title: Sprawa C-325/08: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 16 marca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation — Francja) — Société Olympique Lyonnais przeciwko Olivierowi Bernardowi i Société Newcastle UFC (Artykuł 39 WE — Swobodny przepływ pracowników — Ograniczenie — Zawodowi piłkarze — Obowiązek podpisania pierwszej umowy w charakterze zawodowego piłkarza z klubem, który piłkarza wyszkolił — Zasądzenie od piłkarza odszkodowania z powodu naruszenia tego obowiązku — Uzasadnienie — Cel polegający na wspieraniu naboru i szkolenia młodych piłkarzy zawodowych)

text:
               22.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/4

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 16 marca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation — Francja) — Société Olympique Lyonnais przeciwko Olivierowi Bernardowi i Société Newcastle UFC
   (Sprawa C-325/08) (1)

   (Artykuł 39 WE - Swobodny przepływ pracowników - Ograniczenie - Zawodowi piłkarze - Obowiązek podpisania pierwszej umowy w charakterze zawodowego piłkarza z klubem, który piłkarza wyszkolił - Zasądzenie od piłkarza odszkodowania z powodu naruszenia tego obowiązku - Uzasadnienie - Cel polegający na wspieraniu naboru i szkolenia młodych piłkarzy zawodowych)
   2010/C 134/05
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour de cassation

      Strony postępowania przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Société Olympique Lyonnais

      Strona pozwana: Olivier Bernard i Société Newcastle UFC

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour de cassation (Francja) — Wykładnia art. 39 WE — Przepis krajowy zobowiązujący piłkarza do wypłacenia odszkodowania klubowi, który go wyszkolił, jeżeli po zakończeniu okresu szkolenia podpisuje on w charakterze zawodowego piłkarza umowę z klubem innego państwa członkowskiego — Przeszkoda w swobodnym przepływie pracowników — Możliwość uzasadnienia takiego ograniczenia koniecznością wspierania naboru i szkolenia młodych piłkarzy zawodowych

      Sentencja

   Artykuł 45 TFUE nie stoi na przeszkodzie systemowi, który w celu zrealizowania celu polegającego na wspieraniu naboru i szkolenia młodych piłkarzy gwarantuje klubowi szkoleniowemu odszkodowanie w przypadku, gdy młody piłkarz podpisze, po zakończeniu swojego okresu szkoleniowego, umowę w charakterze zawodowego piłkarza z klubem innego państwa członkowskiego, pod warunkiem, że system ten jest w stanie zagwarantować realizację tego celu i nie wykracza poza to, co konieczne do osiągnięcia tego celu.
   Dla zagwarantowania realizacji tego celu nie jest konieczne uregulowanie, takie jak w sprawie przed sądem krajowym, zgodnie z którym obiecujący gracz, który po zakończeniu swojego okresu szkoleniowego podpisze umowę w charakterze zawodowego piłkarza z klubem innego państwa członkowskiego, ryzykuje, że zostanie od niego zasądzone odszkodowanie, którego wysokość jest obliczana bez związku z rzeczywistymi kosztami szkolenia.

      (1)  Dz.U. C 247 z 27.9.2008.


title: Sprawa T-378/14: Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2014 r. – Salama przeciwko Radzie

text:
               28.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/27

         Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2014 r. – Salama przeciwko Radzie
   (Sprawa T-378/14)
   2014/C 245/37
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Abla Mohammed Fawzi Ali Ahmed Salama (Kair, Egipt) (przedstawiciele: J.F. Bellis, R. Luff, A. Bailleux, Q. Declève, P. Vovan, S. Rowe i A. Yehia, avocats)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że skarga jest dopuszczalna i zasadna;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji 2014/153 w zakresie, w jakim przedłużono w niej do dnia 22 marca 2015 r. stosowanie wobec skarżącej środków ograniczających zawartych w decyzji Rady 2011/172/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Egipcie;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów, które są zasadniczo identyczne z zarzutami i głównymi argumentami podniesionymi w sprawie T-375/14 Al Naggar przeciwko Radzie lub do nich podobne.


title: Sprawa C-446/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale civile di Modena (Włochy) w dniu 1 października 2007 r. — Alberto Severi, Cavazzuti e figli przeciwko Regione Emilia-Romagna

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/31

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale civile di Modena (Włochy) w dniu 1 października 2007 r. — Alberto Severi, Cavazzuti e figli przeciwko Regione Emilia-Romagna
   (Sprawa C-446/07)
   (2008/C 51/52)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Tribunale civile di Modena
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Alberto Severi, Cavazzuti e figli

      Strona pozwana: Regione Emilia-Romagna
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wykładni art. 3 ust. 1 i art. 13 ust. 3 rozporządzenia EWG nr 2081/92 (obecnie art. 3 ust. 1 i art. 13 ust. 2 rozporządzenia WE nr 510/06 (1)) w związku z art. 2 dekretu ustawodawczego 109/92 (art. 2 dyrektywy 2000/13/WE (2)) należy dokonywać w ten sposób, że nazwa produktu spożywczego zawierająca odniesienia geograficzne, w stosunku do której przekazany do Komisji Europejskiej wniosek o zarejestrowanie jako chroniona nazwa pochodzenia (ChNP) lub jako chronione oznaczenie geograficzne (ChOG), w rozumieniu wskazanych rozporządzeń, został na poziomie krajowym „odrzucony” lub wstrzymany, powinna być uznana za nazwę rodzajową, przynajmniej w odniesieniu do okresu, w którym takie „odrzucenie” lub wstrzymanie wywołuje skutki;

               2)

