title: Sprawa T-284/09 P: Postanowienie Sądu z dnia 21 czerwca 2010 r. — Meister przeciwko OHIM (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Ocena — Sporządzenie po terminie sprawozdań z oceny — Przedmiot skargi w pierwszej instancji — Udzielona po terminie odpowiedź na zażalenia — Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne i w części oczywiście bezzasadne)

text:
               14.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/45

         Postanowienie Sądu z dnia 21 czerwca 2010 r. — Meister przeciwko OHIM
   (Sprawa T-284/09 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Ocena - Sporządzenie po terminie sprawozdań z oceny - Przedmiot skargi w pierwszej instancji - Udzielona po terminie odpowiedź na zażalenia - Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne i w części oczywiście bezzasadne)
   2010/C 221/74
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Herbert Meister (Muchamiel, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat H.J. Zimmermann)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciele: I. de Medrano Caballero i G. Faedo, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów D. Waelbroecka i E. Winter)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 18 maja 2009 r. w sprawach połączonych F-138/06 i F-37/08 Meister przeciwko OHIM, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze, mające na celu uchylenie tego wyroku.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Herbert Meister ponosi koszty własne i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) w toku postępowania w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U. C 244 z 10.10.2009.


title: Sprawa C-92/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Wiesbaden (Niemcy) w dniu 6 marca 2009 r. — Volker und Markus Schecke GbR przeciwko Landowi Hessen, uczestnik postępowania: Bundesanstalt für Landwirtschaft und Ernährung

text:
               6.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Wiesbaden (Niemcy) w dniu 6 marca 2009 r. — Volker und Markus Schecke GbR przeciwko Landowi Hessen, uczestnik postępowania: Bundesanstalt für Landwirtschaft und Ernährung
   (Sprawa C-92/09)
   2009/C 129/07
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Verwaltungsgericht Wiesbaden

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Volker und Markus Schecke GbR

      Strona pozwana: Land Hessen

      Uczestnik postępowania: Bundesanstalt für Landwirtschaft und Ernährung

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 42 akapit pierwszy pkt 8b i art. 44a rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. L 209 z dnia 11.08.2005 r., s. 1), wprowadzone doń w drodze rozporządzenia Rady (WE) nr 1437/2007 z dnia 26 listopada 2007 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1290/2005 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. L 322 z dnia 07.12.2007 r., s. 1) są nieważne?

               2)

               Czy rozporządzenie Komisji (WE) nr 259/2008 z dnia 18 marca 2008 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 w zakresie publikowania informacji na temat beneficjentów środków pochodzących z Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) i Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. L 76 z dnia 19.03.2008 r., s. 28) jest

                           a)

                           nieważne

                           b)

                           ważne ale tylko dlatego, że dyrektywa 2006/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie zatrzymywania generowanych lub przetwarzanych danych w związku ze świadczeniem ogólnie dostępnych usług łączności elektronicznej lub udostępnianiem publicznych sieci łączności oraz zmieniająca dyrektywę 2002/58/WE (Dz.U. L 105 z dnia 13.04.2006 r., s. 54) jest nieważna?

         Jeśli wspomniane w pierwszym i drugim pytaniu przepisy są ważne, to:

               3)

               Czy wykładni art. 18 ust. 2 tiret drugie dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (Dz.U. L 281 z dnia 23.11.1995 r., s. 31) należy dokonywać w ten sposób, że opublikowanie na podstawie rozporządzenia Komisji (WE) nr 259/2008 z dnia 18 marca 2008 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 w zakresie publikowania informacji na temat beneficjentów środków pochodzących z Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) i Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) może nastąpić dopiero wtedy, gdy przeprowadzone zostanie przewidziane w tym artykule postępowanie, które zastępuje zawiadomienie organu nadzorczego?

               4)

               Czy wykładni art. 20 dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (Dz.U. L 281 z dnia 23.11.1995 r., s. 31) należy dokonywać w ten sposób, że opublikowanie na podstawie rozporządzenia Komisji (WE) nr 259/2008 z dnia 18 marca 2008 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 w zakresie publikowania informacji na temat beneficjentów środków pochodzących z Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) i Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) może nastąpić dopiero wtedy, gdy została przeprowadzona przewidziana dla takich przypadków w prawie krajowym kontrola wstępna?

               5)

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie czwarte: czy wykładni art. 20 dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (Dz.U. L 281 z dnia 23.11.1995 r., s. 31) należy dokonywać w ten sposób, że kontrola przeprowadzona w oparciu o rejestr, o którym mowa w art. 18 ust. 2 tiret drugie tej dyrektywy, który jednak nie zawiera określonej tam informacji, nie może być uznana za kontrolę skuteczną?

               6)

               Czy wykładni art. 7 — a w niniejszym przypadku w szczególności lit. e) — dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (Dz.U. L 281 z dnia 23.11.1995 r., s 31) należy dokonywać w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie praktyce polegającej na zatrzymywaniu adresów IP użytkowników strony internetowej bez ich wyraźnej zgody?


title: Sprawa T-105/13: Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2013 r. — Ludwig Schokolade przeciwko OHIM — Immergut (TrinkFix)

text:
               13.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/36

         Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2013 r. — Ludwig Schokolade przeciwko OHIM — Immergut (TrinkFix)
   (Sprawa T-105/13)
   2013/C 108/86
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Ludwig Schokolade GmbH & Co. KG (Bergisch Gladbach, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci S. Fischer i A. Brodkorb)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Immergut GmbH & Co. KG (Elsdorf, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie R 34/2012-1;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „TrinkFix” dla towarów z klas 29, 30 i 32 — zgłoszenie nr 9 045 634

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Immergut GmbH & Co. KG

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny krajowy i wspólnotowy znak towarowy „Drinkfit” dla towarów z klas 29 i 32

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty:

               —

               Naruszenie art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa T-53/10: Skarga wniesiona w dniu 5 lutego 2010 r. — Reisenthel przeciwko OHIM — Dynamic Promotion (Stapelkisten und Körbe)

text:
               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/56

         Skarga wniesiona w dniu 5 lutego 2010 r. — Reisenthel przeciwko OHIM — Dynamic Promotion (Stapelkisten und Körbe)
   (Sprawa T-53/10)
   2010/C 100/83
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Peter Reisenthel (Gilching, Niemcy) (przedstawiciel: E. Aliki Busse, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Dynamic Promotion Co. Ltd (Bangkok, Tajlandia)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej z dnia 6 listopada 2006 r. i z dnia 10 grudnia 2009 r. w sprawie R 621/2009-3;

               —

               posiłkowo, uwzględnienie wniosku skarżącej o przywrócenie stanu poprzedniego;

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wzór wspólnotowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: Wzór wspólnotowy nr 217955-0001 dla „skrzynie i kosze”

      Właściciel wzoru wspólnotowego: Dynamic Promotion Co. Ltd

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wzoru wspólnotowego: Skarżąca

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Oddalenie wniosku o unieważnienie

      Decyzja Izby Odwoławczej: Odrzucenie odwołania jako niedopuszczalnego

      Podniesione zarzuty: Naruszenie prawa do bycia wysłuchanym i skorzystanie przez Izbę Odwoławczą z przysługujących jej z uprawnień dyskrecjonalnych w sposób niewłaściwy.


title: Sprawa F-37/12: Skarga wniesiona w dniu 16 marca 2012 r. — ZZ przeciwko EBI

text:
               23.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/24

         Skarga wniesiona w dniu 16 marca 2012 r. — ZZ przeciwko EBI
   (Sprawa F-37/12)
   2012/C 184/52
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat L. Isola)

      Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny

      Przedmiot i opis sporu

   Z jednej strony, stwierdzenie nieważności pisma, którym Prezes EBI zadecydował, w następstwie sprawozdania komitetu „Dignity at work”, o oddaleniu doniesienia o mobbingu wniesionego przez stronę skarżącą. Z drugiej strony, stwierdzenie nieważności opinii wspomnianego komitetu w zakresie w jakim nie stwierdzono w niej, że strona skarżąca była ofiarą mobbingu.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności pisma z dnia 20 grudnia 2011 r., w którym Prezes EBI, oprócz nie podjęcia żadnych działań w przedmiocie mobbingu stosowanego wobec strony skarżącej od 20 lat, uznał, iż może zastosować groźbę wobec strony skarżącej w celu zmuszenia jej do zgody na wszelkie czynności prześladowcze, których codziennie doświadcza, w tym zgody na rezygnację z trzeciej skargi wniesionej do komitetu śledczego;

               —

               stwierdzenie nieważności sprawozdania i wniosków przyjętych w dniu 26 października 2011 r. przez wspomniany komitet śledczy, w zakresie w jakim komitet ten:

                           —

                           przyjął nieodpowiednią definicję mobbingu i nie odpowiedział na doniesienie strony skarżącej, w których to kwestiach przepisy przyjęte przez EBI są w każdym razie niewystarczające;

                           —

                           oddalił skargę nie odnosząc się w ogóle do przepisów, które zastosował;

                           —

                           nie przedstawił żadnego dowodu rzekomo przeprowadzonych czynności śledczych oraz nie odniósł się ani do faktów przedstawionych przez stronę skarżącą ani do okoliczności usprawiedliwiających przedstawionych przez EBI;

               —

               stwierdzenie nieważności wszystkich aktów związanych, wydanych uprzednio lub później, w tym bez wątpienia dokumentów, z których korzystał komitet do spraw mobbingu, o których udostępnienie zwrócono się w dniu 21 grudnia 2011 r., co spotkało się z decyzją odmową wydaną w dniu 6 stycznia 2012 r.;

               —

               obciążenie EBI kosztami postępowania.


title: Sprawa C-342/10: Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Finlandii

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/28

         Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Finlandii
   (Sprawa C-342/10)
   ()
   2010/C 234/46
   Język postępowania: fiński

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: I. Koskinen i R. Lyal)

      Strona pozwana: Republika Finlandii

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że ustanawiając i utrzymując w mocy przepisy, na mocy których dywidendy wypłacane na rzecz zagranicznych funduszy emerytalnych są opodatkowane w sposób dyskryminujący, Republika Finlandii uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 63 TFUE i art. 40 porozumienia EOG;

