title: Sprawa T-199/04: Skarga wniesiona dnia 28 maja 2004 r. przez Gul Ahmed Textile Mills Ltd przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               28.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/24

         Skarga wniesiona dnia 28 maja 2004 r. przez Gul Ahmed Textile Mills Ltd przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa T-199/04)
   (2004/C 217/44)
   Język postępowania: angielski
   Dnia 28 maja 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Radzie Unii Europejskiej przez Gul Ahmed Textil Mills Ltd z siedzibą w Landhi, Karachi, (Pakistan), reprezentowaną przez L. Ruessmann, lawyer, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 397/2004 z dnia 2 marca 2004 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz bawełnianej bielizny pościelowej pochodzącej z Pakistanu (1) w zakresie, w jakim nakłada on cło antydumpingowe na towary skarżącej;

               —

               obciążenie kosztami Rady.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Skarżąca jest pakistańską spółką, która produkuje bieliznę pościelową i eksportuje ją do Unii Europejskiej. Produkty tejże Spółki podlegają cłu antydumpingowemu nałożonemu zaskarżonym rozporządzeniem. Skarżąca powołuje następujące zarzuty na poparcie swojej skargi o stwierdzenie nieważności przedmiotowego rozporządzenia:

               —

               naruszenie art. 5 ust. 7 i 9 rozporządzenia (WE) nr 384/96 (2) oraz art. 5.1 i 5.2 Porozumienia Antydumpingowego Światowej Organizacji Handlu, w zakresie wszczęcia dochodzenia. Skarżąca podnosi, iż skarga, na podstawie której wszczęto dochodzenie, była oczywiście niewystarczająco uzasadniona zarówno w odniesieniu do przedstawionych faktów jak i argumentacji przemawiającej za wszczęciem dochodzenia,

               —

               oczywisty błąd w oszacowaniu, naruszenie art. 2 ust. 3 i 5 i art. 18 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 384/96, a także naruszenie Porozumienia Antydumpingowego w zakresie obliczenia normalnej wartości,

               —

               naruszenie art. 2 ust. 10 rozporządzenia (WE) nr 384/96 oraz Porozumienia Antydumpingowego Światowej Organizacji Handlu oraz obowiązku podania wystarczającego uzasadnienia w myśl art. 253 (WE) w związku z dostosowaniem z tytułu cła zwrotnego przy porównaniu normalnej wartości i ceny eksportowej,

               —

               oczywisty błąd w oszacowaniu, naruszenie art. 3 rozporządzenia (WE) nr 384/96, a także naruszenie Porozumienia Antydumpingowego Światowej Organizacji Handlu w zakresie stwierdzenia istnienia istotnej szkody, jak również ustalenia związku przyczynowego między domniemanym przywozem dumpingowym a domniemaną szkodą.

      (1)  Dz.U. L 66 z 4.3.2004, str. 1.

      (2)  Dz.U. L 56 z 6.3.1996, str. 1.


title: Sprawa C-194/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 14 lutego 2017 r. w sprawie T-15/16, Georgios Pandalis/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 14 kwietnia 2017 r. przez Georgiosa Pandalisa

text:
               11.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/10

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 14 lutego 2017 r. w sprawie T-15/16, Georgios Pandalis/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 14 kwietnia 2017 r. przez Georgiosa Pandalisa
   (Sprawa C-194/17 P)
   (2017/C 300/14)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Georgios Pandalis (przedstawiciel: A. Franke, Rechtsanwältin)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, LR Health & Beauty Systems GmbH

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

               I.

               Uchylenie wyroku wydanego przez Sąd w dniu 14 lutego 2017 r. w sprawie T-15/16 dotyczącego postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku wszczętego przeciwko unijnemu znakowi towarowemu nr 001273119 „Cystus”;

               II.

               Stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 30 października 2015 r., sprawa R 2839/2014-1, dotyczącej postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku wszczętego przeciwko unijnemu znakowi towarowemu nr 001273119 „Cystus”;

               III.

               Stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Unieważnień z dnia 12 września 2014 r. przyjętej w ramach postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku 8374 C w zakresie, w jakim stwierdzono w niej, że stwierdza się nieważność prawa właściciela unijnego znaku towarowego nr 001273119 „Cystus” w odniesieniu do towarów w postaci należących do klasy 30 „dodatków do żywności nieprzeznaczonej do celów medycznych”;

               IV.

               Oddalenie żądania stwierdzenia nieważności przedstawionego przez LR Health & Beauty Systems GmbH przeciwko unijnemu znakowi towarowemu nr 001273119 „Cystus” w zakresie, w jakim wspomniane żądanie dotyczy towarów w postaci należących do klasy 30 „dodatków do żywności nieprzeznaczonej do celów medycznych”;

               V.

               Obciążenie Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie zarzuca następujące naruszenia prawa przy wykładni i stosowaniu art. 51 ust. 1 lit. a) i art. 51 ust. 2 rozporządzenia w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 207/2009”) (1):

               —

               Po pierwsze, brak sprecyzowania w uzasadnieniu wyroku wymogów przepisu, które dokładnie stanowią przedmiot indywidualnego badania (używania w charakterze znaku towarowego, rzeczywistego używania i istnienia używania towarów i usług chronionych na mocy rejestracji znaku towarowego).

               —

               Po drugie, brak rozpatrzenia kwestii, czy towary „Cystus” są objęte definicją suplementów żywnościowych w rozumieniu art. 2 lit. a) dyrektywy dotyczącej suplementów żywnościowych.

               —

               Po trzecie, brak klasyfikacji towarów „Cystus”, dla których używano spornego znaku towarowego.

               —

               Po czwarte, przeinaczenie okoliczności faktycznych przy ocenie kwestii, czy towary „Cystus” stanowią dodatki do żywności nieprzeznaczonej do celów medycznych, a także wynikające z powyższego stwierdzenie, zgodnie z którym znak towarowy nie był używany dla dodatków do żywności nieprzeznaczonej do celów medycznych.

               —

               Po piąte, nie przeprowadzono zróżnicowanego badania kwestii, czy „pastylki do ssania” dystrybuowane z tym znakiem towarowym stanowią dodatki do żywności (nieprzeznaczonej do celów medycznych).

         Ponadto wnoszący odwołanie podnosi zarzut szczegółowy dotyczący braku uzasadnienia przy dokonaniu stwierdzenia, zgodnie z którym znak towarowy „Cystus” nie stanowił przedmiotu rzeczywistego używania dla dodatków do żywności nieprzeznaczonej do celów medycznych, zgodnie z art. 51 ust. 1 lit. a) i art. 51 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009.

               —

               Po pierwsze, uzasadnienie wyroku nie umożliwia zrozumienia, z jakiego powodu okoliczności faktyczne i dowody przedstawione przez wnoszącego odwołanie nie przekonały Sądu, że znak towarowy był używany dla dodatków do żywności nieprzeznaczonej do celów medycznych.

               —

               Po drugie, uzasadnienie decyzji – zgodnie z którym znak towarowy nie stanowił przedmiotu używania dla dodatków do żywności nieprzeznaczonej do celów medycznych, poprzez wskazanie, że niektóre poszlaki przemawiają przeciwko takiej klasyfikacji, bez wskazania, dla jakich towarów znak towarowy był ponadto używany – nie jest wystarczające.

               —

               Po trzecie, nie przeprowadzono zróżnicowanej kontroli kwestii, czy „pastylki do ssania” dystrybuowane z tym znakiem towarowym stanowią suplementy żywnościowe (nieprzeznaczone do celów medycznych), nie wyjaśniając, z jakiego powodu nie przeprowadzono podniesionego rozróżnienia.

         Ponadto wnoszący odwołanie podnosi zarzut szczegółowy dotyczący naruszeń prawa przy wykładni i stosowaniu art. 51 ust. 1 lit. a) i art. 51 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009:

               —

               Po pierwsze, błędną kontrolę w świetle art. 51 ust. 1 lit. a) i art. 51 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009; nie rozpatrzono, czy znak towarowy – w formie zarejestrowanej lub w jednej z form innych niż zarejestrowana forma niemających żadnego wpływu na charakter odróżniający [art. 15 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009] – był używany dla dodatków do żywności nieprzeznaczonej do celów medycznych.

               —

               Po drugie, klasyfikację znaku towarowego jako wskazówki opisowej w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ wnoszący odwołanie nie ma de facto żadnej możliwości używania znaku towarowego w sposób, który nie jest opisowy, w charakterze znaku towarowego dla towarów „Cystus”, które opierają się na roślinie Cistus Incanus, mimo że w ramach rozpatrzenia na podstawie art. 51 ust. 1 lit. a) i art. 51 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 Sąd powinien był wskazać, że znak towarowy ma przynajmniej przeciętnie odróżniający charakter.

         Co więcej, wnoszący odwołanie zarzuca sprzeczne i niewystarczające uzasadnienie przy stwierdzeniu braku rzeczywistego używania dla dodatków do żywności nieprzeznaczonej do celów medycznych unijnego znaku towarowego nr 001273119 „Cytus”, zgodnie z art. 51 ust. 1 lit. a) i art. 51 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009:

               —

               Po pierwsze, ma miejsce sprzeczność w zakresie stwierdzenia, że pisownia znaku towarowego zawierająca literę „y” zamiast litery „i” nie wystarcza, aby wykazać używanie w charakterze unijnego znaku towarowego, a także że jednocześnie stwierdzono, iż nie stwierdzono zatem żadnej bezwzględnej podstawy odmowy rejestracji, zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009.

               —

               Po drugie, brak uzasadnienia w zakresie, w jakim Sąd nie uzasadnił, z jakiego powodu konkretna forma używania znaku towarowego nie spełnia wymogów określonych w art. 51 ust. 1 lit. a) i art. 51 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009.

