title: Sprawa C-7/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Palermo (Włochy) w dniu 5 stycznia 2011 r. — Postępowanie karne przeciwko Fabio Caronnie

text:
               12.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Palermo (Włochy) w dniu 5 stycznia 2011 r. — Postępowanie karne przeciwko Fabio Caronnie
   (Sprawa C-7/11)
   2011/C 80/26
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale di Palermo

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

   Fabio Caronna

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 77 ust. 2 dyrektywy 2001/83/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że również farmaceuci zobowiązani są uzyskać zezwolenie na dystrybucję hurtową produktów leczniczych, czy też intencją prawodawcy wspólnotowego było zwolnienie farmaceutów z wymogu uzyskania takiego pozwolenia, co wydaje się wynikać z treści motywu 36 tej dyrektywy?

               2)

               Jak należy interpretować zasady dotyczące pozwoleń na dystrybucję produktów leczniczych zawarte w art. 76–84 dyrektywy 2001/83/WE, ze szczególnym uwzględnieniem wymogów, do których spełnienia zobowiązany jest farmaceuta (rozumiany jako osoba fizyczna, nie zaś przedsiębiorstwo), który ze względu na tę właściwość ma już zgodnie z prawem krajowym pozwolenie na detaliczną sprzedaż produktów leczniczych, aby móc prowadzić dystrybucję produktów leczniczych?

      (1)  Dz.U L 311, s. 67.


title: Sprawa T-520/10: Skarga wniesiona w dniu 10 listopada 2010 r. — Comunidad Autónoma de Galicia przeciwko Komisji

text:
               15.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/32

         Skarga wniesiona w dniu 10 listopada 2010 r. — Comunidad Autónoma de Galicia przeciwko Komisji
   (Sprawa T-520/10)
   ()
   2011/C 13/62
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Comunidad Autónoma de Galicia (Santiago de Compostela, Hiszpania) (przedstawiciele: S. Martínez Lage i H. Brokelmann, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji N 178/2010 z dnia 29 września 2010 r. zezwalającej na rekompensatę z tytułu świadczenia usług publicznych dla producentów energii elektrycznej w Hiszpanii oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zaskarżona w niniejszym postępowaniu decyzja jest już przedmiotem skargi w sprawie T-484/10 Gas Natural FENOSA SDG przeciwko Komisji.
   W uzasadnieniu skarżąca podnosi następujące zarzuty:

               —

               Naruszenie proceduralnych uprawnień gwarantowanych przez art. 108 ust. 2 TFUE i art. 6 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (1) ze względu na niewszczęcie przez Komisję formalnego postępowania wyjaśniającego, do czego jest zobowiązana, gdy występują poważne wątpliwości dotyczące zgodności badanej pomocy ze wspólnym rynkiem.

               —

               Naruszenie rozporządzenia (WE) nr 1407/2002 z dnia 23 lipca 2002 r. w sprawie pomocy państwa dla przemysłu węglowego (2).

               —

               Naruszenie art. 106 ust. 2 TFUE w zakresie, w jakim nie zostały spełnione przesłanki konieczności i proporcjonalności, wymagane przez ten przepis, aby można było zezwolić na sporną pomoc przyznaną przez władze hiszpańskie w celu zrekompensowania dodatkowych kosztów wynikających z tytułu świadczenia usług publicznych.

               —

               Naruszenie art. 34 TFUE, ponieważ sporna pomoc stanowi środek o skutku równoważnym, który nie może być uzasadniony zgodnie z art. 36 TFUE koniecznością zapewnienia dostaw energii elektrycznej.

               —

               Sporna pomoc stanowi nienależną kumulację pomocy przyznanej dla przemysłu węglowego w latach 2008-2010, sprzeczną z postanowieniami art. 8 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1407/2002 z dnia 23 lipca 2002 r. w sprawie pomocy państwa dla przemysłu węglowego (3) oraz poważnie zakłóca konkurencję w sektorze energii elektrycznej z pominięciem postanowienia art. 4 lit. d) i e) tego rozporządzenia.

               —

               Naruszenie art. 11 i 191 TFUE oraz art. 3 ust. 3 TUE, gdyż zaskarżona decyzja nie uwzględniła zdaniem skarżącej szkodliwego wpływu, jaki wywoła na środowisko naturalne.

         Wreszcie skarżąca podnosi naruszenie prawa własności, zapewnionego art. 17 Karty praw podstawowych UE.

      (1)  Dz.U. L 83, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 205, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 205, s. 1.


               25.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/5

         Wyznaczenie sędziego zastępującego Prezesa Sądu przy rozpatrywaniu wniosków o zarządzenie środków tymczasowych
   (2008/C 272/05)
   W dniu 30 września 2008 r., zgodnie z art. 103 § 2 regulaminu, Sąd postanowił, że w okresie od dnia 1 października 2008 r. do dnia 30 września 2009 r. sędzia H. KANNINEN, prezes drugiej izby, zastępować będzie Prezesa Sądu przy rozpatrywaniu wniosków o zarządzenie środków tymczasowych w razie nieobecności Prezesa lub niemożności uczestniczenia przez niego w obradach.


title: Sprawa F-36/11: Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               18.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/22

         Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-36/11)
   2011/C 179/37
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (Etterbeck, Belgia) (przedstawiciele: T. Bontinck i S. Woog, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Po pierwsze stwierdzenie nieważności decyzji o nieprzedłużeniu umowy ze stroną skarżącą po dacie wygaśnięcia tej umowy i w konsekwencji przywrócenie strony skarżącej do służby począwszy od dnia 1 listopada 2010 r. Po drugie zasądzenie od Komisji zapłaty na rzecz strony skarżącej kwoty 10 000 EUR tytułem naprawienia doznanej krzywdy i przejęcia ciężaru kosztów poniesionych w ramach postępowania poprzedzającego wniesienie skargi.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji zawartej w piśmie z dnia 30 sierpnia 2010 r., w którym skarżący został poinformowany, że zawarta z nim umowa nie zostanie przedłużona po dacie jej wygaśnięcia;

               —

               w konsekwencji przywrócenie skarżącego do służby w ramach delegacji w Albanii począwszy od dnia 1 listopada 2010 i zasądzenie od pozwanej zapłaty jego wynagrodzenia z mocą wsteczną. W przypadku nieprzywrócenia skarżącego do służby zasądzenie od pozwanej zapłaty zasiłku dla bezrobotnych do czasu uzyskania przez skarżącego nowego zatrudnienia;

               —

               usunięcie zaskarżonej decyzji z akt personalnych skarżącego oraz wszelkich dokumentów związanych z niniejszym postępowaniem;

               —

               zasądzenie od Komisji zapłaty na rzecz strony skarżącej kwoty 10 000 EUR tytułem naprawienia doznanej krzywdy, z zastrzeżeniem ewentualnego podwyższenia tej kwoty w trakcie postępowania, i przejęcia ciężaru kosztów poniesionych w ramach postępowania poprzedzającego wniesienie skargi;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.


title: Sprawa F-77/08: Skarga wniesiona w dniu 15 września 2008 r. — Vicente Carbajosa i in. przeciwko Komisji

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/57

         Skarga wniesiona w dniu 15 września 2008 r. — Vicente Carbajosa i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa F-77/08)
   (2008/C 285/104)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Isabel Vicente Carbajosa (Bruksela, Belgia) i inni (przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis, E. Marchal, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Przedmiot i opis sporu
   Niezgodność z prawem decyzji Komisji dotyczącej ograniczenia publikacji ogłoszenia o konkursach EPSO/AD/116/08 oraz EPSO/AD/117/08 do trzech języków, a także niezgodność z prawem tych ogłoszeń i w konsekwencji stwierdzenie nieważności indywidualnych decyzji EPSO w przedmiocie niedopuszczenia skarżących do egzaminów przeprowadzanych w ramach tych konkursów.
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie niezgodności z prawem decyzji Komisji dotyczącej ograniczenia publikacji ogłoszenia o konkursach EPSO/AD/116/08 oraz EPSO/AD/117/08 do trzech języków oraz niezgodności z prawem tych ogłoszeń;

               —

               Stwierdzenie nieważności indywidualnych decyzji EPSO w przedmiocie niedopuszczenia skarżących do egzaminów przeprowadzanych w ramach odpowiednio konkursu EPSO/AD/116/08 i EPSO/AD/117/08;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.


title: Sprawa C-274/05: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 23 października 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 89/48/EWG — Pracownicy — Uznawanie dyplomów)

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/2

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 23 października 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-274/05) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 89/48/EWG - Pracownicy - Uznawanie dyplomów)
   (2008/C 313/02)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Zavvos oraz H. Støvlbæk, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Grecka (przedstawiciel: E. Skandalou, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 1, art. 3, art. 4, art. 7, art. 8 i art. 10 dyrektywy Rady 89/48/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie ogólnego systemu uznawania dyplomów ukończenia studiów wyższych, przyznawanych po ukończeniu kształcenia i szkolenia zawodowego, trwających co najmniej trzy lata (Dz.U. L 19, s. 16) — Uznawanie kwalifikacji zawodowych uzyskanych w innym państwie członkowskim w zakresie zatrudnienia w sektorze publicznym i dokonania zapisu do Techniko Epimelytyrio Elladas
   Sentencja

               1)

               Republika Grecka,

                           —

                           nie uznając dyplomów wydanych przez właściwe władze innego państwa członkowskiego w wyniku szkolenia odbytego w ramach umowy, na mocy której szkolenie prowadzone przez instytucję prywatną w Grecji jest uznawane przez rzeczone władze;

                           —

                           przewidując zastosowanie środków uzupełniających w większej liczbie przypadków niż liczba przypadków dozwolona dyrektywą Rady 89/48/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie ogólnego systemu uznawania dyplomów ukończenia studiów wyższych, przyznawanych po ukończeniu kształcenia i szkolenia zawodowego, trwających co najmniej trzy lata, zmienioną dyrektywą 2001/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 maja 2001 r.;

                           —

                           przyznając radzie odpowiedzialnej za uznawania równoważności tytułów zawodowych uzyskanych po ukończeniu studiów wyższych kompetencje w zakresie oceny, czy „instytucja nauczająca, w ramach której wnioskodawca odbył szkolenie należy do szkolnictwa wyższego” oraz w jakim zakresie „wnioskodawca posiada wymagane doświadczenie zawodowe, w przypadku gdy okres szkolenia jest krótszy o co najmniej rok od okresu wymaganego w Grecji w celu wykonywania tego samego zawodu”, oraz

                           —

                           nie umożliwiając w sektorze publicznym zmiany zaszeregowania na wyższy stopień osobom, które zostały zatrudnione na szczeblu niższym niż szczebel, którego mogły oczekiwać, gdyby ich dyplomy zostały uznane zgodnie z art. 3 dyrektywy 89/48, zmienionej dyrektywą 2001/19,

                     uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy art. 1, art. 3, art. 4, art. 8 oraz art. 10 dyrektywy 89/48.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Republika Grecka pokrywa dwie trzecie kosztów Komisji Wspólnot Europejskich oraz pokrywa koszty własne.

