title: Sprawa C-472/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Pest Megyei Bíróság w dniu 29 września 2010 r. — Nemzeti Fogyasztóvédelmi Hatóság przeciwko Invitel Távközlési Zrt.

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/32

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Pest Megyei Bíróság w dniu 29 września 2010 r. — Nemzeti Fogyasztóvédelmi Hatóság przeciwko Invitel Távközlési Zrt.
   (Sprawa C-472/10)
   ()
   2010/C 346/53
   Język postępowania: węgierski

      Sąd krajowy

   Pest Megyei Bróg.

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Nemzeti Fogyasztóvédelmi Hatóság.

      Strona pozwana: Invitel Távközlési Zrt.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (1) należy interpretować w ten sposób, iż nieuczciwe warunki nie wiążą żadnego konsumenta w przypadku, gdy wyznaczony przez prawo i uprawniony do tego podmiot wystąpi w imię konsumentów w formie pozwu w interesie powszechnym (popularis actio), o stwierdzenie nieważności owego nieuczciwego warunku, który stanowi część umowy podpisywanej z konsumentami?
               W sytuacji wniesienia pozwu w interesie powszechnym w przypadkach, gdy wydany zostanie wyrok również na korzyść konsumentów, którzy nie są stroną postępowania, lub wyrok, który zakazuje stosowania nieuczciwego ogólnego warunku umownego, czy art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13 można interpretować w ten sposób, iż ów nieuczciwy warunek stanowiący część umów zawieranych z konsumentami nie jest wiążący dla wszystkich konsumentów, których on dotyczy, lub może dotyczyć w przyszłości, w ten sposób, że sąd z urzędu musi zastosować odpowiednie konsekwencje prawne?

               2)

               Czy art. 3 ust. 1 dyrektywy 93/13 w związku z pkt 1 lit. j) i pkt 2 lit. d) załącznika mającego zastosowanie na podstawie art. 3 ust. 3 tej dyrektywy można interpretować w ten sposób, że w przypadku, gdy sprzedawca lub dostawca przewiduje jednostronną zmianę warunków umowy bez wyraźnego opisania sposobu zmiany ceny oraz bez podania ważnych powodów w umowie, warunki te są nieuczciwe ipso iure?

      (1)  Dz.U. L 95, s. 29.


title: Sprawa T-77/15: Wyrok Sądu z dnia 20 kwietnia 2016 r. – Tronios Group International/EUIPO – Sky (SkyTec) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny unijny znak towarowy „SkyTec” — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy „SKY” — Względna podstawa odmowy rejestracji — Utrata roszczenia w wyniku tolerowania — Artykuł 54 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               6.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 200/20

         Wyrok Sądu z dnia 20 kwietnia 2016 r. – Tronios Group International/EUIPO – Sky (SkyTec)
   (Sprawa T-77/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy „SkyTec” - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy „SKY” - Względna podstawa odmowy rejestracji - Utrata roszczenia w wyniku tolerowania - Artykuł 54 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009])
   (2016/C 200/28)
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Tronios Group International BV (Breda, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci R. van Leeuwen i H. Klingenberg)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: S. Crabbe i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Sky plc (Isleworth, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: początkowo J. Barry, solicitor, następnie adwokaci M. Schut i A. Meijboom)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 listopada 2014 r. (sprawa R 1681/2013-4), dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku towarowego między British Sky Broadcasting Group plc a Tronios Group International BV.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Tronios Group International BV pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

               3)

               Sky plc pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 118 z 13.4.2015.


title: Sprawa C-523/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 23 listopada 2007 r. — A

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/35

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 23 listopada 2007 r. — A
   (Sprawa C-523/07)
   (2008/C 22/63)
   Język postępowania: fiński
   Sąd krajowy
   Korkein hallinto-oikeus (Finlandia).
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: A.
   Pytania prejudycjalne

               1)

                           a)

                           Czy rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczące jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylające rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 (1) (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 2201/2003”) stosuje się do wszystkich części orzeczenia, jak to stanowiące przedmiot niniejszego postępowania, jeżeli stanowi ono publicznoprawny środek ochrony dziecka i zostało wydane w formie jednego tylko orzeczenia o natychmiastowym objęciu dziecka opieką i umieszczeniu go w celu sprawowania opieki poza jego rodziną w rodzinie zastępczej?

                           b)

                           Czy też w świetle art. 1 ust. 2 lit. d) rozporządzenia nr 2201/2003 rozporządzenie to stosuje się jedynie do części tego orzeczenia, która dotyczy umieszczenia dziecka poza jego rodziną w rodzinie zastępczej?

               2)

               W jaki sposób należy interpretować pojęcie zwykłego miejsca zamieszkania w rozumieniu art. 8 ust. 1 i związanego z nim art. 13 ust. 1 rozporządzenia, w szczególności przy uwzględnieniu sytuacji, w której dziecko zwykle zamieszkuje w jednym państwie członkowskim, ale przebywa w innym państwie członkowskim i prowadzi w nim wędrowny tryb życia?

               3)

                           a)

                           Zakładając, że w tym ostatnim państwie dziecko nie ma zwykłego miejsca zamieszkania, jakie są przesłanki zastosowania jednak w tym państwie członkowskim pilnego zabezpieczającego środka ochronnego (w postaci objęcia opieką) na podstawie art. 20 ust. 1 rozporządzenia?

                           b)

                           Czy środkiem zabezpieczającym w rozumieniu art. 20 ust. 1 rozporządzenia jest tylko taki środek, który może zostać zastosowany na podstawie prawa krajowego i czy treść przepisów prawa krajowego dotyczących tego środka jest wiążąca w przypadku stosowania tego artykułu?

                           c)

                           Czy po zastosowaniu zabezpieczającego środka ochronnego sprawę należy z urzędu przekazać sądowi właściwego państwa członkowskiego?

               4)

               W przypadku całkowitego braku właściwości sądu danego państwa członkowskiego, czy sprawę należy odrzucić jako niedopuszczalną, czy też przekazać ją sądowi innego państwa członkowskiego?

      (1)  Dz.U. 338, str. 1.


title: Sprawa T-81/13: Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2013 r. — FTI Touristik przeciwko OHIM (BigXtra)

text:
               13.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/32

         Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2013 r. — FTI Touristik przeciwko OHIM (BigXtra)
   (Sprawa T-81/13)
   2013/C 108/80
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: FTI Touristik GmbH (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Parr)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 29 listopada 2012 r. w sprawie R 2521/2011-1;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „BigXtra” dla towarów i usług z klas 16, 35, 39, 41, 42 i 43 — zgłoszenie nr 9 925 868

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa C-427/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Łotwa) w dniu 18 września 2014 r. – Valsts ieņēmumu dienests przeciwko SIA „Veloserviss”

text:
               24.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 421/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Łotwa) w dniu 18 września 2014 r. – Valsts ieņēmumu dienests przeciwko SIA „Veloserviss”
   (Sprawa C-427/14)
   2014/C 421/30
   Język postępowania: łotewski

      Sąd odsyłający

   Augstākā tiesa

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca kasację: Valsts ieņēmumu dienests

      Druga strona postępowania: SIA „Veloserviss”

      Pytania prejudycjalne

               Czy art. 78 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (1) należy interpretować w ten sposób, że zasada uzasadnionych oczekiwań ogranicza możliwość przeprowadzenia powtórnie kontroli po zwolnieniu towarów i ponownego zbadania wyników pierwszej kontroli po zwolnieniu towarów?

               Czy prawo krajowe państwa członkowskiego może ustanawiać procedurę w zakresie dokonywania kontroli po zwolnieniu towarów przewidzianej w art. 78 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny i granice przeglądu wyników kontroli?

               Czy art. 78 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny należy interpretować w ten sposób, że jest dopuszczalne, by prawo krajowe wprowadzało ograniczenia w przeglądzie wyników pierwszej kontroli po zwolnieniu towarów, jeżeli otrzymano informację, w myśl której przepisy celne zastosowano na podstawie nieprawidłowych i niekompletnych danych, która to okoliczność nie była znana w momencie wydania decyzji w przedmiocie pierwszej kontroli po zwolnieniu towarów?

      (1)  Dz. L 302, s. 1.


title: Sprawa T-225/12: Skarga wniesiona w dniu 29 maja 2012 r. — Lidl Stiftung przeciwko OHIM — LĺDL MUSIC (LIDL express)

text:
               28.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 227/25

         Skarga wniesiona w dniu 29 maja 2012 r. — Lidl Stiftung przeciwko OHIM — LĺDL MUSIC (LIDL express)
   (Sprawa T-225/12)
   2012/C 227/43
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Lidl Stiftung & Co. KG (Neckarsulm, Niemcy) (przedstawiciele: M. Schaeffer, M. Wolter i A. Marx, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: LĺDL MUSIC, spol. s r.o. (Brno, Republika Czeska)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 21 marca 2012 r. (R 2379/2010-1);

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „LIDL express” dla towarów z klasy 15 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 6 857 536

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: LĺDL MUSIC, spol. s r.o.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: graficzny krajowy znak towarowy i słowny wspólnotowy znak towarowy „LÍDL MUSIC” dla towarów z klasy 15.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty:

               —

               naruszenie art. 15 ust. 1 w związku z art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia Rady nr 207/2009 i zasadą 22 ust. 3 i 4 rozporządzenia Komisji nr 2868/95;

               —

               naruszenie art. 15 ust. 1 lit. a) w związku z art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia Rady nr 207/2009;

               —

               naruszenie art. 8 ust. 1 lit b) rozporządzenia Rady nr 207/2009.


title: Sprawa F-73/12: Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2012 r. — ZZ i in. przeciwko EBI

text:
               29.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/33

         Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2012 r. — ZZ i in. przeciwko EBI
   (Sprawa F-73/12)
   2012/C 295/58
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ i in. (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

      Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny

      Przedmiot i opis sporu

   Po pierwsze, stwierdzenie nieważności zawartych w rozliczeniach wynagrodzenia decyzji o zastosowaniu ogólnej decyzji Europejskiego Banku Inwestycyjnego w sprawie ustalenia awansu płacowego z ograniczeniem do 2,8 % dla całego personelu oraz decyzji określającej siatkę osiągnięć wiążącą się z utratą 1 % wynagrodzenia, a po drugie, zasądzenie od pozwanej wypłaty różnicy w wynagrodzeniu z odsetkami za zwłokę oraz odszkodowania.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji o zastosowaniu w stosunku do skarżących decyzji Rady Dyrektorów EBI z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie ustalenia awansu płacowego z ograniczeniem do 2,8 % oraz decyzji Komitetu Zarządzającego EBI z dnia 14 lutego 2012 r. określającej siatkę osiągnięć powodującą utratę 1 % wynagrodzenia, które to decyzję zawarte są w rozliczeniach wynagrodzenia z kwietnia 2012 r. oraz stwierdzenie nieważności, w tym samym zakresie, wszystkich decyzji zawartych w kolejnych rozliczeniach wynagrodzenia;

               —

               Zasądzenie od strony pozwanej zapłaty kwoty wynikającej z różnicy w wynagrodzeniu wypłacanym na podstawie ww. decyzji Rady Dyrektorów EBI z dnia 13 grudnia 2011 r. i decyzji Komitetu Zarządzającego EBI z dnia 14 lutego 2012 r. w stosunku do wynagrodzenia wypłacanego na podstawie poprzedniego systemu płac; powyższą różnicę w wynagrodzeniu należy powiększyć o odsetki za zwłokę liczone od dnia 12 kwietnia 2012 r., a następnie naliczane 12. dnia każdego miesiąca, do czasu pełnej spłaty. Wysokość odsetek powinna być ustalona na poziomie stawki procentowej EBC powiększonej o 3 punkty;

               —

               Zasądzenie od strony pozwanej odszkodowania za szkodę poniesioną ze względu na utratę siły nabywczej, którą szacuje się ex aequo et bono tymczasowo na 1,5 % miesięcznego wynagrodzenia poszczególnych skarżących;

               —

               Obciążenie EBI kosztami postępowania.


title: Sprawa T-176/11: Postanowienie Sądu z dnia 10 grudnia 2013 r. — Carbunión przeciwko Radzie (Skarga o stwierdzenie nieważności — Pomoc państwa — Decyzja w sprawie pomocy państwa ułatwiającej zamykanie niekonkurencyjnych kopalń węgla — Stwierdzenie częściowej nieważności — Nierozerwalność — Niedopuszczalność)

text:
               8.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 39/20

         Postanowienie Sądu z dnia 10 grudnia 2013 r. — Carbunión przeciwko Radzie
   (Sprawa T-176/11) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - Decyzja w sprawie pomocy państwa ułatwiającej zamykanie niekonkurencyjnych kopalń węgla - Stwierdzenie częściowej nieważności - Nierozerwalność - Niedopuszczalność)
   2014/C 39/33
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Federación Nacional de Empresarios de Minas de Carbón (Carbunión) (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: K. Desai, solicitor, S. Cisnal de Ugarte i M. Peristeraki, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: F. Florindo Gijón i A. Lo Monaco, następnie F. Florindo Gijón i K. Michoel, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: É. Gippini Fournier, L. Flynn i C. Urraca Caviedes, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Rady 2010/787/UE z dnia 10 grudnia 2010 r. w sprawie pomocy państwa ułatwiającej zamykanie niekonkurencyjnych kopalń węgla (Dz.U. L 336, s. 24).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Federación Nacional de Empresarios de Minas de Carbón (Carbunión) pokrywa, oprócz własnych kosztów, koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej, włączając w to koszty związane z postępowaniem w sprawie środka tymczasowego.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 152 z 21.5.2011.


title: Sprawa T-425/12: Skarga wniesiona w dniu 26 września 2012 r. — Sport Eybl & Sports Experts przeciwko OHIM — Elite Licensing (e)

text:
               17.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/36

         Skarga wniesiona w dniu 26 września 2012 r. — Sport Eybl & Sports Experts przeciwko OHIM — Elite Licensing (e)
   (Sprawa T-425/12)
   2012/C 355/76
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Sport Eybl & Sports Experts GmbH (Wels, Austria) (przedstawiciel: adwokat B. Gumpoldsberger)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Elite Licensing Company SA (Fryburg, Szwajcaria)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie R 881/2011-1 w zakresie, w jakim uwzględniono w niej odwołanie wnoszącego sprzeciw i odmówiono rejestracji zgłoszonego przez stronę skarżącą znaku towarowego w klasach 9, 12, 18, 22, 25 i 28;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy zawierający literę „e” dla towarów i usług z klas 9, 12, 18, 22, 25, 28 i 42 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 6 220 421

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Elite Licensing Company SA

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: graficzny krajowy, międzynarodowy i wspólnotowy znak towarowy zawierający literę „e” dla towarów i usług z klas 3, 5, 8, 9, 10, 11, 12, 14, 16, 18, 20, 21, 24, 25, 26, 28, 32, 35, 38, 41, 43 i 44

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: częściowe uwzględnienie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-644/15 P: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 15 grudnia 2016 r. – Węgry/Komisja Europejska [Odwołanie — Rozporządzenie (WE) nr 1234/2007 — Wspólna organizację rynków rolnych — Sektor owoców i warzyw — Artykuł 103 e — Krajowa pomoc finansowa przyznana producentom w sektorze owoców i warzyw — Rozporządzenie (WE) nr 1580/2007 — Artykuł 97 — Decyzja Komisji dotycząca zwrotu przez Unię Europejską pomocy finansowej przyznanej przez Węgry organizacjom producentów]

text:
               13.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/8

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 15 grudnia 2016 r. – Węgry/Komisja Europejska
   (Sprawa C-644/15 P) (1)

   ([Odwołanie - Rozporządzenie (WE) nr 1234/2007 - Wspólna organizację rynków rolnych - Sektor owoców i warzyw - Artykuł 103 e - Krajowa pomoc finansowa przyznana producentom w sektorze owoców i warzyw - Rozporządzenie (WE) nr 1580/2007 - Artykuł 97 - Decyzja Komisji dotycząca zwrotu przez Unię Europejską pomocy finansowej przyznanej przez Węgry organizacjom producentów])
   (2017/C 046/10)
   Język postępowania: węgierski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Węgry (przedstawiciele: M.Z. Fehér i E. E. Sebestyén, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Lewis i B. Béres, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Węgry zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 27 z 25.1.2016.


title: Sprawa C-351/06: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 6 marca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/29

         Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 6 marca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-351/06) (1)

   (2007/C 96/57)

      Język postępowania: niemiecki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 249 z 14.10.2006.


title: Sprawa C-377/16: Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2016 r. – Królestwo Hiszpanii/Parlament Europejski

text:
               29.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/13

         Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2016 r. – Królestwo Hiszpanii/Parlament Europejski
   (Sprawa C-377/16)
   (2016/C 314/19)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: M. J. García-Valdecasas Dorrego, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania strony skarżącej

   Królestwo Hiszpanii wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie nieważności Zaproszenia do składania kandydatur — Pracownicy kontraktowi – Grupa funkcyjna I – Kierowcy (M/K) — EP/CAST/S/16/2016 (1)

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

                  Zarzut pierwszy: naruszenie art. 1 i 2 rozporządzenia 1/58 (2) i art. 22 karty praw podstawowych Unii Europejskiej (3), a także art. 1d regulaminu pracowniczego wynikające z ograniczenia systemu komunikacji między EPSO a kandydatem wyłącznie do języków angielskiego, francuskiego i niemieckiego, w tym w odniesieniu do formularza zgłoszeniowego.

               2.

                  Zarzut drugi: naruszenie art. 82 warunków zatrudnienia innych pracowników zawartych w regulaminie pracowniczym, wynikające z wymogu zadowalającej znajomości drugiego języka urzędowego Unii, mimo iż nie jest to konieczne dla wykonywania przyszłych zadań wybranych kandydatów.

               3.

                  Zarzut trzeci: naruszenie art. 1 i 6 rozporządzenia 1/58 i art. 22 karty praw podstawowych Unii Europejskiej, a także art. 1d ust. 1 i 6 regulaminu pracowniczego i art. 82 warunków zatrudnienia innych pracowników poprzez niewłaściwe ograniczenie w zaproszeniu wyboru drugiego języka do trzech języków, mianowicie angielskiego, francuskiego i niemieckiego, z wyłączeniem pozostałych języków urzędowych Unii Europejskiej.

               4.

                  Zarzut czwarty: wybór języka angielskiego, francuskiego i niemieckiego jako drugiego języka zaproszenia stanowi wybór dowolny, powodujący dyskryminację językowa zabronioną w art. 1 i 2 rozporządzenia 1/58, w art. 22 karty praw podstawowych Unii Europejskiej, a także w art. 1d ust. 1 i 6 regulaminu pracowniczego.

      (1)  Dz.U. C 131 A, s. 1

      (2)  Rozporządzenie Rady nr 1 w sprawie określenia systemu językowego Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej (Dz.U. 1958, 17, s. 385 – wyd. spec. w jęz. polskim rozdz. 1, t. 1, s. 3), ostatnio zmienione rozporządzeniem Rady (UE) nr 517/2013 (Dz.U. 2013, L 158, s. 1)

      (3)  Dz.U. 2016, C 202, s. 389


title: Sprawa C-148/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil de Málaga (Hiszpania) w dniu 9 kwietnia 2008 r. — Finn Mejnertsen przeciwko Betina Mandal Barsoe

text:
               7.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil de Málaga (Hiszpania) w dniu 9 kwietnia 2008 r. — Finn Mejnertsen przeciwko Betina Mandal Barsoe
   (Sprawa C-148/08)
   (2008/C 142/31)
   Język postępowania: hiszpański
   Sąd krajowy
   Juzgado de lo Mercantil de Málaga (Hiszpania)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Finn Mejnertsen

      Strona pozwana: Betina Mandal Barsoe
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dla celów art. 1 i 2 protokołu w sprawie stanowiska Danii, stanowiącego załącznik do Traktatu o Unii Europejskiej oraz do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, należy to państwo uważać za państwo członkowskie w rozumieniu art. 16 rozporządzenia nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego?

