title: Sprawa F-45/06: Skarga wniesiona w dniu  25 kwietnia 2006 r.  — Martin Avendano i in. przeciwko Komisji

text:
               17.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/39

         Skarga wniesiona w dniu 25 kwietnia 2006 r. — Martin Avendano i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa F-45/06)
   (2006/C 143/74)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Javier Martin Avendano i inni [Przedstawiciele: S. Rodrigues i A. Jaume, avocats]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie odmowy organu powołującego wpisania skarżących na listę urzędników awansowanych do grup A*10 i B*10 w postępowaniu w sprawie awansu za rok 2005 w postaci decyzji wynikających w dorozumiany sposób z Informacji administracyjnej nr 85-2005 z dnia 23 listopada 2005 r.;

               —

               wskazanie organowi powołującemu skutków uchylenia zaskarżonych decyzji w szczególności przekwalifikowanie grup skarżących w zależności od przypadku na grupę A*10 z mocą wsteczną od dnia 1 marca 2005 r. lub na grupę B*10 z mocą wsteczną od dnia 1 stycznia 2005 r.;

               —

               ewentualnie uznanie skarżących przez stronę pozwaną za uprawnionych do awansowania w zależności od przypadku do grupy A*10 lub do grupy B*10 przy następnym awansie oraz zasądzenie od pozwanej odszkodowania w związku z brakiem awansowania w zależności od przypadku do grupy A*10 od dnia 1 marca 2005 r. lub do grupy B*10 od dnia 1 stycznia 2005 r.

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący są urzędnikami w starych grupach A7 lub B2. Wskutek wejścia w życie nowego regulaminu pracowniczego ich grupy zostały zastąpione odpowiednio grupami A*8 i B*8 w oparciu o art. 2 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego. Twierdzą oni, że ich kariera zawodowa została spowolniona w związku z tym, że nowy system zaszeregowania przewiduje dodanie dodatkowych grup A*9 i B*9 pomiędzy dawnymi grupami A7 (po zmianie A*8) i A6 (po zmianie A*10), a także pomiędzy dawnymi grupami B2 (po zmianie B*8) i B1 (po zmianie B*10).
   Na poparcie swej skargi skarżący podnoszą, że zastosowanie wobec nich art. 2 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego bez żadnego środka szczególnego mającego na celu rekompensatę im szkody poniesionej w karierze, jest niezgodne z prawem. Ten zarzut bezprawności oparty jest przede wszystkim na naruszeniu zasady równoważności między starą a nową strukturą kariery, ustanowionej w art. 6 regulaminu pracowniczego. Przy zastosowaniu tej ostatniej organ powołujący powinien był wpisać skarżących na listę urzędników awansowanych do grup A*10 i B*10 w ramach postępowania w sprawie awansów 2005.
   Skarżący uważają też, że padli ofiarą naruszenia zasady równości traktowania w stosunku do swych kolegów z grup A7 i B2, którzy zostali awansowani przez wejściem w życie nowego regulaminu pracowniczego.
   Skarżący podnoszą wreszcie z jednej strony naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, powstałych u nich wskutek zapewnień Rady i Komisji co do tego, że nowa struktura kariery nie spowoduje pogorszenia ich warunków pracy, a z drugiej — naruszenie praw nabytych, a także nadużycie władzy.


title: Sprawa C-655/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 7 października 2015 r. w sprawie T-534/13, Panrico/EUIPO, wniesione w dniu 7 grudnia 2015 r. przez Panrico, S.A.

text:
               4.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/3

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 7 października 2015 r. w sprawie T-534/13, Panrico/EUIPO, wniesione w dniu 7 grudnia 2015 r. przez Panrico, S.A.
   (Sprawa C-655/15 P)
   (2016/C 118/04)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Panrico, S.A. (przedstawiciel: adwokat D. Pellisé Urquiza)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO); HDN Development Corp.

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie w całości wyroku Sądu (czwarta izba) z dnia 7 października 2015 r. w sprawie T-534/13;

               —

               uwzględnienie żądań podniesionych przed Sądem zmierzających do stwierdzenia nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 lipca 2013 r. w sprawie R 623/2011-4;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi następujące zarzuty, oparte na naruszeniu art. 8 ust. 1 lit. b) oraz art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego oraz orzecznictwa Unii, w którym dokonano interpretacji tych przepisów.

      Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia przez Sąd prawa poprzez wskazanie dominującego elementu rozpatrywanych oznaczeń oraz porównanie owych oznaczeń bez uwzględnienia kontekstu rynku właściwego ani punktu widzenia właściwego kręgu odbiorców co do stopnia odróżniającego charakteru tych oznaczeń lub tworzących je elementów

   Prawidłowa ocena – czyli ocena dokonana w zgodzie z logiką i prawem – podobieństwa porównywanych oznaczeń wymaga uwzględnienia kontekstu, w jakim owe oznaczenia są używane na rynku właściwym, tak aby przyjąć punkt widzenia przeciętnego konsumenta na konkretnym rynku właściwym. Jak wskazano w odwołaniu, w zaskarżonym wyroku Sąd nie tylko nie odwołał się do tego kontekstu, ale też należycie nie uwzględnił następujących elementów: i) wyjątkowo mocno odróżniającego charakteru elementu DONUT (lub DOUGHNUTS w wersji fonetycznej) na rynku właściwym oraz ii) dominującego charakteru, jaki przeciętny konsument naturalnie przypisuje na rynku właściwym elementowi DOUGHNUTS (lub DONUTS), stanowiącego element złożonego znaku towarowego, takiego jak znak towarowy „Krispy Kreme DOUGHNUTS”.

      Zarzut drugi, związany z zarzutem poprzednim, dotyczący nieuwzględnienia przez Sąd powszechnej znajomości (oraz renomy) wcześniejszych znaków towarowych PANRICO, S.A.

   Sąd, oceniając w zaskarżonym wyroku prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd, w ogóle nie uwzględnił znaczenia powszechnej znajomości i renomy wcześniejszych znaków towarowych. Okoliczność ta jest szczególnie istotna w kontekście utrwalonego orzecznictwa, zgodnie z którym prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd jest tym wyższe, im silniejszy jest charakter odróżniający wcześniejszego znaku towarowego, w szczególności w przypadku znaków renomowanych.

      Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia przez Sąd prawa poprzez niezastosowanie w zaskarżonym wyroku kryteriów orzeczniczych związanych z oceną prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, w tym prawdopodobieństwa skojarzenia.

   W szczególności:

               —

               dokonanie błędnej oceny podobieństwa kolidujących ze sobą oznaczeń poprzez (i) nieuznanie elementu DOUGHNUTS za element dominujący znaku towarowego „Krispy Kreme DOUGHNUTS” jako całości; oraz (ii) dokonanie błędnej oceny podobieństwa elementu „DOUGHNUTS” do wcześniejszych znaków towarowych DONUT lub DONUTS.

               —

               dokonanie błędnej oceny podobieństwa towarów i usług opatrzonych kolidującymi oznaczeniami.

      Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia przez Sąd prawa poprzez niestwierdzenie nienależytego korzystania z charakteru odróżniającego wcześniejszych znaków towarowych DONUT i DONUTS oraz że wskutek tego doszło do wyrządzenia szkody.


title: Sprawa C-392/10: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 19 stycznia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg — Niemcy) — Suiker Unie GmbH — Zuckerfabrik Anklam przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas (Rozporządzenie (WE) nr 800/1999 — Artykuł 15 ust. 1 i 3 — Produkty rolne — System refundacji wywozowych — Zróżnicowana refundacja wywozowa — Warunki przyznania — Przywóz produktu do państwa trzeciego przeznaczenia — Uiszczenie należności przywozowych)

text:
               10.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/4

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 19 stycznia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg — Niemcy) — Suiker Unie GmbH — Zuckerfabrik Anklam przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas
   (Sprawa C-392/10) (1)

   (Rozporządzenie (WE) nr 800/1999 - Artykuł 15 ust. 1 i 3 - Produkty rolne - System refundacji wywozowych - Zróżnicowana refundacja wywozowa - Warunki przyznania - Przywóz produktu do państwa trzeciego przeznaczenia - Uiszczenie należności przywozowych)
   2012/C 73/05
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Finanzgericht Hamburg

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Suiker Unie GmbH — Zuckerfabrik Anklam

      Strona pozwana: Hauptzollamt Hamburg-Jonas

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Finanzgericht Hamburg — Wykładnia art. 15 ust. 1 i 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/1999 z dnia 15 kwietnia 1999 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych (Dz.U. L 102, s. 11) i art. 24 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 302, s. 1) — Produkt wywieziony z państwa członkowskiego do państwa trzeciego w celu istotnego przetworzenia w procedurze uszlachetniania czynnego bez pobierania należności celnych przywozowych — Wywóz produktu będącego rezultatem tego przetworzenia do innego państwa trzeciego — Warunki przyznania zróżnicowanej refundacji wywozowej — Konieczność dopuszczenia produktu do swobodnego obrotu w państwie trzecim przeznaczenia wraz z zapłatą należności celnych przywozowych?

      Sentencja

   Wykładni art. 15 ust. 1 i 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/1999 z dnia 15 kwietnia 1999 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 444/2003 z dnia 11 marca 2003 r., należy dokonywać w taki sposób, iż warunek uzyskania refundacji zróżnicowanej, przewidziany w tym przepisie, mianowicie dokonanie przywozowych formalności celnych, nie jest spełniony, jeżeli w państwie trzecim przeznaczenia, po odprawie celnej dokonanej zgodnie z procedurą uszlachetniania czynnego bez pobierania należności przywozowych, produkt zostaje poddany istotnej obróbce lub przetworzeniu w rozumieniu art. 24 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, a produkt będący rezultatem tej obróbki lub przetworzenia zostaje wywieziony do państwa trzeciego.

