title: Sprawa T-117/20: Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2020 r. – El Corte Inglés / EUIPO – MKR Design (Panthé)

text:
               20.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/20

      Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2020 r. – El Corte Inglés / EUIPO – MKR Design (Panthé)
      (Sprawa T-117/20)
      (2020/C 129/25)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: El Corte Inglés, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. Rivas Zurdo)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: MKR Design Srl (Mediolan, Włochy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy Panthé – zgłoszenie nr 16 366 461

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 grudnia 2019 w sprawie R 378/2019-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie strony przeciwnej kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-118/20: Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2020 r. –Voco / EUIPO (Kształt opakowania)

text:
               20.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/21

      Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2020 r. –Voco / EUIPO (Kształt opakowania)
      (Sprawa T-118/20)
      (2020/C 129/26)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Voco GmbH (Cuxhaven, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci C. Spintig i S. Pietzcker)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Trójwymiarowy unijny znak towarowy (Kształt opakowania) – zgłoszenie nr 17 959 421

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 grudnia 2019 r. w sprawie R 978/2019-5

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-121/20: Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2020 r. – IP / Komisja

text:
               20.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/21

      Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2020 r. – IP / Komisja
      (Sprawa T-121/20)
      (2020/C 129/27)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: IP (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i S. Rodrigues)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie dopuszczalności i zasadności skargi;

            a w konsekwencji,

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji;

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi na decyzję Komisji z dnia 21 sierpnia 2019 r. o wymierzeniu kary dyscyplinarnej rozwiązania umowy zatrudnienia bez wypowiedzenia, skarżący podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasady dobrej administracji i obowiązku uzasadnienia. Skarżący podnosi w szczególności w tym względzie, że nie został sprawiedliwe potraktowany przez Komisję, która nie dochowała ciążących na niej obowiązków staranności i dbałości. Jego zdaniem Komisja powinna była zasięgnąć informacji o wynikach postępowania karnego, które zostało umorzone, oraz przekazać je komisji dyscyplinarnej, by ta wzięła je pod uwagę.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący nieprawidłowości czynności przygotowawczych dotyczących zaskarżonej decyzji i oczywistych błędów w ocenie, których dopuściła się Komisja. Skarżący uważa w szczególności, że nieprawidłowość dwóch czynności przygotowawczych dotyczących zaskarżonej decyzji powoduje, że ona sama jest nieprawidłowa.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia art. 10 załącznika X do regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej, ze względu na to, że, po pierwsze, nie zostały zbadane wszystkie okoliczności zawarte w aktach sprawy skarżącego, a po drugie, kryteria przyjęte w celu ustalenia rodzaju kary były wynikiem błędnej oceny lub nieproporcjonalnego wyważenia.


title: Sprawa T-122/20: Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2020 r. – Sciessent / Komisja

text:
               20.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/22

      Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2020 r. – Sciessent / Komisja
      (Sprawa T-122/20)
      (2020/C 129/28)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Sciessent LLC (Beverly, Massachusetts, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: K. Van Maldegem i P. Sellar, adwokaci, i V. McElwee, Solicitor)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2019/1960 z dnia 26 listopada 2019 r. w sprawie niezatwierdzenia zeolitu srebrowego jako istniejącej substancji czynnej do stosowania w produktach biobójczych grup produktowych 2 i 7 (1).

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia normy prawnej odnoszącej się do stosowania traktatów i art. 4 i 19 rozporządzenia (UE) nr 528/2012 (2).

                              —

                              Opierając się na opiniach Komitetu ds. Produktów Biobójczych (BPC) w sprawie zatwierdzenia zeolitu srebra jako substancji czynnej dla grup produktowych 2 i 7, pozwana doszła do wniosku, że substancja ta nie może być zatwierdzona z tego powodu, iż nie wykazano wystarczającej skuteczności. Zdaniem skarżącej badanie skuteczności zostało jednak błędnie przeprowadzone w odniesieniu do produktu, w którym zeolit srebra jest używany. Skuteczność tej substancji – zeolitu srebra – została wykazana przez skarżącą zgodnie z obowiązującym prawem. Pozwana błędnie zinterpretowała i zastosowała właściwe przepisy w swojej ocenie i wnioskach w przedmiocie skuteczności substancji.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 290 TFEU i art. 4 i 19 rozporządzenia (UE) nr 528/2012

                              —

                              Powodem niezatwierdzenia zeolitu srebra zgodnie z zaskarżonym aktem jest rzekomo niewystarczająca skuteczność produktu poddanego działaniu, w którym jest on używany. Skarżąca utrzymuje jednak, że jedyne kryteria, które pozwana mogła zgodnie z prawem uwzględnić, są ograniczone do wymienionych w art. 4 i 19 rozporządzenia (UE) nr 528/2012. Kryteria te nie obejmują skuteczności produktu poddanego działaniu, którego ocena odbywa się potem na drugim, kolejnym etapie zatwierdzenia produktu biobójczego na szczeblu państwa członkowskiego. Mając na uwadze fakt, że właśnie ta ocena została przeprowadzona przez pozwaną w celu uzasadnienia niezatwierdzenia zeolitu srebra, który oznacza, że pozwana znacznie przekroczyła uprawnienia przyznane jej w rozporządzeniu (UE) nr 528/2012, pozwana naruszyła art. 290 traktatu i art. 4 i 19 tego rozporządzenia.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia normy prawnej odnoszącej się do stosowania traktatów – zasada niedyskryminacji

                              —

                              Substancja skarżącej została potraktowana inaczej niż inne substancje używane dla tych samych grup produktowych 2 i 7, przy czym pozwana nie uzasadniła obiektywnie, dlaczego zeolit srebra miałby być traktowany inaczej niż inne substancje, które były przedmiotem tych samych zasad oceny na podstawie rozporządzenia (UE) nr 528/2012 (i dyrektywy 98/8/WE (3)) dla tych samych grup produktowych.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia normy prawnej odnoszącej się do stosowania traktatów – zasada pewności prawa.

                              —

                              Pozwana wystosowała list otwarty do przewodniczącego BPC, który miał na celu wyjaśnienie, jak w świetle rozporządzenia (UE) nr 528/2012 należy interpretować i stosować przepisy odnoszące się do oceny skuteczności i do produktów poddanych działaniu. Chociaż przepisy były jasne, list ten potwierdził, że wymóg wykazania korzyści wynikającej z produktów poddanych działaniu nie jest objęty zakresem rozporządzenia (UE) nr 528/2012. Skarżąca oparła się na treści tego listu, który potwierdził jasność przepisów, i miała uzasadnione oczekiwania co do zatwierdzenia substancji. W konsekwencji zaskarżony akt naruszył zasady uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa.

         (1)  Dz.U. 2019, L 306, s. 42

         (2)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 582/2012 z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie zatwierdzenia substancji czynnej bifentryna, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 dotyczącym wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, oraz zmiany załącznika do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 540/2011 (Dz.U. 2012, L 167, s. 1).

         (3)  Dyrektywa 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. dotycząca wprowadzania do obrotu produktów biobójczych (Dz.U. 1998, L 123, s. 1).


title: Sprawa T-126/20: Skarga wniesiona w dniu 27 lutego 2020 r. – Autoridad Portuaria de Bilbao / Komisja

text:
               20.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/23

      Skarga wniesiona w dniu 27 lutego 2020 r. – Autoridad Portuaria de Bilbao / Komisja
      (Sprawa T-126/20)
      (2020/C 129/29)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Autoridad Portuaria de Bilbao (Hiszpania) (przedstawiciele: D. Sarmiento Ramírez-Escudero i X. Codina García-Andrade, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  tytułem żądania głównego stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji

                  —

                  w każdym razie obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Niniejsza skarga jest skierowana przeciwko decyzji Komisji Europejskiej z dnia 8 stycznia 2019 r. [C(2018) 8676 wersja ostateczna] w sprawie opodatkowania portów w Hiszpanii oraz przeciwko decyzjom Komisji Europejskiej C(2019) 1765 wersja ostateczna z dnia 7 marca 2019 r. i C(2019) 8068 wersja ostateczna z dnia 15 listopada 2019 r. (zwanym dalej „zaskarżonymi decyzjami”).
      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE ze względu na to, że zwolnienie z podatku nie stanowi korzyści.
                  Na poparcie pierwszego zarzutu skarżąca podnosi, że środki w zakresie zwolnienia podatkowego będące przedmiotem zaskarżonych decyzji nie stanowią korzyści gospodarczej, podczas gdy zniesienie tego zwolnienia nakłada na zarząd portu obciążenie gospodarcze, ponieważ pozostaje on zobowiązany do finansowania inwestycji w interesie ogólnym ze swoich zasobów.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE w związku z art. 296 TFUE i art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej w zakresie, w jakim Komisja, analizując istnienie korzyści, nie dokonała pełnej analizy dostępnych danych.
                  Na poparcie drugiego zarzutu skarżąca podnosi, że Komisja Europejska, oceniając, czy środki w zakresie zwolnienia będące przedmiotem zaskarżonych decyzji stanowią korzyść, nie przeprowadziła pełnej analizy danych dostarczonych w toku postępowania przez zarząd portu.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE ze względu na to, że zwolnienie podatkowe nie zakłóca, ani nie zagraża konkurencji a ponadto nie wpływa na wymianę handlową między państwami członkowskimi.
                  Na poparcie zarzutu trzeciego skarżąca podnosi, że środki w zakresie zwolnienia będące przedmiotem zaskarżonych decyzji nie poprawiają pozycji konkurencyjnej zarządu portu, i że w związku z tym konkurencja nie może wpływać na wymianę handlową między państwami członkowskimi. Nie jest to zatem pomoc państwa w rozumieniu art. 107 TFUE.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE ze względu na to, że zwolnienie podatkowe nie ma charakteru selektywnego.
                  Na poparcie zarzutu czwartego skarżąca podnosi, że środki w zakresie zwolnienia będące przedmiotem zaskarżonych decyzji nie mają charakteru selektywnego, ponieważ nie stanowią wyjątku od systemu odniesienia, a zatem nie stanowią pomocy państwa w rozumieniu art. 107 TFUE..

                  5.

