title: Sprawa F-104/08: Skarga wniesiona w dniu 30 grudnia 2008 r. — Angelidis przeciwko Parlementowi

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/77

         Skarga wniesiona w dniu 30 grudnia 2008 r. — Angelidis przeciwko Parlementowi
   (Sprawa F-104/08)
   (2009/C 44/140)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Angel Angelidis (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: E. Boigelot, adwokat)

      Strona pozwana: Parlament Europejski
   Przedmiot i opis sporu
   Stwierdzenie nieważności ogłoszenia o wolnym stanowisku pracy nr 12564 z dnia 26 lutego 2008 r. wydanego przez przewodniczącego Parlamentu Europejskiego dotyczącego obsadzenia stanowiska dyrektora Dyrekcji Generalnej ds. Polityki Wewnętrznej Unii — Dyrekcji D ds. Budżetu, jak również rozpoczętego w wyniku tego ogłoszenia postępowania rekrutacyjnego. Stwierdzenie nieważności decyzji o odrzuceniu kandydatury skarżącego na stanowisko dyrektora ds. Budżetu Dyrekcji Generalnej ds. Polityki Wewnętrznej i o powołaniu na to stanowisko innego kandydata. Wreszcie żądanie odszkodowania i zadośćuczynienia za poniesioną przez skarżącego szkodę materialną i doznaną krzywdę oraz powołania go do grupy zaszeregowania dyrektora „ad personam”.
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 23 września 2008 r., a w konsekwencji ogłoszenia o wolnym stanowisku pracy nr 12564 z dnia 26 lutego 2008 r. wydanego przez przewodniczącego Parlamentu Europejskiego dotyczącego obsadzenia stanowiska dyrektora Dyrekcji Generalnej ds. Polityki Wewnętrznej Unii Europejskiej — Dyrekcji D ds. Budżetu;

               —

               w konsekwencji stwierdzenie nieważności rozpoczętego w wyniku tego ogłoszenia postępowania rekrutacyjnego w drodze przeniesienia lub awansu;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 21 listopada 2008 r. o powołaniu na stanowisko dyrektora ds. Budżetu Dyrekcji Generalnej ds. Polityki Wewnętrznej, jak również decyzji o odrzuceniu kandydatury skarżącego na to samo stanowisko;

               —

               zasądzenie od pozwanego zapłaty zadośćuczynienia za doznaną krzywdę oraz odszkodowania za szkodę materialną i za uszczerbek w karierze zawodowej skarżącego, które wycenia on — z zastrzeżeniem możliwości żądania większej lub mniejszej sumy w trakcie postępowania — na globalną kwotę 25 000,00 EUR, oraz z uwagi, w szczególności na nieprawidłowe wykonanie wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 września 2007 r., stwierdzenie poważnego nadużycia władzy oraz warunków, na jakich nastąpiło kwestionowane powołanie;

               —

               w każdym razie, przyznanie skarżącemu przynajmniej grupy zaszeregowania dyrektora „ad personam”, z uwagi na poniesiony poważny uszczerbek w jego karierze zawodowej, w zakresie w jakim Parlament odmówił bez uzasadnienia powołania go do wyższej grupy zaszeregowania;

               —

               obciążenie Parlamentu kosztami postępowania.


title: Sprawa T-296/09: Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2009 r. — EFIM przeciwko Komisji

text:
               24.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/27

         Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2009 r. — EFIM przeciwko Komisji
   (Sprawa T-296/09)
   2009/C 256/50
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: European Federation of Ink and Ink Cartridge Manufacturers (EFIM) (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat D. Ehle)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 20 maja 2009 r. w sprawie COMP/C-3/39.391 EFIM;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca zwraca się przeciwko decyzji Komisji z dnia 20 maja 2009 r. w sprawie COMP/C-3/39.391 EFIM. Decyzją tą Komisja oddaliła jej skargę, w której podniosła ona różne naruszenia art. 81 WE i 82 WE przez wielu producentów drukarek atramentowych na ich rynkach naboi do drukarek.
   W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi w pierwszej kolejności, że Komisja nie uwzględniła szeregu istotnych okoliczności faktycznych i naruszyła w ten sposób zasady dobrej administracji, staranności, obowiązku uzasadnienia oraz prawa do bycia wysłuchanym. Skarżąca twierdzi ponadto, że oceny dokonane przez pozwaną w zaskarżonej decyzji, w szczególności w odniesieniu do kryteriów dotyczących pierwszeństwa w prowadzeniu postępowania w przedmiocie skargi, są w oczywisty sposób nieprawidłowe i naruszające zakres uznania. W końcu skarżąca podnosi, że skuteczna ochrona konkurencji przed zgłaszanymi przez nią ograniczeniami konkurencji może być zapewniona tylko przez pozwaną, gdyż krajowe organy ochrony konkurencji i sądy mają jedynie ograniczone miejscowo kompetencje.


title: Wykreślenie sprawy C-49/04

text:
               11.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/29

         Wykreślenie sprawy C-49/04 (1)

   (2005/C 143/50)

      (Język postępowania: niderlandzki)

   Postanowieniem z dnia 23 lutego 2005 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-49/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów.

      (1)  Dz.U. C 94 z 17.4.2004


title: Sprawa T-291/07: Skarga wniesiona w dniu 1 sierpnia 2007 r. — Viñedos y Bodegas Principe Alfonso de Hohenlohe przeciwko OHIM

text:
               6.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/19

         Skarga wniesiona w dniu 1 sierpnia 2007 r. — Viñedos y Bodegas Principe Alfonso de Hohenlohe przeciwko OHIM
   (Sprawa T-291/07)
   (2007/C 235/34)
   Język skargi: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Viñedos y Bodegas Principe Alfonso de Hohenlohe, S.A. (Cenicero, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci M. Lobato García-Miján i Diaz de Escauriaza)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: González Byass, S.A.
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu z dnia 29 maja 2007 r., mocą której oddalono odwołanie wniesione przez González Byass, S.A od decyzji Wydziału Sprzeciwów z dnia 6 lipca 2006 r., mocą której uwzględniono sprzeciw wniesiony przez skarżącą wobec zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego ALFONSO.

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: González Byass, S.A

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „ALFONSO” (zgłoszenie nr 3.398.278) dla towarów z klas 30 (ocet), 32 (wody mineralne i gazowane i inne napoje bezalkoholowe; napoje owocowe i soki owocowe; syropy i inne preparaty do produkcji napoi) i 33 (wina z Jerez)

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowne, wspólnotowy i krajowy, znaki towarowe „PRÍNCIPE ALFONSO” dla towarów z klasy 33

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu dla „win z Jerez” (klasa 33) poprzez nieuwzględnienie wniosku o rejestrację dla tych towarów

      Decyzja Izby Odwoławczej: uwzględnienie odwołania i stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji

      Podniesione zarzuty: nieprawidłowe zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 Rady z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego


title: Sprawa C-650/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal d'instance et de proximité de Bordeaux (Francja) w dniu 9 grudnia 2013 r. – Thierry Delvigne przeciwko Commune de Lesparre Médoc, Préfet de la Gironde

text:
               28.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal d'instance et de proximité de Bordeaux (Francja) w dniu 9 grudnia 2013 r. – Thierry Delvigne przeciwko Commune de Lesparre Médoc, Préfet de la Gironde
   (Sprawa C-650/13)
   2014/C 129/08
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Tribunal d'instance et de proximité de Bordeaux

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Thierry Delvigne

      Strona pozwana: Commune de Lesparre Médoc, Préfet de la Gironde

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 49 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on sytuacji, w której artykuł ustawy krajowej utrzymuje zakaz, który jest ponadto nieokreślony i nieproporcjonalny, skorzystania z łagodniejszej kary przez osoby skazane przed wejściem w życie łagodniejszych przepisów ustawy karnej nr 94-89 z dnia 1 lutego 1994 r.?

               2)

               Czy art. 39 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej znajdujący zastosowanie w wyborach do Parlamentu Europejskiego należy interpretować w ten sposób, że wyklucza on, aby państwa członkowskie Unii Europejskiej wprowadziły ogólny, nieokreślony i automatyczny zakaz korzystania z praw obywatelskich i politycznych, aby nie doprowadzić do nierównego traktowania między obywatelami państw członkowskich?


title: Sprawa T-51/09: Wyrok Sądu z dnia 7 lipca 2010 r. — Komisja przeciwko Antiche Terre (Klauzula arbitrażowa — Program wspierania technologii energetycznych w Europie (Thermie) — Umowa dotycząca projektu budowy elektrowni wykorzystującej innowacyjną technologię spalania rolnej i leśnej biomasy w Umbertide (Włochy) — Istotna zmiana warunków wykonania umowy — Rozwiązanie — Zwrot wypłaconych kwot — Odsetki)

text:
               14.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/42

         Wyrok Sądu z dnia 7 lipca 2010 r. — Komisja przeciwko Antiche Terre
   (Sprawa T-51/09) (1)

   (Klauzula arbitrażowa - Program wspierania technologii energetycznych w Europie (Thermie) - Umowa dotycząca projektu budowy elektrowni wykorzystującej innowacyjną technologię spalania rolnej i leśnej biomasy w Umbertide (Włochy) - Istotna zmiana warunków wykonania umowy - Rozwiązanie - Zwrot wypłaconych kwot - Odsetki)
   2010/C 221/68
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Joris, pełnomocnik, wspierany przez adwokata A. dal Ferra)

      Strona pozwana: Antiche Terre Soc. coop. rl Società Agricola Cooperativa (Arezzo, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci L. Defalque i P. Van Leynseele)

      Przedmiot

   Skarga wniesiona przez Komisję na podstawie art. 238 WE, zmierzająca do zasądzenia od Antiche Terre zwrotu kwot wypłaconych przez Wspólnotę Europejską w wykonaniu umowy nr BM/188/96 dnia 23 listopada 1996 r., zawartej w ramach programu Thermie z trzema spółkami, w tym z Antiche Terre.

