title: Sprawa C-355/08 P: Postanowienie Trybunału z dnia 5 maja 2009 r. — WWF-UH przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Rozporządzenie (WE) nr 2371/2002 — Konsultacje z regionalnymi komitetami doradczymi w sprawie warunków regulujących dostęp do wód i zasobów oraz zrównoważonej działalności połowowej — Rozporządzenie (WE) nr 41/2007 — Ustalanie wielkości ogólnie dopuszczalnego połowu dorsza na rok 2007 — Członkowie regionalnego komitetu doradczego, którzy wyrazili mniejszościowe zdanie odrębne w sprawozdaniu wspomnianego komitetu w zakresie wielkości ogólnie dopuszczalnych połowów — Skarga o stwierdzenie nieważności rozporządzenia nr 41/2007 wniesiona przez członka komitetu, który wyraził mniejszościowe zdanie odrębne — Niedopuszczalność — Odwołanie oczywiście bezzasadne)

text:
               29.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/16

         Postanowienie Trybunału z dnia 5 maja 2009 r. — WWF-UH przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-355/08 P) (1)

   (Odwołanie - Rozporządzenie (WE) nr 2371/2002 - Konsultacje z regionalnymi komitetami doradczymi w sprawie warunków regulujących dostęp do wód i zasobów oraz zrównoważonej działalności połowowej - Rozporządzenie (WE) nr 41/2007 - Ustalanie wielkości ogólnie dopuszczalnego połowu dorsza na rok 2007 - Członkowie regionalnego komitetu doradczego, którzy wyrazili mniejszościowe zdanie odrębne w sprawozdaniu wspomnianego komitetu w zakresie wielkości ogólnie dopuszczalnych połowów - Skarga o stwierdzenie nieważności rozporządzenia nr 41/2007 wniesiona przez członka komitetu, który wyraził mniejszościowe zdanie odrębne - Niedopuszczalność - Odwołanie oczywiście bezzasadne)
   2009/C 205/28
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: WWF-UH (przedstawiciele: P. Sands i J. Simor, Barristers oraz R. Stein, Solicitor)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Moore i A. De Gregorio Merino, pełnomocnicy) i Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: P. Oliver, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba) z dnia 2 czerwca 2008 r. w sprawie T-91/07 WWF-UK przeciwko Radzie, w którym Sąd Pierwszej Instancji uznał za niedopuszczalną skargę o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 41/2007 z dnia 21 grudnia 2006 r. ustalającego wielkości dopuszczalnych połowów na 2007 r. i związane z nimi warunki dla pewnych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, na których wymagane są ograniczenia połowowe (Dz.U. L 15, str. 1), w części, w jakiej ustala „wielkość ogólnie dopuszczalnych połowów” (TAC) dorsza na rok 2007 w strefach objętych rozporządzeniem Rady (WE) nr 423/2004 (Dz.U. L 70, str. 8) — Wymóg, aby zaskarżone rozporządzenie dotyczyło danego podmiotu indywidualnie

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               WWF UK Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Komisja Wspólnot Europejskich pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 260 z 11.10.2008.


title: Sprawa C-473/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sächsisches Finanzgericht (Niemcy) w dniu 5 listopada 2008 r. — Ingenieurbüro Eulitz GbR Thomas und Marion Eulitz przeciwko Finanzamt Dresden I

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/26

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sächsisches Finanzgericht (Niemcy) w dniu 5 listopada 2008 r. — Ingenieurbüro Eulitz GbR Thomas und Marion Eulitz przeciwko Finanzamt Dresden I
   (Sprawa C-473/08)
   (2009/C 44/43)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Sächsisches Finanzgericht
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ingenieurbüro Eulitz GbR Thomas und Marion Eulitz.

      Strona pozwana: Finanzamt Dresden I.
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy świadczenie polegające na nauczaniu i egzaminowaniu, wykonywane przez dyplomowanego inżyniera w mającym formę prywatnoprawnego stowarzyszenia instytucie kształcenia dla uczestników programów dalszego szkolenia zawodowego, którzy uzyskali już przynajmniej tytuł architekta lub inżyniera po ukończeniu uniwersytetu lub szkoły wyższej, względnie uzyskali inne równoważne wykształcenie, przy czym kursy te kończą się egzaminem, stanowi „edukację szkolną i uniwersytecką” w rozumieniu art. 13 części A ust. 1 lit. j) dyrektywy 77/388/EWG (1)?

               2)

               Czy osoba spełniająca wymogi „nauczyciela” w rozumieniu przepisu wymienionego w pytaniu pierwszym zostaje z tego kręgu osób wykluczona, jeżeli:

                           —

                           otrzymuje wynagrodzenie za nauczanie (w całości lub w części) także wtedy, gdy na konkretny wykład nie zgłosił się żaden uczestnik, jednak poniosła ona trud przygotowania się do wykładu, albo

                           —

                           wielokrotnie, w kolejnych okresach i przez dłuższy czas otrzymuje zlecenia przeprowadzenia odpowiedniego nauczania i egzaminów, albo

                           —

                           objęła obok swoich bezpośrednich czynności nauczania w stosunku do innych wykładowców odnośnego programu kształcenia fachowo lub organizacyjnie nadrzędną pozycję?

         Czy takie wyłączenie następuje ewentualnie już wtedy, gdy spełniona jest tylko jedna z powyższych hipotez, czy dopiero wtedy, gdy spełnione są dwie lub trzy hipotezy?

      (1)  Dz.U. L 145, s. 1.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 października 2004 r. w sprawie C-113/02: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów (Rozporządzenie (EWG) nr 259/93 w sprawie nadzoru i kontroli przesyłania odpadów — Dyrektywa 75/442/EWG w sprawie odpadów — Akt krajowy przewidujący środki sprzeciwu przeciwko przesyłaniu odpadów przeznaczonych do odzysku w przypadku, gdy 20 % odpadów nadaje się do odzysku w Państwie Członkowskim, a procent odpadów nadających się do odzysku w kraju przeznaczenia jest niższy — Akt Państwa Członkowskiego klasyfikujący działanie do punktu R 1 (odzysk poprzez spalanie) aneksu II B dyrektywy 75/442 lub do punktu D 10 (usuwanie poprzez spalanie) aneksu II A tej dyrektywy nie według kryterium faktycznego wykorzystania, lecz według kryterium wartości opałowej spalanego odpadu)

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/6

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 14 października 2004 r.
   w sprawie C-113/02: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów (1)

   (Rozporządzenie (EWG) nr 259/93 w sprawie nadzoru i kontroli przesyłania odpadów - Dyrektywa 75/442/EWG w sprawie odpadów - Akt krajowy przewidujący środki sprzeciwu przeciwko przesyłaniu odpadów przeznaczonych do odzysku w przypadku, gdy 20 % odpadów nadaje się do odzysku w Państwie Członkowskim, a procent odpadów nadających się do odzysku w kraju przeznaczenia jest niższy - Akt Państwa Członkowskiego klasyfikujący działanie do punktu R 1 (odzysk poprzez spalanie) aneksu II B dyrektywy 75/442 lub do punktu D 10 (usuwanie poprzez spalanie) aneksu II A tej dyrektywy nie według kryterium faktycznego wykorzystania, lecz według kryterium wartości opałowej spalanego odpadu)
   (2004/C 300/10)
   Język postępowania: niderlandzki
   W sprawie C- 113/02, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom na podstawie art. 226 WE, wniesioną dnia 27 marca 2002 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: H. van Lier, wspierany przez M. van der Woudego, i R. Wezenbeek-Geuke) przeciwko Królestwu Niderlandów (pełnomocnik: H. G. Sevenster) Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann (sprawozdawca), prezes izby, A. Rosas, R. Silva de Lapuerta, K. Lenaerts i S. von Bahr, sędziowie, rzecznik generalny: F. G. Jacobs, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 14 października 2004 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązaniom, które spoczywają na nim na mocy art. 7 ust. 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 259/93 z dnia 1 lutego 1993 r. w sprawie nadzoru i kontroli przesyłania odpadów w obrębie, do Wspólnoty Europejskiej oraz poza jej obszar, jak również na mocy art. 1 lit. e) i lit. f) dyrektywy Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów, w wersji zmienionej dyrektywą Rady 91/156/EWG z dnia 18 marca 1991 r. oraz decyzją Komisji 96/350/WE z dnia 24 maja 1996 r.

               2)

               Królestwo Niderlandów zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 144 z dnia 15.6.2002.


title: Sprawa T-201/06: Skarga wniesiona w dniu 1 sierpnia 2006 r. — Gerson przeciwko OHIM (Paint Filter)

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/49

         Skarga wniesiona w dniu 1 sierpnia 2006 r. — Gerson przeciwko OHIM (Paint Filter)
   (Sprawa T-201/06)
   (2006/C 224/104)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Louis M. Gerson Co., Inc (Middleboro, USA) (Przedstawiciel: M. Edenborough, Barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Izby Odwoławczej z dnia 15 maja 2006 r. (sprawa R 1387/2005-2) w całości;

               —

               obciążenie Urzędu kosztami poniesionymi przez skarżącą w związku z postępowaniem w sprawie skargi przed Sądem Pierwszej Instancji.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: przestrzenny znak towarowy składający się z „koloru jasnożółtego w zgłoszonym odcieniu naniesionego na siatkę na czubku filtru selektywnego” dla towarów i usług należących do klas 16 i 21 — zgłoszenie nr 3 969 367

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady 40/94. Skarżąca twierdzi, że Izba Odwoławcza dopuściła się licznych błędów w ocenie okoliczności faktycznych i powieliła co najmniej jeden z błędów popełnionych przez wydział rozpatrywania zgłoszeń. Ponadto przy ocenie dostępnego materiału dowodowego Izba Odwoławcza niedostatecznie go przeanalizowała, dochodząc w ten sposób do niewłaściwych wniosków dotyczących art. 7 ust. 1 lit. b) wymienionego wyżej rozporządzenia.
   Skarżąca twierdzi wreszcie, że zgłoszenie dotyczy jednego tylko źródła handlowego i w związku z tym nie narusza art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia. Skarżąca podnosi, że wykorzystanie wskazanego koloru właściwy krąg odbiorców postrzegać będzie jako związane wyłącznie z tym jednym źródłem handlowym.


title: Sprawa T-171/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 marca 2009 r. — Laytoncrest przeciwko OHIM — Erico (TRENTON) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego TRENTON — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy LENTON — Prawo do bycia wysłuchanym — Artykuł 73 rozporządzenia (WE) nr 40/94 i zasada 54 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 — Brak wycofania zgłoszenia znaku towarowego — Artykuł 44 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94 — Obowiązek wydania orzeczenia w oparciu o posiadane dowody — Zasada 20 ust. 3 i zasada 50 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95)

text:
               16.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/31

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 marca 2009 r. — Laytoncrest przeciwko OHIM — Erico (TRENTON)
   (Sprawa T-171/06) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego TRENTON - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy LENTON - Prawo do bycia wysłuchanym - Artykuł 73 rozporządzenia (WE) nr 40/94 i zasada 54 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 - Brak wycofania zgłoszenia znaku towarowego - Artykuł 44 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94 - Obowiązek wydania orzeczenia w oparciu o posiadane dowody - Zasada 20 ust. 3 i zasada 50 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95)
   2009/C 113/63
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Laytoncrest Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: N. Dontas i P. Georgopoulou, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Botis, pełnomocnik)

      Drugą strona postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Erico International Corp. (Solon, Ohio, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: M. Samer, O. Gillert i F. Schiwek, adwokaci)

      Przedmiot sprawy

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 kwietnia 2006 r. (sprawa R 406/2004-2), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Erico International Corp. a Laytoncrest Ltd.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 26 kwietnia 2006 r. (sprawa R 406/2004-2).

