title: Sprawa C-296/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Montpellier (Francja) w dniu 3 lipca 2008 r. — Ministère public przeciwko Ignaciowi Pédrowi Santestebanowi Goicoechei

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/34

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Montpellier (Francja) w dniu 3 lipca 2008 r. — Ministère public przeciwko Ignaciowi Pédrowi Santestebanowi Goicoechei
   (Sprawa C-296/08)
   (2008/C 223/54)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Cour d'appel de Montpellier
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ministère public

      Strona pozwana: Ignacio Pédro Santesteban Goicoechea
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy nienotyfikowanie przez państwo członkowskie (w tym przypadku Hiszpanię) — w trybie art. 31 ust. 2 decyzji ramowej Rady z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (1) — zamiaru dalszego stosowania przez to państwo dwustronnych bądź wielostronnych porozumień skutkuje — w związku z użyciem w art. 32 decyzji ramowej terminu „zastępuje” — niemożliwością stosowania przez to państwo członkowskie w stosunkach z innym państwem członkowskim (w tym przypadku z Francją) — które złożyło deklarację na mocy art. 32 decyzji ramowej — innych procedur niż europejski nakaz aresztowania?

               2)

               Gdyby odpowiedź na powyższe pytanie była przecząca, czy zastrzeżenia dokonane przez państwo wykonania pozwalają temu państwu na stosowanie konwencji z dnia 27 września 1996 r., a więc wcześniejszej niż dzień 1 stycznia 2004 r., lecz która weszła w życie w tym państwie wykonania po dniu 1 stycznia 2004 r., o którym mowa w art. 32 decyzji ramowej?

      (1)  Decyzja ramowa Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (Dz.U. L 190, s. 1).


title: Sprawa C-470/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāts (Republika Łotewska) w dniu 14 września 2011 r. — SIA Garkalns przeciwko Rīgas dome

text:
               12.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāts (Republika Łotewska) w dniu 14 września 2011 r. — SIA „Garkalns” przeciwko Rīgas dome
   (Sprawa C-470/11)
   2011/C 331/23
   Język postępowania: łotewski

      Sąd krajowy

   Augstākās tiesas Senāts

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: SIA „Garkalns”.

      Strona pozwana: Rīgas dome.

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 49 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską i związany z nim obowiązek przejrzystości powinny być interpretowane w ten sposób, że użycie w opublikowanej wcześniej ustawie niedookreślonego pojęcia prawnego takiego jak „istotne naruszenie interesów państwa i mieszkańców danego obszaru administracyjnego”, które jest doprecyzowywane przy każdym indywidualnym stosowaniu go za pomocą wskazówek interpretacyjnych, lecz które jednocześnie pozwala na określoną elastyczność przy ocenie naruszenia swobody, jest zgodne z dozwolonymi ograniczeniami swobody świadczenia usług?


title: Sprawa T-194/12: Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2012 r. — Advance Magazine Publishers przeciwko OHIM — Bauer Consumer Media (GOLF WORLD)

text:
               14.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/8

         Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2012 r. — Advance Magazine Publishers przeciwko OHIM — Bauer Consumer Media (GOLF WORLD)
   (Sprawa T-194/12)
   2012/C 209/13
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Advance Magazine Publishers, Inc. (Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: R. Hacon, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Bauer Consumer Media Ltd (Peterborough, Zjednoczone Królestwo)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 9 lutego 2012 r. w sprawie R 239/2011-1;

               —

               odrzucenie spornego zgłoszenia dla wszystkich towarów i usług, dla których nastąpiła jego publikacja dla celów wniesienia sprzeciwu;

               —

               posiłkowo, uznanie dowodów używania za wystarczające i przekazanie sprzeciwu do Wydziału Sprzeciw w celu rozstrzygnięcia kwestii konfliktu pomiędzy rozpatrywanymi znakami towarowymi; oraz

               —

               zwrot na rzecz wnoszącej sprzeciw kosztów poniesionych w postępowaniu w sprawie sprzeciwu, postępowaniu przed Izbą Odwoławczą i niniejszym postępowaniu oraz zwrot opłat związanych z wniesieniem skargi;

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Bauer Consumer Media Ltd

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „GOLF WORLD” dla towarów i usług z klas 9, 16, 35, 38 i 41 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 7070147

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: zarejestrowany w Beneluksie słowny znak towarowy nr 465586 „GOLF WORLD” dla towarów z klasy 16; zarejestrowany w Danii słowny znak towarowy nr 541/1991 „GOLF WORLD” dla towarów z klasy 16; zarejestrowany we Francji słowny znak towarowy nr 1551025 „GOLF WORLD” dla towarów z klasy 16; zarejestrowany w Grecji słowny znak towarowy nr 96430 „GOLF WORLD” dla towarów z klasy 16; zarejestrowany we Włoszech słowny znak towarowy nr 575282 „GOLF WORLD” dla towarów z klasy 16; zarejestrowany w Hiszpanii słowny znak towarowy nr 1308477 „GOLF WORLD” dla towarów z klasy 16; zarejestrowany w Szwecji słowny znak towarowy nr 229611 „GOLF WORLD” dla towarów z klasy 16; zarejestrowany w Portugalii słowny znak towarowy nr 259281 „GOLF WORLD” dla towarów z klasy 16; zarejestrowany w Irlandii słowny znak towarowy nr 113474 „GOLF WORLD” dla towarów z klasy 16

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 42 rozporządzenia Rady nr 207/2009


title: Sprawa C-123/07: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 26 lutego 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów

text:
               7.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/22

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 26 lutego 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów
   (Sprawa C-123/07) (1)

   (2008/C 142/38)

      Język postępowania: niderlandzki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 95 z 28.4.2007.


title: Sprawa T-215/06: Skarga wniesiona w dniu 8 sierpnia 2006 r. — American Clothing Associates przeciwko OHIM (graficzny znak towarowy — liść klonowy i litery RW)

text:
               14.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/12

         Skarga wniesiona w dniu 8 sierpnia 2006 r. — American Clothing Associates przeciwko OHIM (graficzny znak towarowy — liść klonowy i litery RW)
   (Sprawa T-215/06)
   (2006/C 249/31)
   Język skargi: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: American Clothing Associates (Evergem, Belgia) (Przedstawiciele: adwokaci P. Maeyaert i N. Clarembeaux)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 4 maja 2006 r. w sprawie R 1463/2005-1;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy, na który składają się wyobrażenie liścia klonowego i litery RW, dla towarów należących do klas 18, 25 i 40 (zgłoszenie nr 2 785 368)

      Decyzja eksperta: Odmowa rejestracji

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Skarżąca wskazuje przede wszystkim na naruszenie art. 7 ust. 1 lit. h) rozporządzenia Rady nr 40/94 oraz art. 6 ter konwencji paryskiej, przejawiające się w tym, że Izba Odwoławcza OHIM nie wzięła pod uwagę całościowego wrażenia wywoływanego przez zgłoszony znak towarowy i dopuściła się błędów oceniając, iż wchodzący w skład znaku liść klonowy imituje godło. Skarżąca twierdzi również, że Izba Odwoławcza nieprawidłowo odmówiła wzięcia pod uwagę renomy znaku przy badaniu, czy wystąpiła bezwzględna podstawa odmowy rejestracji przewidziana w art. 7 ust. 1 lit. h) rozporządzenia nr 40/94.


title: Sprawa C-378/13: Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej

text:
               7.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/31

         Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-378/13)
   2013/C 260/58
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Patakia i A. Alcover San Pedro)

      Strona pozwana: Republika Grecka

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując środków koniecznych do wykonania wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 6 października 2005 r. w sprawie C-502/03 Komisja przeciwko Republice Greckiej, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 260 ust. 1 TFUE;

               —

               nakazanie Republice Greckiej zapłaty na rzecz Komisji kwoty wynoszącej 71 193,60 EUR za każdy dzień zwłoki w wykonaniu wyroku wydanego w sprawie C-502/03 począwszy od dnia, w którym zostanie ogłoszony wyrok w niniejszej sprawie do dnia wykonania wyroku w sprawie C-502/03;

               —

               nakazanie Republice Greckiej zapłaty na rzecz Komisji ryczałtu w wysokości 7 786,80 EUR za dzień począwszy od dnia ogłoszenia wyroku w sprawie C-502/03 do dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie lub do dnia wykonania wyroku w sprawie C-502/03, jeżeli nastąpi ono wcześniej;

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

               W wyroku wydanym w dniu 6 października 2005 r. w sprawie C-502/03 Komisja przeciwko Republice Greckiej, Trybunał orzekł co następuje:

                           1)

                           Nie przyjmując wszystkich środków niezbędnych w celu zapewnienia przestrzegania art. 4, 8 i 9 dyrektywy Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów w brzmieniu zmienionym dyrektywą Rady 91/156/EWG z dnia 18 marca 1991 r., Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

                           2)

                           Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

               2)

               Artykuł 260 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej przewiduje, że jeśli Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej stwierdza, że państwo członkowskie uchybiło jednemu z zobowiązań, które na nim ciążą na mocy traktatów, państwo to jest zobowiązane podjąć środki, które zapewnią wykonanie wyroku Trybunału.

               3)

               Zgodnie z zasadami postępowania poprzedzającego wniesienie skargi uregulowanego w art. 260 TFUE, Komisja skierowała do Republiki Greckiej wezwanie do usunięcia uchybienia i uzupełniające wezwanie do usunięcia uchybienia, w których wezwała to państwo członkowskie do przedstawienia uwag w zakresie wdrożenia środków wykonujących wspomniany wyżej wyrok.

               4)

               Po dokonaniu oceny odpowiedzi Republiki Greckiej na wspomniane wezwania a w szczególności przedstawionych przez Republikę Grecką 8 sprawozdań dotyczących postępów w wykonaniu, Komisja stwierdziła, że ponad siedem lat po wydaniu wspomnianego wyroku Republika Grecka nadal nie przyjęła wszystkich niezbędnych środków wymaganych w celu wykonania wyroku Trybunału z dnia 6 października 2005 r. w sprawie C-502/03 i postanowiła wnieść skargę przewidzianą w art. 260 ust. 2 TFUE.


title: Sprawa C-96/05: Skarga wniesiona dnia 21 lutego 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               16.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/21

         Skarga wniesiona dnia 21 lutego 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-96/05)
   (2005/C 93/39)
   Język postępowania: grecki
   W dniu 21 lutego 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Geralda Brauna i Georgiosa Sabbosa ze Służby Prawnej Komisji, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Greckiej.
   Skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1.

               stwierdzenie, że Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy dyrektywy 2001/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 września 2001 r. zmieniającej dyrektywy 78/660/EWG, 83/349/EWG oraz 86/635/EWG w zakresie zasad oceny rocznych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek a także banków oraz innych instytucji finansowych (1), poprzez nieprzyjęcie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania tej dyrektywy, a w każdym razie poprzez niepowiadomienie Komisji o tych przepisach.

