title: Sprawa C-246/14: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 15 października 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte dei Conti – Sezione Giurisdizionale Per la Regione Puglia – Włochy) – Vittoria De Bellis, Diana Perrone, Cesaria Antonia Villani przeciwko Istituto Nazionale di Previdenza dei Dipendenti dell’Amministrazione Pubblica (INPDAP) (Odesłanie prejudycjalne – Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań – Ustawodawstwo krajowe przewidujące obniżenie uprawnień rentowych ze skutkiem wstecznym – Sytuacja o charakterze wyłącznie wewnętrznym – Oczywisty brak właściwości Trybunału)

text:
               19.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/13

      Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 15 października 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte dei Conti – Sezione Giurisdizionale Per la Regione Puglia – Włochy) – Vittoria De Bellis, Diana Perrone, Cesaria Antonia Villani przeciwko Istituto Nazionale di Previdenza dei Dipendenti dell’Amministrazione Pubblica (INPDAP)
      (Sprawa C-246/14) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań - Ustawodawstwo krajowe przewidujące obniżenie uprawnień rentowych ze skutkiem wstecznym - Sytuacja o charakterze wyłącznie wewnętrznym - Oczywisty brak właściwości Trybunału)
      (2015/C 016/19)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Corte dei Conti – Sezione Giurisdizionale Per la Regione Puglia

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Vittoria De Bellis, Diana Perrone, Cesaria Antonia Villani

         Druga strona postępowania: Istituto Nazionale di Previdenza dei Dipendenti dell’Amministrazione Pubblica (INPDAP)

         Sentencja

      Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest oczywiście niewłaściwy do udzielenia odpowiedzi na pytania zadane przez Corte dei conti, sezione giurisdizionale per la Regione Puglia (Włochy), postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2014 r. (sprawa C-246/14).

         (1)  Dz.U. C 245 z 28.7.2014.


title: Sprawa T-209/14: Skarga wniesiona w dniu 31 marca 2014 r. – Bopp przeciwko OHIM (Zielona ośmiokątna rama)

text:
               19.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/34

         Skarga wniesiona w dniu 31 marca 2014 r. – Bopp przeciwko OHIM (Zielona ośmiokątna rama)
   (Sprawa T-209/14)
   2014/C 151/44
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Carsten Bopp (Glashütten, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Russ)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 9 stycznia 2014 r. w sprawie R 1276/2013-1.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy przedstawiający zieloną ośmiokątną ramę dla usług z klasy 35 – zgłoszenie nr 8 248 965

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty:

               —

               Naruszenie art. 65 ust. 6 rozporządzenia nr 207/2009

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa T-575/12: Skarga wniesiona w dniu 28 grudnia 2012 r. — Pyrox przeciwko OHIM — Köb Holzheizsysteme (PYROX)

text:
               23.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/23

         Skarga wniesiona w dniu 28 grudnia 2012 r. — Pyrox przeciwko OHIM — Köb Holzheizsysteme (PYROX)
   (Sprawa T-575/12)
   2013/C 55/41
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Pyrox GmbH (Oberhausen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Eigen)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Köb Holzheizsysteme GmbH (Wolfurt/VBG, Austria)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 4 października 2012 r. w sprawach połączonych R 2187/2011-1 i R 2507/2011-1;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w związku z postępowaniem przed OHIM.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „PYROX” dla towarów z klas 4, 7 i 11 — zgłoszenie nr 8612781

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Köb Holzheizsysteme GmbH

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny krajowy znak towarowy „PYROT” dla towarów z klasy 11

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Częściowe uchylenie zaskarżonej decyzji i odrzucenie zgłoszenia w całości

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa C-295/10: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 22 września 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas — Republika Litewska) — Genovaitė Valčiukienė, Julija Pekelienė, Lietuvos žaliųjų judėjimas, Petras Girinskis, Laurynas Arimantas Lašas przeciwko Pakruojo rajono savivaldybės, Šiaulių visuomenės sveikatos centras, Šiaulių regiono aplinkos apsaugos departamentas (Dyrektywa 2001/42/WE — Ocena wpływu niektórych planów i programów na środowisko — Plany określające użytkowanie małych obszarów na poziomie lokalnym — Artykuł 3 ust. 3 — Plany zagospodarowania przestrzennego, które dotyczą tylko jednego przedmiotu działalności gospodarczej — Ocena w ramach dyrektywy 2001/42/WE wykluczona w prawie krajowym — Uprawnienia dyskrecjonalne państw członkowskich — Artykuł 3 ust. 5 — Związek z dyrektywą 85/337/EWG — Artykuł 11 ust. 1 i 2 dyrektywy 2001/42/WE)

text:
               12.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/5

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 22 września 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas — Republika Litewska) — Genovaitė Valčiukienė, Julija Pekelienė, Lietuvos žaliųjų judėjimas, Petras Girinskis, Laurynas Arimantas Lašas przeciwko Pakruojo rajono savivaldybės, Šiaulių visuomenės sveikatos centras, Šiaulių regiono aplinkos apsaugos departamentas
   (Sprawa C-295/10) (1)

   (Dyrektywa 2001/42/WE - Ocena wpływu niektórych planów i programów na środowisko - Plany określające użytkowanie małych obszarów na poziomie lokalnym - Artykuł 3 ust. 3 - Plany zagospodarowania przestrzennego, które dotyczą tylko jednego przedmiotu działalności gospodarczej - Ocena w ramach dyrektywy 2001/42/WE wykluczona w prawie krajowym - Uprawnienia dyskrecjonalne państw członkowskich - Artykuł 3 ust. 5 - Związek z dyrektywą 85/337/EWG - Artykuł 11 ust. 1 i 2 dyrektywy 2001/42/WE)
   2011/C 331/07
   Język postępowania: litewski

      Sąd krajowy

   Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Genovaitė Valčiukienė, Julija Pekelienė, Lietuvos žaliųjų judėjimas, Petras Girinskis, Laurynas Arimantas Lašas

      Strona pozwana: Pakruojo rajono savivaldybės, Šiaulių visuomenės sveikatos centras, Šiaulių regiono aplinkos apsaugos departamentas

      przy udziale: Sofita UAB, Oltas UAB, Šiaulių apskrities viršininko administracija, Rimvydas Gasparavičius, Rimantas Pašakinskas

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas — Wykładnia art. 3 i art. 11 dyrektywy 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko (Dz.U. L 197, s. 30) oraz dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny wpływu wywieranego przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz.U. L 175, s. 40) — Wymóg przeprowadzenia oceny w ramach dyrektywy 2001/42/WE po przeprowadzeniu oceny w ramach dyrektywy 85/337/EWG — Ustawodawstwo krajowe przewidujące, że nie ma potrzeby dokonania strategicznej oceny wpływu na środowisko miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plany te dotyczą tylko jednego przedmiotu działalności gospodarczej

      Sentencja

               1)

               Wykładni art. 3 ust. 5 dyrektywy 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko w związku z jej art. 3 ust. 3 należy dokonywać w ten sposób, że przepis ten sprzeciwia się uregulowaniu krajowemu takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu przed sądem krajowym, które przewiduje w sposób tak ogólny i bez indywidualnego zbadania każdego przypadku, iż ocena na podstawie tej dyrektywy nie jest przeprowadzana, gdy plany, które określają sposób użytkowania małych obszarów na poziomie lokalnym, dotyczą tylko jednego przedmiotu działalności.

               2)

               Artykuł 11 ust. 1 i 2 dyrektywy 2001/42 należy interpretować w ten sposób, że ocena wpływu na środowisko zrealizowana zgodnie z dyrektywą 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny wpływu wywieranego przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko, zmienioną dyrektywą Rady 97/11/WE z dnia 3 marca 1997 r., nie zwalnia z wymogu przeprowadzenia takiej oceny na podstawie dyrektywy 2001/42. Jednakże do sądu odsyłającego należy zbadanie, czy ocena, która została przeprowadzona na podstawie zmienionej dyrektywy 85/337, może być uznana za wyraz skoordynowanej lub wspólnej procedury i czy obejmuje ona już wszystkie wymogi dyrektywy 2001/42. Jeżeli okazałoby się, że taka sytuacja ma miejsce, to nie byłoby już wymagane przeprowadzenie nowej oceny zgodnie z tą ostatnią dyrektywą.

               3)

               Artykuł 11 ust. 2 dyrektywy 2001/42 należy interpretować w ten sposób, że nie zobowiązuje on państw członkowskich do ustanowienia w ich systemie prawnym skoordynowanych lub wspólnych procedur, które spełniają wymogi dyrektywy 2001/42 i zmienionej dyrektywy 85/337.

      (1)  Dz.U. C 221 z 14.8.2010.


title: Sprawa T-869/16: Skarga wniesiona w dniu 7 grudnia 2016 r. – Wenger/EUIPO – Swissgear (SWISSGEAR)

text:
               6.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/50

         Skarga wniesiona w dniu 7 grudnia 2016 r. – Wenger/EUIPO – Swissgear (SWISSGEAR)
   (Sprawa T-869/16)
   (2017/C 038/65)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Wenger SA (Delémont, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci K. Ikas i A. Sulovsky)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Swissgear Sàrl (Baar, Szwajcaria)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: słowny unijny znak towarowy „SWISSGEAR” – unijny znak towarowy nr 7 197 783

      Postępowanie przed EUIPO: postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 września 2016 r. w sprawie R 2098/2015-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-406/14: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 14 lipca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – Polska) – Wrocław – Miasto na prawach powiatu/Minister Infrastruktury i Rozwoju [Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 2004/18/WE — Zamówienia publiczne na roboty budowlane — Zgodność z prawem obowiązku wykonania pewnej części zamówienia bez udziału podwykonawców — Rozporządzenie (WE) nr 1083/2006 — Przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności — Obowiązek państw członkowskich dokonania korekty finansowej w stosunku do wykrytych nieprawidłowości — Pojęcie „nieprawidłowości” — Konieczność dokonania korekt w przypadku naruszenia prawa Unii w dziedzinie udzielania zamówień publicznych]

text:
               12.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 335/5

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 14 lipca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – Polska) – Wrocław – Miasto na prawach powiatu/Minister Infrastruktury i Rozwoju
   (Sprawa C-406/14) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2004/18/WE - Zamówienia publiczne na roboty budowlane - Zgodność z prawem obowiązku wykonania pewnej części zamówienia bez udziału podwykonawców - Rozporządzenie (WE) nr 1083/2006 - Przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności - Obowiązek państw członkowskich dokonania korekty finansowej w stosunku do wykrytych nieprawidłowości - Pojęcie „nieprawidłowości” - Konieczność dokonania korekt w przypadku naruszenia prawa Unii w dziedzinie udzielania zamówień publicznych])
   (2016/C 335/05)
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Wrocław – Miasto na prawach powiatu

      Strona pozwana: Minister Infrastruktury i Rozwoju

      Sentencja

               1)

               Dyrektywę 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi, zmienioną rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2083/2005 z dnia 19 grudnia 2005 r. należy interpretować w ten sposób, że instytucja zamawiająca nie jest uprawniona do wymagania w drodze klauzuli w specyfikacji istotnych warunków zamówienia na roboty budowlane, by przyszły wykonawca tego zamówienia wykonał własnymi siłami pewną, określoną procentowo część robót objętych wspomnianym zamówieniem.