         Wreszcie, wnoszący odwołanie zarzuca Sądowi naruszenie prawa przy wykładni i stosowaniu art. 75 zdanie drugie rozporządzenia nr 207/2009: Sąd naruszył prawo, błędnie stwierdzając, że Izba Odwoławcza nie przedstawiła żadnej uwagi dotyczącej podnoszonej bezwzględnej podstawy odmowy rejestracji, zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U.2009, L 78, s. 1).


title: Sprawa C-333/04: Skarga wniesiona dnia 2 sierpnia 2004 r. przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga przez Komisję Wspólnot Europejskich

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/34

         Skarga wniesiona dnia 2 sierpnia 2004 r. przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga przez Komisję Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-333/04)
   (2004/C 228/70)
   W dniu 2 sierpnia 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga wniesiona przez Komisję Wspólnot Europejskich reprezentowaną przez Denisa Martina i Horstpetera Kreppla, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 1999/92/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1999 r. w sprawie minimalnych wymagań dotyczących bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników zatrudnionych na stanowiskach pracy, na których może wystąpić atmosfera wybuchowa (piętnasta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) (1), Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, jakie ciążą na nim na mocy tej dyrektywy.

               —

               obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął 30 czerwca 2003 r.

      (1)  Dz.U. L 23 z 28.1.2000, str. 57.


title: Sprawa T-175/10: Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2010 r. — Milux przeciwko OHIM (FERTILITYINVIVO)

text:
               19.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/50

      Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2010 r. — Milux przeciwko OHIM (FERTILITYINVIVO)
      (Sprawa T-175/10)
      (2010/C 161/79)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Milux Holding SA (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat J. Bojs)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 2 lutego 2010 r. w sprawie R 1116/2009-4; oraz

                  —

                  obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

         Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Oznaczenie słowne „FERTILITYINVIVO” dla towarów i usług należących do klas: 9, 10 i 44

         Decyzja eksperta: Odrzucenie wniosku o rejestrację wspólnotowego znaku towarowego

         Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

         Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia Rady nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza błędnie uznała, że zgłoszony znak towarowy nie może zostać zarejestrowany jako wspólnotowy znak towarowy, gdyż nie posiada wystarczająco odróżniającego charakteru.


title: Sprawa T-83/05: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 września 2008 r. — Włochy przeciwko Komisji

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/61

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 września 2008 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-83/05) (1)

   (2008/C 301/106)

      Język postępowania: włoski

   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.4.2005.


title: Sprawa C-641/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Handelsgericht Wien (Austria) w dniu 2 grudnia 2015 r. – Verwertungsgesellschaft Rundfunk GmbH/Hettegger Hotel Edelweiss GmbH

text:
               7.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Handelsgericht Wien (Austria) w dniu 2 grudnia 2015 r. – Verwertungsgesellschaft Rundfunk GmbH/Hettegger Hotel Edelweiss GmbH
   (Sprawa C-641/15)
   (2016/C 090/07)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Handelsgericht Wien

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Verwertungsgesellschaft Rundfunk GmbH

      Strona pozwana: Hettegger Hotel Edelweiss GmbH

      Pytanie prejudycjalne

   Czy kryterium opłaty za wstęp określone art. 8 ust. 3 dyrektywy 2006/115/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie prawa najmu i użyczenia oraz niektórych praw pokrewnych prawu autorskiemu w zakresie własności intelektualnej (1) jest spełnione,

               —

               gdy w poszczególnych pokojach hotelu są udostępnione odbiorniki telewizyjne, za pomocą których podmiot prowadzący hotel umożliwia odbiór sygnałów różnych programów telewizyjnych i radiowych („telewizja w pokoju hotelowym”), i gdy

               —

               podmiot prowadzący hotel żąda za korzystanie z pokoju („z telewizją w pokoju hotelowym”) wynagrodzenia za nocleg w pokoju („cena za pokój”), które obejmuje także korzystanie z odbiornika telewizyjnego oraz z programów telewizyjnych i radiowych odbieranych za jego pomocą?

      (1)  Dz.U. L 376, s. 28.


title: Sprawa C-308/05: Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów

text:
               1.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/10

         Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów
   (Sprawa C-308/05)
   (2005/C 243/16)
   Język postępowania: niderlandzki
   W dniu 4 sierpnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Antonia Aresu i Huberta van Vlieta, działających w charakterze pełnomocników, przeciwko Królestwu Niderlandów.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2001/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 grudnia 2001 r. w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów, a w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy;

               2)

               obciążenie Królestwa Niderlandów kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Artykuł 21 dyrektywy stanowi, że Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania tej dyrektywy ze skutkiem od 15 stycznia 2004 r. i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
   Komisja twierdzi, że Królestwo Niderlandów wciąż nie ustanowiło tych przepisów lub nie powiadomiło o nich Komisji.


title: Sprawa T-376/10: Wyrok Sądu z dnia 16 września 2013 r. — Mamoli Robinetteria przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Belgijski, niemiecki, francuski, włoski, niderlandzki i austriacki rynek instalacji sanitarnych do łazienek — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG — Koordynacja podwyżek cen i wymiana mających szczególne znaczenie informacji handlowych — Prawo do obrony — Komunikat z 2002 r. w sprawie współpracy — Zarzut niezgodności z prawem — Pojęcie kartelu — Obliczanie kwoty grzywny — Wytyczne w sprawie obliczania kwoty grzywien z 2006 r. — Waga naruszenia — Współczynnik kwoty dodatkowej)

text:
               9.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 325/25

         Wyrok Sądu z dnia 16 września 2013 r. — Mamoli Robinetteria przeciwko Komisji
   (Sprawa T-376/10) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Belgijski, niemiecki, francuski, włoski, niderlandzki i austriacki rynek instalacji sanitarnych do łazienek - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG - Koordynacja podwyżek cen i wymiana mających szczególne znaczenie informacji handlowych - Prawo do obrony - Komunikat z 2002 r. w sprawie współpracy - Zarzut niezgodności z prawem - Pojęcie kartelu - Obliczanie kwoty grzywny - Wytyczne w sprawie obliczania kwoty grzywien z 2006 r. - Waga naruszenia - Współczynnik kwoty dodatkowej)
   2013/C 325/42
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Mamoli Robinetteria SpA (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci F. Capelli i M. Valcada)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre, A. Antoniadis i L. Malferrari, pełnomocnicy, wspierani początkowo przez adwokatów F. Ruggeriego Laderchiego i A. De Matteisa, a następnie przez F. Ruggeriego Laderchiego)

      Przedmiot

   Skarga zmierzająca w pierwszej kolejności do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2010) 4185 wersja ostateczna z dnia 23 czerwca 2010 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 TFUE oraz art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/39.092 — Instalacje sanitarne do łazienek) w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej, a w drugiej kolejności do uchylenia lub obniżenia nałożonej na nią grzywny.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Mamoli Robinetteria SpA pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 288 z 23.10.2010.


title: Sprawa T-107/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 marca 2007 r. — Aluminium Silicon Mill Products przeciwko Radzie (Skarga o stwierdzenie nieważności — Dumping — Przywóz krzemu pochodzącego z Rosji — Szkoda — Związek przyczynowy)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/37

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 marca 2007 r. — Aluminium Silicon Mill Products przeciwko Radzie
   (Sprawa T-107/04) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Dumping - Przywóz krzemu pochodzącego z Rosji - Szkoda - Związek przyczynowy)
   (2007/C 95/74)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Aluminium Silicon Mill Products GmbH (Zug, Szwajcaria) (przedstawiciele: A. Willems i L. Ruessmann, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bishop, pełnomocnik, wspierany przez G. Berrischa, adwokata)

      Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: T. Scharf oraz K. Talabér Ricz, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 2229/2003 z dnia 22 grudnia 2003 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym poborze tymczasowego cła nałożonego na przywóz krzemu pochodzącego z Rosji (Dz.U. L 339, str. 3)
   Sentencja wyroku

               1)

               Artykuł 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 2229/2003 z dnia 22 grudnia 2003 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym poborze tymczasowego cła nałożonego na przywóz krzemu pochodzącego z Rosji, jest nieważny w zakresie, w jakim nakłada cło antydumpingowe na skarżącą.

               2)

               Rada poniesie własne koszty oraz koszty skarżącej.

               3)

               Komisja pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.4.2004.


title: Sprawa T-125/12: Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2012 r. — Viasat Broadcasting UK przeciwko Komisji

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/19

         Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2012 r. — Viasat Broadcasting UK przeciwko Komisji
   (Sprawa T-125/12)
   2012/C 138/37
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Viasat Broadcasting UK Ltd (West Drayton, Middlesex, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci S. Kalsmose-Hjelmborg i M. Honoré)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 20 kwietnia 2011 r. w sprawie środków podjętych przez Danię (C 2/03) na rzecz TV2/Danmark (Decyzja 2011/839/UE (Dz.U. 2011 L 340, s. 1);

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia prawa przez skarżącą przy badaniu zgodności z art. 106 ust. 2 TFUE, ponieważ nie wyciągnęła ona wymaganych konsekwencji ze stwierdzenia, że rekompensata na rzecz TV 2 z tytułu świadczenia usługi publicznej została przyznana z naruszeniem przesłanek drugiej i czwartej określonych w wyroku w sprawie Altmark (sprawa C-280/00 Altmark Trans i Regierungspräsidium Magdeburg, Rec. s. I-7747).

                           1.1

                           Co się tyczy związku między przesłanką drugą z wyroku w sprawie Altmark i art. 106 ust. 2 TFUE, skarżąca podnosi, że:

                                       —

                                       wymogi w zakresie przejrzystości ustanowione w przesłance drugiej z wyroku w sprawie Altmark dotyczą również badania przeprowadzanego przez pozwaną zgodnie z art. 106 ust. 2 TFUE;

                                       —

                                       pozwana wymaga już zgodności z innymi wymogami o charakterze czysto formalnym w odniesieniu do przestrzegania art. 106 ust. 2 TFUE;

                                       —

                                       art. 106 ust. 2 TFEU zawiera już wymóg przejrzystości i pewne gwarancje strukturalne;

                                       —

                                       przesłanka druga z wyroku w sprawie Altmark znalazła już odzwierciedlenie w różnych komunikatach i decyzjach Komisji dotyczących stosowania art. 106 ust. 2 TFUE — również w dziedzinie publicznej usługi nadawczej; oraz

                                       —

                                       brak jest przekonującego powodu, aby pozwana nie miała w niniejszym przypadku uwzględnić swojej własnej wykładni art. 106 ust. 2 TFUE zawartej w jej różnych komunikatach i decyzjach, w szczególności w sytuacji, gdy wykładnia dokonana przez Komisję wynika z orzecznictwa.

