201807060371993592018/C 259/21502018CJC25920180723PL01PLINFO_JUDICIAL20180129151622Sprawa C-50/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Steiermark (Austria) w dniu 29 stycznia 2018 r. – Mijo Mestrovic
 ---documentbreak--- C2592018PL1520120180129PL0021152162Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Steiermark (Austria) w dniu 29 stycznia 2018 r. – Mijo Mestrovic
   (Sprawa C-50/18)2018/C 259/21Język postępowania: niemiecki
      Sąd odsyłający

   Landesverwaltungsgericht Steiermark

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Mijo Mestrovic

      Strona pozwana: Bezirkshauptmannschaft Murtal

      Uczestnik postępowania: Finanzpolizei

      Pytania prejudycjalne

            1)

            Czy art. 56 TFUE oraz dyrektywę 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotyczącą delegowania pracowników w ramach świadczenia usług (
                  1
               ) i dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/67/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie egzekwowania dyrektywy 96/71/WE (
                  2
               ) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one normie krajowej, która w odniesieniu do naruszeń obowiązków formalnych w wypadku transgranicznego wykorzystania siły roboczej, takich jak brak przekazania dokumentów płacowych pracodawcy użytkownikowi przez podmiot oddający pracowników do dyspozycji, przewiduje bardzo wysokie grzywny, a w szczególności wysokie kary minimalne, które nakłada się na zasadzie kumulacji za każdego pracownika, którego dotyczy naruszenie?

            2)

            W przypadku gdy na pytanie pierwsze nie zostanie udzielona odpowiedź twierdząca:
            Czy art. 56 TFUE oraz dyrektywę 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotyczącą delegowania pracowników w ramach świadczenia usług i dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/67/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie egzekwowania dyrektywy 96/71/WE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one nakładaniu grzywien na zasadzie kumulacji w razie naruszeń obowiązków formalnych w przypadku transgranicznego wykorzystania siły roboczej bez absolutnych wysokości maksymalnych?

      (
         1
      )	Dz.U. 1997, L 18, s. 1.
   (
         2
      )	Dz.U. 2014, L 159, s. 11.


201807060481994122018/C 259/461652017TC25920180723PL01PLINFO_JUDICIAL20180614333422Sprawa T-165/17: Wyrok Sądu z dnia 14 czerwca 2018 r. – Emcur / EUIPO – Emcure Pharmaceuticals (EMCURE) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego EMCURE — Wcześniejsze słowne, unijny i krajowy, znaki towarowe EMCUR — Względna podstawa odmowy rejestracji — Podobieństwo towarów i usług — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}
 ---documentbreak--- C2592018PL3320120180614PL0046332342Wyrok Sądu z dnia 14 czerwca 2018 r. – Emcur / EUIPO – Emcure Pharmaceuticals (EMCURE)
   (Sprawa T-165/17) (
         1
      )
   „{Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego EMCURE — Wcześniejsze słowne, unijny i krajowy, znaki towarowe EMCUR — Względna podstawa odmowy rejestracji — Podobieństwo towarów i usług — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}”2018/C 259/46Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Emcur Gesundheitsmittel aus Bad Ems GmbH (Bad Ems, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat K. Bröcker)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: M. Rajh, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: Emcure Pharmaceuticals Ltd (Bhosari, Indie)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 grudnia 2016 r. (sprawa R 790/2016-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Emcur Gesundheitsmittel aus Bad Ems a Emcure Pharmaceuticals.

      Sentencja

            1)

            Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 13 grudnia 2016 r. (sprawa R 790/2016-2) w zakresie, w jakim dotyczy ona usług należących do klas 42 i 44 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami.

            2)

            W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

            3)

            EUIPO i Emcur Gesundheitsmittel aus Bad Ems GmbH pokrywają własne koszty.

      (
         1
      )	Dz.U. C 129 z 24.4.2017.


201807060101994362018/C 259/342812018CJC25920180723PL01PLINFO_JUDICIAL20180424242521Sprawa C-281/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 21 lutego 2018 r. w sprawie T-727/16 Repower / EUIPO, wniesione w dniu 24 kwietnia 2018 r. przez Repower AG
 ---documentbreak--- C2592018PL2410120180424PL0034241252Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 21 lutego 2018 r. w sprawie T-727/16 Repower / EUIPO, wniesione w dniu 24 kwietnia 2018 r. przez Repower AG
   (Sprawa C-281/18 P)2018/C 259/34Język postępowania: francuski
      Strony

      Wnoszący odwołanie: Repower AG (przedstawiciele: adwokaci R. Kunz-Hallstein, H.P. Kunz-Hallstein, V. Kling)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, repower.org

      Żądania wnoszącego odwołanie

            —

            uchylenie wyroku Sądu z dnia 21 lutego 2018 r. w sprawie T-727/16, pkt 1 sentencji w zakresie dotyczącym oddalenia skargi;

            —

            stwierdzenie nieważności decyzji Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 sierpnia 2016 r. [sprawa R 2311/2014-5 (REV)];

            —

            obciążenie EUIPO kosztami.

      Zarzuty i główne argumenty

            1.

            EUIPO nie było uprawnione do zastąpienia uzasadnienia przekazania sprawy do ponownego rozpoznania w ramach postępowania przed Sądem. EUIPO zmieniło przedmiot sporu i naruszyło prawo do bycia wysłuchanym oraz obowiązek korzystania z przysługujących mu uprawnień dyskrecjonalnych.

            2.

            W niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania zasada ogólna prawa zezwalająca na uchylenie niezgodnego z prawem aktu administracyjnego. Właściwe uregulowanie nie zawiera luki prawnej. Postanowienia art. 80 i 83 rozporządzenia nr 207/2009 stanowią lex specialis.

            3.

            Zgodnie z art. 83 rozporządzenia nr 207/2009 skarżąca nie była obarczona ciężarem dowodu w zakresie wykazania braku istnienia zasady uchylania niezgodnych z prawem aktów administracyjnych w państwach członkowskich.

            4.

            Nawet przy założeniu istnienia takiej zasady w dziedzinie prawa znaków, przesłanki uchylenia w całości nie zostały spełnione z powodu ochrony uzasadnionych oczekiwań.

            5.

            Decyzja Izby Odwoławczej jest dotknięta istotnym brakiem uzasadnienia.


201807060671993982018/C 259/472942017TC25920180723PL01PLINFO_JUDICIAL20180614343411Sprawa T-294/17: Wyrok Sądu z dnia z 14 czerwca 2018 r. – Lion's Head Global Partners / EUIPO – Lion Capital (Lion's Head) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską — Słowny znak towarowy Lion’s Head — Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy LION CAPITAL — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE)2017/1001]}
 ---documentbreak--- C2592018PL3410120180614PL0047341341Wyrok Sądu z dnia z 14 czerwca 2018 r. – Lion's Head Global Partners / EUIPO – Lion Capital (Lion's Head)
   (Sprawa T-294/17) (
         1
      )
   „{Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską — Słowny znak towarowy Lion’s Head — Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy LION CAPITAL — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE)2017/1001]}”2018/C 259/47Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Lion's Head Global Partners LLP (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat R. Nöske)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Lion Capital LLP (Londres) (przedstawiciele: D. Rose i J. Warner, solicitors)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 lutego 2017 r. (sprawa R 1478/2016-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Lion Capital a Lion’s Head Global Partners.

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje oddalona.

            2)

            Lion’s Head Global Partners LLP zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 231 z 17.7.2017.


201807060061994352018/C 259/352832018CJC25920180723PL01PLINFO_JUDICIAL20180425252511Sprawa C-283/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Almería (Hiszpania) w dniu 25 kwietnia 2018 r. – Beatriz Moya Privitello i Sergio Daniel Martín Durán / Cajas Rurales Unidas, Sociedad Cooperativa de Crédito
 ---documentbreak--- C2592018PL2510120180425PL0035251251Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Almería (Hiszpania) w dniu 25 kwietnia 2018 r. – Beatriz Moya Privitello i Sergio Daniel Martín Durán / Cajas Rurales Unidas, Sociedad Cooperativa de Crédito
   (Sprawa C-283/18)2018/C 259/35Język postępowania: hiszpański
      Sąd odsyłający

   Audiencia Provincial de Almería

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Beatriz Moya Privitello i Sergio Daniel Martín Durán.

      Strona pozwana: Cajas Rurales Unidas, Sociedad Cooperativa de Crédito.

      Pytania prejudycjalne

            1)

            Czy stosowanie jednego ze wskaźników referencyjnych dla długoterminowych kredytów hipotecznych o zmiennej stopie oprocentowania spośród wskaźników istniejących na rynku i oficjalnie publikowanych przez Banco de España wyłącza jego ocenę z punktu widzenia przejrzystości również i wówczas, gdy zastosowane zostały wskaźniki wyraźnie dozwolone przez szczególne przepisy prawne, jeżeli owe przepisy zezwalają stronom na wybór wskaźnika i wspomniany Bank posłużył się jednym z nich bez poinformowania klienta o istnieniu innych wskaźników, korzystniejszych dla klienta?

            2)

            Czy ponieważ wspomniane uregulowanie zezwala na wybór mającego zastosowanie wskaźnika referencyjnego wśród dostępnych wskaźników [to znaczy, min. Orden de 5 de mayo de 1994 sobre transparencia de las condiciones financieras de los préstamos hipotecarios (zarządzenie z dnia 5 maja 1994 r. o przejrzystości warunków finansowych kredytów hipotecznych), Orden EHA/2899/2011, de 28 de octubre, de transparencia y protección del cliente de servicios bancarios (zarządzenie EHA/2899/2011 z dnia 28 października o przejrzystości i ochronie klienta usług bankowych, Circular 5/2012, de 27 de junio, del Banco de España, a entidades de crédito y proveedores de servicios de pago, sobre transparencia de los servicios bancarios y responsabilidad en la concesión de préstamos, en desarrollo de las Leyes 10/2014, de 26 de junio, de ordenación, supervisión y solvencia de entidades de crédito, o su antecesor artículo 48 de la Ley 26/1988, de 29 de julio, sobre Disciplina e Intervención de las Entidades de Crédito (okólnik 5/2012 z dnia 27 czerwca Banku Hiszpanii do instytucji kredytowych i podmiotów świadczących usługi płatnicze o przejrzystości usług bankowych i odpowiedzialności przy udzielaniu kredytów w wykonaniu ustaw 10/2014 z dnia 26 czerwca o organizacji i wypłacalności instytucji kredytowych i o nadzorze nad nimi, lub jej poprzednika, art. 48 ustawy 26/1988 z dnia 29 lipca o dyscyplinie i interwencji instytucji kredytowych)] można uznać je za „imperatywne przepisy ustawowe i wykonawcze” przy zawieraniu długoterminowych umów kredytu hipotecznego o zmiennej stopie oprocentowania w rozumieniu art. 1 ust. 2 dyrektywy 93/13/EWG? (
                  1
               )

      (
         1
      )	Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. 1993, L 95, s. 29).


