title: Sprawa F-27/11: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 15 stycznia 2013 r. — BO przeciwko Komisji (Służba publiczna — Zabezpieczenie społeczne — Pokrycie kosztów transportu związanych z opieką medyczną — Koszty transportu ze względów językowych)

text:
               16.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/33

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 15 stycznia 2013 r. — BO przeciwko Komisji
   (Sprawa F-27/11) (1)

   (Służba publiczna - Zabezpieczenie społeczne - Pokrycie kosztów transportu związanych z opieką medyczną - Koszty transportu ze względów językowych)
   2013/C 79/54
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: BO (Amman, Jordania) (przedstawiciele: adwokaci L. Levi, M. Vandenbussche i C. Bernard-Glanz)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i D. Martin, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Służba publiczna — Stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej odmawiających aprobaty świadczeń medycznych, o które ubiegał się skarżący w imieniu swojego syna, małżonki i swoim własnym.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Europejskiej z dnia 1 czerwca 2010 r. odmawiających pokrycia kosztów transportu i opiekunów towarzyszących synowi BO.

               2)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez BO.

      (1)  Dz.U. C 186 z 25.6.2011, s. 33.


title: Sprawy połączone C-147/06 i C-148/06: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 15 maja 2008 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Consiglio di Stato — Włochy) — SECAP SpA (C-147/06) przeciwko Comune di Torino, przy udziale: Tecnoimprese Srl, Gambarana Impianti Snc, ICA Srl, Cosmat Srl, Consorzio Ravennate, ARCAS SpA, Regione Piemonte oraz Santorso Soc. coop. arl (C-148/06) przeciwko Comune di Torino, przy udziale: Bresciani Bruno Srl, Azienda Agricola Tekno Green Srl, Borio Giacomo Srl, Costrade Srl (Zamówienia publiczne na roboty budowlane — Udzielanie zamówień — Oferty nienormalnie niskie — Tryby postępowania wykluczającego — Zamówienia na roboty budowlane, które nie osiągają progu przewidzianego w dyrektywach 93/37/EWG i 2004/18/WE — Obowiązki instytucji zamawiającej wynikające z podstawowych zasad prawa wspólnotowego)

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/3

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 15 maja 2008 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Consiglio di Stato — Włochy) — SECAP SpA (C-147/06) przeciwko Comune di Torino, przy udziale: Tecnoimprese Srl, Gambarana Impianti Snc, ICA Srl, Cosmat Srl, Consorzio Ravennate, ARCAS SpA, Regione Piemonte oraz Santorso Soc. coop. arl (C-148/06) przeciwko Comune di Torino, przy udziale: Bresciani Bruno Srl, Azienda Agricola Tekno Green Srl, Borio Giacomo Srl, Costrade Srl
   (Sprawy połączone C-147/06 i C-148/06) (1)

   (Zamówienia publiczne na roboty budowlane - Udzielanie zamówień - Oferty nienormalnie niskie - Tryby postępowania wykluczającego - Zamówienia na roboty budowlane, które nie osiągają progu przewidzianego w dyrektywach 93/37/EWG i 2004/18/WE - Obowiązki instytucji zamawiającej wynikające z podstawowych zasad prawa wspólnotowego)
   (2008/C 171/04)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Consiglio di Stato
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: SECAP SpA (C-147/06), Santorso Soc. coop. arl (C-148/06)

      Strona pozwana: Comune di Torino

      Przy udziale: Tecnoimprese Srl, Gambarana Impianti Snc, ICA Srl, Cosmat Srl, Consorzio Ravennate, ARCAS SpA, Regione Piemonte (C-147/06), Bresciani Bruno Srl, Azienda Agricola Tekno Green Srl, Borio Giacomo Srl, Costrade Srl (C-148/06)
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Consiglio di Stato — Wykładnia art. 30 ust. 4 dyrektywy Rady 93/37/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącej koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane (Dz.U. L 199, str. 54) i art. 55 ust. 1 i 2 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, str. 114) — Oferty nienormalnie niskie — Zakres obowiązku przeprowadzenia procedury weryfikacji ofert
   Sentencja
   Podstawowe zasady traktatu WE w dziedzinie swobody przedsiębiorczości i swobodnego przepływu usług oraz ogólna zasada niedyskryminacji sprzeciwiają się przepisom krajowym, które w zakresie zamówień o wartości niższej od progu określonego w art. 6 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 93/37 z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącej koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 97/52/WE z dnia 13 października 1997 r., stanowiących niewątpliwy przedmiot zainteresowania o charakterze transgranicznym nakładają na instytucje zamawiające bezwzględny obowiązek automatycznego wykluczenia ofert uznanych zgodnie z przewidzianym w tych przepisach kryterium matematycznym za nienormalnie niskie w stosunku do świadczenia, w przypadku gdy liczba ważnych ofert jest wyższa niż pięć, nie pozostawiając tym instytucjom zamawiającym jakiejkolwiek możliwości weryfikacji elementów składowych tych ofert poprzez zwrócenie się do danych oferentów o podanie szczegółów dotyczących tych elementów. Nie ma to zastosowania w przypadku, gdy w związku z nadzwyczaj dużą ilością ofert, mogąca skutkować koniecznością przeprowadzenia przez instytucję zamawiającą kontradyktoryjnych postępowań sprawdzających obejmujących tak dużą liczbę ofert, że przekraczałoby to jej możliwości administracyjne lub zagroziłoby realizacji projektu ze względu na opóźnienie spowodowane tymi postępowaniami, przepisy krajowe, lokalne lub sama instytucja zamawiająca określą rozsądny próg, powyżej którego zastosowanie będzie miało automatyczne wykluczenie ofert nienormalnie niskich.

      (1)  Dz.U. C 143 z 17.6.2006.

      Dz.U. C 154 z 1.7.2006.


title: Sprawa T-698/16: Skarga wniesiona w dniu 23 września 2016 r. – Trasta Komercbanka i in./EBC

text:
               28.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 441/29

      Skarga wniesiona w dniu 23 września 2016 r. – Trasta Komercbanka i in./EBC
      (Sprawa T-698/16)
      (2016/C 441/34)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strony skarżące: Trasta Komercbanka AS (Ryga, Łotwa) i 6 innych podmiotów (przedstawiciele: O. Behrends, L. Feddern i M. Kirchner, lawyers)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

         Żądania

      Strony skarżące wnoszą do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji EBC z dnia 3 marca 2016 r. w sprawie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności bankowej Trasta Komercbanka AS, oraz

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strony skarżące podnoszą siedem zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy oparty na tym, że EBC naruszył art. 24 rozporządzenia w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego (1) i powiązanych przepisów w związku z przeglądem wcześniejszej decyzji EBC przeprowadzonym przez Administracyjną Radę Odwoławczą.

                  2.

                  Zarzut drugi oparty na tym, że EBC nie dokonał ostrożnej i bezstronnej analizy i oceny wszystkich aspektów faktycznych, w tym, bez ograniczeń, że nie zareagował on odpowiednio na fakt, iż informacje i dokumenty przedstawione przez łotewski lokalny organ regulacyjny były niedokładne.

                  3.

                  Zarzut trzeci oparty na tym, że EBC naruszył zasadę proporcjonalności, nie uznając dostępności alternatywnych środków.

                  4.

                  Zarzut czwarty oparty na tym, że EBC naruszył zasadę równego traktowania.

                  5.

                  Zarzut piąty oparty na tym, że EBC naruszył art. 19 i motyw 75 rozporządzenia w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego oraz dopuścił się nadużycia uprawnień.

                  6.

                  Zarzut szósty oparty na tym, że EBC naruszył zasady uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa.

                  7.

                  Zarzut siódmy oparty na tym, że EBC naruszył reguły proceduralne, w tym prawo do bycia wysłuchanym, prawo dostępu do akt sprawy, prawo do dostatecznie uzasadnionej decyzji oraz art. 83 ust. 1 rozporządzenia ramowego w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego.

         (1)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 1024/2013 z dnia 15 października 2013 r. powierzające Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania w odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowymi (Dz.U. 2013, L 287, s. 63).


title: Sprawa C-178/12: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 7 marca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social — Hiszpania) — Rafaela Rivas Montes przeciwko Instituto Municipal de Deportes de Córdoba (IMDECO) (Artykuł 53 ust. 2 i art. 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Polityka społeczna — Zasada równego traktowania — Dyrektywa 1999/70/WE — Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC — Klauzula 4 — Umowy o pracę na czas określony w sektorze publicznym — Ustalenie wymiaru stażu pracy — Odmienne traktowanie personelu urzędniczego i personelu kontraktowego — Uwzględnienie wcześniejszych okresów zatrudnienia w organach administracji — Oczywisty brak właściwości Trybunału)

text:
               4.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/4

         Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 7 marca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social — Hiszpania) — Rafaela Rivas Montes przeciwko Instituto Municipal de Deportes de Córdoba (IMDECO)
   (Sprawa C-178/12) (1)

   (Artykuł 53 ust. 2 i art. 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Polityka społeczna - Zasada równego traktowania - Dyrektywa 1999/70/WE - Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC - Klauzula 4 - Umowy o pracę na czas określony w sektorze publicznym - Ustalenie wymiaru stażu pracy - Odmienne traktowanie personelu urzędniczego i personelu kontraktowego - Uwzględnienie wcześniejszych okresów zatrudnienia w organach administracji - Oczywisty brak właściwości Trybunału)
   2013/C 129/06
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de lo Social

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Rafaela Rivas Montes

      Strona pozwana: Instituto Municipal de Deportes de Córdoba (IMDECO)

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Juzgado de lo Social — Wykładnia art. 45 ust. 4 TFUE — Krajowe przepisy regulujące sposób obliczania dodatków z tytułu stażu pracy w służbie publicznej — Stosowanie przez jednostkę administracji publicznej odmiennych zasad w zależności od tego, czy stosunek pracy ma charakter urzędniczy, czy też umowny — Brak uwzględnienia niektórych okresów zatrudnienia personelu nie urzędniczego.

      Sentencja

   Trybunał Sprawiedliwości jest oczywiście niewłaściwy do udzielenia odpowiedzi na pytania prejudycjalne przedstawione przez Juzgado de lo Social no 1 de Córdoba (Hiszpania) postanowieniem z dnia 27 lutego 2012 r.

