title: Sprawa T-677/13: Skarga wniesiona w dniu 19 grudnia 2013 r. — Axa Versicherung przeciwko Komisji

text:
               8.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/22

      Skarga wniesiona w dniu 19 grudnia 2013 r. — Axa Versicherung przeciwko Komisji
      (Sprawa T-677/13)
      (2014/C 71/42)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Axa Versicherung (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci C. Bahr, S. Dethof i A. Malec)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej odmowy;

                  —

                  posiłkowo, częściowe stwierdzenie nieważności zaskarżonej odmowy;

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Skarżąca kwestionuje decyzję Komisji z dnia 29 października 2013 r. dotyczącą wniosków potwierdzających skarżącej o udzielenie dostępu do akt Komisji w sprawie COMP/39.125 — szkło samochodowe.
      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1)

                  Zarzut pierwszy: naruszenie obowiązku konkretnej i indywidualnej oceny żądanych dokumentów na podstawie art. 2 i 4 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1)

                              —

                              Strona skarżąca podnosi w tym miejscu, że Komisja nie wypełniła ciążącego na niej na mocy art. 2 i 4 rozporządzenia nr 1049/2001 obowiązku konkretnej i indywidualnej oceny żądanych dokumentów. Zamiast tego instytucja ta dokonała niezgodnej z prawem kategoryzacji wskazanych dokumentów na podstawie kryteriów formalnych.

                  2)

                  Zarzut drugi: naruszenie art. 4 ust. 2 tiret pierwsze i trzecie, a także art. 4 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia nr 1049/2001 poprzez odmowę dostępu do konkretnych dokumentów zawartych w aktach

                              —

                              W ramach tego zarzutu skarżąca utrzymuje, że Komisja naruszyła prawo, dokonując zbyt szerokiej wykładni zakresu zastosowania uregulowania wprowadzającego wyjątek zawartego w art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1049/2001. Skarżąca stoi na stanowisku, że ani nie doszłoby do naruszenia interesów handlowych w rozumieniu art.4 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia nr 1049/2001, ani też Komisja nie mogła powołać się na ochronę celu śledztwa w rozumieniu art. 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001.

                              —

                              Nie doszłoby także do poważnego naruszenia procesu podejmowania decyzji (art. 4 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia nr 1049/2001).

                              —

                              Ponadto Komisja niesłusznie zaprzeczyła istnieniu nadrzędnego interesu publicznego w ujawnieniu żądanych dokumentów.

                  3)

                  Zarzut trzeci: naruszenie art. 4 ust. 6 rozporządzenia nr 1049/2001 z powodu całkowitej odmowy dostępu do konkretnych dokumentów

                              —

                              Skarżąca podnosi w tym miejscu, że Komisja nie udzieliła także dostępu jedynie do części wskazanych dokumentów, naruszając w ten sposób art. 4 ust. 6 rozporządzenia nr 1049/2001. Skarżąca twierdzi, że Komisja nie zbadała, czy istniała możliwość udzielenia dostępu do części dokumentów, naruszając tym samym wymogi rozporządzenia nr 1049/2001.

                  4)

                  Zarzut czwarty: naruszenie art. 4 ust. 2 tiret pierwsze i trzecie, a także art. 4 ust. 3 akapit drugi oraz art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 1049/2001 z powodu odmowy udostępnienia pełnego tekstu spisu treści akt Komisji

                              —

                              W ramach tego zarzutu skarżąca podnosi, że Komisja dokonała zbyt szerokiej wykładni wyjątkowych okoliczności faktycznych wskazanych w art. 4 rozporządzenia nr 1049/2001 również w odniesieniu do wniosku strony skarżącej o udostępnienie pozbawionej zaciemnień wersji spisu treści. Skarżąca stoi na stanowisku, że również w tym wypadku nie mogłoby dojść do naruszenia interesów handlowych w rozumieniu art. 4 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia nr 1049/2001, ani celu śledztwa w rozumieniu art. 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001.

                              —

                              Skarżąca utrzymuje ponadto, że nie doszłoby do naruszenia prywatności osoby fizycznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 1049/2001.

                  5)

                  Zarzut piąty: naruszenie obowiązku uzasadnienia

                              —

                              Skarżąca podnosi w tym kontekście, że odmawiając uwzględnienia w wniosku o wgląd do akt, Komisja wypowiedziała się jedynie ogólnie i zaniechała wymaganego prawnie rozpatrzenia poszczególnych dokumentów lub utworzonych prawidłowo kategorii dokumentów.

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).


title: Sprawa T-147/11: Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2011 r. — Robe przeciwko Radzie

text:
               30.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 130/25

         Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2011 r. — Robe przeciwko Radzie
   (Sprawa T-147/11)
   2011/C 130/51
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Gogo Joachim Robe (Abidżan, Wybrzeże Kości Słoniowej) (przedstawiciel: adwokat G. Collard)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że w odniesieniu do strony skarżącej, Gogo Joachim ROBE’A, rozporządzenie Rady (UE) nr 25/2011 z dnia 14 stycznia 2011 r. oraz decyzja Rady 2011/18/WPZiB z dnia 14 stycznia 2001 r., opublikowane w dniu 15 stycznia 2011 r. w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, nie mają podstaw faktycznych.

               —

               w konsekwencji,

                           —

                           stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 25/2011 z dnia 14 stycznia 2011 r. i decyzji Rady 2011/18/WPZiB z dnia 14 stycznia 2001 r.,

                           —

                           subsydiarnie, nakazanie, by nazwisko Gogo Joachim ROBE’A zostało usunięte z wykazów załączonych do ww. rozporządzenia i ww. decyzji.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty podniesione przez stronę skarżącą są co do zasady identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-137/11 Guiai Bi Poin przeciwko Radzie lub do nich podobne


title: Sprawa C-537/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy w Koninie (Polska) w dniu 15 października 2015 – Euro Bank SA przeciwko Markowi Łopacińskiemu

text:
               30.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy w Koninie (Polska) w dniu 15 października 2015 – Euro Bank SA przeciwko Markowi Łopacińskiemu
   (Sprawa C-537/15)
   (2016/C 191/05)
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Sąd Rejonowy w Koninie

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Euro Bank SA

      Strona pozwana: Marek Łopaciński

      Pytania prejudycjalne

   Postanowieniem Trybunału (Dziesiąta Izba) z dnia 3 marca 2016 r. postępowanie w sprawie zostało umorzone.


title: Sprawa C-91/09: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 26 marca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Eis.de GmbH przeciwko BBY Vertriebsgesellschaft mbH (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu — Znaki towarowe — Internet — Reklama kontekstowa ( „keyword advertising” ) — Wyświetlanie według słów kluczowych identycznych z danym znakiem towarowym ogłoszenia reklamowego konkurenta właściciela tego znaku — Dyrektywa 89/104/EWG — Artykuł 5 ust. 1 lit. a))

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/18

         Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 26 marca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Eis.de GmbH przeciwko BBY Vertriebsgesellschaft mbH
   (Sprawa C-91/09) (1)

   (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu - Znaki towarowe - Internet - Reklama kontekstowa („keyword advertising”) - Wyświetlanie według słów kluczowych identycznych z danym znakiem towarowym ogłoszenia reklamowego konkurenta właściciela tego znaku - Dyrektywa 89/104/EWG - Artykuł 5 ust. 1 lit. a))
   2010/C 234/26
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Eis.de GmbH

      Strona pozwana: BBY Vertriebsgesellschaft mbH

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesgerichtshof (Karlsruhe) — Wykładnia art. 5 ust. 1 lit. a) pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. 1989, L 40, s. 1) — Wpisanie oznaczenia podobnego do znaku towarowego na stronie podmiotu świadczącego usługi z zakresu wyszukiwania w Internecie w celu wyświetlenia na ekranie, w następstwie wpisania wspomnianego oznaczenia jako słowa kluczowego, automatycznego ogłoszenia reklamowego dla towarów lub usług identycznych z tymi, dla których dany znak towarowy został zarejestrowany („keyword advertising”) — Brak zgody właściciela znaku towarowego — Kwalifikacja takiego używania znaku towarowego jako „używania” w rozumieniu wyżej wspomnianego przepisu

      Sentencja

   Artykuł 5 ust. 1 lit. a) pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych należy interpretować w ten sposób, że właściciel znaku towarowego jest uprawniony do zakazania reklamodawcy reklamowania według słowa kluczowego identycznego z tym znakiem, które ów reklamodawca wybrał bez zgody właściciela w ramach usługi odsyłania w Internecie, towarów lub usług identycznych z towarami lub usługami, dla których rzeczony znak został zarejestrowany, jeżeli reklama ta nie pozwala lub z trudnością pozwala przeciętnemu internaucie na zorientowanie się, czy reklamowane towary lub usługi pochodzą od właściciela znaku lub z przedsiębiorstwa powiązanego z nim gospodarczo, czy też przeciwnie, od osoby trzeciej.

      (1)  Dz.U. C 129 z 6.6.2009.


title: Sprawa C-269/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 26 marca 2012 r. w sprawie T-508/09, Cañas przeciwko Komisji, wniesione w dniu 1 czerwca 2012 r. przez Guillerma Cañasa

text:
               4.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/8

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 26 marca 2012 r. w sprawie T-508/09, Cañas przeciwko Komisji, wniesione w dniu 1 czerwca 2012 r. przez Guillerma Cañasa
   (Sprawa C-269/12 P)
   2012/C 235/15
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Guillermo Cañas (przedstawiciel: adwokat Y. Bonnard)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Światowa Agencja Antydopingowa, ATP Tour Inc.