201807060641994552018/C 259/483692017TC25920180723PL01PLINFO_JUDICIAL20180607353511Sprawa T-369/17: Wyrok Sądu z dnia 7 czerwca 2018 r. – Winkler / Komisja (Służba publiczna — Urzędnicy — Przeniesienie krajowych uprawnień emerytalnych — Decyzja w sprawie ustalenia liczby lat służby uprawniających do emerytury — Rozsądny termin — Prawo do bycia wysłuchanym — Pewność prawa — Równość traktowania — Uzasadnione oczekiwania — Odpowiedzialność — Szkoda majątkowa)
 ---documentbreak--- C2592018PL3510120180607PL0048351351Wyrok Sądu z dnia 7 czerwca 2018 r. – Winkler / Komisja
   (Sprawa T-369/17) (
         1
      )
   „(Służba publiczna — Urzędnicy — Przeniesienie krajowych uprawnień emerytalnych — Decyzja w sprawie ustalenia liczby lat służby uprawniających do emerytury — Rozsądny termin — Prawo do bycia wysłuchanym — Pewność prawa — Równość traktowania — Uzasadnione oczekiwania — Odpowiedzialność — Szkoda majątkowa)”2018/C 259/48Język postępowania: niemiecki
      Strony

      Strona skarżąca: Bernd Winkler (Grange, Irlandia) (przedstawiciel: adwokat A. Kässens)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Bohr i L. Radu Bouyon, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniesiony na podstawie art. 270 TFUE wniosek zmierzający do uzyskania, po pierwsze, stwierdzenia nieważności decyzji Urzędu Administracji i Wypłacania Należności Indywidualnych (PMO) Komisji z dnia 26 września 2016 r., ustalającej liczbę lat służby zaliczanych w systemie emerytalnym instytucji Unii Europejskiej, w następstwie wniosku o przeniesienie uprawnień emerytalnych nabytych przez skarżącego przed wstąpieniem do służby unijnej, a po drugie, naprawienia szkody, którą skarżący poniósł z racji niezgodnego z prawem działania Komisji przy rozpatrywaniu jego wniosku o przeniesienie uprawnień.

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje oddalona.

            2)

            Każda ze stron pokrywa własne koszty postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 249 z 31.7.2017.


201807060711993912018/C 259/623312018TC25920180723PL01PLINFO_JUDICIAL20180531464722Sprawa T-331/18: Skarga wniesiona w dniu 31 maja 2018 r. – Szécsi i Somossy / Komisja
 ---documentbreak--- C2592018PL4620120180531PL0062462472Skarga wniesiona w dniu 31 maja 2018 r. – Szécsi i Somossy / Komisja
   (Sprawa T-331/18)2018/C 259/62Język postępowania: niemiecki
      Strony

      Strona skarżąca: István Scécsi i Nóra Somossy (Szeged, Węgry) (przedstawiciel: D. Lazar, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            nakazanie stronie pozwanej zapłaty na rzecz strony skarżącej odszkodowania w wysokości 38330542,83 HUF;

            —

            nakazanie stronie pozwanej zapłaty na rzecz strony skarżącej odsetek od kwoty głównej, obliczonych zgodnie z roczną stopą procentową 11,95 %, naliczanych od dnia 20 kwietnia 2016 r.;

            —

            obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujący zarzut:
   Strona skarżąca twierdzi, że Komisja w sposób zawiniony uchybiła ciążącemu na niej zgodnie z art. 17 TUE obowiązkowi staranności, ponieważ nie przyjęła odpowiednich środków w celu zapewnienia stosowania art. 13 dyrektywy 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (
         1
      ) ani odpowiednich, mających na celu transpozycję tej dyrektywy, przepisów węgierskich przez węgierskie sądy.
   (
         1
      )	Dyrektywa 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniająca dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („Dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych”) (Dz.U. 2005, L 149, s. 22).


201808030492050212018/C 294/143642017CJC29420180820PL01PLINFO_JUDICIAL20180627111111Sprawa C-364/17: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 27 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad – Varna – Bułgaria) – „Varna Holideis” EOOD / Direktor na Direktsia „Obzhalvane i danachno-osiguritelna praktika” Varna pri Tsentralno upravlenie na Natsionalnata agentsia za prihodite [Odesłanie prejudycjalne – Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Pomoc przyznana przed przystąpieniem Republiki Bułgarii do Unii Europejskiej – Nieważność umowy sprzedaży stwierdzona po przystąpieniu – Obowiązek korekty wstępnego odliczenia – Wykładnia – Właściwość Trybunału]
 ---documentbreak--- C2942018PL1110120180627PL0014111111Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 27 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad – Varna – Bułgaria) – „Varna Holideis” EOOD / Direktor na Direktsia „Obzhalvane i danachno-osiguritelna praktika” Varna pri Tsentralno upravlenie na Natsionalnata agentsia za prihodite
   (Sprawa C-364/17) (
         1
      )
   „[Odesłanie prejudycjalne — Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) — Dyrektywa 2006/112/WE — Pomoc przyznana przed przystąpieniem Republiki Bułgarii do Unii Europejskiej — Nieważność umowy sprzedaży stwierdzona po przystąpieniu — Obowiązek korekty wstępnego odliczenia — Wykładnia — Właściwość Trybunału]”2018/C 294/14Język postępowania: bułgarski
      Sąd odsyłający

   Administrativen sad – Varna

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca:„Varna Holideis” EOOD

      Strona przeciwna: Direktor na Direktsia „Obzhalvane i danachno-osiguritelna praktika” Varna pri Tsentralno upravlenie na Natsionalnata agentsia za prihodite

      Sentencja

   Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie jest właściwy do udzielenia odpowiedzi na pytania zadane przez Administrativen sad – Varna (sąd administracyjny w Warnie, Bułgaria).
   (
         1
      )	Dz.U. C 269 z 14.8.2017.


201808030292049802018/C 294/154592017CJC29420180820PL01PLINFO_JUDICIAL20180627111222Sprawy połączone C-459/17 i C-460/17: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 27 czerwca 2018 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Conseil d’État – Francja) – SGI (C-459/17), Valériane SNC (C-460/17) / Ministre de l’Action et des Comptes publics [Odesłanie prejudycjalne – Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) – Prawo do odliczenia podatku naliczonego – Zasady regulujące korzystanie z prawa do odliczenia – Rzeczywista dostawa towarów]
 ---documentbreak--- C2942018PL1120120180627PL0015112122Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 27 czerwca 2018 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Conseil d’État – Francja) – SGI (C-459/17), Valériane SNC (C-460/17) / Ministre de l’Action et des Comptes publics
   (Sprawy połączone C-459/17 i C-460/17) (
         1
      )
   „[Odesłanie prejudycjalne — Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) — Prawo do odliczenia podatku naliczonego — Zasady regulujące korzystanie z prawa do odliczenia — Rzeczywista dostawa towarów]”2018/C 294/15Język postępowania: francuski
      Sąd odsyłający

   Conseil d’État

      Strony w postępowaniach głównych

      Strony skarżące: SGI (C-459/17), Valériane SNC (C-460/17)

      Strona przeciwna: Ministre de l’Action et des Comptes publics

      Sentencja

   Artykuł 17 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej przez dyrektywę Rady 91/680/EWG z dnia 16 grudnia 1991 r., należy interpretować w ten sposób, że w celu odmówienia podatnikowi będącemu odbiorcą faktury prawa do odliczenia VAT wykazanego na tej fakturze wystarczy, aby organ podatkowy ustalił, iż transakcje, którym odpowiada ta faktura, w rzeczywistości nie zostały zrealizowane.
   (
         1
      )	Dz.U. C 347 z 16.10.2017.


201808030322050142018/C 294/165122017CJC29420180820PL01PLINFO_JUDICIAL20180628121321Sprawa C-512/17: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 28 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy Poznań-Stare Miasto w Poznaniu – Polska) – postępowanie wszczęte przez HR [Odesłanie prejudycjalne – Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Jurysdykcja oraz uznawanie i wykonywanie orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej – Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 – Artykuł 8 ust. 1 – Miejsce zwykłego pobytu dziecka – Niemowlę – Okoliczności istotne dla ustalenia tego miejsca pobytu]
 ---documentbreak--- C2942018PL1210120180628PL0016121132Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 28 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy Poznań-Stare Miasto w Poznaniu – Polska) – postępowanie wszczęte przez HR
   (Sprawa C-512/17) (
         1
      )
   „[Odesłanie prejudycjalne — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Jurysdykcja oraz uznawanie i wykonywanie orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej — Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 — Artykuł 8 ust. 1 — Miejsce zwykłego pobytu dziecka — Niemowlę — Okoliczności istotne dla ustalenia tego miejsca pobytu]”2018/C 294/16Język postępowania: polski
      Sąd odsyłający

   Sąd Rejonowy Poznań-Stare Miasto w Poznaniu

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnioskująca: HR

      Pozostali uczestnicy postępowania: KO, Prokuratura Rejonowa Poznań Stare Miasto w Poznaniu

      Sentencja

   Artykuł 8 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 należy interpretować w ten sposób, że miejsce zwykłego pobytu dziecka w rozumieniu tego rozporządzenia należy odnieść do miejsca, w którym faktycznie znajduje się centrum życiowe dziecka. Do sądu krajowego należy określenie, na podstawie zbioru spójnych okoliczności faktycznych, gdzie znajdowało się to centrum w momencie złożenia wniosku dotyczącego odpowiedzialności rodzicielskiej względem dziecka. W tym względzie w sprawie takiej jak sprawa w postępowaniu głównym, wobec stanu faktycznego ustalonego przez ten sąd, istotnymi okolicznościami są łącznie:

            —

            fakt, że dziecko od chwili narodzin do momentu rozstania jego rodziców zamieszkiwało generalnie wraz z nimi w określonym miejscu;

            —

            okoliczność, że rodzic sprawujący od momentu rozstania pary faktyczną pieczę nad dzieckiem wciąż przebywa na co dzień wraz z dzieckiem w tym miejscu i wykonuje tam działalność zawodową wpisującą się w ramy stosunku pracy nawiązanego na czas nieokreślony; oraz

            —

            fakt, że dziecko utrzymuje we wspomnianym miejscu stałe kontakty ze swoim drugim rodzicem, który wciąż tam zamieszkuje.

