title: Sprawa C-375/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Bundesverwaltungsgericht z dnia  23 sierpnia 2005 r.  w sprawie Erhard Geuting przeciwko Direktor der Landwirtschaftskammer Nordrhein-Westfalen

text:
               24.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 330/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Bundesverwaltungsgericht z dnia 23 sierpnia 2005 r. w sprawie Erhard Geuting przeciwko Direktor der Landwirtschaftskammer Nordrhein-Westfalen
   (Sprawa C-375/05)
   (2005/C 330/17)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 12 października 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) z dnia 23 sierpnia 2005 r. w sprawie Erhard Geuting przeciwko Direktor der Landwirtschaftskammer Nordrhein-Westfalen.
   Bundesverwaltungsgericht zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               W związku z wykładnią art. 4a tiret trzecie litera ii) rozporządzenia Rady (EWG) nr 805/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. (1), zmienionego rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2066/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. (2):

                           a)

                           czy cielna jałówka jest krową mamką w rozumieniu rozdziału 1 rozporządzenia tylko wówczas, gdy zastępuje krowę mamkę, w odniesieniu do której złożony został wniosek o przyznanie premii?

                           b)

                           czy cielna jałówka jest krową mamką w rozumieniu rozdziału 1 rozporządzenia także wówczas, gdy w poprzednim roku rozliczeniowym zastąpiła krowę mamkę, w odniesieniu do której został złożony wniosek o przyznanie premii i została uznana za spełniającą warunki uzyskania premii?

                           c)

                           czy cielna jałówka, w odniesieniu do której został złożony wniosek o przyznanie premii spełnia warunki uzyskania premii, jeśli ocieli się jeszcze przed upływem terminu do złożenia wniosku?

               2)

               W związku z wykładnią art. 33 ust. 2 i 4 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3886/92 z dnia 23 grudnia 1992 r. (3), zmienionego rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 2311/96 z dnia 2 grudnia 1996 r. (4):

               a)

               czy można przyjąć, iż producent nie wykorzystał przysługującego mu w danym roku rozliczeniowym uprawnienia do premii także wówczas, gdy złożył wniosek o przyznanie premii, lecz został on odrzucony, gdyż zwierzęta, których dotyczył, nie spełniały warunków uzyskania premii?
               Czy dotyczy to także sytuacji, gdy nie istnieje żadne podejrzenie nadużyć w związku ze złożeniem wniosku?
               Czy jest to zgodne z zasadą proporcjonalności określoną w prawie wspólnotowym?

               b)

               czy art. 33 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3886/92 należy interpretować w ten sposób, iż w przypadkach takich jak niniejszy, w razie wystąpienia (odpowiednio uzasadnionego) szczególnego wypadku, uprawnienie do premii zostaje zachowane?

               c)

               czy uprawnienie do premii, którego producent został pozbawiony na podstawie art. 33 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 3886/92, gdyż w roku rozliczeniowym 1998 wykorzystał swoje prawo do premii w części większej niż 70 %, lecz mniejszej niż 90 %, powinno zostać przyznane w trybie preferencyjnym temu producentowi po upływie dwuletniego okresu zawieszenia?

      (1)  Dz. U. L 148, str. 24.

      (2)  Dz. U. L 215, str. 49.

      (3)  Dz. U. L 391, str. 20.

      (4)  Dz. U. L 313, str. 9.


title: Sprawa C-121/07: Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/31

         Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-121/07)
   (2007/C 95/59)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: B. Stromsky i C. Zadra, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Francuska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie podejmując wszelkich działań w celu wykonania wyroku Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich z dnia 15 lipca 2004 r. w sprawie C-419/03 (1), dotyczącego braku transpozycji do prawa krajowego przepisów dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/18/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i uchylającej dyrektywę Rady 90/220/EWG (2), które różnią się lub wykraczają poza zakres dyrektywy Rady 90/220/EWG z dnia 23 kwietnia 1990 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie (3) Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 228 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską;

               —

               nakazanie Republice Francuskiej zapłatę na rzecz Komisji Wspólnot Europejskich, na konto „środki własne Wspólnoty Europejskiej ”okresowej kary pieniężnej w wysokości 366 744 EUR za każdy dzień zwłoki w wykonaniu wyroku w sprawie C-419/03, licząc od dnia wydania wyroku w niniejszej sprawie do dnia wykonania w pełni wyroku w sprawie C-419/03;

               —

               nakazanie Republice Francuskiej zapłaty na rzecz Komisji Wspólnot Europejskich, na konto „środki własne Wspólnoty Europejskiej ”ryczałtu w kwocie 43 660 EUR za każdy dzień zwłoki w wykonaniu wyroku w sprawie C-419/03 do dnia:

                           —

                           wykonania w pełni wyroku w sprawie C-419/03 (o ile nie nastąpi to przed wydaniem wyroku w niniejszej sprawie),

                           —

                           wydania wyroku w niniejszej sprawie (o ile do tej chwili, wyrok w sprawie C-419/03 nie został wykonany w pełni)

               —

               obciążenie Republiki Francuskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W ponad cztery lata od wygaśnięcia terminu na transpozycję dyrektywy 2001/18 i ponad 28 miesięcy od dnia wydania wyroku Trybunału z dnia 15 lipca 2004 r. w sprawie C-419/03, stwierdzającego uchybienie zobowiązaniu do transpozycji dyrektywy, Republika Francuska wciąż nie podjęła działań koniecznych w celu wykonania rzeczonego wyroku. Komisja proponuje zatem obciążenie tego państwa grzywną, jak również okresową karą pieniężną odzwierciedlającą powagę tego naruszenia i jego wpływ na realizację celów wyznaczonych przez prawodawcę wspólnotowego.

      (1)  Dotychczas nieopublikowany w Zbiorze.

      (2)  Dz.U. L 106, str. 1.

      (3)  Dz.U. L 117, str. 15.


title: Sprawa T-389/10: Skarga wniesiona w dniu 13 września 2010 r. — SLM przeciwko Komisji

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/46

         Skarga wniesiona w dniu 13 września 2010 r. — SLM przeciwko Komisji
   (Sprawa T-389/10)
   ()
   2010/C 301/74
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Siderurgica Latina Martin Spa (SLM) (Ceprano, Włochy) (przedstawiciele: G. Belotti i F. Covone, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Tytułem żądania głównego:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 30 czerwca 2010 r. C(2010) 4387 wersja ostateczna w sprawie COMP/38.344 — Stal sprężająca;

         tytułem żądania ewentualnego:

               —

               obniżenie kwoty nałożonej na skarżącą grzywny.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga została wniesiona przeciwko tej samej decyzji, która została zaskarżona w sprawie T-385/10 ArcelorMittal Wire France i in. przeciwko Komisji.
   Na poparcie swych żądań skarżąca podnosi, co następuje:

               W zakresie dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji: nadzwyczajna i nieuzasadniona długość postępowania administracyjnego, która w poważny sposób przeszkodziła w korzystaniu przez skarżącą z przysługującego jej prawa do obrony, w szczególności w odniesieniu do okoliczności faktycznych zaistniałych w latach 1997–1999, czyli 10 lat przed wysłaniem pisma w sprawie przedstawienia zarzutów z września 2008 r.

               W zakresie dotyczącym zmniejszenia kwoty nałożonej na nią grzywny:

                           Brak uzasadnienia kwoty grzywny ze względu na to, że niezrozumiałym jest, na podstawie jakich obliczeń i jakiej wielkości obrotów Komisja ukarała skarżącą.

                           Naruszenie pułapu 10 % wielkości obrotów.

                           Brak uzasadnienia zastosowanych zwiększeń kwoty grzywny.

                           Błędne zastosowanie wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien z 2006 r., a także wytycznych z 1998 r., obowiązujących nie tylko w okresie, kiedy zaistniały przypisywane skarżącej okoliczności, lecz także przez pierwsze cztery lata postępowania.

                           Błędna ocena czasu trwania udziału skarżącej w kartelu ze względu na to, że nie została ona oparta na mających obiektywny charakter stwierdzeniach.

                           Nieuwzględnienie okoliczności łagodzących, w niniejszym przypadku — wykazanej drugoplanowej roli odgrywanej przez skarżącą w stwierdzonych czynach, jej ograniczonego udziału w rynku i braku skuteczności kartelu.

                           Doszło również do przedawnienia, ponieważ w ciągu pięciu lat od przeprowadzenia niezapowiedzianej kontroli nie zastosowano żadnego środka mogącego przerwać bieg tego przedawnienia.


title: Sprawa C-326/11: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 12 lipca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — J.J. Komen en Zonen Beheer Heerhugowaard BV przeciwko Staatssecretaris van Financiën (Szósta dyrektywa VAT — Artykuł 13 część B lit. g) w związku z art. 4 ust. 3 lit. a) — Dostawa budynków wraz gruntem, na którym stoją — Dostawa budynku, w którym trwają roboty w celu wzniesienia nowego budynku w drodze przebudowy — Kontynuacja i zakończenie robót przez kupującego po dostawie — Zwolnienie z podatku VAT)

text:
               22.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/16

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 12 lipca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — J.J. Komen en Zonen Beheer Heerhugowaard BV przeciwko Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-326/11) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Artykuł 13 część B lit. g) w związku z art. 4 ust. 3 lit. a) - Dostawa budynków wraz gruntem, na którym stoją - Dostawa budynku, w którym trwają roboty w celu wzniesienia nowego budynku w drodze przebudowy - Kontynuacja i zakończenie robót przez kupującego po dostawie - Zwolnienie z podatku VAT)
   2012/C 287/27
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: J.J. Komen en Zonen Beheer Heerhugowaard BV

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hoge Raad der Nederlanden — Wykładnia art. 4 ust. 3 lit. a) oraz art. 13 część B lit. g) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) — Zwolnienia przewidziane przez szóstą dyrektywę — Zwolnienie dostaw budynków wraz z gruntem, na którym stoją — Dostawa budynku, w którym trwają roboty w celu wzniesienia nowego budynku — Kontynuacja i zakończenie robót przez kupującego po dostawie

      Sentencja

   Artykuł 13 część B lit. g) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, w związku z art. 4 ust. 3 lit. a) owej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że zwolnienie z podatku od wartości dodanej przewidziane w tym pierwszym przepisie obejmuje transakcję dostawy nieruchomości, na którą składają się grunt i stary budynek w trakcie przebudowy w nowy budynek, taką jak będąca przedmiotem sprawy przed sądem krajowym, jeżeli w momencie tej dostawy stary budynek został poddany jedynie częściowym robotom rozbiórkowym i przynajmniej w części był jeszcze użytkowany jako taki.