               4)

               Komisja Wspólnot Europejskich pokrywa jedną trzecią kosztów własnych.

      (1)  Dz.U. C 129 z 9.6.2007.


title: Sprawa T-121/13: Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2013 r. — Oil Pension Fund Investment Company przeciwko Radzie

text:
               4.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/24

         Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2013 r. — Oil Pension Fund Investment Company przeciwko Radzie
   (Sprawa T-121/13)
   2013/C 129/48
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Oil Pension Fund Investment Company (Teheran, Iran) (przedstawiciel: adwokat K. Kleinschmidt)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie ze skutkiem natychmiastowym nieważności decyzji Rady 2012/829/WPZiB z dnia 21 grudnia 2012 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1264/2012 z dnia 21 grudnia 2012 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w zakresie, w jakim te akty prawne dotyczą skarżącej;

               —

               zastosowanie środka organizacji postępowania na podstawie art. 64 regulaminu postępowania przed Sądem i nakazanie pozwanej przedstawienia wszystkich dokumentów związanych z zaskarżoną decyzją w zakresie, w jakim dotyczą one skarżącej;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy: naruszenie obowiązku uzasadnienia, prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony prawnej
               W tym kontekście zostaje podniesione m.in., że uzasadnienie zawarte w zaskarżonej decyzji nie jest dla skarżącej zrozumiałe, a zrozumiale uzasadnienie nie zostało jej również zakomunikowane oddzielnie. Z tego powodu zostało naruszone jej prawo do obrony oraz prawo do skutecznej ochrony prawnej. Naruszone zostało także prawo do bycia wysłuchanym. Skarżąca podnosi, że zaskarżone akty nie zostały jej doręczone przez pozwaną i że nie była ona wysłuchana. Ponadto podnosi ona, że pozwana nie dokonała prawidłowej oceny okoliczności dotyczących skarżącej. Skarżąca jest zdania, że została pozbawiona udziału w sprawiedliwym postępowaniu, zgodnym zasadami państwa prawa, ponieważ z braku wiedzy o toczącym się postępowaniu nie mogła konkretnie wypowiedzieć się w przedmiocie odnośnych zarzutów i rzekomych dowodów przedstawionych przez Radę, jak również nie mogła przedstawić żadnych dowodów przeciwnych.

               2)

               Zarzut drugi: oczywisty błąd w ocenie i naruszenie zasady proporcjonalności
               Zdaniem skarżącej wydając zaskarżone akty prawne Rada popełniła oczywisty błąd w ocenie. Rada dokonała niedostatecznego lub błędnego ustalenia stanu faktycznego leżącego u podstawy zaskarżonych aktów prawnych. W tym kontekście skarżąca podnosi m.in., że w odniesieniu do skarżącej przywołane w zaskarżonych aktach powody przyjęcia środków ograniczających, są nietrafione. Ponadto zaskarżone akty naruszają zasadę proporcjonalności.

               3)

               Zarzut trzeci: naruszenie praw zagwarantowanych w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej
               W tym miejscu skarżąca podnosi, że zaskarżone akty naruszają jej prawa podstawowe, zagwarantowane przez Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej (Dz.U. 2010, C 83, s. 389) (zwaną dalej „Kartą praw podstawowych”). W tym kontekście skarżąca podnosi naruszenie wolności prowadzenia działalności gospodarczej w Unii Europejskiej (art. 16 Karty praw podstawowych) i prawa do używania mienia nabytego zgodnie z prawem oraz rozporządzania nim w Unii Europejskiej (art. 17 Karty praw podstawowych). Ponadto skarżąca podnosi naruszenie zasady równości wobec prawa (art. 20 Karty praw podstawowych) oraz zasady niedyskryminacji (art. 21 Karty praw podstawowych).


title: Sprawa C-349/09: Skarga wniesiona w dniu 1 września 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich/Rzeczpospolita Polska

text:
               19.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/11

         Skarga wniesiona w dniu 1 września 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich/Rzeczpospolita Polska
   (Sprawa C-349/09)
   2009/C 312/18
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: K. Herrmann i M. Simerdova, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska

      Żądania

               —

               stwierdzenie, że nie wdrażając w całości dyrektywy Komisji 2005/28/WE z dnia 8 kwietnia 2005 r. ustalającej zasady oraz szczegółowe wytyczne dobrej praktyki klinicznej w odniesieniu do badanych produktów leczniczych przeznaczonych do stosowania u ludzi, a także wymogi zatwierdzania produkcji oraz przywozu takich produktów (1), a w każdym razie nie zawiadamiając Komisji o takich przepisach Rzeczpospolita Polska nie wypełniła swoich zobowiązań wynikających z art. 31 przedmiotowej dyrektywy;

               —

               obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin transpozycji dyrektywy 2005/28/WE upłynął w dniu 29 stycznia 2006 r.

      (1)  Dz.U. L 91, str. 13


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 8 września 2005 r. w sprawie C-191/03 North Western Health Board przeciwko Margaret McKennie (wniosek Labour Court o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Równość wynagrodzeń dla pracowników płci męskiej i żeńskiej — Choroba występująca przed rozpoczęciem urlopu macierzyńskiego — Choroba związana z ciążą — Przypadek objęty ogólnym uregulowaniem dotyczącym zwolnień chorobowych — Wpływ na wynagrodzenie — Zaliczenie nieobecności na poczet maksymalnej łącznej liczby dni płatnego zwolnienia chorobowego przysługujących w określonym czasie)

text:
               12.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/2

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 8 września 2005 r.
   w sprawie C-191/03 North Western Health Board przeciwko Margaret McKennie (1) (wniosek Labour Court o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)
   (Równość wynagrodzeń dla pracowników płci męskiej i żeńskiej - Choroba występująca przed rozpoczęciem urlopu macierzyńskiego - Choroba związana z ciążą - Przypadek objęty ogólnym uregulowaniem dotyczącym zwolnień chorobowych - Wpływ na wynagrodzenie - Zaliczenie nieobecności na poczet maksymalnej łącznej liczby dni płatnego zwolnienia chorobowego przysługujących w określonym czasie)
   (2005/C 281/05)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie C-191/03, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Labour Court (Irlandia) postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2003 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 12 maja 2003 r., w postępowaniu North Western Health Board przeciwko Margaret McKennie, Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, C. Gulmann (sprawozdawca) i R. Schintgen, sędziowie; rzecznik generalny: P. Léger; sekretarz: L. Hewlett, główny administrator, wydał w dniu 8 września 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Uregulowanie dotyczące zwolnień chorobowych, które traktuje w ten sam sposób pracowników płci żeńskiej cierpiących na chorobę związaną z ciążą oraz innych pracowników cierpiących na chorobę z nią niezwiązaną objęte jest zakresem stosowania art. 141 WE i dyrektywy Rady 75/117/EWG z dnia 10 lutego 1975 r. sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących stosowania zasady równości wynagrodzeń dla mężczyzn i kobiet.

               2.

               Wykładni art. 141 WE oraz dyrektywy 75/117 winno dokonywać się w taki sposób, że dyskryminacji ze względu na płeć nie stanowi:

                           —

                           przepis uregulowania dotyczącego zwolnień chorobowych, który przewiduje w odniesieniu do pracowników płci żeńskiej nieobecnych w pracy z powodu choroby związanej z ciążą występującej przed rozpoczęciem urlopu macierzyńskiego tak jak w przypadku pracowników płci męskiej nieobecnych w pracy z powodu każdej innej choroby obniżenie wynagrodzenia, jeżeli nieobecność przekracza pewien ustalony okres czasu pod warunkiem, że pracownik płci żeńskiej jest traktowany w ten sam sposób co pracownik płci męskiej nieobecny w pracy z powodu choroby oraz, że kwota wypłacanego wynagrodzenia nie jest na tyle niska aby podważać cel jakim jest ochrona pracownic w ciąży;

                           —

                           przepis uregulowania dotyczącego zwolnień chorobowych, który przewiduje zaliczenie nieobecności z powodu choroby na poczet maksymalnej łącznej liczby dni płatnego zwolnienia chorobowego przysługującego pracownikowi podczas ustalonego okresu czasu, niezależnie od tego czy choroba jest związana z ciążą czy nie, pod warunkiem, że zaliczenie nieobecności z powodu choroby związanej z ciążą na poczet zwolnienia chorobowego nie skutkuje tym, że podczas zaliczonej na poczet płatnego zwolnienia chorobowego nieobecności następującej po zakończeniu urlopu macierzyńskiego pracownik płci żeńskiej otrzymuje niższe wynagrodzenie aniżeli minimalna kwota wynagrodzenia, do którego był uprawniony w przypadku choroby, która wystąpiła podczas ciąży.