               Czy wykładni art. 3 ust. 1 i art. 13 ust. 3 rozporządzenia EWG nr 2081/92 (obecnie art. 3 ust. 1 i art. 13 ust. 2 rozporządzenia WE nr 510/06) w związku z art. 2 dekretu ustawodawczego 109/92 (art. 2 dyrektywy 2000/13/WE) należy dokonywać w ten sposób, że nazwa produktu spożywczego zawierająca odwołanie do miejsca, nie zarejestrowana jako chroniona nazwa pochodzenia (ChNP) lub jako chronione oznaczenie geograficzne (ChOG), w rozumieniu wskazanych rozporządzeń, może być zgodnie z prawem stosowana na rynku europejskim przez producentów, którzy stosowali ją w dobrej wierze i w sposób ciągły przez długi okres czasu przed wejściem w życie rozporządzenia EWG nr 2081/92 (obecnie rozporządzenia WE nr 510/06) i w okresie następującym po tym wejściu w życie;

               3)

               Czy wykładni art. 15 ust. 2 dyrektywy EWG 89/104 (3) dotyczącej zbliżenie krajowych przepisów odnoszących się do znaków towarowych, należy dokonywać w ten sposób, że podmiot uprawniony do stosowania na produkcie spożywczym znaku wspólnego, zawierającego odniesienie geograficzne, nie może zakazać producentom produktu, mającego takie same cechy, oznaczenia go nazwą podobną do nazwy występującej w znaku wspólnym, jeżeli wskazani producenci stosowali taką nazwę w dobrej wierze w sposób ciągły i przez długi okres czasu poprzedzający dzień zarejestrowania rzeczonego znaku wspólnego.

      (1)  Dz.U. L 93, str. 12.

      (2)  Dz.U. L 109, str. 29.

      (3)  Dz.U. L 40, str. 1.


title: Sprawa C-420/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 10 sierpnia 2011 r. — Jutta Leth przeciwko Republice Austrii, krajowi związkowemu Dolna Austria

text:
               29.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 10 sierpnia 2011 r. — Jutta Leth przeciwko Republice Austrii, krajowi związkowemu Dolna Austria
   (Sprawa C-420/11)
   2011/C 319/17
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Oberster Gerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Jutta Leth.

      Strona pozwana: Republika Austrii, kraj związkowy Dolna Austria

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 3 dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. (1) zmienionej dyrektywą Rady 97/11/WE z dnia 3 marca 1997 r. (2) oraz dyrektywą 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. (3) (zwanej dalej „dyrektywą środowiskową”) należy interpretować w ten sposób, że:

               1)

               pojęcie dóbr materialnych obejmuje jedynie ich substancję, czy też również ich wartość,

               2)

               ocena skutków środowiskowych ma na celu również ochronę jednostki przed wystąpieniem szkody majątkowej wskutek zmniejszenia wartości należącej do niej nieruchomości?

      (1)  Dyrektywa w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz.U. L 175, s. 40).

      (2)  Dyrektywa zmieniająca dyrektywę 85/337/EWG w sprawie oceny wpływu wywieranego przez niektóre publiczne i prywatne przedsięwzięcia na środowisko (Dz.U. L 73, s. 5).

      (3)  Dyrektywa przewidująca udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w zakresie środowiska oraz zmieniająca w odniesieniu do udziału społeczeństwa i dostępu do wymiaru sprawiedliwości dyrektywy Rady 85/337/EWG i 96/61/WE (Dz.U. L 56, s. 17).


title: Sprawa T-754/14: Wyrok Sądu z dnia 10 maja 2017 r. – Efler i in./Komisja [Prawo instytucjonalne — Europejska inicjatywa obywatelska — Transatlantyckie partnerstwo handlowo-inwestycyjne — Kompleksowa umowa gospodarczo handlowa — Oczywisty brak uprawnień Komisji — Wniosek dotyczący przyjęcia aktu prawnego w celu wprowadzenia w życie traktatów — Artykuł 11 ust. 4 TUE — Artykuł 2 ust. 1 i art. 4 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 211/2011 — Równość traktowania]

text:
               26.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 202/15

         Wyrok Sądu z dnia 10 maja 2017 r. – Efler i in./Komisja
   (Sprawa T-754/14) (1)

   ([Prawo instytucjonalne - Europejska inicjatywa obywatelska - Transatlantyckie partnerstwo handlowo-inwestycyjne - Kompleksowa umowa gospodarczo handlowa - Oczywisty brak uprawnień Komisji - Wniosek dotyczący przyjęcia aktu prawnego w celu wprowadzenia w życie traktatów - Artykuł 11 ust. 4 TUE - Artykuł 2 ust. 1 i art. 4 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 211/2011 - Równość traktowania])
   (2017/C 202/26)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Michael Efler (Berlin, Niemcy) oraz inni skarżący, których imiona i nazwiska wymienione są w załączniku do wyroku (przedstawiciel: profesor B. Kempen)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo J. Laitenberger i H. Krämer, następnie H. Krämer, oraz w końcu H. Krämer i F. Erlbacher, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniesione na podstawie art. 263 TFUE żądanie w celu doprowadzenia do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2014) 6501 final z dnia 10 września 2014 r. w sprawie odmowy rejestracji proponowanej europejskiej inicjatywy obywatelskiej o nazwie „Stop TTIP”.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2014) 6501 final z dnia 10 września 2014 r. w sprawie odmowy rejestracji proponowanej europejskiej inicjatywy obywatelskiej o nazwie „Stop TTIP”.

               2)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Michaela Eflera oraz pozostałych skarżących, których imiona i nazwiska wymienione zostały w załączniku, w tym kosztami postępowania w przedmiocie środka tymczasowego.