                           1.2

                           Co się tyczy związku między przesłanką czwartą z wyroku w sprawie Altmark i art. 106 ust. 2 TFUE, skarżąca podnosi, że:

                                       —

                                       nieuwzględnienie przy stosowaniu art. 106 ust. 2 TFUE wydajności nadawcy usługi publicznej miałoby w braku przetargu szkodliwe skutki dla konkurencji na rynku;

                                       —

                                       naruszenie konkurencji byłoby szczególnie istotne w sektorze nadawania, ponieważ wszystkie koszty ponoszone przez nadawcę usługi publicznej mogą być uznane za dodatkowe koszty świadczenia usługi publicznej i mogą być rekompensowane przez państwo członkowskie, oraz nie występuje tam obowiązek zbadania, czy koszty wynikają z nieefektywnego zarządzania, czy też z obowiązku świadczenia usług publicznych;

                                       —

                                       rekompensata z tytułu świadczenia usługi publicznej może być zatem de facto wykorzystywana jako pomoc w celu ratowania lub pomoc operacyjna, umożliwiająca upadającemu przedsiębiorstwu, aby dalej prowadziło działalność zamiast zostać zrestrukturyzowane lub wyeliminowane;

                                       —

                                       badanie wydajności nie czyni art. 106 ust. 2 TFUE „martwą literą”, ponieważ Komisja może, zależnie od okoliczności danej sprawy, zatwierdzić rekompensatę przekraczającą koszty przeciętnego dobrze zarządzanego przedsiębiorstwa; oraz

                                       —

                                       celem art. 106 ust. 2 TFUE, zgodnie z jego wykładnią w świetle protokołu amsterdamskiego, nie jest obrona określonego nadawcy usługi publicznej przed zasadami konkurencji, lecz ochrona wolności państw członkowskich w zakresie określania misji publicznej i zapewnienie, aby obywatele otrzymywali usługę publiczną po jak najniższych kosztach dla społeczeństwa.

               2)

               Zarzut drugi dotyczy naruszenia przez pozwaną art. 296 TFEU ze względu na niewskazanie powodów, z jakich uznała pomoc za zgodną z art. 106 ust. 2, pomimo że przesłanki druga i czwarta w wyroku w sprawie Altmark nie były spełnione.


title: Sprawa T-227/11: Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2012 r. — Wall przeciwko OHIM — Bluepod Media Worldwide (bluepod MEDIA) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego bluepod MEDIA — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy blue spot i wcześniejsze słowne międzynarodowe i krajowe znaki towarowe BlueSpot — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               25.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 258/19

         Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2012 r. — Wall przeciwko OHIM — Bluepod Media Worldwide (bluepod MEDIA)
   (Sprawa T-227/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego bluepod MEDIA - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy blue spot i wcześniejsze słowne międzynarodowe i krajowe znaki towarowe BlueSpot - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2012/C 258/34
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Wall AG (przedstawiciele: adwokaci A. Nordemann i T. Boddien)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Bluepod Media Worldwide Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 10 lutego 2011 r. (sprawa R 301/2010-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Wall AG a Bluepod Media Worldwide Ltd.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Wall AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 194 z 2.7.2011.


title: Sprawa F-40/09: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 1 lipca 2010 r. — Časta przeciwko Komisji (Służba publiczna — Konkurs otwarty — Niedopuszczenie do egzaminu ustnego — Wniosek o ponowne sprawdzenie — Obowiązek uzasadnienia — Wymagane doświadczenie zawodowe — Złożenie zaświadczenia po terminie — Zasada równego traktowania — Skarga o stwierdzenie nieważności — Skarga o odszkodowanie)

text:
               9.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/32

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 1 lipca 2010 r. — Časta przeciwko Komisji
   (Sprawa F-40/09) (1)

   (Służba publiczna - Konkurs otwarty - Niedopuszczenie do egzaminu ustnego - Wniosek o ponowne sprawdzenie - Obowiązek uzasadnienia - Wymagane doświadczenie zawodowe - Złożenie zaświadczenia po terminie - Zasada równego traktowania - Skarga o stwierdzenie nieważności - Skarga o odszkodowanie)
   2010/C 274/49
   Język postępowania: czeski

      Strony

      Strona skarżąca: Radek Časta (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat L. Tahotná)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Eggers i M.L. Jelínek, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji EPSO o niedopuszczeniu skarżącego do egzaminów ustnych konkursu otwartego EPSO/AD/107/07-LAW ze względu na niedopełnienie warunku dotyczącego trzyletniego doświadczenia zdobytego na stanowisku kierowniczym wyższego szczebla, a po drugie, zasądzenie od pozwanej zapłaty na rzecz skarżącego odszkodowania i zadośćuczynienia z tytułu poniesionej szkody i doznanej krzywdy.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Radek Časta pokrywa całość kosztów postępowania.

      (1)  Dz.U. C 153 z 4.7.2009, s. 51.


title: Sprawa C-353/11: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 11 lipca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Czeskiej

text:
               6.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/21

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 11 lipca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Czeskiej
   (Sprawa C-353/11) (1)

   2012/C 303/37
   Język postępowania: czeski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 252 z 27.8.2011.


title: Sprawa T-266/07: Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2007 r. — Air One przeciwko Komisji

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/54

         Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2007 r. — Air One przeciwko Komisji
   (Sprawa T-266/07)
   (2007/C 211/101)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Air One SpA (przedstawiciele: M. Merola oraz P. Ziotti, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2007 1712) z dnia 23 kwietnia 2007 r. w sprawie nałożenia zobowiązań z tytułu wykonywania usług publicznych na niektórych trasach z Sardynii oraz na Sardynię, w zakresie w jakim zobowiązuje ona rząd włoski do umożliwienia wszystkim przewoźnikom lotniczym, którzy zaakceptowali odpowiednie zobowiązania z tytułu wykonywania usług publicznych, obsługiwanie tras między Sardynią i kontynentem, niezależnie od tego, czy ich zgoda została wyrażona przed lub po upływie 30 dniowego terminu ustanowionego w krajowych przepisach (art. 1 lit. a) decyzji);

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca wnosi o stwierdzenie, na podstawie art. 230 akapit czwarty WE, nieważności art. 1 lit. a) decyzji Komisji C (2007 1712) z dnia 23 kwietnia 2007 r. w sprawie nałożenia zobowiązań z tytułu wykonywania usług publicznych na niektórych trasach z Sardynii i na Sardynię, przyjętej zgodnie art. 4 rozporządzenia Rady nr 2408/92 w sprawie dostępu przewoźników lotniczych Wspólnoty do wewnątrzwspólnotowych tras lotniczych.
   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi następujące zarzuty:

               —

               Oczywisty błąd w ocenie oraz nielogiczne i sprzeczne uzasadnienie. Skarżąca twierdzi przede wszystkim, że Komisja — zobowiązując rząd włoski do zezwolenia wszystkim przewoźnikom lotniczym, którzy zgadzają się na przestrzeganie zobowiązań z tytułu wykonywania usług publicznych, na obsługiwanie rzeczonych tras, niezależnie od chwili, w której zawiadomili oni o zamiarze rozpoczęcia świadczenia swoich usług i dnia, w którym zostało przekazane to zawiadomienie, czyli przed upływem i po upływie 30 dniowego terminu ustanowionego w przepisach krajowych — w błędny sposób oceniła system wprowadzony przez rząd włoski w świetle założeń i celów odpowiednich uregulowań wspólnotowych. W szczególności skarżąca twierdzi, że art. 4 rozporządzenia nr 2408/92 zobowiązuje państwa członkowskie do osiągnięcia celu jakim jest ciągłość terytorialna poprzez nałożenie zobowiązań z tytułu wykonywania usług publicznych, które chociaż stanowią odstępstwo od zasady swobodnego dostępu wspólnotowych przewoźników lotniczych do wewnątrzwspólnotowych tras lotniczych, zachowują zasadę proporcjonalności i ograniczają w jak największym stopniu przypadki przyznania wyłącznych praw i/lub dofinansowania. Zdaniem skarżącej rząd włoski w pełni zrealizował zamysł wspólnotowych przepisów, biorąc pod uwagę, że wyznaczenie zawitego terminu na „pierwszym etapie” procedury nałożenia zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych:

                           —

                           zachęca przewoźników do składania ofert i wyznaczenia przez państwo odpowiednich zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych w trakcie tego „pierwszego etapu”, oraz

                           —

                           ogranicza możliwość przejścia do „drugiego etapu”, w którym rząd będzie zobowiązany do przyznania na drodze przetargu wyłącznego prawa, biorąc na siebie ewentualną odpowiedzialność za odpowiednie dofinansowanie.

               —

               Nie ulega ponadto wątpliwości, że — wbrew temu co w sposób dorozumiany twierdzi Komisja — konkurencja między przewoźnikami lotniczymi na trasach obciążonych zobowiązaniami z tytułu wykonywania usług publicznych nie może rozwijać się w taki sam sposób jak w przypadku tras, na których takie zobowiązania nie występują. W zakresie w jakim system zobowiązań z tytułu wykonywania zobowiązań publicznych zakłada, że omawiane trasy odznaczają się problemami w zakresie rentowności, do tego stopnia, że żaden przewoźnik nie decyduje się na ich obsługiwanie w sposób zgodny z interesem publicznym, w normalnych warunkach rynkowych: konieczne jest wprowadzenie mechanizmów ochronnych na rzecz prawomyślnych i rzetelnych przewoźników.