      (1)  Dz.U. C 269 z 10.9.2011.


title: Sprawa T-190/10: Skarga wniesiona w dniu 22 kwietnia 2010 r. — Egan i Hackett przeciwko Parlamentowi

text:
               19.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/55

      Skarga wniesiona w dniu 22 kwietnia 2010 r. — Egan i Hackett przeciwko Parlamentowi
      (Sprawa T-190/10)
      (2010/C 161/87)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Kathleen Egan (Athboy, Irlandia), i Margaret Hackett (Borris-in-Ossory, Irlandia) (przedstawiciele: C. MacEochaidh SC i J. Goode, barristers oraz K. Neary, solicitor)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  Stwierdzenie dopuszczalności skargi;

                  —

                  Stwierdzenie nieważności na podstawie art. 263 TFUE decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 12 lutego 2010 r. [A(2010)579] odmawiającej skarżącym dostępu do informacji, o które wystąpiły w pierwotnym wniosku z dnia 16 grudnia 2009 r. oraz w kolejnym potwierdzającym wniosku z dnia 28 stycznia 2010 r.; oraz

                  —

                  obciążenie Parlament Europejski kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      W niniejszej skardze skarżące wnoszą na podstawie art. 263 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 12 lutego 2010 r. [A(2010)579] odmawiającej dostępu do dokumentów zawierających publiczny rejestr akredytowanych asystentów członków Parlamentu Europejskiego, a w przypadku nieakredytowanych asystentów — ich imiona oraz korzyści finansowe.
      Skarżące na poparcie swojej skargi podnoszą, że Parlament w niewłaściwy sposób oparł się na rozporządzeniu (WE) nr 1049/2001 (1) oraz rozporządzeniu (WE) nr 45/2001 (2) jako na podstawie odmowy dostępu do dokumentów stanowiących już własność publiczną. W związku z tym skarżący podnosi następujące zarzuty:

                  Po pierwsze Parlament nie przedstawił odpowiedniego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, naruszając tym samym art. 8 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001.

                  Po drugie, zaskarżona decyzja zawiera błędy w ustaleniach dotyczące wyjątków przewidzianych w art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 w zakresie, w jakim stwierdza się w niej, iż ujawnienie dokumentów naruszyłoby prywatne interesy odnośnych podmiotów a także nie ocenia się rzeczywistego charakteru art. 4 ust. 1 lit. b) oraz utrzymuje się, że publiczny interes w dostępie do rejestrów publicznych asystentów Parlamentu Europejskiego ustaje z chwilą, gdy dana osoba nie zajmuje już takiego stanowiska.

                  Ponadto zaskarżona decyzja narusza istotne wymogi proceduralne poprzez brak poinformowania o środkach przysługujących skarżącym wobec oddalenia wniosków potwierdzających, na podstawie art. 8 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001.

                  Wreszcie zaskarżona decyzja narusza zasady demokracji, przejrzystości, proporcjonalności, równości i niedyskryminacji poprzez odmowę dostępu do publicznych dokumentów w sytuacji, gdy takie dokumenty były wcześniej dostępne dla skarżących na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001.

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).

         (2)  Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. L 8, s. 1).


title: Sprawa T-137/16: Skarga wniesiona w dniu 25 marca 2016 r. – Uniwersytet Wrocławski przeciwko Komisji i REA

text:
               6.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 200/27

         Skarga wniesiona w dniu 25 marca 2016 r. – Uniwersytet Wrocławski przeciwko Komisji i REA
   (Sprawa T-137/16)
   (2016/C 200/39)
   Język postępowania: Polski

      Strony

      Strona skarżąca: Uniwersytet Wrocławski (Wrocław, Polska) (przedstawiciel: W. Dubis, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska i Agencja Wykonawcza ds. Badań Naukowych (REA)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Agencji Wykonawczej ds. Badań Naukowych (REA) o wypowiedzeniu umowy o grant COSSAR (Cooperative Spectrum Sensing Algorithms for Cognitive Radio Networks) nr 252908 (PIEF-GA-2009-252908), zawartej w dniu 26 lipca 2010 w ramach Siódmego Programu Ramowego Unii Europejskiej Europejski Projekt Badawczo-Szkoleniowy Marie Curie na rzecz Rozwoju Kariery, oraz o zobowiązaniu strony skarżącej do zwrotu części grantu w kwotach 36 508,37 EUR i 58 031,38 EUR, zwrotu kaucji Funduszu Gwarancyjnego w kwocie 6 286,68 EUR oraz zapłaty kary umownej w kwocie 5 803,14 EUR;

               —

               zobowiązanie REA do dokanania zwrotu na rzecz strony skarżącej części grantu w kwotach 36 508,37 EUR i 58 031,38 EUR, zwrotu kaucji Funduszu Gwarancyjnego w kwocie 6 286,68 EUR oraz zwrotu uiszczonej kary umownej w kwocie 5 803,14 EUR wraz z należnymi odsetkami, liczonymi od dnia dokonania każdej z płatności do dnia zapłaty;

               —

               obciążenie REA kosztami postepowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut, dotyczący przyjętej przez REA interpretacji postanowienia Aneksu III. 3 lit. j do umowy o grant

               —

               Skarżący podnosi, że w umowie o grant brak było legalnej definicji sformułowania zawartego w spornym postanowieniu, zaś jego potoczne rozumienie pozostaje w sprzeczności z tym, prezentowanym przez REA. Skarżący odwołuje się do reguł wykładni językowej, funkcjonalnej i celowościowej obowiązujących w prawie belgijskim, które zgodnie z umową o grant znajdowało do niej zastosowanie uzupełniająco.


title: Sprawa T-339/06: Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2006 r. — Grecja przeciwko Komisji

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/80

         Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2006 r. — Grecja przeciwko Komisji
   (Sprawa T-339/06)
   (2006/C 326/162)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Grecka (przedstawiciele: I. Khalkias i S. Papaïoannou)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności lub dokonanie zmiany decyzji Komisji w zakresie w jakim dotyczy ona przydziałów finansowych przeznaczonych na restrukturyzację i konwersję winnic w Grecji, w celu uwzględnienia prawidłowych informacji statystycznych przekazanych Komisji przez skarżącą w dniu 22 września 2006 r. oraz przydzielenia Grecji odpowiednich kwot.

         Zarzuty i główne argumenty
   Republika Grecka zaskarża decyzję Komisji C(2006) 4348 końcowa z dnia 4 października 2006 r. (Dz.U. 2006 L 275, str. 62) ustalającą ostateczne przydziały finansowe dla państw członkowskich w odniesieniu do liczby hektarów przeznaczonych na restrukturyzację i konwersję winnic na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 na rok budżetowy 2006. Republika Grecka wnosi o stwierdzenie nieważności lub dokonanie zmiany decyzji w zakresie, w jakim dotyczy ona Grecji, jako że Komisja dopuściła się:

               a)

               naruszenia obowiązku współpracy mającego zastosowanie do stosunków pomiędzy Komisją a państwami członkowskimi, wskutek nieuwzględnienia przekazanych jej przez skarżącą informacji,

               b)

               naruszenia zasady dobrej wiary i dobrej administracji poprzez odmowę uznania, że doszło do oczywistej omyłki komputerowej, wskazanej jej w stosownym czasie w późniejszym sprostowaniu,

               c)

               naruszenie zasady słuszności i proporcjonalności, jako że utrata przez Grecję funduszy (1 129 012 EUR) jest nieproporcjonalna do zarzutu zwłoki w dokonaniu sprostowania komputerowej omyłki w przekazanych pierwotnie informacjach,

               d)

               naruszenie zasady korzystnego wpływu, jako że restrukturyzacja i konwersja winnic (art. 11, 13 i 14 rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 (1) i art. 16 oraz art. 17 rozporządzenia (WE) nr 1227/2000 (2)) stanowią istotne środki służące jakościowemu ulepszeniu wspólnotowych winnic a bezzasadna redukcja finansowych przydziałów dla Grecji uchybia temu — wskazanemu przez Wspólnotę — celowi.

      (1)  Dz.U. 1999 L 179, str. 1.

      (2)  Dz.U. 2000 L 143, str. 1.


title: Sprawa C-190/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 16 kwietnia 2010 r. — Génesis Seguros Generales Sociedad Anónima de Seguros y Reaseguros (GENESIS) przeciwko Boys Toys S.A., Administración del Estado

text:
               17.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 16 kwietnia 2010 r. — Génesis Seguros Generales Sociedad Anónima de Seguros y Reaseguros (GENESIS) przeciwko Boys Toys S.A., Administración del Estado
   (Sprawa C-190/10)
   2010/C 195/04
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Tribunal Supremo

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Génesis Seguros Generales Sociedad Anónima de Seguros y Reaseguros (GENESIS)

      Strona pozwana: Boys Toys S.A. i Administración del Estado

      Pytania prejudycjalne

   Czy wykładni art. 27 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 (1) z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego należy dokonywać w ten sposób, że możliwe jest uwzględnienie nie tylko dnia, lecz również godziny i minuty dokonania zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego do OHIM (o ile informacja ta jest odnotowana), dla celów ustalenia pierwszeństwa czasowego w odniesieniu do znaku towarowego krajowego zgłoszonego w tym samym dniu — w sytuacji gdy krajowe przepisy rejestrowe właściwe dla tego ostatniego znaku towarowego uznają godzinę zgłoszenia za istotną?