      (1)  Dz.U. C 209 z 14.7.2012.


title: Sprawa T-310/17: Skarga wniesiona w dniu 15 maja 2017 r. – Lion’s Head Global Partners/EUIPO – Lion Capital (LION’S HEAD global partners)

text:
               17.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 231/49

         Skarga wniesiona w dniu 15 maja 2017 r. – Lion’s Head Global Partners/EUIPO – Lion Capital (LION’S HEAD global partners)
   (Sprawa T-310/17)
   (2017/C 231/62)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Lion’s Head Global Partners LLP (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawicie: adwokat R. Nöske)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Lion Capital LLP (Londyn, Zjednoczone Królestwo)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy „LION’S HEAD global partners” – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 996 979

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 lutego 2017 r. w sprawie R 1477/2016-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 28 lutego 2017 r. (sprawa R 1477/2016-4) dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu między Lion’s Head Global Partners LLP a Lion Capital LLP i oddalenie sprzeciwu;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-585/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 24 grudnia 2008 r. — Peter Pammer przeciwko Reederei Karl Schlüter GmbH & Co KG

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/40

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 24 grudnia 2008 r. — Peter Pammer przeciwko Reederei Karl Schlüter GmbH & Co KG
   (Sprawa C-585/08)
   (2009/C 44/68)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Oberster Gerichtshof
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Peter Pammer

      Strona pozwana: Reederei Karl Schlüter GmbH & Co KG
   Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy „podróż frachtowcem” stanowi podróż zorganizowaną w rozumieniu art. 15 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (1)?

               2.

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: Czy dla „kierowania” działalności w rozumieniu art. 15 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 44/2001 wystarczy, że można otworzyć stronę internetową pośrednika?

      (1)  Dz.U. L 12, s. 1.


title: Sprawa C-209/05: Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii

text:
               9.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/10

         Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-209/05)
   (2005/C 171/18)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 13 maja 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich reprezentowanej przez Marię Condou i Wolfganga Condou, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Austrii.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               a)

               stwierdzenie, że Republika Austrii uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 6 i 8 dyrektywy 64/221/EWG (1), odmawiając wydania wizy obywatelom państw trzecich będących członkami rodziny obywateli Unii Europejskiej, którzy wykonują swoje prawo do swobodnego przepływu osób;

                           —

                           nie wskazując powodów dokładnie, dostatecznie szczegółowo ani kompletnie, chociaż nie stały temu na przeszkodzie żadne względy bezpieczeństwa państwa;

                           —

                           nie przyznając adresatom decyzji w sprawie odmowy wydania wizy wszystkich środków odwoławczych, jakie przysługują obywatelom tego państwa w stosunku do aktów administracyjnych.

               b)

               obciążenie Republiki Austrii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W odniesieniu do przepisów wydanych ze względów porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego w stosunku do osób należących do ich podmiotowego zakresu zastosowania dyrektywa 64/221/EWG nakłada na Państwa Członkowskie rozmaite zobowiązania, w szczególności związane z uzasadnianiem decyzji i środkami zaskarżenia przysługującymi od tej decyzji. Na podstawie art. 6 wskazanej dyrektywy dana osoba jest informowana o względach porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego, na których oparta jest decyzja w sprawie odmowy wydania wizy dla członka rodziny obywatela Unii Europejskiej. Na podstawie art. 8 dyrektywy danej osobie, której odmówiono wydania wizy, przysługują od tej decyzji przynajmniej te same środki odwoławcze, które przysługują obywatelom tego państwa w stosunku do aktów administracyjnych.
   Komisja jest zdania, że niektóre przepisy austriackiej Fremdengesetz (ustawa o cudzoziemcach) nie odpowiadają powyżej wskazanym wymogom prawa wspólnotowego ustanowionym przez dyrektywę.
   Na podstawie § 93 ust. 2 tej ustawy jedynie decyzja wydana na pisemny lub zaprotokołowany wniosek powinna zostać sporządzona pisemnie, a w uzasadnieniu wystarczy wskazać jedynie przepisy ustawowe podlegające zastosowaniu. Na podstawie art. 6 dyrektywy istnieje natomiast automatyczny obowiązek uzasadnienia [decyzji] przez Państwa Członkowskie: uzasadnienie nie może być zależne ani od pilności ani od wniosków danej osoby. Samo wskazanie zastosowanych przepisów zdecydowanie nie wystarcza do spełnienia wymogów dotyczących uzasadnienia: w przypadku decyzji odmownej zwykłe odesłanie do zastosowanych przepisów nie stanowi wystarczającej informacji o powodach udzielenia odmowy. Również z orzecznictwa Trybunału wynika, że dokładne, dostatecznie szczegółowe i kompletne uzasadnienie jest konieczne, aby adresat mógł zwrócić się przeciwko niekorzystnej dla niego decyzji i aby mógł chronić swoje interesy.
   Na podstawie § 94 ust. 2 austriackiej Fremdengesetz odwołanie od decyzji odmawiającej wydania wizy lub stwierdzającej jej nieważność jest niedopuszczalne. Przepis ten narusza zobowiązanie wynikające z art. 8 dyrektywy, w myśl którego danej osobie przysługują środki odwoławcze, jakie przysługują obywatelom tego państwa w stosunku do aktów administracyjnych, niezależnie od tego czy chodzi o środki odwołania do organów administracyjnych czy sądowych. Argumentacja Republiki Austrii, jakoby pozbawienie środka odwoławczego w tym wypadku było uzasadnione, ponieważ ani odmowa ani stwierdzenie nieważności wizy nie mają skutku wykraczającego poza granice pojedynczego aktu administracyjnego, a złożenie kolejnego wniosku prowadzi do celu szybciej aniżeli środek odwoławczy, jest niewłaściwa. Ponowne wniesienie wniosku kryje w sobie mianowicie ryzyko, że decyzja błędna merytorycznie zostanie po prostu powtórzona.

      (1)  Dz.U. L 56, str. 850


title: Sprawa T-445/08: Skarga wniesiona w dniu 29 września 2008 r. — FIFA przeciwko OHIM — Ferrero (GERMANY 2006)

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/50

         Skarga wniesiona w dniu 29 września 2008 r. — FIFA przeciwko OHIM — Ferrero (GERMANY 2006)
   (Sprawa T-445/08)
   (2008/C 313/89)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Fédération Internationale de Football Association (FIFA) (Zurych, Szwajcaria) (przedstawiciele: D. Alexander, QC, A Barav, barrister, adwokaci R. Buchel i C. Rassmann)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą było również: Ferrero OHG mbH (Stadtallendorf, Niemcy)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności w całości decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 30 czerwca 2008 r. w sprawie R 1467/2005-1; oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: Słowny znak towarowy „GERMANY 2006” dla towarów i usług należących do klas 1, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 14, 15, 16, 18, 19, 20, 21, 24, 25, 26, 27, 28, 29, 30, 31, 32, 33, 34, 35, 36, 37, 38, 39, 40, 41 i 42 — wspólnotowy znak towarowy nr 2 153 005

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: Ferrero OHG mbH

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Oddalenie wniosku o unieważnienie

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów

      Podniesione zarzuty: i) naruszenie art. 73 i 74 ust. 1 rozporządzenia Rady nr 40/94 w zakresie, w jakim Izba Odwoławcza w dużej mierze oparła swą decyzję na art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady nr 40/94, na który to przepis nie powołali się ani Ferrero OHG mbH w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą, ani Wydział Sprzeciwów; ii) posiłkowo naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady nr 40/94, ponieważ Izba Odwoławcza nie dokonała oceny zarejestrowanego wspólnotowego znaku towarowego będącego przedmiotem wniosku o unieważnienie jako całości z perspektywy przeciętnego konsumenta i nie zastosowała właściwych przepisów odnoszących się do oceny charakteru opisowego względem zgłoszonych towarów lub usług; iii) naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94, ponieważ Izba Odwoławcza błędnie ustaliła, że zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie jest pozbawiony wymaganego minimum charakteru odróżniającego; oraz iv) naruszenie art. 8 ust. 3 i art. 51 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 70/94, ponieważ Izba Odwoławcza błędnie ustaliła, że zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie nie nabył charakteru odróżniającego dla usług należących do klasy 41 i wszystkich towarów, które są przedmiotem sprzedaży.


title: Sprawa F-4/13: Skarga wniesiona w dniu 15 stycznia 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               13.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/38

         Skarga wniesiona w dniu 15 stycznia 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-4/13)
   2013/C 108/90
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat N. Lhoëst)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie sprawozdania z oceny skarżącego za lata 1995-1997 i żądanie odszkodowania.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji dyrektora ds. operacyjnych Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych z dnia 12 marca 2012 r. w sprawie sprawozdania z oceny skarżącego za lata 1995-1997;

               —

               W razie potrzeby stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego Komisji z dnia 4 października 2012 r. oddalającej zażalenie złożone przez skarżącego w dniu 20 czerwca 2012 r. na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego;

               —

               Zasądzenie od Komisji kwoty 25 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-556/10: Skarga wniesiona w dniu 26 listopada 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               5.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/5

         Skarga wniesiona w dniu 26 listopada 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-556/10)
   2011/C 38/07
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Braun i H. Støvlbæk, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że przy wdrażaniu pierwszego pakietu kolejowego Republika Federalna Niemiec uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z

                           —

                           art. 6 ust. 3 i załącznika II do dyrektywy 91/440/EWG (1) oraz art. 4 ust. 2 i art. 14 ust. 2 dyrektywy 2001/14/WE (2),

                           —

                           art. 6 ust. 2 dyrektywy 2001/14/WE

                           —

                           art. 7 ust. 3 i art. 8 ust. 1 dyrektywy 2001/14/WE oraz

                           —

                           art. 30 ust. 4 dyrektywy 2001/14/WE w związku z art. 10 ust. 7 dyrektywy 91/440/EWG.

               —

               Obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami.

