title: Sprawa T-443/20: Skarga wniesiona w dniu 13 lipca 2020 r. – Sanford / EUIPO – Avery Zweckform (Etykiety)

text:
               7.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/46

      Skarga wniesiona w dniu 13 lipca 2020 r. – Sanford / EUIPO – Avery Zweckform (Etykiety)
      (Sprawa T-443/20)
      (2020/C 297/61)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Sanford LP (Atlanta, Georgia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat J. Zecher)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Avery Zweckform GmbH (Oberlaindern/Valley, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego wzoru: Strona skarżąca

         Sporny wzór: Wzór wspólnotowy nr 141999–0002

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 maja 2020 r. w sprawie R 2413/2018-3

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  oddalenie odwołania wniesionego przez drugą stronę w postępowaniu przed izbą odwoławczą w dniu 11 grudnia 2018 r. przeciwko decyzji Wydziału Unieważnień EUIPO z dnia 25 października 2018 r.;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania odwoławczego.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002;

                  —

                  Naruszenie art. 6 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002;

                  —

                  Naruszenie art. 63 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002.


title: Sprawa T-440/20: Skarga wniesiona w dniu 10 lipca 2020 r. – Jindal Saw i Jindal Saw Italia / Komisja

text:
               7.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/44

      Skarga wniesiona w dniu 10 lipca 2020 r. – Jindal Saw i Jindal Saw Italia / Komisja
      (Sprawa T-440/20)
      (2020/C 297/58)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Jindal Saw Ltd (Nowe Delhi, Indie), Jindal Saw Italia SpA (Triest, Włochy) (przedstawiciele: R. Antonini, E. Monard i B. Maniatis, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania strony skarżącej

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2020/527 z dnia 15 kwietnia 2020 r. ponownie nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz rur i przewodów rurowych z żeliwa ciągliwego (zwanego także żeliwem sferoidalnym) pochodzących z Indii w odniesieniu do Jindal Saw Limited w związku z wyrokiem Sądu w sprawie T-301/16;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 10 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 oraz ogólnej zasady niedziałania prawa wstecz.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia ogólnej zasady niedziałania prawa wstecz i ogólnej zasady pewności prawa.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 266 TFUE i art. 264 TFUE.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności oraz art. 5 ust. 1 i art. 5 ust. 4 TUE.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący naruszenia prawa do skutecznego środka prawnego i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący naruszenia art. 103 Kodeksu celnego Unii Europejskiej i art. 296 TFEU.

                  7.

                  Zarzut siódmy dotyczący braku uprawnień Komisji w zakresie nałożenia obowiązku rejestracji przywozu dokonanego przez Jindal oraz naruszenia art. 14 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009.


title: Sprawa T-457/20: Skarga wniesiona w dniu 13 lipca 2020 r. – VeriGraft / EASME

text:
               7.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/47

      Skarga wniesiona w dniu 13 lipca 2020 r. – VeriGraft / EASME
      (Sprawa T-457/20)
      (2020/C 297/62)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: VeriGraft AB (Göteborg, Szwecja) (przedstawiciele: adwokaci P. Hansson i M. Persson)

         Strona pozwana: Agencja Wykonawcza ds. Małych i Średnich Przedsiębiorstw (EASME)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  ustalenie i stwierdzenie nieważności wydanego przez EASME nakazu odzyskania środków dotyczącego kosztów na łączną kwotę 258 588,80 EUR;

                  —

                  ustalenie i stwierdzenie, że nieuwzględnione (całkowicie lub częściowo) przez EASME koszty, na łączną kwotę 258 588,80 EUR, są kosztami kwalifikowalnymi;

                  —

                  ustalenie i stwierdzenie nieważności sporządzonej przez EASME noty obciążeniowej na kwotę 106 928,74 EUR;

                  —

                  obciążenie EASME kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy główne zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że nakaz odzyskania środków narusza prawo do dobrej administracji:

                              —

                              nie można, w świetle nakazu odzyskania środków i załączników do tego nakazu, zrozumieć, jakie konkretne koszty zostały nieuwzględnione przez EASME oraz na jakiej podstawie zostały one nieuwzględnione. Doszło tym samym do naruszenia prawa do dobrej administracji ustanowionego w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – a bardziej szczegółowo – naruszony został obowiązek uzasadnienia.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że nieuwzględnione koszty są kwalifikowalne na podstawie umowy o udzielenie dotacji:

                              —

                              nieuwzględnione koszty są w każdym razie kwalifikowalne na podstawie postanowień umowy o udzielenie dotacji zawartej między VERIGRAFT a EASME ze względu na to, że zostały one ujęte w tej umowie oraz figurują w zatwierdzonych przez EASME sprawozdaniach okresowych.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że nota obciążeniowa jest w każdym razie nieważna ze względu na to, że nieuwzględnione poniesione przez VERIGRAFT koszty są kwalifikowalne na podstawie umowy o udzielenie dotacji:

                              —

                              VERIGRAFT poniosła koszty, które przekraczają koszty, których zwrotu w drodze nakazu odzyskania pomocy domaga się EASME i nota obciążeniowa jest zatem w każdym razie z tego powodu nieważna.


title: Sprawa T-464/20: Skarga wniesiona w dniu 21 lipca 2020 r. – Eggy Food / EUIPO (YOUR DAILY PROTEIN)

text:
               7.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/48

      Skarga wniesiona w dniu 21 lipca 2020 r. – Eggy Food / EUIPO (YOUR DAILY PROTEIN)
      (Sprawa T-464/20)
      (2020/C 297/63)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Eggy Food GmbH & Co. KG (Osnabrück, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Eberhardt)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy YOUR DAILY PROTEIN – zgłoszenie nr 017953235

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 maja 2020 r. w sprawie R 2235/2019–5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  nakazanie EUIPO publikacji zgłoszenia nr 017953235 unijnego znaku towarowego;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-474/20: Skarga wniesiona w dniu 24 lipca 2020 r. – LD / Komisja

text:
               7.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/48

      Skarga wniesiona w dniu 24 lipca 2020 r. – LD / Komisja
      (Sprawa T-474/20)
      (2020/C 297/64)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: LD (przedstawiciel: adwokat M. Velardo)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności:

                  —

                  decyzji z dnia 20 czerwca 2019 r., którą skarżąca została wykluczona z udziału w egzaminach etapu oceny zintegrowanej konkursu EPSO/AD/371/19;

                  —

                  decyzji z dnia 31 października 2019 r., którą oddalono jej wniosek o ponowne rozpatrzenie wykluczenia z konkursu EPSO/AD/371/19;

                  —

                  decyzji organu powołującego z dnia 22 kwietnia 2020 r., którą oddalono jej zażalenie złożone na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego.

            Skarżąca wnosi również o obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarzuty i główne argumenty są podobne do podniesionych w sprawie T-456/20, LA/Komisja.


title: Wyrok Trybunału z dnia 16 listopada 2018 r. w sprawie E-8/17 – Henrik Kristoffersen przeciwko Norweskiemu Związkowi Narciarskiemu (Norges Skiforbund) wspieranemu przez Norweski Komitet Olimpijski i Paraolimpijski i konfederację sportu (Norges idrettsforbund og olympiske og paralympiske komité) (Swoboda świadczenia usług – Art. 36 EOG – Dyrektywa 2006/123/WE – Sportowcy zawodowi – Stowarzyszenia sportowe – Prawa do obrotu – Ograniczenia – Proporcjonalność – Odpowiedniość – Konieczność)

text:
               21.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/9

      WYROK TRYBUNAŁU
      z dnia 16 listopada 2018 r.
      w sprawie E-8/17
      Henrik Kristoffersen
      przeciwko
      Norweskiemu Związkowi Narciarskiemu (Norges Skiforbund) wspieranemu przez Norweski Komitet Olimpijski i Paraolimpijski i konfederację sportu (Norges idrettsforbund og olympiske og paralympiske komité)

         (Swoboda świadczenia usług – Art. 36 EOG – Dyrektywa 2006/123/WE – Sportowcy zawodowi – Stowarzyszenia sportowe – Prawa do obrotu – Ograniczenia – Proporcjonalność – Odpowiedniość – Konieczność)

      (2019/C 107/04)
      W sprawie E-8/17 Henrik Kristoffersen przeciwko Norweskiemu Związkowi Narciarskiemu (Norges Skiforbund) wspieranemu przez Norweski Komitet Olimpijski i Paraolimpijski i konfederację sportu (Norges idrettsforbund og olympiske og paralympiske komité) – WNIOSEK skierowany do Trybunału na mocy art. 34 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości złożony przez Sąd Rejonowy w Oslo (Oslo tingrett) dotyczący wykładni art. 36 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym oraz dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym, Trybunał w składzie: Páll Hreinsson, prezes (sędzia sprawozdawca), Per Christiansen i Martin Ospelt (ad hoc), sędziowie, wydał w dniu 16 listopada 2018 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

                  1.

                  Kryterium prawnym oceny czy system krajowego związku sportowego polegający na uprzedniej kontroli i wydawaniu zgody na zawarcie indywidualnych umów sponsorskich stanowi ograniczenie na mocy art. 36 Porozumienia EOG jest stwierdzenie czy rzeczony system zmniejsza atrakcyjność korzystania przez sportowców ze swobody świadczenia usług marketingowych.

                  2.

                  Jeśli tego typu system uprzedniej kontroli i wydawania zgody na zawarcie indywidualnych umów sponsorskich stanowi ograniczenie, to samo będzie dotyczyć konkretnego przypadku odrzucenia wniosku o zawarcie indywidualnej umowy sponsorskiej w ramach tego systemu.

                  3.

