title: Sprawa C-221/04: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia  18 maja 2006 r.  — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 92/43/EWG — Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory — Ochrona gatunków — Polowanie z użyciem wnyków na prywatnych terenach łowieckich — Castilla y León)

text:
               15.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/4

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 18 maja 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-221/04) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 92/43/EWG - Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory - Ochrona gatunków - Polowanie z użyciem wnyków na prywatnych terenach łowieckich - Castilla y León)
   (2006/C 165/08)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich [przedstawiciele: G. Valero Jordana i M. van Beek, pełnomocnicy]

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii [przedstawiciel: F. Díez Moreno, pełnomocnik]
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuł 12 ust. 1 i załącznik VI do dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.U. L 206, str. 7) - Zezwolenie przez władze Castilla y León na polowanie z użyciem wnyków na prywatnych terenach łowieckich
   Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 179 z 10.07.2004


title: Sprawa T-240/12: Skarga wniesiona w dniu 4 czerwca 2012 r. — Eni przeciwko Komisji

text:
               21.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/27

         Skarga wniesiona w dniu 4 czerwca 2012 r. — Eni przeciwko Komisji
   (Sprawa T-240/12)
   2012/C 217/57
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Eni SpA (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci G. Roberti i I. Perego)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarga dotyczy pisma (D/2012/042026) z dnia 23 kwietnia 2012 r. w sprawie COMP/F/38.638 — Kauczuk butadienowy i emulsyjny kauczuk butadienowo styrenowy — Ponowne wydanie, w którym Komisja Europejska powiadomiła ENI o swoim postanowieniu dotyczącym wznowienia postępowania BR-ESBR w następstwie wyroku Sądu z dnia 13 lipca 2011 r. w sprawie T-39/07 Eni przeciwko Komisji, w którym została stwierdzona częściowa nieważność decyzji C(2006) 5700 z dnia 29 listopada 2006 r. wydanej w sprawie COMP/F/38.638 — Kauczuk butadienowy i emulsyjny kauczuk butadienowo styrenowy i obniżona została kwota nałożonej grzywny.
   Na poparcie skargi ENI podnosi wyłącznie jeden zarzut, oparty na braku właściwości, ponieważ Komisja nie może wznowić dochodzenia w sprawie BR-ESBR w celu wydania nowej decyzji nakładającej karę.
   ENI podnosi, że w wyroku z dnia 13 lipca 2011 r. Sąd nie tylko stwierdził częściową nieważność decyzji BR-ESBR z 2006 r. za względu na nieprawidłową ocenę przez Komisję okoliczności obciążającej, jaką jest powrót do naruszenia, ale skorzystał też z prawa nieograniczonego orzekania przysługującego mu na mocy art. 261 TFUE i na mocy rozporządzenia nr 1/2003, zmieniając kwotę grzywny i zastępując ocenę dokonaną przez Komisję własną oceną. Z tej perspektywy postanowienie o wznowieniu postępowania BR-ESBR, oprócz tego, że narusza zasadę kompetencji powierzonych i równowagi pomiędzy instytucjami, o której mowa w art. 13 TFUE, jest również niezgodne z podstawowymi zasadami sprawiedliwego postępowania sądowego określonymi w art. 6 EKPC i art. 47 karty praw podstawowych, a także z zasadą ne bis in idem, o której mowa w art. 7 EKPC.
   Ponadto ENI podnosi, że wbrew temu, co zostało stwierdzone w zaskarżonym akcie, Sąd nie stwierdził zaledwie uchybienia proceduralnego w sposobie, w jaki Komisja zastosowała w decyzji BR-ESBR z 2009 r. przesłankę powrotu do naruszenia; Komisja nie może zatem powoływać się na orzeczenie PVC II
       (1) w celu uzasadnienia swojego działania, które również z tej perspektywy jest niezgodnie z art. 7 EKPC.
   Wreszcie, ENI wskazuje, że świetle właściwego orzecznictwa w niniejszym przypadku wykluczona jest możliwość ponownego wydania decyzji w sprawie nałożenia kary uwzględniającej na nowo powrót do naruszenia.

      (1)  Wyrok z dnia 15 października 2002 r. w sprawach połączonych C-238/99 P, C-245/99 P, C-247/99 P, od C-250/99 P do C-252/99 P i C-254/99 P Limburgse Vinyl Maatschappij NV (LVM) i in. przeciwko Komisji (PVC II), Rec. s. I-8375


title: Sprawa C-597/11 P: Postanowienie Trybunału z dnia 4 października 2012 r. — Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Zamówienie publiczne udzielone przez Komisję — Odrzucenie oferty — Obowiązek uzasadnienia — Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 1605/2002 — Artykuł 89 — Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2342/2002 — Artykuły 140 i 141 — Termin na otrzymanie ofert — Termin składania wniosków o informacje)

text:
               6.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 101/3

         Postanowienie Trybunału z dnia 4 października 2012 r. — Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-597/11 P) (1)

   (Odwołanie - Zamówienie publiczne udzielone przez Komisję - Odrzucenie oferty - Obowiązek uzasadnienia - Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 1605/2002 - Artykuł 89 - Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2342/2002 - Artykuły 140 i 141 - Termin na otrzymanie ofert - Termin składania wniosków o informacje)
   2013/C 101/06
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (przedstawiciel: N. Korogiannakis, Δικηγόρος)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciel: M. Wilderspin, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) z dnia 9 września 2011 r. w sprawie T-232/06 Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji oddalającego skargę mającą na celu stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 19 czerwca 2006 r., na mocy której odrzucona została oferta złożona przez skarżącą w ramach przetargu „TAXUD/2005/AO–001” dotyczącego specyfikacji, opracowania, konserwacji i utrzymania systemów informatycznych służb celnych w związku z projektem DG ds. Podatków i Unii Celnej (Dz.U. 2005, S 117-115222), a także decyzji o udzieleniu zamówienia innemu oferentowi

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 25 z 28.1.2012


title: Sprawa C-417/05 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia  13 września 2005 r.  w sprawie T-272/03 M. D. Fernández Gómez przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione przez Komisję Wspólnot Europejskich w dniu  24 listopada 2005 r.

text:
               14.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/17

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia 13 września 2005 r. w sprawie T-272/03 M. D. Fernández Gómez przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione przez Komisję Wspólnot Europejskich w dniu 24 listopada 2005 r.
   (Sprawa C-417/05 P)
   (2006/C 10/34)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 24 listopada 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęło odwołanie Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez D. Martina i L. Lozano Palacios, występujących w charakterze pełnomocników, od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia 13 września 2005 r. w sprawie T-272/03 M. D. Fernández Gómez przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Wnoszący odwołanie zwraca się do Trybunału o:

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku,

               —

               rozstrzygnięcie sporu przez sam Trybunał i uznanie żądań przedstawionych przez pozwaną w pierwszej instancji, a zatem oddalenie skargi w sprawie T-272/03,

               —

               ewentualnie przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania,

               —

               obciążenie M. D. Fernández Gómez kosztami niniejszego postępowania oraz kosztami własnymi w postępowaniu przed Sądem.

         Zarzuty i główne argumenty
   Komisja podnosi w skardze trzy zarzuty:

               1.

               Pierwszy to zarzut naruszenia prawa, którego dopuścił się Sąd uznając skargę za dopuszczalną na tej podstawie, że pismo z dnia 19 stycznia 2001 r. nie stanowiło decyzji, a zaskarżony w pierwszej instancji akt instytucji, tj. przekazana pocztą elektroniczną wiadomość z dnia 12 maja 2003 r. nie była czysto potwierdzająca, lecz poruszała nowy aspekt w stosunku do umowy z dnia 17 stycznia 2001 r. oraz pisma z dnia 19 stycznia 2001 r. Komisja ocenia natomiast, że skarga jest niedopuszczalna z tego względu, że pismo z dnia 19 stycznia 2001 r. i umowa z dnia 17 stycznia 2001 r. w określiły ostateczne stanowisko administracji wobec skarżącej. To zatem te akty powinny być zostać zaskarżone przez skarżącą. Zdaniem Komisji przekazana pocztą elektroniczną wiadomość z dnia 12 maja 2003 r. ani nie stanowi decyzji, ani w najmniejszym stopniu nie porusza żadnego nowego aspektu w stosunku do poprzednich aktów. Skargę należało więc odrzucić jako niedopuszczalną.

               2.

               Drugi zarzut to w głównej mierze zarzut naruszenia prawa w zakresie wykładni decyzji z dnia 13 listopada 1996 r., a w szczególności pojęcia „personel niepodlegający regulaminowi pracowniczemu”. Komisja uważa, że z celu decyzji z dnia 13 listopada, jak również z samego jej brzmienia oraz z okoliczności towarzyszących jej wydaniu wynika, że obejmowała ona swoim zakresem wszelkiego rodzaju „pracę w ramach administracji lub na podstawie umowy wewnątrz Komisji” wszystkich członków personelu niebędących urzędnikami Komisji. Ewentualnie Komisja utrzymuje, że Sąd orzekł ultra petita (wyszedł ponad żądania stron) i dokonał błędnej wykładni art. 8 warunków zatrudnienia innych pracowników. Jeżeli bowiem dany przepis regulaminu pozostawia organowi powołującemu możliwość dokonania wyboru, tak jak w niniejszej sprawie, to dokonanie tego wyboru należy do obszernego zakresu uznania, który mu przysługuje.

               3.