                  Zarzut piąty, podniesiony tytułem ewentualnym, oparty na tym, że rozpatrywane zwolnienia podatkowe, nawet gdyby stanowiły pomoc państwa, byłyby zgodne z rynkiem wewnętrznym.
                  Na poparcie piątego zarzutu oraz tytułem ewentualnym skarżąca podnosi, że nawet gdyby środki w zakresie zwolnienia będące przedmiotem zaskarżonych decyzji zostały uznane za pomoc państwa, stanowiłyby one pomoc zgodną z rynkiem wewnętrznym.


title: Sprawa T-128/20: Skarga wniesiona w dniu 27 lutego 2020 r. – Collibra / EUIPO – Dietrich (COLLIBRA)

text:
               20.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/24

      Skarga wniesiona w dniu 27 lutego 2020 r. – Collibra / EUIPO – Dietrich (COLLIBRA)
      (Sprawa T-128/20)
      (2020/C 129/30)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Collibra (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci A. Renck i A. Bothe oraz I. Junkar, solicitor)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Hans Dietrich (Starnberg, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego COLLIBRA – zgłoszenie nr 16 787 772

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 grudnia 2019 r. w sprawie R 737/2019-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej i drugiej strony w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą, w razie jej wstąpienia do sprawy w charakterze interwenienta, kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 94 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-129/20: Skarga wniesiona w dniu w dniu 27 lutego 2020 r. – Collibra / EUIPO – Dietrich (collibra)

text:
               20.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/25

      Skarga wniesiona w dniu w dniu 27 lutego 2020 r. – Collibra / EUIPO – Dietrich (collibra)
      (Sprawa T-129/20)
      (2020/C 129/31)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Collibra (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci A. Renck i A. Bothe oraz I. Junkar, solicitor)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Hans Dietrich (Starnberg, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego collibra – zgłoszenie nr 16 787 889

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 grudnia 2019 r. w sprawie R 738/2019-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej i drugiej strony w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą, w razie jej wstąpienia do sprawy w charakterze interwenienta, kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 94 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-138/20: Skarga wniesiona w dniu 2 marca 2020 r. – PT Ciliandra Perkasa/Komisja

text:
               20.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/26

      Skarga wniesiona w dniu 2 marca 2020 r. – PT Ciliandra Perkasa/Komisja
      (Sprawa T-138/20)
      (2020/C 129/32)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: PT Ciliandra Perkasa (Dżakarta Zachodnia, Indonezja) (przedstawiciele: F. Graafsma, J. Cornelis i E. Rogiest, lawyers)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/2092 z dnia 28 listopada 2019 r. nakładającego ostateczne cło wyrównawcze na przywóz biodiesla pochodzącego z Indonezji;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja naruszyła art. 8 ust. 1 i art. 8 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1037 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (zwanego dalej „rozporządzeniem podstawowym”) przy ustalaniu podcięcia cenowego poprzez brak zbadania wszystkich odpowiednich dowodów i brak określenia podcięcia cenowego dla całego produktu.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja naruszyła także art. 8 ust. 5 rozporządzenia podstawowego poprzez oparcie swojej analizy związku przyczynowego na błędnym ustaleniu podcięcia cenowego.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie i naruszyła art. 3 rozporządzenia podstawowego poprzez ustalenie, że, po pierwsze, płatności ze strony Funduszu na rzecz Plantacji Palm Olejowych (zwanego dalej „OPPF”) mają być kwalifikowane jako dotacje, a nie jako płatności na zakup biodiesla, a po drugie, że płatności OPPF przynoszą korzyść producentom biodiesla, ponieważ Komisja i) oparła się na oczywiście błędnym scenariuszu alternatywnym oraz ii) nie ustaliła, że korzyść, o ile taka wystąpiła, przeszła na przedsiębiorstwa zajmujące się mieszaniem biodiesla.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący tego, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie i naruszyła art. 7 rozporządzenia podstawowego przy obliczaniu kwoty korzyści w ramach programu OPPF.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący tego, że Komisja naruszyła art. 8 ust. 1 i art. 8 ust. 8 rozporządzenia podstawowego poprzez brak oparcia swojej oceny zagrożenia wystąpienia szkody na jednoznacznych dowodach i obiektywnym zbadaniu wszystkich istotnych czynników.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący tego, że Komisja naruszyła przysługujące stronie skarżącej prawo do obrony poprzez zawarcie niektórych istotnych ustaleń odnoszących się do analizy podcięcia cenowego dopiero w zaskarżonym rozporządzeniu, a tym samym poprzez pozbawienie strony skarżącej możliwości przedstawienia uwag w tej kwestii.


title: Sprawa T-143/20: Skarga wniesiona w dniu 2 marca 2020 r. – PT Pelita Agung Agrindustri i PT Permata Hijau Palm Oleo/Komisja

text:
               20.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/27

      Skarga wniesiona w dniu 2 marca 2020 r. – PT Pelita Agung Agrindustri i PT Permata Hijau Palm Oleo/Komisja
      (Sprawa T-143/20)
      (2020/C 129/33)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: PT Pelita Agung Agrindustri (Medan, Indonezja), PT Permata Hijau Palm Oleo (Medan) (przedstawiciele: Graafsma, J. Cornelis i E. Rogiest, lawyers)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Skarżący wnoszą do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/2092 z dnia 28 listopada 2019 r. nakładającego ostateczne cło wyrównawcze na przywóz biodiesla pochodzącego z Indonezji w zakresie, w jakim dotyczy ono skarżących;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja naruszyła art. 8 ust. 1 i art. 8 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1037 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (zwanego dalej „rozporządzeniem podstawowym”) przy ustalaniu podcięcia cenowego poprzez 1) brak zbadania wszystkich odpowiednich dowodów i 2) brak określenia podcięcia cenowego dla całego produktu.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja naruszyła także art. 8 ust. 5 rozporządzenia podstawowego poprzez oparcie swojej analizy związku przyczynowego na błędnym ustaleniu podcięcia cenowego.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie i naruszyła art. 3 rozporządzenia podstawowego poprzez ustalenie, że rząd Indonezji powierzył lub wyznaczył dostawcom surowego oleju palmowego (zwanym dalej „dostawcami CPO”) dostarczanie ich towarów po cenach niższych niż odpowiednie wynagrodzenie, że zapewnił dostawcom CPO dochód lub wsparcie cenowe oraz że w ten sposób została [im] przyznana korzyść.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący tego, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie i naruszyła art. 3 rozporządzenia podstawowego poprzez ustalenie, że, po pierwsze, płatności ze strony Funduszu na rzecz Plantacji Palm Olejowych (zwanego dalej „OPPF”) mogą być kwalifikowane jako dotacje, a nie jako płatności na zakup biodiesla, a po drugie, że płatności OPPF przynoszą korzyść producentom biodiesla, ponieważ Komisja oparła się na oczywiście błędnym scenariuszu alternatywnym oraz nie ustaliła, że korzyść, o ile taka wystąpiła, przeszła na przedsiębiorstwa zajmujące się mieszaniem biodiesla.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący tego, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie i naruszyła art. 7 rozporządzenia podstawowego przy obliczaniu kwoty korzyści w ramach programu OPPF.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący tego, że Komisja naruszyła art. 8 ust. 1 i art. 8 ust. 8 rozporządzenia podstawowego poprzez brak oparcia swojej oceny zagrożenia wystąpienia szkody na jednoznacznych dowodach i obiektywnym zbadaniu wszystkich istotnych czynników.

                  7.

                  Zarzut siódmy dotyczący tego, że Komisja naruszyła przysługujące skarżącym prawo do obrony poprzez zawarcie niektórych istotnych ustaleń odnoszących się do analizy podcięcia cenowego dopiero w zaskarżonym rozporządzeniu, a tym samym poprzez pozbawienie skarżących możliwości przedstawienia uwag w tej kwestii.


title: Sprawa C-650/17: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 30 kwietnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundespatentgericht -Niemcy) – Royalty Pharma Collection Trust / Deutsches Patent- und Markenamt (Odesłanie prejudycjalne – Własność intelektualna i przemysłowa – Rozporządzenie (WE) nr 469/2009 – Dodatkowe świadectwo ochronne dla produktów leczniczych – Warunki uzyskania – Artykuł 3 lit. a) – Pojęcie „produktu chronionego pozostającym w mocy patentem podstawowym” – Kryteria oceny)

text:
               20.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 240/2

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 30 kwietnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundespatentgericht -Niemcy) – Royalty Pharma Collection Trust / Deutsches Patent- und Markenamt
      (Sprawa C-650/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Własność intelektualna i przemysłowa - Rozporządzenie (WE) nr 469/2009 - Dodatkowe świadectwo ochronne dla produktów leczniczych - Warunki uzyskania - Artykuł 3 lit. a) - Pojęcie „produktu chronionego pozostającym w mocy patentem podstawowym” - Kryteria oceny)
      (2020/C 240/02)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundespatentgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Royalty Pharma Collection Trust

         Strona pozwana: Deutsches Patent- und Markenamt

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 3 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 469/2009 z dnia 6 maja 2009 r. dotyczącego dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych należy interpretować w ten sposób, że produkt jest – w rozumieniu tego przepisu – chroniony pozostającym w mocy patentem podstawowym, jeżeli odpowiada on ogólnej definicji funkcjonalnej zastosowanej w jednym z zastrzeżeń patentu podstawowego i w sposób konieczny wchodzi w zakres wynalazku objętego tym patentem, nie jest jednak zindywidualizowany jako konkretna forma wykonawcza metody objętej ochroną tego patentu, jeśli tylko w świetle ogółu elementów ujawnionych przez ten patent może on zostać konkretnie zidentyfikowany przez specjalistę w danej dziedzinie wykorzystującego wiedzę ogólną w tej dziedzinie w dniu zgłoszenia lub pierwszeństwa patentu podstawowego i na podstawie stanu techniki w tym dniu.

                  2)

                  Artykuł 3 lit. a) rozporządzenia nr 469/2009 należy interpretować w ten sposób, że produkt nie jest chroniony pozostającym w mocy patentem podstawowym w rozumieniu tego przepisu, jeżeli – mimo że wchodzi w zakres definicji funkcjonalnej zawartej w zastrzeżeniach tego patentu – został on opracowany po dacie dokonania zgłoszenia patentu podstawowego po zakończeniu samodzielnej działalności wynalazczej.