      (1)  Dz.U. C 288 z 23.10.2010.


title: Sprawa C-88/13: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 11 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation – Belgia) – Philippe Gruslin przeciwko Beobank SA, dawniej Citibank Belgium SA [Odesłanie prejudycjalne — Swoboda przedsiębiorczości — Swoboda świadczenia usług — Przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) — Dyrektywa 85/611/EWG — Artykuł 45 — Pojęcie „płatności na rzecz posiadaczy”  — Wydawanie posiadaczom świadectw imiennych jednostek uczestnictwa]

text:
               17.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 409/8

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 11 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation – Belgia) – Philippe Gruslin przeciwko Beobank SA, dawniej Citibank Belgium SA
   (Sprawa C-88/13) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Swoboda przedsiębiorczości - Swoboda świadczenia usług - Przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) - Dyrektywa 85/611/EWG - Artykuł 45 - Pojęcie „płatności na rzecz posiadaczy” - Wydawanie posiadaczom świadectw imiennych jednostek uczestnictwa])
   2014/C 409/11
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour de cassation

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Philippe Gruslin

      Strona pozwana: Beobank SA, dawniej Citibank Belgium SA

      Sentencja

   Przewidziany w art. 45 dyrektywy Rady 85/611/EWG z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS), zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 95/26/WE z dnia 29 czerwca 1995 r., obowiązek, zgodnie z którym przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe, które prowadzi obrót swoimi jednostkami uczestnictwa na terytorium państwa członkowskiego innego niż państwo, w którym ma siedzibę, jest zobowiązane do zapewnienia dokonywania płatności na rzecz posiadaczy jednostek uczestnictwa w państwie członkowskim, w którym jego jednostki znajdują się w obrocie, należy interpretować w ten sposób, że nie obejmuje on wydawania posiadaczom świadectw jednostek uczestnictwa, które są wpisane pod ich nazwiskiem do prowadzonego przez emitenta rejestru posiadaczy jednostek uczestnictwa.

      (1)  Dz.U. C 147 z 25.5.2013.


title: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 31 maja 2005 r. w sprawie C- 438/02 postępowanie karne przeciwko Kristerowi Hannerowi (wniosek Stockholms tingsrätt o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Artykuły 28, 31, 43 i 86 ust. 2 WE — Wprowadzanie do obrotu produktów leczniczych — Prowadzenie działalności gospodarczej przez detalistów — Monopol państwowy w zakresie sprzedaży detalicznej produktów leczniczych — Przedsiębiorstwo zobowiązane do świadczenia usług w ogólnym interesie gospodarczym)

text:
               23.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/2

      WYROK TRYBUNAŁU

   (wielka izba)
   z dnia 31 maja 2005 r.
   w sprawie C- 438/02 postępowanie karne przeciwko Kristerowi Hannerowi (1) (wniosek Stockholms tingsrätt o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)
   (Artykuły 28, 31, 43 i 86 ust. 2 WE - Wprowadzanie do obrotu produktów leczniczych - Prowadzenie działalności gospodarczej przez detalistów - Monopol państwowy w zakresie sprzedaży detalicznej produktów leczniczych - Przedsiębiorstwo zobowiązane do świadczenia usług w ogólnym interesie gospodarczym)
   (2005/C 182/03)
   Język postępowania: szwedzki
   W sprawie C-438/02 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Stockholms tingsrätt (Szwecja) postanowieniem z dnia 29 listopada 2002 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 4 grudnia 2002 r., w postępowaniu karnym przeciwko Kristerowi Hannerowi, Trybunał (wielka izba), w składzie: V. Skouris, Prezes, P. Jann (sprawozdawca), C. W. A. Timmermans i A. Rosas, prezesi izb, J.-P. Puissochet, R. Schintgen, N. Colneric, S. von Bahr i J. N. Cunha Rodrigues, sędziowie, rzecznik generalny: P. Léger, sekretarz: M. Múgica Arzamendi, główny administrator, wydał w dniu 31 maja 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   System nadający wyłączne prawo sprzedaży detalicznej, ukształtowany w taki sposób, jak system będący przedmiotem sprawy przed sądem krajowym, jest sprzeczny z art. 31 ust. 1 WE.

      (1)  Dz.U. C 31 z 08.02.2003


title: Sprawa T-8/16: Skarga wniesiona w dniu 5 stycznia 2016 r. – Toshiba Samsung Storage Technology i Toshiba Samsung Storage Technology Korea/Komisja

text:
               14.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/52

         Skarga wniesiona w dniu 5 stycznia 2016 r. – Toshiba Samsung Storage Technology i Toshiba Samsung Storage Technology Korea/Komisja
   (Sprawa T-8/16)
   (2016/C 098/67)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Toshiba Samsung Storage Technology Corp. (Tokio, Japonia) i Toshiba Samsung Storage Technology Korea Corp. (Gyeonggi-do, Republika Korei) (przedstawiciele: M. Bay, J. Ruiz Calzado, A. Aresu i A. Scordamaglia-Tousis, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności całości lub części decyzji Komisji z dnia 21 października 2015 r. w sprawie AT.39639 – Napędy dysków optycznych, dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG;

               —

               w dalszej kolejności lub alternatywnie – istotne obniżenie kwoty grzywny nałożonej na skarżących;

               —

               obciążenie Komisji kosztami; oraz

               —

               wydanie wszelkich innych rozstrzygnięć, jakie mogą okazać się stosowne w niniejszej sprawie.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziewięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia istotnych wymogów proceduralnych i prawa skarżących do obrony ze względu na niespójną kwalifikację prawną zachowania, sprzecznego lub co najmniej niewystarczającego uzasadnienia dotyczącego kwalifikacji prawnej zarzucanego naruszenia, brak umożliwienia dostępu do dowodu uwalniającego oraz przywołanie w zaskarżonej decyzji wielu okoliczności prawnych i faktycznych, które nie zostały przedstawione w piśmie w sprawie przedstawienia zarzutów.

               2.

               Zarzut drugi dotyczy błędów faktycznych i prawnych przy stosowaniu art. 101 TFUE w odniesieniu do ustaleń dotyczących wpływu na handel między państwami członkowskimi.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczy błędów faktycznych i prawnych przy określeniu geograficznego zakresu naruszenia art. 101 TFUE.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczy błędów faktycznych i prawnych przy stosowaniu art. 101 TFUE w odniesieniu do ustalenia, iż miało miejsce jednolite naruszenie.

               5.

               Zarzut piąty dotyczy błędów faktycznych i prawnych w odniesieniu do rzekomej wiedzy skarżących o całym jednolitym naruszeniu a bardziej konkretnie o uczestnictwie wszystkich innych adresatów.

               6.

               Zarzut szósty dotyczy błędów faktycznych i prawnych w odniesieniu do daty rozpoczęcia rzekomego udziału skarżących w całym jednolitym naruszeniu.

               7.

               Zarzut siódmy dotyczy błędów faktycznych i prawnych w odniesieniu do zakresu naruszenia przypisywanego skarżącym poprzez stwierdzenie, że skarżący uczestniczyli w antykonkurencyjnych „porozumieniach”.

               8.

               Zarzut ósmy dotyczy naruszenia prawa do dobrej administracji i związanych z nim ogólnych zasad prawa Unii wynikającego z rażąco nadmiernie długiego czasu trwania dochodzenia.

               9.

               Zarzut dziewiąty, podniesiony alternatywnie, dotyczy błędów w obliczeniu grzywny wynikających z:

                           —

                           nieuwzględnienia przez Komisję (a) faktu, że skarżący są przedsiębiorstwami wytwarzającymi tylko jeden produkt, (b) dodatkowych okoliczności ograniczających wagę indywidualnego zachowania i okoliczności łagodzących; oraz

                           —

                           braku nadania przez Komisję właściwej wagi szczególnym okolicznościom naruszenia przy ustalaniu poziomu ogólnego współczynnika wagi naruszenia i opłaty za przystąpienie do porozumienia.


title: Sprawa T-352/17: Skarga wniesiona w dniu 2 czerwca 2017 r. – Korwin-Mikke/Parlament

text:
               24.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/69

         Skarga wniesiona w dniu 2 czerwca 2017 r. – Korwin-Mikke/Parlament
   (Sprawa T-352/17)
   (2017/C 239/80)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Janusz Korwin-Mikke (Józefów, Polska) (przedstawiciele: adwokaci M. Cherchi, A. Daoût i M. Dekleermaker)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie niniejszej skargi za dopuszczalną i zasadną;

         w rezultacie:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Parlamentu Europejskiego z dnia 3 kwietnia 2017 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności wcześniejszej decyzji Przewodniczącego Parlamentu Europejskiego z dnia 14 marca 2017 r.;

               —

               nakazanie naprawienia szkody i krzywdy, spowodowanych zaskarżonymi decyzjami, czyli zasądzenie na rzecz skarżącego kwoty 19 180 EUR;

               —

               w każdym razie obciążenie Parlamentu Europejskiego wszystkimi kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 11 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, ogólnej zasady swobody wypowiedzi w związku z art. 10 europejskiej konwencji praw człowieka i art. 52 Karty praw podstawowych – biorąc pod uwagę szczególną okoliczność, że komentarze wskazane w zaskarżonych decyzjach zostały poczynione przez europosła w trakcie wykonywania przez niego obowiązków oraz w ramach instytucji Unii Europejskiej – jak również naruszenia art. 166 regulaminu Parlamentu Unii Europejskiej, art. 41 Karty praw podstawowych, zasady uzasadnienia aktów instytucji Unii Europejskiej, art. 296 TFUE oraz dotyczący oczywistego błędu w ocenie i przekroczenia uprawnień.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 41 Karty praw podstawowych, zasady uzasadnienia aktów instytucji Unii Europejskiej, ogólnej zasady proporcjonalności, oczywistego błędu w ocenie i przekroczenia uprawnień.


title: Sprawa F-93/13: Skarga wniesiona w dniu 23 września 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               16.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 336/32

         Skarga wniesiona w dniu 23 września 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-93/13)
   2013/C 336/72
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat S. Orlandi)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o przystąpieniu do obliczenia dodatkowych lat zaliczanych do okresu uprawniającego do emerytury przepracowanych przed podjęciem służby w oparciu o nowe ogólne przepisy wykonawcze do art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że art. 9 ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego jest niezgodny z prawem i tym samym nie znajduje zastosowania;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 3 października 2012 r. w sprawie dodatkowych lat zaliczanych do okresu uprawniającego do emerytury przepracowanych przez skarżącego przed podjęciem służby w ramach przeniesienia jego uprawnień emerytalnych do systemu emerytalnego instytucji Unii Europejskiej na podstawie ogólnych przepisach wykonawczych do art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego z dnia 3 marca 2011 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-335/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Općinski sud u Velikoj Gorici (Chorwacja) w dniu 15 czerwca 2016 r. – VG Čistoća d.o.o./Đuro Vladika, Ljubica Vladika

text:
               16.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Općinski sud u Velikoj Gorici (Chorwacja) w dniu 15 czerwca 2016 r. – VG Čistoća d.o.o./Đuro Vladika, Ljubica Vladika
   (Sprawa C-335/16)
   (2016/C 296/31)
   Język postępowania: chorwacki

      Sąd odsyłający

   Općinski sud u Velikoj Gorici

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: VG Čistoća d.o.o.

