title: Sprawa C-35/09: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 1 lipca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione, Włochy) — Ministero dell’Economia e delle Finanze, Agenzia delle Entrate przeciwko Paolowi Speranzy (Podatki pośrednie — Podatek od podwyższenia kapitału zakładowego — Artykuł 4 ust. 1 lit. c) dyrektywy 69/335/EWG — Przepisy krajowe przewidujące opodatkowanie rejestracji czynności podwyższenia kapitału zakładowego spółki — Solidarne zobowiązanie podatkowe ciążące na spółce będącej beneficjentem oraz na notariuszu — Brak rzeczywistego wniesienia wkładów kapitałowych — Ograniczenie dostępności środków dowodowych)

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/11

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 1 lipca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione, Włochy) — Ministero dell’Economia e delle Finanze, Agenzia delle Entrate przeciwko Paolowi Speranzy
   (Sprawa C-35/09) (1)

   (Podatki pośrednie - Podatek od podwyższenia kapitału zakładowego - Artykuł 4 ust. 1 lit. c) dyrektywy 69/335/EWG - Przepisy krajowe przewidujące opodatkowanie rejestracji czynności podwyższenia kapitału zakładowego spółki - Solidarne zobowiązanie podatkowe ciążące na spółce będącej beneficjentem oraz na notariuszu - Brak rzeczywistego wniesienia wkładów kapitałowych - Ograniczenie dostępności środków dowodowych)
   2010/C 234/16
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Corte suprema di cassazione (Włochy)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ministero dell’Economia e delle Finanze, Agenzia delle Entrate

      Strona pozwana: Paolo Speranza

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Corte suprema di cassazione — Wykładnia art. 4 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 69/335/EWG z dnia 17 lipca 1969 r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału (Dz.U. L 249, s. 25) — Uchwała zgromadzenia wspólników o przekształceniu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w spółkę akcyjną — Podatek od związanego z tym podwyższenia kapitału zakładowego — Przepisy krajowe stanowiące, że za zapłatę podatku solidarnie odpowiedzialni są spółka dokonująca podwyższenia kapitału i notariusz.

      Sentencja

               1)

               Artykuł 4 ust. 1 lit. c) oraz art. 5 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 69/335/EWG z dnia 17 lipca 1969 r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału w brzmieniu ustalonym na mocy dyrektywy Rady 85/303/EWG z dnia 10 czerwca 1985 r. należy interpretować w ten sposób, że przepisy te nie zabraniają państwu członkowskiemu określić, że chwila zarejestrowania czynności podwyższenia kapitału zakładowego spółki jest chwilą, w której następuje zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego z tytułu podatku kapitałowego, pod warunkiem jednak, że zachowany zostanie związek pomiędzy pobraniem tego podatku a rzeczywistym wniesieniem wkładów na rzecz spółki będącej beneficjentem podwyższenia kapitału. Jeżeli w czasie dokonywania tej czynności wkłady nie zostały jeszcze wniesione i jeśli nie jest pewne, czy zostaną one wniesione, państwo członkowskie nie może żądać zapłaty podatku kapitałowego, dopóki wniesienie wkładów nie stanie się pewne. Zasadę skuteczności należy interpretować w ten sposób, iż niezgodne z nią są przepisy krajowe, które ograniczają dostępność środków dowodowych służących do wykazania przed sądami podatkowymi braku rzeczywistego wniesienia wkładów na pokrycie uchwalonego przez spółkę podwyższenia kapitału zakładowego do możliwości powołania się na prawomocny wyrok cywilny stwierdzający nieważność lub unieważniający rejestrację, tak iż podatek kapitałowy musi zostać w każdym wypadku zapłacony, a jego zwrot może być uzyskany jedynie w oparciu o taki wyrok cywilny.

               2)

               Dyrektywę 69/335 w brzmieniu ustalonym na mocy dyrektywy 85/303 należy interpretować w ten sposób, że nie zabrania ona państwu członkowskiemu wprowadzania odpowiedzialności solidarnej funkcjonariusza publicznego, który sporządził lub przyjął akt podwyższenia kapitału zakładowego spółki, pod warunkiem że funkcjonariuszowi temu przysługuje roszczenie zwrotne przeciwko spółce będącej beneficjentem wkładu.

      (1)  Dz.U. C 82 z 4.4.2009.


title: Sprawa T-217/05: Skarga wniesiona w dniu 3 czerwca 2005 r. przez Marker Völkl International GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

text:
               20.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/25

         Skarga wniesiona w dniu 3 czerwca 2005 r. przez Marker Völkl International GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   (Sprawa T-217/05)
   (2005/C 205/46)
   Język, w którym została sporządzona skarga: niemiecki
   W dniu 3 czerwca 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Marker Völkl International GmbH, z siedzibą w Baar (Szwajcaria), reprezentowanej przez adwokata J. Bauera, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).
   Uczestnikiem postępowania przed pierwszą Izbą Odwoławczą była również Icon Health & Fitness Italia S.P.A, z siedzibą w Perugii (Włochy).
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               1)

               stwierdzenie nieważności decyzji pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 1 kwietnia 2005 r. w sprawie R 708/2004-1;

               2)

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               Skarżąca

               Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:

               Słowny znak towarowy „MOTION” dla towarów z klasy 25 i 28 (zgłoszenie nr 2 099 687)

               Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie:

               Icon Health & Fitness Italia S.P.A

               Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie:

               Słowny znak towarowy „FIT MOTION” dla towarów z klasy 25 i 28 (wspólnotowy znak towarowy nr 2 099 87)

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów:

               Odrzucenie zgłoszenia nr 2 099 687

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Nieuwzględnienie odwołania

               Podniesione zarzuty:

               Decyzja Izby Odwoławczej narusza art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, ponieważ w odniesieniu do porównywanych znaków towarowych nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd z uwagi na to, że znak, na który powołano się w sprzeciwie, pozbawiony jest charakteru odróżniającego, tudzież posiada charakter mało odróżniający, a podobieństwo porównywanych znaków towarowych jest niewielkie.


title: Sprawa T-356/14: Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2015 r. – CareAbout/OHIM – Florido Rodríguez (Kerashot) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Kerashot — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy K KERASOL — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Częściowa odmowa rejestracji dokonana przez izbę odwoławczą)

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/47

         Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2015 r. – CareAbout/OHIM – Florido Rodríguez (Kerashot)
   (Sprawa T-356/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Kerashot - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy K KERASOL - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Częściowa odmowa rejestracji dokonana przez izbę odwoławczą))
   (2016/C 048/53)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: CareAbout GmbH (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci P. Mes, C. Graf von der Groeben, G. Rother, J. Bühling, A. Verhauwen, J. Künzel, D. Jestaedt, M. Bergermann, J. Vogtmeier i A. Kramer)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: S. Palmero Cabezas, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM był również: José Luis Florido Rodríguez (Sevilla, Hiszpania)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 24 marca 2014 r. (sprawa R 1569/2013-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Josém Luisem Florido Rodríguezem a CareAbout GmbH.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               CareAbout GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 253 z 4.8.2014.


title: Sprawa T-264/11 P: Odwołanie wniesione w dniu 21 maja 2011 r. przez Carla De Nicolę od wyroku wydanego w dniu 8 marca 2011 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-59/09 De Nicola przeciwko EBI

text:
               16.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/30

         Odwołanie wniesione w dniu 21 maja 2011 r. przez Carla De Nicolę od wyroku wydanego w dniu 8 marca 2011 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-59/09 De Nicola przeciwko EBI
   (Sprawa T-264/11 P)
   2011/C 211/64
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Carlo De Nicola (Strassen, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat L. Isola)

      Druga strona postępowania: Europejski Bank Inwestycyjny

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu, orzekającego jako instancja odwoławcza, o to, by oddalając wszystkie żądania przeciwne, częściowo zmienił zaskarżony wyrok i uwzględnił żądania dotyczące środków dowodowych oraz uwzględnił pozostałe żądania w ramach skargi, a także obciążył EBI kosztami postępowania w obu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi siedem zarzutów.

         W przedmiocie żądań stwierdzenia nieważności

               1)

               Wnoszący odwołanie utrzymuje, że Sąd do spraw Służby Publicznej całkowicie pominął żądanie stwierdzenia nieważności notatki służbowej nr HR/Coord/2008-0038/BK z dnia 22 września 2008 r., podczas gdy zgodził się z obroną EBI, która uważa, że EBI słusznie nie przedstawił wnoszącemu odwołanie kopii nagrania dźwiękowego ze spotkania przed komisją odwoławczą ani oficjalnego protokołu ze spotkania, a tym samym, reasumując, EBI może przeinaczać fakty, ponieważ nie jest możliwe przedstawienie dowodu przeciwnego.

               2)

               Wnoszący odwołanie żąda również stwierdzenia nieważności decyzji komisji odwoławczej.
               Sąd do spraw Służby Publicznej, przez analogię z postępowaniami dotyczącymi art. 90 regulaminu pracowniczego, uznał, że identyczność żądań (przedstawionych najpierw w ramach postępowania administracyjnego, a następnie przed nim) pozwalała mu na zbadanie jedynie drugiego z nich i uznał, że pierwsze żądanie zawiera się całkowicie w drugim. Wnoszący odwołanie kwestionuje zastosowanie omawianego art. 90 i utrzymuje, że miał prawo do tego, by Sąd do spraw Służby Publicznej orzekł stwierdzenie nieważności, ponieważ rozpatrywany dokument został włączony do jego akt osobowych i mógł mieć negatywne konsekwencje dla jego dalszej kariery.

               3)

               Wreszcie, Sąd do spraw Służby Publicznej oddalił wniosek o stwierdzenie nieważności awansów, ponieważ był on złożony z przekroczeniem terminu. C. De Nicola uważa, że decyzja ta jest niezgodna z prawem z czterech powodów.

         Żądanie stwierdzenia

               4)

               Wnoszący odwołanie żąda, by Sąd do spraw Służby Publicznej stwierdził, że dręczenie, jakiemu był poddawany przez 18 lat, powinno być oceniane całościowo i przedstawia wszystkie formy mobbingu, jakie wyróżniono w doktrynie i orzecznictwie w zakresie prawa pracy. Wnoszący odwołanie oznajmia w tym miejscu, że dokument zatytułowany „Polityka w zakresie respektowania godności osoby w miejscu pracy” (który nawet nie definiuje mobbingu) ma niewłaściwy charakter i kwestionuje stanowisko Sądu do spraw Służby Publicznej, który orzekł, że jego wniosek jest niedopuszczalny, ponieważ ma na celu uzyskanie, co nie jest dozwolone, oświadczeń co do zasady lub nakazów względem EBI. Wnoszący odwołanie uważa, że jego wniosek został zniekształcony. Żądał on bowiem, by Sąd do spraw Służby Publicznej stwierdził nadużycia, jakich w stosunku do niego dopuścili się niektórzy członkowie personelu, by orzekł, że to dręczenie, rozpatrywane całościowo, stanowiło czyn określany pojęciem „mobbingu”, i by przypisał odpowiedzialność za takie działania EBI jako zleceniodawcy.