               —

               obciążenie Republiki Finlandii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zagraniczne fundusze emerytalne są opodatkowane w Finlandii w zakresie dotyczącym uzyskiwanych przez nie dywidend w sposób bardziej rygorystyczny od fińskich funduszy emerytalnych. Fińskie fundusze emerytalne są objęte szczególnymi przepisami podatkowymi (elinkeinoverolaki) [ustawa o podatku od działalności gospodarczej] i odnosząca się do nich stawka podatku jest określana w inny sposób, niż stawka podatku mająca zastosowanie do innych osób prawnych. Zgodnie z § 6a elinkeinoverolaki jedynie 75 % uzyskiwanych przez nie dywidend jest objętych obowiązkiem podatkowym i ponieważ stawka podatku od osób prawnych wynosi 26 %, rzeczywista stawka podatku wynosi w przypadku funduszy emerytalnych 19,5 %. Ponadto, zgodnie z § 7 i § 8 ust. 1 pkt 10 elinkeinoverolaki fińskie zakłady ubezpieczeń emerytalnych mają prawo do podatkowego odliczenia kosztów i strat poniesionych w związku z uzyskaniem i utrzymaniem przychodów i do odliczenia zobowiązań emerytalnych. Od dywidend uzyskiwanych przez odpowiednie zagraniczne fundusze emerytalne jest pobierany podatek u źródła nawet w wysokości 28 %. W zakresie dotyczącym funduszy emerytalnych z siedzibą w państwach członkowskich i większości funduszy emerytalnych z państw EFTA należących do EOG, dywidendy są opodatkowane stawką podatku wynoszącą 19,5 %, jednak zagraniczne fundusze emerytalne nie są uprawnione do dokonywania odpowiednich odliczeń.
   Stawka podatku obowiązująca zgodnie z fińskim systemem podatkowym w przypadku dywidend wypłacanych za granicę i większa podstawa opodatkowania mająca zastosowanie do tych dywidend stawiają zagraniczne fundusze emerytalne oferujące swe usługi fińskim klientom w gorszej sytuacji poprzez stworzenie im sytuacji niekorzystnej z punktu widzenia konkurencji. Poprzez dyskryminujące traktowanie zagranicznych funduszy emerytalnych inwestycje w fińskie spółki stają się mniej zyskowne i mniej atrakcyjne. Ponadto zmniejszona zostaje również możliwość uzyskania przez fińskie przedsiębiorstwa finansowania kapitałowego od zagranicznych funduszy emerytalnych. W związku z tym mamy do czynienia z ograniczeniem zakazanym na podstawie art. 63 TFUE i na podstawie art. 40 porozumienia EOG. Dyskryminujące traktowanie zagranicznych funduszy emerytalnych nie może być uzasadnione względami powołanymi przez Republikę Finlandii.


title: Sprawa T-394/04: Skarga wniesiona 5 października 2004 r. przez Guido Stracka przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/48

         Skarga wniesiona 5 października 2004 r. przez Guido Stracka przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-394/04)
   (2004/C 300/94)
   Język postępowania: niemiecki
   Dnia 5 października 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przez Guido Stracka, Wasserliesch (Niemcy) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Pełnomocnikiem procesowym strony skarżącej jest adwokat J. Mosar z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Strona skarżąca wnosi o:

               —

               uchylenie decyzji w sprawie odmowy przyznania wyższej grupy zaszeregowania stronie skarżącej, wydanej na podstawie art. 45 Regulaminu Pracowniczego Wspólnot Europejskich w ramach postępowania w sprawie awansu wobec strony skarżącej za rok 2003 oraz dokonanego w niej przydziału punktów;

               —

               obciążenie strony pozwanej wszelkimi kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Strona skarżąca zwraca się przeciwko sposobowi przeprowadzenia postępowania w sprawie awansu za rok 2003, odmowie przyznania stronie skarżącej punktów preferencyjnych oraz decyzji organu powołującego w ramach postępowania w sprawie awansu za rok 2003 o nie przyznaniu jej następnej wyższej grupy zaszeregowania A5.
   Strona skarżąca wskazuje na naruszenie następujących przepisów i ogólnych zasad prawnych:

               —

               art. 26 Regulaminu Pracowniczego

               —

               art. 25 Regulaminu

               —

               art. 24, zdanie 4 i 5 Regulaminu

               —

               art. 110 w związku z art. 45 Regulaminu

               —

               art. 43 Regulaminu

               —

               art. 45 ust. 1 Regulaminu i zasady równego traktowania

               —

               nałożonego na organy obowiązku opieki względem ich urzędników

               —

               przepisów wykonawczych do art. 45 Regulaminu

               —

               art. 41 Karty Praw Podstawowych, prawa do sprawiedliwego postępowania administracyjnego, zasady opieki oraz nakazu zagwarantowania prawa do wysłuchania przed sądem

               —

               obowiązku uzasadnienia (decyzji) oraz zakazu arbitralnego działania

               —

               obowiązku ochrony uzasadnionych oczekiwań i zasady „patere legem quam ipse fecisti”


title: Sprawa T-101/13: Postanowienie Sądu z dnia 30 listopada 2015 r. – Aer Lingus/Komisja

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/87

         Postanowienie Sądu z dnia 30 listopada 2015 r. – Aer Lingus/Komisja
   (Sprawa T-101/13) (1)

   (2016/C 048/96)
   Język postępowania: angielski
   Prezes dziewiątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 101 z 6.4.2013.


title: Sprawa T-104/08: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 maja 2009 r. — ars Parfum Creation & Consulting przeciwko OHIM (kształt rozpylacza) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie trójwymiarowego wspólnotowego znaku towarowego — Kształt rozpylacza — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 7 ust. 1 lit. b), art. 73 i art. 74 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/41

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 maja 2009 r. — ars Parfum Creation & Consulting przeciwko OHIM (kształt rozpylacza)
   (Sprawa T-104/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie trójwymiarowego wspólnotowego znaku towarowego - Kształt rozpylacza - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 7 ust. 1 lit. b), art. 73 i art. 74 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   2009/C 141/84
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: ars Parfum Creation & Consulting GmbH (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Späth i G. Hasselblatt)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: R. Pethke, pełnomocnik)

      Przedmiot sprawy

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 listopada 2007 r. (sprawa R 1656/2006-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia trójwymiarowego w kształcie rozpylacza jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               ars Parfum Creation & Consulting GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 107 z 26.4.2008.


title: Sprawa C-551/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 26 września 2014 r. w sprawie T-634/12, Arctic Paper Mochenwangen GmbH przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 2 grudnia 2014 r. przez Arctic Paper Mochenwangen GmbH

text:
               26.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/22

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 26 września 2014 r. w sprawie T-634/12, Arctic Paper Mochenwangen GmbH przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 2 grudnia 2014 r. przez Arctic Paper Mochenwangen GmbH
   (Sprawa C-551/14 P)
   (2015/C 026/27)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Arctic Paper Mochenwangen GmbH (przedstawiciel: S. Kobes, adwokat)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               1.

               Uchylenie wyroku Sądu z dnia 26 września 2014 r. w sprawie T-634/13 w części, w której oddala skargę;

               2.

               Uwzględnienie żądań podniesionych w skardze w pierwszej instancji poprzez stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 1 decyzji Komisji 2013/448/EU z dnia 5 września 2013 r. dotyczącej krajowych środków wykonawczych w odniesieniu do przejściowego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgodnie z art. 11 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (notyfikowanej jako dokument nr C(2013) 5666) (1) w zakresie, w jakim odmawia ujęcia wymienionej w załączniku I, lit. A instalacji o identyfikatorze DE000000000000563 w przekazanym przez Niemcy Komisji zgodnie z art. 11 ust. 1 dyrektywy 2003/87/WE (2) wykazie instalacji objętych dyrektywą 2003/87/WE i przyznania odpowiednich tymczasowych rocznych ilości uprawnień do emisji, które powinny zostać przyznane bezpłatnie tym instalacjom;

               3.

               Posiłkowo – uchylenie wyroku, o którym mowa w pkt 1, i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd;

               4.

               Obciążenie Komisji kosztami.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie podnosi naruszenie prawa Unii w rozumieniu art. 58 ust. 1 zdanie drugie alternatywa trzecia statutu Trybunału. Sąd z naruszeniem praw podstawowych i zasady proporcjonalności uznał za zgodną z prawem Unii dokonaną przez Komisję odmowę przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji na podstawie przewidzianej w prawie krajowym klauzuli nadmiernych trudności. Zaskarżony wyrok narusza prawa wnoszącego odwołanie wynikające z art. 16 i 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.
   Wnoszący odwołanie przytacza w przedmiocie podniesionego zarzutu, że Komisja nie zapewniła w przepisach dotyczących bezpłatnego przydziału uprawnień do emisji w decyzji 2011/278/EU (3) wystarczającej indywidualnej ochrony praw podstawowych. Bezpłatny przydział uprawnień do emisji na podstawie decyzji 2011/278/EU odbywa się za pomocą standardowych wskaźników obliczeniowych. Decyzja ta nie zawiera jednak żadnej regulacji, która umożliwiałaby dodatkowy przydział bezpłatnych uprawnień do emisji w takich przypadkach, w których przydział z zastosowaniem standardowych wskaźników obliczeniowych prowadzi do nadzwyczajnego obciążenia lub nadmiernych trudności w indywidualnym przypadku.
   Oddalenie skargi narusza prawa podstawowe określone w karcie i zasadę proporcjonalności. Sąd uwzględnił wyłącznie występujące typowo skutki obciążające systemu handlu uprawnieniami do emisji i systemu przydziału zgodnie z decyzją 2011/278/EU. Wbrew orzecznictwu Trybunału Sąd całkowicie pominął wymaganą indywidualną ochronę praw podstawowych wnoszącej odwołanie.

      (1)  Dz.U. L 240, s. 27.

      (2)  Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego I Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE; Dz.U. L 275, s. 32.