               2)

               Artykuł 98 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 w związku z art. 2 pkt 7 tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, iż okoliczność, że w ramach zamówienia publicznego na roboty budowlane dotyczące projektu korzystającego z pomocy finansowej Unii instytucja zamawiająca wymagała, aby przyszły wykonawca realizował siłami własnymi co najmniej 25 % wskazanych robót, z naruszeniem dyrektywy 2004/18, stanowi „nieprawidłowość” w rozumieniu wspomnianego art. 2 pkt 7, uzasadniającą konieczność dokonania korekty finansowej na mocy wspomnianego art. 98, o ile nie można wykluczyć, że uchybienie to miało wpływ na budżet odnośnego funduszu. Kwotę tej korekty należy określić przy uwzględnieniu wszystkich konkretnych okoliczności, które są istotne z punktu widzenia kryteriów wskazanych w art. 98 ust. 2 akapit pierwszy wspomnianego rozporządzenia, a mianowicie charakteru stwierdzonej nieprawidłowości, jej wagi oraz straty finansowej poniesionej przez dany fundusz.

      (1)  Dz.U. C 431 z 1.12.2014.


title: Sprawa T-646/14: Postanowienie Sądu z dnia 29 lutego 2016 r. – Micula i in./Komisja

text:
               18.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 136/44

         Postanowienie Sądu z dnia 29 lutego 2016 r. – Micula i in./Komisja
   (Sprawa T-646/14) (1)

   (2016/C 136/61)
   Język postępowania: angielski
   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 439 z 8.12.2014.


title: Sprawa T-241/10: Wyrok Sądu z dnia 27 lutego 2013 r. — Polska przeciwko Komisji (EFOGR, EFRG i EFRROW — Sekcja Gwarancji — Wydatki wyłączone z finansowania — Płatności bezpośrednie — System identyfikacji działek rolnych — Artykuł 20 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 — Niewystarczająca skuteczność i wiarygodność — Umyślne nieprawidłowości — Artykuł 53 rozporządzenia (WE) nr 796/2004)

text:
               13.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/21

         Wyrok Sądu z dnia 27 lutego 2013 r. — Polska przeciwko Komisji
   (Sprawa T-241/10) (1)

   (EFOGR, EFRG i EFRROW - Sekcja Gwarancji - Wydatki wyłączone z finansowania - Płatności bezpośrednie - System identyfikacji działek rolnych - Artykuł 20 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 - Niewystarczająca skuteczność i wiarygodność - Umyślne nieprawidłowości - Artykuł 53 rozporządzenia (WE) nr 796/2004)
   2013/C 108/55
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: M. Szpunar, B. Majczyna i D. Krawczyk, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Rossi, A. Szmytkowska i A. Stobiecka-Kuik, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2010/152/UE z dnia 11 marca 2010 r. wyłączającej z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. L 63, s. 7) w części wyłączającej niektóre wydatki poniesione przez Rzeczpospolitą Polską.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Rzeczpospolita Polska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 209 z 31.7.2010.


title: Sprawa T-347/10: Wyrok Sądu z dnia 19 kwietnia 2013 r. — Adelholzener Alpenquellen przeciwko OHIM (Kształt butelki w wyrzeźbionym motywem) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie trójwymiarowego wspólnotowego znaku towarowego — Kształt butelki z wyrzeźbionym motywem — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Brak oświadczenia w przedmiocie zakresu ochrony — Artykuł 37 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 — Naruszenie prawa do obrony — Artykuł 75 zdanie drugie rozporządzenia nr 207/2009)

text:
               1.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/38

         Wyrok Sądu z dnia 19 kwietnia 2013 r. — Adelholzener Alpenquellen przeciwko OHIM (Kształt butelki w wyrzeźbionym motywem)
   (Sprawa T-347/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie trójwymiarowego wspólnotowego znaku towarowego - Kształt butelki z wyrzeźbionym motywem - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Brak oświadczenia w przedmiocie zakresu ochrony - Artykuł 37 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 - Naruszenie prawa do obrony - Artykuł 75 zdanie drugie rozporządzenia nr 207/2009)
   2013/C 156/67
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Adelholzener Alpenquellen GmbH (Siegsdorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci O. Rauscher i C. Onken)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo S. Schäffner, następnie A. Schifko, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 9 czerwca 2010 r. (sprawa R 1516/2009-1) dotyczącą rejestracji trójwymiarowego oznaczenia utworzonego z kształtu butelki z wyrzeźbionym motywem jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Adelholzener Alpenquellen GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 288 z 23.10.2010.


title: Sprawa T-272/12: Wyrok Sądu z dnia 26 listopada 2014 r. – Energetický a průmyslový i EP Investment Advisors przeciwko Komisji (Konkurencja – Postępowanie administracyjne – Decyzja stwierdzająca odmowę poddania się kontroli i nakładająca grzywnę – Artykuł 23 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1/2003 – Domniemanie niewinności – Prawo do obrony – Proporcjonalność – Obowiązek uzasadnienia)

text:
               19.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/31

      Wyrok Sądu z dnia 26 listopada 2014 r. – Energetický a průmyslový i EP Investment Advisors przeciwko Komisji
      (Sprawa T-272/12) (1)

      (Konkurencja - Postępowanie administracyjne - Decyzja stwierdzająca odmowę poddania się kontroli i nakładająca grzywnę - Artykuł 23 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1/2003 - Domniemanie niewinności - Prawo do obrony - Proporcjonalność - Obowiązek uzasadnienia)
      (2015/C 016/50)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Energetický a průmyslový holding a.s. (Brno, Republika Czeska); i EP Investment Advisors s.r.o. (Praga, Republika Czeska) (przedstawiciele: początkowo K. Desai, solicitor, J. Schmidt i M. Peristeraki, następnie adwokaci J. Schmidt, R. Klotz i M. Hofmann)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo A. Antoniadis i R. Sauer, następnie R. Sauer i C. Vollrath, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2012) 1999 wersja ostateczna z dnia 28 marca 2012 r. w przedmiocie zastosowania art. 23 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1/2003 (odmowa poddania się kontroli) (sprawa COMP/39793 – EPH i inni).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Energetický a průmyslový holding a.s. i EP Investment Advisors s.r.o. zostają obciążone kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 250 z 18.8.2012.


title: Sprawa C-357/13: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 22 kwietnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie – Polska) – Drukarnia Multipress sp. z o.o./Minister Finansów [Odesłanie prejudycjalne — Podatki — Dyrektywa 2008/7/WE — Artykuł 2 ust. 1 lit. b) i c) — Podatki pośrednie od gromadzenia kapitału — Opodatkowanie podatkiem kapitałowym — Wkłady kapitałowe do spółki komandytowo-akcyjnej — Możliwość zakwalifikowania takiej spółki jako spółki kapitałowej]

text:
               22.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/3

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 22 kwietnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie – Polska) – Drukarnia Multipress sp. z o.o./Minister Finansów
   (Sprawa C-357/13) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Dyrektywa 2008/7/WE - Artykuł 2 ust. 1 lit. b) i c) - Podatki pośrednie od gromadzenia kapitału - Opodatkowanie podatkiem kapitałowym - Wkłady kapitałowe do spółki komandytowo-akcyjnej - Możliwość zakwalifikowania takiej spółki jako spółki kapitałowej])
   (2015/C 205/03)
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Drukarnia Multipress sp. z o.o.

      Strona pozwana: Minister Finansów

      Sentencja

   Artykuł 2 ust. 1 lit. b) i c) dyrektywy Rady 2008/7/WE z dnia 12 lutego 2008 r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału należy interpretować w ten sposób, że spółkę kapitałowo-akcyjną prawa polskiego uznaje się za spółkę kapitałową w rozumieniu owego przepisu, nawet jeżeli jedynie część jej kapitału i członków może spełnić przesłanki przewidziane w tym przepisie.

      (1)  Dz.U. C 274 z 21.9.2013.


title: Sprawa T-88/13 P: Odwołanie wniesione w dniu 14 lutego 2013 r. przez Z od wyroku wydanego w dniu 5 grudnia 2012 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawach połączonych F-88/09 i F-48/10, Z przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości

text:
               10.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 233/10

         Odwołanie wniesione w dniu 14 lutego 2013 r. przez Z od wyroku wydanego w dniu 5 grudnia 2012 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawach połączonych F-88/09 i F-48/10, Z przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości
   (Sprawa T-88/13 P)
   2013/C 233/18
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Z (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat F. Rollinger)

      Druga strona postępowania: Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie odwołania za dopuszczalne

               —

               uznanie go za zasadne,

               —

               w konsekwencji uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 5 grudnia 2012 r., wydanego w sprawach połączonych F-88/09 i F-48/10 [Z] przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej;

               —

               wydanie orzeczenia uwzględniającego żądania zawarte w pismach wszczynających postępowanie w sprawach F-88/09 i F-48/10;

               —

               obciążenie strony przeciwnej kosztami postępowania za obie instancje;

               —

               zastrzeżenie dla strony wnoszącej odwołanie wszelkich pozostałych praw, roszczeń, żądań i środków prawnych.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi 11 zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy, dotyczący braku bezstronności trzeciej izby SSP.