      Sentencja

               1)

               Antiche Terre Soc. coop. rl Società Agricola Cooperativa zostaje obciążona obowiązkiem zapłaty na rzecz Komisji Europejskiej kwoty 479 332,40 EUR wraz z odsetkami za zwłokę za okres od dnia 4 stycznia 2004 r. do dnia całkowitej spłaty zadłużenia, obliczonymi na podstawie obowiązującej w tym okresie we Włoszech stopy odsetek ustawowych, po potrąceniu kwoty 461 979 EUR odzyskanej przez Komisję skutkiem wykonania w dniu 25 stycznia 2005 r. uprawnień z tytułu gwarancji bankowej, której była ona beneficjentem.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Antiche Terre zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 82 z 4.4.2009.


title: Sprawa C-383/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 11 sierpnia 2014 r. – Etablissement national des produits de l’agriculture et de la mer (FranceAgriMer) przeciwko Société Sodiaal International

text:
               13.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 361/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 11 sierpnia 2014 r. – Etablissement national des produits de l’agriculture et de la mer (FranceAgriMer) przeciwko Société Sodiaal International
   (Sprawa C-383/14)
   2014/C 361/06
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil d’État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Etablissement national des produits de l’agriculture et de la mer (FranceAgriMer)

      Strona pozwana: Société Sodiaal International

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 3 ust. 1 akapit czwarty rozporządzenia nr 2988/95 (1), w myśl którego upływ terminu przedawnienia następuje najpóźniej w dniu, w którym mija okres odpowiadający podwójnemu terminowi przedawnienia, jeśli do tego czasu właściwy organ nie wymierzył kary, z zastrzeżeniem przypadku zawieszenia postępowania administracyjnego zgodnie z art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia, stosuje się wyłącznie w przypadku, gdy właściwy organ nie wymierzył żadnej kary w rozumieniu art. 5 rozporządzenia w momencie upływu terminu odpowiadającego podwójnemu terminowi przedawnienia czy też ma on zastosowanie również w przypadku, gdy w terminie tym nie został zastosowany żaden środek administracyjny w rozumieniu art. 4 rozporządzenia?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 312, s. 1).


title: Sprawa F-66/12: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 2 lutego 2016 r. – de Stefano/Komisja

text:
               14.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/63

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 2 lutego 2016 r. – de Stefano/Komisja
   (Sprawa F-66/12) (1)

   (2016/C 098/82)
   Język postępowania: francuski
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 258 z 25.8.2012, s.28.


title: Sprawa T-120/15: Postanowienie Sądu z dnia 21 stycznia 2016 r. – Proforec/Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — Rejestracja chronionego oznaczenia geograficznego — Focaccia di Recco col formaggio — Brak interesu prawnego — Niedopuszczalność)

text:
               14.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/43

         Postanowienie Sądu z dnia 21 stycznia 2016 r. – Proforec/Komisja
   (Sprawa T-120/15) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Rejestracja chronionego oznaczenia geograficznego - Focaccia di Recco col formaggio - Brak interesu prawnego - Niedopuszczalność))
   (2016/C 098/57)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Proforec Srl (Recco, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci G. Durazzo, M. Mencoboni i G. Pescatore)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Bianchi i J. Guillem Carrau, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/39 z dnia 13 stycznia 2015 r. rejestrującego w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych nazwę [Focaccia di Recco col formaggio (ChOG)] (Dz.U. L 8, s. 7)

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Postępowanie w przedmiocie wniosków o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta przedstawionych przez Republikę Włoską i Consorzio della Focaccia di Recco col formaggio zostaje umorzone.

               3)

               Proforec Srl pokrywa własne koszty, jak również koszty poniesione przez Komisję Europejską z wyjątkiem kosztów dotyczących wniosków o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

               4)

               Proforec, Komisja, Republika Włoska i Consorzio della Focaccia di Recco col formaggio, pokrywają własne koszty związane z wnioskami o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

      (1)  Dz.U. C 138 z 27.4.2015.


title: Sprawa T-222/06: Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2006 r. — Republika Włoska przeciwko Komisji

text:
               14.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/14

         Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2006 r. — Republika Włoska przeciwko Komisji
   (Sprawa T-222/06)
   (2006/C 249/34)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciel: Paolo Gentili, Avvocato dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności memorandum Komisji Europejskiej, Dyrekcja Generalna ds. Polityki Regionalnej z dnia 6.06.2006 r. nr 04673 - Programy i projekty na Cyprze, w Grecji, na Węgrzech, we Włoszech, na Malcie i w Niderlandach - dotyczącego wypłaty przez Komisję kwoty innej niż wnioskowana. Ref. Program DOCUP Piemont (nr CCI 2000 IT 16 2 DO 007)

               —

               stwierdzenie nieważności wszelkich wcześniejszych aktów związanych lub wydanych na jej podstawie i obciążenie Komisja kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i głównej argumenty w tej sprawie są zbliżone do przywołanych w sprawie T-345/04 Republika Włoska przeciwko Komisji (1)

      (1)  Dz.U. C 262, z 23.10.2004, str. 55


title: Sprawa C-420/05 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia  13 września 2005 r.  w sprawie T-53/02, Ricosmos B.V. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione przez Ricosmos B.V. w dniu  28 listopada 2005 r.

text:
               25.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/12

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia 13 września 2005 r. w sprawie T-53/02, Ricosmos B.V. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione przez Ricosmos B.V. w dniu 28 listopada 2005 r.
   (Sprawa C-420/05 P)
   (2006/C 48/25)
   Język postępowania: niderlandzki
   W dniu 28 listopada 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęło odwołanie Ricosmos B.V., reprezentowanej przez kancelarię adwokacką Hertoghs advocaten-belastingkunden, z siedzibą w Bredzie [Parkstraat 8 (4818 SK)](Niderlandy) od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (pierwsza izba) z dnia 13 września 2005 r. w sprawie T-53/02, Ricosmos B.V. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Wnosząca odwołanie zwraca się do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że niniejsza skarga jest dopuszczalna i zasadna;

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 13 września 2005 r.;

               —

               uwzględnienie wniesionego w pierwszej instancji wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji REM09/00 z dnia 16 listopada 2001 r. stwierdzającej bezzasadność umorzenia należności celnych na rzecz wnoszącej odwołanie;

               —

               ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Pierwszej Instancji;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami niniejszego postępowania oraz kosztami postępowania przed Sądem Pierwszej Instancji.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na poparcie swego odwołania od ww. wyroku, wnosząca odwołanie powołuje następujące zarzuty:

               1.

               Wnosząca odwołanie uważa, że Sąd dokonał błędnej, a w każdym razie zbyt zawężającej wykładni art. 905-909 rozporządzenia wykonawczego do Wspólnotowego Kodeksu Celnego (1), dotyczących procedury zwrotu i umorzenia należności celnych. Zasada pewności prawa wymaga bowiem, by w danym przypadku można było przewidzieć sytuację prawną spółki Ricosmos. Zdaniem spółki Ricosmos wymóg ten w niniejszej sprawie nie został spełniony ponieważ spółka ta nie mogła zostać poinformowana o zawieszeniu postępowania. Ponadto Sąd przyjął zbyt ograniczoną koncepcję prawa do obrony dokonując zbyt wąskiej wykładni prawa do terminowego i pełnego dostępu do akt sprawy (dotyczy to akt krajowych organów celnych jak i akt Komisji).

               2.

               Ponadto, zdaniem wnoszącej odwołanie, orzeczenie Sądu nie jest zgodne z prawem wspólnotowym. Wnosząca odwołanie uważa, że zgodnie z zasadą pewności prawa, kryteria umożliwiające ustalenie braku ewidentnego zaniedbania powinny być jasne i precyzyjne. Z racji tego, że pojęcie „ewidentne zaniedbanie” ma relatywnie elastyczny charakter, kryteria te powinny być co do zasady interpretowane w sposób ścisły i indywidualny. Zaniedbanie musi być ewidentne i zasadnicze, oraz przyczynowo związane ze szczególną okolicznością, której wystąpienie zostało stwierdzone. Ponadto w niniejszej sprawie Sąd Pierwszej Instancji niesłusznie pominął bądź uwzględnił w stopniu niewystarczającym stopniu wagę złożoności regulacji prawnej i związane z tą regulacją doświadczenie zawodowe wnoszącej odwołanie, a także dokonał niewłaściwej, lub zbyt formalistycznej, wykładni pewnej liczby obowiązków ciążących na wnoszącej odwołanie.

               3.

               Poza tym, wnosząca odwołanie uważa, że Komisja naruszyła zasadę proporcjonalności, a także, że Sąd nie uwzględnił nowych okoliczności, w świetle których należności celne nie powinny były zostać pobierane, bądź też uczynił to w stopniu niewystarczającym.

               4.

               Wreszcie, wnosząca odwołanie uważa, że Sąd ustalił w sposób niewłaściwy, a w każdym razie niepełny, okoliczności faktyczne znajdujące się u podstaw sporu.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 253, str. 1).


title: Sprawa C-224/07: Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               7.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/14

         Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-224/07)
   (2007/C 155/27)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: N. Yerrell i P. Dejmek, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że nie przyjmując wszelkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2004/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie bezpieczeństwa kolei wspólnotowych oraz zmieniającej dyrektywę Rady 95/18/WE w sprawie przyznawania licencji przedsiębiorstwom kolejowym, oraz dyrektywę 2001/14/WE w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej oraz certyfikację w zakresie bezpieczeństwa (Dyrektywa w sprawie bezpieczeństwa kolei) (1), Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 33 tej dyrektywy.
               Ewentualnie:
               stwierdzenie, że nie informując Komisji o przepisach ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2004/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie bezpieczeństwa kolei wspólnotowych oraz zmieniającej dyrektywę Rady 95/18/WE w sprawie przyznawania licencji przedsiębiorstwom kolejowym, oraz dyrektywę 2001/14/WE w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej oraz certyfikację w zakresie bezpieczeństwa (Dyrektywa w sprawie bezpieczeństwa kolei), Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 33 tej dyrektywy.

               —

               Obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy 2004/49/WE upłynął dnia 30 kwietnia 2006 r.

      (1)  Dz.U. L 164, str. 44 i sprostowanie, Dz.U. L 220, str. 16.


title: Sprawa C-505/04: Skarga wniesiona dnia 8 grudnia 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

text:
               5.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 31/14

         Skarga wniesiona dnia 8 grudnia 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-505/04)
   (2005/C 31/29)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 8 grudnia 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Hansa Støvlbæka, działającego w charakterze pełnomocnika, z adresem do doręczeń w Luksemburgu przeciwko Zjednoczonemu Królestwu.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując lub w każdym razie nie informując Komisji o przyjęciu przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/19/WE z dnia 14 maja 2001 r. zmieniającej dyrektywy Rady 89/48/EWG i 92/51/EWG w sprawie ogólnego systemu uznawania kwalifikacji zawodowych oraz dyrektywy Rady 77/452/EWG, 77/453/EWG, 78/686/EWG, 78/687/EWG, 78/1026/EWG, 78/1027/EWG, 80/154/EWG, 80/155/EWG, 85/384/EWG, 85/432/EWG, 85/433/EWG i 93/16/EWG dotyczące zawodów pielęgniarki ogólnej, lekarza dentysty, lekarza weterynarii, położnej, architekta, farmaceuty i lekarza (1) w odniesieniu do Gibraltaru, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 16 wspomnianej dyrektywy;

               —

               obciążenie Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął dnia 1 stycznia 2003 r.