               2)

               OHIM pokrywa własne koszty, jak również koszty poniesione przez Laytoncrest Ltd.

               3)

               Erico International Corp. pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 212 z 2.9.2006.


title: Sprawy połączone C-260/14 i C-261/14: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 26 maja 2016 r. – (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bacău - Rumunia) – Județul Neamț (C-260/14), Judeţul Bacău (C-261/14)/Ministerul Dezvoltării Regionale și Administrației Publice [Odesłanie prejudycjalne — Ochrona interesów finansowych Unii — Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2988/95 — Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego (EFRR) — Rozporządzenie (WE) nr 1083/2006 — Udzielenie zamówienia publicznego przez beneficjenta funduszy działającego jako instytucja zamawiająca, mającego na celu realizację subwencjonowanego działania — Pojęcie „nieprawidłowości” — Kryterium dotyczące „naruszenia prawa Unii” — Procedury przetargowe sprzeczne z ustawodawstwem krajowym — Charakter korekt finansowych zastosowanych przez państwa członkowskie — Środki lub kary administracyjne]

text:
               18.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/2

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 26 maja 2016 r. – (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bacău - Rumunia) – Județul Neamț (C-260/14), Judeţul Bacău (C-261/14)/Ministerul Dezvoltării Regionale și Administrației Publice
   (Sprawy połączone C-260/14 i C-261/14) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Ochrona interesów finansowych Unii - Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2988/95 - Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego (EFRR) - Rozporządzenie (WE) nr 1083/2006 - Udzielenie zamówienia publicznego przez beneficjenta funduszy działającego jako instytucja zamawiająca, mającego na celu realizację subwencjonowanego działania - Pojęcie „nieprawidłowości” - Kryterium dotyczące „naruszenia prawa Unii” - Procedury przetargowe sprzeczne z ustawodawstwem krajowym - Charakter korekt finansowych zastosowanych przez państwa członkowskie - Środki lub kary administracyjne])
   (2016/C 260/02)
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Curtea de Apel Bacău

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Județul Neamț (C-260/14), Judeţul Bacău (C-261/14)

      Strona pozwana: Ministerul Dezvoltării Regionale și Administrației Publice

      Sentencja

               1)

               Wykładni art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich i art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 należy dokonywać w taki sposób, że naruszenie przez instytucję zamawiającą, korzystającą z funduszy strukturalnych, przepisów krajowych w kontekście udzielania zamówienia publicznego o szacunkowej wartości niższej niż próg przewidziany w art. 7 lit. a) dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi, zmienionej rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1422/2007 z dnia 4 grudnia 2007 r., może stanowić „nieprawidłowość” przy udzielaniu tego zamówienia publicznego w rozumieniu wspomnianego art. 1 ust. 2 lub wspomnianego art. 2 pkt 7, pod warunkiem że naruszenie to spowodowało lub mogło spowodować powstanie szkody dla ogólnego budżetu Unii poprzez obciążenie nieuzasadnionym wydatkiem.

               2)

               Wykładni art. 98 ust. 2 akapit pierwszy zdanie drugie rozporządzenia nr 1083/2006 należy dokonywać w taki sposób, że korekty finansowe dokonane przez państwa członkowskie zastosowane do wydatków współfinansowanych z funduszy strukturalnych z powodu nieprzestrzegania przepisów w dziedzinie zamówień publicznych są środkami administracyjnymi w rozumieniu art. 4 rozporządzenia nr 2988/95.

               3)

               Stosowanie przez państwo członkowskie korekt finansowych na podstawie krajowego aktu normatywnego, który wszedł w życie po zaistnieniu domniemanego naruszenia przepisów w dziedzinie zamówień publicznych, nie jest sprzeczne z zasadami pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań, pod warunkiem że chodzi o stosowanie nowych przepisów do przyszłych skutków okoliczności powstałych pod rządami przepisów poprzednio obowiązujących, czego sprawdzenie należny do sądu odsyłającego w oparciu o całokształt istotnych okoliczności faktycznych sprawy w postępowaniu głównym.

      (1)  Dz.U. C 292 z 1.9.2014.


title: Sprawa C-179/11: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 27 września 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État — Francja) — CIMADE, Groupe d'information et de soutien des immigrés (Gisti) przeciwko Ministre de l'Intérieur, de l'Outre-mer, des Collectivités territoriales et de l'immigration (Wniosek o udzielenie azylu — Dyrektywa 2003/9/WE — Minimalne normy dotyczące przyjmowania osób ubiegających się o azyl — Rozporządzenie (WE) nr 343/2003 — Obowiązek zapewnienia minimalnych warunków przyjmowania w toku procedury przejmowania lub ponownego przyjmowania osób ubiegających się o azyl przez państwo członkowskie odpowiedzialne za rozpatrywanie wniosku o udzielenie azylu — Ustalenie państwa członkowskiego, na którym ciąży obowiązek poniesienia kosztów zapewnienia minimalnych warunków przyjmowania)

text:
               24.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 366/12

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 27 września 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État — Francja) — CIMADE, Groupe d'information et de soutien des immigrés (Gisti) przeciwko Ministre de l'Intérieur, de l'Outre-mer, des Collectivités territoriales et de l'immigration
   (Sprawa C-179/11) (1)

   (Wniosek o udzielenie azylu - Dyrektywa 2003/9/WE - Minimalne normy dotyczące przyjmowania osób ubiegających się o azyl - Rozporządzenie (WE) nr 343/2003 - Obowiązek zapewnienia minimalnych warunków przyjmowania w toku procedury przejmowania lub ponownego przyjmowania osób ubiegających się o azyl przez państwo członkowskie odpowiedzialne za rozpatrywanie wniosku o udzielenie azylu - Ustalenie państwa członkowskiego, na którym ciąży obowiązek poniesienia kosztów zapewnienia minimalnych warunków przyjmowania)
   2012/C 366/19
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Conseil d'État

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: CIMADE, Groupe d'information et de soutien des immigrés (Gisti)

      Strona pozwana: Ministre de l'Intérieur, de l'Outre-mer, des Collectivités territoriales et de l'immigration

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Conseil d'État (Francja) — Wykładnia dyrektywy Rady 2003/9/WE z dnia 27 stycznia 2003 r. ustanawiającej minimalne normy dotyczące przyjmowania osób ubiegających się o azyl (Dz.U. L 31, s. 18) i rozporządzenia Rady (WE) nr 343/2003 z dnia 18 lutego 2003 r. ustanawiającego kryteria i mechanizmy określania państwa członkowskiego właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl, wniesionego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego (Dz.U. L 50, s. 1) — Zakres obowiązku zapewnienia minimalnych warunków przyjmowania w toku procedury przejmowania lub ponownego przyjmowania osób ubiegających się o azyl przez państwo członkowskie odpowiedzialne za rozpatrywanie wniosku o udzielenie azylu — Ustalenie państwa członkowskiego, na którym ciąży obowiązek poniesienia kosztów zapewnienia minimalnych warunków przyjmowania w tym okresie

      Sentencja

               1)

               Wykładni dyrektywy Rady 2003/9/WE z dnia 27 stycznia 2003 r. ustanawiającej minimalne normy dotyczące przyjmowania osób ubiegających się o azyl należy dokonywać w ten sposób, iż państwo członkowskie, w którym złożono wniosek o udzielenie azylu, jest zobowiązane zapewnić minimalne warunki przyjmowania osób ubiegających się o azyl ustanowione w dyrektywie 2003/9 również osobie ubiegającej się o azyl, w przypadku której państwo to postanowiło, na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 343/2003 z dnia 18 lutego 2003 r. ustanawiającego kryteria i mechanizmy określania państwa członkowskiego właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl, wniesionego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego, wezwać inne państwo członkowskie do jej przejęcia lub ponownego przyjęcia jako państwo członkowskie odpowiedzialne za rozpatrywanie jej wniosku o udzielenie azylu.

               2)

               Obowiązek zapewnienia przez państwo członkowskie, w którym złożono wniosek o udzielenie azylu, minimalnych warunków przyjmowania ustanowionych w dyrektywie 2003/9 osobie ubiegającej się o azyl, w przypadku której państwo to postanowiło, na podstawie rozporządzenia nr 343/2003, wezwać inne państwo członkowskie do jej przejęcia lub ponownego przyjęcia jako państwo członkowskie odpowiedzialne za rozpatrywanie jej wniosku o udzielenie azylu, ustaje w następstwie rzeczywistego przekazania osoby ubiegającej się o azyl przez wzywające państwo członkowskie, zaś koszty zapewnienia owych minimalnych warunków ponosi państwo członkowskie, na którym ciąży obowiązek ich zapewnienia.

      (1)  Dz.U. C 186 z 25.6.2011.


title: Sprawa F-118/05: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 14 grudnia 2006 r. — Klopfer przeciwko Komisji (Urzędnicy — Konkurs otwarty — Niedopuszczenie do egzaminów konkursowych — Wymagane doświadczenie zawodowe — Praca w niepełnym wymiarze czasu pracy)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/48

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 14 grudnia 2006 r. — Klopfer przeciwko Komisji
   (Sprawa F-118/05) (1)

   (Urzędnicy - Konkurs otwarty - Niedopuszczenie do egzaminów konkursowych - Wymagane doświadczenie zawodowe - Praca w niepełnym wymiarze czasu pracy)
   (2006/C 331/107)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Matthias Klopfer (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci W. Daniels i E. Pätzel)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: H. Kraemer i K. Herrmann, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Uchylenie decyzji organu powołującego o niedopuszczeniu skarżącego do egzaminów pisemnych konkursu EPSO/B/11/03 z uwagi na niewystarczające doświadczenie zawodowe, gdyż praca w niepełnym wymiarze czasu pracy została uwzględniona jedynie w odpowiednim stosunku procentowym.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako bezzasadna.

