title: Sprawa T-819/14: Skarga wniesiona w dniu 16 grudnia 2014 r. – Meżdunaroden centyr za izsledwane na małcinstwata i kułturnite wzaimodejstwija/Komisja

text:
               16.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/31

         Skarga wniesiona w dniu 16 grudnia 2014 r. – Meżdunaroden centyr za izsledwane na małcinstwata i kułturnite wzaimodejstwija/Komisja
   (Sprawa T-819/14)
   (2015/C 089/37)
   Język postępowania: bułgarski

      Strony

      Strona skarżąca: Fundacja „Meżdunaroden centyr za izsledwane na małcinstwata i kułturnite wzaimodejstwija” (Sofia, Bułgaria) (przedstawiciel: adwokat Christo Christew)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności aktu prawnego Komisji Europejskiej zawartego w jej piśmie o numerze referencyjnym ARES (2014) 2848632–01/09/2014 oraz w załączonej do niego nocie obciążeniowej nr 3241409948 o numerze referencyjnym Komisji Europejskiej ARES (2014) 2848632–01/09/2014;

               —

               zasądzenie na rzecz strony skarżącej poniesionych przez nią kosztów postępowania;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, na wypadek gdyby skarga mająca na celu stwierdzenie nieważności została oddalona, obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania na podstawie art. 87 § 3 akapit drugi regulaminu postępowania przed Sądem w zakresie, w jakim strona pozwana umyślnie przyczyniła się do poniesienia tych kosztów przez stronę skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.
   Zgodnie z zarzutem pierwszym skarga jest dopuszczalna, ponieważ sporny akt należy uznać za wykonywanie władzy publicznej w stosunku do osoby trzeciej, która posiada interes prawny w zaskarżeniu stwierdzenia odnoszącego się do dokonanego przez tę osobę naruszenia, jako że to stwierdzenie stanowi przesłankę do przyjęcia niekorzystnych dla osoby trzeciej środków.
   Zarzut drugi wywiedziono z twierdzenia, iż Komisja Europejska naruszyła zasadę dobrej administracji w zakresie, w jakim po pierwsze, nie dokonała wszechstronnego, obiektywnego i logicznie konsekwentnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych niniejszej sprawy oraz nie rozpatrzyła argumentów prawnych osoby, której dotyczą przyjęte środki, a także po drugie, nie uzasadniła swojego aktu.
   Zarzut trzeci wywiedziono z twierdzenia, iż Komisja naruszyła zasadę pewności prawa w zakresie, w jakim część zaskarżonego aktu zawierająca rozstrzygnięcie jest niejasna, w tym jeśli chodzi o charakter tego aktu.
   Zarzut czwarty wywiedziono z twierdzenia, iż Komisja naruszyła zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań w zakresie, w jakim – wobec braku uwag Komisji dotyczących poprzednich projektów, zarówno w odniesieniu do ich wykonania, jak i w odniesieniu do prowadzenia dokumentacji finansowej – strona skarżąca zasadnie oczekiwała, że prowadzi dokumentację prawidłowo i że nie jest konieczne dokonywanie korekt ani bieżących, ani przyszłych projektów, ze względu na to, iż owo uzasadnione oczekiwanie powstało w następstwie działań właściwego organu, jakim jest Komisja Europejska.


title: Sprawa C-609/10 P: Postanowienie Trybunału z dnia 14 kwietnia 2011 r. — Dieter C. Umbach przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Dostęp do dokumentów instytucji —  „Program TACIS” — Umowa zawarta przez Komisję — Wypowiedzenie umowy — Spór między stronami umowy — Wniosek o udostępnienie dokumentów — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               16.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/9

         Postanowienie Trybunału z dnia 14 kwietnia 2011 r. — Dieter C. Umbach przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-609/10 P) (1)

   (Odwołanie - Dostęp do dokumentów instytucji - „Program TACIS” - Umowa zawarta przez Komisję - Wypowiedzenie umowy - Spór między stronami umowy - Wniosek o udostępnienie dokumentów - Oczywista niedopuszczalność)
   2011/C 211/15
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Dieter C. Umbach (przedstawiciel: M. Stephani, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Costa de Oliveira i T. Scharf, pełnomocnicy

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) z dnia 21 października 2010 r. w sprawie T-474/08 Umbach przeciwko Komisji, którym Sąd oddalił skargę mającą za przedmiot żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 2 września 2008 r. odmawiającej przyznania wnoszącemu odwołanie dostępu do pewnych danych zawartych w dokumentach dotyczących umowy zawartej między wnoszącym odwołanie a Komisją w sprawie wsparcia przy redagowaniu kodeksu administracyjnego dla Federacji Rosyjskiej w ramach „programu TACIS” — Żądanie udostępnienia dokumentów w związku ze sporem powstałym między wnoszącym odwołanie a Komisją w następstwie wypowiedzenia tej umowy — Naruszenie art. 41 ust. 2 lit. b) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               D. C. Umbach zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 89 z 19.3.2011.


title: Sprawa C-334/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 19 czerwca 2013 r. — Nordex Food A/S przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas

text:
               7.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 19 czerwca 2013 r. — Nordex Food A/S przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas
   (Sprawa C-334/13)
   2013/C 260/41
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Nordex Food A/S

      Strona pozwana: Hauptzollamt Hamburg-Jonas

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w przy decyzji o przyznaniu refundacji wywozowej należy przyjąć, że pozwolenie na wywóz, o którym mowa w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 800/1999 ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych (1), zostało przedstawione należycie w sytuacji, gdy urząd celny wywozu, który przyjął zgłoszenie wywozowe bez przedstawienia pozwolenia, zezwolił eksporterowi na późniejsze dostarczenie pozwolenia w ciągu określonego terminu i eksporter ten wykonał to zobowiązanie?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze: Czy art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 800/1999 ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych wymaga bezwzględnie przedstawienia pozwolenia na wywóz już przy składaniu zgłoszenia wywozowego, czy też wystarczy, jeśli eksporter przedstawi (udzielone mu przed wywozem) pozwolenie na wywóz dopiero w ramach procedury wypłaty refundacji?

               3)

               Czy eksporter, który początkowo przedstawił fałszywe dokumenty celne dotyczące przywozu eksportowanego towaru do państwa przeznaczenia, może przedstawić uprawniające do otrzymania refundacji ważne dokumenty celne jeszcze po upływie terminu na ich przedstawienie przewidzianego w rozporządzeniu nr 800/1999 ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych, jeśli przedstawienie tych dokumentów po terminie nie spowodowało zwłoki lub przeszkody w realizacji procedury wypłaty refundacji, ponieważ wniosek o refundację został pierwotnie oddalony z innych przyczyn niż brak przedstawienia tego rodzaju dowodów przywozu i są one przedstawiane po stwierdzeniu fałszerstwa przedstawionych początkowo dokumentów?

               4)

               Czy przesłanki sankcji na podstawie art. 51 rozporządzenia (WE) nr 800/1999 ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych są spełnione również wtedy, gdy refundacja wywozowa, o którą eksporter się ubiega, wprawdzie rzeczywiście odpowiada refundacji podlegającej przyznaniu, jednak eksporter w ramach procedury wypłaty refundacji przedstawił początkowo dokumenty, na podstawie których refundacja wywozowa nie mogłaby zostać mu przyznana?

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 800/1999 z dnia 15 kwietnia 1999 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych, Dz.U. L 102, s.11.


title: Sprawa T-314/07 R: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 października 2007 r. — Simsalagrimm Filmproduktion przeciwko Komisji i EACEA

text:
               22.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/44

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 października 2007 r. — Simsalagrimm Filmproduktion przeciwko Komisji i EACEA
   (Sprawa T-314/07 R)
   (2007/C 315/85)

      Język postępowania: niemiecki

   Prezes Sądu zarządził wykreślenie sprawy.


title: Sprawa T-97/16: Wyrok Sądu z dnia 4 maja 2017 r. – Kasztantowicz/EUIPO – Gbb Group (GEOTEK) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku — Słowny unijny znak towarowy GEOTEK — Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Zasada 40 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 — Dowód rzeczywistego używania znaku towarowego — Przekroczenie terminu — Zasada 61 ust. 2 i 3 oraz zasada 65 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95 — Powiadomienie właściciela o wyznaczonym terminie za pośrednictwem faksu — Brak okoliczności mogących podważyć raport transmisji przedstawiony przez EUIPO — Artykuł 78 rozporządzenia nr 207/2009 — Zasada 57 rozporządzenia nr 2868/95 — Wniosek o przesłuchanie świadków — Uznanie przysługujące EUIPO]

text:
               19.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/23

         Wyrok Sądu z dnia 4 maja 2017 r. – Kasztantowicz/EUIPO – Gbb Group (GEOTEK)
   (Sprawa T-97/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy GEOTEK - Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Zasada 40 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 - Dowód rzeczywistego używania znaku towarowego - Przekroczenie terminu - Zasada 61 ust. 2 i 3 oraz zasada 65 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95 - Powiadomienie właściciela o wyznaczonym terminie za pośrednictwem faksu - Brak okoliczności mogących podważyć raport transmisji przedstawiony przez EUIPO - Artykuł 78 rozporządzenia nr 207/2009 - Zasada 57 rozporządzenia nr 2868/95 - Wniosek o przesłuchanie świadków - Uznanie przysługujące EUIPO])
   (2017/C 195/32)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Martin Kasztantowicz (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat R. Ronneburger)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: D. Hanf i A. Söder, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: Gbb Group Ltd (Letchworth, Zjednoczone Królestwo)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 grudnia 2015 r. (sprawa R 3025/2014-5) dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku między Gbb Group a M. Kasztantowiczem.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Martin Kasztantowicz zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 145 z 25.4.2016.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 7 października 2004 r. w sprawie C-312/02: Królestwo Szwecji przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Skarga o stwierdzenie nieważności — EFOGR — Potrącenia z finansowania przez Wspólnotę — Wsparcie dla producentów niektórych roślin uprawnych — Organizacja wspólnych rynków w sektorze wołowiny)

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/10

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 7 października 2004 r.
   w sprawie C-312/02: Królestwo Szwecji przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - EFOGR - Potrącenia z finansowania przez Wspólnotę - Wsparcie dla producentów niektórych roślin uprawnych - Organizacja wspólnych rynków w sektorze wołowiny)
   (2004/C 300/20)
   Język postępowania: szwedzki
   W sprawie C-312/02, Królestwo Szwecji (pełnomocnik: K. Renman) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: K. Simonsson), mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności w trybie art. 230 WE, Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, C. Gulmann i R. Schintgen, F. Macken i J. N. Cunha Rodrigues, sędziowie, rzecznik generalny: F. G. Jacobs, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 7 października 2004 r. wyrok, zawierający następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Królestwo Szwecji zostaje obciążone kosztami.