         (1)  Dz.U. C 52 z 12.2.2018.


title: Sprawa C-446/18: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 maja 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud – Republika Czeska) – AGROBET CZ, s.r.o. / Finanční úřad pro Středočeský kraj (Odesłanie prejudycjalne – Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Odliczenie VAT naliczonego – Nadwyżka VAT – Zatrzymanie nadwyżki w wyniku wszczęcia postępowania w sprawie kontroli podatkowej – Wniosek o zwrot części nadwyżki odnoszącej się transakcji nieobjętych tym postępowaniem – Odmowa organu podatkowego)

text:
               20.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 240/3

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 maja 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud – Republika Czeska) – AGROBET CZ, s.r.o. / Finanční úřad pro Středočeský kraj
      (Sprawa C-446/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Odliczenie VAT naliczonego - Nadwyżka VAT - Zatrzymanie nadwyżki w wyniku wszczęcia postępowania w sprawie kontroli podatkowej - Wniosek o zwrot części nadwyżki odnoszącej się transakcji nieobjętych tym postępowaniem - Odmowa organu podatkowego)
      (2020/C 240/03)
      Język postępowania: czeski

         Sąd odsyłający

      Nejvyšší správní soud

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: AGROBET CZ, s.r.o.

         Strona przeciwna: Finanční úřad pro Středočeský kraj

         Sentencja

      Artykuły 179, 183 i 273 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, odczytywane w świetle zasady neutralności podatkowej, należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one przepisom krajowym, które przed zakończeniem postępowania w sprawie kontroli podatkowej dotyczącej deklaracji podatku od wartości dodanej (VAT) wykazującej nadwyżkę za dany okres rozliczeniowy, nie przewidują możliwości przyznania przez organy podatkowe zwrotu części tej nadwyżki, która odnosi się do transakcji nieobjętych tym postępowaniem w chwili jego wszczęcia, pod warunkiem że nie jest możliwe ustalenie w sposób jasny, precyzyjny i jednoznaczny, że nadwyżka VAT, której kwota może być ewentualnie niższa od kwoty odnoszącej się do transakcji nieobjętych tym postępowaniem, pozostanie utrzymana bez względu na wynik tego postępowania, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego.

         (1)  Dz.U. C 328 z 17.9.2018.


title: Sprawa C-547/18: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 7 maja 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu – Polska) – Dong Yang Electronics Sp. z o.o. / Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (Odesłanie prejudycjalne – Podatki – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 44 – Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 282/2011 – Artykuł 11 ust. 1 – Świadczenie usług – Miejsce opodatkowania – Pojęcie „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” – Podatnik VAT – Spółka zależna z państwa trzeciego znajdująca się w państwie członkowskim)

text:
               20.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 240/3

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 7 maja 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu – Polska) – Dong Yang Electronics Sp. z o.o. / Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu
      (Sprawa C-547/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 44 - Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 282/2011 - Artykuł 11 ust. 1 - Świadczenie usług - Miejsce opodatkowania - Pojęcie „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” - Podatnik VAT - Spółka zależna z państwa trzeciego znajdująca się w państwie członkowskim)
      (2020/C 240/04)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Dong Yang Electronics Sp. z o.o.

         Strona przeciwna: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu

         Sentencja

      Artykuł 44 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r. oraz art. 11 ust. 1 i art. 22 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że usługodawca nie może wywieść istnienia na terytorium państwa członkowskiego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki z siedzibą w państwie trzecim z samego faktu, że spółka ta posiada w tym państwie członkowskim spółkę zależną, oraz że usługodawca ten nie jest zobowiązany do badania, w celu dokonania takiej oceny, stosunków umownych łączących te dwa podmioty.

         (1)  Dz.U. C 44 z 4.2.2019.


title: Sprawa C-560/18 P: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 30 kwietnia 2020 r. – Izba Gospodarcza Producentów i Operatorów Urządzeń Rozrywkowych / Komisja Europejska, Królestwo Szwecji, Rzeczpospolita Polska (Odwołanie – Dostęp do dokumentów instytucji – Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 – Artykuł 4 ust. 2 tiret trzecie – Wyjątki od prawa dostępu – Wyjątek dotyczący ochrony celów dochodzenia – Dokumenty dotyczące toczącego się postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Szczegółowe opinie wydane w ramach procedury powiadamiania na podstawie dyrektywy 98/34/WE – Wniosek o przyznanie dostępu – Odmowa – Ujawnienie żądanych dokumentów w toku postępowania przed Sądem Unii Europejskiej – Ujawnienie – Niedopuszczalność – Interes prawny – Dalsze trwanie)

text:
               20.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 240/4

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 30 kwietnia 2020 r. – Izba Gospodarcza Producentów i Operatorów Urządzeń Rozrywkowych / Komisja Europejska, Królestwo Szwecji, Rzeczpospolita Polska
      (Sprawa C-560/18 P) (1)

      (Odwołanie - Dostęp do dokumentów instytucji - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Artykuł 4 ust. 2 tiret trzecie - Wyjątki od prawa dostępu - Wyjątek dotyczący ochrony celów dochodzenia - Dokumenty dotyczące toczącego się postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego - Szczegółowe opinie wydane w ramach procedury powiadamiania na podstawie dyrektywy 98/34/WE - Wniosek o przyznanie dostępu - Odmowa - Ujawnienie żądanych dokumentów w toku postępowania przed Sądem Unii Europejskiej - Ujawnienie - Niedopuszczalność - Interes prawny - Dalsze trwanie)
      (2020/C 240/05)
      Język postępowania: polski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Izba Gospodarcza Producentów i Operatorów Urządzeń Rozrywkowych (przedstawiciel: adwokat P. Hoffman)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Konstantinidis i A. Spina, pełnomocnicy), Królestwo Szwecji (przedstawiciele: C. Meyer-Seitz, A. Falk, H. Shev, J. Lundberg i H. Eklinder, pełnomocnicy), Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: D. Lutostańska i M. Kamejsza-Kozłowska, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Izba Gospodarcza Producentów i Operatorów Urządzeń Rozrywkowych zostaje obciążona, poza własnymi kosztami postępowania, kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

                  3)

                  Królestwo Szwecji i Rzeczpospolita Polska pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 112 z 25.3.2019.


title: Sprawa C-565/18: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 30 kwietnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Regionale per la Lombardia – Włochy) – Société Générale S.A. / Agenzia delle Entrate – Direzione Regionale Lombardia Ufficio Contenzioso (Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 63 TFUE – Swobodny przepływ kapitału – Podatek od transakcji finansowych – Transakcje na pochodnych instrumentach finansowych, których instrumentem bazowym jest papier wartościowy wyemitowany przez spółkę będącą rezydentem państwa członkowskiego opodatkowania – Podatek należny niezależnie od miejsca zawarcia transakcji – Obowiązki administracyjne i obowiązki deklarowania)

text:
               20.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 240/5

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 30 kwietnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Regionale per la Lombardia – Włochy) – Société Générale S.A. / Agenzia delle Entrate – Direzione Regionale Lombardia Ufficio Contenzioso
      (Sprawa C-565/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 63 TFUE - Swobodny przepływ kapitału - Podatek od transakcji finansowych - Transakcje na pochodnych instrumentach finansowych, których instrumentem bazowym jest papier wartościowy wyemitowany przez spółkę będącą rezydentem państwa członkowskiego opodatkowania - Podatek należny niezależnie od miejsca zawarcia transakcji - Obowiązki administracyjne i obowiązki deklarowania)
      (2020/C 240/06)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Commissione Tributaria Regionale per la Lombardia

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Société Générale S.A.

         Strona pozwana: Agenzia delle Entrate – Direzione Regionale Lombardia Ufficio Contenzioso

         Sentencja

      Artykuł 63 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie obowiązywaniu przepisów państwa członkowskiego, które opodatkowują transakcje finansowe na pochodnych instrumentach finansowych podatkiem ciążącym na stronach transakcji niezależnie od miejsca zawarcia transakcji i państwa rezydencji stron oraz ewentualnego pośrednika uczestniczącego w ich przeprowadzeniu, jeżeli dla wspomnianych instrumentów instrumentem bazowym jest papier wartościowy wyemitowany przez spółkę mającą siedzibę w tym państwie członkowskim. Obowiązki administracyjne i obowiązki deklarowania towarzyszące temu podatkowi, ciążące na podmiotach niebędących rezydentami, nie mogą jednak wykraczać poza to, co jest niezbędne do poboru tego podatku.

         (1)  Dz.U. C 436 z 3.12.2018.


title: Sprawa C-584/18: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 30 kwietnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Eparchiako Dikastirio Larnakas – Cypr) – D. Z. / Blue Air – Airline Management Solutions SRL i in. (Odesłanie prejudycjalne – Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości – Kontrole graniczne, azyl i imigracja – Decyzja nr 565/2014/UE – Uproszczony system kontroli osób na granicach zewnętrznych – Obywatel państwa trzeciego posiadający czasowy dokument pobytowy wydany przez państwo członkowskie – Artykuł 3 – Uznawanie przez Bułgarię, Chorwację, Cypr i Rumunię niektórych dokumentów za równorzędne z ich wizami krajowymi – Możliwość powołania się na decyzję wobec państwa członkowskiego – Bezpośrednia skuteczność – Uznanie podmiotu prawa prywatnego za emanację państwa – Przesłanki – Rozporządzenie (WE) nr 562/2006 – Kodeks graniczny Schengen – Artykuł 13 – Odmowa wjazdu na terytorium państwa członkowskiego – Obowiązek uzasadnienia – Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 – Odszkodowanie i pomoc dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład – Artykuł 2 lit. j) – Odmowa przyjęcia na pokład uzasadniona podnoszonym niewłaściwym charakterem dokumentów podróży – Artykuł 15 – Obowiązki przewoźników lotniczych wobec pasażerów – Niedopuszczalność wyłączeń przewidzianych w umowie przewozu lub innych dokumentach)

text:
               20.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 240/5

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 30 kwietnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Eparchiako Dikastirio Larnakas – Cypr) – D. Z. / Blue Air – Airline Management Solutions SRL i in.
      (Sprawa C-584/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Kontrole graniczne, azyl i imigracja - Decyzja nr 565/2014/UE - Uproszczony system kontroli osób na granicach zewnętrznych - Obywatel państwa trzeciego posiadający czasowy dokument pobytowy wydany przez państwo członkowskie - Artykuł 3 - Uznawanie przez Bułgarię, Chorwację, Cypr i Rumunię niektórych dokumentów za równorzędne z ich wizami krajowymi - Możliwość powołania się na decyzję wobec państwa członkowskiego - Bezpośrednia skuteczność - Uznanie podmiotu prawa prywatnego za emanację państwa - Przesłanki - Rozporządzenie (WE) nr 562/2006 - Kodeks graniczny Schengen - Artykuł 13 - Odmowa wjazdu na terytorium państwa członkowskiego - Obowiązek uzasadnienia - Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 - Odszkodowanie i pomoc dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład - Artykuł 2 lit. j) - Odmowa przyjęcia na pokład uzasadniona podnoszonym niewłaściwym charakterem dokumentów podróży - Artykuł 15 - Obowiązki przewoźników lotniczych wobec pasażerów - Niedopuszczalność wyłączeń przewidzianych w umowie przewozu lub innych dokumentach)
      (2020/C 240/07)
      Język postępowania: grecki

         Sąd odsyłający

      Eparchiako Dikastirio Larnakas

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: D.Z.