               2)

               Każda ze stron poniesie własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 60 z 11.3.2006 r.


title: Sprawa T-184/09: Skarga wniesiona w dniu 14 maja 2009 r. — Republika Grecka przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               15.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/23

         Skarga wniesiona w dniu 14 maja 2009 r. — Republika Grecka przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-184/09)
   2009/C 193/37
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Grecka (przedstawiciele: V. Kontolaimos, E. Levtheriotou, V. Karra)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną i stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji lub ewentualnie jej zmiana w taki sposób by obniżyć wymiar korekty finansowej do 5 % lub ewentualnie zastosowanie korekty w wysokości 10 % wyłącznie do ilości odpowiadającej cukrowi importowanemu przez E.V.Z.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu skargi zmierzającej do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 19 marca 2009 r.„wyłączającej z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR)” notyfikowanej jako dokument C(2009)1945 i opublikowanej jako dokument nr 2099/253/CE (Dz.U. L 75, s. 15), a dotyczącej zastosowania korekt finansowych do refundacji wywozowych i wspólnej organizacji rynku cukru z powodu braku kontroli, Republika Grecka podnosi następujące zarzuty nieważności decyzji.
   Zarzut pierwszy nieważności decyzji dotyczy nieważności procedury rozliczenia rachunków, która naruszyła istotne przepisy proceduralne przewidziane w art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1663/95 (1), a dotyczące rozmów dwustronnych w zakresie planowanych korekt w dziedzinie refundacji eksportowych do cukru zawartego w produktach nie ujętych w załączniku I.
   Zarzut drugi skargi dotyczy błędnej oceny okoliczności faktycznych, niedostatecznego uzasadnienia i przekroczenia przez Komisję granic swobodnego uznania co do oceny ryzyka ponoszonego przez EFOGR.
   Zarzut trzeci skargi o stwierdzenie nieważności decyzji dotyczy naruszenia zasady proporcjonalności.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1663/95 z dnia 7 lipca 1995 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 729/70 w odniesieniu do procedury rozliczania rachunków Sekcji Gwarancji EFOGR (DZ.U. L 158, s. 6)


title: Sprawa T-222/13: Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2013 r. — B&S Europe przeciwko Komisji

text:
               8.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/24

         Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2013 r. — B&S Europe przeciwko Komisji
   (Sprawa T-222/13)
   2013/C 164/40
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Business and Strategies in Europe (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: L. Bihain, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi o stwierdzenie nieważności za dopuszczalną i zasadną, a w konsekwencji stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu;

               —

               nakazanie Komisji Europejskiej wpisania skarżącej na skróconą listę kandydatów zaproszonych do udziału w postępowaniu przetargowym związanym z umową EuropeAid/132633/C/SER/multi, lot 7: Governance and home affaires (Zarządzanie i sprawy wewnętrzne);

               —

               obciążenie Komisji całymi kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia obowiązku uzasadnienia, naruszenia zasady dobrej administracji, w szczególności w zakresie, w jakim wprowadza ona wymóg spójności, zasady poszanowania kontradyktoryjności, jak również naruszenia ochrony uzasadnionych oczekiwań strony skarżącej i zasady sprawiedliwości, ponieważ Komisja w piśmie z dnia 2 kwietnia2013 r., wysłanym po wydaniu przez nią decyzji z dnia 15 lutego 2013 r., po raz pierwszy odrzuciła jako niekwalifikujący się projekt nr 25 zgłoszony przez skarżącą w celu spełnienia kryterium możliwości technicznych, sprawiając tym samym, że liczba projektów kwalifikujących się jako projekty referencyjne spadła poniżej koniecznego minimum.

               2)

               Zarzut drugi dotyczy naruszenia pkt 2.4.11.1.3 akapit drugi Praktycznego przewodnika po procedurach udzielania zamówień w ramach działań zewnętrznych Unii Europejskiej, jak również objaśnienia A 47 przedstawionego w odniesieniu do ogłoszenia o zamówieniu, ponieważ Komisja błędnie zinterpretowała pojęcie projektów referencyjnych kwalifikujących się do spełnienia kryterium wyboru dotyczącego możliwości technicznych kandydata.


title: Sprawa T-778/16: Skarga wniesiona w dniu 9 listopada 2016 r. – Irlandia/Komisja

text:
               6.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/35

         Skarga wniesiona w dniu 9 listopada 2016 r. – Irlandia/Komisja
   (Sprawa T-778/16)
   (2017/C 038/48)
   Język postepowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Irlandia (przedstawiciele: E. Creedon, K. Duggan i A. Joyce, pełnomocnicy, P. Baker, QC, S. Kingston, C. Donnelly, B. Doherty i A. Goodman, barristers, P. Gallagher, D. McDonald oraz M. Collins, SC)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2016) 5605 final z dnia 30 sierpnia 2016 r. skierowanej do Irlandii w sprawie pomocy państwa SA.38373 (2014/C) wprowadzonej przez Irlandię na rzecz Apple;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziewięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy, zgodnie z którym Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie w zakresie prawa irlandzkiego i istotnych okoliczności faktycznych.

                           —

                           Komisja błędnie twierdzi w zaskarżonej decyzji, że dwie opinie wydane przez Irish Revenue Commissioners (irlandzki organ podatkowy) w 1991 i 2007 r. prowadzą do „zrzeczenia się” podatku, który Irlandia w przeciwnym razie byłaby uprawniona pobrać od irlandzkich oddziałów Apple Sales International (ASI) oraz Apple Operations Europe (AOE). Opinie te nie zawierają odstępstwa od irlandzkiego prawa. Przepisy podatkowe znajdujące zasadniczo zastosowanie do irlandzkich oddziałów spółek niebędących rezydentami zawarte są w sekcji 25 Taxes Consolidation Act 1997 (ordynacji podatkowej z 1997 r.). Opinie wyłącznie stosują tę sekcję 25, w oparciu o którą, zgodnie z zasadą terytorialności opodatkowaniu podlegają wyłącznie zyski, które można przypisać oddziałowi, a nie nieirlandzkie zyski spółki. Decyzja błędnie definiuje również działalność oraz zakres odpowiedzialności irlandzkich oddziałów ASI i AOE. Oddziały te wypełniają bieżące zadania, podczas gdy wszystkie istotne decyzje w ramach ASI i AOE są podejmowane w Stanach Zjednoczonych, tak że zyski będące wynikiem tych decyzji nie mogą być w zasadny sposób przypisane irlandzkim oddziałom ASI i AOE. Przypisanie przez Komisję licencji w zakresie własności intelektualnej irlandzkim oddziałom AOE i ASI jest niezgodne z prawem irlandzkim oraz z zasadami, które Komisja twierdzi, że stosuje, podobnie jak niezgodna z nimi jest odmowa ze strony Komisji uwzględnienia działalności Apple Inc.

               2.

               Zarzut drugi, zgodnie z którym Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie w zakresie pomocy państwa.

                           —

                           Twierdzenie Komisji, że ASI i AOE przyznana została „korzyść” jest błędne. Opinie nie stanowią odstępstwa od „normalnego” opodatkowania, gdyż ASI i AOE nie zapłaciły mniej podatków niż podatek należny zgodnie z sekcją 25. Komisja również błędnie twierdzi, że opinie miały wybiórczy charakter. Komisja w swych ramach odniesienia błędnie pomija rozróżnienie między spółkami będącymi rezydentami a spółkami niebędącymi rezydentami. Komisja usiłuje przeformułować irlandzkie przepisy dotyczące podatków od osób prawnych w ten sposób, że w opiniach Revenue Commissioners organ ten powinien był zastosować komisyjną wersję zasady ceny rynkowej. Zasada ta nie jest częścią prawa Unii ani odpowiednich irlandzkich przepisów dotyczących przypisania zysków oddziałowi spółki, a twierdzenie Komisji narusza suwerenność państwa członkowskiego w dziedzinie podatków bezpośrednich.

               3.

               Zarzut trzeci, zgodnie z którym zastosowanie przez Komisję zasady ceny rynkowej jest nieprawidłowe i oczywiście błędne.

                           —

                           Nawet gdyby zasada ceny rynkowej była istotna z prawnego punktu widzenia (z czym Irlandia się nie zgadza), to Komisja nie zastosowała tej zasady w prawidłowy sposób oraz nie zbadała ogólnej sytuacji grupy Apple.

               4.

               Zarzut czwarty, zgodnie z którym posiłkowy tok rozumowania Komisji jest błędny.

                           —

                           Komisja błędnie odrzuciła dowód w postaci opinii biegłych przedstawiony przez Irlandię, zgodnie z którą nawet gdyby należało zastosować zasadę ceny rynkowej (z czym Irlandia się nie zgadza), podatkowe traktowanie ASI i AOE było zgodne z tą zasadą.

               5.

               Zarzut piąty, zgodnie z którym alternatywny tok rozumowania Komisji jest błędny.

                           —

                           Komisja błędnie twierdzi, że zasada ceny rynkowej jest inherentna dla prawa irlandzkiego, że sekcja 25 została nieprawidłowo zastosowana oraz że sekcja 25 przyznaje niedopuszczalną swobodę uznania. Sekcja 25 nie przyznaje takiej swobody uznania Revenue Commissioners.

               6.

               Zarzut szósty, zgodnie z którym Komisja naruszyła istotne wymogi proceduralne.

                           —

                           Komisja na żadnym etapie dochodzenia nie wyjaśniła w jasny sposób swojego stanowiska w zakresie pomocy państwa, a decyzja zawiera ustalenia co do okoliczności faktycznych, co do których Irlandia nigdy nie miała okazji ustosunkować się. Komisja naruszyła obowiązek dobrej administracji, nie działając w sposób bezstronny ani zgodnie z ciążącym na niej obowiązkiem staranności.

               7.

               Zarzut siódmy, zgodnie z którym Komisja naruszyła zasadę pewności prawa i zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań.