      (1)  Dz.U. L 206, 31.7.2001, str. 1.


title: Sprawa C-636/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 16 września 2013 r. w sprawie T-408/10, Roca Sanitario, S.A. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 4 grudnia 2013 r. przez Roca Sanitario, S.A.

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/28

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 16 września 2013 r. w sprawie T-408/10, Roca Sanitario, S.A. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 4 grudnia 2013 r. przez Roca Sanitario, S.A.
   (Sprawa C-636/13 P)
   2014/C 52/50
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Roca Sanitario, S.A. (przedstawiciel: adwokat J. Folguera Crespo)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uwzględnienie argumentów przedstawionych przez Rocę Sanitario, S.A. w niniejszym odwołaniu

               —

               częściowe uchylenie wyroku Sądu wydanego w dniu 16 września 2013 r. w sprawie T-408/10 i w konsekwencji

               —

               uwzględnienie żądań podniesionych przez Rocę Sanitario, S.A. poprzez obniżenie kwoty grzywny nałożonej na nią solidarnie z jej spółkami zależnymi Roca France i Laufen Austria;

               —

               Tytułem żądania ewentualnego, ze względu na to że Roca Sanitario nie uczestniczyła bezpośrednio w stwierdzonym naruszeniu i że jej odpowiedzialność wynika jedynie z odpowiedzialności, jaką przypisuje się zachowaniu jej spółek zależnych, w przypadku gdyby Trybunał wydał orzeczenie w równoległych odwołaniach, które zamierzają wnieść Laufen Austria i Roca France od wyroków Sądu wydanych w dniu 16 września 2013 r. w sprawach T-411/10 i T-412/10 i gdyby obniżył kwotę nałożonej na te spółki zależne grzywny, za której zapłatę Roca Sanitario odpowiada solidarnie, zastosowanie do Roki Sanitario równoważnej obniżki kwoty grzywny zgodnie z zasadami ustalonymi w pkt 203 wyroku.

               —

               Obciążenie Komisji poniesionymi przez Rocę Sanitario kosztami postępowania odwoławczego oraz kosztami postępowania w sprawie T-408/10 w odniesieniu do tych samych zarzutów.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

                     Zarzut pierwszy
                   oparty na błędzie w zastosowaniu art. 23 ust. 2 rozporządzenia 1/2003 (1) i zasad proporcjonalności i odpowiedzialności indywidualnej związanym z grzywną nałożoną solidarnie na Rocę Sanitario, S.A. z jej spółką zależną Laufen Austria, AG.

               2)

                     Zarzut drugi
                   oparty na naruszeniu prawa przy stosowaniu orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, naruszeniu zasad równego traktowania, proporcjonalności, obowiązku uzasadnienia i uzasadnionych oczekiwań w zastosowaniu wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 1/2003 (2).

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. [101 TFUE] i [102 TFUE], Dz.U. L 1, s. 1.

      (2)  Dz.U. 2006 C 210, s. 2.


title: Sprawa T-444/12: Skarga wniesiona w dniu 8 października 2012 r. — Novartis przeciwko OHIM — Tenimenti Angelini (LINEX)

text:
               22.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/24

         Skarga wniesiona w dniu 8 października 2012 r. — Novartis przeciwko OHIM — Tenimenti Angelini (LINEX)
   (Sprawa T-444/12)
   2012/C 399/46
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Novartis AG (Bazylea, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat M. Douglas)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Tenimenti Angelini SpA (Montalcino, Włochy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 6 sierpnia 2012 r. w sprawie R 414/2011-4; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „LINEX” dla towarów i usług należących do klasy 5 — zgłoszenie nr 8122863

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Tenimenti Angelini SpA

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny znak towarowy „LINES PERLA” zarejestrowany we Włoszech pod nr. 1281035 dla towarów należących do klas 5, 16 i 25; słowny znak towarowy „LINES LADY” zarejestrowany we Włoszech pod nr. 245598 dla towarów należących do klasy 5; słowny znak towarowy „LINES INTERVALLO” zarejestrowany we Włoszech pod nr. 311801 dla towarów należących do klasy 5; słowny znak towarowy „LINES IDEA” zarejestrowany we Włoszech pod nr. 414841 dla towarów należących do klasy 5; słowny znak towarowy „LINES SETA” zarejestrowany we Włoszech pod nr. 584405 dla towarów należących do klas 5, 16 i 25; słowny znak towarowy „LINES SETA ALI” zarejestrowany we Włoszech pod nr. 607537 dla towarów należących do klas 5, 16 i 25; słowny znak towarowy „LINES SETA ULTRA” zarejestrowany we Włoszech pod nr. 643382 dla towarów należących do klas 5, 16 i 25; graficzny znak towarowy „VELO” zarejestrowany we Włoszech pod nr. 980294 dla towarów należących do klas 3, 5 i 16; graficzny znak towarowy „LINES” zarejestrowany we Włoszech pod nr. 980295 dla towarów należących do klas 3, 5 i 16; zgłoszenie graficznego włoskiego znaku towarowego nr MI2007C011896 „LINES SETA” dla towarów należących do klas 5, 16 i 25; powszechnie znany we Włoszech znak towarowy „LINES” dla towarów należących do klasy 5.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie sprzeciwu

      Podniesione zarzuty:

               —

               Naruszenie art. 76 ust. 1 rozporządzenia Rady nr 207/2009; oraz

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009.


title: Sprawa T-588/10: Skarga wniesiona w dniu 29 grudnia 2010 r. — Republika Grecka przeciwko Komisji

text:
               19.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/18

         Skarga wniesiona w dniu 29 grudnia 2010 r. — Republika Grecka przeciwko Komisji
   (Sprawa T-588/10)
   2011/C 89/41
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Grecka (przedstawiciele: I. Chalkias, E. Lefteriotou i X. Basakou)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uwzględnienie skargi;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 4 listopada 2010 r.„wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW)” w części dotyczącej korekt finansowych na niekorzyść Republiki Greckiej;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W swojej skardze Republika Grecka wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2010/668/UE z dnia 4 listopada 2010 r.„wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW)”, notyfikowanej jako dokument nr C(2010) 7555 wersja ostateczna i opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej L 288 z dnia 5 listopada 2010 r., s. 24 (Dz.U. L 288, s. 24), w części dotyczącej korekt finansowych na jej niekorzyść w zakresie a) pomocy bezpośredniej — grunty uprawne, b) uprawy tytoniu, c) zasady wzajemnej zgodności, d) suszonych winogron, e) wysp Morza Egejskiego oraz f) premii na zwierzęta.
   W odniesieniu do korekty dotyczącej pomocy bezpośredniej — grunty uprawne skarżąca powołuje się w pierwszej kolejności na brak ważnej podstawy prawnej stosowania dawnych wytycznych do nowej wspólnej polityki rolnej (WPR) i do nowego systemu płatności jednolitej, jak również na brak zdefiniowania w tym nowym systemie kontroli głównych i pomocniczych, tak aby mogły być stosowane ryczałtowe kwoty korekt.
   W drugiej kolejności skarżąca podkreśla, że stosowanie dawnych wytycznych do nowej WPR narusza poważnie zasadę proporcjonalności.
   W trzeciej kolejności skarżąca twierdzi, że nałożenie korekty, w niniejszym przypadku w ponad trzykrotnej wysokości, stanowi naruszenie zasady uzasadnionych oczekiwań, ponieważ wskutek orzeczeń sądowych nie było możliwe odnowienie lub uzupełnienie systemu identyfikacji działek rolnych — systemu informacji geograficznej (LPIS-GIS) i Grecja uzgodniła z UE plan działania w celu uzupełnienia LPIS-GIS, który to plan był ściśle przestrzegany.
   W czwartej kolejności skarżąca utrzymuje, że: a) okoliczności faktyczne zostały źle i błędnie ocenione (jeśli chodzi o podnoszone spóźnione przeprowadzenie i złą jakość kontroli na miejscu) oraz b) z porównania danych LPIS-GIS, które zostały użyte dla roku złożenia wniosków 2006, z kompletnymi i wiarygodnymi danymi LPIS-GIS z roku 2009 — jak Komisja mogła sprawdzić w drodze kontroli na miejscu — wynika, że różnice i błędy są znikome i nie przekraczają 2,5 %.
   W odniesieniu do korekty w zakresie tytoniu skarżąca powołuje się w pierwszej kolejności na błędną wykładnię i błędne zastosowanie art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 (1), ponieważ braki zarzucane przez UE nie stworzyły żadnego ryzyka dla EFOGR.
   W drugiej kolejności skarżąca podkreśla, że warunki przyznania premii zostały ustalone wyczerpująco i wyłącznie w art. 5 rozporządzenia (EWG) nr 2075/92 (2), w związku z czym Komisja niezgodnie z prawem ustanowiła w art. 16 ust 1 rozporządzenia (WE) nr 2848/1998 (3) — jako dodatkowy warunek przyznania premii — że tytoń musi zostać dostarczony pierwszemu przetwórcy do dnia 30 kwietnia roku następującego po roku zbiorów (spóźnione dostawy tytoniu).
   W trzeciej kolejności skarżąca zwraca uwagę na to, że art. 16 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2848/1998 narusza zasadę proporcjonalności, zważywszy, że kilkudniowe opóźnienie w dostawie tytoniu, za które nie ponoszą odpowiedzialności producenci tytoniu, lecz przedsiębiorstwa nabywające tytoń, pozbawia producentów całości ich rocznych przychodów, przy czym nie następuje obowiązkowe stopniowanie/obniżenie premii, oraz narusza także art. 39 ust. 1 lit. b) TFUE i art. 3 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2075/92.
   W czwartej kolejności skarżąca utrzymuje, że niezgodne z prawem jest pozbawienie producentów premii z powodu kilkudniowego opóźnienia w dostawie tytoniu, tym bardziej, że przedsiębiorstwo powołało się na istnienie nadzwyczajnych okoliczności, które nie pozwoliły mu przedstawić na czas listów gwarancyjnych i uczestniczyć w dostawach tytoniu.
   W piątej kolejności skarżąca podnosi, że Komisja niesłusznie przyjęła, że przeniesienie umów na uprawę nie jest dopuszczalne na podstawie rozporządzenia (EWG) nr 2075/92 i rozporządzenia (WE) nr 2848/98.
   W szóstej kolejności skarżąca utrzymuje, że a) art. 5 i 6 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia nr 2075/92 zostały błędnie ocenione i zastosowane w odniesieniu do zatwierdzenia trzech pierwszych przetwórców, którzy nie mieli własnych urządzeń (niedopuszczalni przetwórcy) oraz że b) Komisja nie uwzględniła w szczególności danych centrum przetwarzania tytoniu Grecji Centralnej A.T.P.L.
   W odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności skarżąca powołuje się w pierwszej kolejności na brak ważnej podstawy prawnej nałożenia korekty w tym zakresie.
   W drugiej kolejności skarżąca podkreśla, że niedopuszczalne jest zastosowanie ze skutkiem wstecznym przepisów, o których mowa w dokumencie AGRI 64043 z dnia 9 czerwca 2006 r., do roku 2005 będącego przedmiotem kontroli.
   W trzeciej kolejności skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła obowiązek współpracy nałożony w traktacie, ponieważ rok 2005 był pierwszym rokiem stosowania nowego systemu oraz z tego względu, że zastosowała się ona natychmiast i w pełni do zaleceń Unii Europejskiej, tak że również zgodnie z ogólną zasadą słuszności korekty w wysokości 10 % w nowym zakresie zobowiązań nie są uzasadnione.
   W czwartej kolejności skarżąca utrzymuje, że Komisja popełniła błąd w ocenie okoliczności faktycznych w odniesieniu do sześciu punktów przytoczonych przez Unię Europejską.
   W odniesieniu do suszonych winogron skarżąca twierdzi w pierwszej kolejności, że niezgodne z prawem i nieuzasadnione korekty opierają się na błędzie faktycznym oraz na błędnej ocenie okoliczności faktycznych i art. 3 ust. 2 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 1621/1999 (4).
   W drugiej kolejności skarżąca podkreśla, że pomnożenie przez pięć z 2 do 10 % korekty stosowanej do suszonych winogron między okresem 2002-2003 a okresem 2003-2004 oraz okoliczność, że ta korekta uległa bardziej niż podwojeniu z 10 do 25 % między okresami 2003-2004, 2004-2005 i następnym okresem 2005-2006, są wynikiem błędnego zastosowania wytycznych w sprawie korekt ryczałtowych i wadliwej oceny okoliczności faktycznych. Stanowi to ponadto oczywiste naruszenie zasady proporcjonalności i przekroczenie uprawnień Unii Europejskiej.
   W trzeciej kolejności skarżąca utrzymuje, że a) pomnożenie przez pięć korekty z 5 % stosowanej do suszonych winogron korynckich dla okresu 2004-2005 do 25 % dla okresu 2005-2006 stanowi błędną wykładnię i błędne zastosowanie wytycznych w sprawie korekt ryczałtowych, oczywiste naruszenie zasady proporcjonalności i przekroczenie uprawnień Unii Europejskiej w odniesieniu do nałożenia korekty oraz że b) ustalenie 5 % dla okresu 2004/2005, w którym nie została przyznana żadna pomoc dla działek przeznaczonych pod uprawę winorośli, które to działki nie osiągnęły minimalnej wydajności, jest arbitralne i nieuzasadnione.
   W czwartej kolejności skarżąca powołuje się na błędną ocenę okoliczności faktycznych dotyczących podnoszonych błędów w rejestrach winnic, identyfikacji i pomiaru działek przeznaczonych pod uprawę winorośli.
   W piątej kolejności skarżąca podkreśla błędną ocenę okoliczności faktycznych, jeśli chodzi o podnoszone braki w wymogach w zakresie zarządzania i kontroli środka.
   W odniesieniu do wysp Morza Egejskiego skarżąca powołuje się w pierwszej kolejności na naruszenie powagi rzeczy osądzonej, jako że w swoim wyroku z dnia 27 października 2005 r. w sprawie C-175/03 Grecja przeciwko Komisji (nieopublikowanym w Zbiorze) Trybunał Sprawiedliwości stwierdził nieważność korekty finansowej, która została nałożona w tym zakresie dla tych samych lat, oraz pomocniczo na naruszenie art. 264 i 266 TFUE.
   W drugiej kolejności skarżąca wskazuje na błędną wykładnię i błędne zastosowanie art. 7 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1258/1999 (5), który stanowi, że korekty są nakładane zgodnie z regułą 24 miesięcy, lub pomocniczo na naruszenie istotnych wymogów proceduralnych bądź brak kompetencji Unii Europejskiej ratione temporis do nałożenia w 2010 r. korekty opartej na jej piśmie z dnia 17 sierpnia 2000 r.; ponadto twierdzi, że nałożenie w 2010 r. korekt dotyczących niedociągnięć w systemie kontroli dla 1999, 2000 i 2001 r. narusza ogólne zasady pewności prawa, rozsądnego terminu i działania Unii Europejskiej we właściwym czasie z tego powodu, że postępowanie trwało nadmiernie długo, co nie miało żadnego uzasadnienia.
   Wreszcie w odniesieniu do premii na zwierzęta skarżąca powołuje się w pierwszej kolejności na nieważność postępowania dotyczącego rozliczenia rachunków z powodu braku kompetencji Komisji ratione temporis do nałożenia korekt finansowych, a w drugiej kolejności na błędną ocenę okoliczności faktycznych i naruszenie zasady proporcjonalności w odniesieniu do oceny ryzyka, jakie stanowią dla funduszu problemy, o których tu mowa.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej.