      (1)  Dz.U.1994 L 11, s. 1.


title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 lipca 2005 r. w sprawie C-149/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — System kwot połowowych — Lata połowowe 1991 do 1996)

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/6

      WYROK TRYBUNAŁU

   (trzecia izba)
   z dnia 21 lipca 2005 r.
   w sprawie C-149/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - System kwot połowowych - Lata połowowe 1991 do 1996)
   (2005/C 217/11)
   Język postępowania: niderlandzki
   W sprawie C-149/03, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, złożoną dnia 1 kwietnia 2003 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: T. van Rijn) przeciwko Królestwu Belgii (pełnomocnik: A. Snoecx wspierana przez H. Gilliamsa), Trybunał (trzecia izba), w składzie: A. Rosas, prezes izby, J.-P. Puissochet (sprawozdawca), S. von Bahr, J. Malenovský i U. Lõhmus, sędziowie, rzecznik generalny: C. Stix-Hackl, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 21 lipca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Zaniechawszy:

                           —

                           ustanowienia odpowiednich sposobów wykorzystania kwot, które mu zostały przyznane na każde z lat połowowych 1991 do 1996;

                           —

                           pieczy nad przestrzeganiem w każdym z lat połowowych przepisów wspólnotowych dotyczących ochrony żywych zasobów wodnych poprzez kontrolę połowów, właściwą kontrolę wyładunków oraz rejestrację połowów;

                           —

                           ustanowienia we właściwym czasie w każdym z lat połowowych przejściowego zakazu połowów przez statki rybackie pływające pod jej banderą lub zarejestrowane na jej terytorium, gdy przyznane jej kwoty uznane były za wyczerpane;

                           —

                           podjęcia wszelkich środków administracyjnych lub karnych wobec osób odpowiedzialnych za połowy dokonywane po wejściu w życie zakazów,

                     Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 5 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 170/83 z dnia 25 stycznia 1983 r. w sprawie ochrony i gospodarowania zasobami połowowymi, art. 9 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3760/92 z dnia 20 grudnia 1992 r. ustanawiającego wspólnotowy system rybołówstwa i akwakultury, art. 1 i art. 11 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2241/87 z dnia 23 lipca 1987 r. ustanawiającego określone środki kontroli w odniesieniu do działalności połowowej, a także art. 2, art. 21 ust. 1 i 2 oraz art. 31 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiającego system kontroli nad wspólną polityką rybołówstwa.

               2.

               Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 135 z 7.6.2003.


title: Sprawa C-345/13: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 19 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court – Irlandia) – Karen Millen Fashions Ltd przeciwko Dunnes Stores, Dunnes Stores (Limerick) Ltd [Rozporządzenie (WE) nr 6/2002 — Wzór wspólnotowy — Artykuł 6 — Indywidualny charakter — Inne całościowe wrażenie — Artykuł 85 ust. 2 — Niezarejestrowany wzór wspólnotowy — Ważność — Przesłanki — Ciężar dowodu]

text:
               25.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/15

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 19 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court – Irlandia) – Karen Millen Fashions Ltd przeciwko Dunnes Stores, Dunnes Stores (Limerick) Ltd
   (Sprawa C-345/13) (1)

   ([Rozporządzenie (WE) nr 6/2002 - Wzór wspólnotowy - Artykuł 6 - Indywidualny charakter - Inne całościowe wrażenie - Artykuł 85 ust. 2 - Niezarejestrowany wzór wspólnotowy - Ważność - Przesłanki - Ciężar dowodu])
   2014/C 282/20
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Supreme Court

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Karen Millen Fashions Ltd

      Strona pozwana: Dunnes Stores, Dunnes Stores (Limerick) Ltd

      Sentencja

               1)

               Artykuł 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002 z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów wspólnotowych należy interpretować w ten sposób, że aby można było uznać wzór za posiadający indywidualny charakter, całościowe wrażenie, które ów wzór wywiera na poinformowanym użytkowniku, powinno być inne od wrażenia wywartego na takim użytkowniku nie przez kombinację poszczególnych elementów wyodrębnionych z kilku wcześniejszych wzorów, lecz przez jeden lub więcej niż jeden wcześniejszy wzór rozpatrywany odrębnie.

               2)

               Artykuł 85 ust. 2 rozporządzenia nr 6/2002 należy interpretować w ten sposób, że aby sąd w sprawach wzorów wspólnotowych uznał niezarejestrowany wzór wspólnotowy za ważny, właściciel tego wzoru nie musi wykazać, że posiada on indywidualny charakter w rozumieniu art. 6 tego rozporządzenia, lecz musi jedynie wskazać, na czym polega indywidualny charakter wspomnianego wzoru, to jest zidentyfikować element lub elementy danego wzoru, które według tego właściciela nadają mu ten charakter.

      (1)  Dz.U. C 260 z 7.9.2013.


title: Wybory prezesów izb

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/2

      Wybory prezesów izb
      (2010/C 288/03)
      W dniu 15 września 2010 r. Sąd zgodnie z art. 15 regulaminu postępowania wybrał J. Aziziego, N.J. Forwooda, O. Czúcza, I. Pelikánovą, S. Papasavvasa, E. Moavero Milanesiego, A. Dittricha i L. Truchota na prezesów izb złożonych z pięciu sędziów i izb złożonych z trzech sędziów na okres od dnia 15 września 2010 r. do dnia 31 sierpnia 2013 r.


title: Sprawa C-419/04: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 22 czerwca 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Poitiers, Francja) — Conseil général de la Vienne przeciwko Directeur général des douanes et droits indirects (Retrospektywne pokrycie należności celnych — Umorzenie należności celnych przywozowych — Przesłanki — Artykuł 871 rozporządzenia wykonawczego do Wspólnotowego Kodeksu Celnego — Zakres obowiązku przekazania sprawy Komisji — Brak zgłoszenia przez płatnika w dobrej wierze dodatkowych opłat, które winny były zostać wliczone do wartości celnej towarów przywożonych)

text:
               12.8.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/3

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 22 czerwca 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Poitiers, Francja) — Conseil général de la Vienne przeciwko Directeur général des douanes et droits indirects
   (Sprawa C-419/04) (1)

   (Retrospektywne pokrycie należności celnych - Umorzenie należności celnych przywozowych - Przesłanki - Artykuł 871 rozporządzenia wykonawczego do Wspólnotowego Kodeksu Celnego - Zakres obowiązku przekazania sprawy Komisji - Brak zgłoszenia przez płatnika w dobrej wierze dodatkowych opłat, które winny były zostać wliczone do wartości celnej towarów przywożonych)
   (2006/C 190/05)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Cour d'appel de Poitiers
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Conseil général de la Vienne

      Strona pozwana: Directeur général des douanes et droits indirects
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym - Cour d'appel de Poitiers - Wykładnia art. 871 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 253, str. 1) - Pokrycie kwoty długu celnego - Obowiązek przekazania sprawy Komisji w przypadku wątpliwości co do zakresu kryteriów odnoszących się do pokrycia lub umorzenia należności wynikających z długu celnego
   Sentencja
   Artykuł 871 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1677/98 z dnia 29 lipca 1998 r. należy interpretować w taki sposób, że w ramach procedury zmierzającej do pokrycia lub umorzenia niepobranych należności celnych, krajowe organy celne nie mają obowiązku przekazywania przypadku do rozstrzygnięcia Komisji, jeżeli wątpliwości tych organów co do zakresu kryteriów wyrażonych w art. 220 ust. 2 lit. b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, w odniesieniu do danego przypadku zniknęły, nawet jeżeli rzeczone organy wyraziły uprzednio zamiar zwrócenia się do Komisji lub jeśli zaistniałe wątpliwości dotyczą retrospektywnego zaksięgowania należności celnych niepobranych z powodu niezgłoszenia przez importera w dobrej wierze opłat, które winny były zostać wliczone do wartości celnej przywożonych towarów.

      (1)  Dz.U. C 284 z 20.11.2004.


title: Sprawa C-330/07: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 4 grudnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Finanzsenat, Außenstelle Wien — Austria) — Jobra Vermögensverwaltungs-Gesellschaft mbH przeciwko Finanzamt Amstetten Melk Scheibbs (Swoboda świadczenia usług — Swoboda przedsiębiorczości — Przepisy podatkowe — Ulga inwestycyjna — Przepisy krajowe ograniczające korzystanie z ulgi podatkowej do towarów wykorzystywanych w stałym zakładzie położonym na terytorium kraju — Wyłączenie towarów udostępnionych odpłatnie i używanych głównie w innych państwach członkowskich — Leasing pojazdów — Zapobieganie praktykom stanowiącym nadużycie)

text:
               24.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/6

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 4 grudnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Finanzsenat, Außenstelle Wien — Austria) — Jobra Vermögensverwaltungs-Gesellschaft mbH przeciwko Finanzamt Amstetten Melk Scheibbs
   (Sprawa C-330/07) (1)

   (Swoboda świadczenia usług - Swoboda przedsiębiorczości - Przepisy podatkowe - Ulga inwestycyjna - Przepisy krajowe ograniczające korzystanie z ulgi podatkowej do towarów wykorzystywanych w stałym zakładzie położonym na terytorium kraju - Wyłączenie towarów udostępnionych odpłatnie i używanych głównie w innych państwach członkowskich - Leasing pojazdów - Zapobieganie praktykom stanowiącym nadużycie)
   (2009/C 19/09)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Unabhängiger Finanzsenat, Außenstelle Wien
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Jobra Vermögensverwaltungs-Gesellschaft mbH

      Strona pozwana: Finanzamt Amstetten Melk Scheibbs
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Unabhängiger Finanzsenat, Außenstelle Wien — Wykładnia art. 43 WE i 49 WE — Uregulowanie krajowe przewidujące przyznanie ulgi podatkowej w związku z nabyciem nieużywanych środków trwałych (ulgi inwestycyjnej, Investitionszuwachsprämie) wyłącznie przedsiębiorcom wykorzystującym te środki w zakładzie położonym na terytorium kraju
   Sentencja
   Artykuł 49 WE sprzeciwia się przepisom państwa członkowskiego takim jak będące przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, na podstawie których odmawia się przedsiębiorstwom skorzystania z ulgi inwestycyjnej w związku z nabyciem środków trwałych tylko na tej podstawie, że środki, z tytułu których jest żądana ta ulga i które są udostępnione odpłatnie, są używane przede wszystkim w innych państwach członkowskich.