      Natomiast w sprawie takiej jak sprawa w postępowaniu głównym za takie istotne okoliczności nie mogą zostać uznane:

            —

            pobyty, jakie rodzic faktycznie sprawujący pieczę nad dzieckiem odbywał w przeszłości wraz z dzieckiem na terytorium państwa członkowskiego, z którego rodzic ten pochodzi, w związku ze swoimi urlopami i okresami świątecznymi;

            —

            pochodzenie tego rodzica, wynikające stąd więzy dziecka z tym państwem członkowskim o charakterze kulturowym oraz jego relacje z rodziną zamieszkującą w owym państwie członkowskim;

            —

            ewentualny zamiar owego rodzica, aby w przyszłości osiedlić się wraz z dzieckiem w tym państwie członkowskim.

      (
         1
      )	Dz.U. C 412 z 4.12.2017.


title: Sprawa T-444/14: Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2018 r. – Furukawa Electric/Komisja (Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Europejski rynek kabli elektrycznych – Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE – Jednolite i ciągłe naruszenie – Dowód naruszenia – Czas uczestniczenia – Obliczanie kwoty grzywny – Waga naruszenia – Nieograniczone prawo orzekania)

text:
               17.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/35

      Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2018 r. – Furukawa Electric/Komisja
      (Sprawa T-444/14) (1)

      ((Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek kabli elektrycznych - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE - Jednolite i ciągłe naruszenie - Dowód naruszenia - Czas uczestniczenia - Obliczanie kwoty grzywny - Waga naruszenia - Nieograniczone prawo orzekania))
      (2018/C 328/46)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Furukawa Electric Co. Ltd (Tokio, Japonia) (przedstawiciele: C. Pouncey, A. Luke i L. Geary, solicitors)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Biolan, C. Giolito i H. van Vliet, pełnomocnicy, wspierani przez M. Johanssona, adwokata)

         Interwenient popierający stronę skarżącą: Viscas Corp. (Tokio, Japonia) (przedstawiciel: J.-F. Bellis, adwokat)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie zmierzające, po pierwsze, do stwierdzenia nieważności części decyzji Komisji C(2014) 2139 final z dnia 2 kwietnia 2014 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 [TFUE] i art. 53 porozumienia [EOG] (sprawa AT.39610 – Kable elektryczne) w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy skarżącej, a po drugie, do obniżenia kwoty nałożonej na nią grzywny.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Furukawa Electric Co. Ltd pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                  3)

                  Viscas Corp. pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 303 z 8.9.2014.


title: Sprawa C-241/18: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 7 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Napoli – Włochy) – easyJet Airline Co. Ltd / Regione Campania (Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 53 § 2 oraz art. 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Brak dostatecznych wyjaśnień w przedmiocie stanu faktycznego i prawnego sporu głównego oraz w przedmiocie względów uzasadniających konieczność uzyskania odpowiedzi na pytanie prejudycjalne – Oczywista niedopuszczalność)

text:
               17.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/24

      Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 7 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Napoli – Włochy) – easyJet Airline Co. Ltd / Regione Campania
      (Sprawa C-241/18) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 53 § 2 oraz art. 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Brak dostatecznych wyjaśnień w przedmiocie stanu faktycznego i prawnego sporu głównego oraz w przedmiocie względów uzasadniających konieczność uzyskania odpowiedzi na pytanie prejudycjalne - Oczywista niedopuszczalność))
      (2018/C 328/31)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Commissione tributaria provinciale di Napoli

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: easyJet Airline Co. Ltd

         Strona pozwana: Regione Campania

         Sentencja

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Napoli (Prowincjalną Komisję Podatkową w Neapolu, Włochy) postanowieniem z dnia 5 marca 2018 r. jest oczywiście niedopuszczalny.

         (1)  Dz.U. C 240 z 9.7.2018.


title: Sprawa T-9/17: Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2018 r. – RI / Rada (Służba publiczna – Urzędnicy – Renta inwalidzka – Artykuł 78 akapit piąty regulaminu pracowniczego – Odmowa uznania inwalidztwa będącego skutkiem choroby zawodowej – Nieprawidłowe pojmowanie pojęcia choroby zawodowej – Obowiązek uzasadnienia)

text:
               17.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/45

      Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2018 r. – RI / Rada
      (Sprawa T-9/17) (1)

      ((Służba publiczna - Urzędnicy - Renta inwalidzka - Artykuł 78 akapit piąty regulaminu pracowniczego - Odmowa uznania inwalidztwa będącego skutkiem choroby zawodowej - Nieprawidłowe pojmowanie pojęcia choroby zawodowej - Obowiązek uzasadnienia))
      (2018/C 328/61)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: RI (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck, A. Guillerme i M. Forgeois)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i R. Meyer, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 270 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady z dnia 8 lutego 2016 r. dotyczącej odmowy uznania inwalidztwa skarżącej będącego skutkiem choroby zawodowej na podstawie art. 78 akapit piąty regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Rady z dnia 8 lutego 2016 r. dotyczącej odmowy uznania inwalidztwa RI będącego skutkiem choroby zawodowej na podstawie art. 78 akapit piąty regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej.

                  2)

                  Rada pokrywa koszty postępowania.

         (1)  Dz.U. C 70 z 6.3.2017.


title: Sprawa C-340/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Specializiran nakazatelen syd (Bułgaria) w dniu 24 maja 2018 r. – postępowanie karne przeciwko EK, AH, CX

text:
               17.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/25

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Specializiran nakazatelen syd (Bułgaria) w dniu 24 maja 2018 r. – postępowanie karne przeciwko EK, AH, CX
      (Sprawa C-340/18)
      (2018/C 328/32)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Specializiran nakazatelen syd

         Strony w postępowaniu głównym

      EK, AH, CX
      Postanowieniem Trybunału z dnia 3 lipca 2018 r. wykreślono niniejszą sprawę z rejestru Trybunału.


title: Sprawa T-445/14: Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2018 r. – ABB/Komisja (Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Europejski rynek kabli elektrycznych – Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE – Jednolite i ciągłe naruszenie – Dowód naruszenia – Odnośne produkty – Otwarte zdystansowanie się – Czas uczestniczenia – Równość traktowania)

text:
               17.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/35

      Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2018 r. – ABB/Komisja
      (Sprawa T-445/14) (1)

      ((Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek kabli elektrycznych - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE - Jednolite i ciągłe naruszenie - Dowód naruszenia - Odnośne produkty - Otwarte zdystansowanie się - Czas uczestniczenia - Równość traktowania))
      (2018/C 328/47)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: ABB Ltd (Zurich, Szwajcaria) i ABB AB (Västerås, Szwecja) (przedstawiciele: I. Vandenborre i S. Dionnet, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Giolito, H. van Vliet i J. Norris-Usher, pełnomocnicy, wspierani przez A. Bodnar, barrister)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie zmierzające do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2014) 2139 final z dnia 2 kwietnia 2014 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 [TFUE] i art. 53 porozumienia EOG (sprawa AT.39610 – Kable elektryczne) w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy skarżących.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  ABB Ltd i ABB AB zostają obciążone kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 303 z 8.9.2014.


title: Sprawa C-129/17: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 25 lipca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Brussel – Belgia) – Mitsubishi Shoji Kaisha Ltd, Mitsubishi Caterpillar Forklift Europe BV / Duma Forklifts NV, G.S. International BVBA [Odesłanie prejudycjalne – Znak towarowy Unii Europejskiej – Dyrektywa 2008/95/WE – Artykuł 5 – Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 – Artykuł 9 – Prawo właściciela znaku towarowego do sprzeciwienia się usunięciu przez osobę trzecią z towarów identycznych z tymi, dla których znak ten został zarejestrowany, wszystkich oznaczeń identycznych z owym znakiem i do umieszczenia na nich nowych oznaczeń w celu dokonania przywozu tych towarów i wprowadzenia ich do obrotu w Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG)]

text:
               17.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/14

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 25 lipca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Brussel – Belgia) – Mitsubishi Shoji Kaisha Ltd, Mitsubishi Caterpillar Forklift Europe BV / Duma Forklifts NV, G.S. International BVBA
      (Sprawa C-129/17) (1)

      ([Odesłanie prejudycjalne - Znak towarowy Unii Europejskiej - Dyrektywa 2008/95/WE - Artykuł 5 - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Artykuł 9 - Prawo właściciela znaku towarowego do sprzeciwienia się usunięciu przez osobę trzecią z towarów identycznych z tymi, dla których znak ten został zarejestrowany, wszystkich oznaczeń identycznych z owym znakiem i do umieszczenia na nich nowych oznaczeń w celu dokonania przywozu tych towarów i wprowadzenia ich do obrotu w Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG)])
      (2018/C 328/16)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Hof van beroep te Brussel

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Mitsubishi Shoji Kaisha Ltd, Mitsubishi Caterpillar Forklift Europe BV

         Strona pozwana: Duma Forklifts NV, G.S. International BVBA

         Sentencja

      Artykuł 5 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych i art. 9 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że właściciel znaku towarowego może sprzeciwić się temu, by osoba trzecia bez jego zgody usuwała z towarów objętych, jak w okolicznościach sprawy w postępowaniu głównym, procedurą składu celnego wszystkie oznaczenia identyczne z tym znakiem i umieszczała na nich inne oznaczenia w celu dokonania przywozu tych towarów lub wprowadzenia ich do obrotu w EOG, gdzie nie były dotąd jeszcze sprzedawane.