      (1)  Dz.U. C 261 z 26.10.2002.


title: Sprawa C-622/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 5 grudnia 2011 r. — Staatssecretaris van Financiën przeciwko Pactor Vastgoed BV

text:
               10.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 5 grudnia 2011 r. — Staatssecretaris van Financiën przeciwko Pactor Vastgoed BV
   (Sprawa C-622/11)
   2012/C 73/27
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Staatssecretaris van Financiën

      Strona pozwana: Pactor Vastgoed BV

      Pytanie prejudycjalne

   Czy w świetle szóstej dyrektywy VAT (1) jest dopuszczalne, aby w przypadku, gdy pierwotne wstępne odliczenie VAT jest korygowane na podstawie art. 20 szóstej dyrektywy VAT w ten sposób, że kwota odliczenia musi zostać w całości, bądź w części zwrócona, kwota ta była pobierana od innej osoby aniżeli podatnik, który w przeszłości dokonał wstępnego odliczenia, w szczególności — jak w przypadku zastosowania art. 12a [niderlandzkiej] Wet op de omzetbelasting 1968 (ustawy o podatku obrotowym z 1968 r.) — od osoby, na rzecz której podatnik dostarczył rzecz?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1)


title: Sprawa C-346/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 30 kwietnia 2015 r. w sprawach połączonych T-707/13 i T-709/13, Steinbeck GmbH/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 9 lipca 2015 r. przez Steinbeck GmbH

text:
               14.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 302/22

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 30 kwietnia 2015 r. w sprawach połączonych T-707/13 i T-709/13, Steinbeck GmbH/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 9 lipca 2015 r. przez Steinbeck GmbH
   (Sprawa C-346/15 P)
   (2015/C 302/28)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Steinbeck GmbH (przedstawiciele: adwokaci M. Heinrich i M. Fischer)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach rynku wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Alfred Sternjakob GmbH & Co. KG

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnosząca odwołanie zwraca się do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 30 kwietnia 2015 r. w sprawach połączonych T-707/13 i T 709/13:

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W opinii wnoszącej odwołanie zaskarżony wyrok stanowi naruszenie art. 7 ust. 1 lit. B rozporządzenia nr 207/2009 (1) z następujących powodów:

               1.

               Sąd jako jedyną podstawę dla brakującego charakteru odróżniającego znaku towarowego „BE HAPPY” wskazał, że mógłby on zostać postrzegany jako slogan reklamowy. Stoi to w bezpośredniej sprzeczności z orzecznictwem Trybunału Unii Europejskiej, zgodnie z którym samo to nie wystarczy dla odmowy charakteru odróżniającego.

               2.

               Sąd ponadto nie przedstawił żadnego konkretnego związku miedzy znakiem towarowych „BE HAPPY” a towarami podlegającymi rejestracji dla niego, który to związek nie wymaga minimalnej interpretacji przez zainteresowany krąg odbiorców. Został raczej stworzony jednostronny związek między towarem a oznaczeniem, który nawet jeśli jest trafny, wymaga od zainteresowanego kręgu odbiorców wysiłki interpretacyjnego.

               3.

               Sąd tym samym zastosował w sposób błędny pod względem prawnym miarę oceny charakteru odróżniającego znaku towarowego „BE HAPPY”.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Wersja ujednolicona) (Dz.U. L 78, s.1).


title: Sprawa T-6/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 lipca 2007 r. — wheyco przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Element stymulujący — Skarga o stwierdzenie nieważności — Akt wywołujący skutki prawne — Interes prawny — Niedopuszczalność)

text:
               22.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/10

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 lipca 2007 r. — wheyco przeciwko Komisji
   (Sprawa T-6/06) (1)

   (Pomoc państwa - Element stymulujący - Skarga o stwierdzenie nieważności - Akt wywołujący skutki prawne - Interes prawny - Niedopuszczalność)
   (2007/C 223/13)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: wheyco GmbH, dawniej Mopro-Nord GmbH (Altentreptow, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci L. Harings i C. Schmidt)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: K. Gross, T. Scharf i A. Stobiecka-Kuik, działający w charakterze pełnomocników)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o częściowe stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 6 września 2005 r. w sprawie pomocy państwa N 363/2004 na budowę zakładu rafinacji serwatki w Meklemburgii-Pomorzu Przednim (Niemcy) (Dz.U. 2005, C 262, str. 5).
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               wheyco GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 74 z 25.3.2006.


title: Sprawa C-308/08: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 20 maja 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 92/43/EWG — Ochrona siedlisk przyrodniczych — Dzika fauna i flora — System ochrony poprzedzający umieszczenie siedliska w wykazie terenów mających znaczenie dla Wspólnoty — Artykuł 12 ust. 4 — Przedsięwzięcie poprawy stanu drogi wiejskiej)

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/3

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 20 maja 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-308/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 92/43/EWG - Ochrona siedlisk przyrodniczych - Dzika fauna i flora - System ochrony poprzedzający umieszczenie siedliska w wykazie terenów mających znaczenie dla Wspólnoty - Artykuł 12 ust. 4 - Przedsięwzięcie poprawy stanu drogi wiejskiej)
   2010/C 179/04
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Pardo Quintillán i D. Recchia, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: N. Díaz Abad, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.U. L 206, s. 7), będącej przedmiotem wykładni w wyroku z dnia 13 stycznia 2005 r. w sprawie C-117/03 oraz wyroku z dnia 14 września 2006 r. w sprawie C-244/05, jak również uchybienie zobowiązaniom wynikającym z art. 12 ust. 4 tejże dyrektywy — Przedsięwzięcie poprawy stanu drogi wiejskiej łączącej Villamanrique de la Condesa (Sewilla) z El Rocío (Huelva)

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 223 z 30.8.2008


title: Sprawa T-800/16: Skarga wniesiona w dniu 16 listopada 2016 r. – Mayekawa Europe/Komisja

text:
               23.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/44

         Skarga wniesiona w dniu 16 listopada 2016 r. – Mayekawa Europe/Komisja
   (Sprawa T-800/16)
   (2017/C 022/60)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Mayekawa Europe NV/SA (Zaventem, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci H. Gilliams i J. Bocken)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 11 stycznia 2016 r. w sprawie zastosowanego przez Królestwo Belgii systemu pomocy państwa dotyczącego zwolnienia z opodatkowania nadmiernych zysków SA.37667 (2015/C) (ex 2015/NN) (1);

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 2–4 decyzji;

               —

               w każdym razie stwierdzenie nieważności art. 2–4 tej decyzji w zakresie, w jakim przepisy te a) nakazują odzyskanie pomocy od podmiotów innych niż adresaci „decyzji o zwolnieniu z opodatkowania nadmiernych zysków” określonej w zaskarżonej decyzji oraz b) nakazują odzyskanie kwoty równej zwolnieniu podatkowemu beneficjentów, nie pozostawiając Belgii możliwości uwzględnienia dokonanej przez inne organy podatkowe korekty finansowej w górę;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu skargi strona skarżąca formułuje cztery zarzuty:

               1.

               W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca twierdzi, że Komisja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, nadużyła władzy oraz nie przedstawiła stosowanego uzasadnienia, stwierdzając w zaskarżonej decyzji istnienie pomocy państwa.

               2.

               W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca twierdzi, że Komisja dopuściła się naruszenia art. 107 TFUE, uchybiła obowiązkowi uzasadnienia oraz dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, stwierdzając w zaskarżonej decyzji jakoby system pomocy przyznawał selektywną korzyść.

               3.

               W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca twierdzi, że Komisja dopuściła się naruszenia art. 107 TFUE i oczywistego błędu w ocenie, stwierdzając w zaskarżonej decyzji jakoby system pomocy przyznawał korzyść.

               4.

               W ramach zarzutu czwartego strona skarżąca twierdzi, że Komisja dopuściła się naruszenia art. 107 TFUE, zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, zasady proporcjonalności, oczywistego błędu w ocenie, nadużycia władzy oraz nie przedstawiła stosowanego uzasadnienia, nakazując Belgii w zaskarżonej decyzji odzyskanie pomocy.

      (1)  Decyzja Komisji (UE) 2016/1699 z dnia 11 stycznia 2016 r. w sprawie programu pomocy państwa dotyczącego zwolnienia z opodatkowania nadmiernych zysków SA.37667 (2015/C) (ex 2015/NN) wdrożonego przez Belgię (notyfikowana jako dokument nr C(2015) 9837) (Dz.U. L 260, 2016, s.61)


title: Sprawa T-408/04: Skarga wniesiona dnia 4 października 2004 r. przez Anke Kröppelin przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/50

         Skarga wniesiona dnia 4 października 2004 r. przez Anke Kröppelin przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa T-408/04)
   (2004/C 300/98)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 4 października 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Anke Kröppelin zamieszkałej w Brukseli, reprezentowanej przez adwokatów Sebastiena Orlandiego, Alberta Coolena, Jean-Noëla Louisa i Etienne Marchala, z adresem do doręczeń w Luksemburgu przeciwko Radzie Unii Europejskiej,
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               uchylenie decyzji Rady odmawiającej przyznania skarżącej dodatku zagranicznego za rozłąkę i praw jej przysługujących od momentu wstąpienia do służby z dniem 1 listopada 2003 r;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Przed wstąpieniem do służby w Radzie, skarżąca zatrudniona była w Kancelarii kraju związkowego Meklemburgii – Pomorza Przedniego w Brukseli. Niniejszą skargą zaskarża ona decyzję odmawiającą przyznania jej dodatku zagranicznego za rozłąkę.
   Na poparcie swojej skargi, skarżąca wskazuje na naruszenie art. 4 ust. 1 lit. a Załącznika VII do Regulaminu, polegającego na tym, że Rada nie wzięła pod uwagę tego, iż skarżąca znajdowała się w sytuacji wynikającej ze świadczenia pracy na rzecz innego Państwa. Skarżąca zarzuca ponadto naruszenie zasady równego traktowania i niedyskryminacji.


title: Sprawa T-213/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 24 lutego 2010 r. w sprawie F-89/08, P przeciwko Parlamentowi, wniesione w dniu 10 maja 2010 r. przez P

text:
               17.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/22

         Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 24 lutego 2010 r. w sprawie F-89/08, P przeciwko Parlamentowi, wniesione w dniu 10 maja 2010 r. przez P
   (Sprawa T-213/10 P)
   2010/C 195/36
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: P (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat E. Boigelot)

      Druga strona postępowania: Parlament Europejski

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               stwierdzenie, że odwołanie jest dopuszczalne i zasadne oraz w efekcie:

               —

               uchylenie wyroku wydanego w dniu 24 lutego 2010 r. przez trzecią izbę Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej w sprawie F-89/08, doręczonego wnoszącej odwołanie w dniu 1 marca 2010 r., na mocy którego skarga wnoszącej odwołanie mająca na celu w szczególności stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu z dnia 15 kwietnia 2008 r. o zwolnieniu jej i obciążenie Parlamentu obowiązkiem zapłaty na jej rzecz zadośćuczynienia za krzywdę, którą miała ona ponieść została oddalona jako bezzasadna;

               —

               uwzględnienie żądań przedstawionych przez wnoszącą odwołanie przed Sądem do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej;

               —

               obciążenie drugiej strony postępowania kosztami obydwu instancji.

