201806220201970712018/C 240/082292017CJC24020180709PL01PLINFO_JUDICIAL201805176611Sprawa C-229/17: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 17 maja 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin – Niemcy) – Evonik Degussa GmbH / Bundesrepublik Deutschland (Odesłanie prejudycjalne — Środowisko naturalne — System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych w Unii Europejskiej — Bezpłatny przydział uprawnień — Dyrektywa 2003/87/WE — Artykuł 10a — Załącznik I — Decyzja 2011/278/UE — Punkt 2 załącznika I — Ustalanie wskaźników emisyjności dla produktów — Produkcja wodoru — Granice systemowe wskaźników emisyjności produktu dla wodoru — Proces separacji wodoru ze strumienia gazu bogatego zawierającego już wodór)
 ---documentbreak--- C2402018PL610120180517PL00086161Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 17 maja 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin – Niemcy) – Evonik Degussa GmbH / Bundesrepublik Deutschland
   (Sprawa C-229/17) (
         1
      )
   „(Odesłanie prejudycjalne — Środowisko naturalne — System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych w Unii Europejskiej — Bezpłatny przydział uprawnień — Dyrektywa 2003/87/WE — Artykuł 10a — Załącznik I — Decyzja 2011/278/UE — Punkt 2 załącznika I — Ustalanie wskaźników emisyjności dla produktów — Produkcja wodoru — Granice systemowe wskaźników emisyjności produktu dla wodoru — Proces separacji wodoru ze strumienia gazu bogatego zawierającego już wodór)”2018/C 240/08Język postępowania: niemiecki
      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgericht Berlin

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Evonik Degussa GmbH

      Strona pozwana: Bundesrepublik Deutschland

      Sentencja

   Punkt 2 załącznika I do decyzji Komisji 2011/278/UE z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10a dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/87 należy interpretować w ten sposób, że proces taki jak ten będący przedmiotem sporu w postępowaniu głównym, który nie pozwala produkować wodoru w drodze syntezy chemicznej, lecz jedynie pozwala odizolować tę substancję zawartą już w mieszaninie gazów, nie mieści się w granicach systemowych wskaźnika emisyjności produktu dla wodoru. Inna sytuacja miałaby miejsce wtedy, gdyby po pierwsze, proces ten był związany z „produkcją wodoru” w rozumieniu załącznika I do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/87/WE z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami [uprawnieniami do] emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/29/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r., i po drugie, byłby powiązany technicznie z tą produkcją.
   (
         1
      )	Dz.U. C 256 z 7.8.2017.


201806220701970632018/C 240/514702017TC24020180709PL01PLINFO_JUDICIAL20180515454511Sprawa T-470/17: Postanowienie Sądu z dnia 15 maja 2018 r. – Sensotek/EUIPO – Senso Tecnologie (senso tek) Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego senso tek — Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy SENSOTEC — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 2017/1001 — Skarga prawnie oczywiście bezzasadna]
 ---documentbreak--- C2402018PL4510120180515PL0051451451Postanowienie Sądu z dnia 15 maja 2018 r. – Sensotek/EUIPO – Senso Tecnologie (senso tek)
   (Sprawa T-470/17) (
         1
      )
   „Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego senso tek — Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy SENSOTEC — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 2017/1001 — Skarga prawnie oczywiście bezzasadna]”2018/C 240/51Język postępowania: niemiecki
      Strony

      Strona skarżąca: Sensotek GmbH (Reichenbach an der Fils, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Klink)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Hanne, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: Senso Tecnologie Srl (Rzym, Włochy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 maja 2017 r. (sprawa R 1953/2016-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Senso Tecnologie a Sensotek.

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje oddalona.

            2)

            Sensotek GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 309 z 18.9.2017.


201806290221986342018/C 249/082392018CJC24920180716PL01PLINFO_JUDICIAL201804035621Sprawa C-239/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Thüringer Oberlandesgericht (Niemcy) w dniu 3 kwietnia 2018 r. – Saatgut-Treuhandverwaltungs GmbH/Freistaat Thüringen
 ---documentbreak--- C2492018PL510120180403PL00085162Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Thüringer Oberlandesgericht (Niemcy) w dniu 3 kwietnia 2018 r. – Saatgut-Treuhandverwaltungs GmbH/Freistaat Thüringen
   (Sprawa C-239/18)2018/C 249/08Język postępowania: niemiecki
      Sąd odsyłający

   Thüringer Oberlandesgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Saatgut-Treuhandverwaltungs GmbH

      Strona pozwana: Freistaat Thüringen

      Pytania prejudycjalne

            1)

            Czy na podstawie art. 11 rozporządzenia nr 1768/95 (
                  1
               ) istnieje uprawnienie do domagania się informacji od organów urzędowych, jeżeli żądane informacje dotyczą wyłącznie gatunków roślin, a nie odnoszą się do odmiany roślin chronionych [wspólnotowym prawem do ochrony odmian roślin]?

            2)

            W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi tego rodzaju, że takie uprawnienie istnieje:

                     a)

                     Czy za organ urzędowy, który zajmuje się prowadzeniem kontroli produkcji rolniczej w rozumieniu art. 11 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia nr 1768/95, uznać należy organ, który zajmuje się kontrolą dofinansowywania rolników ze środków unijnych i w tym zakresie zbiera dane od rolników składających wnioski, które to dane odnoszą się również do gatunków roślin?

                     b)

                     Czy organ urzędowy jest uprawniony do odmowy udzielenia żądanych informacji, jeżeli ich udzielenie wymaga przetworzenia lub wyszczególnienia posiadanych przez organ danych przez osobę trzecią, co z kolei wiąże się z kosztami na poziomie ok. 6000 EUR? Czy znaczenie ma tu okoliczność, że żądający udzielenia informacji jest gotowy pokryć powstałe koszty?

      (
         1
      )	Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1768/95 z dnia 24 lipca 1995 r. ustanawiające przepisy wykonawcze w zakresie odstępstwa rolnego przewidzianego w art. 14 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2100/94 w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin, Dz.U. 1995 L 173, s.14.


201806290241986752018/C 249/202902018CJC24920180716PL01PLINFO_JUDICIAL20180426141521Sprawa C-290/18: Skarga wniesiona w dniu 26 kwietnia 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Portugalska
 ---documentbreak--- C2492018PL1410120180426PL0020141152Skarga wniesiona w dniu 26 kwietnia 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Portugalska
   (Sprawa C-290/18)2018/C 249/20Język postępowania: portugalski
      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Costa de Oliveira i C. Hermes, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            Stwierdzenie, że Republika Portugalska, poprzez niewyznaczenie 7 terenów atlantyckiego regionu biogeograficznego mających znaczenie dla Wspólnoty, uznanych w decyzji Komisji 2004/813/WE z dnia 7 grudnia 2004 r. (
                  1
               ) oraz poprzez niewyznaczenie 54 terenów śródziemnomorskiego regionu biogeograficznego, mających znaczenie dla Wspólnoty, uznanych w decyzji Komisji 2006/613/WE z dnia 19 lipca 2006 r. (
                  2
               ), jako specjalnych obszarów ochrony możliwie najszybciej, nie później niż w ciągu sześciu lat, uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 4 ust. 4 decyzji 92/43/EWG w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (
                  3
               ).

            —

            Stwierdzenie, że Republika Portugalska, poprzez niepodjęcie koniecznych środków ochronnych odpowiadających ekologicznym wymaganiom typów siedlisk przyrodniczych, wymienionych w załączniku I lub gatunków, wymienionych w załączniku II, żyjących na tych 7 terenach atlantyckiego regionu biogeograficznego, uznanych w decyzji 2004/813/WE Komisji z dnia 7 grudnia 2004 r. i na 54 terenach śródziemnomorskiego regionu biogeograficznego, mających znaczenie dla Wspólnoty, uznanych w decyzji Komisji 2006/613/WE z dnia 19 lipca 2006 r., uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 6 ust. 1 dyrektywy 92/43/EWG w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory.

            —

            Obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zgodnie z art. 4 ust. 4 dyrektywy 92/43/EWG w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory, Republika Portugalska powinna była wyznaczyć jako specjalne obszary ochrony 7 terenów atlantyckiego regionu biogeograficznego mających znaczenie dla Wspólnoty, uznanych w decyzji Komisji 2004/813/WE z dnia 7 grudnia 2004 r. i 54 tereny śródziemnomorskiego regionu biogeograficznego, mające znaczenie dla Wspólnoty, uznane w decyzji Komisji 2006/613/WE z dnia 19 lipca 2006 r. w maksymalnym terminie sześciu lat od dnia wydania wspomnianych decyzji. Wskazany termin upłynął odpowiednio w dniu 7 grudnia 2010 r. i w dniu 19 lipca 2012 r. Republika Portugalska nie wyznaczyła jednak terenów mających znaczenie dla Wspólnoty jako specjalnych obszarów ochrony.
   W art. 6 ust. 1 dyrektywy 92/43/EWG nałożono na państwa członkowskie obowiązek utworzenia dla specjalnych obszarów ochrony koniecznych środków ochronnych obejmujących, jeśli zaistnieje taka potrzeba, odpowiednie plany zagospodarowania opracowane specjalnie dla tych terenów bądź zintegrowane z innymi planami rozwoju oraz odpowiednie środki ustawowe, administracyjne lub umowne, odpowiadające ekologicznym wymaganiom typów siedlisk przyrodniczych, wymienionych w załączniku I, lub gatunków, wymienionych w załączniku II, żyjących na tych terenach.
   Komisja uważa, że środki podjęte przez Republikę Portugalską –a mianowicie zarówno plan sektorowy Natura 2000, jak i inne środki, na które powołują się władze portugalskie – nie odpowiadają szczególnym ekologicznym wymaganiom typów siedlisk przyrodniczych, wymienionych w załączniku I, lub gatunków, wymienionych w załączniku II do dyrektywy i że zatem nie mogą być uznane za „konieczne środki ochronne” w rozumieniu art. 6 ust. 1 dyrektywy.
   (
         1
      )	Decyzja Komisji 2004/813/WE z dnia 7 grudnia 2004 r. przyjmująca, na mocy dyrektywy Rady 92/43/EWG, wykaz terenów atlantyckiego regionu biogeograficznego mających znaczenie dla Wspólnoty (Dz.U. 2004, L 387, s. 1).
   (
         2
      )	Decyzja Komisji 2006/613/WE z dnia 19 lipca 2006 r. przyjmująca na mocy dyrektywy Rady 92/43/EWG wykaz terenów śródziemnomorskiego regionu biogeograficznego, mających znaczenie dla Wspólnoty (Dz.U. 2006, L 259, s. 1).
   (
         3
      )	Dyrektywa Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.U. 1992, L 206, s. 7).


201806290521986652018/C 249/59232018TC24920180716PL01PLINFO_JUDICIAL20180529454515Sprawa T-23/18: Postanowienie Sądu z dnia 29 maja 2018 r. – Nova Brands / EUIPO – Natamil (Natamil)
 ---documentbreak--- C2492018PL4550120180529PL0059455451Postanowienie Sądu z dnia 29 maja 2018 r. – Nova Brands / EUIPO – Natamil (Natamil)
   (Sprawa T-23/18) (
         1
      )2018/C 249/59Język postępowania: angielskiPrezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.
   (
         1
      )	Dz.U. C 94 z 12.3.2018.