         Strona pozwana: Blue Air – Airline Management Solutions SRL i in.

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 3 ust. 1 decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady nr 565/2014 z dnia 15 maja 2014 r. wprowadzającej uproszczony system kontroli osób na granicach zewnętrznych oparty na jednostronnym uznawaniu przez Bułgarię, Chorwację, Cypr i Rumunię niektórych dokumentów za równorzędne z ich wizami krajowymi na przejazd tranzytem przez ich terytorium lub planowany pobyt na ich terytorium nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym oraz uchylającej decyzje nr 895/2006/WE i nr 582/2008/WE powinien być interpretowany w ten sposób, że wywołuje on skutek bezpośredni i przyznaje obywatelom państw trzecich prawa, na które mogą się oni powoływać wobec państwa członkowskiego przeznaczenia, w szczególności prawo do niepodlegania obowiązkowi wizowemu w celu wjazdu do tego państwa członkowskiego, w przypadku gdy obywatele ci posiadają wizę lub dokument pobytowy, wymienione w wykazie dokumentów korzystających z wzajemnego uznania, którą to państwo członkowskie zobowiązało się stosować zgodnie ze wspomnianą decyzją.

                  2)

                  Prawo Unii należy interpretować w ten sposób, że przewoźnik lotniczy, który sam albo za pośrednictwem swoich przedstawicieli i upoważnionych pracowników w porcie lotniczym państwa członkowskiego wylotu odmawia przyjęcia na pokład pasażera, powołując się na odmowę wjazdu wydaną przez organy państwa członkowskiego przeznaczenia, nie działa jako emanacja rzeczonego państwa członkowskiego, w związku z czym poszkodowany pasażer nie może wobec tego przewoźnika lotniczego powołać się przed sądem państwa członkowskiego wylotu na decyzję nr 565/2014 w celu uzyskania odszkodowania z powodu naruszenia przysługującego mu prawa wjazdu bez wizy wydanej przez to państwo.

                  3)

                  Prawo Unii, a w szczególności art. 13 rozporządzenia (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. ustanawiającego wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen), zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 610/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r., należy interpretować w ten sposób, że stoi na przeszkodzie temu, aby przewoźnik lotniczy na podstawie decyzji organów państwa członkowskiego przeznaczenia o odmowie wjazdu obywatela państwa trzeciego na terytorium tego państwa mógł odmówić przyjęcia na pokład owego obywatela państwa trzeciego bez uprzedniego doręczenia mu uzasadnionej decyzji o odmowie wjazdu na piśmie.

                  4)

                  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji gdy przewoźnik lotniczy odmawia przyjęcia na pokład pasażera ze względu na to, iż pasażer ten przedstawił niewłaściwe dokumenty podróży, taka odmowa sama w sobie nie pozbawia tego pasażera ochrony przewidzianej we wspomnianym rozporządzeniu. W rzeczywistości w razie zakwestionowania odmowy przez pasażera do właściwego sądu należy dokonanie oceny, z uwzględnieniem okoliczności danej sprawy, czy wspomniana odmowa jest racjonalnie uzasadniona w świetle tego przepisu.

                  5)

                  Rozporządzenie nr 261/2004, a w szczególności jego art. 15 należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie klauzuli zawartej w ogólnych i wcześniej opublikowanych warunkach wykonywania lub świadczenia usług przewoźnika lotniczego, która ogranicza lub wyklucza jego odpowiedzialność w przypadku odmowy przyjęcia na pokład pasażera z przyczyn związanych z niewłaściwymi dokumentami podróży, pozbawiając w ten sposób owego pasażera ewentualnego prawa do odszkodowania.

         (1)  Dz.U. C 445 z 10.12.2018.


title: Sprawa C-607/18 P: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 14 maja 2020 r. – NKT Verwaltungs GmbH, dawniej nkt cables GmbH, NKT A/S, dawniej NKT Holding A/S / Komisja Europejska (Odwołanie – Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Europejski rynek podziemnych i podmorskich kabli elektrycznych – Podział rynku w ramach projektów – Grzywny – Prawo do obrony – Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 – Artykuł 27 ust. 1 – Zgodność pomiędzy pismem w sprawie przedstawienia zarzutów a sporną decyzją – Dostęp do akt – Jednolite i ciągłe naruszenie – Ciężar dowodu – Przeinaczenie argumentów i dowodów)

text:
               20.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 240/7

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 14 maja 2020 r. – NKT Verwaltungs GmbH, dawniej nkt cables GmbH, NKT A/S, dawniej NKT Holding A/S / Komisja Europejska
      (Sprawa C-607/18 P) (1)

      (Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek podziemnych i podmorskich kabli elektrycznych - Podział rynku w ramach projektów - Grzywny - Prawo do obrony - Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 - Artykuł 27 ust. 1 - Zgodność pomiędzy pismem w sprawie przedstawienia zarzutów a sporną decyzją - Dostęp do akt - Jednolite i ciągłe naruszenie - Ciężar dowodu - Przeinaczenie argumentów i dowodów)
      (2020/C 240/08)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszące odwołanie: NKT Verwaltungs GmbH, dawniej nkt cables GmbH, NKT A/S, dawniej NKT Holding A/S (przedstawiciele: M. Kofmann i B. Creve, advokater)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. van Vliet, S. Baches Opi i T. Franchoo, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Uchyla się pkt 1 sentencji wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 12 lipca 2018 r. w sprawie T-447/14 NKT Verwaltungs i NKT/Komisja (T-447/14, niepublikowany, UE:T:2018:443), w którym Sąd oddalił wniesioną przez NKT Verwaltungs GmbH i NKT A/S skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2014) 2139 final z dnia 2 kwietnia 2014 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 [TFUE] i art. 53 porozumienia EOG (sprawa AT.39610 – Kable elektryczne), w zakresie w jakim w decyzji tej uznaje się odpowiedzialność tych spółek za naruszenie art. 101 TFUE i art. 53 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 2 maja 1992 r., w zakresie w jakim naruszenie to dotyczy, po pierwsze, zachowań związanych ze sprzedażą w krajach spoza Unii Europejskiej lub Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG), po drugie, zbiorowej odmowy dostaw akcesoriów i świadczenia pomocy technicznej dla konkurentów nieuczestniczących w przedmiotowym kartelu oraz po trzecie, okresu od dnia 3 lipca 2002 r. do dnia 21 listopada 2002 r., w którym wybierano projekty dotyczące podziemnych kabli energetycznych w EOG.

                  2)

                  Uchyla się pkt 1 sentencji wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 12 lipca 2018 r. w sprawie T-447/14 NKT Verwaltungs i NKT/Komisja (T-447/14, niepublikowany, UE:T:2018:443), w którym Sąd oddalił żądanie NKT Verwaltungs GmbH i NKT A/S obniżenia kwoty wymierzonej im grzywny, a także uchyla się pkt 2 sentencji tego wyroku.

                  3)

                  W pozostałym zakresie odwołanie zostaje oddalone.

                  4)

                  Stwierdza się nieważność decyzji C(2014) 2139 final w zakresie, w jakim uznaje się w niej odpowiedzialność NKT Verwaltungs GmbH, dawniej nkt cables GmbH i NKT A/S, dawniej NKT Holding A/S za naruszenie art. 101 TFUE i art. 53 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 2 maja 1992 r., w zakresie w jakim naruszenie to dotyczy, po pierwsze, zachowań związanych ze sprzedażą w krajach spoza Unii Europejskiej lub Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG), po drugie, zbiorowej odmowy dostaw akcesoriów i świadczenia pomocy technicznej dla konkurentów nieuczestniczących w przedmiotowym kartelu oraz po trzecie, okresu od dnia 3 lipca 2002 r. do dnia 21 listopada 2002 r., w którym wybierano projekty dotyczące podziemnych kabli energetycznych w EOG.

                  5)

                  Kwota grzywny wymierzonej w art. 2 lit. e) decyzji C(2014) 2139 final na NKT Verwaltungs GmbH, dawniej nkt cables GmbH i NKT A/S, dawniej NKT Holding A/S zostaje ustalona na 3 687 000 EUR..

                  6)

                  NKT Verwaltungs GmbH, NKT A/S i Komisja Europejska pokrywają własne koszty związane z postępowaniem w pierwszej instancji i postępowaniem odwoławczym.

