i w trakcie postępowania w przedmiocie koncentracji, dotyczących oddzielnego zgłoszenia poszczególnych etapów transakcji oraz dotyczących wymiany poglądów pozwanej w postępowaniu;

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania, włącznie z powstałymi po stronie skarżącej kosztami zastępstwa procesowego oraz kosztami podróży.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty:

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący wadliwości formalnej decyzji zatwierdzającej.

                              —

                              Połączenie M.8870, które zostało zatwierdzone przez stronę pozwaną i zostało zakwestionowane w niniejszej sprawie, zostało błędnie wyodrębnione z jednolitego całościowego połączenia E.ON SE (E.ON) i RWE AG (RWE), które rozgranicza etapy łańcucha wartości w przemyśle energetycznym. Cała transakcja była ściśle powiązana i oprócz przeniesienia spółki zależnej RWE innogy SE (innogy) do E.ON obejmowała również nabycie przez RWE aktywów wytwórczych E.ON (sprawa M.8871), które zostało oddzielnie zatwierdzone przez stronę pozwaną, oraz nabycie przez RWE 16,67 % udziałów w kapitale zakładowym E.ON, które zostało zatwierdzone przez Bundeskartellamt. Ponadto pozwana nie przeprowadziła poważnych konsultacji ze skarżącą i uzasadniła decyzję zbyt późno oraz w sposób niewystarczający.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący niewystarczającego ustalenia przez pozwaną stanu faktycznego.

                              —

                              Określając rynek właściwy produktowe w odniesieniu do dostaw energii elektrycznej i gazu dla niemieckich gospodarstw domowych i małych odbiorców instytucjonalnych, pozwana nie zbadała, w jaki sposób, z punktu widzenia odbiory, jednorodność dóbr gospodarczych, jednolitość przeznaczenia i inne ważne czynniki w dostawach dla gospodarstw domowych i małych odbiorców instytucjonalnych wpływają na definicję rynków produktowe. W związku z tym niesłusznie uznała ona za odrębne rynki dostaw w ramach dostaw podstawowych i w ramach zamówień specjalnych.

                              —

                              Definiując rynek geograficzny pozwana nie wyjaśniła, jak w ujęciu lokalnym kształtuje się strona podaży i popytu na dostawę dla gospodarstw domowych i małych odbiorców instytucjonalnych, a tym samym błędnie rozpoznała rzeczywistą strukturę lokalną, która jest zróżnicowana według kodów pocztowych.

                              —

                              Jeżeli chodzi o warunki rynkowe na lokalnych rynkach gospodarstw domowych i małych odbiorców instytucjonalnych, nie określono (prawidłowo) wiązania portfeli klientów E.ON i innogy w ich ustalonych obszarach dostaw, dominującej obecności E.ON w centralnych kanałach dystrybucji Google, Verivox i Check24 oraz jej zdolności do wypierania dostawców będących podmiotami trzecimi.

                              —

                              Dochodzenia w sprawie działalności sieciowej również były niewystarczające. Dotyczy to zarówno wysokiej penetracji rynku przez E.ON w zakresie zamówień na urządzenia sieciowe, usługi i technologie informatyczne oraz jej własnej oferty usług związanych z sieciami dla podmiotów trzecich w zakresie eksploatacji sieci dystrybucyjnych, jak i konkurencji w zakresie samych sieci dystrybucyjnych (tzw. konkurencji koncesyjnej). W szczególności przyszłe konsekwencje zniknięcia innogy jako konkurenta E.ON w konkurencji koncesyjnej nie zostały przewidziane lub zostały przewidziane nieprawidłowo.

                              —

                              Działalność innowacyjna na styku sprzedaży i działalności sieciowej zdominowanej przez E.ON została przeanalizowana jedynie wybiórczo, m.in. pod kątem znaczenia pomiarów jako czynnika otwierającego drzwi dla innowacyjnych rozwiązań produktowe oraz roli E.ON w tym zakresie. W odniesieniu do szybko rozwijającego się elektromobilności uwzględniono jedynie funkcjonowanie stacji ładowania na autostradach, ale jest to tylko część rynku. Ważne tematy przyszłości, takie jak big data i innowacyjne produkty (bundle), zostały omówione w bardzo skrótowy sposób.

                              —

                              Kontrola jako całość opierała się w sposób niedopuszczalny na ustaleniach z przeszłości. Nie określono skutków na najbliższe lata (np. ze względu na zwiększony niedobór wykwalifikowanych pracowników przy rozbudowie sieci, rosnące znaczenie danych itp.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że pozwana dokonała oczywiście błędnej oceny zgodności koncentracji z zasadami konkurencji, również z powodu braków w dochodzeniu.

                              —

                              Pozwana popełniła oczywisty błąd przy definiowaniu rynku produktowe w zakresie sprzedaży na rzecz gospodarstw domowych i małych odbiorców instytucjonalnych, nie definiując dostaw energii do gospodarstw domowych i małych odbiorców instytucjonalnych na podstawie dostaw podstawowych i specjalnych klientów kontraktowych jako jednego rynku.

                              —

                              Pozwana systematycznie błędnie interpretuje siłę rynkową E.ON w zakresie dostaw energii dla gospodarstw domowych i małych odbiorców instytucjonalnych, ponieważ – z uwagi na fakt, iż jest ona już niesłusznie ograniczona do dostaw w ramach umów specjalnych – błędnie zakłada rynek krajowy zamiast wielości rynków lokalnych. W ten sposób pomija się (rosnący) udział E.ON w rynku lokalnym, który w wielu przypadkach wynosi 70 % i więcej.

                              —

                              Pozwana błędnie uznaje również za nie do zaakceptowania rozległą obecność i przewagę E.ON w konkurencji o koncesje sieciowe, przy czym w szczególności negatywne skutki konkurencyjne wyeliminowania konkurencji z innogy zostały błędnie ocenione.

                              —

                              Poprzez nieprawidłowe rozróżnienie pomiędzy różnymi rynkami produktowymi w zakresie pomiarów powoduje, że siła rynkowa E.ON nie jest uznawana, co oznacza również niedocenianie szkód konkurencyjnych dla innowacyjnej działalności. To samo dotyczy obszaru elektromobilności, gdzie dostrzega się jedynie wybiórcze negatywne konsekwencje dla funkcjonowania stacji ładowania na autostradach.

                              —

                              Pozwana popełnia oczywisty błąd, nie uwzględniając antykonkurencyjnych skutków, które wynikałyby z lepszego dostępu E.ON do jeszcze większej ilości danych.