         (1)  Dz.U. C 161 z 22.5.2017.


title: Sprawa T-41/17: Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2018 r. Lotte/EUIPO – Nestlé Unternehmungen Deutschland (Przedstawienie koali) {Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego przedstawiającego koale – Wcześniejszy trójwymiarowy krajowy znak towarowy KOALA-BÄREN Schöller lustige Gebäckfiguren – Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 47 ust. 2 i 3 rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Dowód rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego – Kompetencja o charakterze reformatoryjnym}

text:
               17.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/46

      Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2018 r. Lotte/EUIPO – Nestlé Unternehmungen Deutschland (Przedstawienie koali)
      (Sprawa T-41/17) (1)

      ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego przedstawiającego koale - Wcześniejszy trójwymiarowy krajowy znak towarowy KOALA-BÄREN Schöller lustige Gebäckfiguren - Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 47 ust. 2 i 3 rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Dowód rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego - Kompetencja o charakterze reformatoryjnym})
      (2018/C 328/62)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Lotte Co. Ltd (Tokio, Japonia) (przedstawiciel: adwokat M. Knitter)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Nestlé Unternehmungen Deutschland GmbH (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Jaeger-Lenz, S. Cobet-Nüse i C. Elkemann)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 października 2016 r. (sprawa R 0250/2016-5), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Nestlé Schöller GmbH & Co. KG a Lotte.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 28 października 2016 r. (sprawa R 0250/2016-5) w zakresie, w jakim decyzją tą izba odwoławcza uwzględniła sprzeciw dla „[c]iast nadziewanych kremem czekoladowym; czekolady, wyrobów cukierniczych; ciastek; herbatników; krakersów; lodów; ciastek i wyrobów cukierniczych”, należących do klasy 30.

                  2)

                  Sprzeciw wniesiony przez Nestlé Schöller GmbH & Co. KG, poprzednika prawnego Nestlé Unternehmungen Deutschland GmbH zostaje oddalony dla „[c]iast nadziewanych kremem czekoladowym; czekolady, wyrobów cukierniczych; ciastek; herbatników; krakersów; lodów; ciastek i wyrobów cukierniczych”, należących do klasy 30.

                  3)

                  EUIPO pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Lotte Co. Ltd do celów postępowania przed Sądem.

                  4)

                  Nestlé Unternehmungen Deutschland pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 95 z 27.3.2017.


title: Sprawa C-360/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgerichts Düsseldorf (Niemcy) w dniu 4 czerwca 2018 r. – Cargill Deutschland GmbH / Hauptzollamt Krefeld

text:
               17.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/25

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgerichts Düsseldorf (Niemcy) w dniu 4 czerwca 2018 r. – Cargill Deutschland GmbH / Hauptzollamt Krefeld
      (Sprawa C-360/18)
      (2018/C 328/33)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Finanzgericht Düsseldorf

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Cargill Deutschland GmbH

         Strona pozwana: Hauptzollamt Krefeld

         Pytanie prejudycjalne

      Czy zwrot opłat produkcyjnych dla sektora cukru, dla których na podstawie rozporządzenia Rady (UE) nr 1360/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. ustalającego wysokość opłat produkcyjnych dla sektora cukru na lata gospodarcze 2001/2002, 2002/2003, 2003/2004, 2004/2005 i 2005/2006, współczynnik wymagany do obliczenia dodatkowej opłaty na lata gospodarcze 2001/2002 i 2004/2005 oraz kwoty do zapłacenia przez producentów cukru na rzecz sprzedawców buraków w związku z różnicą między maksymalną opłatą a opłatami do pobrania w odniesieniu do lat gospodarczych 2002/2003, 2003/2004 i 2005/2006 (1), należy dokonać innych obliczeń niż uprzednio, należy dokonać uwzględniając zasady równoważności i skuteczności zgodnie z prawem krajowym i w szczególności stosując uregulowane tam przedawnienie?

         (1)  Dz.U. 2013, L 343, s. 2.


title: Sprawa C-123/16 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 25 lipca 2018 r. – Orange Polska S.A. / Komisja Europejska, Polska Izba Informatyki i Telekomunikacji, European Competitive Telecommunications Association AISBL (ECTA), dawniej European Competitive Telecommunications Association (Odwołanie – Konkurencja – Artykuł 102 TFUE – Nadużycie pozycji dominującej – Polskie hurtowe rynki świadczenia usług stacjonarnego szerokopasmowego dostępu do Internetu – Odmowa udzielenia dostępu do sieci oraz do produktów hurtowych – Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 – Artykuł 7 ust. 1 – Artykuł 23 ust. 2 lit. a) – Uzasadniony interes w stwierdzeniu zakończonego naruszenia – Ustalenie wysokości grzywny – Wytyczne z 2006 r. w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 1/2003 – Waga naruszenia – Okoliczności łagodzące – Inwestycje dokonane przez przedsiębiorstwo będące sprawcą naruszenia – Kontrola zgodności z prawem – Nieograniczone prawo orzekania – Zastąpienie uzasadnienia innym uzasadnieniem)

text:
               17.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/2

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 25 lipca 2018 r. – Orange Polska S.A. / Komisja Europejska, Polska Izba Informatyki i Telekomunikacji, European Competitive Telecommunications Association AISBL (ECTA), dawniej European Competitive Telecommunications Association
      (Sprawa C-123/16 P) (1)

      ((Odwołanie - Konkurencja - Artykuł 102 TFUE - Nadużycie pozycji dominującej - Polskie hurtowe rynki świadczenia usług stacjonarnego szerokopasmowego dostępu do Internetu - Odmowa udzielenia dostępu do sieci oraz do produktów hurtowych - Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 - Artykuł 7 ust. 1 - Artykuł 23 ust. 2 lit. a) - Uzasadniony interes w stwierdzeniu zakończonego naruszenia - Ustalenie wysokości grzywny - Wytyczne z 2006 r. w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 1/2003 - Waga naruszenia - Okoliczności łagodzące - Inwestycje dokonane przez przedsiębiorstwo będące sprawcą naruszenia - Kontrola zgodności z prawem - Nieograniczone prawo orzekania - Zastąpienie uzasadnienia innym uzasadnieniem))
      (2018/C 328/02)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Orange Polska S.A. (przedstawiciele: S. Hautbourg, avocat, P. Paśnik i M. Modzelewska de Raad, adwokaci, A. Howard, Barrister, D. Beard QC)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Szczodrowski, L. Malferrari i E. Gippini Fournier, pełnomocnicy), Polska Izba Informatyki i Telekomunikacji (przedstawiciel: P. Litwiński, adwokat), European Competitive Telecommunications Association AISBL (ECTA), dawniej European Competitive Telecommunications Association (przedstawiciele: G. I. Moir i J. MacKenzie, solicitors)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Orange Polska S.A. zostaje obciążona, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

                  3)

                  Polska Izba Informatyki i Telekomunikacji i European Competitive Telecommunications Association AISBL (ECTA) pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 191 z 30.5.2016.


title: Sprawa C-139/17 P: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 25 lipca 2018 r. – QuaMa Quality Management GmbH / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Microchip Technology, Inc. [Odwołanie – Znak towarowy Unii Europejskiej – Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 – Rozporządzenie (WE) nr 2868/95 – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie do rejestracji słownego znaku towarowego medialbo – Wcześniejszy znak towarowy MediaLB – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Sprzeciw wniesiony przez osobę niemającą statusu właściciela wcześniejszego znaku towarowego – Brak formalnego wniosku o zarejestrowanie przeniesienia praw do wcześniejszego znaku towarowego przed upływem terminu do wniesienia sprzeciwu – Niedopuszczalność]

text:
               17.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/15

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 25 lipca 2018 r. – QuaMa Quality Management GmbH / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Microchip Technology, Inc.
      (Sprawa C-139/17 P) (1)

      ([Odwołanie - Znak towarowy Unii Europejskiej - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Rozporządzenie (WE) nr 2868/95 - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie do rejestracji słownego znaku towarowego medialbo - Wcześniejszy znak towarowy MediaLB - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Sprzeciw wniesiony przez osobę niemającą statusu właściciela wcześniejszego znaku towarowego - Brak formalnego wniosku o zarejestrowanie przeniesienia praw do wcześniejszego znaku towarowego przed upływem terminu do wniesienia sprzeciwu - Niedopuszczalność])
      (2018/C 328/17)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: QuaMa Quality Management GmbH (przedstawiciel: C. Russ, Rechtsanwalt)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciele: D. Botis i M. Fischer, pełnomocnicy), Microchip Technology, Inc. (przedstawiciel: C. Bergmann, Rechtsanwalt)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje odrzucone.

                  2)

                  QuaMa Quality Management GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 357 z 23.10.2017.


title: Sprawa T-514/15: Postanowienie Sądu z dnia 10 lipca 2018 r. – Izba Gospodarcza Producentów i Operatorów Urządzeń Rozrywkowych / Komisja [Dostęp do dokumentów – Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 – Wniosek o udzielenie dostępu do szczegółowych opinii wydanych w ramach procedury informowania zgodnie z dyrektywą 98/34/WE – Dokumenty dotyczące postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Odmowa dostępu – Ujawnienie po wniesieniu skargi – Umorzenie postepowania]

text:
               17.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/47

      Postanowienie Sądu z dnia 10 lipca 2018 r. – Izba Gospodarcza Producentów i Operatorów Urządzeń Rozrywkowych / Komisja
      (Sprawa T-514/15) (1)

      ([Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Wniosek o udzielenie dostępu do szczegółowych opinii wydanych w ramach procedury informowania zgodnie z dyrektywą 98/34/WE - Dokumenty dotyczące postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego - Odmowa dostępu - Ujawnienie po wniesieniu skargi - Umorzenie postepowania])
      (2018/C 328/63)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Izba Gospodarcza Producentów i Operatorów Urządzeń Rozrywkowych (Warszawa, Polska) (przedstawiciel: adwokat P. Hoffman)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Clotuche Duvieusart i M. Konstantinidis, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający żądania strony skarżącej: Królestwo Szwecji (przedstawiciele: C. Meyer-Seitz, A. Falk, U. Persson, N. Otte Widgren, E. Karlsson i L. Swedenborg, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: B. Majczyna, M. Kamejsza-Kozłowska i B. Paziewska, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Wniesione na podstawie art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji GESTDEM 2015/1291 wydanych odpowiednio w dniu 12 czerwca i 17 lipca 2015 r., odmawiających udzielenia skarżącej dostępu do szczegółowych opinii wydanych z jednej strony przez Komisję, a z drugiej strony przez Republikę Malty, w ramach procedury informowania 2014/537/PL.