      Zarzuty i główne argumenty

   Celem dyrektyw 91/440/EWG i 2001/14/WE był równy i niedyskryminujący dostęp do infrastruktury kolejowej dla wszystkich przedsiębiorstw i wspieranie konkurencyjnego, dynamicznego i przejrzystego rynku kolejowego w Europie. Artykuł 6 ust. 3 dyrektywy 91/440/EWG stanowi, że „istotne funkcje” zarządcy infrastruktury należy powierzyć organom lub firmom, „które same nie świadczą żadnych kolejowych usług transportowych”.
   Zdaniem Komisji zapisana w dyrektywie niezależność zarządcy infrastruktury przy wykonywaniu istotnych funkcji nie jest w Niemczech zagwarantowana, gdyż wiele z tych „istotnych funkcji” przeniesione zostało na spółkę, która wprawdzie prawnie jest niezależna, ale stanowi część holdingu, do którego należą między innymi przedsiębiorstwa świadczące kolejowe usługi transportowe.
   Niezależność unormowana w dyrektywie 200l/14/WE powinna mieć swój wyraz w postaci nie tylko prawnej, lecz również organizacyjnej i decyzyjnej. Wynika z tego, że przedsiębiorstwo, któremu powierzono istotne funkcje, może być zorganizowane w tym samym holdingu z innymi przedsiębiorstwami świadczącymi kolejowe usługi transportowe tylko wtedy, gdy jest od nich oddzielone nie tylko prawnie, lecz w sposób udokumentowany nie tworzy z nimi gospodarczo jednej całości, czyli jest od nich również niezależne gospodarczo. Jeżeli więc w ramach holdingu „istotne funkcje” świadczone byłyby przez spółkę zależną, należy zapewnić poprzez działania ochronne, aby spółka dominująca i zależna nie mogły działać w jedności gospodarczej a tym samym nie jako jedno przedsiębiorstwo. Te odpowiednie i wystarczające działania ochronne, które mogłyby również zagwarantować gospodarczą niezależność zarządcy infrastruktury od przedsiębiorstw świadczących usługi transportu kolejowego, w Niemczech nie zostały jednak podjęte. Działania ochronne przedstawione przez Niemcy nie wystarczyły, aby zagwarantować niezależność istotnych funkcji, zapobiec konfliktom interesów i pozbawić holdingu kontroli nad jednostką, której powierzono istotne funkcje.
   Z jednej strony spełnienie wymogów niezależności nie jest nadzorowane przez niezależny organ a konkurenci nie mają dostępu do środków zaskarżenia w przypadku naruszeń nakazu niezależności. Z drugiej strony nie zapewniono niezależności pracowników względnie gremiów kierowniczych i personelu kierowniczego jednostki, której powierzono istotne funkcje, od spółki holdingowej z następujących powodów:

               —

               nie ma przeszkód dla tego, aby członkowie zarządu holdingu lub innych spółek należących do holdingu posiadali również miejsce w zarządzie jednostki, której powierzono istotne funkcje;

               —

               nie przewidziano, by członkowie gremium kierowniczego jednostki, której powierzono istotne funkcje, oraz jej personel kierowniczy, któremu powierzono istotne funkcje, po zakończeniu ich działalności na rzecz tej jednostki przez odpowiednią liczbę lat nie mogli piastować żadnej pozycji kierowniczej w holdingu lub innych jednostkach kontrolowanych przez holding;

               —

               gremium kierownicze jednostki, której powierzono istotne funkcje, nie jest mianowane na jasno zdefiniowanych warunkach i związane odpowiednimi zobowiązaniami prawnymi, tak aby zapewnić pełną niezależność przy podejmowaniu decyzji;

               —

               jednostka, której powierzono istotne funkcje, nie posiada własnego personelu, umieszczonego w odrębnych pomieszczeniach względnie pomieszczeniach o zabezpieczonym dostępie, którego kontakty ze spółką holdingową i innymi kontrolowanymi przez nią przedsiębiorstwami należy ograniczyć do oficjalnych komunikatów, które związane są z wykonywaniem istotnych funkcji;

               —

               dostęp do systemów informatycznych nie został zabezpieczony, przez co nie jest wykluczone, iż holding może wejść w posiadanie informacji, które dotyczą wykonywania istotnych funkcji.

         Obok opisanego powyżej naruszenia wymogu niezależności zarządcy infrastruktury przy wykonywaniu istotnych funkcji Republika Federalna Niemiec naruszyła też jej zobowiązania wynikające z dyrektyw 91/440 i 2001/14 w ten sposób, że

               —

               nie dokonała wystarczająco jasnej transpozycji przepisów dyrektywy 2001/14/WE dotyczących opłat za infrastrukturę i nie określiła warunków błędnego stosowania zasady pełnych kosztów;

               —

               nie przyjęła środków niezbędnych do tego, aby zarządców infrastruktury zobligować do obniżenia kosztów infrastruktury i opłat za dostęp do sieci klejowej;

               —

               nie dokonała upoważnienia organu kontrolnego do tego, aby jego żądanie informacji skierowane do zarządcy infrastruktury mógł zrealizować również poprzez odpowiednie możliwości nałożenia kar.

      (1)  Dyrektywa Rady 91/440/EWG z dnia 29 lipca 1991 r. w sprawie rozwoju kolei wspólnotowych; Dz.U. L 237, s. 25.

      (2)  Dyrektywa 2001/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 2001 r. w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej oraz przyznawanie świadectw bezpieczeństwa; Dz.U. L 75, s. 29.


title: Sprawa T-362/08: Wyrok Sądu z dnia 13 stycznia 2011 r. — IFAW Internationaler Tierschutz Fonds przeciwko Komisji (Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Dokumenty dotyczące wykonania projektu przemysłowego w obszarze chronionym zgodnie z dyrektywą 92/43/EWG — Dokumenty pochodzące od państwa członkowskiego — Sprzeciw zgłoszony przez państwo członkowskie — Częściowa odmowa dostępu — Wyjątek dotyczący polityki gospodarczej państwa członkowskiego — Artykuł 4 ust. 5–7 rozporządzenia nr 1049/2001)

text:
               19.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/21

         Wyrok Sądu z dnia 13 stycznia 2011 r. — IFAW Internationaler Tierschutz Fonds przeciwko Komisji
   (Sprawa T-362/08) (1)

   (Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dokumenty dotyczące wykonania projektu przemysłowego w obszarze chronionym zgodnie z dyrektywą 92/43/EWG - Dokumenty pochodzące od państwa członkowskiego - Sprzeciw zgłoszony przez państwo członkowskie - Częściowa odmowa dostępu - Wyjątek dotyczący polityki gospodarczej państwa członkowskiego - Artykuł 4 ust. 5–7 rozporządzenia nr 1049/2001)
   2011/C 55/36
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: IFAW Internationaler Tierschutz Fonds gGmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: S. Crosby, solicitor i S. Santoro, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. O’Reilly i P. Costa de Oliveira, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę skarżącą: Królestwo Danii (przedstawiciele: J. Bering Liisberg i B. Weis Fogh, pełnomocnicy); Republika Finlandii (przedstawiciele: początkowo J. Heliskoski, M. Pere i H. Leppo, następnie J. Heliskoski, pełnomocnicy); oraz Królestwo Szwecji (przedstawiciele: K. Petkovska, A. Falk i S. Johannesson, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 19 czerwca 2008 r. odmawiającej skarżącej dostępu do dokumentu przekazanego Komisji przez władze niemieckie w ramach postępowania dotyczącego deklasyfikacji terenów chronionych zgodnie z dyrektywą Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.U. L 206, s. 7).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               IFAW Internationaler Tierschutz-Fonds gGmbH zostaje obciążona zarówno własnymi kosztami, jak też kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

               3)

               Królestwo Danii, Republika Finlandii i Królestwo Szwecji pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 301 z 22.11.2008.


title: Sprawa C-472/14: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 17 marca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta domstolen – Szwecja) – Canadian Oil Company Sweden AB, Anders Rantén/Riksåklagaren [Odesłanie prejudycjalne — Rejestracja, ocena i udzielanie zezwoleń w zakresie chemikaliów — Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 (rozporządzenie REACH) — Zakres zharmonizowanej dziedziny — Rejestracja substancji w Europejskiej Agencji Chemikaliów przed wprowadzeniem ich do obrotu — Artykuł 5 — Krajowy rejestr produktów chemicznych — Obowiązek zgłoszenia do celów rejestracji — Zgodność z rozporządzeniem REACH — Artykuły 34 TFUE i 36 TFUE — Ograniczenie ilościowe w przywozie]

text:
               2.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/11

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 17 marca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta domstolen – Szwecja) – Canadian Oil Company Sweden AB, Anders Rantén/Riksåklagaren
   (Sprawa C-472/14) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Rejestracja, ocena i udzielanie zezwoleń w zakresie chemikaliów - Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 (rozporządzenie REACH) - Zakres zharmonizowanej dziedziny - Rejestracja substancji w Europejskiej Agencji Chemikaliów przed wprowadzeniem ich do obrotu - Artykuł 5 - Krajowy rejestr produktów chemicznych - Obowiązek zgłoszenia do celów rejestracji - Zgodność z rozporządzeniem REACH - Artykuły 34 TFUE i 36 TFUE - Ograniczenie ilościowe w przywozie])
   (2016/C 156/14)
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd odsyłający

   Högsta domstolen

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Canadian Oil Company Sweden AB, Anders Rantén

      Strona pozwana: Riksåklagaren

      Sentencja

               1)

               Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE, zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 552/2009 z dnia 22 czerwca 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ono na przeszkodzie temu, by unormowanie krajowe zobowiązywało importera produktów chemicznych do zarejestrowania tych produktów we właściwym organie krajowym, chociaż w myśl owego rozporządzenia ów importer jest już zobowiązany do rejestracji tych samych produktów w Europejskiej Agencji Chemikaliów, pod warunkiem że wspomniana rejestracja we właściwym organie krajowym nie stanowi warunku wstępnego dla wprowadzenia do obrotu wspomnianych produktów, że dotyczy innych informacji aniżeli informacje wymagane tym rozporządzeniem i że przyczynia się do osiągnięcia jego celów, w szczególności w zakresie zapewnienia wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska, a także swobodnego przepływu takich substancji na rynku wewnętrznym, między innymi poprzez wdrożenie systemu kontroli bezpiecznego zarządzania takimi produktami w danym państwie członkowskim oraz poprzez ocenę tego zarządzania, co powinien ustalić sąd odsyłający.

               2)

               Przepisy art. 34 TFUE w związku z art. 36 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie obowiązkowi zgłoszenia i rejestracji produktów chemicznych, takiemu jak obowiązek przewidziany przez unormowanie krajowe sporne w sprawie rozpatrywanej w postępowaniu głównym.