                  System uprzedniej kontroli i wydawania zgody na zawarcie indywidualnych umów sponsorskich oraz konkretnego przypadku odrzucenia wniosku w ramach tego systemu są zgodne z prawem, pod warunkiem że system i odmowa służą zgodnemu z prawem celowi, uzasadnionemu nadrzędnymi względami interesu publicznego, a także pod warunkiem że nadają się do osiągnięcia tego celu i nie wykraczają poza to co jest konieczne do jego osiągnięcia. W tej ocenie systemu i konkretnego przypadku odmowy nie można rozpatrywać oddzielnie, ale w świetle ogólnych możliwości podjęcia indywidualnej działalności marketingowej przez sportowców lub sportowca.

                  4.

                  Konkretna decyzja, podjęta w ramach krajowego system uprzedniej kontroli i wydawania zgody na zawarcie indywidualnych umów sponsorskich przez krajowy związek sportowy, musi opierać się na właściwej równowadze między interesami związku a interesami danego sportowca. Decyzja musi być uzasadniona i przekazana sportowcy w rozsądnym terminie. Powinno się ponadto zapewnić dostępność procedury odwoławczej przed organem niezależnym od związku. Podlegając tym gwarancjom procesowym, związek sportowy może korzystać ze swobody uznania przy ocenie wniosków dotyczących indywidualnych umów sponsorskich. Konsekwencje niezastosowania się do tych wymagań muszą zostać określone przez sąd krajowy i podlegać zasadom równoważności i skuteczności.


               21.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/10

      Wniosek dotyczący wydania przez Trybunał EFTA opinii doradczej złożony przez Norges Høyesterett w dniu 19 listopada 2018 r. w sprawie Fosen-Linjen AS wspierane przez Næringslivets Hovedorganisasjon (NHO) przeciwko AtB AS
      (Sprawa E-7/18)
      (2019/C 107/05)
      W dniu 19 listopada 2018 r. do kancelarii Trybunału wpłynął wniosek złożony w dniu 19 listopada 2018 r. do Trybunału EFTA przez Norges Høyesterett (Sąd Najwyższy Norwegii), dotyczący wydania opinii doradczej w sprawie Fosen-Linjen AS wspierane przez Næringslivets Hovedorganisasjon (NHO) przeciwko AtB AS odnośnie do następującego pytania:
      Czy art. 2 ust. 1 lit. c) dyrektywy w sprawie procedur odwoławczych wymaga, aby każde złamanie zasad dotyczących zamówień publicznych było samo w sobie wystarczające do tego, żeby stanowić podstawę odpowiedzialności odszkodowawczej w ramach pozytywnego interesu umowy?


               16.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 167/10

      Wniosek do Trybunału EFTA z dnia 10 września 2018 r. o wydanie opinii doradczej wniesiony przez Borgarting lagmannsrett w sprawie Andreas Gyrre przeciwko rządowi Norwegii
      (Sprawa E-1/19)
      (2019/C 167/06)
      W dniu 3 stycznia 2019 r. do kancelarii Trybunału wpłynął wniosek z dnia 10 września 2018 r. skierowany do Trybunału EFTA, w którym Borgarting lagmansrett (sąd apelacyjny Borgarting) zwraca się o wydanie opinii doradczej w sprawie Andreas Gyrre przeciwko rządowi Norwegii w odniesieniu do następujących kwestii:

                  1.

                  Czy pkt 9 załącznika I do dyrektywy 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym należy interpretować jako obejmujący sytuacje, w których przedsiębiorca twierdzi lub stwarza w inny sposób wrażenie, że sprzedaż produktu jest zgodna z prawem, podczas gdy w państwie EFTA istnieje przepis prawny, tak jak w ustawie z 2006 r. o igrzyskach olimpijskich i paraolimpijskich w Londynie (ang. The London Olympic Games and Paralympic Games Act 2006), który stanowi, że sprzedaż produktu jest niezgodna z prawem, a przepis ten jest wdrożony w prawie krajowym?

                              a.

                              Czy na tę ocenę ma wpływ fakt, że zakaz obowiązuje w państwie EFTA, w którym produkt będzie stosowany, ale nie w państwie, w którym produkt jest sprzedawany?

                              b.

                              Czy na tę ocenę wpłynie sytuacja, jeżeli po dokonaniu sprzedaży zostanie stwierdzone, że zakaz był sprzeczny w prawem EOG?

                  2.

                  Jeżeli stwierdzenie, że zakaz na mocy prawa krajowego jest sprzeczny z prawem EOG, ma wpływ na ocenę pod względem pkt 9 załącznika I do dyrektywy 2005/29/WE:

                              a.

                              Czy zakaz odsprzedaży tego rodzaju biletów, tak jak w ustawie z 2006 r. o igrzyskach olimpijskich i paraolimpijskich w Londynie, stanowi przepis ustawowy dotyczący praktyk handlowych wchodzący w zakres dyrektywy 2005/29/WE dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym?

                              b.

                              Czy dyrektywa wyklucza wprowadzenie krajowego zakazu odsprzedaży, takiego jak określony w ustawie z 2006 r. o igrzyskach olimpijskich i paraolimpijskich w Londynie, jeżeli taki zakaz stanowi zabezpieczenie nie tylko kwestii związanych z ochroną konsumenta, ale również innych kwestii, takich jak bezpieczeństwo?

                              c.

                              Jeżeli konieczne jest stwierdzenie, czy ograniczenia odsprzedaży biletów na imprezy sportowe takie jak igrzyska olimpijskie są sprzeczne z podstawowymi wolnościami na mocy Porozumienia EOG, w tym art. 11 i 36 Porozumienia EOG, jakimi kryteriami powinien posłużyć się sąd krajowy jako podstawą do oceny, czy takie ograniczenia są odpowiednie i niezbędne do osiągnięcia uzasadnionych celów, takich jak ochrona konsumentów i bezpieczeństwo?


title: Sprawa T-779/17: Wyrok Sądu z dnia 4 kwietnia 2019 r. — United Wineries/EUIPO — Compañía de Vinos Miguel Martín (VIÑA ALARDE) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego VIÑA ALARDE — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy „ALARDE” — Dowód rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 47 ust. 2 i 3 rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Identyczność towarów — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001)

text:
               20.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 172/32

      Wyrok Sądu z dnia 4 kwietnia 2019 r. — United Wineries/EUIPO — Compañía de Vinos Miguel Martín (VIÑA ALARDE)
      (Sprawa T-779/17) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego VIÑA ALARDE - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy „ALARDE” - Dowód rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 47 ust. 2 i 3 rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Identyczność towarów - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001)
      (2019/C 172/44)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: United Wineries, SA (Cenicero, Hiszpania) (przedstawiciel: J. Oria Sousa-Montes, adwokat)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: S. Palmero Cabezas i J. Crespo Carrillo, pełnomocnicy).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Compañía de Vinos Miguel Martín, SL (Cigales, Hiszpania)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 września 2017 r. (sprawa R 281/2017-5), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Compañía de Vinos Miguel Martín a United Wineries.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     United Wineries, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 42 z 5.2.2018.


title: Sprawa C-643/17: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 7 marca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo — Portugalia) — Suez II Water Technologies & Solutions Portugal, Unipessoal Lda, dawniej GE Power Controls Portugal Unipessoal, Lda/Fazenda Pública (Odesłanie prejudycjalne — Unia celna — Rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 — Artykuł 37 — Wspólnotowy kodeks celny — Rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 — Artykuł 313 — Status celny towarów — Domniemanie wspólnotowego charakteru towarów)

text:
               29.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/4

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 7 marca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo — Portugalia) — Suez II Water Technologies & Solutions Portugal, Unipessoal Lda, dawniej GE Power Controls Portugal Unipessoal, Lda/Fazenda Pública
      (Sprawa C-643/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Unia celna - Rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 - Artykuł 37 - Wspólnotowy kodeks celny - Rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 - Artykuł 313 - Status celny towarów - Domniemanie wspólnotowego charakteru towarów)
      (2019/C 148/04)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd odsyłający

      Supremo Tribunal Administrativo

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Suez II Water Technologies & Solutions Portugal, Unipessoal Lda, dawniej GE Power Controls Portugal Unipessoal, Lda

         Strona przeciwna: Fazenda Pública

         Sentencja

      Artykuł 313 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 75/98 z dnia 12 stycznia 1998 r., należy interpretować w ten sposób, że towary takie jak będące przedmiotem postępowania głównego, które zostały dostarczone i zafakturowane przez spółki z siedzibą w państwach trzecich na rzecz spółki mającej siedzibę na obszarze celnym Unii Europejskiej w celu ich wykorzystania na tym obszarze, należy uznać za wprowadzone na ten obszar w rozumieniu art. 37 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 82/97 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 grudnia 1996 r., i objęte w związku z tym wyjątkiem przewidzianym w art. 313 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 2454/93, zmienionego rozporządzeniem nr 75/98, przy czym status towarów wspólnotowych przyznaje się tylko towarom, dla których został przedstawiony dowód, że zostały one poddane procedurze dopuszczenia do swobodnego obrotu na obszarze celnym Unii.

         (1)  Dz.U. C 52 z 12.2.2018.


title: Sprawa C-693/17 P: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 6 marca 2019 r. — BMB sp. z o.o./Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Ferrero SpA (Odwołanie — Wzór wspólnotowy — Rozporządzenie (WE) nr 6/2002 — Artykuł 25 ust. 1 lit. e) — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru — Wzór przedstawiający pojemnik na drażetki — Unieważnienie)

text:
               29.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/5

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 6 marca 2019 r. — BMB sp. z o.o./Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Ferrero SpA
      (Sprawa C-693/17 P) (1)

      (Odwołanie - Wzór wspólnotowy - Rozporządzenie (WE) nr 6/2002 - Artykuł 25 ust. 1 lit. e) - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru - Wzór przedstawiający pojemnik na drażetki - Unieważnienie)
      (2019/C 148/05)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: BMB sp. z o.o. (przedstawiciel: K. Czubkowski, radca prawny)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciele: S. Hanne i D. Walicka, pełnomocnicy), Ferrero SpA (przedstawiciel: M. Kefferpütz, Rechtsanwalt)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje w części odrzucone, a w pozostałym zakresie oddalone.