                              —

                              Strona pozwana dokonała błędnej oceny, że podział etapów łańcucha wartości w przemyśle energetycznym pomiędzy E.ON i RWE, który został uzgodniony w ramach ogólnej koncentracji, stanowi ograniczenie konkurencji niezgodne z art. 101 TFUE.

                              —

                              Wreszcie minimalne warunki narzucone przez pozwaną, które ograniczają się do niszowych na rynku niemieckim segmentów energii cieplnej i stacji ładowania na autostradach, nie są odpowiednie dla usunięcia istniejących problemów w zakresie konkurencji. Nie dotyczą one rynków, na które koncentracja wywiera wpływ i nie są istotne dla ochrony konkurencji.


title: Sprawa T-56/21: Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2021 r. – TEAG / Komisja

text:
               19.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/37

      Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2021 r. – TEAG / Komisja
      (Sprawa T-56/21)
      (2021/C 138/49)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: TEAG Thüringer Energie AG (Erfurt, Niemcy) (przedstawiciele: I. Zenke i T. Heymann, Rechtsanwälte)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej z dnia 17 września 2019 r. uznającej koncentrację E.ON/Innogy za zgodną z rynkiem wewnętrznym, sprawa M.8870 (Dz.U. 2020, C 379, s. 16);

                  —

                  nakazanie pozwanej przedłożenia akt sprawy M.8870 i M.8871 dotyczących rozmów między pozwaną a stronami koncentracji przed i w trakcie postępowania w przedmiocie koncentracji, dotyczących oddzielnego zgłoszenia poszczególnych etapów transakcji oraz dotyczących wymiany poglądów pozwanej w postępowaniu;

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania, włącznie z powstałymi po stronie skarżącej kosztami zastępstwa procesowego oraz kosztami podróży.

         Zarzuty i główne argumenty

      Skarga jest oparta na trzech zarzutach, które w zasadniczym zakresie są identyczne lub podobne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-53/21, EVH/Komisja.


title: Sprawa T-58/21: Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2021 r. – GWS Stadtwerke Hameln / Komisja

text:
               19.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/38

      Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2021 r. – GWS Stadtwerke Hameln / Komisja
      (Sprawa T-58/21)
      (2021/C 138/50)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: GWS Stadtwerke Hameln GmbH (Hameln, Niemcy) (przedstawiciele: I. Zenke i T. Heymann, Rechtsanwälte)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej z dnia 17 września 2019 r. uznającej koncentrację E.ON/Innogy za zgodną z rynkiem wewnętrznym, sprawa M.8870 (Dz.U. 2020, C 379, s. 16);

                  —

                  nakazanie pozwanej przedłożenia akt sprawy M.8870 i M.8871 dotyczących rozmów między pozwaną a stronami koncentracji przed i w trakcie postępowania w przedmiocie koncentracji, dotyczących oddzielnego zgłoszenia poszczególnych etapów transakcji oraz dotyczących wymiany poglądów pozwanej w postępowaniu;

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania, włącznie z powstałymi po stronie skarżącej kosztami zastępstwa procesowego oraz kosztami podróży.

         Zarzuty i główne argumenty

      Skarga jest oparta na trzech zarzutach, które w zasadniczym zakresie są identyczne lub podobne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-53/21, EVH/Komisja.


title: Sprawa T-59/21: Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2021 r. – eins energie in sachsen / Komisja

text:
               19.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/38

      Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2021 r. – eins energie in sachsen / Komisja
      (Sprawa T-59/21)
      (2021/C 138/51)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: eins energie in sachsen GmbH & Co. KG (Chemnitz, Niemcy) (przedstawiciele: I. Zenke i T. Heymann, Rechtsanwälte)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej z dnia 17 września 2019 r. uznającej koncentrację E.ON/Innogy za zgodną z rynkiem wewnętrznym, sprawa M.8870 (Dz.U. 2020, C 379, s. 16);

                  —

                  nakazanie pozwanej przedłożenia akt sprawy M.8870 i M.8871 dotyczących rozmów między pozwaną a stronami koncentracji przed i w trakcie postępowania w przedmiocie koncentracji, dotyczących oddzielnego zgłoszenia poszczególnych etapów transakcji oraz dotyczących wymiany poglądów pozwanej w postępowaniu;

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania, włącznie z powstałymi po stronie skarżącej kosztami zastępstwa procesowego oraz kosztami podróży.

         Zarzuty i główne argumenty

      Skarga jest oparta na trzech zarzutach, które w zasadniczym zakresie są identyczne lub podobne z zarzutami w sprawie T-53/21, EVH/Komisja.


title: Sprawa T-61/21: Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2021 r. – EnergieVerbund Dresden / Komisja

text:
               19.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/40

      Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2021 r. – EnergieVerbund Dresden / Komisja
      (Sprawa T-61/21)
      (2021/C 138/53)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: EnergieVerbund Dresden GmbH (Drezno, Niemcy) (przedstawiciele: I. Zenke i T. Heymann, Rechtsanwälte)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej z dnia 17 września 2019 r. uznającej koncentrację E.ON/Innogy za zgodną z rynkiem wewnętrznym, sprawa M.8870 (Dz.U. 2020, C 379, s. 16);

                  —

                  nakazanie pozwanej przedłożenia akt sprawy M.8870 i M.8871 dotyczących rozmów między pozwaną a stronami koncentracji przed i w trakcie postępowania w przedmiocie koncentracji, dotyczących oddzielnego zgłoszenia poszczególnych etapów transakcji oraz dotyczących wymiany poglądów pozwanej w postępowaniu;

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania, włącznie z powstałymi po stronie skarżącej kosztami zastępstwa procesowego oraz kosztami podróży.

         Zarzuty i główne argumenty

      Skarga jest oparta na trzech zarzutach, które w zasadniczym zakresie są identyczne lub podobne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-53/21, EVH/Komisja.


title: Sprawa T-62/21: Skarga wniesiona w dniu w dniu 29 stycznia 2021 r. – GGEW / Komisja

text:
               19.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/40

      Skarga wniesiona w dniu w dniu 29 stycznia 2021 r. – GGEW / Komisja
      (Sprawa T-62/21)
      (2021/C 138/54)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: GGEW, Gruppen-Gas- und Elektrizitätswerk Bergstraße AG (Bensheim, Niemcy) (przedstawiciele: I. Zenke i T. Heymann, Rechtsanwälte)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  Stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej z dnia 17 września 2019 r. uznającej koncentrację E.ON/Innogy za zgodną z rynkiem wewnętrznym, sprawa M.8870 (Dz.U. 2020, C 379, s. 16);

                  —

                  nakazanie pozwanej przedłożenia akt sprawy M.8870 i M.8871 dotyczących rozmów między pozwaną a stronami koncentracji przed i w trakcie postępowania w przedmiocie koncentracji, dotyczących oddzielnego zgłoszenia poszczególnych etapów transakcji oraz dotyczących wymiany poglądów pozwanej w postępowaniu;

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania, włącznie z powstałymi po stronie skarżącej kosztami zastępstwa procesowego oraz kosztami podróży.