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie postanowienia wydanego przez Sąd w dniu 26 marca 2012 r. w sprawie T-508/09;

               —

               nakazanie Sądowi rozpatrzenia skargi o stwierdzenie nieważności wniesionej przez Guillerma Cañasa w dniu 22 grudnia 2009 r.;

               —

               oddalenie wszelkich innych żądań strony przeciwnej;

               —

               obciążenie strony przeciwnej kosztami poniesionymi przez Guillerma Cañasa

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona wnosząca odwołanie podnosi trzy zarzuty przeciwko postanowieniu Sądu.
   Po pierwsze, strona wnosząca odwołanie podnosi, że uzależniając interes prawny przedsiębiorstwa od bezpośredniej korzyści, jaką może przynieść temu przedsiębiorstwu skarga o stwierdzenie nieważności, Sąd uchybił prawu każdego przedsiębiorcy czasowo wykluczonego z rynku do wniesienia skargi na umorzenie postępowania w sprawie złożonej do Komisji skargi o naruszenie prawa konkurencji, Stwierdzenie nieważności umorzenia postępowania w sprawie skargi do Komisji nie może nigdy, zdaniem strony wnoszącej odwołanie, przynieść stronie skarżącej bezpośredniej korzyści, ponieważ może jedynie prowadzić do zbadania skargi do Komisji, bez żadnej gwarancji, jeśli chodzi o wynik.
   Po drugie, strona wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd niesłusznie stwierdził, iż utraciła ona interes prawny, ponieważ pozostaje ona ofiarą zarzucanych ograniczeń antykonkurencyjnych. Strona wnosząca odwołanie uważa, że pomimo iż zakończyła karierę sportową, w dalszym ciągu ma w tej sprawie interes prawny, mianowicie interes polegający na uzyskaniu stwierdzenia nieważności decyzji Komisji o umorzeniu postępowania w sprawie złożonej do niej skargi oraz uzyskaniu stwierdzenia przez Komisję, że zarzucane ograniczenia są niezgodne z prawem, co stanowi niezbędne etapy poprzedzające wniesienie żądania odszkodowania przeciwko Światowej Agencji Antydopingowej, ATP Tour Inc. i Międzynarodowej Radzie Arbitrażowej do spraw Sportu.
   Po trzecie, strona wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd stwierdził, iż stwierdzenie nieważności umorzenia postępowania w sprawie skargi do Komisji złożonej przez stronę wnoszącą odwołanie nie ma wpływu na uprawnienie tej ostatniej do dochodzenia odszkodowania od podmiotów, których dotyczyła skarga do Komisji, ponieważ postępowanie administracyjne przed Komisją nie może stać na przeszkodzie skierowaniu sprawy do właściwych sądów cywilnych. Argument ten wynika jednak z błędu co do okoliczności faktycznych, ponieważ decyzją z dnia 23 maja 2007 r. Trybunał Arbitrażowy do Spraw Sportu stwierdził, że zarzucane ograniczenia nie były niezgodne z europejskim prawem konkurencji, wobec czego bez korzystnej decyzji Komisji strona wnosząca odwołanie nie ma możliwości wniesienia żądania naprawienia szkody.


title: Sprawa T-1/10: Postanowienie Sądu z dnia 21 września 2011 r. — PPG i SNF przeciwko ECHA (Skarga o stwierdzenie nieważności — REACH — Sklasyfikowanie akrylamidu jako substancji budzącej szczególnie duże obawy — Akt niepodlegający zaskarżeniu — Niedopuszczalność)

text:
               19.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 340/21

         Postanowienie Sądu z dnia 21 września 2011 r. — PPG i SNF przeciwko ECHA
   (Sprawa T-1/10) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - REACH - Sklasyfikowanie akrylamidu jako substancji budzącej szczególnie duże obawy - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Niedopuszczalność)
   2011/C 340/44
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Polyelectrolyte Producers Group GEIE (PPG) (Bruksela, Belgia) i SNF SAS (Andrézieux-Bouthéon, Francja) (przedstawiciele: początkowo K. Van Maldegem, adwokat, P. Sellar, solicitor, i R. Cana, adwokat, a następnie K. Van Maldegem i R. Cana)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) (przedstawiciele: M. Heikkilä i W. Broere, pełnomocnicy, wspierani przez J. Stuycka, adwokata)

      Interwenientci popierający stronę pozwaną: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: C. Wissels, J. Langer, Y. de Vries i M. de Ree, pełnomocnicy); i Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo P. Oliver i G. Wilms, a następnie P. Oliver i E. Manhaeve, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiej Agencji Chemikaliów (ECHA) z dnia 7 grudnia 2009 r. dotyczącej klasyfikacji akrylamidu (WE nr 201 — 173 — 7) jako substancji spełniającej wymogi ustanowione w art. 57 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniającego dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. L 396, s. 1) wydanej na podstawie art. 59 tego rozporządzenia.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Polyelectrolyte Producers Group GEIE (PPG) i SNF SAS pokrywają własne koszty, a także koszty poniesione przez Europejską Agencję Chemikaliów (ECHA)

               3)

               SNF pokrywa koszty związane z postępowaniem w przedmiocie środka tymczasowego.

               4)

               Królestwo Niderlandów i Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 63 z 13.3.2010


title: Sprostowanie do informacji w Dzienniku Urzędowym w sprawie T-695/16 P: Odwołanie wniesione w dniu 29 września 2016 r. przez Komisję Europejską od wyroku wydanego w dniu 20 lipca 2016 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-104/15, U (*)/Komisja (Dz.U. C 441 z 28.11.2016, ponownie opublikowane ze względu na ochronę danych osobowych)

text:
               27.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/26

         Sprostowanie do informacji w Dzienniku Urzędowym w sprawie T-695/16 P: Odwołanie wniesione w dniu 29 września 2016 r. przez Komisję Europejską od wyroku wydanego w dniu 20 lipca 2016 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-104/15, U (*)/Komisja
   (
         Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 441 z dnia 28 listopada 2016 r.
      , ponownie opublikowane ze względu na ochronę danych osobowych)
   (2017/C 095/35)
   Strona 4, spis treści, oraz strona 28, „U (*)” zastępuje się „RN (*)”.


title: Sprawa C-138/15 P P: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 3 marca 2016 r. – Teva Pharma BV, Teva Pharmaceuticals Europe BV/Europejska Agencja Leków (EMA), Komisja Europejska (Odwołanie — Sieroce produkty lecznicze — Rozporządzenie (WE) nr 141/2000 — Rozporządzenie (WE) nr 847/2000 — Odmowa zezwolenia na dopuszczenie do obrotu wersji generycznej sierocego produktu leczniczego imatinib melysate)

text:
               2.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/16

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 3 marca 2016 r. – Teva Pharma BV, Teva Pharmaceuticals Europe BV/Europejska Agencja Leków (EMA), Komisja Europejska
   (Sprawa C-138/15 P P) (1)

   ((Odwołanie - Sieroce produkty lecznicze - Rozporządzenie (WE) nr 141/2000 - Rozporządzenie (WE) nr 847/2000 - Odmowa zezwolenia na dopuszczenie do obrotu wersji generycznej sierocego produktu leczniczego imatinib melysate))
   (2016/C 156/22)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Teva Pharma BV, Teva Pharmaceuticals Europe BV (przedstawiciele: K. Bacon, QC, E. Mackenzie, barristers, G. Morgan, solicitor)

      Druga strona postępowania: Europejska Agencja Leków (EMA) (przedstawiciele: N. Rampal Olmedo, M. Tovar Gomis, S. Marino i T. Jabłoński, pełnomocnicy) Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Sipos et M. Šimerdová, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Teva Pharma BV i Teva Pharmaceuticals Europe BV pokrywają koszty własne oraz koszty poniesione przez Europejską Agencję Leków (EMA).

               3)

               Komisja Europejska ponosi koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 190 z 8.6.2015.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 kwietnia 2005 r. w sprawie T-286/03 The Gillette Company przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego RIGHT GUARD XTREME sport — Krajowy graficzny wcześniejszy znak towarowy WILKINSON SWORD XTREME III — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Odmowa rejestracji — Art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               25.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/16

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 13 kwietnia 2005 r.
   w sprawie T-286/03 The Gillette Company przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego RIGHT GUARD XTREME sport - Krajowy graficzny wcześniejszy znak towarowy WILKINSON SWORD XTREME III - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Odmowa rejestracji - Art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2005/C 155/32)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie T-286/03 The Gillete Company, z siedzibą w Bostonie (Stany Zjednoczone Ameryki), reprezentowana przez adwokatów A. Eberta-Wiedenfellera i L. Koukera, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (pełnomocnicy: G. Schneider i J. Weberndörfer), w której drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą OHIM, występując przed Sądem w charakterze interwenienta, jest Wiklinson Sword GmbH, z siedzibą w Solingen (Niemcy), reprezentowana przez adwokata E. Kessler, mającej za przedmiot skargę na decyzję czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 kwietnia 2003 r. (sprawa R 221/2002-4), na mocy której odmówiono rejestracji graficznego znaku towarowego RIGHT GUARD XTREME sport, Sąd Pierwszej Instancji (druga izba), w składzie: J. Pirrung, prezes, A. W. H. Meij i I. Pelikánová, sędziowie; sekretarz: J. Palacio González, główny administrator, wydał w dniu 13 kwietnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Skarga zostaje oddalona.

               2.

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 251 z 18.10.2003


title: Sprawa C-482/14: Skarga wniesiona w dniu 30 października 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               19.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/17

      Skarga wniesiona w dniu 30 października 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec
      (Sprawa C-482/14)
      (2015/C 016/27)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: W. Mölls, J. Hottiaux i T. Maxian Rusche, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec

         Żądania strony skarżącej

                  1.

                  Republika Federalna Niemiec naruszyła swoje zobowiązania z art. 6 ust. 1 dyrektywy 2012/34/UE (1) (art. 6 ust. 1 dyrektywy 91/440/EWG) w ten sposób, że dopuściła, aby fundusze publiczne, które zostały wypłacone dla działalności gospodarczej związanej z zarządzaniem infrastrukturą kolejową, mogły być przenoszone na świadczenie usług przewozowych.

                  2.

                  Republika Federalna Niemiec naruszyła swoje zobowiązania z art. 6 ust. 4 dyrektywy 2012/34/UE (art. 6 ust. 1 dyrektywy 91/440/EWG) w ten sposób, że nie zapewniła, poprzez typ rachunkowości, możliwości monitorowania przestrzegania zakazu przenoszenia funduszy publicznych wypłacanych dla działalności gospodarczej związanej z zarządzaniem infrastrukturą kolejową na świadczenie usług przewozowych.

                  3.

                  Republika Federalna Niemiec naruszyła swoje zobowiązania z art. 31 ust. 1 dyrektywy 2012/34/UE (art. 7 ust. 1 dyrektywy 2001/14/WE) w ten sposób, że nie zapewniła możliwości wykorzystywania opłaty za użytkowanie infrastruktury tylko do finansowania działalności gospodarczej zarządcy infrastruktury.

                  4.