      (1)  Dz.U. C 448 z 15.12.2014.


title: Sprawa C-41/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 18 listopada 2015 r. w sprawie T-813/14, Liu/EUIPO, wniesione w dniu 25 stycznia 2016 r. przez Mina Liu

text:
               5.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/7

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 18 listopada 2015 r. w sprawie T-813/14, Liu/EUIPO, wniesione w dniu 25 stycznia 2016 r. przez Mina Liu
   (Sprawa C-41/16 P)
   (2016/C 326/13)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Min Liu (przedstawiciel: Y. Zhang, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)
   Postanowieniem z dnia 8 czerwca 2016 r. Trybunał Sprawiedliwości (ósma izba) uznał odwołanie za niedopuszczalne.


title: Sprawa T-115/16: Postanowienie Sądu z dnia 13 czerwca 2017 r. – Sandvik Intellectual Property/EUIPO – Adveo Group International (ADVEON)

text:
               7.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/41

         Postanowienie Sądu z dnia 13 czerwca 2017 r. – Sandvik Intellectual Property/EUIPO – Adveo Group International (ADVEON)
   (Sprawa T-115/16) (1)

   (2017/C 256/48)
   Język postępowania: angielski
   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 211 z 13.6.2016.


title: Sprawa C-105/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Belgia) w dniu 20 marca 2009 r. — Terre wallonne przeciwko Région wallonne

text:
               6.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Belgia) w dniu 20 marca 2009 r. — Terre wallonne przeciwko Région wallonne
   (Sprawa C-105/09)
   2009/C 129/14
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Conseil d'État

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Terre wallonne

      Strona pozwana: Région wallonne

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy program zarządzania azotem dotyczący wyznaczonych stref zagrożenia, którego sporządzenie przewiduje art. 5 ust. 1 dyrektywy Rady 91/676 z dnia 12 grudnia 1991 r. dotyczącej ochrony wód przed zanieczyszczeniami powodowanymi przez azotany pochodzenia rolniczego (1), jest planem czy programem w rozumieniu art. 3 ust. 2 dyrektywy 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko (2), który jest sporządzany na potrzeby sektora rolnictwa, leśnictwa, rybołówstwa, sektora energetycznego, sektora przemysłu, transportu, gospodarki odpadami, gospodarki wodnej, telekomunikacji, turystyki, inwestycji na terenach wiejskich i miejski, projektów dotyczących wykorzystania gruntów oraz czy program ten określa ramy zezwolenia na realizację projektów wymienionych w załącznikach I i II dyrektywy 85/377/EWG (3) w przyszłości?

               2)

               Czy program zarządzania azotem dotyczący wyznaczonych stref zagrożenia, którego sporządzenie przewiduje art. 5 ust. 1 dyrektywy Rady 91/676 z dnia 12 grudnia 1991 r. dotyczącej ochrony wód przed zanieczyszczeniami powodowanymi przez azotany pochodzenia rolniczego, jest planem czy programem w rozumieniu art. 3 ust. 2 dyrektywy 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko w odniesieniu, do którego, zważając na jego możliwy wpływ na te tereny, wymagana jest ocena zgodnie z art. 6 i 7 dyrektywy 92/43/EWG (4), w szczególności w sytuacji, gdy sporny program zarządzania azotem ma zastosowanie do wszystkich wyznaczonych stref zagrożenia w regionie Walonii?

               3)

               Czy program zarządzania azotem obejmujący wyznaczone strefy zagrożenia, którego sporządzenie przewiduje art. 5 ust. 1 dyrektywy Rady 91/676 z dnia 12 grudnia 1991 r., dotyczącej ochrony wód przed zanieczyszczeniami powodowanymi przez azotany pochodzenia rolniczego, jest planem lub programem innym niż przewidziane art. 3 ust. 2 dyrektywy, który definiuje ramy zezwolenia na realizację projektów w przyszłości, dla których państwa członkowie winny określić, zgodnie z art. 3 ust. 4, że mogą one mieć znaczący wpływ na środowisko zgodnie z art. 3 ust. 5?

      (1)  Dz.U. L 375, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 197, s. 30.

      (3)  Dyrektywa Rady z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne 85/337/EWG (Dz.U. L 175, s. 40).

      (4)  Dyrektywa Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.U. L 2003, s. 7)


title: Sprawa C-453/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 13 listopada 2006 r. — 01051 Telecom GmbH przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/41

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 13 listopada 2006 r. — 01051 Telecom GmbH przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-453/06)
   (2006/C 326/85)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesverwaltungsgericht (Niemcy)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: 01051 Telecom GmbH

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec

      Interwenient: Vodafone D2 GmbH
   Pytanie prejudycjalne
   Czy przejściowe utrzymanie w mocy obowiązującego poprzednio w prawie krajowym ustawowego wymogu ustalania cen wzajemnych połączeń na podstawie kosztów skutecznego świadczenia usług — mimo że nie jest wymagane prawem wspólnotowym — jest zgodne z art. 27 zdanie pierwsze dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego [i Rady] z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa) (1) oraz z art. 7 dyrektywy 2002/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [z dnia 7 marca 2002 r.] w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń (dyrektywa o dostępie) (2)?

      (1)  Dz.U. L 108, str. 33.

      (2)  Dz.U. L 108, str. 7.


title: Sprawa T-321/05: Wyrok Sądu z dnia 1 lipca 2010 r. — AstraZeneca przeciwko Komisji (Konkurencja — Nadużycie pozycji dominującej — Rynek leków na chorobę wrzodową — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 82 WE — Definicja rynku — Znaczące ograniczenia konkurencji — Nadużywanie procedur wydawania świadectw dodatkowej ochrony produktów leczniczych oraz procedur wydawania pozwoleń na dopuszczenie do obrotu produktów leczniczych — Oświadczenia wprowadzające w błąd — Cofnięcie pozwoleń na dopuszczenie do obrotu — Przeszkody we wprowadzaniu do obrotu leków generycznych oraz w przywozie równoległym — Grzywny)

text:
               14.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/33

         Wyrok Sądu z dnia 1 lipca 2010 r. — AstraZeneca przeciwko Komisji
   (Sprawa T-321/05) (1)

   (Konkurencja - Nadużycie pozycji dominującej - Rynek leków na chorobę wrzodową - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 82 WE - Definicja rynku - Znaczące ograniczenia konkurencji - Nadużywanie procedur wydawania świadectw dodatkowej ochrony produktów leczniczych oraz procedur wydawania pozwoleń na dopuszczenie do obrotu produktów leczniczych - Oświadczenia wprowadzające w błąd - Cofnięcie pozwoleń na dopuszczenie do obrotu - Przeszkody we wprowadzaniu do obrotu leków generycznych oraz w przywozie równoległym - Grzywny)
   2010/C 221/52
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: AstraZeneca AB (Södertälje, Szwecja) oraz AstraZeneca plc (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: początkowo M. Brealey, QC, M. Hoskins, D. Jowell, barristers, F. Murphy, G. Sproul, I. MacCallum i C. Brown, solicitors, następnie M. Brealey, M. Hoskins, D. Jowell, F. Murphy i C. Brown, a ostatecznie M. Brealey, M. Hoskins, D. Jowell i F. Murphy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo F. Castillo de la Torre, É. Gippini Fournier i A. Whelan, a następnie F. Castillo de la Torre, É. Gippini Fournier i J. Bourke, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Europejska Federacja Stowarzyszeń Przemysłu Farmaceutycznego (EFPIA) (Genewa, Szwajcaria) (przedstawiciel: M. Van Kerckhove, adwokat)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2005) 1757 wersja ostateczna z dnia 15 czerwca 2005 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w 82 [WE] oraz w art. 54 porozumienia EOG (sprawa COMP/A.37.507/F3 — AstraZeneca)

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 1 ust. 2 decyzji Komisji C(2005) 1757 wersja ostateczna z dnia 15 czerwca 2005 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w 82 [WE] oraz w art. 54 porozumienia EOG (sprawa COMP/A.37.507/F3 — AstraZeneca) w zakresie, w jakim Komisja stwierdziła w nim, że AstraZeneca AB i AstraZeneca plc naruszyły art. 82 WE oraz art. 54 porozumienia EOG, zwracając się o cofnięcie pozwoleń na dopuszczenie do obrotu kapsułek Losec w Danii i w Norwegii równolegle do wycofania z rynku kapsułek Losec i wprowadzenia w tych dwóch krajach tabletek Losec MUPS, a to ze względu na to, że te działania mogły ograniczyć przywóz równoległy kapsułek Losec do tych krajów.

               2)

               Wysokość grzywny nałożonej w art. 2 tej decyzji na zasadzie odpowiedzialności wspólnej i solidarnej na AstraZeneca AB i na AstraZeneca w art. 2 zostaje ustalona na kwotę 40 250 000 EUR, a wysokość grzywny nałożonej w tym samym artykule na AstraZeneca AB- na 12 250 000 EUR.

               3)

               W pozostałej części skarga zostaje oddalona.

               4)

               AstraZeneca AB i AstraZeneca plc ponosza 90 % swych kosztów oraz 90 % kosztów poniesionych przez Komisję Europejską, za wyjątkiem kosztów poniesionych przez tą ostatnią w związku z przystąpieniem do sprawy Europejskiej Federacji Stowarzyszeń Przemysłu Farmaceutycznego (EFPIA).

               5)

               EFPIA ponosi swe własne koszty.

               6)

               Komisja ponosi swe koszty poniesione w związku przystąpieniem do sprawy EFPIA, a także 10 % swych pozostałych kosztów oraz 10 % kosztów poniesionych przez AstraZeneca AB oraz AstraZeneca plc.

      (1)  Dz.U. C 271 z 29.10.2005


title: Sprawa T-625/11: Wyrok Sądu z dnia 15 stycznia 2013 r. — BSH przeciwko OHIM (ecoDoor) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ecoDoor — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               23.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/12

         Wyrok Sądu z dnia 15 stycznia 2013 r. — BSH przeciwko OHIM (ecoDoor)
   (Sprawa T-625/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ecoDoor - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2013/C 55/20
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: BSH Bosch und Siemens Hausgeräte GmbH (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Biagosch)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 22 września 2011 r. (sprawa R 340/2011-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego ecoDoor jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               BSH Bosch und Siemens Hausgeräte GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 32 z 4.2.2012.


title: Sprawa C-527/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Magyar Köztársaság Legfelsőbb Bírósága (Republika Węgierska) w dniu 15 listopada 2010 r. — ERSTE Bank Hungary Nyrt. przeciwko Magyar Állam, B.C.L Trading GmbH, ERSTE Befektetési Zrt.

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Magyar Köztársaság Legfelsőbb Bírósága (Republika Węgierska) w dniu 15 listopada 2010 r. — ERSTE Bank Hungary Nyrt. przeciwko Magyar Állam, B.C.L Trading GmbH, ERSTE Befektetési Zrt.
   (Sprawa C-527/10)
   ()
   2011/C 30/34
   Język postępowania: węgierski

      Sąd krajowy

   Magyar Köztársaság Legfelsőbb Bírósága (Republika Węgierska).

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: ERSTE Bank Hungary Nyrt..