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

                  2)

                  Izba Gospodarcza Producentów i Operatorów Urządzeń Rozrywkowych i Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

                  3)

                  Królestwo Szwecji i Rzeczpospolita Polska pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 371 z 9.11.2015.


title: Sprawa C-140/17: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 25 lipca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny – Polska) – Szef Krajowej Administracji Skarbowej / Gmina Ryjewo [Odesłanie prejudycjalne – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuły 167, 168 i 184 – Odliczenie podatku naliczonego – Korekta – Nieruchomości nabyte jako dobra inwestycyjne – Pierwotne wykorzystanie do celów działalności nieuprawniającej do dokonania odliczenia, a następnie także do celów działalności podlegającej opodatkowaniu VAT – Podmiot prawa publicznego – Status podatnika w chwili dokonywania transakcji podlegającej opodatkowaniu]

text:
               17.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/15

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 25 lipca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny – Polska) – Szef Krajowej Administracji Skarbowej / Gmina Ryjewo
      (Sprawa C-140/17) (1)

      ([Odesłanie prejudycjalne - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuły 167, 168 i 184 - Odliczenie podatku naliczonego - Korekta - Nieruchomości nabyte jako dobra inwestycyjne - Pierwotne wykorzystanie do celów działalności nieuprawniającej do dokonania odliczenia, a następnie także do celów działalności podlegającej opodatkowaniu VAT - Podmiot prawa publicznego - Status podatnika w chwili dokonywania transakcji podlegającej opodatkowaniu])
      (2018/C 328/18)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Naczelny Sąd Administracyjny

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Szef Krajowej Administracji Skarbowej

         Strona przeciwna: Gmina Ryjewo

         Sentencja

      Artykuły 167, 168 i 184 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej oraz zasadę neutralności podatku od wartości dodanej (VAT) należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie temu, aby podmiot prawa publicznego korzystał z prawa do korekty odliczenia VAT zapłaconego od dobra inwestycyjnego stanowiącego nieruchomość w sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, gdy w chwili nabycia tego dobra z jednej strony, ze względu na swój charakter, mogło ono być wykorzystywane zarówno do celów czynności opodatkowanych, jak i nieopodatkowanych, ale w początkowym okresie było wykorzystywane na cele działalności nieopodatkowanej, a z drugiej strony ten podmiot prawa publicznego nie wskazał wyraźnie zamiaru wykorzystywania tego dobra do celów działalności opodatkowanej, ale też nie wykluczył, że będzie ono wykorzystywane do takich celów, o ile z analizy wszystkich okoliczności faktycznych, której przeprowadzenie należy do sądu krajowego, wynika, że został spełniony warunek ustanowiony w art. 168 dyrektywy 2006/112, zgodnie z którym podatnik powinien działać w takim charakterze w momencie, w którym dokonał nabycia.

         (1)  Dz.U. C 202 z 26.6.2017.


title: Sprawa C-449/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 26 kwietnia 2018 r. w sprawie T-554/14, Messi Cuccittini / EUIPO – J.M.-E.V. e hijos, wniesione w dniu 6 lipca 2018 r. przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej

text:
               29.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/3

      Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 26 kwietnia 2018 r. w sprawie T-554/14, Messi Cuccittini / EUIPO – J.M.-E.V. e hijos, wniesione w dniu 6 lipca 2018 r. przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
      (Sprawa C-449/18 P)
      (2018/C 392/06)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Palmero Cabezas, pełnomocnik)

         Druga strona postępowania: Lionel Andrés Messi Cuccittini i J.M.-E.V. e hijos, S.R.L.

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku;

                  —

                  obciążenie kosztami strony skarżącej w postępowaniu przed Sądem.

         Zarzuty i główne argumenty

      EUIPO uważa, że zaskarżony wyrok należy uchylić. W wyroku tym Sąd naruszył art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej w następujący sposób:

                  —

                  Sąd naruszył prawo przy dokonywaniu badania konceptualnego podobieństwa oznaczeń, ponieważ uwzględnił jedynie sposób postrzegania charakterystyczny dla znaczącej części właściwego kręgu odbiorców, natomiast nie uznał za istotny sposobu postrzegania właściwego dla pozostałej części tych odbiorców, dla których konceptualna różnica między rozpatrywanymi znakami nie może równoważyć podobieństwa wizualnego i fonetycznego tych znaków.

                  —

                  W konsekwencji Sąd naruszył prawo, ponieważ wykluczył istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd na podstawie sposobu, w jaki jedynie „znacząca część” odbiorców postrzega konceptualnie kolidujące ze sobą znaki, mimo że powinien był ocenić, czy owo prawdopodobieństwo istnieje dla niedającej się pominąć części właściwego kręgu odbiorców, tak jak wymaga tego orzecznictwo.


title: Sprawa T-68/15: Wyrok Sądu z dnia 19 września 2018 r. – HH Ferries i in./Komisja (Pomoc państwa – Pomoc na rzecz stałego połączenia drogowo-kolejowego przez cieśninę Sund – Finansowanie publiczne przyznane przez państwo szwedzkie i państwo duńskie na rzecz projektu infrastrukturalnego dotyczącego stałego połączenia przez cieśninę Sund – Gwarancje państwowe – Pomoc podatkowa – Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń – Decyzja stwierdzająca brak pomocy państwa – Skarga o stwierdzenie nieważności – Akt zaskarżalny – Dopuszczalność – Brak wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego – Poważne trudności – Pojęcie systemu pomocy – Pomoc przeznaczona na wspieranie realizacji ważnych projektów stanowiących przedmiot wspólnego europejskiego zainteresowania – Ocena elementu pomocy zawartego w gwarancji – Ograniczony charakter pomocy zawartej w gwarancji – Proporcjonalność – Uzasadnione oczekiwania)

text:
               29.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/20

      Wyrok Sądu z dnia 19 września 2018 r. – HH Ferries i in./Komisja
      (Sprawa T-68/15) (1)

      ((Pomoc państwa - Pomoc na rzecz stałego połączenia drogowo-kolejowego przez cieśninę Sund - Finansowanie publiczne przyznane przez państwo szwedzkie i państwo duńskie na rzecz projektu infrastrukturalnego dotyczącego stałego połączenia przez cieśninę Sund - Gwarancje państwowe - Pomoc podatkowa - Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń - Decyzja stwierdzająca brak pomocy państwa - Skarga o stwierdzenie nieważności - Akt zaskarżalny - Dopuszczalność - Brak wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego - Poważne trudności - Pojęcie systemu pomocy - Pomoc przeznaczona na wspieranie realizacji ważnych projektów stanowiących przedmiot wspólnego europejskiego zainteresowania - Ocena elementu pomocy zawartego w gwarancji - Ograniczony charakter pomocy zawartej w gwarancji - Proporcjonalność - Uzasadnione oczekiwania))
      (2018/C 392/23)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: HH Ferries I/S, dawniej Scandlines Øresund I/S (Elseneur, Dania), HH Ferries Helsingor ApS (Elseneur), HH Ferries Helsingborg AB, dawniej HH-Ferries Helsingborg AB (Helsingborg, Szwecja) (przedstawiciele: M. Johansson, R. Azelius, P. Remnelid i L. Sandberg-Mørch, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn, S. Noë, R. Sauer i L. Armati, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną: Królestwo Danii (przedstawiciele: początkowo C. Thorning, następnie J. Nymann-Lindegren, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata R. Holdgaarda), Królestwo Szwecji (przedstawiciele: początkowo E. Karlsson, L. Swedenborg, A. Falk, C. Meyer-Seitz, U. Persson i N. Otte Widgren, następnie A. Falk, C. Meyer-Seitz, L. Zettergren i H. Shev, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2014) 7358 final z dnia 15 października 2014 r. o nieuznaniu niektórych środków za pomoc oraz o niewnoszeniu zastrzeżeń po przeprowadzeniu wstępnego postępowania wyjaśniającego przewidzianego w art. 108 ust. 3 TFUE w odniesieniu do pomocy państwa SA.36558 (2014/NN) oraz SA.38371 (2014/NN) – Dania, jak również SA.36662 (2014/NN) – Szwecja, dotyczącej finansowania publicznego na rzecz projektu infrastrukturalnego polegającego na utworzeniu stałego połączenia drogowo-kolejowego przez cieśninę Sund (Dz.U. 2014, C 418, s. 1 i Dz.U. 2014, C 437, s. 1)

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Europejskiej C(2014) 7358 final z dnia 15 października 2014 r. w zakresie, w jakim Komisja postanowiła w niej nie wnosić zastrzeżeń w odniesieniu do pomocy podatkowej dotyczącej obniżenia wartości aktywów i przeniesienia strat na kolejny okres, przyznanej na rzecz Øresundsbro Konsortiet przez Królestwo Danii, oraz w odniesieniu do gwarancji udzielonych na rzecz Øresundsbro Konsortiet przez Królestwo Danii i Królestwo Szwecji.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Komisja pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez HH Ferries I/S, HH Ferries Helsingor ApS i HH Ferries Helsingborg AB.