      Strona pozwana: Đuro Vladika, Ljubica Vladika

      Pytania prejudycjalne

   W jaki sposób zgodnie z prawem Unii jest obliczana opłata za zbieranie i odbiór odpadów z gospodarstw domowych? W jaki sposób obywatele [Unii Europejskiej] regulują rachunki za zbieranie i odbiór odpadów komunalnych, to jest, czy dokonują oni zapłaty za zbieranie i odbiór odpadów z gospodarstw domowych w zależności od objętości pojemników na odpady lub pustych zbiorników, czy też w zależności od objętości zebranych odpadów i czy opłata obejmuje ponadto inne elementy?


title: Sprawa T-905/16: Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2016 r. – Chefaro Ireland/EUIPO – Laboratoires M&L (NUIT PRECIEUSE)

text:
               20.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/42

         Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2016 r. – Chefaro Ireland/EUIPO – Laboratoires M&L (NUIT PRECIEUSE)
   (Sprawa T-905/16)
   (2017/C 053/51)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Chefaro Ireland DAC (Dublin, Irlandia) (przedstawiciele: adwokaci P. Maeyaert i J. Muyldermans)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Laboratoires M&L SA (Manosque, Francja)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Laboratoires M&L SA

      Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską graficznego znaku towarowego zawierającego elementy słowne „NUIT PRECIEUSE” – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 1 063 952

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 października 2016 r. w sprawie R 2596/2015-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO i interwenienta kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-250/06: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 grudnia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État — Belgia) — United Pan-Europe Communications Belgium SA, Coditel Brabant SPRL, Société Intercommunale pour la Diffusion de la Télévision (Brutele), Wolu TV ASBL przeciwko État belge (Artykuł 49 WE — Swoboda świadczenia usług — Krajowe przepisy nakładające na telewizje kablowe obowiązek rozpowszechniania programów nadawanych przez niektórych nadawców prywatnych ( must carry ) — Ograniczenie — Nadrzędny wzgląd interesu ogólnego — Utrzymanie pluralizmu w dwujęzycznym regionie)

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/16

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 grudnia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État — Belgia) — United Pan-Europe Communications Belgium SA, Coditel Brabant SPRL, Société Intercommunale pour la Diffusion de la Télévision (Brutele), Wolu TV ASBL przeciwko État belge
   (Sprawa C-250/06) (1)

   (Artykuł 49 WE - Swoboda świadczenia usług - Krajowe przepisy nakładające na telewizje kablowe obowiązek rozpowszechniania programów nadawanych przez niektórych nadawców prywatnych („must carry’) - Ograniczenie - Nadrzędny wzgląd interesu ogólnego - Utrzymanie pluralizmu w dwujęzycznym regionie)
   (2008/C 51/26)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Conseil d'État
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: United Pan-Europe Communications Belgium SA, Coditel Brabant SPRL, Société Intercommunale pour la Diffusion de la Télévision (Brutele), Wolu TV ASBL

      Strona pozwana: État belge

      Przy udziale: BeTV SA, Tvi SA, Télé Bruxelles ASBL, Belgian Business Television SA, Media ad Infinitum SA, TV5-Monde
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Conseil d'Etat (Belgia) — Wykładnia art. 49 i 86 traktatu WE — Pojęcie „prawa specjalne” — Nałożenie na przedsiębiorstwa rozpowszechniające programy telewizyjne drogą kablową obowiązku rozprowadzania programów nadawanych przez niektórych nadawców, mających w większości siedzibę na obszarze krajowym
   Sentencja
   Artykuł 49 WE należy interpretować w ten sposób, iż nie stoi on na przeszkodzie takim przepisom państwa członkowskiego, jakie są przedmiotem sporu w postępowaniu przed sądem krajowym, nakazującym telewizjom kablowym działającym na danym obszarze tego państwa rozpowszechnianie, na mocy tzw. obowiązku „must carry”, programów telewizyjnych nadawanych przez prywatnych nadawców podległych organom władzy publicznej tego państwa i przez nie wyznaczonych, o ile przepisy te:

               —

               zmierzają do celu leżącego w interesie ogólnym, takiego jak utrzymanie, zgodnie z polityką kulturalną tego państwa członkowskiego, pluralistycznego charakteru oferty programowej telewizji na tym obszarze oraz

               —

               nie są nieproporcjonalne do tego celu, co wymaga, by sposób ich stosowania podlegał przejrzystej procedurze i opierał się na obiektywnych, niedyskryminacyjnych i z góry znanych kryteriach.

         Do sądu krajowego należy ocena, czy warunki te zostały spełnione.

      (1)  Dz.U. C 212 z 2.9.2006.


title: Sprawa C-58/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 13 lutego 2008 r. — Vodafone Ltd, Telefónica O2 Europe plc, T-Mobile International AG, Orange Personal Communications Services Ltd przeciwko Secretary of State for Business, Enterprise and Regulatory Reform

text:
               26.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 13 lutego 2008 r. — Vodafone Ltd, Telefónica O2 Europe plc, T-Mobile International AG, Orange Personal Communications Services Ltd przeciwko Secretary of State for Business, Enterprise and Regulatory Reform
   (Sprawa C-58/08)
   (2008/C 107/25)
   Język postępowania: angielski
   Sąd krajowy
   High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Vodafone Ltd, Telefónica O2 Europe plc, T-Mobile International AG, Orange Personal Communications Services Ltd.

      Strona pozwana: Secretary of State for Business, Enterprise and Regulatory Reform

      Zainteresowane strony: Office of Communications, Hutchison 3G (UK) Limited

      Interwenient: GSM Association
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy rozporządzenie (WE) nr 717/2007 (1) jest nieważne w całości lub w części ze względu na to, że art. 95 WE stanowi niewłaściwą podstawę prawną?

               2)

               Czy art. 4 rozporządzenia (WE) nr 717/2007 [w związku z art. 2 ust. 2 lit. a) oraz art. 6 ust. 3, w zakresie w jakim dotyczą one eurotaryfy] jest nieważny ze względu na to, że wprowadzenie ceny maksymalnej dla detalicznych opłat za roaming narusza zasadę proporcjonalności lub pomocniczości?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 717/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2007 r. w sprawie roamingu w publicznych sieciach telefonii ruchomej wewnątrz Wspólnoty oraz zmieniające dyrektywę 2002/21/WE (Dz.U. 171, s. 32).


title: Sprawa T-361/11: Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2012 r. — Hand Held Products przeciwko OHIM — Orange Brand Services (DOLPHIN) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego DOLPHIN — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy DOLPHIN — Częściowe oddalenie sprzeciwu — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               25.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 258/20

         Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2012 r. — Hand Held Products przeciwko OHIM — Orange Brand Services (DOLPHIN)
   (Sprawa T-361/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego DOLPHIN - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy DOLPHIN - Częściowe oddalenie sprzeciwu - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2012/C 258/36
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Hand Held Products, Inc. (Wilmington, Delaware, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci J. Güell Serra i M. Curell Aguilà)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo P. Bullock i R. Pethke, następnie P. Bullock i G. Schneider, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Orange Brand Services Ltd (Bristol, Zjednoczone Królestwo)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 kwietnia 2011 r. (R 1443/2010-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Hand Held Products, Inc. a Orange Brand Services Ltd.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 6 kwietnia 2011 r. (R 1443/2010-1) w zakresie, w jakim oddalono w niej sprzeciw dla akcesoriów elektrycznych i elektronicznych.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Hand Held Products, Inc. i OHIM pokrywają własne koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 269 z 10.9.2011.


title: Sprawy połączone C-585/14, C-587/14 i C-588/14: Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 3 września 2015 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Curtea de Apel Cluj – Rumunia) – Petru Chiş (C-585/14), Aurel Moldovan (C-587/14)/Administrația Județeană a Finanțelor Publice Cluj i Sergiu Octav Constantinescu (C-588/14)/Administrația Județeană a Finanțelor Publice Sălaj (Odesłanie prejudycjalne — Podatki wewnętrzne — Artykuł 110 TFUE — Podatek pobierany przez państwo członkowskie od pojazdów samochodowych przy pierwszej rejestracji lub przy pierwszym przeniesieniu prawa własności — Neutralność podatkowa w stosunku do używanych pojazdów samochodowych pochodzących z innych państw członkowskich oraz podobnych pojazdów samochodowych dostępnych na rynku krajowym)

text:
               30.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 398/8

         Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 3 września 2015 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Curtea de Apel Cluj – Rumunia) – Petru Chiş (C-585/14), Aurel Moldovan (C-587/14)/Administrația Județeană a Finanțelor Publice Cluj i Sergiu Octav Constantinescu (C-588/14)/Administrația Județeană a Finanțelor Publice Sălaj
   (Sprawy połączone C-585/14, C-587/14 i C-588/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Podatki wewnętrzne - Artykuł 110 TFUE - Podatek pobierany przez państwo członkowskie od pojazdów samochodowych przy pierwszej rejestracji lub przy pierwszym przeniesieniu prawa własności - Neutralność podatkowa w stosunku do używanych pojazdów samochodowych pochodzących z innych państw członkowskich oraz podobnych pojazdów samochodowych dostępnych na rynku krajowym))
   (2015/C 398/10)
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Curtea de Apel Cluj

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Petru Chiş (C-585/14), Aurel Moldovan (C-587/14), Sergiu Octav Constantinescu (C-588/14)

      Strona pozwana: Administrația Județeană a Finanțelor Publice Cluj (C-585/14, C-587/14), Administrația Județeană a Finanțelor Publice Sălaj (C-588/14)

      Sentencja

               1)

               Artykuł 110 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie wprowadzeniu przez państwo członkowskie podatku od pojazdów samochodowych, takiego jak przewidziany w Legea nr. 9/2012 privind taxa pentru emisiile poluante provenite de la autovehicule (ustawie nr 9/2012 dotyczącej podatku od zanieczyszczeń przez pojazdy samochodowe) z dnia 6 stycznia 2012 r., którym objęte są używane przywożone pojazdy w związku z ich pierwszą rejestracją w tym państwie członkowskim oraz pojazdy zarejestrowane już w tym państwie członkowskim w związku z pierwszym przeniesieniem w tym państwie członkowskim prawa własności do tych pojazdów.