               2)

               Zarzut drugi, dotyczący braku skutecznego środka zaskarżenia, gdyż SSP w ograniczonym zakresie występuje przeciwko instytucjom;

               3)

               Zarzut trzeci, dotyczący braku właściwości sędzi M.I. Rofes i Pujol do rozpoznania wniosku o wyłączenie sędziego S. Van Raepenbuscha.

               4)

               Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia prawa do rzetelnego procesu z powodu braku możliwości odwołania się od postanowienia SSP o nieuwzględnieniu wniosku o wyłączenie sędziego.

               5)

               Zarzut piąty, dotyczący naruszenia prawa do dowodu i obowiązku wykazania materialnej prawdziwości uzasadnień organu powołującego będących u podstaw decyzji o przeniesieniu z urzędu i decyzji o karze dyscyplinarnej.

               6)

               Zarzut szósty, dotyczący naruszenia prawa poprzez uznanie przez SSP, że decyzja o przeniesieniu z urzędu została przyjęta wyłącznie w interesie służby w rozumieniu art. 7 ust. 1 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej.

               7)

               Zarzut siódmy, dotyczący naruszenia prawa poprzez uznanie przez SSP, że istnieje równoważność stanowisk w rozumieniu art. 7 rzeczonego regulaminu.

               8)

               Zarzut ósmy, dotyczący naruszenia prawa do obrony i prawa do bycia wysłuchanym.

               9)

               Zarzut dziewiąty, dotyczący naruszenia prawa poprzez uznanie przez SSP za niedopuszczalne żądania naprawienia szkody wynikającej z opublikowania wewnątrz instytucji decyzji o przeniesieniu z urzędu, mimo iż strona wnosząca odwołanie nie miała obowiązku zainicjowania postępowania administracyjnego poprzedzającego wniesienie skargi dla potrzeb zgłoszenia żądania zadośćuczynienia.

               10)

               Zarzut dziesiąty, dotyczący naruszenia prawa poprzez uznanie przez SSP, iż komitet rozpoznający zażalenia miał kompetencję do wydania decyzji w przedmiocie zażalenia strony wnoszącej odwołanie.

               11)

               Zarzut jedenasty, dotyczący naruszenia prawa poprzez nieorzeczenie przez SSP, że strona pozwana naruszyła art. 1 — 3 załącznika IX regulaminu pracowniczego, jak również prawo do obrony oraz zasadę kontradyktoryjności w postępowaniu dyscyplinarnym.


title: Sprawa C-449/08: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 22 października 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het Bedrijfsleven — Niderlandy) — G. Elbertsen przeciwko Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit (Wspólna polityka rolna — Zintegrowany system zarządzania i kontroli niektórych systemów pomocy — Rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 — System jednolitych płatności — Ustalenie kwoty referencyjnej — Rolnicy znajdujący się w specyficznej sytuacji — Rezerwa krajowa)

text:
               5.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/15

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 22 października 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het Bedrijfsleven — Niderlandy) — G. Elbertsen przeciwko Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit
   (Sprawa C-449/08) (1)

   (Wspólna polityka rolna - Zintegrowany system zarządzania i kontroli niektórych systemów pomocy - Rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 - System jednolitych płatności - Ustalenie kwoty referencyjnej - Rolnicy znajdujący się w specyficznej sytuacji - Rezerwa krajowa)
   2009/C 297/18
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   College van Beroep voor het Bedrijfsleven

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: G. Elbertsen

      Strona pozwana: Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — College van Beroep voor het Bedrijfsleven — Wykładnia art. 42 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 (Dz. U. L 270, s. 1) oraz art. 21 rozporządzenia Komisji (WE) nr 795/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady w celu wdrożenia systemu jednolitych płatności określonego w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającym określone systemy wsparcia dla rolników (Dz. U. L 141, s. 1) — Zintegrowany system zarządzania i kontroli niektórych systemów pomocy — System jednolitych płatności — Ustalenie kwoty referencyjnej — Nieprzyznanie w pewnych sytuacjach uprawnień do płatności

      Sentencja

               1)

               Wykładni art. 42 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 należy dokonywać w ten sposób, że przepis ten pozostawia państwom członkowskim zakres swobodnego uznania pozwalający na określenie kwoty referencyjnej w wysokości 0 EUR i nieprzyznanie rolnikowi, który znajduje się w specyficznej sytuacji, takiej jak określona w art. 21 rozporządzenia Komisji (WE) nr 795/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady w celu wdrożenia systemu jednolitych płatności określonego w rozporządzeniu nr 1782/2003 po zmianach wprowadzonych rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1974/2004 z dnia 29 października 2004 r., żadnych uprawnień do płatności z rezerwy krajowej, jeśli ta kwota referencyjna jest ustalana na podstawie obiektywnych kryteriów, nie narusza zasady równego traktowania rolników i nie zakłóca rynku oraz nie zniekształca konkurencji.

               2)

               Prawo wspólnotowe nie sprzeciwia się stosowaniu przepisu krajowego, zgodnie z którym od kwoty, o którą zwiększone zostaną dodatkowe płatności przyznawane w następstwie inwestycji zwiększającej zdolności produkcyjne lub nabycia gruntów, odliczana jest, przed określeniem kwoty referencyjnej, na podstawie której przyznawane są uprawnienia do płatności z rezerwy krajowej, kwota 500 EUR.

      (1)  Dz.U. C 6 z 10.01.2009


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 20 stycznia 2005 r. w sprawie C-302/02 w postępowaniu wszczętym w imieniu Nilsa Laurina Effinga (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Oberster Gerichtshof) (Świadczenia rodzinne — Świadczenia alimentacyjne przyznane zaliczkowo przez Państwo Członkowskie małoletnim dzieciom — Dzieci osadzonego — Warunki przyznania świadczeń alimentacyjnych — Osadzony przekazany do innego Państwa Członkowskiego w celu odbycia tam swej kary — Art. 12 WE — Art. 3 i 13 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71)

text:
               5.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 57/5

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 20 stycznia 2005 r.
   w sprawie C-302/02 w postępowaniu wszczętym w imieniu Nilsa Laurina Effinga (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Oberster Gerichtshof) (1)

   (Świadczenia rodzinne - Świadczenia alimentacyjne przyznane zaliczkowo przez Państwo Członkowskie małoletnim dzieciom - Dzieci osadzonego - Warunki przyznania świadczeń alimentacyjnych - Osadzony przekazany do innego Państwa Członkowskiego w celu odbycia tam swej kary - Art. 12 WE - Art. 3 i 13 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71)
   (2005/C 57/08)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-302/02, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) postanowieniem z dnia 11 lipca 2002 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 26 sierpnia 2002 r., w postępowaniu wszczętym w imieniu Nilsa Laurina Effinga, Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann, prezes izby, A. Rosas, K. Leaaerts, S. von Bahr i K. Schiemann (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: J. Kokott, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 20 stycznia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   W okolicznościach takich, jak te w postępowaniu przed sądem krajowym, gdzie pracownik w rozumieniu art. 2 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w brzmieniu zmienionym przez rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1386/2001 z 5 czerwca 2001 r., zostaje jako osadzony przekazany do Państwa Członkowskiego, z którego pochodzi, w celu odbycia tam reszty kary, ustawodawstwo tego Państwa Członkowskiego jest w dziedzinie świadczeń rodzinnych i stosownie do postanowień art. 13 ust. 2 tego rozporządzenia ustawodawstwem właściwym. Ani przepisy tego rozporządzenia, w tym w szczególności jego art. 3, ani art. 12 WE, nie sprzeciwiają się temu, by w takiej sytuacji ustawodawstwo Państwa Członkowskiego uzależniało przyznanie świadczeń rodzinnych, takich jak te, przewidziane przez österreichisches Bundesgesetz über die Gewährung von Vorschüssen auf den Unterhalt von Kindern (Unterhaltsvorschußgesetz) (austriacka ustawa federalna w sprawie przyznawania zaliczek na utrzymanie dzieci) na rzecz członków rodziny takiego obywatela jednego z państw Wspólnoty, od spełnienia warunku, aby ten ostatni odbywał karę na terytorium tego państwa.

      (1)  Dz.U. C 305 z 07.12.2002


title: Sprawa C-593/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 5 października 2012 r. w sprawie T-204/10 Lancôme parfums et beauté & Cie przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 18 grudnia 2012 r. przez Lancôme parfums et beauté & Cie

text:
               23.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/7

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 5 października 2012 r. w sprawie T-204/10 Lancôme parfums et beauté & Cie przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 18 grudnia 2012 r. przez Lancôme parfums et beauté & Cie
   (Sprawa C-593/12 P)
   2013/C 55/10
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Lancôme parfums et beauté & Cie (przedstawiciel: A. von Mühlendahl, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Focus Magazin Verlag GmbH

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sąd z dnia 5 października 2012 r. w sprawie T-204/10;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania przed Trybunałem i przed Sądem, jak również kosztami poniesionymi w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą OHIM.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie podnosi, że zaskarżony wyrok powinien zostać uchylony z następujących względów:

               Po pierwsze, wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd naruszył art. 53 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 (1) w związku z art. 8 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia, orzekając, że OHIM zasadnie uznał, iż z powodu prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd należy unieważnić znak COLOR FOCUS.

               Po drugie, wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd istotnie naruszył prawo, odrzucając argument wnoszącej odwołanie, zgodnie z którym powoływanie się na prawa wynikające ze znaku towarowego FOCUS stanowi „nadużycie praw”.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa T-356/17: Skarga wniesiona w dniu 2 czerwca 2017 r. – Daico International/EUIPO – American Franchise Marketing (RoB)

text:
               24.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/71

         Skarga wniesiona w dniu 2 czerwca 2017 r. – Daico International/EUIPO – American Franchise Marketing (RoB)
   (Sprawa T-356/17)
   (2017/C 239/82)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Daico International BV (Amsterdam, Niderlandy (przedstawiciel adwokat M. Kassner)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: American Franchise Marketing Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „RoB” – unijny znak towarowy nr 5 752 324

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 marca 2017 r. w sprawie R 1407/2016-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 75 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie zasady 62 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonującego rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.


title: Sprawa T-90/06: Skarga wniesiona w dniu  20 marca 2006 r.  — TOMORROW FOCUS przeciwko OHIM

text:
               6.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/28

         Skarga wniesiona w dniu 20 marca 2006 r. — TOMORROW FOCUS przeciwko OHIM
   (Sprawa T-90/06)
   (2006/C 108/51)
   Język skargi: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: TOMORROW FOCUS AG (Monachium, Niemcy) [Przedstawiciel: U. Gürtler, Rechtsanwalt]

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Information Builders (Netherlands) B.V. (Amstelveen, Niderlandy)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 stycznia 2006 r. (Sprawa R116/2005-1) w części, w jakiej decyzja ta odrzuca zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego „Tomorrow Focus” nr 002382455;

               —

               zmiana decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 stycznia 2006 r. (Sprawa R116/2005-1) w ten sposób, aby zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego „Tomorrow Focus” nr 002382455 dopuścić do rejestracji także dla towarów „computers and data processing apparatus”, jak również usług „computer programming and design of computer programs (computer software); maintenance and upgrading of computer programs, and on-line upgrading services”;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem zgłoszenia: Słowny znak towarowy „Tomorrow Focus” dla towarów i usług z klas 9, 16, 35, 38, 41 i 42 (zgłoszenie nr 2382455).
   Właściciel prawa ze znaku towarowego, na który powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Information Builders (Netherlands) B.V.