      (1)  Dz.U. 158 z 5.7.2003.


title: Sprawa T-355/13: Wyrok Sądu z dnia 21 stycznia 2015 r. – easyJet Airline/Komisja (Konkurencja – Nadużycie pozycji dominującej – Rynek usług lotniskowych – Decyzja w sprawie odrzucenia skargi do Komisji – Artykuł 13 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 – Rozpoznanie sprawy przez organ ochrony konkurencji państwa członkowskiego – Oddalenie skargi do Komisji ze względów dotyczących kolejności rozpatrywanych spraw – Decyzja organu ochrony konkurencji zawierająca wnioski w zakresie prawa konkurencji wynikające z dochodzenia prowadzonego w odniesieniu do podlegających zastosowaniu w danym sektorze przepisów krajowych – Obowiązek uzasadnienia)

text:
               2.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/25

      Wyrok Sądu z dnia 21 stycznia 2015 r. – easyJet Airline/Komisja
      (Sprawa T-355/13) (1)

      (Konkurencja - Nadużycie pozycji dominującej - Rynek usług lotniskowych - Decyzja w sprawie odrzucenia skargi do Komisji - Artykuł 13 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 - Rozpoznanie sprawy przez organ ochrony konkurencji państwa członkowskiego - Oddalenie skargi do Komisji ze względów dotyczących kolejności rozpatrywanych spraw - Decyzja organu ochrony konkurencji zawierająca wnioski w zakresie prawa konkurencji wynikające z dochodzenia prowadzonego w odniesieniu do podlegających zastosowaniu w danym sektorze przepisów krajowych - Obowiązek uzasadnienia)
      (2015/C 073/32)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: easyJet Airline Co. Ltd (Luton, Zjednoczone Królestwo, przedstawiciele: M. Werner i R. Marian, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Biolan i F. Ronkes Agerbeek, pełnomocnicy)

         Interwenient na poparcie żądań strony pozwanej: Luchthaven Schiphol NV (Schiphol, Niderlandy) (przedstawiciele: J. de Pree, G. Hakopian i S. Molin, adwokaci)

         Przedmiot

      Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2013) 2727 final z dnia 3 maja 2013 r. odrzucającej wniesioną przez skarżącą przeciwko Luchthaven Schiphol skargę dotyczącą rzekomego antykonkurencyjnego zachowania na rynku usług lotniskowych (sprawa COMP/39.869 – easyJet/Schiphol)

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  easyJet Airline Co. Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 260 z 7.9.2013.


title: Sprawa C-653/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší soud České republiky (Republika Czeska) w dniu 19 grudnia 2016 r. – Jitka Svobodová/Česká republika – Okresní soud v Náchodě

text:
               13.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší soud České republiky (Republika Czeska) w dniu 19 grudnia 2016 r. – Jitka Svobodová/Česká republika – Okresní soud v Náchodě
   (Sprawa C-653/16)
   (2017/C 078/16)
   Język postępowania: czeski

      Sąd odsyłający

   Nejvyšší soud České republiky

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Jitka Svobodová

      Strona pozwana: Česká republika – Okresní soud v Náchodě

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy czeskie uregulowania, zgodnie z którymi sędziom nie należy się wynagrodzenie za dyżury, w sytuacji gdy inni pracownicy (sektora publicznego i sektora prywatnego) mają prawo do takiego wynagrodzenia na podstawie kodeksu pracy lub innych przepisów prawa, wprowadzają nierówne traktowanie w zakresie wynagrodzenia, które jest zakazane w dyrektywie Rady 2000/78/WE (1)?

               2)

               Czy czeskie uregulowania, zgodnie z którymi wszyscy sędziowie (w zależności od zaliczonego okresu) otrzymują takie samo wynagrodzenie, w sytuacji gdy każdy z nich odbywa różną liczbę godzin dyżurów, wprowadzają nierówne traktowanie w zakresie wynagrodzenia, które jest zakazane w dyrektywie Rady 2000/78/WE?

      (1)  Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. 2000, L 303, s. 16).


title: Sprawa T-51/11: Skarga wniesiona w dniu 24 stycznia 2011 r. — Aecops przeciwko Komisji

text:
               7.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/19

         Skarga wniesiona w dniu 24 stycznia 2011 r. — Aecops przeciwko Komisji
   (Sprawa T-51/11)
   2011/C 139/37
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: AECOPS — Associação de Empresas de Construção, Obras Públicas e Serviços (Lizbona, Portugalia) (przedstawiciele: J. da Cruz Vilaça i L. Pinto Monteiro, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności na podstawie art. 263 TFUE decyzji Komisji dotyczącej sprawy 880369P1 z dnia 27 października 2010 r., na podstawie której ograniczona została do kwoty 37 056 405 PTE (escudo) kwota pomocy zaakceptowana decyzją Komisji C(88) 831 z dnia 29 kwietnia 1988 r., i jednocześnie żąda się zwrotu kwoty 294 298,41 euro;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi dwa zarzuty:

               1)

               Pierwszy zarzut dotyczący naruszenia rozsądnego terminu na podjęcie decyzji, w związku z czym nastąpiło:

                           —

                           przedawnienie okresu na wszczęcie postępowania: skarżąca uważa, że zaskarżona decyzja została przyjęta po upływie czteroletniego terminu ustalonego na przedawnienie czteroletniego terminu na wszczęcie postępowania, przewidzianego w art. 3 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich. Podobnie, nawet jeżeli miałoby miejsce ewentualne przerwanie terminu przedawnienia, przekroczony został dwukrotny okres przedawnienia bez wydania jakiejkolwiek decyzji zgodnie z postanowieniem akapitu czwartego ust. 1 art. 3 ww. rozporządzenia. Ponieważ upłynął termin przedawnienia na skorzystanie z odpowiedniego prawa, zaskarżoną decyzję należy uznać za bezprawną i nie podlegającą wykonaniu;

                           —

                           naruszenie zasady pewności prawa: skarżąca uważa, że okoliczność, iż Komisja zezwoliła na upływ 20 lat od czasu zarzucanych nieprawidłowości do czasu podjęcia decyzji ostatecznej wiązało się z naruszeniem zasady pewności prawa. Owa fundamentalna dla porządku prawnego Unii Europejskiej zasada przewiduje, że wszystkie osoby mają prawo do tego, aby ich sprawy były rozpoznawane przez instytucje Unii w rozsądnym terminie;

                           —

                           naruszenie prawa do obrony: skarżąca uważa, że zostały naruszone jej prawa do obrony w zakresie, w jakim, z uwagi na to, że upłynęło ponad 20 lat pomiędzy zarzucanymi nieprawidłowościami a przyjęciem decyzji końcowej, skarżąca pozbawiona możliwości przedstawienia swoich uwag w stosownym czasie, to znaczy w czasie, w jakim dysponowałaby jeszcze dokumentami, które umożliwiłyby jej uzasadnienie wydatków uznanych przez Komisję za niekwalifikujące się.

               2)

               Drugi zarzut dotyczy naruszenia obowiązku uzasadnienia: skarżąca uważa, że zaskarżona decyzja nie spełnia wymogów ustanowionych przez art. 296 TFUE. W rzeczywistości bowiem zaskarżona decyzja nie wskazuje, nawet pokrótce, na powody, które doprowadziły do obniżenia pomocy finansowej przyznanej z EFS (Europejskiego Funduszu Społecznego), ani też pismo instytucji zarządzającej EFS, powiadamiające skarżącą o zaskarżonej decyzji nie przedstawia, nawet w minimalnym zakresie, powodów, które uzasadniły obniżenie rzeczonej pomocy, oraz które wydatki kwalifikują się, a które nie. Zdaniem skarżącej wada w postaci braku uzasadnienia powinna również doprowadzić Trybunał do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji.


title: Sprawa C-15/07: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 23 kwietnia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht — Niemcy) — 01081 Telecom AG przeciwko Republice Federalnej Niemiec, przy udziale E-Plus Mobilfunk GmbH & Co. KG

text:
               4.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/30

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 23 kwietnia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht — Niemcy) — 01081 Telecom AG przeciwko Republice Federalnej Niemiec, przy udziale E-Plus Mobilfunk GmbH & Co. KG
   (Sprawa C-15/07) (1)

   (2007/C 183/59)

      Język postępowania: niemiecki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 69 z 24.3.2007.


title: Sprawa T-43/09: Skarga wniesiona w dniu 3 lutego 2009 r. — Cachuera przeciwko OHIM– Gelkaps (Ayanda)

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/53

         Skarga wniesiona w dniu 3 lutego 2009 r. — Cachuera przeciwko OHIM– Gelkaps (Ayanda)
   (Sprawa T-43/09)
   (2009/C 69/115)
   Język skargi: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: La Cachuera, SA (Misiones, Argentyna) (przedstawiciel: E. Armijo Chávarri, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Gelkaps GmbH (Pritzwalk, Niemcy)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 19 listopada 2008 r. została wniesiona w terminie, z zachowaniem wymogów formalnych, z zachowaniem właściwych wymogów proceduralnych, stwierdzenie nieważności tej decyzji i obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Gelkaps GmbH

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „AYANDA” (zgłoszenie nr 3 315 405) dla towarów i usług z klas 3, 5, 28, 29, 30, 32 et 44.

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: hiszpańskie graficzne i słowne znaki towarowe „AMANDA” dla towarów z klasy 30.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: błędne zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.


title: Sprawa C-616/10: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 12 lipca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank 's-Gravenhage — Niderlandy) — Solvay SA przeciwko Honeywell Fluorine Products Europe BV, Honeywell Belgium NV, Honeywell Europe NV (Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Jurysdykcja, uznawanie oraz wykonywanie orzeczeń sądowych — Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Powództwo o stwierdzenie naruszenia patentu europejskiego — Jurysdykcje szczególna i wyłączna — Artykuł 6 pkt 1 — Wielość pozwanych — Artykuł 22 pkt 4 — Zakwestionowanie ważności patentu — Artykuł 31 — Środki tymczasowe lub zabezpieczające)

text:
               22.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/7

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 12 lipca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank 's-Gravenhage — Niderlandy) — Solvay SA przeciwko Honeywell Fluorine Products Europe BV, Honeywell Belgium NV, Honeywell Europe NV
   (Sprawa C-616/10) (1)

   (Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Jurysdykcja, uznawanie oraz wykonywanie orzeczeń sądowych - Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Powództwo o stwierdzenie naruszenia patentu europejskiego - Jurysdykcje szczególna i wyłączna - Artykuł 6 pkt 1 - Wielość pozwanych - Artykuł 22 pkt 4 - Zakwestionowanie ważności patentu - Artykuł 31 - Środki tymczasowe lub zabezpieczające)
   2012/C 287/11
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Rechtbank 's-Gravenhage

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Solvay SA

      Strona pozwana: Honeywell Fluorine Products Europe BV, Honeywell Belgium NV, Honeywell Europe NV

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Rechtbank 's-Gravenhage — Wykładnia art. 6 pkt 1, art. 22 pkt 4 i art. 31 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2001, L 12, s. 1) — Jurysdykcja szczególna i wyłączna — Wielość pozwanych — Postępowanie w sprawie zastosowania środka tymczasowego wszczęte przez właściciela europejskiego patentu w celu uzyskania zakazu transgranicznego naruszania patentu

      Sentencja

               1)

               Artykuł 6 pkt 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że sytuacja, w której z osobna każdej z dwóch bądź z większej liczby spółek z siedzibami w różnych państwach członkowskich w postępowaniu przed sądem jednego z tychże państw członkowskich zostaje zarzucone naruszenie tej samej krajowej części patentu europejskiego, obowiązującego w innym państwie członkowskim, poprzez podjęcie zakazanych działań w odniesieniu do tego samego produktu, może prowadzić do wydania w oddzielnych postępowaniach sprzecznych ze sobą orzeczeń w rozumieniu tego przepisu. Do sądu krajowego należy ocena istnienia takiego ryzyka przy uwzględnieniu wszystkich mających znaczenie elementów akt sprawy.