      (1)  Dz.U. C 269 z 10.11.2007.


title: Sprawa T-186/08: Skarga wniesiona w dniu 9 maja 2008 r. — Liga para a Protecção da natureza przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               19.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/25

         Skarga wniesiona w dniu 9 maja 2008 r. — Liga para a Protecção da natureza przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-186/08)
   (2008/C 183/49)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: Liga para a protecção da natureza (LPN) (Lizbona, Portugalia) (przedstawiciel: P. Vinagre e Silva, avocate)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 28 kwietnia 2008 r. [wspomnianej w piśmie z dnia 3 kwietnia 2008 r. skierowanym przez Komisję do Liga para a protecção da natureza (zwanej dalej LPN)] — w którym Komisja umorzyła postępowanie w sprawie skargi nr 2003/4523 dotyczącej budowy zapory wodnej Baixo Tabor — ze względu na fakt, iż decyzja ta jest oparta na niesłusznym założeniu, że zachowane zostały podstawowe wymogi dotyczące korzystania przez skarżącą (LPN) z przysługujących jej uprawnień w zakresie udziału w postępowaniu poprzedzającym wniesienie skargi dotyczącym projektu „Zapora wodna Baixo Sabor”, które zostało wszczęte w drodze skargi nr 2003/4523 skierowanej do Komisji Wspólnot Europejskich;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji, mocą której Sekretariat Generalny Komisji w sposób dorozumiany oddalił wniosek potwierdzający złożony przez LPN w dniu 19 lutego 2008 r. na podstawie art. 8 rozporządzenia nr 1049/2001 r. (1);

               —

               zasądzenie na rzecz LPN symbolicznego odszkodowania za naruszenie jej uzasadnionych oczekiwań dotyczących lojalności Komisji w jej postępowaniu i przestrzegania przez nią przepisów proceduralnych;

               —

               nakazanie Komisji — na podstawie art. 64 i kolejnych regulaminu — przedstawienia Sądowi wydanej rzekomo decyzji o umorzeniu postępowania z dnia 28 lutego 2008 r., której ani nie doręczono skarżącej, ani nie opublikowano;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Decyzja o umorzeniu postępowania
   Decyzja o umorzeniu postępowania jest nieważna z uwagi na oczywiste naruszenie prawa do przedstawienia uwag wstępnych, które Komisja sama przyznała LPN.
   W ten sposób Komisja odmówiła dostępu do jakichkolwiek dokumentów będących częścią akt, który umożliwiłby skorzystanie z prawa do przedstawienia uwag wstępnych, nie określając nawet „przepisów wewnętrznych” (na które się powołuje), na podstawie których przyznała to prawo.
   Doszło również do naruszenia podstawowych zasad, takich jak zasady dobrej wiary, lojalności, przejrzystości i dobrej administracji, z uwagi na fakt, że uwagi nie mogły nawet być przedmiotem analizy przed przyjęciem ostatecznej decyzji o umorzeniu postępowania (pomiędzy wysłaniem uwag wstępnych — mających postać czterdziestostronicowego tekstu w języku portugalskim, w którym przedstawiono nowe fakty i argumenty — i wydaniem decyzji o umorzeniu postępowania upłynęły bowiem niecałe 24 godziny).
   Decyzja oddalająca wniosek w sposób dorozumiany
   Biorąc pod uwagę przepisy rozporządzeń nr 1367/2006 (2) i nr 1049/2001, które potwierdzają w sposób jednoznaczny prawo dostępu do „przepisów wewnętrznych”, na których oparte jest przyznanie prawa do przedstawienia uwag wstępnych, milczenie Komisji, a następnie Sekretariatu generalnego w fazie wniosku potwierdzającego — jest niezrozumiałe i stanowi bezpośrednie naruszenie prawa dostępu do dokumentów i informacji przewidzianego we wspomnianych rozporządzeniach.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145 str. 43).

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U. L 264, str.13).


title: Sprawa C-140/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per le Marche (Włochy) w dniu 7 marca 2016 r. – Edra Costruzioni Soc. coop., Edilfac Srl/Comune di Maiolati Spontini

text:
               6.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 200/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per le Marche (Włochy) w dniu 7 marca 2016 r. – Edra Costruzioni Soc. coop., Edilfac Srl/Comune di Maiolati Spontini
   (Sprawa C-140/16)
   (2016/C 200/10)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per le Marche

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Edra Costruzioni Soc. coop., Edilfac Srl

      Strona pozwana: Comune di Maiolati Spontini

      Pytanie prejudycjalne

   Czy wspólnotowe zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa wraz z zasadami swobodnego przepływu towarów, swobody przedsiębiorczości i świadczenia usług przewidzianymi w Traktacie o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) oraz zasady z niego wynikające takie jak zasady równego traktowania, niedyskryminacji, wzajemnego uznawania, proporcjonalności i przejrzystości, o których mowa (ostatnio) w dyrektywie 2014/24/UE (1) stoją na przeszkodzie przepisom krajowym takim jak włoskie przepisy zawarte w art. 87 ust. 4 i art. 86 ust. 3a rozporządzenia ustawodawczego nr 163 z 2006 r. w związku z art. 26 ust. 6 rozporządzenia ustawodawczego nr 81 z 2008 r., w świetle ich interpretacji w wyrokach pełnego składu Consiglio di Stato nr 3 i 9 z 2015 r. służącej zapewnieniu jednolitej wykładni prawa zgodnie z art. 99 włoskiego kodeksu postępowania administracyjnego, wedle których to przepisów, brak oddzielnego określenia kosztów bezpieczeństwa korporacyjnego w ofertach gospodarczych w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego powoduje każdorazowo wykluczenie przedsiębiorstwa oferenta bez możliwości uzupełnienia oferty i przeprowadzenia postępowania spornego, również w wypadkach, w których obowiązek oddzielnego określenia tych kosztów nie został przewidziany w ustawie o zamówieniach publicznych ani w załączonym formularzu służącym do składania ofert, a także niezależnie od okoliczności, że z materialnoprawnego punktu widzenia oferta w rzeczywistości spełnia wymogi w zakresie minimalnych kosztów bezpieczeństwa korporacyjnego?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylająca dyrektywę 2004/18/WE (Dz.U. L 94, s. 65).


title: Sprawa T-305/05: Skarga wniesiona w dniu 1 sierpnia 2005 r. — Balabanis i Le Dour/Komisja

text:
               29.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/20

         Skarga wniesiona w dniu 1 sierpnia 2005 r. — Balabanis i Le Dour/Komisja
   (Sprawa T-305/05)
   (2005/C 271/40)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Panagiotis Balabanis (Bruksela, Belgia), Olivier Le Dour (Bruksela, Belgia) [Przedstawiciele: X. Martin M., S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis, E. Marchal, avocats]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji Komisji dotyczącej nieuwzględnienia zasług skarżących w ramach postępowania w sprawie awansu w 2004 r. oraz decyzji o odmowie awansowania skarżących do wyższej grupy zaszeregowania w ramach ich kategorii,

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszej sprawie skarżący, którzy zostali powołani na urzędników w okresie próbnym w dniu 16 marca 2002 r. i zgodnie ze znowelizowanym brzmieniem art. 45 regulaminu pracowniczego w dniu 16 marca 2004 r. wykazali minimalny wymagany staż pracy w swojej grupie zaszeregowania w wysokości dwóch lat, sprzeciwiają się odmowie ze strony organu powołującego uznania ich za kwalifikujących się do awansu w 2004 r. oraz awansowania ich do wyższej grupy zaszeregowania w tej kategorii.
   Na poparcie swych żądań skarżący wskazują na naruszenie art. 45 regulaminu pracowniczego. Skarżący twierdzą w istocie, że zgodnie z nowym brzmieniem tego przepisu okres próbny należy uwzględnić w celu obliczenia minimalnego stażu pracy w danej grupie zaszeregowania.


title: Sprawa T-338/05: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia  9 grudnia 2005 r.  — Raymond Claudel przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu

text:
               25.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/44

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 grudnia 2005 r. — Raymond Claudel przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu
   (Sprawa T-338/05) (1)

   (2006/C 48/82)

      Język postępowania: francuski

   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 296 z 26.11.2005.


title: Sprawa C-321/10: Skarga wniesiona w dniu 5 lipca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii

text:
               11.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/28

         Skarga wniesiona w dniu 5 lipca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-321/10)
   ()
   2010/C 246/47
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: Alcover San Pedro i J. Sénéchal, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych dla dostosowania się do dyrektywy 2007/2/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 marca 2007 r. ustanawiającej infrastrukturę informacji przestrzennej we Wspólnocie Europejskiej (INSPIRE) (1), a w każdym razie nie powiadamiając o tym Komisji, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom państwa członkowskiego, ciążącym na nim na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin transpozycji dyrektywy 2001/2/WE upłynął w dniu 14 maja 2009 r. Do dnia wniesienia skargi strona pozwana nie przyjęła jeszcze wszelkich niezbędnych przepisów dokonujących transpozycji dyrektywy, a w każdym razie nie powiadomiła o nich Komisji.