               5)

               Wnoszący odwołanie podważa część wyroku, w której z naruszeniem art. 41 regulaminu pracowniczego EBI, Sąd do spraw Służby Publicznej utrzymywał wyróżnienie nieistniejącej potrzeby postępowania per analogiam i sam stworzył system obowiązujący EBI, z naruszeniem jego autonomii.

               6)

               Ponadto sąd a quo błędnie zastosował do umowy o pracę prawa prywatnego normy, które zostały przyjęte tylko dla urzędników i co gorsza, postanowił zastosować do bezprawnych czynów popełnionych przez pewnych członków personelu uregulowanie przewidziane w zakresie działań administracyjnych.

         Żądania przed Sądem do spraw Służby Publicznej

               7)

               Wnoszący odwołanie przedstawił trzy żądania: 1. nakazania zakończenia mobbingu; 2. zasądzenia na rzecz skarżącego odszkodowania za poniesione uszczerbek na zdrowiu i szkodę oraz zadośćuczynienia za doznaną krzywdę; oraz 3. obciążenia strony przeciwnej kosztami.
               Sąd nie wypowiedział się w zasadzie w przedmiocie pierwszego żądania.
               Oddalił drugie, po tym jak je zniekształcił, ponieważ skarżący wnosił o odszkodowanie w konsekwencji bezprawnego zachowania EBI, niezależnie od ewentualnej kwalifikacji tego zachowania rozpatrywanego w sposób jednostkowy.
               W każdym razie, [skarżący] uważa, że wniosek ten nie jest niedopuszczalny w braku „jakiegokolwiek aktu niekorzystnego”, z którym można byłoby powiązać żądania odszkodowawcze. Sporny stosunek pracy posiada bowiem charakter prywatny, i powstaje tu kwestia czynów bezprawnych, a nie działań.
               Sąd oddalił trzecie żądanie, uznając, co nie jest prawdą, że skarżący nie wnosił o obciążenie EBI kosztami postępowania.


title: Sprawa T-265/13: Wyrok Sądu z dnia 18 września 2014 r. – Polo/Lauren przeciwko OHIM – FreshSide (Przedstawienie chłopca na rowerze trzymającego młotek dwuobuchowy) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego chłopca na rowerze trzymającego młotek dwuobuchowy — Wcześniejsze graficzne, wspólnotowy i krajowy, znaki towarowe przedstawiające gracza polo — Względne podstawy odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               3.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 388/14

         Wyrok Sądu z dnia 18 września 2014 r. – Polo/Lauren przeciwko OHIM – FreshSide (Przedstawienie chłopca na rowerze trzymającego młotek dwuobuchowy)
   (Sprawa T-265/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego chłopca na rowerze trzymającego młotek dwuobuchowy - Wcześniejsze graficzne, wspólnotowy i krajowy, znaki towarowe przedstawiające gracza polo - Względne podstawy odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009])
   2014/C 388/17
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: The Polo/Lauren Company, LP (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: S. Davies, solicitor, J. Hill, barrister, i R. Black, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: P. Bullock i N. Bambara, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: FreshSide Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat N. Lockett)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 1 marca 2013 r. (sprawa R 15/2012-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między The Polo/Lauren Company, LP a FreshSide Ltd.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 1 marca 2013 r. (sprawa R 15/2012-2).

               2)

               OHIM pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez The Polo/Lauren Company, LP.

               3)

               FreshSide Ltd pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 207 z 20.7.2013.


title: Sprawa C-211/15 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 października 2016 r. – Orange, dawniej France Télécom/Komisja Europejska (Odwołanie — Konkurencja — Pomoc państwa — Pomoc przyznana przez Republikę Francuską na rzecz France Télécom — Reforma systemu finansowania świadczeń emerytalnych urzędników państwowych zatrudnionych we France Télécom — Zmniejszenie wysokości rekompensaty, jaka miała zostać wypłacona na rzecz skarbu państwa przez France Télécom — Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym pod pewnymi warunkami — Pojęcie „pomocy” — Pojęcie „korzyści gospodarczej” — Selektywność — Zakłócenie konkurencji — Przeinaczenie okoliczności faktycznych — Brak uzasadnienia — Zastąpienie uzasadnienia innym uzasadnieniem)

text:
               9.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/14

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 października 2016 r. – Orange, dawniej France Télécom/Komisja Europejska
   (Sprawa C-211/15 P) (1)

   ((Odwołanie - Konkurencja - Pomoc państwa - Pomoc przyznana przez Republikę Francuską na rzecz France Télécom - Reforma systemu finansowania świadczeń emerytalnych urzędników państwowych zatrudnionych we France Télécom - Zmniejszenie wysokości rekompensaty, jaka miała zostać wypłacona na rzecz skarbu państwa przez France Télécom - Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym pod pewnymi warunkami - Pojęcie „pomocy” - Pojęcie „korzyści gospodarczej” - Selektywność - Zakłócenie konkurencji - Przeinaczenie okoliczności faktycznych - Brak uzasadnienia - Zastąpienie uzasadnienia innym uzasadnieniem))
   (2017/C 006/17)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Orange, dawniej France Télécom (przedstawiciele: adwokaci S. Hautbourg i S. Cochard-Quesson)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Stromsky i L. Flynn, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Orange zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 245 z 27.7.2015.


title: Sprawa C-34/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 21 stycznia 2010 r. — Brüstle przeciwko Greenpeace

text:
               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 21 stycznia 2010 r. — Brüstle przeciwko Greenpeace
   (Sprawa C-34/10)
   2010/C 100/29
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Oliver Brüstle

      Strona pozwana: Greenpeace e.V.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Co należy rozumieć pod pojęciem „embriony ludzkie” zawartym w art. 6 ust. 2 lit. c) dyrektywy 98/44/WE (1)?

                           a)

                           Czy obejmuje ono wszystkie stadia rozwoju życia ludzkiego od zapłodnienia komórki jajowej, czy też muszą być spełnione dodatkowe przesłanki jak na przykład osiągnięcie określonego stadium rozwoju?

                           b)

                           Czy obejmuje ono również następujące organizmy:

                                       1)

                                       niezapłodnione ludzkie komórki jajowe, w które wszczepiono jądro komórkowe pochodzące z dojrzałej komórki ludzkiej;

                                       2)

                                       niezapłodnione ludzkie komórki jajowe, które zostały pobudzone do podziału i dalszego rozwoju w drodze partenogenezy?

                           c)

                           Czy obejmuje ono również komórki macierzyste, które zostały pozyskane z embrionów ludzkich w stadium blastocysty?

               2)

               Co należy rozumieć pod pojęciem „wykorzystywanie embrionów ludzkich do celów przemysłowych lub handlowych”? Czy obejmuje ono każde wykorzystanie handlowe w rozumieniu art. 6 ust. 1 dyrektywy, w szczególności również wykorzystanie do celów badań naukowych?

               3)

               Czy wiedza techniczna jest wyłączona od opatentowania na mocy art. 6 ust. 2 lit. c) dyrektywy również wtedy, gdy wykorzystanie embrionów ludzkich nie należy do wiedzy technicznej zastrzeżonej patentem, ale jest niezbędną przesłanką zastosowania tej wiedzy,

                           a)

                           ponieważ patent dotyczy wyrobu, którego wytworzenie wymaga uprzedniego zniszczenia embrionów ludzkich,

                           b)

                           lub ponieważ patent dotyczy sposobu, dla którego wyrób taki jest konieczny jako materiał wyjściowy?

      (1)  Dyrektywa 98/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 lipca 1998 r. w sprawie ochrony prawnej wynalazków biotechnologicznych (Dz.U. L 213, s.13).


title: Sprawa C-372/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgerichts München (Niemcy) w dniu 6 lipca 2016 r. – Soha Sahyouni/Raja Mamisch

text:
               19.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/33

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgerichts München (Niemcy) w dniu 6 lipca 2016 r. – Soha Sahyouni/Raja Mamisch
   (Sprawa C-372/16)
   (2016/C 343/45)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberlandesgericht München

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Soha Sahyouni

      Strona pozwana: Raja Mamisch

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy określony w art. 1 rozporządzenia Rady (UE) nr 1259/2010 (1) z dnia 20 grudnia 2010 r. w sprawie wprowadzenia w życie wzmocnionej współpracy w dziedzinie prawa właściwego dla rozwodu i separacji prawnej zakres stosowania obejmuje także rozwód prywatny – tu: poprzez jednostronne oświadczenie jednego z małżonków przed sądem religijnym w Syrii na podstawie prawa szariatu?

               2)

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:
               Czy stosując rozporządzenie (UE) nr 1259/2010 w wypadkach rozwodu prywatnego [w ramach badania] art. 10:

                           (1)

                           należy oprzeć się w sposób abstrakcyjny na porównaniu, zgodnie z którym właściwe prawo na podstawie art. 8 zapewnia wprawdzie również drugiemu małżonkowi dostęp do rozwodu, który jednak ze względu na płeć tego małżonka związany jest z innymi przesłankami procesowymi i materialnymi niż dostęp pierwszego z małżonków,
                           lub

                           (2)

                           obowiązywanie tej normy zależy od tego, czy zastosowanie dyskryminującego abstrakcyjnie prawa obcego dyskryminuje również w danym wypadku – w sposób konkretny?

               3)

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 2 (2):
               Czy zgoda dyskryminowanego małżonka na rozwód – również w formie zatwierdzonego przyjęcia świadczeń wyrównawczych – stanowi już powód dla niezastosowania normy?