               Trzeci zarzut to w głównej mierze zarzut naruszenia prawa wspólnotowego poprzez przyznanie odszkodowania za szkodę materialną, która nie jest ani rzeczywista, ani pewna, a pomocniczo — naruszenia obowiązku uzasadnienia przy obliczaniu szkody, do stanowi dla Trybunału przeszkodę w sprawowaniu kontroli nad przestrzeganiem zasady proporcjonalności.


title: Postanowienie Trybunału z dnia 7 października 2013 r. w sprawach połączonych E-4/12 i E-5/12 – Risdal Touring AS i Konkurrenten.no AS przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA (Skarga o unieważnienie decyzji Urzędu Nadzoru EFTA – Dostęp do dokumentów – Dopuszczalność – Umorzenie postępowania)

text:
               19.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 372/18

         POSTANOWIENIE TRYBUNAŁU
   z dnia 7 października 2013 r.
   w sprawach połączonych E-4/12 i E-5/12
   Risdal Touring AS i Konkurrenten.no AS przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA
   (Skarga o unieważnienie decyzji Urzędu Nadzoru EFTA – Dostęp do dokumentów – Dopuszczalność – Umorzenie postępowania)
   (2013/C 372/07)
   W sprawach połączonych E-4/12 i E-5/12 Risdal Touring AS i Konkurrenten.no AS przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA – SKARGA o unieważnienie decyzji oskarżonego w sprawie E-4/12 Risdal Touring, o której powiadomiono po raz pierwszy dnia 5 kwietnia 2012 r. bez uzasadnienia, a następnie w dniu 4 maja 2012 r., i która uniemożliwiała publiczny dostęp do pełnej treści akt sprawy Urzędu Nadzoru EFTA nr 70506 z zakresu pomocy państwa i określonych dokumentów, na podstawie zasad dotyczących dostępu do dokumentów (RAD) ustanowionych decyzją Urzędu Nadzoru EFTA nr 407/08/COL z dnia 27 czerwca 2008 r., oraz w sprawie E-5/12 Konkurrenten o unieważnienie decyzji oskarżonego, o której powiadomiono w dniu 5 kwietnia 2012 r. bez uzasadnienia i która uniemożliwiała publiczny dostęp do pełnej treści akt sprawy Urzędu Nadzoru EFTA nr 60510 z zakresu pomocy państwa, na podstawie zasad RAD ustanowionych decyzją Urzędu Nadzoru EFTA nr 407/08/COL z dnia 27 czerwca 2008 r., Trybunał, w składzie: Carl Baudenbacher, prezes i sędzia sprawozdawca, Per Christiansen i Páll Hreinsson, sędziowie, wydał w dniu 7 października 2013 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
   Trybunał niniejszym nakazuje:

                  W sprawie E-4/12 Risdal Touring AS przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA:

                           1)

                           część skargi dotycząca określonych dokumentów zostaje odrzucona jako niedopuszczalna;

                           2)

                           nie ma już potrzeby orzekać co do pozostałej części skargi;

                           3)

                           Urząd Nadzoru EFTA pokrywa koszty własne oraz połowę kosztów poniesionych przez skarżącego;

                           4)

                           skarżący ponosi połowę swoich kosztów.

                  W sprawie E-5/12 Konkurrenten.no AS przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA:

                           1)

                           skarga zostaje oddalona jako niedopuszczalna;

                           2)

                           Urząd Nadzoru EFTA pokrywa koszty własne oraz koszty poniesione przez skarżącego.


title: Sprawa C-210/15 P: Odwołanie wniesione w dniu 6 maja 2015 r. przez Rzeczpospolitą Polską od wyroku Sądu z dnia 25 lutego 2015 r. w sprawie T-257/13, Rzeczpospolita Polska przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               20.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 236/28

         Odwołanie wniesione w dniu 6 maja 2015 r. przez Rzeczpospolitą Polską od wyroku Sądu z dnia 25 lutego 2015 r. w sprawie T-257/13, Rzeczpospolita Polska przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-210/15 P)
   (2015/C 236/38)
   Język postępowania: polski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Rzeczpospolita Polska (Przedstawiciel: B. Majczyna, pełnomocnik)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie w całości wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 25 lutego 2015 r. w sprawie T-257/13 Rzeczpospolita Polska przeciwko Komisji Europejskiej;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji 2013/123/UE z dnia 26 lutego 2013 r. (notyfikowanej jako dokument nr C(2013) 981) wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (1), w części wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej kwoty 2 8 7 63  238,60 EUR oraz 5 6 88  440,96 EUR, wydatkowane przez agencję płatniczą akredytowaną przez Rzeczpospolitą Polską;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania w obu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   Rzeczpospolita Polska podnosi przeciwko zaskarżonemu wyrokowi zarzut błędnej wykładni art. 11 ust. 1 rozporządzenia nr 1257/1999 oraz art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1698/2005 polegającej na uznaniu, że warunkiem przyznania wsparcia przechodzenia na wcześniejsze emerytury jest obowiązek prowadzenia przez przekazującego gospodarstwo komercyjnej gospodarki rolnej przed przekazaniem tego gospodarstwa, podczas gdy z przepisów tych wynika wymóg prowadzenia gospodarki rolnej (komercyjnej lub niekomercyjnej) przez 10 lat poprzedzających przekazanie gospodarstwa oraz zakaz prowadzenia komercyjnej gospodarki rolnej przez przekazującego gospodarstwo po przekazaniu tego gospodarstwa.
   Zdaniem Rzeczypospolitej Polskiej wymóg prowadzenia komercyjnej gospodarki rolnej w okresie poprzedzającym przekazanie gospodarstwa nie wynika z prawa Unii. Z art. 11 ust. 1 rozporządzenia nr 1257/1999 oraz art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1698/2005 wynika wymóg prowadzenia działalności rolniczej przez 10 lat poprzedzających przekazanie gospodarstwa, jednak działalność w tym okresie mogła mieć zarówno komercyjny, jak i niekomercyjny charakter. Ponadto przepisy te zakazują prowadzenia komercyjnej gospodarki rolnej przez przekazującego gospodarstwo po przekazaniu tego gospodarstwa.

      (1)  Dz. Urz. L 67, s. 20.


title: Sprawa T-223/07 P: Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 16 kwietnia 2007 r. w sprawie F-82/05 Thierry przeciwko Komisji, wniesione w dniu 27 czerwca 2007 r. przez Michela Thierry'ego

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/42

         Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 16 kwietnia 2007 r. w sprawie F-82/05 Thierry przeciwko Komisji, wniesione w dniu 27 czerwca 2007 r. przez Michela Thierry'ego
   (Sprawa T-223/07 P)
   (2007/C 199/79)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Michel Thierry (Howald, Wielkie Księstwo Luksemburga) (przedstawiciel: F. Frabetti, avocat)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 16 kwietnia 2007 r. w sprawie F-82/05 doręczonego stronie skarżącej w dniu 17 kwietnia 2007 r.;

               —

               uwzględnienie żądań przedstawionych przez stronę skarżącą w pierwszej instancji, a tym samym stwierdzenie, że skarga w sprawie F-82/05 jest dopuszczalna i zasadna;

               —

               ewentualnie, ponowne skierowanie sprawy do Sądu do spraw Służby Publicznej;

               —

               orzeczenie o kosztach, wydatkach i wynagrodzeniach i obciążenie nimi Komisji.

         Zarzuty i główne argumenty
   W swoim odwołaniu wnoszący odwołanie żąda uchylenia postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej odrzucającego w części jako niedopuszczalną, a w części jako oczywiście bezzasadną skargę mającą za przedmiot unieważnienie listy urzędników awansowych w ramach postępowania w sprawie awansu za 2004 r. w związku z tym, że nazwisko skarżącego nie znajduje się na tej liście.
   W uzasadnieniu odwołania wnoszący odwołanie podnosi zarzut błędu w wykładni i ocenie ustaleń faktycznych, które rzekomo doprowadziły do popełnienia przez Sąd do spraw Służby Publicznej błędu proceduralnego i co do prawa w związku z tym, że nie uwzględnił on żądania przesłuchania członka służby skarżącego sformułowanego w replice w pierwszej instancji.


title: Sprawa C-382/12 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 września 2014 r. – MasterCard, Inc., MasterCard International, Inc., MasterCard Europe SPRL przeciwko Komisji Europejskiej, Banco Santander, SA, Royal Bank of Scotland plc, HSBC Bank plc, Bank of Scotland plc, Lloyds TSB Bank plc, MBNA Europe Bank Ltd, British Retail Consortium, EuroCommerce AISBL, Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Odwołanie — Odwołania wzajemne — Dopuszczalność — Artykuł 81 WE — Otwarty system płatniczy kartami debetowymi, obciążeniowymi i kredytowymi — Wielostronnie uzgadniane opłaty interchange stosowane w przypadku braku innych uzgodnień — Związek przedsiębiorstw — Ograniczenia konkurencji ze względu na skutek — Kryterium kontroli sądowej — Pojęcie „ograniczenia akcesoryjnego”  — Charakter obiektywnie konieczny i proporcjonalny — Odpowiednie „hipotezy kontrfaktyczne”  — Systemy dwustronne — Rozpatrywanie załączników do skargi w pierwszej instancji)

text:
               17.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 409/4

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 września 2014 r. – MasterCard, Inc., MasterCard International, Inc., MasterCard Europe SPRL przeciwko Komisji Europejskiej, Banco Santander, SA, Royal Bank of Scotland plc, HSBC Bank plc, Bank of Scotland plc, Lloyds TSB Bank plc, MBNA Europe Bank Ltd, British Retail Consortium, EuroCommerce AISBL, Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-382/12 P) (1)

   ((Odwołanie - Odwołania wzajemne - Dopuszczalność - Artykuł 81 WE - Otwarty system płatniczy kartami debetowymi, obciążeniowymi i kredytowymi - Wielostronnie uzgadniane opłaty interchange stosowane w przypadku braku innych uzgodnień - Związek przedsiębiorstw - Ograniczenia konkurencji ze względu na skutek - Kryterium kontroli sądowej - Pojęcie „ograniczenia akcesoryjnego” - Charakter obiektywnie konieczny i proporcjonalny - Odpowiednie „hipotezy kontrfaktyczne” - Systemy dwustronne - Rozpatrywanie załączników do skargi w pierwszej instancji))
   2014/C 409/04
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszące odwołanie: MasterCard, Inc., MasterCard International, Inc., MasterCard Europe SPRL (przedstawiciele: E. Barbier de La Serre, V. Brophy i B. Amory, adwokaci i T. Sharpe QC)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Bottka i N. Khan, pełnomocnicy), Banco Santander SA, Royal Bank of Scotland plc (przedstawiciele: D. Liddell, solicitor, i M. Hoskins, barrister), HSBC Bank plc (przedstawiciel: R. Thompson, QC), Bank of Scotland plc, Lloyds TSB Bank plc (przedstawiciele: K. Fountoukakos-Kyriakakos i S. Wisking, solicitors, i J. Flynn, QC), MBNA Europe Bank Ltd (przedstawiciel: A. Davis, solicitor), British Retail Consortium (przedstawiciele: R. Marchini, advocate, i A. Robertson, barrister), EuroCommerce AISBL (przedstawiciel: J. Stuyck, advocaat), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: M. Holt i C. Murrell, pełnomocnicy, wspierani przez J. Turnera, QC, i J. Holmesa, barrister)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie główne i odwołania wzajemne zostają oddalone.

               2)

               MasterCard Inc., MasterCard International Inc. i MasterCard Europe SPRL zostają obciążone, poza ich własnymi kosztami związanymi z odwołaniem głównym i odwołaniami wzajemnymi, kosztami Komisji Europejskiej związanymi z odwołaniem głównym.