      (1)  Dz.U. L 108, s. 1.


title: Sprawa C-203/08: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 3 czerwca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State — Niderlandy) — The Sporting Exchange Ltd, działająca pod nazwą „Betfair” przeciwko Minister van Justitie (Artykuł 49 WE — Ograniczenie swobodnego świadczenia usług — Gry losowe — Organizowanie gier losowych przez Internet — Regulacja zastrzegająca zezwolenie dla jednego podmiotu — Przedłużenie zezwolenia bez zastosowania zasad dotyczących udzielana zamówień publicznych — Zasada równego traktowania i obowiązek przejrzystości — Zastosowanie w dziedzinie gier losowych)

text:
               31.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/4

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 3 czerwca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State — Niderlandy) — The Sporting Exchange Ltd, działająca pod nazwą „Betfair” przeciwko Minister van Justitie
   (Sprawa C-203/08) (1)

   (Artykuł 49 WE - Ograniczenie swobodnego świadczenia usług - Gry losowe - Organizowanie gier losowych przez Internet - Regulacja zastrzegająca zezwolenie dla jednego podmiotu - Przedłużenie zezwolenia bez zastosowania zasad dotyczących udzielana zamówień publicznych - Zasada równego traktowania i obowiązek przejrzystości - Zastosowanie w dziedzinie gier losowych)
   2010/C 209/05
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Raad van State — Niderlandy

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: The Sporting Exchange Ltd, działająca pod nazwą „Betfair”

      Strona pozwana: Minister van Justitie

      Przy udziale: Stichting de Nationale Sporttotalisator

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Raad van State — Interpretacja art. 49 WE — Regulacja krajowa zakazująca organizowania gier i przyjmowania zakładów bez zezwolenia i zastrzegająca ewentualne zezwolenie na rzecz jednego podmiotu w celu ochrony porządku społecznego i zdrowia publicznego — Odmowa udzielenia zezwolenia (na działalność w Internecie) podmiotowi posiadającemu zezwolenie w innych państwach członkowskich, w tym w państwie jego siedziby — Przedłużenie takiego zezwolenia bez zastosowania zasad dotyczących udzielana zamówień publicznych

      Sentencja

               1)

               Artykuł 49 WE należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie stosowaniu regulacji państwa członkowskiego, takiej jak analizowana w sprawie przed sądem krajowym, na podstawie której organizowanie lub promowanie gier losowych odbywa się w systemie wyłączności przysługującej jednemu podmiotowi i która zakazuje wszelkim innym podmiotom, w tym podmiotom z siedzibą w innym państwie członkowskim, oferowania za pośrednictwem Internetu usług objętych tym systemem na terytorium pierwszego państwa członkowskiego.

               2)

               Artykuł 49 WE należy interpretować w ten sposób, że zasada równego traktowania i wynikający z niej obowiązek przejrzystości znajdują zastosowanie do procedur przyznawania i przedłużania zezwoleń na rzecz jednego podmiotu w dziedzinie gier losowych, o ile podmiot ten nie jest podmiotem publicznym, którego zarząd podlega bezpośredniemu nadzorowi państwa, lub podmiotem prywatnym, nad którego działalnością władze publiczne są w stanie sprawować ścisłą kontrolę.

      (1)  Dz.U. C 197 z 2.8.2008.


title: Sprawa C-91/06: Postanowienie prezesa piątej izby Trybunału z dnia 30 stycznia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/27

         Postanowienie prezesa piątej izby Trybunału z dnia 30 stycznia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-91/06) (1)

   (2007/C 82/53)

      Język postępowania: niemiecki

   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 96 z 22.4.2006.


title: Sprawa T-34/07: Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2007 r. Goncharov przeciwko OHIM — DSB (DSBW)

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/43

         Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2007 r. Goncharov przeciwko OHIM — DSB (DSBW)
   (Sprawa T-34/07)
   (2007/C 82/92)
   Język skargi: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Karen Goncharov (Moskwa, Federacja Rosyjska) (przedstawiciele: adwokaci G. Hasselblatt i A. Späth)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: DSB (Kopenhaga, Dania)
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 4 grudnia 2006 r. (sprawa R 1330/2005-2)

               —

               obciążenie OHIM kosztami własnymi poniesionymi w związku z postępowaniem oraz kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą;

               —

               jeśli DSB postanowi wziąć udział w sprawie w charakterze interwenienta, obciążenie jej kosztami własnymi.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Karen Goncharov, strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „DSBW ”dla usług z klas 39, 41, 43 i 44 (zgłoszenie nr 2 852 143)

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: DSB

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny znak towarowy „DSB ”(wspólnotowy znak towarowy nr 2 292 290) dla usług z klas 35-37, 39, 41 i 42, przy czym sprzeciw dotyczy klas 39, 41 i 43.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: odrzucenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: uwzględnienie odwołania i uchylenie zaskarżonej decyzji

      Podniesione zarzuty: Izba Odwoławcza niesłusznie twierdzi, że z uwagi na względną podstawę odmowy rejestracji wymienioną w art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1) nie jest możliwa rejestracja znaku towarowego „DSBW”; nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do występujących w sprawie znaków towarowych.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 11, str. 1).


title: Sprawa T-118/08: Wyrok Sądu z dnia 15 czerwca 2010 r. — Actega Terra przeciwko OHIM (TERRAEFFEKT matt & gloss) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego TERRAEFFEKT matt & gloss — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               31.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/33

         Wyrok Sądu z dnia 15 czerwca 2010 r. — Actega Terra przeciwko OHIM (TERRAEFFEKT matt & gloss)
   (Sprawa T-118/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego TERRAEFFEKT matt & gloss - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2010/C 209/48
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Actega Terra GmbH (Lehrte, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Andorfer-Erhard)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: S. Schäffner, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 stycznia 2008 r. (sprawa R 1467/2007-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego TERRAEFFEKT matt & gloss jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona, a w części oddalona.

               2)

               Actega Terra GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 107 z 26.4.2008.


title: Sprawa C-456/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Contencioso Administrativo n o 3 de Pontevedra (Hiszpania) w dniu 23 listopada 2009 r. — Ana María Iglesias Torres przeciwko Consejería de Educación de la Junta de Galicia

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/34

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Contencioso Administrativo no 3 de Pontevedra (Hiszpania) w dniu 23 listopada 2009 r. — Ana María Iglesias Torres przeciwko Consejería de Educación de la Junta de Galicia
   (Sprawa C-456/09)
   2010/C 24/62
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Juzgado Contencioso Administrativo no 3 de Pontevedra (Hiszpania)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ana María Iglesias Torres

      Strona pozwana: Consejería de Educación de la Junta de Galicia

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dyrektywa 1999/70/WE (1) ma zastosowanie do personelu tymczasowego Comunidad Autónoma de Galicia (Wspólnoty Autonomicznej Galicji)?

               2)

               Czy art. 25 ust. 2 Ley 7/2007, de 12 de abril, sobre el Estatuto Básico del Empleado Público (ustawy nr 7/2007 z dnia 12 kwietnia 2007 r. w sprawie podstawowego statutu funkcjonariuszy publicznych, zwanej dalej „EBEP”) można uznać za przepis krajowy dokonujący transpozycji wskazanej dyrektywy w sytuacji, gdy w ustawie tej nie znajduje się jakiekolwiek odesłanie do przepisów wspólnotowych?

               3)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie, czy koniecznie należy uznać wskazany art. 25 ust. 2 EBEP za przepis krajowy dokonujący transpozycji, o którym mowa w pkt 4 sentencji wyroku Trybunału z dnia 15 kwietnia 2008 r. w sprawie Impact (2), czy też państwo hiszpańskie ma obowiązek nadania temu przepisowi mocy wstecznej przy wypłacie wynagrodzenia wynikającego z dodatku trzyletniego, które przyznaje na podstawie wskazanej dyrektywy?

               4)

               W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie, czy w niniejszej sprawie należy bezpośrednio zastosować dyrektywę 1999/70/WE w sposób, o którym mowa w wyroku Trybunału z dnia 13 września 2007 r. w sprawie Del Cerro Alonso (3)?

      (1)  Dyrektywa Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotycząca porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (Dz.U. L 175, s. 43).

      (2)  Sprawa C-268/06, Zb.Orz., s. I-2483.

      (3)  Sprawa C-307/05, Zb.Orz., s. I-7109.


title: Sprawa T-38/11: Wyrok Sądu z dnia16 grudnia 2015 r. – Cathay Pacific Airways/Komisja [Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Europejski rynek lotniczego przewozu towarów — Porozumienia i uzgodnione praktyki w zakresie wielu składników cen za usługi lotniczego przewozu towarów (ustanowienie dopłat paliwowych i dopłat z tytułu bezpieczeństwa, odmowa zapłaty prowizji od dopłat) — Artykuł 101 TFUE, art. 53 porozumienia EOG i art. 8 umowy między Wspólnotą a Szwajcarią w sprawie transportu lotniczego — Obowiązek uzasadnienia]

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/32

         Wyrok Sądu z dnia16 grudnia 2015 r. – Cathay Pacific Airways/Komisja
   (Sprawa T-38/11) (1)

   ([Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek lotniczego przewozu towarów - Porozumienia i uzgodnione praktyki w zakresie wielu składników cen za usługi lotniczego przewozu towarów (ustanowienie dopłat paliwowych i dopłat z tytułu bezpieczeństwa, odmowa zapłaty prowizji od dopłat) - Artykuł 101 TFUE, art. 53 porozumienia EOG i art. 8 umowy między Wspólnotą a Szwajcarią w sprawie transportu lotniczego - Obowiązek uzasadnienia])
   (2016/C 048/36)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Cathay Pacific Airways Ltd (Queensway, Hong Kong, Chiny) (przedstawiciele: początkowo D. Vaughan, QC, R. Kreisberger, barrister, adwokat B. Bär-Bouyssière i M. Rees, solicitor, następnie D. Vaughan, R. Kreisberger i M. Rees)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Noë, N. von Lingen i J. Bourke, następnie A. Dawes, pełnomocnicy, wspierani przez J. Holmesa, barrister)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2010) 7694 wersja ostateczna z dnia 9 listopada 2010 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE, art. 53 porozumienia EOG oraz art. 8 umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego (sprawa COMP/39258 – Lotniczy przewóz towarów) w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy skarżącej oraz, tytułem ewentualnym, obniżenia kwoty nałożonej na nią grzywny.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 2, 3 i 5 decyzji Komisji C(2010) 7694 wersja ostateczna z dnia 9 listopada 2010 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE, art. 53 porozumienia EOG oraz art. 8 umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego (sprawa COMP/39258 – Lotniczy przewóz towarów) w zakresie, w jakim dotyczą one Cathay Pacific Airways Ltd.

               2)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Cathay Pacific Airways.

      (1)  Dz.U. C 72 z 5.3.2011.


title: Sprawa C-41/07: Skarga wniesiona w dniu 1 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republica Portugalskiej

text:
               24.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/9

         Skarga wniesiona w dniu 1 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republica Portugalskiej
   (Sprawa C-41/07)
   (2007/C 69/19)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A. Caeiros i B. Stromsky, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska
   Żądania strony skarżącej

               —

               tytułem głównym, stwierdzenie, że nie ustanawiając wszelkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Komisji 2005/28/WE (1) z dnia 8 kwietnia 2005 r. ustalającej zasady oraz szczegółowe wytyczne dobrej praktyki klinicznej w odniesieniu do badanych produktów leczniczych przeznaczonych do stosowania u ludzi, a także wymogi zatwierdzania produkcji oraz przywozu takich produktów, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 31 tej dyrektywy,

               —

               ewentualnie, stwierdzenie, że Republika Portugalska uchybiła w każdym razie zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 31 tej dyrektywy, nie przekazując Komisji tych przepisów,

               —

               obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy 2005/28/WE do prawa wewnętrznego upłynął w dniu 29 stycznia 2006 r.