      (2)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2075/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku surowca tytoniowego.

      (3)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2848/98 z dnia 22 grudnia 1998 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2075/92 w zakresie systemu premii, określania kwot produkcyjnych i przyznawania specjalnej pomocy grupom producentów w sektorze surowca tytoniowego.

      (4)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1621/1999 z dnia 22 lipca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 w odniesieniu do pomocy odnoszącej się do uprawy winogron przeznaczonych do produkcji niektórych odmian winogron suszonych.

      (5)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1258/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej.


title: Sprawa T-379/12: Wyrok Sądu z dnia 15 października 2013 r. — Electric Bike World przeciwko OHIM — Brunswick (LIFECYCLE) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego LIFECYCLE — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy LIFECYCLE — Częściowa odmowa rejestracji dokonana przez izbę odwoławczą — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009)

text:
               30.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/15

         Wyrok Sądu z dnia 15 października 2013 r. — Electric Bike World przeciwko OHIM — Brunswick (LIFECYCLE)
   (Sprawa T-379/12) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego LIFECYCLE - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy LIFECYCLE - Częściowa odmowa rejestracji dokonana przez izbę odwoławczą - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009)
   2013/C 352/27
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Electric Bike World Ltd (Southampton, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: S. Malynicz, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Brunswick Corp. (Lake Forest, Illinois, Stany Zjednoczone)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 16 maja 2012 r. (sprawa R 2308/2011-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Brunswick Corp. a Electric Bike World Ltd.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Electric Bike World Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 355 z 17.11.2012.


title: Sprawa T-559/14: Postanowienie Sądu z dnia 18 maja 2015 r. – Ackermann Saatzucht i in./Parlament i Rada (Skarga o stwierdzenie nieważności — Rozporządzenie (UE) nr 511/2014 — Środki zapewniające zgodność użytkowników w Unii z wymogami wynikającymi z Protokołu z Nagoi dotyczącego dostępu do zasobów genetycznych oraz uczciwego i sprawiedliwego podziału korzyści wynikających z wykorzystania tych zasobów — Brak indywidualnego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               13.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/13

         Postanowienie Sądu z dnia 18 maja 2015 r. – Ackermann Saatzucht i in./Parlament i Rada
   (Sprawa T-559/14) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Rozporządzenie (UE) nr 511/2014 - Środki zapewniające zgodność użytkowników w Unii z wymogami wynikającymi z Protokołu z Nagoi dotyczącego dostępu do zasobów genetycznych oraz uczciwego i sprawiedliwego podziału korzyści wynikających z wykorzystania tych zasobów - Brak indywidualnego oddziaływania - Niedopuszczalność))
   (2015/C 228/16)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ackermann Saatzucht GmbH & Co.KG (Irlbach, Niemcy) oraz inni skarżący, których nazwy i nazwiska zostały wymienione w załączniku do postanowienia (przedstawiciele: adwokaci P. de Jong, P. Vlaemminck i B. Van Vooren)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: L. Visaggio, J. Rodrigues oraz R. Van de Westelaken, pełnomocnicy) i Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Moore oraz M. Simm, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 511/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie środków zapewniających zgodność użytkowników w Unii z wymogami wynikającymi z Protokołu z Nagoi dotyczącego dostępu do zasobów genetycznych oraz uczciwego i sprawiedliwego podziału korzyści wynikających z wykorzystania tych zasobów (Dz.U. L 150, s. 59).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Nie ma potrzeby orzekania w przedmiocie złożonego przez European Seed Association (ESA) wniosku o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

               3)

               Ackermann Saatzucht GmbH & Co. KG oraz inni skarżący, których nazwy i nazwiska zostały wymienione w załączniku pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Parlament Europejski i Radę Unii Europejskiej.

      (1)  Dz.U. C 388 z 3.11.2014.


title: Sprawa C-490/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Debreceni Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 31 października 2012 r. — Róbert Gálóczhi-Tömösváry przeciwko Mezőgazdasági és Vidékfejlesztési Hivatal

text:
               16.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Debreceni Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 31 października 2012 r. — Róbert Gálóczhi-Tömösváry przeciwko Mezőgazdasági és Vidékfejlesztési Hivatal
   (Sprawa C-490/12)
   2013/C 79/06
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Debreceni Munkaügyi Bíróság.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Róbert Gálóczhi-Tömösváry.

      Strona pozwana: Mezőgazdasági és Vidékfejlesztési Hivatal.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 30 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że przepis ten zmierza jedynie do zagwarantowania możliwości uzyskania ochrony prawnej wobec nieuzasadnionych (unjustified) i bezprawnych zwolnień z pracy?

               2)

               Czy rzeczony przepis oznacza, że dokonując zwolnienia pracodawca jest zobowiązany powiadomić pracownika na piśmie o powodach zwolnienia, a do takiego zwolnienia nie może dojść w sposób nieuzasadniony (unjustified)?