201806290491986572018/C 249/342582017TC24920180716PL01PLINFO_JUDICIAL20180606282811Sprawa T-258/17: Wyrok Sądu z dnia 6 czerwca 2018 r. – Arbuzov / Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie — Zamrożenie środków finansowych — Wykaz osób, podmiotów i organów, w odniesieniu do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych — Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie — Obowiązek uzasadnienia — Oczywisty błąd w ocenie)
 ---documentbreak--- C2492018PL2810120180606PL0034281281Wyrok Sądu z dnia 6 czerwca 2018 r. – Arbuzov / Rada
   (Sprawa T-258/17) (
         1
      )
   „(Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie — Zamrożenie środków finansowych — Wykaz osób, podmiotów i organów, w odniesieniu do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych — Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie — Obowiązek uzasadnienia — Oczywisty błąd w ocenie)”2018/C 249/34Język postępowania: czeski
      Strony

      Strona skarżąca: Sergej Arbuzov (Kijów, Ukraina) (przedstawiciel: M. Mleziva, avocat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: R. Pekař i J.-P. Hix, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie oparte na art. 263 TFUE i mające na celu stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2017/381 dnia 3 marca 2017 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2017, L 58, s. 34), w zakresie, w jakim nazwisko skarżącego zostało pozostawione w wykazie osób, podmiotów i organów, w odniesieniu do których mają zastosowanie te środki ograniczające.

      Sentencja

            1)

            Stwierdza się nieważność decyzji Rady (WPZiB) 2017/381 dnia 3 marca 2017 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie, w zakresie, w jakim nazwisko Sergeja Arbuzova zostało pozostawione w wykazie osób, podmiotów i organów, do których mają zastosowanie te środki ograniczające.

            2)

            Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 213 z 3.7.2017.


201806290761986722018/C 249/352642017TC24920180716PL01PLINFO_JUDICIAL20180606282922Sprawa T-264/17: Wyrok Sądu z dnia 6 czerwca 2018 r. – Uponor Innovation / EUIPO – Swep International (SMATRIX) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego SMATRIX — Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy AsyMatrix — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Artykuł 76 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 95 rozporządzenia 2017/1001) — Zakres badania przeprowadzanego przez izbę odwoławczą — Nieprzeprowadzenie oceny dowodu przedstawionego przed Wydziałem Sprzeciwów}
 ---documentbreak--- C2492018PL2820120180606PL0035282292Wyrok Sądu z dnia 6 czerwca 2018 r. – Uponor Innovation / EUIPO – Swep International (SMATRIX)
   (Sprawa T-264/17) (
         1
      )
   „{Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego SMATRIX — Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy AsyMatrix — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Artykuł 76 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 95 rozporządzenia 2017/1001) — Zakres badania przeprowadzanego przez izbę odwoławczą — Nieprzeprowadzenie oceny dowodu przedstawionego przed Wydziałem Sprzeciwów}”2018/C 249/35Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Uponor Innovation AB (Borås, Szwecja) (przedstawiciel: adwokat A. Kylhammar)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J. Ivanauskas, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Swep International AB (Landskrona, Szwecja) (przedstawiciele: adwokaci J. Norderyd i C. Sundén)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 1 marca 2017 r. (sprawa R 236/2016-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Swep International a Uponor Innovation.

      Sentencja

            1)

            Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 1 marca 2017 r. (sprawa R 236/2016-2).

            2)

            EUIPO pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Uponor Innovation w związku z postępowaniem przed Sądem.

            3)

            Swep International AB pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Uponor Innovation w związku z postępowaniem przed izbą odwoławczą EUIPO.

      (
         1
      )	Dz.U. C 221 z 10.7.2017.


201806290091986432018/C 249/092402018CJC24920180716PL01PLINFO_JUDICIAL201804046721Sprawa C-240/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 24 stycxznia 2018 r. w sprawie T-69/17, Constantin Film Produktion GmbH / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 4 kwietnia 2018 r. przez Constantin Film Produktion GmbH
 ---documentbreak--- C2492018PL610120180404PL00096172Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 24 stycxznia 2018 r. w sprawie T-69/17, Constantin Film Produktion GmbH / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 4 kwietnia 2018 r. przez Constantin Film Produktion GmbH
   (Sprawa C-240/18 P)2018/C 249/09Język postępowania: niemiecki
      Strony

      Wnoszący odwołanie: Constantin Film Produktion GmbH (przedstawiciele: E. Saarmann i P. Baronikians, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania wnoszącego odwołanie

            —

            uchylenie wyroku Sądu z dnia 24 stycznia 2018 r. w sprawie T-69/17;

            —

            obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnosząca odwołanie podnosi trzy zarzuty.
   1. Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. f) rozporządzenia w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej

   Sąd Unii Europejskiej niesłusznie odrzucił sporne zgłoszenie unijnego znaku towarowego, powołując się na bezwzględną podstawę odmowy rejestracji określoną w art. 7 ust. 1 lit. f) rozporządzenia w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (
         1
      ). Zgłoszone oznaczenie nie jest niezgodne z dobrymi obyczajami.
   Przy dokonywaniu kontroli oceny dokonanej w niższej instancji Sąd popełnił następujące błędy:
   Zamiast przeprowadzić ocenę zgłoszonego oznaczenia „Fack Ju Göhte”, Sąd dokonał analizy oznaczenia „Fuck you, Goethe”.
   Sąd błędnie przyjął, że zgłoszone oznaczenie cechuje się nieodłączną wulgarnością, i nie uwzględnił przy tym, że oznaczenie złożone z kombinacji słów „Fack Ju Göhte” stanowi oryginalne oznaczenie posiadające charakter odróżniający, które dzięki nieprawidłowemu zapisowi staje się zabawne i niegroźne.
   Sąd naruszył prawo, ponieważ potwierdził sposób, w jaki oznaczenie to będzie postrzegał właściwy krąg odbiorców niemieckojęzycznych ustalony przez niższą instancję. Wnosząca odwołanie udowodniła duży sukces, jakim cieszył się film „Fack Ju Göhte” w niemieckojęzycznej części Unii Europejskiej, a także dowiodła okoliczności, że właściwy krąg odbiorców kojarzy zgłoszone oznaczenie ze źródłem radości i zabawy. Nawet (znajdująca się w mniejszości) część odbiorców, która nigdy nie słyszała o tym filmie, nie może czuć się niezręcznie w przypadku zgłoszonego oznaczenia, które dotyczy wskazanych w zgłoszeniu towarów i usług, ponieważ fonetyczny zapis wystarczy, by pozbawić to oznaczenie poważnego charakteru. Zgłoszone oznaczenie nie zobowiązuje odbiorców do określonego zachowania, nie jest do nich bezpośrednio skierowane i nie rani też ich uczuć.
   2. Naruszenie zasady równego traktowania

   Nie zastosowawszy w niniejszym przypadku oceny zawartej w decyzji Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej dotyczącej oznaczenia „DIE WANDERHURE” (decyzja EUIPO z dnia 28 maja 2015 r. – R 2889/2014-4 – Die Wanderhure), Sąd arbitralnie potraktował istotnie podobne sprawy w odmienny sposób.
   3. Naruszenie zasad pewności prawa i dobrej administracji

   Poddawszy ocenie oznaczenie „Fuck you, Goethe”, zamiast „Fack Ju Göthe” i nie zastosowawszy ocen wynikających z decyzji WANDERHURE, Sąd wydał orzeczenie, które nie było możliwe do przewidzenia i do zweryfikowania.
   (
         1
      )	Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego [Dz.U. 2009, L 78, s. 1 ze zmianami, zastąpionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz.U. 2017, L 154, s. 1)].


201806290501986632018/C 249/434652017TC24920180716PL01PLINFO_JUDICIAL20180518343411Sprawa T-465/17: Postanowienie Sądu z dnia 18 maja 2018 r. – VKR Holding / EUIPO (VELUX) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego VELUX — Zastrzeżenie starszeństwa wcześniejszego krajowego słownego znaku towarowego VELUX — Uchylenie decyzji Izby Odwoławczej — Artykuł 103 rozporządzenia (UE) 2017/100 — Następcza bezprzedmiotowość sporu — Umorzenie postępowania}
 ---documentbreak--- C2492018PL3410120180518PL0043341341Postanowienie Sądu z dnia 18 maja 2018 r. – VKR Holding / EUIPO (VELUX)
   (Sprawa T-465/17) (
         1
      )
   „{Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego VELUX — Zastrzeżenie starszeństwa wcześniejszego krajowego słownego znaku towarowego VELUX — Uchylenie decyzji Izby Odwoławczej — Artykuł 103 rozporządzenia (UE) 2017/100 — Następcza bezprzedmiotowość sporu — Umorzenie postępowania}”2018/C 249/43Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: VKR Holding A/S (Søborg, Dania) (przedstawiciel: adwokat J. Heebøll)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Gája, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 maja 2017 r. (sprawa R 1927/2016-2) dotyczącą wniosku mającego na celu zastrzeżenie starszeństwa identycznego krajowego (estońskiego) znaku towarowego dla słownego znaku towarowego „VELUX” zarejestrowanego jako unijny znak towarowy.

      Sentencja

            1)

            Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

            2)

            Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) zostaje obciążony kosztami postępowania

      (
         1
      )	Dz.U. C 309 z 18.9.2017.


201806290251986362018/C 249/102432018CJC24920180716PL01PLINFO_JUDICIAL201804037821Sprawa C-243/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 25 stycznia 2018 r. w sprawie T-561/16, Galocha/Wspólne Przedsięwzięcie Fusion for Energy, wniesione w dniu 3 kwietnia 2018 r. przez Europejskie Wspólne Przedsięwzięcie na rzecz Realizacji Programu ITER i Rozwoju Energii Termojądrowej
 ---documentbreak--- C2492018PL710120180403PL00107182Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 25 stycznia 2018 r. w sprawie T-561/16, Galocha/Wspólne Przedsięwzięcie Fusion for Energy, wniesione w dniu 3 kwietnia 2018 r. przez Europejskie Wspólne Przedsięwzięcie na rzecz Realizacji Programu ITER i Rozwoju Energii Termojądrowej
   (Sprawa C-243/18 P)2018/C 249/10Język postępowania: hiszpański
      Strony

      Wnoszący odwołanie: Europejskie Wspólne Przedsięwzięcie na rzecz Realizacji Programu ITER i Rozwoju Energii Termojądrowej (przedstawiciele: G. Poszler i R. Hanak, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Yosu Galocha

      Żądania wnoszącego odwołanie:

            —

            uchylenie wyroku Sądu z dnia 25 stycznia 2018 r. w sprawie T-561/16, w którym Sąd stwierdził nieważność list rezerwy kadrowej postępowania w sprawie naboru F4E/CA/ST/FGIV/2015/001 oraz decyzji Fusion for Energy w sprawie zatrudnienia laureatów;

            —

            w razie uchylenia przez Trybunał wyroku Sądu w orzeczeniu końcowym, obciążenie skarżącego w pierwszej instancji kosztami poniesionymi we wspomnianej instancji i w ramach niniejszego odwołania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Naruszenie zasady proporcjonalności i w konsekwencji nałożenie niewspółmiernej kary na osoby trzecie będące beneficjentami decyzji, która okazała się być nieprawidłowa.