         (1)  Dz.U. C 427 z 26.11.2018.


title: Sprawa C-615/18: Trybunału (piąta izba) z dnia 14 maja 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Kehl – Niemcy) – postępowanie karne przeciwko UY (Odesłanie prejudycjalne – Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych – Prawo do informacji w postępowaniu karnym – Dyrektywa 2012/13/UE – Artykuł 6 – Prawo do informacji dotyczących oskarżenia – Postępowanie karne o prowadzenie pojazdu bez prawa jazdy – Zakaz prowadzenia pojazdów wynikający z wcześniejszego wyroku nakazowego, o którym zainteresowany nie wiedział – Doręczenie tego wyroku nakazowego zainteresowanemu wyłącznie poprzez obligatoryjnego pełnomocnika – Uzyskanie powagi rzeczy osądzonej – Ewentualne niedbalstwo ze strony zainteresowanego)

text:
               20.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 240/8

      Trybunału (piąta izba) z dnia 14 maja 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Kehl – Niemcy) – postępowanie karne przeciwko UY
      (Sprawa C-615/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych - Prawo do informacji w postępowaniu karnym - Dyrektywa 2012/13/UE - Artykuł 6 - Prawo do informacji dotyczących oskarżenia - Postępowanie karne o prowadzenie pojazdu bez prawa jazdy - Zakaz prowadzenia pojazdów wynikający z wcześniejszego wyroku nakazowego, o którym zainteresowany nie wiedział - Doręczenie tego wyroku nakazowego zainteresowanemu wyłącznie poprzez obligatoryjnego pełnomocnika - Uzyskanie powagi rzeczy osądzonej - Ewentualne niedbalstwo ze strony zainteresowanego)
      (2020/C 240/09)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Amtsgericht Kehl

         Strona w postępowaniu głównym w sprawie karnej

      UY

         Przy udziale: Staatsanwaltschaft Offenburg

         Sentencja

      Wykładni art. 6 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/13/UE z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie prawa do informacji w postępowaniu karnym należy dokonywać w ten sposób, że:

                  —

                  nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, na podstawie którego termin dwóch tygodni na wniesienie sprzeciwu od wyroku nakazowego, którym wobec danej osoby orzeczono zakaz prowadzenia pojazdów, rozpoczyna bieg od doręczenia go pełnomocnikowi tej osoby, jeżeli osoba ta dowiedziała się o tym wyroku nakazowym, dysponuje rzeczywiście terminem dwóch tygodni na wniesienie sprzeciwu od tego wyroku nakazowego, w stosownym wypadku w następstwie lub w ramach procedury przywrócenia terminu – bez obowiązku wykazania, że podjęła konieczne działania, by zasięgnąć u swego pełnomocnika informacji o istnieniu rzeczonego wyroku nakazowego – oraz jeżeli jego skutki są w trakcie tego terminu zawieszone;

                  —

                  stoi on na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, na podstawie którego osoba mająca miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim naraża się na sankcję karną, jeżeli nie przestrzega wyroku nakazowego orzekającego wobec niej karę zakazu prowadzenia pojazdów od dnia, w którym ten wyrok nakazowy uzyskał powagę rzeczy osądzonej, nawet gdy osoba ta nie wiedziała o istnieniu takiego wyroku nakazowego w dniu, w którym naruszyła wynikający z niego zakaz prowadzenia pojazdów.

         (1)  Dz.U. C 445 z 10.12.2018.


title: Sprawa C-638/18: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 30 kwietnia 2020 r. – Komisja Europejska / Rumunia (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Dyrektywa 2008/50/WE – Jakość otaczającego powietrza – Artykuł 13 ust. 1 i załącznik XI – Systematyczne i trwałe przekroczenie dopuszczalnych wartości dla mikrocząsteczek (PM10) w strefie RO32101 (Bukareszt, Rumunia) – Artykuł 23 ust. 1 – Załącznik XV – „Jak najkrótszy” okres przekroczenia – Właściwe środki)

text:
               20.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 240/9

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 30 kwietnia 2020 r. – Komisja Europejska / Rumunia
      (Sprawa C-638/18) (1)

      (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2008/50/WE - Jakość otaczającego powietrza - Artykuł 13 ust. 1 i załącznik XI - Systematyczne i trwałe przekroczenie dopuszczalnych wartości dla mikrocząsteczek (PM10) w strefie RO32101 (Bukareszt, Rumunia) - Artykuł 23 ust. 1 - Załącznik XV - „Jak najkrótszy” okres przekroczenia - Właściwe środki)
      (2020/C 240/11)
      Język postępowania: rumuński

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Nicolae i E. Manhaeve, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Rumunia (przedstawiciele: początkowo A. Wellman, O.-C. Ichim, M. Chicu i C.-R. Canţăr, następnie E. Gane, A. Wellman, O.-C. Ichim i M. Chicu, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Rumunia, po pierwsze, z powodu systematycznego i trwałego nieprzestrzegania od roku 2007 do co najmniej roku 2016 dziennych wartości dopuszczalnych dla stężeń PM10 i z powodu systematycznego i trwałego nieprzestrzegania od roku 2007 do roku 2014 włącznie, z wyjątkiem roku 2013, rocznych wartości dopuszczalnych dla stężeń PM10 w strefie RO32101 (Bukareszt, Rumunia) uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy art. 13 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/50/WE z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy, w związku z załącznikiem XI do niej, a po drugie, uchybiła w odniesieniu do tej strefy od dnia 11 czerwca 2010 r. zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy art. 23 ust. 1 tej dyrektywy w związku z załącznikiem XV do niej, a w szczególności przewidzianemu w art. 23 ust. 1 akapit drugi tej dyrektywy zobowiązaniu do zapewnienia, aby okres przekroczenia był jak najkrótszy.

                  2)

                  Rumunia zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 445 z 10.12.2018.


title: Sprawa C-627/18: Wyrok Trybunału (druga izba izba) z dnia 30 kwietnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Administrativo e Fiscal de Coimbra – Portugalia) – Nelson Antunes da Cunha, Lda / Instituto de Financiamento da Agricultura e Pescas IP (IFAP) (Odesłanie prejudycjalne – Pomoc państwa – Artykuł 108 TFUE – System pomocy niezgodny z rynkiem wewnętrznym – Decyzja Komisji Europejskiej nakazująca odzyskanie bezprawnie przyznanej pomocy – Rozporządzenie (UE) 2015/1589 – Artykuł 17 ust. 1 – Dziesięcioletni termin przedawnienia – Zastosowanie do uprawnień Komisji dotyczących odzyskania pomocy – Artykuł 16 ust. 2 i 3 – Uregulowanie krajowe przewidujące krótszy termin przedawnienia – Zasada skuteczności)

text:
               20.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 240/8

      Wyrok Trybunału (druga izba izba) z dnia 30 kwietnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Administrativo e Fiscal de Coimbra – Portugalia) – Nelson Antunes da Cunha, Lda / Instituto de Financiamento da Agricultura e Pescas IP (IFAP)
      (Sprawa C-627/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Pomoc państwa - Artykuł 108 TFUE - System pomocy niezgodny z rynkiem wewnętrznym - Decyzja Komisji Europejskiej nakazująca odzyskanie bezprawnie przyznanej pomocy - Rozporządzenie (UE) 2015/1589 - Artykuł 17 ust. 1 - Dziesięcioletni termin przedawnienia - Zastosowanie do uprawnień Komisji dotyczących odzyskania pomocy - Artykuł 16 ust. 2 i 3 - Uregulowanie krajowe przewidujące krótszy termin przedawnienia - Zasada skuteczności)
      (2020/C 240/10)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd odsyłający

      Tribunal Administrativo e Fiscal de Coimbra

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Nelson Antunes da Cunha, Lda

         Strona przeciwna: Instituto de Financiamento da Agricultura e Pescas IP (IFAP)

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 17 ust. 1 rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że przewidziany przez ten przepis dziesięcioletni termin przedawnienia dla wykonywania uprawnień Komisji Europejskiej w dziedzinie odzyskiwania pomocy ma zastosowanie wyłącznie do stosunków pomiędzy Komisją a państwem członkowskim będącym adresatem wydanej przez tę instytucję decyzji o odzyskaniu pomocy.

                  2)

                  Artykuł 16 ust. 2 rozporządzenia 2015/1589, zgodnie z którym podlegająca odzyskaniu pomoc obejmuje odsetki, oraz przewidzianą w ust. 3 tego artykułu zasadę skuteczności należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one zastosowaniu krajowego terminu przedawnienia do odzyskiwania pomocy, jeżeli termin ten upłynął jeszcze przed samym wydaniem przez Komisję decyzji uznającej tę pomoc za niezgodną z prawem i nakazującej odzyskanie lub jeżeli ów termin przedawnienia upłynął głównie z powodu zwłoki organów krajowych w wykonaniu tej decyzji.

         (1)  Dz.U. C 455 z 17.12.2018.


title: Sprawa C-641/18: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 7 maja 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Genova – Włochy) – LG i in. / Rina SpA, Ente Registro Italiano Navale (Odesłanie prejudycjalne – Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 – Artykuł 1 ust. 1 – Pojęcia „spraw cywilnych i handlowych” oraz „spraw administracyjnych” – Zakres stosowania – Działalność spółek dokonujących klasyfikacji i certyfikacji statków morskich – Acta iure imperii i acta iure gestionis – Prerogatywy władzy publicznej – Immunitet jurysdykcyjny)

text:
               20.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 240/10

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 7 maja 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Genova – Włochy) – LG i in. / Rina SpA, Ente Registro Italiano Navale
      (Sprawa C-641/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Artykuł 1 ust. 1 - Pojęcia „spraw cywilnych i handlowych” oraz „spraw administracyjnych” - Zakres stosowania - Działalność spółek dokonujących klasyfikacji i certyfikacji statków morskich - Acta iure imperii i acta iure gestionis - Prerogatywy władzy publicznej - Immunitet jurysdykcyjny)
      (2020/C 240/12)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale di Genova

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: LG i in.

         Strona pozwana: Rina SpA, Ente Registro Italiano Navale

         Sentencja

      Artykuł 1 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że powództwo o odszkodowanie wniesione przeciwko osobom prawnym prawa prywatnego prowadzącym działalność w zakresie klasyfikacji i certyfikacji statków na rachunek i z upoważnienia państwa trzeciego jest objęte zakresem pojęcia „spraw cywilnych i handlowych” w rozumieniu tego przepisu, a w konsekwencji zakresem stosowania tego rozporządzenia, jeżeli działalność ta nie jest wykonywana w oparciu o prerogatywy władzy publicznej w rozumieniu prawa Unii, czego zweryfikowanie należy do sądu odsyłającego. Zasada międzynarodowego prawa zwyczajowego dotycząca immunitetu jurysdykcyjnego nie stoi na przeszkodzie wykonywaniu przez sąd krajowy rozpatrujący sprawę jurysdykcji w oparciu o rzeczone rozporządzenie w sporze, którego przedmiotem jest opisane powództwo, jeżeli sąd ów stwierdzi, że podmioty te nie korzystały z prerogatyw władzy publicznej w rozumieniu prawa międzynarodowego.