      Prawo ze znaku towarowego, na który powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Graficzny znak towarowy „Focus” dla towarów i usług z klas 9, 16 i 42 (wspólnotowy znak towarowy nr 68585).
   Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu i odrzucenie zgłoszenia w stosunku do klas 9 i 42.
   Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie zaskarżonej decyzji, odrzucenie zgłoszenia w stosunku do niektórych towarów i usług z klas 9 i 42, jak również odrzucenie sprzeciwu w pozostałym zakresie.

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 (1), ponieważ błędnie stwierdzono prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd między porównywanymi znakami.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L z 1994, nr 11, str. 1)


title: Sprawa F-128/05: Skarga wniesiona w dniu  20 grudnia 2005 r.  — Adolf i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/56

         Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2005 r. — Adolf i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa F-128/05)
   (2006/C 60/103)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Claude Adolf i in. [Przedstawiciele: L. Levi i G. Vandersanden, avocats]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie dopuszczalności i zasadności skargi, włącznie z podniesionym w niej zarzutem niezgodności z prawem;

               —

               w związku z powyższym stwierdzenie nieważności informacji o wysokości emerytur skarżących za marzec 2005 r. i zastosowanie współczynników korygujących [emeryturę] do poziomu stolicy państwa zamieszkania albo przynajmniej współczynników odpowiednio odzwierciedlających różnice w kosztach utrzymania pomiędzy państwami w których skarżący ponoszą wydatki i odpowiadającego w ten sposób zasadzie równego traktowania;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący w niniejszym postępowaniu są urzędnikami, emerytowanymi przed dniem 1 maja 2004 r. Skarżący kwestionują uregulowania systemu przejściowego, który w oczekiwaniu na zniesienie współczynników korygujących został wprowadzony rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 723/2004 z dnia 22 marca 2004 r. zmieniającym Regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich i Warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich (1) w zakresie, w jakim system ten jest oparty na nowej metodzie obliczania współczynników korygujących wysokość emerytury, które nie są już zorientowane na stolicę [państwa] ale na średnie koszty życia w Państwie Członkowskim, w którym uprawniony do świadczenia emerytalnego wykazał główne miejsce zamieszkania.
   W uzasadnieniu swoich żądań skarżący podnoszą po pierwsze, że przywołane rozporządzenie zostało oparte na błędnym rozumowaniu, ponieważ ani wzmożona integracja Wspólnoty, ani swoboda przepływu i pobytu, ani trudność w zweryfikowaniu rzeczywistego miejsca zamieszkania emerytów nie uzasadniają obowiązywania przedmiotowego systemu przejściowego.
   W końcu skarżący podnoszą naruszenie w niniejszej sprawie zasad równego traktowania, pewności prawa, zachowania praw nabytych oraz ochrony uzasadnionych oczekiwań.

      (1)  Dz.U. L 124 z 27.04.2004, str. 1


title: Sprawa C-380/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Consiglio di Stato z dnia  19 kwietnia 2005 r.  w sprawie Centro Europa 7 s.r.l. przeciwko Ministero delle Comunicazioni, Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni i Direzione generale Autorizzazioni e Concessioni Ministero delle Comunicazioni

text:
               14.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Consiglio di Stato z dnia 19 kwietnia 2005 r. w sprawie Centro Europa 7 s.r.l. przeciwko Ministero delle Comunicazioni, Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni i Direzione generale Autorizzazioni e Concessioni Ministero delle Comunicazioni
   (Sprawa C-380/05)
   (2006/C 10/19)
   język postępowania: włoski
   W dniu 18 października 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Consiglio di Stato z dnia 19 kwietnia 2005 r. w sprawie Centro Europa 7 s.r.l. przeciwko Ministero delle Comunicazioni, Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni i Direzione generale Autorizzazioni e Concessioni del Ministero delle Comunicazioni
   Consiglio di Stato zwróciła się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy art. 10 EKPCz, powołanej w art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej, gwarantuje zewnętrzny pluralizm informacyjny w sektorze radiowo-telewizyjnym, zobowiązując Państwa Członkowskie do zapewnienia w tym sektorze rzeczywistego pluralizmu i rzeczywistej konkurencji opartej na systemie antytrustowym, który — uwzględniając postęp technologiczny -zapewnia dostęp do sieci i wielość operatorów oraz uniemożliwia zgodne z prawem funkcjonowanie rynku duopolistycznego?

               2)

               Czy postanowienia Traktatu WE dotyczące swobody świadczenia usług i konkurencji, interpretowane zgodnie z komunikatem Komisji w sprawie wykładni z dnia 29 kwietnia 2000 r. dotyczącym koncesji w prawie wspólnotowym wymagają, by zasady udzielania koncesji zapewniały niedyskryminujące, równe traktowanie, a także przejrzystość, proporcjonalność i poszanowanie praw jednostek, i czy z takimi zawartymi w Traktacie postanowieniami i zasadami sprzeczne są uregulowania zawarte w prawie włoskim w art. 3 ust. 7 ustawy nr 249/1997 i art. 1 dekretu z mocą ustawy z dnia 24 grudnia 2003 r. przekształconego w ustawę nr 112/2004 (lex Gasparri), które zezwalają podmiotom zarządzającym sieciami radiowo-telewizyjnymi „przekraczającymi” ograniczenia antytrustowe na dalsze nieprzerwane prowadzenie działalności, wyłączając z rynku operatorów takich jak skarżąca spółka, którzy mimo posiadanej koncesji wydanej w wyniku przeprowadzenia zgodnej z prawem procedury przetargowej nie mogą prowadzić koncesjonowanej działalności z uwagi na nieprzydzielenie im częstotliwości (z przyczyn dotyczących ich niewystarczającej liczby spowodowanej prowadzeniem działalności przez operatorów tzw. sieci przekraczających, o których mowa wyżej)?

               3)

               Czy począwszy od 25 lipca 2003 r. dyrektywa 2002/20/WE (1) (dyrektywa o zezwoleniach) jest — zgodnie z jej art. 17 — bezpośrednio skuteczna w krajowym porządku prawnym i wymaga, by Państwo Członkowskie udzielające koncesji na działalność polegającą na rozpowszechnianiu programów telewizyjnych (obejmującej prawo do instalacji sieci, prawo do świadczenia usług łączności elektronicznej, czy prawo do korzystania z częstotliwości) stosowało się do uregulowań wspólnotowych w tej materii i czy wymóg ten oznacza konieczność rzeczywistego przydzielenia częstotliwości niezbędnych do wykonywania takiej działalności?

               4)

               Czy art. 9 dyrektywy 2002/21/WE (2) (dyrektywa ramowa) oraz art. 5 dyrektywy o zezwoleniach, które nakazują stosowanie otwartych, przejrzystych i niedyskryminujących procedur (art. 5) przeprowadzanych według obiektywnych, przejrzystych, niedyskryminujących i proporcjonalnych kryteriów (art. 9), stoją na przeszkodzie stosowaniu opartego na ogólnych zezwoleniach systemu przewidzianemu w prawie krajowym (art. 23 ust. 5 ustawy nr 112/2004), który zezwalając na działanie tzw. „sieci przekraczających” niewyłonionych w drodze przetargu narusza wynikające z uregulowań wspólnotowych prawa innych przedsiębiorstw (art. 17 ust. 2 dyrektywy 2002/20/WE z dnia 7 marca 2002 r., tzw. dyrektywy o zezwoleniach), które nie mogą prowadzić działalności, mimo że skutecznie przeszły procedury przetargowe?

               5)

               Czy art. 9 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywa ramowa), art. 5 ust. 2 akapit drugi i art. 7 ust. 3 dyrektywy 2002/20/WE (dyrektywy o zezwoleniach) i art. 4 dyrektywy 2002/77/WE (3) zobowiązują Państwa Członkowskie do położenia kresu — przynajmniej począwszy od 25 lipca 2003 r. (zob. art. 17 dyrektywy o zezwoleniach) — sytuacji, w której mamy do czynienia z faktycznym zajmowaniem częstotliwości (realizacja przedsięwzięć bez koncesji lub zezwoleń wydanych w następstwie porównania kandydatów) w odniesieniu do działalności polegającej na rozpowszechnianiu programów telewizyjnych, takiej jak ta, która ma aktualnie miejsce, nie pozwalając tym samym na rozwijanie takiej działalności, co pozostaje w sprzeczności z zasadami właściwego planowania w zakresie systemu rozpowszechniania programów i sprzeciwia się jakiejkolwiek logice pluralizmu, a także niezgodne jest z koncesjami udzielonymi przez to Państwo Członkowskie w wyniku przeprowadzenia otwartej procedury?

               6)

               Czy z przewidzianego w art. 5 ust. 2 dyrektywy 2002/20/WE (dyrektywa o zezwoleniach) oraz w art. 4 dyrektywy 2002/77/WE wyjątku Państwo Członkowskie może skorzystać wyłącznie w celu ochrony pluralizmu informacyjnego i różnorodności kulturowej i językowej, nie zaś z korzyścią dla sieci przekraczających przewidziane prawem krajowym ograniczenia antytrustowe?

               7)

               Czy aby skorzystać z zawartego w art. 5 dyrektywy 2002/20/WE wyjątku Państwo Członkowskie obowiązane jest wskazać, jaki jest rzeczywisty cel krajowych przepisów derogacyjnych?