               —

               Skarżąca twierdzi ponadto, że normatywny schemat przewidziany przez Komisję jest dyskryminujący, gdyż wykluczenie zawitego terminu na zaakceptowanie zobowiązań z tytułu wykonywania usług publicznych na „pierwszym etapie”, działa zasadniczo na korzyść przewoźników mających silną pozycję na rynku, pozwalając im na zgłaszanie kandydatur w zakresie zobowiązań z tytułu wykonywania usług publicznych po upływie terminu, gdy konkurenci przedstawili już oferty, w celu przede wszystkim odebrania im udziałów w rynku.

               —

               W końcu zdaniem skarżącej, schemat myślenia Komisji jest obarczony błędem co do prawa w odniesieniu do charakteru procedury nakładania zobowiązań z tytułu wykonywania usług publicznych. W tym względzie skarżąca twierdzi, że zastosowanie terminu, który nie jest zawity prowadziłoby do bezterminowego przedłużenia „pierwszego etapu” tej procedury, co jest nielogiczne i pozostaje w sprzeczności z twierdzeniem samej Komisji, zgodnie z którym procedura nakładania zobowiązań z tytułu wykonywania usług publicznych będąc jednolitą, składa się z dwóch etapów.


title: Sprawa T-350/13: Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2013 r. — Jordi Nogues przeciwko OHIM — Grupo Osborne (BADTORO)

text:
               31.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/38

         Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2013 r. — Jordi Nogues przeciwko OHIM — Grupo Osborne (BADTORO)
   (Sprawa T-350/13)
   2013/C 252/65
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Jordi Nogues (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J.R. Fernández Castellanos, M.J. Sanmartín Sanmartín i E. López Pares)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Grupo Osborne S.A. (El Puerto de Santa María, Hiszpania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez Drugą Izbę Odwoławczą Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) w dniu 16 kwietnia 2013 r. w sprawie R 1446/2012-2;

               —

               Obciążenie OHIM jego własnymi kosztami oraz kosztami strony skarżącej.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Jordi Nogues, strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy zawierający element słowny „BADTORO” dla towarów i usług z klas 25, 34 i 35 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr no9 565 581

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Grupo Osborne S.A

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: krajowy graficzny znak towarowy zawierający element słowny „TORO”, krajowy słowny znak towarowy „EL TORO” oraz wspólnotowy słowny znak towarowy „TORO” dla towarów i usług z klas 25, 34, 35

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty:

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Nieprawidłowe odejście od ogólnej zasady całościowego porównania bez uzasadnionej przyczyny.


title: Sprawa C-390/06: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 15 kwietnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Roma — Włochy) — Nuova Agricast Srl przeciwko Ministero delle Attività Produttive (Pomoc państwa — System pomocy zatwierdzony na określony czas — Zgłoszenie zmienionego systemu pomocy na nowy okres — Środki przejściowe między następującymi po sobie systemami — Decyzja Komisji o niewnoszeniu zastrzeżeń — Informacje, które mogły być w posiadaniu Komisji — Ważność decyzji Komisji — Zasada równego traktowania — Uzasadnienie)

text:
               7.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/6

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 15 kwietnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Roma — Włochy) — Nuova Agricast Srl przeciwko Ministero delle Attività Produttive
   (Sprawa C-390/06) (1)

   (Pomoc państwa - System pomocy zatwierdzony na określony czas - Zgłoszenie zmienionego systemu pomocy na nowy okres - Środki przejściowe między następującymi po sobie systemami - Decyzja Komisji o niewnoszeniu zastrzeżeń - Informacje, które mogły być w posiadaniu Komisji - Ważność decyzji Komisji - Zasada równego traktowania - Uzasadnienie)
   (2008/C 142/07)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Tribunale ordinario di Roma
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Nuova Agricast Srl

      Strona pozwana: Ministero delle Attività Produttive
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale ordinario di Roma — Ważność decyzji Komisji z dnia 12 lipca 2000 r. uznającej za zgodny z traktatem system pomocy państwa przewidziany we włoskim ustawodawstwie w postaci pomocy dla inwestowania w mniej uprzywilejowanych obszarach Włoch (SG(2000)D/105754)
   Sentencja
   Analiza postawionego pytania nie wykazała żadnej okoliczności mogącej wpłynąć na ważność decyzji Komisji z dnia 12 lipca 2000 r. o niewnoszeniu zastrzeżeń w odniesieniu do systemu pomocy dla inwestowania w mniej uprzywilejowanych obszarach Włoch do dnia 31 grudnia 2006 r. (pomoc państwa nr 715/99 — Włochy).

      (1)  Dz.U. C 294 z 2.12.2006.


title: Sprawa C-420/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin (Niemcy) w dniu 23 września 2008 r. — Yasar Erdil przeciwko Landowi Berlin

text:
               20.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 327/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin (Niemcy) w dniu 23 września 2008 r. — Yasar Erdil przeciwko Landowi Berlin
   (Sprawa C-420/08)
   (2008/C 327/20)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Verwaltungsgericht Berlin
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Yasar Erdil

      Strona pozwana: Land Berlin
   Pytania prejudycjalne
   Czy obywatel turecki, który posiada status prawny określony w art. 7 akapit pierwszy tiret drugie decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia EWG-Turcja i zamieszkuje od momentu swoich narodzin w roku 1989 na terytorium Niemiec, może powołać się na szczególną ochronę przed wydaleniem na podstawie art. 28 ust. 3 lit. a dyrektywy 2004/38/WE (1) z dnia 29 kwietnia 2004 r.?

      (1)  Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG, Dz. U. L 158 s 77. (Sprostowanie dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG, Dz. U. L 229 s 35).


title: Sprawa C-154/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil de Granada (Hiszpania) w dniu 1 kwietnia 2015 r. – Francisco Gutiérrez Naranjo/BBK Bank Cajasur, S.A.U.

text:
               13.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil de Granada (Hiszpania) w dniu 1 kwietnia 2015 r. – Francisco Gutiérrez Naranjo/BBK Bank Cajasur, S.A.U.
   (Sprawa C-154/15)
   (2015/C 228/03)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de lo Mercantil de Granada.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Francisco Gutiérrez Naranjo.

      Strona pozwana: BBK Bank Cajasur, S.A.U..

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w omawianych przypadkach wykładnia, na podstawie której stwierdzenie nieważności wspomnianego warunku wywołuje skutki jedynie od chwili jego stwierdzenia, jest zgodna z wykładnią pojęcia „braku związania”, jakiego dokonuje art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13/EWG (1)? Czy w związku z tym, pomimo że warunek został uznany za nieważny, należy przyjąć, iż skutki wywołane przez niego w trakcie jego obowiązywania nie zostają unieważnione lub uznane za bezskuteczne?

               2)

               Czy nakazanie zaprzestania stosowania określonego warunku (zgodnie z ust. 1 art. 6 i 7) w postępowaniu dotyczącym indywidualnego powództwa wniesionego przez konsumenta w sytuacji, gdy orzeczona zostanie nieważność tego warunku, jest zgodne z ograniczeniem skutków owej nieważności? Czy jest możliwe miarkowanie (przez sądy) zwrotu kwot pieniędzy zapłaconych przez konsumenta – do którego to zwrotu są zobowiązani sprzedawcy lub dostawcy – na podstawie warunku, który następnie został uznany za nieważny od początku jego istnienia, ze względu na brak poinformowania lub brak przejrzystości?

      (1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. L 95, s. 29).


title: Sprawa C-183/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony mocą postanowienia Symvoulio tis Epikrateias z dnia 3 marca 2004 r. w sprawie Elmeka N. E. przeciwko Ministrowi Finansów

text:
               7.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony mocą postanowienia Symvoulio tis Epikrateias z dnia 3 marca 2004 r. w sprawie Elmeka N. E. przeciwko Ministrowi Finansów
   (Sprawa C-183/04)
   (2004/C 201/13)
   Dnia 19 kwietnia maja 2004 r. do sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony na podstawie postanowienia Symvoulio tis Epikrateias, wydanego dnia 3 marca 2004 r., w sprawie Elmeka N. E. przeciwko Ministrowi Finansów. Symvoulio tis Epikrateias zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:
   Pytania w niniejszej sprawie są takie same jak w sprawie C-181/04.


title: Sprawa T-634/16: Skarga wniesiona w dniu 6 września 2016 r. – Montel/Parlament

text:
               17.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/28

         Skarga wniesiona w dniu 6 września 2016 r. – Montel/Parlament
   (Sprawa T-634/16)
   (2016/C 383/37)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Sophie Montel (Saint-Vit, Francja) (przedstawiciel: adwokat G. Sauveur)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego z dnia 24 czerwca 2016 r., doręczonej jej w dniu 6 lipca 2016 r., która dotyczy zwrotu „kwoty 40 320 EUR nienależnie wypłaconej na rzecz Sophie MONTEL” oraz nakazuje urzędnikowi zatwierdzającemu oraz księgowemu tej instytucji wszczęcie postępowania w sprawie zwrotu tej kwoty;

               —

               stwierdzenie nieważności doręczenia oraz środków podjętych w celu wykonania tej decyzji zawartych w pismach Dyrektora generalnego ds. finansów z dni 5 i 6 lipca 2016 r. (sygnatury D 201922 i D 201851);

               —

               stwierdzenie nieważności noty debetowej nr 2016-897 podpisanej przez wspomnianego Dyrektora generalnego ds. finansów w dniu 4 lipca 2016 r.;

               —

               zasądzenie na rzecz skarżącej kwoty 30 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę doznaną w związku z niczym niepopartymi oskarżeniami wysuniętymi przeciwko niej przed zakończeniem dochodzenia, naruszeniem jej dobrego imienia oraz niedogodnościami, jakie zaskarżona decyzja spowodowała w jej życiu osobistym i politycznym;