               3)

               Royal Bank of Scotland plc, Bank of Scotland plc i Lloyds TSB Bank plc zostają obciążone, poza ich własnymi kosztami, kosztami Komisji Europejskiej związanymi z odwołaniami wzajemnymi wniesionymi odpowiednio przez każdą z nich.

               4)

               HSBC Bank plc, MBNA Europe Bank Ltd, British Retail Consortium, EuroCommerce AISBL i Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 319 z 20.10.2012.


title: Sprawa C-603/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez dall’Upravno sodišče Republike Slovenije (Republika Słowenii) w dniu 21 grudnia 2010 r. — Pelati doo przeciwko Republice Słowenii

text:
               12.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez dall’Upravno sodišče Republike Slovenije (Republika Słowenii) w dniu 21 grudnia 2010 r. — Pelati doo przeciwko Republice Słowenii
   (Sprawa C-603/10)
   2011/C 80/22
   Język postępowania: słoweński

      Sąd krajowy

   Upravno sodišče Republike Slovenije

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Pelati doo

      Strona pozwana: Republika Słowenii

      Pytanie prejudycjalne

   Czy wykładni art. 11 dyrektywy Rady 90/434/EWG (1) należy dokonywać w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym na mocy których Republika Słowenii jako państwo członkowskie uzależnia ulgę podatkową na rzecz spółki handlowej mającej zamiar dokonać podziału (wydzielenia części spółki i utworzenia nowej spółki) od terminowego złożenia wniosku o wydanie zezwolenia na przyznanie przywilejów podatkowych będących konsekwencją wydzielenia w przypadku spełniania ustanowionych warunków lub zgodnie z którymi podatnik automatycznie traci ulgi podatkowe przewidziane w ustawodawstwie krajowym z powodu upływu terminu?

      (1)  Dyrektywa Rady z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania mającego zastosowanie w przypadku łączenia, podziałów, wnoszenia aktywów i wymiany udziałów, dotyczących spółek różnych państw członkowskich (Dz.U L 225, s. 1).


title: Sprawy połączone C-12/13 P i C-13/13 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 14 października 2014 r. – Gérard Buono i in. (C-12/13 P) oraz Syndicat des thoniers méditerranéens i in. (C-13/13 P) przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Wspólna polityka rybołówstwa — Kwoty połowowe — Środki nadzwyczajne Komisji — Odpowiedzialność pozaumowna Unii — Artykuł 340 akapit drugi TFUE — Warunki — Rzeczywista i pewna szkoda)

text:
               22.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/4

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 14 października 2014 r. – Gérard Buono i in. (C-12/13 P) oraz Syndicat des thoniers méditerranéens i in. (C-13/13 P) przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawy połączone C-12/13 P i C-13/13 P) (1)

   ((Odwołanie - Wspólna polityka rybołówstwa - Kwoty połowowe - Środki nadzwyczajne Komisji - Odpowiedzialność pozaumowna Unii - Artykuł 340 akapit drugi TFUE - Warunki - Rzeczywista i pewna szkoda))
   (2014/C 462/06)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Gérard Buono, Jean-Luc Buono, Roger Louis Paul Del Ponte, Serge Antoine Di Rocco, Jean Gérald Lubrano, Jean Lubrano, Jean Lucien Lubrano, Fabrice Marin, Robert Marin (przedstawiciele: adwokaci A. Arnaud i P.-O. Koubi-Flotte) (C-12/13 P), Syndicat des thoniers méditerranéens, Marc Carreno, Jean Louis Donnarel, Jean-François Flores, Gérald Jean Lubrano, Hervé Marin, Nicolas Marin, Sébastien Marin, Jean-Marc Penniello, Serge Antoine José Perez (przedstawiciel: adwokat C. Bonnefoi) (C-13/13 P)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouquet i D. Nardi, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołania wniesione w sprawach C-12/13 P i C-13/13 P zostają oddalone.

               2)

               Gérard Buono, Jean-Luc Buono, Roger Del Ponte, Serge Antoine Di Rocco, Jean Gérald Lubrano, Jean Lubrano, Jean Lucien Lubrano, Fabrice Marin i Robert Marin zostają obciążeni kosztami postępowania w sprawie C-12/13 P, a Syndicat des thoniers méditerranéens, Marc Carreno, Jean-Louis Donnarel, Jean-François Flores, Gérald Jean Lubrano, Hervé Marin, Nicolas Marin, Sébastien Marin i Serge Antoine José Perez zostają obciążeni kosztami postępowania w sprawie C-13/13 P.

      (1)  Dz.U. C 71 z 9.3.2013.


title: Sprawa C-535/11: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 11 kwietnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Hamburg — Niemcy) — Novartis Pharma GmbH przeciwko Apozyt GmbH (Odesłanie prejudycjalne — Rozporządzenie (WE) nr 726/2004 — Produkty lecznicze stosowane u ludzi — Procedura wydawania pozwoleń — Wymóg uzyskania pozwolenia — Pojęcie produktów leczniczych „wyprodukowanych” przez zastosowanie pewnych procesów biotechnologicznych określonych w pkt 1 załącznika do tego rozporządzenia — Operacja zmiany opakowania — Przeznaczony do iniekcji roztwór rozprowadzany we fiolkach jednorazowego użytku zawierających objętość roztworu leczniczego większą niż rzeczywiście wykorzystywana do celów leczenia — Zawartość takich fiolek umieszczona w części, na podstawie wystawionej przez lekarza recepty, w gotowych do użytku strzykawkach w ilości odpowiadającej przepisanym dawkom, bez zmiany produktu leczniczego)

text:
               1.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/9

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 11 kwietnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Hamburg — Niemcy) — Novartis Pharma GmbH przeciwko Apozyt GmbH
   (Sprawa C-535/11) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (WE) nr 726/2004 - Produkty lecznicze stosowane u ludzi - Procedura wydawania pozwoleń - Wymóg uzyskania pozwolenia - Pojęcie produktów leczniczych „wyprodukowanych” przez zastosowanie pewnych procesów biotechnologicznych określonych w pkt 1 załącznika do tego rozporządzenia - Operacja zmiany opakowania - Przeznaczony do iniekcji roztwór rozprowadzany we fiolkach jednorazowego użytku zawierających objętość roztworu leczniczego większą niż rzeczywiście wykorzystywana do celów leczenia - Zawartość takich fiolek umieszczona w części, na podstawie wystawionej przez lekarza recepty, w gotowych do użytku strzykawkach w ilości odpowiadającej przepisanym dawkom, bez zmiany produktu leczniczego)
   2013/C 156/13
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landgericht Hamburg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Novartis Pharma GmbH

      Strona pozwana: Apozyt GmbH

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Landgericht Hamburg — Wykładnia załącznika do rozporządzenia (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. ustanawiającego wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiającego Europejską Agencję Leków (Dz.U. L 136, s. 1) — Zakres pojęcia „hergestellt” („wyprodukowane” w polskiej wersji) zawartego w pkt 1 wspomnianego załącznika — Ewentualne objęcie przelewania produktu leczniczego w płynie z oryginalnego pojemnika do jednorazowych strzykawek

      Sentencja

   Działalność taka jak będąca przedmiotem postępowania głównego, o ile nie prowadzi do zmiany danego produktu leczniczego i jest wykonywana wyłącznie na podstawie indywidualnych recept przepisujących takie operacje, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego, nie wymaga uzyskania pozwolenia na wprowadzenie do obrotu na mocy art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. ustanawiającego wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiającego Europejską Agencję Leków, lecz pozostaje w każdym razie objęta przepisami dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi, zmienionej dyrektywą 2010/84/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 2010 r.

      (1)  Dz.U. C 13 z 14.1.2012.


title: Sprawa C-589/12: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 3 września 2014 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) – Zjednoczone Królestwo] – Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs przeciwko GMAC UK PLC (Odesłanie prejudycjalne – VAT – Szósta dyrektywa 77/388/EWG – Artykuł 11 część C ust. 1 akapit pierwszy – Bezpośrednia skuteczność – Obniżenie podstawy opodatkowania – Dokonanie dwóch transakcji dotyczących tych samych towarów – Dostawy towarów – Samochody sprzedawane w ramach umowy leasingu finansowego, ponownie obejmowane w posiadanie i odsprzedawane na aukcjach – Nadużycie prawa)

text:
               10.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 395/9

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 3 września 2014 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) – Zjednoczone Królestwo] – Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs przeciwko GMAC UK PLC
      (Sprawa C-589/12) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - VAT - Szósta dyrektywa 77/388/EWG - Artykuł 11 część C ust. 1 akapit pierwszy - Bezpośrednia skuteczność - Obniżenie podstawy opodatkowania - Dokonanie dwóch transakcji dotyczących tych samych towarów - Dostawy towarów - Samochody sprzedawane w ramach umowy leasingu finansowego, ponownie obejmowane w posiadanie i odsprzedawane na aukcjach - Nadużycie prawa))
      (2014/C 395/10)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs

         Strona pozwana: GMAC UK PLC

         Sentencja

      Artykuł 11 część C ust. 1 akapit pierwszy szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach takich jak te w postępowaniu głównym państwo członkowskie nie może nie zezwolić podatnikowi na powołanie się na skutek bezpośredni tego przepisu w odniesieniu do danej czynności na tej podstawie, że podatnik ten może powołać się na przepisy prawa krajowego w odniesieniu do innej czynności dotyczącej tych samych towarów i że łączne zastosowanie tych przepisów prowadziłoby do ogólnego rezultatu podatkowego, którego ani przepisy krajowe, ani szósta dyrektywa 77/388, stosowane odrębnie do tych czynności, nie wywoływałyby ani nie zakładały.