               3)

               Czy brak poinformowania o przyczynach powoduje sam w sobie bezprawność zwolnienia, czy też pracodawca może wskazać powody później w trakcie ewentualnego postępowania dotyczącego stosunku pracy?


title: Sprawa T-344/14: Wyrok Sądu z dnia 17 grudnia 2014 r. – Lidl Stiftung/OHIM (Deluxe) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Deluxe — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               16.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/15

         Wyrok Sądu z dnia 17 grudnia 2014 r. – Lidl Stiftung/OHIM (Deluxe)
   (Sprawa T-344/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Deluxe - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 056/20)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Lidl Stiftung & Co. KG (Neckarsulm, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Kefferpütz i A. Wrage)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Schifko, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 marca 2014 r. (sprawa R 1223/2013-1), dotyczącej rejestracji oznaczenia graficznego Deluxe jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Lidl Stiftung & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 235 z 21.7.2014.


title: Sprawa C-391/10: Skarga wniesiona w dniu 3 sierpnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii

text:
               9.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/16

         Skarga wniesiona w dniu 3 sierpnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-391/10)
   ()
   2010/C 274/24
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Braun i L. de Schietere de Lophem, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że nie ustanawiając wszelkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2007/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lipca 2007 r. w sprawie wykonywania niektórych praw akcjonariuszy spółek notowanych na rynku (1), a w każdym razie nie informując o nich Komisji, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy tej dyrektywy,

               —

               obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin na wdrożenie dyrektywy 2007/36/WE do prawa krajowego upłynął w dniu 3 sierpnia 2009 r. Tymczasem w dniu wniesienia niniejszej skargi strona pozwana nie podjęła jeszcze wszelkich środków niezbędnych do wdrożenia tej dyrektywy, a w każdym razie nie powiadomiła o nich Komisji

      (1)  Dz.U L 184, s. 17.


title: Sprawa C-324/15 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 marca 2017 r. – Hitachi Chemical Europe GmbH, Polynt SpA/New Japan Chemical, REACh ChemAdvice GmbH, Sitre Srl, Europejska Agencja Chemikaliów, Królestwo Niderlandów, Komisja Europejska [Odwołanie — Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 (rozporządzenie REACH) — Artykuł 57 lit. f) — Udzielanie zezwoleń — Substancje wzbudzające szczególnie duże obawy — Identyfikacja — Równoważne obawy — Bezwodnik metyloheksahydroftalowy, bezwodnik 4-metyloheksahydroftalowy, bezwodnik 1-metyloheksahydroftalowy i bezwodnik 3-metyloheksahydroftalowy]

text:
               15.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/6

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 marca 2017 r. – Hitachi Chemical Europe GmbH, Polynt SpA/New Japan Chemical, REACh ChemAdvice GmbH, Sitre Srl, Europejska Agencja Chemikaliów, Królestwo Niderlandów, Komisja Europejska
   (Sprawa C-324/15 P) (1)

   ([Odwołanie - Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 (rozporządzenie REACH) - Artykuł 57 lit. f) - Udzielanie zezwoleń - Substancje wzbudzające szczególnie duże obawy - Identyfikacja - Równoważne obawy - Bezwodnik metyloheksahydroftalowy, bezwodnik 4-metyloheksahydroftalowy, bezwodnik 1-metyloheksahydroftalowy i bezwodnik 3-metyloheksahydroftalowy])
   (2017/C 151/07)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Hitachi Chemical Europe GmbH, Polynt SpA (przedstawiciele: C. Mereu i M. Grunchard, avocats)

      Druga strona postępowania: New Japan Chemical (przedstawiciele: C. Mereu i M. Grunchard, avocats), REACh ChemAdvice GmbH (przedstawiciele: C. Mereu i M. Grunchard, avocats), Sitre Srl (przedstawiciele: C. Mereu i M. Grunchard, avocats), Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) (przedstawiciele: M. Heikkilä, C. Buchanan, W. Broere i T. Zbihlej, pełnomocnicy, wspierani przez J. Stuycka, advocaat), Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: C. Schillemans i M. Bulterman, pełnomocnicy), Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Kukovec i K. Mifsud-Bonnici, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje w części oddalone, a w części odrzucone.

               2)

               Hitachi Chemical Europe GmbH i Polynt SpA pokrywają, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Europejską Agencję Chemikaliów (ECHA).

               3)

               Królestwo Niderlandów i Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

               4)

               New Japan Chemical i REACh ChemAdvice GmbH pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 311 z 21.9.2015.


title: Sprawa C-116/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem tribunal de commerce w Nancy z dnia 14 lutego 2005 r. w sprawach połączonych spółki Ets Dhumeaux i Cie SA — Société d'études et de commerce „SEC” przeciwko spółce ALBV SA, spółki ALBV SA przeciwko spółce TRAGEX GEL SA — Institut d'expertise vétérinaire „IEV”, spółki ALBV SA przeciwko spółce CIGMA International SA oraz spółki ALBV SA przeciwko mec. Gustinowi, kuratorowi spółki TRAGEX GEL SA

text:
               14.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 115/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem tribunal de commerce w Nancy z dnia 14 lutego 2005 r. w sprawach połączonych spółki Ets Dhumeaux i Cie SA — Société d'études et de commerce „SEC” przeciwko spółce ALBV SA, spółki ALBV SA przeciwko spółce TRAGEX GEL SA — Institut d'expertise vétérinaire „IEV”, spółki ALBV SA przeciwko spółce CIGMA International SA oraz spółki ALBV SA przeciwko mec. Gustinowi, kuratorowi spółki TRAGEX GEL SA
   (Sprawa C-116/05)
   (2005/C 115/26)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 10 marca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Tribunal de commerce w Nancy z dnia 14 lutego 2005 r. w sprawach połączonych spółki Ets Dhumeaux i Cie SA — Société d'études et de commerce „SEC” przeciwko spółce ALBV SA, spółki ALBV SA przeciwko spółce TRAGEX GEL SA — Institut d'expertise vétérinaire „IEV”, spółki ALBV SA przeciwko spółce CIGMA International SA oraz spółki ALBV SA przeciwko mec. Gustinowi, kuratorowi spółki TRAGEX GEL SA.
   Tribunal de commerce w Nancy zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               —

               w sytuacji, gdy przy wywozie mięsa wołowego lub cielęcego korzysta się z refundacji, w związku z czym wymagane jest przedstawienie świadectwa zdrowia sporządzonego przez organ weterynaryjny po dokonaniu codziennej inspekcji w zakładzie rozbioru tych mięs, czy wykładni zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań należy dokonywać w ten sposób, że korzystający z tego świadectwa (pośredniczący nabywca, eksporter) mogą zasadnie oczekiwać, że świadectwo to jest zgodne z pochodzeniem towarów, które w nim wskazano, tak że każdy błąd, pomyłka czy zaniedbanie, którego dopuściły się te organy przy wykonywaniu swych uprawnień, powinny zostać uznane za przekraczające zwykłe ryzyko handlowe obciążające tych beneficjentów i powinno prowadzić zainteresowane Państwo Członkowskie do poniesienia konsekwencji finansowych i innych, w tym w szczególności wobec EFOGR?

               —

               w sytuacji, gdy obrót mięsem wołowym i cielęcym wymaga przedstawienia świadectwa zdrowia i świadectwa pochodzenia sporządzonego przez organ weterynaryjny po dokonaniu codziennej inspekcji w zakładzie produkcji, czy stwierdzone w drodze sądowej błędy, pomyłki oraz zaniedbania, których organy te dopuściły się przy wykonywaniu swych uprawnień, prowadzące do wydania nieprawidłowych zaświadczeń na szkodę podmiotów gospodarczych i eksporterów, stanowią elementy składające się na siłę wyższą?


title: Sprawa T-375/07 R: Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 7 stycznia 2008 r. — Pellegrini przeciwko Komisji (Środki tymczasowe — Pozaumowna odpowiedzialność Wspólnoty — Bezczynność Komisji — Zapłata zaliczki na poczet odszkodowania żądanego w postępowaniu głównym — Brak fumus boni iuris)

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/39

         Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 7 stycznia 2008 r. — Pellegrini przeciwko Komisji
   (Sprawa T-375/07 R)
   (Środki tymczasowe - Pozaumowna odpowiedzialność Wspólnoty - Bezczynność Komisji - Zapłata zaliczki na poczet odszkodowania żądanego w postępowaniu głównym - Brak fumus boni iuris)
   (2008/C 64/64)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Rosario Maria Pellegrini (Genua, Włochy) (przedstawiciel: L. Sulfaro, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o zasądzenie od Komisji, tymczasowego, naprawienia szkody finansowej poniesionej przez skarżącą w wyniku braku zapewnienia przez Komisję pełnego stosowania i prawidłowej wykładni przepisów wspólnotowych dotyczących działalności pośredników finansowych
   Sentencja postanowienia

               1)

               Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje odrzucony.

               2)

               Zastrzega się koszty postępowania.


title: Sprawa T-528/15: Postanowienie Sądu z dnia 16 marca 2016 r. – Bimbo/OHIM – Globo (Bimbo)

text:
               10.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/21

         Postanowienie Sądu z dnia 16 marca 2016 r. – Bimbo/OHIM – Globo (Bimbo)
   (Sprawa T-528/15) (1)

   (2016/C 165/27)
   Język postępowania: angielski
   Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy z rejestru.

      (1)  Dz.U. C 381 z 16.11.2015.


title: Sprawy połączone C-363/15 P i C-364/15 P: Postanowienie Trybunału (pierwsza izba) z dnia 21 lipca 2016 r. – Louis Vuitton Malletier SA/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Nanu-Nana Handelsgesellschaft mbH für Geschenkartikel & Co. KG (Odwołanie – Wspólnotowy znak towarowy – Umorzenie postępowania)

text:
               5.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 454/10

      Postanowienie Trybunału (pierwsza izba) z dnia 21 lipca 2016 r. – Louis Vuitton Malletier SA/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Nanu-Nana Handelsgesellschaft mbH für Geschenkartikel & Co. KG
      (Sprawy połączone C-363/15 P i C-364/15 P) (1)

      ((Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Umorzenie postępowania))
      (2016/C 454/20)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Louis Vuitton Malletier SA (przedstawiciele: P. Roncaglia, G. Lazzeretti, F. Rossi i N. Parrotta, avvocati)

         Pozostali uczestnicy postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: P. Bullock i D. Hanf, pełnomocnicy), Nanu-Nana Handelsgesellschaft mbH für Geschenkartikel & Co. KG (przedstawiciele: T. Boddien i A. Nordemann, Rechtsanwälte)

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie w sprawie odwołania zostaje umorzone.

                  2)

                  Nanu-Nana Handelsgesellschaft mbH für Geschenkartikel & Co. KG pokrywa własne koszty w sprawach C-363/15 P i C-364/15 P.

                  3)

                  Louis Vuitton Malletier SA pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) w sprawach C-363/15 P i C-364/15 P.

         (1)  Dz.U. C 414 z 14.12.2015.


title: Sprawa T-111/12: Skarga wniesiona w dniu 7 marca 2012 r. — Hiszpania przeciwko Komisji

text:
               28.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 126/24

         Skarga wniesiona w dniu 7 marca 2012 r. — Hiszpania przeciwko Komisji
   (Sprawa T-111/12)
   2012/C 126/46
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: A. Rubio González)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2011) 9990 z dnia 22 grudnia 2011 r. w sprawie zmniejszenia pomocy z funduszu spójności przyznanej na następujące projekty: „Gospodarka odpadami w regionie autonomicznym Estremadury — 2001” (CCI nr 2001.ES.16.C.PE.043); „Asenizacja i zaopatrzenie w wodę na terenie zlewni Duero — 2001” (CCI nr 2000.ES.16.C.PE.070); „Gospodarka w regionie autonomicznym Walencji — 2011 — Grupa II” (CCI no 2001.ES.16.C.PE.026) oraz „Asenizacja i integralne oczyszczanie ścieków na obszarze Bierzo Bajo” (CCI nr 2000.ES.16.C.PE.036).