      (1)  Dz.U. 2010 L 343, s. 10.


title: Sprawa T-472/15 P: Wyrok Sądu z dnia 1 marca 2017 r. – ESDZ/Gross (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Awans — Postępowanie w sprawie awansu (2013) — Nieumieszczenie na liście urzędników awansowanych — Brak naruszenia prawa)

text:
               18.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/26

         Wyrok Sądu z dnia 1 marca 2017 r. – ESDZ/Gross
   (Sprawa T-472/15 P) (1)

   ((Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Awans - Postępowanie w sprawie awansu (2013) - Nieumieszczenie na liście urzędników awansowanych - Brak naruszenia prawa))
   (2017/C 121/37)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ) (przedstawiciele: początkowo S. Marquardt i M. Silva, następnie S. Marquardt, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów M. Troncoso Ferrer, S. Moya Izquierdo i F.-M. Hislaire)

      Druga strona postępowania: Philipp Oliver Gross (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci J.-N. Louis i N. de Montigny)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 3 czerwca 2015 r., Gross/ESDZ (F-78/14, EU:F:2015:52).

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ) pokrywa własne koszty i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Philippa Olivera Grossa w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U. C 346 z 19.10.2015.


title: Sprawa T-130/14 P: Odwołanie wniesione w dniu 24 lutego 2014 r. przez Radę Unii Europejskiej od wyroku wydanego w dniu 12 grudnia 2013 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-142/11 Simpson przeciwko Radzie

text:
               5.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 135/53

         Odwołanie wniesione w dniu 24 lutego 2014 r. przez Radę Unii Europejskiej od wyroku wydanego w dniu 12 grudnia 2013 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-142/11 Simpson przeciwko Radzie
   (Sprawa T-130/14 P)
   2014/C 135/68
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i A. Bisch, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Erik Simpson (Bruksela, Belgia)

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej z dnia 12 grudnia 2013 r. w sprawie F-142/11 Erik Simpson przeciwko Radzie w zakresie, w jakim została w nim stwierdzona nieważność decyzji Rady Unii Europejskiej z dnia 9 grudnia 2010 r. oraz obciążono Radę Unii Europejskiej jej własnymi kosztami postępowania oraz kosztami poniesionymi przez E. Simpsona;

               —

               przekazanie sprawy do Sądu do spraw Służby Publicznej celem ponownego rozpoznania; oraz

               —

               obciążenie skarżącego w pierwszej instancji kosztami niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący je podnosi jeden zarzut, w którym twierdzi, że wnioski Sądu do spraw Służby Publicznej, zgodnie z którymi zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem ze względu na naruszenie obowiązku uzasadnienia, są oparte na błędnych założeniach z uwagi na wypaczenie dowodów i w związku z tym nie mogą zostać podtrzymane.


title: Sprawa T-404/08: Skarga wniesiona w dniu 20 września 2008 r. — Fluorsid i Minmet przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/52

         Skarga wniesiona w dniu 20 września 2008 r. — Fluorsid i Minmet przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-404/08)
   (2008/C 301/88)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Fluorsid SpA (Assemini, Włochy) i Minmet Co. (Lozanna, Szwajcaria) (przedstawiciele: L. Vasques i F. Perego, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej C(2008) 3043 z dnia 25 czerwca 2008 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE i art. 53 porozumienia EOG, sprawa COMP/39.180 — Fluorek Glinu, podanej do wiadomości spółek Fluorsid i Minmet odpowiednio w dniu 11 lipca 2008 r. i w dniu 9 lipca 2008 r., lub, tytułem ewentualnym, obniżenie kwoty grzywny nałożonej na Minmet i Fluorsid w ramach tej decyzji na podstawie art. 44 § 2 regulaminu Sądu.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnosząc niniejszą skargę, spółki Fluorsid i Minmet mają za cel podważenie decyzji, w drodze której Komisja Europejska stwierdziła naruszenie art. 81 ust. 1 traktatu i art. 53 ust. 1 porozumienia EOG, i, w konsekwencji, nałożyła na nie grzywnę w wysokości 1 600 000 (miliona sześciuset tysięcy) EUR, za którą spółki te odpowiadają solidarnie.
   Swe żądania skarżące opierają na następujących zarzutach:

               —

               braku dowodów wskazujących na ewentualne naruszenie porozumienia EOG i art. 81 traktatu; w tym kontekście skarżące podkreślają, iż nie można było założyć, że cztery małe przedsiębiorstwa, z których jedno nawet nie prowadziło w 2000 r. sprzedaży na obszarze EOG, mogłyby — choćby w oderwaniu od realiów rynku — same narzucić ceny wielkim producentom aluminium (zwanym także „hutami”) na rynku, na którym decydujący wpływ na ceny ma podaż, a nie popyt;

               —

               naruszeniu obowiązku uzasadnienia w zakresie dotyczącym dowodów na bezprawne zachowanie stanowiącym naruszenie art. 253 traktatu i art. 2 rozporządzenia 1/2003 i polegającym na potajemnej zmianie zarzucanego naruszenia, w celu wprowadzenia ułatwień dla Komisji w zakresie spoczywającego na niej ciężaru dowodu; skarżące podnoszą w tym kontekście, że Komisja była w stanie uzyskać dowody wskazujące jedynie na wymianę informacji miedzy konkurentami, a nie na zawieranie wprowadzających ograniczenia na rynku porozumień. Taka zmiana przedmiotu bezprawnego zachowania była korzystna dla Komisji, która mogła powołać się — zdaniem skarżących niesłusznie — na mechanizmy per se rule przewidziane dla hard core restrictions, ułatwiając sobie w ten sposób przeprowadzenie dowodzenia w sprawie, a także stwarzając możliwość pominięcia faktu, iż zarzucane czyny nie wywołały żadnych skutków na rynku.

               —

               naruszeniu nie tylko art. 253 i art. 173 traktatu, ale także art. 27 rozporządzenia 1/2003 oraz prawa do obrony w zakresie w jakim, ze względu na brak uwzględnienia w piśmie w sprawie przedstawienia zarzutów wniosku o wzięcie pod uwagę współpracy (leniency) ze strony spółki Fluorsid, Komisja przeprowadziła niektóre czynności dochodzeniowe i włączyła niektóre dokumenty do akt postępowania już po wydaniu pisma w sprawie przedstawienia zarzutów oraz zarzuciła w końcowej decyzji bezprawne zachowanie inne niż to, które było przedmiotem pisma w sprawie przedstawienia zarzutów (naruszenie o charakterze ciągłym oraz czyn bezprawny trwający 6 miesięcy).

         Skarżący podnoszą także, iż:

               —

               w decyzji końcowej, w celu poparcia tezy o współudziale Minmetu, Komisja powołała się na obciążające te spółkę dokumenty, które nie zostały w żaden sposób wskazane w piśmie w sprawie przedstawienia zarzutów;

               —

               Komisja, poza całkowitym pominięciem w piśmie w sprawie przedstawienia zarzutów wniosku o wzięcie pod uwagę współpracy ze strony spółki Fluorsid, co stanowi naruszenie prawa do obrony, uwzględniła później w aktach sprawy zarówno wniosek o wzięcie pod uwagę współpracy ze strony skarżących, jak i załącznik do wniosku o wzięcie pod uwagę współpracy złożony już po wydaniu pisma w sprawie przedstawienia zarzutów; w ten sposób Komisja i) doprowadziła do stanu niepewności odnośnie współpracy, ujemnie wpływając na treść przysługującego skarżącym prawa do obrony i terminy go dotyczące, co stanowi naruszenie reguł zawartych w pkt 29 komunikatu Komisji w sprawie zwalniania z grzywien, ii) kontynuowała czynności dochodzeniowe po wydaniu pisma w sprawie przedstawienia zarzutów, włączając nowe dokumenty do akt, i naruszając w ten sposób podstawowe zasady postępowania ze szkodą dla wszystkich jego stron.

               —

               Komisja określiła rynek geograficzny fluorku glinu w sposób niespójny i pozbawiony należytego uzasadnienia oraz określiła w sposób całkowicie nielogiczny jego wartość.


title: Sprawa C-481/11 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 13 lipca 2011 r. w sprawie T-351/11 Djédjé przeciwko Radzie, wniesione w dniu 21 września 2011 r. przez Alcide Djédjégo

text:
               7.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/5

         Odwołanie od postanowienia Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 13 lipca 2011 r. w sprawie T-351/11 Djédjé przeciwko Radzie, wniesione w dniu 21 września 2011 r. przez Alcide Djédjégo
   (Sprawa C-481/11 P)
   2012/C 6/06
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Alcide Djédjé (przedstawiciele: adwokaci L. Bourthoumieux, J. Vergès, R. Dumas i M. Ceccaldi)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               orzeczenie, że skarga Alcide Djédjégo jest dopuszczalna;

               —

               uchylenie postanowienia z dnia 13 lipca 2011 r. w sprawie T-351/11 stwierdzającego niedopuszczalność skargi;

               —

               przekazanie sprawy Sądowi w celu umożliwienia wnoszącemu odwołanie powołania się na swoje prawa;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania na podstawie art. 69 i 73 regulaminu postępowania przed Trybunałem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący je podnosi następujące zarzuty:

               —

               Siła wyższa w postaci wojny przerywająca prekluzję. Wydarzenia, z którymi wnoszący odwołanie zetknął się w od listopada 2010 r. w Wybrzeżu Kości Słoniowej, stanowią wypadek siły wyższej w rozumieniu art. 45 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z uwagi stan wojny, którego skutkiem było przerwanie terminów prekluzji w odniesieniu do aktów przyjętych wobec niego przez Radę.

               —

               Obecny wypadek siły wyższej w postaci wojny stanowi dla wnoszącego odwołanie przeszkodę w korzystaniu z możliwości swobodnego wykonywania prawa do zaskarżenia aktów, które w sposób oczywisty naruszają prawa podstawowe.

               —

               Prawa i wolności podstawowe są nadrzędne w stosunku do zasady pewności prawa. Przytaczając zasadę pewności prawa w celu stwierdzenia niedopuszczalności żądania wnoszącego odwołanie, Sąd naruszył jego zdaniem prawo podstawowe dostępu do sądu i praw do obrony. Wnoszący odwołanie został w ten sposób pozbawiony prawa do bycia wysłuchanym przez właściwy sąd.