                  2)

                  BMB sp. z o.o. zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 142 z 23.4.2018.


title: Sprawa C-175/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 13 grudnia 2018 r. w sprawie T-631/15 Stena Line Scandinavia/Komisja, wniesione w dniu 25 lutego 2019 r. przez Stena Line Scandinavia AB

text:
               29.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/37

      Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 13 grudnia 2018 r. w sprawie T-631/15 Stena Line Scandinavia/Komisja, wniesione w dniu 25 lutego 2019 r. przez Stena Line Scandinavia AB
      (Sprawa C-175/19 P)
      (2019/C 148/34)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Stena Line Scandinavia AB (przedstawiciele: L. Sandberg-Mørch, advokat, P. Alexiadis, Solicitor)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Królestwo Danii, Föreningen Svensk Sjöfart

         Żądania wnoszącej odwołanie

      Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie wyroku z dnia 13 grudnia 2018 r. w sprawie T-631/15 w zakresie, w jakim Sąd oddalił w nim pierwszy i trzeci z podnoszonych zarzutów odnośnie do środków przyznanych na finansowanie spółki Femern Landanlæg A/S, a także drugi i trzeci z podnoszonych zarzutów odnośnie do naruszeń prawa, jakich miała dopuścić się Komisja, a także do poważnych trudności dotyczących oceny zachęcającego skutku pomocy, jak również alternatywnego scenariusza, na którym oparła się ta instytucja przy przeprowadzaniu oceny konieczności pomocy, oraz wniosku, że przyznana Femern A/S pomoc nie powoduje nieuzasadnionych zakłóceń konkurencji;

                  —

                  nakazanie Komisji pokrycia własnych kosztów oraz kosztów poniesionych przez wnoszącą odwołanie.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnosząca odwołanie podnosi w nim sześć skierowanych przeciwko zaskarżonemu wyrokowi zarzutów:

                  —

                  po pierwsze, Sąd dopuścił się naruszenia art. 107 ust. 1 oraz art. 108 ust. 2 TFUE stwierdzając, że Komisja nie naruszyła prawa i nie doświadczyła poważnych trudności uznając, iż przyznane spółce Femern Landanlæg A/S państwowe gwarancje i pożyczki związane z projektem krajowych połączeń kolejowych nie mogą powodować zakłóceń, ponieważ rynek właściwy nie jest otwarty na konkurencję.
                  Zdaniem wnoszącej odwołanie Sąd doszedł do tego błędnego wniosku opierając się na czterech naruszeniach prawa, odnośnie których podnosi ona następujące argumenty:

                              a)

                              Sąd naruszył prawo uznając, że przyznane spółce Femern Landanlæg A/S państwowe gwarancje i pożyczki związane z projektem połączeń kolejowych nie mogą powodować zakłóceń konkurencji, choć szybkie połączenie Fixed Link (którego operatorem jest Femern A/S) i krajowe połączenie kolejowe (którego operatorem jest Femern Landanlæg) stanowią łącznie stanowiący jedną całość projekt, a już w odniesieniu do przyznanych Femern A/S państwowych gwarancji i pożyczek uznano, że mogą one zakłócać konkurencję;

                              b)

                              Sąd naruszył prawo uznając, że zgodnie z obowiązującym prawem duński rynek zarządzania infrastrukturą kolejową nie jest otwarty na konkurencję.

                              c)

                              Sąd naruszył prawo uznając, że duński rynek zarządzania infrastrukturą kolejową nie jest faktycznie otwarty na konkurencję;

                              d)

                              otwarte na konkurencję rynki budowy infrastruktury kolejowej i utrzymania na niej ruchu są rynkami odrębnymi od rynku zarządzania tą infrastrukturą i jej eksploatacji sensu stricte;

                  —

                  po drugie, Sąd dopuścił się naruszenia art. 107 ust. 1) i art. 108 art. 2 TFUE stwierdzając, że Komisja nie naruszyła prawa i nie doświadczyła poważnych trudności uznając, iż przyznane spółce A/S Femern Landanlæg państwowe gwarancje i pożyczki na sfinansowanie krajowych połączeń kolejowych nie mają wpływu na wymianę między państwami członkowskimi;

                  —

                  po trzecie, Sąd dopuścił się naruszenia art. 107 ust. 3 lit. b) i art. 108 ust. 2 TFUE stwierdzając, że koszty krajowych połączeń kolejowych mogą zostać uwzględnione przy obliczaniu maksymalnego dopuszczalnego poziomu intensywności pomocy dla Fixed Link (w kontekście analizy zgodności), choć zdaniem Sądu finansowanie przyznane krajowym połączeniom kolejowym nie stanowi pomocy państwa;

                  —

                  po czwarte, Sąd dopuścił się naruszenia art. 107 ust. 3 lit. b) i art. 108 ust. 2, stwierdzając, że Komisja nie naruszyła prawa i nie doświadczyła poważnych trudności uznając, iż przyznana spółce A/S Femern ma zachęcający skutek;

                  —

                  po piąte, Sąd dopuścił się naruszenia art. 107 ust. 3 lit. b) i art. 108 ust. 2, stwierdzając, że Komisja nie naruszyła prawa i nie doświadczyła poważnych trudności uznając, iż duńskie władze przedstawiły alternatywny scenariusz odpowiedni dla potrzeb dokonywanej przez Komisję oceny konieczności pomocy;

                  —

                  po szóste, Sąd dopuścił się naruszenia prawa stwierdzając, że przyznana spółce A/S Femern pomoc nie powoduje nieuzasadnionych zakłóceń konkurencji.


title: Sprawa C-183/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 13 grudnia 2018 r. w sprawie T-290/16, Fruits de Ponent/Komisja, wniesione w dniu 22 lutego 2019 r. przez Fruits de Ponent, S.C.C.L.

text:
               29.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/38

      Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 13 grudnia 2018 r. w sprawie T-290/16, Fruits de Ponent/Komisja, wniesione w dniu 22 lutego 2019 r. przez Fruits de Ponent, S.C.C.L.
      (Sprawa C-183/19 P)
      (2019/C 148/35)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Fruits de Ponent, S.C.C.L. (przedstawiciele: M. Roca Junyent, R. Vallina Hoset i A. Sellés Marco, adwokaci)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  Uchylenie wyroku wydanego przez izbę trzecią Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. w sprawie T-290/16, Fruits de Ponent/Komisja (1);

                  —

                  tytułem głównym, zgodnie z art. 61 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, i w przypadku gdyby Trybunał uznał, że stan postępowania na to pozwala: (i) wydanie orzeczenia w przedmiocie skargi wniesionej w pierwszej instancji i uwzględnienie żądań niniejszej strony; oraz (ii) obciążenie Komisji kosztami postępowania w obydwu instancjach lub

                  —

                  tytułem ewentualnym, w przypadku gdyby Trybunał uznał, że stan postępowania nie pozwala na wydanie orzeczenia przez Trybunał: (i) przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania; oraz (ii) postanowienie, że rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

         Zarzuty i główne argumenty

                  1.

                  W pierwszej kolejności wnoszący odwołanie utrzymuje, że zaskarżony wyrok narusza art. 39 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) (2) w zakresie, w jakim: (i) w ramach oceny kwestii istnienia wystarczająco istotnego naruszenia stosuje nieistotne kryteria; (ii) kwestionuje, że w sytuacji gdy Komisja podejmuje działania w przypadku poważnych zakłóceń na rynku w ramach WPR, jednym z jej celów powinno być zapewnienie poziomu życia rolników (art. 39 ust. 1 lit. b) TFUE); (iii) kwestionuje, że Komisja powinna zbierać dane inne niż przewidziane w przepisach; oraz (iv) utrzymuje, że Komisja nie powinna zbierać danych dotyczących cen, jakie uzyskują rolnicy.

                  2.

                  W drugiej kolejności wnoszący odwołanie uważa, że Sąd w zaskarżonym wyroku: (i) przeinacza okoliczności faktyczne, dokonując oceny przedstawionych dowodów w oczywiście błędny sposób; (ii) narusza zasady regulujące rozkład ciężaru dowodu, uznając określone okoliczności faktyczne za udowodnione, mimo iż były sprzeczne z przedstawionymi dowodami; i (iii) narusza zasadę venire contra factum propium non valet, uznając za zasadne twierdzenia Komisji, które są sprzeczne z odpowiedziami przedstawione przez tę instytucję obywatelom w ramach zasady przejrzystości.

                  3.

                  W trzeciej kolejności wnoszący odwołanie utrzymuje, że Sąd w zaskarżonym wyroku naruszył art. 296 TFUE i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, ponieważ: (i) pominięto argumenty wnoszącej odwołanie dotyczące faktu, że Komisja powinna była uzyskać informacje służące osiągnięciu celu utrzymania poziomu życia producentów; i (ii) pominięto i przeinaczono twierdzenia wnoszącego odwołanie dotyczące faktu, że celem Komisji powinno być zagwarantowanie poziomu życia rolników, uniemożliwiając mu w ten sposób uzyskanie przed sądem odpowiedzi na jego argumentów.

                  4.

                  W czwartej kolejności wnoszący odwołanie uważa, że w niniejszym przypadku naruszono art. 39 TFUE i art. 219 rozporządzenia 1308/2013 (3) w zakresie, w jakim na wypadek sytuacji kryzysowej odpowiedzialność w zakresie uruchomienia nadzwyczajnego mechanizmu w sytuacji kryzysowej spoczywa wyłącznie na Komisji, a nie na wnoszących odwołanie lub na stowarzyszeniach producentów.

         (1)  ECLI:EU:T:2018:934.

         (2)  Dz.U. 2012,C 326, s. 1.