      Strona pozwana: Magyar Állam, B.C.L Trading GmbH, ERSTE Befektetési Zrt.
   Interwenient: dr. Bárándy és Társai Ügyvédi Iroda, Kommercni Banka A.S.

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 5 ust. 1 rozporządzenia Rady (1) (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego (zwanego dalej „rozporządzeniem”), znajduje zastosowanie do postępowania sądowego w przedmiocie istnienia prawa rzeczowego (zastawu), jeżeli państwo, w którym znajdował się dokument zastawny, a następnie reprezentujące zastaw pieniądze, nie było jeszcze państwem członkowskim w chwili otwarcia postępowania upadłościowego w innym państwie członkowskim, lecz było już nim w chwili wniesienia pozwu?

      (1)  Dz.U. L 160, z 30.6.2000 r., s. 1.


title: Sprawa C-248/07: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 6 listopada 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Antwerpen — Belgia) — Trespa International B.V. przeciwko Nova Haven- en Vervoerbedrijf N.V. (Rozporządzenie wykonawcze do Wspólnotowego kodeksu celnego — Artykuły 291 i 297 — Uprzywilejowane traktowanie taryfowe — Szczególne przeznaczenie — Pojęcie osoby, która dokonuje przywozu towarów lub która zleca dokonanie ich przywozu w celu dopuszczenia do swobodnego obrotu — Pojęcie przeniesienia towarów wewnątrz Wspólnoty — Pojęcie beneficjenta przeniesienia )

text:
               20.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 327/3

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 6 listopada 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Antwerpen — Belgia) — Trespa International B.V. przeciwko Nova Haven- en Vervoerbedrijf N.V.
   (Sprawa C-248/07) (1)

   (Rozporządzenie wykonawcze do Wspólnotowego kodeksu celnego - Artykuły 291 i 297 - Uprzywilejowane traktowanie taryfowe - Szczególne przeznaczenie - Pojęcie „osoby, która dokonuje przywozu towarów lub która zleca dokonanie ich przywozu w celu dopuszczenia do swobodnego obrotu’ - Pojęcie „przeniesienia towarów wewnątrz Wspólnoty’ - Pojęcie „beneficjenta przeniesienia’)
   (2008/C 327/05)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Hof van beroep te Antwerpen
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Trespa International B.V.

      Strona pozwana: Nova Haven- en Vervoerbedrijf N.V.
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hof van beroep te Antwerpen — Wykładnia art. 1a, 291 oraz 297 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 253, s. 1) — Pojęcie „przeniesienia towarów wewnątrz Wspólnoty”, „osoby, która dokonuje przywozu towarów lub która zleca dokonanie ich przywozu w celu dopuszczenia do swobodnego obrotu” oraz „beneficjenta przeniesienia”
   Sentencja

               1)

               Wykładni art. 291 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 89/97 z dnia 20 stycznia 1997 r. należy dokonywać w ten sposób, że zawarte w nim pojęcie„osoba, która dokonuje przywozu towarów lub która zleca dokonanie ich przywozu” dotyczy osoby, dla której towary zostały przeznaczone i która zamierza nadać im przypisane szczególne przeznaczenie, niezależnie od okoliczności, czy sama dokonuje zgłoszenia celnego, czy jest reprezentowana w tym zakresie w rozumieniu art. 5 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny. Pojęcie to nie obejmuje przedstawiciela tej osoby przed organami celnymi, z wyjątkiem przypadków, w których dana osoba zostanie uznana za działającą we własnym imieniu i na własną rzecz w świetle art. 5 ust. 4 akapit drugi rozporządzenia nr 2913/92 i musi wobec tego zostać uznana za importera.

               2)

               Wykładni art. 297 ust. 1 rozporządzenia nr 2454/93 w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem nr 89/97 należy dokonywać w ten sposób, że brak jest przeniesienia towarów wewnątrz Wspólnoty Europejskiej w sytuacji, gdy towary są przywożone do Belgii a następnie przewożone do Niderlandów, jeśli upoważniona osoba działa na rzecz końcowego importera, co podlega weryfikacji przez sąd krajowy. Okoliczność, że towary zostały przywiezione i odprawione w Belgii a następnie przewiezione do Niderlandów jest bez znaczenia dla ustalenia, czy wystąpiło przeniesienie w rozumieniu przywołanego przepisu. W przypadku przeniesienia, beneficjent przeniesienia musi posiadać pozwolenie wydane zgodnie z art. 291 rzeczonego rozporządzenia.

               3)

               Wykładni art. 297 ust. 1 rozporządzenia nr 2454/93 w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem nr 89/97 należy dokonywać w ten sposób, że zawarte w nim pojęcie „beneficjenta przeniesienia” nie obejmuje agenta celnego dokonującego formalności celnych na rzecz importera.

      (1)  Dz.U. C 170 z 21.7.2007.


title: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 8 października 2004 r. w sprawie C-249/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Transport Environment Development Systems (Trends) i in. (Klauzula arbitrażowa — Decyzja 2004/407/WE, Euratom — Art. 2 i 3 — Przekazanie Sądowi Pierwszej Instancji)

text:
               19.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/2

      POSTANOWIENIE TRYBUNAŁU

   (piąta izba)
   z dnia 8 października 2004 r.
   w sprawie C-249/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Transport Environment Development Systems (Trends) i in. (1)

   (Klauzula arbitrażowa - Decyzja 2004/407/WE, Euratom - Art. 2 i 3 - Przekazanie Sądowi Pierwszej Instancji)
   (2005/C 69/05)
   Język postępowania: grecki
   W sprawie C-249/03, mającej za przedmiot wniosek na podstawie art. 238 WE, złożony w dniu 10 czerwca 2003 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: N. Patakia, wspierana przez M. Bra, K. Kapoutzidou i S. Chatziyiannis) przeciwko Transport Environment Development Systems (Trends), spółce cywilnej o celu niezarobkowym, z siedzibą w Atenach (Grecja), (adwokat: V. Christianos), Mariosowi Kontaratosowi, zamieszkałemu w Atenach (Grecja), Anastasiosowi Tillisowi, zamieszkałemu w Neo Irakleio, Attyka (Grecja), (adwokat: V. Christianos), Georgiosowi Argyrakosowi, zamieszkałemu w Atenach (Grecja), Konstantinosowi Petrakisowi, zamieszkałemu w Cholargos, Attyka (Grecja), Fotini Koutroubie, zamieszkałej w Glyfada, Attyka (Grecja), Trybunał (piąta izba), w składzie: C. Gulmann, pełniący obowiązki prezesa izby, R. Schintgen i G. Arestis (sprawozdawca), sędziowie; rzecznik generalny: M. Poiares Maduro, sekretarz: M. R. Grass, wydał w dniu 8 października 2004 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:
   Sprawa C-249/03 zostaje przekazana Sądowi Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich.

      (1)  Dz.U. C 184 z 2.8.2003.


title: Sprawa T-305/07 i T-306/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 września 2009 r. — Offshore Legends przeciwko OHIM — Acteon (OFFSHORE LEGENDS w kolorach czarnym i białym oraz OFFSHORE LEGENDS w kolorach niebieskim, czarnym i zielonym) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie dwóch graficznych wspólnotowych znaków towarowych OFFSHORE LEGENDS, jednego w kolorach czarnym i białym, drugiego w kolorach niebieskim, czarnym i zielonym — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy OFFSHORE 1 — Względne podstawy odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo towarów i oznaczeń — Niezażądanie przedstawienia dowodu rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009) — Artykuł 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94 w związku z art. 15 ust. 2 lit a) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 42 ust. 2 i 3 i art. 15 ust 1 akapit drugi lit a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/60

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 września 2009 r. — Offshore Legends przeciwko OHIM — Acteon (OFFSHORE LEGENDS w kolorach czarnym i białym oraz OFFSHORE LEGENDS w kolorach niebieskim, czarnym i zielonym)
   (Sprawa T-305/07 i T-306/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie dwóch graficznych wspólnotowych znaków towarowych OFFSHORE LEGENDS, jednego w kolorach czarnym i białym, drugiego w kolorach niebieskim, czarnym i zielonym - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy OFFSHORE 1 - Względne podstawy odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo towarów i oznaczeń - Niezażądanie przedstawienia dowodu rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009) - Artykuł 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94 w związku z art. 15 ust. 2 lit a) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 42 ust. 2 i 3 i art. 15 ust 1 akapit drugi lit a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2009/C 267/104
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Offshore Legends (Nevele, Belgia) (przedstawiciele: P. Maeyaert i N. Clarembeaux, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Acteon (Saint-Tropez, Francja) (przedstawiciel: M. Milon, adwokat)

      Przedmiot

   Dwie skargi na dwie decyzje Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 29 maja 2007 r. (sprawa R1031/2006-2 i R 1038/2006-2) dotyczące postępowań w sprawie sprzeciwu między Acteon a Offshore Legends.

      Sentencja

               1)

               Skargi zostają oddalone.

               2)

               Offshore Legends zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 269 z 10.11.2007.


title: Sprawa T-214/11: Wyrok Sądu z dnia 13 września 2013 r. — ClientEarth i PAN Europe przeciwko EFSA (Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Nazwiska rzeczoznawców, którzy przedstawili uwagi dotyczące projektu wytycznych dotyczących dokumentacji naukowej, jaką należy załączyć do wniosku o zezwolenie na wprowadzenie do obrotu środków ochrony roślin oraz zawartych w tych produktach substancji czynnych — Odmowa dostępu — Wyjątek dotyczący ochrony życia prywatnego i integralności osoby fizycznej — Ochrona danych osobowych — Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               26.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/21

         Wyrok Sądu z dnia 13 września 2013 r. — ClientEarth i PAN Europe przeciwko EFSA
   (Sprawa T-214/11) (1)

   (Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Nazwiska rzeczoznawców, którzy przedstawili uwagi dotyczące projektu wytycznych dotyczących dokumentacji naukowej, jaką należy załączyć do wniosku o zezwolenie na wprowadzenie do obrotu środków ochrony roślin oraz zawartych w tych produktach substancji czynnych - Odmowa dostępu - Wyjątek dotyczący ochrony życia prywatnego i integralności osoby fizycznej - Ochrona danych osobowych - Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 - Obowiązek uzasadnienia)
   2013/C 313/40
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ClientEarth (Londyn, Zjednoczone Królestwo); oraz Pesticide Action Network Europe (PAN Europe) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: P. Kirch, adwokat)

      Strona pozwana: Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) (przedstawiciel: D. Detken, pełnomocnik)

      Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo P. Oliver, P. Ondrůšek i C. ten Dam, a następnie P. Oliver, P. Ondrůšek i B. Martenczuk, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Początkowo żądanie stwierdzenia nieważności decyzji EFSA z dnia 10 lutego 2011 r. odmawiającej, na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43), dostępu do pewnych przygotowanych przez EFSA roboczych dokumentów zawierających wytyczne dla podmiotów składających wnioski o zezwolenie na wprowadzenie do obrotu środka ochrony roślin, a następnie żądanie stwierdzenia nieważności decyzji EFSA z dnia 12 grudnia 2011 r. cofającej wydaną wcześniej decyzję i udzielającej skarżącym dostępu do wszystkich informacji objętych wnioskiem o udzielenie dostępu, za wyjątkiem nazwisk zewnętrznych rzeczoznawców, którzy przedstawili pewne uwagi dotyczące projektu ww. wytycznych.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona

               2)

               ClientEarth, Pesticide Action Network Europe (PAN Europe), Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) i Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 179 z 18.6.2011.


title: Sprawa T-177/11: Skarga wniesiona w dniu 25 marca 2011 r. — PASP i in. przeciwko Radzie

text:
               14.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/36

         Skarga wniesiona w dniu 25 marca 2011 r. — PASP i in. przeciwko Radzie
   (Sprawa T-177/11)
   2011/C 145/60
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Port autonome de San Pedro (PASP) (San Pedro, Wybrzeże Kości Słoniowej), Port autonome d’Abidjan (Abidjan, Wybrzeże Kości Słoniowej), Société de gestion du patrimoine du secteur de l’électricité (Sogepe) (Abidjan) (przedstawiciel: adwokat M. Ceccaldi)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji 2011/18/WPZiB i rozporządzenia Rady (UE) nr 25/2011 z dnia 14 stycznia 2011 r. nakładającego określone szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom, w szczególności w odniesieniu do skarżących spółek, czyli PORT AUTONOME DE SAN PEDRO, PORT AUTONOME D’ABIDJAN, la société de gestion du patrimoine du secteur de l’électricité dénommée SOGEPE;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty podniesione przez skarżące są co do zasady identyczne z zarzutami i głównymi argumentami podniesionymi w sprawie T-142/11 SIR przeciwko Radzie lub do nich podobne.


title: Sprawa T-8/09: Skarga wniesiona w dniu 6 stycznia 2009 r. — Dredging International i Ondernemingen Jan de Nul przeciwko EMSA

text:
               4.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/27

         Skarga wniesiona w dniu 6 stycznia 2009 r. — Dredging International i Ondernemingen Jan de Nul przeciwko EMSA
   (Sprawa T-8/09)
   (2009/C 82/48)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Dredging International NV (Zwijndrecht, Belgia) i Ondernemingen Jan de Nul (Hofstade-Aalst, Belgia) (przedstawiciel: R. Martens, adwokat)

      Strona pozwana: Europejska Agencja ds. Bezpieczeństwa na Morzu (EMSA)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji EMSA o odrzuceniu oferty przetargowej złożonej przez utworzone przez skarżących Joint Venture Oil Combat (JVOC) i udzieleniu zamówienia oferentowi wyłonionemu w przetargu;

               —

               stwierdzenie nieważności umowy zawartej w ramach postępowania przetargowego EMSA/NEG/3/2008 między EMSA a oferentem wyłonionym w przetargu;

               —

               zasądzenie odszkodowania dla wyrównania strat poniesionych przez JVOC w wyniku wydania zaskarżonej decyzji, szacowanych wstępnie na kwotę 725 500 EUR, wraz z odsetkami za zwłokę począwszy od daty wniesienia niniejszej skargi;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania, w tym kosztami obsługi prawnej poniesionymi przez JVOC.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszej sprawie skarżący wnoszą o stwierdzenie nieważności wydanej przez pozwaną decyzji o odrzuceniu ich oferty złożonej w odpowiedzi na zaproszenie do składania ofert EMSA/NEG/3/2008 (część 2: Morze Północne) dotyczące umów o świadczenie usług przy użyciu statków ratowniczych usuwających skutki zanieczyszczeń olejami (1) oraz o udzieleniu zamówienia wyłonionemu w przetargu oferentowi. Skarżący wnoszą ponadto o zasądzenie na ich rzecz odszkodowania z tytułu szkód poniesionych przez nich rzekomo w związku z ich uczestnictwem w postępowaniu przetargowym.
   Na poparcie swych żądań skarżący podnoszą cztery zarzuty.
   Po pierwsze, twierdzą oni, że odmawiając udzielenia skarżącym żądanych przez nich informacji na temat powodów odrzucenia złożonej przez nich oferty, a także na temat treści i względnych zalet oferty złożonej przez wyłonionego w przetargu oferenta, pozwana naruszyła art. 135 ust. 2 rozporządzenia (2), art. 253 WE oraz istotne wymogi proceduralne dotyczące obowiązku uzasadnienia i poszanowania prawa do obrony. Skarżący twierdzą również, że pozwana nie wstrzymała procedury podpisywania umowy z oferentem wyłonionym w przetargu na czas wymiany istotnych informacji ze skarżącymi, przez co naruszyła ona art. 105 ust. 2 rozporządzenia finansowego (3) oraz art. 158 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Komisji nr 2342/2002 (4).
   Po drugie, skarżący podnoszą, iż przy dokonywaniu oceny oferty złożonej przez oferenta wyłonionego w przetargu pozwana popełniła oczywiste błędy w ocenie, naruszając w ten sposób zasady równego traktowania i niedyskryminacji zapisane w art. 89 rozporządzenia finansowego.
   Po trzecie, skarżący utrzymują, że pozwana popełniła kilka oczywistych błędów w ocenie, wydając decyzję o odrzuceniu oferty złożonej przez skarżących ze względu na jej niezgodność z art. 12.2 specyfikacji przetargowej, bez dalszej analizy argumentów podniesionych przez skarżących. W ocenie skarżących pozwana naruszyła przez to ustanowione w art. 89 ust. 1 rozporządzenia finansowego zasady proporcjonalności, równego traktowania i niedyskryminacji.
   Po czwarte, skarżący twierdzą, iż zgodnie z prezentowaną przez pozwaną wykładnią art. 12.2 specyfikacji przetargowej pułap budżetowy jest oczywiście nieadekwatny i nie pozwala na składanie jakichkolwiek ofert potwierdzających.

      (1)  Dz.U. 2008/S 48-065631.

      (2)  Rozporządzenie Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa na Morzu z dnia 9 grudnia 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia finansowego z dnia 9 grudnia 2003 r., które ma zastosowanie do budżetu Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa na Morzu, uchwalone przez radę administracyjną w dniu 3 lipca 2003 r..

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 248, s. 1).

      (4)  Rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 357, s. 1).


title: Sprawa T-357/05: Skarga wniesiona w dniu 19 września 2005 r. — Generalitat Valenciana przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               12.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/33

         Skarga wniesiona w dniu 19 września 2005 r. — Generalitat Valenciana przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-357/05)
   (2005/C 281/60)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Generalitat Valenciana (Walencja, Hiszpania) [Przedstawiciel(-e): adwokat José Vicente Sánchez-Tarazaga Marcelino]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2005) 1867 wersja ostateczna z dnia 27 czerwca 2005 r. w sprawie zmniejszenia pomocy udzielonej z Funduszu Spójności grupie projektów nr 97/11/61/028.

         Zarzuty i główne argumenty
   Niniejsza skarga ma swoje źródło w decyzji Komisji C(97) 3882 z dnia 5 grudnia 1997 r., na mocy której realizowany w Hiszpanii projekt nr 97/11/61/028 o nazwie „Projekt odprowadzania i oczyszczania ścieków w regionie Morza Śródziemnego Autonomicznej Wspólnoty Walencji” (projekt ogólny obejmujące 12 różnych projektów) otrzymał z Funduszu Spójności pomoc finansową w wysokości 75 011 715 euro. Ta pierwotna kwota została później podniesiona do 92 742 913 euro.
   Po przeprowadzeniu kontroli Komisji stwierdziła szereg nieprawidłowości w zastosowanej procedurze udzielania zamówień publicznych, przede wszystkim przyjęcie doświadczenia jako kryterium udzielenia zamówienia i metody średniej ceny jako procedury oszacowania oferowanej ceny. W zaskarżonej decyzji, która zmniejsza o 2 217 537 euro udzieloną ogółem pomoc, pozwana utrzymuje, że naruszono art. 18 i 30 dyrektywy Rady 93/37/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącej koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane (1) i art. 2 Rozporządzenia Finansowego Wspólnot Europejskich z dnia 21 grudnia 1977 r.
   Na poparcie swoich żądań skarżąca podnosi, że:

               —

               przepisy wspólnotowe wymieniają wyraźnie doświadczenie jako kryterium wyboru jakościowego, a kiedy nie wymieniają go w wykazie możliwych kryteriów wniosku, łatwo można stwierdzić, że ich wyliczenie było jedynie przykładowe, a nie wyczerpujące, i nie wykluczają one ewentualnego wykorzystania doświadczenia jako dodatkowego kryterium udzielenia zamówienia. Taki wniosek znajduje uzasadnienie w orzecznictwie wspólnotowym.

               —

               w każdym razie jest jednoznaczne, że ujęcie doświadczenia jako jednego z kryteriów udzielenia zamówienia w warunkach zamówienia nie może być postrzegane jako ciężkie i oczywiste naruszenie w takim rozumieniu, w jakim zgodnie z przepisami i orzecznictwem wspólnotowym stanowi ono przesłankę odpowiedzialności;

               —

               przepisy wspólnotowe nie zakazują wyraźnie stosowania metody „średniej ceny” jako mechanizmu oszacowania kryterium ceny, a orzecznictwo podnosiło zastrzeżenia wobec tego kryterium tylko wtedy, kiedy było ono jedynym stosowanym kryterium, ale nie kiedy występowało ono wraz z innymi kryteriami.

         Strona skarżąca zarzuca ponadto naruszenie zasad bezpieczeństwa prawnego, ochrony zaufania, nieretroaktywności i proporcjonalności.