      Zarzuty i główne argumenty

   W drodze niniejszego odwołania wnosząca je żąda uchylenia wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej (SSP) z dnia 24 lutego 2010 r., wydanego w sprawie F-89/08 P przeciwko Parlamentowi, na mocy którego skarga wnoszącej odwołanie mająca na celu w szczególności stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego o rozwiązaniu z nią umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego i zasądzenie na jej rzecz zadośćuczynienia za krzywdę, którą miała ponieść została oddalona.
   Celem uzasadnienia odwołania wnosząca je ponosi trzy zarzuty:

               —

               naruszenie prawa i przedstawienie wewnętrznie sprzecznego uzasadnienia, ponieważ SSP uznał, że zaznajomienie się z powodami decyzji tylko poprzez sprawdzenie jej akt osobistych jest wystarczające i nie prowadzi do stwierdzenia nieważności tejże decyzji pomimo tego, że instytucja nie przedstawiła tych powodów ani w decyzji o zwolnieniu ani w decyzji o oddaleniu zażalenia;

               —

               błędna interpretacja przez SSP: i) systemu podziału władzy między administracją i sądownictwem i równowagi instytucjonalnej, ii) art. 26 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej oraz iii) prawa do skutecznej ochrony sądowej, ponieważ SSP zajął miejsce Parlamentu Europejskiego przedstawiając — zamiast niego — domniemane powody decyzji zaskarżonej przed SSP;

               —

               niewystarczające uzasadnienie zaskarżonego wyroku, ponieważ SSP pominął okoliczność, że przedstawione mu akta sprawy, które stanowiły podstawę wydania zaskarżonej decyzji były wewnętrznie sprzeczne i to pomimo tego, że wnosząca odwołanie zwróciła uwagę na te niespójności w skardze wniesionej przez nią w pierwszej instancji.


title: Sprawa T-71/09: Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2009 r. — Química Atlântica, L.da, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               16.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/36

         Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2009 r. — Química Atlântica, L.da, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-71/09)
   2009/C 113/74
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Química Atlântica, L.da (Lizbona, Portugalia), (przedstawiciel: J. Teixeira Alves, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, ze Komisja była zobowiązana do przyjęcia środków w celu harmonizacji kryteriów klasyfikacji i opodatkowania (oclenia) fosforanu diwapnia przywożonego z Tunezji;

               —

               stwierdzenie, że uchybienie przez Komisję temu obowiązkowi doprowadziło do istotnych różnic w opodatkowaniu (ocleniu) towarów zadeklarowanych w Portugalii w porównaniu z towarami zadeklarowanymi w państwach członkowskich, co z uwagi na bliskie położenie geograficzne stanowi konkurencję dla podmiotów gospodarczych, którzy deklarują owe towary w Portugalii;

               —

               nakazanie Komisji przyjęcie środków w celu harmonizacji klasyfikacji celnej fosforanu diwapnia;

               —

               nakazanie Komisji uwzględnienia okoliczności, iż fosforan jest towarem nieorganicznym uzyskiwanym w drodze reakcji chemicznej poprzez oddziaływanie kwasu na minerał, z którego to powodu już na wstępie wyłączona zostaje możliwość jego zaklasyfikowania do pierwszych 24 działów Wspólnej Taryfy Celnej;

               —

               nakazanie Komisji przyjęcia środków, które zapewnią, że klasyfikacja przyjęta w poszczególnych państwach członkowskich zostanie zharmonizowana zgodnie z właściwymi hermetycznymi kryteriami;

               —

               stwierdzenie, ze stronie skarżącej przysługuje zwrot pobranych od niej opłat celnych przekraczających kwotę wynikającą z zastosowania stawki odpowiadającej pozycji taryfowej 2835 [25] 90.

               —

               Nakazanie Komisji zapłaty kosztów i wydatków związanych z niniejszym postępowaniem, a także wydatków koniecznych poniesionych przez skarżąca, a w szczególności kosztów związanych z przemieszczeniem się, pobytem i wynagrodzeniem jej adwokata.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca zajmuje się sprzedażą fosforanu diwapnia przywożonego z Tunezji, który do 1994 r. deklarowany był przez nią dla celów oclenia pod oznaczeniem „wodorofosforan wapnia (fosforan diwapnia)” znajdującym się w podpozycji 2835 [25] 90 NC. Portugalskie organy celne nalegały na to, aby fosforan diwapnia deklarowany był jako podpozycja 2309 90 98 CN, jako produkty stosowane do żywienia zwierząt — pozostałe. W tym samym czasie, we Francji, w Zjednoczonym Królestwie i w Hiszpanii, które praktycznie pochłaniają cały fosforan diwapnia otrzymywany w Tunezji i wywożony do Unii Europejskiej, ten sam produkt był klasyfikowany pod podpozycją taryfy celnej 28 35 [25] 90, opodatkowanej stawką zero.
   Skarżąca wystąpiła do Komisji o przyjęcie środków harmonizujących klasyfikację celną fosforanu diwapnia, jednakże Komisja nie podjęła żadnych działań w tym zakresie. Od 2005 r. Komisja odwleka podjęcie decyzji w tym zakresie. W grudniu 2008 r. podjęła konkretną decyzję, o treści negatywnej, w której to, po pierwsze stwierdza, ze klasyfikacja fosforanu diwapnia pod pozycją taryfową 2309 jest zgodna i jednolita w poszczególnych państwach członkowskich, oraz, co za tym idzie, odmawia przyjęcia środków harmonizujących klasyfikację. Komisja posiada dokumenty, które dowodzą, ze fosforan diwapnia przywożony z Tunezji, największego dostawcy Wspólnotowego, jest klasyfikowany we Francji i Hiszpanii pod podpozycja taryfy celnej 2835 25 90 i miała możliwość sprawdzenia tego, że przynajmniej w Zjednoczonym Królestwie również przyjmuje się taką klasyfikację. Twierdzenie, że klasyfikacja fosforanu nie powoduje problemów w pozostałych państwach członkowskich jest prawdą połowiczną, ponieważ nie odzwierciedla tego, że kraje te nie importują fosforanu dwipania z Tunezji. Komisja miała obowiązek sprawdzenia, czy skład fosforanu diwapnia pochodzącego z Tunezji jest podobny do jego surogatów pochodzących z innych państw. Jednakże nie uczyniła tego, pomimo że poinformowano ją o tym, że w tym zakresie został przyjęty wiążący komunikat urzędu celnego we Francji. Odpowiedź Komisji na zarzuty dotyczące rozbieżnej klasyfikacji celnej, a przez to oczywiście błędnej, oparta jest na nieprawdziwych okolicznościach faktycznych, a Komisja nie podejmuje żadnych środków harmonizujących kryteria klasyfikacji, co oznacza utrzymanie wcześniejszej sytuacji.
   Sądy portugalskie utrzymały w mocy decyzje portugalskich organów celnych bez występowania do trybunału z wnioskiem o wydanie orzeczenia w Trybie prejudycjalnym. W większości państw członkowskich importujących fosforan diwapnia z Tunezji, towar ten jest deklarowany pod pozycją celną 2835 [25] 90. Owa rozbieżna klasyfikacja celna, która znajduje odzwierciedlenie w nakładaniu cła, spowodowała wyłączenie skarżącej z hiszpańskiego rynku, na którym fosforan diwapnia był wolny od opłaty celnej, jako ze był klasyfikowany pod podpozycją 28 35 [25] 90.


title: Sprawa C-413/06 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) wydanego w dniu 13 lipca 2006 r. w sprawie T-464/04 Independent Music Publishers and Labels Association (Impala, international association) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 10 października 2006 r. przez Bertelsmann AG, Sony Corporation of America

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/25

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) wydanego w dniu 13 lipca 2006 r. w sprawie T-464/04 Independent Music Publishers and Labels Association (Impala, international association) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 10 października 2006 r. przez Bertelsmann AG, Sony Corporation of America
   (Sprawa C-413/06 P)
   (2006/C 326/51)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Bertelsmann AG, Sony Corporation of America (Przedstawiciele: P. Chappatte, J. Boyce, Solicitors, N. Levy, Barrister, adwokat R. Snelders oraz T. Graf, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich, Independent Music Publishers and Labels Association (Impala, international association), Sony BMG Music Entertainment BV
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 lipca 2006 r. w sprawie T-464/04;

               —

               oddalenie skargi Impala o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji lub ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Pierwszej Instancji oraz

               —

               obciążenie Impala kosztami niniejszego postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnoszący odwołanie podnoszą siedem zarzutów:
   Po pierwsze, zdaniem wnoszących odwołanie, Sąd Pierwszej Instancji naruszył prawo, opierając się na piśmie w sprawie przedstawienia zarzutów Komisji w celu oceny decyzji.
   Po drugie, Sąd Pierwszej Instancji miał naruszyć prawo, nakazując Komisji przeprowadzenie badania rynku po doręczeniu odpowiedzi stron dokonujących zgłoszenia na pismo w sprawie przedstawienia zarzutów.
   Wnoszący odwołanie twierdzą po trzecie, że Sąd Pierwszej Instancji naruszył prawo poprzez zastosowanie niewłaściwych i zbyt surowych wymogów dowodowych w odniesieniu do decyzji zezwalających na koncentrację.
   Po czwarte, zdaniem wnoszących odwołanie, Sąd Pierwszej Instancji przekroczył zakres sądowej kontroli poprzez zastąpienie własnej oceny oceną Komisji, przez co sam popełnił oczywiste błędy i w istotnych aspektach dokonał nieprawidłowej interpretacji okoliczności dowodowych.
   Po piąte, Sąd Pierwszej Instancji miał naruszyć prawo poprzez niewłaściwe zastosowanie kryteriów określonych w wyroku w sprawie Airtours dla oceny możliwości zawarcia tajnego porozumienia.
   Wnoszący odwołanie podnoszą po szóste, że Sąd Pierwszej Instancji naruszył prawo poprzez zastosowanie niewłaściwych i zbyt surowych wymogów uzasadnienia w odniesieniu do decyzji zezwalających na koncentrację.
   Po siódme, wnoszący odwołanie stwierdzają, że Sąd Pierwszej Instancji naruszył prawo poprzez oparcie się na dowodach, które nie zostały ujawnione stronom wnoszącym odwołanie i które nie były przedstawione Komisji w chwili wydania przez nią decyzji.