               2)

               Artykuł 110 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie wprowadzeniu przez państwo członkowskie zwolnienia z podatku, takiego jak ustanowiony w ustawie nr 9/2012 w odniesieniu do zarejestrowanych już pojazdów, w związku z którymi został już zapłacony obowiązujący uprzednio podatek, w sytuacji gdy kwota rezydualna tego ostatniego podatku zawarta w wartości tych pojazdów jest niższa od kwoty nowego podatku. Jest tak z pewnością w przypadku gdy uprzednio obowiązujący podatek podlega zwrotowi wraz z odsetkami z uwagi na jego niezgodność z prawem Unii.

      (1)  Dz.U. C 107 z 30.3.2015.


title: Sprawa T-224/14: Wyrok Sądu z dnia 30 czerwca 2016 r. – CW/Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Tunezji — Zamrożenie środków finansowych — Przedłużenie — Prawo własności — Proporcjonalność — Błąd dotyczący okoliczności faktycznych — Nadużycie władzy — Odpowiedzialność pozaumowna)

text:
               22.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/28

         Wyrok Sądu z dnia 30 czerwca 2016 r. – CW/Rada
   (Sprawa T-224/14) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Tunezji - Zamrożenie środków finansowych - Przedłużenie - Prawo własności - Proporcjonalność - Błąd dotyczący okoliczności faktycznych - Nadużycie władzy - Odpowiedzialność pozaumowna))
   (2016/C 305/38)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: CW (przedstawiciel: adwokat A. Tekari)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: G. Étienne i M. Bishop, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Po pierwsze, żądanie oparte na art. 263 TFUE i mające na celu stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2014/49/WPZiB z dnia 30 stycznia 2014 r. zmieniającej decyzję 2011/72/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Tunezji (Dz.U. 2014, L 28, s. 38) w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącego, a po drugie, żądanie oparte na art. 268 TFUE i mające na celu naprawienie szkody poniesionej przez skarżącego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               CW pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

      (1)  Dz.U. C 351 z 6.10.2014.


title: Sprawa T-413/08: Skarga wniesiona w dniu 29 września 2008 r. — SOZA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/56

         Skarga wniesiona w dniu 29 września 2008 r. — SOZA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-413/08)
   (2008/C 301/93)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Slovenský ochranný Zväz Autorský pre práva k hudobným dielam (SOZA) (Bratysława, Republika Słowacka) (przedstawiciel: M. Favart, lawyer)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności art. 3 decyzji Komisji z dnia 16 lipca 2008 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE i art. 53 EOG (sprawa COMP/C2/38.698 — CISAC); oraz

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszej skardze strona skarżąca wnosi o częściowe stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 16 lipca 2008 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE i art. 53 EOG (sprawa COMP/C2/38.698 — CISAC), a w szczególności jej art. 3, w którym Komisja uznała, że członkowie CISAC (1) z terenu EOG uczestniczyli w uzgodnionych praktykach stanowiących naruszenie art. 81 WE i art. 53 EOG, polegających na koordynowaniu terytorialnych rozgraniczeń wzajemnych upoważnień do reprezentacji, udzielanych sobie przez członków w sposób powodujący ograniczenie licencji do terytorium krajowego każdej z organizacji zbiorowego zarządzania.
   Na poparcie swych roszczeń strona skarżąca podnosi, że:

               i)

               rozgraniczenie zakresów terytorialnych przewidziane w umowach o wzajemnej reprezentacji nie jest skutkiem uzgodnionych praktyk, oraz

               ii)

               tytułem ewentualnym, jeśli rozgraniczenie zakresów terytorialnych zostałoby uznane za uzgodnioną praktykę, nie skutkuje ona ograniczeniem konkurencji w rozumieniu art. 81 WE.

         W ramach swego pierwszego zarzutu skarżąca podnosi, że Komisja popełniła błąd w ocenie i naruszyła art. 81 WE, jak również art. 253 WE, uznając, iż równoległe rozgraniczenie terytorialne przewidziane we wzajemnych umowach o reprezentację zawartych przez skarżącą z innymi członkami CISAC z terenu EOG jest skutkiem uzgodnionych praktyk, mimo iż w decyzji nie przedstawiono żadnych dowodów na okoliczność istnienia takich uzgodnionych praktyk.
   W ramach zarzutu drugiego skarżąca podnosi, że zarzucane jej uzgodnione praktyki dotyczące stosowania rozgraniczeń terytorialnych nie są niezgodne z prawem, gdyż dotyczą one formy konkurencji, która nie zasługuje na ochronę. Skarżąca twierdzi ponadto, że nawet gdyby uznano, że zarzucane jej uzgodnione praktyki skutkują ograniczeniem konkurencji, nie stanowią one naruszenia art. 81 ust. 1 WE, gdyż są one konieczne i proporcjonalne do ich uzasadnionego celu.

      (1)  Międzynarodowa Konfederacja Stowarzyszeń Autorów i Kompozytorów.


title: Sprawa C-143/12: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 5 października 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej

text:
               6.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 101/14

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 5 października 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-143/12) (1)

   2013/C 101/30
   Język postępowania: francuski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 165 z 9.6.2012


title: Sprawa T-465/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 września 2008 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji (Zamówienia publiczne na usługi — Wspólnotowa procedura przetargowa — Świadczenie usług informatycznych i pokrewnych związanych z systemami informacji Dyrekcji Generalnej ds. Rybołówstwa — Odrzucenie oferty złożonej przez oferenta — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               25.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/16

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 września 2008 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji
   (Sprawa T-465/04) (1)

   (Zamówienia publiczne na usługi - Wspólnotowa procedura przetargowa - Świadczenie usług informatycznych i pokrewnych związanych z systemami informacji Dyrekcji Generalnej ds. Rybołówstwa - Odrzucenie oferty złożonej przez oferenta - Obowiązek uzasadnienia)
   (2008/C 272/28)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: N. Korogiannakis, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: początkowo K. Banks, następnie M. Wilderspin i E. Manhaeve, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 15 września 2004 r. o nieprzyjęciu oferty przedłożonej przez skarżącą w ramach procedury przetargowej dotyczącej świadczenia usług informatycznych i pokrewnych związanych z systemami informacji Dyrekcji Generalnej ds. Rybołówstwa oraz o udzieleniu zamówienia innemu oferentowi.
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji o odrzuceniu oferty przedłożonej przez Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE i o udzieleniu zamówienia innemu oferentowi wybranemu w ramach procedury przetargowej „FISH/2004/02”.

               2)

               Komisja pokrywa całość kosztów postępowania.

      (1)  Dz.U. C 57 z 5.3.2005.


title: Sprawa F-53/12: Skarga wniesiona w dniu 7maja 2012 r. — ZZ i in. przeciwko EKES

text:
               7.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 200/22

         Skarga wniesiona w dniu 7maja 2012 r. — ZZ i in. przeciwko EKES
   (Sprawa F-53/12)
   2012/C 200/46
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ i in. (przedstawiciel: adwokat M.A. Lucas)

      Strona pozwana: Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny

      Przedmiot i opis sporu

   Częściowe stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie awansu skarżących z grupy zaszeregowania AST 5 do AST 6 w części ustalającej mnożnik.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji zastępcy sekretarza generalnego, odpowiedzialnego za sprawy ogólne, zasoby ludzkie i sprawy wewnętrzne z dnia 20 lipca 2011 r. w zakresie, w jakim mnożnik wynikający z awansu skarżących do grupy zaszeregowania AST 6/1 ze skutkiem od dnia 1 kwietnia 2011 r. zarządzony w omawianych decyzjach jest mnożnikiem, który został dla nich ustalony w dniu 1 kwietnia 2009 r. a nie mnożnikiem, który został dla nich ustalony w dniu 24 marca 2011 r. ze skutkiem od dnia 1 kwietnia 2011;

               —

               pomocniczo, stwierdzenie omawianych nieważności decyzji w zakresie, w jakim mnożnik wynikający z awansu skarżących nie uwzględnia ich stażu pracy zdobytego na stopniu w okresie od dnia 1 kwietnia 2009 r. do dnia 1 kwietnia 2011 r.;

               —

               pomocniczo, stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 20 lipca 2011 r. w zakresie, w jakim weszły w życie z dniem 1 kwietnia 2011 r. a nie w dniu bezpośrednio następującym po wejściu w życie decyzji z dnia 24 marca 2011 r.;

               —

               obciążenie EKES kosztami postępowania.


title: Sprawa T-188/04: Skarga wniesiona dnia 24 maja 2004 r. przez Freixenet S.A. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego

text:
               28.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/22

         Skarga wniesiona dnia 24 maja 2004 r. przez Freixenet S.A. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego
   (Sprawa T-188/04)
   (2004/C 217/41)
   Język postępowania: francuski
   Dnia 24 maja 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego przez Freixenet S.A., z siedzibą w Sant Sadurní d'Anoia (Hiszpania), reprezentowaną przez Fernanda de Visschera, Emmanuela Cornu, Erica De Gryse'a i Donatienne Moreau, avocats, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               uchylenie decyzji czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 11 lutego 2004 r. i wydanie decyzji, że zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 32540 zostanie opublikowane zgodnie z art. 40 rozporządzenia nr 40/94;

               —

               ewentualnie, uchylenie decyzji czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 11 lutego 2004 r.;

               —

               obciążenie kosztami Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego.