201806290511986642018/C 249/442282018TC24920180716PL01PLINFO_JUDICIAL20180517353511Sprawa T-228/18 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 17 maja 2018 r. – Transtec / Komisja (Środek tymczasowy — Zamówienia publiczne — Umowa ramowa dotycząca świadczenia usług na rzecz państw trzecich będących beneficjentami pomocy zewnętrznej Unii — Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych — Brak pilnego charakteru)
 ---documentbreak--- C2492018PL3510120180517PL0044351351Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 17 maja 2018 r. – Transtec / Komisja
   (Sprawa T-228/18 R)
   „(Środek tymczasowy — Zamówienia publiczne — Umowa ramowa dotycząca świadczenia usług na rzecz państw trzecich będących beneficjentami pomocy zewnętrznej Unii — Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych — Brak pilnego charakteru)”2018/C 249/44Język postępowania: francuski
      Strony

      Strona skarżąca: Transtec (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i N. Flandin)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Aresu i J. Estrada de Solà, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek na podstawie art. 278 i 279 TFUE o zawieszenie wykonania decyzji Komisji z dnia 26 marca 2018 r., w której instytucja ta odrzuciła ofertę skarżącej i udzieliła dziesięciu innym oferentom zamówienia dotyczącego części nr 3 przetargu „umowa ramowa dotycząca wprowadzenia w życie pomocy zewnętrznej 2018 (FWC SIEA 2018) 2017/S 128–260026”, numer referencyjny EuropeAid/138778/DH/SER/Multi oraz o nakazanie Komisji, by włączyła tymczasowo skarżącą do wybranych oferentów.

      Sentencja

            1)

            Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

            2)

            Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


201806290611986322018/C 249/363022017TC24920180716PL01PLINFO_JUDICIAL20180529293021Sprawa T-302/17: Wyrok Sądu z dnia 29 maja 2018 r. – Sata / EUIPO – Zhejiang Rongpeng Air Tools (6000) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny unijny znak towarowy 6000 — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 52 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 59 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia 2017/1001] — Równość traktowania — Zasada dobrej administracji — Obowiązek uzasadnienia}
 ---documentbreak--- C2492018PL2910120180529PL0036291302Wyrok Sądu z dnia 29 maja 2018 r. – Sata / EUIPO – Zhejiang Rongpeng Air Tools (6000)
   (Sprawa T-302/17) (
         1
      )
   „{Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny unijny znak towarowy 6000 — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 52 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 59 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia 2017/1001] — Równość traktowania — Zasada dobrej administracji — Obowiązek uzasadnienia}”2018/C 249/36Język postępowania: niemiecki
      Strony

      Strona skarżąca: Sata GmbH & Co. KG (Kornwestheim, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M.-C. Simon)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Hanf, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Zhejiang Rongpeng Air Tools Co. Ltd (Pengjie Town, Chiny) (przedstawiciele: adwokaci S. Fröhlich i M. Hartmann)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 marca 2017 r. (sprawa R 656/2016-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Zhejiang Rongpeng Air Tools a Sata.

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje oddalona.

            2)

            Sata GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 231 z 17.7.2017.


201806290071986412018/C 249/112452018CJC24920180716PL01PLINFO_JUDICIAL201804098811Sprawa C-245/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Udine (Włochy) w dniu 9 kwietnia 2018 r. – Fallimento Tecnoservice Int. Srl / Poste Italiane SpA
 ---documentbreak--- C2492018PL810120180409PL00118181Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Udine (Włochy) w dniu 9 kwietnia 2018 r. – Fallimento Tecnoservice Int. Srl / Poste Italiane SpA
   (Sprawa C-245/18)2018/C 249/11Język postępowania: włoski
      Sąd odsyłający

   Tribunale ordinario di Udine

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Fallimento Tecnoservice Int. Srl

      Strona pozwana: Poste Italiane SpA

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 74 i 75 dyrektywy 2007/64/WE (
         1
      ), w brzmieniu obowiązującym w dniu 3 sierpnia 2015 r. i w zakresie obowiązków oraz granic odpowiedzialności dostawcy usług płatniczych, transponowane do włoskiego porządku prawnego przez art. 24 i 25 dekretu ustawodawczego nr 1[1]/201[0], należy interpretować w ten sposób, że mają one zastosowanie wyłącznie do dostawcy usług płatniczych osoby zlecającej wykonanie takiej usługi, czy też w ten sposób, że znajdują one zastosowanie również do dostawcy usług płatniczych odbiorcy?
   (
         1
      )	Dyrektywa 2007/64/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego zmieniająca dyrektywy 97/7/WE, 2002/65/WE, 2005/60/WE i 2006/48/WE i uchylająca dyrektywę 97/5/WE (Dz.U. 2007, L 319, s. 1).


201806290751986712018/C 249/462842018TC24920180716PL01PLINFO_JUDICIAL20180503363721Sprawa T-284/18: Skarga wniesiona w dniu 3 maja 2018 r. – Arbuzov / Rada
 ---documentbreak--- C2492018PL3610120180503PL0046361372Skarga wniesiona w dniu 3 maja 2018 r. – Arbuzov / Rada
   (Sprawa T-284/18)2018/C 249/46Język postępowania: czeski
      Strony

      Strona skarżąca: Sergej Arbuzov (Kijów, Ukraina) (przedstawiciel: adwokat M. Mleziva)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2015/364 z dnia 5 marca 2018 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie w zakresie, w jakim dotyczy ona Sergeja Arbuzova;

            —

            obciążenie Rady Unii Europejskiej, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez Sergeja Arbuzova.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżący podnosi dwa zarzuty.

            1.

            Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia prawa do dobrej administracji.
            Skarżący uzasadnia swoją skargę między innymi tym, że Rada Unii Europejskiej nie działała przy przyjmowaniu decyzji (WPZiB) 2018/333 z dnia 5 marca 2018 r. z wymaganą starannością, gdyż przed przyjęciem zaskarżonej decyzji nie wzięła pod uwagę twierdzeń skarżącego ani przedstawionych przez niego dowodów, które świadczą na jego korzyść, a opierała się co do zasady na zwięzłym streszczeniu sporządzonym przez prokuraturę generalną Ukrainy i nie zażądała informacji uzupełniających o przebiegu dochodzenia na Ukrainie. @@

            2.

            Zarzut drugi dotyczy naruszenia przysługującego skarżącemu prawa własności.
            Skarżący twierdzi w tym względzie, że ograniczenia, które zostały na niego nałożone, są nieproporcjonalne i zbędne oraz naruszają gwarancje prawnomiędzynarodowej ochrony przysługującego mu prawa własności.


201806290131986472018/C 249/122532018CJC24920180716PL01PLINFO_JUDICIAL201804128922Sprawa C-253/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 12 kwietnia 2018 r. – Stadt Euskirchen / Rhenus Veniro GmbH & Co. KG
 ---documentbreak--- C2492018PL820120180412PL00128292Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 12 kwietnia 2018 r. – Stadt Euskirchen / Rhenus Veniro GmbH & Co. KG
   (Sprawa C-253/18)2018/C 249/12Język postępowania: niemiecki
      Sąd odsyłający

   Oberlandesgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Stadt Euskirchen

      Strona przeciwna: Rhenus Veniro GmbH & Co. KG

      przy udziale: SVE Stadtverkehr Euskirchen GmbH, RVK Regionalverkehr Köln GmbH

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 5 ust. 2 zdanie drugie lit. e) rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 (
         1
      ) ustanawiający obowiązek samodzielnego świadczenia przeważającej części usług publicznych w zakresie transportu pasażerskiego wyklucza zlecanie przez podmiot wewnętrzny świadczenia tej przeważającej części usług spółce, w której podmiot ten posiada 2,5 % udziałów, a pozostałe udziały posiadają pośrednio lub bezpośrednio inne właściwe organy?
   (
         1
      )	Rozporządzenie (WE) nr 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. dotyczące usług publicznych w zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 1191/69 i (EWG) nr 1107/70, Dz.U. L 315, s. 1.


201806290641986392018/C 249/472852018TC24920180716PL01PLINFO_JUDICIAL20180504373821Sprawa T-285/18: Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2018 r. – Pšonka / Rada
 ---documentbreak--- C2492018PL3710120180504PL0047371382Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2018 r. – Pšonka / Rada
   (Sprawa T-285/18)2018/C 249/47Język postępowania: czeski
      Strony

      Strona skarżąca: Viktor Pavlovič Pšonka (Kijów, Ukraina) (przedstawiciel: adwokat M. Mleziva)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2015/364 z dnia 5 marca 2018 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącego;

            —

            obciążenie Rady Unii Europejskiej, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez skarżącego.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżący podnosi trzy zarzuty.

            1.

            Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia prawa do dobrej administracji.
            Skarżący uzasadnia swoją skargę między innymi tym, że Rada Unii Europejskiej nie działała przy przyjmowaniu decyzji (WPZiB) 2018/333 z dnia 5 marca 2018 r. z wymaganą starannością, gdyż przed przyjęciem zaskarżonej decyzji nie wzięła pod uwagę twierdzeń skarżącego ani przedstawionych przez niego dowodów, które świadczą na jego korzyść, a opierała się co do zasady na zwięzłym streszczeniu sporządzonym przez prokuraturę generalną Ukrainy i nie zażądała informacji uzupełniających o przebiegu dochodzenia na Ukrainie.

            2.

            Zarzut drugi dotyczy naruszenia przysługującego skarżącemu prawa własności.
            Skarżący twierdzi w tym względzie, że ograniczenia, które zostały na niego nałożone, są nieproporcjonalne i zbędne oraz naruszają gwarancje prawnomiędzynarodowej ochrony przysługującego mu prawa własności.

            3.

            Zarzut trzeci dotyczy naruszenia praw podstawowych skarżącego zagwarantowanych mu przez europejską Konwencję o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności.
            Skarżący twierdzi w tym względzie, że nałożenie na niego ograniczeń naruszyło jego prawo do sprawiedliwego procesu, do domniemania niewinności, a także do ochrony własności prywatnej.


201806290051986602018/C 249/213112018CJC24920180716PL01PLINFO_JUDICIAL20180509151731Sprawa C-311/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) w dniu 9 maja 2018 r. – Data Protection Commissioner / Facebook Ireland Limited, Maximillian Schrems
 ---documentbreak--- C2492018PL1510120180509PL0021151173Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) w dniu 9 maja 2018 r. – Data Protection Commissioner / Facebook Ireland Limited, Maximillian Schrems
   (Sprawa C-311/18)2018/C 249/21Język postępowania: angielski
      Sąd odsyłający

   High Court (Irlandia)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Data Protection Commissioner

      Strona przeciwna: Facebook Ireland Limited, Maximillian Schrems

      Pytania prejudycjalne

            1.