      (3)  Decyzja Komisji z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady; Dz.U. L 130, s. 1.


title: Sprawa T-155/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 grudnia 2006 r. — SELEX Sistemi Integrati przeciwko Komisji (Konkurencja — Nadużycie pozycji dominującej — Pojęcie przedsiębiorstwa — Skarga do Komisji — Oddalenie)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/34

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 grudnia 2006 r. — SELEX Sistemi Integrati przeciwko Komisji
   (Sprawa T-155/04) (1)

   (Konkurencja - Nadużycie pozycji dominującej - Pojęcie przedsiębiorstwa - Skarga do Komisji - Oddalenie)
   (2006/C 331/74)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: SELEX Sistemi Integrati SpA, poprzednio Alenia Marconi Systems SpA (Rzym, Włochy) (Przedstawiciel: adwokat F. Sciaudone)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: początkowo P. Oliver i L. Visaggio, następnie A. Bouquet, L. Visaggio i F. Amato, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Europejska Organizacja ds. Bezpieczeństwa Żeglugi Powietrznej (Eurocontrol) (Przedstawiciele: adwokaci F. Montag i T. Wessely)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności lub zmianę decyzji Komisji z dnia 12 lutego 2004 r. oddalającej skargę złożoną do Komisji przez skarżącą w sprawie domniemanego naruszenia przez Eurocontrol postanowień traktatu WE z zakresu konkurencji.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               SELEX Sistemi Integrati SpA pokrywa własne koszty oraz koszty Komisji.

               3)

               Europejska Organizacja ds. Bezpieczeństwa Żeglugi Powietrznej pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 179 z 10.7.2004.


title: Sprawa T-566/08: Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2008 r. — Total Raffinage Marketing przeciwko Komisji

text:
               7.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/38

         Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2008 r. — Total Raffinage Marketing przeciwko Komisji
   (Sprawa T-566/08)
   (2009/C 55/69)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Total Raffinage Marketing SA (Puteaux, Francja) (przedstawiciele: adwokaci A. Vandencasteele, C. Falmagne, C. Lemaire i S. Naudin)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności w części art. 1 i 2 decyzji Komisji nr C(2008) 5476 (wersja ostateczna) z dnia 1 października 2008 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE i art. 53 EOG (sprawa COMP/39.181 — Wosk do produkcji świec);

               —

               zmniejszenie w znacznym zakresie kwoty grzywny zastosowanej wobec Total R.M. na mocy art. 2 przytoczonej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania..

         Zarzuty i główne argumenty
   Przedmiotem skargi jest żądanie stwierdzenia nieważności w części decyzji Komisji nr C(2008) 5476 (wersja ostateczna) z dnia 1 października 2008 r. wydanej w sprawie COMP/39.181 — Wosk do produkcji świec, w której Komisja stwierdziła, że niektóre przedsiębiorstwa, w tym przedsiębiorstwo strony skarżącej, naruszyły art. 81 ust. 1 WE i art. 53 ust. 1 porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym ustalając ceny i dokonując podziału rynku wosku z parafiny w ramach Europejskiego Obszaru Ekonomicznego (EOG) i gaczu parafinowego w Niemczech.
   W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi jedenaście zarzutów opartych na kolejno — naruszeniu art. 81 WE, uchybieniu obowiązku uzasadniania aktów, wytycznych z 2006 r. dotyczących metody ustalania wysokości grzywien (1), zasady proporcjonalności, zasady domniemania niewinności, pewności prawa, równego traktowania oraz zasady indywidualizacji kary, w zakresie w jakim Komisja:

               —

               uznała, że praktyki dotyczące wosku i parafiny z jednej strony i gaczu parafinowego z drugiej strony, stanowią jednolite i ciągłe naruszenie, a praktyki dotyczące gaczu parafinowego wypełniają znamiona kartelu;

               —

               błędnie rozstrzygnęła o istnieniu jednolitego i ciągłego naruszenia polegającego na porozumieniu w zakresie ustalania cen, podziału rynków lub klientów, mimo że była to jedynie wymiana informacji dotyczących rynku parafiny, cen i strategii na przyszłość w odniesieniu do cennika; klientów i ilości, które mogły być przypisane stronie skarżącej;

               —

               z jednej strony, dokonała błędnej wykładni orzecznictwa wspólnotowego w przedmiocie publicznego zdystansowania się od uczestnictwa w kartelu, rozstrzygając o odpowiedzialności skarżącej rozciągającej się na cały okres trwania porozumienia dotyczącego wosku i parafiny, podczas gdy skarżąca zaprzestała uczestnictwa w „zebraniach technicznych” poczynając od zebrań z dnia 11 i 12 maja 2004 r., tj. na niemalże rok przed końcem naruszenia oraz z drugiej strony potwierdziła wcześniejsze wycofanie Repsolu z porozumienia przed końcem naruszenie, nie wspominając o wycofaniu skarżącej, podczas gdy skarżąca znajdowała się w sytuacji identycznej;

               —

               domagała się do skarżącej dostarczenia dowodu na publiczne zdystansowanie się od uczestnictwa w kartelu;

               —

               nie uwzględniła braku wprowadzenia kartelu w życie;

               —

               posługiwała się wartościami sprzedaży z trzech ostatnich okresów rozliczeniowych uczestnictwa skarżącej w naruszeniu, zamiast wartością sprzedaży z ostatniego roku jej uczestnictwa w kartelu;

               —

               ustaliła zbyt wysoki odsetek wartości sprzedaży w odniesieniu do części naruszenia dotyczącej gaczu parafinowego;

               —

               zastosowała metodę ustalania wartości grzywien z pkt 24 wytycznych, sprzecznej z art. 23 ust. 3 rozporządzenia nr 1/2003 oraz zasadą proporcjonalności, równego traktowania i domniemania niewinności;

               —

               zastosowała dodatkową kwotę w celach odstraszających, nie uzasadniając jednak jej swej decyzji w sposób wystarczający;

               —

               zastosowała grzywnę w wysokości 410 % wartości obrotu realizowanego przez skarżącą na danym rynku w ciągu roku;

               —

               obciążyła odpowiedzialnością za działanie skarżącej spółkę matkę Total SA.

      (1)  Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia 1/2003 (z zastosowaniem dla Europejskiego Obszaru Gospodarczego) (Dz.U. 2006, C 210, s. 2).


title: Sprawa T-408/09: Skarga wniesiona w dniu 8 października 2009 r. — ancotel przeciwko OHIM — Acotel (ancotel)

text:
               19.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/33

         Skarga wniesiona w dniu 8 października 2009 r. — ancotel przeciwko OHIM — Acotel (ancotel)
   (Sprawa T-408/09)
   2009/C 312/55
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: ancotel GmbH (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat H. Truelsen)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Acotel SpA (Rzym, Włochy)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 19 czerwca 2009 r. (sprawa R 1385/2008-1)

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „ancotel” dla usług z klas 35 i 38 (zgłoszenie nr)

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Acotel SpA

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: w szczególności zarejestrowany we Włoszech graficzny znak towarowy nr 643 751 i graficzny wspólnotowy znak towarowy nr 1 442 268„ACOTEL” dla towarów i usług z klas 9 i 38

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 (1) ze względu na to, że w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

      (1)  Rozporządzenie (WE) Rady nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa T-443/12: Skarga wniesiona w dniu 5 października 2012 r. — ancotel przeciwko OHIM — Acotel (ancotel.)

text:
               8.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 379/25

         Skarga wniesiona w dniu 5 października 2012 r. — ancotel przeciwko OHIM — Acotel (ancotel.)
   (Sprawa T-443/12)
   2012/C 379/44
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: ancotel GmbH (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat H. Truelsen)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Acotel SpA (Rzym, Włochy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 3 sierpnia 2012 r. w sprawie R 1895/2011-4 (dawniej R 1385/2008-1);

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „ancotel” dla usług z klas 35 i 38 — zgłoszenie nr 3 314 424

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Acotel SpA

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzny krajowy i wspólnotowy znak towarowy zawierający element słowny „ACOTEL” dla towarów i usług z klas 9 i 38

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-205/15: Skarga wniesiona w dniu 24 kwietnia 2015 r. – Aguirre y Compañía/OHIM – Puma (Przedstawienie buta sportowego)

text:
               22.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/36

         Skarga wniesiona w dniu 24 kwietnia 2015 r. – Aguirre y Compañía/OHIM – Puma (Przedstawienie buta sportowego)
   (Sprawa T-205/15)
   (2015/C 205/49)
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Aguirre y Compañía, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci M. Pomares Caballero i A. Pomares Caballero)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Puma SE (Herzogenaurach, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Właściciel spornego wzoru: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny wzór: Wzór wspólnotowy przedstawiający but sportowy –wzór wspólnotowy nr 1050520-0001

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 20 stycznia 2015 r. w sprawie R 696/2013-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zmianę zaskarżonej decyzji poprzez stwierdzenie, że w niniejszym przypadku nie występuje stwierdzona przez Izbę Odwoławczą podstawa unieważnienia określona w art. 25 ust. 1 lit. e) rozporządzenia nr 6/2002;

               —

               ewentualnie, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               w każdym wypadku nakazanie OHIM pokrycia własnych kosztów oraz kosztów strony skarżącej.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie istotnego wymogu proceduralnego poprzez zawarcie niespójnych stwierdzeń, które stoją na przeszkodzie wystarczającemu uzasadnieniu zaskarżonej decyzji;

               —

               Naruszenie art. 25 ust. 1 lit. e) rozporządzenia nr 6/2002;

               —

               Naruszenie art. 63 rozporządzenia nr 6/2002.


title: Sprawa C-469/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Verona (Włochy) w dniu 30 sierpnia 2013 r. — Shamim Tahir przeciwko Ministero dell’Interno i Questura di Verona

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Verona (Włochy) w dniu 30 sierpnia 2013 r. — Shamim Tahir przeciwko Ministero dell’Interno i Questura di Verona
   (Sprawa C-469/13)
   2014/C 52/44
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale di Verona

      Strony w postepowaniu głównym

      Strona skarżąca: Shamim Tahir

      Strona pozwana: Ministero dell’Interno, Questura di Verona

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 7 ust. 1 dyrektywy 2003/109 (1) należy interpretować w ten sposób, że warunek legalnego, nieprzerwanego i trwającego pięć lat pobytu w państwie członkowskim, ustanowiony w art. 4 ust. 1 dyrektywy, którego spełnienie musi być wykazane przy składaniu wniosku o zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego, może znajdować zastosowanie także do osoby innej niż składająca wniosek, i która jest z nią związana stosunkiem rodzinnym, w myśl art. 2 lit. e) dyrektywy;

               2)

               Czy art. 13 zdanie pierwsze dyrektywy 2003/109, należy interpretować w ten sposób, że warunek pozwalający na rozszerzenie przesłanki obejmującej legalny, nieprzerwany i trwający pięć lat pobyt w danym państwie osoby, która nabyła już status rezydenta długoterminowego, ustanowionej w art. 4 ust. 1 tej samej dyrektywy na — określonych w art. 2 lit. e) dyrektywy — członków rodziny tej osoby niezależnie od czasu trwania pobytu tychże członków rodziny na terytorium państwa członkowskiego, w którym składany jest wniosek stanowi korzystniejszy warunek, zgodnie z którym państwa członkowskie mogą wydawać zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE ze stałym lub nieograniczonym okresem ważności.