                           —

                           Komisja naruszyła zasadę pewności prawa i zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań powołując się na rzekome zasady prawa Unii, nigdy wcześniej niezdefiniowane. Są to nowe zasady, a ich zakres i skutki są całkowicie niepewne. Komisja powołuje się na dokumenty OECD z 2010 r., lecz (nawet gdyby były wiążące) dokumenty te nie były możliwe do przewidzenia w 1991 i 2007 r.

               8.

               Zarzut ósmy, dotyczący braku właściwości Komisji w zakresie przyjęcia decyzji i zgodnie z którym Komisja naruszyła art. 4 i 5 TEU oraz zasadę autonomii podatkowej państw członkowskich.

                           —

                           Komisja nie jest właściwa, zgodnie z zasadami dotyczącymi pomocy państwa, aby jednostronnie zastąpić pogląd państwa członkowskiego na temat geograficznego zakresu i geograficznych granic kompetencji podatkowej państw członkowskich własnym poglądem. Celem zasad w zakresie pomocy państwa jest stawianie czoła działaniom państw prowadzącym do przyznania wybiórczej korzyści. Zasady te nie mogą z uwagi na ich charakter rozwiązać problemu różnic między systemami podatkowymi na poziomie ogólnym.

               9.

               Zarzut dziewiąty, zgodnie z którym Komisja w oczywisty sposób naruszyła art. 296 TFEU oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

                           —

                           Komisja w oczywisty sposób naruszyła ciążący na niej obowiązek przedstawienia jasnego i jednoznacznego uzasadnienia decyzji, poprzez jednoczesne powołanie się na wyraźnie różniące się stany faktyczne, zaprzeczając sobie w kwestii źródła zasady, którą miałaby naruszyć Irlandia oraz sugerując, że Irlandia przyznała pomoc w związku z zyskami podlegającymi opodatkowaniu w ramach innych jurysdykcji.


title: Sprawa T-474/09: Wyrok Sądu z dnia 24 stycznia 2013 r. — Consultadoria e Serviços przeciwko OHIM — Jacson of Scandinavia (JACKSON SHOES) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny wspólnotowy znak towarowy JACKSON SHOES — Wcześniejsza krajowa nazwa handlowa JACSON OF SCANDINAVIA AB — Względna podstawa odmowy rejestracji — Względna podstawa unieważnienia — Artykuł 8 ust. 4 i art. 53 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               9.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/15

         Wyrok Sądu z dnia 24 stycznia 2013 r. — Consultadoria e Serviços przeciwko OHIM — Jacson of Scandinavia (JACKSON SHOES)
   (Sprawa T-474/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny wspólnotowy znak towarowy JACKSON SHOES - Wcześniejsza krajowa nazwa handlowa JACSON OF SCANDINAVIA AB - Względna podstawa odmowy rejestracji - Względna podstawa unieważnienia - Artykuł 8 ust. 4 i art. 53 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2013/C 71/21
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Fercal — Consultadoria e Serviços, Lda (Lizbona, Portugalia) (przedstawiciel: adwokat A. Rodrigues)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Novais Gonçalves, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Jacson of Scandinavia AB (Vollsjö, Szwecja)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 18 sierpnia 2009 r. (sprawa R 1253/2008-2) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Jacson of Scandinavia AB a Fercal — Consultadoria e Serviços, Lda.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Fercal — Consultadoria e Serviços, Lda zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 63 z 13.3.2010.


title: Sprawa T-296/06: Skarga wniesiona w dniu 19 października 2006 r. — Dongguan Nanzha Leco Stationery przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               16.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 310/25

         Skarga wniesiona w dniu 19 października 2006 r. — Dongguan Nanzha Leco Stationery przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa T-296/06)
   (2006/C 310/47)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Dongguan Nanzha Leco Stationery Mfg. Co., Ltd (Donngguan, Chiny) (przedstawiciel: A.P. Bentley, QC)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 1136/2006 w zakresie, w którym ma ono zastosowanie do strony skarżącej oraz

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca będąca producentem mechanizmów dźwigniowych żąda stwierdzenia nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 1136/2006 nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz mechanizmów dźwigniowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (1) w zakresie, w którym rozporządzenie to ma zastosowanie do skarżącej.
   Na poparcie swych żądań skarżąca podnosi, że określając cenę eksportową skarżącej na poziomie ex-factory w Chinach, w której nie zostały uwzględnione koszty sprzedaży oraz wydatki ogólne i administracyjne, pomimo że wydatki takie są uwzględnione w wartości normalnej, instytucje Wspólnoty naruszyły art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego (2).
   Skarżąca podnosi ponadto, że nie weryfikując informacji dotyczących kosztów sprzedaży oraz wydatków ogólnych i administracyjnych poniesionych przez spółkę trudniącą się sprzedażą produktów na rzecz skarżącej w celu ustalenia, czy cena eksportowa skarżącej powinna zostać określona na poziomie cen tej spółki, a nie na poziomie cen fabryki skarżącej w Chinach, instytucje Wspólnoty naruszyły zasadę dobrej administracji i rzetelnego dochodzenia.
   Wreszcie, skarżąca podnosi, że zmieniając metodę określania wartości normalnej bez jakiegokolwiek obiektywnego uzasadnienia, instytucje Wspólnoty naruszyły art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego i zasady dobrej administracji i obiektywnej oceny.

      (1)  Dz.U. 2006 L 205, str. 1.

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 1996 L 56, str. 1).


title: Sprawa T-60/15: Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2015 r. – Laboratorios Ern/OHIM – Dermogen Farma (ETERN JUVENTUS)

text:
               30.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/35

      Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2015 r. – Laboratorios Ern/OHIM – Dermogen Farma (ETERN JUVENTUS)
      (Sprawa T-60/15)
      (2015/C 107/46)
      Język skargi: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Laboratorios Ern, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat T. González Martínez)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Dermogen Farma, SA (Madryt, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed OHIM

         Zgłaszający: Dermogen Farma, SA

         Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „ETERN JUVENTUS” – zgłoszenie nr 10 862 548

         Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 listopada 2014 r. w sprawie R 2414/2013-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 listopada 2014 r. w sprawie R 2414/2013-1 w związku z częściowym uwzględnieniem następujących usług: klasa 35 „usługi sprzedaży detalicznej, hurtowej i za pośrednictwem światowych sieci informatycznych odnoszące się do środków do pielęgnacji jamy ustnej; sprzedaż wyłączna i przedstawicielstwa handlowe mające związek ze środkami do pielęgnacji jamy ustnej”;

                  —

                  odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 10 862 548 „ETERN JUVENTUS” dla następujących usług z klasy 35: „usługi sprzedaży detalicznej, hurtowej i za pośrednictwem światowych sieci informatycznych odnoszące się do środków do pielęgnacji jamy ustnej; sprzedaż wyłączna i przedstawicielstwa handlowe mające związek ze środkami do pielęgnacji jamy ustnej”; oraz

                  —

                  obciążenie OHIM i – w razie wstąpienia do postępowania – drugiej strony w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawy połączone T-376/05 i T-383/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  14 lutego 2006 r.  — TEA-CEGOS i in. przeciwko Komisji (Zamówienia publiczne — Wspólnotowa procedura przetargowa — Rekrutacja na krótki okres ekspertów odpowiedzialnych za pomoc techniczną na rzecz krajów trzecich korzystających z pomocy zewnętrznej — Odrzucenie ofert)

text:
               8.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/27

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 lutego 2006 r. — TEA-CEGOS i in. przeciwko Komisji
   (Sprawy połączone T-376/05 i T-383/05) (1)

   (Zamówienia publiczne - Wspólnotowa procedura przetargowa - Rekrutacja na krótki okres ekspertów odpowiedzialnych za pomoc techniczną na rzecz krajów trzecich korzystających z pomocy zewnętrznej - Odrzucenie ofert)
   (2006/C 86/52)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: TEA-CEGOS, SA (Madryt, Hiszpania) i Services techniques globaux (STG) (Bruksela, Belgia) w sprawie T-376/05 [przedstawiciele: G. Vandersanden i L. Levi, adwokaci] oraz GHK Consulting Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) w sprawie T-383/05 [przedstawiciele: M. Dittmer i J.-E. Svensson, adwokaci]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: M. Wilderspin i G. Boudot, pełnomocnicy]
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności z jednej strony decyzji Komisji z dnia 12 października 2005 r. odrzucającej oferty przedstawione przez skarżące w ramach postępowania przetargowego o oznaczeniu „EuropeAid/119860/C/SV/multi-Lot 7” a z drugiej strony wszystkie inne decyzje podjęte przez Komisję w ramach tego samego przetargu w następstwie decyzji z dnia 12 października 2005 r.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżące poniosą koszty postępowania w tym koszty postępowania w przedmiocie środka tymczasowego.

      (1)  Dz.U. C 315 z dnia 10.12.2005


title: Sprawa C-404/05: Skarga wniesiona w dniu  17 listopada 2005 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               14.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/15

         Skarga wniesiona w dniu 17 listopada 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-404/05)
   (2006/C 10/30)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 17 listopada 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Enrico Traversę i Geralda Brauna, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Federalnej Niemiec.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że wymagając, aby prywatne podmioty kontrolujące w dziedzinie rolnictwa ekologicznego, które mają siedzibę i są zatwierdzone w innym Państwie Członkowskim, utrzymywały w Republice Federalnej Niemiec siedzibę lub inną trwałą infrastrukturę dla celów prowadzenia działalności na terenie tego Państwa Członkowskiego, Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 49 WE.