               8)

               Czy taki wyjątek może być zastosowany — poza przypadkiem telewizji publicznej (we Włoszech: RAI) — również wobec operatorów prywatnych, którzy nie zostali wyłonieni w drodze przetargu i ze szkodą wobec przedsiębiorstw, którym udzielono zezwoleń w następstwie przeprowadzenia procedury przetargowej?

               9)

               Czy system prawny wynikający z prawa wspólnotowego, tj. z traktatów i prawa wtórnego, stworzony by zapewnić niezakłóconą konkurencję (workable competition) również w sektorze radiowo-telewizyjnym, nie powinien był zobowiązać krajowego prawodawcę do unikania sytuacji, w których dochodzi do nakładania się na siebie przedłużonego obowiązywania analogowego systemu przejściowego i rozpoczęcia funkcjonowania tzw. cyfrowego systemu naziemnego, gdyż tylko w wypadku tzw. switch-off przekazów analogowych (i związanego z tym całkowitego przejścia na system cyfrowy) możliwe jest przydzielenie zwolnionych częstotliwości, podczas gdy w przypadku samego rozpoczęcia procesu przejścia do naziemnego systemu cyfrowego istnieje ryzyko pogorszenia sytuacji pod względem dostępności wolnych częstotliwości z uwagi na jednoczesne dokonywanie przekazów analogowych i cyfrowych (simulcast)?

               10)

               Czy wreszcie gwarantowana prawem europejskim ochrona pluralizmu źródeł informacji i konkurencji w sektorze radiowo-telewizyjnym jest dostatecznie zapewniona przez krajowe przepisy prawne, takie jak ustawa nr 112/2004, która ustanawia nowe ograniczenie w wysokości 20 % sieci, w powiązaniu z nowym, bardzo szerokim ujęciem sektora, do którego się ono odnosi (tzw. SIC: art. 2 lit. g) oraz art. 15 ust. 1 ustawy nr 112/2004) obejmującym również działalność nie mającą wpływu na pluralizm źródeł informacji, podczas gdy pojęcie „rynku odniesienia” w prawie antytrustowym konstruowane jest co do zasady z rozróżnieniem poszczególnych rynków, co w sektorze radiowo-telewizyjnym oznacza nawet rozróżnienie między pay-tv (płatną telewizją) a telewizją bezpłatną, która nadaje bezprzewodowo (zob. m. in. sprawy, które toczyły się przed Komisją nr COMP/JV. 37-BSKYB/Kirch Pay TV, rozporządzenie (EWG) nr 4064/89 Merger Procedure 21/03/2000 oraz nr COMP/M.2876-NEWSCORP-TELEPIU, rozporządzenie (EWG) nr 4064/89 Merger Procedure 2/4/2003)?.

      (1)  Dz.U. L 108 z 24.4.2002, str. 21

      (2)  Dz.U. L 108 z 24.4.2002, str. 33

      (3)  Dz.U. L 249 z 17.9.2002, str. 21


title: Sprawa T-13/12: Postanowienie Sądu z dnia 15 października 2013 r. — Andechser Molkerei Scheitz przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie — Zdrowie publiczne — Wykaz dodatków do żywności dopuszczonych do stosowania w żywności — Glikozydy stewiolowe — Skarga niedopuszczalna lub oczywiście bezzasadna)

text:
               7.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 359/12

         Postanowienie Sądu z dnia 15 października 2013 r. — Andechser Molkerei Scheitz przeciwko Komisji
   (Sprawa T-13/12) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie - Zdrowie publiczne - Wykaz dodatków do żywności dopuszczonych do stosowania w żywności - Glikozydy stewiolowe - Skarga niedopuszczalna lub oczywiście bezzasadna)
   2013/C 359/22
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Andechser Molkerei Scheitz GmbH (Andechs, Niemcy) (przedstawiciel: H. Schmidt, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Grünheid i P. Ondrůšek, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (UE) nr 1131/2011 z dnia 11 listopada 2011 r. zmieniającego załącznik II do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1333/2008 w odniesieniu do glikozydów stewiolowych (Dz.U. L 295, s. 205) w zakresie, w jakim dopuszcza ono glikozydy stewiolowe uzyskiwane z liści rośliny Stevia rebaudiana Bertoni tylko jako dodatek do żywności, a nie jako składnik roślinny pochodzenia rolniczego lub środek aromatyzujący, oraz skarga o odszkodowanie.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Andechser Molkerei Scheitz GmbH pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione Komisję.

      (1)  Dz.U. C 89 z 24.3.2012.


title: Sprawa F-45/11: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (w składzie jednego sędziego) z dnia 18 grudnia 2015 r. – De Nicola/EBI (Służba publiczna — Personel EBI — Ocena — Sprawozdanie z oceny za 2009 r. — Niezgodność z prawem decyzji komisji odwoławczej — Odmowa awansu — Umorzenie postępowania)

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/88

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (w składzie jednego sędziego) z dnia 18 grudnia 2015 r. – De Nicola/EBI
   (Sprawa F-45/11) (1)

   ((Służba publiczna - Personel EBI - Ocena - Sprawozdanie z oceny za 2009 r. - Niezgodność z prawem decyzji komisji odwoławczej - Odmowa awansu - Umorzenie postępowania))
   (2016/C 048/97)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Carlo De Nicola (Strassen, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat L. Isola)

      Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny (przedstawiciele: G. Nuvoli i T. Gilliams, pełnomocnicy, adwokat A. Dal Ferro)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności sprawozdania z oceny skarżącego za 2009 r. w zakresie, w jakim nie przyznano mu w nim oceny A lub B+ i nie zaproponowano go do awansu na stanowisko D.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji komisji odwoławczej Europejskiego Banku Inwestycyjnego z dnia 22 września 2010 r.

               2)

               Umarza się postępowanie w sprawie żądań stwierdzenia nieważności sprawozdania z oceny za 2009 r., decyzji z dnia 25 marca 2010 r. w sprawie nieprzyznania awansu oraz „wszystkich aktów z nią związanych, po niej następujących i ją poprzedzających”.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               Europejski Banki Inwestycyjny pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez C. De Nicolę.

      (1)  Dz.U. C 186 z 25.6.2011, s. 35.


title: Sprawa T-82/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 lutego 2008 r. — Apple Computer International przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Wspólna Taryfa Celna — Klasyfikacja w Nomenklaturze Scalonej — Osoba, której akt nie dotyczy indywidualnie — Niedopuszczalność)

text:
               26.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/26

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 lutego 2008 r. — Apple Computer International przeciwko Komisji
   (Sprawa T-82/06) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Wspólna Taryfa Celna - Klasyfikacja w Nomenklaturze Scalonej - Osoba, której akt nie dotyczy indywidualnie - Niedopuszczalność)
   (2008/C 107/43)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Apple Computer International (Cork, Irlandia) (przedstawiciele: G. Breen, solicitor, P. Sreenan, SC i B. Quigley, barrister)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: X. Lewis i J. Hottiaux, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 2171/2005 z dnia 23 grudnia 2005 r. dotyczącego klasyfikacji niektórych towarów w Nomenklaturze Scalonej (Dz.U. L 346, str. 7).
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna

               2)

               Apple Computer International zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 108 z 6.5.2006.


title: Sprawa T-236/02: Wyrok Sądu z dnia 14 września 2011 r. — Marcuccio przeciwko Komisji (Przekazanie do Sądu po uchyleniu — Służba publiczna — Urzędnicy — Zatrudnienie w państwie trzecim — Przeniesienie stanowiska wraz z osobą na nim zatrudnioną — Prawo do obrony — Skarga o odszkodowanie — Nieograniczone prawo orzekania)

text:
               22.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/31

         Wyrok Sądu z dnia 14 września 2011 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa T-236/02) (1)

   (Przekazanie do Sądu po uchyleniu - Służba publiczna - Urzędnicy - Zatrudnienie w państwie trzecim - Przeniesienie stanowiska wraz z osobą na nim zatrudnioną - Prawo do obrony - Skarga o odszkodowanie - Nieograniczone prawo orzekania)
   2011/C 311/51
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat L. Garofalo)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i C. Berardis-Kayser, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Dal Ferrę)

      Przedmiot

   Po pierwsze, wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 18 marca 2002 r., na podstawie której skarżący został przeniesiony z dyrekcji generalnej „Rozwój”, przedstawicielstwa Komisji w Luandzie (Angola), do tej samej dyrekcji generalnej w Brukseli (Belgia), oraz o stwierdzenie nieważności wszystkich aktów poprzedzających, związanych lub następujących po tej decyzji, w szczególności aktów dotyczących ewentualnego zatrudnienia innego urzędnika na to stanowisko, jak również pism Komisji z dnia 13 i 14 listopada 2001 r. oraz jednej lub kilku opinii komitetu dyrekcji służby zewnętrznej a po drugie, wniosek o przyznanie świadczeń związanych ze służbą w Angoli, jak również wniosek o naprawienie poniesionej szkody.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Europejskiej z dnia 18 marca 2002 r., na podstawie której Luigi Marcuccio został przeniesiony z dyrekcji generalnej „Rozwój”, przedstawicielstwa Komisji w Luandzie (Angola), do tej samej dyrekcji generalnej w Brukseli (Belgia).

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez L. Marcuccia.

      (1)  Dz.U. C 233 z 28.9.2002.


title: Sprawa C-261/05: Postanowienie Trybunału (czwarta izba) z dnia  9 lutego 2006 r.  (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Komárom-Esztergom Megyei Bíróság) — Lakép Kft., Pár-Bau Kft., Rottelma Kft. przeciwko Komárom-Esztergom Megyei Közigazgatási Hivatal (Artykuł104 § 3 akapit pierwszy regulaminu — Przystąpienie do Unii Europejskiej — Szósta dyrektywa 77/388/EWG — Stosowanie w czasie — Artykuł 33 — Lokalny podatek od transakcji handlowych — Brak właściwości Trybunału)

text:
               1.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 154/4

         Postanowienie Trybunału (czwarta izba) z dnia 9 lutego 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Komárom-Esztergom Megyei Bíróság) — Lakép Kft., Pár-Bau Kft., Rottelma Kft. przeciwko Komárom-Esztergom Megyei Közigazgatási Hivatal
   (Sprawa C-261/05) (1)

   (Artykuł104 § 3 akapit pierwszy regulaminu - Przystąpienie do Unii Europejskiej - Szósta dyrektywa 77/388/EWG - Stosowanie w czasie - Artykuł 33 - Lokalny podatek od transakcji handlowych - Brak właściwości Trybunału)
   (2006/C 154/07)
   Język postępowania: węgierski
   Sąd krajowy
   Komárom-Esztergom Megyei Bíróság
   Strony postępowania przed sądem krajowym:

      Strona skarżąca: Lakép Kft., Pár-Bau Kft., Rottelma Kft.