            W sytuacji, gdy dane osobowe są przekazywane przez prywatne przedsiębiorstwo z państwa członkowskiego Unii Europejskiej do prywatnego przedsiębiorstwa w państwie trzecim w celach komercyjnych na podstawie decyzji 2010/87/UE (
                  1
               ) w brzmieniu zmienionym decyzją Komisji 2016/2297 (
                  2
               ) i mogą być dalej przetwarzane w tym państwie trzecim przez jego organy dla celów bezpieczeństwa narodowego, ale także dla celów egzekwowania prawa i prowadzenia spraw zagranicznych w tym kraju trzecim, czy prawo Unii Europejskiej (w tym także Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, zwana dalej „kartą”) ma zastosowanie do przekazywania danych niezależnie od postanowień art. 4 ust. 2 TUE w odniesieniu do bezpieczeństwa narodowego i od postanowień art. 3 ust. 2 tiret pierwsze dyrektywy 95/46/WE (
                  3
               ) (zwanej dalej „dyrektywą”) w odniesieniu do bezpieczeństwa publicznego, obronności i bezpieczeństwa państwa?

            2.

                        (1)

                        przy określaniu, czy przekazywanie danych w oparciu o decyzję 2010/87/UE z Unii Europejskiej do państwa trzeciego, gdzie mogą one być dalej przetwarzane dla celów bezpieczeństwa narodowego, czy właściwym punktem odniesienia dla celów dyrektywy jest:

                                 (a)

                                 karta, TUE, TFUE, dyrektywa, EKPC (czy też jakikolwiek inny przepis prawa Unii); czy

                                 (b)

                                 prawa krajowe jednego lub większej liczby państw członkowskich?

                        (2)

                        Jeżeli właściwym punktem odniesienia jest określony w lit. (b), czy obejmuje on także praktyki w kontekście bezpieczeństwa narodowego w jednym lub większej liczbie państw członkowskich?

            3.

            Przy ocenie, czy państwo trzecie zapewnia poziom ochrony wymagany przez prawo Unii Europejskiej dla danych osobowych przekazywanych do tego państwa w rozumieniu art. 26 dyrektywy, czy poziom ochrony w państwie trzecim powinien być oceniany poprzez odniesienie do:

                     (a)

                     obowiązujących przepisów w państwie trzecim, wynikających z jego prawa krajowego lub zobowiązań międzynarodowych oraz z praktyk mających na celu zapewnienie zgodności z tymi przepisami, zasad wykonywania zawodu i środków bezpieczeństwa, które są przestrzegane w tym państwie trzecim;
                     czy

                     (b)

                     przepisów, o których mowa w lit. (a) wraz z praktykami administracyjnymi, regulacyjnymi i praktykami w zakresie zgodności oraz polityką w zakresie środków bezpieczeństwa, procedurami, protokołami, mechanizmami kontroli i systemami pozasądowego rozstrzygania sporów istniejącymi w tym państwie trzecim?

            4.

            Przy uwzględnieniu stanu faktycznego ustalonego przez High Court w odniesieniu do prawa Stanów Zjednoczonych, czy przekazywanie danych osobowych z Unii Europejskiej do Stanów Zjednoczonych na podstawie decyzji 2010/87/UE narusza prawa osób fizycznych wynikające z art. 7 i/lub 8 karty?

            5.

            Przy uwzględnieniu stanu faktycznego ustalonego przez High Court w odniesieniu do prawa Stanów Zjednoczonych, jeżeli dane osobowe są przekazywane z Unii Europejskiej do Stanów Zjednoczonych na podstawie decyzji 2010/87/UE:

                     (a)

                     Czy poziom ochrony w prawie Stanów Zjednoczonych zapewnia poszanowanie istoty prawa osób fizycznych do korzystania ze środków prawnych w związku z naruszeniem ich praw do prywatności danych osobowych zagwarantowanych przez 47 karty?
                     Jeżeli odpowiedź na pytanie (a) jest twierdząca,

                     (b)

                     Czy ograniczenia, jakie nakłada prawo Stanów Zjednoczonych na prawo jednostki do korzystania z sądowych środków ochrony prawnej w kontekście bezpieczeństwa narodowego Stanów Zjednoczonych, są proporcjonalne w rozumieniu art. 52 karty i nie wykraczają poza to, co jest niezbędne w społeczeństwie demokratycznym dla celów bezpieczeństwa narodowego?

            6.

                        (1)

                        Jaki jest poziom ochrony, który należy zapewnić przy przekazywaniu danych osobowych do państwa trzeciego na podstawie klauzul umownych przyjętych zgodnie z decyzją Komisji w oparciu o art. 26 ust. 4 w świetle przepisów dyrektywy, a w szczególności art. 25 i 26 w związku z kartą?

                        (2)

                        Jakie kwestie należy wziąć pod uwagę przy ocenie, czy poziom ochrony danych osobowych przekazywanych do państwa trzeciego na podstawie decyzji 2010/87/UE spełnia wymogi dyrektywy i karty?

            7.

            Czy okoliczność, że standardowe klauzule umowne obowiązują pomiędzy podmiotem przekazującym a odbierającym dane i nie są wiążące dla władz krajowych państwa trzeciego, które mogą wymagać od podmiotu odbierającego dane udostępniania jego służbom bezpieczeństwa w celu dalszego przetwarzania danych osobowych przekazywanych na mocy klauzul przewidzianych w decyzji 2010/87/UE, wyklucza zapewnienie przez te klauzule odpowiednich zabezpieczeń zgodnie z art. 26 ust. 2 dyrektywy?

            8.

            Jeżeli podmiot odbierający dane w państwie trzecim jest objęty przepisami dotyczącymi nadzoru, które zdaniem organu ochrony danych są sprzeczne z klauzulami załącznika do decyzji 2010/87/UE lub art. 25 i 26 dyrektywy i/lub kartą, czy organ ds. ochrony danych jest zobowiązany do skorzystania ze swoich uprawnień wykonawczych zgodnie z art. 28 ust. 3 dyrektywy w celu zawieszenia przepływu danych, czy też wykonywanie tych uprawnień jest ograniczone do sytuacji wyjątkowych, w świetle motywu 11 dyrektywy, względnie czy organ ochrony danych w ramach swobodnego uznania może nie zawieszać przepływu danych?

            9.

                        (1)

                        Dla celów art. 25 ust. 6 dyrektywy, czy decyzja (UE) 2016/1250 (
                              4
                           ) (zwana dalej „decyzją w sprawie Tarczy Prywatności”) stanowi ustalenie o powszechnym zastosowaniu wiążące dla organów ochrony danych osobowych oraz sądów państw członkowskich stwierdzające, że Stany Zjednoczone zapewniają odpowiedni stopień ochrony w rozumieniu art. 25 ust. 2 dyrektywy, co wynika z prawa krajowego Stanów Zjednoczonych lub z międzynarodowych zobowiązań, jakie państwo to przyjęło?

                        (2)

                        Jeżeli nie, jakie znaczenie, jeśli w ogóle, ma decyzja w sprawie Tarczy Prywatności przy prowadzeniu oceny adekwatności zabezpieczeń przewidzianych dla danych przekazywanych do Stanów Zjednoczonych na mocy decyzji 2010/87/UE?

            10.

            Przy uwzględnieniu ustaleń High Court w odniesieniu do prawa Stanów Zjednoczonych, czy powołanie Rzecznika ds. Tarczy Prywatności zgodnie z załącznikiem A do załącznika III do decyzji w sprawie Tarczy Prywatności, w związku z istniejącym systemem w Stanach Zjednoczonych zapewnia, że prawo Stanów Zjednoczonych przewiduje środek ochrony prawnej dla osób, których dane osobowe są przekazywane do Stanów Zjednoczonych na podstawie decyzji 2010/87/UE, zgodny z art. 47 karty?

            11.

            Czy decyzja 2010/87/UE narusza art. 7, 8 i/lub 47 karty?

      (
         1
      )	Decyzja Komisji z dnia 5 lutego 2010 r. w sprawie standardowych klauzul umownych dotyczących przekazywania danych osobowych podmiotom przetwarzającym dane mającym siedzibę w krajach trzecich na mocy dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. 2010, L 39, s. 5).
   (
         2
      )	Decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2016/2297 z dnia 16 grudnia 2016 r. zmieniająca decyzje 2001/497/WE i 2010/87/UE w sprawie standardowych klauzul umownych dotyczących przekazywania danych osobowych państwom trzecim oraz podmiotom przetwarzającym dane mającym siedzibę w takich państwach, na mocy dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. 2016, L 344, s. 100).
   (
         3
      )	Dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (Dz.U. 1995, L 281, s. 31).
   (
         4
      )	Decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2016/1250 z dnia 12 lipca 2016 r. przyjęta na mocy dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, w sprawie adekwatności ochrony zapewnianej przez Tarczę Prywatności UE-USA (Dz.U. 2016, L 207, s. 1).


201806290601986312018/C 249/482892018TC24920180716PL01PLINFO_JUDICIAL20180504383921Sprawa T-289/18: Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2018 r. – Pšonka / Rada
 ---documentbreak--- C2492018PL3810120180504PL0048381392Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2018 r. – Pšonka / Rada
   (Sprawa T-289/18)2018/C 249/48Język postępowania: czeski
      Strony

      Strona skarżąca: Artem Viktorovič Pšonka (Kramatorsk, Ukraina) (przedstawiciel: adwokat M. Mleziva)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2015/364 z dnia 5 marca 2018 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącego;

            —

            obciążenie Rady Unii Europejskiej, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez skarżącego.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżący podnosi trzy zarzuty.

            1.

            Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia prawa do dobrej administracji.
            Skarżący uzasadnia swoją skargę między innymi tym, że Rada Unii Europejskiej nie działała przy przyjmowaniu decyzji (WPZiB) 2018/333 z dnia 5 marca 2018 r. z wymaganą starannością, gdyż przed przyjęciem zaskarżonej decyzji nie wzięła pod uwagę twierdzeń skarżącego ani przedstawionych przez niego dowodów, które świadczą na jego korzyść, a opierała się co do zasady na zwięzłym streszczeniu sporządzonym przez prokuraturę generalną Ukrainy i nie zażądała informacji uzupełniających o przebiegu dochodzenia na Ukrainie.

            2.

            Zarzut drugi dotyczy naruszenia przysługującego skarżącemu prawa własności.
            Skarżący twierdzi w tym względzie, że ograniczenia, które zostały na niego nałożone, są nieproporcjonalne i zbędne oraz naruszają gwarancje prawnomiędzynarodowej ochrony przysługującego mu prawa własności.

            3.

            Zarzut trzeci dotyczy naruszenia praw podstawowych skarżącego zagwarantowanych mu przez europejską Konwencję o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności.
            Skarżący twierdzi w tym względzie, że nałożenie na niego ograniczeń naruszyło jego prawo do sprawiedliwego procesu, do domniemania niewinności, a także do ochrony własności prywatnej.