               —

               Brak możliwości powołania się wobec wnoszącego odwołanie na termin uwzględniający odległość i termin do wniesienia skargi w wypadku wojny. Na termin uwzględniający odległość i termin do wniesienia skargi nie można powołać się przeciwko osobie zamieszkującej w państwie, w którym toczy się wojna. Takie terminy mają zastosowanie jedynie w czasie pokoju i na kontynencie europejskim. Tymczasem wnoszący odwołanie przebywa na innym kontynencie i z tego powodu ścisłe stosowanie art. 102 regulaminu postępowania przed Sądem w niniejszej sprawie stanowi bezsprzecznie naruszenie art. 6 ust. 1 Europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz art. 263 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

               —

               Nadrzędność art. 263 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Art. 102 regulaminu postępowania przed Sądem niweczy wszelki obowiązek doręczenia w postaci przewidzianej w Traktacie o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, który stanowi, że termin do wniesienia skargi rozpoczyna bieg od daty notyfikowania lub publikacji aktu, lub, w razie ich braku, od daty powzięcia przez zainteresowanego wiadomości o tym akcie. Tymczasem art. 102 regulaminu postępowania przed Sądem, w oderwaniu od tego obowiązku notyfikowania, nie bierze pod uwagę dnia, w którym skarżący rzeczywiście powziął wiadomość o akcie, ograniczając w ten literę i ducha art. 263 TFUE. Dlatego, zdaniem wnoszącego odwołanie, art. 102 podważa prawa ustanowione i chronione traktatem, który ma nadrzędną wartość prawną i do którego stosowania są zobowiązane instytucje składające się na Unię Europejską. W konsekwencji, skoro zaskarżone akty nie były notyfikowane wnoszącemu odwołanie i to z naruszeniem art. art. 263 ust. 5 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, termin do wniesienia skargi mógł rozpocząć bieg dopiero w chwili, gdy powziął on wiadomość o przyjętych wobec niego aktach.

               —

               Poważne naruszenie podstawowych praw i wolności. Zasada pewności prawa, tak jak przedstawia ją przez Sąd, poważnie podważa pewność prawa jako całość, skoro na jednostki zamieszkałe poza Unią Europejską i zamieszkałe w państwie objętym wojną nakładane są sankcje, przeciwko którym nie mogą skutecznie wykonywać praw do wniesienia środka zaskarżenia, ponieważ nie wiedzą o istnieniu sankcji.

               —

               Subsydiarnie wnoszący odwołanie żąda stwierdzenia nieważności aktów przyjętych w stosunku do niego przez Radę z powodu powagi naruszenia podstawowych praw i wolności. Skoro zaskarżone akty naruszają podstawowe wolności chronione różnymi traktatami międzynarodowymi, Trybunał powinien stwierdzić ich nieważność w zakresie w jakim ich niezgodność z prawem stoi w sprzeczności z ustalonym europejskim porządkiem i z tego powodu, że nie można powołać się przeciwko wnoszącemu odwołanie na żaden termin do wniesienia skargi ze względu na powagę naruszenia chronionych praw i wolności podstawowych.


title: Sprawa C-57/06 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (piąta izba) z dnia  15 listopada 2005 r.  w sprawie T-145/04 Elisabetta Righini przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione przez Elisabettę Righini w dniu  2 lutego 2006 r.

text:
               25.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 74/11

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (piąta izba) z dnia 15 listopada 2005 r. w sprawie T-145/04 Elisabetta Righini przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione przez Elisabettę Righini w dniu 2 lutego 2006 r.
   (Sprawa C-57/06 P)
   (2006/C 74/20)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 2 lutego 2006 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęło odwołanie Elisabetty Righini, reprezentowanej przez Erica Boigelota, avocat, od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) z dnia 15 listopada 2005 r. w sprawie T-145/04 Elisabetta Righini przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Wnosząca odwołanie zwraca się do Trybunału o:

               1.

               uznanie odwołania za dopuszczalne i zasadne, a w rezultacie,

               2.

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 15 listopada 2005 r. w sprawie T-145/04 Righini przeciwko Komisji,

               3.

               rozstrzygnięcie sporu, uwzględniając wcześniejsze żądania skarżącej w sprawie T-145/04, czyli:

                           —

                           uchylenie decyzji Komisji w sprawie zaszeregowania skarżącej przy rozpoczęciu przez nią służby do grupy zaszeregowania A*8/3 (wcześniej A7/3) czy to w charakterze członka personelu tymczasowego, czy urzędnika w okresie próbnym, o których została powiadomiona w dniach 27 maja 2003 r. oraz 30 czerwca 2003 r.;

                           —

                           uchylenie wyraźnej decyzji z dnia 21 stycznia 2004 r. oddalającej zażalenie skarżącej, ogłoszonej w dniu 23 stycznia 2004 r., zarejestrowanej w dniu 14 sierpnia 2003 r. pod sygnaturą R/485/03;

                           —

                           obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty zawarte w odwołaniu dotyczą, zgodnie z art. 58 statutu Trybunału Sprawiedliwości, naruszenia prawa wspólnotowego oraz nieprawidłowości postępowania przed Sądem naruszających interes strony skarżącej.
   Wnosząca odwołanie kwestionuje wydany wyrok, gdyż oddala on zarzut dotyczący naruszenia art. 31 ust. 2 regulaminu pracowniczego, decyzji z 1983 r., wytycznych administracyjnych oraz oczywistego błędu w ocenie i w tym zakresie zawiera błędy co do prawa, błędne i sprzeczne uzasadnienie, jak również wypacza elementy dowodowe zawarte w aktach.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 17 marca 2005 r. w sprawie C-91/03: Królestwo Hiszpanii przeciwko Radzie Unii Europejskiej (Ochrona i eksploatacja zasobów rybołówstwa — Rozporządzenie (WE) nr 2371/2002)

text:
               28.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 132/4

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 17 marca 2005 r.
   w sprawie C-91/03: Królestwo Hiszpanii przeciwko Radzie Unii Europejskiej (1)

   (Ochrona i eksploatacja zasobów rybołówstwa - Rozporządzenie (WE) nr 2371/2002)
   (2005/C 132/07)
   Język postępowania: hiszpański
   W sprawie C-91/03, Królestwo Hiszpanii (pełnomocnik: N. Díaz Abad) przeciwko Radzie Unii Europejskiej (pełnomocnicy: J. Carbery, F. Florindo Gijón oraz M. Balta) popieranej przez Komisję Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy T. van Rijn i S. Pardo Quintillàn) oraz Republikę Francuską (pełnomocnicy: G. de Bergues oraz A. Colomb), mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 230 WE, wniesioną w dniu 28 lutego 2003 r., Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, C. Gulmann, R. Schintgen, P. Kūris (sprawozdawca) oraz J. Klučka, sędziowie; rzecznik generalny: A. Tizzano, sekretarz: K. Sztranc, administrator, wydał w dniu 17 marca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Królestwo Hiszpanii ponosi własne koszty, a także koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

               3)

               Republika Francuska i Komisja Wspólnot Europejskich ponoszą własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 135 z 7.6.2003


title: Sprawa T-283/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 stycznia 2007 r. — Georgia-Pacific przeciwko OHIM (Wytłaczany wzór) (Wspólnotowy znak towarowy — Przestrzenny znak towarowy — Wytłaczany wzór — Odmowa rejestracji — Charakter odróżniający — Artykuł 7 ust.1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               10.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/26

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 stycznia 2007 r. — Georgia-Pacific przeciwko OHIM (Wytłaczany wzór)
   (Sprawa T-283/04) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Przestrzenny znak towarowy - Wytłaczany wzór - Odmowa rejestracji - Charakter odróżniający - Artykuł 7 ust.1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2007/C 56/51)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Georgia-Pacific Sàrl (przedstawiciel: R. Delorey, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Rassat, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 maja 2004 r. (sprawa R 493/2003-1), dotyczącą rejestracji przestrzennego znaku towarowego w postaci wytłaczanego wzoru.
   Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca, Georgia-Pacific Sàrl, zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 262 z 23.10.2004.


title: Postanowienie Trybunału (czwarta izba) z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie C-521/03 P Internationaler Hilfsfonds eV przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Dopuszczalność skargi — Prekluzja — Art. 230 akapit piąty WE — Decyzja o charakterze czysto potwierdzającym — Kwalifikacja)

text:
               30.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/11

      POSTANOWIENIE TRYBUNAŁU

   (czwarta izba)
   z dnia 7 grudnia 2004 r.
   w sprawie C-521/03 P Internationaler Hilfsfonds eV przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Odwołanie - Dopuszczalność skargi - Prekluzja - Art. 230 akapit piąty WE - Decyzja o charakterze czysto potwierdzającym - Kwalifikacja)
   (2005/C 106/21)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie C-521/03 P, mającej za przedmiot odwołanie w trybie art. 56 regulaminu Trybunału Sprawiedliwości, które wpłynęło w dniu 15 grudnia 2003 r. wniesione przez Internationaler Hilfsfonds eV (adwokat: H. Kaltenecker), w której drugą stroną była Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: M. Wilderspin i S. Fries), Trybunał (czwarta izba), w składzie: J. N. Cunha Rodrigues, pełniący obowiązki prezesa izby, N. Colneric i K. Schiemann (sprawozdawca), sędziowie; rzecznik generalny: L. A. Geelhoed, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 7 grudnia 2004 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Odwołanie zostaje odrzucone.

               2.

               Strona skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 59 z 6.3.2004


title: Sprawa T-474/07: Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2007 r. — Komisja przeciwko CAE Consulting

text:
               29.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/28

         Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2007 r. — Komisja przeciwko CAE Consulting
   (Sprawa T-474/07)
   (2008/C 79/56)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A.-M. Rouchaud-Joët, S. Lejeune, pełnomocnicy i O. Prost, adwokat)

      Strona pozwana: CAE Consulting GmbH (Sexau, Niemcy)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie dopuszczalności i zasadności skargi Komisji i uwzględnienie jej żądań,

               —

               zasądzenie od pozwanej na rzecz Komisji kwoty 25 574 EUR tytułem roszczenia głównego, powiększonej o odsetki za zwłokę w wysokości 10 189,31 EUR do dnia 31 grudnia 2007 r. i od dnia 1 stycznia 2008 do dnia zapłaty całej kwoty 3,67 EUR za każdy dzień zwłoki, przy czym odsetki podlegają kapitalizacji począwszy od dnia 31 maja 2001 r.,

               —

               obciążenie CAE Consulting kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnosząc niniejszą skargę skarżąca domaga się zasądzenia od pozwanej zwrotu salda zaliczki, która została jej wypłacona przez Wspólnotę, powiększonego o odsetki za zwłokę, w związku z niewykonaniem przez pozwaną części umowy o subwencje („Cost reimbursement contract”) EP nr 26970 zawartej z konsorcjum, której była członkiem i dotyczącej projektu „Neutral Archiving of EDA Data (ARCHIVE)” w ramach czwartego Europejskiego Programu Strategicznego na rzecz Badania i Rozwoju Technik Informatycznych (ESPRIT) (1994-1998).


title: Sprawa T-125/13: Skarga wniesiona w dniu 4 marca 2013 r. — Włochy przeciwko Komisji

text:
               20.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 114/44

         Skarga wniesiona w dniu 4 marca 2013 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-125/13)
   2013/C 114/67
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri i S. Fiorentino, avvocati dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej C(2012) 9448 wersja ostateczna z dnia 19 grudnia 2012 r., doręczonej w dniu 20 grudnia, w sprawie podwyższeń kapitału dokonanych przez spółkę SEA S.p.A. na rzecz SEA Handling SpA;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej sprawie strona skarżąca kwestionuje decyzję Komisji Europejskiej, w której instytucja ta uznała, że środki wprowadzone w życie przez SEA SpA, spółkę mającą koncesję na zarządzanie portami lotniczymi Mediolan Malpensa i Mediolan Linate, na rzecz kontrolowanej przez nią spółki SEA Handling SpA, której powierzono zarządzanie usługami obsługi naziemnej w tych portach lotniczych — które to środki polegały głównie na powtarzających się wkładach kapitałowych w celu pokrycia strat operacyjnych — stanowią pomoc państwa niezgodną z rynkiem wewnętrznym.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasad dobrej administracji i pewności prawa.