      Strona pozwana: Komárom-Esztergom Megyei Közigazgatási Hivatal
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Komárom-Esztergom Megyei Bíróság — Wykładnia art. 33 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — Wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, str. 1) — Zakaz wprowadzania podatków mających charakter podatku obrotowego — Ustawodawstwo krajowe upoważniające władze lokalne do wprowadzenia podatku od transakcji gospodarczych
   Sentencja
   Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich nie jest właściwy, aby odpowiedzieć na pytania przedstawione przez Komárom-Esztergom Megyei Bróg.

      (1)  Dz.U. C 205 z 20.8.2005


title: Sprawa T-504/04: Skarga wniesiona w dniu 29 grudnia 2004 r. przez Navigazione Libera del Golfo S.p.a. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               5.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 57/37

         Skarga wniesiona w dniu 29 grudnia 2004 r. przez Navigazione Libera del Golfo S.p.a. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-504/04)
   (2005/C 57/64)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 29 grudnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Navigazione Libera del Golfo S.p.a. (N.L.G.), z siedzibą w Neapolu, reprezentowanej przez adwokata S. Ravennę, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, o stwierdzenie nieważności decyzji przyjętej w dniu 16 marca 2004 r. (1) na podstawie art. 88 ust. 2 akapit pierwszy i art. 86 ust. 2 Traktatu WE w sprawie zatwierdzenia programu pomocy przyznanej przez Włochy publicznemu przedsiębiorstwu transportu morskiego Caremar (Gruppo Tirrenia).
   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               1)

               stwierdzenie nieważności art. 3 ust. 1 w zakresie, w jakim zatwierdza pomoc udzieloną Caremar na usługi transportu pasażerskiego statkami na linii Neapol Beverello – Capri ze skutkiem od dnia 1 stycznia 1992 r., oraz o nakazanie zwrotu pomocy bezprawnie otrzymanej od dnia 6 sierpnia 1989 r.;

               2)

               stwierdzenie nieważności art. 3 ust. 2 lit. a) w zakresie, w jakim przewiduje zniesienie pomocy dla regularnych usług „szybkiego transportu pasażerskiego” na linii Neapol Beverello – Capri od dnia 1 września 2004 r., zamiast od dnia 6 sierpnia 1989 r., oraz o jednoczesne nakazanie zwrotu pomocy bezprawnie otrzymanej przez Caremar od tej ostatniej daty;

               3)

               nakazanie wykonania obowiązku redukcji zdolności Caremar w zakresie przewozu pasażerów „szybkimi” jednostkami, po likwidacji odpowiednich usług ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2005 r.;

               4)

                  ewentualnie w zakresie, w jakim Sąd nie stwierdzi nieważności art. 3 ust. 1 w sposób wskazany w pkt 1:

                           a)

                           nakazanie zwrotu pomocy bezprawnie otrzymanej przez Caremar w okresie 29 miesięcy między dniem 6 sierpnia 1989 r. a dniem 1 stycznia 1992 r., tj. datą skuteczności zatwierdzenia pomocy;

                           b)

                           stwierdzenie nieważności postanowień ust. 2 lit. d) w zakresie, w jakim nie przewiduje on obowiązku ujawnienia kosztów i nadwyżek kosztów z tytułu obowiązków świadczenia usług publicznych powierzonych Caremar, jak też rocznych kwot przyznanej pomocy;

                           c)

                           stwierdzenie nieważności art. 5 w zakresie, w jakim nie przewiduje on obowiązku uprzedniego zgłoszenia pomocy związanej ze zmianami cenników stosowanych przez Caremar, w tym ulg grupowych;

               5)

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca spółka, której na skutek uchwały Regione Campania z dnia 14 grudnia 2001 r. powierzono - bez żadnego wynagrodzenia - szczegółowe obowiązki świadczenia usług publicznych, sprzeciwia się decyzji Komisji z dnia 16 marca 2004 r. w sprawie pomocy udzielonej przez Włochy towarzystwom żeglugowym Adriatica, Caremar, Siremar, Saremar i Toremar (Gruppo Tirrenia) (nie opublikowana w Dz.U.UE), w szczególności w zakresie postanowień dotyczących linii Neapol Molo Beverello – Capri, o której mowa w art. 3 ust 1 i ust. 2 lit a) zaskarżonej decyzji.
   Postanowienia te:

               —

               zatwierdzają pomoc udzieloną Caremar na usługi transportu pasażerskiego statkami na linii Neapol Beverello – Capri, ze skutkiem od dnia 1 stycznia 1992 r., i

               —

               przewidują zniesienie pomocy dla regularnych usług „szybkiego transportu pasażerskiego” na linii Neapol Beverello – Capri, jednakże z datą od dnia 1 grudnia 2004 r.

         Zdaniem skarżącej zatwierdzenie pomocy mającej wyrównać nadwyżki kosztów z tytułu obowiązków świadczenia usług publicznych powierzonych przedsiębiorstwu publicznemu Caremar, jest bezprawne w zakresie, w jakim przesłanki wskazane w regulacji prawnej nie zostały spełnione w tej sprawie. W tym względzie podniesiono naruszenie art. 86 ust. 2 Traktatu WE, rozporządzenia Rady (EWG) nr 3577/1992 z dnia 7 grudnia 1992 r. oraz obowiązku przedstawienia wystarczającego i pozbawionego wewnętrznych sprzeczności uzasadnienia decyzji.
   Skarżąca podnosi, że:

               —

               na linii Neapol - Capri zawsze istniała konkurencja między dwiema prywatnymi spółkami żeglugowymi (N.L.G. i S.N.A.V.), świadczącymi w ciągu całego roku porównywalne, jeśli nie identyczne, usługi; wobec występowania gry sił rynkowych nałożenie na Caremar obowiązków świadczenia usług publicznych nie jest zatem potrzebne;

               —

               tymczasem, również usługi świadczone przez obie spółki prywatne stanowiły przedmiot umowy prawa publicznego narzuconej przez Regione Campania w celu ustalenia szczegółowych obowiązków świadczenia usług publicznych w zakresie rozkładu rejsów, cenników, regularności, ciągłości, rodzaju floty i jakości usług, podobnych lub identycznych do obowiązków świadczenia usług publicznych powierzonych Caremar;

               —

               przy wykonywaniu tych usług Caremar ponosi ogromne straty, które od 1974 r. wyrównywane są znaczną pomocą zwaną „rocznymi dotacjami dla odzyskania równowagi gospodarczej” (wyraźną decyzją Regione Campania spółki prywatne wyłączono z możliwości uzyskiwania jakichkolwiek dotacji);

               —

               jako że koszt usług publicznych powierzonych Caremar nie został ustalony na podstawie przetargu publicznego, w celu ustalenia, czy dotacje wypłacone przedsiębiorstwu publicznemu były odpowiednie, Komisja powinna była dokonać analizy nadwyżki kosztów w oparciu o koszty operacyjne średniego przedsiębiorstwa świadczącego analogiczne usługi (np. koszty ponoszone przez prywatne przedsiębiorstwa konkurujące na tej samej linii Neapol-Capri).

         W ostatniej kolejności powołano się na nadużycie władzy przez Komisję w zakresie, w jakim wprowadziła ona do zaskarżonej decyzji kryteria podziału rynku, które -dokonując w oparciu o element czasu rozróżnienia między usługami świadczonymi za pomocą statków a usługami świadczonymi przy użyciu szybkich jednostek - doprowadziły ją do zatwierdzenia programu pomocy operacyjnej na rzecz usług transportowych świadczonych przez Caremar za pomocą statków, programu, który w innym wypadku nigdy nie zostałby uznany za zgodny ze wspólnym rynkiem, biorąc pod uwagę występowanie konkurencji ze strony spółek prywatnych działających we w pełni porównywalnych warunkach, gdy chodzi o usługi transportu pasażerskiego.

      (1)  Decyzja dotychczas nie opublikowana w Dz.U.UE


title: Sprawa T-358/13: Wyrok Sądu z dnia 8 października 2015 r. – Włochy/Komisja [EFRROW — Rozliczenie rachunków agencji płatniczych państw członkowskich dotyczących wydatków finansowanych przez EFRROW — Decyzja uznająca pewną kwotę za kwotę, która nie może być ponownie wykorzystana w ramach programu rozwoju obszarów wiejskich regionu Basilicata — Artykuł 30 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 — Obowiązek uzasadnienia]

text:
               30.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 398/34

         Wyrok Sądu z dnia 8 października 2015 r. – Włochy/Komisja
   (Sprawa T-358/13) (1)

   ([EFRROW - Rozliczenie rachunków agencji płatniczych państw członkowskich dotyczących wydatków finansowanych przez EFRROW - Decyzja uznająca pewną kwotę za kwotę, która nie może być ponownie wykorzystana w ramach programu rozwoju obszarów wiejskich regionu Basilicata - Artykuł 30 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 - Obowiązek uzasadnienia])
   (2015/C 398/44)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri i B. Tidore, pełnomocnicy, wspierani przez M. Salvatorellego, avvocato dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Aquilina i P. Rossi, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności części decyzji wykonawczej Komisji 2013/209/UE z dnia 26 kwietnia 2013 r. w sprawie rozliczenia rachunków agencji płatniczych państw członkowskich dotyczących wydatków finansowanych przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) za rok budżetowy 2012 (Dz.U. L 118, s. 23) w zakresie, w jakim decyzja ta klasyfikuje kwotę 5 0 06  487,10 EUR dotyczącą programu rozwoju obszarów wiejskich regionu Basilicata (Włochy) jako „kwotę, która nie może być ponownie wykorzystana”.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 252 z 31.8.2013.


title: Sprawa T-269/11 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 15 listopada 2011 r. — Xeda International przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Środki ochrony roślin — Substancja czynna o nazwie etoksychina — Niewłączenie etoksychiny do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG — Cofnięcie pozwoleń na środki ochrony roślin zawierające etoksychinę — Wniosek o zawieszenie wykonalności — Brak pilnego charakteru)

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/52

      Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 15 listopada 2011 r. — Xeda International przeciwko Komisji
      (Sprawa T-269/11 R)
      (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Środki ochrony roślin - Substancja czynna o nazwie etoksychina - Niewłączenie etoksychiny do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG - Cofnięcie pozwoleń na środki ochrony roślin zawierające etoksychinę - Wniosek o zawieszenie wykonalności - Brak pilnego charakteru)
      (2012/C 25/102)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Xeda International SA (Saint-Andiol, Francja) (przedstawiciele: C. Mereu i K. Van Maldegem, avocats)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Bianchi, G. von Rintelen i P. Ondrůšek, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Wniosek o zawieszenie wykonalności decyzji 2011/143/UE Komisji z dnia 3 marca 2011 r. dotyczącej niewłączenia etoksychiny do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz zmieniającej decyzję Komisji 2008/941/WE (Dz.U. L 59, s. 71) oraz, w odpowiednim wypadku, wniosek o zastosowanie innych środków tymczasowych.