         (1)  Dz.U. C 71 z 9.3.2013.


title: Sprawa T-230/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 marca 2007 r. — Golf USA przeciwko OHIM (GOLF USA) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego GOLF USA — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter odróżniający — Brak charakteru odróżniającego)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/39

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 marca 2007 r. — Golf USA przeciwko OHIM (GOLF USA)
   (Sprawa T-230/05) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego GOLF USA - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter odróżniający - Brak charakteru odróżniającego)
   (2007/C 95/78)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Golf USA, Inc. (Oklahoma City, Oklahoma, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat A. de Bosch Kemper-de Hilster)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (przedstawiciele: S. Laitinen i G. Schneider, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 25 kwietnia 2005 r. (sprawa R 823/2004-2), w której odmówiono rejestracji słownego znaku towarowego GOLF USA.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 205 z 20.8.2005.


title: Sprawa C-27/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (siódma izba) wydanego w dniu 4 grudnia 2008 r. w sprawie T-284/08 People's Mojahedin Organization of Iran przeciwko Radzie Unii Europejskiej wniesione w dniu 21 stycznia 2009 r. przez Republikę Francuską

text:
               4.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/14

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (siódma izba) wydanego w dniu 4 grudnia 2008 r. w sprawie T-284/08 People's Mojahedin Organization of Iran przeciwko Radzie Unii Europejskiej wniesione w dniu 21 stycznia 2009 r. przez Republikę Francuską
   (Sprawa C-27/09 P)
   (2009/C 82/26)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Republika Francuska (przedstawiciele: E. Belliard, G. de Bergues, A.-L. During, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: People's Mojahedin Organization of Iran, Radna Unii Europejskiej, Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wydanego w dniu 4 grudnia 2008 r. w sprawie T-284/08 People's Mojahedin Organization of Iran przeciwko Radzie;

               —

               wydanie orzeczenia ostatecznego w sprawie w drodze oddalenia skargi wniesionej przez PMOI lub przekazanie sprawy do Sądu Pierwszej Instancji

         Zarzuty i główne argumenty
   Rząd francuski uważa, że zaskarżony wyrok należy uchylić, po pierwsze, dlatego że Sąd Pierwszej Instancji naruszył prawo orzekając że Rada przyjęła decyzję 2008/583/WE (1) naruszając przysługujące PMOI prawo do obrony nie uwzględniając szczególnych okoliczności w jakich przyjęto tą decyzję; po drugie dlatego że Sąd naruszył prawo stwierdzając, iż rozpoczęte przeciwko domniemanym członkom PMOI postępowanie sądowe we Francji nie stanowiło decyzji objętej definicją z art. 1 ust. 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB z dnia 27 grudnia 2001 r. w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu; wreszcie dlatego że Sąd naruszył prawo orzekając, że odmowa przez Radę notyfikowania pkt 3 lit. a) jednego z trzech dokumentów dostarczonych Radzie przez władze francuskie z żądaniem wpisania PMOI na listę ustanowioną decyzją 2008/583/WE i przekazanych Sądowi przez Radę w odpowiedzi na postanowienie Sądu w przedmiocie środków organizacji postępowania z dnia 26 września 2008 r., spowodowała uniemożliwienie Sądowi wykonania przysługującej mukontroli zgodności z prawem decyzji 2008/583/WE i naruszenie prawa do skutecznej ochrony sądowej.

      (1)  Decyzja Rady z dnia 15 lipca 2008 r. wykonująca art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu i uchylająca decyzję 2007/868/WE (Dz.U. Dz 188, s. 21).


title: Sprawa C-549/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vergabekammer Arnsberg (Niemcy) w dniu 22 października 2013 r. — Bundesdruckerei GmbH przeciwko Stadt Dortmund

text:
               25.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vergabekammer Arnsberg (Niemcy) w dniu 22 października 2013 r. — Bundesdruckerei GmbH przeciwko Stadt Dortmund
   (Sprawa C-549/13)
   2014/C 24/04
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Vergabekammer Arnsberg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Bundesdruckerei GmbH

      Strona pozwana: Stadt Dortmund

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 56 TFUE i art. 3 ust. 1 dyrektywy 96/71/WE (1) sprzeciwiają się przepisowi krajowemu lub warunkowi udzielenia zamówienia publicznego podmiotu zamawiającego, na skutek którego oferent, który chce otrzymać ogłoszone zamówienie publiczne, (1.) musi się zobowiązać wobec personelu zatrudnionego do wykonania zamówienia do zapłaty określonego w przepisie prawa wynagrodzenia wynikającego z układu zbiorowego lub minimalnego wynagrodzenia, oraz (2.) musi nałożyć takie samo zobowiązanie na zatrudnionego lub przewidywanego podwykonawcę i przedłożyć zamawiającemu odpowiednie oświadczenie podwykonawcy co do zobowiązania, jeżeli (a) przepis prawa przewiduje takie zobowiązanie tylko w odniesieniu do udzielania zamówień publicznych, a nie do udzielania zamówień prywatnych, oraz (b) podwykonawca ma siedzibę w innym państwie członkowskim Unii, a jego pracownicy pracują przy wykonywaniu świadczeń będących przedmiotem zamówienia wyłącznie w swoim kraju ojczystym?

      (1)  Dyrektywa 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotycząca delegowania pracowników w ramach świadczenia usług, Dz.U. z 1997 r., L 18, s. 1.


title: Sprawa T-53/09: Skarga wniesiona w dniu 11 lutego 2009 r. – Cafea przeciwko OHIM – Christian (BEST FARM)

text:
               18.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/30

         Skarga wniesiona w dniu 11 lutego 2009 r. – Cafea przeciwko OHIM – Christian (BEST FARM)
   (Sprawa T-53/09)
   2009/C 90/47
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Cafea GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokaci C. Schumann i M. Hartmann)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Dieter Christian (Frankfurt, Niemcy)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej z dnia 27 listopada 2008 r. w sprawie R 420/2008-1;

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania;

               —

               obciążenie zgłaszającego kosztami postępowania w sprawie sprzeciwu i postępowania odwoławczego przed Urzędem Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Dieter Christian

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „BEST FARM-” dla towarów z klas 29, 30, 31 i 32 (zgłoszenie nr 3 089 281)

      Właściciel znaku lub oznaczenia,

      na które powołano się w sprzeciwie: Skarżąca pod wcześniejszą firmą KORD Beteiligungsgesellschaft mbH & Co. KG

      Znak lub oznaczenie,

      na które powołano się w sprzeciwie: Niemiecki słowny znak towarowy „BESTFORM” dla towarów i usług z klas 1, 29, 30, 32, 33 i 42 (nr 30 056 334)

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), ponieważ w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd, a przynajmniej prawdopodobieństwo skojarzenia.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1).


               15.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 11/17

         Skarga wniesiona w dniu 10 listopada 2014 r. przez DB Schenker przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA
   (Sprawa E-22/14)
   (2015/C 11/07)
   Skarga przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 10 listopada 2014 r. przez spółki Schenker North AB, Schenker Privpak AB oraz Schenker Privpak AS (zwane łącznie „DB Schenker”), reprezentowane przez Jona Midthjella, adwokata w Advokatfirmaet Midthjell AS, Grev Wedels plass 5, N-0151 Oslo, Norwegia.
   Skarżący występują do Trybunału EFTA o:

               1)

               stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 9 września 2014 r. w sprawie nr 75697 (DB Schenker);

               2)

               obciążenie Urzędu Nadzoru EFTA i ewentualnych interwenientów kosztami postępowania.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Skarżący, Schenker North AB i Schenker Privpak AB, obaj z siedzibą w Szwecji, oraz Schenker Privpak AS z siedzibą w Norwegii należą do grupy DB Schenker. Grupa ta jest przedsiębiorstwem spedycyjnym i logistycznym o światowym zasięgu.

               —

               Swoim wyrokiem w sprawie E-5/13 DB Schenker przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA z dnia 7 lipca 2014 r. Trybunał EFTA stwierdził nieważność decyzji Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 25 stycznia 2013 r. w sprawie Urzędu Nadzoru EFTA nr 73075 (DB Schenker) w takim zakresie, w jakim dotyczy ona odmowy, na podstawie art. 4 ust. 4 i 6, zasad dotyczących dostępu do dokumentów (RAD) z 2012 r., pełnego lub częściowego dostępu do dokumentów należących do akt sprawy, w której Urząd Nadzoru EFTA wydał decyzję nr 321/10/COL (Norway Post – system lojalnościowy/system rabatów), oraz odmowy udzielenia dostępu do pełnej wersji decyzji Urzędu Nadzoru EFTA nr 321/10/COL.

               —

               W dniu 17 lipca 2014 r. spółka DB Schenker otrzymała pocztą elektroniczną list z Urzędu Nadzoru EFTA z informacją, że Urząd ten ponownie podjął decyzję o odmowie DB Schenker dostępu do spornych dokumentów. Poprosił DB Schenker o złożenie ponownego wniosku, jeśli Urząd Nadzoru EFTA ma ponownie rozpatrzyć swoje stanowisko.

               —

               W dniu 27 sierpnia 2014 r. spółka DB Schenker wysłała ponowny wniosek do Urzędu Nadzoru EFTA. W dniu 9 września 2014 r. Urząd Nadzoru EFTA wysłał do DB Schenker wiadomość e-mail z kopią decyzji, w której na podstawie art. 4 ust. 4 i 6 RAD z 2012 r. ponownie odmawia DB Schenker pełnego lub częściowego dostępu do tych samych dokumentów, czyli dokumentów należących do akt sprawy, w której Urząd Nadzoru EFTA wydał decyzję nr 321/10/COL (Norway Post – system lojalnościowy/system rabatów), i pełnej wersji decyzji Urzędu Nadzoru EFTA nr 321/10/COL. DB Schenker wnosi o stwierdzenie nieważności tej decyzji na podstawie art. 36 porozumienia o nadzorze i Trybunale.

         Skarżący twierdzą, że Urząd Nadzoru EFTA:

               —

               naruszył wyjątek dotyczący interesów handlowych, o którym mowa w art. 4 ust. 4 RAD z 2012 r., oraz obowiązek zachowania tajemnicy zawodowej, o którym mowa w art. 122 Porozumienia EOG, art. 14 ust. 4 porozumienia o nadzorze i Trybunale i art. 28 ust. 2 w rozdziale II protokołu 4 do porozumienia o nadzorze i Trybunale, tym samym niesłusznie ograniczając dostęp do spornych dokumentów z pogwałceniem publicznego prawa dostępu, o którym mowa w art. 2 ust. 1 RAD z 2012 r.,

               —

               naruszył wyjątek dotyczący nadrzędnego interesu publicznego, o którym mowa w art. 4 ust. 4 i art. 4 ust. 6 RAD z 2012 r., tym samym niesłusznie ograniczając dostęp do spornych dokumentów z pogwałceniem publicznego prawa dostępu, o którym mowa w art. 2 ust. 1 RAD z 2012 r.


title: Sprawa T-293/10: Skarga wniesiona w dniu 6 lipca 2010 r. — Seven Towns Ltd przeciwko OHIM

text:
               25.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/16

         Skarga wniesiona w dniu 6 lipca 2010 r. — Seven Towns Ltd przeciwko OHIM
   (Sprawa T-293/10)
   ()
   2010/C 260/22
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Seven Towns Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat E. Schäfer)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania strony skarżącej

               —

               Częściowe stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 29 kwietnia 2010 r. w sprawie R 1475/2009-1 w zakresie, w jakim oddalono zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 5 650 817;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami reprezentacji strony skarżącej.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: znak składający się z kolorów, opisywany jako „sześć powierzchni ułożonych geometrycznie w trzy pary równoległych powierzchni, przy czym każda z par jest ustawiona prostopadle w stosunku do dwóch pozostałych i w taki sposób, że: i) dwie stykające się ze sobą powierzchnie są zawsze różnych kolorów i ii) każda powierzchnia ma strukturę siatki utworzonej przez czarne linie dzielące powierzchnię na dziewięć równych segmentów”. Wskazanymi kolorami były: czerwony (PMS 200C); zielony (PMS 347C); niebieski (PMS 293C); pomarańczowy (PMS 021C); żółty (PMS 012C); biały i czarny dla towarów należących do klasy 28 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 5 650 817.