               —

               Obciążenie pozwanej instytucji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi zasadniczo takie same zarzuty, jak w sprawie T-109/12 Hiszpania przeciwko Komisji.
   W szczególności podnosi brak uzasadnienia zastosowania zasady proporcjonalności, o której mowa w art. H ust. 2 załącznika II do rozporządzenia Rady (WE) nr 1164/1994 z dnia 16 maja 1994 r. ustanawiającego Fundusz Spójności, ponieważ Komisja poprzestała na odwołaniu się do dokumentu „Wskazówki dotyczące korekt finansowych odnoszących się do zamówień publicznych”, przedstawionego państwom członkowskim na posiedzeniu komitetu koordynującego fundusze w dniu 28 listopada 2007 r., choć dokument ten nie zawiera żadnej analizy uzasadniającej ustalenie ryczałtowych wartości procentowych korekt, które zostały w nim wskazane.


title: Sprawa C-147/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England and Wales), Chancery Division, w dniu 29 marca 2010 r. — British Sugar plc przeciwko Rural Payments Agency, an Executive Agency of the Department for Environment, Food and Rural Affairs

text:
               5.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England and Wales), Chancery Division, w dniu 29 marca 2010 r. — British Sugar plc przeciwko Rural Payments Agency, an Executive Agency of the Department for Environment, Food and Rural Affairs
   (Sprawa C-147/10)
   2010/C 148/29
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   High Court of Justice (England and Wales)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: British Sugar plc

      Strona pozwana: Rural Payments Agency, an Executive Agency of the Department for Environment, Food and Rural Affairs

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy rozporządzenie Komisji (WE) nr 1193/2009 (1) jest nieważne w świetle wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 8 maja 2008 r. w sprawach połączonych C-5/06 oraz od C-23/06 do 36/06 Zucherfabrik Jülich, Zb.Orz. s. I-3231 oraz postanowienia Trybunału Sprawiedliwości z dnia 6 października 2008 r. w sprawach połączonych od C-175/07 do C-184/07 SAFBA, Zb. Orz. I-184*?

               2)

               Czy rozporządzenie Komisji (WE) nr 1193/2009 jest nieważne z uwagi na podstawę prawną, na jakiej zostało przyjęte, a mianowicie rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru (2)?

               3)

               Czy kwestia znajdującego zastosowanie w ramach obliczania odszkodowania należnego tytułem nadpłacenia opłat produkcyjnych dla cukru w latach gospodarczych 2002/2003, 2003/3004, 2004/2005, 2005/2006 kursu walut i daty przeliczenia jest określana na podstawie prawa Unii Europejskiej? Jeśli tak, czy z art. 6 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1193/2009 wynika, że odszkodowanie powinno być wypłacone zgodnie z kursem wymiany, który obowiązywał w czasie, kiedy nadpłacona opłata była pierwotnie obliczana? Jeśli tak, czy art. 6 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1193/2009 jest ważny?

               4)

               W odniesieniu do odsetek:

                           (i)

                           Czy prawo UE wyłącza możliwość odzyskania przez osobę będącą w położeniu skarżącej odsetek od kwot nadpłaconych w wyniku zastosowania unieważnionego rozporządzenia, od organu krajowego właściwego do pobierania opłat produkcyjnych, w sytuacji, gdy możliwość odzyskania przez organ krajowy odsetek od kwot odpowiadających tym opłatom, należnych mu od Komisji jest wyłączona?

                           (ii)

                           W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie i): czy prawodawstwo UE dotyczące środków własnych (decyzja Rady 2000/597/WE, Euroatom (3) i rozporządzenie wykonawcze do niej nr 1150/2000 (4)), prawidłowo interpretowane, wyłącza możliwość odzyskania przez organ krajowy odsetek od kwot należnych mu od Komisji w okolicznościach niniejszej sprawy?

                           (iii)

                           W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie i): czy prawo UE wyłącza możliwość, aby krajowy organ lub sąd, skorzystał z przysługującego mu uznania dla nieprzyznania w takiej sytuacji odsetek przy rozstrzyganiu o zwrocie na rzecz osoby będącej w położeniu skarżącej?

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1193/2009 z dnia 3 listopada 2009 r. dokonujące sprostowania rozporządzeń (WE) nr 1762/2003, (WE) nr 1775/2004, (WE) nr 1686/2005 i (WE) nr 164/2007 oraz ustalające wysokość opłat produkcyjnych dla sektora cukru na lata gospodarcze 2002/2003, 2003/2004, 2004/2005 i 2005/2006, Dz.U. L 321, s. 1

      (2)  Dz.U. L 178. s. 1

      (3)  Decyzja Rady z dnia 29 września 2000 r. w sprawie systemu środków własnych Wspólnot Europejskich, Dz.U. L 253, s. 42

      (4)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r. wykonujące decyzję 94/728/WE, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot, Dz.U. L 130, s. 1


title: Sprawa C-235/04: Skarga wniesiona dnia 4 czerwca 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               7.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/11

         Skarga wniesiona dnia 4 czerwca 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-235/04)
   (2004/C 201/21)
   Dnia 4 czerwca 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Królestwu Hiszpanii sporządzona przez Komisję Wspólnot Europejskich reprezentowaną przez D. M. van Beeka i G. Valero Jordana, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1.

               orzeczenie, iż Królestwo Hiszpanii poprzez niezaklasyfikowanie jako stref specjalnej ochrony ptactwa obszarów w liczbie i powierzchni niezbędnej dla zapewnienia ochrony wszystkim gatunkom ptaków wymienionych w załączniku I do dyrektywy, jak również gatunkom wędrownym, nie wymienionym we wspomnianym załączniku I, nie dopełniło obowiązków ciążących na nim zgodnie z art. 4 ust. 1 i 2 dyrektywy Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (1);

               2.

               obciążenie kosztami Królestwa Hiszpanii

         Zarzuty i główne argumenty
   Art. 4 ust. 1 i 2 dyrektywy 79/409/EWG nakłada na Państwa Członkowskie szczególny obowiązek zaklasyfikowania obszarów jako „stref specjalnej ochrony ptactwa” (SSOP), dla skutecznego zachowania gatunków wymienionych w załączniku I przedmiotowej dyrektywy a także regularnie występujących gatunków wędrownych, w celu zapewnienia im przetrwania oraz reprodukcji na obszarze ich występowania. Obowiązek powyższy dotyczy przede wszystkim tych obszarów, które ze względu na swoją liczbę jak i powierzchnię, są najbardziej odpowiednie dla zachowania przedmiotowych gatunków, biorąc pod uwagę potrzeby ich ochrony. Odpowiednią liczbę SSOP określa się w zależności od zamierzonego celu.
   Państwa Członkowskie dysponują pewnym marginesem swobodnego uznania przy określaniu, które terytoria w największym stopniu odpowiadają wymogom wymienionym w artykule 4 Dyrektywy, jednakże oceny swojej powinny dokonać jedynie w oparciu o naukowe kryteria ornitologiczne. W przypadku Hiszpanii wykaz ważnych stref występowania ptactwa (important bird areas, IBA), opracowany przez Hiszpańskie Stowarzyszenie Ornitologiczne (Sociedad Española de Ornitología) w 1998r. (wykaz SEO/Birdlife 98), dostarcza najbardziej udokumentowanych i precyzyjnych wskazówek spośród dostępnych, dla zdefiniowania obszarów najbardziej odpowiednich dla zachowania, a w szczególności dla przetrwania i reprodukcji ważnych gatunków. Wykaz ten opiera się na wyważonych kryteriach ornitologicznych, które pozwalają na wskazanie miejsc najbardziej odpowiednich dla zagwarantowania zachowania wszystkich gatunków, o których mowa w załączniku I oraz gatunków wędrownych, a tym samym wyznacza obszary o kluczowym znaczeniu dla ochrony ptactwa w Hiszpanii.
   Porównanie danych zawartych w wykazie SEO/Birdlife 98 ze strefami SSOP wskazanymi przez Królestwo Hiszpanii, zarówno uwzględniając terytorium hiszpańskie jako całość, jak i poprzez wnikliwszą analizę poszczególnych Regionów Autonomicznych, pozwala na stwierdzenie, iż liczba oraz powierzchnia terytoriów zakwalifikowanych jako SSOP są niższe, od tych, które figurują w dokumentacji naukowej jako najbardziej właściwe dla zapewnienia należytej ochrony ptakom objętym postanowieniem artykułu 4 dyrektywy.

      (1)  Dz.U. L 103 z 25.4.1979, str. 1.


title: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia  25 października 2005 r.  w sprawach połączonych C-465/02 i C-466/02: Republika Federalna Niemiec, Królestwo Danii przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Rolnictwo — Oznaczenia geograficzne i nazwy pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych — Nazwa  feta  — Rozporządzenie (WE) nr 1829/2002 — Ważność)

text:
               8.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/1

      WYROK TRYBUNAŁU

   (wielka izba)
   z dnia 25 października 2005 r.
   w sprawach połączonych C-465/02 i C-466/02: Republika Federalna Niemiec, Królestwo Danii przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Rolnictwo - Oznaczenia geograficzne i nazwy pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych - Nazwa „feta” - Rozporządzenie (WE) nr 1829/2002 - Ważność)
   (2006/C 86/01)
   Język postępowania: niemiecki i duński
   W sprawach połączonych C-465/02 i C-466/02, mających za przedmiot skargi o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 230 WE, wniesione w dniu 30 grudnia 2002 r., Republika Federalna Niemiec (pełnomocnicy: W.-D. Plessing i M. Loschelder, Rechtsanwalt), strona skarżąca w sprawie C-465/02, Królestwo Danii (pełnomocnicy: J. Molde i J. Bering Liisberg), strona skarżąca w sprawie C-466/02, popierane przez Republikę Francuską (pełnomocnicy: G. de Bergues i A. Colomb), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (pełnomocnik: C. Jackson) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: J. L. Iglesias Buhigues, H. C. Støvlbæk, A.-M. Rouchaud-Joët i S. Grünheid) popieranej przez Republikę Grecką (pełnomocnicy: V. Kontolaimos i I.-K. Chalkias) Trybunał (wielka izba) w składzie: V. Skouris, prezes, P. Jann, C. W. A. Timmermans, A. Rosas i J. Malenovský, prezesi izb, J. P. Puissochet, R. Schintgen, N. Colneric, S. von Bahr, J. N. Cunha Rodrigues (sprawozdawca), J. Klučka, U. Lõhmus i E. Levits, sędziowie, rzecznik generalny: D. Ruiz-Jarabo Colomer, sekretarz: K. Sztranc, administrator, wydał w dniu 25 października 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skargi zostają oddalone.