               2)

               Artykuł 22 pkt 4 rozporządzenia nr 44/2001 należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie — w okolicznościach takich jak te rozpatrywane w sprawie przed sądem krajowym — stosowaniu art. 31 tego rozporządzenia.

      (1)  Dz.U. C 89 z 19.3.2011.


title: Sprawa T-336/04: Skarga wniesiona dnia 13 sierpnia 2004 r. przez TV Danmark A/S i Kanal 5 Denmark Ltd. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/51

         Skarga wniesiona dnia 13 sierpnia 2004 r. przez TV Danmark A/S i Kanal 5 Denmark Ltd. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-336/04)
   (2004/C 262/95)
   Język postępowania: angielski
   Dnia 13 sierpnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wniesiona przez TV Danmark A/S, z siedzibą w Kopenhadze (Dania) i Kanal 5 Denmark Ltd., z siedzibą w Hounslow (Zjednoczone Królestwo), reprezentowane przez D. Vandermeerscha, K. Karla oraz H. Peytza, adwokatów (lawyers), z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art.1 decyzji Komisji z dnia 19 maja 2004 r. dotyczącej środków przyznanych dla TV2/Danmark w formie opłat abonamentowych oraz innych środków, w części, w jakiej Komisja uznała pomoc przyznaną dla TV2/ Danmark w latach 1995-2002 w formie wpływów pochodzących z opłat abonamentowych oraz innych środków za zgodną z zasadami wspólnego rynku, w trybie art. 86 ust. 2 WE.

               —

               obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w związku z przedstawieniem niniejszej skargi.

         Zarzuty i główne argumenty:
   W zaskarżonej decyzji Komisja ustaliła, że w latach 1995-2004 publicznemu nadawcy duńskiemu TV2/Danmark została udzielona pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE. Komisja uznała tę pomoc za zgodną z zasadami wspólnego rynku, za wyjątkiem nadmiernej kompensacji wynoszącej 628,2 milionów DKK, która powinna zostać zwrócona przez TV2/ Danmark A/S.
   Skarżący żądają stwierdzenia nieważności art.1 decyzji w części, w której Komisja uznaje część pomocy za zgodną z zasadami wspólnego rynku. Skarżący wnoszą, że wydając tę część decyzji Komisja naruszyła art. 86 ust. 2, art. 87 oraz art. 88 WE, a także załączony do Traktatu WE protokół dotyczący systemu radiofonii i telewizji publicznej w Państwach Członkowskich.
   Skarżący twierdzą, że Komisja naruszyła art. 87 i art. 88 WE, kiedy, po ustaleniu, że udzielona pomoc była nową pomocą, stwierdziła tym niemniej, że pomoc ta jest (za wyjątkiem kwoty uznanej za nadmierną kompensację) jest zgodna z zasadami wspólnego rynku, podczas gdy powinna była stwierdzić jej sprzeczność z normami Traktatu z powodu braku notyfikacji.
   Ponadto skarżący twierdzą, że Komisja naruszyła art. 86 ust. 2, art. 87 oraz art. 88 WE, a także protokół, poprzez uznanie, że wszelkie koszty poniesione przez TV2 pozostawały w związku ze zobowiązaniami z tytułu pełnienia misji publicznej i dlatego mogły być finansowane przez Państwo, pomimo braku wystarczająco dokładnej definicji zobowiązań TV2 z tytułu pełnienia misji publicznej. Komisja naruszyła także wyżej wymienione przepisy zatwierdzając pomoc państwa na podstawie badania mającego wyjaśnić czy TV2 usiłowała „maksymalizować dochody” oraz nakładając ciężar dowodu na skarżących. Popełniła ona ewidentny błąd w ocenie, pomijając dowody na oczywiste zaniżanie cen przez TV2 w stosunku do samowystarczalnego operatora.
   Skarżący ponadto twierdzą, że Komisja naruszyła art. 86 ust. 2 oraz protokół zatwierdzając pomoc pomimo swych własnych wątpliwości co do polityki cenowej TV2 i poziomu cen w Danii. Ponadto, Komisja naruszyła art. 86 ust. 2 nie zbadawszy czy koszty netto poniesione przez TV2 były proporcjonalne do zobowiązań z tytułu pełnienia misji publicznej i akceptując brak jakiejkolwiek, a w każdym razie wystarczającej, duńskiej kontroli publicznej nad wykonywaniem przez TV2 jej misji publicznej.


title: Sprawa C-487/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 8 lipca 2015 r. w sprawie T-548/12 Deutsche Rockwool Mineralwoll GmbH & Co. OHG/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 10 września 2015 r. przez Deutsche Rockwool Mineralwoll GmbH & Co. OHG

text:
               30.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/3

         Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 8 lipca 2015 r. w sprawie T-548/12 Deutsche Rockwool Mineralwoll GmbH & Co. OHG/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 10 września 2015 r. przez Deutsche Rockwool Mineralwoll GmbH & Co. OHG
   (Sprawa C-487/15 P)
   (2016/C 191/04)
   Język postępowania: czeski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Deutsche Rockwool Mineralwoll GmbH & Co. OHG (przedstawiciel: adwokat J. Krenzel)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Postanowieniem z dnia 25 lutego 2016 r. Trybunał Sprawiedliwości odrzucił odwołanie z powodu jego oczywistej niedopuszczalności.


title: Sprawa T-461/09: Skarga wniesiona w dniu 16 listopada 2009 r. — CheapFlights International przeciwko OHIM — Cheapflights (Cheapflights)

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/58

         Skarga wniesiona w dniu 16 listopada 2009 r. — CheapFlights International przeciwko OHIM — Cheapflights (Cheapflights)
   (Sprawa T-461/09)
   2010/C 24/104
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: CheapFlights International Ltd (Ballybofey, Irlandia) (przedstawiciel: H. Hartwig i A. von Mühlendahl, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Drugą stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Cheapflights Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 31 sierpnia 2009 r. w sprawie R 1607/2007-4;

               —

               oddalenie odwołania wniesionego przez Cheapflights Ltd od decyzji Wydziału Sprzeciwów OHIM z dnia 10 sierpnia 2007 r. w ramach postępowania w sprawie sprzeciwu B 849 150;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez skarżącą w postępowaniu przed Izba Odwoławczą; oraz

               —

               obciążenie Cheapflights Ltd kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez skarżącą w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą jeżeli zdecyduje się ona wziąć udział w postępowaniu w charakterze interwenienta w tej sprawie.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Cheapflights Ltd

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: biało czarny graficzny znak towarowy „Cheapflights” dla usług z klas 38, 39, 41, 42, 43 i 44

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: CheapFlights International Ltd

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: irlandzka rejestracja graficznego znaku towarowego dla kolorowego oznaczenia „CheapFlights” dla usług z klas 35, 36, 38, 39, 41, 42, 43 i 44; irlandzkie zgłoszenie słownego znaku towarowego „CHEAPFLIGHTS” dla usług z klas 35, 39 i 43; irlandzka rejestracja słownego znaku towarowego „CHEAPFLIGHTS” dla usług z klas 38, 41, 42 i 44; irlandzka rejestracja znaku towarowego dla graficznego oznaczenia „CheapFlights.ie” dla usług z klas 35, 39, 41, 42 i 43; międzynarodowa rejestracja graficznego oznaczenia „CheapFlights” dla usług z klas 35, 38, 39 i 42.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie zaskarżonej decyzji i oddalenie sprzeciwu

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009 gdyż Izba Odwoławcza błędnie stwierdziła, że nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w przypadku omawianych znaków towarowych.


title: Sprawa T-449/08: Skarga wniesiona w dniu 2 października 2008 r. — S.L.V. Elektronik przeciwko OHIM — Jiménez Muñoz (LINE)

text:
               20.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 327/36

         Skarga wniesiona w dniu 2 października 2008 r. — S.L.V. Elektronik przeciwko OHIM — Jiménez Muñoz (LINE)
   (Sprawa T-449/08)
   (2008/C 327/64)
   Język skargi: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: S.L.V. Elektronik GmbH (Übach-Palenberg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. König)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Drugą stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą był: Angel Jiménez Muñoz (Gelida, Hiszpania)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 18 lipca 2008 r. w sprawie R 759/2007-4 w zakresie, w jakim odmawia ona rejestracji zgłoszonego znaku towarowego 003316908 w odniesieniu do „lamp zasilanych sieciowo, urządzeń i instalacji oświetleniowych, urządzeń oświetlenia scenicznego, lamp elektrycznych i części zamiennych do wspomnianych towarów”, oraz obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego kosztami postępowania przed Sądem Pierwszej Instancji.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „LINE” dla towarów należących do klasy 11 — zgłoszenie nr 3 316 908

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Angel Jiménez Muñoz

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Krajowe, graficzny i słowny, znaki towarowe „Line” dla towarów i usług należących do klas 9, 35, 37 i 38

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Częściowe uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94, ponieważ w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd. Ponadto Izba Odwoławcza nie przyjęła za podstawę swej analizy zgłoszonego znaku towarowego, lecz wzór, który się od niego różni.