                  Republika Federalna Niemiec naruszyła swoje zobowiązania z art. 6 ust. 3 dyrektywy 2012/34/UE (art. 9 ust. 4 dyrektywy 91/440/EWG) oraz z art. 6 ust. 1 w związku z pkt 5 załącznika do rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 (2) w ten sposób, że nie zapewniła oddzielnego wykazania funduszy publicznych na świadczenie publicznych przewozów pasażerskich w odpowiednich zestawieniach rachunkowych.

                  5.

                  Obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi następujące argumenty:
      Niemcy dopuszczają, aby koncern Deutsche Bahn dzięki porozumieniom o podziale zysku mógł wykorzystywać dochody zarządcy infrastruktury kolejowej w formie opłat za infrastrukturę i funduszy publicznych na inne cele niż zarządzanie infrastrukturą. Środki te mogą być mianowicie wykorzystywane na cele usług przewozowych. Jest to niezgodne z art. 6 ust. 1 i art. 31 ust. 1 dyrektywy 2012/34/UE.
      Ponadto rachunkowość zarządców infrastruktury nie pozwala na monitorowanie zakazu przenoszenia funduszy publicznych na usługi przewozowe. Niemcy dopuszczają to, co jest sprzeczne z art. 6 ust. 4 dyrektywy 2012/34/UE.
      Wreszcie Niemcy nie zapewniają oddzielnego wykazania środków publicznych na świadczenie publicznych przewozów pasażerskich w odpowiednich zestawieniach rachunkowych. Jest to sprzeczne z art. 6 ust. 3 dyrektywy 2012/34/UE oraz z art. 6 ust. 1 w związku z pkt 5 załącznika do rozporządzenia (WE) nr 1370/2007.

         (1)  Dyrektywa 2012/34/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie utworzenia jednolitego europejskiego obszaru kolejowego, Dz.U. L 343, s. 32.

         (2)  Rozporządzenie (WE) nr 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. dotyczące usług publicznych w zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 1191/69 i (EWG) nr 1107/70, Dz.U. L 315, s. 1.


title: Sprawa F-22/13: Skarga wniesiona w dniu 11 lipca 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               5.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 291/7

         Skarga wniesiona w dniu 11 lipca 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-22/13)
   2013/C 291/07
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat M. Pecyna)

      Strona pozwana: Komisja

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności odmownej decyzji w sprawie zatrudnienia skarżącego uznającej, że nie spełnia on kryteriów dopuszczenia określonych w ogłoszeniu o konkursie EPSO/AD/207/11.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności odmownej decyzji Dyrekcji Generalnej ds. Zasobów Ludzkich i Bezpieczeństwa, Wydział B.2 Komisji Europejskiej z dnia 26 września 2012 r. w sprawie zatrudnienia skarżącego w Komisji (ESTAT) z listy rezerwy kadrowej konkursu EPSO/AD/207/11, na mocy której zamieszczono uwagę na liście rezerwy kadrowej tego konkursu, informującą służby Komisji, że skarżący nie spełnia kryteriów dopuszczenia do tego konkursu;

               —

               W razie potrzeby stwierdzenie nieważności decyzji dyrektora DG HR.D.2 Komisji Europejskiej z dnia 25 lutego 2013 r. oddalającej zażalenie złożone przez ZZ (nr R/696/12);

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-55/13: Wyrok Sądu z dnia 21 maja 2015 r. – Formula One Licensing/OHIM – Idea Marketing (F1H2O) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Wspólnotę Europejską — Słowny znak towarowy F1H2O — Słowne i graficzne znaki towarowe wspólnotowe, międzynarodowe, Beneluksu i krajowe F1 — Względne podstawy odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszych znaków towarowych — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               6.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/9

         Wyrok Sądu z dnia 21 maja 2015 r. – Formula One Licensing/OHIM – Idea Marketing (F1H2O)
   (Sprawa T-55/13) (1)

   ((Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Wspólnotę Europejską - Słowny znak towarowy F1H2O - Słowne i graficzne znaki towarowe wspólnotowe, międzynarodowe, Beneluksu i krajowe F1 - Względne podstawy odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszych znaków towarowych - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009])
   (2015/C 221/11)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Formula One Licensing BV (Rotterdam, Niderlandy) (przedstawiciele: początkowo adwokat B. Klingberg, następnie adwokat K. Sandberg)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Idea Marketing SA (Lozanna, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci B. Brisset i O. Vanner)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 20 listopada 2012 r. (sprawa R 1247/2011-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Formula One Licensing BV a Idea Marketing SA.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Formula One Licensing BV pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) i przez Idea Marketing SA.

      (1)  Dz.U. C 101 z 6.4.2013.


title: Sprawa C-430/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Autónoma del País Vasco (Hiszpania) w dniu 18 października 2006 r. — Comunidad Autónoma de la Rioja przeciwko Diputación Foral de Álava, Juntas Generales del Territorio Histórico de Álava, Confederación Empresarial Vasca

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/31

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Autónoma del País Vasco (Hiszpania) w dniu 18 października 2006 r. — Comunidad Autónoma de la Rioja przeciwko Diputación Foral de Álava, Juntas Generales del Territorio Histórico de Álava, Confederación Empresarial Vasca
   (Sprawa C-430/06)
   (2006/C 326/64)
   Język postępowania: hiszpański
   Sąd krajowy
   Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Autónoma del País Vasco
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Comunidad Autónoma de la Rioja

      Strona pozwana: Diputación Foral de Álava, Juntas Generales del Territorio Histórico de Álava, Confederación Empresarial Vasca
   Pytanie prejudycjalne
   Czy wykładni art. 87 ust. 1 WE należy dokonywać w ten sposób, że przepisy podatkowe wydane przez Diputación Foral i Juntas Generales Territorio Histórico de Álava, zmieniające art. 29 ust. 1 lit. a) i art. 37 uregulowania o podatku od osób prawnych, powinny — z tego powodu, że ustanawiają stopy podatkowe i odliczenie od podatku nieistniejące w państwowym porządku prawnym dotyczącym podatków, a obowiązujące na obszarze właściwości tej posiadającej autonomię jednostki niższego niż państwo rzędu — zostać uznane za selektywne w świetle definicji pomocy państwa w rozumieniu tego postanowienia, a w konsekwencji podlegać zgłoszeniu Komisji na podstawie art. 88 ust. 3 traktatu?


title: Sprawa F-16/13: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 10 kwietnia 2014 r. – Camacho-Fernandes przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Zabezpieczenie społeczne — Artykuł 73 regulaminu pracowniczego — Choroba zawodowa — Wystawienie na azbest i inne substancje — Komisja lekarska — Odmowa uznania zawodowego podłoża choroby, która doprowadziła do zgonu urzędnika — Prawidłowy charakter opinii komisji lekarskiej — Zasada kolegialności — Mandat — Uzasadnienie — Zasada równego traktowania)

text:
               26.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 159/38

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 10 kwietnia 2014 r. – Camacho-Fernandes przeciwko Komisji
   (Sprawa F-16/13) (1)

   ((Służba publiczna - Urzędnicy - Zabezpieczenie społeczne - Artykuł 73 regulaminu pracowniczego - Choroba zawodowa - Wystawienie na azbest i inne substancje - Komisja lekarska - Odmowa uznania zawodowego podłoża choroby, która doprowadziła do zgonu urzędnika - Prawidłowy charakter opinii komisji lekarskiej - Zasada kolegialności - Mandat - Uzasadnienie - Zasada równego traktowania))
   2014/C 159/52
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Ivo Camacho-Fernandes (Funchal, Portugalia) (przedstawiciel: N. Lhoëst, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i V. Joris, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji wspólnego systemu ubezpieczenia zdrowotnego w zakresie, w jakim podtrzymuje ona brzmienie projektu decyzji odmownej w sprawie uznania zawodowego podłoża choroby, w wyniku której zmarła małżonka skarżącego, była urzędniczka.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Ivo Camacho-Fernandes pokrywa własne koszty postępowania oraz zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 108 z 13.4.2013, s. 40.


title: Sprawa T-110/08: Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2010 r. — Freixenet przeciwko OHIM (kształt czarnej, matowej, oszronionej butelki) ({Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego czarną, matową, oszronioną butelkę — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009] — Obowiązek uzasadnienia — Prawo do obrony — Artykuł 73 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 75 rozporządzenia nr 207/2009))

text:
               19.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/40

      Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2010 r. — Freixenet przeciwko OHIM (kształt czarnej, matowej, oszronionej butelki)
      (Sprawa T-110/08) (1)

      ({Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego czarną, matową, oszronioną butelkę - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009] - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony - Artykuł 73 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 75 rozporządzenia nr 207/2009))
      (2010/C 161/61)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Freixenet, SA (Sant Sadurní d’Anoia, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci F. de Visscher, E. Cornu i D. Moreau)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 20 listopada 2007 r. (sprawa R 104/2001-1) dotyczącą wniosku o rejestrację oznaczenia przedstawiającego czarną, matową, oszronioną butelkę jako wspólnotowego znaku towarowego

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Freixenet, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 116 z 9.5.2008.


title: Sprawa T-239/05: Skarga wniesiona w dniu 1 lipca 2005 r. przez The Black & Decker Corporation przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

text:
               20.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/33

         Skarga wniesiona w dniu 1 lipca 2005 r. przez The Black & Decker Corporation przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   (Sprawa T-239/05)
   (2005/C 205/60)
   Język, w którym została sporządzona skarga: angielski
   W dniu 1 lipca 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga The Black & Decker Corporation, z siedzibą w Towson, Maryland (USA), reprezentowanej przez P. Harrisa, solicitor, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).
   Uczestnikiem postępowania przed pierwszą Izbą Odwoławczą była również Atlas Copco Aktiebolag, z siedzibą w Sztokholmie (Szwecja).
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 19 kwietnia 2005 r. w sprawie R 727/2004-1;

               —

               stwierdzenie niedopuszczalności sprzeciwu nr B497 596;

               —

               obciążenie OHIM kosztami strony skarżącej poniesionymi w związku z postępowaniem odwoławczym przed OHIM oraz w związku z niniejszym postępowaniem.

         Zarzuty i główne argumenty:

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               Strona skarżąca

               Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:

               Kolorowy czarno-żółty trójwymiarowy znak towarowy w kształcie narzędzia dla towarów z klasy 7 (przenośne narzędzia ręczne o napędzie elektrycznym itd.)

               Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie:

               Atlas Copco Aktiebolag

               Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie:

               Niezarejestrowane znaki towarowe i oznaczenia używane dla narzędzi z napędem elektrycznym w obrocie handlowym we wszystkich Państwach Członkowskich

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów:

               Odrzucenie sprzeciwu jako niedopuszczalnego

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy Wydziałowi Sprzeciwów w celu dalszego postępowania

               Podniesione zarzuty:

               Skarżąca podnosi, że należało stwierdzić niedopuszczalność sprzeciwu, gdyż nie określał on w sposób wystarczająco czytelny wcześniejszych znaków towarowych i oznaczeń, na które się powołano, co stanowiło naruszenie zasady 18 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/1995 (1)

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonującego rozporządzenie Rady w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, Dz. U. L 303 z 15.12.1995, str. 1.


title: Sprawa F-34/11: Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2011 r. — ZZ przeciwko Europolowi

text:
               9.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 204/30

         Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2011 r. — ZZ przeciwko Europolowi
   (Sprawa F-34/11)
   2011/C 204/54
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat D. Dane)

      Strona pozwana: Europejski Urząd Policji (Europol)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o zaszeregowaniu skarżącej do grupy AST 5.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 19 grudnia 2010 r., w której strona pozwana poinformowała skarżącą, że jej zaszeregowanie zostało utrzymane w grupie AST 5;

               —

               obciążenie Europolu kosztami postępowania.


title: Sprawa C-268/11: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 8 listopada 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hamburgisches Oberverwaltungsgericht — Niemcy) — Atilla Gülbahce przeciwko Freie und Hansestadt Hamburg (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Układ stowarzyszeniowy EWG — Turcja — Decyzja nr 1/80 Rady Stowarzyszenia — Artykuł 6 ust. 1 tiret pierwsze — Prawa pracowników tureckich należących do legalnego rynku pracy — Cofnięcie z mocą wsteczną dokumentu pobytowego)

text:
               12.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/16

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 8 listopada 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hamburgisches Oberverwaltungsgericht — Niemcy) — Atilla Gülbahce przeciwko Freie und Hansestadt Hamburg
   (Sprawa C-268/11) (1)

   (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym - Układ stowarzyszeniowy EWG - Turcja - Decyzja nr 1/80 Rady Stowarzyszenia - Artykuł 6 ust. 1 tiret pierwsze - Prawa pracowników tureckich należących do legalnego rynku pracy - Cofnięcie z mocą wsteczną dokumentu pobytowego)
   2013/C 9/24
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Hamburgisches Oberverwaltungsgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Atilla Gülbahce

      Strona pozwana: Freie und Hansestadt Hamburg

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hamburgisches Oberverwaltungsgericht — Wykładnia art. 10 ust. 1 i art. 13 decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia EWG–Turcja z dnia 19 września 1980 r. w sprawie rozwoju stowarzyszenia — Wydanie pracownikowi tureckiemu, małżonkowi obywatelki przyjmującego państwa członkowskiego, zezwolenia na pobyt na czas oznaczony i bezterminowego pozwolenia na pracę — Cofnięcie, z mocą wsteczną i z powodu separacji małżonków, o której nie zostały powiadomione właściwe organy, decyzji w sprawie przedłużenia ważności zezwolenia na pobyt — Przesłanki uzasadnienia prawa pobytu na podstawie art. 10 ust. 1 decyzji nr 1/80 z uwzględnieniem bezterminowego pozwolenia na pracę

      Sentencja

   Artykuł 6 ust. 1 tiret pierwsze decyzji Rady Stowarzyszenia nr 1/80 z dnia 19 września 1980 r. w sprawie rozwoju stowarzyszenia utworzonego na mocy Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją, podpisanego w dniu 12 września 1963 r. w Ankarze przez Republikę Turcji z jednej strony i przez państwa członkowskie EWG oraz Wspólnotę z drugiej strony, który został zawarty, zatwierdzony i ratyfikowany w imieniu tej ostatniej decyzją Rady 64/732/EWG z dnia 23 grudnia 1963 r., należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, by właściwe organy krajowe cofnęły wydany pracownikowi tureckiemu dokument pobytowy z mocą wsteczną od dnia, w którym ustał powód, od istnienia którego prawo krajowe uzależnia możliwość wydania tego dokumentu, jeżeli pracownik ten nie dopuścił się żadnych oszukańczych zachowań, a cofnięcie to następuje po upływie rocznego okresu legalnego zatrudnienia, przewidzianego w tymże art. 6 ust. 1 tiret pierwsze.

      (1)  Dz.U. C 269 z 10.9.2011.


title: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 maja 2004 r. w sprawie T-61/03 Irwin Industrial Tool Co. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (Wspólnotowy znak towarowy — Znak słowny QUICK-GRIP — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Odmowa rejestracji — Skarga w sposób oczywisty pozbawiona podstaw prawnych)

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/41

      POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 27 maja 2004 r.
   w sprawie T-61/03 Irwin Industrial Tool Co. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Znak słowny QUICK-GRIP - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Odmowa rejestracji - Skarga w sposób oczywisty pozbawiona podstaw prawnych)
   (2004/C 228/93)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie T-61/03 Irwin Industrial Tool Co., mającej siedzibę w Hoffman Estates, Illinois (Stany Zjednoczone), reprezentowanej przez G. Farrington, solicitor, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), reprezentowanemu przez G. Humphreysa i S. Laitinen, działających w charakterze pełnomocników, mającej za przedmiot skargę na decyzję trzeciej izby odwoławczej OHIM z dnia 20 listopada 2002 r. (sprawa R 110/2002-3) w sprawie odmowy rejestracji znaku słownego QUICK-GRIP jako wspólnotowego znaku towarowego, Sąd (czwarta izba) w składzie: H. Legal, prezes, V. Tiili i M. Vilaras, sędziowie, sekretarz: H. Jung, wydał w dniu 27 maja 2003 r. postanowienie, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 101 z 26.4.2003.


title: Sprawa T-28/08: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 lipca 2009 r. — Mars przeciwko OHIM Ludwig Schokolade (Kształt batona czekoladowego) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia — Trójwymiarowy wspólnotowy znak towarowy — Kształt batona czekoladowego — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009] — Brak uzyskania charakteru odróżniającego w następstwie używania — Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009] — Prawo do bycia wysłuchanym — Artykuły 73 i 74 rozporządzenia nr 40/94 [obecnie art. 75 i 76 rozporządzenia nr 207/2009])

text:
               29.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/34

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 lipca 2009 r. — Mars przeciwko OHIM Ludwig Schokolade (Kształt batona czekoladowego)
   (Sprawa T-28/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia - Trójwymiarowy wspólnotowy znak towarowy - Kształt batona czekoladowego - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009] - Brak uzyskania charakteru odróżniającego w następstwie używania - Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009] - Prawo do bycia wysłuchanym - Artykuły 73 i 74 rozporządzenia nr 40/94 [obecnie art. 75 i 76 rozporządzenia nr 207/2009])
   2009/C 205/61
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Mars, Inc. (McLean, Wirginia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: A. Bryson, barrister, i G. Mills, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Bullock, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Ludwig Schokolade GmbH & Co. KG (Bergisch Gladbach, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Knitter i R. Jacobs)

      Przedmiot sprawy

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 23 października 2007 r. (sprawa R 1325/2006-2) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia pomiędzy Ludwig Schokolade GmbH & Co. KG a Mars, Inc.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Mars, Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 92 z 12.4.2008.


title: Sprawa C-546/07: Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/17

         Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-546/07)
   (2008/C 64/26)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: E. Traversa i P. Dejmek, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 49 WE i naruszyła klauzulę „standstill” w rozdziale 2 „Swoboda przepływu”, pkt 13 załącznika XII, o którym mowa w art. 24 aktu przystąpienia z dnia 16 kwietnia 2003 r.

                           a)

                           dokonując w swojej praktyce administracyjnej wykładni pojęcia „przedsiębiorstwo drugiej strony” użytego w art. l ust. 1 niemiecko-polskiej umowy międzyrządowej z dnia 31 stycznia 1990 r. o delegowaniu pracowników polskich przedsiębiorstw do realizacji umów o dzieło jako „przedsiębiorstwo niemieckie” i

                           b)

                           rozszerzając — w oparciu o tzw. klauzulę ochrony rynku — regionalne ograniczenia swobody przepływu pracowników po dniu 16 kwietnia 2003 r., tj. po dniu podpisania traktatu o przystąpieniu Polski do UE;

               —

               Obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

               A.

               Delegowanie polskich pracowników w celu wykonania umów o dzieło w Niemczech zostało uregulowane w umowie z dnia 31 stycznia 1990 r. między rządem Republiki Federalnej Niemiec i rządem Rzeczpospolitej Polski o delegowaniu pracowników polskich przedsiębiorstw do realizacji umów o dzieło. Zgodnie z niemiecką praktyką administracyjną pojęcie „przedsiębiorstwo drugiej strony” użyte w art. 1 ust. 1 tego porozumienia jest interpretowane jako „przedsiębiorstwo niemieckie”.

               B.

               Wynika z tego, że tylko niemieckie przedsiębiorstwa mogą zawierać umowy o dzieło na podstawie ww. umowy międzynarodowej. Przedsiębiorstwom innych państw członkowskich, które chciałyby realizować umowy w Niemczech, pozostawałoby zatem jedynie alternatywa utworzenia w Niemczech spółki zależnej. W ten sposób przedsiębiorstwa innych państw członkowskich są powstrzymywane od korzystania z przysługującej im na podstawie art. 49 WE swobody przepływu usług w celu zawierania — na potrzeby realizacji prac na terytorium Republiki Federalnej Niemiec — umów o dzieło z polskimi przedsiębiorstwami na podstawie niemiecko-polskiej umowy międzynarodowej. Chodzi więc zatem o bezpośrednią dyskryminację przedsiębiorstw z innych państw członkowskich niż Niemcy ze względu na przynależność państwową, względnie siedzibę przedsiębiorstwa.

               C.

               Zgodnie z art. 46 WE w zw. z art. 55 WE dyskryminujące uregulowania szczególne mogą zostać uzasadnione jedynie przez względy porządku, bezpieczeństwa i zdrowia publicznego. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem powoływanie się na przewidziane w art. 46 WE uzasadnienie w postaci względów porządku publicznego wymaga, aby utrzymanie dyskryminującego środka było konieczne dla przeciwstawienia się rzeczywistemu i dostatecznie poważnemu zagrożeniu jednego z podstawowych interesów społecznych.