         Zarzuty i główne argumenty:

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               Freixenet SA

               Przedmiotowy wspólnotowy znak towarowy:

               Trójwymiarowy znak mający postać szmerglowanej butelki matowo czarnej (nr 32540)

               Produkty lub usługi:

               Produkty z klasy 33 (wina musujące)

               Decyzja wydziału rozpatrującego:

               Odrzucenie zgłoszenia

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Odrzucenie odwołania

               Podniesione zarzuty:

               Naruszenie prawa do obrony oraz art. 73 rozporządzenia nr 40/94 (1), polegające na tym, że strona skarżąca nie miała możliwości wypowiedzenia się co do wszystkich faktów, a także art. 7 ust. 1 lit. b) oraz art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 40/94.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 11 z 14.1.1994, str. 1).


title: Sprawa T-386/14: Skarga wniesiona w dniu 24 maja 2014 r. – Fih Holding i Fih Erhversbank przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               4.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 253/50

         Skarga wniesiona w dniu 24 maja 2014 r. – Fih Holding i Fih Erhversbank przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa T-386/14)
   2014/C 253/66
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Fih Holding A/S (Kopenhaga, Dania); i Fih Erhversbank A/S (Kopenhaga) (reprezentowane przez: O. Koktvedgaard, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 11 marca 2014 r. C(2014) 1280 wersja ostateczna w sprawie pomocy państwa SA. 34445 (2012/c) zastosowanej przez Danię w celu przeniesienia udziałów związanych z własnością nieruchomości z FIH na FSC; i

               —

               Obciążenie Komisji kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że zaskarżona decyzja jest sprzeczna z art. 107 ust. 1 TFUE w zakresie, w jakim Komisja uznała, że „żaden podmiot gospodarczy nie miałby zamiaru dokonania inwestycji w sposób i na warunkach równoważnych ze sposobem i warunkami ustalonymi w umowie dotyczącej zakupu udziałów” (motyw 93) oraz że „w wyniku tego środki nie są zgodne z MEOP” (pkt 93 i 99) oraz w art. 1 ust. 1, że przekazanie aktywów stanowi pomoc państwa.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że FSC nie powinna być porównywana do prywatnego inwestora, który kieruje się długoterminowymi prospektami dotyczącymi rentowności zainwestowanego kapitału, lecz do prywatnego wierzyciela, który zamierza do uzyskania zapłaty kwot należnych mu od dłużnika znajdującego się w trudnych warunkach finansowych, w wyniku wcześniej istniejących zobowiązań spoczywających na FSC.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że zaskarżona decyzja jest sprzeczna z art. 107 ust. 1 TFUE w zakresie, w jakim stwierdzone zostało w motywie 116, że ulga kapitałowa brutto, będąca skutkiem środka wynosi 375 milionów DKK, za co należy się wynagrodzenie, i przeniesiona wartość wynosi 254 milionów DKK powyżej rzeczywistej wartości gospodarczej, i musi zostać odzyskana, oraz w art. 1 ust. 2 oraz w Warunkach zobowiązaniu nr 6, dokonuje zaakceptowania tego.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący tego, ze zaskarżona decyzja jest sprzeczna z art. 107 ust. 1 TFUE w zakresie, w jakim Komisja ustala w motywie 103 (a) „korzyść związaną z formułą umowy zakupu 0.73 bilionów DKK)”, oraz w motywie 103 (b) „wynagrodzenie za inwestycję kapitałową (1.33 bilionów DKK)”. W wyniku tego brak jest podstaw do dochodzenia wynagrodzenia za ulgę podatkową, jakiej dochodzi Komisja w art. 1ust. 2 i zobowiązaniu nr 6.

               5.

               Zarzut piaty dotyczący tego, ze Komisja błędnie zrozumiała warunki umowy stwierdzając, że FIH powinno zwrócić 254 miliony DKK FSC (motyw 116) tytułem różnicy pomiędzy przenoszoną wartością a rzeczywistą gospodarczą wartością aktywów.

               6.

               Zarzut szósty dotyczący tego, że zaskarżona decyzja jest sprzeczna z art. 296 TFUE i art. 41 ust. 2 lit. c) Karty, ponieważ Komisja naruszyła swój istotny obowiązek proceduralny w postaci uzasadnienia jej decyzji.


title: Sprawa T-540/13: Skarga wniesiona w dniu 1 października 2013 r. — Société européenne des chaux et liants przeciwko ECHA

text:
               1.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 31/10

         Skarga wniesiona w dniu 1 października 2013 r. — Société européenne des chaux et liants przeciwko ECHA
   (Sprawa T-540/13)
   2014/C 31/18
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Société européenne des chaux et liants (Bourgoin-Jallieu, Francja) (przedstawiciel: adwokat J. Dezarnaud)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uwzględnienie wniosku spółki ECL o całkowite zwolnienie z doręczonej jej grzywny.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona skarżąca wnosi o zwolnienie z opłaty administracyjnej nałożonej decyzją ECHA nr SME(2013) 1665 z dnia 21 maja 2013 r. stwierdzającą, że skarżąca nie spełnia przesłanek, aby skorzystać z obniżenia opłaty przewidzianego dla małych przedsiębiorstw w następstwie wniesienia przez nią sprostowania deklaracji przedstawionego po wszczęciu przez ECHA procedury weryfikacyjnej wielkości przedsiębiorstwa.
   W uzasadnieniu skargi, skarżąca podnosi szereg zarzutów dotyczących:

               —

               faktu, że wymierzona sankcja jest nieproporcjonalna do błędu, który można jej zarzucić;

               —

               faktu, że dokonała korekty swej deklaracji na pierwsze wezwanie na zwykłe zapytanie ECHA;

               —

               faktu, że jest usprawiedliwione, iż skarżąca błędnie zinterpretowała niezwykle techniczną dokumentację sporządzoną w obcym dla niej języku;

               —

               nieracjonalnego charakteru sankcji automatycznej.


title: Sprawa T-599/13: Skarga wniesiona w dniu 11 listopada 2013 r. — Cosmowell przeciwko OHIM — Haw Par (GELENKGOLD)

text:
               8.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 39/22

         Skarga wniesiona w dniu 11 listopada 2013 r. — Cosmowell przeciwko OHIM — Haw Par (GELENKGOLD)
   (Sprawa T-599/13)
   2014/C 39/38
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Cosmowell GmbH (Sankt Johann in Tirol, Austria) (przedstawiciel: adwokat J. Sachs)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Haw Par Corp. Ltd (Singapur, Singapur)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 5 września 2013 r. w sprawie R 2013/2012-4;

               —

               obciążenie interwenienta kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania odwoławczego.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający wizerunek tygrysa i element słowny „GELENKGOLD” dla towarów z klas 5, 29 i 30 — zgłoszenie nr 9 957 978

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Haw Par Corp. Ltd

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzne wspólnotowe znaki towarowe zawierające wizerunek tygrysa, zarejestrowane dla towarów z klasy 5

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009


title: Sprawa C-540/09: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 10 marca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Regeringsrätten — Szwecja) — Skandinaviska Enskilda Banken AB Momsgrupp przeciwko Skatteverket (Odesłanie prejudycjalne — Szósta dyrektywa VAT — Artykuł 13 część B lit. d) pkt 5 — Zwolnienia — Gwarancja emisji ( „underwriting guarantee” ) świadczona przez instytucje kredytowe za zapłatą prowizji spółkom emitującym w ramach emisji akcji na rynku kapitałowym — Transakcje dotyczące papierów wartościowych)

text:
               7.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/8

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 10 marca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Regeringsrätten — Szwecja) — Skandinaviska Enskilda Banken AB Momsgrupp przeciwko Skatteverket
   (Sprawa C-540/09) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Szósta dyrektywa VAT - Artykuł 13 część B lit. d) pkt 5 - Zwolnienia - Gwarancja emisji („underwriting guarantee”) świadczona przez instytucje kredytowe za zapłatą prowizji spółkom emitującym w ramach emisji akcji na rynku kapitałowym - Transakcje dotyczące papierów wartościowych)
   2011/C 139/12
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd krajowy

   Regeringsrätten

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Skandinaviska Enskilda Banken AB Momsgrupp

      Strona pozwana: Skatteverket

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Högsta förvaltningsdomstolen (dawniej Regeringsrätten) — Wykładnia art. 13 część B szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa podatku (Dz.U. L 145, s. 1) — Zwolnienia — Gwarancja emisji świadczona przez bank spółce emitującej nowe akcje za zapłatą prowizji — Transakcja polegająca na zobowiązaniu się banku do nabycia części akcji spółki będącej emitentem w przypadku gdyby w terminie nie dokonano subskrypcji na wystarczającą liczbę akcji, w celu zagwarantowania spółce będącej emitentem finansowania zamierzonego przez emisję (underwriting)

      Sentencja

   Artykuł 13 część B lit. d) pkt 5 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku powinien być interpretowany w ten sposób, że zwolnienie z podatku VAT przewidziane w tym przepisie obejmuje usługi, jakie instytucja kredytowa świadczy w formie gwarancji emisji za wynagrodzeniem spółce zamierzającej emitować akcje, na podstawie której instytucja ta zobowiązuje się do nabycia akcji, na które nie dokonano zapisu w dniu zakończenia subskrypcji.

      (1)  Dz.U. C 51 z 27.2.2010.


title: Sprawa T-266/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 8 maja 2008 r. w sprawie F-119/06 Kerstens przeciwko Komisji wniesione w dniu 9 lipca 2008 r. przez Petrusa Kerstensa

text:
               27.9.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/13

         Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 8 maja 2008 r. w sprawie F-119/06 Kerstens przeciwko Komisji wniesione w dniu 9 lipca 2008 r. przez Petrusa Kerstensa
   (Sprawa T-266/08 P)
   (2008/C 247/25)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Petrus Kerstens (Overijse, Belgia) (przedstawiciel: C. Mourato, avocat)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku;