         (1)  Dz.U. C 25 z 21.1.2019.


title: Sprawa C-667/18: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 14 maja 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Grondwettelijk Hof – Belgia) – Orde van Vlaamse Balies, Ordre des barreaux francophones et germanophone / Ministerraad (Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 2009/138/WE – Ubezpieczenie ochrony prawnej – Artykuł 201 – Prawo do swobodnego wyboru pełnomocnika przez ubezpieczającego – Postępowanie sądowe – Pojęcie – Postępowanie mediacyjne)

text:
               20.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 240/11

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 14 maja 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Grondwettelijk Hof – Belgia) – Orde van Vlaamse Balies, Ordre des barreaux francophones et germanophone / Ministerraad
      (Sprawa C-667/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2009/138/WE - Ubezpieczenie ochrony prawnej - Artykuł 201 - Prawo do swobodnego wyboru pełnomocnika przez ubezpieczającego - Postępowanie sądowe - Pojęcie - Postępowanie mediacyjne)
      (2020/C 240/14)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Grondwettelijk Hof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Orde van Vlaamse Balies, Ordre des barreaux francophones et germanophone

         Strona pozwana: Ministerraad

         Sentencja

      Wykładni art. 201 ust. 1 lit. a) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (wypłacalność II) należy dokonywać w ten sposób, że pojęcie „dochodzenia [postępowania sądowego]”, o którym mowa w tym przepisie, obejmuje sądowe lub pozasądowe postępowanie mediacyjne, w którym sąd bierze lub może wziąć udział, zarówno w chwili wszczęcia tego postępowania, jak i po jego zakończeniu.

         (1)  Dz.U. C 25 z 21.1.2019.


title: Sprawa C-749/18: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 maja 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative – Luksemburg) – B i in. / Administration des contributions directes (Odesłanie prejudycjalne – Artykuły 49 i 54 TFUE – Swoboda przedsiębiorczości – Przepisy podatkowe – Podatki dochodowe od osób prawnych – Spółki dominujące i spółki zależne – Pionowa i pozioma integracja podatkowa)

text:
               20.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 240/12

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 maja 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative – Luksemburg) – B i in. / Administration des contributions directes
      (Sprawa C-749/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuły 49 i 54 TFUE - Swoboda przedsiębiorczości - Przepisy podatkowe - Podatki dochodowe od osób prawnych - Spółki dominujące i spółki zależne - Pionowa i pozioma integracja podatkowa)
      (2020/C 240/15)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour administrative

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: B i in.

         Strona przeciwna: Administration des contributions directes

         Sentencja

                  1)

                  Artykuły 49 i 54 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego, które zezwalają na pionową integrację podatkową między spółką dominującą będącą rezydentem lub położonym w tym państwie członkowskim stałym zakładem spółki dominującej niebędącej rezydentem a jej spółkami zależnymi będącymi rezydentami, a nie zezwalają na poziomą integrację podatkową między będącymi rezydentami spółkami zależnymi spółki dominującej niebędącej rezydentem.

                  2)

                  Artykuły 49 i 54 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego, których skutkiem jest zmuszenie spółki dominującej mającej siedzibę w innym państwie członkowskim do rozwiązania pionowej integracji podatkowej istniejącej między jedną z jej spółek zależnych a szeregiem jej spółek pośrednio zależnych będących rezydentami w celu umożliwienia tej spółce zależnej przeprowadzenia poziomej integracji podatkowej z innymi, będącymi rezydentami spółkami zależnymi tej spółki dominującej, nawet gdy integrująca spółka zależna będąca rezydentem pozostaje taka sama, a rozwiązanie wertykalnej integracji podatkowej przed upływem minimalnego okresu istnienia integracji przewidzianego w prawie krajowym prowadzi do indywidualnej korekty opodatkowania danych spółek.

                  3)

                  Zasady równoważności i skuteczności należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego dotyczącym systemu integracji podatkowej, które przewidują, że każdy wniosek o skorzystanie z takiego systemu musi zostać złożony do właściwego organu przed końcem pierwszego roku podatkowego, którego dotyczy wniosek o zastosowanie tego systemu.

         (1)  Dz.U. C 93 z 11.3.2019.


title: Sprawa C-772/18: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 30 kwietnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus – Finlandia) – A / B (Odesłanie prejudycjalne – Znaki towarowe – Dyrektywa 2008/95/WE – Artykuł 5 ust. 1 – Artykuł 5 ust. 3 lit. b) i c) – Naruszenie – Pojęcie „używania w obrocie handlowym” – Towar dopuszczony do swobodnego obrotu – Przywóz – Składowanie – Magazynowanie towarów w celu wprowadzenia do obrotu – Wywóz)

text:
               20.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 240/13

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 30 kwietnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus – Finlandia) – A / B
      (Sprawa C-772/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Znaki towarowe - Dyrektywa 2008/95/WE - Artykuł 5 ust. 1 - Artykuł 5 ust. 3 lit. b) i c) - Naruszenie - Pojęcie „używania w obrocie handlowym” - Towar dopuszczony do swobodnego obrotu - Przywóz - Składowanie - Magazynowanie towarów w celu wprowadzenia do obrotu - Wywóz)
      (2020/C 240/16)
      Język postępowania: fiński

         Sąd odsyłający

      Korkein oikeus

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: A

         Strona pozwana: B

         Sentencja

      Artykuł 5 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych w związku z art. 5 ust. 3 lit. b) i c) tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że osobę nieprowadzącą zawodowo działalności handlowej, która odbiera, wprowadza do swobodnego obrotu w państwie członkowskim i przechowuje towary w sposób oczywisty nieprzeznaczone do użytku prywatnego, które zostały wysłane na jej adres z państwa trzeciego i na których jest umieszczony bez zgody właściciela znak towarowy, należy postrzegać jako osobę używającą znaku towarowego w obrocie handlowym w rozumieniu pierwszego z tych przepisów.

         (1)  Dz.U. C 72 z 25.2.2019.


title: Sprawa C-797/18 P: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 30 kwietnia 2020 r. – Republika Grecka / Komisja Europejska (Odwołanie – Europejski Fundusz Rolniczy Gwarancji (EFRG) i Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) – Wydatki wyłączone z finansowania przez Unię Europejską – Wydatki poniesione przez Republikę Grecką – Rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 – Rozporządzenie (WE) nr 796/2004 – Rozporządzenie (WE) nr 1120/2009 – Rozporządzenie (WE) nr 1306/2013 – System pomocy obszarowej – Pojęcie „trwałych użytków zielonych” – Ryczałtowe korekty finansowe – Rozporządzenie (WE) nr 1698/2005 – Ocena kwalifikowalności wydatków – Instytucja zarządzająca – Rozporządzenie (WE) nr 1290/2005 – Wydatki objęte terminem 24 miesięcy – Rozporządzenie (WE) nr 817/2004 – System skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających kar – Metoda obliczania korekty)

text:
               20.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 240/13

      Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 30 kwietnia 2020 r. – Republika Grecka / Komisja Europejska
      (Sprawa C-797/18 P) (1)

      (Odwołanie - Europejski Fundusz Rolniczy Gwarancji (EFRG) i Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) - Wydatki wyłączone z finansowania przez Unię Europejską - Wydatki poniesione przez Republikę Grecką - Rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 - Rozporządzenie (WE) nr 796/2004 - Rozporządzenie (WE) nr 1120/2009 - Rozporządzenie (WE) nr 1306/2013 - System pomocy obszarowej - Pojęcie „trwałych użytków zielonych” - Ryczałtowe korekty finansowe - Rozporządzenie (WE) nr 1698/2005 - Ocena kwalifikowalności wydatków - Instytucja zarządzająca - Rozporządzenie (WE) nr 1290/2005 - Wydatki objęte terminem 24 miesięcy - Rozporządzenie (WE) nr 817/2004 - System skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających kar - Metoda obliczania korekty)
      (2020/C 240/17)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Republika Grecka (przedstawiciele: G. Kanellopoulos, E. Leftheriotou i A. Vasilopoulou, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Konstantinidis, D. Triantafyllou i J. Aquilina, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Uchyla się pkt 1 sentencji wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 4 października 2018 r., Grecja/Komisja (T-272/16, niepublikowanego, EU:T:2018:651), w zakresie, w jakim Sąd oddalił skargę Republiki Greckiej dotyczącą korekt ryczałtowych w wysokości 25 % i 10 % zastosowanych do pomocy obszarowej dla użytków zielonych w odniesieniu do lat składania wniosków 2012 i 2013 oraz korekty jednorazowej w wysokości 37 163 161,78 EUR w odniesieniu do roku składania wniosków 2013, nałożonych na to państwo członkowskie z powodu niedociągnięć w zdefiniowaniu i kontroli kwalifikowalnych trwałych użytków zielonych w decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2016/417 z dnia 17 marca 2016 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW).

                  2)

                  Punkt 2 wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 4 października 2018 r., Grecja/Komisja (T-272/16, niepublikowanego, EU:T:2018:651), w którym rozstrzygnięto o kosztach postępowania, zostaje uchylony.

                  3)

                  Odwołanie zostaje oddalone w pozostałym zakresie.

                  4)

                  Stwierdza się nieważność decyzji wykonawczej 2016/417 w zakresie, w jakim nakłada ona na Republikę Grecką korekty ryczałtowe w wysokości 25 % i 10 % zastosowane do pomocy obszarowej dla użytków zielonych w odniesieniu do lat składania wniosków 2012 i 2013 oraz korektę jednorazową w wysokości 37 163 161,78 EUR zastosowaną w odniesieniu do roku składania wniosków 2013 z powodu niedociągnięć w zdefiniowaniu i kontroli kwalifikowalnych trwałych użytków zielonych.

                  5)

                  Republika Grecka i Komisja Europejska pokrywają własne koszty postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego.