         (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (Dz.U. 2013, L 347, s. 671).


title: Sprawa C-236/17 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 27 marca 2019 r. — Canadian Solar Emea GmbH i in./Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska (Odwołanie — Dumping — Przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chin — Ostateczne cło antydumpingowe — Rozporządzenie (WE) nr 1225/2009 — Artykuł 3 ust. 7 — Artykuł 9 ust. 4 — Czasowy zakres stosowania rozporządzenia (UE) nr 1168/2012)

text:
               3.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 187/9

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 27 marca 2019 r. — Canadian Solar Emea GmbH i in./Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska
      (Sprawa C-236/17 P) (1)

      (Odwołanie - Dumping - Przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chin - Ostateczne cło antydumpingowe - Rozporządzenie (WE) nr 1225/2009 - Artykuł 3 ust. 7 - Artykuł 9 ust. 4 - Czasowy zakres stosowania rozporządzenia (UE) nr 1168/2012)
      (2019/C 187/10)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Canadian Solar Emea GmbH, Canadian Solar Manufacturing (Changshu), Inc., Canadian Solar Manufacturing (Luoyang), Inc., Csi Cells Co. Ltd, Csi Solar Power Group Co. Ltd, wcześniej Csi Solar Power (China) Inc. (przedstawiciele: J. Bourgeois i A. Willems, avocats, S. De Knop, M. Meulenbelt i B. Natens, advocaten)

         Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: H. Marcos Fraile, pełnomocnik, wspierany przez N. Tuominen, avocată), Komisja Europejska (przedstawiciele: N. Kuplewatzky, J.F. Brakeland i T. Maxian Rusche, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołania zostają oddalone.

                  2)

                  Canadian Solar Emea GmbH, Canadian Solar Manufacturing (Changshu) Inc., Canadian Solar Manufacturing (Luoyang) Inc., Csi Cells Co. Ltd oraz Csi Solar Power Group Co. Ltd zostają obciążone kosztami postępowania związanymi z odwołaniem głównym.

                  3)

                  Komisja Europejska pokrywa własne koszty związane z odwołaniem głównym.

                  4)

                  Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania związanymi z odwołaniem wzajemnym.

                  5)

                  Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty związane z odwołaniem wzajemnym.

         (1)  Dz.U. C 239 z 24.7.2017.


title: Sprawa C-311/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud (Republika Czeska) w dniu 16 kwietnia 2019 r. — BONVER WIN, a. s./Ministerstvo financí

text:
               24.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/19

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud (Republika Czeska) w dniu 16 kwietnia 2019 r. — BONVER WIN, a. s./Ministerstvo financí
      (Sprawa C-311/19)
      (2019/C 213/18)
      Język postępowania: czeski

         Sąd odsyłający

      Nejvyšší správní soud

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca kasację: BONVER WIN, a.s.

         Druga strona postępowania: Ministerstvo financí

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 56 i nast. Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej znajdują zastosowanie do krajowego uregulowania prawnego (powszechnie obowiązującego zarządzenia gminy), które zakazuje świadczenia określonej usługi w części jednej gminy, wyłącznie z tego powodu, że część klientów usługodawcy, do którego odnosi się to uregulowanie, może pochodzić lub pochodzi z innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej?
                  Jeżeli tak, to czy dla zastosowania art. 56 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej wystarczające jest jedynie powołanie się na możliwość wystąpienia klientów z innego państwa członkowskiego, czy też usługodawca jest zobowiązany wykazać, że rzeczywiście świadczy usługi na rzecz klientów pochodzących z innych państw członkowskich?

                  2)

                  Czy dla udzielenia odpowiedzi na pierwsze przedłożone pytanie ma jakiekolwiek znaczenie to, że:

                              a)

                              potencjalne ograniczenie swobody świadczenia usług jest wyraźnie limitowane zarówno pod względem geograficznym, jak i pod względem przedmiotowym (ewentualne zastosowanie wyjątku de minimis);

                              b)

                              brakuje podstaw do przyjęcia, że krajowe uregulowanie prawne reguluje w różny sposób, pod względem prawnym lub faktycznym, sytuację podmiotów świadczących usługi przede wszystkim na rzecz obywateli innych państw członkowskich Unii Europejskiej z jednej strony i podmiotów kierujących swoją ofertę do klientów krajowych z drugiej strony?


title: Sprawa C-348/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 28 lutego 2019 r. w sprawie T-414/16, Drex Technologies/Rada, wniesione w dniu 29 kwietnia 2019 r. przez Drex Technologies SA

text:
               24.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/21

      Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 28 lutego 2019 r. w sprawie T-414/16, Drex Technologies/Rada, wniesione w dniu 29 kwietnia 2019 r. przez Drex Technologies SA
      (Sprawa C-348/19 P)
      (2019/C 213/20)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Drex Technologies SA (przedstawiciel: adwokat E. Ruchat)

         Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej

         Żądania wnoszącej odwołanie

                  —

                  stwierdzenie, że niniejsze odwołanie jest dopuszczalne i zasadne;

                  —

                  w konsekwencji, uchylenie wyroku z dnia 28 lutego 2019 r. (T-414/16).

            Wydanie nowego rozstrzygnięcia, w którym:

                  —

                  stwierdzona zostanie nieważność decyzji (WPZiB) 2016/850 z dnia 27 maja 2016 r. (1) i późniejszych aktów wykonawczych do niej w zakresie, w jakim dotyczą one wnoszącej odwołanie;

                  —

                  Rada zostanie obciążona kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      W uzasadnieniu odwołania wnosząca je podnosi trzy zarzuty.
      Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia prawa, ponieważ Sąd naruszył zapisane w art. 41 karty praw podstawowych prawo wnoszącej odwołanie do bycia wysłuchaną przed przyjęciem nowych środków ograniczających.
      Zarzut drugi dotyczy naruszenia prawa i przeinaczenia okoliczności faktycznych, ponieważ Sąd nie uwzględnił artykułów przedstawionych przez wnoszącą odwołanie na poparcie jej skargi o stwierdzenie nieważności w celu wykazania, że nie poparła ona reżimu syryjskiego.
      Zarzut trzeci dotyczy naruszenia prawa w zakresie, w jakim Sąd nie stwierdził niezgodności z prawem przepisów 27 i 28 decyzji 2013/255/WPZiB, zgodnie z którymi przynależność do rodziny Al-Assad lub rodziny Makhlouf stanowi autonomiczne kryterium uzasadniające nałożenie sankcji, zmieniając tym samym ciężar dowodu.

         (1)  Decyzja Rady (WPZiB) 2016/850 z dnia 27 maja 2016 r. zmieniająca decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2016, L 141, s. 125).


title: Sprawa C-297/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 11 kwietnia 2019 r. — Naturschutzbund Deutschland — Landesverband Schleswig-Holstein e.V./Kreis Nordfriesland

text:
               8.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/21

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 11 kwietnia 2019 r. — Naturschutzbund Deutschland — Landesverband Schleswig-Holstein e.V./Kreis Nordfriesland
      (Sprawa C-297/19)
      (2019/C 230/26)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesverwaltungsgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Naturschutzbund Deutschland — Landesverband Schleswig-Holstein e.V.

         Strona pozwana: Kreis Nordfriesland

         Strona wezwana do postępowania: Deich- und Hauptsielverband Eiderstedt, Körperschaft des öffentlichen Rechts

         Interwenient: Vertreter des Bundesinteresses beim Bundesverwaltungsgericht

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                              a)

                              Czy pojęcie „zarządzania” w rozumieniu akapitu trzeciego tiret drugie załącznika I do dyrektywy 2004/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie odpowiedzialności za środowisko w odniesieniu do zapobiegania i zaradzania szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu (1) obejmuje działania nierozerwalnie związane z bezpośrednim użytkowaniem gruntów w celach rolniczych?
                              W wypadku odpowiedzi twierdzącej:

                              b)

                              W jakich warunkach metodę zarządzania należy uznać w rozumieniu dyrektywy 2004/35 za „normalną” zgodnie z kartotekami siedliska lub dokumentami założeniowymi?

                              c)

                              Jaki horyzont czasowy należy uwzględnić w ramach oceny, czy zarządzanie odpowiada interwencji prowadzonej „uprzednio” przez właścicieli lub podmioty gospodarcze w rozumieniu dyrektywy 2004/35?

                              d)

                              Czy odpowiedź na pytanie, czy zarządzanie odpowiada interwencji prowadzonej uprzednio przez właścicieli lub podmioty gospodarcze w rozumieniu dyrektywy 2004/35, jest niezależna od treści kartotek siedliska lub dokumentów założeniowych?

                  2)

                  Czy działalność wykonywana w interesie publicznym na podstawie ustawowego przekazania zadań stanowi „działalność zawodową” w rozumieniu art. 2 pkt 7 dyrektywy 2004/35?

         (1)  Dz.U. 2004, L 143, s. 56.


title: Sprawa T-795/17: Wyrok Sądu z dnia 14 maja 2019 r. — Moreira/EUIPO — Da Silva Santos Júnior (NEYMAR) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny unijny znak towarowy NEYMAR — Unieważnienie prawa do znaku towarowego — Zła wiara — Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               8.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/33

      Wyrok Sądu z dnia 14 maja 2019 r. — Moreira/EUIPO — Da Silva Santos Júnior (NEYMAR)
      (Sprawa T-795/17) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy NEYMAR - Unieważnienie prawa do znaku towarowego - Zła wiara - Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 230/40)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Carlos Moreira (Guimarães, Portugalia) (przedstawiciel: adwokat T. Soares Faria)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Crespo Carrillo i H. O’Neill, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Neymar Da Silva Santos Júnior (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciele: początkowo adwokaci T. de Haan, H. Abraham i P. Péters, następnie adwokaci T. de Haan i P. Péters)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 września 2017 r. (sprawa R 80/2017-2), dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między N. Da Silvą Santosem Júniorem a C. Moreirą.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Carlos Moreira pokrywa koszty postępowania.

         (1)  Dz.U. C 63 z 19.2.2018.


title: Sprawa C-324/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 19 kwietnia 2019 r. — eurocylinder systems AG/Hauptzollamt Hamburg

text:
               29.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 255/18

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 19 kwietnia 2019 r. — eurocylinder systems AG/Hauptzollamt Hamburg
      (Sprawa C-324/19)
      (2019/C 255/26)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Finanzgericht Hamburg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: eurocylinder systems AG

         Strona pozwana: Hauptzollamt Hamburg

         Pytanie prejudycjalne

      Czy rozporządzenie Rady (WE) nr 926/2009 z dnia 24 września 2009 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych rur i przewodów bez szwu, z żelaza lub stali, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (1) jest ważne?