               D.

               W niniejszym przypadku wymogi te nie są spełnione. Na potrzeby kontroli prawidłowego wykonywania umowy międzynarodowej nie jest konieczne ograniczenie [wykładni] do przedsiębiorstw z siedzibą w Niemczech, ponieważ wszystkie wnioski i tak muszą wpłynąć do organów niemieckich. Jeżeli chodzi o egzekwowanie odpowiedzialności zleceniodawców za opłacanie składek na ubezpieczenie społeczne i sankcje za naruszenia prawa to kwestie te nie są związane specjalnie z umową międzynarodową dotyczącą umów o dzieło, lecz powstają ogólnie w przypadku świadczenia w Niemczech usług przez przedsiębiorstwa z innych państw członkowskich. Brak jest również wskazówki co do tego, dlaczego otwarcie umowy dwustronnej dla przedsiębiorstw z innych państw członkowskich mogłoby prowadzić do niewłaściwego stosowania lub obejścia przepisów przejściowych traktatu o przystąpieniu. Obawa przed nadużyciem przepisów przejściowym w żadnym wypadku nie wiąże się z powstaniem dostatecznie poważnego zagrożenia porządku lub bezpieczeństwa publicznego, które mogłoby uzasadnić dyskryminujące ograniczenie swobody świadczenia usług.

               E.

               Z brzmienia klauzuli „standstill” w rozdziale 2, pkt 13 załącznika XII, o którym mowa w art. 24 aktu przystąpienia z dnia 16 kwietnia 2003 r. wynika, że klauzula „standstill” ma charakter bezwzględny i zakazuje każdej formy pogorszenia dostępu polskich pracowników wykonujących umowy o dzieło do niemieckiego rynku pacy w porównaniu z sytuacją istniejącą w dniu 16 kwietnia 2003 r. Zgodnie z tzw. klauzulą ochrony rynku, która w praktyce administracyjnej Federalnej Agencji Pracy jest stale stosowana, co do zasady niedopuszczalne są jednak umowy o dzieło, jeżeli miałyby być wykonywane w rejonie agencji, w którym stopa bezrobocia w ostatnich sześciu miesiącach była przeciętnie co najmniej 30 % wyższa aniżeli stopa bezrobocia w Republice Federalnej Niemiec. Zestawienie rejonów agencji objętych zakresem tego uregulowania jest aktualizowane co kwartał. W konsekwencji klauzula ochrony rynku narusza klauzulę „standstill” aktu przystąpienia, ponieważ po dniu 16 kwietnia 2003 r. do zestawienia rejonów agencji, w których umowy o dzieło są niedopuszczalne, dołączone zostały nowe rejony.


title: Sprawa T-33/02: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  29 listopada 2005 r.  — Britannia Alloys & Chemicals przeciwko Komisji (Konkurencja — Artykuł 81 WE — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek fosforanu cynku — Grzywna — Artykuł 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17 — Obrót właściwy — Skarga o stwierdzenie nieważności)

text:
               11.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/28

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 29 listopada 2005 r. — Britannia Alloys & Chemicals przeciwko Komisji
   (Sprawa T-33/02) (1)

   (Konkurencja - Artykuł 81 WE - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek fosforanu cynku - Grzywna - Artykuł 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17 - Obrót właściwy - Skarga o stwierdzenie nieważności)
   (2006/C 36/59)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Britannia Alloys & Chemicals (Gravesend, Zjednoczone Królestwo) [Przedstawiciel(-e): S. Mobley, H. Bardell i M. Commons, solicitors]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciel(-e): R. Wainwright i F. Castillo de la Torre]
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o częściowe stwierdzenie nieważności decyzji 2003/437/WE Komisji z dnia 11 grudnia 2001 r. w sprawie postępowania wszczętego na mocy art. 81 Traktatu WE oraz art. 53 Porozumienia EOG (Sprawa COMP/E-1/37.027 — Fosforan cynku) (Dz.U. 2003, L 153, str. 1) lub, ewentualnie, wniosek o obniżenie kwoty grzywny nałożonej na skarżącą
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 109 z 4.5.2002


title: Sprawa T-213/13: Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2013 r. — Square przeciwko OHIM — Caisse régionale de crédit agricole mutuel Pyrénées Gascogne (SQUARE)

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/36

         Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2013 r. — Square przeciwko OHIM — Caisse régionale de crédit agricole mutuel Pyrénées Gascogne (SQUARE)
   (Sprawa T-213/13)
   2013/C 207/60
   Język skargi: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Square, Inc. (San Francisco, Stany Zjednoczony) (przedstawiciel: adwokat M. Graf)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Caisse régionale de crédit agricole mutuel Pyrénées Gascogne (Serres-Castet, Francja)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 31 stycznia 2013 r. w sprawie R 775/2012-1;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską słownego znaku towarowego SQUARE dla towarów i usług z klas 9, 35 i 38 — międzynarodowy znak towarowy wskazujący Unię Europejską nr W 1 032 395

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Caisse régionale de crédit agricole mutuel Pyrénées Gascogne

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny krajowy znak towarowy SQUARE-énergie dla towarów i usług z klas 31, 35, 36, 38, 41, 42 i 44

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-224/13: Postanowienie Sądu z dnia 7 lipca 2014 r. – Melitta France przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Środowisko — Dyrektywa 94/62/WE — Opakowania i odpady opakowaniowe — Dyrektywa 2013/2/UE — Rolki, tuby oraz cylindry, wokół których nawijany jest giętki materiał — Brak bezpośredniego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/52

         Postanowienie Sądu z dnia 7 lipca 2014 r. – Melitta France przeciwko Komisji
   (Sprawa T-224/13) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Środowisko - Dyrektywa 94/62/WE - Opakowania i odpady opakowaniowe - Dyrektywa 2013/2/UE - Rolki, tuby oraz cylindry, wokół których nawijany jest giętki materiał - Brak bezpośredniego oddziaływania - Niedopuszczalność))
   2014/C 315/88
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Melitta France (Chezy-sur-Marne, Francja) (przedstawiciel: adwokat H. Weil)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Alcover San Pedro i J.F. Brakeland, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie częściowej nieważności dyrektywy Komisji 2013/2/UE z dnia 7 lutego 2013 r. zmieniającej załącznik I do dyrektywy 94/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych (Dz.U. L 37, s. 10) w zakresie, w jakim Komisja umieszcza rolki, tuby oraz cylindry, wokół których nawijany jest giętki materiał, z wyjątkiem rolek, tub i cylindrów będących częścią urządzeń produkcyjnych i nieużywanych do prezentacji produktów w opakowaniach detalicznych, w wykazie przykładów produktów ilustrujących zastosowanie kryteriów wyjaśniających pojęcie „opakowania”.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Melitta France zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 171 z 15.6.2013.


title: Sprawa C-299/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landessozialgericht Nordrhein-Westfalen (Niemcy) w dniu 17 czerwca 2014 r. – Vestische Arbeit Jobcenter Kreis Recklinghausen przeciwko Jovanna Garcia-Nieto i in.

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/38

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landessozialgericht Nordrhein-Westfalen (Niemcy) w dniu 17 czerwca 2014 r. – Vestische Arbeit Jobcenter Kreis Recklinghausen przeciwko Jovanna Garcia-Nieto i in.
   (Sprawa C-299/14)
   2014/C 315/61
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landessozialgericht Nordrhein-Westfalen

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Vestische Arbeit Jobcenter Kreis Recklinghausen

      Strona pozwana: Jovanna Garcia-Nieto, Joel Pena Cuevas, Jovanlis Pena Garcia, Joel Luis Pena Cruz

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zasada równego traktowania sformułowana w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 (1) – z wyjątkiem wyłączenia eksportu świadczeń na mocy art. 70 ust. 4 tego rozporządzenia – dotyczy również specjalnych nieskładkowych świadczeń pieniężnych w rozumieniu art. 70 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia?

               2)

               W razie udzielenie odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: czy – i w danym przypadku w jakim zakresie –dopuszczalne są ograniczenia zasady równego traktowania sformułowanej w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 na mocy postanowień przepisów krajowych transponujących art. 24 ust. 2 dyrektywy 2004/38/WE (2), które przewidują, że dostęp do tych świadczeń jest bezwzględnie wyłączony w okresie pierwszych miesięcy pobytu, jeżeli obywatele Unii nie mają w Republice Federalnej Niemiec ani statusu pracownika albo osoby prowadzącej działalność na własny rachunek, ani zgodnie z § 2 ust. 3 Freizügigkeitsgesetz/EU nie są uprawnieni do swobodnego przemieszczania się?

               3)

               W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze: czy inne przepisy prawa pierwotnego – w szczególności art. 45 ust. 2 TFUE w związku z art. 18 TFUE – stoją na przeszkodzie przepisowi krajowemu, który w okresie pierwszych trzech miesięcy pobytu bezwzględnie odmawia przyznania obywatelom Unii świadczenia społecznego mającego na celu zabezpieczenie egzystencji i jednocześnie ułatwiającego również dostęp do rynku pracy, w wypadku gdy ci obywatele Unii wprawdzie nie mają statusu pracownika albo osoby prowadzącej działalność na własny rachunek, ani zgodnie z § 2 ust. 3 Freizügigkeitsgesetzes/EU nie są uprawnieni do swobodnego przemieszczania się, niemniej jednak mogą wykazać faktyczny związek z przyjmującym państwem członkowskim a w szczególności z jego rynkiem pracy?

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, Dz.U. L 166, s. 1..