      (1)  Dz.U. C 34 z 2.2.2015.


title: Sprawa T-88/10: Wyrok Sądu z dnia 13 lipca 2011 r. — Inter IKEA Systems przeciwko OHIM — Meteor Controls (GLÄNSA) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego GLÄNSA — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy GLANZ — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/48

         Wyrok Sądu z dnia 13 lipca 2011 r. — Inter IKEA Systems przeciwko OHIM — Meteor Controls (GLÄNSA)
   (Sprawa T-88/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego GLÄNSA - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy GLANZ - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2011/C 269/106
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Inter IKEA Systems BV (przedstawiciel: adwokat J. Gulliksson)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: R. Pethke. pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Meteor Controls International Ltd (Cookstown, Zjednoczone Królestwo)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 1 grudnia 2009 r. (sprawa R 529/2009-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Meteor Controls International Ltd a Inter IKEA Systems BV.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Inter IKEA Systems BV zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 113 z 1.5.2010


title: Sprawa C-325/09: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 lipca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) — Zjednoczone Królestwo) — Secretary of State for the Home Department przeciwko Marii Dias (Swobodny przepływ osób — Dyrektywa 2004/38/WE — Artykuł 16 — Prawo stałego pobytu — Okresy pobytu ukończone przed datą transpozycji tej dyrektywy — Legalny pobyt — Pobyt wyłącznie w oparciu o wydaną na podstawie dyrektywy 68/360/EWG kartę pobytu i przy niespełnieniu warunków do korzystania z jakiegokolwiek prawa pobytu)

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/5

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 lipca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) — Zjednoczone Królestwo) — Secretary of State for the Home Department przeciwko Marii Dias
   (Sprawa C-325/09) (1)

   (Swobodny przepływ osób - Dyrektywa 2004/38/WE - Artykuł 16 - Prawo stałego pobytu - Okresy pobytu ukończone przed datą transpozycji tej dyrektywy - Legalny pobyt - Pobyt wyłącznie w oparciu o wydaną na podstawie dyrektywy 68/360/EWG kartę pobytu i przy niespełnieniu warunków do korzystania z jakiegokolwiek prawa pobytu)
   2011/C 269/06
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Secretary of State for the Home Department

      Strona pozwana: Maria Dias

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) — Wykładania art. 16 ust. 1 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich (Dz.U. L 158, s. 77) — Wykładania art. 18 ust. 1 WE — Prawo stałego pobytu — Pojęcie legalnego pobytu — Obywatel Unii posiadający dokument pobytowy ważny przez okres pięciu lat w Zjednoczonym Królestwie wydany zgodnie z art. 4 ust. 2 dyrektywy 68/360/EWG, którego pobyt był przerywany okresami dobrowolnego bezrobocia — Dokument wydany przed wejściem w życie dyrektywy 2004/38/WE — Uwzględnienie okresów pobytu zakończonych przed dniem wejścia w życie dyrektywy?

      Sentencja

   Wykładni art. 16 ust. 1 i 4 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG, należy dokonywać w ten sposób, że:

               —

               okresy pobytu, które miały miejsce przed dniem 30 kwietnia 2006 r. wyłącznie w oparciu o wydaną ważnie na mocy dyrektywy Rady 68/360/EWG z dnia 15 października 1968 r. w sprawie zniesienia ograniczeń w przemieszczaniu się i pobycie pracowników państw członkowskich i ich rodzin we Wspólnocie kartę pobytu i przy niespełnieniu warunków pozwalających na korzystanie z jakiegokolwiek prawa pobytu, nie mogą zostać uznane za legalny pobyt do celów nabycia prawa stałego pobytu na podstawie art. 16 ust. 1 dyrektywy 2004/38 oraz

               —

               okresy pobytu nieprzekraczające dwóch kolejnych lat w oparciu wyłącznie o kartę pobytu wydaną ważnie na mocy dyrektywy 68/360 i przy niespełnieniu warunków wymaganych do korzystania z jakiegokolwiek prawa pobytu, które miały miejsce przed dniem 30 kwietnia 2006 r. i po okresie nieprzerwanego pięcioletniego legalnego pobytu ukończonego przed tą datą, nie mogą mieć wpływu na nabycie prawa stałego pobytu na podstawie art. 16 ust. 1.

      (1)  Dz.U. C 256 z 24.10.2009.


title: Sprawa T-141/14: Postanowienie Sądu z dnia 1 lutego 2016 r. – SolarWorld i in./Rada [Skarga o stwierdzenie nieważności — Dumping — Przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i ich głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chin — Ostateczne cło antydumpingowe — Zwolnienie przywozu stanowiącego przedmiot przyjętego zobowiązania — Niemożność oddzielenia — Niedopuszczalność]

text:
               29.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 111/23

         Postanowienie Sądu z dnia 1 lutego 2016 r. – SolarWorld i in./Rada
   (Sprawa T-141/14) (1)

   ([Skarga o stwierdzenie nieważności - Dumping - Przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i ich głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chin - Ostateczne cło antydumpingowe - Zwolnienie przywozu stanowiącego przedmiot przyjętego zobowiązania - Niemożność oddzielenia - Niedopuszczalność])
   (2016/C 111/28)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: SolarWorld AG (Bonn, Niemcy); Brandoni solare SpA (Castelfidardo, Włochy) i Solaria Energia y Medio Ambiente, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokat L. Ruessmann i J. Beck, solicitor)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciel: B. Driessen, pełnomocnik)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: J.-F. Brakeland, T. Maxian Rusche i A. Stobiecka-Kuik, pełnomocnicy); Canadian Solar Manufacturing (Changshu), Inc. (Changshu, Chiny); Canadian Solar Manufacturing (Luoyang), Inc. (Luoyang, Chiny); Csi Cells Co. Ltd (Suzhou, Chiny); CsiSolar Power (China), Inc. (Suzhou) (przedstawiciele: adwokaci A. Willems i S. De Knop oraz K. Daly, solicitor); China Chamber of Commerce for Import and Export of Machinery and Electronic Products (Pekin, Chiny) (przedstawiciele: adwokaci J.-F. Bellis, F. Di Gianni i A. Scalini)

      Przedmiot

   Stwierdzenie nieważności art. 3 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1238/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiącego o ostatecznym poborze cła tymczasowego nałożonego na przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. 2013 L 325, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Canadian Solar Manufacturing (Changshu), Inc., Canadian Solar Manufacturing (Luoyang), Inc., Csi Cells Co. Ltd i Csi Solar Power (China), Inc. wykreśla się ze sprawy T-141/14 jako interwenientów.