               2.

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął dnia 1 stycznia 2004 r.

      (1)  Dz.U. L 283 z 27.10.2001, str. 28


               12.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/1

         2009/C 220/01
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 205 z 29.8.2009.

      Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 193 z 15.8.2009.

      Dz.U. C 180 z 1.8.2009.

      Dz.U. C 167 z 18.7.2009.

      Dz.U. C 153 z 4.7.2009.

      Dz.U. C 141 z 20.6.2009.

      Dz.U. C 129 z 6.6.2009.

   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:
   EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


title: Sprawa C-421/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 21 maja 2015 r. w sprawach połączonych T-331/10 RENV i T-416/10 RENV Yoshida Metal Industry Co. Ltd/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 29 lipca 2015 r. przez Yoshida Metal Industry Co. Ltd

text:
               23.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 389/13

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 21 maja 2015 r. w sprawach połączonych T-331/10 RENV i T-416/10 RENV Yoshida Metal Industry Co. Ltd/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 29 lipca 2015 r. przez Yoshida Metal Industry Co. Ltd
   (Sprawa C-421/15 P)
   (2015/C 389/15)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Yoshida Metal Industry Co. Ltd (przedstawiciele: J. Cohen, solicitor, G. Hobbs QC, T. St Quintin, barrister)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), Pi-Design AG, Bodum France, Bodum Logistics A/S

      Żądania wnoszącej odwołanie

   Tytułem żądania głównego wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału Sprawiedliwości o:

               —

               Uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej (siódma izba) z dnia 21 maja 2015 r. wydanego w sprawach połączonych T-331/10 RENV i T-416/10 RENV;

               —

               Uwzględnienie skargi wniesionej przez skarżącą do Sądu i stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej z dnia 20 maja 2010 r. w sprawie R-1235/2008;

               —

               Uwzględnienie skargi wniesionej przez skarżącą do Sądu i stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej z dnia 20 maja 2010 r. w sprawie R-1237/2008-1;

               —

               Obciążenie OHIM, Pi-Design AG, Bodum France i Bodum Logistics A/S kosztami postępowania, w tym kosztami, co do których orzeczono w wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 6 marca 2014 r. wydanym w sprawach połączonych C-337/12 P i C-340/12 P, EU:C:2014:129, iż rozstrzygnięcie o nich nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

         Tytułem żądania ewentualnego wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału Sprawiedliwości o:

               —

               Uchylenie wyroku Sądu (siódma izba) z dnia 21 maja 2015 r. wydanego w sprawach połączonych T-331/10 RENV i T-416/10 RENV w zakresie, w jakim orzeczono w nim w odniesieniu do następujących towarów, dla których zarejestrowano wspólnotowe znaki towarowe nr 1371244 i nr 1372580: z klasy 8: osełki do ostrzenia kos i uchwyty do osełek; z klasy 21: pojemniki do użytku domowego lub kuchennego (z wyjątkiem wytworzonych z metali szlachetnych lub pokrytych takimi metalami) i bloki na noże;

               —

               Uwzględnienie skargi wniesionej przez skarżącą do Sądu i stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej z dnia 20 maja 2010 r. w sprawie R-1235/2008 w zakresie, w jakim dotyczy ona następujących towarów, dla których zarejestrowano wspólnotowy znak towarowy nr 1371244: z klasy 8: osełki do ostrzenia kos i uchwyty do osełek; z klasy 21: pojemniki do użytku domowego lub kuchennego (z wyjątkiem wytworzonych z metali szlachetnych lub pokrytych takimi metalami) i bloki na noże;

               —

               Uwzględnienie skargi wniesionej przez skarżącą do Sądu i stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej z dnia 20 maja 2010 r. w sprawie R-1237/2008-1 w zakresie, w jakim dotyczy ona następujących towarów, dla których zarejestrowano wspólnotowy znak towarowy nr 1372580: z klasy 8: osełki do ostrzenia kos i uchwyty do osełek; z klasy 21: pojemniki do użytku domowego lub kuchennego (z wyjątkiem wytworzonych z metali szlachetnych lub pokrytych takimi metalami) i bloki na noże;

               —

               Obciążenie OHIM, Pi-Design AG, Bodum France i Bodum Logistics A/S kosztami postępowania, w tym kosztami, co do których orzeczono w wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 6 marca 2014 r. wydanym w sprawach połączonych C-337/12 P i C-340/12 P, EU:C:2014:129, iż rozstrzygnięcie o nich nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnosząca odwołanie podnosi dwa zarzuty:

               —

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Sąd naruszył art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) rozporządzenia (1), dokonując błędnej wykładni i w konsekwencji błędnie stosując to rozporządzenie w odniesieniu do oznaczeń przedstawionych graficznie w spornych wspólnotowych znakach towarowych;

               —

               Zarzut drugi dotyczący tego, że Sąd dodatkowo lub alternatywnie naruszył art. 52 ust. 3 rozporządzenia, nie rozpatrując zastosowania art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) rozporządzenia w odniesieniu do każdej z wielu kategorii towarów, dla których zarejestrowano przedstawione graficznie oznaczenia jako wspólnotowe znaki towarowe.

      Na poparcie zarzutu pierwszego wnosząca odwołanie zasadniczo podnosi następujące okoliczności:

   W pkt 39 zaskarżonego wyroku Sąd stwierdził, że art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) rozporządzenia stosuje się w odniesieniu do każdego oznaczenia – bez względu na to, czy jest ono dwuwymiarowe czy też trójwymiarowe – gdy wszystkie istotne cechy oznaczenia spełniają funkcję techniczną. Jednakże przyjmując i stosując powyższe stwierdzenie w odniesieniu do spornych wspólnotowych znaków towarowych, Sąd błędnie odstąpił od zastosowania stwierdzenia (i w konsekwencji nie wywiódł z niego skutków) zawartego w pkt 48 wyroku Trybunału Sprawiedliwości wydanego w sprawie C-48/09 P Lego Juris/OHIM, EU:C:2010:516, zgodnie z którym, po pierwsze, wspomniany art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) nie stoi na przeszkodzie rejestracji oznaczenia w charakterze znaku towarowego „tylko z tego względu, że wykazuje cechy użytkowe”, oraz po drugie, zawarte w tym art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) wyrazy „wyłącznie” i „niezbędny” ograniczają jego zakres zastosowania „jedynie [do tych] kształtów towaru, które są wyłącznie wyrazem zastosowanego rozwiązania technicznego”.
   Zgodnie ze stwierdzeniami zawartymi w wyroku Lego Juris/OHIM, C-48/09 P, EU:C:2010:516, Sąd powinien był stwierdzić, że w art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) rozporządzenia nie ustanowiono żadnego wymogu prawnego, aby oznaczenia dwuwymiarowe lub trójwymiarowe były pozbawione cech użytkowych, oraz że nie stoi on na przeszkodzie rejestracji „oznaczeń hybrydowych” zawierających istotne z wizualnego punktu widzenia ozdobne elementy rysunkowe, które nie tylko „obejmuj[ą] rozwiązanie techniczne”, lecz pełnią także funkcję odróżniającą, której pełnienia oczekuje się od znaków towarowych. Natomiast Sąd błędnie odstąpił od istotnych kryteriów prawnych stosowania art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) rozporządzenia (i w konsekwencji nie wywiódł z nich skutków), nie uwzględniając zasady, że graficznie przedstawione w spornych znakach towarowych oznaczenia stanowią „oznaczenia hybrydowe” zawierające ozdobne elementy rysunkowe (istotne z wizualnego punktu widzenia dla każdego obserwatora motywy w formie czarnych krążków utworzonych z wklęsłych zabarwionych wydrążeń), które mają charakter odróżniający – jak potwierdzono to w przywołanej w pkt 5 zaskarżonego wyroku decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 31 października 2001 r.
   Gdyby Sąd nie dokonał błędnej wykładni i w konsekwencji nie zastosował błędnie art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) rozporządzenia poprzez przyjęcie i zastosowanie nieprawidłowego stanowiska dotyczącego zdolności wklęsłych wydrążeń do jednoczesnego pełnienia funkcji użytkowej i odróżniającej w odniesieniu do graficznie przedstawionych w spornych znakach towarowych oznaczeń, to stwierdziłby – i powinien był stwierdzić – że sporne oznaczenia nie są wyłączone z rejestracji na mocy tego przepisu oraz że odmienne decyzje Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM były błędne i należy stwierdzić ich nieważność.

      Na poparcie zarzutu drugiego wnosząca odwołanie zasadniczo podnosi następujące okoliczności:

   Zgodnie z art. 52 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 Sąd powinien był rozważyć, czy art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) skutkuje nieważnością graficznie przedstawionych w spornych znakach towarowych oznaczeń ze względu na to, że stanowią one „jedynie kształty towaru, które są wyłącznie wyrazem zastosowanego rozwiązania technicznego” (pkt 48 wyroku Trybunału w sprawie Lego Juris/OHIM, C-48/09 P, EU:C:2010:516) w wypadku wszystkich towarów, dla których są zarejestrowane, lub tylko niektórych z nich, a jeśli taka sytuacja miałaby miejsce, powinien był rozważyć, dla których kategorii towarów oznaczenia mogą być zarejestrowane. Sąd nie dokonał tego badania, nie spełniając istotnego wymogu, i tym samym nie dokonał ustaleń, od których koniecznie zależała zgodność z prawem stwierdzenia dokonanego przezeń na podstawie art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) rozporządzenia.
   Ponadto i w każdym razie Sąd nie dopełnił istotnego wymogu wynikającego z art. 52 ust. 3, stosując swoje rozumowanie w ramach stwierdzenia dokonanego na podstawie art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) w odniesieniu do wszystkich towarów bez rączek, dla których zarejestrowano graficznie przedstawione w spornych znakach towarowych oznaczenia. Oznaczenia zarejestrowano w szczególności dla następujących kategorii towarów bez rączek, w odniesieniu do których zgodnie z wymogami art. 52 ust. 3 rozporządzenia nie można było zgodnie z prawem zastosować stwierdzenia Sądu dokonanego na podstawie art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt (ii): w klasie 8 – osełki do ostrzenia kos i uchwyty do osełek; w klasie 21 – pojemniki do użytku domowego lub kuchennego (z wyjątkiem wytworzonych z metali szlachetnych lub pokrytych takimi metalami) i bloki na noże.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa T-221/15: Skarga wniesiona w dniu 5 maja 2015 r. – Arbuzow/Rada

text:
               24.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/36

         Skarga wniesiona w dniu 5 maja 2015 r. – Arbuzow/Rada
   (Sprawa T-221/15)
   (2015/C 279/44)
   Język postępowania: czeski

      Strony

      Strona skarżąca: Siergiej Arbuzow (Kijów, Ukraina) (przedstawiciel: adwokat M. Machytková)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2015/364 z dnia 5 marca 2015 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/357 z dnia 5 marca 2015 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie w zakresie, w jakim te akty dotyczą skarżącego;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżący podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do dobrej administracji.