         Zarzuty i główne argumenty

      Skarga jest oparta na trzech zarzutach, które w zasadniczym zakresie są identyczne lub podobne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-53/21, EVH/Komisja.


title: Sprawa T-63/21: Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2021 r. – Stadtwerke Frankfurt am Main / Komisja

text:
               19.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/41

      Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2021 r. – Stadtwerke Frankfurt am Main / Komisja
      (Sprawa T-63/21)
      (2021/C 138/55)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Stadtwerke Frankfurt am Main Holding GmbH (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciel: Rechtsanwalt C. Schalast)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej z dnia 17 września 2019 r., sprawa M.8870;

                  —

                  połączenie kumulatywnie spraw w rozumieniu art. 68 (5) regulaminu postępowania przed Sądem ze skargami dotyczącymi sprawy M.8870 ze względu na ich powiązanie do celów łącznego wydania orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie;

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi na decyzję Komisji z dnia 17 września 2019 r. uznającej koncentrację E.ON/Innogy za zgodną z rynkiem wewnętrznym, sprawa M.8870 (Dz.U. 2020, C 379, s. 16) strona skarżąca zasadniczo podnosi jeden zarzut, a mianowicie naruszenie przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (1). Opiera się ona przy tym na następujących argumentach:

                  1.

                  Rozdział zamiaru koncentracji na trzy transakcje częściowe.

                              —

                              Poprzez arbitralne rozdzielenie planowanej koncentracji pozwana naruszyła traktaty Unii Europejskiej oraz przepisy rozporządzenia w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw. W szczególności naruszyła ona przepisy proceduralne przewidziane w prawie dotyczącym kontroli koncentracji i w związku z tym nie uwzględniła lub nie uwzględniła w sposób prawidłowy okoliczności istotnych dla wydania decyzji. Należały do nich w szczególności: nieuznanie prawnego, gospodarczego i faktycznego związku całej planowanej koncentracji, błędne zakwalifikowanie transakcji jako zamiany aktywów (Asset Swap), nieuwzględnienie skutków konkurencyjnych wynikających z wynagrodzenia za zwrotny udział RWE AG w kapitale E.ON SE w wysokości 16,67 % oraz nieprawidłowa ocena skutków konkurencyjnych transakcji.

                  2.

                  Błędna ocena zamiaru koncentracji oraz jej skutków na europejski rynek wewnętrzny.

                              —

                              Skarżąca podnosi również, że pozwana nie przeprowadziła właściwego oddzielenia rynku. Skarżąca podnosi ponadto, że pozwana zastosowała nieprawidłowy margines uznania w odniesieniu do skutków transakcji i nieprawidłowo oceniła skutki dla konkurencji. Czyniąc to, oparła się ona również na merytorycznie błędnej podstawie faktycznej. W tym względzie pozwana wyciąga z jednej strony błędny wniosek, że koncentrację można było oceniać oddzielnie, a z drugiej strony, że nie wywołuje ona negatywnych skutków dla konkurencji w skali całej Wspólnoty.

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (Dz.U. 2004, L 24, s. 1).


title: Sprawa T-64/21: Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2021 r. – Mainova / Komisja

text:
               19.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/42

      Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2021 r. – Mainova / Komisja
      (Sprawa T-64/21)
      (2021/C 138/56)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Mainova AG (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciel: Rechtsanwalt C. Schalast)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej z dnia 17 września 2019 r., sprawa M.8870;

                  —

                  połączenie kumulatywnie spraw w rozumieniu art. 68 (5) regulaminu postępowania przed Sądem ze skargami dotyczącymi sprawy M.8870 ze względu na ich powiązanie do celów łącznego wydania orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie;

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Skarga na decyzję Komisji z dnia 17 września 2021 r. uznającą koncentrację E.ON/Innogy za zgodną z rynkiem wewnętrznym, sprawa M.8870 (Dz.U. 2020, C 379, s. 16) jest oparta na jednym zarzucie, który w zasadniczym zakresie jest identyczny lub podobny z zarzutem podniesionym w sprawie T-63/21, Stadtwerke Frankfurt am Main/Komisja.


title: Sprawa T-68/21: Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2021 r. – QA / Komisja

text:
               19.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/43

      Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2021 r. – QA / Komisja
      (Sprawa T-68/21)
      (2021/C 138/58)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: QA (przedstawiciel: adwokat C. Roth)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  zasądzenie od Komisji Europejskiej na rzecz QA kwoty 397 038,3 EUR tytułem odszkodowania za szkodę majątkową poniesioną wskutek naruszenia przez Komisję zagwarantowanych przez prawo Unii zasad proporcjonalności, dobrej administracji i prawa do obrony;

                  —

                  zasądzenie od Komisji Europejskiej na rzecz QA kwoty 100 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę doznaną wskutek naruszenia przez Komisję zagwarantowanej przez prawo Unii zasady proporcjonalności;

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania, w tym kosztów niepodlegających zwrotowi.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty, z których pierwsze trzy dotyczą szkody majątkowej, którą miała ponieść wskutek utraty obecnego i przyszłego wynagrodzenia, zaś czwarty dotyczy krzywdy, której miała doznać wskutek naruszenia jej dobrego imienia.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przez Komisję Europejską zasady proporcjonalności, co stanowiło przejaw wyrządzonej jej bezprawności, z powodu której poniosła szkodę.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia przez Komisję Europejską prawa do obrony skarżącej, co stanowiło przejaw wyrządzonej jej bezprawności, z powodu której poniosła szkodę.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia przez Komisję Europejską zasady dobrej administracji, co stanowiło przejaw wyrządzonej jej bezprawności, z powodu której poniosła szkodę.

                  4.