               —

               przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszym odwołaniu skarżący wnosi o uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej (SSP) z dnia 8 maja 2008 r. wydanego w sprawie F-119/06 Kerstens przeciwko Komisji oddalającego jego skargę o, po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji dyrekcji urzędu ds. administracji i zaspokajania roszczeń indywidualnych z dnia 8 grudnia 2005 r. zmieniającej organigram tego urzędu w zakresie w jakim skutkiem wyżej wskazanej decyzji było objęcie przez skarżącego, wcześniej szefa działu „Zasoby” — stanowiska o charakterze badawczym i po drugie zasądzenie odszkodowania tytułem naprawienia szkody, którą jego zdaniem poniósł.
   Na poparcie swojej skargi skarżący powołuje zarzut przeinaczenia faktów i dowodów jak również naruszenie prawa przez Sąd do spraw Służby Publicznej poprzez błędne zastosowanie art. 7 regulaminu pracowniczego i przepisów regulaminowych dotyczących kar dyscyplinarnych oraz zarzut nadużycia władzy polegającego na tym, że SSP stwierdził brak naruszenia ww. art. 7 w oparciu o błędne ustalenia stanu faktycznego.
   Skarżący twierdzi ponadto, że SSP nie uzasadnił w wystarczający sposób zaskarżonego wyroku w zakresie oceny interesu służby dokonanej przez dyrekcję urzędu ds. administracji i zaspokajania roszczeń indywidualnych i utworzenia dodatkowego urzędu ds. badań z powodu ciągłego braku kadr w ww. urzędzie.
   Po trzecie skarżący twierdzi, że jego prawa do obrony zostały naruszone w zakresie w jakim SSP w kilku kwestiach oparł swoje rozumowanie na sprawozdaniu z przebiegu kariery zawodowej skarżącego za okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2006 r. przedstawiony po raz pierwszy przez Komisję w trakcie rozprawy nie dając skarżącemu możliwości wypowiedzenia się w przedmiocie tego rozumowania.


title: Sprawa F-121/12: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 25 czerwca 2014 r. – Maynard przeciwko Europolowi (Służba publiczna — Personel Europolu — Konwencja o Europolu — Regulamin pracowniczy Europolu — Decyzja 2009/371/WSiSW — Zastosowanie WZiP do pracowników Europolu — Nieprzedłużenie umowy członka personelu tymczasowego zawartej na czas określony — Odmowa zawarcia umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego na czas nieokreślony)

text:
               4.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 253/69

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 25 czerwca 2014 r. – Maynard przeciwko Europolowi
   (Sprawa F-121/12) (1)

   ((Służba publiczna - Personel Europolu - Konwencja o Europolu - Regulamin pracowniczy Europolu - Decyzja 2009/371/WSiSW - Zastosowanie WZiP do pracowników Europolu - Nieprzedłużenie umowy członka personelu tymczasowego zawartej na czas określony - Odmowa zawarcia umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego na czas nieokreślony))
   2014/C 253/96
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Ginny Maynard (Haga, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat J.J. Ghosez)

      Strona pozwana: Europejski Urząd Policji (przedstawiciele: początkowo D. Neumann i D. El Khoury, pełnomocnicy, a następnie J. Arnould, D. Neumann i D. El Khoury, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Europolu w sprawie nieprzedłużenia umowy ze skarżącą na czas nieokreślony oraz o zasądzenie od Europolu wypłaty różnicy między kwotą wynagrodzenia, które skarżąca mogłaby nadal otrzymywać od Europolu, a kwotą innych świadczeń wszelkiego rodzaju, które faktycznie pobierała.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje w części oddalona, a w części odrzucona.

               2)

               G. Maynard pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Europejski Urząd Policji.

      (1)  Dz.U. C 379 z 8.12.2012, s.36.


title: Sprawa T-552/11: Wyrok Sądu z dnia 9 lipca 2013 r. — Lito Maieftiko Gynaikologiko kai Cheirourgiko Kentro przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Umowa o współfinansowanie przez Unię projektu w dziedzinie współpracy medycznej — Nota obciążeniowa — Umowny charakter sporu — Akt niepodlegający zaskarżeniu — Niedopuszczalność — Wzajemne żądanie zapłaty)

text:
               24.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/8

         Wyrok Sądu z dnia 9 lipca 2013 r. — Lito Maieftiko Gynaikologiko kai Cheirourgiko Kentro przeciwko Komisji
   (Sprawa T-552/11) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Umowa o współfinansowanie przez Unię projektu w dziedzinie współpracy medycznej - Nota obciążeniowa - Umowny charakter sporu - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Niedopuszczalność - Wzajemne żądanie zapłaty)
   2013/C 245/11
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Lito Maieftiko Gynaikologiko kai Cheirourgiko Kentro (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: E. Tzannini, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Condou-Durande i S. Lejeune, pełnomocnicy, wspierani przez E. Petritsiego, adwokata)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności noty obciążeniowej wystawionej przez Komisję w celu odzyskania kwoty 83 001,09 EUR wypłaconej skarżącej w ramach pomocy finansowej na rzecz projektu, a drugiej strony wzajemne żądanie nakazania skarżącej zapłaty tej kwoty powiększonej o odsetki

      Sentencja

               1)

               Skarga o stwierdzenie nieważności zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Lito Maieftiko Gynaikologiko kai Cheirourgiko Kentro AE zostaje zobowiązania do zapłaty Komisji Europejskiej kwoty 83 001,09 EUR jako kwoty głównej oraz kwoty 11,37 EUR tytułem odsetek za zwłokę licząc od dnia 25 października 2011 r. do dnia zapłaty w całości kwoty głównej.

               3)

               Lito Maieftiko Gynaikologiko kai Cheirourgiko Kentro zostaje obciążona kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania w sprawie środków tymczasowych.

      (1)  Dz.U. C 6 z 7.1.2012.


title: Sprawa T-501/15: Skarga wniesiona w dniu 31 sierpnia 2015 r. –Niderlandy/Komisja

text:
               19.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/35

         Skarga wniesiona w dniu 31 sierpnia 2015 r. –Niderlandy/Komisja
   (Sprawa T-501/15)
   (2015/C 346/40)
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: M. Bulterman, B. Koopman i H. Stergiou, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji [wykonawczej Komisji (UE) nr 2015/1119]

                           —

                           w zakresie, w jakim dotyczy to korekty finansowej w wysokości 336 064,53 EUR (za rok 2009), 403 863,66 EUR (za rok 2010) i 230 786,49 EUR (za rok 2011), dokonanej przez Komisję Europejską w związku z uznaniem przez nią obowiązującego systemu sankcji za zbyt łagodny,

                           —

                           w zakresie, w jakim dotyczy to korekty finansowej dokonanej w związku z niepełną kontrolą 3 wymogów SMR w 2009 r. (1 597 182 EUR, 15,53 EUR i 358,20 EUR), 4 wymogów SMR w 2010 r. (1 630 540,68 EUR i 6 520,50 EUR) i 4 wymogów SMR w 2011 r. (1 631 326,51 EUR), w zakresie w jakim dotyczy to uznania przez Komisję Europejską, że Niderlandy naruszyły wymóg SMR 8; oraz

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona skarżąca wnosi o częściowe stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) nr 2015/1119 z dnia 22 czerwca 2015 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (notyfikowanej jako dokument nr C(2015) 4076) (Dz.U. L 182, s. 39).
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 24 rozporządzenia (WE) nr 73/2009 (1) i art. 71 rozporządzenia (WE) nr 1122/2009 (2) poprzez stwierdzenie przez Komisję – wbrew tym przepisom -, że niderlandzki system sankcji jest zbyt łagodny.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 3, 4 i 5 rozporządzenia (WE) nr 73/2009 poprzez stwierdzenie przez Komisję – wbrew tym przepisom i niezgodnie z zasadą pewności prawa -, że Niderlandy przeprowadziły niepełną kontrolę wymogu podstawowego w zakresie zarządzania 8 (zwanego dalej „SMR”), o którym mowa w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 73/2009. Strona skarżąca podnosi przy tym, że Komisja błędnie uważa, że niderlandzki system sankcji nie spełnia wszystkich wymogów określonych w rozporządzeniu (WE) nr 21/2004 (3) i w ww. art. 3, 4 i 5 rozporządzenia (WE) nr 73/2009.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz.U. L 30, s. 16)

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz.U. L 316, s. 65).

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 21/2004 z dnia 17 grudnia 2003 r. ustanawiające system identyfikacji i rejestrowania owiec i kóz oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 i dyrektywy 92/102/EWG i 64/432/EWG (Dz.U. 2004 L 5, s. 8, wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 3, t. 42, s. 56).


title: Sprawa C-151/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative d'appel de Versailles (Francja) w dniu 25 marca 2013 r. — Le Rayon d'Or SARL przeciwko Ministre de l'Économie et des Finances

text:
               15.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative d'appel de Versailles (Francja) w dniu 25 marca 2013 r. — Le Rayon d'Or SARL przeciwko Ministre de l'Économie et des Finances
   (Sprawa C-151/13)
   2013/C 171/35
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour administrative d'appel de Versailles

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Le Rayon d'Or SARL

      Strona pozwana: Ministre de l'Économie et des Finances

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 11 część A ust. 1 lit. a) szóstej dyrektywy (1), przejęty w art. 73 dyrektywy 2006/112/WE (2), należy interpretować w ten sposób, że „dotacja na leczenie” wypłacana z kasy ubezpieczenia zdrowotnego zakładom opiekuńczo-leczniczym dla osób w podeszłym wieku zgodnie z art. L. 174–7 kodeksu ubezpieczeń społecznych i zwolniona z podatku od wartości dodanej na podstawie art. 261 ust. 4 pkt 1 kodeksu podatkowego stanowi subwencję bezpośrednio związaną z ceną świadczeń medycznych udzielanych pensjonariuszom i wchodzi tym samym w zakres opodatkowania podatkiem od wartości dodanej?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru (Dz. U. L 145, s. 1).

      (2)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1).


title: Sprawa C-291/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil n° 8 de Barcelona (Hiszpania) w dniu 23 maja 2016 r. – Schweppes S.A./Exclusivas Ramírez S.L. i in.

text:
               22.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil no 8 de Barcelona (Hiszpania) w dniu 23 maja 2016 r. – Schweppes S.A./Exclusivas Ramírez S.L. i in.
   (Sprawa C-291/16)
   (2016/C 305/19)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de lo Mercantil no 8 de Barcelona

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Schweppes S.A.

      Strona pozwana: Exclusivas Ramírez S.L., Red Paralela S.L., Carboniques Montaner S.L., Orangina Schweppes Holding BV i Schweppes International Ltd

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy jest zgodna z art. 36 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (1) oraz z art. 7 ust. 1 dyrektywy 2008/95/WE (2) i z art. 15 ust. 1 dyrektywy (UE) 2015/2436 (3) sytuacja, gdy właściciel znaku towarowego w jednym lub w większej liczbie państw członkowskich zabrania przywozu równoległego lub wprowadzania do obrotu towarów opatrzonych identycznym lub prawie identycznym znakiem towarowym należącym do osoby trzeciej, pochodzących z innego państwa członkowskiego, jeżeli rzeczony właściciel promował globalny wizerunek znaku towarowego, związany z państwem członkowskim, z którego pochodzą towary, których przywozu zamierza zabronić?