                           —

                           Skarżący twierdzi w tym kontekście, że doszło do naruszenia prawa do dobrej administracji zagwarantowanego w art. 41 ust. 1 oraz art. 2 lit. a) i c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”), gdyż jego zdaniem strona pozwana nie dochowała należytej staranności, która wymagała wszechstronnego i bezstronnego rozważenia przez nią wszystkich okoliczności faktycznych jego sprawy.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa własności.

                           —

                           Skarżący podnosi w tym kontekście, że doszło do naruszenia prawa własności zagwarantowanego w art. 17 ust. 1 karty oraz w art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, w związku z tym, że wskutek naruszenia prawa do dobrej administracji zaskarżone akty, które ograniczają jego prawo własności, zostały przyjęte bez podstawy prawnej oraz z naruszeniem wymogów określonych w art. 52 ust. 1 karty.


title: Sprawa T-243/09: Wyrok Sądu z dnia 27 września 2012 r. — Fedecom przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Sektor owoców i warzyw —  „Plany interwencyjne” mające na celu wsparcie rynku owoców i warzyw we Francji — Decyzja stwierdzająca niezgodność pomocy ze wspólnym rynkiem — Pojęcie pomocy państwa — Zasoby państwowe — Współfinansowanie przez instytucję publiczną i z dobrowolnych wkładów organizacji producentów — Argumenty sprzeczne z okolicznościami faktycznymi przedstawionymi w toku postępowania administracyjnego — Pomoc na funkcjonowanie — Uzasadnione oczekiwania)

text:
               17.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/21

         Wyrok Sądu z dnia 27 września 2012 r. — Fedecom przeciwko Komisji
   (Sprawa T-243/09) (1)

   (Pomoc państwa - Sektor owoców i warzyw - „Plany interwencyjne” mające na celu wsparcie rynku owoców i warzyw we Francji - Decyzja stwierdzająca niezgodność pomocy ze wspólnym rynkiem - Pojęcie pomocy państwa - Zasoby państwowe - Współfinansowanie przez instytucję publiczną i z dobrowolnych wkładów organizacji producentów - Argumenty sprzeczne z okolicznościami faktycznymi przedstawionymi w toku postępowania administracyjnego - Pomoc na funkcjonowanie - Uzasadnione oczekiwania)
   2012/C 355/42
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Fédération de l’organisation économique fruits et légumes (Fedecom) (Paryż, Francja) (przedstawiciel: G. Galvez, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciel: B. Stromsky, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2009) 203 wersja ostateczna z dnia 28 stycznia 2009 r. w sprawie „planów interwencyjnych” w sektorze owoców i warzyw wprowadzonych przez Republikę Francuską.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Fédération de l’organisation économique fruits et légumes (Fedecom) zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 205 z 29.8.2009.


title: Wykreślenie sprawy C-527/03

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/31

         Wykreślenie sprawy C-527/03 (1)

   (2005/C 217/63)

      (Język postępowania: niderlandzki)

   Postanowieniem z dnia 8 czerwca 2005 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-527/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów.

      (1)  Dz.U. C 59 z 06.03.2004


title: Sprawa C-494/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 13 lipca 2011 r. w sprawie T-141/07 Otis Luxembourg Sàrl, dawniej General Technic-Otis Sàrl, Otis SA, Otis BV, Otis Elevator Company, Otis GmbH & Co. OHG przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 23 września 2011 r. przez Otis Luxembourg Sàrl, dawniej General Technic-Otis Sàrl, Otis SA, Otis BV, Otis Elevator Company, Otis GmbH & Co. OHG

text:
               26.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/18

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 13 lipca 2011 r. w sprawie T-141/07 Otis Luxembourg Sàrl, dawniej General Technic-Otis Sàrl, Otis SA, Otis BV, Otis Elevator Company, Otis GmbH & Co. OHG przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 23 września 2011 r. przez Otis Luxembourg Sàrl, dawniej General Technic-Otis Sàrl, Otis SA, Otis BV, Otis Elevator Company, Otis GmbH & Co. OHG
   (Sprawa C-494/11 P)
   2011/C 347/27
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Otis Luxembourg Sàrl, dawniej General Technic-Otis Sàrl, Otis SA, Otis BV, Otis Elevator Company, Otis GmbH & Co. OHG (przedstawiciele: adwokat A Winckler, solicitor J. Temple Lang, adwokat C.J. Cook, adwokat D. Gerard)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie zaskarżonego wyroku;

               —

               na podstawie informacji, jakimi dysponuje Trybunał, częściowe stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i obniżenie kwot grzywien w niej ustalonych lub, jeśli Trybunał uzna to za stosowne, uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania w zakresie właściwych okoliczności;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania niniejszej instancji oraz postępowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona wnosząca odwołanie kwestionuje w pierwszym zarzucie wnioski Sądu, jakoby Komisja słusznie przypisała Otis SA odpowiedzialność za naruszenia popełnione przez GTO w Luksemburgu. Zarzut ten dzieli się na cztery części. W pierwszej części podnosi się uchybienie Sądu co do istoty w związku z tym, że naruszył kryterium ustalone w wyroku Trybunału z dnia 10 września 2009 r. w sprawie C-97/08 P Akzo Nobel i in. przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. I-8237, oraz pojęcie jednego przedsiębiorstwa. W drugiej części utrzymuje się, że Sąd przekroczył swe uprawnienia, opierając się na okolicznościach, których Komisja nie podnosiła w zaskarżonej decyzji i które nie były zawarte w aktach sprawy. W trzeciej części podnosi się, że Sąd niedokładnie przedstawił charakter i zakres związków prawnych pomiędzy GTO i Otis SA oraz, że przeinaczył fakty. W czwartej części wnoszące odwołanie twierdzą, że Sąd nie przedstawił wystarczającego uzasadnienia oddalenia zarzutu dotyczącego uchybienia przez Komisję obowiązkowi równego traktowania spółek dominujących GTO i MEE.
   W zarzucie drugim wnoszące odwołanie utrzymują, że Sąd dopuścił się naruszeń prawa, gdy uwzględnił ustalenie wysokości grzywny nałożonej w związku z naruszeniem niemieckim. Zarzut ten dzieli się na dwie części. W pierwszej części podnosi się, że Sąd dokonał błędnej interpretacji wytycznych z 1998 r. w sprawie obliczania grzywien, ponieważ orzekł, że Komisja nie była zobowiązana uwzględnić wielkości rynku do celów ustalenia podstawowej wysokości grzywny. W drugiej części wnoszące odwołanie twierdzą, że Sąd nie przedstawił wystarczającego uzasadnienia swych ustaleń w sprawie określenia wielkości rynków oraz podziału uczestników na kategorie.
   W swoim zarzucie trzecim wnoszące odwołanie twierdzą, że Sąd dopuścił się naruszeń prawa i przekroczył swe uprawnienia, gdy odmówił przyznania Otis „częściowego immunitetu” na podstawie pkt 28 ostatni ustęp komunikatu z 2002 r. w sprawie współpracy. Zarzut ten dzieli się na dwie części. W pierwszej części podnosi się, że Sąd nie zastosował sprawiedliwych kryteriów przyznania „częściowego immunitetu”, przekroczył swe uprawnienia, zastępując swą własna oceną dowodów przedstawionych przez Otis ocenę Komisji i naruszył utrwalone zasady dotyczące dowodów. W drugiej części podnosi się, że Sąd dokonał błędnej interpretacji spoczywającego na Komisji obowiązku uzasadnienia.


title: Sprawa C-500/14: Postanowienie Trybunału (trzecia izba) z dnia 6 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Torino – Włochy) – Ford Motor Company/Wheeltrims srl [Odesłanie prejudycjalne — Wzory — Dyrektywa 98/71/WE — Artykuł 14 — Rozporządzenie (WE) nr 6/2002 — Artykuł 110 — Klauzula „naprawy” — Używanie znaku towarowego bez zgody właściciela w odniesieniu do części zamiennych lub akcesoriów dla pojazdów, identycznych z towarami, dla których znak ten został zarejestrowany]

text:
               1.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/14

         Postanowienie Trybunału (trzecia izba) z dnia 6 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Torino – Włochy) – Ford Motor Company/Wheeltrims srl
   (Sprawa C-500/14) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Wzory - Dyrektywa 98/71/WE - Artykuł 14 - Rozporządzenie (WE) nr 6/2002 - Artykuł 110 - Klauzula „naprawy” - Używanie znaku towarowego bez zgody właściciela w odniesieniu do części zamiennych lub akcesoriów dla pojazdów, identycznych z towarami, dla których znak ten został zarejestrowany])
   (2016/C 038/18)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale ordinario di Torino

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ford Motor Company

      Strona pozwana: Wheeltrims srl

      Sentencja

   Artykuł 14 dyrektywy 98/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 1998 r. w sprawie prawnej ochrony wzorów i art. 110 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002 z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów wspólnotowych należy interpretować w ten sposób, że nie zezwalają one, na zasadzie odstępstwa od przepisów dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych i rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, producentowi części zamiennych i akcesoriów do samochodów, takich jak kołpaki, na umieszczanie na swoich produktach oznaczenia identycznego z zarejestrowanym przez producenta samochodów znakiem towarowym, między innymi dla takich towarów, bez zgody tego producenta, na tej podstawie, że użycie znaku towarowego w taki sposób stanowi jedyny środek naprawy danego pojazdu poprzez odtworzenie jego oryginalnego wyglądu jako produktu złożonego.