                  Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia przez Komisję Europejską zasady proporcjonalności, co stanowiło przejaw wyrządzonej jej bezprawności, z powodu której poniosła krzywdę.


title: Sprawa T-73/21: Skarga wniesiona w dniu 4 lutego 2021 r. – PIC CO / EUIPO – Haribo Ricqles Zan (P.I.C. Co.)

text:
               19.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/44

      Skarga wniesiona w dniu 4 lutego 2021 r. – PIC CO / EUIPO – Haribo Ricqles Zan (P.I.C. Co.)
      (Sprawa T-73/21)
      (2021/C 138/59)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: PIC CO AD (Kaziczene, Bułgaria) (przedstawiciel: adwokatka A. Ivanova)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Haribo Ricqles Zan (Marsylia, Francja)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca w postepowaniu przed Sadem

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „P.I.C. Co.” – unijny znak towarowy nr 15 400 138

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 listopada 2020 r. w sprawie R 1847/2019-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-77/21: Skarga wniesiona w dniu 4 lutego 2021 r. – QC / Komisja

text:
               19.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/44

      Skarga wniesiona w dniu 4 lutego 2021 r. – QC / Komisja
      (Sprawa T-77/21)
      (2021/C 138/60)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: QC (przedstawiciel: adwokat F. Moyse)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Skarżący wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji odmownej, która zapadła w dniu 8 listopada 2020 r.;

                  —

                  nakazanie ponownego obliczenia uprawnień emerytalnych [QC] ze skutkiem na dzień 1 maja 2020 r. na podstawie całości rzeczywiście wpłaconych przez niego składek do hiszpańskiego systemu socjalnego;

                  —

                  zasądzenie na rzecz skarżącego kwoty odpowiadającej różnicy pomiędzy ponownie obliczoną kwotą jego emerytury a kwotą rzeczywiście otrzymywaną przez [QC], za okres od dnia 1 maja 2020 r. do dnia wspomnianego ponownego obliczenia uprawnień emerytalnych, wraz z odsetkami ustawowymi, naliczanymi od dnia wypłaty rzeczonej kwoty, a jeżeli nie – od dnia złożenia zażalenia, a jeżeli nie – od dnia wniesienia niniejszej skargi, z zastrzeżeniem podwyższenia tej kwoty za kolejne miesiące po styczniu 2021 r., aż do stwierdzenia nieważności zaskarżonej dorozumianej decyzji odmownej;

                  —

                  zasądzenie na rzecz skarżącego kwoty 25 000 EUR (dwudziestu pięciu tysięcy euro) tytułem poniesionej szkody;

                  —

                  zasądzenie na rzecz skarżącego kwoty 50 000 EUR (pięćdziesięciu tysięcy euro) tytułem doznanej krzywdy;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 45 i 48 TFUE, które przewidują swobodny przepływ pracowników i ochronę praw socjalnych w ramach swobodnego przepływu pracowników, a konkretnie chodzi o naruszenie ochrony praw socjalnych obywatela Unii Europejskiej, który świadczył pracę na rzecz organizacji międzynarodowej, korzystając ze swobody przemieszczania się w Unii Europejskiej. Zdaniem skarżącego naruszenie to wyraża się również w naruszeniu innych norm prawa Unii Europejskiej, m.in.

                              —

                              rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. 1971, L 149, s. 2);

                              —

                              art. 7 i 11 ust. 2 załącznika VIII do Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej; oraz

                              —

                              art. 6 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. 2004, L 166, s. 1).

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący żądania przez skarżącego odszkodowania za poniesioną w jego ocenie szkodę materialną i zadośćuczynienia za doznana według niego krzywdę w wyniku nieuznania jego praw emerytalnych.


title: Sprawa T-88/21: Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2021 r. – Paesen/ESDZ

text:
               19.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/45

      Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2021 r. – Paesen/ESDZ
      (Sprawa T-88/21)
      (2021/C 138/61)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Sandra Paesen (Beersel, Belgia) (przedstawiciel: adwokat M. Casado García-Hirschfeld)

         Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 10 kwietnia 2020 r. o przeniesieniu skarżącej z urzędu na stanowisko poza szczeblem kierowniczym, a pomocniczo, stwierdzenie nieważności sprawozdania z okresu próbnego, utrzymanego w mocy tą decyzją;

                  —

                  stwierdzenie nieważności odmownej decyzji organu powołującego z dnia 12 maja 2020 r. w sprawie jej wniosku o udzielenie wsparcia, złożonego w dniu 17 stycznia 2020 r. na podstawie art. 24 regulaminu pracowniczego;

                  —

                  w stosownym razie stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 4 listopada 2020 r. oddalającej zażalenie złożone przez skarżącą na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego;

                  —

                  naprawienie skarżącej szkody majątkowej i krzywdy, które poniosła w racji mobbingu i nieprawidłowego zachowania administracji;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi w zakresie żądań stwierdzenia nieważności strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia praw podstawowych do dobrej administracji i prawa do bycia wysłuchanym, oczywistego błędu w ocenie i nadużycia władzy.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący naruszenia art. 11 decyzji Komisji w sprawie personelu kierowniczego średniego szczebla C (2008) 5028/2 oraz decyzji sekretarza generalnego ESDZ z dnia 15 listopada 2019 r. w sprawie wykonywania i delegowania uprawnień powierzonych organowi powołującemu i OUZU ADMIN (2019) 31, oraz oczywistego błędu w ocenie.

                  3.

                  Zarzut trzeci, w dwóch częściach.

                              —

                              Cześć pierwsza, dotycząca naruszenia obowiązku uzasadnienia, wynikającego z art. 25 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej, naruszenia art. 7 ust. 1 regulaminu pracowniczego i oczywistego błędu w ocenie.

                              —

                              Cześć druga, dotycząca naruszenia art. 26 regulaminu pracowniczego i oczywistego błędu w ocenie.

                  4.

                  Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia godności oraz godnych warunków pracy i obowiązku dbałości oraz zakazu wszelkiego rodzaju mobbingu.


title: Sprawa T-99/21: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2021 r. – Construcciones Electromecanicas Sabero / EUIPO – Magdalenas de las Heras (Heras Bareche)

text:
               19.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/48

      Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2021 r. – Construcciones Electromecanicas Sabero / EUIPO – Magdalenas de las Heras (Heras Bareche)
      (Sprawa T-99/21)
      (2021/C 138/64)
      Język skargi: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Construcciones Electromecanicas Sabero, SL (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci I. Valdelomar Serrano, P. Román Maestre i D. Liern Cendrero)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Magdalenas de las Heras, SA (Aranda de Duero, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy Heras Bareche – zgłoszenie nr 17 979 710

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 grudnia 2020 r. w sprawie R 1019/2020-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie błędnego zastosowania w zaskarżonej decyzji art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  rozstrzygnięcie sprawy poprzez przyznanie ochrony dla wszystkich towarów i usług objętych zgłoszeniem graficznego unijnego znaku towarowego nr 17 979 710 Heras Bareche dla klas 30 i 35;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym związanymi z niniejszym postępowaniem kosztami reprezentacji poniesionymi przez skarżącą.