         (1)  Dz.U. C 72 z 25.2.2019.


title: Sprawa C-810/18: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 30 kwietnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský súd v Trnave – Słowacja) – DHL Logistics (Slovakia) spol. s r. o. / Finančné riaditeľstvo SR (Odesłanie prejudycjalne – Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 – Unia celna i Wspólna taryfa celna – Klasyfikacja taryfowa – Nomenklatura scalona – Podpozycja 8525 80 91 – Kamery i aparaty cyfrowe – Rejestrujące kamery wideo – Wideokamera cyfrowa zdolna do utrwalania i rejestrowania nieruchomych obrazów i sekwencji wideo w rozdzielczości poniżej 800 × 600 pikseli)

text:
               20.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 240/14

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 30 kwietnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský súd v Trnave – Słowacja) – DHL Logistics (Slovakia) spol. s r. o. / Finančné riaditeľstvo SR
      (Sprawa C-810/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 - Unia celna i Wspólna taryfa celna - Klasyfikacja taryfowa - Nomenklatura scalona - Podpozycja 8525 80 91 - Kamery i aparaty cyfrowe - Rejestrujące kamery wideo - Wideokamera cyfrowa zdolna do utrwalania i rejestrowania nieruchomych obrazów i sekwencji wideo w rozdzielczości poniżej 800 × 600 pikseli)
      (2020/C 240/18)
      Język postępowania: słowacki

         Sąd odsyłający

      Krajský súd v Trnave

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: DHL Logistics (Slovakia) spol. s r. o.

         Strona przeciwna: Finančné riaditeľstvo SR

         Sentencja

      Nomenklaturę scaloną zawartą w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, w brzmieniu wynikającym kolejno z rozporządzenia Komisji (WE) nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008 r., rozporządzenia Komisji (WE) nr 948/2009 z dnia 30 września 2009 r., rozporządzenia Komisji (UE) nr 861/2010 z dnia 5 października 2010 r., rozporządzenia Komisji (UE) nr 1006/2011 z dnia 27 września 2011 r., rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 927/2012 z dnia 9 października 2012 r., należy interpretować w ten sposób, że jej podpozycja 8525 80 91 jako „rejestrujące kamery wideo” obejmuje wideokamery cyfrowe posiadające podwójną funkcję, a mianowicie utrwalanie i rejestrowanie jednocześnie nieruchomych obrazów i sekwencji wideo, mimo że w przypadku sekwencji wideo kamery te umożliwiają wyłącznie utrwalanie i rejestrowanie takich sekwencji w rozdzielczości obrazu poniżej 800 x 600, jeżeli podstawową funkcją tych wideokamer cyfrowych jest utrwalanie i rejestrowanie takich sekwencji, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego.

         (1)  Dz.U. C 82 z 4.3.2019.


title: Sprawa C-15/19: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 maja 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione – Włochy) – A.m.a. – Azienda Municipale Ambiente SpA / Consorzio Laziale Rifiuti – Co.La.Ri. (Odesłanie prejudycjalne – Środowisko naturalne – Odpady – Dyrektywa 1999/31/WE – Istniejące składowiska odpadów – Okres poeksploatacyjnego nadzoru nad składowiskiem – Przedłużenie – Koszty składowania odpadów – Zasada „zanieczyszczający płaci” – Stosowanie dyrektywy w czasie)

text:
               20.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 240/16

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 maja 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione – Włochy) – A.m.a. – Azienda Municipale Ambiente SpA / Consorzio Laziale Rifiuti – Co.La.Ri.
      (Sprawa C-15/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Środowisko naturalne - Odpady - Dyrektywa 1999/31/WE - Istniejące składowiska odpadów - Okres poeksploatacyjnego nadzoru nad składowiskiem - Przedłużenie - Koszty składowania odpadów - Zasada „zanieczyszczający płaci” - Stosowanie dyrektywy w czasie)
      (2020/C 240/20)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Corte suprema di cassazione

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: A.m.a. – Azienda Municipale Ambiente SpA

         Strona pozwana: Consorzio Laziale Rifiuti – Co.La.Ri.

         Sentencja

      Artykuły 10 i 14 dyrektywy Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie wykładni przepisu krajowego, zgodnie z którą składowisko eksploatowane w dniu wyznaczonym na dokonanie transpozycji tej dyrektywy musi zostać poddane obowiązkom wynikającym z owej dyrektywy, a w szczególności przedłużeniu okresu poeksploatacyjnego nadzoru nad tym składowiskiem, bez konieczności wprowadzenia rozróżnienia według daty złożenia odpadów i bez konieczności przewidzenia środków służących ograniczeniu skutków finansowych tego przedłużenia wobec posiadacza odpadów.

         (1)  Dz.U. C 164 z 13.5.2019.


title: Sprawa C-17/19: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 14 maja 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation – Francja) – postępowanie karne przeciwko Bouygues travaux publics, Elco construct Bucarest, Welbond armatures (Odesłanie prejudycjalne – Pracownicy migrujący – Zabezpieczenie społeczne – Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 – Właściwe ustawodawstwo – Artykuł 14 pkt 1 lit. a) i art. 14 pkt 2 lit. b) – Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 – Artykuł 12 ust. 1 – Artykuł 13 ust. 1 lit. a) – Pracownicy delegowani – Pracownicy wykonujący pracę w dwóch lub w kilku państwach członkowskich – Rozporządzenie (EWG) nr 574/72 – Artykuł 11 ust. 1 lit. a) – Artykuł 12a pkt 2 lit. a) i art. 12a pkt 4 lit. a) – Rozporządzenie (WE) nr 987/2009 – Artykuł 19 ust. 2 – Zaświadczenia E 101 i A 1 – Skutek wiążący – Zakres – Zabezpieczenie społeczne – Prawo pracy)

text:
               20.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 240/17

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 14 maja 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation – Francja) – postępowanie karne przeciwko Bouygues travaux publics, Elco construct Bucarest, Welbond armatures
      (Sprawa C-17/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Pracownicy migrujący - Zabezpieczenie społeczne - Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 - Właściwe ustawodawstwo - Artykuł 14 pkt 1 lit. a) i art. 14 pkt 2 lit. b) - Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 - Artykuł 12 ust. 1 - Artykuł 13 ust. 1 lit. a) - Pracownicy delegowani - Pracownicy wykonujący pracę w dwóch lub w kilku państwach członkowskich - Rozporządzenie (EWG) nr 574/72 - Artykuł 11 ust. 1 lit. a) - Artykuł 12a pkt 2 lit. a) i art. 12a pkt 4 lit. a) - Rozporządzenie (WE) nr 987/2009 - Artykuł 19 ust. 2 - Zaświadczenia E 101 i A 1 - Skutek wiążący - Zakres - Zabezpieczenie społeczne - Prawo pracy)
      (2020/C 240/21)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour de cassation

         Strony w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

      Bouygues travaux publics, Elco construct Bucarest, Welbond armatures

         Sentencja

      Artykuł 11 ust. 1 lit. a), art. 12a pkt 2 lit. a) i art. 12a pkt 4 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 647/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 kwietnia 2005 r., oraz art. 19 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego należy interpretować w ten sposób, że zaświadczenie E 101, wydane przez właściwą instytucję państwa członkowskiego na podstawie art. 14 pkt 1 lit. a) lub art. 14 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem nr 118/97, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1606/98 z dnia 29 czerwca 1998 r., pracownikom wykonujących swą działalność na terytorium innego państwa członkowskiego, oraz zaświadczenie A 1, wydane tym pracownikom przez tę instytucję na podstawie art. 12 ust. 1 lub art. 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, zmienionego przez rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 465/2012 z dnia 22 maja 2012 r., jest wiążące dla sądów tego państwa członkowskiego wyłącznie w odniesieniu do kwestii związanych z zabezpieczeniem społecznym.

         (1)  Dz.U. C 103 z 18.3.2019.


title: Sprawa C-148/19 P: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 7 maja 2020 r. – BTB Holding Investments SA, Duferco Participations Holding SA / Komisja Europejska, Foreign Strategic Investments Holding (FSIH) (Odwołanie – Pomoc państwa – Pomoc regionalna na rzecz przemysłu hutnictwa żelaza i stali – Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem – Pojęcie „pomocy państwa” – Korzyść – Kryterium podmiotu prywatnego – Oczywista pomyłka – Ciężar dowodu – Granice kontroli sądowej)

text:
               20.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 240/18

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 7 maja 2020 r. – BTB Holding Investments SA, Duferco Participations Holding SA / Komisja Europejska, Foreign Strategic Investments Holding (FSIH)
      (Sprawa C-148/19 P) (1)

      (Odwołanie - Pomoc państwa - Pomoc regionalna na rzecz przemysłu hutnictwa żelaza i stali - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem - Pojęcie „pomocy państwa” - Korzyść - Kryterium podmiotu prywatnego - Oczywista pomyłka - Ciężar dowodu - Granice kontroli sądowej)
      (2020/C 240/23)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: BTB Holding Investments SA, Duferco Participations Holding SA (przedstawiciele: J.-F. Bellis, R. Luff, M. Favart i Q. Declève, adwokaci)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Bottka i G. Luengo, pełnomocnicy), Foreign Strategic Investments Holding (FSIH)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Spółki BTB Holding Investments SA i Duferco Participations Holding SA zostają obciążone kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 182 z 27.5.2019.


title: Sprawy połączone C-168/19 i C-169/19: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 30 kwietnia 2020 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Corte dei Conti – Sezione Giurisdizionale Per la Regione Puglia – Włochy) – HB (C-168/19), IC (C-169/19) / Istituto nazionale della previdenza sociale (Odesłanie prejudycjalne – Swobodny przepływ osób – Artykuł 21 TFUE – Zasada niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową – Artykuł 18 TFUE – Umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania – Pracownicy sektora publicznego – Emeryt mający miejsce zamieszkania w państwie członkowskim innym niż to, które wypłaca mu emeryturę, nieposiadający obywatelstwa państwa członkowskiego miejsca zamieszkania – Podatek dochodowy – Domniemana utrata korzyści podatkowych – Domniemana przeszkoda w swobodzie przemieszczania się i domniemana dyskryminacja)

text:
               20.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 240/19

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 30 kwietnia 2020 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Corte dei Conti – Sezione Giurisdizionale Per la Regione Puglia – Włochy) – HB (C-168/19), IC (C-169/19) / Istituto nazionale della previdenza sociale
      (Sprawy połączone C-168/19 i C-169/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Swobodny przepływ osób - Artykuł 21 TFUE - Zasada niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową - Artykuł 18 TFUE - Umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania - Pracownicy sektora publicznego - Emeryt mający miejsce zamieszkania w państwie członkowskim innym niż to, które wypłaca mu emeryturę, nieposiadający obywatelstwa państwa członkowskiego miejsca zamieszkania - Podatek dochodowy - Domniemana utrata korzyści podatkowych - Domniemana przeszkoda w swobodzie przemieszczania się i domniemana dyskryminacja)
      (2020/C 240/24)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Corte dei Conti – Sezione Giurisdizionale Per la Regione Puglia

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: HB (C-168/19), IC (C-169/19)

         Strona pozwana: Istituto nazionale della previdenza sociale

         Sentencja

      Artykuły 18 i 21 TFUE nie stoją na przeszkodzie systemowi podatkowemu wynikającemu z umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej między dwoma państwami członkowskimi, na mocy której kompetencja podatkowa tych państw w dziedzinie opodatkowania emerytur jest rozdzielona w zależności od tego, czy osoby je pobierające wykonywały pracę w sektorze prywatnym, czy w sektorze publicznym, a w tym ostatnim przypadku, w zależności od tego, czy mają one obywatelstwo państwa członkowskiego miejsca zamieszkania, czy też go nie mają.