      (1)  Dz.U. C 46 z 9.2.2015.


title: Sprawa T-473/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 czerwca 2007 r. — Asturias Cuerno przeciwko Komisji (Urzędnicy — Wynagrodzenie — Dodatek zagraniczny — Artykuł 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII do regulaminu pracowniczego — Praca wykonywana dla organizacji międzynarodowej — Dodatek na zagospodarowanie — Dieta dzienna)

text:
               4.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/32

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 czerwca 2007 r. — Asturias Cuerno przeciwko Komisji
   (Sprawa T-473/04) (1)

   (Urzędnicy - Wynagrodzenie - Dodatek zagraniczny - Artykuł 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII do regulaminu pracowniczego - Praca wykonywana dla organizacji międzynarodowej - Dodatek na zagospodarowanie - Dieta dzienna)
   (2007/C 183/62)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Cristina Asturias Cuerno (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: R. García-Gallardo Gil-Fournier i A. Sayagués Torres, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall, pełnomocnik, wspierany przez adwokatów J. Rivasa Andrésa, J. Gutiérreza Gisberta i M. Canala Fontcubertę)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 25 sierpnia 2004 r. oddalającej zażalenie skarżącej z dnia 27 kwietnia 2004 r. i odmawiającej przyznania jej dodatku zagranicznego przewidzianego w art. 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII do regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich, jak również świadczeń z nim związanych
   Sentencja wyroku

               1)

               Zostaje stwierdzona nieważność decyzji Komisji z dnia 28 stycznia 2004 r. i z dnia 25 sierpnia 2004 r.

               2)

               Skarżącej przysługuje prawo do dodatku zagranicznego przewidzianego w art. 4 załącznika VII do regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich, jak również do dodatku na zagospodarowanie, o którym mowa w art. 5 tego załącznika.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               Komisja pokryje wszystkie koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 45 z 19.2.2005 r.


title: Sprawa T-241/13: Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2015 r. – Republika Grecka/Komisja [EFOGR — Sekcja Gwarancji — EFRG i EFRROW — Wydatki wyłączone z finansowania — Wołowina i cielęcina — Mięso baranie i kozie — Tytoń — Artykuł 69 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 — Artykuł 31 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 — Artykuł 23 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 796/2004]

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/44

         Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2015 r. – Republika Grecka/Komisja
   (Sprawa T-241/13) (1)

   ([EFOGR - Sekcja Gwarancji - EFRG i EFRROW - Wydatki wyłączone z finansowania - Wołowina i cielęcina - Mięso baranie i kozie - Tytoń - Artykuł 69 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 - Artykuł 31 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 - Artykuł 23 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 796/2004])
   (2016/C 048/49)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Grecka (przedstawiciele: I. Chalkias, S. Papaïoannou i A. Vasilopoulou, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Marcoulli i D. Triantafyllou, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Komisji 2013/123/UE z dnia 26 lutego 2013 r. wyłączającej z finansowania przez Unię Europejską niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. L 67, s. 20) w zakresie, w jakim wyłącza ona niektóre wydatki poniesione przez Republikę Grecką.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji wykonawczej Komisji 2013/123/UE z dnia 26 lutego 2013 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) w zakresie, w jakim wyłącza ona niektóre wydatki poniesione przez Republikę Grecką w sektorze tytoniu z tytułu roku złożenia wniosku 2006.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Europejska i Republika Grecka pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 207 z 20.7.2013.


title: Sprawa C-198/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Helsingin hovioikeus (Finlandia) w dniu 22 kwietnia 2014 r. – Valev Visnapuu przeciwko Kihlakunnansyyttäjä (Helsinki), Suomen valtio – Tullihallitus

text:
               30.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 202/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Helsingin hovioikeus (Finlandia) w dniu 22 kwietnia 2014 r. – Valev Visnapuu przeciwko Kihlakunnansyyttäjä (Helsinki), Suomen valtio – Tullihallitus
   (Sprawa C-198/14)
   2014/C 202/15
   Język postępowania: fiński

      Sąd odsyłający

   Helsingin hovioikeus

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Valev Visnapuu

      Druga strona postępowania: Kihlakunnansyyttäjä (Helsinki), Suomen valtio – Tullihallitus

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dopuszczalność fińskiego uregulowania podatku akcyzowego od opakowań napojów, zgodnie z którym podatek ten jest pobierany, jeżeli opakowanie nie jest objęte systemem zwrotu, należy oceniać w świetle art. 110 TFUE zamiast art. 34 TFUE? Wspomniany system zwrotu musi być systemem kaucji, w którym opakowujący lub importer napojów – działając samemu lub w sposób przewidziany w fińskiej ustawie o odpadach lub w odpowiednich przepisach obowiązujących w prowincji Åland – zapewnia ponowne wykorzystanie lub recykling opakowań napojów w ten sposób, że opakowanie zostaje wykorzystane ponownie lub poddane recyklingowi.

               2)

               W razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: Czy wspomniane uregulowanie jest zgodne z art. 1 ust. 1, art. 7 i 15 dyrektywy 94/62/WE (1), uwzględniając również art. 110 TFUE?

               3)

               W razie odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze: Czy wspomniane uregulowanie jest zgodne z art. 1 ust. 1, art. 7 i 15 dyrektywy 94/62/WE, uwzględniając również art. 34 TFUE?

               4)

               W razie odpowiedzi przeczącej na pytanie trzecie: Czy fińskie uregulowanie podatku akcyzowego od opakowań napojów należy uznać za dopuszczalne w świetle art. 36 TFUE?

               5)

               Czy wymóg, by osoba, która wykorzystuje napoje alkoholowe do celów komercyjnych, posiadała specjalne zezwolenie na sprzedaż detaliczną w odniesieniu do swojej działalności dotyczącej przywożonych napojów alkoholowych, w sytuacji gdy nabywca fiński zakupił przez Internet lub w inny sposób w sprzedaży wysyłkowej napoje alkoholowe od prowadzącego działalność w innym państwie członkowskim sprzedawcy, który dostarcza je do Finlandii, należy uznać za dotyczący istnienia lub funkcjonowania monopolu, wobec czego przepisy art. 34 TFUE nie stoją mu na przeszkodzie, natomiast należy oceniać go w świetle art. 37 TFUE?

               6)

               W razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie piąte: Czy wymóg posiadania zezwolenia jest zgodny z warunkami dotyczącymi monopoli państwowych o charakterze handlowym określonymi w art. 37 TFUE?

               7)

               W razie odpowiedzi przeczącej na pytanie piąte i jeżeli w niniejszej sprawie należy zastosować art. 34 TFUE: Czy uregulowanie fińskie, zgodnie z którym przy zamówieniu napojów alkoholowych z zagranicy przez Internet lub w inny sposób w sprzedaży wysyłkowej przywóz tych napojów do własnego spożycia jest dozwolony tylko wtedy, gdy przywozu napojów alkoholowych dokonał sam zamawiający lub niezależny od sprzedawcy podmiot trzeci, podczas gdy w innych przypadkach dla przywozu wymagane jest zezwolenie na podstawie fińskiej ustawy alkoholowej, stanowi sprzeczne ze wspomnianym artykułem ilościowe ograniczenie w przywozie lub środek o działaniu równoważnym?

               8)

               W razie odpowiedzi twierdzącej na poprzednie pytanie: Czy uregulowanie to można uznać za uzasadnione i proporcjonalne pod względem ochrony zdrowia i życia ludzkiego?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 94/62/WE z dnia 20 grudnia 1994 r. w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych (Dz.U. L 365, s. 10).


title: Sprawa T-466/12: Wyrok Sądu z dnia 17 marca 2015 r. – RFA International/Komisja [Dumping — Przywóz żelazokrzemu pochodzącego z Rosji — Odrzucenie wniosków o zwrot uiszczonego cła antydumpingowego — Określenie ceny eksportowej — Jeden podmiot gospodarczy — Ustalenie marginesu dumpingu — Zastosowanie metody odmiennej od metody zastosowanej w dochodzeniu pierwotnym — Zmiana okoliczności — Artykuł 2 ust. 9 i art. 11 ust. 9 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009]

text:
               4.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 146/36

         Wyrok Sądu z dnia 17 marca 2015 r. – RFA International/Komisja
   (Sprawa T-466/12) (1)

   ([Dumping - Przywóz żelazokrzemu pochodzącego z Rosji - Odrzucenie wniosków o zwrot uiszczonego cła antydumpingowego - Określenie ceny eksportowej - Jeden podmiot gospodarczy - Ustalenie marginesu dumpingu - Zastosowanie metody odmiennej od metody zastosowanej w dochodzeniu pierwotnym - Zmiana okoliczności - Artykuł 2 ust. 9 i art. 11 ust. 9 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009])
   (2015/C 146/48)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: RFA International, LP (Calgary, Kanada) (przedstawiciel: adwokat B. Evtimov)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (P. Němečková i A. Stobiecka-Kuik, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Komisji C (2012) 5577 final, C (2012) 5585 final, C (2012) 5588 final, C (2012) 5595 final, C (2012) 5596 final, C (2012) 5598 final oraz C (2012) 5611 final z dnia 10 sierpnia 2012 r. w sprawie wniosków o zwrot cła antydumpingowego uiszczonego od przywozu żelazokrzemu pochodzącego z Rosji w zakresie, w jakim decyzje te zawierają odmowę zwrotu uiszczonego cła antydumpingowego, z wyjątkiem kwot cła, w odniesieniu do których wnioski zostały uznane za niedopuszczalne ze względu na upływ określonego przepisami terminu.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               RFA International, LP zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 389 z 15.12.2012.


title: Sprawa F-3/10: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 26 października 2010 r. — AB przeciwko Komisji (Służba publiczna — Personel kontraktowy — Nieprzedłużenie umowy zawartej na czas określony — Zażalenie złożone po terminie — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               15.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/38

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 26 października 2010 r. — AB przeciwko Komisji
   (Sprawa F-3/10) (1)