      (1)  Dyrektywa Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotycząca statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi (Dz.U. L 16, s. 44).


title: Sprawa T-283/14: Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2014 r. – Advansa i in. przeciwko Komisji

text:
               14.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/35

         Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2014 r. – Advansa i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-283/14)
   2014/C 223/39
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Advansa GmbH (Hamm, Niemcy), Akzo Nobel Industrial Chemicals GmbH (Ibbenbüren, Niemcy), Aurubis AG (Hamburg, Niemcy), CABB GmbH (Gersthofen, Niemcy), CBW Chemie GmbH Bitterfeld-Wolfen (Bitterfeld-Wolfen, Niemcy), CFB Chemische Fabrik Brunsbüttel GmbH & Co. KG (Bitterfeld-Wolfen), Clariant Produkte (Niemcy) GmbH (Frankfurt am Main, Niemcy), Dow Olefinverbund GmbH (Schkopau, Niemcy), Dow Deutschland Anlagengesellschaft mbH (Stade, Niemcy), Dralon GmbH (Dormagen, Niemcy), Ems-Chemie (Neumünster) GmbH & Co. KG (Neumünster, Niemcy), Hahl Filaments GmbH (Munderkingen, Niemcy), ISP Marl GmbH (Marl, Niemcy), Messer Produktionsgesellschaft mbH Siegen (Bad Soden am Taunus, Niemcy), Messer Produktionsgesellschaft mbH Salzgitter (Bad Soden am Taunus), Nabaltec AG (Schwandorf, Niemcy), Siltronic AG (Monachium, Niemcy), Trevira GmbH (Bobingen, Niemcy), Wacker Chemie AG (München, Niemcy) i Westfalen Industriegase GmbH (Münster, Niemcy) (przedstawiciele: C. Arhold, N. Wimmer, F. Wesche, L. Petersen i T. Woltering, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2013) 4424 final z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie wszczęcia przeciwko Republice Federalnej Niemiec przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE formalnego postępowania wyjaśniającego w przedmiocie wsparcia dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz ograniczenia „dopłaty EEG” (dopłaty przeznaczonej na finansowanie źródeł energii odnawialnej w Niemczech) w przypadku odbiorców energochłonnych [pomoc państwa SA.33995 (2013/C) (ex 2013/NN)];

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy: naruszenie art. 107 TFUE ust. 1 i art. 108 TFUE poprzez błędne zakwalifikowanie systemu szczególnych wypłat wyrównawczych

                           —

                           Strona skarżąca podnosi, że decyzja o wszczęciu postępowania została wydana z naruszeniem art. 107 ust. 1 i art. 108 TFUE a także art. 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 108 traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (1), ponieważ przewidziane w Gesetz für den Vorrang erneuerbarer Energien (niemieckiej ustawie o uprzywilejowaniu energii odnawialnych, zwanych dalej: „EEG”) dopłaty EEG nie stanowią przyznania zasobów państwowych, a ograniczenie tych dopłat w przypadku odbiorców energochłonnych nie stanowi rezygnacji z uzyskania takich zasobów.

                           —

                           W związku z tym strona skarżąca twierdzi, że przeprowadzając badanie ww. środków Komisja zastosowała kryteria, które są niezgodne z zasadami określonymi w dotychczasowym orzecznictwie. W szczególności całkowicie pominęła kryterium, które w myśl dotychczasowego orzecznictwa jest konieczne do zakwalifikowania jako zasobów państwowych, a które jest związane z konkretnymi uprawnieniami organów państwowych do dysponowania rozpatrywanymi środkami i uznała za wystarczające to, że ustawodawca krajowy wywiera wpływ na przepływy pieniężne pomiędzy podmiotami prywatnymi, a organy regulacyjne kontrolują to, czy te podmioty spełniają określone w przepisach prawa wymogi.

                           —

                           Następnie strona skarżąca twierdzi, że Komisja jest związana swą decyzją, w której uznała, iż EEG 2000 nie stanowi pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, gdyż nie wiąże się z przeniesieniem zasobów państwowych i dlatego dopuściła się naruszenia prawa uznając EEG 2012 za wprowadzoną z naruszeniem prawa nową pomoc.

                           —

                           Ponadto Komisja nie przeprowadziła wystarczającej analizy i dlatego nie mogła ustalić, że system szczególnych wypłat wyrównawczych dla odbiorców energochłonnych jest uzasadniony celem, charakterem i wewnętrzną strukturą EEG 2012 i dlatego nie przysparza selektywnych korzyści.

               2.

               Zarzut drugi: naruszenie art. 108 ust. 1 TFUE oraz art. 18 i 19 rozporządzenia nr 659/1999 ze względu na niezaproponowanie odpowiednich środków

                           —

                           Strona skarżąca podnosi w tym względzie, że badając EEG 2012 Komisja powinna była w każdym razie przeprowadzić przewidziane w art. 108 ust. 1 TFUE i art. 17-19 rozporządzenia nr 659/1999 postępowanie dotyczące pomocy istniejącej i winna była przed wszczęciem formalnego postępowania wyjaśniającego zaproponować Republice Federalnej Niemiec odpowiednie środki, zamiast poprzez zakwalifikowanie EEG 2012 jako nowej niezgłoszonej pomocy narażać podmioty gospodarcze na znaczne ryzyko ekonomiczne

               3.

               Zarzut trzeci: naruszenie prawa do bycia wysłuchanym

                           —

                           Skarżące twierdzą, że Komisja winna była w każdym razie przed wydaniem decyzji o takiej wadze prawnej wysłuchać ich stanowisk.

               4.

               Zarzut czwarty: niewystarczające uzasadnienie

                           —

                           Wreszcie strona skarżąca podnosi, że decyzja o wszczęciu postępowania nie została w wystarczający sposób uzasadniona.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. L 083, 27.3.1999, s.1).


title: Sprawa T-382/07 R: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 października 2007 r. — Francja przeciwko Radzie

text:
               22.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/44

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 października 2007 r. — Francja przeciwko Radzie
   (Sprawa T-382/07 R)
   (2007/C 315/86)

      Język postępowania: francuski

   Prezes Sądu zarządził wykreślenie sprawy.


title: Sprawa C-651/13: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 12 lutego 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Lb Group Ltd/Ministero dell'Economia e delle Finanze, Amministrazione Autonoma dei Monopoli di Stato (AAMS), Galassia Game Srl (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania — Identyczne pytania prejudycjalne — Artykuły 49 TFUE i 56 TFUE — Swoboda przedsiębiorczości — Swoboda świadczenia usług — Gry losowe — Przepisy krajowe — Reorganizacja systemu koncesji poprzez zrównanie w czasie terminu wygaśnięcia — Nowy przetarg — Koncesje o krótszym czasie obowiązywania, niż w przypadku koncesji dawniejszych — Ograniczenie — Nadrzędne względy interesu ogólnego — Proporcjonalność)

text:
               20.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 127/2

         Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 12 lutego 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Lb Group Ltd/Ministero dell'Economia e delle Finanze, Amministrazione Autonoma dei Monopoli di Stato (AAMS), Galassia Game Srl
   (Sprawa C-651/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania - Identyczne pytania prejudycjalne - Artykuły 49 TFUE i 56 TFUE - Swoboda przedsiębiorczości - Swoboda świadczenia usług - Gry losowe - Przepisy krajowe - Reorganizacja systemu koncesji poprzez zrównanie w czasie terminu wygaśnięcia - Nowy przetarg - Koncesje o krótszym czasie obowiązywania, niż w przypadku koncesji dawniejszych - Ograniczenie - Nadrzędne względy interesu ogólnego - Proporcjonalność))
   (2015/C 127/02)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Lb Group Ltd

      Strona pozwana: Ministero dell'Economia e delle Finanze, Amministrazione Autonoma dei Monopoli di Stato (AAMS), Galassia Game Srl

      Sentencja

   Artykuły 49 TFUE i 65 TFUE oraz zasady równego traktowania i skuteczności należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one przepisom krajowym tego rodzaju, jak przepisy rozpatrywane w postepowaniu głównym, które przewidują organizację nowego przetargu dotyczącego koncesji o krótszym czasie obowiązywania, niż czas obowiązywania koncesji udzielonych w przeszłości w związku z reorganizacją systemu poprzez zrównanie w czasie terminu wygaśnięcia koncesji.