201807060281993572018/C 259/152512017CJC25920180723PL01PLINFO_JUDICIAL20180531111222Sprawa C-251/17: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 31 maja 2018 r. – Komisja Europejska/Republika Włoska (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Zbieranie i oczyszczanie ścieków komunalnych — Dyrektywa 91/271/EWG — Artykuły 3, 4 i 10 — Wyrok Trybunału stwierdzający uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Niewykonanie — Artykuł 260 ust. 2 TFUE — Kary pieniężne — Okresowa kara pieniężna i ryczałt)
 ---documentbreak--- C2592018PL1120120180531PL0015112122Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 31 maja 2018 r. – Komisja Europejska/Republika Włoska
   (Sprawa C-251/17) (
         1
      )
   „(Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Zbieranie i oczyszczanie ścieków komunalnych — Dyrektywa 91/271/EWG — Artykuły 3, 4 i 10 — Wyrok Trybunału stwierdzający uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Niewykonanie — Artykuł 260 ust. 2 TFUE — Kary pieniężne — Okresowa kara pieniężna i ryczałt)”2018/C 259/15Język postępowania: włoski
      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Manhaeve i L. Cimaglia, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, wspierana przez M. Russo i F. De Lucę, avvocati dello Stato)

      Sentencja

            1)

            Nie przyjmując wszystkich środków koniecznych do wykonania wyroku z dnia 19 lipca 2012 r., Komisja/Włochy (C-565/10, niepublikowany, EU:C:2012:476), Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 260 ust. 1 TFUE.

            2)

            Jeśli uchybienie stwierdzone w pkt 1 trwa nadal w dniu ogłoszenia niniejszego wyroku, od Republiki Włoskiej zasądza się zapłatę na rzecz Komisji Europejskiej okresowej kary pieniężnej w wysokości 30112500 EUR za każde pół roku zwłoki we wprowadzeniu w życie środków niezbędnych do zastosowania się do wyroku z dnia 19 lipca 2012 r., Komisja/Włochy (C-565/10, niepublikowany, EU:C:2012:476), od dnia ogłoszenia niniejszego wyroku do dnia pełnego wykonania wyroku z dnia 19 lipca 2012 r., Komisja/Włochy (C-565/10, niepublikowany, EU:C:2012:476), przy czym rzeczywistą kwotę okresowej kary pieniężnej należy obliczać co sześć miesięcy i obniżać łączną kwotę odnoszącą się do każdego z tych okresów o procent odpowiadający proporcji równoważnej liczby mieszkańców aglomeracji, których systemy zbierania i oczyszczania ścieków komunalnych zostały dostosowane do wyroku z dnia 19 lipca 2012 r., Komisja/Włochy (C-565/10, niepublikowany, EU:C:2012:476), w momencie upływu danego okresu do równoważnej liczby mieszkańców aglomeracji, które nie dysponują takimi systemami w dniu ogłoszenia niniejszego wyroku.

            3)

            Zasądza się od Republiki Włoskiej zapłatę na rzecz Komisji Europejskiej ryczałtu w wysokości 25 mln EUR.

            4)

            Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 221 z 10.7.2017.


201807060201993652018/C 259/292712018CJC25920180723PL01PLINFO_JUDICIAL20180419202121Sprawa C-271/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 5 lutego 2018 r. w sprawie T-216/15, Dôvera zdravotná poisťovňa/Komisja, wniesione w dniu 19 kwietnia 2018 r. przez Republikę Słowacką
 ---documentbreak--- C2592018PL2010120180419PL0029201212Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 5 lutego 2018 r. w sprawie T-216/15, Dôvera zdravotná poisťovňa/Komisja, wniesione w dniu 19 kwietnia 2018 r. przez Republikę Słowacką
   (Sprawa C-271/18 P)2018/C 259/29Język postępowania: angielski
      Strony

      Wnoszący odwołanie: Republika Słowacka (przedstawiciel: B. Ricziová)

      Druga strona postępowania: Dôvera zdravotná poisťovňa a.s., Union zdravotná poisťovňa, a.s., Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

            —

            Uchylenie wyroku Sądu z dnia 5 lutego 2018 w sprawie T-216/15, Dôvera zdravotná poisťovňa, a. s. /Komisja Europejska, którym Sąd uwzględnił skargę Dôvery;

            —

            Oddalenie skargi wniesionej przez Dôvera zdravotná poisťovňa, a. s. jako bezzasadnej;

            —

            Obciążenie Dôvera zdravotná poisťovňa, a. s. i Union zdravotná poisťovňa, a.s. kosztami postępowania.

      Na wypadek gdyby Trybunał doszedł do wniosku, że nie dysponuje wystarczającymi informacjami do ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy, Republika Słowacka posiłkowo wnosi do Trybunału o:

            —

            uchylenie wyroku Sądu z dnia 5 lutego 2018 w sprawie T-216/15, Dôvera zdravotná poisťovňa, a. s. /Komisja Europejska, którym Sąd uwzględnił skargę Dôvery;

            —

            przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd i

            —

            pozostawienie rozstrzygnięcia o kosztach do orzeczenia kończącego postępowanie.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu odwołania Republika Słowacka podnosi cztery zarzuty uzasadniające uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu:

            1.

            W ramach pierwszego zarzutu odwołania Republika Słowacka podnosi, że Sąd w zaskarżonym wyroku przekroczył swoje uprawnienia kontrolne, którymi dysponuje w ramach kontroli decyzji Komisji Europejskiej w dziedzinie pomocy państwa. Związane z tym utrwalone orzecznictwo Trybunału jest jednoznaczne i zdaniem Republiki Słowackiej nie zostało w tym wypadku zachowane. Republika Słowacka twierdzi, że Sąd w zaskarżonym wyroku nie respektuje szerokich uprawnień dyskrecjonalnych Komisji Europejskiej przy złożonych ocenach ekonomicznych i nie ustalił istnienia oczywiście błędnej oceny Komisji Europejskiej, ale zadowolił się po prostu zastąpieniem oceny Komisji Europejskiej swoją własną, dokładnie przeciwstawną oceną, przekraczając w ten sposób swoje uprawnienia kontrolne.

            2.

            W ramach drugiego zarzutu odwołania Republika Słowacka podnosi, że Sąd w zaskarżonym wyroku pod dwoma względami wypaczył przedłożone mu dowody poprzez dokonanie rzeczowo nieprawidłowych ustaleń faktycznych, przy czym nieprawidłowość ta jasno wynika z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. Zarzucane wypaczenie dowodów dotyczy zarówno elementu korzyści, jak i elementu konkurencji w słowackim systemie obowiązkowego ubezpieczenia zdrowotnego.

            3.

            W ramach trzeciego zarzutu odwołania Republika Słowacka podnosi, że Sąd dopuścił się błędu w ocenie prawnej klasyfikacji słowackiego systemu obowiązkowego ubezpieczenia zdrowotnego, przez co naruszył art. 107 ust. 1 TFUE a jednocześnie zasadę pewności prawa. Zaskarżony wyrok jest niespójny z wcześniejszym orzecznictwem Trybunału dotyczącym systemów zabezpieczenia społecznego. Konkretnie Sąd (i) rozstrzygnął w przeciwny sposób niż Trybunał we wcześniejszych wyrokach w podobnych przypadkach, (ii) rozstrzygnął tak samo jak Trybunał we wcześniejszych wyrokach w odmiennych przypadkach oraz (iii) nie zachował podstawowego podejścia we wcześniejszym orzecznictwie Trybunału, że kwalifikacja konkretnego systemu zabezpieczenia społecznego opiera się na jego dominujących cechach.

            4.

            W końcu Republika Słowacka w ramach czwartego zarzutu odwołania twierdzi, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wiele braków, które uzasadniają uchylenie zaskarżonego wyroku przez Trybunał. Konkretnie chodzi o to, że (i) Sąd w ogóle nie wyjaśnił niektórych swoich ustaleń i poglądów (które do tego są kluczowe), że (ii) uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest pod wieloma względami niespójne a Sąd sam sobie w nim zaprzecza oraz że (iii) Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie uwzględnił istotnych twierdzeń Komisji i Republiki Słowackiej. W ten sposób Sąd naruszył wymóg uzasadnienia wynikający z art. 36 w związku z art. 53 ust. 1 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.


201807060601994532018/C 259/573042018TC25920180723PL01PLINFO_JUDICIAL20180508424321Sprawa T-304/18: Skarga wniesiona w dniu 8 maja 2018 r. – MLPS / Komisja
 ---documentbreak--- C2592018PL4210120180508PL0057421432Skarga wniesiona w dniu 8 maja 2018 r. – MLPS / Komisja
   (Sprawa T-304/18)2018/C 259/57Język postępowania: francuski
      Strony

      Strona skarżąca: Mouvement pour la liberté de la protection sociale (MLPS) (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat M. Gibaud)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie bezczynności Komisji Europejskiej, która niezgodnie z prawem zaniechała dalszego rozpatrywania skargi stowarzyszenia Mouvement pour la liberté de la protection sociale (MLPS) z dnia 21 grudnia 2017 r.;

            —

            stwierdzenie nieważności w całości decyzji Komisji Europejskiej z dnia 7 marca 2018 r. odmawiającej dalszego rozpatrywania skargi stowarzyszenia Mouvement pour la liberté de la protection sociale (MLPS) z dnia 21 grudnia 2017 r.;

            —

            orzeczenie w przedmiocie kosztów zgodnie z prawem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

            1.

            Zarzut pierwszy dotyczący błędnej oceny dokonanej w zaskarżonej decyzji, według której francuskie systemy zabezpieczenia społecznego mogą być uznane za „ustawowy system zabezpieczenia społecznego”, choć nie są to w ogóle systemy przeznaczone dla ogółu ludności ani nawet ogółu pracujących, lecz systemy obejmujące pracowników według ich statusu zawodowego, do których zatem powinny stosować się dyrektywy 92/49/EWG i 92/96/EWG.

            2.

            Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady jednolitości prawnej, jako że Francja znajduje się w sytuacji ściśle podobnej do sytuacji panującej na Słowacji, w odniesieniu do której Sąd orzekł, że „w świetle celu zarobkowego, do osiągnięcia którego dążą zakłady ubezpieczeń zdrowotnych, oraz istnienia silnej konkurencji w odniesieniu do jakości i oferty usług działalność polegająca na zapewnieniu obowiązkowego ubezpieczenia zdrowotnego na Słowacji ma charakter gospodarczy” (wyrok z dnia 5 lutego 2018 r., Dôvera zdravotná poist’ovňa/Commission, T-216/15, niepublikowany, EU:T:2018:64, pkt 68). Zdaniem strony skarżącej nie można orzec inaczej w odniesieniu do Francji.


201807060561993542018/C 259/438822016TC25920180723PL01PLINFO_JUDICIAL20180607313222Sprawa T-882/16: Wyrok Sądu z dnia 7 czerwca 2018 r. – Sipral World / EUIPO – La Dolfina (DOLFINA) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku — Słowny unijny znak towarowy DOLFINA — Brak rzeczywistego używania znaku towarowego — Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 94 rozporządzenia 2017/1001)}
 ---documentbreak--- C2592018PL3120120180607PL0043312322Wyrok Sądu z dnia 7 czerwca 2018 r. – Sipral World / EUIPO – La Dolfina (DOLFINA)
   (Sprawa T-882/16) (
         1
      )
   „{Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku — Słowny unijny znak towarowy DOLFINA — Brak rzeczywistego używania znaku towarowego — Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 94 rozporządzenia 2017/1001)}”2018/C 259/43Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Sipral World, SL (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci R. Almaraz Palmero i A. Ruo)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Ivanauskas i D. Walicka, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: La Dolfina, SA (Buenos Aires, Argentyna) (przedstawiciel: adwokat J. Carbonell Callicó)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 września 2016 r. (sprawa R 1897/2015-2) dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku między La Dolfina et Sipral World

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje oddalona.