      (1)  Dz.U. L 91, str. 13.


title: Sprawa C-135/12: Skarga wniesiona w dniu 9 marca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej

text:
               28.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 126/10

         Skarga wniesiona w dniu 9 marca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-135/12)
   2012/C 126/19
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (Przedstawiciele: Z. Maluskova i D. Milanowska, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że poprzez nieprzyjęcie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Komisji 2009/145/WE z dnia 26 listopada 2009 r. przewidującej pewne odstępstwa w odniesieniu do zatwierdzania populacji miejscowych i odmian warzyw tradycyjnie uprawianych w poszczególnych miejscach i regionach i zagrożonych erozją genetyczną oraz odmian warzyw niemających wewnętrznej wartości dla plonów o przeznaczeniu handlowym, wyprodukowanych w celu uprawy w określonych warunkach, oraz wprowadzania do obrotu materiału siewnego tych populacji miejscowych i odmian (1), a w każdym razie poprzez niepoinformowanie Komisji o takich przepisach, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 36 wspomnianej dyrektywy;

               —

               obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 31 grudnia 2010 r.

      (1)  Dz.U. L 312, s. 44


title: Sprawa T-575/13: Skarga wniesiona w dniu 30 października 2013 r. — Lesaffre et Compagnie przeciwko OHIM — Louis Baking Company (BAKING CENTER BY TECHNOLINE)

text:
               1.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 31/11

         Skarga wniesiona w dniu 30 października 2013 r. — Lesaffre et Compagnie przeciwko OHIM — Louis Baking Company (BAKING CENTER BY TECHNOLINE)
   (Sprawa T-575/13)
   2014/C 31/20
   Język skargi: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Lesaffre et Compagnie (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci T. De Haan i P. Péters)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Louis Baking Company, SL (Girona, Hiszpania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie w całości nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 30 sierpnia 2013 r. w sprawie R 2333/2012-4; oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami poniesionymi przez Lesaffre w ramach postępowania przed Sądem i przed Czwartą Izbą Odwoławczą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Louis Baking Company, SL

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny kolorowy znak towarowy zawierający elementy słowne „BAKING CENTER By TECHNOLINE” dla towarów i usług z klas 30, 35 i 42 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 9 195 793

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: francuski znak towarowy „BAKING CENTER” dla usług z klasy 41

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-327/06: Skarga wniesiona w dniu 26 lipca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/29

         Skarga wniesiona w dniu 26 lipca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-327/06)
   (2006/C 224/55)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Enegren i L. Pignataro, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2002/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2002 r. ustanawiającej ogólne ramowe warunki informowania i przeprowadzania konsultacji z pracownikami we Wspólnocie Europejskiej (1), a w każdym razie nie powiadamiając o tych przepisach Komisji, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 11 tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 23 marca 2005 r.

      (1)  Dz. U. L 80, str. 29.


title: Sprawa T-106/15: Skarga wniesiona w dniu 25 lutego 2015 r. – Opko Ireland Global Holdings/OHIM – Teva Pharmaceutical Industries (ALPHAREN)

text:
               13.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/16

         Skarga wniesiona w dniu 25 lutego 2015 r. – Opko Ireland Global Holdings/OHIM – Teva Pharmaceutical Industries (ALPHAREN)
   (Sprawa T-106/15)
   (2015/C 228/19)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Opko Ireland Global Holdings Ltd (Dublin, Irlandia) (przedstawiciele: S. Malynicz, barrister, i A. Smith, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Teva Pharmaceutical Industries Ltd (Jerozolima, Izrael)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „ALPHAREN” – zgłoszenie nr 4 320 297

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 listopada 2014 r. w sprawie R 2387/2014-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 1d ust. 2 rozporządzenia nr 216/96 ze względu na to, że członek izby, która wydała pierwotną decyzję izby odwoławczej z 2009 r., był także członkiem izby, która wydała zaskarżoną decyzję;

               —

               Naruszenie art. 50 rozporządzenia wykonawczego poprzez oparcie się na nowych dowodach, które nie były przedstawione przed OHIM podczas pierwszej rozprawy w postępowaniu w sprawie sprzeciwu;

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 poprzez nienałożenie na wnoszącą sprzeciw ciężaru dowodu w postępowaniu w sprawie sprzeciwu w celu wykazania podobieństwa rozpatrywanych towarów;

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 ze względu na to, że Izba Odwoławcza popełniła błąd dotyczący określenia właściwego kręgu odbiorców i ogólnie w ocenie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.


title: Sprawa F-120/10: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 27 kwietnia 2011 r. — AR przeciwko Komisji

text:
               6.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/43

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 27 kwietnia 2011 r. — AR przeciwko Komisji
   (Sprawa F-120/10) (1)

   2011/C 232/80
   Język postępowania: francuski
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 72 z 5.3.2011, s. 35.


title: Sprawa C-338/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 7 lipca 2010 r. — Grünwald Logistik Service GmbH (GLS) przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Stadt

text:
               25.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 7 lipca 2010 r. — Grünwald Logistik Service GmbH (GLS) przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Stadt
   (Sprawa C-338/10)
   ()
   2010/C 260/07
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Finanzgericht Hamburg

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Grünwald Logistik Service GmbH (GLS)

      Strona pozwana: Hauptzollamt Hamburg-Stadt

      Pytanie prejudycjalne

   Czy przepisy antydumpingowe przyjęte przez Komisję Europejską w postępowaniu na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (1) są bezskuteczne, ponieważ Komisja przyjęła je na podstawie normalnej wartości ustalonej w oparciu „o inną uzasadnioną metodę” (tutaj: na podstawie na podstawie ceny faktycznie płaconej lub należnej we Wspólnocie za produkt podobny) bez dokładniejszych ustaleń dotyczących normalnej wartości, po czym w kraju analogicznym, jaki Komisja najpierw wzięła pod uwagę jako taki, bezskutecznie zwróciła się do dwóch przedsiębiorstw — przy czym jedno nie udzieliło żadnej odpowiedzi, a drugie wykazało gotowość do współpracy, jednakże nie odpowiedziało na wysłany w związku z tym kwestionariusz — a uczestnicy postępowania wskazali Komisji inny ewentualny kraj analogiczny?

      (1)  Dz.U. L 56, s. 1.


               5.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/1

         Wyznaczenie sędziego zastępującego prezesa przy rozpatrywaniu wniosków o zastosowanie środków tymczasowych
   2010/C 148/02
   W dniu12 maja 2010 r., zgodnie z art. 106 regulaminu postępowania, Sąd postanowił, że w okresie od dnia 1 lipca 2010 r. do dnia 31 sierpnia 2010 r. sędzia S. Papasavvas zastępować będzie prezesa Sądu przy rozpatrywaniu wniosków o zastosowanie środków tymczasowych w razie nieobecności prezesa lub niemożności uczestniczenia przez niego w obradach.


title: Sprawa C-475/07: Skarga wniesiona w dniu 25 października 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich/Rzeczpospolita Polska

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/23

         Skarga wniesiona w dniu 25 października 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich/Rzeczpospolita Polska
   (Sprawa C-475/07)
   (2008/C 22/43)
   Język postępowania: polski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: W. Mölls i K. Herrmann, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska
   Żądania

               —

               stwierdzenie, że poprzez brak dostosowania do 1 stycznia 2006 r. swojego systemu opodatkowania energii elektrycznej do wymogów art. 21 ust. 5 dyrektywy Rady 2003/96/WE (1) w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy wspomnianej dyrektywy,

               —

               obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Okres przejściowy przyznany Rzeczpospolitej Polskiej na implementację dyrektywy upłynął dnia 1 stycznia 2006 r.

      (1)  Dz.U. L 283 z 3.10.2003., str. 51-70.


               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/3

         Listy służące do ustalania składów orzekających
   (2008/C 301/04)
   Na posiedzeniu w dniu 30 września 2008 r. Trybunał sporządził listy, o których mowa w artykule 11c § 2 akapit drugi regulaminu, celem określenia składu izb orzekających w składzie trzech sędziów:

      Piąta izba:
   A. Tizzano
   A. Borg Barthet
   E. Levits
   J.J. Kasel

      Szósta izba:
   K.H.T. Schiemann
   J. Makarczyk
   P. Kūris
   L. Bay Larsen
   C. Toader

      Siódma izba:
   J.N. Cunha Rodrigues
   J. Klučka
   U. Lõhmus
   P. Lindh
   A. Arabadjiev

      Ósma izba:
   R. Silva de Lapuerta
   E. Juhász
   G. Arestis
   J. Malenovský


title: Sprawa T-162/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 września 2009 r. — Pigasos Alieftiki Naftiki Etaireia przeciwko Radzie i Komisji (Odpowiedzialność pozaumowna — Unia celna — Dowód charakteru wspólnotowego produktów rybołówstwa morskiego — Niemożliwość przedstawienia określonych dokumentów tytułem dowodu — Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom — Odpowiedzialność Wspólnoty w braku bezprawnego zachowania jej organów)

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/57

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 września 2009 r. — Pigasos Alieftiki Naftiki Etaireia przeciwko Radzie i Komisji
   (Sprawa T-162/07) (1)

   (Odpowiedzialność pozaumowna - Unia celna - Dowód charakteru wspólnotowego produktów rybołówstwa morskiego - Niemożliwość przedstawienia określonych dokumentów tytułem dowodu - Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom - Odpowiedzialność Wspólnoty w braku bezprawnego zachowania jej organów)
   2009/C 267/98
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Pigasos Alieftiki Naftiki Etaireia (Moschato, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci N. Skandamis i E. Perakis)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo F. Florindo Gijón i M.-M. Joséphidès, następnie F. Florido Gijón i M. Balta, pełnomocnicy); Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: początkowo E. Cujo, S. Schønberg i M. Konstantinidis, następnie S. Schønberg i M. Patakia, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Skarga o naprawienie szkody poniesionej w świetle twierdzeń skarżącej wskutek braku ustanowienia przez Radę i Komisję przepisów pozwalających organom celnym państwa członkowskiego na przyjęcie jako dowodu charakteru wspólnotowego produktów rybołówstwa morskiego dokumentów innych niż dokument T2M przewidziany w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającym przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 253, s. 1).