      Decyzja eksperta: Oddalenie wniosku o rejestrację wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: Stwierdzenie nieważności kwestionowanej decyzji i oddalenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 5 650 817.

      Podniesione zarzuty: Strona skarżąca podnosi dwa zarzuty w uzasadnieniu skargi.
   Na podstawie pierwszego zarzutu, strona skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja nie przestrzega zasad proceduralnych poprzez naruszenie art. 80 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 w związku z zasadą 53a rozporządzenia Komisji (WE) nr 2868/95, ponieważ Izba Odwoławcza popełniła błędy przy badaniu merytorycznym.
   W drodze drugiego zarzutu, strona skarżąca utrzymuje, że zaskarżona decyzja narusza jej prawo do sprawiedliwego procesu poprzez naruszenie art. 64 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza oparła swą decyzję na zupełnie nowym argumencie, nie wzywając strony skarżącej do przedstawienia swoich uwag.


title: Sprawa T-447/12: Postanowienie Sądu z dnia 30 kwietnia 2014 r. – Visa Europe przeciwko Komisji

text:
               24.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/38

         Postanowienie Sądu z dnia 30 kwietnia 2014 r. – Visa Europe przeciwko Komisji
   (Sprawa T-447/12) (1)

   2014/C 194/51
   Język postępowania: angielski
   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 379 z 8.12.2012.


title: Sprawa T-780/16: Skarga wniesiona w dniu 8 listopada 2016 r. – Mediaexpert/EUIPO – Mediaexpert (mediaexpert)

text:
               9.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/51

         Skarga wniesiona w dniu 8 listopada 2016 r. – Mediaexpert/EUIPO – Mediaexpert (mediaexpert)
   (Sprawa T-780/16)
   (2017/C 006/64)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Mediaexpert sp. z o.o. (Warszawa, Polska) (przedstawiciel: radca prawny J. Aftyka)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Mediaexpert S.A. (Warszawa, Polska)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Mediaexpert S.A.

      Sporny znak towarowy: Czarnożółtobiały graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „mediaexpert” – unijny znak towarowy nr 11 674 132

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 sierpnia 2016 r. w sprawie R 2583/2015-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Unieważnień z dnia 29 października 2015 r. dotyczącej postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku nr 000009371 C;

               —

               przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez EUIPO w celu zmiany decyzji co do istoty i unieważnienia prawa do unijnego znaku towarowego nr 011674132 w odniesieniu do wszystkich objętych nim usług;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowań przed Wydziałem Unieważnień, Izbą Odwoławczą i Sądem.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 53 ust. 1 lit. a) w związku z art. 8 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-52/08 P: Wyrok Sądu z dnia 30 listopada 2011 r. — Komisja przeciwko Carpi Badíi (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Awans — Postępowanie w sprawie awansu za 2005 r. — Punkty pierwszeństwa — Nieprzyznanie z uwagi na usterkę techniczną — Komitet ds. awansów A* — Przyznanie dodatkowych punktów pierwszeństwa w liczbie niższej od liczby zaproponowanej przez przełożonych — Brak wpisu na listę urzędników awansowanych)

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/47

      Wyrok Sądu z dnia 30 listopada 2011 r. — Komisja przeciwko Carpi Badíi
      (Sprawa T-52/08 P) (1)

      (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Awans - Postępowanie w sprawie awansu za 2005 r. - Punkty pierwszeństwa - Nieprzyznanie z uwagi na usterkę techniczną - Komitet ds. awansów A* - Przyznanie dodatkowych punktów pierwszeństwa w liczbie niższej od liczby zaproponowanej przez przełożonych - Brak wpisu na listę urzędników awansowanych)
      (2012/C 25/90)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Berscheid i K. Herrmann, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: José María Carpi Badía (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci B. Cortese i C. Cortese)

         Przedmiot

      Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 22 listopada 2007 r. w sprawie F-110/06 Carpi Badía przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze.

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Josego Maríę Carpi Badíę.

         (1)  Dz.U C 92 z 12.4.2008.


title: Sprawa C-156/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Niedersächsiche Finanzgericht — Siódma Izba w dniu 16 kwietnia 2008 r. — Monika Vollkommer przeciwko Finanzamt Hannover-Land I

text:
               19.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Niedersächsiche Finanzgericht — Siódma Izba w dniu 16 kwietnia 2008 r. — Monika Vollkommer przeciwko Finanzamt Hannover-Land I
   (Sprawa C-156/08)
   (2008/C 183/18)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Niedersächsiche Finanzgericht — Siódma Izba
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Monika Vollkommer

      Strona pozwana: Finanzamt Hannover-Land I
   Pytania prejudycjalne
   Czy nałożenie niemieckiego podatku od nabycia nieruchomości na przyszłe roboty budowlane poprzez ich włączenie do podstawy opodatkowania podatkiem od nabycia nieruchomości gruntowej w przypadku nabycia niezabudowanej nieruchomości gruntowej (tak zwany jednolity przedmiot świadczenia składający się z robót budowlanych i nabycia nieruchomości gruntowej) narusza wspólnotowy zakaz wielokrotnego obciążania podatkiem obrotowym wyrażony w art. 401 dyrektywy w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) (dawniej: art. 33 ust. 1 szóstej dyrektywy) (2), jeśli roboty budowlane będące przedmiotem opodatkowania podatkiem od nabycia nieruchomości jednocześnie podlegają niemieckiemu podatkowi obrotowemu jako samodzielne usługi?

      (1)  Dz.U. L 347, str. 1.

      (2)  Dz.U L 145, str. 1.


title: Sprawa C-20/09: Skarga wniesiona w dniu 15 stycznia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               4.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/12

         Skarga wniesiona w dniu 15 stycznia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-20/09)
   (2009/C 82/23)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: R. Lyal i A. Caeiros, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że przewidując w kontekście uregulowania w ramach Lei nr 39-A/2005, [ustawy r 39-A/2005] preferencyjne traktowanie po względem podatkowym publicznych dłużnych papierów wartościowych wyemitowanych wyłącznie przez państwo portugalskie, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 56 traktatu WE i art. 40 porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG);

               —

               obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   We wrześniu 2005 r. Komisja otrzymała skargę dotyczącą niezgodności określonych przepisów „Regime Excepcional de Regularização Tributária de elementos patrimoniais que não se encontrem no território português em 31 de Dezembro de 2004” [„Szczególnego systemu regulacji podatkowej składników majątkowych nie znajdujących się na terytorium portugalskim w dniu 31 grudnia 2004 r.”] z uregulowaniem wspólnotowym oraz z porozumieniem o Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG), przyjętego przez Lei nr 39-A/2005 z dnia 29 lipca 2005 r.
   Ze szczególnego systemu regulacji podatkowej wynika, że podatnicy powinni w ramach regulacji podatkowej przystąpić do zapłaty kwoty odpowiadającej zastosowaniu stawki 5 % od wartości składników majątkowych zawartych w deklaracji podatkowej oraz że jeżeli wszystkie, bądź niektóre ze składników majątkowych będących przedmiotem rzeczonej deklaracji są papierami wartościowymi państwa portugalskiego, rzeczona stawka zostaje obniżona o połowę w stosunku do części dotyczącej tych papierów, a także że owo obniżenie znajduje zastosowanie również i do innych składników majątkowych, jeżeli odpowiadająca im wartość zostanie zainwestowana w papiery wartościowe państwa portugalskiego do dnia złożenia deklaracji podatkowej.
   Komisja uważa, że szczególny system regulacji podatkowej przyznaje korzyść w zakresie dotyczącym podziału składników majątkowych i inwestycji w papiery wartościowe państwa portugalskiego, która polega na stosowaniu obniżonej stawki do składników majątkowych będących papierami wartościowymi państwa portugalskiego lub do składników majątkowych inwestowanych w papiery wartościowe państwa portugalskiego. W rzeczywistości bowiem osoby korzystające z tego systemu są zniechęcane do utrzymywania swoich dóbr w innej postaci niż papiery wartościowe państwa portugalskiego.
   Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich orzekł już, że krajowy przepis podatkowy, który jest w stanie zniechęcić podatników do inwestowania w innych państwach członkowskich stanowi ograniczenie swobody przepływu kapitałów w rozumieniu art. 56 traktatu WE.
   W niniejszej sprawie Komisja nie kwestionuje tego, że państwowe dłużne papiery wartościowe powinny korzystać z korzystniejszego traktowania, jednakże uważa, że obniżona stawka podatkowa stosowana jedynie do regulowanych składników majątkowych będących papierami wartościowymi państwa portugalskiego, stanowi dyskryminujące ograniczenie przepływu kapitału zakazane przez art. 56 traktatu WE, które nie może być uzasadnione na podstawie ust. 1 art. 58.
   Przepisy porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym dotyczące przepływu kapitału są co do istoty identyczne z przepisami traktatu WE. W związku z tym, okoliczność, że osoby, które mogły skorzystać ze szczególnego systemu uregulowania podatkowego zostały zniechęcone do pozostawienia swych regulowanych składników majątkowych w Norwegii, Lichtensteinie, czy też w Islandii stanowi również ograniczenie przepływu kapitału, zakazane w art. 40 porozumienia EOG.


title: Sprawa F-86/12: Skarga wniesiona w dniu 9 sierpnia 2012 r. — ZZ przeciwko Komisja

text:
               17.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/39

         Skarga wniesiona w dniu 9 sierpnia 2012 r. — ZZ przeciwko Komisja
   (Sprawa F-86/12)
   2012/C 355/84
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: A. Lizer-Klatka, radca prawny)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o nie przedłużeniu ważności listy rezerwowej EPSO/AD/60/06 w stosunku do skarżącej o okres przebywania na urlopach macierzyńskim i rodzicielskim.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 17 października 2011 r. o zakończeniu ważności listy rezerwowej EPSO AD/60/06 z dniem 31 grudnia 2011 r. w stosunku do skarżącej i stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 10 maja 2012 r. wydanej w odpowiedzi na zażalenie skarżącej Nr R/147111 oraz przedłużenie ważności listy rezerwowej EPSO AD/60/06 w stosunku do skarżącej o okres przebywania przez skarżącą na urlopach macierzyńskim i rodzicielskim w trakcie ważności w/w listy, tj. o okres 3 lat i 46 dni;