               3)

               SolarWorld AG, Brandoni solare SpA i Solaria Energia y Medio Ambiente, SA pokrywają własne koszty, a także koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej, w tym koszty postępowania w przedmiocie środka tymczasowego.

               4)

               Komisja Europejska, Canadian Solar Manufacturing (Changshu), Inc., Canadian Solar Manufacturing (Luoyang), Inc., Csi Cells Co. Ltd, Csi Solar Power (China), Inc. i China Chamber of Commerce for Import and Export of Machinery and Electronic Products pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 142 z 12.5.2014.


title: Sprawa T-304/11: Wyrok Sądu z dnia 30 kwietnia 2013 r. — Alumina przeciwko Radzie (Dumping — Przywóz zeolitu A w postaci sproszkowanej pochodzącego z Bośni i Hercegowiny — Wartość normalna — Reprezentatywny charakter sprzedaży krajowej — Marża zysku — Zwykły obrót handlowy)

text:
               15.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/26

         Wyrok Sądu z dnia 30 kwietnia 2013 r. — Alumina przeciwko Radzie
   (Sprawa T-304/11) (1)

   (Dumping - Przywóz zeolitu A w postaci sproszkowanej pochodzącego z Bośni i Hercegowiny - Wartość normalna - Reprezentatywny charakter sprzedaży krajowej - Marża zysku - Zwykły obrót handlowy)
   2013/C 171/51
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Alumina d.o.o. (Zvornik, Bośnia i Hercegowina) (przedstawiciele: adwokaci J.F. Bellis i B. Servais)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.P. Hix, pełnomocnik, wspierany przez adwokatów G. Berrischa i A. Polcyn)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: É. Gippini Fournier i H. van Vliet, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 464/2011 z dnia 11 maja 2011 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz zeolitu A w postaci sproszkowanej pochodzącego z Bośni i Hercegowiny (Dz.U. L 125, s. 1.) w zakresie w jakim dotyczy ono skarżącej.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 464/2011 z dnia 11 maja 2011 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz zeolitu A w postaci sproszkowanej pochodzącego z Bośni i Hercegowiny, w zakresie w jakim dotyczy ono Alumina d.o.o.

               2)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa, oprócz własnych kosztów, również koszty poniesione przez Aluminę.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty

      (1)  Dz.U. C 226 z 30.7.2011.


title: Sprawa C-58/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 16 listopada 2011 r. w sprawie T-72/06 Groupe Gascogne przeciwko Komisji, wniesione w dniu 6 lutego 2012 r. przez Goupe Gascogne SA

text:
               24.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/18

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 16 listopada 2011 r. w sprawie T-72/06 Groupe Gascogne przeciwko Komisji, wniesione w dniu 6 lutego 2012 r. przez Goupe Gascogne SA
   (Sprawa C-58/12 P)
   2012/C 89/29
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Goupe Gascogne SA (przedstawiciele: P. Hubert i E. Durand, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku w zakresie, w jakim oddala skargę Groupe Gascogne na decyzję Komisji C(2005) 4634 wersja ostateczna z dnia 30 listopada 2005 r. dotyczącą postępowania na podstawie art. 81 (WE) (sprawa COMP/F/38.354 – Worki przemysłowe) i obciąża kosztami postępowania Groupe Gascogne;

               —

               uchylenie wyroku w zakresie, w jakim potwierdza on sankcję nałożona na skarżącą mocą zaskarżonej decyzji;

               —

               przekazanie sprawy do Sądu w celu ponownego rozpoznania zgodnie z zaleceniami Trybunału lub określenie kary w wysokości kwoty:

                           —

                           nie przekraczającej 10 % kwoty obrotu osiągniętego łącznie przez spółki Sachsa i Groupe Gascogne S.A, przedsiębiorstw oskarżonych w niniejszym postępowaniu;

                           —

                           lub przy uwzględnieniu znacznie długiego czasu trwania postępowania przed Sądem;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej, strony pozwanej, całością kosztów postępowania w obu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   W drodze zarzutu pierwszego wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd naruszył prawo odmawiając zbadania wpływu zmian w porządku prawnym Unii, jakie nastąpiły w związku z wejściem w życie traktatu z Lizbony w dniu 1 grudnia 2009 r., a w szczególności odnośnie do konsekwencji zastosowania do niniejszej sprawy art. 48 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, przyznającej ochronę domniemania niewinności Groupe Gascogne.
   W drodze zarzutu drugiego wnosząca odwołanie podnosi, ze Sąd naruszył art. 101 TFUE oraz art. 48 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej niesłusznie przypisując jej solidarną odpowiedzialność w związku z praktykami Sachsa od dnia 1 stycznia 1994 r. na samej podstawie stwierdzenia posiadania przez grupę Gascogne 100 % kapitału spółki Sachsa oraz potwierdzając decyzję w zakresie, w jakim uznała ją solidarnie odpowiedzialną z tytułu zapłaty nałożonej na Sachsa grzywny w kwocie 9,90 mln EUR.
   Poprzez zarzut trzeci, podniesiony tytułem subsydiarnym, wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd naruszył prawo dokonując błędnej wykładni pojęcia „przedsiębiorstwo” w rozumieniu art. 101 TFUE oraz, w konsekwencji, sprawdzając przestrzeganie granicy 10 % obrotu przewidzianej w art. 23 ust. 2 rozporządzenia (WE) 1/2003 (1) w odniesieniu do skonsolidowanego obrotu Groupe Gascogne, podczas gdy powinien był się oprzeć, o ile Groupe Gascogne mogła zostać uznana solidarnie odpowiedzialną za naruszenie zarzucane Sachsa, na wartości obrotu łącznego samych tych spółek Groupe Gascogne, wobec braku przestawienia powodów, dla których pozostałe spółki córki Groupe Gascogne miałyby być włączone w „przedsiębiorstwo” odpowiedzialne utrzymywanych praktyk antykonkurencyjnych spółki Sachsa.
   Wreszcie, w drodze zarzutu czwartego i ostatniego, również podniesionego tytułem subsydiarnym, wnosząca odwołanie utrzymuje, że Sąd naruszył art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej poprzez okoliczność, że nie została ona wysłuchana w odpowiednim terminie.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 (WE) i art. 82 (WE) (Dz.U. 2003, L 1, s. 1)