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Pigasos Alieftiki Naftiki Etaireia zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 155 z 7.7.2007.


title: Sprawa T-401/06: Skarga wniesiona w dniu 28 grudnia 2006 r. — Brosmann Footwear (HK) i in. przeciwko Radzie

text:
               24.2.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/34

         Skarga wniesiona w dniu 28 grudnia 2006 r. — Brosmann Footwear (HK) i in. przeciwko Radzie
   (Sprawa T-401/06)
   (2007/C 42/61)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Brosmann Footwear (HK) Ltd (Kowloon, Hong Kong), Seasonable Footwear (Zhong Shan) Ltd (Banfu, Chiny), Lung Pao Footwear (Guangzhou) Ltd (Guangzhou, Chiny), Risen Footwear (HK) Co. Ltd (Kowloon, Hong Kong) (przedstawiciele: adwokaci L. Ruessmann, A. Willems)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 1472/2006 w zakresie, w jakim nakłada ono cło antydumpingowe na wywożone przez skarżącą towary;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszej skardze skarżące dążą do stwierdzenia nieważności zaskarżonego rozporządzenia w zakresie, w jakim nakłada ono cło antydumpingowe na towary wywożone przez skarżące do Unii Europejskiej. Podstawą skargi są:

               —

               naruszenie art. 2 ust. 7 lit. b) i art. 9 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem („rozporządzenie podstawowe”), art. VI GATT oraz zasad niedyskryminacji, nemo auditur i ochrony uzasadnionych oczekiwań w związku z odmową indywidualnego zbadania przez instytucje wspólnotowe wniosku o traktowanie na zasadach rynkowych („MET”) i indywidualne traktowanie („IT”);

               —

               naruszenie art. 18 i art. 20 rozporządzenia podstawowego oraz naruszenie prawa skarżących do obrony w związku z nie udzieleniem informacji skarżącym przez instytucje wspólnotowe o sposobie rozpatrzenia wniosków o MET i IT;

               —

               oczywisty błąd w ocenie oraz naruszenie art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego w związku z oceną pozycji wspólnotowych producentów popierających dochodzenie, art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego w odniesieniu do definicji produktu, art. 17 rozporządzenia podstawowego i art. 253 WE jeśli chodzi o wybór wzorca eksportujących producentów, art. 3 ust. 2 rozporządzenia podstawowego i art. 253 WE w odniesieniu do ustalenia szkody, art. 3 ust. 2 rozporządzenia podstawowego w odniesieniu do ustalenia związku przyczynowego między dumpingowym przywozem i szkodą oraz w końcu, art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego przy obliczaniu poziomu eliminującego szkodę.


title: Sprawa T-416/12: Wyrok Sądu z dnia 5 marca 2014 r. – HP Health Clubs Iberia przeciwko OHIM – Shiseido (ZENSATIONS) [Wspólnotowy znak towarowy — P ostępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego ZENSATIONS — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy ZEN — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Dopuszczalność żądań interwenienta — Artykuł 46 regulaminu postępowania — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 75 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 207/2009 — Badanie stanu faktycznego z urzędu — Artykuł 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               14.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/29

         Wyrok Sądu z dnia 5 marca 2014 r. – HP Health Clubs Iberia przeciwko OHIM – Shiseido (ZENSATIONS)
   (Sprawa T-416/12) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - P ostępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego ZENSATIONS - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy ZEN - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Dopuszczalność żądań interwenienta - Artykuł 46 regulaminu postępowania - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 75 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 207/2009 - Badanie stanu faktycznego z urzędu - Artykuł 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009])
   2014/C 112/38
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: HP Health Clubs Iberia, SA (przedstawiciel: adwokat S. Serrat Viñas)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Shiseido Company Ltd (Tokio, Japonia) (przedstawiciel adwokat B. Moreau-Margotin)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 czerwca 202 r. (sprawa R 2212/2010-1), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Shiseido Company Ltd a HP Health Clubs Iberia, SA

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Żądania Shiseido Company Ltd inne niż zmierzające w istocie do oddalenia skargi zostają odrzucone jako oczywiście niedopuszczalne.

               3)

               HP Health Clubs Iberia, SA pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)(OHIM).

      (1)  Dz.U. C 355 z 17.11.2012.


               6.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/16

         Skarga wniesiona w dniu 1 lutego 2017 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
   (Sprawa E-2/17)
   (2017/C 108/14)
   Skarga przeciwko Islandii została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 1 lutego 2017 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Carstena Zatschlera i Marię Moustakali, działających w charakterze pełnomocników Urzędu Nadzoru EFTA, 35, Rue Belliard, 1040 Bruksela, Belgia.
   Urząd Nadzoru EFTA występuje do Trybunału EFTA o:

               1.

               orzeczenie, że utrzymując w mocy (i) system zezwoleń dotyczący przywozu surowych jaj oraz przetworów z surowych jaj taki jak system określony w art. 10 aktu nr 25/1993 oraz art. 3 lit. e) i art. 4 rozporządzenia (IS) nr 448/2012; (ii) system zezwoleń dotyczący przywozu niepasteryzowanego mleka oraz produktów mlecznych wytwarzanych z mleka niepasteryzowanego oraz dodatkowe wymagania określone w art. 10 aktu nr 25/1993 oraz art. 3 lit. f), art. 4 i 5 rozporządzenia (IS) nr 448/2012, jak również zakaz obrotu importowanymi produktami mlecznymi wytwarzanymi z mleka niepasteryzowanego, określony w art. 7a rozporządzenia (IS) nr 104/2010; oraz (iii) praktykę administracyjną, zgodnie z którą od importerów wymaga się złożenia oświadczenia i uzyskania zgody na przywóz poddanych obróbce produktów mlecznych i jajecznych, taką jak praktyka przyjęta w kontekście stosowania rozporządzenia (IS) nr 448/2012, Islandia uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z aktu, o którym mowa w rozdziale I pkt 1.1.1 załącznika I do Porozumienia EOG, to znaczy dyrektywy Rady 89/662/EWG z dnia 11 grudnia 1989 r. dotyczącej kontroli weterynaryjnych w handlu wewnątrzwspólnotowym w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego, zmienionej oraz dostosowanej do Porozumienia EOG na mocy protokołu 1 do tego porozumienia oraz na mocy zmian sektorowych w załączniku I do tego porozumienia, a w szczególności w art. 5 tej dyrektywy;

               2.

               obciążenie Islandii kosztami postępowania.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Urząd Nadzoru EFTA twierdzi, że Islandia uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z dyrektywy 89/662/EWG (i) utrzymując w mocy system zezwoleń na przywóz surowych jaj i przetworów z surowych jaj; (ii) utrzymując w mocy system zezwoleń na przywóz niepasteryzowanego mleka oraz produktów mlecznych wytwarzanych z niepasteryzowanego mleka, a także dodatkowe wymagania i zakaz dotyczący wprowadzania do obrotu importowanych produktów mlecznych wytwarzanych z mleka niepasteryzowanego; oraz (iii) utrzymując w mocy praktykę administracyjną, zgodnie z którą od importerów wymaga się złożenia oświadczenia oraz uzyskania zezwolenia na przywóz poddanych obróbce produktów mlecznych i jajecznych.

               —

               Urząd Nadzoru EFTA stwierdza, że zasady dotyczące handlu produktami pochodzenia zwierzęcego w obrębie EOG oraz kontroli weterynaryjnych zharmonizowano na poziomie EOG. Dyrektywa Rady 89/662/EWG reguluje kontrole weterynaryjne w zakresie handlu produktami pochodzenia zwierzęcego w obrębie EOG. Jej głównym celem jest wyeliminowanie kontroli weterynaryjnych na wewnętrznych granicach EOG przy jednoczesnym wzmocnieniu kontroli przeprowadzanych w punkach pochodzenia. Właściwe organy państwa przeznaczenia EOG mogą jedynie sprawdzić, za pomocą wyrywkowych niedyskryminacyjnych kontroli weterynaryjnych, czy spełnione są wymogi określone we właściwych przepisach EOG.

               —

               Urząd Nadzoru EFTA twierdzi, że utrzymując w mocy istniejące środki Islandia narzuca dodatkowe wymagania, które nie są dopuszczalne w zharmonizowanym systemie kontroli weterynaryjnych.