               —

               poniesienia przez strony własnych kosztów postępowania z uwagi na treść Art. 89 § 3 regulaminu postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej z dnia 25 lipca 2007 r. oraz argumentację skarżącej zawartą w ust. 56 i następne niniejszej skargi.


title: Sprawa C-161/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 31 marca 2017 r. – Land Nordrhein-Westfalen/Dirk Renckhoff

text:
               17.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 231/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 31 marca 2017 r. – Land Nordrhein-Westfalen/Dirk Renckhoff
   (Sprawa C-161/17)
   (2017/C 231/06)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca rewizję: Land Nordrhein-Westfalen

      Druga strona postępowania rewizyjnego: Dirk Renckhoff

      Pytania prejudycjalne

   Czy zamieszczenie we własnej publicznie dostępnej witrynie internetowej utworu swobodnie dostępnego za zgodą podmiotu praw autorskich dla wszystkich użytkowników Internetu w obcej witrynie internetowej stanowi podawanie do publicznej wiadomości w rozumieniu art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE (1), jeżeli utwór zostaje najpierw skopiowany na serwer, a stamtąd przekazany do własnej witryny internetowej?

      (1)  Dyrektywa 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (Dz.U. 2001, L 167, s. 10).


title: Sprawy połączone T-593/14, T-596/14, T-601/14, T-602/14, od T-604/14 do T-606/14 i T-612/14: Postanowienie Sądu z dnia 21 lipca 2015 r. – Makhlouf/Rada

text:
               28.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/51

         Postanowienie Sądu z dnia 21 lipca 2015 r. – Makhlouf/Rada
   (Sprawy połączone T-593/14, T-596/14, T-601/14, T-602/14, od T-604/14 do T-606/14 i T-612/14) (1)

   (2015/C 320/69)
   Język postępowania: francuski
   Prezes (jedyny sędzia) zarządził wykreślenie spraw połączonych.

      (1)  Dz.U. C 361 z 13.10.2014.


title: Sprawa C-518/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof Amsterdam (Niderlandy) w dniu 10 października 2011 r. — UPC Nederland B.V. przeciwko Gemeente Hilversum

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/25

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof Amsterdam (Niderlandy) w dniu 10 października 2011 r. — UPC Nederland B.V. przeciwko Gemeente Hilversum
      (Sprawa C-518/11)
      (2012/C 25/45)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd krajowy

      Gerechtshof Amsterdam.

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: UPC Nederland B.V.

         Strona pozwana: Gemeente Hilversum.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy usługa polegająca na rozpowszechnianiu wolnodostępnych pakietów programów telewizyjnych i radiowych za pośrednictwem sieci kablowej, za których udostępnienie fakturowane są zarówno koszty transmisji jak i kwota związana z kosztami (opłaty) na rzecz stacji nadawczych i organizacji zajmujących się zbiorowym zarządzaniem prawami autorskimi i pokrewnymi w związku z rozpowszechnieniem ich treści, należy do przedmiotowego zakresu zastosowania nowych ram prawnych (NRP) [dla elektronicznych sieci łączności]?

                  2)

                              a)

                              Czy, biorąc pod uwagę liberalizację sektora telekomunikacji i cele nowych ram prawnych (NRP), włącznie z przewidzianą w nich surową procedurą koordynacji i konsultacji, która wymaga przeprowadzenia zanim krajowy organ regulacyjny uzyska (wyłączną) kompetencję do ingerencji w cenę obowiązującą dla użytkowników końcowych za pośrednictwem kontroli cen, gmina [Hilversum] ma jeszcze kompetencję (zadanie) w zakresie ochrony interesu publicznego swoich mieszkańców poprzez ingerencję w ceny obowiązujące dla użytkowników końcowych za pośrednictwem klauzuli ograniczającej wysokość ceny?

                              b)

                              Jeśli nie — czy nowe ramy prawne stoją na przeszkodzie temu, aby gmina stosowała klauzulę ograniczającą wysokość ceny, którą uzgodniła w ramach umowy sprzedaży przedsiębiorstwa zarządzającego siecią kablową?

                  3)

                  Jeżeli na pytania 2 a i b zostaną udzielone odpowiedzi przeczące — powstaje następujące pytanie:
                  Czy organ administracji publicznej, taki jak gmina, jest, w sytuacji takiej jak w niniejszej sprawie, (również) zobowiązany do lojalności względem Unii, jeżeli uzgadniając i następnie stosując klauzulę ograniczającą wysokość ceny nie wykonuje zadań publicznych, lecz działa w kontekście prywatnoprawnym (zob. również pytanie 6 a)?

                  4)

                  Jeżeli zastosowanie mają nowe ramy prawne, a gmina jest zobowiązana do lojalności względem Unii:

                              a)

                              Czy zobowiązanie do lojalności względem Unii w związku z nowymi ramami prawnymi (wzgl. ich celami), włącznie z przewidzianą w nich surową procedurą koordynacji i konsultacji, która wymaga przeprowadzenia zanim krajowy organ regulacyjny uzyska (wyłączną) kompetencję do ingerencji w cenę obowiązującą dla użytkowników końcowych za pośrednictwem kontroli cen, stoi na przeszkodzie stosowaniu klauzuli ograniczającej wysokość ceny przez gminę?

                              b)

                              Jeżeli nie — czy odpowiedź na pytanie 4a brzmi inaczej w odniesieniu do okresu, w którym, po tym jak Komisja wyraziła w swoim piśmie (letter of serious doubt) poważne wątpliwości co do zgodności kontroli cen zaproponowanej przez OPTA [Niezależny Organ Nadzoru nad Pocztą i Telekomunikacją] z celami nowych ram prawnych określonymi w art. 8 dyrektywy ramowej, OPTA odstąpiła od zastosowania tego środka?

                  5)

                              a)

                              Czy art. 101 TFUE stanowi przepis związany z ochroną porządku publicznego, który, zgodnie z art. 24 i 25 Rv [kodeksu postępowania cywilnego], sąd musi zastosować z urzędu, wykraczając poza granice sporu?

                              b)

                              Jeśli tak — w odniesieniu do jakich, powołanych w postępowaniu, okoliczności stanu faktycznego sąd musi zbadać możliwość zastosowania art. 101 TFUE z urzędu? Czy sąd jest zobowiązany do tego również wtedy, gdy ocena ta, po tym jak strony miały możliwość zajęcia stanowiska w tym przedmiocie, prowadzi (może prowadzić) do uzupełnienia stanu faktycznego w rozumieniu art. 149 Rv?

                  6)

                  Jeżeli art. 101 TFUE podlega zastosowaniu z pominięciem granic sporu, to — w świetle (celów) nowych ram prawnych, ich stosowania przez OPTA i Komisję Europejską, ujednolicenia pojęć używanych w nowych ramach prawnych, takich jak „znacząca pozycja rynkowa”, „definicja relewantnych rynków” z podobnymi pojęciami występującymi w europejskim prawie konkurencji — na tle okoliczności stanu faktycznego przywołanych w niniejszym postępowaniu powstają następujące pytania:

                              a)

                              Czy dokonując sprzedaży przedsiębiorstwa zarządzającego siecią kablową i zawierając w związku z tym porozumienie w przedmiocie klauzuli ograniczającej wysokość ceny gmina jest przedsiębiorstwem w rozumieniu art. 101 TFUE (zob. również pytanie 3)?

                              b)

                              Czy zgodnie z Obwieszczeniem Komisji w sprawie porozumień o mniejszym znaczeniu, które nie ograniczają odczuwalnie konkurencji na mocy art. 81 ust. 1 TWE (de minimis) […] pkt 11 (1)) klauzulę ograniczającą wysokość ceny należy uznać za najbardziej szkodliwe ograniczenie (ograniczenie podstawowe) w rozumieniu art. 101 ust. 1 lit. a) TFUE? Jeśli nie — czy dla odpowiedzi na to pytanie mają znaczenie okoliczności przywołane w pytaniu 6 d (zob. poniżej)?

                              c)

                              Jeżeli klauzula ograniczająca wysokość ceny nie jest najbardziej szkodliwym ograniczeniem, czy ma ona na celu ograniczenie konkurencji (już) z tego powodu, że:

                                          —

                                          krajowy organ ochrony konkurencji uznał, że naliczając (wyższe) opłaty za świadczenie usług identycznych do rozpowszechniania za pośrednictwem sieci kablowej pakietu podstawowego na tym samym rynku UPC nie nadużyła swojej pozycji dominującej;

                                          —

                                          Komisja wyraziła w swoim piśmie (letter of serious doubt) poważne wątpliwości co do zgodności regulacji (ex ante) cen obowiązujących dla użytkowników końcowych (za pośrednictwem kontroli cen) dla usług takich jak rozpowszechnianie przez UPC pakietu podstawowego za pośrednictwem sieci kablowej z celami określonymi w art. 8 dyrektywy ramowej? Czy dla odpowiedzi ma znaczenie okoliczność, że pismo to spowodowało odstąpienie przez OPTA od kontroli cen?

                              d)

                              Czy zawierająca klauzulę ograniczającą wysokość ceny umowa [umowa w sprawie przyszłej eksploatacji sieci łączności w Hilversum] stanowi odczuwalne ograniczenie konkurencji w rozumieniu art. 101 ust. 1 TFUE (również) przy uwzględnieniu, że:

                                          —

                                          zgodnie z nowymi ramami prawnymi UPC należy uznać za przedsiębiorstwo mające znaczącą pozycję rynkową (Obwieszczenie de minimis, pkt 7);

                                          —

                                          niemal wszystkie niderlandzkie gminy, które w latach dziewięćdziesiątych sprzedały należące do nich przedsiębiorstwa zarządzające siecią kablową, zastrzegły sobie w tych umowach uprawnienia w zakresie określania ceny pakietu podstawowego (Obwieszczenie de minimis, pkt 8)?