      (2)  Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG, Dz.U. L 158, s. 77.


title: Sprawa C-146/14: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 5 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Sofia-grad – Bułgaria) – w postępowaniu dotyczącym Bashira Mohameda Aliego Mahdiego (Wizy, azyl, imigracja i inne polityki związane ze swobodnym przepływem osób — Dyrektywa 2008/115/WE — Powrót nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich — Artykuł 15 — Środek detencyjny — Przedłużenie okresu stosowania środka detencyjnego — Obowiązki organu administracyjnego lub sądowego — Kontrola sądowa — Brak dokumentów tożsamości obywatela państwa trzeciego — Przeszkody w wykonaniu decyzji o wykonaniu wydalenia — Odmowa wydania przez przedstawicielstwo dyplomatycznego państwa trzeciego dokumentu podróży umożliwiającego powrót obywatela tego państwa — Ryzyko ucieczki — Rozsądna perspektywa wydalenia — Brak współpracy — Ewentualny obowiązek danego państwa członkowskiego dotyczący wydania czasowego dokumentu dotyczącego statusu osoby)

text:
               4.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 253/14

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 5 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Sofia-grad – Bułgaria) – w postępowaniu dotyczącym Bashira Mohameda Aliego Mahdiego
   (Sprawa C-146/14) (1)

   ((Wizy, azyl, imigracja i inne polityki związane ze swobodnym przepływem osób - Dyrektywa 2008/115/WE - Powrót nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich - Artykuł 15 - Środek detencyjny - Przedłużenie okresu stosowania środka detencyjnego - Obowiązki organu administracyjnego lub sądowego - Kontrola sądowa - Brak dokumentów tożsamości obywatela państwa trzeciego - Przeszkody w wykonaniu decyzji o wykonaniu wydalenia - Odmowa wydania przez przedstawicielstwo dyplomatycznego państwa trzeciego dokumentu podróży umożliwiającego powrót obywatela tego państwa - Ryzyko ucieczki - Rozsądna perspektywa wydalenia - Brak współpracy - Ewentualny obowiązek danego państwa członkowskiego dotyczący wydania czasowego dokumentu dotyczącego statusu osoby))
   2014/C 253/18
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Administratiwen syd Sofia-grad

      Strona w postępowaniu głównym

   Bashir Mohamed Ali Mahdi

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Administratiwen syd Sofia grad – Wykładnia art. 15 ust. 1 lit. a) i b) oraz art. 15 ust. 3, 4 i 6 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (Dz.U. L 348, s. 98), a także art. 6 i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – Wydalenie nielegalnie przebywającego obywatela państwa trzeciego – Umieszczenie w ośrodku detencyjnym – Przedłużenie okresu stosowania środka detencyjnego – Ewentualna dopuszczalność przekroczenia maksymalnego okresu stosowania środka detencyjnego oparta na braku dokumentów tożsamości – Przeszkody w wykonaniu decyzji o wykonaniu wydalenia – Rozsądna perspektywa wydalenia – Odmowa przedstawicielstwa dyplomatycznego państwa pochodzenia zainteresowanego dotycząca wydania wymaganego dokumentu podróży – Ewentualny obowiązek danego państwa członkowskiego dotyczący wydania czasowego dokumentu dotyczącego statusu osoby

      Sentencja

               1)

               Artykuł 15 ust. 3 i 6 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich, czytany w świetle art. 6 i art. 47 karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej, należy interpretować w ten sposób, że wszelkie decyzje wydawane przez właściwy organ wobec obywatela państwa trzeciego po upływie maksymalnego okresu stosowania pierwotnego środka detencyjnego, dotyczące dalszego losu tego środka detencyjnego muszą posiadać formę pisemną, wskazywać okoliczności faktyczne oraz uzasadnienie tej decyzji.

               2)

               Artykuł 15 ust. 3 i 6 dyrektywy 2008/115 należy interpretować w ten sposób, że kontrola, której musi dokonać organ sądowy, do którego wpłynął wniosek o przedłużenie okresu stosowania środka detencyjnego wobec obywatela państwa trzeciego musi umożliwiać temu organowi wydanie indywidulanego rozstrzygnięcia merytorycznego w przedmiocie przedłużenia okresu stosowania środka detencyjnego względem tego obywatela, w przedmiocie możliwości zastąpienia środka detencyjnego łagodniejszym środkiem lub zwolnienia tego obywatela, przy czym organ ten może oprzeć się na okolicznościach stanu faktycznego i dowodach przedstawionych przez organ administracyjny, który wszczął przed nim postępowanie oraz na okolicznościach stanu faktycznego, dowodach i obserwacjach przedstawionych mu ewentualnie podczas toczącego się przed nim postępowania.

               3)

               Artykuł 15 ust. 1 i 6 dyrektywy 2008/115 należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak sporne w niniejszej sprawie, zgodnie z którym pierwotny okres stosowania środka detencyjnego wynoszący 6 miesięcy może zostać przedłużony już z tego powodu, że obywatel państwa trzeciego nie posiada żadnych dokumentów tożsamości. Wyłącznie do sądu odsyłającego należy dokonanie indywidualnej oceny okoliczności stanu faktycznego danej sprawy w celu ustalenia, czy łagodniejszy środek może zostać rzeczywiście zastosowany względem tego obywatela, czy też że występuje ryzyko ucieczki przez tego ostatniego.

               4)

               Artykuł 15 ust. 6 lit. a) dyrektywy 2008/115 należy interpretować w ten sposób, że w przypadku obywatela państwa trzeciego, który w okolicznościach takich jak w postępowaniu głównym nie otrzymał dokumentu tożsamości umożliwiającego jego wydalenie z zainteresowanego państwa członkowskiego, można przyjąć „brak współpracy” w rozumieniu tego przepisu jedynie wtedy, gdy z analizy zachowania tego obywatela w okresie stosowania środka detencyjnego wynika, że nie współpracował on przy wykonaniu wydalenia i że jest prawdopodobne, iż operacja ta trwa dłużej niż przewidywano z powodu tego zachowania, czego zweryfikowanie spoczywa na sądzie odsyłającym.

               5)

               Dyrektywę 2008/115 należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie nie może zostać zobowiązane do wydania autonomicznego dokumentu pobytowego, ani innego zezwolenia przyznającego prawo pobytu obywatelowi państwa trzeciego, który nie posiada dokumentów tożsamości i który nie otrzymał tych dokumentów z państwa swojego pochodzenia, po tym gdy sąd krajowy zwolnił tego obywatela ze względu na brak rozsądnej perspektywy wykonania decyzji wydalenia w rozumieniu art. 15 ust. 4 tej dyrektywy. W takim przypadku owo państwo członkowskie musi jednakże wydać temu obywatelowi pisemne zaświadczenie dotyczące jego sytuacji.

      (1)  Dz.U. C 159 z 26.5.2014.


title: Sprawa C-461/06 P: Odwołanie od wyroku wydanego w dniu 5 września 2006 r. w sprawie T- 242/05, Elliniki Etaireia Pnevmatikis Idioktisias AE (AEPI) przeciwko Komisji, wniesione w dniu 18 listopada 2006 r. przez Elliniki Etaireia Pnevmatikis Idioktisias AE (AEPI)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/45

         Odwołanie od wyroku wydanego w dniu 5 września 2006 r. w sprawie T- 242/05, Elliniki Etaireia Pnevmatikis Idioktisias AE (AEPI) przeciwko Komisji, wniesione w dniu 18 listopada 2006 r. przez Elliniki Etaireia Pnevmatikis Idioktisias AE (AEPI)
   (Sprawa C-461/06 P)
   (2006/C 326/91)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Elliniki Etaireia Pnevmatikis Idioktisias AE (AEPI) (przedstawiciel: adwokat Theodoros Asprogerakas-Grivas)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               stwierdzenie dopuszczalności odwołania;

               —

               uchylenie i stwierdzenie nieważności w całości zaskarżonego postanowienia Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (czwarta izba) nr 303852, wydanego w dniu 5 września 2006 r. w sprawie T-242/05;

               —

               dopuszczenie skargi z dnia 4 czerwca 2005 r. i przekazanie jej (zgodnie z art. 230 WE) do rozpoznania Sądowi Pierwszej Instancji, Trybunałowi, albo sądowi, który wydał zaskarżone postanowienie, tak aby zawarte w niej żądania zostały uwzględnione;

               —

               obciążenie drugiej strony postępowania odwoławczego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W odwołaniu podniesiono, że:

               a)

               postanowieniem, od którego wniesiono odwołanie, oddalono skargę i dopuszczono wniesiony przez Komisję Wspólnot Europejskich zarzut niedopuszczalności, nie uwzględniając przy tym indywidualnego prawa do ochrony prawnej, które stawia wymóg, by we wszystkich przypadkach, w których osoba wnosi skargę do sądu, jej sprawa została rozpatrzona całości i w pełnym zakresie oraz by decyzja sądu, która zostanie wydana, zawierała należyte uzasadnienie prawne;

               b)

               chociaż w postanowieniu przyznano, że Komisji przysługują — w dziedzinie naruszeń reguł konkurencji — uprawnienia dyskrecjonalne, w zaskarżonym postanowieniu nie zbadano, w jakim zakresie Komisja działała w granicach przysługujących jej uprawnień dyskrecjonalnych lub czy je przekroczyła, ponieważ żadnej służbie w ramach administracji nie wolno przekraczać granic przysługujących jej uprawnień dyskrecjonalnych;

               c)

               w zaskarżonym postanowieniu stwierdzono w sposób, którego nie można w żadnym razie zaakceptować, że w dziedzinie naruszeń reguł konkurencji Komisja Wspólnot Europejskich działa poza kontrolą, a gdy zostanie zapytana o uzasadnienie, to ma możliwość uniknięcia tej kontroli poprzez zwykłe podniesienie zarzutu niedopuszczalności.


title: Wyrok Trybunału z dnia 28 sierpnia 2014 r. w sprawie E-25/13 – Gunnar V. Engilbertsson przeciwko Íslandsbanki hf. (Artykuł 34 porozumienia o nadzorze i Trybunale – Odwołanie od decyzji w sprawie wniosku o opinię doradczą – Indeksacja kredytów hipotecznych – Dyrektywa 87/102/EWG – Dyrektywa 93/13/EWG – Zasada efektywności i równoważności)

text:
               19.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/31

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 28 sierpnia 2014 r.
   w sprawie E-25/13
   Gunnar V. Engilbertsson przeciwko Íslandsbanki hf.
   (Artykuł 34 porozumienia o nadzorze i Trybunale – Odwołanie od decyzji w sprawie wniosku o opinię doradczą – Indeksacja kredytów hipotecznych – Dyrektywa 87/102/EWG – Dyrektywa 93/13/EWG – Zasada efektywności i równoważności)
   (2015/C 92/05)
   W sprawie E-25/13 Gunnar V. Engilbertsson przeciwko Íslandsbanki hf. – WNIOSEK do Trybunału na podstawie art. 34 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości złożony przez Sąd Okręgowy w Reykjavíku (Héraðsdómur Reykjavíkur) dotyczący wykładni dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes i sędzia sprawozdawca) oraz sędziowie: Per Christiansen i Páll Hreinsson, wydał w dniu 28 sierpnia 2014 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

               1.