                           —

                           Strona skarżąca twierdzi w tym względzie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem zasad dobrej administracji i pewności prawa, prowadząc tym samym do powstania u jej adresatów uzasadnionych oczekiwań co do zgodności z prawem środków, i to zarówno z powodu nadmiernego czasu trwania całego postępowania, a w szczególności wstępnego dochodzenia, jak i z powodu niejasnych ustaleń i zachowania Komisji w toku tego postępowania.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia istotnych wymogów proceduralnych w związku z naruszeniem prawa do bycia wysłuchanym i brakiem dochodzenia.

                           —

                           Strona skarżąca twierdzi w tej kwestii, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa do bycia wysłuchanym i prawa do obrony przysługujących stronom, ponieważ przedmiot dochodzenia Komisji został rozszerzony na okres, który nie stanowił przedmiotu decyzji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 107 i art. 108 ust. 3 TFUE oraz błędnego ustalenia okoliczności faktycznych, jak również istnienia braku w uzasadnieniu w kwestii możliwości przypisania władzom publicznym spornych środków.

                           —

                           Zdaniem skarżącego rządu Komisja błędnie przypisała w zaskarżonej decyzji sporne środki władzom publicznym, a w każdym razie nie przedstawiła odpowiedniego dowodu i wystarczającego uzasadnienia w tym względzie.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 107 i art. 108 ust. 3 TFUE oraz błędnego ustalenia okoliczności faktycznych, jak również istnienia braku w uzasadnieniu w kwestii możliwości przypisania władzom publicznym spornych środków.

                           —

                           Strona skarżąca twierdzi w tej kwestii, że Komisja błędnie przyjęła w zaskarżonej decyzji, iż zachowanie SEA jest niezgodne z kryterium rozważnego podmiotu gospodarczego działającego w warunkach gospodarki rynkowej, a w każdym razie nie przedstawiła odpowiedniego dowodu i wystarczającego uzasadnienia w tym względzie.


title: Sprawa C-417/06 P: Odwołanie od wyroku wydanego w dniu 13 lipca 2006 r. w sprawie T-225/04 Republika Włoska przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 12 października 2006 r. przez Republikę Włoską

text:
               16.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 310/7

         Odwołanie od wyroku wydanego w dniu 13 lipca 2006 r. w sprawie T-225/04 Republika Włoska przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 12 października 2006 r. przez Republikę Włoską
   (Sprawa C-417/06 P)
   (2006/C 310/13)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Republika Włoska (przedstawiciele: I. M. Braguglia, pełnomocnik, D. Del Gaizo, avvocato dello Stato)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie wyroku w sprawie T-225/04, którym czwarta izba Sądu Pierwszej Instancji w dniu 13 lipca 2006 r. oddaliła skargę Republiki Włoskiej przeciwko Komisji Europejskiej o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 26 listopada 2003 r., C (2003) 3971 wersja ostateczna, ustalającej orientacyjny podział środków przydzielonych państwom członkowskim na zobowiązania wynikające z inicjatyw wspólnotowych w okresie 1994-1999;

               —

               Uwzględnienie wszystkich żądań przedstawionych w pierwszej instancji zgodnie z art. 113 regulaminu Trybunału z dnia 19 czerwca 1991 r. ze zmianami, stwierdzając nieważność decyzji Komisji;

               —

               Obciążenie Komisji kosztami postępowania przed Sądem oraz postępowania odwoławczego.

         Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Naruszenie prawa z powodu błędnego wskazania podstawy prawnej, sprzeczności i błędnego zastosowania przepisów oraz niewystarczającego uzasadnienia w odniesieniu do pierwszej części pierwszego zarzutu skargi wniesionej do Sądu (pkt 70-73 i 75-77 zaskarżonego wyroku).

               2.

               Naruszenie prawa z powodu niewystarczającego i sprzecznego uzasadnienia w odniesieniu do drugiej części pierwszego zarzutu skargi wniesionej do Sądu (pkt 91-95 wyroku).

               3.

               Naruszenie prawa z powodu braku podstawy prawnej oraz niewystarczające i sprzeczne uzasadnienie do drugiej części drugiego zarzutu skargi wniesionej do Sądu (pkt 110-123 wyroku).

               4.

               Naruszenie prawa z powodu niewystarczającego i sprzecznego uzasadnienia w odniesieniu do drugiej, trzeciej i czwartej części drugiego zarzutu skargi wniesionej do Sądu (pkt 147-149, 151 i 153-155 wyroku).


title: Sprawa T-24/17: Skarga wniesiona w dniu 17 stycznia 2017 r. – LA Superquimica/EUIPO – D-Tack (D-TACK)

text:
               20.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/30

         Skarga wniesiona w dniu 17 stycznia 2017 r. – LA Superquimica/EUIPO – D-Tack (D-TACK)
   (Sprawa T-24/17)
   (2017/C 086/39)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: LA Superquimica, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat A. Canela)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: D-Tack GmbH (Hüttlingen, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: D-Tack GmbH

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „D-TACK” – zgłoszenie nr 9 650 847

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 listopada 2016 r. w sprawie R 1983/2015-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji EUIPO z dnia 15 listopada 2016 r.;

               —

               obciążenie EUIPO i interwenientów kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Izba Odwoławcza nie uwzględniła przedstawionych przez skarżącą wydruków z bazy danych Sitadex dotyczących hiszpańskich znaków towarowych nr 2515958, 2516679, 2542249, 2591412 i 2668711;

               —

               Izba Odwoławcza nie uwzględniła przedstawionego przez skarżącą dowodu rzeczywistego używania.


title: Sprawa C-523/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 15 lipca 2015 r. w sprawie T- 393/10 Westfälische Drahtindustrie GmbH i in./Komisja Europejska, wniesione w dniu 30 września 2015 r. przez Westfälische Drahtindustrie GmbH i in.

text:
               23.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 389/21

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 15 lipca 2015 r. w sprawie T- 393/10 Westfälische Drahtindustrie GmbH i in./Komisja Europejska, wniesione w dniu 30 września 2015 r. przez Westfälische Drahtindustrie GmbH i in.
   (Sprawa C-523/15 P)
   (2015/C 389/23)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Westfälische Drahtindustrie GmbH, Westfälische Drahtindustrie Verwaltungsgesellschaft mbH & Co. KG, Pampus Industriebeteiligungen GmbH & Co. KG (przedstawiciel: C. Stadler, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               1.

               uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim nie uwzględnia on żądań wnoszących odwołanie;

               2.

               pomocniczo, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i stwierdzenie nieważności art. 2 pkt 8 decyzji Komisji C (2010) 4387 final z dnia 30 czerwca 2010 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 TFUE oraz w art. 53 Porozumienia EOG sprawa COMP/38.344 – Stal sprężająca) w brzmieniu zmienionym decyzją Komisji C(2010) 6676 final z dnia 30 czerwca 2010 r. i decyzją Komisji C(2011) 2269 final z dnia 4 kwietnia 2011 r., jak również pisma dyrektora generalnego dyrekcji generalnej ds. konkurencji z dnia 14 lutego 2011 r. w zakresie dotyczącym wnoszących odwołanie;
               pomocniczo, obniżenie kary grzywny nałożonej na wnoszące odwołanie w art. 2 pkt 8 ww. decyzji Komisji;

               3.

               pomocniczo, zwrócenie sprawy do Sądu w celu wydania ponownego rozstrzygnięcia w zakresie żądań wymienionych w pkt 1 i 2,

               4.

               obciążenie pozwanej w postępowaniu w pierwszej instancji kosztami w ramach całego sporu.