                  4)

                  Królestwo Danii i Królestwo Szwecji pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 138 z 27.4.2015.


title: Sprawa T-715/14: Wyrok Sądu z dnia 13 września 2014 r. – Rosneft i in. /Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte ze względu na działania Rosji destabilizujące sytuację na Ukrainie – Obowiązek uzasadnienia – Oczywisty błąd w ocenie – Prawo do obrony i prawo do skutecznej ochrony sądowej – Umowa o partnerstwie i współpracy pomiędzy Unią Europejską a Rosją – Prawo własności – Równość traktowania – Proporcjonalność – Nadużycie władzy – Pewność prawa)

text:
               29.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/13

      Wyrok Sądu z dnia 13 września 2014 r. – Rosneft i in. /Rada
      (Sprawa T-715/14) (1)

      ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte ze względu na działania Rosji destabilizujące sytuację na Ukrainie - Obowiązek uzasadnienia - Oczywisty błąd w ocenie - Prawo do obrony i prawo do skutecznej ochrony sądowej - Umowa o partnerstwie i współpracy pomiędzy Unią Europejską a Rosją - Prawo własności - Równość traktowania - Proporcjonalność - Nadużycie władzy - Pewność prawa))
      (2018/C 392/16)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: PAO Rosneft Oil Company, dawniej NK Rosneft OAO (Moskwa, Rosja), RN-Shelf-Arctic OOO (Moskwa), AO RN-Shelf-Far East, dawniej RN-Shelf-Dalniy Vostok ZAO (Jużnosachalińsk, Rosja), RN-Exploration OOO (Moskwa), Tagulskoe OOO (Krasnojarsk, Rosja) (przedstawiciele: początkowo T. Beazley, QC, następnie L. Van den Hende, J. Charles adwokaci oraz M. Schonberg i K. Krissinel, solicitors)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: S. Boelaert i B. Driessen, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną: Zjednoczone KrólestwoWielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: początkowo C. Brodie, nastęnie V. Kaye, nastęnie S. Brandon, następnie C. Crane, wreszcie R. Fadoju, pełnomocnicy, wspierani przez C. Bannera, barrister), Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Havas, T. Scharf i D. Gauci, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie oparte na art. 263 TFUE i zmierzające do stwierdzenia nieważności art. 1 ust. 2 lit. a)-d), art. 1 ust. 3 oraz załącznika III do decyzji Rady 2014/512/WPZiB z dnia 31 lipca 2014 r. dotyczącej środków ograniczających w związku z działaniami Rosji destabilizującymi sytuację na Ukrainie (Dz.U. 2014, L 229, s. 13), zmienionej decyzją Rady 2014/659/WPZiB z dnia 8 września 2014 r. (Dz.U. 2014, L 271, s. 54), decyzją Rady 2014/872/WPZiB z dnia 4 grudnia 2014 r. (Dz.U. 2014, L 349, s. 58), decyzją Rady 2015/971/WPZiB z dnia 22 czerwca 2015 r. (Dz.U 2015, L 157, s. 50), decyzją Rady 2015/2431/WPZiB z dnia 21 grudnia 2015 r.(Dz.U 2015, L 334, s. 22), decyzją Rady 2016/1071/WPZiB z dnia 1 lipca 2016 r. ((Dz.U 2016, L 178, s. 21), decyzją Rady 2016/2315/WPZiB z dnia 19 grudnia 2016 r.(Dz.U 2016, L 345, s. 65), oraz art. 3, 3a, art. 4 ust. 3 i 4, załącznika II, art. 5 ust. 2 lit. b)-d), art. 5 ust. 3, załącznika VI i art. 11 rozporządzenia Rady (UE) nr 833/2014 z dnia 31 lipca 2014 r. dotyczącego środków ograniczających w związku z działaniami Rosji destabilizującymi sytuację na Ukrainie (Dz.U. 2014, L 229, s. 1; sprostowanie: Dz.U. 2014, L 246, s. 59), zmienionego rozporządzeniem Rady (UE) nr 960/2014 z dnia 8 września 2014 r. (Dz.U. 2014, L 271, s. 3) i rozporządzeniem Rady (UE) nr 1290/2014 z dnia 4 grudnia 2014 r. (Dz.U. 2014, L 349, s. 20).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  PAO Rosneft Oil Company, RN-Shelf-Arctic OOO, AO RN-Shelf-Far East, RN-Exploration OOO i Tagulskoe OOO pokrywają, oprócz swoich własnych kosztów, koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

                  3)

                  Komisja Europejska i Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokrywają swoje własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 431 z 1.12.2014.


title: Sprawa C-464/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil de Gerona (Hiszpania) w dniu 17 lipca 2018 r. – ZX / Ryanair DAC

text:
               29.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/4

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil de Gerona (Hiszpania) w dniu 17 lipca 2018 r. – ZX / Ryanair DAC
      (Sprawa C-464/18)
      (2018/C 392/07)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Juzgado de lo Mercantil de Gerona

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: ZX

         Strona pozwana: Ryanair D.A.C.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy przewidziana i uregulowana w art. 26 rozporządzenia (UE) nr 1215/2012 (1) zasada dorozumianego wyboru jurysdykcji wymaga, we wszystkich swych aspektach, dokonania autonomicznej i jednolitej dla wszystkich państw członkowskich wykładni, i czy w związku z tym nie można uzależniać tej wykładni od ograniczeń ustanowionych w państwach członkowskich w drodze zasad regulujących właściwość sądów krajowych?

                  2)

                  Czy dorozumiany wybór jurysdykcji przewidziany i uregulowany w art. 26 rozporządzenia (UE) nr 1215/2012 stanowi „czystą” zasadę jurysdykcji międzynarodowej, na mocy której sądy danego państwa członkowskiego rozpoznają sprawę, ale to prawo procesowe tego państwa członkowskiego określa, który konkretny sąd jest właściwy miejscowo czy, wręcz przeciwnie, jest to zasada odnosząca się zarówno do jurysdykcji międzynarodowej, jak i miejscowej?

                  3)

                  Czy w przypadku, w którym lot zostanie uznany za obsługiwany przez przewoźnika lotniczego z siedzibą w innym państwie członkowskim, ale mający miejsce odlotu i przylotu w państwie członkowskim, w którym ma on filię świadczącą usługi dodatkowe na rzecz tego przewoźnika, za pośrednictwem której bilety nie zostały zakupione, spór może, z uwagi na okoliczności sprawy, […] zostać uznany za wynikający z działalności filii, agencji lub jakiegokolwiek innego oddziału, który uzasadniałby istnienie łącznika uzasadniającego zastosowanie zasady jurysdykcyjnej ustanowionej w art. 7 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 1215/2012?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2012, L 351, s. 1).


title: Sprawa T-266/17: Wyrok Sądu z dnia 20 września 2018 r. – Kwizda Holding / EUIPO – Dermapharm (UROAKUT) {Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego UROAKUT – Wcześniejsze graficzne, krajowy i międzynarodowy, znaki towarowe UroCys – Względna podstawa odmowy rejestracji – Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd – Kompetencje o charakterze reformatoryjnym – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}

text:
               5.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/34

      Wyrok Sądu z dnia 20 września 2018 r. – Kwizda Holding / EUIPO – Dermapharm (UROAKUT)
      (Sprawa T-266/17) (1)

      ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego UROAKUT - Wcześniejsze graficzne, krajowy i międzynarodowy, znaki towarowe UroCys - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Kompetencje o charakterze reformatoryjnym - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]})
      (2018/C 399/46)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Kwizda Holding GmbH (Wiedeń, Austria) (przedstawiciele: adwokaci L. Wiltschek, D. Plasser i K. Majchrzak)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Hanne, pełnomocnik)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Dermapharm GmbH (Wiedeń) (przedstawiciele: adwokaci H. Kunz-Hallstein i R. Kunz-Hallstein)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 marca 2017 r. (sprawa R 1221/2016-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Dermapharm a Kwizda Holding.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 7 marca 2017 r. (sprawa R 1221/2016 4).

                  2)

                  Sprzeciw wniesiony przez Dermapharm GmbH zostaje oddalony.

                  3)

                  EUIPO pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Kwizda Holding GmbH, w tym koszty poniesione przez tę ostatnią w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą.

                  4)

                  Dermapharm pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 202 z 26.6.2017.


title: Sprawa T-536/18: Skarga wniesiona w dniu 11 września 2018 r. – Société des produits Nestlé / EUIPO – European Food (fitness)

text:
               5.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/47

      Skarga wniesiona w dniu 11 września 2018 r. – Société des produits Nestlé / EUIPO – European Food (fitness)
      (Sprawa T-536/18)
      (2018/C 399/62)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Société des produits Nestlé SA (Vevey, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci A. Jaeger-Lenz, A. Lambrecht, C. Elkemann)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: European Food SA (Păntășești, Rumunia)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „fitness” – unijny znak towarowy nr 2 470 326

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 czerwca 2018 r. w sprawie R 755/2018-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  oddalenie odwołania od decyzji Wydziału Unieważnień nr 5802 C z dnia 18 października 2013 r.;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 72 ust. 6 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 95 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) w związku z art. 59 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) w związku z art. 59 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Wyrok Trybunału z dnia 14 czerwca 2018 r. w sprawie E-16/17 – Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii (Uchybienie zobowiązaniom przez państwo EFTA – brak wdrożenia – rozporządzenie (UE) nr 231/2013)

text:
               15.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 414/11

      WYROK TRYBUNAŁU
      z dnia 14 czerwca 2018 r.
      w sprawie E-16/17
      Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii

         (Uchybienie zobowiązaniom przez państwo EFTA – brak wdrożenia – rozporządzenie (UE) nr 231/2013)

      (2018/C 414/13)
      W sprawie E-16/17, Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii – SKARGA o stwierdzenie, że Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 7 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym poprzez niewłączenie do krajowego porządku prawnego aktu, o którym mowa w pkt 31bbb załącznika IX do Porozumienia EOG (rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 231/2013 z dnia 19 grudnia 2012 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE w odniesieniu do zwolnień, ogólnych warunków dotyczących prowadzenia działalności, depozytariuszy, dźwigni finansowej, przejrzystości i nadzoru), dostosowanego protokołem 1 do Porozumienia EOG, Trybunał w składzie: Páll Hreinsson, prezes, Per Christiansen i Bernd Hammermann (sędzia sprawozdawca), sędziowie, wydał w dniu 14 czerwca 2018 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
      Trybunał niniejszym:

                  1.

                  Orzeka, że Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 7 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym poprzez niewłączenie do krajowego porządku prawnego aktu, o którym mowa w pkt 31bba załącznika IX do Porozumienia EOG (rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 231/2013 z dnia 19 grudnia 2012 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE w odniesieniu do zwolnień, ogólnych warunków dotyczących prowadzenia działalności, depozytariuszy, dźwigni finansowej, przejrzystości i nadzoru), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego porozumienia.

                  2.