               —

               Zdaniem Urzędu Nadzoru EFTA Trybunał EFTA uznał już niezgodność tego typu wymogów z przepisami EOG w sprawie E-17/15, Ferskar kjötvörur ehf. przeciwko Republice Islandii w odniesieniu do ograniczeń dotyczących przywozu surowego mięsa na teren Islandii. Podobne ograniczenia dotyczące produktów mlecznych i jajecznych określono w przywołanym prawodawstwie islandzkim.


title: Sprawa F-32/09: Skarga wniesiona w dniu 1 kwietnia 2009 r. — Andrikopoulou przeciwko Radzie

text:
               6.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/22

         Skarga wniesiona w dniu 1 kwietnia 2009 r. — Andrikopoulou przeciwko Radzie
   (Sprawa F-32/09)
   2009/C 129/39
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Anna Andrikopoulou (Rhode-Saint-Genèse, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, A. Coolen, J.N. Louis, E. Marchal)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o nieawansowaniu skarżącej do grupy zaszeregowania AST 7 w ramach postępowania w sprawie awansu za 2008 r. i w razie potrzeby decyzji o awansowaniu do tej grupy zaszeregowania urzędników mniej na to zasługujących.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego o nieawansowaniu skarżącej do grupy zaszeregowania AST 7 w ramach postępowania w sprawie awansu za 2008 r. i w razie potrzeby decyzji o awansowaniu do tej grupy zaszeregowania urzędników na to mniej zasługujących;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.


title: Sprawa T-454/07: Postanowienie Sądu z dnia 7 lutego 2012 r. — Prym i in. przeciwko Komisji

text:
               24.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/29

         Postanowienie Sądu z dnia 7 lutego 2012 r. — Prym i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-454/07) (1)

   2012/C 89/49
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 51 z 23.2.2008.


title: Wyrok Trybunału z dnia 7 czerwca 2017 r. w sprawie E-17/16 – Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii (Uchybienie zobowiązaniom przez państwo EFTA – Brak wdrożenia – Dyrektywa 2009/127/WE zmieniająca dyrektywę 2006/42/WE w odniesieniu do maszyn do stosowania pestycydów)

text:
               28.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 321/11

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 7 czerwca 2017 r.
   w sprawie E-17/16
   Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii

      (Uchybienie zobowiązaniom przez państwo EFTA – Brak wdrożenia – Dyrektywa 2009/127/WE zmieniająca dyrektywę 2006/42/WE w odniesieniu do maszyn do stosowania pestycydów)

   (2017/C 321/09)
   W sprawie E-17/16 Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii – SKARGA o stwierdzenie, że Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy aktu, o którym mowa w rozdziale XXIV pkt 1c załącznika II do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/127/WE z dnia 21 października 2009 r. zmieniająca dyrektywę 2006/42/WE w odniesieniu do maszyn do stosowania pestycydów), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego porozumienia, oraz na mocy art. 7 Porozumienia EOG, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu lub nie powiadamiając Urzędu Nadzoru EFTA o ich przyjęciu, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes) oraz sędziowie Per Christiansen (sędzia sprawozdawca) i Benedikt Bogason (ad hoc) wydał w dniu 7 czerwca 2017 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
   Trybunał niniejszym:

               1.

               Orzeka, że Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy aktu, o którym mowa w rozdziale XXIV pkt 1c załącznika II do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/127/WE z dnia 21 października 2009 r. zmieniająca dyrektywę 2006/42/WE w odniesieniu do maszyn do stosowania pestycydów), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego porozumienia, oraz na mocy art. 7 Porozumienia EOG, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu.

               2.

               Obciąża Islandię kosztami postępowania.


title: Sprawa T-188/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 listopada 2008 r. — Fastweb przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Dotacje na zakup dekoderów cyfrowych — Telekomunikacja — Decyzja Komisji uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem — Decyzja wydana w toku postępowania przez państwo członkowskie o nieodzyskiwaniu pomocy od przedsiębiorstwa, które zaskarżyło decyzję Komisji w ramach skargi o stwierdzenie nieważności — Utrata interesu prawnego — Umorzenie postępowania)

text:
               7.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/35

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 listopada 2008 r. — Fastweb przeciwko Komisji
   (Sprawa T-188/07) (1)

   (Pomoc państwa - Dotacje na zakup dekoderów cyfrowych - Telekomunikacja - Decyzja Komisji uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem - Decyzja wydana w toku postępowania przez państwo członkowskie o nieodzyskiwaniu pomocy od przedsiębiorstwa, które zaskarżyło decyzję Komisji w ramach skargi o stwierdzenie nieważności - Utrata interesu prawnego - Umorzenie postępowania)
   (2009/C 32/66)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Fastweb SpA (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: M. Merola i T. Ubaldi, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: B. Martenczuk, G. Conte i E. Righini, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Sky Italia Srl (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: F. González Díaz i D. Gerard, adwokaci) oraz Centro Europa 7 Srl (Rzym) (przedstawiciele: R. Mastroianni, F. Ferraro i M. Condinanzi, adwokaci)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2007/374/WE z dnia 24 stycznia 2007 r. w sprawie pomocy państwa C 52/2005 (ex NN 88/2005, ex CP 101/2004) przyznanej przez Republikę Włoską w formie dotacji na zakup dekoderów cyfrowych (Dz.U. L 147, s. 1).
   Sentencja postanowienia

               1)

               Postępowanie w przedmiocie niniejszej skargi zostaje umorzone.

               2)

               Każda ze stron poniesie własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 170 z 21.7.2007.


title: Sprawa T-237/16: Skarga wniesiona w dniu 17 maja 2016 r. – Ni/EIOD

text:
               18.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/43

         Skarga wniesiona w dniu 17 maja 2016 r. – Ni/EIOD
   (Sprawa T-237/16)
   (2016/C 260/54)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: NI (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat A. Gómez-Acebo Dennes)

      Strona pozwana: Europejski Inspektor Ochrony Danych

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności i pozostawienie bez skutków decyzji Europejskiego Inspektora Ochrony Danych z dnia 18 marca 2016 r., w której oddalono wniosek skarżącej o poddanie rewizji decyzji Inspektora z dnia 8 grudnia 2015 r. i nakazanie przetwarzania teraz i w przyszłości przez Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich danych osobowych figurujących w umowie zawartej przez skarżącą;

               —

               nakazanie Europejskiemu Rzecznikowi Praw Obywatelskich powstrzymanie się od opublikowania jakichkolwiek danych osobowych strony skarżącej lub danych pozwalających na jej zidentyfikowanie. W szczególności zakazanie Europejskiemu Rzecznikowi Praw Obywatelskich czynienia jakichkolwiek aluzji do zajmowanego przez nią stanowiska.

               —

               nakazanie Europejskiemu Rzecznikowi Praw Obywatelskich uwzględnienia i pełnego zastosowania się do prawa do wniesienia sprzeciwu wobec przetwarzania danych osobowych strony skarżącej w postępowaniu Own Initiative Inquiry 2/2-14 lub w jakimkolwiek innym postępowaniu dotyczącym podobnego przedmiotu, w którym strona skarżąca mogłaby być stroną;

               —

               obciążenie Europejskiego Inspektora Ochrony Danych kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga jest skierowana w głównej mierze przeciwko decyzji strony ozwanej o nieuwzględnieniu zażalenia skarżącej w związku z odmową utajnienia określonych danych osobowych dotyczących prowadzonych przez Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich dochodzeń w sprawie zezwolenia udzielonego skarżącej na prowadzenie działalności zawodowej w sektorze prywatnym po zakończeniu pełnienia przez nią funkcji członka Komisji Europejskiej.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty:

               1.

               Działalność strony skarżącej, postępowanie przed Komisją w momencie udzielenia zezwolenia na jej działalność po zakończeniu pełnienia funkcji członka Komisji, pierwsze dochodzenie przeprowadzone przez Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich w przedmiocie tego zezwolenia i wznowienie dochodzenia przez nowego Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich, wraz z intencją opublikowania danych osobowych strony skarżącej umożliwiających bezpośrednią i pośrednią jej identyfikację, nie zostały należycie uwzględnione przez stronę pozwaną w świetle uregulowań i orzecznictwa znajdujących zastosowanie do wydawanych przez stronę pozwaną decyzji.

               2.

               Anonimowe gromadzenie danych nie pozwala na zapewnienie identyfikacji pochodzenia koniecznej do ustalenia dopuszczalności przetwarzania danych przez Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich, jako że zostały uzyskane w sposób anonimowy i były przetwarzane w sposób niedozwolony.

               3.

               Przetwarzanie danych będące przedmiotem niniejszego postępowania należy zdaniem skarżącej zakwalifikować jako stanowiące nadużycie, niewłaściwe i nieistotne z punktu widzenia celu, dla którego zostały zgromadzone, nawet jeśli zostały uzyskane anonimowo. Przekazana umowa dotyczy jedynie i wyłącznie stosunku strony skarżącej i prywatnego przedsiębiorstwa po zakończeniu pełnienia przez tę pierwszą funkcji członka Komisji, a przedmiot tej umowy nie ma nic wspólnego z funkcjami pełnionymi przez stronę skarżącą w ramach Komisji.

               4.

               Brak jest nowych informacji lub faktów, które uzasadniałyby przetwarzanie i opublikowanie danych osobowych strony skarżącej, uznawanych ponadto za poufne w toku pierwszego dochodzenia przeprowadzonego przez wcześniejszego Rzecznika Praw Obywatelskich. Zmiana poufnego traktowania danych, o których mowa, nie znajduje uzasadnienia w prawie i nigdy nie została umotywowana przez Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich.

               5.

               Publikacja danych osobowych, o których mowa, nie przyczynia się w żaden sposób do usprawnienia dochodzenia, ponieważ Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich może prowadzić dochodzenie w przedmiocie zezwolenia udzielonego stronie pozwanej na wykonywanie działalności prywatnej bez wykorzystywania – i a fortiori bez publikowania – danych dotyczących jej życia prywatnego.


title: Sprawa C-299/13: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 9 października 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Grondwettelijk Hof – Belgia) – Isabelle Gielen przeciwko Ministerraad (Podatki — Dyrektywa 2008/7/WE — Artykuł 5 ust. 2 i art. 6 — Podatki pośrednie od gromadzenia kapitału — Podatek od przekształcenia papierów wartościowych na okaziciela w imienne lub zdematerializowane papiery wartościowe)

text:
               8.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 439/6

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 9 października 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Grondwettelijk Hof – Belgia) – Isabelle Gielen przeciwko Ministerraad
   (Sprawa C-299/13) (1)

   ((Podatki - Dyrektywa 2008/7/WE - Artykuł 5 ust. 2 i art. 6 - Podatki pośrednie od gromadzenia kapitału - Podatek od przekształcenia papierów wartościowych na okaziciela w imienne lub zdematerializowane papiery wartościowe))
   (2014/C 439/08)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Grondwettelijk Hof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Isabelle Gielen

      Strona pozwana: Ministerraad

      Sentencja

   Artykuł 5 ust. 2 dyrektywy Rady 2008/7/WE z dnia 12 lutego 2008 r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się nałożeniu podatku od przekształcenia papierów wartościowych na okaziciela w imienne lub zdematerializowane papiery wartościowe, takiego jak będący przedmiotem postępowania głównego. Podatek taki nie może być uzasadniony w oparciu o art. 6 wskazanej dyrektywy.

      (1)  Dz.U. C 226 z 3.8.2013.