               2)

               Czy okoliczność, że rozporządzenie to podlega wymienionemu protokołowi oznacza, że w tym państwie omawiane rozporządzenie nie wchodzi w skład prawa wspólnotowego?

               3)

               Czy okoliczność, że Dania nie jest związana rozporządzeniem nr 1346/2000 i nie stosuje go, oznacza, że pozostałe państwa członkowskie przy uznawaniu i wykonywaniu orzeczeń w przedmiocie upadłości wydanych w Danii nie stosują tego rozporządzenia? Czy przeciwnie, okoliczność ta oznacza, że pozostałe państwa członkowskie — o ile nie wniosły zastrzeżeń — są zobowiązane do stosowania wymienionego rozporządzenia w sytuacji, gdy orzeczenie w przedmiocie upadłości zostało wydane w Danii, a w tych krajach — konkretnie w Hiszpanii — został złożony wniosek o jego uznanie?


title: Sprawa C-366/14: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 6 listopada 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Budapesti XX., XXI. és XXIII. Kerületi Bíróság – Węgry) – Herrenknecht AG przeciwko Hév-Sugár kft (Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 53 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Oczywista niedopuszczalność – Brak wystarczających wyjaśnień dotyczących stanu faktycznego i powodów uzasadniających konieczność udzielenia odpowiedzi na pytanie prejudycjalne)

text:
               19.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/15

      Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 6 listopada 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Budapesti XX., XXI. és XXIII. Kerületi Bíróság – Węgry) – Herrenknecht AG przeciwko Hév-Sugár kft
      (Sprawa C-366/14) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 53 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Oczywista niedopuszczalność - Brak wystarczających wyjaśnień dotyczących stanu faktycznego i powodów uzasadniających konieczność udzielenia odpowiedzi na pytanie prejudycjalne)
      (2015/C 016/22)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Budapesti XX., XXI. és XXIII. Kerületi Bíróság

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Herrenknecht AG

         Strona pozwana: Hév-Sugár kft

         Sentencja

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Budapesti XX., XXI. és XXIII. kerületi bíróság (Węgry) postanowieniem z dnia 11 lipca 2014 r. (sprawa C-366/14) jest oczywiście niedopuszczalny.

         (1)  Dz.U. C 351 z 6.10.2014.


title: Sprawa T-139/17 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 23 marca 2017 r. – Kibelisa/Rada (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Środki ograniczające — Demokratyczna Republika Konga — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru)

text:
               6.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/23

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 23 marca 2017 r. – Kibelisa/Rada
   (Sprawa T-139/17 R)
   ((Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Środki ograniczające - Demokratyczna Republika Konga - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru))
   (2017/C 178/32)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Roger Kibelisa (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: O. Okito i A. Ouannès, avocats)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Przedmiot

   Wniosek złożony na podstawie art. 278 i 279 TFUE i mający na celu zawieszenie wykonania rozporządzenia Rady (UE) 2016/2230 z dnia 12 grudnia 2016 r. zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1183/2005 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko osobom naruszającym embargo na broń w odniesieniu do Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2016, L 336 I, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-334/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 6 lipca 2015 r. – María Pilar Planes Bresco przeciwko Comunidad Autónoma de Aragón

text:
               14.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 302/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 6 lipca 2015 r. – María Pilar Planes Bresco przeciwko Comunidad Autónoma de Aragón
   (Sprawa C-334/15)
   (2015/C 302/27)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Supremo.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: María Pilar Planes Bresco.

      Strona pozwana: Comunidad Autónoma de Aragón.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 43 i 44 rozporządzenia Rady (WE) 1782/200 (1)3 z dnia 29 września 2003 r. należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one uregulowaniu krajowemu, które wyklucza z pojęcia kwalifikujących się hektarów wszystkie te zgłoszone przez rolnika powierzchnie trwałych pastwisk, które przekraczają powierzchnie, które wcześniej zostały uwzględnione w celu ustalenia przysługujących mu uprawnień normalnych, uwarunkowując włączenie tych powierzchni, a tym samym zastąpienie gruntów ornych pastwiskami, od tego, aby powierzchnie te były rzeczywiście przeznaczone na hodowlę bydła w danym roku kalendarzowym, dla którego zamierza się uaktywnić uprawnienia do płatności?
               Na wypadek udzielenia odpowiedzi przeczącej na wcześniejsze pytanie

               2)

               Czy art. 29 rozporządzenia Rady (WE) 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. należy interpretować w ten sposób, że wyłączając z płatności wynikających z systemów wsparcia tych beneficjentów tego wsparcia, „odnośnie których stwierdzono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia”, artykuł ten nie zezwala państwom członkowskim na przyjęcie ogólnych przepisów, które obniżają liczbę „kwalifikujących się hektarów” (trwałych pastwisk), obiektywizując ogólne sytuacje, w których domniemywa się sztuczność utworzenia przez beneficjenta warunków uzyskania płatności bez wykazywania w konkretny sposób i w związku z konkretnym rolnikiem, działalności wykonywanej przez owego rolnika i jego zachowania?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 (Dz.U. L 270, s. 1).


title: Sprawa C-213/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht München (Niemcy) w dniu 18 kwietnia 2016 r. – Postępowanie karne przeciwko Tanji Reiter

text:
               18.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht München (Niemcy) w dniu 18 kwietnia 2016 r. – Postępowanie karne przeciwko Tanji Reiter
   (Sprawa C-213/16)
   (2016/C 260/25)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht München

      Strony w postępowaniu głównym

   Tanja Reiter

      Druga strona postępowania: Staatsanwaltschaft München I

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 2 i art. 6 ust. 1 i 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/13/UE (1) z dnia 22 maja 2012 r. sprzeciwiają się przepisowi państwa członkowskiego, który w ramach postępowania karnego nakłada na oskarżonego, który nie ma miejsca zamieszkania w tym państwie członkowskim obowiązek ustanowienia pełnomocnika do doręczeń dla celów wydanego względem niego wyroku nakazowego, nawet jeżeli w następstwie tego oskarżony nie ma możliwości wykorzystania w całości terminu na wniesienie sprzeciwu od wyroku nakazowego, ale nie ma on także adresu, pod który można mu doręczyć wyrok nakazowy w sposób możliwy do udowodnienia, a imienne wskazanie pełnomocnika do doręczeń umożliwia mu informowanie na bieżąco pełnomocnika do doręczeń, pod jaki adres może być wysłany wyrok nakazowy za pisemnym potwierdzeniem odbioru

               2)

               Czy art. 2 ust. 1 i art. 6 ust. 1 i 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/13/UE z dnia 22 maja 2012 r. sprzeciwiają się przepisowi państwa członkowskiego, który w ramach postępowania karnego nakłada na oskarżonego, który nie ma miejsca zamieszkania w tym państwie członkowskim obowiązek ustanowienia pełnomocnika do doręczeń dla celów wydanego względem niego wyroku nakazowego, a bieg terminu do wniesienia sprzeciwu rozpoczyna się już z chwilą doręczenia pełnomocnikowi do doręczeń, jeżeli oskarżony w przypadku tak obliczonego uchybienia terminu może wnosić o przywrócenie terminu, a za uzasadnienie wystarczy to, że wyrok nakazowy został mu przekazany, i po przekazaniu wniósł on w terminie sprzeciw, czyli jeżeli może on później skorzystać z nieskróconego terminu do wniesienia sprzeciwu dzięki przywróceniu terminu, nawet jeżeli ustawa przewiduje zasadę wykonalności wyroku nakazowego z upływem terminu.

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/13/UE z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie prawa do informacji w postępowaniu karnym, Dz.U. L 142, s.1.


title: Sprawa C-425/06: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 21 lutego 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione — Włochy) — Ministero dell'Economia e delle Finanze przeciwko Part Service Srl, w likwidacji (Szósta dyrektywa VAT — Artykuły 11 część A ust. 1 lit. a) oraz 13 część B lit. a) i d) — Leasing — Sztuczny podział świadczenia na kilka elementów — Skutki — Zmniejszenie podstawy opodatkowania — Zwolnienia — Praktyki stanowiące nadużycie — Przesłanki)

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/6

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 21 lutego 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione — Włochy) — Ministero dell'Economia e delle Finanze przeciwko Part Service Srl, w likwidacji
   (Sprawa C-425/06) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Artykuły 11 część A ust. 1 lit. a) oraz 13 część B lit. a) i d) - Leasing - Sztuczny podział świadczenia na kilka elementów - Skutki - Zmniejszenie podstawy opodatkowania - Zwolnienia - Praktyki stanowiące nadużycie - Przesłanki)
   (2008/C 92/09)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Corte suprema di cassazione
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ministero dell'Economia e delle Finanze

      Strona pozwana: Part Service Srl, w likwidacji
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Corte suprema di cassazione — Wykładnia dyrektywy 77/388/EWG: Szósta dyrektywa Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, str. 1) — Czynność najmu podzielona na kilka różnych umów i skutkująca uzyskaniem korzyści podatkowej — Wykładnia pojęcia nadużycia prawa zdefiniowanego w wyroku Trybunału w sprawie C-255/02 Halifax i in.
   Sentencja

               1)

               Szóstą dyrektywę Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku należy interpretować w ten sposób, że można stwierdzić istnienie praktyk stanowiących nadużycie, gdy uzyskanie korzyści podatkowej stanowi zasadniczy cel danej lub danych czynności.

               2)

               Do sądu krajowego należy ustalenie, w świetle wskazówek dotyczących wykładni przedstawionych w niniejszym wyroku, czy dla celów zastosowania podatku VAT czynności takie jak będące przedmiotem sporu przed tym sądem mogą być uważane za praktyki stanowiące nadużycie w świetle szóstej dyrektywy 77/388.

      (1)  Dz.U. C 326 z 30.12.2006.


title: Sprawa T-36/14: Postanowienie Sądu z dnia 6 stycznia 2015 r. – St’art i in./Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności – Program „European Creative Industries Alliance” – Projekt „C I Factor” mający na celu wprowadzenie nowych instrumentów służących wspieraniu finansowania przedsiębiorstw z branży kultury i branży twórczej – Decyzja o zakończeniu projektu – Akt wpisujący się w ramy czysto umowne, z którymi jest nierozerwalnie związany – Niedopuszczalność)

text:
               2.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/35

      Postanowienie Sądu z dnia 6 stycznia 2015 r. – St’art i in./Komisja
      (Sprawa T-36/14) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Program „European Creative Industries Alliance” - Projekt „C I Factor” mający na celu wprowadzenie nowych instrumentów służących wspieraniu finansowania przedsiębiorstw z branży kultury i branży twórczej - Decyzja o zakończeniu projektu - Akt wpisujący się w ramy czysto umowne, z którymi jest nierozerwalnie związany - Niedopuszczalność)
      (2015/C 073/45)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strony skarżące: St’art – Fonds d’investissement dans les entreprises culturelles (Mons, Belgia); Stichting Cultuur – Ondernemen (Amsterdam, Niderlandy), oraz Angel Capital Innovations Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci L. Dehin i C. Brüls)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Delaude, J. Estrada de Solà i S. Lejeune, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga o stwierdzenie nieważności, po pierwsze, „dorozumianej decyzji Komisji, której data wydania jest nieznana”, o zakończeniu projektu „C-I Factor SI2.609157-2/G/ENT/CIP/11/C/N03C011” i w konsekwencji o zaprzestaniu udzielania subsydium przyznanego konsorcjum utworzonemu przez skarżące, a po drugie, „potwierdzającej ją wprost decyzji” wydanej w dniu 29 listopada 2013 r.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  St’art – Fonds d’investissement dans les entreprises culturelles, Stichting Cultuur – Ondernemen i Angel Capital Innovations Ltd pokrywają koszty własne, jak również koszty poniesione przez Komisję Europejską.

         (1)  Dz.U. C 135 z 5.5.2014.


title: Sprawa T-70/07: Skarga wniesiona w dniu 26 lutego 2007 r. — Cantieri Navali Termoli przeciwko Komisji

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/52

         Skarga wniesiona w dniu 26 lutego 2007 r. — Cantieri Navali Termoli przeciwko Komisji
   (Sprawa T-70/07)
   (2007/C 95/106)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Cantieri Navali Termoli SpA (Termoli, Włochy) (przedstawiciel: B. Daniela Mammarella, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Niniejsza skarga skierowana jest przeciwko decyzji Komisji z dnia 4 lipca 2006 r. dotyczącej pomocy państwa, którą Włochy zamierzają udzielić Cantieri Navali Termoli SpA [nr C 48/2004 (ex N 595/2003)] (1), w której Komisja uznała za pomoc państwa niezgodną ze wspólnym rynkiem pomoc operacyjną przewidzianą w art. 3 rozporządzenia w sprawie przemysłu stoczniowego (2), którą Włochy zamierzały przyznać skarżącej w odniesieniu do statku C.180 (dawny C.173), i w której Komisja odmówiła przedłużenia o dziesięć miesięcy terminu dostawy statku, stwierdzając że przyczyny opóźnienia wskazane przez skarżącą (wpływ wydarzeń z dnia 11 września 2001 r. w Nowym Jorku, konieczność zmian technicznych, wystąpienie klęsk żywiołowych) nie spełniły wymogów przepisu art. 3 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia w sprawie przemysłu stoczniowego.
   Na poparcie swoich żądań skarżąca podnosi:

               a)

               Uchybienie formalne polegające na braku uzasadnienia w odniesieniu do:

                           —

                           twierdzenia, że wydarzenia z dnia 11 września były bez związku przyczynowego z niniejszą sprawą. W tym zakresie uznano, że w przeciwieństwie do sektora budowy statków wycieczkowych, sektor budowy statków, w którym skarżąca działa — mianowicie sektor budowy chemikaliowców i tankowców — nie ucierpiał wskutek tych wydarzeń;

                           —

                           twierdzenia, że nie wykazano wpływu klęsk żywiołowych, które dotknęły obszar, na którym działa skarżąca;

                           —

                           konieczności wprowadzenia zmian technicznych do konstrukcji.

               b)

               Oczywisty błąd w ocenie faktów, które państwo włoskie przytoczyło w celu uzasadnienia i udowodnienia nagłego przerwania programu prac, poprzez nieuzasadnione rozróżnienie między rynkami chemicznymi a innymi sektorami okrętowymi w celu zastosowania przepisów wspólnotowych w tym zakresie, a także poprzez częściową, abstrakcyjną i oderwaną od kontekstu interpretację raportu przygotowanego przez instytut Clarkson Research w listopadzie 2003 r., któremu przyznano decydujące znaczenie bez przeprowadzenia praktycznej i opartej na dokumentach kontroli.

               (c)

               Nadużycie władzy z uwagi na brak oceny na podstawie faktów i w związku z cechami i okolicznościami danej sprawy, czy przedłużenie jedynie o dziesięć miesięcy, o które zwróciła się skarżąca, mogło mieć wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi, a tym samym brak oceny zgodności rozpatrywanej pomocy operacyjnej ze wspólnotowymi regułami konkurencji.

      (1)  Dz.U. L 283 z 28.12.2006, str. 53.

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1540/98 w sprawie pomocy dla przemysłu stoczniowego (Dz.U. L 202 z 18.7.1998, str. 1).


title: Sprawa T-104/11: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2011 r. — Ferrari przeciwko OHIM (PERLE')

text:
               9.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/20

         Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2011 r. — Ferrari przeciwko OHIM (PERLE')
   (Sprawa T-104/11)
   2011/C 113/39
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Ferrari F.lli SpA (Trydent, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci P. Perani i G. Ghisletti)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM w sprawie R 1249/2010-2 wydanej w dniu 8 grudnia 2010 r. i doręczonej w dniu 17 grudnia 2010 r.;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny międzynarodowy znak towarowy (nr W 10510030) zawierający element słowny „PERLE'” dla towarów należących do klas 3, 25 i 33, w odniesieniu do którego skarżąca zwróciła się o przyznanie ochrony wspólnotowej

      Decyzja eksperta: Częściowe oddaleniu wniosku o przyznanie ochrony

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Błędne zastosowanie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-379/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Sicilia (Włochy) w dniu 21 sierpnia 2008 r. — ERG Raffinerie Mediterranee SpA i inni przeciwko Ministero dello Sviluppo Economico i inni

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Sicilia (Włochy) w dniu 21 sierpnia 2008 r. — ERG Raffinerie Mediterranee SpA i inni przeciwko Ministero dello Sviluppo Economico i inni
   (Sprawa C-379/08)
   (2008/C 301/27)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Tribunale Amministrativo Regionale per la Sicilia
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: ERG Raffinerie Mediterranee SpA i inni

      Strona pozwana: Ministero dello Sviluppo Economico i inni
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wspólnotowa dyrektywa w sprawie odszkodowania za szkody wyrządzone w środowisku naturalnym (dyrektywa 2004/35/WE (1) z dnia 21 kwietnia 2004 r., w szczególności art. 7 i cytowany w nim załącznik II) sprzeciwia się obowiązywaniu przepisów krajowych, które umożliwiają administracji publicznej narzucenie jako „racjonalnych środków zaradczych” działań w zakresie matryc środowiskowych (które obejmują w niniejszym przypadku, „fizyczne odgraniczenie” wód gruntowych na całej długości brzegu morskiego), które różnią się od środków przyjętych wcześniej w wyniku przeprowadzonego na zasadach kontradyktoryjnych dochodzenia, zatwierdzonych, wykonanych i będących w toku;

               2)

               Czy wskazana dyrektywa sprzeciwia się obowiązywaniu przepisów krajowych, które umożliwiają administracji publicznej narzucenie z urzędu takich wymogów, bez dokonania oceny warunków występujących na danym obszarze, kosztów w stosunku do racjonalnie możliwych do przewidzenia korzyści, możliwych lub prawdopodobnych szkód ubocznych oraz skutków w odniesieniu do zdrowia i bezpieczeństwa publicznego oraz czasu niezbędnego dla ich realizacji;

               3)

               Czy, uwzględniając wyjątkową sytuację występującą na obszarze o szczególnym narodowym znaczeniu w Priolo, wskazana dyrektywa sprzeciwia się obowiązywaniu przepisów krajowych, które umożliwiają administracji publicznej narzucenie z urzędu wymogów takich jak warunki zezwolenia na zgodne z prawem wykorzystanie terenów, które nie są bezpośrednio związane z rekultywacją, w zakresie w jakim tereny te zostały już poddane rekultywacji lub nie są zanieczyszczone, znajdujących się na obszarze o szczególnym narodowym znaczeniu w Priolo.

      (1)  Dz.U. L 143, s. 56.


title: Sprawa T-349/16: Postanowienie Sądu z dnia 3 lutego 2017 r. – Bank Saderat Iran/Rada

text:
               10.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/50

         Postanowienie Sądu z dnia 3 lutego 2017 r. – Bank Saderat Iran/Rada
   (Sprawa T-349/16) (1)

   (2017/C 112/69)
   Język postępowania: angielski
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 305 z 22.8.2016.


title: Sprawa T-134/12: Postanowienie Sądu z dnia 13 stycznia 2014 r. — Investigación y Desarrollo en Soluciones y Servicios IT przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie — Umowy dotyczące pomocy finansowej Unii na rzecz projektów w dziedzinie badań i rozwoju — Zarzut niedopuszczalności — Brak zmiany kwalifikacji żądań — Niedopuszczalność)

text:
               8.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/21

      Postanowienie Sądu z dnia 13 stycznia 2014 r. — Investigación y Desarrollo en Soluciones y Servicios IT przeciwko Komisji
      (Sprawa T-134/12) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie - Umowy dotyczące pomocy finansowej Unii na rzecz projektów w dziedzinie badań i rozwoju - Zarzut niedopuszczalności - Brak zmiany kwalifikacji żądań - Niedopuszczalność)
      (2014/C 71/38)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Investigación y Desarrollo en Soluciones y Servicios IT, SA (Alicante, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokat M. Jiménez Perona)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal i B. Conte, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów J. Rivasa Andrésa i X. Garcíę Garcíę)

         Przedmiot

      Po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji zawartej w piśmie Komisji z dnia 13 stycznia 2012 r., dotyczącej uiszczenia kwot wskazanych w notach obciążeniowych odnoszących się do sprawozdania z kontroli, której została poddana skarżąca, oraz, po drugie, oparte na odpowiedzialności pozaumownej żądanie zasądzenia od Komisji odszkodowania w wysokości 732 768 EUR.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona.

                  2)

                  Investigación y Desarrollo en Soluciones y Servicios IT, SA pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Komisję Europejską, w tym również koszty związane z postępowaniem w przedmiocie środka tymczasowego.

         (1)  Dz.U. C 157 z 2.6.2012.


title: Sprawa F-13/15: Skarga wniesiona w dniu 26 stycznia 2015 r. – ZZ i in./Komisja

text:
               16.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/50

         Skarga wniesiona w dniu 26 stycznia 2015 r. – ZZ i in./Komisja
   (Sprawa F-13/15)
   (2015/C 089/62)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ i in. (przedstawiciele: adwokaci J.N. Louis, R. Metz, N. de Montigny, D. Verbeke i T. Van Lysebeth)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji ustalających uprawnienia skarżących w zakresie zwrotu kosztów corocznych podróży na podstawie art. 8 załącznika VII do regulaminu pracowniczego, zmienionego rozporządzeniem nr1023/2013 Parlamentu i Rady z dnia 22 października 2013 r. w sprawie zmiany regulaminu pracowniczego urzędników i WZIP.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że art. 8 załącznika VII do regulaminu pracowniczego jest niezgodny z prawem i nie znajduje zastosowania;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykluczających jakikolwiek zwrot kosztów corocznych podróży skarżących począwszy od 2014 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami.


title: Sprawa C-577/14 P: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 16 lutego 2017 r. – Brandconcern BV/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) [Odwołanie — Znak towarowy Unii Europejskiej — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Artykuł 51 ust. 2 — Słowny znak towarowy LAMBRETTA — Rzeczywiste używanie znaku towarowego — Wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku — Stwierdzenie częściowego wygaśnięcia prawa do znaku — Komunikat nr 2/12 prezesa EUIPO — Ograniczenie w czasie skutków wyroku Trybunału]

text:
               10.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/3

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 16 lutego 2017 r. – Brandconcern BV/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)
   (Sprawa C-577/14 P) (1)

   ([Odwołanie - Znak towarowy Unii Europejskiej - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Artykuł 51 ust. 2 - Słowny znak towarowy LAMBRETTA - Rzeczywiste używanie znaku towarowego - Wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku - Stwierdzenie częściowego wygaśnięcia prawa do znaku - Komunikat nr 2/12 prezesa EUIPO - Ograniczenie w czasie skutków wyroku Trybunału])
   (2017/C 112/03)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Brandconcern BV (przedstawiciele: A. von Mühlendahl i H. Hartwig, Rechtsanwälte, G. Casucci, N. Ferretti i C. Galli, avvocati)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik), Scooters India Ltd (przedstawiciele: C. Wolfe, solicitor, oraz B. Brandreth i A. Edwards-Stuart, barristers)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Brandconcern BV zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 89 z 16.3.2015.


title: Sprawa C-186/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Judicial de Braga (Portugalia) w dniu 23 kwietnia 2012 r. — Impacto Azul, Lda przeciwko BPSA 9 — Promoção e Desenvolvimento de Investimentos Imobiliários, SA i in.

text:
               21.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Judicial de Braga (Portugalia) w dniu 23 kwietnia 2012 r. — Impacto Azul, Lda przeciwko BPSA 9 — Promoção e Desenvolvimento de Investimentos Imobiliários, SA i in.
   (Sprawa C-186/12)
   2012/C 217/11
   Język postępowania: portugalski

      Sąd krajowy

   Tribunal Judicial de Braga

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Impacto Azul, Lda

      Strona pozwana: BPSA 9 — Promoção e Desenvolvimento de Investimentos Imobiliários, SA, Bouygues Imobiliária, SGPS, Lda, Bouygues Immobilier SA, Aniceto Fernandes Viegas, Óscar Cabanez Rodriguez

      Pytania prejudycjalne

   Czy sprzeczne z prawem wspólnotowym, a dokładniej z art. 49 TFUE w świetle wykładni nadanej temu przepisowi przez Trybunał Sprawiedliwości [Unii Europejskiej], jest wyłączenie stosowania systemu przewidzianego w art. 501 CSC [Código das Sociedades Comericias] do spółek z siedzibą w innym państwie członkowskim na podstawie systemu przewidzianego w art. 481 ust. 2, CSC?


title: Sprawa C-436/06: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 18 grudnia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg — Niemcy) — Per Grønfeldt, Tatiana Grønfeldt przeciwko Finanzamt Hamburg-Am Tierpark (Swobodny przepływ kapitału — Opodatkowanie — Podatki dochodowe — Przepisy krajowe dotyczące opodatkowania zysków osiągniętych ze zbycia udziałów (akcji) spółek kapitałowych)

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/23

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 18 grudnia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg — Niemcy) — Per Grønfeldt, Tatiana Grønfeldt przeciwko Finanzamt Hamburg-Am Tierpark
   (Sprawa C-436/06) (1)

   (Swobodny przepływ kapitału - Opodatkowanie - Podatki dochodowe - Przepisy krajowe dotyczące opodatkowania zysków osiągniętych ze zbycia udziałów (akcji) spółek kapitałowych)
   (2008/C 51/36)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Finanzgericht Hamburg
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Per Grønfeldt, Tatiana Grønfeldt

      Strona pozwana: Finanzamt Hamburg-Am Tierpark
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Finanzgericht Hamburg — Wykładnia art. 56 WE — Opodatkowanie zysków ze zbycia udziałów w spółkach kapitałowych — Przepisy krajowe uzależniające opodatkowanie od warunku posiadania udziału kapitałowego w spółce wynoszącego co najmniej 10 %, jeżeli spółka podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych w tym państwie członkowskim, a wynoszącego co najmniej 1 %, gdy spółka ma siedzibę w innym państwie członkowskim
   Sentencja
   Artykuł 56 WE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie stosowaniu przepisów państwa członkowskiego, takich jak rozpatrywane w sprawie przed sądem krajowym, na mocy których zyski osiągnięte z tytułu zbycia udziałów lub akcji w spółce kapitałowej z siedzibą w innym państwie członkowskim są niezwłocznie opodatkowane w 2001 r. w przypadku, gdy w ciągu ostatnich pięciu lat zbywca posiadał — bezpośrednio lub pośrednio — udział w kapitale spółki wynoszący co najmniej 1 %, podczas gdy zyski osiągnięte z tytułu zbycia na takich samych warunkach udziałów lub akcji w spółce kapitałowej z siedzibą w tym pierwszym państwie członkowskim, podlegającej nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w zakresie podatku od osób prawnych, są opodatkowane w 2001 r. tylko w przypadku posiadania istotnego udziału wynoszącego przynajmniej 10 %.

      (1)  Dz.U. C 326 z 30.12.2006.


title: Sprawa C-488/06 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) wydanego w dniu 7 września 2006 r. w sprawie T-168/04 L & D, S.A. przeciwko OHIM, wniesione w dniu 27 listopada 2006 r. przez L & D, S.A.

text:
               27.1.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 20/12

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) wydanego w dniu 7 września 2006 r. w sprawie T-168/04 L & D, S.A. przeciwko OHIM, wniesione w dniu 27 listopada 2006 r. przez L & D, S.A.
   (Sprawa C-488/06 P)
   (2007/C 20/18)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Wnoszący odwołanie: L & D, S.A. (przedstawiciel: adwokat S. Miralles Miravet)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) i Julius Sämann Ltd
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji w całości,

               —

               stwierdzenie nieważności pkt 1 i 3 sentencji decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 marca 2004 r., w zakresie w jakim po pierwsze uchylono częściowo decyzję Wydziału Sprzeciwów i odmówiono rejestracji zgłoszonego znaku towarowego dla towarów należących do klas 3 i 5 oraz po drugie obciążono każdą ze stron kosztami poniesionymi przez nie w postępowaniu w sprawie sprzeciwu i w postępowaniu odwoławczym,

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 (1)

   Sąd Pierwszej Instancji naruszył art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94, stwierdzając: (i) że wcześniejszy wspólnotowy znak towarowy nr 91.991 uzyskał charakter odróżniający; (ii) że graficzny znak towarowy zawierający element słowny „Aire Limpio”, o którego rejestrację wniesiono (zgłoszenie nr 252.288) i wcześniejszy wspólnotowy znak towarowy nr 91.991 są podobne; (iii) że istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.
   Naruszenie art. 7 rozporządzenia nr 40/94
   Wydział Sprzeciwów OHIM (decyzja z dnia 25 lutego 2003 r.) i Izba Odwoławcza (decyzja z dnia 15 marca 2004 r.) ograniczyli się w dokonanym przez nich badaniu do znaku towarowego, o którego rejestrację wniesiono („Aire Limpio” — zgłoszenie nr 252.288), i do wcześniejszego wspólnotowego znaku towarowego nr 91.991. Jednak Sąd Pierwszej Instancji oparł się również na dokumentach dotyczących innych znaków towarowych, a w szczególności odnoszących się do międzynarodowego znaku towarowego nr 328.915 „ABRE MAGIQUE”. W konsekwencji uzasadnienie zaskarżonego wyroku odnosi się do znaku towarowego, który sam pozwany wykluczył z analizy porównawczej przeprowadzonej w celu ustalenia istnienia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd. W ten sposób wnosząca odwołanie nie mogła bronić się w wystarczający sposób wobec twierdzeń i danych dotyczących innych znaków, różniących się od wspólnotowego znaku towarowego nr 91.991, na których oparte zostało rozstrzygnięcie zaskarżonego wyroku Sądu Pierwszej Instancji.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1).


title: Sprawa T-290/12: Wyrok Sądu z dnia 22 kwietnia 2015 r. – Polska/Komisja (Rolnictwo — Wspólna organizacja rynków — Sektor owoców i warzyw oraz sektor przetworzonych owoców i warzyw — Pomoc dla grup producentów — Ograniczenie wkładu finansowego Unii — Pewność prawa — Uzasadnione oczekiwania — Obowiązek uzasadnienia — Lojalna współpraca)

text:
               8.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/11

         Wyrok Sądu z dnia 22 kwietnia 2015 r. – Polska/Komisja
   (Sprawa T-290/12) (1)

   ((Rolnictwo - Wspólna organizacja rynków - Sektor owoców i warzyw oraz sektor przetworzonych owoców i warzyw - Pomoc dla grup producentów - Ograniczenie wkładu finansowego Unii - Pewność prawa - Uzasadnione oczekiwania - Obowiązek uzasadnienia - Lojalna współpraca))
   (2015/C 190/12)
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: początkowo B. Majczyna i M. Szpunar, następnie B. Majczyna i K. Straś, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo N. Donnelly, B. Schima i D. Milanowska, następnie B. Schima i D. Milanowska, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności art. 1 pkt 2–4, 6, 12 i 13, art. 2 ust. 1–3 w związku z art. 3, jak też załączników I i II do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 302/2012 z dnia 4 kwietnia 2012 r. zmieniającego rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 543/2011 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw (Dz.U. L 99, s. 21).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Rzeczpospolita Polska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 250 z 18.8.2012.


title: Sprawa C-510/07: Skarga wniesiona w dniu 21 listopada 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/32

         Skarga wniesiona w dniu 21 listopada 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-510/07)
   (2008/C 22/58)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Rozet i B. Schima, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując wszelkich odpowiednich przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych w celu utrzymania w sposób ciągły, na terytorium Wspólnoty, poziomu zapasów produktów ropopochodnych dla drugiej kategorii produktów ropopochodnych wyszczególnionych w art. 2, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 1 ust. 1 dyrektywy Rady68/414/EWG z dnia 20 grudnia 1968 r. nakładającej na państwa członkowskie EWG obowiązek utrzymywania minimalnych zapasów surowej ropy naftowej i/lub produktów ropopochodnych (1);

               —

               obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W uzasadnieniu swej skargi Komisja zarzuca pozwanej częste nieprzestrzeganie obowiązku utrzymywania zapasów produktów ropopochodnych, ustanowionego dyrektywą 68/414/EWG, zmienioną a następnie skodyfikowaną przez dyrektywę Rady 2006/67/WE z dnia 24 lipca 2006 r. (2), w odniesieniu do produktów z drugiej kategorii przewidzianej tą dyrektywą a mianowicie oleju gazowego, oleju napędowego, nafty oświetleniowej i materiałów pędnych do silników lotniczych na bazie nafty. Komisja podnosi w szczególności, że występuje rozbieżność — czasem istotna —pomiędzy danymi dotyczącymi krajowej konsumpcji wspomnianych produktów, dostarczonymi przez pozwaną w ramach miesięcznych sprawozdań a danymi, którymi dysponuje Komisja za pośrednictwem Eurostatu.

      (1)  Dz.U. L 308, str. 14.

      (2)  Dz.U. L 217, str. 8.


title: Sprawa T-540/10: Wyrok Sądu z dnia 31 stycznia 2013 r. — Hiszpania przeciwko Komisji (Fundusz spójności — Zmniejszenie wymiaru pomocy finansowej przyznanej początkowo z Funduszu na cztery etapy realizacji projektu budowy pewnych odcinków linii kolei dużych prędkości łączącej Madryt i granicę francuską — Termin na przyjęcie decyzji — Artykuł H ust. 2 załącznika II rozporządzenia (WE) nr 1164/94 — Artykuł 18 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1386/2002 — Prace lub usługi uzupełniające — Pojęcie „nieprzewidzianych okoliczności” — Artykuł 20 ust. 2 lit. f) dyrektywy 93/38/EWG)

text:
               16.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/13

         Wyrok Sądu z dnia 31 stycznia 2013 r. — Hiszpania przeciwko Komisji
   (Sprawa T-540/10) (1)

   (Fundusz spójności - Zmniejszenie wymiaru pomocy finansowej przyznanej początkowo z Funduszu na cztery etapy realizacji projektu budowy pewnych odcinków linii kolei dużych prędkości łączącej Madryt i granicę francuską - Termin na przyjęcie decyzji - Artykuł H ust. 2 załącznika II rozporządzenia (WE) nr 1164/94 - Artykuł 18 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1386/2002 - Prace lub usługi uzupełniające - Pojęcie „nieprzewidzianych okoliczności” - Artykuł 20 ust. 2 lit. f) dyrektywy 93/38/EWG)
   2013/C 79/21
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: początkowo M. Muñoz Pérez, a następnie A. Rubio González, abogados del Estado)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Pardo Quintillán i D. Recchia, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Tytułem żądania głównego, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2010) 6154 z dnia 13 września 2010 r. obniżającej wymiar pomocy finansowej przyznanej z Funduszu Spójności na etapy projektu zatytułowane „Dostawa i instalacja infrastruktury kolejowej na linii kolei dużych prędkości Madryt-Saragossa-Barcelona-Granica francuska. Odcinek Madryt-Lérida.” (CCI 2001.ES.16.C.PT.005), „Linia kolei dużych prędkości Madryt-Saragossa-Barcelona-Granica francuska. Odcinek Lérida-Martorell (platforma). Pododcinek X-B (Avinyonet del Penedés-Sant Sadurní d’Anoia)” (CCI 2001.ES.16.C.PT.008), „Linia kolei dużych prędkości Madryt-Saragossa-Barcelona-Granica francuska. Odcinek Lérida-Martorell (platforma). Pododcinki XI-A i XI-B (Sant Sadurní d’Anoia-Gelida)” (CCI 2001.ES.16.C.PT.009), „Linia kolei dużych prędkości Madryt-Saragossa-Barcelona-Granica francuska. Odcinek Lérida-Martorell (platforma). Pododcinek IX-C” (CCI 2001.ES.16.C.PT.010) i, tytułem ewentualnym, żądanie częściowego stwierdzenia nieważności tej decyzji w zakresie dotyczącym korekt zastosowanych w odniesieniu do zmian wynikających z przekroczenia progów emisji hałasu (pododcinek IX-A), ze zmiany ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Santa Oliva (Hiszpania) (pododcinek IX-A) oraz z różnic w warunkach geotechnicznych (pododcinki X-B, XI-A, XI-B i IX-C), skutkujące zmniejszeniem kwot zadecydowanych przez Komisję korekt do 2 348 201,96 EUR.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 30 z 29.1.2011


title: Sprawa C-202/15: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 18 maja 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Regionale di Milano – Włochy) – Agenzia delle Entrate – Direzione Regionale Lombardia Ufficio Contenzioso/H3G SpA

text:
               28.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/28

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 18 maja 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Regionale di Milano – Włochy) – Agenzia delle Entrate – Direzione Regionale Lombardia Ufficio Contenzioso/H3G SpA
   (Sprawa C-202/15) (1)

   (2017/C 283/38)
   Język postępowania: włoski
   Prezes pierwszej izby Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 262 z 10.8.2015.


title: Sprawa C-379/12: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 16 maja 2013 r. — Arav Holding Srl przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Słowny znak towarowy H.EICH — Sprzeciw właściciela wcześniejszego graficznego znaku towarowego H- SILVIAN HEACH — Odmowa rejestracji)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/48

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 16 maja 2013 r. — Arav Holding Srl przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa C-379/12) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Słowny znak towarowy H.EICH - Sprzeciw właściciela wcześniejszego graficznego znaku towarowego H- SILVIAN HEACH - Odmowa rejestracji)
   2013/C 225/85
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Arav Holding Srl (przedstawiciel: R. Bocchini, avvocato)

      Druga strona postępowania: H.Eich Srl (przedstawiciele: D. Mainini, T. Rubin, A. Masetti Zannini de Concina, M. Bucarelli i G. Petrocchi, avvocati), Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) z dnia 19 czerwca 2012 r. w sprawie T-557/10 H.Eich przeciwko OHIM — Arav, którym Sąd stwierdził nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 9 września 2010 wydanej w postępowaniu w sprawie sprzeciwu między Arav Holding Srl i H.Eich Srl (sprawa R 1411/2009-1) — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Błąd w ocenie podobieństwa spornych znaków towarowych — Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1994 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 11 z 1994, s. 1)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Arav Holding Srl zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 303 z 6.10.2012.


title: Sprawa C-375/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Treviso (Włochy) w dniu 18 sierpnia 2008 r. — Postępowanie karne przeciwko Luigi Pontini, Emanuele Rech, Dino Bonora, Giovanni Forato, Laura Forato, Adele Adami, Ivo Colomberotto

text:
               20.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 327/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Treviso (Włochy) w dniu 18 sierpnia 2008 r. — Postępowanie karne przeciwko Luigi Pontini, Emanuele Rech, Dino Bonora, Giovanni Forato, Laura Forato, Adele Adami, Ivo Colomberotto
   (Sprawa C-375/08)
   (2008/C 327/11)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Tribunale di Treviso
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym
   Luigi Pontini, Emanuele Rech, Dino Bonora, Giovanni Forato, Laura Forato, Adele Adami, Ivo Colomberotto
   Pytanie prejudycjalne
   Czy przepisy wspólnotowe, a w szczególności rozporządzenie WE nr 1254/1999 (1) w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny uzależniają przyznanie pomocy finansowej na korzystanie z obszarów przeznaczonych na paszę od istnienia tytułu własności lub innych tytułów prawnych, które uzasadniają korzystanie z rzeczonych obszarów.

      (1)  Dz.U. L 160, s. 21.


title: Sprawa T-192/13: Postanowienie Sądu z dnia 17 października 2013 r. — Transworld Oil Computer Centrum i in. przeciwko Eurojust

text:
               7.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 359/20

         Postanowienie Sądu z dnia 17 października 2013 r. — Transworld Oil Computer Centrum i in. przeciwko Eurojust
   (Sprawa T-192/13) (1)

   2013/C 359/37
   Język postępowania: niderlandzki
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 171 z 15.6.2013.


title: Wykreślenie sprawy C-424/03

text:
               18.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/11

         Wykreślenie sprawy C-424/03 (1)

   (2004/C 314/25)
   Postanowieniem z dnia 23 września 2004 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-424/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii.

      (1)  Dz.U. C 275 z 15.11.2003.


title: Sprawa T-167/17: Skarga wniesiona w dniu 16 marca 2017 r. – RV/Komisja

text:
               8.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 144/56

         Skarga wniesiona w dniu 16 marca 2017 r. – RV/Komisja
   (Sprawa T-167/17)
   (2017/C 144/76)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: RV (przedstawiciele: adwokaci J.N. Louis i N. De Montigny)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji dyrektora generalnego DG ds. Zasobów Ludzkich i Bezpieczeństwa z dnia 21 grudnia 2016 r., na mocy której skarżący został z urzędu urlopowany w interesie służby na podstawie art. 42c ust. 5 regulaminu pracowniczego oraz przeniesiony na emeryturę z dniem 1 kwietnia 2017 r.;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia istotnych wymogów proceduralnych oraz niezgodności z prawem nieuregulowanej w przepisach delegacji uprawnień organu powołującego celem zastosowania art. 42c regulaminu pracowniczego. Zarzut ten dotyczy również naruszenia zasady równego traktowania i zakazu dyskryminacji.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący niezgodności z prawem art. 42c regulaminu pracowniczego, ponieważ narusza on motywy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, EURATOM) nr 1023/2013 z dnia 22 października 2013 r. zmieniającego regulamin pracowniczy urzędników Unii Europejskiej i warunki zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej (Dz. U. 2013 L 287, s. 15), a w szczególności możliwość zezwolenia urzędnikom na wykonywanie pracy do ukończenia 67 lub, w drodze wyjątku, 70 lat.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności, zasady uzasadnionych oczekiwań oraz obowiązku staranności. Zarzut ten dotyczy również istnienia w rozpatrywanej sprawie oczywistego błędu w ocenie.


title: Sprawa T-157/15: Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2017 r. – Estonia/Komisja (EFRG i EFRROW — Wydatki wyłączone z finansowania — Wydatki poniesione przez Estonię — Wzajemna zgodność — Obowiązek uzasadnienia — Proporcjonalność — Zasada dobrej administracji — Pewność prawa)

text:
               28.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/33

         Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2017 r. – Estonia/Komisja
   (Sprawa T-157/15) (1)

   ((EFRG i EFRROW - Wydatki wyłączone z finansowania - Wydatki poniesione przez Estonię - Wzajemna zgodność - Obowiązek uzasadnienia - Proporcjonalność - Zasada dobrej administracji - Pewność prawa))
   (2017/C 283/48)
   Język postępowania: estoński

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Estońska (przedstawiciele: początkowo K. Kraavi-Käerdi, następnie N. Grünberg, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Sauka i E. Randvere, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie oparte na art. 263 TFUE i mające na celu stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2015/103 z dnia 16 stycznia 2015 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. 2015, L 16, s. 33) w zakresie, w jakim decyzja ta wyłącza wydatki poniesione przez Republikę Estońską na kwotę 691 746,53 EUR.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Estońska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 190 z 8.6.2015.


title: Sprawa C-81/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 26 listopada 2015 r. w sprawie T-461/13, Hiszpania/Komisja, wniesione w dniu 12 lutego 2016 r. przez Królestwo Hiszpanii

text:
               4.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/21

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 26 listopada 2015 r. w sprawie T-461/13, Hiszpania/Komisja, wniesione w dniu 12 lutego 2016 r. przez Królestwo Hiszpanii
   (Sprawa C-81/16 P)
   (2016/C 118/22)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: A. Rubio González, pełnomocnik)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uwzględnienie odwołania i uchylenie wyroku Sądu z dnia 26 listopada 2015 r. w sprawie T-461/13, Królestwo Hiszpanii/Komisja Europejska;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2014/489/UE (1) z dnia 19 czerwca 2013 r. w sprawie pomocy państwa SA.28599 [C 23/10) (ex NN 36/10, ex CP 163/09)] wdrożonej przez Królestwo Hiszpanii na rzecz rozwinięcia naziemnej telewizji cyfrowej na obszarach oddalonych i mniej zurbanizowanych (poza regionem Kastylia-La Mancha);

               —

               obciążenie drugiej trony postępowania kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Naruszenie prawa dotyczące kontroli państw członkowskich w odniesieniu do definiowania i stosowania pojęcia usługi w ogólnym interesie gospodarczym. Odnośnie do pierwszej z przesłanek ustanowionych w wyroku Altmark (2) Sąd odmówił zweryfikowania, czy Komisja zbadała wszystkie elementy mające znaczenie dla dokonania oceny definicji usługi publicznej. Sąd nie zbadał także, czy Komisja przeanalizowała wszystkie elementy mające znaczenie dla dokonania oceny, czy spełniona została czwarta z przesłanek określonych w wyroku Altmark. W ten sposób Sąd naruszył zakres uznania państwa członkowskiego, jakim dysponuje ono przy organizacji swych usług publicznych.

      Naruszenie prawa dotyczące kontroli sądowej zgodności pomocy państwa z rynkiem wewnętrznym. Przede wszystkim Sąd nie skontrolował, czy ustalenia faktyczne, na których Komisja oparła swą analizę, były prawidłowe. Ponadto w zaskarżonym wyroku zrezygnowano z kontroli wiarygodności, spójności i znaczenia danych, którymi posłużyła się Komisja. Sąd nie zbadał wreszcie, czy wnioski, do których doszła Komisja są zasadne.

      (1)  Dz.U. L 217, s. 52.

      (2)  Wyrok Altmark Trans i Regierungspräsidium Magdeburg, C-280/00, EU:C:2003:415.


title: Sprawa F-44/13: Skarga wniesiona w dniu 8 maja 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/61

         Skarga wniesiona w dniu 8 maja 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-44/13)
   2013/C 207/107
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat C. Mourato)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji dotyczących naprawienia szkody poniesionej przez skarżącą z powodu nieprawidłowego wyliczenia dodatku ze względu na warunki życia

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 25 stycznia 2013 r., którą skarżąca otrzymała w dniu 28 stycznia 2013 r., częściowo uchylającej decyzję PMO.1. z dnia 30 marca 2012 r. w zakresie, w jakim decyzja ta ogranicza wniosek skarżącej o naprawę szkody poniesionej przez nią z powodu nieprawidłowego wyliczenia przysługującego jej od 22 września 2002 r. dodatku ze względu na warunki życia do dnia 1 marca 2007 r. oraz w jakim dokonując wyliczenia tego dodatku wzięto pod uwagę rentę sierocą, wypłacaną córce skarżącej pomiędzy dniem 1 marca 2007 r. a dniem 31 sierpnia 2008 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 4 lutego 2013 r., którą skarżąca otrzymała w dniu 5 lutego 2013 r., oraz rozliczenia wynagrodzenia za miesiąc luty 2013 r, w zakresie w jakim odnosi się ono do [kodu korekty RRV] dotyczącego ww. szkody do dnia 1 marca 2007 r., utrzymując jednocześnie w mocy skutki tego rozliczenia do momentu przyjęcia nowego rozliczenia, dokonującego prawidłowego zastosowania art. 10 regulaminu pracowniczego z dnia 31 grudnia 2011 r., do dnia 22 września 2002 r.;

               —

               zasądzenie od Komisji dodatkowej kwoty, której wysokość zostaje tymczasowo określona jako 11 000 EUR, tytułem naprawienia szkody poniesionej przez skarżącą pomiędzy dniem 22 września 2002 r. a dniem 31 sierpnia 2008 r. w związku z dodatkiem na warunki życia, jak również zasądzenie zapłaty odsetek od całości szkody, poniesionej przez nią pomiędzy dniem 22 września 2002 r. a dniem 31 grudnia 2011 r., obliczonych według stopy odsetek stosowanej przez Europejski Bank Centralny dla głównych operacji refinansowania, obowiązującej w odnośnym okresie, podwyższonej o trzy punkty — za okres od dnia wymagalności transz rzeczonego dodatku do dnia jego rzeczywistej wypłaty;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-313/08: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 19 maja 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2003/58/WE — Prawo spółek — Decyzje i zalecenia podawane do publicznej wiadomości — Pisma i formularze zamówień — Sankcje — Brak transpozycji w przepisanym terminie)

text:
               4.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/15

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 19 maja 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-313/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2003/58/WE - Prawo spółek - Decyzje i zalecenia podawane do publicznej wiadomości - Pisma i formularze zamówień - Sankcje - Brak transpozycji w przepisanym terminie)
   2009/C 153/29
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: E. Vesco i P. Dejmek, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska (przedstawiciele: I. Bruni, pełnomocnik, G. Fiengo, avvocato ello Stato)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Nieprzyjęcie w określonym terminie wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania art. 1 ust. 4, 5 i 6 dyrektywy 2003/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 czerwca 2003 r. zmieniającej dyrektywę Rady 68/151/EWG w zakresie wymagań dotyczących jawności w odniesieniu do niektórych typów spółek (Dz.U. 2003 L 221, s. 13)

      Sentencja

               1)

               Nieprzyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania art. 1 ust. 4, 5 i 6 dyrektywy 2003/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 czerwca 2003 r. zmieniającej dyrektywę Rady 68/151/EWG w zakresie wymagań dotyczących jawności w odniesieniu do niektórych typów spółek Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 223 z 30.08.2008.


title: Sprawa C-212/06: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 1 kwietnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour constitutionnelle (wcześniej Cour d'arbitrage) — Belgia) — Gouvernement de la Communauté française, Gouvernement wallon przeciwko Gouvernement flamand (System ubezpieczenia opiekuńczego ustanowiony przez podmiot wchodzący w skład federacji tworzącej państwo członkowskie — Wyłączenie osób mających miejsce zamieszkania na części terytorium krajowego innej niż część, podlegająca kompetencji tego podmiotu — Artykuły 18 WE, 39 WE i 43 WE — Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71)

text:
               24.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/4

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 1 kwietnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour constitutionnelle (wcześniej Cour d'arbitrage) — Belgia) — Gouvernement de la Communauté française, Gouvernement wallon przeciwko Gouvernement flamand
   (Sprawa C-212/06) (1)

   (System ubezpieczenia opiekuńczego ustanowiony przez podmiot wchodzący w skład federacji tworzącej państwo członkowskie - Wyłączenie osób mających miejsce zamieszkania na części terytorium krajowego innej niż część, podlegająca kompetencji tego podmiotu - Artykuły 18 WE, 39 WE i 43 WE - Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71)
   (2008/C 128/06)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Cour constitutionnelle (wcześniej Cour d'arbitrage)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Gouvernement de la Communauté française, Gouvernement wallon

      Strona pozwana: Gouvernement flamand
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour constitutionnelle (wcześniej Cour d'arbitrage) (Belgia) — Wykładania art. 18, 39 i 43 traktatu WE oraz art. 2, 3, 4, 13, 18, 19, 20, 25 i 28 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 lipca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz. U. L 149 str. 2) ze zmianami — Możliwość zastosowania systemu ubezpieczenia opiekuńczego do osób zatrudnionych w regionie niderlandzkojęzycznym lub w dwujęzycznym regionie stołecznym Brukseli, które zamieszkują w jednym z tych regionów z wyłączeniem osób mających miejsce zamieszkania na innej części terytorium krajowego
   Sentencja

               1)

               Świadczenia z systemu takiego jak system ubezpieczenia opiekuńczego ustanowiony przez dekret Parlamentu flamandzkiego w sprawie systemu ubezpieczenia opiekuńczego (Decreet houdende de organisatie van de zorgverzekering) z dnia 30 marca 1999 r. zmienionego dekretem Parlamentu flamandzkiego zmieniającym dekret z dnia 30 marca 1999 r. w sprawie systemu ubezpieczenia opiekuńczego (Decreet van de Vlaamse Gemeenschap houdende wijziging van het decreet van 30 maart 1999 houdende de organisatie van de zorgverzekering) z dnia 30 kwietnia 2004 r., objęte są przedmiotowym zakresem stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r. zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 307/1999 z dnia 8 lutego 1999 r.

               2)

               Wykładni art. 39 WE i art. 43 WE należy dokonać w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu podmiotu wchodzącego w skład federacji tworzącej państwo członkowskie, takiemu jak uregulowanie dotyczące ubezpieczenia opiekuńczego ustanowione przez Wspólnotę flamandzką w wyżej wspomnianym dekrecie z dnia 30 marca 1999 r. zmienionym dekretem Parlamentu flamandzkiego z dnia 30 kwietnia 2004 r., ograniczające objęcie systemem zabezpieczenia społecznego i skorzystanie ze świadczeń przez niego przewidzianych do osób, które bądź mają miejsce zamieszkania na terytorium podlegającym kompetencji tego podmiotu, bądź prowadzą działalność zawodową na tymże terytorium zamieszkując jednocześnie w innym państwie członkowskim, w zakresie w jakim ograniczenie to dotyczy obywateli innych państw członkowskich lub obywateli tego państwa, którzy skorzystali z prawa do swobodnego przemieszczania się w obrębie Wspólnoty Europejskiej.

               3)

               Wykładni art. 39 WE i art. 43 WE należy dokonać w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu podmiotu wchodzącego w skład federacji tworzącej państwo członkowskie ograniczającemu objęcie systemem zabezpieczenia społecznego i skorzystanie ze świadczeń przez niego przewidzianych tylko do osób, które mają miejsce zamieszkania na terytorium tego podmiotu, w zakresie w jakim ograniczenie to dotyczy obywateli innych państw członkowskich, prowadzących działalność zawodową na terytorium tego podmiotu lub obywateli tego państwa, którzy skorzystali z prawa do swobodnego przemieszczania się w obrębie Wspólnoty Europejskiej.

      (1)  Dz.U. C 178 z 29.7.2006.


title: Sprawa C-258/14: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 13 czerwca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Alba Iulia – Rumunia) – Eugenia Florescu i in./Casa Judeţeană de Pensii Sibiu i in. (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 143 TFUE — Trudności państwa członkowskiego z bilansem płatniczym — Pomoc finansowa Unii Europejskiej — Protokół ustaleń zawarty między Unią Europejską a państwem członkowskim będącym beneficjentem — Polityka społeczna — Zasada równego traktowania — Ustawodawstwo krajowe zakazujące łączenia emerytury z wynagrodzeniem za pracę związanym z wykonywaniem działalności w instytucji publicznej — Odmienne traktowanie osób, w wypadku których czas trwania mandatu jest określony w konstytucji, i sędziów zawodowych)

text:
               21.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 277/2

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 13 czerwca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Alba Iulia – Rumunia) – Eugenia Florescu i in./Casa Judeţeană de Pensii Sibiu i in.
   (Sprawa C-258/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 143 TFUE - Trudności państwa członkowskiego z bilansem płatniczym - Pomoc finansowa Unii Europejskiej - Protokół ustaleń zawarty między Unią Europejską a państwem członkowskim będącym beneficjentem - Polityka społeczna - Zasada równego traktowania - Ustawodawstwo krajowe zakazujące łączenia emerytury z wynagrodzeniem za pracę związanym z wykonywaniem działalności w instytucji publicznej - Odmienne traktowanie osób, w wypadku których czas trwania mandatu jest określony w konstytucji, i sędziów zawodowych))
   (2017/C 277/02)
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Curtea de Apel Alba Iulia

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Eugenia Florescu, Ioan Poiană, Cosmina Diaconu (działająca w charakterze spadkobierczyni Mircei Bădilă), Anca Vidrighin (działająca w charakterze spadkobierczyni Mircei Bădilă), Eugenia Elena Bădilă (działająca w charakterze spadkobierczyni Mircei Bădilă)

      Strona pozwana: Casa Judeţeană de Pensii Sibiu, Casa Naţională de Pensii şi alte Drepturi de Asigurări Sociale, Ministerul Muncii, Familiei şi Protecţiei Sociale, Statul român, Ministerul Finanţelor Publice

      Sentencja

               1)

               Protokół ustaleń między Wspólnotą Europejską a Rumunią, zawarty w Bukareszcie i w Brukseli w dniu 23 czerwca 2009 r., należy uznać za akt przyjęty przez instytucję Unii Europejskiej w rozumieniu art. 267 TFUE, który to akt może podlegać wykładni Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

               2)

               Protokół ustaleń między Wspólnotą Europejską a Rumunią, zawarty w Bukareszcie i w Brukseli w dniu 23 czerwca 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że nie nakłada on obowiązku przyjęcia ustawodawstwa krajowego takiego jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, przewidującego zakaz łączenia emerytury netto w sektorze publicznym z dochodami uzyskiwanymi z działalności wykonywanej na rzecz instytucji publicznych, gdy wysokość tej emerytury przekracza wysokość średniego krajowego wynagrodzenia brutto stanowiącego podstawę ustalenia budżetu państwa w dziedzinie zabezpieczenia społecznego.

               3)

               Artykuł 6 TUE i art. 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie ustawodawstwu krajowemu takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, w którym przewidziano zakaz łączenia emerytury netto w sektorze publicznym z dochodami uzyskiwanymi z działalności wykonywanej na rzecz instytucji publicznych, gdy wysokość tej emerytury przekracza określony próg.

               4)

               Artykuł 2 ust. 2 lit. b) dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy należy interpretować w ten sposób, że przepis ten nie ma zastosowania do wykładni ustawodawstwa krajowego takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, zgodnie z którą przewidziany w tym ustawodawstwie zakaz łączenia emerytury netto z dochodami związanymi z działalnością wykonywaną na rzecz instytucji publicznych – gdy wysokość tej emerytury przekracza wysokość średniego krajowego wynagrodzenia brutto stanowiącego podstawę ustalenia budżetu państwa w dziedzinie zabezpieczenia społecznego – ma zastosowanie do sędziów zawodowych, lecz nie do osób sprawujących mandat określony w krajowej konstytucji.

      (1)  Dz.U. C 292 z 1.9.2014.


title: Sprawa T-304/14: Postanowienie Sądu z dnia 16 marca 2015 r. – Sun Alloys Europe/Komisja

text:
               11.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/39

         Postanowienie Sądu z dnia 16 marca 2015 r. – Sun Alloys Europe/Komisja
   (Sprawa T-304/14) (1)

   (2015/C 155/53)
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 223 z 14.7.2014.