      Zarzuty i główne argumenty

   Odwołanie skierowane jest przeciwko wyrokowi Sądu Unii Europejskiej (szósta izba) z dnia 15 lipca 2015 r.
   Spółki Westfälische Drahtindustrie GmbH, Westfälische Drahtindustrie Verwaltungsgesellschaft mbH & Co. KG i Pampus Industriebeteiligungen GmbH & Co. KG na poparcie swojego odwołania podnoszą następujące zarzuty:
   Po pierwsze, Sąd naruszył art. 261 TFUE i art. 31 rozporządzenia nr 1/2003 (1), system podziału kompetencji i równowagi między instytucjami oraz zasadę gwarancji skutecznej ochrony prawnej, ponieważ błędnie zinterpretował granicę przysługującego mu prawa do nieograniczonego orzekania i nie dokonał w sprawie kontroli zaskarżonej decyzji Komisji; przyjął natomiast własną niezależne rozstrzygnięcie w sprawie grzywny. W ten sposób Sąd postawił się w miejsce administracji i pozbawił wnoszące odwołanie możliwości obrony przed błędnymi ustaleniami dotyczącymi stanu faktycznego, ponieważ odwołania od orzeczeń Sąd są ograniczone do kwestii prawnych.
   Po drugie, zaskarżony wyrok narusza art. 261 TFUE i art. 31 rozporządzenia nr 1/2003 w zakresie, w jakim Sąd błędnie przyjął datę istotną dla oceny stanu faktycznego i prawnego i w jakim – ponadto błędnie, jak już wskazano powyżej – w ramach wykonywania swojego prawa nieograniczonego orzekania oparł się na stanie faktycznym i prawnym z chwili ogłoszenia wyroku albo na faktach, jakie wystąpiły w latach 2011 – 2013, a zatem po wydaniu zaskarżonej decyzji Komisji. Stanowisko Sądu nie znajduje uzasadnienia w przytaczanym „podobnie” przez niego orzecznictwie; z orzecznictwa sądów Unii wynika raczej, że dodatkowe informacje mogą być brane pod uwagę z jednej strony wyłącznie na korzyść danego przedsiębiorstwa i z drugiej strony jedynie jeśli były już dostępne w chwili wydawania decyzji Komisji.
   Po trzecie, Sąd naruszając zasadę proporcjonalności oraz zasadę równego traktowania nie uwzględnił praw podstawowych przysługujących wnoszącym odwołanie. Sąd nie uwzględniając zasady, o której mowa w pkt 35 wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien, zgodnie z którą przedsiębiorstwa zmuszone do uiszczenia grzywny w ratach muszą generalnie być w stanie zapłacić ją w okresie 3-5 lat, Sąd nałożył na wnoszące odwołanie grzywnę w nieodpowiedniej wysokości, które to podmioty mogły ją uiścić jedynie po upływie bardzo długiego okresu. Ponadto Sąd w ramach swojej analizy w oparciu o zasadę równego traktowania w celu stosowania zasad sformułowanych w związku z pkt 35 wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien oraz dla celów ustalenia miarodajnej daty, Sąd błędnie zinterpretował porównywalny charakter analizowanych sytuacji.
   Wreszcie, Sąd w zaskarżonym wyroku naruszył również podstawowe prawo procesowe do zapewnienia skutecznej ochrony prawnej wnoszących odwołanie, ponieważ w ramach wykonywania swojego prawa nieograniczonego orzekania ograniczył się do obliczeń grzywny zastosowanych przez Komisję i faktów przytoczonych przez strony. Kontrola tego rodzaju nie ma nieograniczonego i zupełnego charakteru, do którego zobowiązana jest niezależną instancja w celu zapewnienia skutecznej ochrony prawnej przeciwko decyzjom Komisji w przedmiocie nałożenia kary grzywny.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. L 1, s. 1).


title: Sprawa T-566/11: Skarga wniesiona w dniu 31 października 2011 r. — Viejo Valle przeciwko OHIM — Etablissements Coquet (serwis do kawy z wyżłobieniami)

text:
               4.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/26

         Skarga wniesiona w dniu 31 października 2011 r. — Viejo Valle przeciwko OHIM — Etablissements Coquet (serwis do kawy z wyżłobieniami)
   (Sprawa T-566/11)
   2012/C 32/55
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Viejo Valle, SA (L'Olleria, Hiszpania) (przedstawiciel: I. Temiño Ceniceros, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Etablissements Coquet SA (Saint Léonard de Noblat, Francja)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie dopuszczalności niniejszej skargi wraz załącznikami;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 29 lipca 2011 r. wydanej w sprawie R 1054/2010-3;

               —

               obciążenie kosztami postępowania OHIM.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wzór wspólnotowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: wzór nr 384.912-0001, przedstawiający naczynia z ornamentem; filiżankę do kawy ze spodkiem.

      Właściciel wzoru wspólnotowego: strona skarżąca.

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wzoru wspólnotowego: Etablissements Coquet S.A.

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do wzoru: naruszenie art. 25 ust. 1 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 6/2002, ponieważ wzór wspólnotowy stanowi niedozwolone korzystanie z utworu podlegającego ochronie na podstawie prawa autorskiego państwa członkowskiego.

      Decyzja Wydziału Unieważnień: uwzględnienie wniosku o unieważnienie.

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania.

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 25 ust. 1 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 6/2002 oraz art. 28 ust. 2 lit. b) ppkt iii) rozporządzenia nr 2254/2002, ponieważ strona przeciwna nie udokumentowała odpowiednio zarówno chronionego utworu, który stanowi podstawę wniosku o unieważnienie, jak i prawa jego własności, czy też jego przedmiotu.


title: Sprawa C-168/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 6 kwietnia 2011 r. — Manfred Beker i Christa Beker przeciwko Finanzamt Heilbronn

text:
               16.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 6 kwietnia 2011 r. — Manfred Beker i Christa Beker przeciwko Finanzamt Heilbronn
   (Sprawa C-168/11)
   2011/C 211/18
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Manfred Beker i Christa Beker

      Strona pozwana: Finanzamt Heilbronn

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 56 WE sprzeciwia się przepisowi krajowemu państwa członkowskiego, który przewiduje — zgodnie z międzypaństwową umową o unikaniu podwójnego opodatkowania — w przypadku podatników podlegających nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, którzy od zagranicznych dochodów płacą w państwie, z którego te dochody pochodzą podatek odpowiadający krajowemu podatkowi dochodowemu, że zagraniczny podatek zostaje zaliczony na poczet krajowego podatku dochodowego, przypadającego na przychody pochodzące z tego państwa, w taki sposób, iż krajowy podatek dochodowy wynikający z określenia dochodu podlegającego opodatkowaniu — włącznie z przychodami zagranicznymi — dzielony jest w stosunku tych zagranicznych przychodów do sumy przychodów, a więc bez uwzględnienia wydatków nadzwyczajnych i nadzwyczajnych obciążeń jako kosztów życia prywatnego, a także sytuacji osobistej i rodzinnej?


title: Sprawa T-290/12: Skarga wniesiona w dniu 29 czerwca 2012 r. — Polska przeciwko Komisji

text:
               18.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 250/18

         Skarga wniesiona w dniu 29 czerwca 2012 r. — Polska przeciwko Komisji
   (Sprawa T-290/12)
   2012/C 250/34
   Język postępowania: Polski

      Strony

      Strona skarżąca: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciel: B. Majczyna i M. Szpunar, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności art. 1 pkt 2-4, 6, 12 i 13, załączników I-II oraz art. 2 ust. 1-3 w związku z art. 3 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 302/2012 z dnia 4 kwietnia 2012 r. zmieniającego rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 543/2011 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw (Dz. Urz. UE L 99 z 5.4.2012, str. 21);

               —

               Obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący

                           —

                           naruszenia zasady pewności prawa i zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań;

               2)

               Zarzut drugi dotyczący

                           —

                           naruszenia zasady proporcjonalności;

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący

                           —

                           naruszenia art. 296 TFUE poprzez niewystarczające uzasadnienie zaskarżonych przepisów;

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący

                           —

                           naruszenia zasady solidarności i zasady lojalnej współpracy.


title: Sprawa C-384/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie van België w dniu 29 lipca 2010 r. — Jan Voogsgeerd przeciwko Navimer SA

text:
               20.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 317/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie van België w dniu 29 lipca 2010 r. — Jan Voogsgeerd przeciwko Navimer SA
   (Sprawa C-384/10)
   ()
   2010/C 317/26
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hof van Cassatie van België

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Jan Voogsgeerd

      Strona pozwana: Navimer SA

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy pod pojęciem państwa, w którym znajduje się przedsiębiorstwo, w którym pracownik został zatrudniony w rozumieniu art. 6 ust. 2 lit. b) Konwencji o prawie właściwym dla zobowiązań umownych, otwartej do podpisu w Rzymie dnia 19 czerwca 1980 r. (1), należy rozumieć państwo, w którym znajduje się oddział pracodawcy, w którym pracownik został zatrudniony na podstawie umowy o pracę, czy też państwo, w którym znajduje się oddział pracodawcy, w którym pracownik jest faktycznie zatrudniony, nawet jeżeli zazwyczaj nie świadczy on pracy w jednym i tym samym państwie?

               2)

               Czy miejsce, w którym zobowiązany jest się stawić pracownik, który zazwyczaj nie świadczy pracy w jednym i tym samym państwie, i gdzie otrzymuje on wskazówki i polecenia dotyczące wykonywanych przez niego czynności, należy uznać za miejsce faktycznego zatrudnienia w rozumieniu pytania pierwszego?

               3)

               Czy oddział pracodawcy, w którym faktycznie zatrudniony jest pracownik w rozumieniu pytania pierwszego, musi spełniać określone formalne wymagania, jak na przykład posiadanie własnej osobowości prawnej, czy też wystarczy tutaj istnienie faktycznej działalności przedsiębiorstwa?

               4)

               Czy przedsiębiorstwo innej spółki, z którą powiązana jest spółka pracodawcy, może zostać uznane za przedsiębiorstwo w rozumieniu pytania trzeciego także wtedy, gdy uprawnienie do wydawania poleceń nie zostało przeniesione na tę inną spółkę?

      (1)  Dz.U. L 266, s. 1


title: Sprawa C-415/13 P: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 22 maja 2014 r. – Fabryka Łożysk Tocznych-Kraśnik S.A. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), Impexmetal S.A.

text:
               11.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/19

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 22 maja 2014 r. – Fabryka Łożysk Tocznych-Kraśnik S.A. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), Impexmetal S.A.
   (Sprawa C-415/13 P) (1)

   2014/C 261/32
   Język postępowania: polski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 274 z 21.9.2013.


title: Sprawa C-573/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Belgia) w dniu 11 grudnia 2014 r. – Commissaire général aux réfugiés et aux apatrides/Mostafa Lounani

text:
               9.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/36

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Belgia) w dniu 11 grudnia 2014 r. – Commissaire général aux réfugiés et aux apatrides/Mostafa Lounani
   (Sprawa C-573/14)
   (2015/C 046/43)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil d'État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Commissaire général aux réfugiés et aux apatrides

      Strona pozwana: Mostafa Lounani

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 12 ust. 2 lit. c) dyrektywy Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz zawartości przyznawanej ochrony (1) należy interpretować w ten sposób, że niezbędną przesłanką zastosowania przewidzianej w nim klauzuli wyłączającej, jest skazanie osoby ubiegającej się o azyl za przestępstwo terrorystyczne, o którym mowa w art. 1 ust. 1 decyzji ramowej Rady 2002/475/WsiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie zwalczania terroryzmu (2), której transpozycji dokonano w Belgii ustawą z dnia 19 grudnia 2003 r. w sprawie przestępstw terrorystycznych?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi negatywnej, czy czyny takie, o których mowa w pkt 5.9.2. zaskarżonego wyroku nr 96.933 wydanego w dniu 12 lutego 2013 r. przez Conseil du contentieux des étrangers, które wyrokiem tribunal correctionnel w Brukseli z dnia 16 lutego 2006 r. zostały przypisane stronie przeciwnej i ze względu na które strona ta została skazana za udział w organizacji terrorystycznej, mogą być uznane za działania sprzeczne z celami i zasadami Organizacji Narodów Zjednoczonych w rozumieniu art. 12 ust. 2 lit. c) ww. dyrektywy 2004/83/WE?