title: Sprawa C-25/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővarosi Bíróság, Węgry, w dniu 19 stycznia 2009 r. — Sió-Eckes Kft przeciwko Mezőgazdasági és Vidékfejlesztési Hivatal Központi Szerve

text:
               4.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővarosi Bíróság, Węgry, w dniu 19 stycznia 2009 r. — Sió-Eckes Kft przeciwko Mezőgazdasági és Vidékfejlesztési Hivatal Központi Szerve
   (Sprawa C-25/09)
   (2009/C 82/25)
   Język postępowania: węgierski
   Sąd krajowy
   Fővarosi Bíróság, Węgry.
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Sió-Eckes Kft.

      Strona pozwana: Mezőgazdasági és Vidékfejlesztési Hivatal Központi Szerve.
   Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy art. 2 ust. 1 Rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/61 (1) powinien być interpretowany w ten sposób, że zgodnie z załącznikiem 1 system pomocy produkcyjnej stosuje się nie tylko do brzoskwiń w syropie lub w naturalnym soku owocowym znajdujących się w CN pod podpozycją ex 2008 70 61, lecz również do produktów oznaczonych pozostałymi podpozycjami CN wymienionymi w tym załączniku (ex 2008 70 69, etc.)?

               2.

               Czy przetwórca wytwarzający towary objęte podpozycją CN ex 2008 70 92 spełnia przesłanki wyżej wymienionego rozporządzenia?

               3.

               Czy art. 2 pkt 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1535/2003 (2) powinien być interpretowany w ten sposób, że towary objęte podpozycjami CN ex 2008 70 61, ex 2008 70 69, ex 2008 70 71, ex 2008 70 79, ex 2008 70 92, ex 2008 70 94 i ex 2008 70 99 również stanowią produkty gotowe w rozumieniu rozporządzenia?

               4.

               W zakresie, w jakim według odpowiedzi na wcześniejsze pytania, za produkty gotowe można uznać jedynie brzoskwinie, o których mowa w art. 3 rozporządzenia Komisji (EWG) 2320/89 (3), dlaczego wyżej wymienione przepisy obejmują również podpozycje CN innych produktów?

               5.

               Czy można uznać za produkty gotowe w rozumieniu wyżej wymienionych rozporządzeń produkty będące rezultatem różnych etapów przetwarzania brzoskwiń, niezależnie od tego, czy mogą zostać wprowadzone do obrotu (np. miąższ)?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków przetworów owocowych i warzywnych (Dz.U. L 297, s. 29).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1535/2003 z dnia 29 sierpnia 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 w zakresie systemu pomocy dla przetworów owocowych i warzywnych (Dz.U. L 218, s. 14).

      (3)  Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2320/89 z dnia 28 lipca 1989 r. w sprawie minimalnych wymogów jakości dla brzoskwiń w syropie i brzoskwiń w naturalnym soku owocowym w celu zastosowania systemu pomocy produkcyjnej (Dz.U. L 220, s. 54).


title: Sprawa F-101/11: Skarga wniesiona w dniu 10 października 2011 r. — ZZ przeciwko Parlamentowi

text:
               7.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/25

         Skarga wniesiona w dniu 10 października 2011 r. — ZZ przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-101/11)
   2012/C 6/45
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat E. Boigelot)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowej konkursu otwartego EPSO/AD/188/10 — TŁUMACZE KONFERENCYJNI dla języka BUŁGARSKIEGO (BG) z dnia 30 czerwca 2011 r. o niewpisaniu skarżącej na listę rezerwy kadrowej wspomnianego konkursu oraz wniosek o odszkodowanie i zadośćuczynienie.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowej konkursu otwartego EPSO/AD/188/10 — TŁUMACZE KONFERENCYJNI dla języka BUŁGARSKIEGO (BG) z dnia 30 czerwca 2011 r., wydanej po ponownej analizie testów skarżącej, potwierdzającej pierwotne wyniki, a w rezultacie decyzji o niewpisaniu skarżącej na listę rezerwy kadrowej;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowej konkursu otwartego EPSO/AD/188/10 — TŁUMACZE KONFERENCYJNI dla języka BUŁGARSKIEGO (BG) z dnia 31 maja 2011, o wpisaniu skarżącej na listę rezerwy kadrowej wspomnianego konkursu;

               —

               stwierdzenie nieważności wszystkich działań podjętych przez komisję konkursową od chwili, gdy doniesiono o popełnionych nieprawidłowościach;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej tytułem zadośćuczynienia i odszkodowania, w tym za uszczerbek na karierze zawodowej skarżącej, kwoty 15 000 EUR, z zastrzeżeniem jej zwiększenia lub zmniejszenia w trakcie postępowania, powiększonej o odsetki w wysokości 7 % rocznie od daty wniesienia niniejszej skargi;