         Podniesione zarzuty

      Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-111/21: Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2021 r. – Ryanair/Komisja

text:
               19.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/49

      Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2021 r. – Ryanair/Komisja
      (Sprawa T-111/21)
      (2021/C 138/65)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Ryanair DAC (Swords, Irlandia) (przedstawiciele: adwokaci E. Vahida, F-C. Laprévote, V. Blanc, S. Rating i I. Metaxas-Maranghidis)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej z dnia 30 listopada 2020 r. w sprawie pomocy państwa SA.55373 (2020/N) – Chorwacja – COVID-19: Odszkodowanie na rzecz Croatia Airlines (1); oraz

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że decyzja pozwanej naruszyła konkretne postanowienia TFUE oraz ogólne zasady prawa europejskiego, które leżą u podstaw liberalizacji transportu lotniczego w Unii od końca lat 80-tych (tj. zasady: niedyskryminacji, swobody świadczenia usług i swobody przedsiębiorczości (2)).

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że pozwana błędnie zastosowała art. 107 ust. 2 lit. b) TFUE i popełniła oczywisty błąd w ocenie w ramach kontroli proporcjonalności pomocy w stosunku do szkód spowodowanych kryzysem COVID-19.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że pozwana nie wszczęła formalnego postępowania wyjaśniającego pomimo poważnych trudności i naruszyła prawa proceduralne skarżącej.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący tego, że pozwana naruszyła ciążący na niej obowiązek uzasadnienia.

         (1)  Dz.U. 2021, C 17, s. 3.

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1008/2008 z dnia 24 września 2008 r. w sprawie wspólnych zasad wykonywania przewozów lotniczych na terenie Wspólnoty (wersja przekształcona) (tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz.U. 2008, L 293, s. 3).


title: Sprawa T-121/21: Skarga wniesiona w dniu 25 lutego 2021 r. – Suez/Komisja

text:
               19.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/49

      Skarga wniesiona w dniu 25 lutego 2021 r. – Suez/Komisja
      (Sprawa T-121/21)
      (2021/C 138/66)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Suez (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci O. Billard, I. Simic, Y. Trifounovitch, G. Fabre, G. Vatin, D. Théophile, G. Aubron i O. Chriqui)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie Komisji ogółem kosztów postępowania w instancji;

         Zarzuty i główne argumenty

      W uzasadnieniu skargi na decyzję Komisji C(2020) 8969 final z dnia 17 grudnia 2020 r., oddalającą jej żądanie, z jednej strony – stwierdzenia, że Veolia Environnement S.A. naruszyła art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 139/2004 (1), nabywając 29,9 % udziałów w kapitale spółki Suez bez uprzedniego uzyskania zezwolenia Komisji, a z drugiej strony – zastosowania środków tymczasowych wobec tej spółki na podstawie art. 8 ust. 5 lit. a) tego rozporządzenia, skarżąca podnosi dwa zarzuty.
      Zarzut pierwszy dotyczy braku uzasadnienia wymaganego art. 296 TFUE. Skarżąca twierdzi, że Komisja nie spełniła wymogów określonych w art. 296 TFUE, wydając decyzję, której uzasadnienie nie pozwala ani jej, ani Sądowi zrozumieć powodów, które skłoniły Komisję do uznania, że automatyczne odstępstwo z art. 7 ust. 2 rozporządzenia WE w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw znajdowało zastosowanie w tej sprawie. Skarżąca zarzuca również, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji w odniesieniu do możliwości zastosowania art. 7 ust. 1 rozporządzenia WE w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw do nabycia 29,9 % udziałów w kapitale skarżącej jest dotknięte wewnętrzną sprzecznością. Wreszcie skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja bez wystarczającego uzasadnienia odeszła od utrwalonego orzecznictwa sądów Unii dotyczącego zasady ścisłej wykładni wyjątku od skutku zawieszającego przewidzianego w art. 7 ust. 2 rozporządzenia WE w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw.
      Zarzut drugi, dotyczy naruszenia art. 7 ust. 2 rozporządzenia WE w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw. Skarżąca uważa w tym względzie, że Komisja naruszyła ten przepis uznając, po pierwsze, że wyjątek przewidziany w tym przepisie powinien znajdować zastosowanie do pojedynczej koncentracji planowanej przez Veolię, podczas gdy wyjątek ten był oczywiście nieistotny i w związku z tym nie miał zastosowania do tej koncentracji, a po drugie, że wszystkie czynności prawne składające się na jednolitą koncentrację powinny na podstawie tego przepisu podlegać temu samemu reżimowi prawnemu. Skarżąca uważa również, że zastosowanie przez Komisję przewidzianego w tym przepisie wyjątku dotyczącego prywatnego nabycia papierów wartościowych od jednego zbywcy stanowi kolejne naruszenie tego przepisu. Wreszcie skarżąca zarzuca Komisji, że uznała, iż Veolia spełniła warunek dotyczący niezwłocznego zgłoszenia koncentracji.

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (rozporządzenie WE w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw, Dz.U. 2004, L 24, s. 1).


title: Sprawa T-122/21: Skarga wniesiona w dniu 25 lutego 2021 r. – QI / Komisja

text:
               19.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/50

      Skarga wniesiona w dniu 25 lutego 2021 r. – QI / Komisja
      (Sprawa T-122/21)
      (2021/C 138/67)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: QI (przedstawiciel: adwokat N. de Montigny)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności ostatecznych sprawozdań z przebiegu kariery zawodowej skarżącej za lata 2018 i 2019;

                  —

                  w razie potrzeby stwierdzenie nieważności decyzji oddalającej zażalenie z dnia 16 listopada 2020 r.