               2)

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Władze niemieckie wymagały od każdego podmiotu kontrolującego w dziedzinie rolnictwa ekologicznego, mającego siedzibę i zatwierdzonego w innym Państwie Członkowskim, aby utrzymywał siedzibę lub przedstawicielstwo w Niemczech, dla celów prowadzenia działalności na terenie tego Państwa Członkowskiego. Wymóg ten jest sprzeczny ze swobodą świadczenia usług, ponieważ uniemożliwia świadczenie usług w Niemczech przez przedsiębiorstwa mające siedzibę w innych Państwach Członkowskich.
   Pod pojęciem swobodnego świadczenia usług w rozumieniu art. 49 WE należy bowiem rozumieć prawo świadczenia usług bez przeszkód z jednego Państwa Członkowskiego do drugiego, bez utrzymywania w tym drugim państwie stałej siedziby. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału, zapewnienie swobody świadczenia usług wymaga nie tylko usunięcia wszelkiej dyskryminacji ze względu na obywatelstwo, ale również zniesienia wszelkich ograniczeń, mogących uniemożliwić, utrudnić, lub też uczynić mniej atrakcyjną działalność usługodawcy mającego siedzibę w innym Państwie Członkowskim, w którym legalnie świadczy on podobne usługi. Artykuł 49 WE sprzeciwia się wobec tego przepisom krajowym lub praktykom administracyjnym, które bez obiektywnego uzasadnienia ograniczają możliwość rzeczywistego skorzystania przez usługodawcę ze swobody świadczenia usług.
   Względy wskazane przez rząd niemiecki — wykonywanie władzy publicznej przez podmioty kontrolujące i interes ogólny — nie mogą uzasadnić tego ograniczenia swobody świadczenia usług. Powołanie się na wykonywanie władzy publicznej — jako uzasadnienie przedmiotowego ograniczenia swobody świadczenia usług — byłoby jedynie wówczas zgodne z prawem i dopuszczalne, gdyby chodziło o działalność, która stanowi bezpośredni i szczególny udział w wykonywaniu władzy publicznej. Wprawdzie niemieckie kraje związkowe przekazały podmiotom kontrolującym zadania z zakresu administracji, a ponadto podmioty te dysponują możliwością egzekwowania sankcji za pomocą przymusu. Okoliczność ta jest jednakże z punktu widzenia prawa wspólnotowego nieistotna i nie wpływa na to, że uregulowana w prawie wspólnotowym działalność podmiotu kontrolującego może być wykonywana w Niemczech przez każdy podmiot kontrolujący, zatwierdzony w innym Państwie Członkowskim na tej podstawie prawnej, w ramach swobody świadczenia usług.
   Okoliczność, że podmiot kontrolujący nie ma siedziby w Niemczech nie zagraża interesowi ogólnemu, ponieważ zgodnie z wymogami prawa wspólnotowego rzeczywista kontrola jest dokonywana przy zatwierdzaniu i weryfikacji danego podmiotu kontrolującego przez władze Państwa Członkowskiego zatwierdzającego. W przedmiotowej sprawie istnieją ponadto wspólnotowe przepisy koordynujące i harmonizujące, które zapewniają, aby powołany przez rząd niemiecki interes ogólny był w innych Państwach Członkowskich chroniony według tych samych standardów.


title: Sprawa C-189/14: Postanowienie Prezesa pierwszej izby Trybunału z dnia 11 czerwca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Eparchiako Dikastirio Lefkosias – Cypr) – Bogdan Chain/Atlanco LTD

text:
               28.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/24

         Postanowienie Prezesa pierwszej izby Trybunału z dnia 11 czerwca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Eparchiako Dikastirio Lefkosias – Cypr) – Bogdan Chain/Atlanco LTD
   (Sprawa C-189/14) (1)

   (2015/C 320/33)
   Język postępowania: grecki
   Prezes Trybunału pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 202 z 30.6.2014.


title: Sprawa C-432/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 12 lipca 2012 r. w sprawie T-334/10 Leifheit AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 24 września 2012 r. przez Leifheit AG

text:
               17.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/12

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 12 lipca 2012 r. w sprawie T-334/10 Leifheit AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 24 września 2012 r. przez Leifheit AG
   (Sprawa C-432/12 P)
   2012/C 355/21
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Leifheit AG (przedstawiciele: adwokaci V. Töbelmann i G. Hasselblatt)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Vermop Salmon GmbH

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 12 lipca 2012 r. w sprawie T-334/10;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 12 maja 2010 r. w sprawie R 924/2009-1;

               —

               zasądzenie od OHIM kosztów postępowania przed Trybunałem, Sądem i Izbą Odwoławczą, jak również kosztów poniesionych przez wnoszącą odwołanie;
               w przypadku wstąpienia przez Vermop Salmon GmbH do postępowania w charakterze interwenienta:

               —

               nakazanie interwenientowi pokrycia własnych kosztów.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2012 r. należy uchylić, ponieważ Sąd błędnie określił zakres badania, jakie zobowiązana jest przeprowadzić izba odwoławcza w kontekście art. 63 ust. 1 i art. 64 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1).
   Sąd pominął w swej ocenie zasadę ciągłości funkcjonalnej pomiędzy instancjami OHIM i nie wziął pod uwagę, że nawet wyraźnie przedstawione zarzuty nie mogą zwolnić izby odwoławczej z ciążącego na niej obowiązku kompleksowego rozpatrzenia zaskarżonej decyzji z punktu widzenia okoliczności faktycznych i prawnych.
   Sąd opiera swe rozstrzygnięcie wyłącznie na stwierdzeniu, że rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego stanowi szczególną kwestię wstępną, która niekoniecznie musi zostać przeanalizowana przez izbę odwoławczą.
   Sąd pominął przy tym, że kwestia ta wraz z żądaniem przedstawienia dowodu używania gwarantującego utrzymanie praw stanowi część składową postępowania w sprawie sprzeciwu i jako taka mieści się w ramach badania przeprowadzanego przez izbę odwoławczą.
   Następnie Sąd naruszył art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ błędnie zastosował ogólne zasady dotyczące oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.
   W szczególności przy ocenie podobieństwa oznaczeń Sąd kierował się wynikającą z doświadczenia zasadą, że konsument przywiązuje większą wagę do początku słowa niż do pozostałych części znaku towarowego, nie zbadawszy wcześniej, czy zasada ta ma w ogóle zastosowanie w rozpatrywanym przypadku.
   Ponadto Sąd nie ustosunkował się dostatecznie do przedstawionych przez wnoszącą odwołanie wywodów o charakterze faktycznym, odnoszących się do podobieństwa towarów. Przeciwnie, Sąd przejął ustalenia dokonane przez Izbę Odwoławczą bez zbadania ich prawidłowości.

      (1)  Dz.U. L 78, s. 1


title: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 8 września 2005 r. w sprawie C-500/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 98/34/WE — Normy i przepisy techniczne — Krajowe uregulowanie dotyczące statków rekreacyjnych)

text:
               29.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/6

      WYROK TRYBUNAŁU

   (piąta izba)
   z dnia 8 września 2005 r.
   w sprawie C-500/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 98/34/WE - Normy i przepisy techniczne - Krajowe uregulowanie dotyczące statków rekreacyjnych)
   (2005/C 271/10)
   Język postępowania: portugalski
   W sprawie C-500/03, Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: A. Caeiros) przeciwko Republice Portugalskiej (pełnomocnicy: L. I. Fernandes i M. J. Lois), mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 26 listopada 2003 r., Trybunał (piąta izba), w składzie: R. Silva de Lapuerta, prezes izby, R. Schintgen i P. Kūris (sprawozdawca), sędziowie; rzecznik generalny: F. G. Jacobs, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 8 września 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Przyjmując zarządzenie ministerialne nr 783/98 z dnia 19 września 1998 r. bez uprzedniego przekazania jego projektu Komisji Wspólnot Europejskich, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 8 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych oraz przepisów dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, zmienionej dyrektywą 98/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lipca 1998 r.

               2.

               Republika Portugalska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 21 z 24.1.2004.


title: Sprawa T-189/09: Wyrok Sądu z dnia 20 października 2011 r. — Poloplast przeciwko OHIM — Polypipe (P) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego P — Wcześniejsze graficzne wspólnotowe znaki towarowe P i P POLYPIPE — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               3.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/16

         Wyrok Sądu z dnia 20 października 2011 r. — Poloplast przeciwko OHIM — Polypipe (P)
   (Sprawa T-189/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego P - Wcześniejsze graficzne wspólnotowe znaki towarowe P i P POLYPIPE - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2011/C 355/27
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Poloplast GmbH & Co. KG (Leonding, Austria) (przedstawiciel: G. Bruckmüller, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: R. Pethke, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Polypipe Ltd (Edlinton, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: początkowo K. E. Gilbert i M. H. Blair, solicitors, następnie K. E. Gilbert, M. H. Blair i S. S. Malynicz, barrister)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 25 lutego 2009 r. (sprawa R 80/2008-2) dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu między Polypipe Ltd a Poloplast GmbH & Co. KG

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Poloplast GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania, w tym niezbędnymi kosztami poniesionymi przez Polypipe Ltd w trakcie postępowania przed Izbą Odwoławczą Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).

      (1)  Dz.U. C 167 z 18.7.2009.


title: Sprawa C-597/13 P: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 17 września 2015 r. – Total SA/Komisja Europejska (Odwołanie — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek wosków parafinowych — Rynek gaczu — Naruszenie popełnione przez spółkę zależną, w której 100 % kapitału posiada spółka dominująca — Domniemanie decydującego wpływu wywieranego na spółkę zależną przez spółkę dominującą — Odpowiedzialność spółki dominującej wynikająca wyłącznie ze stanowiącego naruszenie zachowania jej spółki zależnej — Wyrok dotyczący obniżenia kwoty grzywny nałożonej na spółkę zależną — Skutki na sytuację prawną spółki dominującej)

text:
               9.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/5

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 17 września 2015 r. – Total SA/Komisja Europejska
   (Sprawa C-597/13 P) (1)

   ((Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek wosków parafinowych - Rynek gaczu - Naruszenie popełnione przez spółkę zależną, w której 100 % kapitału posiada spółka dominująca - Domniemanie decydującego wpływu wywieranego na spółkę zależną przez spółkę dominującą - Odpowiedzialność spółki dominującej wynikająca wyłącznie ze stanowiącego naruszenie zachowania jej spółki zależnej - Wyrok dotyczący obniżenia kwoty grzywny nałożonej na spółkę zależną - Skutki na sytuację prawną spółki dominującej))
   (2015/C 371/06)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Total SA (przedstawiciele: E. Morgan de Rivery i E. Lagathu, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: Gippini Fournier i P. Van Nuffel, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Wydany przez Sąd Unii Europejskiej wyrok Total/Komisja (T-548/08, EU:T:2013:434) zostaje uchylony w zakresie, w jakim nie dostosowano w nim kwoty grzywny nałożonej na Total SA do kwoty grzywny nałożonej na Total Raffinage Marketing SA mocą wyroku Total Raffinage Marketing/Komisja (T-566/08, EU:T:2013:423).

               2)

               W pozostałym zakresie odwołanie zostaje oddalone.

               3)

               Kwota grzywny nałożonej na Total SA solidarnie z Total Raffinage Marketing SA w art. 2 decyzji Komisji C(2008) 5476 wersja ostateczna z dnia 1 października 2008 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. [81 WE] i w art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/39.181 – Woski do świec) ustala się na 12 5 4 59  842 EUR.