         (1)  Dz.U. 2009, L 262, s. 19.


title: Sprawa T-355/19: Skarga wniesiona w dniu 13 czerwca 2019 r. — CE/Komitet Regionów

text:
               29.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 255/56

      Skarga wniesiona w dniu 13 czerwca 2019 r. — CE/Komitet Regionów
      (Sprawa T-355/19)
      (2019/C 255/69)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: CE (przedstawiciel: adwokat M. Casado García-Hirschfeld)

         Strona pozwana: Komitet Regionów

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie dopuszczalności i zasadności niniejszej skargi;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 16 kwietnia 2019 r. i, posiłkowo, stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 16 maja 2019 r.;

                  —

                  nakazanie naprawienia szkody w wysokości 19 200 EUR bez VAT i zasądzenie zadośćuczynienia za krzywdę, szacowanego na kwotę 83 208,24 EUR;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący nadużycia proceduralnego i naruszenia art. 47 i 49 warunków zatrudnienia innych pracowników oraz art. 23 i 24 załącznika IX do regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa do należytych i sprawiedliwych warunków pracy, naruszenia zasady dobrej administracji i zakazu wszelkiego mobbingu.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący istotnej nieścisłości i istnienia oczywistego błędu w ocenie.


title: Sprawa C-38/17: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 5 czerwca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Budai Központi Kerületi Bíróság — Węgry) — GT/HS (Odesłanie prejudycjalne — Ochrona konsumentów — Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich — Dyrektywa 93/13/EWG — Artykuł 3 ust. 1 — Artykuł 4 ust. 2 — Artykuł 6 ust. 1 — Umowa o kredyt denominowany w walucie obcej — Powiadomienie konsumenta o kursie wymiany mającym zastosowanie do kwoty udostępnionej w walucie krajowej po zawarciu umowy)

text:
               5.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 263/3

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 5 czerwca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Budai Központi Kerületi Bíróság — Węgry) — GT/HS
      (Sprawa C-38/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Ochrona konsumentów - Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich - Dyrektywa 93/13/EWG - Artykuł 3 ust. 1 - Artykuł 4 ust. 2 - Artykuł 6 ust. 1 - Umowa o kredyt denominowany w walucie obcej - Powiadomienie konsumenta o kursie wymiany mającym zastosowanie do kwoty udostępnionej w walucie krajowej po zawarciu umowy)
      (2019/C 263/03)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Budai Központi Kerületi Bíróság

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: GT

         Strona pozwana: HS

         Sentencja

      Artykuł 3 ust. 1, art. 4 ust. 2 i art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, w interpretacji nadawanej mu przez sąd najwyższy tego państwa członkowskiego, zgodnie z którym nie jest nieważna umowa o kredyt denominowany w walucie obcej, która choć wskazuje wyrażoną w walucie krajowej kwotę odpowiadającą kwocie wskazanej we wniosku o finansowanie konsumenta, nie określa jednak kursu wymiany, który ma zastosowanie do tej kwoty w celu ustalenia ostatecznej kwoty kredytu w walucie obcej, przewidując jednocześnie w jednym z warunków, iż kurs ten zostanie ustalony przez kredytodawcę w odrębnym dokumencie po zawarciu umowy,

                  —

                  jeżeli warunek ten został wyrażony prostym i zrozumiałym językiem, zgodnie z art. 4 ust. 2 dyrektywy 93/13, w zakresie, w jakim mechanizm obliczania łącznej kwoty pożyczki oraz mający zastosowanie kurs wymiany są przedstawione w sposób przejrzysty, tak aby właściwie poinformowany oraz dostatecznie uważny i rozsądny przeciętny konsument był w stanie oszacować, w oparciu o jednoznaczne i zrozumiałe kryteria, wypływające dla niego z tej umowy konsekwencje ekonomiczne, w tym w szczególności całkowity koszt kredytu; albo — na wypadek gdyby okazało się, że wspomniany warunek jednak nie został wyrażony prostym i zrozumiałym językiem:

                  —

                  jeżeli wspomniany warunek nie jest nieuczciwy w rozumieniu art. 3 ust. 1 tej dyrektywy lub — w wypadku gdyby miał nieuczciwy charakter — jeżeli odnośna umowa będzie mogła nadal obowiązywać po wyłączeniu z niej tego warunku zgodnie z art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13.

         (1)  Dz.U. C 178 z 6.6.2017.


title: Sprawa C-58/18: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 6 czerwca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Justice de Paix du canton de Visé — Belgia) — Michel Schyns/Belfius Banque SA (Odesłanie prejudycjalne — Ochrona konsumentów — Dyrektywa 2008/48/WE — Obowiązki przedumowne — Artykuł 5 ust. 6 — Obowiązek wyboru przez kredytodawcę najbardziej odpowiedniego kredytu — Artykuł 8 ust. 1 — Obowiązek powstrzymania się przez kredytodawcę od zawarcia umowy kredytu w przypadku wątpliwości co do zdolności kredytowej konsumenta — Obowiązek dokonania przez kredytodawcę oceny stosowności zaciągnięcia kredytu)

text:
               5.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 263/12

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 6 czerwca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Justice de Paix du canton de Visé — Belgia) — Michel Schyns/Belfius Banque SA
      (Sprawa C-58/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Ochrona konsumentów - Dyrektywa 2008/48/WE - Obowiązki przedumowne - Artykuł 5 ust. 6 - Obowiązek wyboru przez kredytodawcę najbardziej odpowiedniego kredytu - Artykuł 8 ust. 1 - Obowiązek powstrzymania się przez kredytodawcę od zawarcia umowy kredytu w przypadku wątpliwości co do zdolności kredytowej konsumenta - Obowiązek dokonania przez kredytodawcę oceny stosowności zaciągnięcia kredytu)
      (2019/C 263/14)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Justice de Paix du canton de Visé

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Michel Schyns

         Strona pozwana: Belfius Banque SA

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 5 ust. 6 dyrektywy 2008/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG należy interpretować w ten sposób, iż nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które nakazuje kredytodawcy i pośrednikowi kredytowemu wybór, spośród zazwyczaj oferowanych umów kredytowych, najbardziej odpowiedniego typu i najbardziej odpowiedniej wysokości kredytu, mając na uwadze sytuację finansową konsumenta w momencie zawarcia umowy kredytu oraz cel kredytu.

                  2)

                  Artykuł 5 ust. 6 i art. 8 ust. 1 dyrektywy 2008/48 należy interpretować w ten sposób, iż nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które nakłada na kredytodawcę obowiązek powstrzymania się od zawarcia umowy kredytowej, jeżeli nie może on rozsądnie ocenić — po przeprowadzeniu weryfikacji zdolności kredytowej konsumenta — że będzie on w stanie spełnić zobowiązania wynikające z planowanej umowy.

         (1)  Dz.U. C 166 z 14.5.2018.


title: Sprawa T-236/19: Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2019 r. — Comité de Douzelage de Houffalize/Komisja i EACEA

text:
               12.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/30

      Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2019 r. — Comité de Douzelage de Houffalize/Komisja i EACEA
      (Sprawa T-236/19)
      (2019/C 270/32)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Comité de Douzelage de Houffalize (Houffalize, Belgia) (przedstawiciel: adwokat A.A. Kettels)

         Strona pozwana: Komisja i Agencja Wykonawcza ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego (EACEA)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności lub zmianę zaskarżonego aktu;

                  —

                  stwierdzenie, że strona skarżąca jest uprawniona do tego, aby jej formularz „osoba prawna” został zatwierdzony, a w konsekwencji — do uzyskania spornego finansowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi na decyzję Komisji C(2019) 572 final z dnia 4 lutego 2019 r. oddalającą skargę administracyjną wniesioną przez stronę skarżącą na decyzję EACEA z dnia 25 czerwca 2018 r. odmawiającą przyznania dotacji na rzecz jej kandydatury przedstawionej w ramach zaproszenia do składania kandydatur „Partnerstwo miast 2017, drugi termin” (EACEA 36/2014) strona skarżąca podnosi jeden zarzut. Zarzut ten dotyczy:

                  —

                  naruszenia art. 131 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002;

                  —

                  naruszenia zasady uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa;

                  —

                  naruszenia zasady proporcjonalności i zakazu wydawania arbitralnych rozstrzygnięć;

                  —

                  oczywistego błędu w ocenie;

                  —

                  oraz braku adekwatnego, wystarczającego i właściwego uzasadnienia, jako że w zaskarżonej decyzji uznano, iż uzasadnione oczekiwania i pewność prawa nie zostały naruszone w odniesieniu do strony skarżącej.