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia mających zastosowanie ogólnych przepisów wykonawczych. Co się tyczy sprawozdania z oceny za rok 2018 r., skarżąca podnosi, że doszło do niezgodnej z prawem ponownej oceny świadczonej przez niej pracy na etapie odwołania. Odnosząc się do sprawozdania z oceny za rok 2019 r. skarżąca kwestionuje udział oceniającego w postępowaniu odwoławczym na wcześniejszym etapie. Wreszcie, odnosząc się do obu tych sprawozdań, skarżąca powołuje się na błąd w wykładni i stosowaniu do jej sytuacji art. 2 ust. 4 lit. a) oraz art. 4 ogólnych przepisów wykonawczych.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia obowiązku bezstronności i neutralności, naruszenie obowiązku wsparcia i zasady dobrej administracji, naruszenia art. 21a regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej oraz dopuszczenie się naruszenia lub nadużycia proceduralnego.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący oczywistego błędu w ocenie, nieprawidłowej oceny okoliczności faktycznych, podniesienie nieuzasadnionych zarzutów bez związku z obiektywnymi okolicznościami faktycznymi oraz naruszenie pojęcia obowiązku lojalności.


title: Sprawa T-124/21: Skarga wniesiona w dniu 25 lutego 2021 r. – Mariani i in. / Parlament

text:
               19.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/51

      Skarga wniesiona w dniu 25 lutego 2021 r. – Mariani i in. / Parlament
      (Sprawa T-124/21)
      (2021/C 138/68)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Thierry Mariani (Paryż, Francja) i 22 innych skarżących (przedstawiciel: adwokat F. Wagner)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Skarżący wnoszą do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności art. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, EURATOM) 2020/2223 z dnia 23 grudnia 2020 r. zmieniającego rozporządzenie (UE, Euratom) nr 883/2013 w odniesieniu do współpracy z Prokuraturą Europejską i skuteczności dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (Dz.U. 2020, L 437, s. 49), a w szczególności zmienionych nim i dodanych art. 3 ust. 11, art. 4 ust. 2 lit. a) i lit. b), art. 5 lit. a) ust. 1, art. 7 lit. b) ust. 3a, art. 9a ust. 1–4;

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego całością kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnoszą jeden jedyny zarzut, dotyczący naruszenia Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”), europejskiej konwencji praw człowieka, zasad ogólnych uznanych w orzecznictwie, protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów posłów, Regulaminu Parlamentu Europejskiego i statutu posła.
      Skarżący zarzucają zaskarżonemu aktowi, że pozwala on Europejskiemu Urzędowi ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) uzyskać natychmiastowy i niezapowiedziany dostęp do wszystkich informacji oraz pomieszczeń posłów i ich asystentów bez nakazu wydanego przez niezależny sąd, co jest regułą w każdym państwie demokratycznym.
      Skarżący krytykują również zaskarżony akt z tego względu, że ich zdaniem pozwala on OLAF-owi uzyskać dostęp do urządzeń prywatnych oraz wyciągów bankowych i rachunków bankowych posłów i ich asystentów.
      Skarżący uważają, że takie dochodzenie, takie metody śledcze, będą mogły zostać uruchomione przez OLAF na podstawie zwykłego anonimowego doniesienia i obawiają się, że posłowie – zwłaszcza gdy należą do opozycji parlamentarnej – będą narażeni na presję, szantaż i inne formy zastraszenia na podstawie zwykłego anonimowego doniesienia, co może pozwolić zaciążyć na ich działalności parlamentarnej.
      Skarżący twierdzą również, że kontroler gwarancji proceduralnych nie jest bynajmniej niezależnym organem, jak ma to miejsce w przypadku sędziego śledczego w stosunku do kontrolerów będących członkami organów ścigania, jako że ten kontroler jest mianowany przez Komisję i jego środki zależą od tej instytucji. Skarżący uważają, że taki system nie zapewnia żadnej gwarancji bezstronności wobec wybranych w wyborach członków opozycji, w stosunku do których mogą być prowadzone dochodzenia OLAF-u.
      Skarżący zarzucają także zaskarżonemu aktowi, że podważa ona zasady ogólne prawa Unii ustanowione w art. 7 i 8 karty, ponieważ pozwalają OLAF-owi uzyskać dostęp do informacji, które go nie dotyczą i które nie dotyczą również Parlamentu lub jakiejkolwiek innej instytucji europejskiej.
      Wreszcie, skarżący uważają, że zaskarżony akt podważa zasady ogólne prawa Unii ustanowione w art. 8 i 9 protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów posłów, gdyż zaskarżone rozporządzenie pozwala OLAF-owi naruszyć immunitet posłów, w sytuacji gdy instytucja sądownicza nie zażądała uprzednio ani, a fortiori, nie uzyskała uchylenia immunitetu parlamentarnego danych posłów i gdy w grę nie wchodzi ujęcie na gorącym uczynku. Zdaniem skarżących zaskarżone rozporządzenie umożliwia OLAF-owi, a tym samym Parlamentowi Europejskiemu, który zwróciłby się do tego urzędu z odpowiednim wnioskiem, obejście immunitetu i nietykalności posłów, aby uzyskać dostęp do danych, do których OLAF nie miałby inaczej dostępu.


title: Sprawa T-549/18: Postanowienie Sądu z dnia 10 lutego 2021 r. – Hexal / EMA

text:
               19.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/52

      Postanowienie Sądu z dnia 10 lutego 2021 r. – Hexal / EMA
      (Sprawa T-549/18) (1)

      (2021/C 138/69)
      Język postępowania: angielski
      Prezes ósmej izby w składzie powiększonym zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 436 z 3.12.2018.


title: Sprawa T-511/19: Postanowienie Sądu z dnia 12 lutego 2021 r. – Staciwa / Komisja

text:
               19.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/52

      Postanowienie Sądu z dnia 12 lutego 2021 r. – Staciwa / Komisja
      (Sprawa T-511/19) (1)

      (2021/C 138/70)
      Język postępowania: angielski
      Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 357 z 21.10.2019.


title: Sprawa T-188/20: Postanowienie Sądu z dnia 10 lutego 2021 r. – Close i Cegelec / Parlament

text:
               19.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/53

      Postanowienie Sądu z dnia 10 lutego 2021 r. – Close i Cegelec / Parlament
      (Sprawa T-188/20) (1)

      (2021/C 138/71)
      Język postępowania: francuski
      Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 262 z 10.8.2020.


title: Sprawa T-507/20: Postanowienie Sądu z dnia 12 lutego 2021 r. – Colombani / SEAE

text:
               19.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/53

      Postanowienie Sądu z dnia 12 lutego 2021 r. – Colombani / SEAE
      (Sprawa T-507/20) (1)

      (2021/C 138/72)
      Język postępowania: francuski
      Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 329 z 5.10.2020.


title: Sprawa C-690/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juge d'instruction du tribunal de grande instance de Paris (Francja) w dniu 29 października 2018 r. – postępowanie karne przeciwko X – Przy udziale: Consommation, logement et cadre de vie (CLCV), France Nature Environnement, Générations futures, Greenpeace France, ADR Europe Express, Union fédérale des consommateurs – Que choisir (UFC – Que choisir), AS i in.