         Sentencja

                  1)

                  Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje oddalony.

                  2)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-34/12 P: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 3 września 2013 r. — Idromacchine Srl, Alessandro Capuzzo, Roberto Capuzzo przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Odpowiedzialność pozaumowna Unii Europejskiej — Skarga o odszkodowanie — Decyzja Komisji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego — Szkodliwe wzmianki — Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne, a w części oczywiście bezzasadne)

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/38

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 3 września 2013 r. — Idromacchine Srl, Alessandro Capuzzo, Roberto Capuzzo przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-34/12 P) (1)

   (Odwołanie - Odpowiedzialność pozaumowna Unii Europejskiej - Skarga o odszkodowanie - Decyzja Komisji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego - Szkodliwe wzmianki - Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne, a w części oczywiście bezzasadne)
   2013/C 344/65
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Idromacchine Srl, Alessandro Capuzzo, Roberto Capuzzo (przedstawiciele: W. Viscardini i G. Donà, avvocati)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Grespan, pełnomocnik, wspierany przez F. Ruggeriego Laderchiego, avvocato)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) z dnia 8 listopada 2011 r. w sprawie T-88/09 Idromacchine i in. przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił częściowo skargę o odszkodowanie zmierzającą do naprawienia szkód poniesionych jakoby na skutek opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej nieprawdziwych informacji naruszających w szczególności wizerunek i reputację Idromacchine, zawartych w decyzji Komisji C(2002) 5426 wersja ostateczna z dnia 30 grudnia 2004 r.„Pomoc państwa — Włochy — Przedłużenie trzyletniego terminu oddania do użytku chemikaliowca — Zaproszenie do składania uwag zgodnie z art. 88 ust. 2 [WE]” — Obowiązek staranności — Naruszenie prawa do obrony — Brak uzasadnienia

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Idromacchine SpA oraz Alessandro Capuzzo i Roberto Capuzzo zostają obciążeni solidarnie kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 89 z 24.3.2012.


title: Sprawa C-554/15: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 26 stycznia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cantabria – Hiszpania) – Luca Jerónimo García Almodóvar, Catalina Molina Moreno/Banco de Caja España de Inversiones, Salamanca y Soria, SAU

text:
               24.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/12

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 26 stycznia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cantabria – Hiszpania) – Luca Jerónimo García Almodóvar, Catalina Molina Moreno/Banco de Caja España de Inversiones, Salamanca y Soria, SAU
   (Sprawa C-554/15) (1)

   (2017/C 129/16)
   Język postępowania: hiszpański
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 27 z 25.1.2016.


title: Wyrok Sądu Piewszej Instancji z dnia 7 lipca 2004 r. w sprawie T-175/03, Norbert Schmitt przeciwko Europejskiej Agencji Odbudowy (EAO) (Pracownik czasowy — Rozwiązanie umowy — Art. 47 ust. 2 lit. a) Warunków zatrudniania innych pracowników — Dotrzymanie warunków umowy — Uzasadnione oczekiwania)

text:
               25.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/22

      WYROK SĄDU PIEWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 7 lipca 2004 r.
   w sprawie T-175/03, Norbert Schmitt przeciwko Europejskiej Agencji Odbudowy (EAO) (1)

   (Pracownik czasowy - Rozwiązanie umowy - Art. 47 ust. 2 lit. a) Warunków zatrudniania innych pracowników - Dotrzymanie warunków umowy - Uzasadnione oczekiwania)
   (2004/C 239/46)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T-175/03, Norbert Schmitt, były pracownik czasowy Europejskiej Agencji Odbudowy, zamieszkały w Koellerbach (Niemcy), reprezentowany przez adwokata L. Polanza, przeciwko Europejskiej Agencji Odbudowy (EAO) (pełnomocnik: C. Manolopoulos wspierany przez adwokata J.-N. Louisa), której przedmiotem był wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji EAO rozwiązującej umowę o pracę czasową ze skarżącym i, ewentualnie, roszczenie o odszkodowanie, Sąd (czwarta izba) w składzie: H. Legal, prezes, V. Tiili i M. Vilaras, sędziowie; sekretarz: I. Natsinas, administrator, wydał dnia 7 lipca 2004 r. wyrok zawierający następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Europejskiej Agencji Odbudowy (EAO) z dnia 25 lutego 2003 r. rozwiązującej umowę o pracę czasową ze skarżącym.

               2)

               EAO zostaje obciążona kosztami postępowania, w tym również wydatkami związanymi z postępowaniem w przedmiocie wniosku o wydanie zarządzenia tymczasowego.

      (1)  Dz.U. C 184 z 2.8.2003.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia  1 grudnia 2005 r.  w sprawie C-301/03 Republika Włoska przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Fundusze strukturalne — Kwalifikacja wydatków — Zmiany w uzupełnieniu programu — Niedopuszczalność)

text:
               11.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/4

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 1 grudnia 2005 r.
   w sprawie C-301/03 Republika Włoska przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Fundusze strukturalne - Kwalifikacja wydatków - Zmiany w uzupełnieniu programu - Niedopuszczalność)
   (2006/C 36/06)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie C-301/03, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 230 WE, wniesioną w dniu 2 lipca 2003 r., Republika Włoska (pełnomocnik: I. M. Braguglia, wspierany przez adwokatów G. Aiello i A. Cingolo) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: E. de March i L. Flynn, wspierani przez adwokata A. Dal Ferrę), Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans (sprawozdawca), prezes izby, C. Gulmann, R. Schintgen, G. Arestis i J. Klučka, sędziowie, rzecznik generalny: F. G. Jacobs, sekretarz: L. Hewlett, wydał w dniu 1 grudnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 226 z 20.09.2003


title: Sprawa C-156/10 P: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 15 grudnia 2010 r. — Karen Goncharov przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), DSB (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Znaki towarowe tworzone przez skrótowce — Wcześniejszy znak towarowy DSB — Oznaczenie słowne „DSBW” — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Względna podstawa odmowy rejestracji — Badanie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Podobieństwo wizualne — Podobieństwo fonetyczne — Niedopuszczalność — Ocena okoliczności faktycznych)

text:
               19.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/3

         Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 15 grudnia 2010 r. — Karen Goncharov przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), DSB
   (Sprawa C-156/10 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Znaki towarowe tworzone przez skrótowce - Wcześniejszy znak towarowy DSB - Oznaczenie słowne „DSBW” - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Względna podstawa odmowy rejestracji - Badanie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Podobieństwo wizualne - Podobieństwo fonetyczne - Niedopuszczalność - Ocena okoliczności faktycznych)
   2011/C 89/04
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Karen Goncharov (przedstawiciel: A. Späth, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: B. Schmidt, pełnomocnik), DSB (przedstawiciel: T. Graf, Rechtsanwalt)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) z dnia 21 stycznia 2010 r. w sprawie T-34/07 Goncharov przeciwko OHIM — DSB (DSBW), na mocy którego Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 4 grudnia 2006 r. odmawiającą rejestracji oznaczenia słownego „DSBW” jako wspólnotowego znaku towarowego dla niektórych towarów należących do klas 39, 41 i 43 oraz uwzględniającą sprzeciw właściciela wcześniejszego słownego wspólnotowego znaku towarowego „DSB” — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Nieuwzględnienie podczas badania prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd szczególnych cech znaków towarowych tworzonych przez skrótowce — Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Karen Goncharov zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 148 z 5.6.2010.


title: Sprawa C-59/12: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 3 października 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — BKK Mobil Oil Körperschaft des öffentlichen Rechts przeciwko Zentrale zur Bekämpfung unlauteren Wettbewerbs eV (Dyrektywa 2005/29/WE — Nieuczciwe praktyki handlowe — Zakres stosowania — Wprowadzające w błąd informacje rozpowszechniane przez kasę chorych ustawowego systemu ubezpieczeń społecznych — Kasa ustanowiona w formie podmiotu prawa publicznego)

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/20

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 3 października 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — BKK Mobil Oil Körperschaft des öffentlichen Rechts przeciwko Zentrale zur Bekämpfung unlauteren Wettbewerbs eV
   (Sprawa C-59/12) (1)

   (Dyrektywa 2005/29/WE - Nieuczciwe praktyki handlowe - Zakres stosowania - Wprowadzające w błąd informacje rozpowszechniane przez kasę chorych ustawowego systemu ubezpieczeń społecznych - Kasa ustanowiona w formie podmiotu prawa publicznego)
   2013/C 344/34
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: BKK Mobil Oil Körperschaft des öffentlichen Rechts

      Strona pozwana: Zentrale zur Bekämpfung unlauteren Wettbewerbs eV

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesgerichtshof — Wykładnia art. 3 ust. 1 dyrektywy 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającej dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („Dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych”) (Dz.U. L 149, s. 22) w związku z art. 2 lit. d) tej dyrektywy — Zakres stosowania — Pojęcia „praktyk handlowych” i „przedsiębiorcy” — Ogłoszenia reklamowe ustawowej kasy chorych zawierające wprowadzające w błąd informacje na temat niekorzystnych skutków ewentualnej zmiany przez jej klientów

      Sentencja

   Dyrektywę 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącą nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającą dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („dyrektywę o nieuczciwych praktykach handlowych”) należy interpretować w ten sposób, że podmiot prawa publicznego odpowiedzialny za wykonywanie zadań w interesie ogólnym, takich jak zarządzanie ustawowym systemem ubezpieczeń zdrowotnych, podlega jej podmiotowemu zakresowi stosowania.