title: Sprawa C-361/14 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 14 czerwca 2016 r. – Komisja Europejska/Peter McBride i in. (Odwołanie — Środki ochrony zasobów i restrukturyzacja sektora rybołówstwa — Wnioski o zwiększenie tonażu ze względów bezpieczeństwa — Stwierdzenie przez sądy Unii nieważności pierwotnej decyzji oddalającej — Artykuł 266 TFUE — Uchylenie podstawy prawnej, na której oparto tę decyzję oddalającą — Kompetencja i podstawa prawna do przyjmowania nowych decyzji — Stwierdzenie przez Sąd nieważności nowych decyzji oddalających — Zasada pewności prawa)

text:
               22.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/5

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 14 czerwca 2016 r. – Komisja Europejska/Peter McBride i in.
   (Sprawa C-361/14 P) (1)

   ((Odwołanie - Środki ochrony zasobów i restrukturyzacja sektora rybołówstwa - Wnioski o zwiększenie tonażu ze względów bezpieczeństwa - Stwierdzenie przez sądy Unii nieważności pierwotnej decyzji oddalającej - Artykuł 266 TFUE - Uchylenie podstawy prawnej, na której oparto tę decyzję oddalającą - Kompetencja i podstawa prawna do przyjmowania nowych decyzji - Stwierdzenie przez Sąd nieważności nowych decyzji oddalających - Zasada pewności prawa))
   (2016/C 305/07)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouquet i A. Szmytkowska, pełnomocnicy, wspierani przez B. Dohertego, Barrister)

      Druga strona postępowania: Peter McBride, Hugh McBride, Mullglen Ltd, Cathal Boyle, Thomas Flaherty, Ocean Trawlers Ltd, Patrick Fitzpatrick, Eamon McHugh, Eugene Hannigan, Larry Murphy, Brendan Gill (przedstawiciele: N. Travers SC, D. Barry, Solicitor i E. Barrington SC)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 339 z 29.9.2014.


title: Sprawa T-52/13: Skarga wniesiona w dniu 4 lutego 2013 r. — Efag Trade Mark Company przeciwko OHIM (FICKEN)

text:
               6.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 101/21

         Skarga wniesiona w dniu 4 lutego 2013 r. — Efag Trade Mark Company przeciwko OHIM (FICKEN)
   (Sprawa T-52/13)
   2013/C 101/46
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Efag Trade Mark Company GmbH & Co. KG (Schemmerhofen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Wekwerth)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 18 października 2012 r. w sprawie R 493/2012-1;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania przed Izbą Odwoławczą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „FICKEN” dla towarów i usług z klas 25, 32, 33 i 43 — zgłoszenie nr 9 274 366

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. f) i art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa T-729/15: Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2015 r. – MSD Animal Health Innovation i Intervet international/EMA

text:
               15.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 59/41

         Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2015 r. – MSD Animal Health Innovation i Intervet international/EMA
   (Sprawa T-729/15)
   (2016/C 059/48)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: MSD Animal Health Innovation GmbH (Schwabenheim, Niemcy) i Intervet international BV (Boxmeer, Niderlandy) (przedstawiciele: J. Stratford, QC, C. Thomas, Barrister, P. Bogaert, lawyer, B. Kelly i H. Billson, Solicitors)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Leków (EMA)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji EMA z dnia 25 listopada 2015 r. notyfikowanej skarżącym w dniu 3 grudnia 2015 r. o udzieleniu dostępu osobie trzeciej do informacji o weterynaryjnych produktach leczniczych, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1049/2001 (Dz.U. 2001 L 145, s.43), jako że dotyczy ona poufnych informacji handlowych, których ujawnienie naruszy prawa skarżącej a prawo UE zabrania takiej decyzji;

               —

               obciążenie EMA kosztami niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, iż sporne dokumenty podlegają ochronie na mocy art. 4 ust. 2 lub art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 zgodnie z ogólnym domniemaniem poufnego charakteru.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, iż sporne dokumenty stanowią w całości poufną informację handlową, która podlega ochronie na mocy art. 4 ust. 2 rzeczonego rozporządzenia.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący tego, iż ujawnienie dokumentów naruszyłoby proces decyzyjny EMA.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący tego, iż EMA nie przeprowadziła wymaganego prawem wyważenia interesów.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący tego, iż wynikiem odpowiedniego wyważenia interesów wymaganego prawem byłaby decyzja o nieujawnianiu żadnej z części dokumentów lub przynajmniej decyzja o posłużeniu się sformułowaniami proponowanymi przez stronę skarżącą.


title: Sprawa T-575/08: Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2008 r. — 4care przeciwko OHIM — Laboratorios Diafarm (Acumed)

text:
               7.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/43

         Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2008 r. — 4care przeciwko OHIM — Laboratorios Diafarm (Acumed)
   (Sprawa T-575/08)
   (2009/C 55/76)
   Język skargi: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: 4care AG (Kilonia, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Redeker)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Laboratorios Diafarm, SA (Barbera del Valles, Hiszpania)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 7 października 2008 r. w sprawie R 16636/2007-2 i oddalenie sprzeciwu wniesionego przez interwenienta;

               —

               obciążenie pozwanego i interwenienta kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „Acumed” dla towarów należących do klas 3, 5 i 9 (zgłoszenie nr 4493136)

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Laboratorios Diafarm, SA

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny hiszpański znak towarowy „AQUAMED ACTIVE” (nr 2506452) dla towarów należących do klasy 5 oraz słowny wspólnotowy znak towarowy „AQUAMED ACTIVE” (nr 2882272) dla towarów należących do klasy 5

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), ponieważ w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1).


title: Sprawa C-19/05: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 października 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Danii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Zasoby własne Wspólnot — Należności celne wymagane zgodnie z prawem, które nie zostały pokryte wskutek błędu organów celnych — Odpowiedzialność finansowa państw członkowskich)

text:
               22.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/4

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 października 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Danii
   (Sprawa C-19/05) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Zasoby własne Wspólnot - Należności celne wymagane zgodnie z prawem, które nie zostały pokryte wskutek błędu organów celnych - Odpowiedzialność finansowa państw członkowskich)
   (2007/C 315/05)
   Język postępowania: duński
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: N. Rasmussen, G. Wilms oraz H.-P. Hartvig, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Danii (Przedstawiciel: J. Molde, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuł 10 WE oraz art. 2 i 8 decyzji Rady 94/728/WE, Euratom z dnia 31 października 1994 r. w sprawie systemu zasobów własnych Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 293, str. 9) — Odpowiedzialność finansowa państw członkowskich z tytułu zasobów własnych — Brak udostępnienia Komisji kwoty 18 687 475 DKK, której organy celne błędnie nie pobrały od przedsiębiorstwa tytułem należności celnych
   Sentencja

               1)

               Nie udostępniając Komisji Wspólnot Europejskich zasobów własnych w kwocie 18 687 475 DKK powiększonych o odsetki za zwłokę liczone od dnia 27 lipca 2000 r., Królestwo Danii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy prawa wspólnotowego, w szczególności na podstawie art. 2 i 8 decyzji Rady 94/728/WE, Euratom z dnia 31 października 1994 r. w sprawie systemu zasobów własnych Wspólnot Europejskich.

               2)

               Królestwo Danii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 93 z 16.4.2005.


title: Sprawa T-168/15: Skarga wniesiona w dniu 1 kwietnia 2015 r. – Republika Grecka/Komisja

text:
               27.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/29

         Skarga wniesiona w dniu 1 kwietnia 2015 r. – Republika Grecka/Komisja
   (Sprawa T-168/15)
   (2015/C 245/35)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Grecka (przedstawiciele: G. Kanellopoulos, E. Leftheriotou i Α.Ε. Vasilopoulou)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji z dnia 26 stycznia 2015 r.„w sprawie obniżenia płatności okresowych w związku z programem rozwoju wiejskiego Grecji za okres programowy 2007–2013 i z kosztami za okresy od 1 stycznia 2014 r. do 31 marca 2014 r. oraz od 1 kwietnia 2014 r. do 30 czerwca 2014 r., CCI 2007 GR 06 RPO 001”, o kwoty wynoszące odpowiednio 2 75  118,75 EUR i 2 9 40  050 EUR, notyfikowanej jako dokument nr C(2015) 252 wersja ostateczna.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący okoliczności, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie błędnej wykładni i błędnego zastosowania art. 16 ust. 4 rozporządzenia Komisji nr 883/2006 z dnia 21 czerwca 2006 r. (1). z naruszeniem kompetencji Komisji ratione temporis oraz istotnych wymogów proceduralnych postępowania, o których mowa w tym przepisie.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący okoliczności, że decyzja została wydana na podstawie błędnej wykładni i błędnego zastosowania art. 41 ust. 1 rozporządzenia nr 1306/2013 (2).

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący błędnej wykładni i błędnego zastosowania przez Komisję art. 26 ust. 5 rozporządzenia nr 1290/2005 (3), art. 27 ust. 3 i 4 tego samego rozporządzenia, art. 36 ust. 5 rozporządzenia nr 1306/2013 i art. 41 ust. 3 tego samego rozporządzenia, jak również naruszenia zasady ne bis in idem, zasady uzasadnionych oczekiwań i zasady kontradyktoryjności oraz prawa do obrony przysługującego Republice Greckiej.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący okoliczności, że decyzja Komisji została wydana na podstawie błędnej wykładni i błędnego zastosowania art. 27 ust. 4 rozporządzenia nr 1290/2005 i art. 41 ust. 3 rozporządzenia nr 1306/2013 oraz naruszenia zasady proporcjonalności.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący okoliczności, że decyzja Komisji została wydana na podstawie błędnej wykładni i błędnego zastosowania art. 27 ust. 4 rozporządzenia nr 1290/2005 i art. 41 ust. 3 rozporządzenia nr 1306/2013 oraz naruszenia pojęcia siły wyższej i nadzwyczajnych okoliczności.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 883/2006 z dnia 21 czerwca 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 w odniesieniu do prowadzenia kont przez agencje płatnicze, deklaracji wydatków i dochodów oraz warunków zwrotu wydatków w ramach EFRG i EFRROW (Dz.U. L 171, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz.U. L 347, s. 549).