               —

               obciążenie Parlamentu kwotą 15 000 EUR tytułem zwrotu poniesionych przez skarżącą kosztów, na które składają się koszty konsultacji prawnych, koszty przygotowania niniejszej skargi, koszty kserokopii oraz koszty związane z wniesieniem niniejszej skargi oraz załączonych do niej dokumentów;

               —

               obciążenie Parlamentu kosztami postępowania;

               —

               tytułem ewentualnym, na wypadek, gdyby Sąd nie był w pełni przekonany co do zasadności i prawdziwości podniesionych przez nią zarzutów i okoliczności faktycznych, w trosce o prawidłowe administrowanie wymiarem sprawiedliwości z uwagi na niezaprzeczalny związek między zarzucanymi skarżącej czynami, na których opiera się zaskarżona decyzja, a czynami, w sprawie których wszczęto postępowania karne na podstawie zawiadomienia Przewodniczącego Parlamentu Europejskiego:

                           —

                           zawieszenie postępowania do czasu wydania przez sąd francuski, orzekający w przedmiocie postępowania zainicjowanego przez Przewodniczącego Parlamentu Europejskiego, prawomocnego orzeczenia, tworzącego stan rzeczy osądzonej;

                           —

                           w rezultacie wydanie postanowienia nakazującego wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu zakończenia postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżąca podnosi 11 zarzutów, które zasadniczo są identyczne z zarzutami podniesionymi w ramach sprawy T-624/16, Gollnisch/Parlament lub do nich podobne.


title: Sprawa T-120/10: Postanowienie Sądu z dnia 9 listopada 2011 r. — ClientEarth i in. przeciwko Komisji (Dostęp do dokumentów instytucji — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Dorozumiana odmowa dostępu — Interes prawny — Wyraźna decyzja wydana po wniesieniu skargi — Odmowa dostosowania żądań — Umorzenie postępowania)

text:
               7.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/16

         Postanowienie Sądu z dnia 9 listopada 2011 r. — ClientEarth i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-120/10) (1)

   (Dostęp do dokumentów instytucji - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dorozumiana odmowa dostępu - Interes prawny - Wyraźna decyzja wydana po wniesieniu skargi - Odmowa dostosowania żądań - Umorzenie postępowania)
   2012/C 6/30
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ClientEarth (Londyn, Zjednoczone Królestwo); European Federation for Transport and Environment (T&E) (Bruksela, Belgia); European Environmental Bureau (EEB) (Bruksela); BirdLife International (Bruksela) (przedstawiciele: S. Hockman, QC, i adwokat P. Kirch)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Herrmann i C. ten Dam, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 9 lutego 2010 r. w sprawie odmowy udostępnienia niektórych dokumentów dotyczących opracowania modeli biopaliw.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty, jak również koszty poniesione przez ClientEarth, European Federation for Transport and Environment (T&E), European Environmental Bureau (EEB) oraz BirdLife International.

      (1)  Dz.U. C 134 z 22.5.2010.


title: Sprawa T-480/17: Skarga wniesiona w dniu 3 sierpnia 2017 r. – Grecja/Komisja

text:
               23.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/18

         Skarga wniesiona w dniu 3 sierpnia 2017 r. – Grecja/Komisja
   (Sprawa T-480/17)
   (2017/C 357/23)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Grecka (przedstawiciele: G. Kanellopoulos i Α. Vassilopoulou)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji wykonawczej Komisji Europejskiej z dnia 26 czerwca 2017 r. w części, w której w ramach kontroli zgodności rozliczeń z finansowania Unii Europejskiej zostały wyłączone wydatki Republiki Greckiej w łącznej wysokości 1 182 054,72 EUR poprzez nałożenie jednorazowych i zryczałtowanych korekt finansowych z powodu domniemanych niedociągnięć w stosowaniu zasady wzajemnej zgodności w ramach EFRG i EFRROW w odniesieniu do lat składania wniosków 2012, 2013 i 2014 zgodnie z tym, co zostało przedstawione w opisie okoliczności faktycznych i w zarzutach podniesionych w celu stwierdzenia nieważności, oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               W pierwszym zarzucie strona skarżąca utrzymuje, że zakwestionowana korekta została nałożona niezgodnie z prawem na podstawie błędu co do okoliczności faktycznych, z niewystarczającym uzasadnieniem i z naruszeniem zasad dobrej administracji i sprawiedliwości, jak przedstawiono szczegółowo w części pierwszej tego zarzutu w odniesieniu do domniemanych niedociągnięć w niektórych elementach kontroli SMR 1 i w konkretnych elementach kontroli minimalnych wymogów mających zastosowanie do nawozów i środków ochrony roślin, oraz w części drugiej tego zarzutu w odniesieniu do domniemanych niedociągnięć w analizie ryzyka.

               2.

               Zarzut drugi dotyczy braku uzasadnienia, błędu co do okoliczności faktycznych i naruszenia zasady proporcjonalności w zaskarżonej decyzji w części, w której odrzucono w niej dokładne obliczenie skutków finansowych wymienionych niedociągnięć (przy założeniu, że one prawdziwe), które to obliczenie zostało dokonane przez organy greckie, mając na uwadze zalecenia organu pojednawczego udzielone Komisji.


title: Sprawa C-613/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 24 grudnia 2012 r. — Helm Düngemittel GmbH przeciwko Hauptzollamt Krefeld

text:
               6.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 101/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 24 grudnia 2012 r. — Helm Düngemittel GmbH przeciwko Hauptzollamt Krefeld
   (Sprawa C-613/12)
   2013/C 101/18
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Helm Düngemittel GmbH.

      Strona pozwana: Hauptzollamt Krefeld

      Pytanie prejudycjalne

   Czy pochodzenie wyrobu nie jest dowiedzione, jeśli dla danego towaru wystawione zostało na podstawie art. 20 Protokołu 4 dotyczącego definicji pojęcia „produkty pochodzące” oraz metod współpracy administracyjnej zmienionego decyzją nr 1/2006 Rady Stowarzyszenia UE-Egipt z dnia 17 lutego 2006 r. (1) częściowe świadectwo przewozowe, mimo że nie zostały spełnione przesłanki wskazane w tym przepisie, gdyż w chwili wydania częściowego świadectwa przewozowego towar nie znajdował się pod kontrolą urzędu celnego, które je wystawił?

      (1)  Dz.U. L 73, s. 1


title: Sprawa T-482/17: Skarga wniesiona w dniu 28 lipca 2017 r. – Comercial Vascongada Recalde/Komisja Europejska i SRB

text:
               2.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 330/13

         Skarga wniesiona w dniu 28 lipca 2017 r. – Comercial Vascongada Recalde/Komisja Europejska i SRB
   (Sprawa T-482/17)
   (2017/C 330/16)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Comercial Vascongada Recalde, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: A. Rivas Rodríguez, abogado)

      Strona pozwana: Komisja Europejska i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji z dnia 7 czerwca 2017 r. (SRB/EES/2017/08) dotyczącej programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do Banco Popular Español, S.A. oraz decyzji Komisji (UE) 2017/1246 z dnia 7 czerwca 2017 r. zatwierdzającej program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do Banco Popular Español S.A.;

               —

               nakazanie stronie pozwanej naprawienie szkody powstałej wskutek utraty wartości przez akcje Banco Popular Español, S.A., których właścicielem jest Comercial Vascongada Recalde, SA., przyjmując jako punkt odniesienia dla odszkodowania wartość tych akcji w dniu 6 czerwca 2017 r, czyli 133 385,04 EUR, do której to kwoty należy doliczyć należne odsetki.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty:

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 18 ust.1 lit. a) i art. 18 ust.4 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. ustanawiającego jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 (1) ze względu na to, że Banco Popular nie znajdował się na progu upadłości, o której mowa w tych przepisach.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 10 ust. 10, art. 10 ust. 11 i art. 21 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 806/2014 ze względu na to, że istniała alternatywa dla restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji Banco Popular.

      (1)  Dz.U. 2014 L 225, s. 1.


title: Sprawa T-183/08: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 maja 2009 r. — Schuhpark Fascies przeciwko OHIM — Leder & Schuh (jello SCHUHPARK) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słowno — graficznego wspólnotowego znaku towarowego jello SCHUHPARK — Względna podstawa odmowy rejestracji — Dowód używania wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 43 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               4.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/38

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 maja 2009 r. — Schuhpark Fascies przeciwko OHIM — Leder & Schuh (jello SCHUHPARK)
   (Sprawa T-183/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słowno - graficznego wspólnotowego znaku towarowego jello SCHUHPARK - Względna podstawa odmowy rejestracji - Dowód używania wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 43 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   2009/C 153/73
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Schuhpark Fascies GmbH (Warendorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Peter i J. Braune)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: S. Schäffner, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Leder & Schuh AG (Graz, Austria) (przedstawiciele: adwokaci W. Kellenter i A. Schlaffge)

      Przedmiot sprawy

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 13 marca 2008 r. (sprawa R 1560/2006-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Schuhpark Fascies GmbH a Leder & Schuh AG.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Schuhpark Fascies GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 171 z 5.7.2008


title: Sprawy połączone od C-302/11 do C-305/11: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 18 października 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato — Włochy) — Rosanna Valenza (C-302/11 i C-304/11), Maria Laura Altavista (C-303/11), Laura Marsella, Simonetta Schettini, Sabrina Tomassini (C-305/11) przeciwko Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato (Polityka społeczna — Dyrektywa 99/70/WE — Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC — Klauzula 4 — Umowy o pracę na czas określony zawierane w sektorze publicznym — Krajowy organ ochrony konkurencji — Procedura stabilizacji — Pracownicy zatrudnieni na czas określony rekrutowani na urzędników bez konkursu otwartego — Ustalanie stażu pracy — Całkowity brak uwzględnienia okresów służby ukończonych na podstawie umów o pracę na czas określony — Zasada niedyskryminacji)

text:
               8.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 379/9