               3)

               Czy w ramach rozważania wyłączenia osoby ubiegającej się o udzielenie ochrony międzynarodowej ze względu na jej przynależność do organizacji terrorystycznej, wyrok skazujący tę osobę jako przywódcę organizacji terrorystycznej, w którym stwierdzono, że osoba ubiegająca się o udzielenie międzynarodowej ochrony nie popełniła, nie usiłowała popełnić ani nie groziła popełnieniem czynu terrorystycznego, stanowi wystarczającą podstawę to tego, aby uznać, że osobie tej można przypisać udział lub podżeganie w rozumieniu art. 12 ust. 3 dyrektywy 2004/83/WE, czy też należy przeprowadzić odrębną analizę okoliczności sprawy i wykazać udział w popełnieniu lub podżeganie do przestępstwa terrorystycznego określonego w art. 1 ust. 1 decyzji ramowej Rady 2002/475/WsiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie zwalczania terroryzmu?

               4)

               Czy w ramach rozważania wyłączenia osoby ubiegającej się o udzielenie ochrony międzynarodowej ze względu na jej przynależność do organizacji terrorystycznej, w danym przypadku, w charakterze przywódcy, pojęcia podżegania lub brania udziału, o których mowa w art. 12 ust. 3 dyrektywy 2004/83/WE, należy odnosić do popełnienia przestępstwa terrorystycznego określonego w art. 1 decyzji ramowej 2002/475/WsiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie zwalczania terroryzmu, czy też można odnosić je do przynależności do grupy terrorystycznej, o której mowa w art. 2 tej decyzji ramowej?

               5)

               Czy w odniesieniu do terroryzmu, możliwe jest wyłączenie ochrony międzynarodowej przewidziane w art. 12 ust. 2 lit. c) dyrektywy 2004/83/WE, jeżeli nie doszło do popełnienia, podżegania lub brania udziału w dokonaniu aktu przemocy o szczególnie okrutnym charakterze, takiego jak ten, o którym mowa w art. 1 decyzji ramowej 2002/475/WsiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie zwalczania terroryzmu?

      (1)  Dz.U. L 304 s. 12.

      (2)  Dz.U. L 164. s. 3.


title: Sprawa T-75/12: Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2012 r. — Nu Air Polska przeciwko Komisji

text:
               21.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/28

         Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2012 r. — Nu Air Polska przeciwko Komisji
   (Sprawa T-75/12)
   2012/C 118/48
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Nu Air Polska sp. z o.o. (Warszawa, Polska) (przedstawiciel: R. MacLean, Solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie dopuszczalności skargi;

               —

               częściowe stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji C(2011) 8826, art. 1 decyzji C(2011) 8803 i art. 1 decyzji C(2011) 8801 Komisji, wydanych w dniu 6 grudnia 2011r. w zakresie, w którym udzielono jedynie częściowego zwrotu ceł antydumpingowych uiszczonych przez skarżącą i bezprawnie zatrzymano dodatkowe kwoty zwrotu ceł antydumpingowych, należnych skarżącej zgodnie z prawem;

               —

               utrzymanie w mocy zaskarżonych decyzji do czasu przyjęcia przez Komisję Europejską środków koniecznych do zastosowania się do wyroku, który zostanie wydany przez Sąd, oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczy dopuszczenia się przez stronę pozwaną oczywistego błędu w ocenie poprzez zastosowanie odpowiedniej i rozsądnej marży zysku niezależnego importera z UE, w związku z czym nie określiła ona wiarygodnej ceny eksportowej dla celów obliczenia prawidłowych kwot zwrotu ceł antydumpingowych, co doprowadziło do naruszenia art. 2 ust. 9 i art. 18 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 (1).

               2)

               Zarzut drugi dotyczy dopuszczenia się przez stronę pozwaną oczywistego błędu w ocenie poprzez odliczenie ceł antydumpingowych jako kosztów przy obliczeniu ceny eksportowej, w związku z czym nie określiła ona wiarygodnego marginesu dumpingu dla celów obliczenia prawidłowych kwot zwrotu ceł antydumpingowych, co doprowadziło do naruszenia art. 2 ust. 9, art. 2 ust. 11 i art. 11 ust. 10 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący braku poinformowania skarżącej w bezzwłoczny i odpowiedni sposób przez stronę pozwaną o wymogach koniecznych dla dochowania art. 11 ust. 10 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009, co naruszyło prawa do obrony ustanowione w ogólnym prawie Unii, zasady dobrej administracji, także ustanowione w ogólnym prawie Unii, oraz art. 41 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (JO L 323, p. 51).


title: Sprawa C-408/12 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 4 września 2014 r. – YKK Corp., YKK Holding Europe BV, YKK Stocko Fasteners GmbH przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Rynki zapięć na suwak i innych typów zapięć oraz urządzeń do mocowania – Przejście odpowiedzialności – Wskazana w przepisach górna granica grzywny – Artykuł 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 – Pojęcie przedsiębiorstwa – Odpowiedzialność osobista – Zasada proporcjonalności – Mnożnik służący zapewnieniu skutku odstraszającego)

text:
               10.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 395/5

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 4 września 2014 r. – YKK Corp., YKK Holding Europe BV, YKK Stocko Fasteners GmbH przeciwko Komisji Europejskiej
      (Sprawa C-408/12 P) (1)

      ((Odwołanie - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynki zapięć na suwak i innych typów zapięć oraz urządzeń do mocowania - Przejście odpowiedzialności - Wskazana w przepisach górna granica grzywny - Artykuł 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 - Pojęcie przedsiębiorstwa - Odpowiedzialność osobista - Zasada proporcjonalności - Mnożnik służący zapewnieniu skutku odstraszającego))
      (2014/C 395/05)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: YKK Corp., YKK Holding Europe BV, YKK Stocko Fasteners GmbH (przedstawiciele: D. Arts, W. Devroe, E. Winter i F. Miotto, avocats)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouquet i R. Sauer, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 27 czerwca 2012 r. w sprawie YKK i in./Komisja (EU:T:2012:322) zostaje uchylony w części dotyczącej zastosowania – w celu obliczenia maksymalnej kwoty grzywny, w zakresie współpracy w ramach kół roboczych Bazylea Wuppertal i Amsterdam na rynku zapięć metalowych i plastikowych oraz maszyn do mocowania – górnej granicy wynoszącej 10 % obliczonej na podstawie obrotu grupy YKK osiągniętego w roku poprzedzającym przyjęcie decyzji Komisji C(2007) 4257 wersja ostateczna z dnia 19 września 2007 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 [WE] (sprawa COMP/39.168 – PO/Galanteria z metali i tworzyw sztucznych: zapięcia) w odniesieniu do okresu naruszenia, w którym YKK Stocko Fasteners GmbH została uznana za wyłącznie odpowiedzialną.

                  2)

                  W pozostałym zakresie odwołanie zostaje oddalone.

                  3)

                  Artykuł 2 ust. 2 rzeczonej decyzji C(2007) 4257 wersja ostateczna jest nieważny w części dotyczącej obliczenia grzywny, w stosunku do której YKK Stocko Fasteners GmbH została uznana za wyłącznie odpowiedzialną w zakresie współpracy w ramach kół roboczych Bazylea Wuppertal i Amsterdam.

                  4)

                  Grzywna nałożona na YKK Stocko Fasteners GmbH za naruszenie, z tytułu którego spółka ta została uznana za wyłącznie odpowiedzialną w zakresie współpracy w ramach kół roboczych Bazylea Wuppertal i Amsterdam, zostaje ustalona na kwotę 2 792 800 EUR.

                  5)

                  YKK Corporation, YKK Holding Europe BV i YKK Stocko Fasteners GmbH pokrywają koszty własne oraz trzy czwarte kosztów Komisji Europejskiej przypadających zarówno na postępowanie w pierwszej instancji, jak i na postępowanie w przedmiocie odwołania.

                  6)

                  Komisja Europejska pokrywa jedną czwartą kosztów własnych przypadających zarówno na postępowanie w pierwszej instancji, jak i na postępowanie w przedmiocie odwołania.

         (1)  Dz.U. C 343 z 10.11.2012.


title: Sprawa C-80/10: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 12 listopada 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej

text:
               19.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/13

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 12 listopada 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-80/10) (1)

   2011/C 89/25
   Język postępowania: grecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 100 z 17.4.2010.


title: Sprawa T-52/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 lipca 2008 r. — Knauf Gips przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek płyt gipsowych — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Dostęp do akt sprawy — Jednolite i ciągłe naruszenie — Przypisanie odpowiedzialności — Grzywna — Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien — Współpraca w toku postępowania administracyjnego)

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/40

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 lipca 2008 r. — Knauf Gips przeciwko Komisji
   (Sprawa T-52/03) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek płyt gipsowych - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Dostęp do akt sprawy - Jednolite i ciągłe naruszenie - Przypisanie odpowiedzialności - Grzywna - Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien - Współpraca w toku postępowania administracyjnego)
   (2008/C 209/68)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Knauf Gips KG, dawne Gebrüder Knauf Westdeutsche Gipswerke KG (Iphofen, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo M. Klusmann i F. Wiemer, następnie M. Klusmann, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: początkowo F. Castillo de la Torre i S. Rating, następnie F. Castillo de la Torre i R. Sauer, działający w charakterze pełnomocników)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2005/471/WE z dnia 27 listopada 2002 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 [WE] przeciwko BPB plc, Gebrüder Knauf Westdeutsche Gipswerke KG, Société Lafarge SA i Gyproc Benelux NV (Sprawa COMP/E-1/37.152 — Płyty gipsowe) (Dz.U. 2005, L 166, s. 8), a tytułem żądania subsydiarnego, wniosek o obniżenie grzywny nałożonej na skarżącą.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Knauf Gips KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 124 z 24.5.2003.