   (Służba publiczna - Personel kontraktowy - Nieprzedłużenie umowy zawartej na czas określony - Zażalenie złożone po terminie - Oczywista niedopuszczalność)
   2011/C 13/73
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: AB (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat S.A. Pappas)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i D. Martin, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o nieprzedłużeniu zawartej ze skarżącym umowy o pracę w charakterze członka personelu kontraktowego.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Skarżący zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 100 z 17.4.2010, s. 69.


title: Sprawa T-397/05: Odwołanie wniesione w dniu  3 listopada 2005 r.  — ARCHI.M.E.D. — E.S przeciwko Komisji

text:
               25.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 74/20

         Odwołanie wniesione w dniu 3 listopada 2005 r. — ARCHI.M.E.D. — E.S przeciwko Komisji
   (Sprawa T-397/05)
   (2006/C 74/41)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Architecture, Microclimat, Energies Douces — Europe et Sud SARL (ARCHI.M.E.D. — E.S) (Ganges, Francja) [przedstawiciele: P.-P. van Gehuchten, J. Sambon, P. Reyniers, adwokaci]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Komisja nie była uprawniona do rozwiązania umowy z dnia 30 sierpnia 2005 r.,

               —

               nakazanie Komisji zapłaty kwoty 125 906 EUR powiększonej o ustawowe odsetki za zwłokę od dnia 12 lutego 2002 r.,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca jest stroną umowy BU 209-95 zawartej z Komisją w następstwie zaproszenia do składania ofert wystosowanego w ramach specjalnego programu badań i rozwoju technologicznego w dziedzinie energii nienukleranej (1), która dotyczy realizacji projektu renowacji budynku w Lyonie z zastosowaniem metod architektury solarnej i bioklimatycznej. Umowa zawiera klauzulę arbitrażową, na mocy której jedynie sądy wspólnotowe są właściwe do rozpoznawania sporów pomiędzy stronami umowy odnośnie do ważności, stosowania i wykładni umowy.
   Realizując swoje zobowiązania umowne, skarżąca przekazała Komisji w dniu 12 grudnia 2001 r. sprawozdanie końcowe z projektu. Komisja nie przyjęła tego sprawozdania i w dniu 5 lipca 2002 r. skierowała do skarżącej decyzję w sprawie zwrotu wypłaconych zaliczek, odmawiając zaakceptowania pewnych kosztów zadeklarowanych przez nią w sprawozdaniu. Ani wymiana korespondencji między stronami, ani odbyte spotkania, ani interwencja mediatora nie doprowadziły do polubownego rozwiązania sporu. Pismem poleconym z dnia 30 sierpnia 2005 r. Komisja skierowała do skarżącej ostateczną decyzję w sprawie zwrotu, poprzedzoną notą obciążającą z dnia 23 sierpnia 2005 r. Decyzja ta stanowi przedmiot niniejszego odwołania, wniesionego na podstawie klauzuli arbitrażowej.
   Odwołanie zmierza w pierwszej kolejności do nakazania Komisji zapłaty 20 % salda pomocy zdaniem skarżącej należnych jej na podstawie umowy BU 209-95.
   W uzasadnieniu swoich żądań skarżąca podnosi, że wszelkie zastrzeżenia dotyczące sposobu realizacji projektu przez strony umowy powinny były zostać zgłoszone przez Komisję przed dniem, w którym sprawozdanie powinno było zostać zatwierdzone (dwa miesiące od dnia złożenia sprawozdania końcowego). Skarżąca uważa, że Komisja była związana terminem i dlatego nie może uważać siebie za wierzyciela skarżącej. W konsekwencji, jako związana terminem, Komisja pozostaje dłużnikiem skarżącej w odniesieniu do salda pomocy, do której wypłaty zobowiązała się na mocy przywołanej umowy.

      (1)  Program wprowadzony decyzją Rady 94/806/CE z dnia 23 listopada 1994 r., Dz.U. L 334 z 22 grudnia 1994 r., str. 87.


title: Sprawa T-591/15: Skarga wniesiona w dniu 13 października 2015 r. – Transavia Airlines/Komisja

text:
               30.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 398/74

         Skarga wniesiona w dniu 13 października 2015 r. – Transavia Airlines/Komisja
   (Sprawa T-591/15)
   (2015/C 398/87)
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Transavia Airlines (Schiphol, Niderlandy) (przedstawiciele: R. Elkerbout i M. R. Baneke, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 3 i (w zakresie dotyczącym art. 1 ust. 3) art. 3, 4 i 5 decyzji Komisji Europejskiej;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca wnosi o częściowe stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) 2015/1227 z dnia 23 lipca 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.22614 (C 53/07) wdrożonej przez Francję na rzecz Izby Handlowo-Przemysłowej w Pau-Béarn, Ryanair, Airport Marketing Services i Transavia [notyfikowana jako dokument nr C(2014) 5085] (Dz.U. 2015, L 201, s.109).
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasady dobrej administracji zgodnie z art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i prawa do obrony

                           —

                           Skarżąca przed wydaniem zaskarżonej decyzji nie miała żadnej możliwości przedstawienia swojego stanowiska.

                           —

                           Komisja nie miała prawa oddalić wniosku skarżącej z dnia 25 sierpnia 2015 r. o dostęp do niektórych dokumentów.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE, ponieważ utrzymywana pomoc państwa została niesłusznie przypisana państwu francuskiemu.

                           —

                           Komisja błędnie uznała Izbę Handlowo-Przemysłowej w Pau-Béarn za organ administracji.

                           —

                           Komisja sama sobie zaprzecza przy ocenie charakteru „Izby Handlowo-Przemysłowej w Pau-Béarn”.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE, ponieważ błędnie zostało zastosowane kryterium podmiotu gospodarczego działającego na zasadach wolnorynkowych.

                           —

                           Komisja niedostatecznie uzasadniła, dlaczego sięgnęła po kryterium rentowności zamiast dokonać porównania z ceną rynkową.

                           —

                           Komisja błędnie zastosowała kryterium rentowności, w ten sposób że nie wzięła pod uwagę powodów skłaniających lotnisko w Pau do zawarcia porozumienia ze skarżącą, zastosowała zbyt krótki okres i nie przedstawiła w jasny sposób, jakie uwzględniła dochody i przywileje dla lotniska w Pau.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE, ponieważ niesłusznie stwierdzono, że utrzymywana korzyść gospodarcza ma charakter selektywny.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE, ponieważ nie zostało zbadane, czy utrzymywane korzyści gospodarcze miałyby rzeczywiście również negatywne skutki dla konkurencji.

               6.

               Zarzut szósty dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE i art. 108 ust. 2 TFUE, ponieważ Komisja popełniła błąd w ocenie i dokonała błędnej wykładni w ten sposób, że stwierdziła, iż przyznana skarżącej pomoc państwa odpowiadała skumulowanym stratom lotniska w Pau w okresie 2006-2009, pomimo że właściwie miała ona obowiązek zbadania, jaka korzyść została przyznana skarżącej.


title: Sprawa T-257/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 czerwca 2009 r. — Polska przeciwko Komisji (Rolnictwo — Wspólna organizacja rynków — Środki przejściowe przyjęte ze względu na przystąpienie nowych państw członkowskich — Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1972/2003 w sprawie środków dotyczących handlu produktami rolnymi — Skarga o stwierdzenie nieważności — Termin do wniesienia skargi — Rozpoczęcie biegu terminu — Przekroczenie terminu — Zmiana przepisu rozporządzenia — Otwarcie na nowo możliwości zaskarżenia tego przepisu i wszystkich przepisów stanowiących z nim całość — Dopuszczalność w części — Proporcjonalność — Zasada niedyskryminacji — Uzasadnione oczekiwania — Uzasadnienie)

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/42

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 czerwca 2009 r. — Polska przeciwko Komisji
   (Sprawa T-257/04) (1)

   (Rolnictwo - Wspólna organizacja rynków - Środki przejściowe przyjęte ze względu na przystąpienie nowych państw członkowskich - Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1972/2003 w sprawie środków dotyczących handlu produktami rolnymi - Skarga o stwierdzenie nieważności - Termin do wniesienia skargi - Rozpoczęcie biegu terminu - Przekroczenie terminu - Zmiana przepisu rozporządzenia - Otwarcie na nowo możliwości zaskarżenia tego przepisu i wszystkich przepisów stanowiących z nim całość - Dopuszczalność w części - Proporcjonalność - Zasada niedyskryminacji - Uzasadnione oczekiwania - Uzasadnienie)
   2009/C 180/76
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: początkowo J. Pietras, następnie E. Ośniecka-Tamecka, T. Nowakowski, M. Dowgielewicz i B. Majczyna, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata M. Szpunara)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: początkowo A. Stobiecka-Kuik, L. Visaggio i T. van Rijn, następnie T. van Rijn, H. Tserepa-Lacombe i A. Szmytkowska, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Skarga o stwierdzenie nieważności art. 3 i art. 4 ust. 3 i ust. 5 tiret ósme rozporządzenia Komisji (WE) nr 1972/2003 z dnia 10 listopada 2003 r. w sprawie środków przejściowych przyjętych w odniesieniu do handlu produktami rolnymi ze względu na przystąpienie Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji (Dz.U. L 293, s. 3), zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 230/2004 z dnia 10 lutego 2004 r. (Dz.U. L 39, s. 13) oraz rozporządzeniem Komisji nr 735/2004 z dnia 20 kwietnia 2004 r. (Dz.U. L 114, s. 13).

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Rzeczpospolita Polska pokrywa własne koszty i koszty poniesione przez Komisję.

      (1)  Dz.U. C 251 z 9.10.2004.


title: Sprawa T-136/13: Skarga wniesiona w dniu 11 marca 2013 r. — Hanwha SolarOne przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i in.

text:
               27.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 123/22

         Skarga wniesiona w dniu 11 marca 2013 r. — Hanwha SolarOne przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i in.
   (Sprawa T-136/13)
   2013/C 123/38
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Hanwha SolarOne (Qidong) Co. Ltd (Qidong, Chiny); Hanwha SolarOne Technology Co. Ltd (Lianyungang, Chiny); Hanwha SolarOne Solar Technology (Shanghai) Co. Ltd (Shanghai, Chiny); et Hanwha Solar Electric Power Engineering Co. Ltd (Qidong) (reprezentowani przez: F. Graafsma, lawyer)

      Strona pozwana: Parlament Europejski, Komisja Europejska, Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1168/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie zmiany rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej, w zakresie, w jakim ma ono zastosowanie do skarżących;

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 3 stycznia 2013 r., którą odmówiono rozpatrzenia wniosku skarżących o traktowanie na zasadach rynkowych; i

               —

               Obciążenie pozwanych kosztami poniesionymi przez skarżące.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut.