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 18 października 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato — Włochy) — Rosanna Valenza (C-302/11 i C-304/11), Maria Laura Altavista (C-303/11), Laura Marsella, Simonetta Schettini, Sabrina Tomassini (C-305/11) przeciwko Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato
   (Sprawy połączone od C-302/11 do C-305/11) (1)

   (Polityka społeczna - Dyrektywa 99/70/WE - Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC - Klauzula 4 - Umowy o pracę na czas określony zawierane w sektorze publicznym - Krajowy organ ochrony konkurencji - Procedura stabilizacji - Pracownicy zatrudnieni na czas określony rekrutowani na urzędników bez konkursu otwartego - Ustalanie stażu pracy - Całkowity brak uwzględnienia okresów służby ukończonych na podstawie umów o pracę na czas określony - Zasada niedyskryminacji)
   2012/C 379/15
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Rosanna Valenza (C-302/11 i C-304/11), Maria Laura Altavista (C-303/11), Laura Marsella, Simonetta Schettini, Sabrina Tomassini (C-305/11)

      Strona pozwana: Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Consiglio di Stato — Wykładnia klauzul 4 i 5 załącznika do dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (Dz.U. L 175, s. 43) — Przepisy krajowe przewidujące możliwość zawarcia przez organy administracji publicznej umów o pracę na czas nieokreślony z pracownikami zatrudnionymi już przez te organy w ramach umów na czas określony jako odstępstwo od zasady rekrutacji urzędników publicznych w drodze konkursów otwartych — Nieuwzględnienie stażu pracy ukończonego na podstawie poprzedniej umowy o pracę na czas określony, nawet w przypadku ciągłości stosunku pracy

      Sentencja

   Wykładni klauzuli 4 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego w dniu 18 marca 1999 r., stanowiącego załącznik do dyrektywy Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC), należy dokonywać w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak w sprawach przed sądem krajowym, które wyklucza całkowicie uwzględnienie okresów służby ukończonych przez pracownika organu publicznego zatrudnionego dotąd na czas określony przy ustalaniu jego stażu pracy w związku z zatrudnieniem go na czas nieokreślony w charakterze urzędnika przez ten sam organ w ramach szczególnej procedury stabilizacji jego stosunku pracy, chyba że takie wykluczenie jest uzasadnione „powodami o charakterze obiektywnym” w rozumieniu klauzuli 4 pkt 1 lub 4. Sama tylko okoliczność, że pracownik zatrudniony na czas określony ukończył te okresy służby na podstawie umów o pracę lub stosunku pracy na czas określony, nie stanowi takiego powodu o charakterze obiektywnym.

      (1)  Dz.U. C 252 z 27.8.2011.


title: Sprawa C-368/10: Skarga wniesiona w dniu 22 lipca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Niderlandów

text:
               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/10

         Skarga wniesiona w dniu 22 lipca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Niderlandów
   (Sprawa C-368/10)
   ()
   2010/C 328/18
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Zadra i F. Wilman)

      Strona pozwana: Królestwo Niderlandów

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że Królestwo Niderlandów nie wywiązało się ze swoich zobowiązań wynikających z niżej wymienionych artykułów dyrektywy 2004/18/WE, jako że w ramach udzielenia zamówienia publicznego na dostawę automatów do kawy i zarządzanie nimi, które to zamówienie zostało opublikowane pod numerem 2008/S 158-213630, instytucja zamawiająca

                           —

                           nakazała w specyfikacjach technicznych etykiety Max Havelaar i EKO, bądź w każdym razie etykiety uwzględniające porównywalne lub identyczne kryteria, co jest sprzeczne z art. 23 ust. 6 i art. 8 dyrektywy 2004/18/WE (1),

                           —

                           w celu weryfikacji kwalifikacji wykonawców zastosowała kryteria i dowody odnoszące się do trwałości zakupów i społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw, co jest sprzeczne z art. 48 ust. 1 i 2, art. 44 ust. 2, a w każdym razie z art. 2 wspomnianej powyżej dyrektywy,

                           —

                           przy formułowaniu kryteriów udzielenia zamówienia odwołała się do etykiet Max Havelaar lub EKO, a w każdym razie do etykiet uwzględniających identyczne kryteria, co jest sprzeczne z art. 53 ust. 1 wspomnianej powyżej dyrektywy;

               —

               obciążenie Królestwa Niderlandów kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja uważa, że Niderlandy nie wywiązały się z zobowiązań, które ciążą na nich na podstawie prawa Unii Europejskiej w zakresie zamówień publicznych, a w szczególności na podstawie dyrektywy 2004/18/WE, przy udzielaniu przez prowincję Noord-Holland zamówienia publicznego na dostawę automatów do kawy i zarządzanie nimi. Stwierdzone naruszenia dotyczą art. 23 ust. 6 i 8 odnoszącego się do specyfikacji technicznych, art. 48 ust. 1 i 2, art. 44 ust. 2, a w każdym razie art. 2 odnoszącego się do weryfikacji kwalifikacji wykonawców oraz art. 53 ust. 1 wspomnianej dyrektywy odnoszącego się do kryteriów udzielenia zamówienia.

      (1)  Dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, s. 114).


title: Sprawa T-215/12: Postanowienie Sądu z dnia 2października 2014 r. – MPM-Quality i Eutech przeciwko OHIM – Elton Hodinářská (MANUFACTURE PRIM 1949) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Graficzny wspólnotowy znak towarowy MANUFACTURE PRIM 1949 — Wcześniejsze, międzynarodowy i wspólnotowe, znaki towarowe PRIM — Zła wiara — Artykuł 165 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Artykuły 41 i 56 rozporządzenia nr 207/2009 — Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 — Brak rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego — Skarga w części oczywiście niedopuszczalna, a w części oczywiście pozbawiona podstawy prawnej]

text:
               24.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 421/42

         Postanowienie Sądu z dnia 2 października 2014 r. – MPM-Quality i Eutech przeciwko OHIM – Elton Hodinářská (MANUFACTURE PRIM 1949)
   (Sprawa T-215/12) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny wspólnotowy znak towarowy MANUFACTURE PRIM 1949 - Wcześniejsze, międzynarodowy i wspólnotowe, znaki towarowe PRIM - Zła wiara - Artykuł 165 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Artykuły 41 i 56 rozporządzenia nr 207/2009 - Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 - Brak rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego - Skarga w części oczywiście niedopuszczalna, a w części oczywiście pozbawiona podstawy prawnej])
   2014/C 421/59
   Język postępowania: czeski

      Strony

      Strona skarżąca: MPM-Quality v.o.s. (Frýdek-Místek, Republika Czeska); Eutech a.s. (Šternberk, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat M. Kyjovský)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: D. Gája i D. Botis, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Elton Hodinářská a.s. (Nové Mesto nad Metují, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat T. Matoušek)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 5 marca 2012 r. (sprawa R 826/2010-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między z jednej strony MPM-Quality v.o.s. i Eutech a.s. a z drugiej strony Elton Hodinářská a.s.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona, a w pozostałym zakresie oddalona.

               2)

               MPM-Quality v.o.s. i Eutech a.s. zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 273 z 8.9.2012.


title: Sprawa F-88/13: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 30 kwietnia 2014 r. – Kolarova przeciwko REA (Służba publiczna — Personel Agencji Wykonawczej ds. Badań Naukowych — Postępowanie poprzedzające wniesienie skargi — Zarzut niedopuszczalności — Uprawnienia powierzone organowi upoważnionemu do zawierania umów z personelem — Oddelegowanie do urzędu ds. administrowania i rozliczania należności indywidualnych (PMO) — Skarga na decyzje PMO — Skarga skierowana przeciwko instytucji delegującej — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               16.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/39

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 30 kwietnia 2014 r. – Kolarova przeciwko REA
   (Sprawa F-88/13)
   ((Służba publiczna - Personel Agencji Wykonawczej ds. Badań Naukowych - Postępowanie poprzedzające wniesienie skargi - Zarzut niedopuszczalności - Uprawnienia powierzone organowi upoważnionemu do zawierania umów z personelem - Oddelegowanie do urzędu ds. administrowania i rozliczania należności indywidualnych (PMO) - Skarga na decyzje PMO - Skarga skierowana przeciwko instytucji delegującej - Oczywista niedopuszczalność))
   2014/C 184/64
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Desislava Kolarova (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat F. Frabetti)

      Strona pozwana: Agencja Wykonawcza ds. Badań Naukowych (REA) (przedstawiciele: S. Payan-Lagrou, pełnomocnik wspierany przez adwokata B. Wägenbaura)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji oddalającej wniosek skarżącej o zrównanie jej matki z dzieckiem na utrzymaniu na podstawie art. 2 ust. 4 załącznika VII do regulaminu pracowniczego

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Desislava Kolarova pokrywa koszty własne i koszty poniesione przez Agencję Wykonawczą ds. Badań Naukowych.


title: Sprawa T-489/17: Skarga wniesiona w dniu 2 sierpnia 2017 r. – Windspiel Manufaktur/EUIPO (Przedstawienie korka butelki)

text:
               18.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 309/40

         Skarga wniesiona w dniu 2 sierpnia 2017 r. – Windspiel Manufaktur/EUIPO (Przedstawienie korka butelki)
   (Sprawa T-489/17)
   (2017/C 309/54)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Windspiel Manufaktur GmbH (Daun, Niemcy) (przedstawiciel: Rechtsanwalt O. Löffel)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Pozycyjny unijny znak towarowy (Przedstawienie korka butelki) – zgłoszenie nr 15 024 987

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 1 czerwca 2017 r. w sprawie R 1374/2016-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-538/13: Postanowienie Sądu z dnia 2 września 2014 r. – Verein Natura Havel i Vierhaus przeciwko Komisji (Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Wezwanie do usunięcia uchybienia wystosowane w ramach trwającego postępowania w sprawie stwierdzenia uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego dotyczącego zgodności niemieckiego prawa lotniczego z prawem Unii — Odmowa dostępu — Wyjątek dotyczący ochrony celów kontroli, śledztwa i audytu — Skarga częściowo oczywiście niedopuszczalna, a częściowo pozbawiona podstawy prawnej)

text:
               27.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 380/14