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.


title: Sprawa C-197/05: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia  7 lutego 2006 r.  — Energy Technologies ET SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Aparellaje eléctrico, SL

text:
               1.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 154/14

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 7 lutego 2006 r. — Energy Technologies ET SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Aparellaje eléctrico, SL
   (Sprawa C-197/05) (1)

   (2006/C 154/34)

      Język postępowania: angielski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 243 z 1.10.2005


title: Sprawa C-202/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeidsrechtbank Antwerpen (Belgia) w dniu 28 kwietnia 2011 r. — Anton Las przeciwko NV PSA Antwerp

text:
               23.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 219/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeidsrechtbank Antwerpen (Belgia) w dniu 28 kwietnia 2011 r. — Anton Las przeciwko NV PSA Antwerp
   (Sprawa C-202/11)
   2011/C 219/04
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Arbeidsrechtbank Antwerpen (Belgia)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Anton Las

      Strona pozwana: NV PSA Antwerp

      Pytania prejudycjalne

   Czy flamandzki dekret w sprawie używania języków z dnia 19 lipca 1973 r. narusza art. 39 WE dotyczący swobodnego przepływu pracowników w Unii Europejskiej w zakresie, w jakim nakazuje, pod sankcją nieważności, każdemu przedsiębiorstwu, którego siedziba znajduje się w regionie obowiązywania języka niderlandzkiego, redagowanie w tym języku wszystkich dokumentów dotyczących stosunku pracy, gdy zatrudnia pracownika na stanowisku o charakterze międzynarodowym?


title: Sprawa T-579/14: Skarga wniesiona w dniu 1 sierpnia 2014 r. – Birkenstock Sales przeciwko OHIM (Przedstawienie wierzchniego wzoru)

text:
               6.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 351/20

         Skarga wniesiona w dniu 1 sierpnia 2014 r. – Birkenstock Sales przeciwko OHIM (Przedstawienie wierzchniego wzoru)
   (Sprawa T-579/14)
   2014/C 351/25
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Birkenstock Sales GmbH (Vettelschoß, Niemcy) (przedstawiciel: adwokaci C. Menebröcker i V. Töbelmann)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie R 1952/2013-1;

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja graficznego znaku towarowego przedstawiającego wierzchni wzór dla towarów z klas 10, 18 i 25 – międzynarodowa rejestracja nr 1 1 32  742

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-256/14: Wyrok Sądu z dnia 29 października 2015 r. – Giuntoli/OHIM – Société des produits Nestlé (CREMERIA TOSCANA) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego CREMERIA TOSCANA — Wcześniejszy graficzny międzynarodowy znak towarowy la Cremeria — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               21.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 429/20

         Wyrok Sądu z dnia 29 października 2015 r. – Giuntoli/OHIM – Société des produits Nestlé (CREMERIA TOSCANA)
   (Sprawa T-256/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego CREMERIA TOSCANA - Wcześniejszy graficzny międzynarodowy znak towarowy la Cremeria - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 429/26)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Andrea Giuntoli (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat A. Canela Giménez)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: S. Palmero Cabezas, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Société des produits Nestlé SA (Vevey, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci A. Jaeger-Lenz i T. Bösling)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 12 lutego 2014 r. (sprawa R 886/2013-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Société des produits Nestlé SA a Andreą Giuntolim.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Andrea Giuntoli zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 253 z 4.8.2014.


title: Sprawa F-90/15: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 17 listopada 2015 r. – Ayres de Abreu/EKES (Służba publiczna — Oczywista niedopuszczalność — Reprezentowanie przez adwokata — Strona skarżąca posiadająca status adwokata — Niemożność reprezentowania strony skarżącej przez adwokata, który nie jest osobą trzecią)

text:
               11.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/37

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 17 listopada 2015 r. – Ayres de Abreu/EKES
   (Sprawa F-90/15)
   ((Służba publiczna - Oczywista niedopuszczalność - Reprezentowanie przez adwokata - Strona skarżąca posiadająca status adwokata - Niemożność reprezentowania strony skarżącej przez adwokata, który nie jest osobą trzecią))
   (2016/C 007/49)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Antonio Ayres de Abreu (Cascais, Portugalia)

      Strona pozwana: Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie nieudzielenia zgody na przejście na emeryturę.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Antonio Ayres de Abreu pokrywa własne koszty postępowania.


               18.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/1

         (Tekst mający znaczenie dla EOG)
   2009/C 90/01
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 82 z 4.4.2009.

      Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 69 z 21.3.2009.

      Dz.U. C 55 z 7.3.2009.

      Dz.U. C 44 z 21.2.2009.

      Dz.U. C 32 z 7.2.2009.

      Dz.U. C 19 z 24.1.2009.

      Dz.U. C 6 z 10.1.2009.