               4)

               Total SA pokrywa trzy czwarte własnych kosztów związanych z niniejszym odwołaniem i postępowaniem w pierwszej instancji oraz kosztów poniesionych przez Komisję Europejską.

               5)

               Komisja Europejska pokrywa jedną czwartą własnych kosztów oraz kosztów poniesionych przez Total SA w związku z niniejszym odwołaniem i postępowaniem w pierwszej instancji.

      (1)  Dz.U. C 45 z 15.2.2014.


title: Sprawa F-31/07: Skarga wniesiona w dniu 2 kwietnia 2007 r. — Putterie-de-Beukelaer przeciwko Komisji

text:
               26.5.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 117/38

         Skarga wniesiona w dniu 2 kwietnia 2007 r. — Putterie-de-Beukelaer przeciwko Komisji
   (Sprawa F-31/07)
   (2007/C 117/62)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Françoise Putterie-de-Beukelaer (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: E. Boigelot, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej za okres od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. oraz postępowania zażaleniowego, jak również innych decyzji związanych z oceną, a w szczególności rubryki 6.5. „Potencjał”, ponieważ sprawozdanie to zawiera stwierdzenie, iż skarżąca nie jest w stanie wykonywać zadań związanych z przynależnością do grupy zaszeregowania B*;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi po pierwsze, że administracja popełniła oczywisty błąd w ocenie stwierdzając w ramach postępowania w sprawie oceny na podstawie art. 10 ust. 3 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego, że skarżąca nie jest w stanie wykonywać zadań związanych z przynależnością do grupy zaszeregowania B*. W szczególności, wbrew stwierdzeniu zawartemu w sprawozdaniu z przebiegu rozwoju kariery zawodowej skarżącej, wykonywała ona zadania osoby odpowiedzialnej za szkolenia informatyczne, które należą do zadań związanych z przynależnością do grupy zaszeregowania B*.
   Po drugie skarżąca podnosi naruszenie art. 26 regulaminu pracowniczego, zasady poszanowania praw do obrony, przejrzystości i kontradyktyjności, jak również zasady dobrej administracji. W szczególności skarżąca podnosi, iż pewne dokumenty, które zostały wykorzystane na potrzeby dokonania jej oceny, nie zostały jej przedstawione w odpowiednim terminie.
   Po trzecie skarżąca podnosi naruszenie art. 25 ust. 2 regulaminu pracowniczego i obowiązku uzasadnienia decyzji.
   Po czwarte skarżąca podnosi naruszenia zasady równego traktowania personelu i niedyskryminacji, jako że zadania wykonywane przez osobę odpowiedzialną za szkolenia informatyczne są oceniane w ramach postępowania w sprawie oceny inaczej przez dyrekcje generalne i inaczej przez przełożonych.


title: Sprawa C-84/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden w dniu  10 lutego 2006 r.  — Staat der Nederlanden (Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport) przeciwko 1. Antroposana, Patiëntenvereniging voor Antroposofische Gezondheidszorg, 2. Nederlandse Vereniging van Antroposofische Artsen, 3. Weleda Nederland N.V. und 4. Wala Nederland N.V.

text:
               6.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden w dniu 10 lutego 2006 r. — Staat der Nederlanden (Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport) przeciwko 1. Antroposana, Patiëntenvereniging voor Antroposofische Gezondheidszorg, 2. Nederlandse Vereniging van Antroposofische Artsen, 3. Weleda Nederland N.V. und 4. Wala Nederland N.V.
   (Sprawa C-84/06)
   (2006/C 108/04)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Hoge Raad der Nederlanden
   Data wpływu 10 lutego 2006 r.
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Staat der Nederlanden (Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport)

      Strona pozwana: 1. Antroposana, Patiëntenvereniging voor Antroposofische Gezondheidszorg, 2. Nederlandse Vereniging van Antroposofische Artsen, 3. Weleda Nederland N.V. und 4. Wala Nederland N.V.
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/83/WE z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (1) wymaga poddania przez państwa członkowskie antropozoficznych produktów leczniczych, niebędących jednocześnie homeopatycznymi środkami leczniczymi wymogom uzyskania pozwolenia w rozumieniu tytułu III rozdziału 1 tej dyrektywy?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, czy przepis niderlandzki, który poddaje te antropozoficzne produkty lecznicze wspomnianym przepisom dotyczącym pozwolenia, stanowi dopuszczony przez art. 30 WE wyjątek od zakazu określonego w art. 28 WE?

      (1)  Dz.U. L 311, str. 67


title: Sprawa T-340/08 P: Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 5 czerwca 2008 r. w sprawie F-123/06, Timmer przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu, wniesione w dniu 14 sierpnia 2008 r. przez Marianne Timmer

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/43

         Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 5 czerwca 2008 r. w sprawie F-123/06, Timmer przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu, wniesione w dniu 14 sierpnia 2008 r. przez Marianne Timmer
   (Sprawa T-340/08 P)
   (2008/C 285/80)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie:Marianne Timmer (Saint-Sauves-d'Auvergne, Francja) (przedstawiciel: F. Rollinger, adwokat)

      Druga strona postępowania: Trybunał Obrachunkowy Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie postanowienia z dnia 5 czerwca 2008 r. wydanego w sprawie F-123/06 Marianne Timmer przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu;

               —

               Rozstrzygnięcie w przedmiocie żądania odszkodowania za poniesioną krzywdę;

               —

               Rozstrzygnięcie w przedmiocie żądania obciążenia Trybunału Obrachunkowego kosztami.

         Zarzuty i główne argumenty
   Składając niniejsze odwołanie strona skarżąca żąda uchylenia postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej (dalej zwanego SSP) z dnia 5 czerwca 2008 r. wydanego w sprawie F-123/06 Timmer przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu, w drodze którego odrzucił on jako niedopuszczalną skargę strony skarżącej zmierzającą z jednej strony do stwierdzenia nieważności sprawozdań z jej oceny za okres od 1984 r. do 1997 r. oraz decyzji mających z nimi związek lub po nich następujących, włącznie z decyzją o powołaniu oceniającego, którego dotyczy niniejsza sprawa, na stanowisko kierownika wydziału holenderskiego w służbie tłumaczeń Trybunału Obrachunkowego, a z drugiej strony do przyznania odszkodowania z odsetkami za szkodę którą skarżąca miała ponieść.
   Na poparcie swego odwołania strona skarżąca powołuje się na 6 argumentów:

               —

               przeinaczenie przez SSP faktów wynikających z dokumentów mu przedstawionych i dokonanie przezeń nieprawidłowego obciążenia ciężarem dowodu;

               —

               przeinaczenie wniosku strony skarżącej z dnia 29 lipca 2005 r. skierowanego do organu powołującego a dotyczącego poszanowania art. 14 regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich w wersji obowiązującej przed wejściem w życie rozporządzenia nr 723/2004 (1) wprowadzającego doń zmiany, jako że wniosek ten nie miał na celu ponownego rozpatrzenia sprawozdań z oceny strony skarżącej, w odróżnieniu od tego, co wskazano w pkt 37 zaskarżonego postanowienia;

               —

               dokonanie błędnej kwalifikacji prawnej zażalenia z dnia 26 lutego 2006 r. złożonego na etapie poprzedzającym wniesienie skargi, którego celem było zdaniem skarżącej stwierdzenie nieważności sprawozdań z oceny i decyzji dotyczących kariery strony skarżącej a nie „wzięcie pod uwagę licznych innych okoliczności faktycznych” (pkt 41 zaskarżonego postanowienia);

               —

               brak uzasadnienia decyzji o odrzuceniu zażalenia;

               —

               ewentualnie sporządzenie niewystarczającego uzasadnienia wspomnianej decyzji odrzucającej, jako że na SSP ciążył obowiązek rozpatrzenia kwestii braku wystarczającego uzasadnienia;

               —

               błędne zastosowanie orzecznictwa w zakresie dotyczącym niezgodnego z prawem wykonywania funkcji przez przełożonego strony skarżącej, jako że nie twierdziła ona, iż na sprawozdania z jej oceny miała wpływ niezgodność z prawem powołania jej przełożonego, lecz niezgodne z prawem zajmowanie stanowiska, które strona skarżąca mogłaby zajmować oraz osobisty interes jej przełożonych w tej kwestii (pkt 42 zaskarżonego postanowienia)

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 723/2004 z dnia 22.3.2004 r. zmieniające regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich i warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 124 s. 1).


title: Sprawa T-11/17: Skarga wniesiona w dniu 6 stycznia 2017 r. – RK/Rada

text:
               27.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/13

         Skarga wniesiona w dniu 6 stycznia 2017 r. – RK/Rada
   (Sprawa T-11/17)
   (2017/C 095/22)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: RK (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Tymen)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie niniejszej skargi za dopuszczalną i zasadną

         i w konsekwencji,

               —

               stwierdzenie nieważności niedatowanej decyzji Rady, powziętej na podstawie artykułu 42c regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej;

               —

               o ile zajdzie taka potrzeba, stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 27 września 2016 oddalającej zażalenie skarżącej z dnia 29 kwietnia 2016 r.;

               —

               zasądzenie od pozwanej odszkodowania za szkody materialne poniesione przez skarżącą;

               —

               zasądzenie od pozwanej zapłaty zadośćuczynienia tytułem naprawienia krzywdy doznanej przez skarżącą;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy, dotyczący niezgodności z prawem art. 42c regulaminu pracowniczego, naruszenia art. 20 i 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, naruszenia dyrektywy 2000/78/WE Rady z dnia 27 listopada 2000 ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz. U. 2000, L 303, s. 16) oraz naruszenia art. 1d regulaminu pracowniczego.

               2.

               Zarzut drugi, dotyczący naruszenia artykułu 42c regulaminu pracowniczego, wykonanego w formie komunikatu do personelu nr 71/15 ogłoszonego przez Radę, a także nieprawidłowości i niezgodności okoliczności faktycznych oraz prawnych, którymi obarczone są zaskarżone decyzje.

               3.

               Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia prawa do bycia wysłuchanym, a także naruszenia prawa do obrony.

               4.

               Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia obowiązku staranności, a także naruszenia zasady dobrej administracji.


title: Sprawa T-218/05: Skarga wniesiona w dniu 7 czerwca 2005 r. przez Bustec Ireland Limited Partnership przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

text:
               23.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/44

         Skarga wniesiona w dniu 7 czerwca 2005 r. przez Bustec Ireland Limited Partnership przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   (Sprawa T-218/05)
   (2005/C 182/82)
   Język, w którym została sporządzona skarga: hiszpański
   W dniu 7 czerwca 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Bustec Ireland Limited Partnership, reprezentowanej przez adwokatów Enrique'a Armija Chavarriego i Antonia Castána Péreza-Gómeza przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).
   Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również Mustek, S.L.
   Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               1.

               stwierdzenie nieważności decyzji drugiej Izby Odwoławczej z dnia 22 marca 2005 r. w sprawie R 1125/2004-2;

               2.

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               Skarżąca

               Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:

               Graficzny znak towarowy „BUSTEC” używany dla towarów z klas 9, 35 i 42 — zgłoszenie nr 1644939

               Właściciel znaku towarowego lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie:

               Mustek S.L.

               Znak towarowy lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie:

               Hiszpański słowny znak towarowy „MUSTEK” (nr 1550684) dla towarów z klasy 9.

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów:

               Uwzględnienie sprzeciwu

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Stwierdzenie niedopuszczalności odwołania z powodu braku przedstawienia przez stronę odwołującą się pisemnego stanowiska przedstawiającego podstawy odwołania w terminie 4 miesięcy od zawiadomienia o decyzji, określonym w art. 59 rozporządzenia (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.

               Podniesione zarzuty:

               Naruszenie prawa do obrony i błędna wykładnia art. 59 rozporządzenia (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.


title: Sprawa C-402/09: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 7 kwietnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Sibiu — Rumunia) — Ioan Tatu przeciwko Statul român prin Ministerul Finanțelor și Economiei, Direcția Generală a Finanțelor Publice Sibiu, Administrația Finanțelor Publice Sibiu, Administrația Fondului pentru Mediu, Ministerul Mediului (Podatki wewnętrzne — Artykuł 110 TFUE — Podatek od zanieczyszczeń pobierany przy pierwszej rejestracji pojazdów samochodowych — Neutralność podatkowa w odniesieniu do używanych pojazdów samochodowych pochodzących z przywozu oraz podobnych pojazdów znajdujących się już na danym rynku krajowym)

text:
               28.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 160/8

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 7 kwietnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Sibiu — Rumunia) — Ioan Tatu przeciwko Statul român prin Ministerul Finanțelor și Economiei, Direcția Generală a Finanțelor Publice Sibiu, Administrația Finanțelor Publice Sibiu, Administrația Fondului pentru Mediu, Ministerul Mediului
   (Sprawa C-402/09) (1)

   (Podatki wewnętrzne - Artykuł 110 TFUE - Podatek od zanieczyszczeń pobierany przy pierwszej rejestracji pojazdów samochodowych - Neutralność podatkowa w odniesieniu do używanych pojazdów samochodowych pochodzących z przywozu oraz podobnych pojazdów znajdujących się już na danym rynku krajowym)
   2011/C 160/05
   Język postępowania: rumuński

      Sąd krajowy

   Tribunalul Sibiu

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ioan Tatu

      Strona pozwana: Statul român prin Ministerul Finanțelor și Economiei, Direcția Generală a Finanțelor Publice Sibiu, Administrația Finanțelor Publice Sibiu, Administrația Fondului pentru Mediu, Ministerul Mediului

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunalul Sibiu — Rejestracja samochodów uprzednio zarejestrowanych w innych państwach członkowskich — Przepisy krajowe nakładające wymóg zapłaty podatku od zanieczyszczeń przy pierwszej rejestracji, podczas gdy samochody już obecne na rynku krajowym podlegają wyłączeniu z wymogu zapłaty tego podatku przy ponownej rejestracji — Zgodność przepisów krajowych z art. 90 WE — Przeszkoda w swobodnym przepływie towarów.

      Sentencja

   Artykuł 110 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie ustanowieniu przez państwo członkowskie podatku od zanieczyszczeń emitowanych przez pojazdy samochodowe, pobieranego przy pierwszej rejestracji pojazdu w tym państwie członkowskim, jeżeli ten środek podatkowy zostaje ukształtowany w sposób zniechęcający do wprowadzania do ruchu w tymże państwie członkowskim pojazdów używanych nabytych w innych państwach członkowskich, nie zniechęcając równocześnie do nabywania na rynku krajowym pojazdów używanych w tym samym wieku i o takim samym stopniu zużycia.

      (1)  Dz.U. C 24 z 30.1.2010.


title: Sprawa T-222/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 września 2008 r. — Włochy przeciwko Komisji

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/63

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 września 2008 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-222/06) (1)

   (2008/C 301/115)

      Język postępowania: włoski

   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 249 z 14.10.2006.


title: Sprawa T-2/10: Postanowienie Sądu z dnia 15 grudnia 2010 r. — De Lucia przeciwko OHIM — Galbani (De Lucia La natura pratica del gusto)

text:
               19.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/35

         Postanowienie Sądu z dnia 15 grudnia 2010 r. — De Lucia przeciwko OHIM — Galbani (De Lucia La natura pratica del gusto)
   (Sprawa T-2/10) (1)

   2011/C 55/64
   Język postępowania: włoski
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 51 z 27.2.2010.


title: Sprawa C-343/08: Skarga wniesiona w dniu 23 lipca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Czeskiej

text:
               25.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/10

         Skarga wniesiona w dniu 23 lipca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Czeskiej
   (Sprawa C-343/08)
   (2008/C 272/16)
   Język postępowania: czeski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Šimerdová, N. Yerrell, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Czeska
   Żądania strony skarżącej
   Komisja zwraca się do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając wewnętrznych aktów prawnych niezbędnych w celu pełnego dostosowania się do dyrektywy 2003/41/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie działalności instytucji pracowniczych programów emerytalnych oraz nadzoru nad takimi instytucjami (1) a w szczególności nie wdrażając art. 8 i 9 w całości, art. 13, 15–18 i 20 ust. 2–4 tej dyrektywy, Republika Czeska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy a konkretnie jej art. 22 ust. 1;

               —

               obciążenie Republiki Czeskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji tej dyrektywy do prawa krajowego upłynął w dniu 23 września 2005 r.

      (1)  Dz.U. 2003, L 235, s. 10.


title: Sprawa T-312/16: Skarga wniesiona w dniu 20 czerwca 2016 r. – Walfood/EUIPO – Romanov Holding (CHATKA)

text:
               22.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/42

         Skarga wniesiona w dniu 20 czerwca 2016 r. – Walfood/EUIPO – Romanov Holding (CHATKA)
   (Sprawa T-312/16)
   (2016/C 305/57)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Walfood SA (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat E. Cornu)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Romanov Holding, SL (La Moraleja, Hiszpania)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską znaku towarowego „CHATKA” – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 876 349

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 marca 2016 r. w sprawie R 2870/2014-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-368/05 P: Postanowienie Trybunału z dnia 8 grudnia 2006 r. — Polyelectrolyte Producers Group przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich i Radzie Unii Europejskiej (Odwołanie — Decyzja Rady w sprawie określenia stanowiska Wspólnoty — Decyzja mieszanego komitetu EOG zezwalająca Królestwu Norwegii na stosowanie wobec akrylamidu bardziej restrykcyjnych limitów stężenia niż dopuszczalne we Wspólnocie)

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/9

         Postanowienie Trybunału z dnia 8 grudnia 2006 r. — Polyelectrolyte Producers Group przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich i Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-368/05 P) (1)

   (Odwołanie - Decyzja Rady w sprawie określenia stanowiska Wspólnoty - Decyzja mieszanego komitetu EOG zezwalająca Królestwu Norwegii na stosowanie wobec akrylamidu bardziej restrykcyjnych limitów stężenia niż dopuszczalne we Wspólnocie)
   (2007/C 82/16)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Polyelectrolyte Producers Group (przedstawiciele: K. Van Maldegem i C. Mereu, adwokaci)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: G. Curmi, J.-P. Hix i F. Florindo Gijón), Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Forman i M. Wilderspin, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 22 lipca 2005 r. w sprawie T-376/04 Polyelectrolyte Producers Group przeciwko Radzie i Komisji, uznającego za niedopuszczalną skargę mającą na celu, po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji mieszanego komitetu EOG nr 59/2004 z dnia 26 kwietnia 2004 r. w sprawie zmiany załącznika II (Dz.U. L 277, str. 30), w zakresie w jakim zezwala ona Norwegii na stosowanie wobec akrylamidu bardziej restrykcyjnych limitów stężenia niż dopuszczalne we Wspólnocie, oraz stwierdzenie bezprawności wspólnej deklaracji na podstawie porozumienia o EOG dotyczącej klauzul rewizyjnych w dziedzinie substancji niebezpiecznych, przyjętej na posiedzeniu komitetu mieszanego EOG w dniu 26 marca 1999 r. (Dz.U. C 185, str. 6), a po drugie skargę o odszkodowanie, mająca na celu uzyskanie naprawienia szkody, jaką skarżący w swoim mniemaniu poniósł w związku z wydaniem zaskarżonej decyzji
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Polyelectrolyte Producers Group zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 10 z 14.1.2006.


title: Sprawa T-200/07: Skarga wniesiona w dniu 6 czerwca 2007 r. — Agencja Wydawnicza Technopol/OHIM (222)

text:
               4.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/35

         Skarga wniesiona w dniu 6 czerwca 2007 r. — Agencja Wydawnicza Technopol/OHIM (222)
   (Sprawa T-200/07)
   (2007/C 183/68)
   Język postępowania: polski
   Strony

      Strona skarżąca: Agencja Wydawnicza „Technopol” Sp. z o.o., (przedstawiciel: D. Rzążewska, radca prawny)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie w całości nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 22 marca 2007 r., nr R 1276/2006-4;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: znak słowny „222” dla towarów zawartych w klasie 16.

      Decyzja eksperta: odmowa rejestracji

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: błędne zastosowanie przepisów art. 7, ust. 1 b) i c) rozporządzenia Nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1), jako że według skarżącej oznaczenie „222” nie jest ani opisowe ani niewyróżniające dla wskazanych towarów.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) Nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r., Dz.U. L 11, str. 1.


title: Sprawa T-291/17: Skarga wniesiona w dniu 16 maja 2017 r. – Transdev i in./Komisja

text:
               17.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 231/41

         Skarga wniesiona w dniu 16 maja 2017 r. – Transdev i in./Komisja
   (Sprawa T-291/17)
   (2017/C 231/50)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Transdev (Issy-les-Moulineaux, Francja), Transdev Ile de France (Issy-les-Moulineaux), Transports rapides automobiles (TRA) (Villepinte, Francja) (przedstawiciel: F. Salat-Baroux, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               tytułem żądania głównego, stwierdzenie nieważności części decyzji Komisji z dnia 2 lutego 2017 r. dotyczącej systemu pomocy SA.26763 2014/C (ex 2012/NN) wdrożonego przez Francję na rzecz przedsiębiorstw transportu autobusowego w regionie Ile-de-France w zakresie, w jakim uznaje ona w art. 1, że regionalny system pomocy został wdrożony „niezgodnie z prawem”, podczas gdy chodziło o istniejący system pomocy;

               —

               posiłkowo, stwierdzenie nieważności części decyzji Komisji z dnia 2 lutego 2017 r. dotyczącej systemu pomocy SA.26763 2014/C (ex 2012/NN) wdrożonego przez Francję na rzecz przedsiębiorstw transportu autobusowego w regionie Ile-de-France w zakresie, w jakim uznaje ona w art. 1, że regionalny system pomocy został wdrożony niezgodnie z prawem w odniesieniu do okresu przed dniem 25 listopada 1998 r.;

               —

               obciążenie Komisji całością kosztów postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy, podniesiony tytułem zarzutu głównego, dotyczy faktu, że rozpatrywany regionalny system pomocy nie został wdrożony niezgodnie z prawem, gdyż nie podlegał obowiązkowi uprzedniego zgłoszenia. Regionalny system pomocy jest bowiem istniejącym systemem pomocy w rozumieniu art.108 ust. 1 TFUE i przepisów art. 1 lit. b) i rozdziału VI rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. 2015, L 248, s. 9) (zwanego dalej „rozporządzeniem 2015/1589”). Zgodnie z przepisami mającymi zastosowanie do istniejących systemów pomocy ich wdrożenie nie jest niezgodne z prawem, a Komisja może jedynie ustanowić ewentualnie wymóg odpowiednich środków, które spowodowałyby ich ewolucję lub zlikwidowanie w przyszłości.

               2.

               Zarzut drugi, podniesiony posiłkowo, dotyczy faktu, że rozpatrywany regionalny system pomocy nie stanowi istniejącego systemu pomocy. Zdaniem strony skarżącej Komisja naruszyła prawo w tej decyzji, uznając, że dziesięcioletni okres przedawnienia został przerwany przez skargę złożoną w roku 2004 przez Syndicat autonome des transporteurs de voyageurs (zwany dalej „SATV”) do sądu krajowego. Artykuł 17 rozporządzenia 2015/1589 stanowi bowiem, że dziesięcioletni okres przedawnienia zostaje przerwany jedynie przez działanie podjęte przez Komisję lub państwo członkowskie działające na wniosek Komisji. Strona skarżąca uważa, że złożenie skargi do sądu krajowego przez SATV nie stanowi działania przerywającego okres przedawnienia w rozumieniu tego przepisu.


title: Sprawa T-304/13 P: Wyrok Sądu z dnia 11 grudnia 2014 r. – van der Aat i in./Komisja Europejska [Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Wynagrodzenie — Roczna waloryzacja wynagrodzeń i emerytur urzędników i innych pracowników — Współczynnik korygujący stosowany wobec urzędników i pracowników zatrudnionych w Varese — Artykuły 64-65a regulaminu pracowniczego — Załącznik IX do regulaminu postępowania — Rozporządzenie (UE) nr 1239/2010 — Obowiązek uzasadnienia — Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Oczywisty błąd w ocenie]

text:
               9.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/48

         Wyrok Sądu z dnia 11 grudnia 2014 r. – van der Aat i in./Komisja Europejska
   (Sprawa T-304/13 P) (1)

   ([Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Wynagrodzenie - Roczna waloryzacja wynagrodzeń i emerytur urzędników i innych pracowników - Współczynnik korygujący stosowany wobec urzędników i pracowników zatrudnionych w Varese - Artykuły 64-65a regulaminu pracowniczego - Załącznik IX do regulaminu postępowania - Rozporządzenie (UE) nr 1239/2010 - Obowiązek uzasadnienia - Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Oczywisty błąd w ocenie])
   (2015/C 046/59)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Chris van der Aat (Besozzo, Włochy) i in. urzędnicy, a także pracownicy Komisji Europejskiej, których nazwiska zostały wymienione w załączniku do wyroku (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, D. de Abreu Caldas i J.-N. Louis)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo J. Currall i D. Martin, następnie J. Curall i A.-C. Simon, pełnomocnicy), a także Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i J. Herrmann, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) wydanego w dniu 21 marca 2013 r. w sprawie van der Aat i in./Komisja (F-111/11, RecFP, EU:F:2013:42), którego zamiarem jest spowodowanie uchylenia tego wyroku.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Chris van der Aat oraz inni urzędnicy i pracownicy Komisji Europejskiej, których nazwiska zostały wymienione w załączniku do wyroku ponoszą własne koszty oraz pokrywają koszty poniesione przez Komisję w ramach postępowania w niniejszej instancji.

               3)

               Rada Unii Europejskiej ponosi własne koszty powstałe w ramach postępowania w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U. C 245 z 24.8.2013.


title: Sprawa C-272/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba) wydanego w dniu 6 maja 2009 r. w sprawie T-127/04 KME Germany AG, dawniej KM Europa Metal AG, KME France SAS, dawniej Tréfimétaux SA, KME Italy SpA, dawniej Europa Metalli SpA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wniesione w dniu 16 lipca 2009 r. przez KME Germany AG, dawniej KM Europa Metal AG, KME France SAS, dawniej Tréfimétaux SA, KME Italy SpA, dawniej Europa Metalli SpA

text:
               12.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/29

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba) wydanego w dniu 6 maja 2009 r. w sprawie T-127/04 KME Germany AG, dawniej KM Europa Metal AG, KME France SAS, dawniej Tréfimétaux SA, KME Italy SpA, dawniej Europa Metalli SpA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wniesione w dniu 16 lipca 2009 r. przez KME Germany AG, dawniej KM Europa Metal AG, KME France SAS, dawniej Tréfimétaux SA, KME Italy SpA, dawniej Europa Metalli SpA
   (Sprawa C-272/09 P)
   2009/C 220/55
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszące odwołanie: KME Germany AG, dawniej KM Europa Metal AG, KME France SAS, dawniej Tréfimétaux SA, KME Italy SpA, dawniej Europa Metalli SpA (reprezentowane przez M. Siragusę, G. Rizzę, M. Piergiovanniego, avvocati, A. Wincklera oraz T. Grafa, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania wnoszących odwołanie

   Wnoszące odwołanie zwracają się do Trybunału o:

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku

               —

               w zakresie, w jakim jest to możliwe, w oparciu o okoliczności faktyczne przedstawione przed Sądem, stwierdzenie nieważności decyzji i o obniżenie kwoty grzywny nałożonej na KME, oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania i postępowania przed Sądem Pierwszej Instancji;

         bądź, jeśli stan postępowania na to pozwala, o

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku (łącznie z uchyleniem wyroku w części dotyczącej nakazu wydanego przez Sąd dotyczącego obciążenia KME kosztami postępowania) oraz odesłanie sprawy do Sądu Pierwszej Instancji.

      Zarzuty i główne argumenty

   W pierwszym zarzucie wnoszące odwołanie krytykują Sąd za utrzymywanie, jakoby Komisja wykazała w sposób wystarczający pod względem prawnym, że porozumienia dotyczące rur LWC (Level Wound Coils) miały rzeczywisty wpływ na właściwy rynek, a zatem kwota wyjściowa grzywny nałożonej na KME powinna była uwzględnić ten czynnik. Poprzez swe rozumowanie i decyzję zmierzającą do odrzucenia pierwszego zarzutu odwołania wniesionego przez KME Sąd naruszył prawo wspólnotowe oraz udzielił nielogicznego i niewłaściwego uzasadnienia. Ponadto Sąd wyraźnie przeinaczył okoliczności faktyczne i środki dowodowe, które zostały mu przedłożone, utrzymując w mocy wniosek Komisji, że dowody o charakterze ekonomicznym przedstawione przez KME nie wykazały, że omawiane naruszenie postrzegane jako całość nie miało żadnego wpływu na rynek.
   W drugim zarzucie wnoszące odwołanie krytykują Sąd za zaakceptowanie dokonanego przez Komisję odesłania, w celu określenia rozmiaru rynku dotkniętego naruszeniem dla ustalenia składnika powagi grzywny KME, do wartości rynkowej, do której niesłusznie wliczono dochody ze sprzedaży dokonanych na oddzielnym rynku będącym następnym ogniwem w stosunku do rynku „skartelizowanego”, pomimo iż członkowie kartelu nie byli pionowo zintegrowani z rynkiem będącym następnym ogniwem. Poprzez swe rozumowanie i decyzję zmierzającą do odrzucenia drugiego zarzutu odwołania wniesionego przez KME Sąd naruszył prawo wspólnotowe oraz udzielił niewłaściwego uzasadnienia.
   W trzecim zarzucie wnoszące odwołanie krytykują Sąd za oddalenie trzeciego zarzutu skargi, zgodnie z którym Komisja zastosowała niepoprawnie wytyczne w sprawie grzywien z 1998 r. oraz naruszyła zasadę proporcjonalności i zasadę równego traktowania, stosując maksymalne procentowe podwyższenie kwoty wyjściowej grzywny nałożonej na KME z powodu czasu trwania. Skarżące podnoszą, że Sąd naruszył prawo wspólnotowe oraz udzielił niejasnego, nielogicznego i niewłaściwego uzasadnienia poprzez utrzymanie w mocy odpowiedniej części omawianej decyzji.
   W czwartym zarzucie wnoszące odwołanie podnoszą, że Sąd naruszył prawo wspólnotowe, oddalając czwarty argument czwartego zarzutu odwołania oraz utrzymując w mocy odpowiednią część omawianej decyzji, w której Komisja odmówiła KME przyznania przywileju obniżenia grzywny w związku z jej współpracą wykraczającą poza ramy komunikatu w sprawie współpracy z 1996 r. [1996 Leniency Notice], naruszając wytyczne w sprawie grzywien z 1998 r. jak i zasady słuszności i równego traktowania.
   W piątym i ostatnim zarzucie wnoszące odwołanie podnoszą, że Sąd naruszył prawo wspólnotowe oraz prawa podstawowe przysługujące skarżącym w zakresie pełnej i skutecznej kontroli sądowej, jako że nie zbadał dogłębnie i szczegółowo argumentów podniesionych przez KME oraz wyrażając stronnicze poważanie dla granic uznania Komisji.