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. L 209, s. 1).


title: Sprawa C-222/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Pécsi Törvényszék (Węgry) w dniu 15 maja 2015 r. – Hőszig/Alstom Power Thermal Services

text:
               27.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Pécsi Törvényszék (Węgry) w dniu 15 maja 2015 r. – Hőszig/Alstom Power Thermal Services
   (Sprawa C-222/15)
   (2015/C 245/12)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Pécsi Törvényszék

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Hőszig Kft.

      Strona pozwana: Alstom Power Thermal Services

      Pytania prejudycjalne

               I –

               W związku z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 593/2008 z dnia 17 czerwca 2008 r. w sprawie prawa właściwego dla zobowiązań umownych (Rzym I) [zwanego dalej „rozporządzeniem nr 593/2008”] (1):

                           1)

                           Czy sąd krajowy może interpretować wyrażenie „z okoliczności wynika”, zawarte w art. 10 ust. 2 rozporządzenia nr 593/2008, w ten sposób, że badanie „okoliczności, które należy wziąć pod uwagę” do celów ustalenia racjonalności braku wyrażenia przez stronę zgody zgodnie z prawem państwa, którym ma ona miejsce zwykłego pobytu, odnosi się do okoliczności dotyczących zawarcia, przedmiotu umowy i jej wykonania?

                                       1.1.

                                       Czy skutki, o których mowa w art. 10 ust. 2, sytuacji opisanej w pkt 1 powyżej, należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji gdyby okoliczności, które należy wziąć pod uwagę, ukazały wobec powołania się przez stronę [na prawo państwa, w którym ma miejsce zwykłego pobytu], że zgoda na prawo właściwe ustalone na podstawie ust. 1 tego artykułu nie stanowiłaby racjonalnego skutku jej zachowania, sąd krajowy powinien orzec o istnieniu i o ważności postanowienia umownego według prawa państwa miejsca zwykłego pobytu strony, która powoływała się na to prawo?

                           2)

                           Czy dany sąd krajowy może nadać postanowieniu art. 10 ust. 2 rozporządzenia nr 593/2008 wykładnię, zgodnie z którą – zważywszy na ogół okoliczności danej sprawy – może on swobodnie ocenić, czy w świetle okoliczności, które należy wziąć pod uwagę, wyrażenie zgody [na wybór prawa właściwego] zgodnie z art. 10 ust. 1 nie stanowiło racjonalnego skutku zachowania strony?

                           3)

                           W przypadku gdyby dana strona powołała się zgodnie z art. 10 ust. 2 rozporządzenia nr 593/2008 na prawo państwa, w którym ma miejsce zwykłego pobytu, aby wykazać, że nie wyraziła zgody [na wybór prawa właściwego], czy sąd krajowy jest zobowiązany uwzględnić prawo państwa miejsca zwykłego pobytu tej strony w zakresie, w jakim w świetle prawa tego państwa wobec zaistnienia wspomnianych „okoliczności” zgoda tej strony na prawo wskazane w umowie nie stanowiłaby racjonalnego zachowania?

                                       3.1.

                                       W takim wypadku, czy prawo wspólnotowe stoi na przeszkodzie przyjęciu przez sąd krajowy wykładni, zgodnie z którą badanie „okoliczności” w celu ustalenia racjonalności braku wyrażenia zgody odnosi się do okoliczności dotyczących zawarcia, przedmiotu umowy i jej wykonania?

               II –

               W związku z rozporządzeniem Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych [zwanego dalej „rozporządzeniem nr 44/2001”] (2):

                           1)

                           Czy art. 23 ust. 1 rozporządzenia Rady nr 44/2001 stoi na przeszkodzie nadaniu mu przez sąd krajowy wykładni, zgodnie z którą konieczne jest dokładne wskazanie właściwego sądu, czy wystarczy – wobec wymogów ustanowionych w motywie 14 wspomnianego rozporządzenia – by wola lub zamiar stron wynikał w sposób jasny z treści umowy?

                                       1.1

                                       Czy jest zgodne z wymogami art. 23 ust. 1 rozporządzenia nr 44/2001, by sąd krajowy przyjął wykładnię, zgodnie z którą klauzula prorogacyjna zawarta w warunkach ogólnych umów jednej ze stron, na podstawie której spory powstałe lub mające związek z ważnością, wykonaniem lub rozliczeniem zamówienia, w przypadku których nie doszło do ugodowego rozwiązania, są poddane wyłącznej i ostatecznej właściwości sądów określonego miasta jednego z państw członkowskich – w tym wypadku Paryża [Francja] – jest wystarczająco precyzyjna, aby z jej treści można było wywieść – w świetle wymogów ustanowionych w motywie 14 wspomnianego rozporządzenia – wolę lub zamiar stron w odniesieniu do wskazanego państwa członkowskiego?

      (1)  Dz.U. L 177, s. 6.

      (2)  Dz.U. L 12, s. 1.


title: Sprawa T-248/10: Wyrok Sądu z dnia 16 października 2013 r. — Włochy przeciwko Komisji (System językowy — Ogłoszenie o konkursie otwartym celem naboru administratorów — Wybór drugiego języka spośród trzech języków — Rozporządzenie nr 1 — Artykuł 1d ust. 1, art. 27 akapit pierwszy i art. 28 lit. f) regulaminu pracowniczego — Artykuł 1 ust. 1 lit. f) załącznika III do regulaminu pracowniczego — Obowiązek uzasadnienia — Zasada niedyskryminacji)

text:
               30.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/11

         Wyrok Sądu z dnia 16 października 2013 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-248/10) (1)

   (System językowy - Ogłoszenie o konkursie otwartym celem naboru administratorów - Wybór drugiego języka spośród trzech języków - Rozporządzenie nr 1 - Artykuł 1d ust. 1, art. 27 akapit pierwszy i art. 28 lit. f) regulaminu pracowniczego - Artykuł 1 ust. 1 lit. f) załącznika III do regulaminu pracowniczego - Obowiązek uzasadnienia - Zasada niedyskryminacji)
   2013/C 352/19
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, wspierany przez P. Gentiliego, avvocato dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo J. Currall, i J. Baquero Cruz i B. Eggers, następnie J. Currall i G. Gattinara, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności ogłoszenia o konkursie otwartym EPSO/AD/177/10 zorganizowanych w celu utworzenia listy rezerwy kadrowej dla naboru na stanowiska administratorów (AD5) w obszarach: „Europejska administracja publiczna”, „Prawo”, „Ekonomia”, „Audyt” i „Technologie informacyjne i komunikacyjne (TIC)” (Dz. U. 2010, C 64 A, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność ogłoszenia o konkursie otwartym EPSO/AD/177/10 zorganizowanego w celu utworzenia listy rezerwy kadrowej dla naboru na stanowiska administratorów (AD5) w obszarach: „Europejska administracja publiczna”, „Prawo”, „Ekonomia”, „Audyt” i „Technologie informacyjne i komunikacyjne”.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Republikę Włoską.

      (1)  Dz.U. C 209 z 31.7.2010.


title: Wyrok Trybunału z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie E-13/11 – Granville Establishment przeciwko Volkerowi Anhalt, Melanie Anhalt i Jasmin Barbaro, z domu Anhalt (Umowy dotyczące właściwości sądu – Swoboda świadczenia i otrzymywania usług – Dyskryminacja ze względu na przynależność państwową – Uzasadnienie – Środki zaradcze w przypadku niezgodności z przepisami EOG)

text:
               29.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 369/12

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 25 kwietnia 2012 r.
   w sprawie E-13/11
   Granville Establishment przeciwko Volkerowi Anhalt, Melanie Anhalt i Jasmin Barbaro, z domu Anhalt
   (Umowy dotyczące właściwości sądu – Swoboda świadczenia i otrzymywania usług – Dyskryminacja ze względu na przynależność państwową – Uzasadnienie – Środki zaradcze w przypadku niezgodności z przepisami EOG)
   2012/C 369/10
   W sprawie E-13/11 Granville Establishment przeciwko Volkerowi Anhalt, Melanie Anhalt i Jasmin Barbaro, z domu Anhalt – WNIOSEK skierowany do Trybunału na mocy art. 34 Porozumienia pomiędzy państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości przez Fürstliches Landgericht (Okręgowy Sąd Książęcy), Liechtenstein, dotyczący wykładni art. 4 i 36 Porozumienia EOG w odniesieniu do ustawy o jurysdykcji Liechtensteinu, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher, prezes, Per Christiansen i Páll Hreinsson (sędzia sprawozdawca), sędziowie, wydał w dniu 25 kwietnia 2012 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

               —

               Artykuł 36 Porozumienia EOG wyklucza istnienie przepisu prawa krajowego, takiego jak § 53a ust. 1 ustawy o jurysdykcji, który przyznaje wyłącznie obywatelom Liechtensteinu prawo do uniknięcia bycia pozwanym za granicą na podstawie umowy regulującej właściwość sądu, chyba że umowa ta została zawarta w formie aktu notarialnego.

               —

               Na ile to możliwe, za wykładnię i stosowanie właściwych przepisów prawa krajowego odpowiada sąd krajowy w taki sposób, aby możliwe było należyte usunięcie skutków naruszenia prawa EOG. W tym kontekście do sądu krajowego należy ustalenie, czy przepisy ustawy o jurysdykcji lub wszelkie inne przepisy prawa krajowego można zastosować do celów wykładni zgodnie z prawem EOG.


title: Sprawa T-47/02: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 21 czerwca 2006 r. — Manfred Danzer i Hannelore Danzer przeciwko Radzie Unii Europejskiej (Prawo spółek — Dyrektywy 68/151/EWG i 78/660/EWG — Ogłaszanie rocznych sprawozdań finansowych — Ochrona tajemnicy przedsiębiorstwa — Naruszenie praw podstawowych — Podstawa prawna — Skarga o odszkodowanie — Niedopuszczalność)

text:
               12.8.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/17

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 21 czerwca 2006 r. — Manfred Danzer i Hannelore Danzer przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa T-47/02) (1)

   (Prawo spółek - Dyrektywy 68/151/EWG i 78/660/EWG - Ogłaszanie rocznych sprawozdań finansowych - Ochrona tajemnicy przedsiębiorstwa - Naruszenie praw podstawowych - Podstawa prawna - Skarga o odszkodowanie - Niedopuszczalność)
   (2006/C 190/28)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Manfred Danzer i Hannelore Danzer (Linz, Austria) (Przedstawiciele: początkowo J. Hintermayr, M. Krüger, F. Haunschmidt, G. Minichmayr i P. Burgstaller, a następnie J. Hintermayr, F. Haunschmidt, G. Minichmayr, P. Burgstaller, G. Tusek, T. Riedler i C. Hadeyer, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (Przedstawiciele: M. Giorgi Fort i M. Bauer, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Po pierwsze, żądanie odszkodowania, na podstawie art. 288 WE, za szkodę jakoby poniesioną przez skarżących w związku z obowiązkiem ujawnienia pewnych informacji w rocznym sprawozdaniu finansowym spółki, w której pełnią funkcje podmiotów zarządzających, wynikającym z art. 2 ust. 1 lit. f) pierwszej dyrektywy 68/151/EWG Rady z dnia 9 marca 1968 r. w sprawie koordynacji gwarancji, jakie są wymagane w państwach członkowskich od spółek w rozumieniu art. 58 akapit drugi traktatu EWG (następnie art. 58 akapit drugi traktatu WE, obecnie art. 48 akapit drugi WE) w celu uzyskania ich równoważności w całej Wspólnocie dla zapewnienia ochrony interesów zarówno wspólników, jak i osób trzecich (Dz.U. L 65, str. 8), oraz z art. 47 czwartej dyrektywy 78/660/EWG Rady z dnia 25 lipca 1978 r. wydanej na podstawie art. 54 ust. 3 lit. g) traktatu EWG [następnie art. 54 ust. 3 lit. g) traktatu WE i obecnie art. 44 ust. 2 lit. g) WE] w sprawie rocznych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek (Dz.U. L 222, str. 11), i po drugie, żądanie stwierdzenia nieważności wyżej wymienionych przepisów.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Skarżący zostają obciążeni własnymi kosztami postępowania oraz kosztami poniesionymi przez Radę.