      (1)  Dz.U. L 199 z 9.8.1993 r., str. 54.


title: Sprawa T-160/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 21 lutego 2008 r. w sprawie F-31/07, Putterie-De-Beukelaer przeciwko Komisji, wniesione w dniu 5 maja 2008 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich

text:
               19.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/23

         Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 21 lutego 2008 r. w sprawie F-31/07, Putterie-De-Beukelaer przeciwko Komisji, wniesione w dniu 5 maja 2008 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-160/08 P)
   (2008/C 183/45)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i K. Herrmann, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Françoise Putterie-De-Beukelaer (Bruksela, Belgia)
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku

               —

               przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez SSP

               —

               orzeczenie, że rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszym odwołaniu Komisja wnosi o uchylenie wyroku Sądu ds. Służby Publicznej (SSP) z dnia 21 lutego 2008 r. w sprawie F-31/07, Putterie-De-Beukelaer przeciwko Komisji, którym SSP stwierdził nieważność sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej F. Putterie-De-Beukelaer za okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. w zakresie w jakim nie uznano w nim jej potencjalnej zdolności do wykonywania obowiązków należących do kategorii B*.
   Na poparcie odwołania Komisja podnosi jedyny zarzut, dotyczący po pierwsze naruszenia przez SSP zasad odnoszących się do zakresu kontroli dokonywanej z urzędu przez sąd wspólnotowy, a po drugie naruszenie zakazu orzekania ultra petita.
   Komisja uważa, że SSP nie miał prawa rozpoznawania z urzędu zarzutu dotyczącego materialnej zgodności z prawem zaskarżonego aktu, który to zarzut dotyczył nieprzestrzegania zakresów stosowania odpowiednio art. 43 regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich oraz art. 10 ust. 3 załącznika XIII do tego regulaminu, ponieważ zarzuty materialne nie są bezwzględnymi przeszkodami procesowymi.
   Tytułem subsydiarnym Komisja podnosi, że ponieważ możliwy jest pogląd, iż pkt 75 i 76 zaskarżonego wyroku można wyodrębnić z zarzutu dotyczącego materialnej zgodności z prawem zaskarżonego aktu i zakwalifikować jako oddzielny zarzut dotyczący braku kompetencji autora zaskarżonego aktu, SSP naruszył jej zdaniem prawo Komisji do obrony, ponieważ nie została ona w tej kwestii wysłuchana zgodnie z art. 77 regulaminu SSP.


title: Sprawa T-40/07 P: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 13 grudnia 2006 r. w sprawie F-17/05 de Brito Sequeira Carvalho przeciwko Komisji, wniesione w dniu 14 lutego 2007 r. przez José António de Brito Sequeira Carvalho

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/46

         Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 13 grudnia 2006 r. w sprawie F-17/05 de Brito Sequeira Carvalho przeciwko Komisji, wniesione w dniu 14 lutego 2007 r. przez José António de Brito Sequeira Carvalho
   (Sprawa T-40/07 P)
   (2007/C 82/98)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: José António de Brito Sequeira Carvalho (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: O. Martins, adwokat)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uznanie niniejszego odwołania za dopuszczalne i zasadne;

               —

               nakazanie Komisji przedstawienia wszystkich dokumentów dotyczących wnoszącego odwołanie znajdujących się w aktach administracyjnych Biura dochodzeń i dyscypliny Komisji (IDOC) lub aktach medycznych i wszystkich innych miejscach, rozpoczynając od dokumentów i aktów należących do postępowania poprzedzającego wniesienie skargi wszczętego w dniu 2 lutego 2001 r. dotyczących rzekomych dowodów zniesławiającego zachowania przypisywanych wnoszącemu odwołanie;

               —

               nakazanie Komisji przedstawienia podstawy prawnej wszczęcia przez urzędnika Komisji postępowania lekarskiego mającego na celu ocenę zdrowia psychicznego wnoszącego odwołanie i jednocześnie zobowiązanie organu powołującego do wskazania podstawy prawnej powołania tego urzędnika w ramach dochodzenia administracyjnego dotyczącego okoliczności zniesławienia oraz do przedstawienia akt postępowania poprzedzającego wniesienie skargi;

               —

               uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej w sprawie F-17/05;

               —

               stwierdzenie niezgodności z prawem postępowania lekarskiego prowadzonego w miejsce postępowania administracyjnego od 2001 r.;

               —

               stwierdzenie naruszenia zasady rozsądnego czasu trwania postępowania przez to postępowania, które wciąż nie zostało zakończone;

               —

               stwierdzenie nieważności i nieistnienia aktu wydanego przez urzędnika Komisji w dniu 18 czerwca 2004 r. ze względu na brak jego kompetencji i brak uzasadnienia oraz niemożliwości przypisania go Komisji;

               —

               stwierdzenie nieistnienia w sensie prawnym aktu organu powołującego z dnia 28 czerwca 2004 r., jak również niedopuszczalności powoływania go przeciwko wnoszącemu odwołanie, ponieważ jest mu on nieznany;

               —

               stwierdzenie, że Komisja prowadzi podwójną dokumentację zawierającą nieprawdziwe dane osobowe, krzywdzące dla wnoszącego odwołanie;

               —

               stwierdzenie nieważności i niezgodności z prawem aktu lekarskiego z dnia 13 lipca 2004 r. zakazującego wnoszącemu odwołania wstępu na teren budynków Komisji, ponieważ nie stanowi on odpowiednio uzasadnionej decyzji organu powołującego;

               —

               stwierdzenie nieważności aktu urzędnika Komisji z dnia 22 września 2004 r. przedłużającego rzekomo przymusowe urlopowanie wnoszącego odwołanie z powodu niezdolności do pracy o kolejnych sześć miesięcy oraz podjętych następnie środków opartych na dokumentach urzędnika organu powołującego z czerwca 2004 r.;

               —

               uwzględnienie pozostałych żądań podniesionych w skardze w pierwszej instancji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W odwołaniu wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd do spraw Służby Publicznej popełnił błąd opierając swoje orzeczenie na niewłaściwej podstawie prawnej, mianowicie na art. 59 regulaminu pracowniczego dotyczącego przymusowego urlopowania pracownika z powodu niezdolności do pracy, podczas gdy zdaniem wnoszącego odwołanie Komisja naruszyła art. 86 regulaminu pracowniczego oraz jego załącznik IX, jak również przepisy regulujące przebieg dochodzeń administracyjnych o postępowań dyscyplinarnych. Ponadto wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd do spraw Służby Publicznej naruszył prawo wnoszącego dowołanie do obrony, art. 6 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, jak również zasadę sprawiedliwego procesu orzekając na podstawie niekompletnych akt i nie ustosunkowując się do zarzutu istnienia równoległej dokumentacji. Wnoszący odwołanie podnosi również naruszenie przez Sąd do spraw Służby Publicznej art. 8 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności w związku z wydaniem orzeczenia na podstawie nieprawdziwych dowodów. Ponadto w zaskarżonym wyroku Sąd do spraw Służby Publicznej nie zajął stanowiska w kwestii żądania wznowienia postępowania. Wnoszący odwołanie podnosi również, że Sąd do spraw Służby Publicznej w sposób niezgodny z prawem zaniechał wywiedzenia konsekwencji prawnych z zarzutu braku kompetencji urzędnika Komisji, który wydał decyzję o przymusowym urlopowaniu wnoszącego odwołanie ze względu na niezdolność do pracy, podczas gdy zdaniem wnoszącego odwołanie Sąd powinien był je wywieść stwierdzając nieistnienie tej decyzji ze względu na brak kompetencji wydającego ją podmiotu oraz brak uzasadnienia.


title: Sprawa T-188/05: Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2005 r. przez Joëla De Bry przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               23.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/40

         Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2005 r. przez Joëla De Bry przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-188/05)
   (2005/C 182/75)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 2 maja 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Joëla De Bry, zamieszkałego w Woluwé-St-Lambert (Belgia), reprezentowanego przez adwokatów Sébastiena Orlandiego, Alberta Coolena, Jeana-Noëla Louisa i Etienne'a Marchala, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżący wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               1)

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji zawierającej sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej skarżącego w 2003 r.,

               2)

               zobowiązanie strony pozwanej do zapłaty symbolicznej kwoty 1 euro, podwyższonej w toku postępowania, jak również obciążenie jej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na poparcie swej skargi skarżący wskazuje przede wszystkim na obiektywny konflikt interesów między nim a osobą oceniającą, będącą w tej samej grupie zaszeregowania, co skarżący.
   Skarżący twierdzi ponadto, że popełniono błędy w ocenie jego zasług oraz podkreśla niespójność między przyznanymi mu ocenami a uwagami do nich.
   Skarżący wskazuje wreszcie na naruszenie ogólnych przepisów wykonawczych do art. 43 regulaminu, jak również celów i zadań nowego systemu, zorientowanego na rozwój kariery zawodowej; naruszenie obowiązku uzasadnienia aktu, prawa do obrony oraz art. 26 regulaminu.


title: Sprawa C-508/07 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) wydanego w dniu 12 września 2007 r. w sprawie T-304/05 Cain Cellars, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 21 listopada 2007 r. przez Cain Cellars, Inc.

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/32

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) wydanego w dniu 12 września 2007 r. w sprawie T-304/05 Cain Cellars, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 21 listopada 2007 r. przez Cain Cellars, Inc.
   (Sprawa C-508/07 P)
   (2008/C 22/57)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Cain Cellars, Inc. (przedstawiciel: adwokat J. Albrecht)

      Druga stronapostępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 12 września 2007 r. w sprawie T-304/05;

               —

               stwierdzenie, że podstawa rejestracji wymieniona w art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 nie stoi na przeszkodzie rejestracji zgłoszonego znaku towarowego;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM, kosztami postępowania przed Sądem Pierwszej Instancji oraz kosztami niniejszego postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Streszczenie zarzutów podniesionych przez wnoszącego odwołanie przeciwko wyrokowi Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wydanemu w dniu 12 września 2007 r. w sprawie T-304/05
   Pierwszy zarzut odwołania
   Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94:
   Wnoszący odwołanie twierdzi, że przy badaniu okoliczności faktycznych mających znaczenie dla oceny odróżniającego charakteru znaku towarowego w kształcie pięciokąta Sąd Pierwszej Instancji nie uwzględnił istotnych okoliczności i odnośnych zasad prawa oraz poglądów prawnych, jako że dokonał on oceny znaku towarowego w kształcie pięciokąta wnoszącego odwołanie w sposób czysto teoretyczny i abstrakcyjny i nie uwzględnił on faktycznych podstaw oceny kwestii odróżniającego charakteru wyobrażenia pięciokąta, a w szczególności jego unikalności w miarodajnym sektorze winiarskim. Sąd zakwalifikował oznaczenie jako zwykły „kształt geometryczny” i założył z góry, w sposób abstrakcyjny brak jakiegokolwiek charakteru odróżniającego tego typu prostych oznaczeń.
   Drugi zarzut odwołania
   Naruszenie art. 67 § 3 regulaminu Sądu Pierwszej Instancji

               a)