            Zdaniem strony skarżącej w decyzji tej nie ustosunkowano się do konkretnych zarzutów, jakie podniosła ona w tym względzie. Sformułowane w decyzji odpowiedzi są bowiem albo pozbawione jakiegokolwiek związku z argumentacją przedstawioną przez stronę skarżącą w jej wniosku o ponowne zbadanie kandydatury, albo oczywiście niewystarczające do oddalenia argumentu opartego na naruszeniu zasady uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa, albo, w każdym wypadku, sprzeczne z zakresem tej zasady.
      Strona skarżąca twierdzi, że może powoływać się za uzasadnione oczekiwania co do uznania jej za niemający osobowości prawnej podmiot kwalifikujący się do uzyskania dotacji, których przyznania jej jednak odmówiono. Twierdzi ona, że te uzasadnione oczekiwania wynikają z decyzji o przyznaniu dotacji doręczonych jej w czasie, kiedy miała już tę samą formę prawną, a mianowicie formę stowarzyszenia niemającego osobowości prawnej, że jej sytuacja faktyczna i prawna była wówczas identyczna oraz że przepisy dotyczące zasad kwalifikowania podmiotów niemających osobowości prawnej nie uległy od tego czasu zmianie. Nie istnieje zatem żaden powód do podważenia tych uzasadnionych oczekiwań i zajęcia stanowiska odmiennego od tego, które prezentowano w przeszłości.


title: Sprawa T-297/19: Skarga wniesiona w dniu 6 maja 2019 r. — Dragomir/Komisja

text:
               12.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/31

      Skarga wniesiona w dniu 6 maja 2019 r. — Dragomir/Komisja
      (Sprawa T-297/19)
      (2019/C 270/33)
      Język postępowania: rumuński

         Strony

         Strona skarżąca: Daniel Dragomir (Bukareszt, Rumunia) (przedstawiciel: R. Chiriță, adwokat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania strony skarżącej

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie naruszenia zobowiązań Komisji Europejskiej w odniesieniu do zapewnienia przestrzegania przez Rumunię obowiązków wynikających z dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych;

                  —

                  stwierdzenie naruszenia zobowiązań Komisji Europejskiej w odniesieniu do zapewnienia przestrzegania przez Rumunię obowiązków wynikających z dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/680 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez właściwe organy do celów zapobiegania przestępczości, prowadzenia postępowań przygotowawczych, wykrywania i ścigania czynów zabronionych i wykonywania kar, w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylającej decyzję ramową Rady 2008/977/WSiSW;

                  —

                  stwierdzenie naruszenia zobowiązań Komisji Europejskiej w odniesieniu do zapewnienia przestrzegania przez Rumunię obowiązków wynikających z rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólnego rozporządzenia o ochronie danych);

                  —

                  stwierdzenie naruszenia zobowiązań Komisji Europejskiej w odniesieniu do zapewnienia przestrzegania przez Rumunię zasad praworządności, niezawisłości sądów oraz praw podstawowych osób podlegających ich jurysdykcji;

                  —

                  zasądzenie od strony pozwanej zadośćuczynienia za krzywdę szacowaną na 2 EUR;

                  —

                  zobowiązanie strony pozwanej do wyeliminowania w przyszłości tych niedociągnięć.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przez Komisję Europejską nałożonych na nią zobowiązań związanych z niezawisłością sądów, wynikających z decyzji w sprawie wprowadzenia mechanizmu współpracy i weryfikacji, traktatów oraz Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

                              —

                              Komisja Europejska umyślnie nie wykonała ciążących na niej zobowiązań w zakresie ochrony praworządności i niezawisłości sądów w Rumunii w obliczu ataku doznanego ze strony rumuńskich służb informacyjnych oraz w zakresie ochrony prawa stron do rzetelnego procesu;

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia przez Komisję Europejską nałożonych na nią zobowiązań w dziedzinie ochrony danych osobowych.

                              —

                              Komisja Europejska nie wykonała lub wykonała w sposób czysto formalny obowiązek sprawdzenia sposobów wdrażania unijnych dyrektyw i rozporządzeń z dziedziny ochrony danych osobowych.


title: Sprawa T-330/19: Skarga wniesiona w dniu 31 maja 2019 r. — PNB Banka i in./EBC

text:
               12.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/32

      Skarga wniesiona w dniu 31 maja 2019 r. — PNB Banka i in./EBC
      (Sprawa T-330/19)
      (2019/C 270/34)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: PNB Banka AS (Ryga, Łotwa), CR i CT (przedstawiciele: O. Behrends i M. Kirchner, lawyers)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 21 marca 2019 r. w sprawie proponowanego nabycia przez skarżących znacznego pakietu akcji w banku docelowym;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi osiem zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że okres oceny, jakim dysponował EBC zgodnie z art. 22 ust. 2 dyrektywy 2013/36/UE (1), upłynął przed wydaniem zaskarżonej decyzji, a zatem EBC nie mógł już sprzeciwić się proponowanemu nabyciu.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że EBC naruszył postepowanie przewidziane w art. 15 rozporządzenia o Jednolitym Mechanizmie Nadzorczym (2) oraz art. 85 i 87 rozporządzenia ramowego w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego (3).

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że zaskarżona decyzja jest oparta na błędnej wykładni i zastosowaniu kryteriów oceny na podstawie art. 23 dyrektywy 2013/36/UE oraz łotewskich przepisów implementujących.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący tego, że EBC naruszył zasadę proporcjonalności.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący tego, że EBC nie wziął pod uwagę uznaniowego charakteru decyzji sprzeciwiającej się proponowanemu nabyciu.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący tego, że EBC zniekształcił istotne dla sprawy okoliczności faktyczne.

                  7.

                  Zarzut siódmy dotyczący tego, że EBC naruszył zasadę uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa.

                  8.

                  Zarzut ósmy dotyczący tego, że EBC naruszył zasadę nemo auditor poprzez brak uwzględnienia jego własnej odpowiedzialności za utratę zaufania w proces regulacyjny.

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie warunków dopuszczenia instytucji kredytowych do działalności oraz nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi i firmami inwestycyjnymi, zmieniająca dyrektywę 2002/87/WE i uchylająca dyrektywy 2006/48/WE oraz 2006/49/WE (Dz.U. 2013, L 176, s. 338).

         (2)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 1024/2013 z dnia 15 października 2013 r. powierzające Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania w odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowymi (Dz.U. 2013, L 287, s. 63).

         (3)  Rozporządzenie UE nr 468/2014 Europejskiego Banku Centralnego z dnia 16 kwietnia 2014 r. ustanawiające ramy współpracy pomiędzy Europejskim Bankiem Centralnym a właściwymi organami krajowymi oraz wyznaczonymi organami krajowymi w ramach Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego (rozporządzenie ramowe w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego) (EBC/2014/17) (Dz.U. 2014, L 141, s. 1).


title: Sprawa T-344/19: Skarga wniesiona w dniu 10 czerwca 2019 r. — Front Polisario/Rada

text:
               12.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/33

      Skarga wniesiona w dniu 10 czerwca 2019 r. — Front Polisario/Rada
      (Sprawa T-344/19)
      (2019/C 270/35)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Front populaire pour la libération de la Saguia el-Hamra et du Rio de oro (Front Polisario) (przedstawiciel: adwokat G. Devers)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie skargi o stwierdzenie nieważności za dopuszczalną;

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi na decyzję Rady (UE) 2019/441 z dnia 4 marca 2019 r. w sprawie zawarcia Umowy o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów między Unią Europejską a Królestwem Marokańskim, protokołu wykonawczego do niej oraz wymiany listów towarzyszącej umowie (Dz.U. 2019, L 77, s. 4), strona skarżąca podnosi 11 zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący braku kompetencji Rady do przyjęcia zaskarżonej decyzji, ponieważ Unia i Królestwo Maroka nie mają kompetencji do zawarcia umowy międzynarodowej mającej zastosowanie do Sahary Zachodniej w miejsce ludu Sahrawi, reprezentowanego przez Front Polisario.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący uchybienia zobowiązaniu do zbadania kwestii przestrzegania praw podstawowych i międzynarodowego prawa humanitarnego, ponieważ Rada nie zbadała tej kwestii przed przyjęciem zaskarżonej decyzji.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia przez Radę ciążącego na niej zobowiązania do wykonania wyroków Trybunału, ponieważ zaskarżona decyzja nie uwzględnia uzasadnienia wyroku z dnia 27 lutego 2018 r., Western Sahara Campaign UK (C-266/16, EU:C:2018:118).

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasad i wartości kierujących działaniami Unii na scenie międzynarodowej, z tego względu że:

                              —

                              po pierwsze, z naruszeniem prawa narodów do poszanowania ich jedności narodowej, zaskarżona decyzja zaprzecza istnieniu ludu Sahrawi, zastępując go terminami „lud Sahary Zachodniej” oraz „zainteresowana ludność”;

                              —

                              po drugie, z naruszeniem prawa narodów do swobodnego dysponowania ich zasobami naturalnymi, zaskarżona decyzja zawiera umowę międzynarodową, która organizuje, bez zgody ludu Sahrawi, eksploatację zasobów rybnych przez statki Unii;

                              —

                              po trzecie, zaskarżona decyzja zawiera umowę międzynarodową, mającą zastosowanie do okupowanej Sahary Zachodniej, z Królestwem Marokańskim, w ramach prowadzonej przez nie polityki aneksjonistycznej wobec terytorium i systematycznego łamania praw podstawowych, jakiego wymaga utrzymanie tej polityki.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, ponieważ zaskarżona decyzja jest sprzeczna deklaracjami Unii, która wielokrotnie nalegała na konieczność przestrzegania zasad samostanowienia i względnego skutku traktatów.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący błędnego zastosowania zasady proporcjonalności, ponieważ, biorąc pod uwagę odrębny status Sahary Zachodniej, niematerialny charakter prawa do samostanowienia i status ludu Sahrawi jako strony trzeciej, nie do Rady należy ustanowienie związku proporcjonalności między rzekomymi „korzyściami” wynikającymi z umowy w sprawie połowów a jej konsekwencjami dla zasobów naturalnych Sahary Zachodniej.

                  7.

                  Zarzut siódmy dotyczący sprzeczności ze wspólną polityką rybołówstwa, ponieważ zgodnie z umową zawartą na mocy zaskarżonej decyzji statki Unii Europejskiej będą mogły uzyskać dostęp do zasobów rybnych ludu Sahrawi bez jego zgody, w zamian za rekompensatę finansową wypłacaną organom marokańskim, podczas gdy wody Sahary Zachodniej nie są „wodami” marokańskimi w rozumieniu art. 61 i 62 Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza.

                  8.