            2)

            Sipral World, SL, zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 46 z 13.2.2017.


201807060611993552018/C 259/583082018TC25920180723PL01PLINFO_JUDICIAL20180517434421Sprawa T-308/18: Skarga wniesiona w dniu 17 maja 2018 r. – Hamas / Rada
 ---documentbreak--- C2592018PL4310120180517PL0058431442Skarga wniesiona w dniu 17 maja 2018 r. – Hamas / Rada
   (Sprawa T-308/18)2018/C 259/58Język postępowania: francuski
      Strony

      Strona skarżąca: Hamas (Doha, Katar) (przedstawiciel: adwokat L. Glock)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2018/475 z dnia 21 marca 2018 r. dotyczącej aktualizacji wykazu osób, grup i podmiotów objętych art. 2, 3 i 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu, i uchylenia decyzji (WPZiB) 2017/1426 (Dz.U. 2018, L 79, s. 26);

            —

            stwierdzenia nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (EU) 2018/468 z dnia 21 marca 2018 r. dotyczącego wykonania art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu oraz uchylającego rozporządzenie wykonawcze (UE) 2017/1420 (Dz.U. 2018, L 79, s. 7);
            w zakresie, w jakim akty te dotyczą Hamasu, w tym Hamas-Izz al-Din al-Qassem;

            —

            obciążenie Rady kosztami postępowania w całości.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

            1.

            Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 1 ust. 4 wspólnego stanowiska 2001/931.

            2.

            Zarzut drugi dotyczący błędów popełnionych przez Radę w zakresie prawdziwości zarzucanych skarżącej okoliczności faktycznych.

            3.

            Zarzut trzeci dotyczący błędu w ocenie popełnionego przez Radę w odniesieniu do terrorystycznego charakteru organizacji Hamas.

            4.

            Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady nieingerencji.

            5.

            Zarzut piąty dotyczący niewystarczającego uwzględnienia rozwoju sytuacji ze względu na upływ czasu.

            6.

            Zarzut szósty dotyczący obowiązku uzasadnienia.

            7.

            Zarzut siódmy dotyczący naruszenia prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej.


201807060231994512018/C 259/163062017CJC25920180723PL01PLINFO_JUDICIAL20180531121321Sprawa C-306/17: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 31 maja 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tatabányai Törvényszék – Węgry) – Éva Nothartová / Sámson József Boldizsár [Odesłanie prejudycjalne — Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 — Jurysdykcja — Jurysdykcja szczególna — Artykuł 8 pkt 3 — Powództwo wzajemne, opierające się bądź nieopierające się na umowie lub stanie faktycznym, na których zostało oparte powództwo główne]
 ---documentbreak--- C2592018PL1210120180531PL0016121132Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 31 maja 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tatabányai Törvényszék – Węgry) – Éva Nothartová / Sámson József Boldizsár
   (Sprawa C-306/17) (
         1
      )
   „[Odesłanie prejudycjalne — Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 — Jurysdykcja — Jurysdykcja szczególna — Artykuł 8 pkt 3 — Powództwo wzajemne, opierające się bądź nieopierające się na umowie lub stanie faktycznym, na których zostało oparte powództwo główne]”2018/C 259/16Język postępowania: węgierski
      Sąd odsyłający

   Tatabányai Törvényszék

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Éva Nothartová

      Strona pozwana: Sámson József Boldizsár

      Sentencja

   Artykuł 8 pkt 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że stosuje się go, w sposób niewyłączający stosowania innych przewidzianych przez owo rozporządzenie norm jurysdykcyjnych, w sytuacji gdy do sądu właściwego dla rozpoznania zarzutu naruszenia dobra osobistego strony powodowej w związku z wykonaniem bez jej wiedzy zdjęć oraz nagrań wideo, których jest ona przedmiotem, wniesione zostaje powództwo wzajemne pozwanego, mające za przedmiot żądanie od strony powodowej odszkodowania z tytułu czynu niedozwolonego lub czynu podobnego do czynu niedozwolonego polegającego, w szczególności na ograniczeniu twórczości intelektualnej pozwanego, stanowiącym przedmiot powództwa głównego, jeśli rozpoznanie takiego powództwa wzajemnego wymaga dokonania przez ów sąd oceny zgodności z prawem stanu faktycznego, na którym powód opiera swoje roszczenia.
   (
         1
      )	Dz.U. C 269 z 14.8.2017.


201807060701993902018/C 259/44722017TC25920180723PL01PLINFO_JUDICIAL20180607323211Sprawa T-72/17: Wyrok Sądu z dnia 7 czerwca 2018 r. – Schmid / EUIPO – Landeskammer für Land- und Forstwirtschaft in Steiermark (Steirisches Kürbiskernöl) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską — Graficzny znak towarowy Steirisches Kürbiskernöl — Chronione oznaczenie geograficzne — Artykuł 15, art. 51 ust. 1 lit. a) i art. 55 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 18, art. 58 ust. 1 lit. a) i art. 62 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Rzeczywiste używanie znaku towarowego — Używanie jako znaku towarowego]
 ---documentbreak--- C2592018PL3210120180607PL0044321321Wyrok Sądu z dnia 7 czerwca 2018 r. – Schmid / EUIPO – Landeskammer für Land- und Forstwirtschaft in Steiermark (Steirisches Kürbiskernöl)
   (Sprawa T-72/17) (
         1
      )
   „[Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską — Graficzny znak towarowy Steirisches Kürbiskernöl — Chronione oznaczenie geograficzne — Artykuł 15, art. 51 ust. 1 lit. a) i art. 55 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 18, art. 58 ust. 1 lit. a) i art. 62 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Rzeczywiste używanie znaku towarowego — Używanie jako znaku towarowego]”2018/C 259/44Język postępowania: niemiecki
      Strony

      Strona skarżąca: Gabriele Schmid (Halbenrain, Austria) (przedstawiciel: adwokat B. Kuchar)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Hanf, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Landeskammer für Land- und Forstwirtschaft in Steiermark (Graz, Austria) (przedstawiciele: adwokaci I. Hödl i S. Schoeller)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 grudnia 2016 r. (sprawa R 1768/2015-4) dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku pomiędzy G. Schmid a Landeskammer für Land- und Forstwirtschaft in Steiermark.

      Sentencja

            1)

            Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 7 grudnia 2016 r. (sprawa R 1768/2015-4).

            2)

            W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

            3)

            EUIPO pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Gabriele Schmid.

            4)

            Landeskammer für Land- und Forstwirtschaft in Steiermark pokrywa własne koszty.

      (
         1
      )	Dz.U. C 104 z 3.4.2017.


201807060661994302018/C 259/593102018TC25920180723PL01PLINFO_JUDICIAL20180515444521Sprawa T-310/18: Skarga wniesiona w dniu 15 maja 2018 r. – EPSU i Willem Goudriaan / Komisja
 ---documentbreak--- C2592018PL4410120180515PL0059441452Skarga wniesiona w dniu 15 maja 2018 r. – EPSU i Willem Goudriaan / Komisja
   (Sprawa T-310/18)2018/C 259/59Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: European Federation of Public Service Unions (Europejska federacja związków zawodowych służby publicznej, EPSU) (Bruksela, Belgium) i Jan Willem Goudriaan (Bruksela) (przedstawiciele: R. Arthur, Solicitor, i R. Palmer, Barrister)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej z dnia 5 marca 2018 r. w sprawie nieprzedstawienia Radzie wniosku, aby porozumienie z partnerami społecznymi UE z dnia 21 grudnia 2015 r. w sprawie prawa do informacji i konsultacji dla urzędników służby cywilnej i pracowników administracji rządowej szczebla centralnego, zawarte na podstawie art. 155 ust. 1 TFUE zostało wdrożone przez dyrektywę w drodze decyzji Rady na podstawie art. 155 ust. 2 TFUE;

            —

            obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

            1.

            Zarzut pierwszy dotyczący tego, że zaskarżona decyzja była aktem przyjętym z naruszeniem art. 155 ust. 2 TFUE. Komisja nie miała uprawnień do odmowy przedstawienia wniosku, aby Rada wdrożyła porozumienie w drodze decyzji Rady, w braku sprzeciwu ani wobec reprezentatywnego statusu stron porozumienia, ani wobec zgodności z prawem porozumienia.

                     —

                     Skarżący twierdzą, że decyzja Komisji, aby nie przedstawiać Radzie wniosku w sprawie wdrożenia porozumienia w drodze decyzji Rady, narusza art. 155 ust. 2 TFUE, a także jest sprzeczna z wymogiem poszanowania autonomii partnerów społecznych, zgodnie z art. w art. 152 TFUE.

                     —

                     Skarżący twierdzą również, że Komisja miała obowiązek przedstawić Radzie wniosek, o ile nie przedstawiła ona uzasadnionej podstawy do stwierdzenia, że partnerzy społeczni, którzy byli stronami porozumienia, nie byli wystarczająco reprezentatywni, lub że porozumienie nie było zgodne z prawem.

                     —

                     Skarżący utrzymują ponadto, że Komisja dokonała oceny stosowności umowy, która nie należy do jej kompetencji.

            2.

            Zarzut drugi dotyczący tego, że zaskarżona decyzja jest wadliwa z powodu oczywistych błędów i błędnego uzasadnienia.

                     —

                     Skarżący argumentują, że podstawy, na które powołuje się Komisja w zaskarżonej decyzji, nie były w stanie uzasadnić odmowy przedstawienia Radzie wniosku o przyjęcie porozumienia

                     —

                     Skarżący twierdzą również, że jedynym powodem, który mógłby uzasadniać odmowę, byłby uzasadniony sprzeciw wobec reprezentatywności partnerów społecznych lub zgodności z prawem decyzji Rady w sprawie wykonania porozumienia jako dyrektywy.

                     —

                     Ponadto skarżący utrzymują, że Komisja w żadnym razie nie przeprowadziła żadnej oceny skutków, a zatem nie mogła uzasadnić względami proporcjonalności czy pomocniczości żadnego odmowy złożenia wniosku o wykonanie porozumienia jako dyrektywy w drodze decyzji Rady, nawet jeśli w zasadzie było to możliwe.