      (1)  Dz.U. C 112 z 14.4.2014.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 października 2004 r. w sprawach połączonych T-117/03 do T-119/03 oraz T-171/03, New Look Ltd przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (Wspólnotowy znak towarowy — Procedura sprzeciwu — Wspólnotowy graficzny wcześniejszy znak towarowy zawierający kombinację liter „NL” — Wnioski o rejestrację wspólnotowych znaków graficznych zawierających wyrazy „NLSPORT”, „NLJEANS”, „NLACTIVE” oraz „NLCollection” — Względne podstawy odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               18.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/19

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 6 października 2004 r.
   w sprawach połączonych T-117/03 do T-119/03 oraz T-171/03, New Look Ltd przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Procedura sprzeciwu - Wspólnotowy graficzny wcześniejszy znak towarowy zawierający kombinację liter „NL” - Wnioski o rejestrację wspólnotowych znaków graficznych zawierających wyrazy „NLSPORT”, „NLJEANS”, „NLACTIVE” oraz „NLCollection” - Względne podstawy odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2004/C 314/49)
   Język postępowania: hiszpański
   W sprawach połączonych T-117/03 do T-119/03 oraz T-171/03, New Look Ltd z siedzibą w Weymouth, Dorset (Zjednoczone Królestwo), reprezentowana przez R. Ballestera oraz G. Marína, adwokatów, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (pełnomocnicy: O. Montalto, J. García Murillo i S. Laitinen), w których drugą stroną w postępowaniu przed izbą odwoławczą OHIM była Noulover SA, z siedzibą w Barcelonie (Hiszpania), mających za przedmiot cztery skargi wniesione na decyzje pierwszej izby odwoławczej OHIM z dnia 27 stycznia 2003 r. (R 95/2002-1, R 577/2001-1, R 578/2001-1) oraz z dnia 15 kwietnia 2003 r. (R 19/03-1), w sprawie procedur sprzeciwu Naulover SA przeciwko New Look Ltd, Sąd Pierwszej Instancji (druga izba), w składzie J. Pirrung, prezes, A. W. H. Meij i N. J. Forwood, sędziowie, sekretarz: J. Palacio González, główny administrator, wydał dnia 6 października 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 146 z 21.6.2003.


title: Sprawa T-524/15: Postanowienie Sądu z dnia 5 kwietnia 2015 r. – NICO/Rada

text:
               30.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/46

         Postanowienie Sądu z dnia 5 kwietnia 2015 r. – NICO/Rada
   (Sprawa T-524/15) (1)

   (2016/C 191/63)
   Język postępowania: angielski
   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 371 z 9.11.2015.


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej Dz.U. C 197 z 2.8.2008 .

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/1

         (2008/C 209/01)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 197 z 2.8.2008.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 183 z 19.7.2008.

      Dz.U. C 171 z 5.7.2008.

      Dz.U. C 158 z 21.6.2008.

      Dz.U. C 142 z 7.6.2008.

      Dz.U. C 128 z 24.5.2008.

      Dz.U. C 116 z 9.5.2008.
   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


title: Sprawa F-104/09: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 24 marca 2011 r. — Canga Fano przeciwko Radzie (Służba publiczna — Urzędnicy — Awans — Postępowanie w sprawie awansu w 2009 r. — Decyzja o nieawansowaniu — Porównanie osiągnięć — Oczywisty błąd w ocenie — Skarga o stwierdzenie nieważności — Skarga o odszkodowanie)

text:
               28.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 160/28

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 24 marca 2011 r. — Canga Fano przeciwko Radzie
   (Sprawa F-104/09) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Awans - Postępowanie w sprawie awansu w 2009 r. - Decyzja o nieawansowaniu - Porównanie osiągnięć - Oczywisty błąd w ocenie - Skarga o stwierdzenie nieważności - Skarga o odszkodowanie)
   2011/C 160/42
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Diego Canga Fano (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues i C. Bernard-Glanz)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i K. Zieleśkiewicz, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej o niewpisaniu skarżącego na listę osób awansowanych do grupy AD13 w postępowaniu w sprawie awansu w 2009 r.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               D. Canga Fano pokrywa całość kosztów postępowania.

      (1)  Dz.U. C 37 z 13.2.2010, s. 51.


title: Sprawa C-498/07 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) wydanego w dniu 12 września 2007 r. w sprawie T-363/04 Koipe Corporación, SL przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego, wniesione w dniu 16 listopada 2007 r. przez Aceites del Sur-Coosur, SA

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/27

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) wydanego w dniu 12 września 2007 r. w sprawie T-363/04 Koipe Corporación, SL przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego, wniesione w dniu 16 listopada 2007 r. przez Aceites del Sur-Coosur, SA
   (Sprawa C-498/07 P)
   (2008/C 22/53)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Aceites del Sur-Coosur, SA, wcześniej Aceites del Sur, SA (przedstawiciel: adwokat J.M. Otero Lastres)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uznanie za wniesione we właściwej formie i w terminie odwołania od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) wydanego w dniu 12 września 2007 r. w sprawie T-363/04 wniesionego z uwagi na naruszenie prawa wspólnotowego;

               —

               zgodnie z art. 61 statutu Trybunału i art. 113 regulaminu — uwzględnienie odwołania i w konsekwencji uchylenie wspomnianego wyroku Sądu w całości;

               —

               jeżeli stan sprawy na to pozwoli, wydanie orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie;

               —

               posiłkowo — przekazanie sprawy Sądowi, żeby orzekł zgodnie z wiążącymi kryteriami określonymi przez Trybunał oraz, jeżeli Trybunał uzna to za konieczne, wskazanie, jakie są skutki nieważnej decyzji, które winny zostać uznane za ostateczne dla stron sporu, oraz obciążenie na podstawie art. 112 regulaminu strony skarżącej w pierwszej instancji i pozwanej w postępowaniu odwoławczym kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Niniejsze odwołanie od wyroku pierwszej izby Sądu z dnia 12 września 2007 r. zostało oparte na dwóch zarzutach przedstawionych poniżej:
   1.   Naruszenie art. 8 ust. 1 i 2 lit. a) ppkt i) i ii) rozporządzenia nr 40/94 (1)

   Pierwsze naruszenie prawa wspólnotowego wynikające z zaskarżonego wyroku polega na uznaniu za „pozbawioną znaczenia” kwestię określenia, które znaki towarowe CARBONELL ze wskazanych w sprzeciwie wobec zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego LA ESPAÑOLA nr 236588 spełniały wymóg bycia „wcześniejszym” znakiem towarowym.
   Gdyby art. 8 ust. 1 i 2 lit. a) ppkt i) i ii) rozporządzenia nr 40/94 został zastosowany, Sąd wykluczyłby ze znaków wskazanych w sprzeciwie należący do KOIPE wspólnotowy znak towarowy CARBONELL nr 338681, ponieważ ta rejestracja wspólnotowa nie stanowi wcześniejszego znaku towarowego w rozumieniu art. 8 ust. lit. a) ppkt i) tego rozporządzenia. Gdyby Sąd tego dokonał, jedynymi wcześniejszymi znakami towarowymi należącymi do KOPIE, które mogłyby zostać wskazane w sprzeciwie wobec zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego LA ESPAÑOLA nr 236588 mojej mandantki, byłyby hiszpańskie rejestracje nr 994364, 1238745 i 1698613 znaku towarowego CARBONELL.
   Określając w ten sposób wcześniejsze znaki towarowe, które można przeciwstawić wnioskowi o rejestrację wspólnotowego znaku towarowego LA ESPAÑOLA nr 236588, mielibyśmy do czynienia ze znakami chronionymi na terytorium Hiszpanii w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94. Oznaczałoby to, że kwestia istnienia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd poprzez pomylenie wspólnotowego znaku towarowego LA ESPAÑOLA nr 236588 z wcześniejszymi znakami towarowymi wskazanymi przez KOIPE w sprzeciwie powinna zostać rozstrzygnięta wyłącznie w stosunku do odbiorców zamieszkałych na terytorium Hiszpanii, ponieważ to właśnie tam chronione są wcześniejsze znaki towarowego KOIPE, a nie w stosunku do odbiorców z całego terytorium Wspólnoty, gdyż żaden ze wcześniejszych znaków towarowych nie jest znakiem wspólnotowym.
   2.   Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94
   Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 dotyczy, jak wiadomo, względnej podstawy odmowy rejestracji wspólnotowego znaku towarowego z uwagi na istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd przez pomylenie zgłoszonego wspólnotowego znaku towarowego z przynajmniej jednym wcześniejszym znakiem towarowym wskazanym w sprzeciwie. W zaskarżonym wyroku Sąd naruszył ten przepis z dwóch następujących powodów:
   Część pierwsza
   Skutki nieprawidłowego określenia wcześniejszych znaków towarowych, które mogą zostać przeciwstawione zgłoszeniu wspólnotowego znaku towarowego LA ESPAÑOLA nr 236588
   Pierwsze naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94, na które pragniemy wskazać, ma za punkt wyjścia nieprawidłowe określenie „wcześniejszych” znaków towarowych, na które można się powołać w sprzeciwie wobec zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego, i dotyczy skutków takiego nieprawidłowego określenia przeciwstawionych wcześniejszych znaków towarowych na sposób zastosowania przez Sąd art. 8 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia w przypadku sporu stanowiącego przedmiot niniejszej postępowania.
   Z całości argumentów wskazanych w pierwszej części można wnioskować, że w zaskarżonym wyroku naruszono art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94, ponieważ:

               —

               za przeciwstawione wcześniejsze znaki towarowe nie uznano wyłącznie hiszpańskich znaków towarowych CARBONELL nr 994364, 1238745 i 1698613;

               —

               z przeciwstawionych znaków nie wykluczono wyraźnie późniejszego wspólnotowego znaku towarowego CARBONELL nr 338681;

               —

               w konsekwencji dwóch powyższych stwierdzeń nie określono prawidłowo „odbiorców na terytorium, na którym wcześniejszy znak towarowy jest chroniony”; w istocie z uwagi na to, że wcześniejsze znaki towarowe są wyłącznie hiszpańskie, odbiorcy na rozpatrywanym terytorium to hiszpańscy konsumenci oliwy z oliwek;

               —

               nawet jeżeli Sąd w niektórych fragmentach wyroku odwołał się do „hiszpańskiego rynku oliwy z oliwek”, to uwzględnił tę informację w sposób bardzo wybiórczy i ograniczony, ponieważ wziął on ją pod uwagę jedynie na potrzeby oceny charakteru odróżniającego graficznych elementów spornych oznaczeń;

               —

               w konsekwencji Sąd nie uwzględnił tej informacji ani w celu oceny całości czynnika dotyczącego podobieństwa oznaczeń (ponieważ nie wspomniano nic o „hiszpańskim rynku oliwy z oliwek” na potrzeby oceny, na przykład, charakteru odróżniającego elementów słownych spornych oznaczeń), ani w celu wzięcia pod uwagę innych czynników, które były równie istotne w niniejszej sprawie dla orzeczenia w przedmiocie istnienia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w przypadku rozpatrywanych spornych oznaczeń.