                  Zarzut ósmy dotyczący naruszenia prawa do samostanowienia, ponieważ:

                              —

                              po pierwsze, zastępując lud Sahrawi terminami „lud Sahary Zachodniej” oraz „zainteresowana ludność”, zaskarżona decyzja zaprzecza jedności narodowej ludu Sahrawi jako podmiotowi prawa do samostanowienia;

                              —

                              po drugie, z naruszeniem prawa ludu Sahrawi do swobodnego dysponowania jego zasobami naturalnymi, zaskarżona decyzja organizuje, bez zgody ludu Sahrawi, eksploatację jego zasobów rybnych przez statki Unii;

                              —

                              po trzecie, z naruszeniem prawa ludu Sahrawi do przestrzegania integralności terytorialnej jego terytorium narodowego, zaskarżona decyzja zaprzecza odrębnemu statusowi Sahary Zachodniej i potwierdza nielegalny jej podział przez marokański „Berm”.

                  9.

                  Zarzut dziewiąty, dotyczący naruszenia zasady względnego skutku traktatów, ponieważ zaskarżona decyzja odmawia ludowi Sahrawi statusu strony trzeciej w stosunkach UE–Maroko i nakłada na niego zobowiązania międzynarodowe w odniesieniu do jego terytorium krajowego i zasobów naturalnych bez jego zgody.

                  10.

                  Zarzut dziesiąty, dotyczący naruszenia międzynarodowego prawa humanitarnego i międzynarodowego prawa karnego, ponieważ:

                              —

                              po pierwsze, zaskarżona decyzja zawiera umowę międzynarodową mającą zastosowanie do Sahary Zachodniej, mimo że marokańskie siły okupacyjne nie posiadają ius tractatus w odniesieniu do tego terytorium i nie mogą eksploatować jego zasobów naturalnych;

                              —

                              po drugie, zgodnie z umową zawartą poprzez zaskarżoną decyzję Unia będzie subwencjonować infrastrukturę marokańską na okupowanym terytorium Sahrawi, tak aby Królestwo Marokańskie mogło tam długoterminowo osiedlić swoją ludność cywilną i rozmieścić swoje siły zbrojne;

                              —

                              po trzecie, używając terminów „lud Sahary Zachodniej” i „zainteresowana ludność”, zaskarżona decyzja zatwierdza nielegalne przeniesienie marokańskich osadników na okupowane terytorium Sahrawi.

                  11.

                  Zarzut jedenasty dotyczący naruszenia zobowiązań Unii wynikających z prawa odpowiedzialności międzynarodowej, ponieważ poprzez zawarcie umowy międzynarodowej z Królestwem Marokańskim, mającej zastosowanie do Sahary Zachodniej, zaskarżona decyzja potwierdza poważne naruszenia prawa międzynarodowego popełnione przez marokańskie siły okupacyjne wobec ludu Sahrawi oraz zapewnia pomoc i wsparcie w utrzymywaniu sytuacji wynikającej z tych naruszeń.


title: Sprawa T-356/19: Skarga wniesiona w dniu 12 czerwca 2019 r. — Front Polisario/Rada

text:
               12.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/35

      Skarga wniesiona w dniu 12 czerwca 2019 r. — Front Polisario/Rada
      (Sprawa T-356/19)
      (2019/C 270/36)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Front populaire pour la libération de la Saguia el-Hamra et du Rio de oro (Front Polisario) (przedstawiciel: adwokat G. Devers)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie wniesionej przez nią skargi o stwierdzenie nieważności za dopuszczalną;

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia;

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) 2019/440 z dnia 29 listopada 2018 r. w sprawie przydziału uprawnień do połowów na podstawie Umowy o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów między Unią Europejską a Królestwem Marokańskim oraz protokołu wykonawczego do niej (Dz.U. 2019, L 77, s. 1) strona skarżąca podnosi jeden zarzut, w ramach którego twierdzi, że rozporządzenie to jest pozbawione podstawy prawnej ze względu na niezgodność z prawem decyzji 2019/441.
      Zarzut ten składa się z jedenastu części, które są zasadniczo identyczne z jedenastoma zarzutami podniesionymi w sprawie T-344/19, Front Polisario/Rada.


title: Sprawa T-358/19: Skarga wniesiona w dniu 13 czerwca 2019 r. — Groupe Canal +/Komisja

text:
               12.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/35

      Skarga wniesiona w dniu 13 czerwca 2019 r. — Groupe Canal +/Komisja
      (Sprawa T-358/19)
      (2019/C 270/37)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Groupe Canal + (Issy-les-Moulineaux, Francja) (przedstawiciele: P. Wilhelm, P. Gassenbach i O. de Juvigny, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że skarga jest dopuszczalna i zasadna;

                  —

                  stwierdzenie, na podstawie art. 263 TFUE, nieważności decyzji Komisji z dnia 7 marca 2019 r. w sprawie AT.40023 w odniesieniu do rynku francuskiego oraz istniejących lub przyszłych umów zawartych przez Groupe Canal +;

                  —

                  obciążenie Komisji wszystkimi kosztami poniesionymi przez spółkę Groupe Canal +.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący nadużycia uprawnień przez Komisję w zakresie, w jakim zobowiązania, które uznała ona za wiążące, aby skończyć z „geo-blokowaniem” w sektorze kinematograficznym, są sprzeczne z reformami prawnymi przyjętymi niedawno przez prawodawcę Unii.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący oczywistego błędu w ocenie art. 101 ust. 1 TFUE popełnionego przez Komisję w zakresie, w jakim uznała ona, że zobowiązania zaproponowane przez NBCUniversal, Sony Pictures, Warner Bros i Sky nie mają wpływu na różnorodność kulturową i, bardziej ogólnie, na finansowanie oraz wykorzystywanie filmów w Europejskim Obszarze Gospodarczym.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności w zakresie, w jakim Komisja uznała za wiążące zobowiązania, które są w oczywisty sposób nieproporcjonalne do wskazanych zastrzeżeń w zakresie konkurencji oraz naruszają interesy osób trzecich.


title: Sprawa T-368/19: Skarga wniesiona w dniu 18 czerwca 2019 r. — Datenlotsen Informationssysteme/Komisja

text:
               12.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/37

      Skarga wniesiona w dniu 18 czerwca 2019 r. — Datenlotsen Informationssysteme/Komisja
      (Sprawa T-368/19)
      (2019/C 270/39)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Datenlotsen Informationssysteme GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciel: T. Lübbig, Rechtsanwalt)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że nie doprowadzając do zakończenia formalnego postępowania wyjaśniającego w sprawie SA.34402 (2015/C ex 2012/NN) w rozsądnym terminie zgodnie z art. 108 ust. 2 TFUE, względnie art. 9 ust. 1 rozporządzenia nr 2015/1589 (1), strona pozwana uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 108 TFUE;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

                  1.

                  Naruszenie art. 108 TFUE poprzez niedoprowadzenie do zakończenia formalnego postępowania wyjaśniającego

                              —

                              W ramach zarzutu pierwszego podnosi się, że czas trwania postępowania, który przekracza siedem lat, należy uznać za nieracjonalny. W tym względzie skarżąca podnosi, że decyzja powinna była już zostać wydana ze względu na rozległy stan wiedzy pozwanej i niewielką liczbę pytań, na które nie udzielono odpowiedzi. Ponadto, ze względu na pilne potrzeby natury gospodarczej po stronie powoda, decyzję należało wydać w niedługim czasie.

                  2.

                  Naruszenie prawa do rozsądnego czasu trwania postępowania jako część prawa do dobrej administracji, o którym mowa w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej

                              —

                              W ramach zarzutu drugiego wysuwane są argumenty zasadniczo identyczne lub podobne do argumentów podniesionych w ramach zarzutu pierwszego.

                  3.

                  Naruszenie art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej w związku z art. 20 karty.

                              —

                              Zarzut trzeci dotyczy w pierwszej kolejności naruszenia przez stronę pozwaną kodeksu postępowania w dziedzinie udzielania pomocy państwa z uwagi na różne środki związane z opóźnieniem proceduralnym.

                  4.

                  Naruszenie prawa do uzasadnienia w ramach prawa do skutecznego środka zaskarżenia zgodnie z art. 47 i art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej

                              —

                              Zarzut czwarty dotyczy tego, że strona pozwana nie mogła ogólnie powoływać się na konieczność przeprowadzenia dalszego dochodzenia, lecz że powinna była uzasadnić w sposób rzeczowy i logiczny tę okoliczność.

         (1)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. L 248 z 24.8.2015, s. 9).


title: Sprawa T-375/19: Skarga wniesiona w dniu 20 czerwca 2019 r. — Pisoni/Parlament

text:
               12.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/39

      Skarga wniesiona w dniu 20 czerwca 2019 r. — Pisoni/Parlament
      (Sprawa T-375/19)
      (2019/C 270/40)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Ferruccio Pisoni (Trydent, Włochy) (przedstawiciel: M. Paniz, avvocato)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Skarżący wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności komunikatu Dyrekcji Generalnej ds. Finansów Parlamentu Europejskiego, w którym transponowana została uchwała Prezydium Izby Deputowanych nr 14/2018 z dnia 12 lipca 2018 r. i uchwała Rady Prezydium Senatu Republiki nr 6/2018, a także

                  —

                  stwierdzenie nieważności ponownego określenia i obliczenia świadczenia emerytalnego przyznanego przez Parlament Europejski;

                  —

                  w konsekwencji — stwierdzenie prawa strony skarżącej do utrzymania przedmiotowego świadczenia emerytalnego w uzyskanej wysokości nabytego na podstawie przepisów obowiązujących przed uchwałą Prezydium Izby nr 14/2018 lub uchwałą Rady Prezydium Senatu Republiki nr 6/2018, wraz ze zobowiązaniem Parlamentu Europejskiego do wypłaty na rzecz strony skarżącej wszystkich niesłusznie wstrzymanych kwot powiększonych o rewaluację pieniężną i odsetki ustawowe od daty wstrzymania do dnia zapłaty, oraz

                  —

                  nakazanie Parlamentowi Europejskiemu wykonania wyroku, który zostanie wydany, oraz natychmiastowego i całkowitego przywrócenia pierwotnej kwoty świadczenia emerytalnego, a także naprawienia wszelkich szkód w zakresie, w jakim okaże się to należne stronie skarżącej;