      (1)  Dz.U. C 109 z 4.5.2002


title: Wyrok Trybunału z dnia 10 listopada 2014 r. w sprawie E-9/14 – Otto Kaufmann AG (Dopuszczalność – Wymiana informacji o wyrokach skazujących osoby prawne – Swoboda świadczenia usług – Swoboda przedsiębiorczości – Dyrektywa 2004/18/WE – Dyrektywa 2006/123/WE)

text:
               4.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/6

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 10 listopada 2014 r.
   w sprawie E-9/14
   Otto Kaufmann AG
   (Dopuszczalność – Wymiana informacji o wyrokach skazujących osoby prawne – Swoboda świadczenia usług – Swoboda przedsiębiorczości – Dyrektywa 2004/18/WE – Dyrektywa 2006/123/WE)
   (2015/C 183/07)
   W sprawie E-9/14 Otto Kaufmann AG – WNIOSEK skierowany do Trybunału na podstawie art. 34 Porozumienia pomiędzy Państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości przez Okręgowy Sąd Książęcy Księstwa Liechtensteinu (Fürstliches Landgericht des Fürstentums Liechtenstein) dotyczący wykładni przepisów EOG w odniesieniu do rejestrowania wyroków skazujących za przestępstwo osoby prawne, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes) oraz sędziowie: Per Christiansen (sędzia sprawozdawca) i Páll Hreinsson, wydał w dniu 10 listopada 2014 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
   Artykuły 31 i 36 Porozumienia EOG nie nakładają wymogu wyraźnej rejestracji wyroków skazujących za przestępstwo osoby prawne. Przepisy takie jak art. 45 dyrektywy 2004/18/WE i art. 33 dyrektywy 2006/123/WE mogą wprowadzać wymóg, by dane państwo EOG przedstawiło, na żądanie innego państwa EOG, informacje dotyczące wyroków skazujących istotne z punktu widzenia kompetencji i wiarygodności zawodowej osób prawnych. Dyrektywy te pozostawiają jednak kwestie gromadzenia i przetwarzania takich istotnych informacji przepisom krajowym.


title: Sprawa C-118/07: Skarga wniesiona w dniu 27 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/30

         Skarga wniesiona w dniu 27 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii
   (Sprawa C-118/07)
   (2007/C 95/57)
   Język postępowania: fiński
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Huttunen, H. Stovlbaek i B. Martenczuk)

      Strona pozwana: Republika Finlandii
   Żądania strony skarżącej:

               —

               stwierdzenie, że Republika Finlandii nie dochowała zobowiązań, które ciążą na niej na mocy art. 307 traktatu WE przez to, że nie zastosowała wszelkich właściwych środków, o których mowa w art. 307 ust. 2 WE, w celu wyeliminowania niezgodności w dotyczących przepływów postanowieniach znajdujących się w dwustronnych umowach o popieraniu inwestycji zawartych z Federacją Rosyjską (dawnym ZSRR), Białorusią, Chinami, Malezją, Sri Lanką i Uzbekistanem;

               —

               obciążenie Republiki Finlandii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Niniejsza skarga dotyczy dwustronnych umów o popieraniu inwestycji, które Republika Finlandii zawarła przed przystąpieniem do Unii Europejskiej z Federacją Rosyjską, Białorusią, Chinami, Malezją, Sri Lanką i Uzbekistanem. Postanowienia znajdujące się w tych umowach dotyczą przepływów kapitału i płatności związanych z inwestycjami. Komisja twierdzi, że postanowienia znajdujące się w tych umowach są sprzeczne z prawem wspólnotowym przez to, że uniemożliwiają Republice Finlandii przestrzeganie przepisów wydanych przez instytucje wspólnotowe na podstawie art. 57 ust. 2 WE, art. 59 WE i art. 60 ust. 1 WE. Jako że umowy te zostały zawarte przed przystąpieniem Republiki Finlandii do Unii Europejskiej, zgodnie z art. 307 ust. 2 WE Republika Finlandii zobowiązana jest do zastosowania wszelkich właściwych środków w celu wyeliminowania niezgodności znajdujących się w tych umowach.


title: Sprawa T-425/04: Skarga wniesiona w dniu 13 października 2004 r. przez Republikę Francuską przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               22.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/30

         Skarga wniesiona w dniu 13 października 2004 r. przez Republikę Francuską przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-425/04)
   (2005/C 19/64)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 13 października 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Republiki Francuskiej reprezentowanej przez pełnomocników Ronny'ego Abrahama, Gérauda de Bergues i Stéphanie Ramet, z adresem do doręczeń w Luksemburgu przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie w całości nieważności decyzji Komisji nr C(2004) 3060, z dnia 2 sierpnia 2004 r. dotyczącej pomocy państwa przyznanej przez Francję na rzecz France Télécom;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na poparcie swojej skargi skarżąca powołuje w pierwszej kolejności naruszenie podstawowych zasad postępowania oraz prawa do obrony. Według skarżącej, Komisja podjęła swoją decyzję na podstawie czynników tj. projektach ministerialnych z dnia 12 lipca 2002 r., niemieszczących się w ramach procedury, w postaci w jakiej została ona określona w decyzji o otwarciu procedury. Skarżąca podnosi, iż Komisja powinna była rozszerzyć procedurę poprzez przyjęcie nowej decyzji o jej otwarciu.
   Skarżąca podnosi ponadto zarzut naruszenia prawa poprzez błędne zastosowanie pojęcia pomocy państwa w znaczeniu art. 87 ust. 1 WE. Według skarżącej Komisja błędnie zastosowała test prywatnego inwestora w warunkach ekonomii wolnorynkowej. Zdaniem skarżącej, ponieważ projekty ministerialne nie powodują powstania zobowiązań po stronie państwa i jako takie nie mogą być kwalifikowane jako pomoc państwa, test prywatnego inwestora w warunkach ekonomii wolnorynkowej nie powinien był mieć zastosowania. Skarżąca wskazuje ponadto, iż Komisja doszła do błędnego wniosku o istnieniu pomocy na podstawie dwóch odrębnych zdarzeń, które rozpatrzone z osobna zostały przez nią uznane za niespełniające niezbędnych wymogów by być zakwalifikowanymi jako pomoc państwa. Zdarzeniami, o których mowa, są oświadczenia z lipca 2002 r. i wstępne porozumienie akcjonariuszy z grudnia 2002 r.
   Po trzecie, skarżąca podnosi, iż Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie przyjmując, iż analiza treści wywiadu z dnia 12 lipca 2002 r. rzekomo prowadziła do wniosku, iż dotyczył on zaangażowania państwa jako akcjonariusza i mógłby mieć wpływ na sytuację rynkową w grudniu.
   Ostatecznie, skarżąca podnosi, iż przyjęta linia rozumowania zawiera w sobie sprzeczności i nieścisłości, które obarczają zaskarżoną decyzję brakami w uzasadnieniu.


title: Sprawa T-289/14: Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2014 r. – H-O-T Servicecenter Nürnberg i in. przeciwko Komisji

text:
               14.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/41

         Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2014 r. – H-O-T Servicecenter Nürnberg i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-289/14)
   2014/C 223/44
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: -O-T Servicecenter Nürnberg GmbH (Norymberga, Niemcy), H-O-T Servicecenter Schmölln GmbH & Co. KG (Schmölln), H-O-T Servicecenter Allgäu GmbH & Co. KG (Memmingerberg), EB Härtetechnik GmbH & Co. KG (Norymberga) (przedstawiciele: A. Reuter, C. Arhold, N. Wimmer, F.-A. Wesche, K. Kindereit, R. Busch, A. Hohler i T. Woltering, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego w przedmiocie wsparcia dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz ograniczenia „dopłaty EEG” (dopłaty przeznaczonej na finansowanie źródeł energii odnawialnej w Niemczech) w przypadku odbiorców energochłonnych [pomoc państwa SA.33995 (2013/C) (ex 2013/NN)] (Dz.U. C 37/73 z dnia 7 lutego 2014 r.);

               —

               połączenie niniejszego postępowania z tym zapoczątkowanym wniesioną w dniu 21 marca 2014 r. przez Niemcy skargą o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, dołączenie do akt niniejszej sprawy akt postępowania wszczętego skargą Republiki Federalnej Niemiec;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziesięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy, dotyczący braku korzyści
               Skarżące podnoszą, że przewidziany w Gesetz für den Vorrang erneuerbarer Energien (niemieckiej ustawie o uprzywilejowaniu energii odnawialnych, zwanych dalej: „EEG”) system szczególnych wypłat wyrównawczych nie przysparza odbiorcom energochłonnym w sektorze hutniczym w ogóle, a w szczególności skarżącym nr 2 i 24 żadnych korzyści.

               2.

               Zarzut drugi, dotyczący braku korzyści selektywnej
               Skarżące podnoszą, że ten system szczególnych wypłat wyrównawczych nie przysparza im żadnej korzyści selektywnej w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.

               3.

               Zarzut trzeci, dotyczący braku użycia zasobów państwowych
               Skarżące podnoszą, że ten system szczególnych wypłat wyrównawczych nie stanowi pomocy „przyznawanej przez państwo członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych”.

               4.

               Zarzut czwarty, dotyczący braku zakłócenia konkurencji
               Skarżące podnoszą, że ten system szczególnych wypłat wyrównawczych nie zakłóca też konkurencji w ramach Unii Europejskiej.