         Część druga
   Wpływ nieprawidłowego określenia przeciwstawionych znaków towarowych na wskazanie odbiorców na terytorium, na którym wcześniejszy znak jest chroniony. Błędne określenie i, co za tym idzie, błędna ocena istotnych czynników w ramach ustalenia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.
   Argumenty na uzasadnienie naruszenia art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 wskazane przez nas w drugiej części opierają się na dwóch filarach czy też podstawach: po pierwsze, na całości wcześniejszych rozważań dotyczących nieprawidłowego określenia „przeciwstawionych wcześniejszych znaków towarowych” i wpływu takiego określenia na parametr „odbiorców na terytorium, na którym wcześniejszy znak towarowy jest chroniony” oraz po drugie, na błędnym określeniu i, co za tym idzie, błędnej ocenie wszystkich czynników, które należało wziąć pod uwagę przy ocenie istnienia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd przez pomylenie zgłoszonego wspólnotowego znaku towarowego LA ESPAÑOLA nr 236588 z przeciwstawionymi mu wcześniejszymi hiszpańskimi znakami towarowymi CARBONELL nr 994364, 1238745 i 1698613.
   Argumenty, na których strona wnosząca odwołanie opiera swe stanowisko, zgodnie z którym w wyniku niewłaściwego zastosowania w zaskarżonym wyroku naruszono art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94, są następujące:

               —

               w zaskarżonym wyroku analizy spornych oznaczeń dokonano nie na podstawie kryterium „całościowej oceny” i „całościowego wrażenia”, ale na podstawie odrębnego i następującego po sobie — czyli „analitycznego” — rozpatrzenia elementów składających się na sporne złożone znaki towarowego, skutkiem czego Sąd naruszył art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 i orzecznictwo, w którym dokonano wykładni tego przepisu.
               Sąd nie uczynił tego, co winien był uczynić w pierwszej kolejności, czyli rozpatrzyć znaki towarowe w świetle kryterium „całościowej oceny” i „całościowego wrażenia” wywieranego przez sporne znaki. Daleki od działania w ten sposób, Sąd stosował od początku metodę analityczną i dokonywał odrębnego i następującego po sobie badania najpierw elementów figuratywnych (pkt 75-87), a następnie elementów słownych (pkt 88-93), przypisując decydujące znaczenie elementom figuratywnym i odmawiając wszelkiego — nawet minimalnego — znaczenia elementom słownym. Wprawdzie w wyroku odwołano się do kryterium całościowej oceny i całościowego wrażenia (pkt 99), jednak by działać zgodnie z prawem nie wystarczy zacytować kryterium wypracowanego w orzecznictwie — należy ponadto prawidłowo zastosować je w danej sprawie, a to nie miało miejsca w zaskarżonym wyroku. W istocie w celu oceny czynnika podobieństwa spornych oznaczeń w zaskarżonym wyroku nie zastosowano jako pierwszego i głównego kryterium całościowej oceny i całościowego wrażenia, a wprowadzono kryterium analityczne, dokonując w pierwszej kolejności rozłożenia znaków towarowych na ich dwa elementy figuratywne i słowne, i w drugiej kolejności przeprowadzając odrębną ocenę najpierw dwóch elementów figuratywnych spornych znaków towarowych a następnie elementu słownego LA ESPAÑOLA, bez odwołania się w jakikolwiek sposób do drugiego elementu słownego spornych znaków towarowych, czyli nazwiska CARBONELL.
               Ponadto w zaskarżonym wyroku naruszono art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 również dlatego, że nie dokonano w nim oceny dwóch czynników istotnych w sprawie — takich jak wcześniejsze współistnienie na rynku przez długi okres czasu oraz powszechna znajomość znaku — które były wysoce istotne dla oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd przez pomylenie zgłoszonego wspólnotowego znaku towarowego LA ESPAÑOLA nr 236588 z przeciwstawionymi mu wcześniejszymi hiszpańskimi znakami towarowymi CARBONELL.

               —

               Sposób postrzegania przez przeciętnego hiszpańskiego konsumenta oliwy z oliwek oraz rzekome prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w przypadku spornych znaków towarowych.
               Nawet jeżeli w zaskarżonym wyroku odwołano się do profilu przeciętnego konsumenta wypracowanego w orzecznictwie wspólnotowym, to Sąd nie wykorzystał tego modelu konsumenta, tylko nadał przeciętnemu hiszpańskiemu konsumentowi oliwy z oliwek profil, który jest bardziej zbliżony do modelu przeciętnego konsumenta przyjmowanego przez orzecznictwo niemieckie — a mianowicie „konsument nieuważny i nierozważny” — niż obranemu przez orzecznictwo wspólnotowe modelowi konsumenta europejskiego, „konsumenta właściwie poinformowanego, uważnego i rozsądnego” (wyroki w sprawie LLOYD, pkt 26, i w sprawie PICASSO, pkt 38). Poza tym istotnym błędem w wyroku można dopatrzyć się kolejnego, nie mniej istotnego błędu, który polega na „uwzględnieniu niższego poziomu uwagi”, który mogą wykazywać odbiorcy względem znaków towarowych oliwy z oliwek zamiast wzięcia pod uwagę poziomu uwagi wykazywanego zwykle przez właściwie poinformowanego, uważnego i rozsądnego przeciętnego hiszpańskiego konsumenta oliwy z oliwek.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1).


title: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 2 czerwca 2005 r. w sprawie C-68/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 2001/81/WE — Zanieczyszczenie powietrza — Krajowe poziomy emisji)

text:
               23.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/15

      WYROK TRYBUNAŁU

   (szósta izba)
   z dnia 2 czerwca 2005 r.
   w sprawie C-68/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 2001/81/WE - Zanieczyszczenie powietrza - Krajowe poziomy emisji)
   (2005/C 182/28)
   Język postępowania: grecki
   W sprawie C-68/04 mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 13 lutego 2004 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: G. Valero Jordana i M. Konstantinidis) przeciwko Republice Greckiej (pełnomocnik: N. Dafniou), Trybunał (szósta izba), w składzie: A. Borg Barthet (sprawozdawca), prezes izby, A. La Pergola i A. Ó Caoimh, sędziowie; rzecznik generalny: D. Ruiz-Jarabo Colomer, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 2 czerwca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2001/81/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2001 r. w sprawie krajowych poziomów emisji dla niektórych rodzajów zanieczyszczenia powietrza, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 15 ust. 1 tej dyrektywy.

               2.

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 94 z 17.4.2004


title: Sprawa T-149/08: Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2008 r. — Abbott Laboratories przeciwko OHIM — aRigen (Sorvir)

text:
               7.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/36

         Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2008 r. — Abbott Laboratories przeciwko OHIM — aRigen (Sorvir)
   (Sprawa T-149/08)
   (2008/C 142/66)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Abbott Laboratories (Abbott Park, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: S. Schäffler, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: aRigen, Inc. (Tokio, Japonia)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) wydanej w dniu 6 lutego 2008 r. w sprawie R 809/2007-2; oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: aRigen, Inc

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „Sorvir” dla towarów z klasy 5 — zgłoszenie nr 004 455 507

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie:słowny znak towarowy „NORVIR” dla towarów z klasy 5

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: odrzucenie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94 z uwagi na podobieństwo spornych znaków towarowych, a w konsekwencji zaistnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd odnośnie do tych znaków


title: Sprawa T-88/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 24 stycznia 2008 r. — Dorel Juvenile Group przeciwko OHIM (SAFETY 1 ST ) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego SAFETY 1 ST — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/35

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 24 stycznia 2008 r. — Dorel Juvenile Group przeciwko OHIM (SAFETY 1ST)
   (Sprawa T-88/06) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego SAFETY 1ST - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2008/C 64/55)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Dorel Juvenile Group, Inc. (Canton, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat G. Simon)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (przedstawiciel: Ó. Mondéjar Ortuño, pełnomocnik)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 stycznia 2006 r. (sprawa R 616/2004-2), dotyczącą wniosku o rejestrację słownego znaku towarowego SAFETY 1ST jako wspólnotowego znaku towarowego.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Dorel Juvenile Group, Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 108 z 6.5.2006.


title: Sprawa T-306/04: Skarga wniesiona dnia 15 lipca 2004 r. przez Monikę Luxem przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/41

         Skarga wniesiona dnia 15 lipca 2004 r. przez Monikę Luxem przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-306/04)
   (2004/C 262/79)
   Język postępowania: francuski
   Dnia 15 lipca 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich przez Monikę Luxem, zamieszkałą w Brukseli, reprezentowaną przez Sébastiena Orlandiego, Alberta Coolena, Jean-Noëla Louisa i Etienne Marchall, adwokatów, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji odmawiającej powołania jej na stanowisko urzędnika Wspólnot Europejskich i przydzielenia jej do DG ds. rozwoju/A.2 na stanowisko zgłoszone jako wakujące pod numerem COM/2002/6022/F oraz odmawiającej przydzielenia jej na inne stanowisko odpowiadające jej umiejętnościom i jej profilowi zawodowemu

               —

               obciążenie kosztami strony pozwanej.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca zgłosiła swą kandydaturę w konkursie ogólnym COM/A/6/01 na [zatrudnienie] administratorów w dziedzinie stosunków zewnętrznych i zarządzania pomocą. W swoim zgłoszeniu wskazała, że po studiach trwających trzy lata uzyskała niemiecki dyplom. Po zdaniu konkursu zgłosiła swą kandydaturę na wakujące stanowisko w Komisji. Pismem z dnia 30 lipca 2003 r. Komisja poinformowała ją, że z uwagi na jej dyplom nie była w stanie uwzględnić jej kandydatury. Według Komisji, tylko niemiecki dyplom otrzymany po ukończeniu czteroletnich studiów spełniał wymogi przyjęcia w konkursie przewidujące, że wymagane dyplomy winny umożliwiać podjęcie studiów doktoranckich.
   Na poparcie swej skargi o stwierdzenie nieważności tej decyzji, skarżąca podnosi naruszenie zasady pewności prawa, niezgodność z prawem wycofania się z decyzji, która nadała prawa podmiotowe, naruszenie ogłoszenia o przedmiotowym konkursie, a także oczywisty błąd w ocenie.