               Dyrektywa 93/13/EWG zasadniczo nie zabrania umieszczania w umowach pomiędzy dostawcą a konsumentem warunków dotyczących indeksacji kredytów hipotecznych. Zadaniem sądu odsyłającego jest ocena, czy dane warunki są nieuczciwe. Ocena ta musi uwzględniać wykładnię Trybunału co do „nieuczciwych warunków”.

               2.

               Dyrektywa 93/13/EWG nie ogranicza swobody państwa EOG w zakresie ustalenia, przez prawodawstwo lub za pomocą przepisów administracyjnych, czynników, które mogą spowodować zmiany w ustalonych z góry wskaźnikach, takich jak islandzki wskaźnik cen konsumpcyjnych, a także metod oceny tych zmian, o ile zostały one wyraźnie zapisane w umowie.

               3.

               To właściwy sąd krajowy stwierdza, czy dany warunek zapisany w umowie był negocjowany indywidualnie w rozumieniu art. 3 dyrektywy 93/13/EWG.

               4.

               Właściwy sąd krajowy stwierdza także, czy warunek umowny dotyczący indeksacji rat spłaty kredytu zaciągniętego w celu nabycia nieruchomości winien być uznany za przedstawiony konsumentowi w sposób wyraźny i zrozumiały. Taka ocena musi uwzględniać dokładne brzmienie stosownych postanowień umowy i wszystkie inne istotne okoliczności, w tym okoliczności określone w punktach a) i b) trzeciego pytania zadanego przez sąd krajowy, jak również krajowego ustawodawstwa w zakresie indeksacji cen.

               5.

               Artykuł 6 ust. 1 dyrektywy 93/13/EWG należy interpretować w taki sposób, że w przypadku gdy sąd krajowy uzna dany warunek za nieuczciwy w rozumieniu dyrektywy, musi on zagwarantować, że taka klauzula nie jest wiążąca dla konsumenta, jeżeli umowa będzie nadal obowiązywać strony po wyłączeniu z niej nieuczciwych warunków, o ile jest to możliwe w świetle przepisów krajowych.


title: Sprawa C-310/10: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 7 lipca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bacău — Rumunia) — Ministerul Justiției și Libertăților Cetățenești przeciwko Ștefanowi Agafițeiowi i in. (Prawa sędziów i prokuratorów w zakresie wynagrodzeń — Dyskryminacja ze względu na przynależność do danej kategorii społeczno-zawodowej lub miejsce pracy — Przesłanki przyznania odszkodowania za poniesioną szkodę — Dyrektywy 2000/43/WE i 2000/78/WE — Brak możliwości zastosowania — Niedopuszczalność wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/17

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 7 lipca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bacău — Rumunia) — Ministerul Justiției și Libertăților Cetățenești przeciwko Ștefanowi Agafițeiowi i in.
   (Sprawa C-310/10) (1)

   (Prawa sędziów i prokuratorów w zakresie wynagrodzeń - Dyskryminacja ze względu na przynależność do danej kategorii społeczno-zawodowej lub miejsce pracy - Przesłanki przyznania odszkodowania za poniesioną szkodę - Dyrektywy 2000/43/WE i 2000/78/WE - Brak możliwości zastosowania - Niedopuszczalność wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)
   2011/C 269/27
   Język postępowania: rumuński

      Sąd krajowy

   Curtea de Apel Bacău

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ministerul Justiției și Libertăților Cetățenești

      Strona pozwana: Ștefan Agafiței, Raluca Apetroaei, Marcel Bărbieru, Sorin Budeanu, Luminița Chiagă, Mihaela Crăciun, Sorin-Vasile Curpăn, Mihaela Dabija, Mia-Cristina Damian, Sorina Danalache, Oana-Alina Dogaru, Geanina Dorneanu, Adina-Cătălina Galavan, Gabriel Grancea, Mădălina Radu (Hobjilă), Nicolae Cătălin Iacobuț, Roxana Lăcătușu, Sergiu Lupașcu, Smaranda Maftei, Silvia Mărmureanu, Maria Oborocianu, Simona Panfil, Oana-Georgeta Pânzaru, Laurențiu Păduraru, Elena Pîrjol-Năstase, Ioana Pocovnicu, Alina Pușcașu, Cezar Ștefănescu, Roxana Ștefănescu, Ciprian Țimiraș, Cristina Vintilă

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Curtea de Apel Bacău — Wykładnia art. 15 dyrektywy Rady 2000/43/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. wprowadzającej w życie zasadę równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne (Dz.U. L 180, s. 22) — Wykładnia art. 17 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. L 303, s. 16) — Krajowe przepisy przewidujące różnicę w traktowaniu w odniesieniu do praw sędziów i prokuratorów w zakresie wynagrodzeń uzasadnioną specjalistyczną dziedziną działalności prokuratorów Direcția Națională Anticorupție (krajowej dyrekcji ds. zwalczania korupcji) i Direcția de Investigare a Infracțiunilor de Criminalitate Organizată și Terorism (dyrekcji śledczej ds. zwalczania przestępczości zorganizowanej i terroryzmu) — Ewentualna dyskryminacja w braku obiektywnych kryteriów odnoszących się do konkretnych wymogów w zakresie wyższych kwalifikacji — Krajowe przepisy transponujące uznane za niekonstytucyjne w zakresie, w jakim upoważniają sądy krajowe do stwierdzenia nieważności aktów normatywnych uznanych za dyskryminacyjne i przyznania, na mocy orzeczenia, praw w zakresie wynagrodzeń nieprzewidzianych przez ustawę

      Sentencja

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bacău (Rumunia) jest niedopuszczalny.

      (1)  Dz.U. C 234 z 28.8.2010.


title: Sprawa C-255/04: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 czerwca 2006 — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej (Dopuszczalność — Niezgodność między uzasadnieniem a żądaniami skargi — Zasada, zgodnie z którą sąd nie może orzekać ultra petita — Artykuł 49 WE — Uregulowanie krajowe uzależniające przyznanie licencji od potrzeb rynku — Uregulowanie krajowe ustanawiające domniemanie istnienia stosunku pracy — Odwrócenie ciężaru dowodu — Brak postanowień o sposobie procedury w rozumieniu orzecznictwa Peterbroeck — Ochrona społeczna — Koordynacja przez rozporządzenie (WE) nr 1408/71 przepisów podlegających zastosowaniu — Pierwszeństwo — Zwalczanie nielegalnego zatrudnienia)

text:
               12.8.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/2

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 czerwca 2006 — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-255/04) (1)

   (Dopuszczalność - Niezgodność między uzasadnieniem a żądaniami skargi - Zasada, zgodnie z którą sąd nie może orzekać ultra petita - Artykuł 49 WE - Uregulowanie krajowe uzależniające przyznanie licencji od potrzeb rynku - Uregulowanie krajowe ustanawiające domniemanie istnienia stosunku pracy - Odwrócenie ciężaru dowodu - Brak postanowień o „sposobie procedury” w rozumieniu orzecznictwa Peterbroeck - Ochrona społeczna - Koordynacja przez rozporządzenie (WE) nr 1408/71 przepisów podlegających zastosowaniu - Pierwszeństwo - Zwalczanie nielegalnego zatrudnienia)
   (2006/C 190/03)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: E. Traversa i A.-M. Rouchaud-Joët, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Francuska (Przedstawiciele: G. de Bergues i A. Hare, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom Państwa — Art. 43 i 49 WE — Obowiązujący we Francji system udzielania licencji artystom mających swe przedsiębiorstwo w innym państwie członkowskim, którzy nie posiadają licencji wydawanej na porównywalnych warunkach w ich państwie pochodzenia — Domniemanie istnienia stosunku pracy stosowane wobec artystów uznanych za usługodawców mających swe przedsiębiorstwo w swoim państwie pochodzenia, gdzie zazwyczaj świadczą analogiczne usługi
   Sentencja

               1)

               Uzależniając udzielenie licencji dla biura pośrednictwa pracy dla artystów mających swe przedsiębiorstwo w innym państwie członkowskim, od spełnienia kryterium zainteresowania działalnością biura ze względu na potrzeby artystów w zakresie zatrudnienia oraz

                           —

                           narzucając domniemanie istnienia stosunku pracy stosowane wobec artysty uznanego za usługodawcę mającego swe przedsiębiorstwo w jego państwie członkowskim pochodzenia, gdzie zazwyczaj świadczy analogiczne usługi,

                           —

                           Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą mocy art. 49 WE.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Wspólnot Europejskich oraz Republika Francuska ponoszą własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 217 z 28.08.2004


title: Sprawa T-420/13: Wyrok Sądu z dnia 14 września 2015 r. – Brouillard/Trybunał Sprawiedliwości (Zamówienia publiczne na usługi — Postepowanie przetargowe — Zawarcie umów ramowych — Tłumaczenie tekstów prawnych na język francuski — Zaproszenie do złożenia oferty — Wykluczenie zaproponowanego podwykonawcy — Kwalifikacje zawodowe — Wymóg pełnego wykształcenia prawniczego — Uznawanie dyplomów — Proporcjonalność — Przejrzystość)

text:
               3.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/33

         Wyrok Sądu z dnia 14 września 2015 r. – Brouillard/Trybunał Sprawiedliwości
   (Sprawa T-420/13) (1)

   ((Zamówienia publiczne na usługi - Postepowanie przetargowe - Zawarcie umów ramowych - Tłumaczenie tekstów prawnych na język francuski - Zaproszenie do złożenia oferty - Wykluczenie zaproponowanego podwykonawcy - Kwalifikacje zawodowe - Wymóg pełnego wykształcenia prawniczego - Uznawanie dyplomów - Proporcjonalność - Przejrzystość))
   (2015/C 363/41)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Alain Laurent Brouillard (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: początkowo adwokaci J.M. Gouazé, następnie J. Pertek i D. Dagyaran)