         Postanowienie Sądu z dnia 2 września 2014 r. – Verein Natura Havel i Vierhaus przeciwko Komisji
   (Sprawa T-538/13) (1)

   ((Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Wezwanie do usunięcia uchybienia wystosowane w ramach trwającego postępowania w sprawie stwierdzenia uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego dotyczącego zgodności niemieckiego prawa lotniczego z prawem Unii - Odmowa dostępu - Wyjątek dotyczący ochrony celów kontroli, śledztwa i audytu - Skarga częściowo oczywiście niedopuszczalna, a częściowo pozbawiona podstawy prawnej))
   2014/C 380/18
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strony skarżące: Verein Natura Havel eV (Berlin, Niemcy); i Hans-Peter Vierhaus (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: O. Austilat, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo B. Martenczuk i C. Zadra, a następnie B. Martenczuk i J. Baquero Cruz, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji Komisji z dnia 24 czerwca 2013 r. w sprawie nieuwzględnienia wstępnego wniosku o przyznanie dostępu do wezwania do usunięcia uchybienia wystosowanego do Republiki Federalnej Niemiec na podstawie art. 258 TFUE, a po drugie, decyzji Komisji z dnia 3 września 2013 r. w sprawie nieuwzględnienia wniosku potwierdzającego o przyznanie dostępu do wspomnianego wezwania.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Verein Natura Havel eV i Hans-Peter Vierhaus zostają obciążeni kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 344 z 23.11.2013.


title: Sprawa T-384/13: Wyrok Sądu z dnia 18 marca 2015 r. – Intermark/OHIM – Coca-Cola (RIENERGY Cola) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego RIENERGY Cola — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy Coca-Cola i wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy COCA-COLA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)]

text:
               4.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 146/37

         Wyrok Sądu z dnia 18 marca 2015 r. – Intermark/OHIM – Coca-Cola (RIENERGY Cola)
   (Sprawa T-384/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego RIENERGY Cola - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy Coca-Cola i wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy COCA-COLA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)])
   (2015/C 146/50)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Intermark Srl (Stei, Rumunia) (przedstawiciele: adwokaci, początkowo Á. László, następnia B. Bozóki)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory (przedstawiciele: początkowo A. Pohlmann, następnie M. Fischer, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: The Coca-Cola Company (Atlanta, Georgia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat L. Alonso Domingo)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 maja 2013 r. (sprawa R 1116/2012-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między The Coca-Cola Company a Intermark Srl.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Intermark Srl zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 260 z 7.9.2013.


title: Sprawa T-757/15: Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2015 r. – Facebook/OHIM – Brand IP Licensing (lovebook)

text:
               22.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/41

         Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2015 r. – Facebook/OHIM – Brand IP Licensing (lovebook)
   (Sprawa T-757/15)
   (2016/C 068/52)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Facebook, Inc. (Menlo Park, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci M. Granado Carpenter i M. Polo Carreño)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Brand IP Licensing Ltd (Road Town, Brytyjskie Wyspy Dziewicze)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Brand IP Licensing Ltd

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „lovebook” – zgłoszenie nr 9 926 577

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 30 września 2015 r. w sprawie R 2028/2014-2

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości w zakresie, w jakim uchylono w niej decyzję Wydziału Sprzeciwów uwzględniającą sprzeciw wobec rejestracji zgłoszonego wspólnotowego znaku towarowego nr 9 926 577 LOVEBOOK na podstawie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, opierając się na tym, że podobieństwa między oznaczeniami są niewielkie w stosunku do różnic między nimi, a w postrzeganiu właściwego kręgu odbiorców całościowe wrażenie wywierane przez oznaczenia jest takie, iż nie są one podobne, i jest tak, nawet jeśli wcześniejsze znaki towarowe cieszą się wzmocnionym charakterem odróżniającym;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania przed Sądem.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-132/98: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 grudnia 2008 r. — Groupe Perry et Isibiris przeciwko Komisji

text:
               7.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/50

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 grudnia 2008 r. — Groupe Perry et Isibiris przeciwko Komisji
   (Sprawa T-132/98) (1)

   (2009/C 55/90)

      Język postępowania: francuski

   Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 312 z 10.10.1998.


title: Sprawy połączone od C-692/15 do C-694/15: Postanowienie Trybunału (pierwsza izba) z dnia 12 maja 2016 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Consiglio di Stato – Włochy) – Security Service Srl (C-692/15), Il Camaleonte Srl (C-693/15), Vigilanza Privata Turris Srl (C-694/15)/Ministero dell'Interno (C-692/15 i C-693/15), Questura di Napoli, Questura di Roma (C-692/15) (Odesłanie prejudycjalne — Regulamin postępowania przed Trybunałem — Artykuł 53 § 2 — Swoboda przedsiębiorczości i swoboda świadczenia usług — Sytuacja o charakterze wyłącznie wewnętrznym — Oczywisty brak właściwości Trybunału)

text:
               1.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/8

         Postanowienie Trybunału (pierwsza izba) z dnia 12 maja 2016 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Consiglio di Stato – Włochy) – Security Service Srl (C-692/15), Il Camaleonte Srl (C-693/15), Vigilanza Privata Turris Srl (C-694/15)/Ministero dell'Interno (C-692/15 i C-693/15), Questura di Napoli, Questura di Roma (C-692/15)
   (Sprawy połączone od C-692/15 do C-694/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Regulamin postępowania przed Trybunałem - Artykuł 53 § 2 - Swoboda przedsiębiorczości i swoboda świadczenia usług - Sytuacja o charakterze wyłącznie wewnętrznym - Oczywisty brak właściwości Trybunału))
   (2016/C 279/13)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Security Service Srl (C-692/15), Il Camaleonte Srl (C-693/15), Vigilanza Privata Turris Srl (C-694/15)

      Strona pozwana: Ministero dell'Interno (C-692/15 i C-693/15), Questura di Napoli, Questura di Roma (C-692/15)

      Sentencja

   Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest oczywiście niewłaściwy do udzielenia odpowiedzi na pytania przedłożone przez Consiglio di Stato (radę państwa, Włochy) postanowieniem z dnia 12 listopada 2015 r.

      (1)  Dz.U. C 106 z 21.3.2016.


title: Sprawa T-446/09: Skarga wniesiona w dniu 9 listopada 2009 r. — Escola Superior Agrária de Coimbra przeciwko Komisji

text:
               13.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/39

         Skarga wniesiona w dniu 9 listopada 2009 r. — Escola Superior Agrária de Coimbra przeciwko Komisji
   (Sprawa T-446/09)
   2010/C 37/54
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Escola Superior Agrária de Coimbra (Bencanta, Portugalia) (przedstawiciel: adwokat J. Pais do Amaral)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji D(2009)224268 z dnia 9 września 2009 r.

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Brak uzasadnienia w zakresie wymogu zwrotu kwoty wskazanej w pkt 8 pisma z dnia 12 sierpnia 2009 r.
   Naruszenie ustępów 21.2 i 22 administracyjnych przepisów ramowych w zakresie pozostałych kwot, ponieważ istniał rejestr czasu przeznaczonego na projekt przez różnych uczestników ze wskazaniem osoby, która ten czas poświęciła i zaznaczeniem odnośnego przedziału czasu, a tak opisany nakład czasu jest rzeczywisty.
   Błąd w ustaleniach faktycznych, jako że administracja może działać jedynie na podstawie pewnych ustaleń faktycznych, a zwykła wątpliwość dotycząca kwestii, czy czas wskazany w timesheets był rzeczywiście wykorzystany, czy też nie, wymaga przedstawienia przez Komisję dowodu.
   Błąd w ustaleniach, ponieważ nie istnieje zobowiązanie na piśmie do stosowania określonego systemu rejestrowania czasu wykonywania pracy, bardziej dokładnego niż wspomniany rejestr w postaci timesheets, a stawianie przez Komisję w czasie wykonywania umowy (kiedy nie jest już możliwa zmiana metody rejestrowania czasu przeznaczonego na projekt odnotowanego przy pomocy wcześniejszego i wiarygodnego systemu timesheets) większych wymagań niż określone wcześniej lub zawarte w umowie nie jest prawnie uzasadnione. Ponadto wymagania oznaczające konieczność fotograficznego odzwierciedlania wykorzystanego czasu są nieproporcjonalne.
   Zaskarżony akt narusza zasady dobrej wiary, uzasadnionych oczekiwań, przejrzystości, proporcjonalności oraz dobrej i racjonalnej administracji, jako że zasady rejestrowania czasu są nowe, co znajduje zresztą potwierdzenie w okoliczności, że te same zasady zostały zamieszczone wprost i wyraźnie w późniejszych wersjach projektu.
   Błąd w ocenie stanu faktycznego w zakresie w jakim wielkość żądanego zwrotu nie jest proporcjonalna do rodzaju i charakteru nieprawidłowości, jakie Komisja — w jej przekonaniu — wykryła. Nie było bowiem możliwe osiągnięcie rezultatów odzwierciedlonych około 10. pozycji w przypadku 200 projektów, bez poświęcenia na to znacząco większego nakładu czasu niż rzeczywiście przeznaczony (po odjęciu żądanego zwrotu)


title: Sprawa T-120/11: Skarga wniesiona w dniu 2 marca 2011 r. — BFA przeciwko Radzie

text:
               30.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 130/18

         Skarga wniesiona w dniu 2 marca 2011 r. — BFA przeciwko Radzie
   (Sprawa T-120/11)
   2011/C 130/32
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Banque pour le financement de l’agriculture (BFA) (Abidżan, Wybrzeże Kości Słoniowej) (przedstawiciel: adwokat J.C. Tchikaya)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/18/WPZiB z dnia 14 stycznia 2011 r. w sprawie zmiany decyzji Rady 2010/656/WPZiB przedłużającej obowiązywanie środków ograniczających wobec Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej i rozporządzenia Rady (UE) nr 25/2011 z dnia 14 stycznia 2011 r. w sprawie zmiany rozporządzenia (WE) nr 560/2005 nakładającego określone szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej w zakresie, w jakim dotyczą one strony skarżącej;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty przytoczone przez stronę skarżącą są co do istoty identyczne z przytoczonymi w sprawie T-118/11 Attey przeciwko Radzie lub podobne do nich.


title: Sprawa C-64/09: Skarga wniesiona w dniu 13 lutego 2009 r. – Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej

text:
               18.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/16

         Skarga wniesiona w dniu 13 lutego 2009 r. – Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-64/09)
   2009/C 90/25
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich. (Przedstawiciele: P. Oliver i J.-B. Laignelot, pełnomocnicy.)