title: Sprawa T-166/10: Skarga wniesiona w dniu 7 kwietnia 2010 r. — Samskip Multimodal Container Logistics przeciwko Komisji

text:
               31.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/39

         Skarga wniesiona w dniu 7 kwietnia 2010 r. — Samskip Multimodal Container Logistics przeciwko Komisji
   (Sprawa T-166/10)
   ()
   2010/C 209/61
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Samskip Multimodal Container Logistics BV ('s-Gravenzande, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci K. Platteau, Y. Maasdam i P. Broers)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2010) 580 z dnia 27 stycznia 2010 r. w sprawie pomocy finansowej na rzecz projektów działań przedłożonych w 2009 r. w ramach procedury selekcji programu Unii Europejskiej udzielania wspólnotowej pomocy finansowej w celu poprawy działania systemu transportu towarowego na środowisko (Marco Polo II) (1), w zakresie w jakim wybrany został wniosek nr TREN/B4/SUB/01-2009 MP-II/6, projekt G2G@2XL, opiewający na kwotę EUR 2 190 539;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej zgodnie z art. 87 § 2 regulaminy postępowania Sądu kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty oparte na następujących podstawach.
   W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca twierdzi, że kwestionowana pomoc narusza warunki i wymogi finansowania określone w art. 5 ust. 2 rozporządzenia nr 1692/2006, w zakresie w jakim:

               —

               powoduje niedopuszczalne zakłócenie konkurencji, sprzeczne ze wspólnym interesem na rynku usług transportu towarowego poprzez zastosowanie alternatywnych sposobów transportu proponowanych przez projekt G2G@2XL, głównie kolei, krótkodystansowego transportu morskiego i wodnego transportu śródlądowego z Włoch, Szwajcarii i Austrii do Zjednoczonego Królestwa; oraz

               —

               projekt G2G@2XL nie pozostaje opłacalny po upływie przewidzianego okresu 36 miesięcy.

         W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca podnosi, że kwestionowana pomoc narusza art. 1 rozporządzenia nr 1692/2006, ponieważ nie przyczynia się do osiągnięcia celów wspólnego interesu realizowanych w ramach programu Marco Polo II. Rezultatem kwestionowanej pomocy będzie bowiem zaledwie przesunięcie z jednego istniejącego podmiotu gospodarczego świadczącego usługi transportowe przy użyciu różnych środków transportu, do innego podmiotu gospodarczego, a nie przejście z transportu drogowego na transport kolejowy. W konsekwencji nie nastąpi przesunięcie nadwyżki ładunku z drogowego transportu towarowego na rzecz innych przyjaznych środowisku środków transportu. Kwestionowana pomoc nie przyczyni się zatem do rzeczywistego obniżenia intensywności międzynarodowego drogowego transportu towarowego, a co za tym idzie — zmniejszenia przeciążeń ruchu, ani też realizacji celu redukcji negatywnego wpływu systemu transportu na środowisko naturalne (np. celów wspólnego interesu realizowanych przez program Marco Polo II, o których mowa w art. 1 rozporządzenia nr 1692/2006).

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1692/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 2006 r. ustanawiające drugi program Marco Polo dla udzielania wspólnotowej pomocy finansowej w celu poprawy działania systemu transportu towarowego na środowisko (Marco Polo II) i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1382/2003, Dz.U. 2006 L 328, p. 1


title: Sprawa C-27/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Giustizia Amministrativa per la Regione siciliana (Włochy) w dniu 22 stycznia 2015 r. – Pippo Pizzo/CRGT srl

text:
               27.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/27

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Giustizia Amministrativa per la Regione siciliana (Włochy) w dniu 22 stycznia 2015 r. – Pippo Pizzo/CRGT srl
   (Sprawa C-27/15)
   (2015/C 138/39)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Giustizia Amministrativa per la Regione siciliana

      Strony w postępowaniu głównym

      Wnoszący odwołanie: Pippo Pizzo

      Druga strona postępowania: CRGT srl

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 47 i 48 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (1) należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak opisane powyżej uregulowanie włoskie, które zezwala przedsiębiorstwu na powołanie się w części na zdolności innego podmiotu w opisanych powyżej warunkach w zakresie usług?

               2)

               Czy zasady prawa Unii Europejskiej, zwłaszcza zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań, zasada pewności prawa i zasada proporcjonalności, stoją na przeszkodzie uregulowaniu w porządku prawnym państwa członkowskiego zezwalającemu na wykluczenie z publicznego postępowania przetargowego przedsiębiorstwa, które nie zrozumiało, gdyż nie zostało to wyraźnie wskazane w dokumentach przetargowych, obowiązku – którego niespełnienie skutkowało wykluczeniem – dokonania zapłaty pewnej kwoty w celu udziału w tym postępowaniu, i to mimo okoliczności, że istnienia wspomnianego obowiązku nie można jasno wywieść z dosłownego brzmienia prawa obowiązującego w danym państwie członkowskim, lecz da się go jednak zrekonstruować w drodze podwójnej operacji prawnej polegającej, w pierwszej kolejności, na szerokiej wykładni niektórych przepisów prawa pozytywnego tego państwa członkowskiego, a następnie na uzupełnieniu ipso iure – zgodnie z wymogami takiej szerokiej wykładni – treści dokumentów przetargowych?

      (1)  Dz.U. L 134, s. 114.


title: Sprawa T-316/14: Skarga wniesiona w dniu 1 maja 2014 r. – PKK przeciwko Radzie

text:
               28.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/22

         Skarga wniesiona w dniu 1 maja 2014 r. – PKK przeciwko Radzie
   (Sprawa T-316/14)
   2014/C 245/30
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Partia Pracujących Kurdystanu (PKK) (przedstawiciele: adwokaci A. van Eik, T. Buruma i M. Wijngaarden)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 125/2014 (1) w zakresie, w jakim dotyczy ono PKK (znanej również pod nazwami: KADEK; KONGRA GEL);

               —

               uznanie, że rozporządzenie Rady (WE) nr 2580/2001 (2) nie ma zastosowania do PKK (znanej również pod nazwami: KADEK; KONGRA GEL);

               —

               ewentualnie, określenie, że uzasadniony jest mniej dotkliwy środek niż utrzymanie w wykazie;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi osiem zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 125/2014 jest nieważne w zakresie, w jakim dotyczy PKK, lub rozporządzenie Rady nr 2580/2001 nie podlega stosowaniu ze względu na nieprzestrzeganie prawa konfliktów zbrojnych.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 125/2014 jest nieważne w zakresie, w jakim dotyczy PKK, ponieważ PKK nie może zostać uznana za „grupę terrorystyczną” w rozumieniu art. 1 ust. 3 wspólnego stanowiska Rady 2001/931/WPZiB (3).

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 125/2014 jest nieważne w zakresie, w jakim dotyczy PKK, ponieważ nie istnieje żadna decyzja wydana przez właściwą władzę, jak tego wymaga art. 1 ust. 4 wspólnego stanowiska Rady 2001/931/WPZiB.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 125/2014 jest nieważne w zakresie, w jakim dotyczy PKK, ponieważ decyzja jest częściowo oparta na informacjach uzyskanych w wyniku tortur lub złego traktowania, przez co nie szanuje praw podstawowych, nie przestrzega zasad i nie popiera ich stosowania w zgodzie z art. 51 karty praw podstawowych.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący tego, że rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 125/2014 jest nieważne w zakresie, w jakim dotyczy PKK, ponieważ Rada nie przeprowadziła właściwej kontroli wymaganej na podstawie art. 1 ust. 6 wspólnego stanowiska Rady 2001/931/WPZiB.

               6.

               Zarzut szósty dotyczący tego, że rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 125/2014 jest nieważne w zakresie, w jakim dotyczy PKK, ponieważ decyzja nie jest zgodna z wymogami proporcjonalności i pomocniczości.

               7.

               Zarzut siódmy dotyczący tego, że rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 125/2014 jest nieważne w zakresie, w jakim dotyczy PKK, ponieważ w odniesieniu do rozporządzenia nie dopełniono obowiązku uzasadnienia, jak tego wymaga art. 296 TFUE.

               8.

               Zarzut ósmy dotyczący tego, że rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 125/2014 jest nieważne w zakresie, w jakim dotyczy PKK, ponieważ narusza przysługujące jej prawo do obrony i prawo do skutecznej ochrony sądowej.

      (1)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 125/2014 z dnia 10 lutego 2014 r. dotyczące wykonania art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu oraz uchylenia rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 714/2013.

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2580/2001 z dnia 27 grudnia 2001 r. w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu.