               2)

               Republika Federalna Niemiec zostaje obciążona kosztami postępowania w sprawie C-465/02, a Królestwo Danii zostaje obciążone kosztami postępowania w sprawie C-466/02.

               3)

               Republika Grecka, Republika Francuska oraz Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej ponoszą własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 55 z 08.03.2003


title: Sprawa C-575/15 P: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 26 października 2016 r. – Industria de Diseño Textil, SA (Inditex)/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) [Odwołanie — Znak towarowy Unii Europejskiej — Znak towarowy ZARA — Usługi transportowe — Rzeczywiste używanie — Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Artykuł 51 ust. 1 lit. a) — Przeinaczenie dowodów — Prawo do obrony]

text:
               27.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/6

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 26 października 2016 r. – Industria de Diseño Textil, SA (Inditex)/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)
   (Sprawa C-575/15 P) (1)

   ([Odwołanie - Znak towarowy Unii Europejskiej - Znak towarowy ZARA - Usługi transportowe - Rzeczywiste używanie - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Artykuł 51 ust. 1 lit. a) - Przeinaczenie dowodów - Prawo do obrony])
   (2017/C 063/09)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Industria de Diseño Textil, SA (Inditex) (przedstawiciel: C.Duch Fonoll, abogada)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje w części odrzucone, a w pozostałym zakresie oddalone.

               2)

               Industria de Diseño Textil SA (Inditex) zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 38 z 1.2.2016.


title: Sprawa C-560/14: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 9 lutego 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court – Irlandia) – M/Minister for Justice and Equality Ireland and the Attorney General (Odesłanie prejudycjalne — Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości — Dyrektywa 2004/83/WE — Minimalne normy dotyczące warunków, jakie muszą spełnić obywatele państw trzecich lub bezpaństwowcy, aby móc ubiegać się o status uchodźcy — Wniosek o udzielenie ochrony uzupełniającej — Prawidłowość krajowej procedury rozpatrywania wniosku o udzielenie ochrony uzupełniającej, złożonego w następstwie oddalenia wniosku o przyznanie statusu uchodźcy — Prawo do bycia wysłuchanym — Zakres — Prawo do przesłuchania — Prawo do powoływania i przesłuchiwania świadków)

text:
               3.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/11

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 9 lutego 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court – Irlandia) – M/Minister for Justice and Equality Ireland and the Attorney General
   (Sprawa C-560/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Dyrektywa 2004/83/WE - Minimalne normy dotyczące warunków, jakie muszą spełnić obywatele państw trzecich lub bezpaństwowcy, aby móc ubiegać się o status uchodźcy - Wniosek o udzielenie ochrony uzupełniającej - Prawidłowość krajowej procedury rozpatrywania wniosku o udzielenie ochrony uzupełniającej, złożonego w następstwie oddalenia wniosku o przyznanie statusu uchodźcy - Prawo do bycia wysłuchanym - Zakres - Prawo do przesłuchania - Prawo do powoływania i przesłuchiwania świadków))
   (2017/C 104/17)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Supreme Court

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: M

      Strona pozwana: Minister for Justice, Ireland, Attorney General

      Sentencja

   Prawo do bycia wysłuchanym, jakie ma zastosowanie w ramach dyrektywy Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osób, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz zawartości [treści] przyznawanej ochrony, nie wymaga co do zasady, by – w przypadku gdy uregulowanie krajowe, takie jak rozpatrywane w sprawie w postępowaniu głównym, przewiduje dwie odrębne i następujące po sobie procedury rozpatrywania wniosków, odpowiednio, o nadanie statusu uchodźcy i o udzielenie ochrony uzupełniającej – wnioskującemu o udzielenie ochrony uzupełniającej przysługiwało prawo do przesłuchania w przedmiocie złożonego przez niego wniosku oraz prawo do powoływania i przesłuchiwania świadków w trakcie tego przesłuchania.
   Przesłuchanie należy jednak przeprowadzić, w przypadku gdy szczególne okoliczności dotyczące informacji i dowodów, jakimi dysponuje właściwy organ, albo osobistej lub ogólnej sytuacji, w jaką wpisuje się wniosek o udzielenie ochrony uzupełniającej, sprawiają, że jest ono konieczne do rozpatrzenia wniosku z pełną znajomością stanu faktycznego, czego sprawdzenie należy do sądu odsyłającego.

      (1)  Dz.U. C 81 z 9.3.2015.


title: Sprawa C-193/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 19 kwietnia 2010 r. — KMB Europe BV przeciwko Hauptzollamt Duisburg

text:
               31.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 19 kwietnia 2010 r. — KMB Europe BV przeciwko Hauptzollamt Duisburg
   (Sprawa C-193/10)
   ()
   2010/C 209/17
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Finanzgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: KMB Europe BV

      Strona pozwana: Hauptzollamt Duisburg

      Pytanie prejudycjalne

   Czy pozycję 8521 Nomenklatury Scalonej w brzmieniu załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (1) zmienionym przez rozporządzenie Komisji WE nr 1549/2006 z dnia 17 października 2006 r. (2) należy interpretować w ten sposób, że wyłączone są z niej urządzenia takie jak opisane poniżej odtwarzacze multimedialne MP3, ponieważ należy oprzeć się na ich podstawowej funkcji, jaką jest odtwarzanie dźwięku, albo ponieważ możliwość odtwarzania na nich pojedynczych obrazów albo filmów jest ograniczona poprzez mały ekran o niskiej rozdzielczości oraz poprzez niską częstotliwość obrazu?

      (1)  Dz.U. L 256, s.1.

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1549/2006 z dnia 17 października 2006 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej; Dz.U. L 301, s. 1.


title: Sprawa C-510/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 13 lipca 2011 r. w sprawie T-151/07 Kone Oyj, Kone GmbH, Kone BV przeciwko Komisji, wniesione w dniu 29 września 2011 r. przez Kone Oyj, Kone GmbH, Kone BV

text:
               10.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 362/13

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 13 lipca 2011 r. w sprawie T-151/07 Kone Oyj, Kone GmbH, Kone BV przeciwko Komisji, wniesione w dniu 29 września 2011 r. przez Kone Oyj, Kone GmbH, Kone BV
   (Sprawa C-510/11 P)
   2011/C 362/20
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Kone Oyj, Kone GmbH, Kone BV (przedstawiciele: T. Vinje, Solicitor, D. Paemen, Advocaat, A. Tomtsis, Dikigoros, A. Morfey, Solicitor)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu I Instancji;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2 ust. 2 zaskarżonej decyzji w zakresie w jakim nakłada on grzywnę na Kone Oyj i Kone GmbH oraz nie nakłada grzywny lub nakłada niższą grzywnę niż ustalona mocą decyzji Komisji z dnia 21 lutego 2007 r. dotyczącej postępowania na podstawie 101 TFEU (sprawa COMP/E-1/38.823 — PO/Windy i Schody ruchome) (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”);

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2 ust. 4 zaskarżonej decyzji w zakresie w jakim nakłada on grzywnę na Kone Oyj i Kone BVoraz oraz nakłada grzywnę niższej wysokości niż ustalona mocą zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżące podnoszą następujące zarzuty na poparcie żądania uchylenia zaskarżonego wyroku:

               Jeśli chodzi o naruszenie, które popełniono w Niemczech, Sąd naruszył prawo stwierdzając, że Komisja nie przekroczyła w sposób oczywisty służącego jej zakresu swobodnego uznania, oceniając sposób w jaki Kone przyczyniła się do wszczęcia dochodzenia oraz stwierdzenia faktu popełniania naruszenia w zaskarżonej decyzji. Tym samym Sąd naruszając prawo niesłusznie odmówił Kone zwolnienia z grzywny na podstawie komunikatu Komisji w sprawie zwolnienia z grzywien oraz zmniejszania grzywien w przypadkach karteli (zwanego dalej „komunikatem z 2002 r.”).

               Sąd naruszył również prawo orzekając, że naruszenie przez Komisję komunikatu z 2002 r. nie stanowiło naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań.

               Co się tyczy naruszenia, które popełniono w Niderlandach, Sąd naruszył prawo przychylając się do odmowy Komisji obniżenia kwoty grzywny nałożonej na Kone na podstawie komunikatu z 2002 r., z powodu opisu informacji jakich udzieliła w swoim wniosku o zwolnienie z grzywny. W rezultacie Sąd potwierdził decyzję Komisji w zakresie w jakim odmawiała ona Kone przyznania jakiegokolwiek obniżenia grzywny nałożonej z tytułu jej udziału w kartelu w Niderlandach.

               Sąd naruszył również prawo orzekając, ze Komisja nie naruszyła zasady równego traktowania, stwierdzając, że dowody przedstawione przez Kone, dotyczące kartelu w Niderlandach były nieporównywalne z dowodami dostarczonymi przez ThyssenKrupp odnośnie kartelu w Belgii.


title: Sprawa C-134/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 18 marca 2011 r. — Jürgen Blödel-Pawlik przeciwko HanseMerkur Reiserversicherung AG

text:
               18.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 18 marca 2011 r. — Jürgen Blödel-Pawlik przeciwko HanseMerkur Reiserversicherung AG
   (Sprawa C-134/11)
   2011/C 179/13
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Landgericht Hamburg

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Jürgen Blödel-Pawlik

      Strona pozwana: HanseMerkur Reiserversicherung AG

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 7 dyrektywy Rady 90/314/EWG (1) z dnia 13 czerwca 1990 r. w sprawie zorganizowanych podróży, wakacji i wycieczek (Dz.U. L 158, s. 59) ma zastosowanie także w przypadku niewypłacalności organizatora spowodowanej tym, że wszystkie, zebrane już od podróżnych z zamiarem popełnienia oszustwa, środki zostały wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, a organizator nigdy nie zamierzał organizować wyjazdu?