   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:
   EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


title: Sprawa C-435/06: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 27 listopada 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus — Finlandia) — C (Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Jurysdykcja oraz uznawanie i wykonywanie orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej — Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 — Przedmiotowy i czasowy zakres zastosowania — Pojęcie sprawy cywilne — Decyzja o objęciu dzieci opieką i o umieszczeniu ich poza ich rodziną — Publicznoprawny środek ochrony dziecka)

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/11

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 27 listopada 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus — Finlandia) — C
   (Sprawa C-435/06) (1)

   (Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Jurysdykcja oraz uznawanie i wykonywanie orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej - Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 - Przedmiotowy i czasowy zakres zastosowania - Pojęcie „sprawy cywilne’ - Decyzja o objęciu dzieci opieką i o umieszczeniu ich poza ich rodziną - Publicznoprawny środek ochrony dziecka)
   (2008/C 22/20)
   Język postępowania: fiński
   Sąd krajowy
   Korkein hallinto-oikeus
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: C
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Korkein hallinto-oikeus — Wykładnia art. 1 ust. 1 lit. b) i ust. 2 lit. d) oraz art. 64 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 (Dz.U. L 338, str. 1) — Przedmiotowy zakres zastosowania — Uznanie i wykonanie decyzji administracyjnej zatwierdzonej orzeczeniem sądowym o umieszczeniu dzieci poza ich rodziną — Publicznoprawne środki ochrony dziecka
   Sentencja

               1)

               Artykuł 1 ust. 1 rozporządzenia Rady nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000, w brzmieniu zmienionym przez rozporządzenie Rady nr 2116/2004 z dnia 2 grudnia 2004 r., należy interpretować w ten sposób, że zakresem znaczeniowym pojęcia „sprawy cywilne” w rozumieniu tego przepisu objęta jest decyzja w formie jednego tylko orzeczenia o natychmiastowym objęciu dziecka opieką i umieszczeniu go poza jego rodziną w rodzinie zastępczej, jeżeli stanowi ono publicznoprawny środek ochrony dziecka.

               2)

               Rozporządzenie nr 2201/2003, w brzmieniu zmienionym przez rozporządzenie nr 2116/2004, należy interpretować w ten sposób, że przepisy krajowe o wzajemnym uznawaniu i wykonywaniu decyzji administracyjnych o objęciu osób opieką i umieszczeniu ich w stosownej placówce, zharmonizowane w ramach współpracy państw nordyckich, nie mogą być stosowane względem orzeczenia o objęciu dziecka opieką należącego do zakresu zastosowania tego rozporządzenia.

               3)

               Z zastrzeżeniem oceny okoliczności stanu faktycznego, dla której dokonania jedynie właściwy jest sąd krajowy, rozporządzenie 2201/2003, w brzmieniu zmienionym przez rozporządzenie nr 2116/2004, należy interpretować w ten sposób, że ma ono zastosowanie ratione temporis w sprawie takiej jak ta, która zawisła przed sądem krajowym.

      (1)  Dz.U. C 326 z 30.12.2006.


title: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 czerwca 2005 r. w sprawie T-98/04 Nuova Agricast Srl i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Skarga o stwierdzenie nieważności — Dopuszczalność — Termin — Punkt wyjścia — Publikacja — Strona Internet)

text:
               17.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 229/22

      POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 15 czerwca 2005 r.
   w sprawie T-98/04 Nuova Agricast Srl i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Dopuszczalność - Termin - Punkt wyjścia - Publikacja - Strona Internet)
   (2005/C 229/48)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie T-98/04 Nuova Agricast Srl, z siedzibą w Cerignola (Włochy), Società imballaggi metallici Salerno Srl (SIMSA), z siedzibą w Portici (Włochy), Poli Sud Srl, z siedzibą w Lamezia Terme (Włochy), Tomasetto Achille Sas di Tomasetto Andrea & C., z siedzibą w Castegnero (Włochy), Nuova fabbrica utensili diamantati Srl (Nuova Faudi), z siedzibą w Marcellina (Włochy), Cofra Srl, z siedzibą w Barletta (Włochy), Lavorazione cuoio e pelli Bieffe Srl, z siedzibą w San Miniato (Włochy), reprezentowane przez M. Calabrese, avvocato, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: M. V. Di Bucci, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia la 12 lipca 2000 r. potwierdzającej zgodność ze wspólnym rynkiem systemu pomocy państwa na rzecz inwestycji w niektórych włoskich obszarach o mniej korzystnych warunkach gospodarowania [pomoc państwa N 715/99 — Włochy (SG 2000 D/105754)], Sąd (piąta izba), w składzie: M. Vilaras, prezes, F. Dehousse i D. Šváby, sędziowie; sekretarz: M. H. Jung, wydał w dniu 15 czerwca 2005 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Skarżący pokryją własne koszty, jak również koszty poniesione przez Komisję.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.4.2004


title: Sprawa C-363/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Elegktiko Sinedrio (Grecja) w dniu 7 lipca 2011 r. — Komisarz Elegktiko Synedrio przy ministerstwie kultury i turystyki przeciwko Wydziałowi kontroli księgowej ministerstwa kultury i turystyki i Konstantinoowi Antonopoulosowi

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/37

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Elegktiko Sinedrio (Grecja) w dniu 7 lipca 2011 r. — Komisarz Elegktiko Synedrio przy ministerstwie kultury i turystyki przeciwko Wydziałowi kontroli księgowej ministerstwa kultury i turystyki i Konstantinoowi Antonopoulosowi
   (Sprawa C-363/11)
   2011/C 269/77
   Język postępowania: grecki

      Sąd krajowy

   Elegktiko Synedrio

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Komisarz Elegktiko Synedrio [trybunału obrachunkowego] przy ministerstwie kultury i turystyki

      Strona pozwana: Wydział kontroli księgowej ministerstwa kultury i turystyki i Konstantinos Antonopoulos

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przyznanie pracownikowi wynagrodzenia za okres nieobecności w pracy z tytułu działalności związkowej stanowi warunki pracy czy też warunki zatrudnienia w rozumieniu prawa Unii, w szczególności czy przepisy prawa przewidujące możliwość nieobecności w pracy z tytułu działalności związkowej bez prawa do wynagrodzenia w odniesieniu do pracowników zatrudnionych w sektorze publicznym na podstawie stosunku pracy na czas określony, nie zajmujących stałego stanowiska i będących członkami zarządu organizacji związkowej stanowią „warunki pracy” w rozumieniu art. 137 ust. 1 lit. b) WE i „warunki zatrudnienia”, o których mowa w klauzuli 4 pkt 1 porozumienia ramowego [dyrektywa Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotycząca Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC)] czy też taka kwestia należy do zakresu wynagrodzenia i prawa zrzeszania się, do których prawo Unii nie znajduje zastosowania?