               —

               Skarżące wnoszą o stwierdzenie nieważności rozporządzenia (UE) nr 1168/2012 w zakresie, w jakim ma ono zastosowanie do skarżących i ich wniosków o traktowanie na zasadach rynkowych złożonych do Komisji Europejskiej na podstawie art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego w postępowaniu antydumpingowym dotyczącym przywozu modułów fotowoltanicznych z krzemu krystalicznego i głównych ich komponentów, (tj. ogniw i płytek) pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Zawiadomienie o wszczęciu opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 6 września 2012 r. Dz.U. C 269/5). Skarżące wnoszą również o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 3 stycznia 2013 r., w której Komisja odmówiła rozpatrzenia wniosków skarżących o traktowanie na zasadach rynkowych złożonych w trakcie ww. dochodzenia.
               Skarżąca podnosi, że rozporządzenia (UE) nr 1168/2012 zastosowane do skarżących w decyzji z dnia 3 stycznia 2013 r. oraz decyzja z dnia 3 stycznia 2013 r. o nierozpatrywaniu przez Komisję wniosku skarżących o traktowanie na zasadach rynkowych, naruszają uzasadnione oczekiwania skarżących i są stosowane z mocą wsteczną na szkodę skarżących bez ważnego uzasadnienia. W związku z tym rozporządzenie (UE) nr 1168/2012 zastosowane przez Komisję do skarżących w decyzji z dnia 3 stycznia 2013 r. i decyzja z dnia 3 stycznia 2013 r. w sposób oczywisty naruszają podstawowe zasady pewności prawa i dobrej wiary.


title: Sprawa T-187/10: Wyrok Sądu z dnia 10 maja 2011 r. — Emram przeciwko OHIM — Guccio Gucci (G) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego G — Wcześniejsze słowne krajowe i wspólnotowe znaki towarowe G — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               25.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 186/25

         Wyrok Sądu z dnia 10 maja 2011 r. — Emram przeciwko OHIM — Guccio Gucci (G)
   (Sprawa T-187/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego G - Wcześniejsze słowne krajowe i wspólnotowe znaki towarowe G - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2011/C 186/47
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Maurice Emram (Marsylia, Francja) (przedstawiciel: adwokat M. Benavï)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM był/była(byli) również, interwenient przed Sądem: Guccio Gucci SpA (Florencja, Włochy) (przedstawiciel: adwokat F. Jacobacci)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 lutego 2010 r. (sprawa R 1281/2008-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Guccio Gucci SpA a Mauricem Emramem.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Maurice Emram zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 179 z 3.7.2010.


title: Sprawa T-428/07: Skarga wniesiona w dniu 22 listopada 2007 r. — Centre d'Étude et de Valorisation des Algues przeciwko Komisji

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/48

         Skarga wniesiona w dniu 22 listopada 2007 r. — Centre d'Étude et de Valorisation des Algues przeciwko Komisji
   (Sprawa T-428/07)
   (2008/C 22/90)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Centre d'Étude et de Valorisation des Algues SA (Pleubian, Francja) (przedstawiciel: J.-M. Peyrical, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               tytułem żądania głównego, stwierdzenie nieprawidłowości proceduralnych i nieposzanowania zasady kontradyktoryjności, a w związku z tym unieważnienie noty obciążeniowej nr 3240908670 wystawionej przez Komisję w dniu 20 września 2007 r. i nakazanie jej zwrotu kwoty tej noty obciążeniowej na rzecz CEVA;

               —

               ewentualnie, stwierdzenie, że wskazane w sprawozdaniu z kontroli błędy nie mają na tyle poważnego charakteru, by można było zastosować art. 3.5 załącznika II do umowy, unieważnienie noty obciążeniowej nr 3240908670 Komisji z dnia 20 września 2007 r. w części dotyczącej pełnego zwrotu kwot przekazanych CEVA w ramach umowy SEAHEALTH i nakazanie Komisji zwrotu kwoty tej noty obciążeniowej na rzecz CEVA;

               —

               ewentualnie, w dalszej kolejności, wyznaczenie biegłego wedle uznania Sądu, którego zadaniem będzie: ponowne zastosowanie metody obliczeniowej CEVA dotyczącej czasu spędzonego przy projektach; zestawienie tej metody z umową SEAHEALTH i z faktycznymi kosztami przedstawionymi w zestawieniu kosztów; podanie w procentach rozbieżności między całością przypadków błędnego zarejestrowania czasu pracy, zgodnie z tym, co przedstawiła Komisja, a całością czasu pracy zarejestrowanego zgodnie z metodą obliczeniową stosowaną od tamtej pory w CEVA; przeprowadzenie oceny bezpośredniego czasu pracy niezbędnego do wykonania zadań CEVA w ramach umowy SEAHEALTH; stwierdzenie, czy efektywny czas pracy w celu wykonania tych zadań mógł być krótszy niż 7 092,88 bezpośrednich godzin wykazanych przez CEVA..

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszej skardze skarżąca domaga się unieważnienia noty obciążeniowej, przy pomocy której Komisja dochodziła zwrotu pełnej kwoty zaliczek wypłaconych skarżącej w ramach umowy SEAHEALTH nr QLK1-CT-2002-02433, dotyczącej projektu „Żywność, żywienie, zdrowie”, będącego częścią akcji kluczowej „Jakość życia i gospodarowanie żywymi zasobami” (1).
   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi zarzut naruszenia prawa do obrony ze względu na to, że Komisja, z naruszeniem zasady kontradyktoryjności, dochodziła zwrotu na podstawie arkuszy czasu pracy i wniosków OLAF, które nie były znane skarżącej.
   Ewentualnie skarżąca kwestionuje zastosowanie przez Komisję art. 3.5 załącznika II i stwierdzenie przez Komisję, że okoliczności faktyczne niniejszej sprawy były wystarczająco poważne, by można było do nich zastosować pojęcie „poważne nieprawidłowości finansowe”, uzasadniające zwrot zaliczek w całości.

      (1)  V Program Ramowy Badań, Rozwoju Technicznego i Prezentacji Wspólnoty Europejskiej 1998-2002.


title: Sprawa T-76/07: Skarga wniesiona w dniu 12 marca 2007 r. — El Fatmi przeciwko Radzie

text:
               26.5.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 117/22

         Skarga wniesiona w dniu 12 marca 2007 r. — El Fatmi przeciwko Radzie
   (Sprawa T-76/07)
   (2007/C 117/36)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Nouriddin El Fatmi (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciel: M. J. G. Uiterwaal, adwokat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że w jego przypadku wspólne stanowisko 2002/402/WPZiB (Dz.U. 2001, L 344, str. 93) zostało niesłusznie wykorzystane jako podstawa zastosowania rozporządzenia 2001/2580/WE (Dz.U. L 344, str. 70), w związku z czym rozporządzenie to nie znajduje względem niego zastosowania;

               —

               ewentualnie stwierdzenie, że rozporządzenie nie może być stosowane względem skarżącego;

               —

               ewentualnie stwierdzenie nieważności decyzji 2006/1008/WE z dnia 21 grudnia 2006 r. (Dz.U. L 379, str. 123);

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty są identyczne z podniesionymi w sprawie T-75/07 Hamdi przeciwko Radzie, z wyjątkiem ostatniego zarzutu, którego skarżący w niniejszym postępowaniu nie podnosi.


title: Sprawa T-685/13: Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2013 r. — Copernicus-Trademarks przeciwko OHIM — Blue Coat Systems (BLUECO)

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/41

         Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2013 r. — Copernicus-Trademarks przeciwko OHIM — Blue Coat Systems (BLUECO)
   (Sprawa T-685/13)
   2014/C 52/79
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Copernicus-Trademarks Ltd (Borehamwood, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci L. Pechan i S. Körber)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Blue Coat Systems, Inc. (Sunnyvale, Stany Zjednoczone)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 8 października 2013 r. w sprawie R 2028/2012-1 oraz uznanie odwołania do Izby Odwoławczej za zasadne i w konsekwencji oddalenie sprzeciwu w całości;

               —

               obciążenie pozwanego urzędu i Blue Coat Systems, Inc, w razie wstąpienia przez nią do postępowania, kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w związku z postępowaniem odwoławczym.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „BLUECO” dla towarów z klasy 12 — zgłoszenie nr 9 724 675

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Blue Coat Systems, Inc

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny znak towarowy „BLUE COAT” dla towarów z klasy 9 oraz usług z klas 38 i 42 — wspólnotowy znak towarowy nr 3 016 235

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa T-430/10: Skarga wniesiona w dniu 17 września 2010 r. — Magnesitas de Rubián i in. przeciwko Komisji

text:
               20.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 317/39

         Skarga wniesiona w dniu 17 września 2010 r. — Magnesitas de Rubián i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-430/10)
   ()
   2010/C 317/71
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Magnesitas de Rubián, SA (Incio, Hiszpania), Magnesitas Navarras, SA (Zubiri, Hiszpania), Ellinikoi Lefkolithoi Anonimos Metalleftiki Viomichaniki Naftiliaki kai Emporiki Etaireia (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: H. Brokelmann i P. Martínez Lage Sobredo, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Tytułem żądania głównego stwierdzenie nieważności części 3 dokumentu referencyjnego w sprawie najlepszych dostępnych technik w przemyśle cementowym, przemyśle wapienniczym i przemyśle tlenku magnezu (Dz.U. C 166 z 25.6.2010), jak również odniesień do przemysłu tlenku magnezu występujących w innych częściach tego dokumentu;

               —

               tytułem żądania ewentualnego i w przypadku gdy Sąd nie stwierdzi nieważności w całości części 3 omawianego aktu, stwierdzenie nieważności jego części 3.5.5.4 w szczególności łącznie z limitami emisji określonymi w tabeli 3.11 oraz

               —

               w każdym razie, obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga jest skierowana przeciwko aktowi przyjętemu przez Komisję w ramach dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/1/WE z dnia 15 stycznia 2008 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli (1), która ustanawia system kontroli zanieczyszczeń i przewiduje mechanizm pozwolenia dla określonych instalacji przemysłowych.
   W omawianym akcie rozważa się jako najlepszą dostępną technikę (NDT) ograniczanie emisji SOx pochodzących z wytwarzanych gazów i ustala się limity emisji SOx, które, poza tym, że są niższe niż w jakimkolwiek innym sektorze, są jedynie możliwe do osiągnięcia zdaniem skarżących poprzez wykorzystanie metod, które wywołują poważne szkody środowiskowe. Z drugiej strony, skarżące twierdzą, że rzeczone limity zostały ustalone na podstawie danych przedstawionych przez tylko jedno przedsiębiorstwo z pominięciem ustanowionego w tym celu postępowania.
   W uzasadnieniu skargi skarżące podnoszą cztery zarzuty.

               —

               Brak uprawnień Komisji Europejskiej.
               W tym względzie skarżące twierdzą, że Komisja nie posiadała uprawnień do włączenia wytwarzania tlenku magnezu do zaskarżonego aktu.

               —

               Naruszenie istotnych wymogów proceduralnych
               Zdaniem skarżących zaskarżony akt dotknięty jest trzema istotnymi wymogami proceduralnymi:

                           —

                           Nieprzekazaniem skarżącym informacji o rozpoczęciu postępowania opracowywania zaskarżonego aktu i ich opóźnionym w nim udziale;

                           —

                           nieuwzględnieniem w zaskarżonym akcie „split views” przedstawionych przez skarżące oraz

                           —

                           niezachowaniem terminu ustanowionego na ocenę ostatecznego projektu zaskarżonego aktu.

               —

               Naruszenie art. 1 dyrektywy 2008/1/WE dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli z tego względu, że zaskarżony akt narusza cel ustanowiony w art. 1 omawianej dyrektywy tzn. ochronę środowiska jako całość.

               —

               Naruszenie ogólnej zasady równego traktowania.
               Skarżące uważają, że zaskarżony akt narusza zasadę równego traktowania traktując w taki sam sposób przedsiębiorstwa znajdujące się w odmiennych sytuacjach.

      (1)  Dz.U. L 24 s. 8.


title: Sprawa T-87/10: Wyrok Sądu z dnia 11 października 2011 r. — Chestnut Medical Technologies przeciwko OHIM (PIPELINE) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego PIPELINE — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009)

text:
               26.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/29

         Wyrok Sądu z dnia 11 października 2011 r. — Chestnut Medical Technologies przeciwko OHIM (PIPELINE)
   (Sprawa T-87/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego PIPELINE - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009)
   2011/C 347/46
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Chestnut Medical Technologies, Inc. (Menlo Park, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci H.P. Kunz-Hallstein i R. Kunz-Hallstein)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Botis, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 10 grudnia 2009 r. (sprawa R 968/2009-2) dotyczącą rejestracji słownego znaku towarowego PIPELINE jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Chestnut Medical Technologies, Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 100 z 17.4.2010.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie T-30/04 João Andrade Sena przeciwko Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego (EASA) (Pracownicy EASA — Odrzucenie kandydatury na stanowisko dyrektora zarządzającego — Postępowanie rekrutacyjne — Uzasadnienie — Oczywisty błąd w ocenie — Zasada dobrej administracji)

text:
               9.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/19

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 4 maja 2005 r.
   w sprawie T-30/04 João Andrade Sena przeciwko Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego (EASA) (1)

   (Pracownicy EASA - Odrzucenie kandydatury na stanowisko dyrektora zarządzającego - Postępowanie rekrutacyjne - Uzasadnienie - Oczywisty błąd w ocenie - Zasada dobrej administracji)
   (2005/C 171/35)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T-30/04, João Andrade Sena, zamieszkały w Rhode-Saint-Genèse (Belgia), reprezentowany przez adwokatów G. Vandersandena, L. Levi i A. Finchelstein, przeciwko Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego (EASA) (pełnomocnicy: M. Junkkari, wspierany przez adwokatów D. Waelbroecka i I. Antypas), mającej za przedmiot, po pierwsze, uchylenie decyzji EASA w sprawie odrzucenia kandydatury skarżącego na stanowisko dyrektora zarządzającego i powołania na to stanowisko innego kandydata oraz, po drugie, przyznanie odszkodowania za szkody materialne oraz zadośćuczynienia za wyrządzoną krzywdę, Sąd (czwarta izba), w składzie: H. Legal, prezes, P. Lindh i V. Vadapalas, sędziowie; sekretarz: I. Natsinas, administrator, wydał w dniu 4 maja 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1

               Skarga zostaje oddalona.

               2

               EASA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 94 z 17.4.2004


title: Sprawa T-594/15: Skarga wniesiona w dniu 14 października 2015 r. – Metabolic Balance Holding/OHIM (Metabolic Balance)

text:
               30.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 398/76

         Skarga wniesiona w dniu 14 października 2015 r. – Metabolic Balance Holding/OHIM (Metabolic Balance)
   (Sprawa T-594/15)
   (2015/C 398/88)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Metabolic Balance Holding GmbH (Isen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat W. Riegger)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający elementy słowne „Metabolic Balance” – zgłoszenie nr 1 2 5 86  137

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 12 sierpnia 2015 r. w sprawie R 2156/2014-1

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w związku z postępowaniem odwoławczym.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-454/15: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 24 listopada 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hessisches Landesarbeitsgericht – Niemcy) – Jürgen Webb-Sämann/Christopher Seagon (syndyk masy upadłości Baumarkt Praktiker DIY GmbH) (Odesłanie prejudycjalne — Polityka społeczna — Dyrektywa 2008/94/WE — Artykuł 8 — Ochrona pracowników najemnych na wypadek niewypłacalności ich pracodawcy — Przepisy dotyczące zabezpieczenia społecznego — Zakres — Środki niezbędne do ochrony nabytych praw lub praw do nabycia uprawnień z tytułu uczestnictwa w dodatkowych programach emerytalnych — Obowiązek zapewnienia prawa do wyłączenia z masy upadłości niezapłaconych składek emerytalnych — Brak)

text:
               30.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/12

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 24 listopada 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hessisches Landesarbeitsgericht – Niemcy) – Jürgen Webb-Sämann/Christopher Seagon (syndyk masy upadłości Baumarkt Praktiker DIY GmbH)
   (Sprawa C-454/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Dyrektywa 2008/94/WE - Artykuł 8 - Ochrona pracowników najemnych na wypadek niewypłacalności ich pracodawcy - Przepisy dotyczące zabezpieczenia społecznego - Zakres - Środki niezbędne do ochrony nabytych praw lub praw do nabycia uprawnień z tytułu uczestnictwa w dodatkowych programach emerytalnych - Obowiązek zapewnienia prawa do wyłączenia z masy upadłości niezapłaconych składek emerytalnych - Brak))
   (2017/C 030/11)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Hessisches Landesarbeitsgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Jürgen Webb-Sämann

      Strona pozwana: Christopher Seagon (syndyk masy upadłości Baumarkt Praktiker DIY GmbH)

      Sentencja

   Wykładni art. 8 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/94/WE z dnia 22 października 2008 r. w sprawie ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy należy dokonywać w ten sposób, że nie wymaga on, by w razie niewypłacalności pracodawcy potrącenia z wynagrodzenia, przekształcone w składki emerytalne byłego pracownika, które pracodawca ten powinien był wpłacić na konto emerytalne tego pracownika, były wyłączone z masy upadłości.

      (1)  Dz.U. C 389 z 23.11.2015.


title: Sprawa T-264/10: Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2010 r. — Królestwo Hiszpanii przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               14.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/53

         Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2010 r. — Królestwo Hiszpanii przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa T-264/10)
   ()
   2010/C 221/84
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: Nuria Díaz Abad, abogado del Estado)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 10 maja 2010 r. zawieszającej wnioski o płatności okresowe złożone przez Hiszpanię w dniu 18 grudnia 2009 r. ze względów wymienionych w pkt I uzasadnienia wniosku;

               —

               orzeczenie o zasadności żądania zapłaty przez Komisję Europejską odsetek za zwłokę w rzeczywistej zapłacie wnioskowanych płatności okresowych niesłusznie zatrzymanych, oraz

               —

               obciążenie pozwanej Instytucji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga skierowana jest przeciwko decyzji Komisji o wstrzymaniu określonych płatności określonych we wniosku o płatności okresowe złożonym przez Hiszpanię w dniu 18 grudnia 2009 r. Ów wniosek o płatności okresowe w łącznej wysokości 37 320 854,12 EUR odpowiada Programowi operacyjnemu pomocy wspólnotowej z Europejskiego Funduszu Socjalnego Walki z Dyskryminacją w ramach celu konwergencja i konkurencyjność i zatrudnienie w regionach dla Hiszpanii (CCI 2007ES052PO002).
   Podniesione zarzuty i główne argumenty są tożsame z zarzutami i głównymi argumentami podniesionymi w sprawie T-263/10 Hiszpania przeciwko Komisji.


title: Sprawa T-60/13: Wyrok Sądu z dnia 23 września 2015 r. – Appelrath-Cüpper/OHIM – Ann Christine Lizenzmanagement (AC) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego AC — Wcześniejsze graficzne krajowe i międzynarodowe znaki towarowe AC ANN CHRISTINE oraz wcześniejsze graficzne wspólnotowe znaki towarowe AC ANN CHRISTINE OCEAN i AC ANN CHRISTINE INTIMATE — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               23.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 389/27

         Wyrok Sądu z dnia 23 września 2015 r. – Appelrath-Cüpper/OHIM – Ann Christine Lizenzmanagement (AC)
   (Sprawa T-60/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego AC - Wcześniejsze graficzne krajowe i międzynarodowe znaki towarowe AC ANN CHRISTINE oraz wcześniejsze graficzne wspólnotowe znaki towarowe AC ANN CHRISTINE OCEAN i AC ANN CHRISTINE INTIMATE - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 389/28)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Reiner Appelrath-Cüpper Nachf. GmbH (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciele: C. Schumann i A. Berger, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Ann Christine Lizenzmanagement GmbH & Co. KG (Wiedeń, Austria) (przedstawiciele: adwokaci M. Hartmann, N. Voß i S. Fröhlich)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 28 listopada 2012 r. (sprawa R 108/2012-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Ann Christine Lizenzmanagement GmbH & Co. KG a Reiner Appelrath-Cüpper Nachf. GmbH.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 28 listopada 2012 r. (sprawa R 108/2012-4) w zakresie, w jakim uwzględniono w niej częściowo sprzeciw wniesiony przez Ann Christine Lizenzmanagement GmbH & Co. KG.