201807060731993322018/C 259/451362017TC25920180723PL01PLINFO_JUDICIAL20180612333311Sprawa T-136/17: Wyrok Sądu z dnia 12 czerwca 2018 r. – Cotécnica/EUIPO – Mignini & Petrini (cotecnica MAXIMA) Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego cotecnica MAXIMA — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy MAXIM Alimento Superpremium — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]
 ---documentbreak--- C2592018PL3310120180612PL0045331331Wyrok Sądu z dnia 12 czerwca 2018 r. – Cotécnica/EUIPO – Mignini & Petrini (cotecnica MAXIMA)
   (Sprawa T-136/17) (
         1
      )
   „Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego cotecnica MAXIMA — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy MAXIM Alimento Superpremium — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]”2018/C 259/45Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Cotécnica, SCCL (Bellpuig, Hiszpania) (przedstawiciele: początkowo adwokaci J.C. Erdozain López, J. Galán López i J.B. Devaureix, następnie J.C. Erdozain López, J. Galán López i L. Montoya Terán)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Palmero Cabezas, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Mignini & Petrini SpA (Petrignano di Assisi, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci F. Celluprica, F. Fischetti i F. De Bono)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 17 listopada 2016 r. (sprawa R 853/2016-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Mignini & Petrini a Cotécnica.

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje oddalona.

            2)

            Cotécnica, SCCL, pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) i przez Mignini & Petrini SpA.

      (
         1
      )	Dz.U. C 129 z 24.4.2017.


201807060241993512018/C 259/302732018CJC25920180723PL01PLINFO_JUDICIAL20180420222211Sprawa C-273/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Łotwa) w dniu 20 kwietnia 2018 r. – SIA „Kuršu zeme”
 ---documentbreak--- C2592018PL2210120180420PL0030221221Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Łotwa) w dniu 20 kwietnia 2018 r. – SIA „Kuršu zeme”
   (Sprawa C-273/18)2018/C 259/30Język postępowania: łotewski
      Sąd odsyłający

   Augstākā tiesa

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: SIA „Kuršu zeme”

      Strona pozwana: Valsts ieņēmumu dienests

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 168 lit. a) dyrektywy 2006/112/WE (
         1
      ) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on zakazowi odliczenia naliczonego podatku od wartości dodanej, jeżeli zakaz ten opiera się wyłącznie na świadomym udziale podatnika w zawieraniu transakcji pozornych, lecz nie jest wskazane, w jaki sposób skutek konkretnych transakcji stanowi uszczerbek dla skarbu państwa, z powodu braku zapłaty podatku od wartości dodanej lub nienależytego wniosku o zwrot wspomnianego podatku, w porównaniu z sytuacją, w której transakcje te zostałyby zawarte zgodnie z rzeczywistymi okolicznościami?
   (
         1
      )	Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1).


201807060291994022018/C 259/173352017CJC25920180723PL01PLINFO_JUDICIAL20180531131311Sprawa C-335/17: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 31 maja 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varhoven kasatsionen sad – Bułgaria) – Neli Valcheva / Georgios Babanarakis [Odesłanie prejudycjalne — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 — Zakres stosowania — Pojęcie „prawa do osobistej styczności z dzieckiem” — Artykuł 1 ust. 2 lit. a) i art. 2 pkt 7 i 10 — Prawo babć i dziadków do osobistej styczności z dzieckiem]
 ---documentbreak--- C2592018PL1310120180531PL0017131131Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 31 maja 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varhoven kasatsionen sad – Bułgaria) – Neli Valcheva / Georgios Babanarakis
   (Sprawa C-335/17) (
         1
      )
   „[Odesłanie prejudycjalne — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 — Zakres stosowania — Pojęcie „prawa do osobistej styczności z dzieckiem” — Artykuł 1 ust. 2 lit. a) i art. 2 pkt 7 i 10 — Prawo babć i dziadków do osobistej styczności z dzieckiem]”2018/C 259/17Język postępowania: bułgarski
      Sąd odsyłający

   Varhoven kasatsionen sad (Bułgaria)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Neli Valcheva

      Strona pozwana: Georgios Babanarakis

      Sentencja

   Pojęcie „prawa do osobistej styczności z dzieckiem”, o którym mowa w art. 1 ust. 2 lit. a) oraz w art. 2 pkt 7 i 10 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000, należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono prawo babć i dziadków do osobistej styczności z ich wnukami.
   (
         1
      )	Dz.U. C 269 z 14.8.2017.


201807060681994312018/C 259/603202018TC25920180723PL01PLINFO_JUDICIAL20180522454621Sprawa T-320/18: Skarga wniesiona w dniu 22 maja 2018 r. – WD / EFSA
 ---documentbreak--- C2592018PL4510120180522PL0060451462Skarga wniesiona w dniu 22 maja 2018 r. – WD / EFSA
   (Sprawa T-320/18)2018/C 259/60Język postępowania: francuski
      Strony

      Strona skarżąca: WD (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Blot)

      Strona pozwana: Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie dopuszczalności i zasadności skargi;

      w konsekwencji,

            —

            stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 14 lipca 2017 r. wydanej przez dyrektora wykonawczego EFSA działającego w charakterze organu upoważnionego do zawierania umów, z której wynika, że skarżąca nie znalazła się wśród pracowników awansowanych w postepowaniu w sprawie zmiany klasyfikacji z 2017 r.;

            —

            stwierdzenie nieważności decyzji organu upoważnionego do zawierania umów z dnia 9 lutego 2018 r. oddalającej zażalenie skarżącej z dnia 10 października 2017 r. na ww. decyzję z dnia 14 lipca 2017 r.;

            —

            stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 9 sierpnia 2017 r. (doręczonej w dniu 10 sierpnia 2017 r.), wydanej przez dyrektora wykonawczego EFSA działającego w charakterze organu upoważnionego do zawierania umów o nieprzedłużeniu ze skarżącą umowy o pracę;

            —

            stwierdzenie nieważności decyzji organu upoważnionego do zawierania umów z dnia 12 marca 2018 r. oddalającej zażalenie skarżącej z dnia 10 listopada 2017 r. na ww. decyzję z dnia 9 sierpnia 2017 r.;

            —

            zasądzenie odszkodowania za poniesione szkody;

            —

            obciążenie pozwanej całością kosztów postepowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów w odniesieniu do decyzji o nieprzedłużeniu z nią umowy o pracę.

            1.

            Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia decyzji EFSA z dnia 8 grudnia 2012 r.„Employment contract management”.

            2.

            Zarzut drugi dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia.

            3.

            Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa do obronny, a w szczególności prawa do bycia wysłuchanym.

            4.

            Zarzut czwarty dotyczący naruszenia obowiązku staranności i „Work instruction” dotyczącej przyjętego przez EFSA „Contract of Employment renewal proces”.

            5.

            Zarzut piąty dotyczący oczywistych błędów ocenie i nadużycia władzy.

            6.

            Zarzut szósty dotyczący naruszenia zasady uzasadnionych oczekiwań.

            7.

            Zarzut siódmy dotyczący naruszenia „Work instructions” i obowiązku staranności.

      Skarżąca podnosi jeden zarzut w odniesieniu do decyzji o nieprzyznaniu awansu, dotyczący naruszenia decyzji z dnia 22 kwietnia 2008 r.„Career of temporary staff and assignment to a post carrying a higher grade than that at which they were engaged”, oczywistego błędu w ocenie oraz naruszenia zasady niedyskryminacji.


201807060191993642018/C 259/183902017CJC25920180723PL01PLINFO_JUDICIAL20180530131422Sprawa C-390/17 P: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 30 maja 2018 r. – Irit Azoulay i in. / Parlament Europejski (Odwołanie — Służba publiczna — Wynagrodzenie — Dodatki rodzinne — Dodatek edukacyjny — Odmowa zwrotu wydatków na edukację — Artykuł 3 ust. 1 załącznika VII do Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej)
 ---documentbreak--- C2592018PL1320120180530PL0018132142Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 30 maja 2018 r. – Irit Azoulay i in. / Parlament Europejski
   (Sprawa C-390/17 P) (
         1
      )
   „(Odwołanie — Służba publiczna — Wynagrodzenie — Dodatki rodzinne — Dodatek edukacyjny — Odmowa zwrotu wydatków na edukację — Artykuł 3 ust. 1 załącznika VII do Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej)”2018/C 259/18Język postępowania: francuski
      Strony

      Wnoszący odwołanie: Irit Azoulay, Andrew Boreham, Mirja Bouchard, Darren Neville (przedstawiciel: adwokat M. Casado García-Hirschfeld)

      Druga strona postępowania: Parlament Europejski (przedstawiciele: L. Deneys et E. Taneva, pełnomocnicy)

      Sentencja

            1)

            Odwołanie zostaje oddalone.

            2)

            Irit Azoulay, Andrew Boreham, Mirja Bouchard i Darren Neville zostają obciążeni kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 412 z 4.12.2017.


201807060311994062018/C 259/312772018CJC25920180723PL01PLINFO_JUDICIAL20180424222322Sprawa C-277/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Administrativo de Círculo de Lisboa (Portugalia) w dniu 24 kwietnia 2018 r. – Henkel Ibérica Portugal, Unipessoal Lda / Comissão de Segurança de Serviços e Bens de Consumo
 ---documentbreak--- C2592018PL2220120180424PL0031222232Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Administrativo de Círculo de Lisboa (Portugalia) w dniu 24 kwietnia 2018 r. – Henkel Ibérica Portugal, Unipessoal Lda / Comissão de Segurança de Serviços e Bens de Consumo
   (Sprawa C-277/18)2018/C 259/31Język postępowania: portugalski
      Sąd odsyłający

   Tribunal Administrativo de Círculo de Lisboa.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Henkel Ibérica Portugal, Unipessoal Lda.

      Strona pozwana: Comissão de Segurança de Serviços e Bens de Consumo.

      Pytania prejudycjalne

            1.

            Czy zgodny z prawem wspólnotowym, a w szczególności z dyrektywą 2001/95/WE (
                  1
               ) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 grudnia 2001 r. w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów, z art. 28 i 30 traktatu – cytowanymi w okresie obowiązywania tej dyrektywy – oraz z dyrektywą Rady 87/357/EWG (
                  2
               ) z dnia 25 czerwca 198[7] r. jest system krajowy skonkretyzowany w Decreto-Lei n.o 150/90, de 10 de maio (dekrecie z mocą ustawy nr 150/90 z dnia 10 maja), który nie dość, że zakazuje sprzedaży produktów, które mogą stanowić zagrożenie dla zdrowia i bezpieczeństwa konsumenta, ponieważ mogą one zostać pomylone ze środkami spożywczymi, to zakazuje ponadto sprzedaży produktów, które z uwagi na ich wygląd mogą zostać pomylone z innymi produktami, w szczególności z zabawkami, i które mogą z tego powodu przy ich zwykłym i racjonalnie przewidywalnym stosowaniu narazić na niebezpieczeństwo zdrowie i bezpieczeństwo konsumentów, w szczególności dzieci?

            2.

            Czy art. 34 i 36 traktatu sprzeciwiają się stosowaniu aktu prawa krajowego, który zakazuje na terytorium kraju nie tylko produktów, które mogą zostać pomylone ze środkami spożywczymi w rozumieniu art. 1 ust. 2 wspomnianej dyrektywy, ale także innych produktów, których wygląd może zachęcać konsumentów do nadania im innego przeznaczenia, niż przeznaczenie, dla którego zostały one wyprodukowane, pomimo że nie stanowią one preparatów niebezpiecznych w rozumieniu art. 2 dyrektywy 1999/45/WE (
                  3
               ) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 maja 1999 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania preparatów niebezpiecznych?