text:
               28.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/2

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juge d'instruction du tribunal de grande instance de Paris (Francja) w dniu 29 października 2018 r. – postępowanie karne przeciwko X – Przy udziale: Consommation, logement et cadre de vie (CLCV), France Nature Environnement, Générations futures, Greenpeace France, ADR Europe Express, Union fédérale des consommateurs – Que choisir (UFC – Que choisir), AS i in.
      (Sprawa C-690/18)
      (2021/C 252/02)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Juge d'instruction du tribunal de grande instance de Paris

         Strony w postępowaniu głównym

      X

         przy udziale: Consommation, logement et cadre de vie (CLCV), France Nature Environnement, Générations futures, Greenpeace France, ADR Europe Express, Union fédérale des consommateurs – Que choisir (UFC – Que choisir), AS i in.
      Postanowieniem z dnia 6 maja 2021 r. Trybunał (siódma izba) orzekł, co następuje:

                  1)

                  Artykuł 3 pkt 10 rozporządzenia (WE) nro715/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie homologacji typu pojazdów silnikowych w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 5 i Euro 6) oraz w sprawie dostępu do informacji dotyczących naprawy i utrzymania pojazdów (1) należy interpretować w ten sposób, że program komputerowy zintegrowany ze sterownikiem kontrolującym pracę silnika lub oddziaływujący na ten sterownik, o ile oprogramowanie to wpływa na działanie układu kontroli emisji zanieczyszczeń i zmniejsza jego skuteczność, można uznać za „element konstrukcyjny” w rozumieniu tego przepisu.

                  2)

                  Artykuł 3 pkt 10 rozporządzenia (WE) nro715/2007 należy interpretować w ten sposób, że zakres pojęcia „układ kontroli emisji zanieczyszczeń” w rozumieniu tego przepisu obejmuje zarówno technologie i strategie służące tzw. „dalszemu zwalczaniu emisji zanieczyszczeń”, ograniczających emisję na dalszych etapach cyrkulacji, czyli po ich po ich powstaniu, jak również te, które – tak jak układu recyrkulacji spalin – ograniczają emisje w fazie ich powstawania.

                  3)

                  Artykuł 3 pkt 10 rozporządzenia (WE) nro715/2007 należy interpretować w ten sposób, że urządzenie wykrywające wszelkie parametry związane z prowadzeniem procedur homologacji przewidzianych w tym rozporządzeniu, po to by zintensyfikować, w czasie trwania tych procedur, działanie układu kontroli emisji zanieczyszczeń i w ten sposób uzyskać homologację pojazdu, nawet jeżeli takie zwiększenie wydajności można zaobserwować również sporadycznie w normalnych warunkach użytkowania pojazdu.

                  4)

                  Artykuł 5 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nro715/2007 należy interpretować w ten sposób, że urządzenie ograniczające skuteczność działania, które systematycznie intensyfikuje, w czasie trwania procedur homologacji, działanie układu kontroli emisji zanieczyszczeń pochodzących z pojazdów w celu osiągnięcia zgodności z dopuszczalnymi wartościami emisji określonymi w tym rozporządzeniu i uzyskania tym sposobem homologacji owych pojazdów, nie może zostać objęte przewidzianym w tym przepisie wyjątkiem od zakazu stosowania takich urządzeń mającym związek z zabezpieczeniem silnika przed uszkodzeniem lub wypadkiem oraz z bezpieczeństwem użytkowania pojazdu, nawet jeżeli urządzenie to przyczynia się do spowolnienia starzenia się lub zanieczyszczania silnika.

         (1)  Dz.U. 2007, L 171, s. 1.


title: Sprawa C-691/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juge d'instruction du tribunal de grande instance de Paris (Francja) w dniu 29 października 2018 r. – postępowanie karne przeciwko Y – przy udziale: BT, Consommation, logement et cadre de vie (CLCV), Générations futures, Greenpeace France, CU, Union fédérale des consommateurs – Que choisir (UFC – Que choisir)

text:
               28.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/3

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juge d'instruction du tribunal de grande instance de Paris (Francja) w dniu 29 października 2018 r. – postępowanie karne przeciwko Y – przy udziale: BT, Consommation, logement et cadre de vie (CLCV), Générations futures, Greenpeace France, CU, Union fédérale des consommateurs – Que choisir (UFC – Que choisir)
      (Sprawa C-691/18)
      (2021/C 252/03)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Juge d'instruction du tribunal de grande instance de Paris

         Strony w postępowaniu głównym

      Y

         przy udziale: BT, Consommation, logement et cadre de vie (CLCV), Générations futures, Greenpeace France, CU, Union fédérale des consommateurs – Que choisir (UFC – Que choisir)
      Postanowieniem z dnia 6 maja 2021 r. Trybunał (siódma izba) orzekł, co następuje:

                  1)

                  Artykuł 3 pkt 10 rozporządzenia (WE) nro715/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie homologacji typu pojazdów silnikowych w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 5 i Euro 6) oraz w sprawie dostępu do informacji dotyczących naprawy i utrzymania pojazdów (1) należy interpretować w ten sposób, że program komputerowy zintegrowany ze sterownikiem kontrolującym pracę silnika lub oddziaływujący na ten sterownik, o ile oprogramowanie to wpływa na działanie układu kontroli emisji zanieczyszczeń i zmniejsza jego skuteczność, można uznać za „element konstrukcyjny” w rozumieniu tego przepisu.

                  2)

                  Artykuł 3 pkt 10 rozporządzenia (WE) nro715/2007 należy interpretować w ten sposób, że zakres pojęcia „układ kontroli emisji zanieczyszczeń” w rozumieniu tego przepisu obejmuje zarówno technologie i strategie służące tzw. „dalszemu zwalczaniu emisji zanieczyszczeń”, ograniczających emisję na dalszych etapach cyrkulacji, czyli po ich po ich powstaniu, jak również te, które – tak jak układu recyrkulacji spalin – ograniczają emisje w fazie ich powstawania.

                  3)

                  Artykuł 3 pkt 10 rozporządzenia (WE) nro715/2007 należy interpretować w ten sposób, że urządzenie wykrywające wszelkie parametry związane z prowadzeniem procedur homologacji przewidzianych w tym rozporządzeniu, po to by zintensyfikować, w czasie trwania tych procedur, działanie układu kontroli emisji zanieczyszczeń i w ten sposób uzyskać homologację pojazdu, nawet jeżeli takie zwiększenie wydajności można zaobserwować również sporadycznie w normalnych warunkach użytkowania pojazdu.