               2)

               OHIM pokrywa koszty własne oraz połowę kosztów poniesionych przez Reiner Appelrath-Cüpper Nachf. GmbH.

               3)

               Ann Christine Lizenzmanagement GmbH & Co. KG pokrywa koszty własne oraz połowę kosztów poniesionych przez Reiner Appelrath-Cüpper Nachf. GmbH w związku z postępowaniem przed izbą odwoławczą.

      (1)  Dz.U. C 101 z 6.4.2013.


title: Sprawa F-6/08: Skarga wniesiona w dniu 7 stycznia 2008 r. — Blais przeciwko Europejskiemu Bankowi Centralnemu

text:
               7.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/39

         Skarga wniesiona w dniu 7 stycznia 2008 r. — Blais przeciwko Europejskiemu Bankowi Centralnemu
   (Sprawa F-6/08)
   (2008/C 142/72)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Jessica Blais (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat B. Karthaus)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny
   Przedmiot i opis sporu
   Stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Banku Centralnego odmawiającej przyznania skarżącej dodatku zagranicznego na tej podstawie, że przez 10 lat przed podjęciem zatrudnienia u pozwanego nie zamieszkiwała poza terytorium państwa członkowskiego, w którym była zatrudniona, jak wymaga tego art. 17 pkt ii) warunków zatrudnienia (Conditions of Employment).
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Banku Centralnego z dnia 15 sierpnia 2007 r., wydanej w formie komunikatu prezesa Europejskiego Banku Centralnego z dnia 8 listopada 2007 r., odmawiającej przyznania skarżącej dodatku zagranicznego;

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania.


title: Sprawa C-534/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 3 grudnia 2008 r. — KLG Europe Eersel BV przeciwko Reedereikontor Adolf Zeuner GmbH

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/33

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 3 grudnia 2008 r. — KLG Europe Eersel BV przeciwko Reedereikontor Adolf Zeuner GmbH
   (Sprawa C-534/08)
   (2009/C 44/54)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Hoge Raad der Nederlanden.
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: KLG Europe Eersel BV.

      Strona pozwana: Reedereikontor Adolf Zeuner GmbH.
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy pojęcie „między tymi samymi stronami” zawarte w art. 34 pkt 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (1) odnosi się do reguł dotyczących subiektywnego zakresu skutków orzeczeń sądowych danych państw członkowskich, czy też zmierza ono do sprecyzowania w sposób autonomiczny, właściwy dla rozporządzenia, subiektywnego zakresu skutków orzeczeń pozostających w zbiegu?

               2)

               W przypadku, gdy na pytanie pierwsze zostanie udzielona odpowiedź, wedle której pojęcie „tych samych stron” zmierza do sprecyzowania w sposób autonomiczny, właściwy dla rozporządzenia, subiektywnego zakresu skutków orzeczeń pozostających w zbiegu:

                           (i)

                           czy wskazane pojęcie, zawarte w art. 34 pkt 3 rozporządzenia nr 44/2001, należy interpretować w odniesieniu do dokonanej przez Trybunał w wyroku z dnia 19 maja 1998 r. w sprawie C-351/96 Drouot, Rec. s. I-3075 wykładni pojęcia „między tymi samymi stronami” w rozumieniu art. 21 konwencji brukselskiej, obecnie art. 27 rozporządzenia nr 44/2001 oraz

                           (ii)

                           czy K-Line, będącą stroną w postępowaniu w Rotterdamie, lecz nie będącą stroną w postępowaniu w Düsseldorfie, należy uznać ze względu na cesję i zlecenie za „tę samą stronę” co Zeuner, będącą stroną w postępowaniu w Düsseldorfie, nie będąca jednak stroną w postępowaniu w Rotterdamie?

               3)

               Czy dla zasadnego powołania się na przyczynę odmowy zawartą w art. 34 pkt 3 rozporządzenia nr 44/2001 jest wymagane, aby

                           (i)

                           orzeczenie wydane w wezwanym państwie członkowskim stało się prawomocne;

                           (ii)

                           orzeczenie wydane w wezwanym państwie członkowskim zapadło przed złożeniem wniosku o stwierdzenie wykonalności lub przed stwierdzeniem wykonalności?

      (1)  Dz.U. 2001, L 12, s. 1.


title: Sprawa T-592/13: Skarga wniesiona w dniu 11 listopada 2013 r. — Ratioparts-Ersatzteile przeciwko OHIM — Norwood Industries (NORTHWOOD professional forest equipment)

text:
               25.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/29

         Skarga wniesiona w dniu 11 listopada 2013 r. — Ratioparts-Ersatzteile przeciwko OHIM — Norwood Industries (NORTHWOOD professional forest equipment)
   (Sprawa T-592/13)
   2014/C 24/52
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Ratioparts-Ersatzteile-Vertriebs GmbH (Euskirchen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Koch)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Norwood Industries (Kilworthy, Kanada)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zmiana decyzji Drugiej Izby Odwoławczej z dnia 28 sierpnia 2013 r. (sprawa R 356/2013-2) polegająca na oddaleniu sprzeciwu B1771461 w całości; oraz

               —

               obciążenie kosztami postępowania w sprawie sprzeciwu poniesionymi przez wnoszącą sprzeciw i kosztami postępowania odwoławczego drugiej strony w postępowaniu przed OHIM.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „NORTHWOOD professional forest equipment” dla towarów i usług z klas 8, 9, 20, 25 i 35 — zgłoszenie nr 9 412 776

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Norwood Industries

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Wspólnotowy znak towarowy „NORWOOD” dla towarów z klasy 7

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009


title: Sprawa T-90/10: Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2010 r. — Ferriere Nord przeciwko Komisji

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/60

         Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2010 r. — Ferriere Nord przeciwko Komisji
   (Sprawa T-90/10)
   2010/C 113/92
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Ferriere Nord SpA (Osoppo, Włochy) (przedstawiciele: W. Viscardini, avvocato, i G. Donà, avvocato)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

         Tytułem żądania głównego
      , stwierdzenie, na podstawie art. 263 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, nieważności decyzji Komisji Europejskiej C(2009) 7492 wersja ostateczna z dnia 30 września 2009 r. — w wersji zmienionej i uzupełnionej decyzją Komisji Europejskiej C(2009) 9912 wersja ostateczna z dnia 8 grudnia 2009 r., podanej do wiadomości w dniu 9 grudnia 2009 r. — w której Komisja, po przeprowadzeniu postępowania na podstawie art. 65 traktatu EWWiS, nałożyła na skarżącą grzywnę w wysokości 3 570 000 EUR (COMP/37.956 — Pręty zbrojeniowe do betonu, nowa decyzja).

         Tytułem ewentualnym
      , stwierdzenie nieważności części decyzji C(2009) 7492 wersja ostateczna — w wersji zmienionej i uzupełnionej decyzją C(2009) 9912 wersja ostateczna — oraz, co za tym idzie, obniżenie kwoty grzywny.

         W każdym razie
      , obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga została skierowana przeciwko decyzji Komisji z dnia 30 września 2009 r., w wersji zmienionej i uzupełnionej decyzją Komisji z dnia 8 grudnia 2009 r., w której Komisja nałożyła grzywnę za naruszenie art. 65 EWWiS na podstawie rozporządzenia nr 1/2003 (1).
   Zarzuty i główne argumenty są podobne do tych podniesionych w innych skierowanych przeciwko tej decyzji skargach.
   W szczególności skarżąca podnosi następujące zarzuty:

               —

               brak uprawnień Komisji do nałożenia kary za naruszenie wygasłego traktatu EWWiS;

               —

               brak uprzedniego podania do wiadomości nowego pisma w sprawie przedstawienia zarzutów;

               —

               brak nowego przesłuchania przez urzędnika przeprowadzającego spotkanie wyjaśniające;

               —

               fakt, że sprawozdanie końcowego urzędnika przeprowadzającego spotkanie wyjaśniające w sprawie zostało sporządzone już po wydaniu decyzji z dnia 30 września 2009 r.; ponadto decyzja z dnia 30 września 2009 r. została wydana bez wspomnianych w niej załączników.

         Tytułem ewentualnym skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności części ww. decyzji ze względu m.in. na:

               —

               błędną ocenę prawną stanu faktycznego (w zakresie dotyczącym okresu jej uczestnictwa w kartelu, stawianych zarzutów, ceny podstawowej, cen produktów o specjalnych wymiarach i ograniczeń produkcji lub sprzedaży);

               —

               brak proporcjonalności grzywny w stosunku do wagi i okresu trwania naruszenia;

               —

               nieuwzględnienie okoliczności łagodzących;

               —

               niewłaściwe zastosowanie kryteriów ustanowionych w „komunikacie Komisji z dnia 18 lipca 1996 r. w sprawie nienakładania grzywien lub obniżenia ich kwoty w sprawach dotyczących karteli”.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. L z 04.01.2003, s. 1).


title: Sprawa T-477/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 3 września 2008 r. — Cofra przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Dostęp do dokumentów — Cofnięcie decyzji w sprawie odmowy dostępu — Ujawnienie dokumentów mimo wyraźnej woli ich autora — Umorzenie postępowania)

text:
               25.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/26

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 3 września 2008 r. — Cofra przeciwko Komisji
   (Sprawa T-477/07) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Dostęp do dokumentów - Cofnięcie decyzji w sprawie odmowy dostępu - Ujawnienie dokumentów mimo wyraźnej woli ich autora - Umorzenie postępowania)
   (2008/C 272/50)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Cofra srl (Bari, Włochy) (przedstawiciel: A. Calabrese, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: P. Costa de Oliveira i G. Conte, działający w charakterze pełnomocników)
   Przedmiot sprawy
   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 17 października 2007 r., odmawiającej skarżącej dostępu do niektórych dokumentów przekazanych przez władze włoskie Komisji w ramach postępowania w sprawie kontroli pomocy państwa.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 64 z 8.3.2008.