                  —

                  w każdym wypadku — zasądzenie pełnego zwrotu wydatków, w tym wynagrodzenia adwokata wraz z VAT, opłatami skarbowymi i ze zryczałtowanymi kosztami.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarzuty i główne argumenty są podobne do podniesionych w sprawie T-345/19, Santini/Parlament.


title: Sprawa T-377/19: Skarga wniesiona w dniu 21 czerwca 2019 r. — Topcart/EUIPO — Carl International (TC CARL)

text:
               12.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/39

      Skarga wniesiona w dniu 21 czerwca 2019 r. — Topcart/EUIPO — Carl International (TC CARL)
      (Sprawa T-377/19)
      (2019/C 270/41)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Topcart GmbH (Wiesbaden, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Gail)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Carl International (Limonest, Francja)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „TC CARL” — zgłoszenie nr 14 957 542

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie R 1826/2018-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 60 ust. 1 w związku z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-378/19: Skarga wniesiona w dniu 21 czerwca 2019 r. — Topcart/EUIPO — Carl International (TC CARL)

text:
               12.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/40

      Skarga wniesiona w dniu 21 czerwca 2019 r. — Topcart/EUIPO — Carl International (TC CARL)
      (Sprawa T-378/19)
      (2019/C 270/42)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Topcart GmbH (Wiesbaden, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Gail)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Carl International (Limonest, Francja)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „TC CARL” — zgłoszenie nr 15 048 556

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie R 1617/2018-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 60 ust. 1 w związku z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-379/19: Skarga wniesiona w dniu 21 czerwca 2019 r. — Serviceplan Gruppe für innovative Kommunikation/EUIPO (Serviceplan)

text:
               12.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/41

      Skarga wniesiona w dniu 21 czerwca 2019 r. — Serviceplan Gruppe für innovative Kommunikation/EUIPO (Serviceplan)
      (Sprawa T-379/19)
      (2019/C 270/43)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Serviceplan Gruppe für innovative Kommunikation GmbH & Co KG (Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci B. Koch i P. Schmitz)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Serviceplan” — zgłoszenie nr 15 234 669

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 marca 2019 r. w sprawie R 1424/2018-5

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim oddala ona odwołanie;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  naruszenie art. 94 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-380/19: Skarga wniesiona w dniu 21 czerwca 2019 r. — Serviceplan Gruppe für innovative Kommunikation/EUIPO (Serviceplan Solutions)

text:
               12.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/42

      Skarga wniesiona w dniu 21 czerwca 2019 r. — Serviceplan Gruppe für innovative Kommunikation/EUIPO (Serviceplan Solutions)
      (Sprawa T-380/19)
      (2019/C 270/44)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Serviceplan Gruppe für innovative Kommunikation GmbH & Co KG (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokaci B. Koch und P. Schmitz)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy Serviceplan Solutions — zgłoszenie nr 15 244 742

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 marca 2019 r. w sprawie R 1427/2018-5

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim zostało oddalone odwołanie;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  naruszenie art. 94 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa C-680/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Obvodní soud pro Prahu 5 (Republika Czeska) w dniu 5 listopada 2018 r. — HJ/II

text:
               19.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 280/14

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Obvodní soud pro Prahu 5 (Republika Czeska) w dniu 5 listopada 2018 r. — HJ/II
      (Sprawa C-680/18)
      (2019/C 280/17)
      Język postępowania: czeski

         Sąd odsyłający

      Obvodní soud pro Prahu 5

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: HJ

         Strona pozwana: II
      Postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2019 r. Trybunał (ósma izba) orzekł, że przedstawiony wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym jest niedopuszczalny.


title: Sprawa C-525/18P: Postanowienie Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 maja 2019 r. — Marion Le Pen/Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej (Odwołanie — Parlament Europejski — Przepisy dotyczące zwrotu kosztów i diet posłów do Parlamentu Europejskiego — Dodatek na zatrudnienie asystentów parlamentarnych — Zwrot niesłusznie wypłaconych kwot)

text:
               26.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/7

      Postanowienie Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 maja 2019 r. — Marion Le Pen/Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej
      (Sprawa C-525/18P) (1)

      (Odwołanie - Parlament Europejski - Przepisy dotyczące zwrotu kosztów i diet posłów do Parlamentu Europejskiego - Dodatek na zatrudnienie asystentów parlamentarnych - Zwrot niesłusznie wypłaconych kwot)
      (2019/C 288/07)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Marion Le Pen (przedstawiciel: adwokat R. Bosselut)

         Druga strona postępowania: Parlament Europejski (przedstawiciele: S. Seyr i C. Burgos, pełnomocnicy), Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. F. Jensen, M. Bauer i R. Meyer, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje w części odrzucone jako oczywiście niedopuszczalne, a w części oddalone jako oczywiście bezzasadne.

                  2)

                  Marion Le Pen zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 381 z 22.10.2018.


title: Sprawa T-366/18: Wyrok Sądu z dnia 13 czerwca 2019 r. — Pet King Brands/EUIPO — Virbac (SUIMOX) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego SUIMOX — Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy ZYMOX — Obowiązek uzasadnienia — Doręczenie decyzji izby odwoławczej — Dobra wiara i staranność adresata — Artykuł 94 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2017/1001 — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001)

text:
               26.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/50

      Wyrok Sądu z dnia 13 czerwca 2019 r. — Pet King Brands/EUIPO — Virbac (SUIMOX)
      (Sprawa T-366/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego SUIMOX - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy ZYMOX - Obowiązek uzasadnienia - Doręczenie decyzji izby odwoławczej - Dobra wiara i staranność adresata - Artykuł 94 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001)
      (2019/C 288/63)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Pet King Brands, Inc. (Bartlett, Illinois, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci T. Schmidpeter i S. Bauer)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: L. Rampini i H. O’Neill, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Virbac SA (Carros, Francja) (przedstawiciele: adwokat D.I. Tayer)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 marca 2018 r. (sprawa R 1835/2017-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Pet King Brands a Virbac.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 21 marca 2018 r. (sprawa R 1835/2017-5) w zakresie, w jakim dotyczy ona „preparatów weterynaryjnych, poza kroplami do uszu dla zwierząt”, „preparatów weterynaryjnych i produktów do dbania o zdrowie zwierząt, w tym antybiotyków dla zwierząt, poza kroplami do uszu dla zwierząt” oraz „środków do niszczenia robactwa, poza kroplami do uszu dla zwierząt”.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Każda ze stron pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 276 z 6.8.2018.


title: Sprawa T-330/17: Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2019 r. — Ceobus i in./Komisja (Pomoc państwa — System pomocy wprowadzony przez Francję w latach 1994–2008 — Dotacje inwestycyjne przyznane przez region Île-de-France — Decyzja uznająca system pomocy za zgodny z rynkiem wewnętrznym — Pojęcia pomocy istniejącej i nowej pomocy — Artykuł 107 TFUE — Artykuł 108 TFUE — Artykuł 1 lit. b) ppkt (i) i (v) rozporządzenia (UE) 2015/1589 — Termin przedawnienia — Artykuł 17 rozporządzenia 2015/1589)

text:
               30.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/43

      Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2019 r. — Ceobus i in./Komisja
      (Sprawa T-330/17) (1)

      (Pomoc państwa - System pomocy wprowadzony przez Francję w latach 1994–2008 - Dotacje inwestycyjne przyznane przez region Île-de-France - Decyzja uznająca system pomocy za zgodny z rynkiem wewnętrznym - Pojęcia pomocy istniejącej i nowej pomocy - Artykuł 107 TFUE - Artykuł 108 TFUE - Artykuł 1 lit. b) ppkt (i) i (v) rozporządzenia (UE) 2015/1589 - Termin przedawnienia - Artykuł 17 rozporządzenia 2015/1589)
      (2019/C 328/47)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Ceobus (Génicourt, Francja) oraz pozostałe skarżące, których nazwy wymieniono w załączniku do wyroku (przedstawiciele: początkowo D. de Combles de Nayves, następnie F. Segalen, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Armati, C. Georgieva-Kecsmar i T. Maxian Rusche, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności części decyzji Komisji (UE) 2017/1470 z dnia 2 lutego 2017 r. dotyczącej programów pomocy SA.26763 2014/C (ex 2012/NN) przyznanej przez Francję na rzecz przedsiębiorstw świadczących usługi transportu autobusowego w regionie Île-de-France (Dz.U. 2017, L 209, s. 24).

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Ceobus oraz pozostałe skarżące, których nazwy figurują w załączniku, pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

         (1)  Dz.U. C 231 z 17.7.2017.


title: Sprawa T-280/19 R: Postanowienie prezesa Sądu z dnia 12 lipca 2019 r. — Highgate Capital Management/Komisja (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych — Pomoc państwa — Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych — Brak konieczności przyjęcia wnioskowanych środków tymczasowych — Brak właściwości — Niedopuszczalność)

text:
               30.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/58

      Postanowienie prezesa Sądu z dnia 12 lipca 2019 r. — Highgate Capital Management/Komisja
      (Sprawa T-280/19 R)
      (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych - Pomoc państwa - Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych - Brak konieczności przyjęcia wnioskowanych środków tymczasowych - Brak właściwości - Niedopuszczalność)
      (2019/C 328/66)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Highgate Capital Management LLP (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: M. Struys i I. Van Damme, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Blanck, A. Bouchagiar i K.- P. Wojcik, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 278 i 279 TFUE żądanie dotyczące, po pierwsze, zawieszenia wykonania decyzji Komisji w sprawie oddalenia wniesionej do niej skargi dotyczącej pomocy państwa, która miała zostać bezprawnie przyznana na rzecz Eurobank Ergasias SA w drodze sprzedaży Piraeus Bank Bulgaria (SA.53105), i po drugie, zarządzenia innych środków tymczasowych.

         Sentencja

                  1)

                     Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje oddalony.

                  2)

                     Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.