               5.

               Zarzut piąty, dotyczący braku wywierania wpływu na wymianę handlową między państwami członkowskimi
               Skarżące podnoszą, że ten system szczególnych wypłat wyrównawczych nie wywiera też wpływu na wymianę handlową między państwami członkowskimi.

               6.

               Zarzut szósty, dotyczący tego, że zniesienie lub zmniejszenie skali stosowania systemu szczególnych wypłat wyrównawczych narusza prawa podstawowe skarżących
               Skarżące podnoszą, że zakwalifikowanie systemu szczególnych wypłat wyrównawczych jako pomocy lub też zmniejszenie skali jego zastosowania nie tylko wykracza poza jasno określone przez Trybunał granice wykładni art. 107 TFUE, lecz również narusza podstawowy materialny wymóg równego rozłożenia ciężarów. Zniesienie lub zmniejszenie skali stosowania systemu szczególnych wypłat wyrównawczych narusza więc prawa podstawowe skarżących, w tym również te wywodzone przez nie z karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

               7.

               Zarzut siódmy, dotyczący tego, że system szczególnych wypłat wyrównawczych jest objęty decyzją Komisji z dnia 22 maja 2002 r.
               Skarżące podnoszą, że w decyzji z dnia 22 maja 2002 r. Komisja wyraźnie stwierdziła, iż EEG i związane z nią „systemy wyrównawcze” nie spełniają kryteriów koniecznych uznania ich za pomoc (1). Decyzja ta obejmuje również rozpatrywany system szczególnych wypłat wyrównawczych.

               8.

               Zarzut ósmy, dotyczący oczywistego błędu w ocenie i niewystarczającej analizy wstępnej
               Zdaniem skarżących Komisja nie przeprowadziła wystarczającej analizy wstępnej i nie dostrzegła zatem tego, że systemy szczególnych wypłat wyrównawczych dla odbiorców energochłonnych są uzasadnione ze względu na cel, charakterystykę i strukturę wewnętrzną EEG i nie stanowią zatem korzyści selektywnej.

               9.

               Zarzut dziewiąty, dotyczący naruszenia prawa do bycia wysłuchanym
               Skarżące podnoszą, że w każdym razie Komisja powinna była przed wydaniem decyzji o takiej wadze prawnej wysłuchać ich stanowisk.

               10.

               Zarzut dziesiąty, dotyczący niewystarczającego uzasadnienia
               Wreszcie skarżące podnoszą, że decyzja o wszczęciu postępowania nie została w istotnych kwestiach w odpowiedni sposób uzasadniona.

      (1)  Pismo Komisji z dnia 22 maja 2002, C (2002) 1887 wersja ostateczna/pomoc państwa NN 27/2000 – Niemcy.


title: Sprawa C-353/04: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 7 września 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — Nowaco Germany GmbH przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas (Rozporządzenia (EWG) nr 1538/91 i nr 3665/87 — Wspólnotowy kodeks celny — Refundacje wywozowe — Przesłanki przyznania — Dobra, zgodna z prawem, dobrymi zwyczajami i praktyką kupiecką jakość — Procedura celna — Zgłoszenie wywozowe — Fizyczna kontrola — Próbka — Dopuszczalna liczba jednostek wadliwych — Jednolita jakość — Prawa i obowiązki eksportera i organów celnych — Mięso drobiowe)

text:
               18.11.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/7

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 7 września 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — Nowaco Germany GmbH przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas
   (Sprawa C-353/04) (1)

   (Rozporządzenia (EWG) nr 1538/91 i nr 3665/87 - Wspólnotowy kodeks celny - Refundacje wywozowe - Przesłanki przyznania - Dobra, zgodna z prawem, dobrymi zwyczajami i praktyką kupiecką jakość - Procedura celna - Zgłoszenie wywozowe - Fizyczna kontrola - Próbka - Dopuszczalna liczba jednostek wadliwych - Jednolita jakość - Prawa i obowiązki eksportera i organów celnych - Mięso drobiowe)
   (2006/C 281/11)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesfinanzhof
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Nowaco Germany GmbH

      Strona pozwana: Hauptzollamt Hamburg-Jonas
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesfinanzhof — Wykładnia rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1538/91 z dnia 5 czerwca 1991 r. wprowadzającego szczegółowe przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (EWG) nr 1906/90 w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do drobiu (Dz.U. L 143, str. 11) oraz art. 70 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 302, str. 1) — Wniosek o refundacje wywozowe dotyczące mrożonych kurczaków — Przesłanka w zakresie dobrej, zgodnej z prawem, dobrymi zwyczajami i praktyką kupiecką jakości, w sytuacji, gdy badanie próbek wykazało, że część kurczaków nie spełnia wymogów przewidzianych w art. 6 rozporządzenia (EWG) nr 1538/91
   Sentencja

               1)

               Dla celów ustalenia „dobrej, zgodnej z prawem, dobrymi zwyczajami i praktyką kupiecką jakości” towaru objętego wnioskiem o refundację wywozową mają zastosowanie przepisy rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1538/91 z dnia 5 czerwca 1991 r. wprowadzającego szczegółowe przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (EWG) nr 1906/90, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1000/96 z dnia 4 czerwca 1996 r., które ustanawiają minimalne normy jakości i marginesy tolerancji, a w szczególności art. 6 i 7 tego rozporządzenia.

               2)

                           a)

                           W takich okolicznościach jak w postępowaniu przed sądem krajowym, art. 70 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego wspólnotowy kodeks celny, zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 82/97 z dnia 19 grudnia 1996 r., ma zastosowanie dla celów ustalenia, czy towar objęty wnioskiem o refundację wywozową jest „dobrej, zgodnej z prawem, dobrymi zwyczajami i praktyką kupiecką jakości”, pod warunkiem prawidłowego przeprowadzenia przewidzianej w nim rewizji.

                           b)

                           Przewidziana w art. 70 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia nr 2913/92, zmienionego rozporządzeniem nr 82/97 fikcja prawna nie ma zastosowania, gdy liczność pobranej próbki nie jest wystarczająca w świetle art. 7 rozporządzenia nr 1538/91.

               3)

               W takich okolicznościach jak w postępowaniu przed sądem krajowym, do krajowych władz administracyjnych i sądowniczych należy ustalenie okoliczności faktycznych z uwzględnieniem wszystkich dowodów. Dowody te mogą obejmować dostępne próbki jak również inne elementy, w szczególności protokoły sporządzone zgodnie z przepisami wspólnotowymi przez właściwego funkcjonariusza, który przeprowadził fizyczną kontrolę. W przypadku, gdy okoliczności faktyczne rozstrzygające dla stwierdzenia uprawnienia do refundacji wywozowych nie mogą zostać ustalone, do sądu krajowego należy dokonanie oceny zachowania eksportera i organów celnych, polegające na ustaleniu w jakim stopniu każdy z nich wykonał, lub nie, swoje prawa i obowiązki, oraz wyciągnięcie odpowiednich konsekwencji w zakresie prawa do refundacji wywozowych.

      (1)  Dz.U. C 262 z 23.10.2004


title: Sprawa T-23/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 29 kwietnia 2009 r. — Borco-Marken-Import Matthiesen przeciwko OHIM (α) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego α — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter odróżniający — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94)

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/38

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 29 kwietnia 2009 r. — Borco-Marken-Import Matthiesen przeciwko OHIM (α)
   (Sprawa T-23/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego α - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter odróżniający - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94)
   2009/C 141/78
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Borco-Marken-Import Matthiesen GmbH & Co. KG (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Wolter)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (przedstawiciel: M. Kicia)

      Przedmiot sprawy

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 30 listopada 2006 r. (sprawa R 808/2006-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego α jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 30 listopada 2006 r. (sprawa R 808/2006-4).

               2)

               Postępowanie w przedmiocie drugiego żądania Borco-Marken-Import Matthiesen GmbH & Co. KG zostaje umorzone.

               3)

               OHIM zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 69 z 24.3.2007.


title: Sprawa C-385/10: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 18 października 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato — Włochy) — Elenca Srl przeciwko Ministero dell'Interno (Swobodny przepływ towarów — Ograniczenia ilościowe i środki o skutku równoważnym — Wewnętrzne wykładziny kominów i przewodów kominowych — Brak oznakowania zgodności CE — Wyłączenie wprowadzenia do obrotu)

text:
               8.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 379/3

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 18 października 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato — Włochy) — Elenca Srl przeciwko Ministero dell'Interno
   (Sprawa C-385/10) (1)

   (Swobodny przepływ towarów - Ograniczenia ilościowe i środki o skutku równoważnym - Wewnętrzne wykładziny kominów i przewodów kominowych - Brak oznakowania zgodności CE - Wyłączenie wprowadzenia do obrotu)
   2012/C 379/04
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Elenca Srl

      Strona pozwana: Ministero dell'Interno

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Consiglio di Stato — Wykładnia art. 2, art. 4 ust. 2, art. 5 i art. 6 dyrektywy Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych (Dz.U. L 40, s. 12) — Produkty nieobjęte normami zharmonizowanymi przewidzianymi w dyrektywie — Przepisy krajowe wyłączające wprowadzenie do obrotu wewnętrznych wykładzin kominów i przewodów kominowych z tworzyw sztucznych bez oznakowania CE

      Sentencja

               1)

               Wykładni dyrektywy Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych, zmienionej rozporządzeniem (WE) nr 1882/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 września 2003 r. należy dokonywać w ten sposób, że sprzeciwia się ona przepisom krajowym, które uzależniają z mocy prawa wprowadzenie do obrotu wyrobów budowlanych, takich jak będące przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, pochodzących z innego państwa członkowskiego od umieszczenia oznakowania CE.

               2)

               Wykładni art. 34–37 TFUE należy dokonywać w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom krajowym, które uzależniają z mocy prawa wprowadzenie do obrotu wyrobów budowlanych, takich jak będące przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, pochodzących z innego państwa członkowskiego od umieszczenia oznakowania CE.