      Strona pozwana: Republika Francuska.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując wszystkich przepisów ustawowych i wykonawczych koniecznych do właściwej i pełnej transpozycji art. 2 pkt 13, art. 4 ust. 2 lit. a), art. 5 ust. 3 i 4, art. 6 ust. 3, art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/53/WE z dnia 18 września 2000 r. w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji (1) Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Francuskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu skargi Komisja podnosi siedem zarzutów dotyczących nieprawidłowej transpozycji do prawa francuskiego niektórych przepisów dyrektywy 2000/53/WE.
   Skarżąca twierdzi po pierwsze, że transpozycji definicji z art. 2 pkt 13 odnoszącej się do „informacji o demontażu” pojazdów wycofanych z eksploatacji nie zapewniono w sposób wystarczająco jasny i dokładny, jako że przepis krajowy ma zakres wyraźnie bardziej ograniczony aniżeli ten z dyrektywy i pomija przede wszystkim wszelki związek z zamierzonym przez prawodawcę wspólnotowego celem przetwarzania poprawnego i nieszkodliwego dla środowiska.
   Według skarżącej spóźniona transpozycja art. 4 ust. 2 lit. a) spowodowała obecność na rynku w okresie osiemnastu miesięcy pojazdów, materiałów i części zawierających – poza zwolnionymi przypadkami – ołów, rtęć, kadm i chrom sześciowartościowy, ponieważ stosowne przepisy krajowe były stosowane jedynie do pojazdów, którym udzielono homologacji typu poczynając od 31 grudnia 2004 r., podczas gdy art. 4 ust. 2 lit. a) przywoływał ze swej strony dzień 1 lipca 2003 r.
   Skarżąca twierdzi jednakowoż, że ustanowiona w art. 5 ust. 3 procedura wystawiania świadectwa złomowania pojazdu wycofanego z eksploatacji nie została prawidłowo odtworzona w prawie francuskim, co może wywoływać niejasności, w szczególności dla właścicieli pojazdów pochodzących z innych państw członkowskich. Komisja krytykuje w tym względzie zwłaszcza okoliczność, że świadectwo złomowania nie jest wystawiane w chwili przekazania pojazdu, lecz dopiero po jego fizycznym złomowaniu oraz że wspomnianego świadectwa nie wystawia się posiadaczowi pojazdu wycofanego z eksploatacji, ale prefektowi departamentu, w którym pojazd został zarejestrowany.
   Komisja kwestionuje po czwarte sposób transpozycji art. 5 ust. 4, który jest sprzeczny z jego skutecznością (effet utile), gdyż pozwala on pewnym uprawnionym zakładom – certyfikowanym zakładom złomowania – na odmowę przyjęcia pojazdów wycofanych z eksploatacji nie przewidując mechanizmu kompensacji na rzecz tych zakładów złomowania.
   Podobnie transpozycja art. 6 ust. 3 narusza pojęcie „rozbiórki” dotyczące pierwszego etapu operacji przetwarzania pojazdów wycofanych z eksploatacji, a mianowicie usuwania części łatwych do zdemontowania przed operacją oczyszczenia z substancji szkodliwych.
   Skarżąca krytykuje również sposób transpozycji art. 7 ust. 1 w zakresie, w jakim władze francuskie zachęcają do recyklingu części „każdorazowo, gdy warunki techniczne i gospodarcze na to pozwalają”, podczas gdy dyrektywa ze swej strony przewiduje mocniej wiążący obowiązek recyklingu, „jeżeli nie stanowi to zagrożenia dla środowiska”.
   Podkreśla ona wreszcie okoliczność, że art. 8 ust 3 zobowiązuje państwa członkowskie do podjęcia jasno określonych środków, aby zapewnić, że producenci pojazdów lub producenci części dostarczać będą dla każdego nowego typu pojazdu wprowadzanego do obrotu informacje o demontażu w formie podręcznika lub za pośrednictwem mediów elektronicznych.

      (1)  Dz.U. L 269, s. 34.


title: Sprawa F-4/16: Skarga wniesiona w dniu 15 sierpnia 2016 r. – OT/Komisja

text:
               17.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/31

         Skarga wniesiona w dniu 15 sierpnia 2016 r. – OT/Komisja
   (Sprawa F-4/16)
   (2016/C 383/41)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: OT (przedstawiciel: adwokat D. Sobor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji odmownych strony pozwanej w sprawie przyjęcia kandydatury strony skarżącej na stanowisko dyrektora Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii oraz w sprawie uwzględnienia wniosku strony skarżącej o udzielenie wsparcia lub o wszczęcie dochodzenia administracyjnego w odniesieniu do domniemanych nieprawidłowości i naruszeń prawa w rozpatrywanym postępowaniu rekrutacyjnym, a także żądanie odszkodowania i zadośćuczynienia za poniesioną w ocenie strony skarżącej szkodę i doznaną krzywdę.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji odmownej strony pozwanej z dnia 26 września 2014 r. w sprawie przyjęcia kandydatury strony skarżącej na stanowisko dyrektora Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej z dnia 9 kwietnia 2015 r. oddalającej zażalenie strony skarżącej oraz wniosek o udzielenie wsparcia;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 22 października 2015 r. oddalającej zażalenie strony skarżącej;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej kwoty 2 836 107 EUR (dwóch milionów ośmiuset trzydziestu sześciu tysięcy stu siedmiu euro) pokrywającej szkodę poniesioną przez stronę skarżącą;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej kwoty 100 000 EUR (stu tysięcy euro) pokrywającej krzywdę doznaną przez stronę skarżącą; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania strony skarżącej.


title: Sprawa F-28/10: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 15 marca 2011 r. — Mioni przeciwko Komisji (Służba publiczna — Personel kontraktowy — Wynagrodzenie — Dodatek zagraniczny — Warunki przewidziane w art. 4 załącznika VII do regulaminu pracowniczego — Zwykłe miejsce zamieszkania przed podjęciem służby)

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/23

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 15 marca 2011 r. — Mioni przeciwko Komisji
   (Sprawa F-28/10) (1)

   (Służba publiczna - Personel kontraktowy - Wynagrodzenie - Dodatek zagraniczny - Warunki przewidziane w art. 4 załącznika VII do regulaminu pracowniczego - Zwykłe miejsce zamieszkania przed podjęciem służby)
   2012/C 138/45
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Gaëtan Barthélémy Maxence Mioni (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat L. Vogel)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Martin i B. Eggers, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o zaprzestaniu wypłaty dodatku zagranicznego, który wcześniej został skarżącemu przyznany.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Gaëtan Barthélémy Maxence Mioni pokrywa całość kosztów postępowania.

      (1)  Dz.U. C 179 z 3.7.2010, s. 58.


title: Sprawa T-177/04: Skarga wniesiona dnia 14 maja 2004 r. przez easyJet Airline Company Limitem przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               7.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/17

         Skarga wniesiona dnia 14 maja 2004 r. przez easyJet Airline Company Limitem przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-177/04)
   (2004/C 201/37)
   Język postępowania: angielski
   Dnia 14 maja 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich przez easyJet Airline Company Limited, z siedzibą w Luton (Zjednoczone Królestwo), reprezentowaną przez J. Cooka, S. Dolana i J. Parkera, Solicitors.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               uchylenie decyzji Komisji z dnia 11 lutego 2004 r. w sprawie nr COMP/M.3280 (Air France/KLM) stwierdzającej na podstawie art. 6 ust. 1 lit. b) i art. 6 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 4064/89 (1) zgodność koncentracji ze wspólnym rynkiem,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   W zaskarżonej decyzji Komisja uznała, że połączenie linii lotniczych „Air France” i „KLM” doprowadziłoby do stworzenia lub wzmocnienia pozycji dominującej na wszystkich czternastu połączeniach lotniczych z miasta-do-miasta. Pomimo to, Komisja stwierdziła zgodność koncentracji ze wspólnym rynkiem, z zastrzeżeniem prawidłowości przedsięwzięć proponowanych przez strony uczestniczące w połączeniu.
   Skarżąca, która sama jest przewoźnikiem lotniczym, dochodzi uchylenia niniejszej decyzji opierając się na kilku oczywistych błędach w ocenie dokonanej przez Komisję. W szczególności podnosi, że Komisja nie rozpatrzyła należycie następujących kwestii:

               —

               wzmocnienie dominującej pozycji połączonej jednostki na trasach, na których usługi/świadczenia Air France i KLM nie pokrywały się;

               —

               czy połączenie stworzyło lub wzmocniło pozycję dominującą na rynkach sprzedaży usług lotniskowych;

               —

               skutki połączenia dla potencjalnej konkurencji.

         Ponadto, skarżąca podnosi, że Komisja nie wskazała właściwych podstaw, na których opiera swe twierdzenie, że z lotnisk „Charles de Gaulle” i „Orly” w Paryżu można korzystać zamiennie. Wreszcie, skarżąca twierdzi, że przedsięwzięcia stron są oczywiście nieodpowiednie dla przywrócenia efektywnej konkurencji na rynkach, na których zaistniały problemy dotyczące pozycji dominującej oraz że Komisja popełniła błąd w ocenie zezwalając na nie.

      (1)  Dz.U. L 257/90, str. 13.