                  Obciąża Islandię kosztami postępowania.


title: Sprawa C-603/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 13 lipca 2018 r. w sprawie T-680/13: Dr. K. Chrysostomides & Co. LLC i in. przeciwko Radzie Unii Europejskiej i in., wniesione w dniu 24 września 2018 r. przez Dr. K. Chrysostomides & Co. LLC i in.

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/27

      Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 13 lipca 2018 r. w sprawie T-680/13: Dr. K. Chrysostomides & Co. LLC i in. przeciwko Radzie Unii Europejskiej i in., wniesione w dniu 24 września 2018 r. przez Dr. K. Chrysostomides & Co. LLC i in.
      (Sprawa C-603/18 P)
      (2018/C 427/35)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Dr. K. Chrysostomides & Co. LLC i in. (przedstawiciele: P. Tridimas, barrister)

         Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska, Europejski Bank Centralny, Eurogrupa, reprezentowani przez Radę Unii Europejskiej, Unia Europejska, reprezentowana przez Komisję Europejską

         Żądania wnoszących odwołanie

      Wnoszący odwołanie wnoszą do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu;

                  —

                  uwzględnienie żądań podniesionych przez wnoszących odwołanie w postępowaniu przed Sądem;

                  —

                  obciążenie drugiej strony postępowania odwoławczego kosztami postępowania odwoławczego i postępowania przed Sądem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnoszący odwołanie uważają, że Sąd naruszył prawo:

                  a)

                  stwierdzając, że Eurogrupa nie wymagała od Cypru podjęcia środków, które spowodowały wyrządzenie wnoszącym odwołanie szkody oraz że środki te nie były wymagane w ramach działań, które można przypisać UE.

                  b)

                  uznając, że komunikat prasowy EBC z dnia 21 marca 2013 nie wyrządził wnoszącym odwołanie szkody;

                  c)

                  orzekając, że podejmując określone inne działania pozwane strony nie wymagały od Cypru dalszego wdrażania szkodliwych środków oraz przyjęcia szkodliwych środków wprowadzonych w drodze zmian w szkodliwych dekretach z dnia 30 lipca 2013 r.;

                  d)

                  uznając, że nie wszystkie szkodliwe środki były wymagane przez decyzję Rady 2013/236 (1);

                  e)

                  stwierdzając, że nie doszło do istotnego naruszenia prawa własności chronionego na mocy art. 17 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 1 protokołu nr 1 do europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności; zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań; oraz zasady niedyskryminacji.

            Wnoszący odwołanie utrzymują, że szkodliwe środki nie spełniają wymogu, zgodnie z którym ograniczenia prawa własności muszą być przewidziane ustawą, ani też wymogu proporcjonalności. Uważają oni, że zachowanie pozwanych stron spowodowało powstanie uzasadnionych oczekiwań, że nie zostaną przyjęte żadne środki w zakresie umorzenia lub konwersji długu, powodujące cięcia posiadanych przez nie aktywów. Zdaniem wnoszących odwołanie, będąc deponentami oraz udziałowcami banku Cypru i Laiki, doznali oni dyskryminacji w porównaniu do deponentów oraz udziałowców banków innych państw członkowskich strefy euro korzystających z pomocy finansowej, podobnej do tej, jaką przyznano Cyprowi.

         (1)  Decyzja Rady z dnia 25 kwietnia 2013 r. skierowana do Cypru w sprawie określonych środków służących przywróceniu stabilności finansowej i trwałego wzrostu gospodarczego (Dz.U. 2013, L 141, s. 32).


title: Sprawa T-555/18: Skarga wniesiona w dniu 18 września 2018 r. – Medrobotics / EUIPO (See More. Reach More. Treat More.)

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/90

      Skarga wniesiona w dniu 18 września 2018 r. – Medrobotics / EUIPO (See More. Reach More. Treat More.)
      (Sprawa T-555/18)
      (2018/C 427/118)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Medrobotics Corp. (Raynham, Massachusetts, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci B. Bittner i U. Heinrich)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „See More. Reach More. Treat More.” – zgłoszenie nr 17 205 055

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 lipca 2018 r. w sprawie R 463/2018-2

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2017/1001.


title: Sprawa T-12/17: Wyrok Sądu z dnia 27 września 2018 r. – Mellifera / Komisja (Ochrona konsumentów — Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2016/1056 — Rozporządzenie wykonawcze w odniesieniu do przedłużenia okresu zatwierdzenia substancji czynnej glifosatu — Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 — Wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej — Artykuł 2 ust. 1 lit. g) i art. 10 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 — Środek o charakterze indywidualnym — Konwencja z Aarhus)

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/48

      Wyrok Sądu z dnia 27 września 2018 r. – Mellifera / Komisja
      (Sprawa T-12/17) (1)

      (Ochrona konsumentów - Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2016/1056 - Rozporządzenie wykonawcze w odniesieniu do przedłużenia okresu zatwierdzenia substancji czynnej glifosatu - Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 - Wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej - Artykuł 2 ust. 1 lit. g) i art. 10 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 - Środek o charakterze indywidualnym - Konwencja z Aarhus)
      (2018/C 427/61)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Mellifera eV, Vereinigung für wesensgemäße Bienenhaltung (Rosenfeld, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Willand)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Gattinara i C. Hermes, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Wniesione na podstawie art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Ares(2016) 6306335 z dnia 8 listopada 2016 r. oddalającej wniosek o wszczęcie na podstawie art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania do instytucji i organów Wspólnoty postanowień konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do [wymiaru] sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska (Dz.U. 2006, L 264, s. 13), wewnętrznej procedury odwoławczej w odniesieniu do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/1056 z dnia 29 czerwca 2016 r. zmieniającego rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 540/2011 w odniesieniu do przedłużenia okresu zatwierdzenia substancji czynnej glifosatu (Dz.U. 2016, L 173, s. 52).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Mellifera eV, Vereinigung für wesensgemäße Bienenhaltung pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

         (1)  Dz.U. C 63 z 27.2.2017.


title: Sprawa T-17/17: Wyrok Sądu z dnia 4 października 2018 r. – Constantinescu/Parlament (Służba publiczna — Urzędnicy — Edukacja — Przyjęcie do świetlicy — Decyzja o zapisaniu dziecka do innej świetlicy niż świetlica, do której było wcześniej zapisane — Błędne oznaczenie w skardze strony pozwanej — Niedopuszczalność — Odpowiedzialność)

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/49

      Wyrok Sądu z dnia 4 października 2018 r. – Constantinescu/Parlament
      (Sprawa T-17/17) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Edukacja - Przyjęcie do świetlicy - Decyzja o zapisaniu dziecka do innej świetlicy niż świetlica, do której było wcześniej zapisane - Błędne oznaczenie w skardze strony pozwanej - Niedopuszczalność - Odpowiedzialność)
      (2018/C 427/62)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Radu Constantinescu (Kreuzweiler, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues i A. Blot)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: E. Taneva i L. Deneys, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie, na podstawie art. 270 TFUE – po pierwsze – stwierdzenia nieważności decyzji Urzędu ds. Infrastruktury i Logistyki w Luksemburgu (OIL) o zapisaniu dziecka skarżącego do świetlicy Szkoły Europejskiej Luksemburg II – Bertrange-Mamer, a tym samym o odmowie przyjęcia go do świetlicy Szkoły Europejskiej Luksemburg I – Kirchberg, a także decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 7 października 2016 r. oddalającej zażalenie skarżącego oraz – po drugie – odszkodowania i zadośćuczynienia za poniesioną w ocenie skarżącego szkodę i doznaną krzywdę.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona.

                  2)

                  Parlament Europejski zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 70 z 6.3.2017.


title: Sprawa T-561/18: Skarga wniesiona w dniu 20 września 2018 r. – ITD. i Danske Fragtmænd / Komisja

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/90

      Skarga wniesiona w dniu 20 września 2018 r. – ITD. i Danske Fragtmænd / Komisja
      (Sprawa T-561/18)
      (2018/C 427/119)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: ITD, Brancheorganisation for den danske vejgodstransport A/S (Padborg, Dania) i Danske Fragtmænd A/S (Åbyhøj, Dania) (przedstawiciel: adwokat L. Sandberg-Mørch)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji C(2018) 3169 final z dnia 28 maja 2018 r. w sprawie dotyczącej pomocy państwa SA.47707 (2018/N) – Rekompensata przyznana przez skarb państwa PostNord z tytułu świadczenia pocztowych usług powszechnych – Dania (1);

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi wyłącznie jeden zarzut, twierdząc że Komisja zaniechała wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego na podstawie art. 108 TFUE, mimo iż napotkała poważne trudności przy dokonywaniu oceny spornych środków. Zarzut ten jest oparty na dwóch seriach argumentów związanych z czasem trwania i okolicznościami towarzyszącym wstępnemu postępowaniu wyjaśniającemu oraz z treścią zaskarżonej decyzji.

                  —

                  Jeżeli chodzi o treść zaskarżonej decyzji, strona skarżąca twierdzi w szczególności, że (i) rekompensata przyznawana z tytułu obowiązku świadczenia usługi powszechnej jest niezgodna ze wspólnym rynkiem; (ii) gwarancje państwa nie stanowią istniejącej pomocy, (iii) zwolnienie z VAT należy przypisać państwu (iv) niewłaściwa alokacja zasobów obejmuje przeniesienie środków skarbu państwa i należy przypisać ją państwu, (v) zastrzyk kapitału z dnia 23 lutego 2017 r., który należy przypisać państwu, przyznaje korzyść ekonomiczną Post Danmark.