               2)

               Czy jest zgodna z art. 36 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz z art. 7 ust. 1 dyrektywy 2008/95/WE i z art. 15 ust. 1 dyrektywy (UE) 2015/2436 sprzedaż towaru pod znakiem towarowym powszechnie znanym wewnątrz UE, podczas gdy właściciele figurujący w rejestrze utrzymują globalny wizerunek znaku towarowego w całym EOG, wprowadzający w błąd przeciętnego konsumenta co do pochodzenia handlowego towaru?

               3)

               Czy jest zgodna z art. 36 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz z art. 7 ust. 1 dyrektywy 2008/95/WE i z art. 15 ust. 1 dyrektywy (UE) 2015/2436 sytuacja, gdy właściciel krajowych znaków towarowych identycznych lub podobnych w różnych państwach członkowskich sprzeciwia się przywozowi do państwa członkowskiego, w którym jest właścicielem znaku towarowego, towarów opatrzonych znakiem identycznym lub podobnym do swojego, pochodzących z państwa członkowskiego, w którym nie jest on właścicielem, jeżeli przynajmniej w jednym innym państwie członkowskim, w którym jest właścicielem znaku towarowego, wyraził w sposób wyraźny lub dorozumiany zgodę na przywóz tych samych towarów?

               4)

               Czy jest zgodna z art. 7 ust. 1 dyrektywy 2008/95/WE i z art. 15 ust. 1 dyrektywy (UE) 2015/2436 oraz z art. 36 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej sytuacja, gdy właściciel A znaku towarowego X z jednego państwa członkowskiego sprzeciwia się przywozowi towarów opatrzonych rzeczonym znakiem, jeżeli towary te pochodzą z innego państwa członkowskiego, w którym jest zarejestrowany znak towarowy identyczny z X (Y), należący do właściciela B, który używa jej w obrocie, oraz:

                           —

                           obaj właściciele, A i B, utrzymują intensywne stosunki handlowe i ekonomiczne, choć nie pozostają w ścisłej zależności w zakresie wspólnego korzystania ze znaku towarowego X

                           —

                           obaj właściciele, A i B, prowadzą skoordynowaną strategię w zakresie znaku towarowego, rozmyślnie promując we właściwym kręgu odbiorców wygląd lub wizerunek jednolitego i globalnego znaku towarowego; lub

                           —

                           obaj właściciele, A i B, utrzymują intensywne stosunki handlowe i ekonomiczne, choć nie pozostają w ścisłej zależności w zakresie wspólnego korzystania ze znaku towarowego X, a ponadto prowadzą skoordynowaną strategię w zakresie znaku towarowego, promując we właściwym kręgu odbiorców wygląd lub wizerunek jednolitego i globalnego znaku towarowego?

      (1)  Dz.U. C 202 z 7.6.2002 r.

      (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mająca na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. L 299, s. 25)

      (3)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2436 z dnia 16 grudnia 2015 r. mająca na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. L 336, s. 1)


title: Sprawa C-309/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia Bundesfinanzhof, wydanego dnia 20 kwietnia 2004 r., w sprawach Fleisch-Winter GmbH & Co. KG przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas

text:
               25.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia Bundesfinanzhof, wydanego dnia 20 kwietnia 2004 r., w sprawach Fleisch-Winter GmbH & Co. KG przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas
   (Sprawa C-309/04)
   (2004/C 239/03)
   Dnia 21 lipca 2004 r. do Sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia Bundesfinanzhof (Federalny Trybunał Finansowy, Niemcy) wydanego dnia 20 kwietnia 2004 r. w sprawach Fleisch-Winter GmbH & Co. KG przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas (Główny Urząd Celny, Hamburg-Jonas). Bundesfinanzhof zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy okoliczność, że na podstawie ustaleń urzędu celnego zachodzi podejrzenie, iż towar podlega przewidzianemu w prawie wspólnotowym zakazowi ekspedycji, zgodnie z którym zabroniona jest wysyłka z określonego Państwa Członkowskiego do innego Państwa Członkowskiego lub do państwa trzeciego produktu podlegającego refundacji, wyłącza sama przez się istnienie wysokiej, przyjętej w obrocie jakości w rozumieniu art. 13 zdanie 1 rozporządzenia (EWG) nr 3665/87 (1), bez względu na rzeczywistą jakość i popyt produktu w konkretnym przypadku?

               2)

               Czy złożone w krajowym wniosku o zapłatę zapewnienie co do wysokiej, przyjętej w obrocie jakości w rozumieniu art. 13 zdanie 1 rozporządzenia (EWG) nr 3665/87 należy do danych wymienionych w art. 11 ust. 1 akapit 2 w zw. z art. 3 rozporządzenia (EWG) nr 3665/87?

      (1)  Dz.U. L 351, str. 1.


title: Sprawa C-366/15: Skarga wniesiona w dniu 14 lipca 2015 r. – Komisja Europejska/Rumunia

text:
               19.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/5

         Skarga wniesiona w dniu 14 lipca 2015 r. – Komisja Europejska/Rumunia
   (Sprawa C-366/15)
   (2015/C 346/05)
   Język postępowania: rumuński

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Sanfrutos Cano, L. Nicolae, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rumunia

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych i wykonawczych niezbędnych do zastosowania się do przepisów dyrektywy Komisji 2013/28/UE z dnia 17 maja 2013 r. zmieniającej załącznik II do dyrektywy 2000/53/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji (1), a w każdym razie nie przekazując ich do wiadomości Komisji, Rumunia uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 2 ust. 1 tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Rumunii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 22 sierpnia 2013 r.

      (1)  Dz.U. L 135, s. 14.


title: Wykreślenie sprawy C-395/03

text:
               11.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/29

         Wykreślenie sprawy C-395/03 (1)

   (2005/C 143/48)

      (Język postępowania: niderlandzki)

   Postanowieniem z dnia 25 lutego 2005 r. prezes szóstej izby Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-395/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów.

      (1)  Dz.U. C 264 z 1.11.2003


title: Sprawa T-719/14: Skarga wniesiona w dniu 10 października 2014 r. – Tri Ocean Energy przeciwko Radzie

text:
               15.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 448/34

         Skarga wniesiona w dniu 10 października 2014 r. – Tri Ocean Energy przeciwko Radzie
   (Sprawa T-719/14)
   (2014/C 448/43)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Tri Ocean Energy (Kair, Egipt) (przedstawiciele: P. Saini, QC, B. Kennelly, barrister, i N. Sheikh, solicitor)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady 2014/678/WPZiB z dnia 26 września 2014 r. w sprawie wykonania decyzji 2013/255/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1013/2014 z dnia 26 września 2014 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii w zakresie, w jakim dotyczą one skarżącej; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący niespełnienia przez Radę kryterium wymaganego, aby umieścić nazwisko lub nazwę w wykazie, a mianowicie, że dana osoba jest „odpowiedzialna za brutalne represje wobec ludności cywilnej w Syrii” lub, że dana osoba „czerpie korzyści z reżimu lub go wspiera” lub, że dana osoba jest powiązana z jakąkolwiek taką osobą. Rada nie wykazała, że uzasadnienie, na którym oparto się przeciwko wskazanemu podmiotowi, jest zasadne.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia przez Radę prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej przysługujących skarżącej. Skarżącej nie przedstawiono na żadnym etapie postępowania „rzeczywistych i wiarygodnych dowodów” lub „konkretnych dowodów i informacji” na poparcie argumentów uzasadniających środki ograniczające przyjęte wobec niej, jak wymaga tego orzecznictwo Trybunału.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący nieprzedstawienia skarżącej przez Radę wystarczającego uzasadnienia umieszczenia jej nazwy w wykazie.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący ciężkiego naruszenia przez Radę praw podstawowych skarżącej w postaci prawa własności i renomy skarżącej. Środki ograniczające zostały nałożone bez odpowiednich gwarancji umożliwiających skarżącej skuteczne przedstawienie jej sprawy Radzie. Rada nie wykazała, że istotne naruszenie prawa własności skarżącej jest uzasadnione i proporcjonalne. Naruszenie, którego dopuszczono się wobec skarżącej, ma nie tylko wpływ finansowy, lecz szkodzi także jej renomie.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący popełnienia przez Radę oczywistego błędu w ocenie. Odmiennie niż wskazuje na to jedyny przedstawiony powód umieszczenia nazwy skarżącej w wykazie, brak jest informacji lub dostępnych dowodów na to, że skarżąca faktycznie „wspiera reżim syryjski” oraz że czerpie zyski z reżimu. Rada błędnie zidentyfikowała również skarżącą jako „Tri Ocean Trading alias Tri-Ocean Energy”, sugerując, że obydwie osoby prawne to ten sam podmiot. Skarżąca jest odrębną spółką, inną niż Tri Ocean Trading.


title: Sprawa T-153/10: Skarga wniesiona w dniu 6 kwietnia 2010 r. — Schneider España de Informática przeciwko Komisji

text:
               5.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/45

         Skarga wniesiona w dniu 6 kwietnia 2010 r. — Schneider España de Informática przeciwko Komisji
   (Sprawa T-153/10)
   2010/C 148/74
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Schneider España de Informática, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: P. De Baere i P. Muñiz, lawyers)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2010) 22 final z dnia 18 stycznia 2010 r. stwierdzającej, że zaksięgowanie retrospektywne należności celnych przywozowych jest zasadne i umorzenie tych należności nie jest zasadne w konkretnym przypadku (REM 02/08)

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W przedłożonej skardze skarżąca żąda na podstawie art. 263 TFUE stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 18 stycznia 2010 r., na mocy której strona pozwana stwierdziła, że będące przedmiotem sprawy należności celne przywozowe przypadające od odbiorników telewizji kolorowej powinny zostać zaksięgowane, ponieważ nie zostały spełnione przesłanki zastosowania art. 220 ust. 2 lit. b) Wspólnotowego kodeksu celnego (1). W zaskarżonej decyzji stwierdzono również, że umorzenie należności celnych przywozowych nie jest zasadne w świetle art. 239 Wspólnotowego kodeksu celnego.
   Na poparcie skargi skarżąca podnosi następujące zarzuty:

               Po pierwsze skarżąca podnosi, że strona pozwana naruszyła prawo skarżącej do obrony, ponieważ wydała decyzję opartą jedynie o dokumenty przedłożone przez skarżącą.