title: Sprawa T-796/14: Wyrok Sądu z dnia 15 września 2016 r. – Philip Morris/Komisja [Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Dokumenty sporządzone w ramach prac przygotowawczych nad przyjęciem dyrektywy w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich w sprawie produkcji, prezentowania i sprzedaży wyrobów tytoniowych i powiązanych wyrobów — Odmowa dostępu — Wyjątek dotyczący ochrony postępowań sądowych i opinii prawnych — Wyjątek dotyczący ochrony procesu podejmowania decyzji — Nadrzędny interes publiczny]

text:
               24.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/30

         Wyrok Sądu z dnia 15 września 2016 r. – Philip Morris/Komisja
   (Sprawa T-796/14) (1)

   ([Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dokumenty sporządzone w ramach prac przygotowawczych nad przyjęciem dyrektywy w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich w sprawie produkcji, prezentowania i sprzedaży wyrobów tytoniowych i powiązanych wyrobów - Odmowa dostępu - Wyjątek dotyczący ochrony postępowań sądowych i opinii prawnych - Wyjątek dotyczący ochrony procesu podejmowania decyzji - Nadrzędny interes publiczny])
   (2016/C 392/37)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Philip Morris Ltd (Richmond, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: prawnicy K. Nordlander i M. Abenhaïm)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Baquero Cruz i F. Clotuche-Duvieusart, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Oparta na art. 263 TFUE skarga zmierzająca do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Ares(2014) 3142109 z dnia 24 września 2014 r. w zakresie, w jakim w decyzji tej odmówiono udzielenia stronie skarżącej pełnego dostępu do żądanych dokumentów, z wyjątkiem zawartych w nich zmienionych danych osobowych.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Spółka Philip Morris Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 56 z 16.2.2015.


title: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia  12 stycznia 2006 r.  w sprawie C-69/05 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 — Pomoc państwa w sektorze rolnym — Przedstawienie sprawozdań rocznych za lata 2000 i 2001 — Wytyczne w zakresie analizy pomocy państwa)

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/9

      WYROK TRYBUNAŁU

   (piąta izba)
   z dnia 12 stycznia 2006 r.
   w sprawie C-69/05 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 - Pomoc państwa w sektorze rolnym - Przedstawienie sprawozdań rocznych za lata 2000 i 2001 - Wytyczne w zakresie analizy pomocy państwa)
   (2006/C 60/18)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-69/05, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 11 lutego 2005 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: F. Clotuche-Duvieusart i A. Stobiecka-Kuik), przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (pełnomocnik: S. Schreiner), Trybunał (piąta izba), w składzie: R. Silva de Lapuerta, pełniąca obowiązki prezesa piątej izby, G. Arestis (sprawozdawca) i J. Klučka, sędziowie, rzecznik generalny: M. Poiares Maduro, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 12 stycznia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Nie przekazując przed dniem 1 lipca 2001 r., a najpóźniej w dniu 30 czerwca 2002 r., sprawozdań rocznych dotyczących wszystkich programów pomocy państwa istniejących w latach 2000 i 2001 w sektorze rolnym, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 88 ust. 1 Traktatu WE i art. 21 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (obecnie art. 88 WE), w sposób określony przez komunikat Komisji zatytułowany „Wytyczne w zakresie pomocy państwa w sektorze rolnym”, opublikowany w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich z dnia 1 lutego 2000 r.

               2)

               Wielkie Księstwo Luksemburga zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.04.2005.


title: Sprawa C-516/07: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 7 maja 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2000/60/WE — Ramy polityki wspólnotowej w dziedzinie wody — Wyznaczenie właściwych władz dla okręgów hydrograficznych)

text:
               4.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/8

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 7 maja 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-516/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2000/60/WE - Ramy polityki wspólnotowej w dziedzinie wody - Wyznaczenie właściwych władz dla okręgów hydrograficznych)
   2009/C 153/15
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: S. Pardo Quintillán, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: B. Plaza Gruz, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Nieprzyjęcie w wyznaczonym terminie przepisów niezbędnych do zastosowania się do art. 3 ust. 2, 7 i 8 dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (Dz.U. L 327, str. 1)

      Sentencja

               1)

               Nie wyznaczając właściwych władz dla celów stosowania przepisów dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej w autonomicznych wspólnotach Galicji, Kraju Basków, Andaluzji, Balearów i Kanarii, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 3 ust. 2, 7 i 8 tej dyrektywy.

               2)

               Królestwo Hiszpanii pokrywa koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 37 z 9.2.2008.


title: Sprawa F-24/06: Skarga wniesiona w dniu  10 marca 2006 r.  — Abarca Montiel i in. przeciwko Komisji

text:
               6.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/33

         Skarga wniesiona w dniu 10 marca 2006 r. — Abarca Montiel i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa F-24/06)
   (2006/C 108/61)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strony skarżące: Sabrina Abarca Montiel i inni [Przedstawiciel L. Vogel, avocat]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji organu upoważnionego do zawarcia umów z dnia 21 listopada 2005 r. o oddaleniu zażaleń wniesionych przez skarżących między 26 lipca 2005 r. a dniem 17 sierpnia 2005 r. kwestionujących decyzje, które ustalały zaszeregowanie i wynagrodzenie każdej ze skarżących, a także kwestionujących art. 7 decyzji przyjętej przez Kolegium Komisarzy w dniu 27 kwietnia 2005 r. zawierającej „Ogólne przepisy wykonawcze do przepisów przejściowych mających zastosowanie do pracowników zatrudnianych przez biuro infrastruktury w Brukseli w żłobkach i przedszkolach w Brukseli” (zwane dalej „przepisami wykonawczymi”), a także załączniki I i II do tej decyzji;

               —

               w zakresie w jakim okaże się to niezbędne, uchylenie również decyzji, w stosunku do których wniesione zostały ww. zażalenia;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżące, obecnie pracownicy kontraktowi zatrudnieni w żłobkach i przedszkolach w Brukseli, pracowały na tych samych stanowiskach przed ich powołaniem, w oparciu o umowy o pracę prawa belgijskiego. Kwestionują one swe zaszeregowanie i wynagrodzenie ustalone przez pozwaną w związku z ich powołaniem jako pracowników kontraktowych.
   W pierwszym zarzucie swej skargi skarżące podnoszą, że zgodnie z przepisami wykonawczymi i innymi przepisami dotyczącymi pracowników kontraktowych Komisji powinny być zaszeregowane do grupy III zamiast do grupy II, gdy weźmie się po uwagę dokumenty potwierdzające ich kwalifikacje i staż pracy.
   W drugim zarzucie skarżące kwestionują w szczególności to, że nie są uprawnione do wynagrodzenia minimalnego, o którym mowa w art. 6 przepisów wykonawczych.
   W trzecim zarzucie skarżące podnoszą naruszenie art. 2 ust. 2 warunków zatrudnienia innych pracowników, protokołu porozumienia z dnia 22 stycznia 2002 r. między Komisją a przedstawicielami personelu żłobków i przedszkoli zatrudnionych według prawa belgijskiego, zasady niedyskryminacji, a także ogólnych zasad w dziedzinie zabezpieczenia społecznego. W szczególności wyliczenie wynagrodzenia gwarantowanego skarżącym nie powinno uwzględniać zasiłków rodzinnych.


title: Sprawa T-117/15: Skarga wniesiona w dniu 4 marca 2015 r. – Estonia/Komisja

text:
               26.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/28

         Skarga wniesiona w dniu 4 marca 2015 r. – Estonia/Komisja
   (Sprawa T-117/15)
   (2015/C 171/33)
   Język postępowania: estoński

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Estońska (przedstawiciel: Kristi Kraavi-Käerdi)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji zawartej w piśmie Komisji Europejskiej z dnia 22 grudnia 2014 r. (Ares[2014]4324235), w której Komisja odmówiła zmiany decyzji Komisji 2006/776/WE z dnia 13 listopada 2006 r. w sprawie pobieranych opłat za niewyeliminowane nadwyżki cukru (1);

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący sprzeczności zaskarżonej decyzji z rozdziałem 4 pkt 2 załącznika IV do aktu przystąpienia (2) w związku z art. 58 aktu przystąpienia.

                           —

                           Z wyroku Trybunału w sprawie Pimix (C-146/11, EU:C:2012:450) wynika jednoznacznie, że decyzja Komisji 2006/776 już od chwili jej wydania jest sprzeczna ze wspomnianymi przepisami aktu przystąpienia i że Komisja powinna była ją zmienić. Ze względu na to, że Komisja w zaskarżonej decyzji odmówiła zmiany decyzji 2006/776, również zaskarżona decyzja jest sprzeczna ze wspomnianymi postanowieniami aktu przystąpienia.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady dobrej administracji

                           —

                           Na podstawie zasady dobrej administracji Komisja jest zobowiązana do stosowania aktów prawnych zgodnie z wykładnią Trybunału. Ponieważ Komisja nie doprowadziła decyzji 2006/776 do zgodności z prawem Unii na podstawie wyroków Sądu Republika Czeska/Komisja (T-248/07, EU:T:2012:170) i Republika Litewska/Komisja (T-262/07, EU:T:2012:171) oraz wyroku Trybunału w sprawie Pimix (C-146/11, EU:C:2012:450), naruszyła zasadę dobrej administracji.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności.

                           —

                           Zaskarżona decyzja i decyzja 2006/776 są sprzeczne z zasadą proporcjonalności, gdyż Estonia nie może powoływać się wobec jednostek na rozporządzenie (WE) nr 60/2004 (3), a zobowiązania spoczywające na podstawie tych decyzji na Estonii ograniczają się do zapłaty na rzecz budżetu Unii i nie umożliwiają osiągnięcia celu, do którego zmierza system eliminowania nadwyżek cukru.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący braku kompetencji Dyrekcji Generalnej Komisji ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich do wydania zaskarżonej decyzji.

                           —

                           Decyzja o tym, czy należy zmienić decyzję Komisji 2006/776, powinna była zostać podjęta przez kolegium członków Komisji. Chodzi o decyzję o zasadniczym znaczeniu, której wydania nie można delegować.

      (1)  Decyzja Komisji 2006/776/WE z dnia 13 listopada 2006 r. w sprawie pobieranych opłat za niewyeliminowane nadwyżki cukru (Dz.U. L 314, s. 35).

      (2)  Akt dotyczący warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej (Dz.U. 2003, L 236, s. 33).