title: Sprawa T-304/08: Skarga wniesiona w dniu 5 sierpnia 2008 r. — Smurfit Kappa Group przeciwko Komisji

text:
               25.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/30

         Skarga wniesiona w dniu 5 sierpnia 2008 r. — Smurfit Kappa Group przeciwko Komisji
   (Sprawa T-304/08)
   (2008/C 272/57)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Smurfit Kappa Group plc (Dublin, Irlandia) (przedstawiciele: T. Ottervanger i E. Henny, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji na podstawie art. 230 WE;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca na podstawie art. 230 WE wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji N 582/2007 z dnia 2 kwietnia 2008 r. w sprawie pomocy dla Propapier PM2 GmbH & Co. KG-LIP, C(2008)1107, w której Komisja zatwierdziła zgłoszoną przez Niemcy pomoc państwa udzieloną Propapier PM2 GmbH & Co. KG.
   Skarżąca, międzynarodowe przedsiębiorstwo zajmujące się produkcją opakowań z siedzibą w Irlandii, złożyła do Komisji nieformalną skargę w związku z przyznaniem wysokiej dotacji na budowę w regionie Brandenburgia-Nordost w Niemczech największej — zdaniem skarżącej — fabryki papieru na terytorium Unii Europejskiej. Skarżąca twierdzi, że chociaż istniały jasne przesłanki wskazujące na to, że dotowana inwestycja będzie miała poważne i nieproporcjonalne skutki dla niej samej i całego sektora, Komisja stwierdziła, że nie było konieczności przeprowadzania formalnego dochodzenia, ponieważ pomoc regionalna nie spełniała kryterium udziału w rynku oraz wskaźnika wzrostu, wskazanych w pkt 68 lit. a) i b) wytycznych w sprawie krajowej pomocy regionalnej na lata 2007–2013 (1) („wytyczne w sprawie krajowej pomocy regionalnej”), a w konsekwencji uznała pomoc za zgodną z traktatem WE.
   Skarżąca, będąca bezpośrednim konkurentem beneficjenta pomocy, kwestionuje decyzję Komisji o niewszczęciu formalnego postępowania przewidzianego w art. 88 ust. 2 WE na następujących podstawach:
   Po pierwsze, zdaniem skarżącej, Komisja powinna była wszcząć formalne postępowania na podstawie art. 88 ust. 2 WE oraz art. 4 ust. 4 rozporządzenia Rady nr 659/1999 (2) i zbadać pomoc bardziej szczegółowo w świetle wątpliwości, jakie pojawiły się w związku z trudnościami strukturalnymi na rynku oraz na podstawie bardziej odpowiedniej oceny rynku. Skarżąca twierdzi, że Komisja błędnie ograniczyła się do zastosowania sztywnych wskaźników ustalonych w pkt 68 wytycznych w sprawie krajowej pomocy regionalnej i popełniła oczywisty błąd w ocenie przy obliczaniu wskaźnika wzrostu.
   Po drugie, skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła art. 87 ust. 3 WE oraz wytyczne w sprawie krajowej pomocy regionalnej, ponieważ zaskarżona decyzja, z jednej strony, nie zawiera analizy niekorzystnych skutków spornej pomocy dla warunków handlowych, a z drugiej strony, zawiera niewłaściwą interpretację wytycznych w sprawie krajowej pomocy regionalnej. Na podstawie tego skarżąca twierdzi, że Komisja, zamiast dokonać wyważenia korzyści dla regionu z negatywnymi konsekwencjami tej wysokiej pomocy dla całego sektora, Komisja po prostu zastosowała samo kryterium wzrostu o 5 % i nie dokonała analizy ekonomicznej. Skarżąca podnosi ponadto, że zastosowanie kryterium przedstawionego w pkt 68 wytycznych w sprawie krajowej pomocy regionalnej jest sprzeczne z traktatem WE, ponieważ przepis ten nie wymaga od Komisji, aby automatycznie zatwierdziła wszystkie programy pomocy, które spełniają wymienione tam kryteria.
   Po trzecie, zdaniem skarżącej, zaskarżona decyzja zawiera błędy faktyczne oraz oczywiste błędy w ocenie w odniesieniu do definicji rynku oraz wskaźnika wzrostu.
   Po czwarte skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła art. 87 ust. 3 WE oraz wytyczne w sprawie krajowej pomocy regionalnej, ponieważ zaskarżona decyzja zawiera oczywisty błąd w ocenie w odniesieniu do kwalifikacji środka pomocowego.
   Po piąte, zdaniem skarżącej, decyzja zawiera również poważne naruszenia prawa, ponieważ zostało w niej uznane, że mapa pomocy regionalnej dla Niemiec na lata 2007–2013 jest zgodna z traktatem WE, umożliwiając regionowi Brandenburg-Nordost na zakwalifikowanie się do pomocy regionalnej na podstawie odstępstwa wynikającego z art. 87 ust. 3 lit. a) WE na cały okres 2007–2013. Ponadto, zaskarżona decyzja jest błędna, ponieważ nie uwzględniono w niej innej pomocy dotyczącej tego samego projektu.
   Wreszcie skarżąca twierdzi, że Komisja w trakcie wstępnego badania naruszyła swe obowiązki w zakresie przedstawienia właściwych powodów, na których oparta jest jej decyzja.

      (1)  Dz.U. 2006, C 54, s. 13.

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE. (Dz.U. 1999, L 83, s. 1).


title: Sprawa T-64/15: Wyrok Sądu z dnia 15 grudnia 2015 r. – Shoe Branding Europe/OHIM (Dwa równoległe pasy na spodniach) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego tworzonego przez dwa równoległe pasy na spodniach — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/49

         Wyrok Sądu z dnia 15 grudnia 2015 r. – Shoe Branding Europe/OHIM (Dwa równoległe pasy na spodniach)
   (Sprawa T-64/15) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego tworzonego przez dwa równoległe pasy na spodniach - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 048/56)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Shoe Branding Europe BVBA (Oudenaarde, Belgia) (przedstawiciel: adwokat J. Løje)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo P. Geroulakos, następnie D. Gája, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 grudnia 2014 r. (sprawa R 2563/2013-5) dotyczącą rejestracji oznaczenia tworzonego przez dwa równoległe pasy na spodniach jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Shoe Branding Europe BVBA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 107 z 30.3.2015.


title: Sprawa C-668/13: Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 22 kwietnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Suceava – Rumunia) – Casa Judeţeană de Pensii Botoşani/Evangeli Paraskevopoulou [Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Identyczne pytanie prejudycjalne — Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących — Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 — Artykuł 7 ust. 2 lit. c) — Stosowanie konwencji o zabezpieczeniu społecznym zawartych między państwami członkowskimi — Uchodźca pochodzący z innego państwa członkowskiego powracający do ojczyzny — Ukończenie okresów zatrudnienia na terytorium innego państwa członkowskiego — Wniosek o przyznanie emerytury — Odmowa]

text:
               29.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/12

         Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 22 kwietnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Suceava – Rumunia) – Casa Judeţeană de Pensii Botoşani/Evangeli Paraskevopoulou
   (Sprawa C-668/13) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Identyczne pytanie prejudycjalne - Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących - Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 - Artykuł 7 ust. 2 lit. c) - Stosowanie konwencji o zabezpieczeniu społecznym zawartych między państwami członkowskimi - Uchodźca pochodzący z innego państwa członkowskiego powracający do ojczyzny - Ukończenie okresów zatrudnienia na terytorium innego państwa członkowskiego - Wniosek o przyznanie emerytury - Odmowa])
   (2015/C 213/17)
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Curtea de Apel Suceava

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Casa Judeţeană de Pensii Botoşani

      Strona pozwana: Evangeli Paraskevopoulou

      Sentencja

   Wykładni art. 7 ust. 2 lit. c) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., zmienionego rozporządzeniem nr 1992/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) z dnia 18 grudnia 2006 r., należy dokonywać w ten sposób, że umowa dwustronna dotycząca świadczeń z zabezpieczenia społecznego należnych obywatelom jednego z umawiających się państw, którzy na terytorium drugiego umawiającego się państwa mieli status uchodźców politycznych – którą państwa te zawarły przed przystąpieniem do Unii Europejskiej i która nie została wymieniona w załączniku III do tego rozporządzenia – nie znajduje w dalszym ciągu zastosowania do sytuacji uchodźców politycznych, którzy powrócili do ojczyzny przed zawarciem tej umowy dwustronnej i przed wejściem w życie tego rozporządzenia.

      (1)  Dz.U. C 85 z 22.3.2014.


title: Sprawa F-3/07: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia  5 grudnia 2007 r. — Moschonaki przeciwko Europejskiej Fundacji Poprawy Warunków Życia i Pracy (EUROFOUND)

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/58

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 5 grudnia 2007 r. — Moschonaki przeciwko Europejskiej Fundacji Poprawy Warunków Życia i Pracy (EUROFOUND)
   (Sprawa F-3/07) (1)

   (2008/C 22/112)

      Język postępowania: francuski

   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy wskutek zawarcia ugody.

      (1)  Dz.U. C 56 z 10.3.2007, str. 43.


title: Sprawa C-458/07: Skarga wniesiona w dniu 10 października 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               8.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/30

         Skarga wniesiona w dniu 10 października 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-458/07)
   (2007/C 297/48)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: P. Andrade i G. Braun, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie zapewniając w praktyce, by udostępniono użytkownikom końcowym co najmniej jednego pełnego spisu abonentów telefonicznych i co najmniej jednego pełno zakresowego biura numerów, zgodnie z przepisami art. 5 ust. 1 i 2 oraz art. 25 ust. 1 i 3 dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (1) Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy,

               —

               obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W Portugalii nazwiska abonentów Vodafone, którzy zgłosili chęć, by znalazły się one w spisie abonentów usługi powszechnej nadal nie zostały w nim umieszczone.
   Organ regulacyjny, ANATOM, wciąż nie wydał decyzji w przedmiocie formatu i szczegółowych zasad podawania tych informacji. Za obecny stan prawny odpowiedzialne jest państwo portugalskie.

      (1)  Dz.U. L 108, str. 51.


title: Sprawa C-283/08: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/35

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów
   (Sprawa C-283/08) (1)

   2009/C 141/66

      Język postępowania: niderlandzki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 223 z 30.8.2008.


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej Dz.U. C 79 z 29.3.2008 .

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/1

         (2008/C 92/01)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 79 z 29.3.2008.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 64 z 8.3.2008.

      Dz.U. C 51 z 23.2.2008.

      Dz.U. C 37 z 9.2.2008.

      Dz.U. C 22 z 26.1.2008.

      Dz.U. C 8 z 12.1.2008.

      Dz.U. C 315 z 22.12.2007.
   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu