title: Sprawy połączone T-42/12 i T-181/12: Wyrok Sądu z dnia 6 września 2013 r. — Bateni przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte wobec Iranu w celu zapobieżenia rozpowszechnieniu broni jądrowej — Zamrożenie funduszy — Oczywisty błąd w ocenie)

text:
               19.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 304/18

         Wyrok Sądu z dnia 6 września 2013 r. — Bateni przeciwko Radzie
   (Sprawy połączone T-42/12 i T-181/12) (1)

   (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte wobec Iranu w celu zapobieżenia rozpowszechnieniu broni jądrowej - Zamrożenie funduszy - Oczywisty błąd w ocenie)
   2013/C 304/30
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Naser Bateni (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J. Kienzle, M. Schlingmann i F. Lautenschlager)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bishop, J.-P. Hix i Z. Kupčová, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   W sprawie T-42/12: żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady 2011/783/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. zmieniającej decyzję 2010/413 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 319, s. 71) w zakresie, w jakim wpisuje ona skarżącego do wykazu zawartego w załączniku II do decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. L 195, s. 39) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1245/2011 z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 961/2010 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 319, s. 11) w zakresie, w jakim wpisuje ono skarżącego do załącznika VII do rozporządzenia Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 423/2007 (Dz.U. L 281, s. 1), a w sprawie T-181/12: żądanie stwierdzenia nieważności załącznika IX do rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 961/2010 (Dz.U. L 88, s. 1) w zakresie, w jakim nazwisko skarżącego zostało utrzymane w wykazie osób i podmiotów, których fundusze zostały zamrożone

      Sentencja

               1)

               Sprawy T-42/12 i T-181/12 zostają połączone dla celów wydania wyroku.

               2)

               W sprawie T-42/12 nie ma już potrzeby orzekania w przedmiocie żądania stwierdzenia nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1245/2011 z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 961/2010 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu w zakresie dotyczącym Nasera Bateniego.

               3)

               Stwierdzona zostaje nieważność decyzji Rady 2011/783/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu w zakresie, w jakim wpisuje ona N. Bateniego do załącznika II do decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB.

               4)

               Stwierdzona zostaje nieważność załącznika IX do rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 961/2010 w zakresie, w jakim dotyczy on N. Bateniego.

               5)

               Skutki decyzji 2010/413, zmienionej przez decyzję 2011/783, zostają utrzymane w mocy w odniesieniu do N. Bateniego od momentu jej wejścia w życie, w dwudziestym dniu następującym po jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, do dnia częściowej utraty mocy prawnej przez rozporządzenie nr 267/2012.

               6)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez N. Bateniego.

               7)

               Republika Federalna Niemiec pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 98 z 31.3.2012


title: Sprawa T-135/14: Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2014 r. – Kicktipp przeciwko OHIM – Società Italiana Calzature (kicktipp)

text:
               5.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 135/54

         Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2014 r. – Kicktipp przeciwko OHIM – Società Italiana Calzature (kicktipp)
   (Sprawa T-135/14)
   2014/C 135/70
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Kicktipp GmbH (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Dreyer)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Società Italiana Calzature Srl (Milan, Włochy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 12 grudnia 2013 r. w sprawie R 1061/2012-2;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „kicktipp” dla towarów i usług z klas 25, 35, 38 i 41 – wspólnotowy znak towarowy nr 8 874 281

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: duga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: włoskie znaki towarowe nr: 348 149, 905 554, 905 554 dla towarów z klasy 25

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) oraz art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa C-514/04: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 13 lipca 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te Amsterdam — Niderlandy) — Uroplasty BV przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst/Douane district Rotterdam (Klasyfikacja taryfowa — Sterylne płatki polidimetylosiloksanu — Elastomer silikonowy — Pojęcie podstawowej formy — Produkt leczniczy — Opakowanie — Pojęcie urządzenia wszczepianego do organizmu )

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/8

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 13 lipca 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te Amsterdam — Niderlandy) — Uroplasty BV przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst/Douane district Rotterdam
   (Sprawa C-514/04) (1)

   (Klasyfikacja taryfowa - Sterylne płatki polidimetylosiloksanu - Elastomer silikonowy - Pojęcie „podstawowej formy” - Produkt leczniczy - Opakowanie - Pojęcie „urządzenia wszczepianego do organizmu”)
   (2006/C 224/13)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Gerechtshof te Amsterdam
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Uroplasty BV

      Strona pozwana: Inspecteur van de Belastingdienst/Douane district Rotterdam
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Gerechtshof te Amsterdam — Klasyfikacja taryfowa produktu Implant Macroplastique — Sterylna zawiesina służąca do wstrzykiwania stałych cząstek elastomeru silikonowego w celu leczenia refluksu dróg moczowych (lub refluksu nerkowego)
   Sentencja
   Załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej zmienionego na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 2388/2000 z dnia 13 października 2000 r. należy interpretować w ten sposób, że produkt taki jak polidimetylosiloksan, składający się ze sterylnych płatków, opracowany specjalnie i używany wyłącznie do wszczepiania do organizmu w celu leczenia schorzenia, który w chwili przedstawienia organom celnym pakowany jest w jednokilogramowych torebkach, należy uznać za urządzenie wszczepiane do organizmu, które powinno zostać zaklasyfikowane do pozycji 9021 Nomenklatury Scalonej. Taki produkt, który nie ma na celu zastąpienia organu, ale który ma umożliwić wytworzenie się w wadliwym mięśniu tkanki łącznej, powinien zostać zaklasyfikowany do podpozycji 9021 90 90 Nomenklatury Scalonej.

      (1)  Dz. U. C 57 z 05.03.2005.


title: Sprawa T-702/13: Skarga wniesiona w dniu 30 grudnia 2013 r. — Unicaja Banco przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/46

         Skarga wniesiona w dniu 30 grudnia 2013 r. — Unicaja Banco przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa T-702/13)
   2014/C 52/89
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Unicaja Banco, SA (Malaga, Hiszpania) (przedstawiciele: J. Buendía Sierra, E. Abad Valdenebro, R. Calvo Salinero, A. Lamadrid de Pablo i A. Biondi, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Komisja zakwalifikowała w niej w niej całokształt środków, której jej zdaniem stanowią hiszpański system leasingu podatkowego, jako niezgodną z rynkiem wewnętrznym nową pomoc państwa;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 1 i 4 zaskarżonej decyzji, w których Komisja wskazała inwestorów AIE jako beneficjentów ww. rzekomej pomocy i jedynych adresatów nakazu jej zwrotu;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 4 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim zawiera on nakaz odzyskania rzekomej pomocy;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 4 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim zawiera ono rozstrzygnięcie w przedmiocie legalności prywatnoprawnych umów zawieranych między inwestorami a innymi podmiotami, oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty skargi są identyczne z podniesionymi przez skarżącą w sprawie T-700/13 Bankia przeciwko Komisji.


title: Sprawy połączone C-39/05 P i C-52/05 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 1 lipca 2008 r. — Królestwo Szwecji, Maurizio Turco przeciwko Radzie Unii Europejskiej, Królestwu Danii, Republice Finlandii, Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Dostęp do dokumentów instytucji — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Porady prawne)

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/2

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 1 lipca 2008 r. — Królestwo Szwecji, Maurizio Turco przeciwko Radzie Unii Europejskiej, Królestwu Danii, Republice Finlandii, Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawy połączone C-39/05 P i C-52/05 P) (1)

   (Odwołanie - Dostęp do dokumentów instytucji - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Porady prawne)
   (2008/C 209/02)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Królestwo Szwecji (przedstawiciele: K. Wistrand i A. Falk, pełnomocnicy), Maurizio Turco (przedstawiciele: O. Brouwer i C. Schillemans, avocaten)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (prszedstawiciele: J.-C. Piris, M. Bauer i B. Driessen, pełnomocnik), Królestwo Danii (przedstawiciel: B. Weis Fogh, pełnomocnik), Republika Finlandii (przedstawiciele: A.. Guimaraes-Purokoski i J. Heliskoski, pełnomocnicy), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: V. Jackson, S. Nwaokolo i T. Harris, pełnomocnicy oraz J. Stratford, barrister), Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Petite, C. Docksey i P. Aalto, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Kkrólestwo Niderlandów (przedstawiciele: H. G. Sevenster, C. M. Wissels i M. de Grave, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) z dnia 23 listopada 2004 r. w sprawie Turco przeciwko Radzie Unii Europejskiej (T-84/03), którym Sąd oddalił skargę T-84/03 zmierzającą do stwierdzenia nieważności decyzji Rady częściowo oddalającej wniosek M. Turco o udzielenie dostępu do pewnych dokumentów figurujących w porządku obrad 2455 posiedzenia Rady ds. Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych w dniach 14 i 15 października 2002 r.
   Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 23 listopada 2004 r. w sprawie T-84/03 Turco przeciwko Radzie zostaje uchylony w zakresie dotyczącym decyzji Rady Unii Europejskiej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie odmowy udzielenia M. Turcowi dostępu do opinii Służby Prawnej Rady nr 9077/02, dotyczącej projektu dyrektywy Rady ustanawiającej minimalne normy dotyczące przyjmowania osób ubiegających się o azyl w państwach członkowskich i obciążenia M. Turca i Rady kosztami postępowania po połowie.

               2)

               Stwierdza się nieważność decyzji Radu Unii Europejskiej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie odmowy udzielenia M. Turcowi dostępu do opinii Służby Prawnej Rady nr 9077/02.

               3)

               Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Królestwo Szwecji w ramach postępowania odwoławczego oraz kosztami poniesionymi przez M. Turca w ramach tego postępowania oraz postępowania w pierwszej instancji, w którym zapadł wyrok Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 23 listopada 2004 r. w sprawie Turco przeciwko Radzie.

               4)

               Królestwo Danii, Królestwo Niderlandów, Republika Finlandii, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Rada Unii Europejskiej i Komisja Wspólnot Europejskich ponoszą własne koszty związane z postępowaniem odwoławczym.

               5)

               Rada Unii Europejskiej ponosi własne koszty związane z postępowaniem w pierwszej instancji.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.4.2005.


title: Sprawa T-43/06: Skarga wniesiona w dniu  9 lutego 2006 r.  — Cofira SAC przeciwko Komisji

text:
               8.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/37

         Skarga wniesiona w dniu 9 lutego 2006 r. — Cofira SAC przeciwko Komisji
   (Sprawa T-43/06)
   (2006/C 86/74)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Cofira SAC (Rousset Cedex, Francja) [Przedstawiciele: avvocati Girolamo Addessi, Leonilda Mari i Daniella Magurno]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               unieważnienie kary nałożonej na Cofira SAC;

               —

               nałożenie kary solidarnie na wszystkie spółki powstałe w rezultacie podziału Cofira Sepso;

               —

               obniżenie kwoty kary;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W art. 1 zaskarżonej decyzji Komisja stwierdziła, że pewne przedsiębiorstwa, między innymi skarżąca, w okresie pomiędzy dniem 24 marca 1982 r. a dniem 26 czerwca 2002 r. naruszyły wspólnotowe reguły konkurencji, uczestnicząc w porozumieniach i uzgodnionych praktykach w sektorze plastikowych worków przemysłowych w Belgii, Niemczech, Hiszpanii, Luksemburgu i Niderlandach. Zdaniem pozwanej naruszenia te polegały na ustalaniu cen, ustalaniu wspólnych modeli określania cen, podziale rynków oraz kontyngentów sprzedaży, przydzielaniu klientów, negocjacji i zamówień, uzgodnionym składaniu ofert w przetargach oraz wymianie indywidualnych informacji.
   Na poparcie swych żądań skarżąca podnosi w pierwszej kolejności, że nie może ona być adresatem tej decyzji.
   W tym względzie przypomina ona, że w dniu 27 listopada 2003 r. spółka COFIRA SEPSO — która wraz z innymi przedsiębiorstwami stanowiła przedmiot dochodzenia — została podzielona na trzy spółki, wśród których znajdowała się skarżąca. COFIRA SAC została zatem utworzona dopiero po zaistnieniu okoliczności będących przedmiotem nałożonej przez Komisję kary.
   Zaskarżona decyzja nie wskazuje także przyczyn, dla których kara została nałożona jedynie na skarżącą, podczas gdy odpowiedzialność za zarzucane naruszenie powinny ponieść wszystkie inne spółki powstałe w rezultacie podziału COFIRA SEPSO.
   Decyzja nie wskazuje także parametrów, którymi posłużyła się przy określaniu kwoty kary, biorąc pod uwagę, że kara była proporcjonalna do wielkości obrotów skarżącej w chwili, gdy miały miejsce okoliczności faktyczne leżące u podstaw postępowania, podczas gdy skarżąca nie osiągała wtedy żadnych obrotów, ponieważ nie istniała.
   Z drugiej strony, Komisja nie wskazuje okoliczności faktycznych, które leżały u podstaw naruszenia. Cała bowiem decyzja została oparta na założeniu, że spotkania przedstawicieli spółek spełniały w rzeczywistości przesłanki zachowania sprzecznego z art. 81 Traktatu oraz na założeniu, że te praktyki wywierały znaczący wpływ na konkurencję. Nawet jednak przyjmując wskazane przez Komisję okoliczności, skarżąca twierdzi, że upłynął dotyczący ich pięcioletni termin przedawnienia.


title: Sprawa T-258/13: Wyrok Sądu z dnia 16 kwietnia 2015 r. – Matratzen Concord/OHIM – KBT (ARKTIS) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku — Słowny wspólnotowy znak towarowy ARKTIS — Rzeczywiste używanie znaku towarowego — Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Postać, w jakiej używany jest znak towarowy — Dowód używania znaku towarowego w odniesieniu do towarów, dla których został on zarejestrowany — Zgoda właściciela znaku towarowego]

text:
               8.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/12

         Wyrok Sądu z dnia 16 kwietnia 2015 r. – Matratzen Concord/OHIM – KBT (ARKTIS)
   (Sprawa T-258/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Słowny wspólnotowy znak towarowy ARKTIS - Rzeczywiste używanie znaku towarowego - Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Postać, w jakiej używany jest znak towarowy - Dowód używania znaku towarowego w odniesieniu do towarów, dla których został on zarejestrowany - Zgoda właściciela znaku towarowego])
   (2015/C 190/14)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Matratzen Concord GmbH (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciel: adwokaci I. Selting i J. Mertens)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: A. Schifko, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: KBT & Co. Ernst Kruchen agenzia commerciale sociétá in accomandita (Locarno, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat K. Schulze Horn)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 4 marca 2013 r. (sprawa R 2133/2011-4) dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku między Matratzen Concord GmbH a KBT & Co. Ernst Kruchen agenzia commerciale sociétá in accomandita.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Matratzen Concord GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania, w tym niezbędnymi kosztami poniesionymi przez KBT & Co. Ernst Kruchen agenzia commerciale sociétá in accomandita w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).

      (1)  Dz.U. C 207 z 20.7.2013.


title: Sprawa C-525/07 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego w dniu 12 września 2007 r. w sprawie T-249/04 Combescot przeciwko Komisji, wniesione w dniu 27 listopada 2007 r. przez Philippe Combescota

text:
               9.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/12

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego w dniu 12 września 2007 r. w sprawie T-249/04 Combescot przeciwko Komisji, wniesione w dniu 27 listopada 2007 r. przez Philippe Combescota
   (Sprawa C-525/07 P)
   (2008/C 37/15)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Philippe Combescot (przedstawiciele: A. Maritati i V. Messa, avvocati)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie
   Wnoszący odwołanie wnosi o

               —

               w ramach zmiany rozstrzygnięcia wyroku Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 12 września 2007 r. w sprawie T-249/04 stwierdzenie niezgodności z prawem sprawozdania z przebiegu kariery, sporządzonego przez pana M. mimo jego całkowitej niezdolności do jego sporządzenia, który w rzeczywistości sprawował rolę przełożonego odpowiedzialnego za ocenę zdolności wnoszącego odwołanie, przy czym niezdolność ta wynika z sytuacji poważnej i nieodwracalnej wrogości występującej między wnoszącym odwołanie a jego przełożonym, który ostatnio wyraźnie sam to przyznał; następnie uznanie żądania zasądzenia wymagającego określenia zadośćuczynienia w wysokości co najmniej 100 000 EUR z tytułu doznanych krzywd i uszczerbku dla zdrowia psychicznego oraz zdrowia jako takiego oraz dla życia zawodowego i kariery zawodowej;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Spór dotyczy uznanego za zgodne z prawem sporządzenia sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej wnoszącego odwołanie w okresie od dnia 1 lipca 2001 r. do dnia 31 grudnia 2002 r. Wnoszący odwołanie kwestionuje wnioski końcowe, które wysnuł Sąd Pierwszej Instancji, i podnosi, że sprawozdanie z przebiegu jego kariery zawodowej jest niezgodne z prawem, jako że zostało sporządzone przez osobę, pana M., która odczuwa głęboką odrazę względem wnoszącego odwołanie, ponieważ zawiadomił on o poważnych uchybieniach, których w ramach sprawowania funkcji przełożonego przedstawicielstwa w Gwatemali dopuścił się tenże pan M. W konsekwencji tego zawiadomienia organ oddelegował komisję śledczą do Gwatemali i następnie, po przeprowadzeniu dochodzenia w sprawie zawiadomienia wnoszącego odwołanie, OLAF zdecydował w dniu 20 września 2004 r. o wszczęciu postępowania, które zostało zakończone sprawozdaniem końcowym z dnia 30 maja 2006 r. (dalej: sprawozdanie OLAF); sprawozdanie to, podobnie jak i sprawozdanie komisji śledczej działającej w 2002 r. zostało dołączone do akt sprawy. Wnosząc niniejsze odwołanie wnoszący je wnosi o zmianę rozstrzygnięcia wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich w części, w której Sąd odmówił stwierdzenia niezgodności z prawem sprawozdania z jego przebiegu kariery zawodowej i z tego powodu oddalił również jego żądanie zadośćuczynienia. Wnoszący odwołanie wnosi zatem w odwołaniu o stwierdzenie i potwierdzenie, że w następstwie częściowego i dlatego błędnego, a w każdym wypadku niezgodnego z prawem, sporządzenia sprawozdania z przebiegu jego kariery zawodowej w okresie 2001-2002, poza uszczerbkami dla jego wizerunku zawodowego wnoszący odwołanie doznał nadzwyczaj znacznego uszczerbku dla swojej kariery zawodowej, a ocena dokonana w sprawozdaniu, wpisana w szerszy kontekst przekraczania kompetencji i poniżającego traktowania przez przełożonych, spowodowała jego cierpienie i wewnętrzny niepokój, które następnie, co dokumentują akta sprawy i potwierdzają lekarze pozwanego organu, spowodowały poważny stan depresyjny. Ponadto wnoszący odwołanie wnosi o obszerną ocenę towarzyszących okoliczności stanu faktycznego i uznanie ich wszystkich za mające znaczenie dla stwierdzenie niezgodności z prawem sprawozdania z przebiegu jego kariery zawodowej i w związku z tym uznania jego żądania zadośćuczynienia.
   Wnoszący odwołanie podnosi, że wyrok Sądu jest niespójny; Sąd stwierdza co prawda, że cele w postaci bezstronności i nieskazitelności wymagają poszanowania w każdej sytuacji, w której urzędnik musi ustosunkować się do konkretnej praktyki i że urzędnik nie powinien znajdować się w takiej sytuacji osobistej, która niezależnie od bezstronności i rzeczywistej zgodności z prawem dokonywanej przez niego oceny w oczach innej osoby stanowi przejaw utraty bezstronności i obiektywności, lecz w przypadku pana M. dochodzi jednak do całkowicie niezrozumiałych wniosków końcowych. Następnie wnoszący odwołanie podnosi niespójność wyroku w zakresie, w jakim Sąd orzekł, że inicjatywy wnoszącego odwołanie, podjęte, gdy został stacjonarnym doradcą w Gwatemali, doprowadziły do powstania sytuacji, która dla pana M. była co najmniej nieprzyjemna i stwierdził, że nie prowadzi to do znalezienia się przez pana M. w sytuacji, która jest całkowicie nie do pogodzenia z zadaniem polegającym na dokonaniu oceny wnoszącego odwołanie w zgodzie z zasadą bezstronności i neutralności. Wnoszący odwołanie wskazuje, że sporządzenie sprawozdania przebiegu kariery zawodowej odzwierciedla swobodną ocenę, tak że elementy merytoryczne nie mają decydującego wpływu na ocenę i nie mogą ani potwierdzić, ani podważyć rzeczywistego punktu wyjścia, mianowicie, iż pan M. sporządził ocenę, mimo iż ewidentnie był wrogo nastawiony do wnoszącego odwołanie. Wnoszący odwołanie zauważa przy tym, że udział w charakterze drugiego oceniającego osoby neutralnej względem stosunku pomiędzy wnoszącym odwołanie a panem M. nie ma charakteru egzonerującego. Następnie wnoszący odwołanie kwestionuje poszczególne punkty sprawozdania. W końcu wnoszący odwołanie wnosi o zastosowanie odpowiednich środków proceduralnych.


title: Sprawa T-707/14: Wyrok Sądu z dnia 25 września 2015 r. – Grundig Multimedia/OHIM (DetergentOptimiser) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego DetergentOptimiser — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Równość traktowania]

text:
               23.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 389/54

         Wyrok Sądu z dnia 25 września 2015 r. – Grundig Multimedia/OHIM (DetergentOptimiser)
   (Sprawa T-707/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego DetergentOptimiser - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Równość traktowania])
   (2015/C 389/61)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Grundig Multimedia AG (Stansstad, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci S. Walter i M. Neuner)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: I. Harrington, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 9 lipca 2014 r. (sprawa R 172/2014-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego DetergentOptimiser jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Grundig Multimedia AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 409 z 17.11.2014.


title: Sprawa C-207/07: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 lipca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuły 43 WE i 56 WE — Ustawodawstwo krajowe ustanawiające obowiązek uzyskania uprzedniego pozwolenia na nabycie udziałów w spółkach wykonujących działalność regulowaną w sektorze energetycznym oraz aktywów niezbędnych w celu wykonywania tej działalności)

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/14

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 lipca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-207/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuły 43 WE i 56 WE - Ustawodawstwo krajowe ustanawiające obowiązek uzyskania uprzedniego pozwolenia na nabycie udziałów w spółkach wykonujących działalność regulowaną w sektorze energetycznym oraz aktywów niezbędnych w celu wykonywania tej działalności)
   (2008/C 223/22)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: H. Støvlbæk i R. Vidal Puig, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii (Przedstawiciel: N. Díaz Abad, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 43 i 56 WE — Ustawodawstwo krajowe ustanawiające obowiązek uzyskania uprzedniego pozwolenia specjalnej komisji na nabycie określonych udziałów w przedsiębiorstwach wykonujących działalność regulowaną w sektorze energetycznym
   Sentencja

               1)

               Ustanawiając przepis zawarty w ust. 1 akapit drugi czternastej funkcji Krajowej Komisji Energetyki przewidzianej w jedenastej regulacji dodatkowej, III. 1 ustawy 34/1998 dotyczącej sektora węglowodorów (Ley 34/1998, del sector de hidrocarburos) z dnia 7 października 1998 r. zmienionej dekretem królewskim 4/2006 (Real Decreto-ley 4/2006) z dnia 24 lutego 2006 r. w celu wprowadzenia obowiązku uzyskania uprzedniego pozwolenia Krajowej Komisji Energetyki na nabycie pewnych udziałów w spółkach wykonujących określoną działalność regulowaną w sektorze energetycznym oraz na nabycie aktywów niezbędnych w celu wykonywania tej działalności, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 43 i 56 traktatu WE.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 140 z 23.6.2007.


title: Sprawa T-492/13: Skarga wniesiona w dniu 13 września 2013 r. — Schmidt Spiele przeciwko OHIM (Przedstawienie planszy do gry)

text:
               9.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 325/48

         Skarga wniesiona w dniu 13 września 2013 r. — Schmidt Spiele przeciwko OHIM (Przedstawienie planszy do gry)
   (Sprawa T-492/13)
   2013/C 325/77
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Schmidt Spiele GmbH (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Sommer)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 lipca 2013 r. w sprawie R 1767/2012-1;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania;

               —

               wyznaczenie terminu rozprawy.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający przedstawienie planszy do gry dla towarów i usług z klas 9, 16, 28 i 41 — zgłoszenie nr 10 592 103

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009


title: Sprawa C-193/10: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 9 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf — Niemcy) — KMB Europe BV przeciwko Hauptzollamt Duisburg (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania — Wspólna taryfa celna — Nomenklatura scalona — Klasyfikacja taryfowa — Odtwarzacz multimedialny MP3 — Pozycja 8521 — Urządzenia do rejestracji i odtwarzania obrazu i dźwięku)

text:
               26.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/16

         Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 9 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf — Niemcy) — KMB Europe BV przeciwko Hauptzollamt Duisburg
   (Sprawa C-193/10) (1)

   (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania - Wspólna taryfa celna - Nomenklatura scalona - Klasyfikacja taryfowa - Odtwarzacz multimedialny MP3 - Pozycja 8521 - Urządzenia do rejestracji i odtwarzania obrazu i dźwięku)
   2011/C 63/29
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Finanzgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: KMB Europe BV

      Strona pozwana: Hauptzollamt Duisburg

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Finanzgericht Düsseldorf — Wykładnia załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 256, s. 1), zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1549/2006 z dnia 17 października 2006 r. (Dz.U. L 301, s. 1) — Odtwarzacz MP3 (MP3 Media Player) — Urządzenie posiadające ograniczoną zdolność odtwarzania obrazów stałych i filmów wideo, a którego podstawową funkcją jest odtwarzanie dźwięku — Zaklasyfikowanie do pozycji 8519 („aparatura do rejestrowania lub odtwarzania dźwięku”) lub 8521 („aparaty do zapisu lub odtwarzania obrazu dźwięków dźwięku”) Nomenklatury scalonej

      Sentencja

   Pozycję 8521 Nomenklatury scalonej zamieszczonej w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, zmienionej rozporządzeniem Komisji nr 1549/2006 z dnia 17 października 2006 r. należy interpretować w ten sposób, że wyłączone są z niej odtwarzacze multimedialne MP3 takie jak będące przedmiotem sprawy przed sądem krajowym, w odniesieniu do których sąd krajowy stwierdza, iż podstawowa funkcja charakteryzująca łącznie te urządzenia polega na rejestracji i odtwarzaniu dźwięków.

      (1)  Dz.U. C 209 z 31.7.2010.


title: Sprawa T-39/02: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 lutego 2007 r. — Banca Intesa Banca Commerciale italiana przeciwko Komisji

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/53

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 lutego 2007 r. — Banca Intesa Banca Commerciale italiana przeciwko Komisji
   (Sprawa T-39/02) (1)

   (2007/C 82/110)

      Język postępowania: włoski

   Prezes czwartej izby w składzie powiększonym zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 109 z 4.5.2002.


title: Sprawa F-66/07: Skarga wniesiona w dniu 3 lipca 2007 r. — Dubus i Leveque przeciwko Komisji

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/54

         Skarga wniesiona w dniu 3 lipca 2007 r. — Dubus i Leveque przeciwko Komisji
   (Sprawa F-66/07)
   (2007/C 199/104)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Charles Dubus (Kraainem, Belgia) i Jean Leveque (Wattignies La Victoire, Francja) (przedstawiciel: E. Boigelot, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji o niewpisaniu nazwiska skarżącego C. Dubusa na listę osób awansowanych z grupy zaszeregowania C*2 do grupy zaszeregowania C*3 i o niewpisaniu nazwiska skarżącego J. Leveque'a z grupy zaszeregowania B*7 do grupy zaszeregowania B*8 w ramach „Postępowania w sprawie awansu za 2006 r.”, a w rezultacie decyzji o ich nieawansowaniu, opublikowanych w Informacjach administracyjnych nr 55-2006 z dnia 17 listopada 2006 r.;

               —

               obciążenie strony pozwanej zapłatą, tytułem odszkodowania i zadośćuczynienia oraz naruszenia kariery zawodowej skarżących, kwoty 25 000 EUR, z zastrzeżeniem jej zwiększenia lub zmniejszenia w trakcie postępowania;

               —

               obciążenie strony skarżącej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący podnoszą zarzuty bardzo podobne do zarzutów podnoszonych w sprawie F-58/07, o której informacja została opublikowana w tym samym numerze Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.


title: Sprawa T-434/15: Skarga wniesiona w dniu 27 lipca 2015 r. – Islamic Republic of Iran Shipping Lines i in./Rada

text:
               5.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/19

         Skarga wniesiona w dniu 27 lipca 2015 r. – Islamic Republic of Iran Shipping Lines i in./Rada
   (Sprawa T-434/15)
   (2015/C 328/19)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Islamic Republic of Iran Shipping Lines (Teheran, Iran); Hafize Darya Shipping Lines (HDSL) (Teheran); Safiran Payam Darya Shipping Lines (SAPID) (Teheran); Khazar Sea Shipping Lines (Anzali Free Zone, Iran); Rahbaran Omid Darya Ship Management Co. (Teheran); Irinvestship Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo); IRISL Europe GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: M. Taher, solicitor, M. Malek, QC, i R. Blakeley, barrister)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zasądzenie od Rady na rzecz skarżących odszkodowania i zadośćuczynienia, których wysokość zostanie ustalona w toku niniejszego postępowania i które powinny być równe co najmniej kwocie 57 1 0 40  504 USD, powiększonej o odsetki, oraz

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzut i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżące podnoszą jedyny zarzut, wskazując, że nałożenie na skarżące środków ograniczających przez Radę UE stanowi wystraczająco istotne naruszenie zobowiązań, z których wynikają prawa skarżących, i w konsekwencji skutkuje to pozaumowną odpowiedzialnością Unii. Naruszenie to stanowi bezpośrednie źródło istotnych szkód materialnych i krzywd wyrządzonych skarżącym, za które należy im się odszkodowanie i zadośćuczynienie.


title: Sprawa F-42/14: Skarga wniesiona w dniu 6 maja 2014 r. – ZZ przeciwko Komisji

text:
               7.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/45

         Skarga wniesiona w dniu 6 maja 2014 r. – ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-42/14)
   2014/C 212/58
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: S. Rodrigues i A. Blot, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie nałożenia na skarżącego kary w postaci obniżenia jego zaszeregowania o trzy stopnie za naruszenie zasady zapobiegania zbiegowi praw do krajowych i wynikających z regulaminu pracowniczego świadczeń rodzinnych.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 24 czerwca 2013 r. w sprawie nałożenia na skarżącego kary w postaci obniżenia jego zaszeregowania o trzy stopnie;

               —

               o ile zajdzie potrzeba, stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 24 stycznia 2014 r., doręczonej skarżącemu w dniu 27 stycznia 2014 r., oddalającej jego zażalenie;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa C-382/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāts (Republika Łotewska) w dniu 28 września 2009 r. — SIA Stils Met przeciwko Valsts ieņēmumu dienests

text:
               5.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāts (Republika Łotewska) w dniu 28 września 2009 r. — SIA Stils Met przeciwko Valsts ieņēmumu dienests
   (Sprawa C-382/09)
   2009/C 297/26
   Język postępowania: łotewski

      Sąd krajowy

   Augstākās tiesas Senāt

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: SIA Stils Met.

      Strona pozwana: Valsts ieņēmumu dienests

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy kody TARIC 7312108219, 7312108419 i 7312108619 należy interpretować w ten sposób, że w roku 2004 i 2005 powinny być przy ich użyciu klasyfikowane, w zależności od wymiaru przekroju poprzecznego, artykuły ze stali — liny i kable niepokryte lub tylko powleczone lub pokryte cynkiem — w szczególności ze stali stopowej (wyłączając stal nierdzewną), które nie pochodzą z Mołdawii lub Maroka, niezależnie od składu chemicznego?

               2)

               Czy wykładni art. 14 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 (1) z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej należy dokonywać w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie wymierzeniu kary (grzywny) w wysokości równej kwocie ceł antydumpingowych w oparciu o przepis krajowy (art. 32 ust. 2 ustawy Par nodokļiem un nodevām) dotyczący przypadków naruszenia przepisów podatkowych?

      (1)  Dz.U. L 56, s. 1


title: Sprawa T-96/10: Wyrok Sądu z dnia 7 marca 2013 r. — Rütgers Germany i in. przeciwko ECHA (REACH — Identyfikacja oleju antracenowego (pasty antracenowej) jako substancji wzbudzającej szczególnie duże obawy — Skarga o stwierdzenie nieważności — Akt zaskarżalny — Akt regulacyjny niewymagający środków wykonawczych — Bezpośrednie oddziaływanie — Dopuszczalność — Równość traktowania — Proporcjonalność)

text:
               20.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 114/31

         Wyrok Sądu z dnia 7 marca 2013 r. — Rütgers Germany i in. przeciwko ECHA
   (Sprawa T-96/10) (1)

   (REACH - Identyfikacja oleju antracenowego (pasty antracenowej) jako substancji wzbudzającej szczególnie duże obawy - Skarga o stwierdzenie nieważności - Akt zaskarżalny - Akt regulacyjny niewymagający środków wykonawczych - Bezpośrednie oddziaływanie - Dopuszczalność - Równość traktowania - Proporcjonalność)
   2013/C 114/49
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Rütgers Germany GmbH (Castrop-Rauxel, Niemcy); Rütgers Belgium NV (Zelzate, Belgia); Deza, a.s. (Valašske Meziříčí, Republika Czeska); Koppers Denmark A/S (Nyborg, Dania); i Koppers UK Ltd (Scunthorpe, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: początkowo adwokaci K. Van Maldegem, R. Cana, i P. Sellar, solicitor, następnie K. Van Maldegem i R. Cana)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) (przedstawiciele: M. Heikkilä i W. Broere, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata J. Stuycka)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji ECHA, opublikowanej w dniu 13 stycznia 2010 r., w sprawie identyfikacji oleju antracenowego (pasty antracenowej) (WE nr 292–603–2) jako substancji spełniającej kryteria określone w art. 57 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniającego dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. L 396, s. 1) zgodnie z art. 59 tego rozporządzenia.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Rütgers Germany GmbH, Rütgers Belgium NV, Deza, a.s., Koppers Denmark A/S i Koppers UK Ltd zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 113 z 1.5.2010.


title: Sprawa F-8/08: Skarga wniesiona w dniu 22 stycznia 2008 r. — Renier przeciwko Komisji

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/50

         Skarga wniesiona w dniu 22 stycznia 2008 r. — Renier przeciwko Komisji
   (Sprawa F-8/08)
   (2008/C 171/98)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Colette Renier (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: S. Orlandi, J.-N. Louis, A. Coolen i E. Marchal, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Przedmiot i opis sporu
   Stwierdzenie nieważności indywidualnej decyzji z dnia 11 kwietnia 2007 r. ograniczającej czas trwania umowy skarżącej w charakterze pracownika kontraktowego do okresu między dniem 16 kwietnia 2007 r. a dniem 15 grudnia 2008 r. oraz wniosek o zasądzenie odszkodowania.
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 11 kwietnia 2007 r. w zakresie w jakim ogranicza ona czas trwania umowy skarżącej w charakterze pracownika kontraktowego do okresu między dniem 16 kwietnia 2007 r. a dniem 15 grudnia 2008 r.;

               —

               Obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa F-120/13: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 10 września 2014 r. – KE (*) przeciwko ERA (Służba publiczna – Członek personelu tymczasowego – Nieprzedłużenie umowy zawartej na czas określony – Personel agencji – Redukcja zatrudnienia – Wieloletnie ramy finansowe ERA – Likwidacja dwóch stanowisk z wykazu stanowisk – Zachowanie istotnych formalności – Prawo do bycia wysłuchanym – Wewnętrzne wytyczne – Interes służby)

text:
                  10.11.2014

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  C 395/66

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 10 września 2014 r. –  KE (*1) przeciwko ERA
         (Sprawa F-120/13) (1)

         ((Służba publiczna - Członek personelu tymczasowego - Nieprzedłużenie umowy zawartej na czas określony - Personel agencji - Redukcja zatrudnienia - Wieloletnie ramy finansowe ERA - Likwidacja dwóch stanowisk z wykazu stanowisk - Zachowanie istotnych formalności - Prawo do bycia wysłuchanym - Wewnętrzne wytyczne - Interes służby))
         (2014/C 395/80)
         Język postępowania: francuski

            Strony

            Strona skarżąca: KE (*1) (przedstawiciel: adwokat S. A. Pappas)

            Strona pozwana: Europejska Agencja Kolejowa (ERA) (przedstawiciele: G. Stärkle, pełnomocnik, adwokat B. Wägenbaur)

            Przedmiot sprawy

         Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie nieprzedłużenia ze skarżącą umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego.

            Sentencja wyroku

                     1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                     2)

                     Europejska Agencja Kolejowa pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążona połową kosztów poniesionych przez  KE (*1).

                     3)

                      KE (*1) pokrywa połowę własnych kosztów.

            (*1)  Informacje usunięto lub zastąpiono w ramach ochrony danych osobowych i/lub poufności.

            (1)  Dz.U. C 45 z 15.2.2014, s. 47.


title: Sprawa C-253/09: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 1 grudnia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Węgierskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Swobodny przepływ osób — Swoboda przedsiębiorczości — Nabycie nieruchomości przeznaczonej na nowe główne miejsce zamieszkania — Ustalenie podstawy podatku uiszczanego od nabycia nieruchomości — Odliczenie od wartości nabytego mieszkania wartości sprzedanego mieszkania — Wyłączenie tego odliczenia, jeżeli sprzedana nieruchomość nie znajduje się na terytorium kraju)

text:
               4.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/3

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 1 grudnia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Węgierskiej
   (Sprawa C-253/09) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Swobodny przepływ osób - Swoboda przedsiębiorczości - Nabycie nieruchomości przeznaczonej na nowe główne miejsce zamieszkania - Ustalenie podstawy podatku uiszczanego od nabycia nieruchomości - Odliczenie od wartości nabytego mieszkania wartości sprzedanego mieszkania - Wyłączenie tego odliczenia, jeżeli sprzedana nieruchomość nie znajduje się na terytorium kraju)
   2012/C 32/05
   Język postępowania: węgierski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal oraz K. Talabér-Ritz, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Węgierska (przedstawiciele: R. Somssich oraz Z. Fehér, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 18, 39 i 43 WE oraz art. 28 i 31 porozumienia EOG — Uregulowanie krajowe dotyczące podatku od nabycia własności, które przy ustalaniu podstawy tego podatku uzależnia możliwość odliczenia wartości nabytego mieszkania od wartości sprzedanego mieszkania od spełnienia warunku, że to ostatnie znajduje się na terytorium kraju.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 223 z 26.9.2009.


title: Sprawa C-394/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud (Republika Czeska) w dniu 11 lipca 2013 r. — Ministerstvo práce a sociálních věcí przeciwko K.B.

text:
               7.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/36

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud (Republika Czeska) w dniu 11 lipca 2013 r. — Ministerstvo práce a sociálních věcí przeciwko K.B.
   (Sprawa C-394/13)
   2013/C 260/66
   Język postępowania: czeski

      Sąd odsyłający

   Nejvyšší správní soud

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ministerstvo práce a sociálních věcí

      Druga strona postępowania: K.B.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 76 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (1) należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach niniejszej sprawy — to znaczy w sytuacji, gdy skarżąca, jej mąż i dziecko mieszkają we Francji, tam pracuje jej mąż, tam znajduje się ośrodek ich interesów życiowych, a skarżąca pobrała w pełnym zakresie świadczenie rodzinne PAJE (prestation d’accueil du jeune enfant) — Republika Czeska jest państwem właściwym do przyznania świadczenia rodzinnego-zasiłku wychowawczego?

               2)

               W razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy przepisy przejściowe rozporządzenia (WE) nr 883/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (2) należy interpretować w ten sposób, że nakładają one na Republikę Czeską obowiązek przyznania świadczenia rodzinnego po dniu 30 kwietnia 2010 r., chociaż począwszy od dnia 1 maja 2010 r. na kompetencję danego państwa może mieć wpływ nowa definicja miejsca zamieszkania zawarta w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącym wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (3) (art. 22 i następne)?

               3)

               W razie odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, czy rozporządzenie (WE) nr 883/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2009 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach takich jak te występujące w niniejszej sprawie począwszy od dnia 1 maja 2010 r. Republika Czeska jest państwem właściwym do przyznania świadczenia rodzinnego?

      (1)  Dz.U. L 149, s. 2.

      (2)  Dz.U. L 166, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 284 z 30.10.2009, s. 1.


title: Sprawa T-514/11: Skarga wniesiona w dniu 28 września 2011 r. — i-content przeciwko OHIM — Decathlon (BETWIN)

text:
               3.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/21

         Skarga wniesiona w dniu 28 września 2011 r. — i-content przeciwko OHIM — Decathlon (BETWIN)
   (Sprawa T-514/11)
   2011/C 355/39
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: i-content Ltd Zweigniederlassung Deutschland (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: A. Nordemann, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Decathlon SA (Villeneuve d'Ascq, Francja)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby odwoławczej Urzędu Harmonizacji w Ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 30 czerwca 2011 r. w sprawie R 1816/2010-1 oraz oddalenie sprzeciwu nr B 001494205;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „BETWIN” między innymi dla towarów z klas 25, 26 oraz 28 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 72811652

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Decathlon SA

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: graficzny wspólnotowy znak towarowy nr 6780951 „bTwin” między innymi dla towarów z klas 25 i 28; graficzny francuski znak towarowy nr 23191414 „bTwin” między innymi dla towarów z klasy 25; graficzny francuski znak towarowy nr 99822017 „bTwin” między innymi dla towarów z klasy 28

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołanie

      Podniesione zarzuty: naruszenie artykułu 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 polegające na błędnym przyjęciu przez Izbę Odwoławczą, iż sporne znaki towarowe są łudząco podobne.


title: Sprawa F-84/06: Skarga wniesiona w dniu 5 czerwca 2007 r. — Marcuccio przeciwko Komisji

text:
               6.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/28

         Skarga wniesiona w dniu 5 czerwca 2007 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa F-84/06)
   (2007/C 235/52)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: G. Cipressa, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej
   Skarżący wnosi o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji oddalającej wniosek skarżącego z dnia 20 czerwca 2005 r., złożony do Wspólnej Kasy Ubezpieczeń w razie Choroby WE w dniu 21 czerwca 2005 r.;

               —

               w razie potrzeby stwierdzenie nieważności zestawienia kwot podlegających zwrotowi z dnia 18 lipca 2005 r.;

               —

               w razie potrzeby stwierdzenie nieważności milczącej decyzji organu powołującego, oddalającej zażalenie wniesione przez skarżącego w dniu grudnia 2005 r.;

               —

               zasądzenie od pozwanej, w ramach zwrotu poniesionych przez skarżącego kosztów leczenia w 100 %, o co skarżący wniósł do Wspólnej Kasy Ubezpieczeń w razie Choroby w dniu 20 czerwca 2005 r., względnie tytułem odszkodowania za szkody poniesionej przez skarżącego w związku z bezprawnym działaniem pozwanej, zapłaty na rzecz skarżącego różnicy pomiędzy poniesionym przez niego wydatkiem a uzyskaną przez niego kwotą zwrotu, to znaczy kwoty 89,56 EUR, względnie innej, niższej bądź wyższej, która sąd uzna za słuszną, na jednej bądź na obydwu przywołanych podstawach;

               —

               zasądzenie od pozwanej corocznie kapitalizowanych odsetek za zwłokę w wysokości 10 % rocznie od kwoty 89,56 EUR, względnie innej, wyższej bądź niższej, którą Sąd uzna za słuszną w ramach 100-procentowego zwrotu kosztów leczenia, od dnia 21 czerwca 2005 r. od dnia rzeczywistego zwrotu kosztów, bądź kapitalizowanych w sposób i od dnia, który Sąd uzna za słuszny;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W uzasadnieniu skargi skarżący podnosi trzy następujące zarzuty:

               1)

               Całkowity brak uzasadnienia, również ze względu na całkowity brak oceny, w związku z czym niezrozumiałe jest dlaczego Wspólnota nie przyznała skarżącemu 100-procentowego, lecz jedynie częściowy zwrot kosztów leczenia. Jest przy tym oczywiste, że administracja nie dokonała stosownej oceny procesu, który doprowadził w dniu 20 czerwca 2005 r. do złożenia przez skarżącego wniosku, w razie potrzeby — w świetle wszystkich przedstawionych przez skarżącego dowodów;

               2)

               Naruszenie prawa, ponieważ w związku ze stanem zdrowia skarżącego, na podstawie art. 72 regulaminu pracowniczego, przysługiwało mu prawo do 100-procesntowego zwrotu kosztów leczenia;

               3)

               Naruszenie obowiązku starannego działania i zasady dobrej administracji, ponieważ z całokształtu okoliczności wynika, że pozwana nie uwzględniła w należyty sposób interesów skarżącego i dopuściła się szeregu związanych ze sobą czynności oraz do powstania faktów, które ze względu na ich kwalifikowaną niezgodność z prawem oraz znaczny okres, w którym występowały, stanowią naruszenie tego obowiązku i tej zasady, przy czym zasada dobrej administracji wynika z art. 41 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej.


title: Sprawa C-170/08: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 11 czerwca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het Bedrijfsleven — Niderlandy) — H.J. Nijemeisland przeciwko Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit (Wspólna polityka rolna — Wołowina i cielęcina — Rozporządzenie (WE) nr 795/2004 — Artykuł 3a — Zintegrowany system zarządzania i kontroli niektórych systemów pomocy — Płatność jednolita — Ustalenie kwoty referencyjnej — Zmniejszenia i wykluczenia)

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/18

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 11 czerwca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het Bedrijfsleven — Niderlandy) — H.J. Nijemeisland przeciwko Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit
   (Sprawa C-170/08) (1)

   (Wspólna polityka rolna - Wołowina i cielęcina - Rozporządzenie (WE) nr 795/2004 - Artykuł 3a - Zintegrowany system zarządzania i kontroli niektórych systemów pomocy - Płatność jednolita - Ustalenie kwoty referencyjnej - Zmniejszenia i wykluczenia)
   2009/C 180/30
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   College van Beroep voor het Bedrijfsleven

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: H.J. Nijemeisland

      Strona pozwana: Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — College van Beroep voor het Bedrijfsleven — Wykładnia art. 3a rozporządzenia Komisji (WE) nr 795/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady w celu wdrożenia systemu jednolitych płatności określonego w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającym określone systemy wsparcia dla rolników (Dz.U. L 141, s. 1) i art. 2 lit. r) i s) rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy ustanowionych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3508/92 (Dz.U. L 327, p. 11) — Zintegrowany system zarządzania i kontroli niektórych systemów pomocy — System płatności jednolitej — Ustalenie kwoty referencyjnej — Zmniejszenia i wykluczenia

      Sentencja

   Artykuł 3a rozporządzenia Komisji (WE) nr 795/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady w celu wdrożenia systemu jednolitych płatności określonego w rozporządzeniu Rady (WE) Nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającym określone systemy wsparcia dla rolników, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1974/2004 z dnia 29 października 2004 r., należy interpretować w ten sposób, iż zmniejszeń i wykluczeń opartych na rozporządzeniu nr 1254/1999 nie uwzględnia się w obliczeniu przewidzianym w art. 37 ust. 1 rozporządzenia nr 1782/2003.

      (1)  Dz.U. C 197 z 2.8.2008.


title: Sprawa T-791/16: Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2016 r. – Real Madrid Club de Fútbol/Komisja

text:
               16.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 14/52

         Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2016 r. – Real Madrid Club de Fútbol/Komisja
   (Sprawa T-791/16)
   (2017/C 014/62)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Real Madrid Club de Fútbol (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J. Pérez-Bustamante i F. Löwhagen)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie dopuszczalności skargi,

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 4 lipca 2016 r. w sprawie SA.33754 (2013/C) (ex 2013/NN).

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W zaskarżonej decyzji Komisja stwierdziła, że przeniesienie własności działek pomiędzy Real Madrid CF a gminą Madryt stanowiło pomoc państwa, ponieważ cena nieruchomości objętych transakcją została zawyżona o 18,4 mln EUR.
   Zaskarżona decyzja pozostaje w związku z brakiem dochowania przez gminę Madryt porozumienia wykonawczego z 1998 r., na mocy którego zobowiązała się ona do przeniesienia na rzecz Real Madrid CF działki B-32 położonej w Las Tablas. Gmina Madryt i Real Madrid CF uregulowały tę sytuację poprzez porozumienie transakcyjne z 2011 r., na mocy którego przyznano na rzecz Real Madrid CF odszkodowanie w formie przeniesienia własności wskazanych działek.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE

                           —

                           W tym zakresie podniesiono, że Komisja dopuściła się oczywistych błędów w ocenie przyjmując, że porozumienie transakcyjne z 2011 r. skutkowało udzieleniem stronie skarżącej korzyści gospodarczej i stanowiło w konsekwencji pomoc państwa na jej rzecz. Poprzez porozumienie transakcyjne z 2011 gmina Madryt jedynie uznała swą odpowiedzialność za niedochowanie porozumienia wykonawczego z 1998 r. Ponadto, Komisja stosując zasadę podmiotu prywatnego w gospodarce rynkowej nie wzięła pod uwagę, że rozwiązania odmienne od porozumienia transakcyjnego z 2011 r., jak na przykład wytoczenie przeciwko niej powództwa byłyby dla gminy znacznie bardziej kosztowne.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE oraz ogólnej zasady dobrej administracji.

                           —

                           W tym zakresie podniesiono, że Komisja dopuściła się poważnych błędów w ocenie poprzez oparcie swych wniosków na ekspertyzie nieposiadającej wartości dowodowej i nie wzięła pod uwagę pozostałych ocen działki B-32 zawartych w aktach, bez konsultacji z własnym rzeczoznawcą lub innym rzeczoznawcą posiadającym odpowiednie kwalifikacje.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 i art. 296 TFUE oraz zasady dobrej administracji przy określaniu wartości odszkodowania udzielonego na rzecz Real Madrid FC na podstawie porozumienia transakcyjnego z 2011 r.

                           —

                           W tym zakresie podniesiono, że Komisja nie dokonała oceny wartości nieruchomości przeniesionych na skarżącą na podstawie porozumienia transakcyjnego z 2011 r. w ramach odszkodowania, lecz zastosowała, bez jakiegokolwiek uzasadnienia i bez odniesienia się do szczegółowych argumentów skarżącej w tym zakresie, wartość przyjętą przez gminę, pomimo że Komisja zwyczajnie odrzuciła inne oceny (jak na przykład dotyczące działki B-32) dokonane przez gminę na podstawie tej samej metody.


title: Sprawa F-82/10: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 16 czerwca 2011 r. — Nolin przeciwko Komisji (Służba publiczna — Coroczne dostosowanie wynagrodzeń i emerytur urzędników i innych pracowników — Umorzenie postępowania)

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/54

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 16 czerwca 2011 r. — Nolin przeciwko Komisji
   (Sprawa F-82/10) (1)

   (Służba publiczna - Coroczne dostosowanie wynagrodzeń i emerytur urzędników i innych pracowników - Umorzenie postępowania)
   2011/C 252/117
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Michel Nolin (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat M. Velardo)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Berscheid i D. Martin, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności sprostowania do odcinków wynagrodzenia skarżącego za okres od lipca do grudnia 2009 r. oraz odcinka wynagrodzenia 01/2010 sporządzonych w ramach corocznego dostosowania wynagrodzeń i emerytur urzędników i innych pracowników na podstawie rozporządzenia Rady (UE, Euratom) nr 1296/2009 z dnia 23 grudnia 2009 r.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Postępowanie ze skargi w sprawie F-82/10 Nolin przeciwko Parlamentowi zostaje umorzone

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 13 z 15.1.2011, s. 38


title: Sprawa C-187/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Zutphen w dniu 3 kwietnia 2007 r. — Postępowanie karne przeciwko Dirkowi Endendijkowi

text:
               9.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Zutphen w dniu 3 kwietnia 2007 r. — Postępowanie karne przeciwko Dirkowi Endendijkowi
   (Sprawa C-187/07)
   (2007/C 129/15)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Rechtbank Zutphen
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym
   Dirk Endendijk
   Pytania prejudycjalne

               1)

               W jaki sposób należy interpretować pojęcie „uwiązania ”w rozumieniu dyrektywy 91/629/EWG (1) w związku z decyzją 97/182/WE (2)?

               2)

               Czy ma przy tym znaczenie, jaki jest materiał, długość oraz cel uwiązania?

      (1)  Dyrektywa Rady 91/629/EWG z dnia 19 listopada 1991 r. ustanawiająca minimalne normy ochrony cieląt (Dz.U. L 340, str. 28).

      (2)  Decyzja Komisji z dnia 24 listopada 1997 r. zmieniająca załącznik do dyrektywy 91/629/EWG (Dz.U. L 76, str. 30).


title: Sprawa C-17/07 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego w dniu 14 listopada 2006 r. w sprawie T-494/04 Neirinck przeciwko Komisji, wniesione w dniu 22 stycznia 2007 r. przez Wineke Neirinck

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/15

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego w dniu 14 listopada 2006 r. w sprawie T-494/04 Neirinck przeciwko Komisji, wniesione w dniu 22 stycznia 2007 r. przez Wineke Neirinck
   (Sprawa C-17/07 P)
   (2007/C 95/26)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Wineke Neirinck (przedstawiciele: G. Vandersanden, L. Levi, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i D. Martin, pełnomocnicy)
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wydanego w dniu 14 listopada 2006 r. w sprawie T-494/04;

               —

               w konsekwencji uwzględnienie żądań wnoszącej odwołanie podniesionych w pierwszej instancji, w tym:

                           —

                           uchylenie decyzji, o której wnosząca odwołanie dowiedziała się podczas spotkania Wydziału OIB.1 (Biura Infrastruktury i Logistyki w Brukseli (OIB) — Realizacja polityki dotyczącej nieruchomości) w dniu 4 marca 2004 r., w myśl której na stanowisko prawnika w dziedzinie polityki dotyczącej nieruchomości w ramach OIB, o które ubiegała się wnosząca odwołanie, wybrany został inny kandydat (decyzja o zatrudnieniu pana D.S. w charakterze członka personelu pomocniczego i decyzja o niepowołaniu jej jako członka personelu pomocniczego);

                           —

                           uchylenie decyzji z dnia 9 marca 2004 r., w której poinformowano wnoszącą odwołanie o odrzuceniu jej kandydatury;

                           —

                           uchylenie późniejszej decyzji z dnia 27 kwietnia 2004 r., w której poinformowano wnoszącą odwołanie, że w ramach postępowania rekrutacyjnego na stanowisko pracownika kontraktowego nie zdała ustnego testu oraz decyzji z tej samej daty o zatrudnieniu pana D.S.;

                           —

                           w każdym razie zasądzenie kwoty 30.000 EUR tytułem odszkodowania i zadośćuczynienia za szkody i straty moralne jakoby poniesione przez wnoszącą odwołanie, która to suma została oszacowana tymczasowo zgodnie z zasadą słuszności;

               —

               obciążenie strony pozwanej całością kosztów postępowania w postępowaniu przed Sądem Pierwszej Instancji oraz w postępowaniu odwoławczym.

         Zarzuty i główne argumenty
   W uzasadnieniu odwołania wnosząca odwołanie podnosi sześć zarzutów.
   Za pomocą zarzutu pierwszego wnosząca odwołanie podnosi po pierwsze, że stwierdzając niedopuszczalność pierwszego zarzutu podniesionego w skardze o uchylenie Sąd Pierwszej Instancji błędnie ocenił przesłanki dopuszczalności skargi na podstawie art. 236 WE oraz art. 90 i 91 regulaminu pracowniczego, a w szczególności pojęcie interesu prawnego w uzyskaniu ochrony prawnej. Decyzja o zatrudnieniu pana D.S. w charakterze członka personelu pomocniczego przed dniem 1 maja 2004 r. miała w konsekwencji ten skutek, że po pierwsze wzrosła liczba kandydatów w procedurze naboru pracowników kontraktowych ubiegających się o zatrudnienie na stanowisku zajmowanym przez wnosząca odwołanie i po drugie pozbawiło wnosząca odwołanie możliwości zawarcia umowy o pracę w charakterze pracownika tymczasowego, z czego jasno wynika, że domagając się uchylenia tej decyzji wnosząca odwołanie miała w tym interes prawny.
   Za pomocą zarzutu drugiego wnosząca odwołanie podnosi następnie, że biorąc pod uwagę, iż Sąd Pierwszej Instancji stwierdził, iż względy przywołane w decyzji z dnia 27 kwietnia 2004 r. mogą zostać uznane za zalążek uzasadnienia, jak również że dodatkowe doprecyzowania przedstawione w trakcie postępowania w pierwszej instancji konwalidują początkową niewystarczalność uzasadnienia, Sąd Pierwszej Instancji uchybił swojemu ogólnemu obowiązkowi uzasadnienia rozstrzygnięcia. Otóż po pierwsze decyzja z dnia 27 kwietnia 2004 r. nie zawierała żadnego uzasadnienia dotyczącego specyficznej sytuacji wnoszącej odwołanie i nie powoływała żadnej konkretnej okoliczności ani żadnej okoliczności znanej wnoszącej odwołanie, które umożliwiłyby je zrozumienie treści decyzji. Ponadto tego rodzaju brak uzasadnienia nie może zostać zastąpiony przez wyjaśnienia złożone przez właściwy organ po wniesieniu skargi bez naruszenia prawa do obrony oraz zasady równości stron przed wspólnotowym organem sądowym.
   Za pomocą zarzutu trzeciego wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd Pierwszej Instancji błędnie ocenił materiał dowodowy stwierdzając w pkt 105 zaskarżonego wyroku, że procedura naboru nie była oparta na ocenie porównawczej umiejętności kandydatów. Stwierdzenie to jest sprzeczne zarówno z treścią pism pozwanej oraz z innymi fragmentami zaskarżonego wyroku, w których Sąd Pierwszej Instancji wyraźnie odwołuje się do porównawczej oceny umiejętności kandydatów w ramach podobnej procedury naboru.
   Za pomocą zarzutu czwartego wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd Pierwszej Instancji również błędnie ocenił materiał dowodowy i dokonał błędnej wykładni pojęcia obejścia procedury orzekając, że przedstawione przez nią dowody nie umożliwiają stwierdzenia obejścia procedury, ani naruszenia interesu służby. Wręcz przeciwnie całokształt okoliczności powołanych przez wnosząca odwołanie stanowi dostarcza szeregu spójnych i istotnych wskazówek obejścia procedury, ponieważ skoro pozwana wszczęła dwa odrębne postępowania, służące temu samemu celowi, wskazuje to na to, iż pozwana preferowała, aby po dniu 13 kwietnia stanowisko, które zajmowała wnosząca odwołanie, objął pan D.S.
   Za pomocą zarzutu piątego wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd Pierwszej Instancji dokonał błędnej wykładni pojęcia interesu służby i popełnił oczywisty błąd w ocenie stwierdzając, że procedura naboru pracowników kontraktowych nie została niewłaściwie przeprowadzona i odmawiając w konsekwencji przeprowadzenia kontroli dokonanej przez komitet ds. naboru oceny egzaminu ustanego wnoszącej odwołanie.
   W końcu za pomocą zarzutu szóstego wnosząca odwołanie podnosi naruszenie przez Sąd Pierwszej Instancji obowiązku staranności i zasady dobrej administracji.


title: Sprawa T-211/05: Skarga wniesiona w dniu 26 maja 2005 r. przez Republikę Włoską przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               23.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/43

         Skarga wniesiona w dniu 26 maja 2005 r. przez Republikę Włoską przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-211/05)
   (2005/C 182/80)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 26 maja 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Republiki Włoskiej, reprezentowanej przez Paolo Gentili'ego, Avvocato dello Stato, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Przedmiotem skargi jest decyzja ostateczna Komisji C(2005) 591, stwierdzająca niezgodność dwóch środków fiskalnych udzielonych przez Włochy na rzecz spółek, które zaczęły być notowane na rynkach regulowanych w okresie wyznaczonym w tych środkach, ponieważ stanowią pomoc państwa sprzeczną z art. 87 WE. Środki te polegają na obniżeniu na trzy lata stawki podatku dochodowego i odliczeniu od dochodu podlegającego opodatkowaniu kosztów notowania poniesionych przez spółkę.
   Komisja uważa, że dane środki mają selektywny charakter, ponieważ uprzywilejowują one jedynie te spółki, które zaczęły być notowane w okresie wskazanym w przepisach włoskich, a wyłącza z tego spółki już notowane lub notowane w innych okresach; środki te nie mogą być uznane za zgodne, ponieważ nie obejmuje ich żaden z przypadków wskazanych w art. 87 ust. 2 i 3 WE.
   Skarga rządu włoskiego kwestionuje decyzję, po pierwsze, pod względem proceduralnym, ponieważ Komisja wszczęła procedurę na podstawie art. 88 ust. 2 WE, nie omawiając wcześniej środków z zainteresowanym Państwem Członkowskim
   Po drugie, Komisja nie zgłosiła uwag w kwestii poprzedniego, w znacznej mierze takiego samego środka, przyjętego przez Włochy w 1997 r.
   Po trzecie, skarga kwestionuje selektywny charakter środków. Skierowane one były bowiem do nieokreślonego kręgu odbiorców. Ponadto środki były spójne z ogólnym systemem podatkowym, ponieważ uwzględniały fakt, że nowo notowana spółka, żeby uzyskać notowanie, musiała dokonać bardzo wysokich opłat, co powodowało sytuację, w której miała ona mniejszą zdolność dochodową w porównaniu ze spółkami nie notowanymi lub notowanymi wcześniej, które mogły już zamortyzować odpowiednie koszty. Ograniczenie czasowe wynika ze względów bilansowych i eksperymentalnego charakteru tego środka. Sam ten element nie może powodować wybiórczości środka, który nie jest taki ze swej natury.
   Po czwarte, w skardze zaprzecza się, jakoby Komisja wykazała, że środek może grozić zakłóceniem konkurencji lub wpływać na handel wewnątrzwspólnotowy.
   Po piąte i ostatnie, środek, jeżeli zostanie zakwalifikowany jako pomoc, jest zgodny ze wspólnym rynkiem na podstawie art. 87 ust. 3 lit. c). Jest to bowiem pomoc inwestycyjna, a nie na bieżącą działalność, i jest spójna ze szczególnym celem gospodarczo-politycznym polegającym na wspieraniu notowania spółek na giełdzie, co jest korzystne dla wydajności, przejrzystości i konkurencyjności sytemu.


title: Sprawa C-381/08: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 25 lutego 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Car Trim GmbH przeciwko KeySafety Systems Srl (Jurysdykcja sądowa w sprawach cywilnych i handlowych — Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Artykuł 5 pkt 1 lit. b) — Jurysdykcja w dziedzinie umów — Określenie miejsca wykonana zobowiązania — Kryteria rozróżnienia między sprzedażą rzeczy ruchomych i  świadczeniem usług )

text:
               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/4

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 25 lutego 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Car Trim GmbH przeciwko KeySafety Systems Srl
   (Sprawa C-381/08) (1)

   (Jurysdykcja sądowa w sprawach cywilnych i handlowych - Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Artykuł 5 pkt 1 lit. b) - Jurysdykcja w dziedzinie umów - Określenie miejsca wykonana zobowiązania - Kryteria rozróżnienia między „sprzedażą rzeczy ruchomych” i „świadczeniem usług”)
   2010/C 100/05
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Car Trim GmbH

      Strona pozwana: KeySafety Systems Srl

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesgerichtshof — Wykładnia art. 5 pkt 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 44/2001 w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. L 12, s. 1) — Umowa dostawy towarów, które mają być wytworzone, zawierająca również instrukcje zamawiającego dotyczące pozyskania, obróbki i dostawy wytworzonych produktów, wraz z zapewnieniem jakości produkcji, rzetelności dostawy oraz formalnej realizacji zlecenia — Kryteria rozróżnienia między sprzedażą towarów i świadczeniem usług — Określenie miejsca wykonania zobowiązania w przypadku sprzedaży na odległość

      Sentencja

               1)

               Artykuł 5 pkt 1 lit b) rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że umowy, których przedmiotem jest dostawa towarów przewidzianych do wytworzenia lub wyprodukowania, nawet w razie określenia przez kupującego wymogów dotyczących pozyskania, obróbki i dostawy towarów, ale bez dostarczenia przez niego materiałów, i gdy dostawca jest odpowiedzialny za jakość towaru i jego zgodność z umową, należy kwalifikować jako „sprzedaż rzeczy ruchomych” w rozumieniu art. 5 pkt 1 lit b) tiret pierwsze tego rozporządzenia.

               2)

               Artykuł 5 pkt 1 lit. b) tiret pierwsze rozporządzenia nr 44/2001 należy interpretować w ten sposób, że w przypadku sprzedaży na odległość miejsce, do którego rzeczy te zostały dostarczone albo miały zostać dostarczone, należy określić na podstawie przepisów tej umowy. Jeśli nie jest możliwe określenie miejsca dostarczania na tej podstawie bez odnoszenia się do prawa materialnego mającego zastosowanie do umowy, miejscem tym jest miejsce faktycznego wydania rzeczy, w ramach którego kupujący uzyskuje lub powinien uzyskać uprawnienie do rzeczywistego rozporządzania rzeczami w ostatecznym miejscu przeznaczenia transakcji sprzedaży.

      (1)  Dz.U. C 301 z 22.11.2008.


title: Sprawa C-100/13: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 16 października 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec [Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Swobodny przepływ towarów — Przepisy państwa członkowskiego wymagające od określonych wyrobów budowlanych opatrzonych oznakowaniem zgodności CE, by były zgodne z dodatkowymi regułami krajowymi — Wykazy reguł budowlanych (Bauregellisten)]

text:
               22.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/5

         Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 16 października 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-100/13) (1)

   ([Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Swobodny przepływ towarów - Przepisy państwa członkowskiego wymagające od określonych wyrobów budowlanych opatrzonych oznakowaniem zgodności CE, by były zgodne z dodatkowymi regułami krajowymi - Wykazy reguł budowlanych (Bauregellisten)])
   (2014/C 462/08)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Wilms i G. Zavvos, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze i K. Petersen, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Nakładając, w drodze wykazów reguł budowlanych, o których mowa w kodeksach budowlanych ustanawianych przez Länder, na wyroby budowlane objęte normami zharmonizowanymi EN 681-2:2000 „Uszczelnienia z elastomerów – Wymagania materiałowe dotyczące uszczelek złączy rur wodociągowych i odwadniających – Część 2: Elastomery termoplastyczne”, EN 13162:2008 „Wyroby do izolacji cieplnej w budownictwie – Wyroby z wełny mineralnej (MW) produkowane fabrycznie – Specyfikacja” i EN 13241-1 „Bramy – Norma wyrobu – Część 1: Wyroby bez właściwości dotyczących odporności ogniowej lub dymoszczelności” i posiadające oznakowanie „CE” dodatkowe wymagania do celów faktycznego dostępu tych wyrobów do rynku oraz ich użytkowania na terytorium Niemiec, Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 4 ust 2 i art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych, zmienionej w drodze rozporządzenia (WE) nr 1882/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 września 2003 r.

               2)

               Republika Federalna Niemiec zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 114 z 20.4.2013.


title: Sprawa C-350/08: Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Litewskiej

text:
               27.9.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/9

         Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Litewskiej
   (Sprawa C-350/08)
   (2008/C 247/16)
   Język postępowania: litewski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A. Steiblytė i M. Šimerdová, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Litewska
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że poprzez utrzymanie w mocy pozwolenia na dopuszczenie do obrotu na jej terytorium produktu leczniczego „Grasalva” Republika Litewska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 6 ust. 1 i pkt 4 części 2 załącznika I do dyrektywy 2001/83/WE (1), zmienionej dyrektywą 2003/63/WE (2), art. 3 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2309/93 (3) oraz art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 726/2004 (4);

               —

               obciążenie Republiki Litewskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

               (i)

               Na podstawie art. 6 ust. 1 dyrektywy 2001/83/WE Republika Litewska zobowiązana jest ustalić, czy pozwolenia na dopuszczenie do obrotu wydane przed jej przystąpieniem do Unii Europejskiej spełniają warunki ustanowione aktami prawa wspólnotowego dotyczącymi produktów farmaceutycznych, które obowiązywały w momencie przystąpienia i zapewnić, by od dnia 1 maja 2004 r. tylko produkty lecznicze korzystające z pozwoleń spełniających te warunki były dopuszczone do obrotu.

               (ii)

               Produkt leczniczy „Grasalva” nie został zawarty w dodatku A do załącznika IX do aktu przystąpienia z 2003 r. i dlatego też przepisy odnoszące się do okresu przejściowego nie mogą w jego przypadku znaleźć zastosowania. Zatem od dnia 1 maja 2004 r. ten produkt leczniczy może być dopuszczony do obrotu jedynie, jeśli spełnia wszystkie warunki dotyczące jakości, bezpieczeństwa i skuteczności ustanowione dla podobnych biologicznych produktów leczniczych, a w szczególności warunki zawarte w pkt 4 części 2 załącznika I do dyrektywy 2001/83/WE, zmienionej dyrektywą 2003/63/WE.

               (iii)

               Właściwe instytucje Republiki Litewskiej ustaliły, że dokumentacja odnosząca się do produktu leczniczego „Grasalva” nie zawiera informacji na temat badań przedklinicznych i klinicznych wymaganych na podstawie pkt 4 części 2 załącznika I do dyrektywy 2001/83/WE, zmienionej dyrektywą 2003/63/WE, w celu ustalenia spełnienia przez produkt leczniczy „Grasalva” warunków ustanowionych dla podobnych biologicznych produktów leczniczych w przedmiocie ich bezpieczeństwa i skuteczności.

               (iv)

               Pozwolenie na dopuszczenie produktu leczniczego „Grasalva” do obrotu na terenie Republiki Litewskiej nie czyni zadość warunkom ustanowionym w pkt 4 części 2 załącznika I do dyrektywy 2001/83/WE, zmienionej dyrektywą 2003/63/WE, a zatem od daty przystąpienia do Unii Europejskiej wspomniany produkt leczniczy mógłby zostać dopuszczony do obrotu jedynie gdyby pozwolenie na dopuszczenie do obrotu zostało wydane przez Wspólnotę na podstawie art. 3 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2309/93 (znajdującego zastosowanie do dnia 20 listopada 2005 r.) albo art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 726/2004 (znajdującego zastosowanie od dnia 21 listopada 2005 r.).

      (1)  Dyrektywa 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. L 311 z 2001 r., s. 67).

      (2)  Dyrektywa Komisji 2003/63/WE z dnia 25 czerwca 2003 r. zmieniająca dyrektywę 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. L 159 z 2003 r., s. 46).

      (3)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2309/93 z dnia 22 lipca 1993 r. ustanawiające wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiające Europejską Agencję ds. Oceny Produktów Leczniczych (Dz.U. L 214 z 1993 r., s. 1).

      (4)  Rozporządzenie (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. ustanawiające wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiające Europejską Agencję Leków (Dz.U. L 136 z 2004 r., s. 1).


title: Sprawa T-329/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 21 maja 2008 r. — Enercon przeciwko OHIM (E) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego E — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/33

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 21 maja 2008 r. — Enercon przeciwko OHIM (E)
   (Sprawa T-329/06) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego E - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2008/C 171/59)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Enercon GmbH (Aurich, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo R. Böhm, następnie R. Böhm i U. Sander, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (przedstawiciel: G. Schneider)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 września 2006 r. (sprawa R 394/2006-1) dotyczącej rejestracji słownego znaku towarowego E jako wspólnotowego znaku towarowego.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Enercon GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 326 z 30.12.2006.


title: Sprawa T-265/17: Skarga wniesiona w dniu 5 maja 2017 r. – ExpressVPN/EUIPO (EXPRESSVPN)

text:
               26.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 202/26

         Skarga wniesiona w dniu 5 maja 2017 r. – ExpressVPN/EUIPO (EXPRESSVPN)
   (Sprawa T-265/17)
   (2017/C 202/42)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ExpressVPN Ltd (Glen Vine, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: A. Muir Wood, Barrister)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską graficznego znaku towarowego zawierającego element słowny „EXPRESSVPN” – zgłoszenie nr 1 265 562

      Zaskarżona decyzja: decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 lutego 2017 r. w sprawie R 1352/2016-5

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zmienienie zaskarżonej decyzji w ten sposób, aby umożliwić rejestrację znaku towarowego na tej podstawie, że znak towarowy nie jest ani opisowy ani pozbawiony odróżniającego charakteru oraz w oparciu o przedłożony ekspertowi i Piątej Izbie Odwoławczej dowód nabytego charakteru odróżniającego;

               —

               nakazanie pokrycia kosztów postępowania poniesionych przez stronę skarżącą w związku z ninijeszym odwołaniem.

      Podniesione zarzuty

               —

               naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c), art. 7 ust. 2 i art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-28/08 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 29 czerwca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko The Bavarian Lager Co. Ltd, Europejskiemu Inspektorowi Ochrony Danych (EIOD) (Odwołanie — Dostęp do dokumentów instytucji — Dokument ze spotkania, które odbyło się w ramach postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego — Ochrona danych osobowych — Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001)

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/3

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 29 czerwca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko The Bavarian Lager Co. Ltd, Europejskiemu Inspektorowi Ochrony Danych (EIOD)
   (Sprawa C-28/08 P) (1)

   (Odwołanie - Dostęp do dokumentów instytucji - Dokument ze spotkania, które odbyło się w ramach postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego - Ochrona danych osobowych - Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001)
   2010/C 234/04
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Docksey i P. Aalto, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę skarżącą: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: E. Jenkinson i V. Jackson, pełnomocnicy, J. Coppel, barrister), Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: B. Driessen i C. Fekete, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: The Bavarian Lager Co. Ltd (przedstawiciele: J. Webber i M. Readings, Solicitors), Europejski Inspektor Ochrony Danych (EIOD)(przedstawiciele: H. Hijmans, A. Scirocco i H. Kranenborg, pełnomocnicy)

      Interwenientci popierający stronę pozwaną: Królestwo Danii (przedstawiciel: B. Weis Fogh, pełnomocnik), Republika Finlandii (przedstawiciel: J. Heliskoski, pełnomocnik), Królestwo Szwecji (przedstawiciel: K. Petkovska, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) wydanego w dniu 8 listopada 2007 r. w sprawie T-194/04 Bavarian Lager przeciwko Komisji stwierdzającego nieważność decyzji Komisji z dnia 18 marca 2004 r. odmawiającej skarżącemu dostępu do dokumentu dotyczącego spotkania, które odbyło się w związku z postępowaniem w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego w związku z brytyjskim prawodawstwem dotyczącym sprzedaży detalicznej w Zjednoczonym Królestwie piwa pochodzącego z innych państw członkowskich — Wykładnia art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 8 listopada 2007 r. w sprawie T-194/04 Bavarian Lager przeciwko Komisji zostaje uchylony w zakresie w jakim stwierdza nieważność decyzji Komisji z dnia 18 marca 2004 r. oddalającej wniosek o dostęp do kompletnego i zawierającego wszystkie nazwiska protokołu spotkania z dnia 11 października 1996 r. oraz w zakresie w jakim obciąża Komisję Europejską kosztami poniesionymi przez The Bavarian Lager Co. Ltd.

               2)

               Skarga The Bavarian Lager Co. Ltd na decyzję Komisji z dnia 18 marca 2004 r. oddalającą wniosek o dostęp do kompletnego i zawierającego wszystkie nazwiska protokołu spotkania z dnia 11 października 1996 r. zostaje oddalona.

               3)

               The Bavarian Lager Co. Ltd zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską w postępowaniu odwoławczym oraz w postępowaniu w pierwszej instancji.

               4)

               Królestwo Danii, Republika Finlandii, Królestwo Szwecji, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Rada Unii Europejskiej oraz Europejski Inspektor Ochrony Danych ponoszą swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 79 z 29.3.2008.


title: Sprawy połączone: T-2/05, T-3/05, T-49/05, T-118/05 i T-119/05: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 września 2007 r. — ReckittBenckiser przeciwko OHIM

text:
               24.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/41

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 września 2007 r. — ReckittBenckiser przeciwko OHIM
   (Sprawy połączone: T-2/05, T-3/05, T-49/05, T-118/05 i T-119/05) (1)

   (2007/C 283/74)

      Język postępowania: angielski

   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 69 z 19.3.2005.


title: Sprawa C-521/08: Skarga wniesiona w dniu 27 listopada 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii

text:
               7.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/21

         Skarga wniesiona w dniu 27 listopada 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-521/08)
   (2009/C 32/35)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: H. Støvlbæk i A.A. Gilly, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Irlandia
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu pełnego zastosowania się do dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (1), a w każdym razie nie powiadamiając Komisji o ich ustanowieniu, Irlandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Irlandii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 20 października 2007 r.

      (1)  Dz.U. L 255, s. 22.


title: Sprawa C-172/15: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 27 sierpnia 2015 r. – Komisja Europejska/Królestwo Hiszpanii

text:
               30.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 398/24

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 27 sierpnia 2015 r. – Komisja Europejska/Królestwo Hiszpanii
   (Sprawa C-172/15) (1)

   (2015/C 398/34)
   Język postępowania: hiszpański
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 198 z 15.6.2015.