      Strona pozwana: Trybunał Sprawiedliwości (przedstawiciel: A. Placco, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności pism Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 5 czerwca 2013 r. w sprawie zaproszenia spółki IDEST Communication SA do złożenia oferty w ramach procedury negocjacyjnej dotyczącej przetargu na zawarcie umów ramowych o tłumaczenie tekstów prawniczych z niektórych języków urzędowych Unii Europejskiej na język francuski (Dz.U. 2013/S 47-075037), i o potwierdzenie w tej ofercie, że skarżący nie będzie zatrudniany do świadczenia usług objętych przetargiem.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Alain Laurent Brouillard zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 325 z 9.11.2013.


title: Sprawa T-140/10: Postanowienie Sądu z dnia 7 października 2010 r. — Söns przeciwko OHIM — Settimio (GREAT CHINA WALL)

text:
               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/57

         Postanowienie Sądu z dnia 7 października 2010 r. — Söns przeciwko OHIM — Settimio (GREAT CHINA WALL)
   (Sprawa T-140/10) (1)

   ()
   2010/C 328/90
   Język postępowania: angielski
   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 148 z 5.6.2010.


title: Sprawa C-385/13 P: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 6 listopada 2014 r. – Republika Włoska przeciwko Komisji Europejskiej [Odwołanie — Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego (EFRR) — Regionalny Program Operacyjny (ROP) 2000 – 2006 dla regionu Kampanii — Rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 — Artykuł 32 ust. 3 akapit pierwszy lit. f) — Postępowanie w sprawie naruszenia przeciwko Republice Włoskiej dotyczące gospodarowania odpadami w regionie Kampanii — Decyzja o wstrzymaniu płatności pośrednich związanych z działaniem ROP dotyczącym gospodarowania odpadami i ich unieszkodliwiania]

text:
               12.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/9

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 6 listopada 2014 r. – Republika Włoska przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-385/13 P) (1)

   ([Odwołanie - Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego (EFRR) - Regionalny Program Operacyjny (ROP) 2000 – 2006 dla regionu Kampanii - Rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 - Artykuł 32 ust. 3 akapit pierwszy lit. f) - Postępowanie w sprawie naruszenia przeciwko Republice Włoskiej dotyczące gospodarowania odpadami w regionie Kampanii - Decyzja o wstrzymaniu płatności pośrednich związanych z działaniem ROP dotyczącym gospodarowania odpadami i ich unieszkodliwiania])
   (2015/C 007/11)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Republika Włoska (przedstawiciel): G. Palmieri, pełnomocnik, wspierany przez P. Gentilego, avvocato dello Stato)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Recchia i A. Steiblytė, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 252 z 31.8.2013.


title: Sprawa C-357/05: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 16 listopada 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Wewnętrzny rynek gazu ziemnego — Brak transpozycji w przewidzianym terminie)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/15

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 16 listopada 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-357/05) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Wewnętrzny rynek gazu ziemnego - Brak transpozycji w przewidzianym terminie)
   (2006/C 331/25)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: B. Schima i S. Pardo Quintillán, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: F. Díez Moreno, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak ustanowienia w przewidzianym terminie przepisów niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 98/30/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. dotyczącej wspólnych zasad w odniesieniu do rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylającej dyrektywę 98/30/WE (Dz.U. L 176, str. 57)
   Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając w przewidzianym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 98/30/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. dotyczącej wspólnych zasad w odniesieniu do rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylającej dyrektywę 98/30/WE, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 281 z 12.11.2005.


title: Sprawa T-178/12: Skarga wniesiona w dniu 17 kwietnia 2012 r. — Khwanda przeciwko Radzie

text:
               16.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 174/27

         Skarga wniesiona w dniu 17 kwietnia 2012 r. — Khwanda przeciwko Radzie
   (Sprawa T-178/12)
   2012/C 174/45
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Mahran Khwanda (Damaszek, Syria) (przedstawiciele: S. Jeffrey i S. Ashley, solicitors, D. Wyatt, QC, i R. Blakeley, barrister)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Skarżący wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności pkt 22 załącznika do decyzji wykonawczej Rady 2012/37/WPZiB z dnia 23 stycznia 2012 r. dotyczącej wykonania decyzji 2011/782/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Syrii (Dz.U. L 19, s. 33) w zakresie, w jakim odnosi się on do skarżącego;

               —

               stwierdzenie nieważności pkt 22 załącznika do rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 55/2012 z dnia 23 stycznia 2012 r. w sprawie wykonania art. 33 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 36/2012 dotyczącego środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. L 19, s. 6) w zakresie, w jakim odnosi się on do skarżącego;

               —

               stwierdzenie, że art. 18 ust. 1 i art. 19 ust. 1 decyzji Rady 2011/782/WPZiB (1) nie ma zastosowania do skarżącego;

               —

               stwierdzenie, że art. 14 ust. 1 i art. 15 ust. 1 rozporządzenia Rady (UE) 36/2012 (2) nie ma zastosowania do skarżącego;

               —

               uznanie, że stwierdzenie nieważności pkt 22 załącznika do decyzji Rady 2012/37/WPZiB oraz pkt 22 załącznika do rozporządzenia Rady (UE) nr 55/2012 wywiera skutek natychmiastowy; oraz

               —

               obciążenie Rady kosztami niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżący podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący tego,

                           —

                           że w przypadku skarżącego nie zostały spełnione materialne kryteria wskazania w ramach zakwestionowanych środków, gdyż brak jest podstawy prawnej lub faktycznej dla jego wskazania, oraz że Rada popełniła oczywisty błąd w ocenie w tym względzie; ponadto Rada wskazała skarżącego na podstawie niewystarczających dowodów;

                           —

                           że skarżący przedstawił rzetelne dowody na poparcie podnoszonych okoliczności i że w rzeczywistości podjął aktywne działania w celu zapobieżenia uzyskaniu przez siły prorządowe dostępu do floty autobusów Kadmous Transport. Natomiast Rada nie przedstawiła dowodów wystarczających do podważenie tych twierdzeń.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący tego,

                           —

                           że wskazanie skarżącego nastąpiło z naruszeniem przysługujących mu praw człowieka i podstawowych wolności, w tym prawa do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego oraz do poszanowania jego mienia, lub z naruszeniem zasady proporcjonalności.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący tego,

                           —

                           że Rada w każdym razie naruszyła wymogi proceduralne dotyczące: a) indywidualnego powiadomienia skarżącego o jego wskazaniu; b) podania odpowiednich i dostatecznych powodów umieszczenia go w wykazie; c) poszanowania prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej.

      (1)  Dz.U. L 319, s. 56.

      (2)  Dz.U. L 16, s. 1.


title: Sprawa C-219/05: Skarga wniesiona w dniu 18 maja 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               23.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/32

         Skarga wniesiona w dniu 18 maja 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-219/05)
   (2005/C 182/56)
   Język postępowania: hiszpański
   W dniu 18 maja 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez D. Recchię, działającego w charakterze pełnomocnika oraz adwokatów J. Rivasa-Andrésa i J. Gutiérreza Gisberta, z adresem do doręczeń w Luksemburgu przeciwko Królestwu Hiszpanii.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że poprzez niepoddanie ścieków komunalnych ze Sueki i podległych jej miejscowości, a także z określonych gmin La Ribery (Walencja) właściwemu oczyszczaniu przed ich odprowadzeniem do obszaru uznanego za wrażliwy, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 3, 4 i 5 ust. 2 dyrektywy Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych (1);

               2)

               obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:

               —

               Uchybienie zobowiązaniom ciążącym na Królestwie Hiszpanii na mocy art. 3 ww. dyrektywy: zgodnie z tym artykułem Państwa Członkowskie zapewniają, aby najpóźniej do dnia 31 grudnia 1998 r. w aglomeracjach o równoważnej liczbie mieszkańców większej niż 10 000 zainstalowane zostały systemy zbierania ścieków, w przypadku gdy odprowadzają one swoje ścieki komunalne do wód, które zostały uznane za „obszary wrażliwe”. Zarówno aglomeracja Sueki, jak również i większa część aglomeracji okręgu La Ribera w prowincji Walencja, posiadają populację większą niż 10 000 równoważnej liczby mieszkańców i odprowadzają swoje ścieki komunalne do obszaru uznanego za „wrażliwy”. Pomimo to, jak dotąd nie zainstalowano systemów dla wszystkich ścieków komunalnych tych aglomeracji.

               —

               Uchybienie zobowiązaniom ciążącym na Królestwie Hiszpanii na mocy art. 4 i 5 ww. dyrektywy: przepisy te zobowiązują do poddania oczyszczaniu bardziej rygorystycznemu niż wtórne odprowadzanych do obszarów wrażliwych ścieków komunalnych aglomeracji miejskich liczących ponad 10 000 mieszkańców, najpóźniej do dnia 31 grudnia 1998 r. Tymczasem wszystkie ścieki komunalne Sueki nie są poddawane oczyszczaniu bardziej rygorystycznemu niż wtórne przed ich odprowadzeniem do obszaru wrażliwego w morzu. Podobnie, przed odprowadzeniem do tego samego wrażliwego obszaru, nie jest poddana właściwemu oczyszczaniu większa część ścieków komunalnych aglomeracji okręgu La Ribera. Miejscowości nadbrzeżne podległe Suece (El Perelló, Las Palmeres, Mareny de Barraquetes, Playa del Rey y Boga de Mar), których liczba mieszkańców w okresie letnim wynosi od 37 000 do 51 000 osób, poddają ścieki komunalne jedynie oczyszczaniu wtórnemu przed ich odprowadzeniem do wspomnianego obszaru wrażliwego.

      (1)  Dz.U. L 135 z 30.05.1991, str. 40.


title: Sprawa C-65/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 18 lutego 2008 r. — Europol Frost-Food GmbH przeciwko Hauptzollamt Krefeld

text:
               26.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 18 lutego 2008 r. — Europol Frost-Food GmbH przeciwko Hauptzollamt Krefeld
   (Sprawa C-65/08)
   (2008/C 107/27)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Finanzgericht Düsseldorf
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Europol Frost-Food GmbH.

      Strona pozwana: Hauptzollamt Krefeld.
   Pytanie prejudycjalne
   Czy uwaga dodatkowa 5b) do działu 20 Nomenklatury Scalonej zmieniona rozporządzeniami (WE) nr 2388/2000 (1) i 2031/2001 (2) jest ważna?

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2388/2000 z dnia 13 października 2000 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 264, s. 1 i Dz.U. L 276, s. 92).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2031/2001 z dnia 6 sierpnia 2001 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 279, str. 1).