               Po drugie strona pozwana naruszyła art. 220 ust. 2 lit. b) Wspólnotowego kodeksu celnego w związku z art. 236 Wspólnotowego kodeksu celnego, ponieważ:

                           —

                           Strona pozwana błędnie stwierdziła, że przepisy antydumpingowe skierowane przeciwko przywozom z krajów trzecich mają automatycznie zastosowanie do towarów będących w swobodnym obrocie w unii celnej UE-Turcja;

                           —

                           Strona pozwana nie poinformowała podmiotów gospodarczych, że rozporządzenie Rady (WE) nr 2584/98 (2) ma również zastosowanie do towarów będących w swobodnym obrocie w unii celnej UE-Turcja;

                           —

                           ewentualnie, strona pozwana błędnie przyjęła, że właściwe władze nie dopuściły się błędu, albowiem władze tureckie błędnie potwierdziły, że cła antydumpingowe nałożone na towary pochodzące z krajów trzecich nie mają zastosowania do towarów będących w swobodnym obrocie w unii celnej UE-Turcja;

                           —

                           Strona pozwana błędnie przyjęła, że właściwe władze nie dopuściły się błędu, albowiem hiszpańskie organy celne błędnie przyjęły, że towary ze świadectwem pochodzenia nie mogły być przedmiotem jakichkolwiek dodatkowych należności lub środków ochrony rynku, i w związku z tym nie poinformowała podmiotów gospodarczych, że dokonywane przez nie przywozy z Turcji mogły być przedmiotem środków polityki handlowej, nawet, jeśli towary te znajdowały się w swobodnym obrocie.

               Ponadto strona skarżąca podnosi, że błąd popełniony przez właściwe organy celne nie mógł być w sposób racjonalny wykryty przez dłużnika działającego w dobrej wierze, który zastosował się do wszelkich wymogów ustanowionych w obowiązujących przepisach w zakresie zgłoszenia celnego.

               Wreszcie, skarżąca podnosi, że znajduje się w szczególnej sytuacji w rozumieniu art. 239 Wspólnotowego kodeksu celnego, i że nie można jej przypisać oszustwa, ani oczywistego zaniedbania zgodnie z tym przepisem.

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 302, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2584/98 z dnia 27 listopada 1998 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 710/95 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz odbiorników telewizji kolorowej pochodzących z Malezji, Chińskiej Republiki Ludowej, Republiki Korei, Singapuru i Tajlandii oraz stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego (Dz.U. L 324, s. 1).


title: Sprawa T-421/08: Skarga wniesiona w dniu 29 września 2008 r. — Performing Right Society przeciwko Komisji

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/42

         Skarga wniesiona w dniu 29 września 2008 r. — Performing Right Society przeciwko Komisji
   (Sprawa T-421/08)
   (2008/C 313/78)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Performing Right Society (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci J. Rivas Andrés i M. Nissen)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 16 lipca 2008 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE i art. 53 EOG (Sprawa COMP/C2/38.698 — CISAC) z powodu braku podania daty, w której naruszenie zostało zapoczątkowane i co za tym idzie, braku ustalenia czasu jego trwania;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 3 lub art. 4 ust. 2 decyzji Komisji z dnia 16 lipca 2008 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE i art. 53 EOG (Sprawa COMP/C2/38.698 — CISAC);

               —

               tytułem żądania ewentualnego stwierdzenie nieważności art. 3 lub art. 4 ust. 2 decyzji Komisji z dnia 16 lipca 2008 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE i art. 53 EOG (Sprawa COMP/C2/38.698 — CISAC) w zakresie, w jakim odnosi się ona do strony skarżącej;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty
   W drodze niniejszej skargi skarżąca na podstawie art. 230 WE wnosi o stwierdzenie nieważności w całości lub częściowo decyzji Komisji C(2008) 3435 z dnia 16 lipca 2008 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE i art. 53 EOG (Sprawa COMP/C2/38.698 — CISAC).
   W ramach pierwszego zarzutu skarżąca twierdzi, iż uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawiera argumentów pozwalających na stwierdzenie istnienia naruszenia odnoszącego się do któregokolwiek z następujących trzech sposobów używania: transmisji satelitarnej, retransmisji internetowej lub droga kablową. Z tego względu skarżąca wnosi, że Komisja nie dostarczyła dowodów odnoszących się do mającej jej zdaniem miejsce uzgodnionej praktyki obejmującej wszystkich członków CISAC z terytorium EOG i polegającej na ograniczeniu przez nich zakresów ich wzajemnych kompetencji do terytoriów państw, w których poszczególni członkowie maja siedzibę. Zdaniem skarżącej stanowi to błąd w ustaleniach oraz naruszenie art. 81 WE oraz art. 253 WE. Skarżąca twierdzi, że zachowania poszczególnych członków CISAC z terytorium EOG nie pokrywają się, na co wskazują wyjątki od podziału terytorialnego wspomniane także w samej zaskarżonej decyzji. Poza tym skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja narusza także art. 2 i art. 16 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 (1) gdyż nie posiada ona odpowiedniego uzasadnienia ze względu na brak podania w niej daty początku naruszeń i co za tym idzie, czasu ich trwania, co w szczególności odnosi się do uzgodnionej praktyki.
   W ramach drugiego zarzutu skarżąca twierdzi, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest błędne, jako że nie udowadnia, iż skarżąca brała udział w uzgodnionej praktyce, która miała mieć miejsce. Następnie zdaniem skarżącej jej zachowanie można wyjaśnić w inny rozsądny sposób aniżeli poprzez stwierdzenie istnienia uzgodnionej praktyki, a mianowicie, że dokonywała ona wyborów, które są korzystniejsze z handlowego punktu widzenia. Ponadto podnosi ona, że w zgodzie z utrwalonym orzecznictwem Komisja powinna była ustalić, czy wyznaczenie jednego lub więcej dodatkowych podmiotów zbiorowego zarządzania w celu umożliwienia rywalizacji zarówno z miejscowym podmiotem zbiorowego zarządzania, jak i z podmiotem bezpośrednio udzielającym licencji stanowi z punktu widzenia działalności gospodarczej jednostkowe zachowanie, które jest racjonalne.
   W ramach trzeciego zarzutu podniesionego przez skarżącą środki prawne ustanowione przez art. 4 ust. 2 zaskarżonej decyzji prowadzą do niepewności prawnej, są nieuzasadnione, nie są niezbędne lub proporcjonalne dla celu zakończenia zarzucanego naruszenia.
   W ramach czwartego zarzutu skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła jej prawo do bycia wysłuchaną poprzez niepoinformowanie jej o powodach braku akceptacji zaproponowanych zobowiązań.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. 2003, L 1 s. 1).


title: Sprawa C-281/09: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 24 listopada 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 89/552/EWG — Rozpowszechnianie telewizyjne — Spoty reklamowe — Czas nadawania)

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/3

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 24 listopada 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii
      (Sprawa C-281/09) (1)

      (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 89/552/EWG - Rozpowszechnianie telewizyjne - Spoty reklamowe - Czas nadawania)
      (2012/C 25/04)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Lozano Palacios i C. Vrignon, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: N. Díaz Abad, pełnomocnik)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: S. Behzadi-Spencer i S. Hathaway, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 3 ust. 2 i art. 18 ust. 2 dyrektywy Rady 89/552/EWG z dnia 3 października 1989 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej (Dz.U. L 298, s. 23) — Czas nadawania przeznaczony na spoty reklamowe.

         Sentencja

                  1)

                  Dopuszczając, aby określone rodzaje reklam takie jak reportaże reklamowe, spoty telepromocyjne, ogłoszenia reklamowe o sponsorowaniu i miniaudycje reklamowe były nadawane w programach telewizji hiszpańskiej przez okres przekraczający maksymalny limit 20 % czasu emisji na godzinę zegarową przewidziany w art. 18 ust. 2 dyrektywy Rady 89/552/EWG z dnia 3 października 1989 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej, zmienionej dyrektywą 97/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 czerwca 1997 r., Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, jakie ciążą na nim na mocy art. 3 ust. 2 tej dyrektywy.

                  2)

                  Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 256 z 24.10.2009.


title: Sprawa T-341/08: Skarga wniesiona w dniu 19 sierpnia 2008 r. — Hess Group przeciwko OHIM — Coloma Navarro (COLOMÉ)

text:
               25.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/41

         Skarga wniesiona w dniu 19 sierpnia 2008 r. — Hess Group przeciwko OHIM — Coloma Navarro (COLOMÉ)
   (Sprawa T-341/08)
   (2008/C 272/81)
   Język skargi: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Hess Group AG (Bern, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci E. Armijo Chávarri, A. Castán Pérez-Gómez)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: José Félix Coloma Navarro (Badajoz, Hiszpania)
   Żądania strony skarżącej

               —

               orzeczenie, że skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 21 maja 2008 r. została wniesiona w terminie i z dochowaniem wymogów formalnych, oraz w drodze właściwego postępowania stwierdzenie nieważności tej decyzji i wyraźne obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: Słowny znak towarowy „COLOMÉ” (zgłoszenie nr 2.140.283) dla towarów z klasy 33 (wina)

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: José Félix Coloma Navarro

      Prawo ze znaku towarowego przysługujące stronie wnoszącej o unieważnienie: Graficzne hiszpańskie znaki towarowe „COLOMA” zarejestrowane dla towarów z klasy 33 (wina)

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Uwzględnienie wniosku o unieważnienie

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.


title: Sprawa T-166/05: Skarga wniesiona w dniu 29 kwietnia 2005 r. przez Borax Europe Ltd. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               25.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/29

         Skarga wniesiona w dniu 29 kwietnia 2005 r. przez Borax Europe Ltd. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-166/05)
   (2005/C 155/56)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 29 kwietnia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Borax Europe Ltd., z siedzibą w Guildford (Zjednoczone Królestwo), reprezentowanej przez adwokatów D. Vandermeerscha i K. Nordlandera, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji SG/B/2/IS/md D(2005) 1644 z dnia 21 lutego 2005 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty są identyczne z podniesionymi w sprawie T-121/05.