      (
         1
      )	Dz.U. 2002, L 11, s. 4.
   (
         2
      )	Dyrektywa Rady 87/357/EWG z dnia 25 czerwca 1987 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich dotyczących produktów, których wygląd wskazuje na przeznaczenie inne niż rzeczywiste, zagrażających zdrowiu lub bezpieczeństwu konsumentów (Dz.U. L 192, s. 49).
   (
         3
      )	Dyrektywa 1999/45/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 maja 1999 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania preparatów niebezpiecznych (Dz.U. L 200, s. 1)


201807060321993932018/C 259/195192017CJC25920180723PL01PLINFO_JUDICIAL20180530141411Sprawy połączone C-519/17 P i od C-522/17 P do C-525/17 P: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 30 maja 2018 r. – L'Oréal / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Guinot SAS (Odwołanie — Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenia do rejestracji słownych znaków towarowych MASTER PRECISE, MASTER SMOKY, MASTER SHAPE, MASTER DUO i MASTER DRAMA — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy MASTERS COLORS PARIS — Odrzucenie zgłoszeń do rejestracji — Niewystarczające uzasadnienie — Badanie z urzędu przez sąd)
 ---documentbreak--- C2592018PL1410120180530PL0019141141Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 30 maja 2018 r. – L'Oréal / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Guinot SAS
   (Sprawy połączone C-519/17 P i od C-522/17 P do C-525/17 P) (
         1
      )
   „(Odwołanie — Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenia do rejestracji słownych znaków towarowych MASTER PRECISE, MASTER SMOKY, MASTER SHAPE, MASTER DUO i MASTER DRAMA — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy MASTERS COLORS PARIS — Odrzucenie zgłoszeń do rejestracji — Niewystarczające uzasadnienie — Badanie z urzędu przez sąd)”2018/C 259/19Język postępowania: francuski
      Strony

      Wnoszący odwołanie: L'Oréal (przedstawiciele: T. de Haan, avocat, P. Péters, advocaat)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciele: D. Botis i D. Hanf, pełnomocnicy), Guinot (przedstawiciel: adwokat A. Sion)

      Sentencja

            1)

            Postanowienia Sądu Unii Europejskiej z dnia 26 czerwca 2017 r., L’Oréal/EUIPO – Guinot (MASTER PRECISE) (T-181/16, niepublikowane, EU:T:2017:447), L’Oréal/EUIPO – Guinot (MASTER SMOKY) (T-179/16, niepublikowane, EU:T:2017:445), L’Oréal/EUIPO – Guinot (MASTER SHAPE) (T-180/16, niepublikowane, EU:T:2017:451), L’Oréal/EUIPO – Guinot (MASTER DUO) (T-182/16, niepublikowane, EU:T:2017:448) i L’Oréal/EUIPO – Guinot (MASTER DRAMA) (T-183/16, niepublikowane, EU:T:2017:449), zostają uchylone.

            2)

            Sprawy T-181/16, T-179/16, T-180/16, T-182/16 i T-183/16 zostają skierowane do ponownego rozpoznania przez Sąd Unii Europejskiej.

            3)

            Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (
         1
      )	Dz.U. C 424 z 11.12.2017.


201807060301994032018/C 259/322782018CJC25920180723PL01PLINFO_JUDICIAL20180424232311Sprawa C-278/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 24 kwietnia 2018 r. – Manuel Jorge Sequeira Mesquita / Fazenda Pública
 ---documentbreak--- C2592018PL2310120180424PL0032231231Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 24 kwietnia 2018 r. – Manuel Jorge Sequeira Mesquita / Fazenda Pública
   (Sprawa C-278/18)2018/C 259/32Język postępowania: portugalski
      Sąd odsyłający

   Supremo Tribunal Administrativo

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Manuel Jorge Sequeira Mesquita

      Druga strona postępowania: Fazenda Pública

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 135 ust. 1 lit. l) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r., dotyczący zwolnienia transakcji dzierżawy nieruchomości (
         1
      ), należy interpretować w ten sposób, że takie zwolnienie ma zastosowanie do umowy oddania do korzystania do celów rolniczych działek rolnych składających się z winnic spółce, której przedmiotem działalności jest działalność rolnicza, która to umowa została zawarta na okres jednego roku podlegający przedłużeniu o ten sam okres, a na jej mocy na koniec każdego roku należny jest odpowiedni czynsz?
   (
         1
      )	Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1).


201807060161994372018/C 259/02852016CJC25920180723PL01PLINFO_JUDICIAL201805302211Sprawy połączone C-85/16 P i C-86/16 P: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 30 maja 2018 r. – Kenzo Tsujimoto / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Kenzo [Odwołanie — Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenia do rejestracji słownego znaku towarowego KENZO ESTATE — Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy KENZO — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Artykuł 8 ust. 5 — Względna podstawa odmowy rejestracji — Renoma — Uzasadniony powód]
 ---documentbreak--- C2592018PL210120180530PL00022121Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 30 maja 2018 r. – Kenzo Tsujimoto / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Kenzo
   (Sprawy połączone C-85/16 P i C-86/16 P) (
         1
      )
   „[Odwołanie — Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenia do rejestracji słownego znaku towarowego KENZO ESTATE — Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy KENZO — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Artykuł 8 ust. 5 — Względna podstawa odmowy rejestracji — Renoma — Uzasadniony powód]”2018/C 259/02Język postępowania: angielski
      Strony

      Wnoszący odwołanie: Kenzo Tsujimoto (przedstawiciele: A. Wenninger-Lenz, M. Ring i W. von der Osten-Sacken, Rechtsanwälte)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik), Kenzo (przedstawiciele: P. Roncaglia, G. Lazzeretti, F. Rossi i N. Parrotta, avvocati)

      Sentencja

            1)

            Odwołania zostają w części odrzucone, a w pozostałym zakresie oddalone.

            2)

            Kenzo Tsujimoto zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 335 z 12.9.2016.


201807060551993972018/C 259/613242018TC25920180723PL01PLINFO_JUDICIAL20180528464611Sprawa T-324/18: Skarga wniesiona w dniu 28 maja 2018 r. – VI.TO./EUIPO – Bottega (Kształt złotej butelki)
 ---documentbreak--- C2592018PL4610120180528PL0061461461Skarga wniesiona w dniu 28 maja 2018 r. – VI.TO./EUIPO – Bottega (Kształt złotej butelki)
   (Sprawa T-324/18)2018/C 259/61Język skargi: włoski
      Strony

      Strona skarżąca: Vinicola Tombacco (VI.TO.) Srl (Trebaseleghe, Włochy) (przedstawiciel: adwokat L. Giove)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Sandro Bottega (Colle Umberto, Włochy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

      Sporny znak towarowy: Trójwymiarowy unijny znak towarowy (Kształt złotej butelki) – unijny znak towarowy nr 11 531 381

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 marca 2018 r. w sprawie R 1036/2017-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

            —

            obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

            —

            Błędna ocena przeszkody, o której mowa w art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 Parlamentu Europejskiego i Rady;

            —

            Błędna ocena przeszkody, o której mowa w art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt i), ii) oraz iii) rozporządzenia (UE) 2017/1001 Parlamentu Europejskiego i Rady.


201807060401993692018/C 259/205372017CJC25920180723PL01PLINFO_JUDICIAL20180531151511Sprawa C-537/17: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 31 maja 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Berlin – Niemcy) – Claudia Wegener / Royal Air Maroc SA [Odesłanie prejudycjalne — Transport lotniczy — Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 — Artykuł 3 ust. 1 — Zakres stosowania — Pojęcie „lotu łączonego” — Lot z lotniska położonego na terytorium państwa członkowskiego, będący lotem łączonym poprzez lotnisko położone na terytorium państwa trzeciego do miejsca docelowego na innym lotnisku tego państwa trzeciego]
 ---documentbreak--- C2592018PL1510120180531PL0020151151Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 31 maja 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Berlin – Niemcy) – Claudia Wegener / Royal Air Maroc SA
   (Sprawa C-537/17) (
         1
      )
   „[Odesłanie prejudycjalne — Transport lotniczy — Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 — Artykuł 3 ust. 1 — Zakres stosowania — Pojęcie „lotu łączonego” — Lot z lotniska położonego na terytorium państwa członkowskiego, będący lotem łączonym poprzez lotnisko położone na terytorium państwa trzeciego do miejsca docelowego na innym lotnisku tego państwa trzeciego]”2018/C 259/20Język postępowania: niemiecki
      Sąd odsyłający

   Landgericht Berlin

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Claudia Wegener

      Strona pozwana: Royal Air Maroc SA

      Sentencja

   Artykuł 3 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91, należy interpretować w ten sposób, że owo rozporządzenie ma zastosowanie do przewozu pasażerów dokonanego na podstawie jednej rezerwacji, w ramach którego między odlotem z lotniska znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego a przylotem na lotnisko znajdujące się na terytorium państwa trzeciego miało miejsce planowane międzylądowanie poza Unią Europejską, ze zmianą statku powietrznego.
   (
         1
      )	Dz.U. C 424 z 11.12.2017.


201807060421993872018/C 259/332792018CJC25920180723PL01PLINFO_JUDICIAL20180424232422Sprawa C-279/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social de Barcelona (Hiszpania) w dniu 24 kwietnia 2018 r. Magdalena Molina Rodríguez / Servicio Público de Empleo Estatal (SEPE)
 ---documentbreak--- C2592018PL2320120180424PL0033232242Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social de Barcelona (Hiszpania) w dniu 24 kwietnia 2018 r. Magdalena Molina Rodríguez / Servicio Público de Empleo Estatal (SEPE)
   (Sprawa C-279/18)2018/C 259/33Język postępowania: hiszpański
      Sąd odsyłający

   Juzgado de lo Social no 33 de Barcelona

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Magdalena Molina Rodríguez

      Strona pozwana: Servicio Público de Empleo Estatal (SEPE)

      Pytanie prejudycjalne

   Czy zakaz pośredniej dyskryminacji ze względu na płeć ustanowiony w art. 4 ust. 1 dyrektywy [Rady] 79/7[/EWG z dnia 19 grudnia 1978 r.] w sprawie stopniowego wprowadzania w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego (
         1
      ) należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie takiemu przepisowi krajowemu jak art. 215.1.3 Ley General de la Seguridad Social (ustawy powszechnej o zabezpieczeniu społecznym) [zatwierdzonej przez RDLeg (królewski dekret ustawodawczy) 1/94], który, zgodnie z brzmieniem zmienionym Real Decreto Ley 5/2013 (królewskim dekretem z mocą ustawy 5/2013) z dnia 15 marca, w celu uzyskania dostępu do zasiłku dla bezrobotnych przez pracowników w wieku powyżej 55 lat wprowadza nowy wymóg — nieprzekraczania określonego poziomu dochodu w gospodarstwie domowym — jeżeli prowadzi to do znacznie większego ograniczenia w dostępie do tego zasiłku w grupie potencjalnych beneficjentek płci żeńskiej (w stosunku do beneficjentów płci męskiej), co potwierdzają dostarczone dane statystyczne?
   (
         1
      )	Dz.U. 1979, L 6, s. 24 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 5, t. 1, s. 215.