      (3)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 60/2004 z dnia 14 stycznia 2004 r. ustanawiające środki przejściowe w sektorze cukru w następstwie przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii, i Słowacji (Dz.U. L 9, s. 8).


title: Sprawa C-414/05: Skarga wniesiona w dniu  23 listopada 2005 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej

text:
               14.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/16

         Skarga wniesiona w dniu 23 listopada 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-414/05)
   (2006/C 10/32)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 23 listopada 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez B. Stromsky'ego, działającego w charakterze pełnomocnika, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Francuskiej.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Komisji 2003/94/WE z dnia 8 października 2003 r. ustanawiającej zasady i wytyczne dobrej praktyki wytwarzania w odniesieniu do produktów leczniczych stosowanych u ludzi oraz produktów leczniczych stosowanych u ludzi, znajdujących się w fazie badań (1), Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy
               oraz

               2)

               stwierdzenie, że w każdym razie nie powiadamiając Komisji o przepisach ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Komisji 2003/94/WE z dnia 8 października 2003 r. ustanawiającej zasady i wytyczne dobrej praktyki wytwarzania w odniesieniu do produktów leczniczych stosowanych u ludzi oraz produktów leczniczych stosowanych u ludzi, znajdujących się w fazie badań, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy

               3)

               obciążenie Republiki Francuskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Komisja podnosi, że termin transpozycji upłynął w dniu 30 kwietnia 2004 r.

      (1)  Dz.U. L 262 z 14.10.2003, str. 22


title: Sprawa T-580/10: Wyrok Sądu z dnia 16 maja 2012 r. — Wohlfahrt przeciwko OHIM — Ferrero (Kindertraum) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Kindertraum — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy Kinder — Względna podstawa odmowy rejestracji — Dowód używania wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 42 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009)

text:
               30.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/19

         Wyrok Sądu z dnia 16 maja 2012 r. — Wohlfahrt przeciwko OHIM — Ferrero (Kindertraum)
   (Sprawa T-580/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Kindertraum - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy Kinder - Względna podstawa odmowy rejestracji - Dowód używania wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 42 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009)
   2012/C 194/31
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Harald Wohlfahrt (Rothenburg o.d. Tauber, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo N. Scholz–Recht, następnie G. Hußplein,–Stich, końcowo M. Loschelder, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo A. Pohlmann, następnie D. Walicka, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Ferrero SpA (Alba, Włochy) (przedstawiciele: F. Jacobacci i L. Ghedina, adwokaci)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 20 października 2010 r. (sprawa R 815/2009-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Ferrero SpA a Haraldem Wohlfahrtem.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Harald Wohlfahrt zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 63 z 26.2.2011.


title: Sprawa C-250/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Hessisches Finanzgericht z dnia 14 kwietnia 2005 r. w sprawie Turbon International GmbH — jako sukcesor uniwersalny Kores Nordic Deutschland GmbH — przeciwko Oberfinanzdirektion Koblenz

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/26

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Hessisches Finanzgericht z dnia 14 kwietnia 2005 r. w sprawie Turbon International GmbH — jako sukcesor uniwersalny Kores Nordic Deutschland GmbH — przeciwko Oberfinanzdirektion Koblenz
   (Sprawa C-250/05)
   (2005/C 217/52)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 15 czerwca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Hessisches Finanzgericht z dnia 14 kwietnia 2005 r. w sprawie Turbon International GmbH — jako sukcesor uniwersalny Kores Nordic Deutschland GmbH — przeciwko Oberfinanzdirektion Koblenz
   Hessisches Finanzgericht zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:
   Czy sprzecznie z przyjętym w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich z dnia 7 lutego 2002 r. w sprawie C-276/00 (1) rozstrzygnięciem, że załącznik I rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 (2) z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej w brzmieniu rozporządzenia Komisji (WE) nr 1734/96 (3) z dnia 9 września 1996 r. należy interpretować w ten sposób, że wkład atramentowy niezintegrowany z głowicą drukującą, składający się z obudowy plastikowej, tworzywa piankowego, sita metalowego, uszczelek, folii zgrzewanej, naklejki, atramentu i materiału opakowaniowego, które zarówno w odniesieniu do naboju, jak też atramentu mogą być zastosowane wyłącznie w drukarce posiadającej takie same właściwości jak drukarka atramentowa marki Epson Stylus Color, należy zaklasyfikować do podpozycji 3215 90 80 Nomenklatury Scalonej, nie jest słuszniej zaklasyfikować wspomniany wkład atramentowy jako część lub akcesorium drukarki do pozycji 8473 CN 8473 CN, ponieważ mechaniczne i elektroniczne działanie drukarki zależy od obecności takiego wkładu?

      (1)  Dotychczas nieopublikowany w Recueil, Dz.U. C 84, 2000, str. 27.

      (2)  Dz.U. L 256, str. 1.

      (3)  Dz.U. L 238, str. 1.


title: Postanowienie Trybunału (czwarta izba) z dnia 15 marca 2005 r. w sprawie C-553/03 P Panhellenic Union of Cotton Ginners and Exporters przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich i Republice Greckiej (Odwołanie — Pomoc państwa — Skarga o stwierdzenie nieważności — Art. 119 regulaminu Trybunału)

text:
               23.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/19

      POSTANOWIENIE TRYBUNAŁU

   (czwarta izba)
   z dnia 15 marca 2005 r.
   w sprawie C-553/03 P Panhellenic Union of Cotton Ginners and Exporters przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich i Republice Greckiej (1)

   (Odwołanie - Pomoc państwa - Skarga o stwierdzenie nieważności - Art. 119 regulaminu Trybunału)
   (2005/C 182/36)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie C-553/03 P, Panhellenic Union of Cotton Ginners and Exporters (adwokaci: K. Adamantopoulos i J. Gutiérrez Gisbert), z adresem do doręczeń w Luksemburgu, w której uczestnikami są: Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: N. Khan) i Republika Grecka (pełnomocnicy: V. Kontolaimos i I. Chalkias), mającej za przedmiot odwołanie w trybie art. 56 Statutu Trybunału Sprawiedliwości, wniesione w dniu 30 grudnia 2003 r., Trybunał (czwarta izba), w składzie: K. Lenaerts, prezes izby, J. N. Cunha Rodrigues (sprawozdawca) i E. Juhász, sędziowie, rzecznik generalny: L. A. Geelhoed, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 15 marca 2005 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2.

               Panhellenic Union of Cotton Ginners and Exporters poniesie koszty własne oraz koszty poniesione w niniejszej instancji przez Komisję Wspólnot Europejskich.

               3.

               Republika Grecka poniesie koszty własne.

      (1)  Dz.U C 59 z 6.3.2004.


title: Sprawa C-210/06: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 16 grudnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Szegedi Ítélőtábla — Republika Węgier) — W postępowaniu w sprawie Cartesio Oktató és Szolgáltató Bt (Przeniesienie siedziby spółki do innego państwa członkowskiego niż państwo utworzenia spółki — Wniosek o zmianę danych dotyczących siedziby w rejestrze handlowym — Odmowa — Apelacja od postanowienia sądu rejestrowego — Artykuł 234 WE — Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Dopuszczalność — Pojęcie sąd — Pojęcie sąd krajowy, którego orzeczenia nie podlegają zaskarżeniu według prawa wewnętrznego — Apelacja od postanowienia w sprawie wystąpienia z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Uprawnienie sądu apelacyjnego do wycofania tego postanowienia — Swoboda przedsiębiorczości — Artykuły 43 WE i 48 WE)

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/3

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 16 grudnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Szegedi Ítélőtábla — Republika Węgier) — W postępowaniu w sprawie Cartesio Oktató és Szolgáltató Bt
   (Sprawa C-210/06) (1)

   (Przeniesienie siedziby spółki do innego państwa członkowskiego niż państwo utworzenia spółki - Wniosek o zmianę danych dotyczących siedziby w rejestrze handlowym - Odmowa - Apelacja od postanowienia sądu rejestrowego - Artykuł 234 WE - Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym - Dopuszczalność - Pojęcie „sąd’ - Pojęcie „sąd krajowy, którego orzeczenia nie podlegają zaskarżeniu według prawa wewnętrznego’ - Apelacja od postanowienia w sprawie wystąpienia z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym - Uprawnienie sądu apelacyjnego do wycofania tego postanowienia - Swoboda przedsiębiorczości - Artykuły 43 WE i 48 WE)
   (2009/C 44/04)
   Język postępowania: węgierski
   Sąd krajowy
   Szegedi Ítélőtábla
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona w postępowaniu przed sądem krajowym: Cartesio Oktató és Szolgáltató Bt
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Szegedi Ítélőtábla — Wykładnia art. 43, 48 i 234 WE — Brak możliwości przeniesienia siedziby spółki utworzonej na podstawie prawa jednego z państw członkowskich do innego państwa członkowskiego bez jej wcześniejszej likwidacji w państwie pochodzenia.
   Sentencja

               1)

               Sąd, taki jak sąd krajowy, rozpoznający apelację od postanowienia wydanego przez sąd rejestrowy, w którym odrzucił on wniosek o zmianę danych w tym rejestrze, należy uznać za sąd uprawniony do wystąpienia z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym na mocy art. 234 WE, mimo iż ani w przypadku postanowienia sądu rejestrowego, ani w przypadku rozpoznania apelacji przez sąd krajowy nie jest przewidziane postępowanie o charakterze kontradyktoryjnym.

               2)

               Takiego sądu, jak sąd krajowy, którego orzeczenia wydane w ramach takiego sporu, jak spór zawisły przed sądem krajowym, mogą być przedmiotem skargi kasacyjnej, nie można uznać za sąd, którego orzeczenia nie podlegają zaskarżeniu według prawa wewnętrznego w rozumieniu art. 234 akapit trzeci WE.

               3)

               Wobec istnienia przepisów prawa krajowego dotyczących prawa do zaskarżenia postanowienia w sprawie wystąpienia z odwołaniem prejudycjalnym, zgodnie z którymi całość sprawy będącej przedmiotem postępowania przed sądem krajowym pozostaje zawisła przed tym sądem, a jedynie postanowienie odsyłające jest przedmiotem ograniczonego odwołania, art. 234 akapit drugi WE należy interpretować w ten sposób, że uprawnienie przyznane na mocy tego postanowienia traktatu sądowi krajowemu nie może zostać podważone ze względu na stosowanie przepisów prawa krajowego dotyczących prawa do zaskarżenia postanowienia w sprawie wystąpienia z odwołaniem prejudycjalnym do Trybunału, pozwalających sądowi apelacyjnemu na zmianę tego postanowienia, jego uchylenie i nakazanie sądowi, który wydał to postanowienie, podjęcia na nowo zawieszonego postępowania krajowego.

               4)

               W obecnym stanie prawa wspólnotowego art. 43 WE i 48 WE należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniom państwa członkowskiego uniemożliwiającym spółce utworzonej na mocy prawa krajowego tego państwa członkowskiego, by przeniosła swoją siedzibę do innego państwa członkowskiego, zachowując przy tym status spółki podlegającej prawu krajowemu państwa członkowskiego, zgodnie z którego prawem została ona utworzona.

      (1)  Dz.U. C 165 z 15.7.2006.


title: Sprawa C-491/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichts Berlin (Niemcy) w dniu 13 września 2013 r. — Mohamed Ali Ben Alaya przeciwko Bundesrepublik Deutschland

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/47

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichts Berlin (Niemcy) w dniu 13 września 2013 r. — Mohamed Ali Ben Alaya przeciwko Bundesrepublik Deutschland
   (Sprawa C-491/13)
   2013/C 344/82
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgerichts Berlin

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Mohamed Ali Ben Alaya

      Strona pozwana: Bundesrepublik Deutschland

      Pytania prejudycjalne

   Czy dyrektywa Rady 2004/114/WE (1) z dnia 13 grudnia 2004 r. w sprawie warunków przyjmowania obywateli państw trzecich w celu odbywania studiów, udziału w wymianie młodzieży szkolnej, szkoleniu bez wynagrodzenia lub wolontariacie stanowi podstawę roszczenia o wydanie wizy studenckiej i następnie dokumentu pobytowego zgodnie z art. 12 tej dyrektywy, jeżeli spełnione są „warunki przyjęcia”, czyli przesłanki określone w art. 6 i 7 wspomnianej dyrektywy, i nie zachodzi podstawa odmowy przyjęcia, o której mowa w art. 6 ust. 1 lit. d) rzeczonej dyrektywy?

      (1)  Dz.U. L 375, s. 12.


title: Sprawa C-320/07 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) wydanego w dniu 10 maja 2007 r. w sprawie T-47/06, Antartica Srl przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 11 lipca 2007 r. przez Antartica Srl

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/27

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) wydanego w dniu 10 maja 2007 r. w sprawie T-47/06, Antartica Srl przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 11 lipca 2007 r. przez Antartica Srl
   (Sprawa C-320/07 P)
   (2007/C 211/50)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Antartica Srl (przedstawiciele: adwokaci E. Racca i A. Fusillo)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), The Nasdaq Stock Market, Inc.
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnoszący odwołanie twierdzi, że zastosowany przez Sąd Pierwszej Instancji sposób wykładni art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 40/94 (1) nie daje się pogodzić z aktualną definicją powszechnej znajomości znaku towarowego zawartą w wyroku w sprawie C-375/97 General Motors.

      (1)  Dz.U. L 11, str. 1.


title: Sprawa C-309/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 9 kwietnia 2013 r. w sprawie T-337/11 Società Italiana Calzature SpA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 5 czerwca 2013 r. przez Società Italiana Calzature SpA

text:
               10.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 233/3

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 9 kwietnia 2013 r. w sprawie T-337/11 Società Italiana Calzature SpA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 5 czerwca 2013 r. przez Società Italiana Calzature SpA
   (Sprawa C-309/13 P)
   2013/C 233/04
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Società Italiana Calzature SpA (przedstawiciele: adwokaci A. Rapisardi i C. Ginevra)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), VICINI SpA

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku nr 564400 wydanego przez Sąd Unii Europejskiej w sprawie T-337/11 w dniu 9 kwietnia 2013 r., doręczonego w tym samym dniu, uwzględnienie żądań wysuniętych przez Società Italiana Calzature SpA (zwanej dalej „SIC”) w skardze wniesionej w pierwszej instancji, stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej z dnia 8 kwietnia 2011 r. w sprawie R 918/2010-2 oraz stwierdzenie, że należało odmówić rejestracji należącego do VICINI wspólnotowego znaku towarowego nr 4 337 754 z powodu braku nowości w zakresie, w jakim znak ten jest — myląco — podobny do wcześniejszego oznaczenia słownego „ZANOTTI” składającego się na wspólnotowy znak towarowy zarejestrowany pod numerem 244 277, którego właścicielem jest SIC;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania i opłatami w obu instancjach;

               —

               zobowiązanie VICINI S.p.A. do zwrotu na rzecz SIC całości kosztów postępowania we wcześniejszych fazach przed Wydziałem Sprzeciwów i Izbą Odwoławczą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wyrok Sądu jest dotknięty brakiem niewystarczającego i sprzecznego uzasadnienia. Wizualna dominacja elementu graficznego nad elementem słownym w zgłoszonym znaku towarowym oraz dodanie do wyrazu „ZANOTTI” słów „By” i „Giuseppe” nie wystarczą do wykluczenia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w przypadku kolidujących ze sobą znaków, zważywszy na inherentne cechy omawianych elementów, a zwłaszcza na fakt, że nie wykazują one charakteru odróżniającego.
   Sąd popełnił błąd, przyjmując, że słowo „ZANOTTI”, które stanowi element słowny zgłoszonego znaku towarowego, nie zajmuje niezależnej pozycji odróżniającej, wykluczając w konsekwencji, także z tego punktu widzenia, istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w przypadku kolidujących ze sobą znaków.


title: Sprawa T-61/17: Skarga wniesiona w dniu 22 stycznia 2017 r. – Selimovic/Parlament

text:
               18.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/35

         Skarga wniesiona w dniu 22 stycznia 2017 r. – Selimovic/Parlament
   (Sprawa T-61/17)
   (2017/C 121/52)
   Język postępowania: szwedzki

      Strony

      Strona skarżąca: Jasenko Selimovic (Hägersten, Szwecja) (przedstawiciel: adwokat B. Leidhammar)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Przewodniczącego z dnia 22 listopada 2016 r. nr D 203109 i D 203110 (zwanych dalej „decyzjami Przewodniczącego”);

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Parlamentu Europejskiego z dnia 22 grudnia 2016 r. nr PE 595.204/BUR/DEC (zwanej dalej „decyzją Prezydium”);

               —

               pilne rozpatrzenie skargi;

               —

               zasądzenie od Parlamentu Europejskiego odszkodowania na rzecz skarżącego w kwocie, która zostanie określona w późniejszym terminie.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy: strona skarżąca twierdzi, że nie popełniła zarzucanych jej czynów, a mianowicie mobbingu na mocy art. 12a regulaminu pracowniczego.

               2.

               Zarzut drugi: strona skarżąca twierdzi, że decyzje zostały przyjęte w postępowaniu, które jest sprzeczne z ogólnymi zasadami pewności prawa i prawa do rzetelnego procesu, wyrażonymi w art. 6 EKPC, między innymi z następujących powodów: oceny i oceny dowodów dokonała ta sama strona, która wydała decyzję (czyli na warunkach systemu inkwizytorskiego). Decyzje zostały podjęte bez oparcia na konkretnym opisie wykroczeń. Strona skarżąca twierdzi, że została pozbawiona możliwości zapoznania się z konkretnymi oskarżeniami przeciwko niej i nie miała sposobności przeciwdziałania oskarżeniom materialnym. Stronie skarżącej nie wolno było, czy to osobiście czy za pośrednictwem przedstawiciela, zadawać pytań tym, którzy go oskarżali lub tajnym świadkom, którzy się zgłosili. Nie miała wystarczająco dużo czasu na przygotowanie. Parlament Europejski nie zajął stanowiska w sprawie argumentów i dowodów strony skarżącej oraz nie wykazał naruszenia regulaminu pracowniczego.

               3.

               Zarzut trzeci: strona skarżąca twierdzi, że decyzja Prezydium o oddaleniu wniosku strony skarżącej w sprawie rozpatrzenia treści decyzji Przewodniczącego została wydana bez jakiejkolwiek podstawy prawnej.

               4.

               Zarzut czwarty: strona skarżąca twierdzi, że tajne postępowanie w trybie inkwizytorskim, w którym nie jest możliwe, aby parlamentarzysta dowiedział się lub przynajmniej sprzeciwił się rozległym zarzutom mobbingu, stanowi zagrożenie dla demokracji. Jest tak w szczególności w świetle szkody, jaką powoduje niekorzystna decyzja w zakresie zdolności do przedstawienia reprezentatywnego wpływu politycznego.

               5.

               Zarzut piąty: strona skarżąca podnosi, że kwestia ta powinna zostać rozpatrzona w trybie pilnym, ponieważ strona skarżąca doświadcza szczególnych i praktycznych trudności w wykonywaniu swojej pracy politycznej i znajdowaniu wsparcia w Szwecji w dziedzinach, do których został powołana do działania w Parlamencie. Szybkie rozwiązanie mogłoby radykalnie zmienić sytuację i dać stronie skarżącej czas i szansę na przeprowadzenie pracy politycznej i rozpoczęcie pracy w ramach okręgu przed kolejnym mandatem.

               6.