         (1)  Dz.U. 2018 C 360, s. 3.


title: Sprawa C-470/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie (Belgia) w dniu 19 lipca 2018 r. – JM / Belgische Staat

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/5

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie (Belgia) w dniu 19 lipca 2018 r. – JM / Belgische Staat
      (Sprawa C-470/18)
      (2018/C 427/08)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Hof van Cassatie

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę kasacyjną: JM

         Strona przeciwna: Belgische Staat

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że w sprawach dotyczących podatku od wartości dodanej w każdych okolicznościach sprzeciwia się on wykorzystaniu środków dowodowych uzyskanych z naruszeniem zagwarantowanego w art. 7 Karty prawa do poszanowania życia prywatnego, czy też dopuszcza on stosowanie uregulowania krajowego, zgodnie z którym sąd rozstrzygający w przedmiocie dopuszczalności posłużenia się takim środkiem dowodowym jako podstawą poboru podatku VAT musi dokonać wyważenia, o którym mowa w pkt 4 postanowienia odsyłającego?


title: Sprawa T-565/18: Skarga wniesiona w dniu 24 września 2018 r. – P. Krücken Organic / Komisja

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/91

      Skarga wniesiona w dniu 24 września 2018 r. – P. Krücken Organic / Komisja
      (Sprawa T-565/18)
      (2018/C 427/120)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: P. Krücken Organic GmbH (Mannheim, Niemcy) (przedstawiciel: H. Schmidt, Rechtsanwalt)

         Strona przeciwna: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącej kwoty 216 749,02 EUR wraz z odsetkami za zwłokę od dnia doręczenia skargi w wysokości ośmiu punktów procentowych powyżej stawki podstawowej Europejskiego Banku Centralnego;

                  —

                  zobowiązanie strony przeciwnej do udostępnienia skarżącej, w drodze wglądu do akt, dokumentów sporządzonych w związku z działalnością ECOCERT SA w ramach kontroli ekologicznej Erenhot Jinguyuan Grain i Oil Co. Ltd., 2051 Youyi Road North, Ernehot City, Xilingol League, Inner Mongolia Autonomous Region, Peoples Republic of China, w szczególności sprawozdań z inspekcji i odpowiednich ocen z lat 2016, 2017 i 2018 związanych ze stwierdzeniami, ocenami i decyzjami ECOCERT SA, stanowiącymi podstawę do wydania świadectwa kontroli zgodnie z załącznikiem V do rozporządzenia (WE) nr 1935/2008 o nr 22904CN1700w13 z dnia 19 września 2017 r. w odniesieniu do 490 960 kg ciastek z prasowanego sezamu z ekologicznej produkcji i do następczego przechowania tego świadectwa kontroli przez ECOCERT SA;

                  —

                  zobowiązanie strony przeciwnej do
                  nałożenia na jednostki kontroli ekologicznej, którym zleca ona w państwach trzecich wykonywanie zadań w ramach systemu kontroli Unii Europejskiej z zakresu rolnictwa ekologicznego, obowiązku doręczenia importerowi wskazanemu każdorazowo w rubryce 11 świadectwa kontroli zgodnie z załącznikiem V do rozporządzenia (WE) nr 1235/2018 Komisji (1), w szczególności skarżącej, ich decyzji dotyczących przechowywania, sprzeciwu lub stwierdzenia nieważności świadectw kontroli wydanych danemu importerowi, w szczególności skarżącej oraz odebrania i rozstrzygnięcia ich sprzeciwów; oraz
                  nałożenia na jednostki kontroli ekologicznej, którym udzieliła ona zlecenia w państwach trzecich, obowiązku udostępnienia importerom, w szczególności skarżącej, leżących u podstaw takich decyzji dokumentów postępowania kontroli ekologicznej, w szczególności sprawozdań z inspekcji i ocen, przy czym fragmenty podlegające ochronie danych osób trzecich mają zostać zaczernione.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi między innymi, że Komisja naruszyła ciążący na niej obowiązek nadzorowania poprzez zastosowanie odpowiednich środków działalności ECOCERT SA, jako jednostki kontroli ekologicznej uznanej w kontekście równoważności w Chinach i zapewnienia w ten sposób, że dochowa ona w sposób zadowalający warunków rozporządzenia (EG) nr 834/2007 Rady (2).

         (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1235/2008 z dnia 8 grudnia 2008 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 w odniesieniu do ustaleń dotyczących przywozu produktów ekologicznych z krajów trzecich (Dz.U. 2008, L 334, s. 25).

         (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 834/2007 z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych i uchylające rozporządzenie (EWG) nr 2092/91 (EWG) Nr. 2092/91 (Dz.U. 2007, L 189, s. 1).


title: Sprawa T-24/17: Wyrok Sądu z dnia 10 października 2018 r. – LA Superquimica / EUIPO – D-Tack (D-TACK) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego D-TACK — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy TACK — Dowód rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego — Używanie w postaci innej niż został zarejestrowany — Oddalenie sprzeciwu — Artykuł 15 ust. 1akapit drugi lit. a) i art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 18 ust. 1 akapit drugi li. a) i art. 47 ust. 2 i 3 rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Zasada 20 ust. 1 rozporządzenia (WE) nro2868/1995 [obecnie art. 8 ust. 1 i 7 rozporządzenia delegowanego (UE) 2018/625])

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/50

      Wyrok Sądu z dnia 10 października 2018 r. – LA Superquimica / EUIPO – D-Tack (D-TACK)
      (Sprawa T-24/17) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego D-TACK - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy TACK - Dowód rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego - Używanie w postaci innej niż został zarejestrowany - Oddalenie sprzeciwu - Artykuł 15 ust. 1akapit drugi lit. a) i art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 18 ust. 1 akapit drugi li. a) i art. 47 ust. 2 i 3 rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Zasada 20 ust. 1 rozporządzenia (WE) nro2868/1995 [obecnie art. 8 ust. 1 i 7 rozporządzenia delegowanego (UE) 2018/625])
      (2018/C 427/63)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: LA Superquimica, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat A. Canela Giménez)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciel: D. Gája, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: D-Tack GmbH (Hüttlingen, Niemcy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 listopada 2016 r. (sprawa R 1983/2015-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między LA Superquimica a D-Tack.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  LA Superquimica, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 86 z 20.3.2017.


title: Sprawa T-568/18: Skarga wniesiona w dniu 24 września 2018 r. – Local-e-motion / EUIPO – Volkswagen (WE)

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/92

      Skarga wniesiona w dniu 24 września 2018 r. – Local-e-motion / EUIPO – Volkswagen (WE)
      (Sprawa T-568/18)
      (2018/C 427/121)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Local-e-motion GmbH (Dorsten, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat D. Sprenger)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Volkswagen AG (Wolfsburg, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy WE ze wskazaniem kolorów czarnego, czerwonego i szarego – zgłoszenie nr 15 225 675

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 czerwca 2018 r. w sprawie R 128/2018-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  zmianę zaskarżonej decyzji i oddalenie sprzeciwu.

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-664/17: Postanowienie Sądu z dnia 18 września 2018 r. – eSlovensko / Komisja ([Skarga o stwierdzenie nieważności — Subwencje — Stwierdzenie nieprawidłowości — Decyzja Komisji o nałożeniu sankcji administracyjnej — Wykluczenie z postępowań o udzielenie zamówienia publicznego i przyznawania subwencji finansowanych z budżetu ogólnego Unii na okres dwóch lat — Umieszczenie w bazie danych systemu szybkiego wykrywania i wykluczenia — Zakwestionowanie — Artykuł 76 lit. d) regulaminu postępowania — Uchybienie wymogom formalnym — Niedopuszczalność])

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/71

      Postanowienie Sądu z dnia 18 września 2018 r. – eSlovensko / Komisja
      (Sprawa T-664/17) (1)

      ([Skarga o stwierdzenie nieważności - Subwencje - Stwierdzenie nieprawidłowości - Decyzja Komisji o nałożeniu sankcji administracyjnej - Wykluczenie z postępowań o udzielenie zamówienia publicznego i przyznawania subwencji finansowanych z budżetu ogólnego Unii na okres dwóch lat - Umieszczenie w bazie danych systemu szybkiego wykrywania i wykluczenia - Zakwestionowanie - Artykuł 76 lit. d) regulaminu postępowania - Uchybienie wymogom formalnym - Niedopuszczalność])
      (2018/C 427/94)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: eSlovensko (Łuczeniec, Słowacja) (przedstawiciel: adwokat B. Fridrich)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Dintilhac i L. Flynn, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Złożony na podstawie art. 263 TFUE wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 21 czerwca 2017 r. o nałożeniu sankcji administracyjnej wykluczenia skarżącej z udziału w postepowaniach w sprawie udzielenia zamówienia publicznego i przyznania subwencji finansowanych z budżetu ogólnego Unii Europejskiej na 24 miesiące oraz o umieszczeniu jej w związku z tym w bazie danych systemu szybkiego wykrywania i wykluczenia, przewidzianej w art. 108 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (Dz.U. 2012, L 298, s. 1).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  eSlovensko pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

         (1)  Dz.U. C 424 z 11.12.2017.


title: Sprawa C-191/17: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 4 października 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – Bundeskammer für Arbeiter und Angestellte / ING-DiBa Direktbank Austria Niederlassung der ING-DiBa AG (Dyrektywa 2007/64/WE – Usługi płatnicze w ramach rynku wewnętrznego – Pojęcie „rachunku płatniczego” – Ewentualne włączenie rachunku oszczędnościowego umożliwiającego jego użytkownikowi dokonywanie wpłat i wypłat za pośrednictwem otwartego w jego imieniu rachunku bieżącego)

text:
               3.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 436/10

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 4 października 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – Bundeskammer für Arbeiter und Angestellte / ING-DiBa Direktbank Austria Niederlassung der ING-DiBa AG
      (Sprawa C-191/17) (1)

      ((Dyrektywa 2007/64/WE - Usługi płatnicze w ramach rynku wewnętrznego - Pojęcie „rachunku płatniczego” - Ewentualne włączenie rachunku oszczędnościowego umożliwiającego jego użytkownikowi dokonywanie wpłat i wypłat za pośrednictwem otwartego w jego imieniu rachunku bieżącego))
      (2018/C 436/10)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberster Gerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Bundeskammer für Arbeiter und Angestellte

         Strona przeciwna: ING-DiBa Direktbank Austria Niederlassung der ING-DiBa AG

         Sentencja

      Artykuł 4 pkt 14 dyrektywy 2007/64/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego zmieniającej dyrektywy 97/7/WE, 2002/65/WE, 2005/60/WE i 2006/48/WE i uchylającej dyrektywę 97/5/WE należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „rachunku płatniczego” nie obejmuje rachunku oszczędnościowego umożliwiającego dysponowanie złożonymi na nim kwotami na żądanie, z którego operacje wpłat i wypłat mogą być dokonywane jedynie za pośrednictwem rachunku bieżącego.

         (1)  Dz.U. C 239 z 24.7.2017.