      (1)  Dyrektywa Rady 90/314/EWG z dnia 13 czerwca 1990 r. w sprawie zorganizowanych podróży, wakacji i wycieczek, Dz.U. L 158, s. 59.


title: Sprawa T-151/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 7 maja 2009 r. — NVV i in. przeciwko Komisji (Konkurencja — Koncentracje — Rynki zakupu trzody chlewnej i macior przeznaczonych na ubój — Decyzja uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem — Określenie właściwego rynku geograficznego — Obowiązek staranności — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               4.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/33

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 7 maja 2009 r. — NVV i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-151/05) (1)

   (Konkurencja - Koncentracje - Rynki zakupu trzody chlewnej i macior przeznaczonych na ubój - Decyzja uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem - Określenie właściwego rynku geograficznego - Obowiązek staranności - Obowiązek uzasadnienia)
   2009/C 153/63
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Nederlandse Vakbond Varkenshouders (NVV) (Lunteren, Niderlandy), Marius Schep (Lopik, Niderlandy) oraz Nederlandse Bond Van Handelaren in Vee (NBHV) (Haga, Niderlandy) (przedstawiciele: początkowo J. Kneppelhout i M. van der Kaden, a następnie J. Kneppelhout, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: początkowo A. Whelan i S. Noë, a następnie A. Bouquet i S. Noë, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Sovion NV (Best, Niderlandy) (przedstawiciele: J. de Pree i W. Geursen, adwokaci)

      Przedmiot sprawy

   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 21 grudnia 2004 r. uznającej koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem i porozumieniem EOG (sprawa COMP/M.3605).

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Nederlandse Vakbond Varkenshouders (NVV), Marius Schep i Nederlandse Bond van Handelaren in Vee (NBHV) ponoszą swe własne koszty, a także zostają obciążeni kosztami poniesionymi przez Komisję i Sovion NV.

      (1)  Dz.U. C 171 z 9.7.2005


title: Sprawa C-198/08: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 4 marca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Austrii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 95/59/WE — Podatki obciążające spożycie wyrobów tytoniowych inne niż podatki obrotowe — Artykuł 9 ust. 1 — Swobodne ustalanie przez producentów i importerów maksymalnej ceny sprzedaży detalicznej ich towarów — Uregulowanie krajowe narzucające minimalną cenę sprzedaży detalicznej papierosów, a także minimalną cenę sprzedaży detalicznej tytoniu drobno krojonego — Względy uzasadniające — Ochrona zdrowia publicznego — Ramowa konwencja Światowej Organizacji Zdrowia o ograniczeniu użycia tytoniu)

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/6

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 4 marca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-198/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 95/59/WE - Podatki obciążające spożycie wyrobów tytoniowych inne niż podatki obrotowe - Artykuł 9 ust. 1 - Swobodne ustalanie przez producentów i importerów maksymalnej ceny sprzedaży detalicznej ich towarów - Uregulowanie krajowe narzucające minimalną cenę sprzedaży detalicznej papierosów, a także minimalną cenę sprzedaży detalicznej tytoniu drobno krojonego - Względy uzasadniające - Ochrona zdrowia publicznego - Ramowa konwencja Światowej Organizacji Zdrowia o ograniczeniu użycia tytoniu)
   2010/C 113/08
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal i W. Mölls, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Austrii (przedstawiciele: E. Riedl, J. Bauer i C. Pesendorfer, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 9 ust. 1 dyrektywy Rady 95/59/WE z dnia 27 listopada 1995 r. w sprawie podatków innych niż podatki obrotowe, wpływających na spożycie wyrobów tytoniowych (Dz.U. L 291, s. 40) — Ustanawianie przez organy publiczne minimalnych cen detalicznych wyrobów tytoniowych

      Sentencja

               1)

               Przyjmując i utrzymując w mocy przepisy, na podstawie których organy publiczne ustalają ceny minimalne sprzedaży detalicznej papierosów oraz tytoniu drobno krojonego przeznaczonego do skręcania papierosów, Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 9 ust. 1 dyrektywy Rady 95/59/WE z dnia 27 listopada 1995 r. w sprawie podatków innych niż podatki obrotowe, wpływających na spożycie wyrobów tytoniowych, w brzmieniu zmienionym przez dyrektywę Rady 2002/10/WE z dnia 12 lutego 2002 r.

               2)

               Republika Austrii zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 197 z 2.8.2008.


title: Sprawa C-140/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tallinna Halduskohus (Republika Estonii) w dniu 7 kwietnia 2008 r. — Rakvere Lihakombinaat AS przeciwko Põllumajandusministeerium et Maksu- ja Tolliameti Ida maksu- ja tollikeskus

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tallinna Halduskohus (Republika Estonii) w dniu 7 kwietnia 2008 r. — Rakvere Lihakombinaat AS przeciwko Põllumajandusministeerium et Maksu- ja Tolliameti Ida maksu- ja tollikeskus
   (Sprawa C-140/08)
   (2008/C 171/23)
   Język postępowania: estoński
   Sąd krajowy
   Tallinna Halduskohus
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Rakvere Lihakombinaat AS

      Strona pozwana: Põllumajandusministeerium et Maksu- ja Tolliameti Ida maksu- ja tollikeskus
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zamrożone, uzyskane przez mechaniczne usunięcie mięsa z tkanek przylegających do kości kurczaków, mięso odkostnione mechanicznie (pojęcie mięso odkostnione mechanicznie zostało zdefiniowane po raz pierwszy w pkt 1.14 załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 853/2004 (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego) zgodnie ze stanem prawnym na dzień 1 maja 2004 r. należy objąć kodem CN 0207 14 10, czy też kodem CN 0207 14 99 w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 (2) z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej?

               2)

               Jeśli produkt opisany w pytaniu 1.1 należy objąć kodem CN 0207 14 10, do Trybunału Sprawiedliwości kieruje się następujące pytania prejudycjalne:

                           2.1)

                           Czy art. 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 1972/2003 (3) Komisji zabrania ustalania stanu nadmiernych zapasów podmiotu gospodarczego w taki sposób, że od nadmiernych [sic] zapasów (jako zapasów do przeniesienia) odejmuje się średnie zapasy podmiotu gospodarczego zwiększone o współczynnik 1,2 w dniu 1 maja ostatnich czterech lat działalności przed 1 maja 2004 r.?
                           Jeżeli na pytanie to należy udzielić odpowiedzi twierdzącej, czy odpowiedź byłaby inna, gdyby przy określaniu stanu zapasów do przeniesienia i nadmiernej nadwyżki można było uwzględnić wzrost wielkości produkcji, przetworzenia lub sprzedaży podmiotu gospodarczego, czas dojrzewania odpowiednich produktów rolnych, czas tworzenia zapasów oraz inne okoliczności niezależne od podmiotów gospodarczych?

                           2.2)

                           Czy pobieranie opłaty od nadmiernych zapasów jest zgodne z celem rozporządzenia Komisji (WE) nr 1972/2003 również wtedy, gdy u podmiotu gospodarczego na dzień 1 maja 2004 r. zostanie ustalona nadmierna nadwyżka, ale wykaże on, że ze sprzedaży nadmiernej nadwyżki po dniu 1 maja 2004 r. nie uzyskał rzeczywistej korzyści w postaci różnicy cenowej?

      (1)  Dz.U. L 139, str. 55.

      (2)  Dz.U. L 256, str. 1.

      (3)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1972/2003 z dnia 10 listopada 2003 r. w sprawie środków przejściowych przyjętych w odniesieniu do handlu produktami rolnymi ze względu na przystąpienie Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji.


title: Sprawa T-108/14: Skarga wniesiona w dniu w dniu 17 lutego 2014 r. – Burazer i in. przeciwko Unii Europejskiej

text:
               12.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/37

         Skarga wniesiona w dniu w dniu 17 lutego 2014 r. – Burazer i in. przeciwko Unii Europejskiej
   (Sprawa T-108/14)
   2014/C 142/49
   Język postępowania: chorwacki

      Strony

      Strona skarżąca: Drago Burazer (Zagrzeb, Chorwacja), Nikolina Nežić (Zagrzeb, Chorwacja), Blaženka Bošnjak (Sv. Ivan Zelina, Chorwacja), Bosiljka Grbašić (Križevci, Chorwacja), Tea Tončić (Pula, Chorwacja), Milica Bjelić (Dubrovnik, Chorwacja), Marijana Kruhoberec (Varaždin, Chorwacja) (przedstawiciel: adwokat Mato Krmek)

      Strona pozwana: Unia Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie, że strona pozwana, Unia Europejska, jest zobowiązana naprawić szkodę poniesioną w niniejszym wypadku przez skarżących,

               —

               zawieszenie rozstrzygania w przedmiocie wysokości roszczeń do chwili, gdy wyrok w niniejszej sprawie stanie się prawomocny,

               —

               wydanie orzeczenia w przedmiocie kosztów w orzeczeniu kończącym postepowanie w sprawie.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

               1.

               W związku z brakiem sprzeciwu wobec uchylenia aktów dotyczących ustanowienia i zorganizowania zawodu pracownika publicznego do zadań wykonawczych, które zostały przyjęte przez Chorwację podczas negocjacji w sprawie przystąpienia do Unii Europejskiej, Komisja Europejska uchybiła zobowiązaniom, które spoczywają na niej na mocy art. 36 aktu przystąpienia (załącznik VII § 1), stanowiącego integralną część traktatu o przystąpieniu do Unii Europejskiej, zawartego między Republiką Chorwacji a państwami członkowskimi Unii Europejskiej (Dz.U. 2013 L 300, s. 7). Artykuł 36 aktu przystąpienia zobowiązuje Komisję Europejską do monitorowania wszystkich zobowiązań przyjętych przez Chorwację podczas negocjacji w sprawie przystąpienia do Unii Europejskiej, a tym samym, zobowiązania prawnego przyjętego przez Chorwację odnośnie do wprowadzenia zawodu pracownika publicznego do zadań wykonawczych i do stworzenia wszystkich warunków niezbędnych do pełnego wprowadzenia tego zawodu do chorwackiego porządku prawnego przed dniem 1 stycznia 2012 r. Komisja Europejska nie jest jednak upoważniona do wyrażenia zgody na jednostronne zmiany przyjętego w ten sposób przez Chorwację zobowiązania.

               2.

               Tym naruszeniem Komisja Europejska przyczyniła się do powstania bezpośredniej szkody po stronie skarżących, którzy zostali mianowani pracownikami publicznymi do zadań wykonawczych i którzy mogli słusznie oczekiwać, że będą mogli rozpocząć wykonywanie swych zadań z dniem 1 stycznia 2012 r.

               3.

               Uchybiając swym zobowiązaniom na podstawie traktatu o przystąpieniu, Komisja Europejska w sposób oczywisty ciężko naruszyła granice przyznanego jej uznania, wyrządzając w ten sposób skarżącym (mianowanym pracownikom publicznym do zadań wykonawczych), w sprzeczności z ich uzasadnionymi oczekiwaniami, znaczną szkodę materialną i niematerialną, którą zobowiązana jest naprawić na podstawie art. 340 akapit drugi TFUE.