               Zarzut szósty: strona skarżąca twierdzi, że Parlament Europejski działał umyślnie lub w każdym razie poprzez zaniedbanie w sytuacji, gdy nie wstrzymał postępowania już w chwili, gdy komitet doradczy nie był w stanie podać jakiejkolwiek okoliczności, która byłaby na tyle szczegółowa (gdzie, kiedy, jak), aby służyć za podstawę przyjęcia/odrzucenia lub możliwości przedstawienia dowodów lub dowodów przeciwnych, a ponadto podjął niekorzystną decyzję z pełną świadomością istnienia oczywistych niejasności prawnych leżących u jej podstaw. To przyniosło szkodę stronie skarżącej. Szkoda polega na kosztach, cierpieniu i trudności, w których został umieszczony w kontekście jego przyszłej pracy politycznej w wyniku decyzji. Strona skarżąca określi rozsądną kwotę w późniejszym terminie.


title: Sprawa C-565/11: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 kwietnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Sibiu — Rumunia) — Mariana Irimie przeciwko Administrația Finanțelor Publice Sibiu, Administrația Fondului pentru Mediu (Zwrot podatku pobranego przez państwo członkowskie z naruszeniem prawa Unii — Krajowe uregulowania ograniczające odsetki od zwracanego podatku podlegające zapłacie przez to państwo — Odsetki naliczane od dnia następującego po dniu wystąpienia z wnioskiem o zwrot podatku — Niezgodność z prawem Unii — Zasada skuteczności)

text:
               8.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/5

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 kwietnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Sibiu — Rumunia) — Mariana Irimie przeciwko Administrația Finanțelor Publice Sibiu, Administrația Fondului pentru Mediu
   (Sprawa C-565/11) (1)

   (Zwrot podatku pobranego przez państwo członkowskie z naruszeniem prawa Unii - Krajowe uregulowania ograniczające odsetki od zwracanego podatku podlegające zapłacie przez to państwo - Odsetki naliczane od dnia następującego po dniu wystąpienia z wnioskiem o zwrot podatku - Niezgodność z prawem Unii - Zasada skuteczności)
   2013/C 164/08
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Tribunalul Sibiu

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Mariana Irimie

      Strona pozwana: Administrația Finanțelor Publice Sibiu, Administrația Fondului pentru Mediu

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunalul Sibiu — Wykładnia zasad równoważności, skuteczności i proporcjonalności, art. 6 TUE i art. 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej — Dopuszczalność uregulowań krajowych ograniczających kwotę odszkodowania za szkody poniesione przez jednostki w następstwie naruszenia przez państwo członkowskie prawa Unii — Zwrot odsetek ustawowych związanych ze zwrotem podatku

      Sentencja

   Prawo Unii należy interpretować w ten sposób, że stoi ono na przeszkodzie krajowym przepisom takim jak będące przedmiotem postępowania głównego, które ograniczają odsetki przyznane w ramach zwrotu podatku pobranego z naruszeniem prawa Unii do odsetek naliczanych od dnia następującego po dniu wystąpienia z wnioskiem o zwrot tego podatku.

      (1)  Dz.U. C 25 z 28.1.2012.


title: Sprawa C-226/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 7 maja 2007 r. — Flughafen Köln/Bonn GmbH przeciwko Hauptzollamt Köln

text:
               7.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 7 maja 2007 r. — Flughafen Köln/Bonn GmbH przeciwko Hauptzollamt Köln
   (Sprawa C-226/07)
   (2007/C 155/28)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Finanzgericht Düsseldorf
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Flughafen Köln/Bonn GmbH

      Strona pozwana: Hauptzollamt Köln
   Pytanie prejudycjalne
   Czy art. 14 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (1) należy interpretować w ten sposób, że przedsiębiorstwo, które używało opodatkowanego oleju gazowego z pozycji 2710 Nomenklatury Scalonej w celu produkcji energii elektrycznej i złożyło wniosek o zwrot podatku, może powołać się bezpośrednio na ten przepis?

      (1)  Dz.U. L 283, str. 51.


title: Sprawa T-122/05: Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2005 r. przez Roberta Benkö i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               9.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/22

         Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2005 r. przez Roberta Benkö i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-122/05)
   (2005/C 171/38)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 21 marca 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Roberta Benkö zamieszkałego w Kohfidisch (Austria), Nikolausa Draskovicha zamieszkałego w Güssing (Austria), Alexandra Freiherr von Kottwitza Erdödy zamieszkałego w Kohfidisch (Austria), Petera Massera zamieszkałego w Schwanberg (Austria), Alfreda Prinz von und zu Liechtenstein zamieszkałego w Deutschlandsberg (Austria), Marenzi Privatstiftung z siedzibą w Ebergassing (Austria), Marktgemeinde Götzendorf an der Leitha (Austria), Gemeinde Ebergassing (Austria), Ernsta Harracha zamieszkałego w Bruck an der Leitha (Austria), Schlossgut Schönbühel Aggstein AG z siedzibą w Vaduz, Heinrich Rüdiger Fürst Starhemberg'sche Familienstiftung z siedzibą w Vaduz, reprezentowanych przez adwokata M. Schaffgotscha, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżący wnoszą do Sądu Pierwszej Instancji o:

               1.

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Komisji w całości,
               ewentualnie, jeżeli wniosek ten nie zostanie uwzględniony,

               2.

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w odniesieniu do wszystkich terenów austriackich mających znaczenie dla Wspólnoty (Code AT załącznika I do zaskarżonej decyzji),
               ewentualnie, jeżeli wniosek ten nie zostanie uwzględniony,

               3.

               stwierdzenie nieważności objęcia zaskarżoną decyzją terenów AT 1114813, AT 2242000, AT 1220000, AT 1205A00, AT 3122000 i AT 3120000,
               ewentualnie, jeżeli wniosek ten nie zostanie uwzględniony,

               4.

               stwierdzenie nieważności objęcia załącznikiem I do zaskarżonej decyzji określonych terenów jako terenów mających znaczenie dla Wspólnoty dla siedlisk i gatunków o stopniu reprezentatywności i ocenie globalnej B, C i D (pomocniczo C i D, ponownie ewentualnie jedynie D) standardowych arkuszy danych Państw Członkowskich dla

                           a)

                           wszystkich terenów objętych zaskarżoną decyzją (według załącznika I), ewentualnie

                           b)

                           wszystkich terenów austriackich (Code AT do załącznika I), ewentualnie

                           c)

                           tylko terenów AT 1114813, AT 2242000, AT 1220000, AT 1205A00, AT 3122000 i AT 3120000,

               5.

               w każdym przypadku obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Na mocy decyzji Komisji C(2004) 4031 z dnia 7 grudnia 2004 r. wydanej na podstawie dyrektywy Rady 92/43/EWG (1) w sprawie przyjęcia wykazu terenów mających znaczenie dla Wspólnoty w kontynentalnym regionie biogeograficznym (2), nieruchomości skarżących podlegają systemowi ochrony tej dyrektywy.
   Skarżący podnoszą m.in., że podstawy zaskarżonej decyzji nie stanowi wymagane wyważenie interesów pomiędzy nadrzędnym interesem publicznym a prawami obciążonego obywatela i obciążonej organizacji.
   Skarżący twierdzą, że zaskarżona decyzja jest sprzeczna z dyrektywą 92/43/EWG, ponieważ nie ustanowiono właściwych podstaw koniecznych dla oceny niezbędnych nakładów finansowych i ponieważ program ramowy przyjmowany na podstawie art. 8 dyrektywy ani nie został opracowany, ani nie byłoby to wystarczające.
   Ponadto skarżący zarzucają, że z powodu podziału kompetencji w Austrii nie jest zagwarantowana wymagana przez dyrektywę 92/43/EWG spójność sieci terenów ochrony, przy czym tereny ochrony praktycznie we wszystkich przypadkach faktycznie kończą się na granicach landów, co zdaniem skarżących jest niewłaściwe zarówno pod względem prawnowspólnotowym, jak i ochrony przyrody.
   Poza tym skarżący są zdania, że Komisja zaniechała jasnego i wyraźnego ustalenia w zaskarżonej decyzji, dla jakich gatunków i siedlisk tereny wykazane jako tereny mające znaczenie dla Wspólnoty faktycznie takie znaczenie posiadają.
   Wreszcie skarżący podnoszą, że w odniesieniu do terenów ich dotyczących dla treści decyzji zostały przyjęte niewłaściwe podstawy merytoryczne i dlatego tereny te zostały niesłusznie uznane za tereny mające znaczenie dla Wspólnoty dla niektórych gatunków i siedlisk.

      (1)  Dyrektywa Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.U. L 206, str. 7).

      (2)  Dz.U. L 382, str. 1.


title: Sprawa C-639/13: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 18 grudnia 2014 r. – Komisja Europejska/Rzeczpospolita Polska (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2006/112/WE — Podatek VAT — Stawka obniżona — Artykuły przeznaczone na cele ochrony przeciwpożarowej)

text:
               23.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/15

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 18 grudnia 2014 r. – Komisja Europejska/Rzeczpospolita Polska
   (Sprawa C-639/13) (1)

   ((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2006/112/WE - Podatek VAT - Stawka obniżona - Artykuły przeznaczone na cele ochrony przeciwpożarowej))
   (2015/C 065/21)
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Lozano Palacios i M. Owsiany-Hornung, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciel: B. Majczyna, pełnomocnik)

      Sentencja

               1)

               Poprzez zastosowanie obniżonej stawki podatku od wartości dodanej do dostaw towarów przeznaczonych na cele ochrony przeciwpożarowej wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy art. 96–98 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, w związku z załącznikiem III do tej dyrektywy.

               2)

               Rzeczpospolita Polska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 45 z 15.2.2014.


title: Sprawa T-232/10: Wyrok Sądu z dnia 20 września 2011 r. — Couture Tech przeciwko OHIM (Przedstawienie godła Związku Radzieckiego) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego godło Związku Radzieckiego — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Sprzeczność z porządkiem publicznym lub z dobrymi obyczajami — Artykuł 7 ust. 1 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               29.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/18

         Wyrok Sądu z dnia 20 września 2011 r. — Couture Tech przeciwko OHIM (Przedstawienie godła Związku Radzieckiego)
   (Sprawa T-232/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego godło Związku Radzieckiego - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Sprzeczność z porządkiem publicznym lub z dobrymi obyczajami - Artykuł 7 ust. 1 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2011/C 319/37
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Couture Tech Ltd (Tortola, Brytyjskie Wyspy Dziewicze) (przedstawiciel: B. Whyatt, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 5 marca 2010 r. (sprawa R 1509/2008-2) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego przedstawiającego godło Związku Radzieckiego jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Couture Tech Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 195 z 17.7.2010.


title: Sprawa F-70/09: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 5 maja 2010 r. — Nikolchov przeciwko Komisji

text:
               31.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/57

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 5 maja 2010 r. — Nikolchov przeciwko Komisji
   (Sprawa F-70/09) (1)

   ()
   2010/C 209/93
   Język postępowania: francuski
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy w następstwie zawarcia ugody.

      (1)  Dz.U. C 244 z 10.10.2009, s.16.