      (1)  Dz.U. C 138 z 12.5.2012.


title: Sprawa T-366/13 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 29 sierpnia 2013 r. — Francja przeciwko Komisji ( „Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Pomoc państwa — Pomoc wdrożona na rzecz spółek zobowiązanych do świadczenia usług publicznych polegających na zapewnieniu połączeń morskich między Korsyką a Marsylią — Rekompensaty za dodatkową względem usługi podstawowej usługę mającą na celu objęcie szczytu sezonu turystycznego — Decyzja uznająca te rekompensaty za pomoc niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca odzyskanie tej pomocy od jej beneficjentów — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru” )

text:
               12.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 298/7

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 29 sierpnia 2013 r. — Francja przeciwko Komisji
   (Sprawa T-366/13 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Pomoc państwa - Pomoc wdrożona na rzecz spółek zobowiązanych do świadczenia usług publicznych polegających na zapewnieniu połączeń morskich między Korsyką a Marsylią - Rekompensaty za dodatkową względem usługi podstawowej usługę mającą na celu objęcie szczytu sezonu turystycznego - Decyzja uznająca te rekompensaty za pomoc niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca odzyskanie tej pomocy od jej beneficjentów - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru)
   2013/C 298/11
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Francuska (przedstawiciele: E. Belliard, N. Rouam, G. de Bergues i D. Colas, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Afonso i B. Stromsky, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Komisji C(2013) 1926 final z dnia 2 maja 2013 r. w sprawie pomocy państwa SA.22843 (2012/C) (ex 2012/NN) wdrożonej przez Republikę Francuską na rzecz Société Nationale Corse Méditerranée i Compagnie Méridionale de Navigation.

      Sentencja

               1)

               Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-547/10 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 7 marca 2013 r. — Konfederacja Szwajcarska przeciwko Komisji Europejskiej, Republice Federalnej Niemiec, Landkreis Waldshut (Odwołanie — Stosunki zewnętrzne — Umowa pomiędzy Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego — Rozporządzenie (EWG) nr 2408/92 — Dostęp wspólnotowych przewoźników lotniczych do wewnątrzwspólnotowych tras lotniczych — Artykuły 8, 9 — Zakres stosowania — Wykonywanie prawa do przewozu — Decyzja 2004/12/WE — Przepisy niemieckie dotyczące podejścia do lotniska w Zurychu — Obowiązek uzasadnienia — Niedyskryminacja — Proporcjonalność — Ciężar dowodu)

text:
               27.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 123/2

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 7 marca 2013 r. — Konfederacja Szwajcarska przeciwko Komisji Europejskiej, Republice Federalnej Niemiec, Landkreis Waldshut
   (Sprawa C-547/10 P) (1)

   (Odwołanie - Stosunki zewnętrzne - Umowa pomiędzy Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego - Rozporządzenie (EWG) nr 2408/92 - Dostęp wspólnotowych przewoźników lotniczych do wewnątrzwspólnotowych tras lotniczych - Artykuły 8, 9 - Zakres stosowania - Wykonywanie prawa do przewozu - Decyzja 2004/12/WE - Przepisy niemieckie dotyczące podejścia do lotniska w Zurychu - Obowiązek uzasadnienia - Niedyskryminacja - Proporcjonalność - Ciężar dowodu)
   2013/C 123/02
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Konfederacja Szwajcarska (przedstawiciel: S. Hirsbrunner, Rechtsanwalt)

      Pozostałe strony postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. van Rijn, K. Simonsson i K.-P. Wojcik, pełnomocnicy); Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze, pełnomocnik i T. Masing, Rechtsanwalt); Landkreis Waldshut (przedstawiciel: M. Núñez Müller, Rechtsanwalt)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) z dnia 9 września 2010 r. w sprawie T-319/05 Szwajcaria przeciwko Komisji, w którym to wyroku Sąd oddalił skargę wniesioną przez Konfederację Szwajcarską mającą na celu stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2004/12/WE z dnia 5 grudnia 2003 r. w sprawie stosowania art. 18 ust. 2 zdanie pierwsze Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego oraz rozporządzenia Rady (EWG) nr 2408/92 z dnia 23 lipca 1992 r. w sprawie dostępu przewoźników lotniczych Wspólnoty do wewnątrzwspólnotowych tras lotniczych (Dz.U. 1993, L 15, s. 33) — Przepisy wydane przez Niemcy dotyczące podejścia do lotniska w Zurychu — Błędna ocena możliwości zastosowania art. 9 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2408/92 do spornych przepisów — Naruszenie zakresu obowiązku uzasadnienia ciążącego na Komisji — Nieuwzględnienie praw podmiotów zarządzających portem lotniczym i osób zamieszkałych w jego pobliżu — Naruszenie zasad niedyskryminacji i proporcjonalności

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Konfederacja Szwajcarska pokrywa oprócz własnych kosztów także wszystkie koszty poniesione przez Komisję Europejską tak w pierwszej instancji, jak i w trakcie postępowania odwoławczego.

               3)

               Republika Federalna Niemiec i Landkreis Waldshut pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 30 z 29.1.2011.


title: Wyrok Trybunału z dnia 28 września 2012 r. w sprawie E-18/11 – Irish Bank Resolution Corporation Ltd przeciwko Kaupthing Bank hf. (Artykuł 34 porozumienia o nadzorze i Trybunale – Odwołanie od decyzji, w której żąda się zasięgnięcia opinii doradczej – Reorganizacja i likwidacja instytucji kredytowych – Dyrektywa 2001/24/WE – Wykładnia zgodna)

text:
               31.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 29/6

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 28 września 2012 r.
   w sprawie E-18/11
   Irish Bank Resolution Corporation Ltd przeciwko Kaupthing Bank hf.
   (Artykuł 34 porozumienia o nadzorze i Trybunale – Odwołanie od decyzji, w której żąda się zasięgnięcia opinii doradczej – Reorganizacja i likwidacja instytucji kredytowych – Dyrektywa 2001/24/WE – Wykładnia zgodna)
   2013/C 29/07
   W sprawie E-18/11 Irish Bank Resolution Corporation Ltd przeciwko Kaupthing Bank hf. – WNIOSEK skierowany do Trybunału na mocy art. 34 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości złożony przez Héraðsdómur Reykjavíkur (sąd rejonowy w Reykjaviku), dotyczący wykładni art. 14 dyrektywy 2001/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 kwietnia 2001 r. w sprawie reorganizacji i likwidacji instytucji kredytowych, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes (sędzia sprawozdawca)), Per Christiansen oraz Páll Hreinsson (sędziowie), wydał w dniu 28 września 2012 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

               1)

               W przypadku rozbieżności między różnymi wersjami językowymi za wersję wyrażającą znaczenie przepisu prawa EOG należy uznać tę, która oddaje cel i ogólny porządek przepisów określonych w dyrektywie oraz ogólne zasady prawa EOG.

               2)

               Artykuł 14 dyrektywy 2001/24/WE z dnia 4 kwietnia 2001 r. w sprawie reorganizacji i likwidacji instytucji kredytowych sprzeciwia się przepisowi prawa krajowego, który po uprzednim opublikowaniu wezwania do zgłaszania wierzytelności wobec znanych wierzycieli, których miejsce zamieszkania bądź siedziba, miejsce stałego pobytu lub siedziba zarządu znajdują się w innym państwie EOG, zezwala na unieważnienie niezgłoszonych wierzytelności, nawet jeżeli ich wierzyciele nie zostali indywidualnie powiadomieni a prawo krajowe wymaga zgłoszenia wierzytelności w celu jej uznania.

               3)

               Podczas gdy Porozumienie EOG nie wymaga, aby przepis dyrektywy, którą włączono do Porozumienia EOG jako jego część, był stosowany bezpośrednio i miał pierwszeństwo przed przepisem krajowym, który nie stanowi poprawnej transpozycji właściwego przepisu prawa EOG do prawa krajowego, sąd krajowy jest zobowiązany zapewnić w możliwie największym stopniu rezultat zgodny z celem dyrektywy poprzez wykładnię prawa krajowego zgodną z przepisem prawa EOG.


title: Sprawa T-466/13: Postanowienie Sądu z dnia 5 lutego 2014 r. – Hermann Trollius przeciwko ECHA

text:
               12.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/55

         Postanowienie Sądu z dnia 5 lutego 2014 r. – Hermann Trollius przeciwko ECHA
   (Sprawa T-466/13) (1)

   2014/C 142/73
   Język postępowania: angielski
   Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 325 z 9.11.2013.


title: Sprawa F-6/08: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 4 grudnia 2008 r. — Blais przeciwko ECB (Służba publiczna — Personel ECB — Wynagrodzenie — Dodatek zagraniczny — Warunki ustanowione w art. 17 warunków zatrudnienia ECB — Obciążenie skarżącego kosztami postępowania — Wymogi słuszności — Art. 87 ust. 2 regulaminu)

text:
               24.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/37

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 4 grudnia 2008 r. — Blais przeciwko ECB
   (Sprawa F-6/08) (1)

   (Służba publiczna - Personel ECB - Wynagrodzenie - Dodatek zagraniczny - Warunki ustanowione w art. 17 warunków zatrudnienia ECB - Obciążenie skarżącego kosztami postępowania - Wymogi słuszności - Art. 87 ust. 2 regulaminu)
   (2009/C 19/73)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Jessica Blais (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat B. Karthaus)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: F. Malfrère i F. Feyerbacher, pełnomocnicy wspierani przez adwokata B. Wägenbaura)
   Przedmiot sprawy
   Służba publiczna — Stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Banku Centralnego z dnia 15 sierpnia 2007 r. odmawiającej przyznania skarżącej dodatku zagranicznego na tej podstawie, że nie spełnia ona warunków przewidzianych w art. 17 warunków zatrudnienia EBC.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               J. Blais pokrywa własne koszty postępowania oraz połowę kosztów poniesionych przez Europejski Bank Centralny.

               3)

               Europejski Bank Centralny pokrywa połowę własnych kosztów postępowania.

      (1)  Dz.U. C 142 z dnia 7.6.2008, s. 39.