      (1)  Dz.U. C 274 z 9.10.10.


title: Sprawa C-184/11: Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               25.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 186/14

         Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-184/11)
   2011/C 186/25
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Stromsky i C. Urraca Caviedes, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że nie przyjmując wszelkich środków związanych z wykonaniem wyroku Trybunału wydanego w dniu 14 grudnia 2006 r. w sprawach połączonych od C-485/03 do C-490/03 Komisja przeciwko Hiszpanii, Zb.Orz. s. I-11887 (zwanego dalej „wyrokiem z 2006 r.”), dotyczącego uchybienia zobowiązaniom Królestwa Hiszpanii ciążącym na nim na mocy decyzji Komisji 2002/820/WE z dnia 11 lipca 2001 r. dotyczącej programu pomocy państwa, który Hiszpania wprowadziła na rzecz przedsiębiorstw z prowincji Álava w postaci ulgi podatkowej w wysokości 45 % kwoty inwestycji (Dz.U. 2002 L 296, s. 1); 2002/892/WE z dnia 11 lipca 2001 r. dotyczącej programu pomocy państwa, który Hiszpania wprowadziła na rzecz niektórych nowo utworzonych przedsiębiorstw w prowincji Álava (Dz.U. 2002 L 314, s. 1); 2003/27/WE z dnia 11 lipca 2001 r. dotyczącej programu pomocy państwa, który Hiszpania wprowadziła na rzecz przedsiębiorstw z prowincji Vizcaya w postaci ulgi podatkowej w wysokości 45 % kwoty inwestycji (Dz.U. 2003 L 17, s. 1); 2002/806/WE z dnia 11 lipca 2001 r. dotyczącej programu pomocy państwa, który Hiszpania wprowadziła na rzecz niektórych nowo utworzonych przedsiębiorstw w prowincji Vizcaya (Dz.U. 2002 L 279, s. 35); 2003/894/WE z dnia 11 lipca 2001 r. dotyczącej programu pomocy państwa, który Hiszpania wprowadziła na rzecz przedsiębiorstw z prowincji Guipúzcoa w postaci ulgi podatkowej w wysokości 45 % kwoty inwestycji (Dz.U. 2002 L 314, s. 26) i 2002/540/WE z dnia 11 lipca 2001 r. dotyczącej programu pomocy państwa, który Hiszpania wprowadziła na rzecz niektórych nowo utworzonych przedsiębiorstw w prowincji Guipúzcoa (Dz.U. 2002 L 174, s. 31) (zwanych dalej decyzjami z 2001 r.), Królestwo Hiszpanii naruszyło zobowiązania ciążące na nim na mocy tych decyzji oraz na mocy art. 260 TFUE.

               —

               Zasądzenie od Królestwa Hiszpanii na rzecz Komisji okresowej kary pieniężnej w wysokości 236 044,8 Eur za dzień zwłoki w wykonaniu wyroku od dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie do dnia całkowitego wykonania wyroku z 2006 r.

               —

               Zasądzenie od Królestwa Hiszpanii na rzecz Komisji ryczałtu w wysokości wynikającej z pomnożenia stawki dziennej wynoszącej 25 817,4 Eur przez liczbę dni istnienia naruszenia, począwszy od dnia ogłoszenia wyroku w sprawie z 2006 r. do dnia, w którym:

                           —

                           Królestwo Hiszpanii odzyska pomoc uznaną za bezprawną na mocy decyzji z 2001 r., jeśli Trybunał stwierdzi, że odzyskanie zostało rzeczywiście dokonane przed ogłoszeniem wyroku w niniejszej sprawie;

                           —

                           zostanie wydany wyrok w niniejszej sprawie, jeśli wyrok z 2006 r. nie zostanie w pełni wykonany przed tym dniem.

               —

               Obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja twierdzi, że władze hiszpańskie nie podjęły wszelkich środków związanych z wykonaniem wyroku z 2006 r., ponieważ nie odzyskały one wszystkich pomocy uznanych za bezprawne i niezgodne na mocy decyzji z 2001 r. Po pierwsze władze hiszpańskie uznały, że niektóre pomoce indywidualne były zgodne z rynkiem wewnętrznym, chociaż pomoce te nie spełniały warunków krajowej regulacji dotyczącej pomocy regionalnych zatwierdzonej przez Komisję oraz w każdym razie nie spełniały warunków wskazanych w wytycznych w sprawie krajowej pomocy regionalnej (Dz.U. 1998, C 74, s. 9). Po drugie władze hiszpańskie zastosowały w przypadku niektórych beneficjentów odliczenie mogące sięgać 100 000 Eur na beneficjenta w okresie trzech lat, niedochowując przepisów dotyczących pomocy de minimis. Po trzecie władze hiszpańskie zastosowały w niektórych przypadkach retroaktywnie odliczenia podatkowe przewidziane w hiszpańskich przepisach podatkowych, chociaż nie były spełnione wszelkie przesłanki wymagane w tych hiszpańskich przepisach dla celów zastosowania owych odliczeń. Wreszcie, po czwarte, nie wszystkie wezwania do zapłaty wystosowane przez władze hiszpańskie zostały uznane przez beneficjentów bezprawnych pomocy. Według obliczeń Komisji kwota pozostająca do zapłaty odpowiada około 87 % całkowitej kwoty bezprawnych pomocy podlegających odzyskaniu.


title: Sprawa F-105/09: Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2009 r. — Scheefer przeciwko Parlamentowi

text:
               13.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/52

         Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2009 r. — Scheefer przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-105/09)
   2010/C 37/82
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Séverine Scheefer (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: R. Adam, adwokat)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej, na mocy których odmówiono skarżącej przekształcenia zawartej z nią umowy o pracę członka personelu tymczasowego na zatrudnienie na czas nieokreślony zgodnie z art. 8 ust. 1 regulaminu pracowniczego. Ponadto żądanie naprawienia szkody poniesionej przez skarżącą.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu z dnia 12 lutego 2009 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu z dnia 12 października 2009 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności kwalifikacji prawnej pierwszej umowy wraz z datą jej rozwiązania ustaloną na dzień 31 marca 2009 r.;

               —

               w konsekwencji przekształcenie umowy skarżącej na zatrudnienie na czas nieokreślony;

               —

               naprawienie szkody poniesionej przez skarżącą z uwagi na postawę Parlamentu;

               —

               tytułem żądania ewentualnego i w nieprawdopodobnym przypadku uznania przez Sąd, że pomimo zatrudnienia na czas nieokreślony, stosunek pracy ustał, przyznanie odszkodowania z tytułu nieprawidłowego rozwiązania stosunku umownego;

               —

               również tytułem żądania ewentualnego i w nieprawdopodobnym przypadku uznania przez Sąd, że żadne przekształcenie umowy nie jest możliwe, przyznanie odszkodowania z tytułu szkody poniesionej przez skarżącą z uwagi na fakt niezgodnej z prawem postawy Parlamentu Europejskiego;

               —

               zastrzeżenie dla skarżącej możliwości skorzystania ze wszystkich pozostałych uprawnień, środków zaskarżenia, zarzutów i roszczeń, a w szczególności z możliwości zasądzenia od Parlamentu odszkodowania w zakresie poniesionej szkody;

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.


title: Sprawa T-267/15: Skarga wniesiona w dniu 27 maja 2015 r. – db Technologies Deutschland/OHIM – MIP Metro (Sigma)

text:
               27.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/40

         Skarga wniesiona w dniu 27 maja 2015 r. – db Technologies Deutschland/OHIM – MIP Metro (Sigma)
   (Sprawa T-267/15)
   (2015/C 245/48)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: db Technologies Deutschland GmbH (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat K. Zingsheim)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG (Düsseldorf, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „Sigma” – zgłoszenie nr 10 779 734

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 23 marca 2015 r. w sprawie R 1444/2014-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji OHIM z dnia 28 kwietnia 2014 r. i odrzucenie sprzeciwu zgłaszającego sprzeciw;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-604/11: Skarga wniesiona w dniu 28 listopada 2011 r. — Mega Brands przeciwko OHIM — Diset (MAGNEXT)

text:
               4.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/31

         Skarga wniesiona w dniu 28 listopada 2011 r. — Mega Brands przeciwko OHIM — Diset (MAGNEXT)
   (Sprawa T-604/11)
   2012/C 32/64
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Mega Brands International, Luxembourg, Zweigniederlassung Zug (Zug, Szwajcaria) (przedstawiciel: A. Nordemann, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Diset, SA (Barcelona, Hiszpania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 27 września 2011 r. w sprawie R 1695/2010-4 i oddalenie sprzeciwu nr B 1383639; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „MAGNEXT” w kolorze czarnym i białym dla towarów należących do klasy 28 — Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 6588991

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Diset, SA

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny znak towarowy „MAGNET 4” zarejestrowany w Hiszpanii pod nr 2550099 dla towarów z klasy 28; graficzny znak towarowy „Diset Magnetics” w kolorze niebieskim i białym zarejestrowany jako wspólnotowy znak towarowy pod nr 3840121 dla towarów i usług z klas 16, 28 i 41

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu i odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009 ze względu na to, iż Izba Odwoławcza błędnie oceniła prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w przypadku znaku towarowego będącego podstawą sprzeciwu i zgłoszonego znaku towarowego


title: Sprawy połączone T-319/12 i T-321/12: Wyrok Sądu z dnia 3 lipca 2014 r. – Hiszpania przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Przemysł filmowy — Pomoc na budowę i prowadzenie działalności kompleksu studiów filmowych — Decyzja uznając pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem — Kryterium inwestora prywatnego działającego w warunkach gospodarki rynkowej — Krajowa pomoc regionalna — Pomoc przeznaczona na promocję kulturą — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               25.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/29

         Wyrok Sądu z dnia 3 lipca 2014 r. – Hiszpania przeciwko Komisji
   (Sprawy połączone T-319/12 i T-321/12) (1)

   ((Pomoc państwa - Przemysł filmowy - Pomoc na budowę i prowadzenie działalności kompleksu studiów filmowych - Decyzja uznając pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem - Kryterium inwestora prywatnego działającego w warunkach gospodarki rynkowej - Krajowa pomoc regionalna - Pomoc przeznaczona na promocję kulturą - Obowiązek uzasadnienia))
   2014/C 282/37
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strony skarżące: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: A. Rubio González, abogado del Estado); Ciudad de la Luz, SAU (Alicante, Hiszpania); i Sociedad Proyectos Temáticos de la Comunidad Valenciana, SAU (Alicante) (przedstawiciele: początkowo J. Buendía Sierra, N. Ruiz García, J. Belenguer Mula i M. Muñoz de Juan, a następnie J. Buendía Sierra i J. Belenguer Mula, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: É. Gippini Fournier, P. Němečková i B. Stromsky, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Europejskiej (2012) 3025 z dnia 8 maja 2012 r. w sprawie pomocy państwa SA.22668 [C 8/2008 (NN 4/2008)], wprowadzonej przez Hiszpanią na rzecz Ciudad de la Luz, SA

      Sentencja

               1)

               Skargi zostają oddalone.

               2)

               Ciudad de la Luz, SA, Sociedad Proyectos Temáticos de la Comunidad Valenciana, SA oraz Królestwo Hiszpanii pokrywają, poza własnymi kosztami, również koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 287 z 22.9.2012