                              e)

                              Czy umowę, wraz z klauzulą ograniczającą wysokość ceny, należy uznać za mającą (mogącą mieć) odczuwalny wpływ na handel między państwami członkowskimi w rozumieniu art. 101 ust. 1 TFUE i zgodnie z Wytycznymi Komisji dotyczącymi pojęcia „wpływ na handel między państwami członkowskimi” w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. 2004, C 101, s. 81) biorąc pod uwagę, że:

                                          —

                                          zgodnie z nowymi ramami prawnymi UPC należy uznać za przedsiębiorstwo mające znaczącą pozycję rynkową;

                                          —

                                          OPTA przeprowadziła europejską procedurę konsultacji, wymaganą przez nowe ramy prawne, gdy planowany środek może mieć wpływ na handel między państwami członkowskimi, w odniesieniu do środka kontroli cen dotyczących usług takich jak rozpowszechnianie pakietu podstawowego za pośrednictwem sieci kablowej przez operatorów sieci kablowej mających znaczącą pozycję rynkową, takich jak UPC;

                                          —

                                          wartość przedmiotu umowy opiewała w tamtym czasie na 51 mln guldenów (ponad 23 mln EUR);

                                          —

                                          niemal wszystkie niderlandzkie gminy, które w latach 90tych sprzedały należące do nich przedsiębiorstwa zarządzające siecią kablową na rzecz operatorów tej sieci, między innymi na rzecz UPC, zastrzegły sobie w tych umowach uprawnienia w zakresie określania ceny pakietu podstawowego?

                  7)

                  Czy, biorąc pod uwagę nowe ramy prawne i wyrażone przez Komisję w letter od serious doubt poważne wątpliwości w przedmiocie zgodności regulacji (ex ante) cen obowiązujących dla użytkowników końcowych z celami prawa konkurencji, sąd krajowy może jeszcze uznać, że zabroniona przez art. 101 ust. 1 TFUE klauzula ograniczająca wysokość ceny nie podlega zastosowaniu na podstawie art. 101 ust. 3 TFUE? Czy na odpowiedź ma wpływ okoliczność, że pismo to spowodowało odstąpienie przez OPTA od kontroli cen?

                  8)

                  Czy w świetle okoliczności panujących w chwili zawarcia umowy (początkowa faza liberalizacji rynku telekomunikacji) i późniejszego rozwoju wydarzeń w sektorze telekomunikacji, włącznie z wejściem w życie nowych ram prawnych i z mającymi w nich oparcie poważnymi wątpliwościami Komisji co do zastosowania środka kontroli cen, europejska sankcja nieważności, przewidziana w art. 101 ust. 2 TFUE, dopuszcza relatywizację jej obowiązywania w czasie?

         (1)  Dz.U. 2001 C 368/07, s. 13.


title: Sprawa C-70/13 P: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 12 grudnia 2013 r. – Getty Images (US), Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) [Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Charakter opisowy — Słowny znak towarowy PHOTOS.COM — Częściowa odmowa rejestracjo — Równość traktowania — Obowiązek uwzględnienia przez OHIM swojej wcześniejszej praktyki decyzyjnej — Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne, a w części oczywiście bezzasadne]

text:
               7.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/9

         Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 12 grudnia 2013 r. – Getty Images (US), Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa C-70/13 P) (1)

   ([Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Charakter opisowy - Słowny znak towarowy PHOTOS.COM - Częściowa odmowa rejestracjo - Równość traktowania - Obowiązek uwzględnienia przez OHIM swojej wcześniejszej praktyki decyzyjnej - Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne, a w części oczywiście bezzasadne])
   2014/C 102/11
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Getty Images (US), Inc. (przedstawiciel: P. Olson, advokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: V. Melgar, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie T-338/11 Getty Images przeciwko OHIM, w którym Sąd oddalił skargę mającą na celu stwierdzenie nieważności decyzji R 1831/2010-2 Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHM) z dnia 6 kwietnia 2011 r. oddalającej odwołanie od decyzji eksperta odmawiającej częściowo rejestracji słownego znaku towarowego „PHOTOS.COM” dla towarów i usług należących do klas 9, 42 i 45 – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 – Brak charakteru odróżniającego

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje w części odrzucone i w pozostałym zakresie oddalone.

               2)

               Getty Images (US) Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 101 z 6.4.2013.


title: Sprawa T-149/14: Skarga wniesiona w dniu 5 marca 2014 r. – Anastasiou przeciwko Komisji i EBC

text:
               26.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 159/31

         Skarga wniesiona w dniu 5 marca 2014 r. – Anastasiou przeciwko Komisji i EBC
   (Sprawa T-149/14)
   2014/C 159/41
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Harry Anastasiou (Larnaca, Cypr) (przedstawiciele: C. Paschalides, solicitor, i A. Paschalides, lawyer)

      Strony pozwane: Europejski Bank Centralny i Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               nakazanie stronom pozwanym wypłatę stronie skarżącej odszkodowania na mocy art. 268 TFUE.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona skarżąca podnosi, że strony pozwane pozbawiły ją pieniędzy, które posiadała na koncie, ponieważ spowodowały przedwczesne zastosowanie instrumentu umorzenia lub konwersji długu w odniesieniu do jej depozytu bankowego w ramach warunków związanych w pomocą finansową udzieloną Cyprowi w dniu 26 kwietnia 2013 r. na podstawie art. 13 Traktatu ustanawiającego Europejski Mechanizm Stabilności z 2012 r., w następujący sposób: a) strony pozwane „w sposób oczywisty i poważnie naruszyły granice” uprawnień, jakie im przysługują jako instytucjom UE na mocy art. 136 ust. 3 TFUE; b) bezprawnie przekazały rzeczywistą kontrolę ich funkcji jako instytucji UE; c) spowodowały przedwczesne zastosowanie instrumentu umorzenia lub konwersji długu w odniesieniu do depozytów w Bank of Cyprus i Cyprus Popular Bank, który nie został przyjęty do prawa UE; d) spowodowały nałożenie ograniczeń na przepływ pieniędzy, uniemożliwiając posiadaczom depozytów wycofanie środków lub przeniesienie ich do bezpieczniejszych instytucji; i e) dokonały powyższego z naruszeniem zasad pewności prawa, równości i praw człowieka.


title: Sprawa C-405/11 P: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 21 marca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Buczek Automotive sp. z o.o., Rzeczpospolitej Polskiej (Odwołanie — Pomoc państwa — Restrukturyzacja polskiego hutnictwa żelaza i stali — Pojęcie pomocy państwa — Odzyskiwanie wierzytelności publicznoprawnych — Kwalifikacja jako pomocy państwa niezłożenia wniosku o ogłoszenie upadłości zadłużonego przedsiębiorstwa — Kryterium prywatnego wierzyciela — Rozkład ciężaru dowodu — Granice kontroli sądowej)

text:
               1.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/8

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 21 marca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Buczek Automotive sp. z o.o., Rzeczpospolitej Polskiej
   (Sprawa C-405/11 P) (1)

   (Odwołanie - Pomoc państwa - Restrukturyzacja polskiego hutnictwa żelaza i stali - Pojęcie pomocy państwa - Odzyskiwanie wierzytelności publicznoprawnych - Kwalifikacja jako pomocy państwa niezłożenia wniosku o ogłoszenie upadłości zadłużonego przedsiębiorstwa - Kryterium prywatnego wierzyciela - Rozkład ciężaru dowodu - Granice kontroli sądowej)
   2013/C 156/11
   Język postępowania: polski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Stobiecka-Kuik i T. Maxian Rusche, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Buczek Automotive sp. z o.o. (przedstawiciele: J. Jurczyk, radca prawny), Rzeczpospolita Polska (przedstawiciel: M. Krasnodębska-Tomkiel, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) z dnia 17 maja 2011 r. w sprawie T-1/08 Buczek Automotive przeciwko Komisji, w której Sąd stwierdził częściową nieważność decyzji Komisji 2008/344/WE z dnia 23 października 2007 r. w sprawie pomocy państwa C-23/06 (ex NN 35/06) udzielonej przez Polskę na rzecz producenta stali grupy Technologie Buczek (Dz.U. 2008, L 116, s. 26) — Kwalifikacja jako pomocy państwa niezłożenia wniosku o ogłoszenie upadłości zadłużonego przedsiębiorstwa — Naruszenie prawa, jakiego dopuściła się Komisja stosując kryterium hipotetycznego wierzyciela prywatnego, a także przy rozkładzie ciężaru dowodu

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Rzeczpospolita Polska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 311 z 22.10.2011.


title: Sprawa T-34/05: Skarga wniesiona w dniu 31 stycznia 2005 r. przez Bayer CropScience AG, Makhteshim Agan Holding BV, Alfa Agricultural Supplies S.A. i Aragonesas Agro S.A. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               16.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/31

         Skarga wniesiona w dniu 31 stycznia 2005 r. przez Bayer CropScience AG, Makhteshim Agan Holding BV, Alfa Agricultural Supplies S.A. i Aragonesas Agro S.A. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-34/05)
   (2005/C 93/61)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 31 stycznia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Bayer CropScience AG z siedzibą w Monheim (Niemcy), Makhteshim Agan Holding BV z siedzibą w Amsterdamie (Niderlandy), Alfa Agricultural Supplies S.A. z siedzibą w Atenach (Grecja) i Aragonesas Agro S.A. z siedzibą w Madrycie (Hiszpania) reprezentowanych przez C. Mereu i K. Van Maldegem, lawyers.
   Skarżące wnoszą do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie, że pozwana uchybiła ciążącym na niej na mocy prawa wspólnotowego zobowiązaniom do przeprowadzenia przeglądu danych naukowych przedłożonych przez skarżące w celu przeprowadzenia przeglądu endosulfanu na mocy dyrektywy 91/414/EWG i zagwarantowania skarżącym sprawiedliwego procesu podczas przeglądu;