      (3)  Wspólne stanowisko Rady z dnia 27 grudnia 2001 r. w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu.


title: Sprawa T-447/11: Skarga wniesiona w dniu 9 sierpnia 2011 r. — Catinis przeciwko Komisji

text:
               8.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 298/24

         Skarga wniesiona w dniu 9 sierpnia 2011 r. — Catinis przeciwko Komisji
   (Sprawa T-447/11)
   2011/C 298/45
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Lian Catinis (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: S. Pappas, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Skarżący wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie dotyczącym braku zamknięcia dochodzenia i oddalenia żądania skarżącego, by udostępnić mu akta sprawy dotyczące go osobiście;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie swej skargi skarżący podnosi przede wszystkim zarzut naruszenia prawa, jak również zarzut naruszenia obowiązku uzasadnienia decyzji w zakresie dalszego prowadzenia dochodzenia przez nadmiernie długi czas oraz w zakresie braku zamknięcia dochodzenia.
   Następnie skarżący podnosi zarzut naruszenia obowiązku uzasadnienia decyzji w zakresie nieudostępnienia mu akt dochodzenia.
   Na koniec skarżący twierdzi, że doszło do naruszenia praw podstawowych oraz ogólnych zasad prawa, a w szczególności zasady dobrej administracji, zasady domniemania niewinności oraz zasady prawa do obrony.


title: Sprawa T-478/16: Skarga wniesiona w dniu 26 października 2016 r. – OP/Komisja

text:
               19.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 475/17

         Skarga wniesiona w dniu 26 października 2016 r. – OP/Komisja
   (Sprawa T-478/16)
   (2016/C 475/27)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: OP (Bonn, Niemcy) (przedstawiciel: S. Conrad, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności dorozumianej odmownej decyzji pozwanej oraz wyraźnej odmownej decyzji pozwanej z dnia 16 i 30 września 2016 r. [nr sprawy: Ares (2016) 5716994] w przedmiocie skargi administracyjnej skarżącej z dnia 17 kwietnia 2016 r. na podstawie art. 22 ust. 1 rozporządzenia (WE) Nr. 58/2003 na kontrolę zgodności z prawem decyzji Agencji Wykonawczej Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych z dnia 18 marca 2016 r. [nr sprawy: Ares (2016) 1371979], która została doręczona skarżącej w dniu 28 kwietnia 2016 r., w zakresie, w jakim wniosek skarżącej o dotacje z dnia 17 listopada 2015 r. (wniosek o nr 716017 – QUASIMODO) został oceniony jako niespełniający wymogów programu ramowego „Horizont 2020”, roczny program prac Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych 2016 (ERC Starting Grant) i odrzucony;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa skarżącej do kontroli przez skarżącą pod względem zgodności z prawem działań Agencji Wykonawczej Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych, ponieważ pozwana pozostawiła bez odpowiedzi skargę administracyjną wniesioną przez skarżącą w terminie przewidzianym w art. 22 ust. 1 akapit 3 rozporządzenia (WE) nr 58/2003 (1).

               2.

               Zarzut drugi dotyczący niezgodności z prawem odrzucenia złożonego przez skarżącą wniosku o dotacje.
               Skarżąca podnosi, że odrzucenie wniesionej przez nią skargi administracyjnej jest również z tego względu niezgodne z prawem, ponieważ sama decyzja odmowna Agencji Wykonawczej Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych jest sprzeczna z prawem.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 58/2003 z dnia 19 grudnia 2002 r. ustanawiające statut agencji wykonawczych, którym zostaną powierzone niektóre zadania w zakresie zarządzania programami wspólnotowymi (Dz.U. 2003, L 11, s. 1).


title: Sprawy połączone C-241/12 i C-242/12: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 12 grudnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank te Rotterdam — Niderlandy) — Postępowania karne przeciwko Shell Nederland Verkoopmaatschappij BV (C-241/12), Belgian Shell NV (C-242/12) (Środowisko naturalne — Odpady — Pojęcie — Dyrektywa 2006/12/WE — Przemieszczanie odpadów — Informowanie właściwych władz krajowych — Rozporządzenie (EWG) nr 259/93 — Występowanie działania polegającego na usuwaniu, zamiaru usunięcia lub zobowiązania do usunięcia substancji lub przedmiotu)

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/11

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 12 grudnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank te Rotterdam — Niderlandy) — Postępowania karne przeciwko Shell Nederland Verkoopmaatschappij BV (C-241/12), Belgian Shell NV (C-242/12)
   (Sprawy połączone C-241/12 i C-242/12) (1)

   (Środowisko naturalne - Odpady - Pojęcie - Dyrektywa 2006/12/WE - Przemieszczanie odpadów - Informowanie właściwych władz krajowych - Rozporządzenie (EWG) nr 259/93 - Występowanie działania polegającego na usuwaniu, zamiaru usunięcia lub zobowiązania do usunięcia substancji lub przedmiotu)
   2014/C 52/16
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank te Rotterdam

      Strony w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

   Shell Nederland Verkoopmaatschappij BV (C-241/12), Belgian Shell NV (C-242/12)

      Przedmiot

   Wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Rechtbank te Rotterdam –Niderlandy — Wykładnia rozporządzeń Rady (EWG) nr 259/93 z dnia 1 lutego 1993 r. w sprawie nadzoru i kontroli przesyłania odpadów w obrębie, do Wspólnoty Europejskiej oraz poza jej obszar (Dz.U. L 30, s. 1) i (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz.U. L 190, s. 1) — Pojęcie odpadów — Transport Ultra Light Sulphur Diesel (ULSD) statkiem z Niderlandów do Belgii — ULSD zmieszany przypadkowo w chwili załadunku z Methyl Tertiary Butyl Ether (MTBE) — Produkt, który przestał odpowiadać specyfikacji uzgodnionej między kupującym a sprzedawcą — Kupujący, który zapoznał się z tym faktem w chwili dostawy do Belgii — Olej napędowy przyjęty z powrotem przez sprzedawcę i przewieziony do Niderlandów — Cena nabycia zwrócona kupującemu — Sprzedawca mający zamiar ponownego wprowadzenia na rynek oleju napędowego po zmieszaniu (lub nie) z innym produktem — Objęcie (lub nie) pojęciem odpadów

      Sentencja

   Artykuł 2 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 259/93 z dnia 1 lutego 1993 r. w sprawie nadzoru i kontroli przesyłania odpadów w obrębie, do Wspólnoty Europejskiej oraz poza jej obszar, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2557/2001 z dnia 28 grudnia 2001 r., należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji takiej jak sytuacja w postępowaniu głównym nie jest objęta pojęciem odpadów w rozumieniu tego przepisu partia oleju napędowego przypadkowo zmieszana z inną substancją, pod warunkiem że jej posiadacz rzeczywiście ma zamiar ponownego wprowadzenia do obrotu tej partii zmieszanej z innym produktem, czego stwierdzenie należy do sądu krajowego.

      (1)  Dz.U. C 243 z 11.8.2012.


title: Sprawa T-15/02: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji dnia  15 marca 2006 r.  — BASF przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i praktyki uzgodnione w sektorze witamin — Prawo do obrony — Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien — Określenie kwoty wyjściowej grzywny — Skutek odstraszający — Okoliczności obciążające — Rola przywódcy lub inicjatora — Współpraca podczas postępowania administracyjnego — Tajemnica zawodowa i zasada dobrej administracji)

text:
               6.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/16

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji dnia 15 marca 2006 r. — BASF przeciwko Komisji
   (Sprawa T-15/02) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i praktyki uzgodnione w sektorze witamin - Prawo do obrony - Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien - Określenie kwoty wyjściowej grzywny - Skutek odstraszający - Okoliczności obciążające - Rola przywódcy lub inicjatora - Współpraca podczas postępowania administracyjnego - Tajemnica zawodowa i zasada dobrej administracji)
   (2006/C 108/25)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: BASF AG (Ludwigshafen, Niemcy) [Przedstawiciele: N. Levy, J. Temple-Lang, solicitors, R. O' Donoghue, barrister oraz adwokat C. Feddersen]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: pełnomocnicy R. Wainwright i L. Pignataro-Nolin]
   Przedmiot sprawy
   Żądanie stwierdzenia nieważności lub obniżenia kwoty grzywien nałożonych na skarżącą w art. 3 lit. b) decyzji Komisji 2003/2/WE z dnia 21 listopada 2001 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE oraz art. 53 porozumienia o EOG (sprawa COMP/E-1/37.512 — Witaminy) (Dz.U. 2003, L 6, str. 1)
   Sentencja wyroku

               1)

               Kwoty grzywien nałożonych na skarżącą w art. 3 lit. b) decyzji Komisji 2003/2/WE z dnia 21 listopada 2001 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE oraz art. 53 porozumienia o EOG (sprawa COMP/E-1/37.512 — Witaminy) za naruszenia dotyczące witamin C i D 3, beta-karotenu i karotenoidów zostają ustalone w następujących wysokościach:

                           —

                           naruszenie dotyczące witaminy C: 10,875 miliona EUR;

                           —

                           naruszenie dotyczące witaminy D 3: 5,6 miliona EUR;

                           —

                           naruszenie dotyczące beta-karotenu: 16 milionów EUR;

                           —

                           naruszenie dotyczące karotenoidów: 15,5 miliona EUR.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Skarżąca pokrywa cztery piąte własnych kosztów oraz cztery piąte kosztów poniesionych przez Komisję, a ta ostatnia pokrywa jedną piątą własnych kosztów oraz jedną piątą kosztów poniesionych przez skarżącą.

      (1)  Dz.U. C 109 z 4.5.2002 r.


title: Sprawa T-580/13: Skarga wniesiona w dniu 4 listopada 2013 r. — Real Express przeciwko OHIM — MIP Metro (real)

text:
               15.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/35

         Skarga wniesiona w dniu 4 listopada 2013 r. — Real Express przeciwko OHIM — MIP Metro (real)
   (Sprawa T-580/13)
   2014/C 45/61
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Real Express Srl (Bukareszt, Rumunia) (przedstawiciel: adwokat C. Anitoae)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG (Düsseldorf, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 16 września 2013 r. w sprawie R 1519/2012-4;

               —

               obciążenie strony pozwanej i MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy w kolorach niebieskim i czerwonym zawierający element słowny „real” dla towarów i usług należących do klas 3 i 35 — zgłoszenie nr 9 512 609

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Rumuńskie znaki towarowe nr. 38 089 i 80 065

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-4/16: Postanowienie Sądu z dnia 2 czerwca 2016 r. – Rabbit/EUIPO – DMG Media (rabbit) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

text:
               22.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/38

         Postanowienie Sądu z dnia 2 czerwca 2016 r. – Rabbit/EUIPO – DMG Media (rabbit)
   (Sprawa T-4/16) (1)

   ((Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania))
   (2016/C 305/52)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Rabbit, Inc. (Redwood City, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: M. Engelman, barrister, i J. Stephenson, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciel: H. O’Neill, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: DMG Media Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 października 2015 r. (sprawa R 2133/2014-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy DMG Media Ltd a Rabbit, Inc.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Rabbit, Inc. pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

      (1)  Dz.U. C 156 z 2.5.2016.