                  4)

                  Artykuł 5 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nro715/2007 należy interpretować w ten sposób, że urządzenie ograniczające skuteczność działania, które systematycznie intensyfikuje, w czasie trwania procedur homologacji, działanie układu kontroli emisji zanieczyszczeń pochodzących z pojazdów w celu osiągnięcia zgodności z dopuszczalnymi wartościami emisji określonymi w tym rozporządzeniu i uzyskania tym sposobem homologacji owych pojazdów, nie może zostać objęte przewidzianym w tym przepisie wyjątkiem od zakazu stosowania takich urządzeń mającym związek z zabezpieczeniem silnika przed uszkodzeniem lub wypadkiem oraz z bezpieczeństwem użytkowania pojazdu, nawet jeżeli urządzenie to przyczynia się do spowolnienia starzenia się lub zanieczyszczania silnika.

         (1)  Dz.U. 2007, L 171, s. 1.


title: Sprawa C-268/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta domstolen (Szwecja) w dniu 23 kwietnia 2021 r. – Norra Stockholm Bygg AB / Per Nycander AB

text:
               28.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/17

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta domstolen (Szwecja) w dniu 23 kwietnia 2021 r. – Norra Stockholm Bygg AB / Per Nycander AB
      (Sprawa C-268/21)
      (2021/C 252/22)
      Język postępowania: szwedzki

         Sąd odsyłający

      Högsta domstolen

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Norra Stockholm Bygg AB

         Strona pozwana: Per Nycander AB

         Przy udziale: Entral AB

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 6 ust. 3 i 4 ogólnego rozporządzenia o ochronie danych (1) skutkują również ustanowieniem w krajowych przepisach proceduralnych wymogu w zakresie obowiązków ujawniania informacji?

                  2)

                  W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy przepisy ogólnego rozporządzenia o ochronie danych oznaczają, że przy wydawaniu postanowienia dotyczącego ujawnienia informacji, które wiąże się z przetwarzaniem danych osobowych, należy uwzględnić również interesy osób, których dane dotyczą? Czy w takich okolicznościach prawo Unii ustanawia jakiekolwiek wymogi dotyczące szczegółowego sposobu wydawania takiego postanowienia?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.U.2016, L 119, s. 1).


title: Sprawa C-284/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 24 lutego 2021 r. w sprawie T-161/18, Braesch i in. / Komisja, wniesione w dniu 3 maja 2021 r. przez Komisję Europejską

text:
               28.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/18

      Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 24 lutego 2021 r. w sprawie T-161/18, Braesch i in. / Komisja, wniesione w dniu 3 maja 2021 r. przez Komisję Europejską
      (Sprawa C-284/21 P)
      (2021/C 252/24)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouchagiar i K. Blanck, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Anthony Braesch, Trinity Investments DAC, Bybrook Capital Master Fund LP, Bybrook Capital Hazelton Master Fund LP, Bybrook Capital Badminton Fund LP

         Żądania wnoszącej odwołanie

      Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku;

                  —

                  wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie skargi w pierwszej instancji i odrzucenie jej jako niedopuszczalnej; oraz

                  —

                  obciążenie drugiej strony postępowania kosztami postępowania w pierwszej instancji i kosztami postępowania odwoławczego.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnosząca odwołanie podnosi jeden zarzut.
      Zdaniem wnoszącej odwołanie Sąd naruszył art. 108 ust. 2 TFUE i art. 1 lit. h) rozporządzenia proceduralnego w dziedzinie pomocy państwa (1) poprzez błędne uznanie skarżących w pierwszej instancji za „zainteresowane strony” w rozumieniu art. 108 ust. 2 TFUE lub za „zainteresowane strony” w rozumieniu art. 1 lit. h) rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589.
      Na powyższej podstawie Sąd błędnie uznał, że skarżący w pierwszej instancji mieli zgodnie z art. 263 TFUE akapit czwarty legitymację do wniesienia skargi na decyzję Komisji C(2017) 4690 final z dnia 4 lipca 2017 r. w sprawie pomocy państwa SA.47677 (2017/N) uznającej pomoc państwa udzieloną przez Włochy na rzecz Banca Monte dei Paschi di Siena za zgodną z rynkiem wewnętrznym.

         (1)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. 2015, L 248, s. 9).


title: Sprawa T-637/19: Wyrok Sądu z dnia 12 maja 2021 r. – Sun Stars & Sons / EUIPO – Carpathian Springs (AQUA CARPATICA) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie unijnego trójwymiarowego znaku towarowego AQUA CARPATICA – Wcześniejsze trójwymiarowe znaki towarowe unijny i krajowy VODAVODA – Względna podstawa odmowy rejestracji – Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 2017/1001]]

text:
               28.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/20

      Wyrok Sądu z dnia 12 maja 2021 r. – Sun Stars & Sons / EUIPO – Carpathian Springs (AQUA CARPATICA)
      (Sprawa T-637/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie unijnego trójwymiarowego znaku towarowego AQUA CARPATICA - Wcześniejsze trójwymiarowe znaki towarowe unijny i krajowy VODAVODA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 2017/1001])
      (2021/C 252/26)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Sun Stars & Sons Pte Ltd (Singapur, Singapur) (przedstawiciele: adwokatki M. Maček i C. Saettel)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Crespo Carrillo i V. Ruzek, pełnomocnicy).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Carpathian Springs SA (Vatra Dornei, Rumunia) (przedstawiciele: adwokaci D. Bogdan, G. Bozocea i M. Stănescu)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 sierpnia 2019 r. (sprawa R 317/2018-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Sun Stars & Sons a Carpathian Springs.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Sun Stars & Sons Pte Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 399 z 25.11.2019.


title: Sprawa T-167/20: Wyrok Sądu z dnia 12 maja 2021 r. – Tornado Boats International / EUIPO – Haygreen (TORNADO) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Graficzny unijny znak towarowy TORNADO – Bezwzględna podstawa unieważnienia – Zła wiara – Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]]

text:
               28.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/22

      Wyrok Sądu z dnia 12 maja 2021 r. – Tornado Boats International / EUIPO – Haygreen (TORNADO)
      (Sprawa T-167/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy TORNADO - Bezwzględna podstawa unieważnienia - Zła wiara - Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2021/C 252/29)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Tornado Boats International ApS (Lystrup, Dania) (przedstawiciel: adwokat M. Hoffgaard Rasmussen)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Folliard-Monguiral i V. Ruzek, pełnomocnicy).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: David Haygreen (Colwyn Bay, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: R. Harrison, solicitor)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 17 stycznia 2020 r. (sprawa R 1169/2018-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między D. Haygreenem a Tornado Boats International.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Tornado Boats International ApS pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

                  3)

                  David Haygreen pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 175 z 25.5.2020.