               Zgodnie z art. 67 § 3 regulaminu Sądu Pierwszej Instancji Sąd bierze pod uwagę tylko te dokumenty i materiały, z którymi adwokaci i radcowie prawni oraz pełnomocnicy stron mogli się zapoznać i co do których mogli się wypowiedzieć. W pkt 34 zaskarżonego wyroku znajduje się odniesienie do dokumentów przedstawionych przez OHIM po raz pierwszy w odpowiedzi na skargę, co do których wnoszący odwołanie nie miał okazji wypowiedzenia się (procedura pisemna została zamknięta po przedstawieniu odpowiedzi na skargę). Wyrok został zatem oparty na dowodach, które nie podlegają dopuszczeniu. Brak możliwości przedstawienia przez wnoszącego odwołanie swojego stanowiska stanowi naruszenie prawa do bycia wysłuchanym.

               b)

               Wreszcie, wnoszący odwołanie twierdzi, że Sąd nie odniósł się w zaskarżonym wyroku do wyobrażeń towarów przedstawionych za zgodą OHIM w toku procedury ustnej celem wykazania odróżniającego charakteru znaku, które to wyobrażenia miały szczególne znaczenie jako dowód tego odróżniającego charakteru. Sąd nie wspomniał o nich w swoich rozważaniach dotyczących kwestii odróżniającego charakteru. To również stanowi naruszenie prawa do bycia wysłuchanym.


title: Sprawa F-30/11: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 21 października 2011 r. — Torijano Montero przeciwko Radzie

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/40

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 21 października 2011 r. — Torijano Montero przeciwko Radzie
   (Sprawa F-30/11) (1)

   2012/C 138/104
   Język postępowania: francuski
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 179 z 18.6.2011, s. 21.


title: Sprawa C-214/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (Rzeczpospolita Polska) w dniu 9 maja 2011 r. — Grand Sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Celnej w Gdyni

text:
               23.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 219/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (Rzeczpospolita Polska) w dniu 9 maja 2011 r. — Grand Sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Celnej w Gdyni
   (Sprawa C-214/11)
   2011/C 219/07
   Język postępowania: polski

      Sąd krajowy

   Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Grand Sp. z o.o.

      Strona pozwana: Dyrektor Izby Celnej w Gdyni

      Pytanie prejudycjalne

   Czy przepis art. 1 pkt 11 Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych (1) oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego powinien być interpretowany w ten sposób, że do „przepisów technicznych”, których projekty powinny zostać przekazane Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 wymienionej dyrektywy należy taki przepis ustawowy, który zakazuje przedłużania zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych?

      (1)  Dyrektywa 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiająca procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych (Dz.U. L 204, s. 37; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 13 Tom 020 P. 337 — 348), zmieniona przez Dyrektywę 98/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lipca 1998 r. zmieniającą dyrektywę 98/34/WE ustanawiającą procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych (Dz.U. L 217, s. 18; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 13 Tom 21 P. 8 — 16).


title: Sprawa C-325/07: Skarga wniesiona w dniu 11 lipca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/28

         Skarga wniesiona w dniu 11 lipca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-325/07)
   (2007/C 211/52)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: G. Rozet, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2003/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 marca 2003 r. zmieniającej dyrektywę Rady 83/477/EWG w sprawie ochrony pracowników przed ryzykiem związanym z narażeniem na działanie azbestu w miejscu pracy (1) lub w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło swoim zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 2 ust. 1 tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na transpozycję dyrektywy 2003/18/WE upłynął w dniu 14 kwietnia 2006 r.

      (1)  Dz.U. L 97, str. 48.


title: Sprawa C-234/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret (Dania) w dniu 26 czerwca 2009 r. — Skatteministeriet przeciwko DSV Road A/S

text:
               29.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/27

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret (Dania) w dniu 26 czerwca 2009 r. — Skatteministeriet przeciwko DSV Road A/S
   (Sprawa C-234/09)
   2009/C 205/45
   Język postępowania: duński

      Sąd krajowy

   Vestre Landsret (Dania)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Skatteministeriet

      Strona pozwana: DSV Road A/S

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 204 ust. 1 lit. a) w związku z art. 92 i art. 96 i w związku z art. 1 i art. 4 pkt 9 i 10 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny należy interpretować w ten sposób, że

                           a)

                           dług celny powstaje, gdy dla towarów, które fizycznie nie istnieją, błędnie wszczęta zostanie przez upoważnionego nadawcę procedura tranzytu w systemie NCTS i wskutek tego procedura tranzytu nie może zostać zakończona zgodnie z przepisami lub w ten sposób, że

                           b)

                           dług celny nie powstaje, ponieważ procedura tranzytu ma zastosowanie jedynie do fizycznie istniejących towarów, w związku czym błędne wszczęcie operacji tranzytowej w systemie NCTS dla towarów, które fizycznie nie istnieją nie prowadzi do nałożenia należności celnych?

               2)

               Jeśli na pytanie 1a zostanie udzielona odpowiedź twierdząca, czy wówczas pojęcia „przywóz towarów” w art. 4 pkt 10 i „towary” w art. 204 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny należy interpretować w ten sposób, że pojęcia te obejmują zarówno fizycznie istniejące towary jak również towary, które nie istnieją fizycznie?


title: Sprawa T-270/14: Skarga wniesiona w dniu 29 kwietnia 2014 r. – Grupa Azoty ATT Polymers przeciwko Komisji

text:
               14.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/24

         Skarga wniesiona w dniu 29 kwietnia 2014 r. – Grupa Azoty ATT Polymers przeciwko Komisji
   (Sprawa T-270/14)
   2014/C 223/29
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Grupa Azoty ATT Polymers (Guben, Niemcy) (przedstawiciele: H. Janssen i S. Kobes, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 18 grudnia 2013 r. w przedmiocie postępowania w sprawie pomocy państwa SA.33995 (2013/C)(ex 2013/NN) – Niemcy, Wsparcie dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz zmniejszone dopłaty EEG dla odbiorców energochłonnych, C(2013) 4424 final;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania;

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy: naruszenie art. 107 ust. 1 TFUE:

                           —

                           Skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja narusza art. 107 ust. 1 TFUE ze względu na to, że przewidziane w Gesetz über den Vorrang erneuerbarer Energien (niemieckiej ustawie o uprzywilejowaniu energii odnawialnych, zwanych dalej: „EEG”) dopłaty EEG i szczególne wypłaty wyrównawcze nie stanowią przyznania zasobów państwowych czy też kontrolowanych przez państwo. Mające znaczenie dla kwalifikacji tych środków okoliczności faktyczne miały zdaniem strony skarżącej zostać ustalone w postępowaniu między Komisją a Republiką Federalną Niemiec. Zdaniem strony skarżącej rozwiane zostały wszelkie wątpliwości, które powinna była stwierdzić Komisja w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 108 ust. 2 TFUE i art. 4 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE (1).

               2.

               Zarzut drugi: naruszenie art. 108 ust. 1 TFUE i zasady pewności prawa

                           —

                           Strona skarżąca podnosi w tym zakresie, że Komisja nie uwzględniła art. 108 ust. 1 TFUE i zasady pewności prawa ze względu na to, iż, weryfikując dokonaną na wstępnym etapie badania kwalifikację EEG jako pomocy, przeprowadziła postępowanie w przedmiocie nowej pomocy na podstawie art. 4 ust. 4 rozporządzenia nr 659/1999, zamiast postępowania w przedmiocie pomocy istniejącej na podstawie art. 17 i nast. rozporządzenia nr 659/1999. W tym względzie skarżąca podnosi w szczególności, że Komisja w decyzji z dnia 22 maja 2002 r. nie zakwalifikowała EEG 2000 jako pomocy w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE ze względu na brak przeniesienia zasobów państwowych. Ich zdaniem zmiany, jakie zaszły pomiędzy EEG 2000 a EEG 2012, są pozbawione znaczenia w kontekście wydania przez Komisję decyzji z dnia 22 maja 2002 r. Komisja mogła podnieść kwestę zmiany interpretacji przepisów prawa w ramach postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 1 TFUE, bez angażowania w to postępowanie skarżącej.

               3.

               Zarzut trzeci: naruszenie art. 41 Karty Praw Podstawowych oraz prawa do bycia wysłuchanym

                           —

                           Skarżąca podnosi również, że pozwana przyjęła zaskarżoną decyzję nie dając im możliwości zajęcia stanowiska w sprawie będącej jej przedmiotem.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz.U. L 83, s. 1).


title: Sprawa T-441/17: Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2017 r. – Arca Capital Bohemia/Komisja

text:
               16.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/26

         Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2017 r. – Arca Capital Bohemia/Komisja
   (Sprawa T-441/17)
   (2017/C 347/35)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Arca Capital Bohemia a.s. (Praga, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat M. Nedelka)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji COMP/F3/NB/tt*D-2017/025322 z dnia 13 marca 2017 r., w której instytucja ta odmówiła częściowo dostępu do dokumentów na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1) dotyczących sprawy COMP/SA. 25076 (2011//NN) – Prywatyzacja Rental Housing – Karbon Invest;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2017) 3129 final z dnia 4 maja 2017 r. utrzymującej w mocy decyzję Komisji COMP/F3/NB/tt*D-2017/025322 z dnia 13 marca 2017 r.;

               —

               obciążenie Komisji jej własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący błędnego zastosowania wyjątków przewidzianych w art. 4 ust. 2 tiret pierwszy i trzeci rozporządzenia (WE) nr 1049/2001.

                           —

                           W tym względzie skarżąca utrzymuje, że pozwana błędnie zastosowała właściwe orzecznictwo, które jej zdaniem nie znajduje zastosowania do spraw, w których administracyjne akta sprawy zostały zamknięte. Co więcej, w sprawach dotyczących pomocy państwa istnieje bardzo silny interes publiczny w uzyskaniu możliwie najwięcej informacji w celu kontrolowania jednostek państwowych, zaś argumenty oparte na interesach handlowych powinny być przedmiotem innych rozważań niż te, które są właściwe w sprawach połączeń lub karteli.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący nadrzędnego interesu publicznego w ujawnieniu.

                           —

                           W tym względzie skarżąca wysuwa argumenty idące w tym kierunku, że sporna prywatyzacja miała zdecydowanie negatywne skutki społeczne i powołuje się na szeroko rozpowszechnione podejrzenia, że w ramach procesu prywatyzacyjnego doszło do uchybień jednostek państwowych.

      (1)  Dz.U. L 15, s. 43.