         (1)  Dz.U. C 206 z 17.6.2019.


title: Sprawa C-184/19: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 30 kwietnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bucureşti – Rumunia) – Hecta Viticol SRL / Agenţia Naţională de Administrare Fiscală (ANAF) – Direcţia Generală de Soluţionare a Contestaţiilor, Biroul Vamal de Interior Buzău, Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Galaţi (Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywy 92/83/EWG i 92/84/EWG – Stawka podatku akcyzowego od wina i innych niemusujących napojów przefermentowanych, niebędących winem ani piwem – Różne stawki podatku akcyzowego – Zasady pewności prawa oraz ochrony uzasadnionych oczekiwań)

text:
               20.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 240/19

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 30 kwietnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bucureşti – Rumunia) – Hecta Viticol SRL / Agenţia Naţională de Administrare Fiscală (ANAF) – Direcţia Generală de Soluţionare a Contestaţiilor, Biroul Vamal de Interior Buzău, Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Galaţi
      (Sprawa C-184/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywy 92/83/EWG i 92/84/EWG - Stawka podatku akcyzowego od wina i innych niemusujących napojów przefermentowanych, niebędących winem ani piwem - Różne stawki podatku akcyzowego - Zasady pewności prawa oraz ochrony uzasadnionych oczekiwań)
      (2020/C 240/25)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Curtea de Apel Bucureşti

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Hecta Viticol SRL

         Strona przeciwna: Agenţia Naţională de Administrare Fiscală (ANAF) – Direcţia Generală de Soluţionare a Contestaţiilor, Biroul Vamal de Interior Buzău, Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Galaţi

         Sentencja

                  1)

                  Artykuły 7, 11 i 15 dyrektywy Rady 92/83/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od alkoholu i napojów alkoholowych oraz art. 5 dyrektywy Rady 92/84/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie zbliżenia stawek podatku akcyzowego dla alkoholu i napojów alkoholowych należy interpretować w ten sposób, że nie ustanawiają one obowiązku nakładania identycznych stawek podatku akcyzowego na napoje alkoholowe należące do kategorii „wina” w rozumieniu dyrektywy 92/83 oraz na napoje należące do kategorii „inne napoje przefermentowane, niebędące winem ani piwem” w rozumieniu tej dyrektywy.

                  2)

                  Zasady pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym zmieniającym stawkę podatku akcyzowego od innych napojów przefermentowanych, niebędących winem ani piwem, bez ustanowienia przepisów przejściowych, jeżeli taka zmiana wchodzi w życie osiem dni po opublikowaniu wprowadzającego ją aktu prawnego i jeżeli nie implikuje ona konieczności dokonania przez podatników dostosowań ekonomicznych, czego sprawdzenie należy do sądu odsyłającego.

         (1)  Dz.U. C 187 z 3.6.2019.


title: Sprawa C-189/19: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 14. maja 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht – Niemcy) – Spenner GmbH & Co. KG / Bundesrepublik Deutschland (Odesłanie prejudycjalne – Środowisko – System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych w Unii Europejskiej – Dyrektywa 2003/87/WE – Artykuł 10a – Przejściowy system przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji – Decyzja 2011/278/UE – Artykuł 9 – Określenie historycznego poziomu działalności – Znacząca zmiana zdolności produkcyjnych instalacji, do której doszło przed okresem odniesienia – Określenie właściwego okresu odniesienia)

text:
               20.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 240/20

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 14. maja 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht – Niemcy) – Spenner GmbH & Co. KG / Bundesrepublik Deutschland
      (Sprawa C-189/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Środowisko - System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych w Unii Europejskiej - Dyrektywa 2003/87/WE - Artykuł 10a - Przejściowy system przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji - Decyzja 2011/278/UE - Artykuł 9 - Określenie historycznego poziomu działalności - Znacząca zmiana zdolności produkcyjnych instalacji, do której doszło przed okresem odniesienia - Określenie właściwego okresu odniesienia)
      (2020/C 240/26)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesverwaltungsgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Spenner GmbH & Co. KG

         Strona pozwana: Bundesrepublik Deutschland

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 9 ust. 9 decyzji Komisji 2011/278/UE z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10a dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/87/WE należy interpretować w ten sposób, iż nie ma on zastosowania do znaczącego zwiększenia zdolności produkcyjnych istniejącej instalacji, do którego doszło przed okresem odniesienia określonym zgodnie z art. 9 ust. 1 tej decyzji.

                  2)

                  Artykuł 9 ust. 1 decyzji 2011/278 należy interpretować w ten sposób, że nie zobowiązuje on właściwego organu władz krajowych do samodzielnego określenia okresu odniesienia, który byłby odpowiedni w celu dokonania oceny historycznych poziomów działalności danej instalacji.

         (1)  Dz.U. C 182 z 27.5.2019.


title: Sprawa C-191/19: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 30 kwietnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Frankfurt am Main – Niemcy) – OI / Air Nostrum Líneas Aéreas del Mediterráneo SA (Odesłanie prejudycjalne – Transport lotniczy – Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 – Odszkodowanie na rzecz pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład – Odmowa przyjęcia na pokład – Odwołanie – Lot łączony – Zmiana rezerwacji jednego z lotów składających się na przewóz lotniczy wbrew woli pasażera – Przybycie pasażera bez opóźnienia do miejsca docelowego)

text:
               20.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 240/21

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 30 kwietnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Frankfurt am Main – Niemcy) – OI / Air Nostrum Líneas Aéreas del Mediterráneo SA
      (Sprawa C-191/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Transport lotniczy - Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 - Odszkodowanie na rzecz pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład - Odmowa przyjęcia na pokład - Odwołanie - Lot łączony - Zmiana rezerwacji jednego z lotów składających się na przewóz lotniczy wbrew woli pasażera - Przybycie pasażera bez opóźnienia do miejsca docelowego)
      (2020/C 240/27)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Frankfurt am Main

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: OI

         Strona pozwana: Air Nostrum Líneas Aéreas del Mediterráneo SA

         Sentencja

      Rozporządzenie (WE) nr 295/91 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91, a w szczególności jego art. 7, należy interpretować w ten sposób, że odszkodowanie nie jest należne pasażerowi, który dysponuje jedną rezerwacją na lot łączony, gdy jego rezerwacja została zmieniona wbrew jego woli, w wyniku czego z jednej strony nie został on przyjęty na pokład na pierwszy lot składający się na zarezerwowany przez niego przewóz, mimo że lot ten został wykonany, a z drugiej strony został przeniesiony na późniejszy lot, co umożliwiło mu wejście na pokład na drugi lot składający się na zarezerwowany przez niego przewóz i tym samym dotarcie do miejsca docelowego o pierwotnie planowanej godzinie przylotu.

         (1)  Dz.U. C 206 z 17.6.2019.


title: Sprawa C-208/19: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 14 maja 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht für Zivilrechtssachen Graz – Austria) – NK / MS, AS (Odesłanie prejudycjalne – Ochrona konsumentów – Prawa konsumentów – Dyrektywa 2011/83/UE – Zakres stosowania – Artykuł 3 ust. 3 lit. f) – Pojęcie „umów dotyczących budowy nowych budynków” – Artykuł 16 lit. c) – Pojęcie „towarów wyprodukowanych według specyfikacji konsumenta lub wyraźnie zindywidualizowanych” – Umowa między architektem a konsumentem dotycząca sporządzenia projektu nowego domu jednorodzinnego)

text:
               20.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 240/21

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 14 maja 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht für Zivilrechtssachen Graz – Austria) – NK / MS, AS
      (Sprawa C-208/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Ochrona konsumentów - Prawa konsumentów - Dyrektywa 2011/83/UE - Zakres stosowania - Artykuł 3 ust. 3 lit. f) - Pojęcie „umów dotyczących budowy nowych budynków” - Artykuł 16 lit. c) - Pojęcie „towarów wyprodukowanych według specyfikacji konsumenta lub wyraźnie zindywidualizowanych” - Umowa między architektem a konsumentem dotycząca sporządzenia projektu nowego domu jednorodzinnego)
      (2020/C 240/28)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landesgericht für Zivilrechtssachen Graz

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: NK

         Strona pozwana: MS, AS

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 3 ust. 3 lit. f) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów, zmieniającej dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywę 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającej dyrektywę Rady 85/577/EWG i dyrektywę 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, należy interpretować w ten sposób, że umowa zawarta między architektem a konsumentem, na mocy której ten pierwszy jest zobowiązany do opracowania na rzecz drugiego wyłącznie ogólnego projektu domu jednorodzinnego, który ma być dopiero wybudowany, i w tym kontekście do sporządzenia [określonych] planów architektonicznych, nie stanowi umowy dotyczącej budowy nowego budynku w rozumieniu tego przepisu.

                  2)

                  Artykuł 2 pkt 3 i 4 oraz art. 16 lit. c) dyrektywy 2011/83 należy interpretować w ten sposób, że umowa zawarta między architektem a konsumentem, na mocy której ten pierwszy jest zobowiązany do opracowania na rzecz drugiego, zgodnie z jego wymogami i życzeniami, ogólnego projektu domu jednorodzinnego, który ma być dopiero wybudowany, i w tym kontekście do sporządzenia [określonych] planów architektonicznych, nie stanowi umowy dostawy towarów wyprodukowanych według specyfikacji konsumenta lub wyraźnie zindywidualizowanych w rozumieniu tego ostatniego przepisu.

         (1)  Dz.U. C 172 z 20.5.2019.