               —

               nakazanie pozwanej wypełnienia jej zobowiązań ciążących na niej na mocy prawa wspólnotowego i działania zgodnie z wnioskiem skarżących poprzez dokonanie przeglądu i oceny wszystkich danych przedłożonych do przeglądu endosulfanu oraz zapewnienie im sprawiedliwego procesu, w tym prawa do obrony i prawa do uczciwego przesłuchania;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Pismem z dnia 24 września 2004 r. skarżące złożyły do Komisji wniosek o przeprowadzenie przeglądu danych naukowych przedłożonych przez skarżące organowi dokonującemu oceny w celu dokonania przeglądu i wydania zezwolenia, na podstawie dyrektywy 91/414/WE, (1) na dopuszczenie do obrotu endosulfanu, substancji czynnej ich środka ochrony roślin. Skarżące zwróciły się także z wnioskiem o zgodę na odniesienie się i odpowiedź na kwestie podniesione przez inspektorów podczas ostatnich etapów przeglądu bez uprzedniej konsultacji ze skarżącymi. Pismem z dnia 26 listopada 2004 r. Komisja odpowiedziała, że jej służby są w trakcie przygotowywania propozycji ustawodawczej dotyczącej wyłączenia endosulfanu z załącznika I do dyrektywy 91/414. Będzie to skutkować zakazem stosowania tej substancji.
   Na poparcie swojej skargi skarżące podnoszą, iż nie przeprowadzając przeglądu wszystkich istotnych i najnowocześniejszych danych przedłożonych przez skarżące Komisja naruszyła art. 95 ust. 3 i art. 152 ust. 1 WE. Ponadto twierdzą one, iż przez zaniechanie działania zgodnie z wnioskiem skarżących Komisja naruszyła zasadę dobrej administracji zapisanej w art. 211 WE, jak również ich prawo do obrony, prawo do uczciwego przesłuchania, obowiązek uzasadnienia oraz zasadę równego traktowania.
   Ponadto skarżące podnoszą, iż nieprzeprowadzenie przez Komisję przeglądu wszystkich przedłożonych przez nie danych ani nie służy pożądanemu celowi oceny bezpieczeństwa środków ochrony roślin, ani też nie stanowi najmniej restrykcyjnego środka osiągnięcia tego celu, ponieważ ostateczna decyzja o wyłączeniu endosulfanu z załącznika I spowodowałaby jego wycofanie z rynku wspólnotowego z nieodwracalnymi konsekwencjami gospodarczymi dla skarżących. Na tej podstawie skarżące uważają, iż Komisja naruszyła zasady proporcjonalności, uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa. Wreszcie skarżące podnoszą, iż przez zaniechanie działania Komisja narusza ich prawo do prowadzenia działalności gospodarczej i ingeruje w ich prawo własności.

      (1)  Dyrektywa Rady 91/414/WE z dnia 15 lipca 1991 r. dotycząca wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, Dz.U. L 230, str. 1.


title: Sprawa T-192/12: Postanowienie Sądu z dnia 12 marca 2014 r. – PAN Europe przeciwko Komisji [Skarga o stwierdzenie nieważności — Środowisko naturalne — Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 1143/2011 w sprawie zatwierdzenia substancji czynnej prochloraz — Wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej — Odmowa — Warunki, jakie powinna spełniać organizacja, aby być uprawniona do złożenia wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej — Skarga w części oczywiście niedopuszczalna, a w części oczywiście pozbawiona podstawy prawnej]

text:
               26.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 159/25

         Postanowienie Sądu z dnia 12 marca 2014 r. – PAN Europe przeciwko Komisji
   (Sprawa T-192/12) (1)

   ([Skarga o stwierdzenie nieważności - Środowisko naturalne - Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 1143/2011 w sprawie zatwierdzenia substancji czynnej prochloraz - Wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej - Odmowa - Warunki, jakie powinna spełniać organizacja, aby być uprawniona do złożenia wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej - Skarga w części oczywiście niedopuszczalna, a w części oczywiście pozbawiona podstawy prawnej])
   2014/C 159/34
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Pesticide Action Network Europe (PAN Europe (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat J. Rutteman)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo P. Oliver i P. Ondrůšek, następnie P. Ondrůšek, J. Tomkin i L. Pignataro-Nolin, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 9 marca 2012 r. odrzucającej jako niedopuszczalny wniosek skarżącej o ponowne zbadanie rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 1143/2011 z dnia 10 listopada 2011 r. w sprawie zatwierdzenia substancji czynnej prochloraz, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 dotyczącym wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, oraz w sprawie zmiany załącznika do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 540/2011 i decyzji Komisji 2008/934/WE (Dz.U L 293, s. 26).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Pesticide Action Network Europe (PAN Europe) pokrywa własne koszty, jak również koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 194 z 30.6.2012


title: Sprawa C-414/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 19 sierpnia 2010 r. — Société Veleclair przeciwko Ministre du budget, des comptes publics et de la réforme de l'État

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 19 sierpnia 2010 r. — Société Veleclair przeciwko Ministre du budget, des comptes publics et de la réforme de l'État
   (Sprawa C-414/10)
   ()
   2010/C 301/13
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Conseil d'État (Francja)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Société Veleclair.

      Strona pozwana: Ministre du budget, des comptes publics et de la réforme de l'État.

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 17 ust. 2 lit. b) szóstej dyrektywy (1) pozwala państwu członkowskiemu na uzależnienie prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej od przywozu — uwzględniając w szczególności niebezpieczeństwo oszustw podatkowych — od rzeczywistej zapłaty tego podatku przez podatnika, w przypadku, gdy podatnik zobowiązany do zapłacenia podatku od wartości dodanej od przywozu i podmiot uprawniony do dokonania odpowiedniego odliczenia, to — tak jak jest to we Francji — jedna i ta sama osoba?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady 388/77/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1).


title: Sprawa C-48/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 2 lutego 2011 r. — Veronsaajien oikeudenvalvontayksikkö

text:
               2.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 2 lutego 2011 r. — Veronsaajien oikeudenvalvontayksikkö
   (Sprawa C-48/11)
   2011/C 103/30
   Język postępowania: fiński

      Sąd krajowy

   Korkein hallinto-oikeus

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Veronsaajien oikeudenvalvontayksikkö

      Uczestnik: A Oy

      Pytanie prejudycjalne

   Czy wymianę akcji, w ramach której fińska spółka akcyjna przenosi na spółkę norweską (w formie prawnej aksjeselskap) akcje jednej z należących do niej spółek i w zamian otrzymuje akcje wyemitowane przez spółkę norweską, należy, z uwzględnieniem art. 31 i 40 porozumienia EOG, traktować na płaszczyźnie podatkowej w taki sam neutralny sposób, jak gdyby ta wymiana akcji miała miejsce między krajowymi spółkami akcyjnymi lub między spółkami mającymi siedzibę w państwach członkowskich Unii Europejskiej?


title: Sprawa T-477/13: Postanowienie Sądu z dnia 5 czerwca 2014 r. – Syrian Lebanese Commercial Bank przeciwko Radzie

text:
               4.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 253/66

         Postanowienie Sądu z dnia 5 czerwca 2014 r. – Syrian Lebanese Commercial Bank przeciwko Radzie
   (Sprawa T-477/13) (1)

   2014/C 253/92
   Język postępowania: francuski
   Prezes dziewiątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 336 z 16.11.2013.


title: Sprawa F-3/14: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 14 lipca 2014 r. – DJ przeciwko AESA

text:
               6.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 351/31

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 14 lipca 2014 r. – DJ przeciwko AESA
   (Sprawa F-3/14) (1)

   2014/C 351/41
   Język postępowania: angielski
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 85 z 22.3.2014, s. 27.


title: Sprawa T-398/16: Skarga wniesiona w dniu 26 lipca 2016 r. – Starbucks/EUIPO – Nersesyan (COFFEE ROCKS)

text:
               12.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 335/50

         Skarga wniesiona w dniu 26 lipca 2016 r. – Starbucks/EUIPO – Nersesyan (COFFEE ROCKS)
   (Sprawa T-398/16)
   (2016/C 335/66)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Starbucks Corp. (Seattle, Waszyngton, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: I. Fowler, solicitor i J. Schmitt, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Hasmik Nersesyan (Borgloon, Belgia)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający sporny znak towarowy: Hasmik Nersesyan

      Sporny znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający elementy słowne „COFFEE ROCKS” – zgłoszenie unijnego znaku towarowego nr 11 881 943

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 24 maja 2016 r. w sprawie R 559/2015-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 24 maja 2016 r. w sprawie R 559/2015-4;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania lub w przypadku, gdy druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą zostanie dopuszczona do sprawy w charakterze interwenienta, obciążenie łącznie strony pozwanej i interwenienta kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-444/08 P: Postanowienie Trybunału z dnia 26 listopada 2009 r. — Região autónoma dos Açores przeciwko Radzie Unii Europejskiej, Komisji Wspólnot Europejskich, Królestwu Hiszpanii, Seas at Risk VZW, dawniej Stichting Seas at Risk Federation, WWF — World Wide Fund for Nature, Stichting Greenpeace Council (Odwołanie — Artykuł 119 regulaminu — Rozporządzenie (WE) nr 1954/2003 — Skarga o stwierdzenie nieważności — Niedopuszczalność — Jednostka regionalna lub lokalna — Akt dotyczący tej jednostki bezpośrednio i indywidualnie — Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne i oczywiście bezzasadne)

text:
               13.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/18

         Postanowienie Trybunału z dnia 26 listopada 2009 r. — Região autónoma dos Açores przeciwko Radzie Unii Europejskiej, Komisji Wspólnot Europejskich, Królestwu Hiszpanii, Seas at Risk VZW, dawniej Stichting Seas at Risk Federation, WWF — World Wide Fund for Nature, Stichting Greenpeace Council
   (Sprawa C-444/08 P) (1)

   (Odwołanie - Artykuł 119 regulaminu - Rozporządzenie (WE) nr 1954/2003 - Skarga o stwierdzenie nieważności - Niedopuszczalność - Jednostka regionalna lub lokalna - Akt dotyczący tej jednostki bezpośrednio i indywidualnie - Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne i oczywiście bezzasadne)
   2010/C 63/26
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Região autónoma dos Açores (przedstawiciele: M. Renouf i C. Bryant, Solicitors)

      Drugie strony postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J. Monteiro i F. Florindo Gijón, pełnomocnicy), Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: K. Banks, pełnomocnik), Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: N. Díaz Abad, pełnomocnik), Seas at Risk VZW, dawniej Stichting Seas at Risk Federation, WWF — World Wide Fund for Nature, Stichting Greenpeace Council

      Przedmiot

   Odwołane od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 1 lipca 2008 r. w sprawie T-37/04 Região autónoma dos Açores przeciwko Radzie, którym Sąd odrzucił jako niedopuszczalną skargę o stwierdzenie nieważności części rozporządzenia Rady (WE) nr 1954/2003 z dnia 4 listopada 2003 r. w sprawie zarządzania nakładem połowowym, odnoszącego się do niektórych obszarów i zasobów połowowych Wspólnoty, i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 2847/93 oraz uchylającego rozporządzenia (WE) nr 685/95 i (WE) nr 2027/95 (Dz.U. L 289, s. 1) — Wymóg indywidualnego oddziaływania zaskarżonego aktu

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Região autónoma dos Açores zostaje obciążony kosztami postępowania.

               3)

               Królestwo Hiszpanii i Komisja Wspólnot Europejskich pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 327 z 20.12.2008.