               2)

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na poprzednie pytanie, czy pracownik zatrudniony w sektorze publicznym na podstawie stosunku pracy prawa prywatnego na czas nieokreślony, który zajmuje stałe stanowisko i wykonuje tę samą pracę co pracownik zatrudniony na podstawie stosunku pracy prawa prywatnego na czas określony, który nie zajmuje stałego stanowiska jest pracownikiem „porównywalnym” do tego drugiego pracownika w rozumieniu klauzuli 3 pkt 2 i klauzuli 4 pkt 1 porozumienia ramowego czy też okoliczność, iż konstytucja państwa (art. 103) i odnośne przepisy wykonawcze przewidują w odniesieniu do niego specjalny system zatrudnienia (w zakresie zatrudnienia i specjalnych gwarancji zgodnie z art. 103 ust. 3 konstytucji) wystarcza by uznać, że nie jest on pracownikiem „porównywalnym” i w efekcie nie można go zrównać z pracownikiem zatrudnionym na podstawie stosunku pracy prawa prywatnego na czas określony, który nie zajmuje stałego stanowiska?

               3)

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzących na poprzednie pytania:

                           a)

                           jeżeli z przepisów krajowych wynika, że dopuszcza się możliwość płatnej nieobecności w pracy z tytułu działalności związkowej (do 9 dni miesięcznie) pracowników zatrudnionych w sektorze publicznym na podstawie stosunku pracy na czas nieokreślony, którzy zajmują stałe stanowisko i są członkami zarządu organizacji związkowej drugiego stopnia, podczas gdy pracownikom posiadającym taki sam status związkowy, którzy zatrudnieni są w tej samej jednostce publicznej na czas określony nie zajmując stałego stanowiska przysługuje jedynie prawo do bezpłatnej nieobecności z tytułu działalności związkowej o tym samym wymiarze czasu, czy taka różnica stanowi mniej korzystne traktowanie tej drugiej kategorii pracowników w rozumieniu klauzuli 4 pkt 1 porozumienia ramowego?

                           b)

                           czy sam ograniczony czas trwania stosunku pracy drugiej kategorii pracowników a także ich wyodrębnienie z ogólnego systemu zatrudnienia (w zakresie zatrudnienia, awansu, rozwiązania stosunku pracy) mogą stanowić obiektywne względy uzasadniające taką różnicę?

               4)

               Czy sporna różnica między związkowcami będącymi pracownikami zatrudnionymi na czas nieokreślony, którzy zajmują stałe stanowisko w jednostce publicznej a związkowcami posiadającymi taki sam status związkowy, którzy są zatrudnieni na czas określony w tej samej jednostce publicznej nie zajmując stałego stanowiska stanowi naruszenie zasady zakazu dyskryminacji w odniesieniu do wykonywania praw związkowych w rozumieniu art. 12, 20, 21 i 28 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej czy też może ona zostać uzasadniona odmiennością systemów zatrudnienia pracowników należących do tych dwóch kategorii?


title: Sprawa C-347/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia Sezione staccata di Brescia (Włochy) w dniu 17 sierpnia 2006 r. — ASM Brescia SpA przeciwko Comune di Rodengo Saiano

text:
               18.11.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia Sezione staccata di Brescia (Włochy) w dniu 17 sierpnia 2006 r. — ASM Brescia SpA przeciwko Comune di Rodengo Saiano
   (Sprawa C-347/06)
   (2006/C 281/31)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia Sezione staccata di Brescia
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: ASM Brescia SpA

      Strona pozwana: Comune di Rodengo Saiano
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy automatyczne i ogólne przedłużenie do dnia 31 grudnia 2007 r. ważności obowiązujących koncesji na dystrybucję gazu ziemnego, których pierwotnie udzielono bez uprzedniego przeprowadzenia postępowania przetargowego, jest sprzeczne z art. 43 WE, art. 49 WE i art. 86 ust. 1 WE oraz zasadą równego traktowania, niedyskryminacji i przejrzystości?

               2)

               Czy późniejsze automatyczne przedłużenia do dnia 31 grudnia 2009 r. ważności obowiązujących koncesji na dystrybucję gazu ziemnego, których pierwotnie udzielono bez uprzedniego przeprowadzenia postępowania przetargowego, w następujących przypadkach:

                           a)

                           gdy koncesjonariusz dokonał połączenia spółek pozwalającego na obsługę dwukrotnie większej liczby odbiorców niż pierwotnie obsługiwana przez większą z połączonych spółek,

                           b)

                           gdy liczba klientów koncesjonariusza przekroczyła 100 000 odbiorców końcowych lub ilość gazu rozprowadzanego przez koncesjonariusza przekroczyła 100 milionów metrów sześciennych lub zakres jego działalności obejmuje co najmniej cały obszar prowincji,

                           c)

                           gdy co najmniej 40 % kapitału spółki koncesjonariusza zostało objęte przez podmioty prywatne,

                     są sprzeczne z art. 43 WE, art. 49 WE i art. 86 ust. 1 WE oraz zasadą równego traktowania, niedyskryminacji i przejrzystości?

               3)

               Czy przedłużenie ważności obowiązujących koncesji na dystrybucję gazu ziemnego, zarówno w przypadku wskazanym w pytaniu pierwszym jak i w okolicznościach opisanych w pytaniu drugim, ze szczególnym uwzględnieniem:

                           a)

                           ciążącego na państwach obowiązku realizacji celu w postaci liberalizacji rynku gazu ziemnego do 1 lipca 2007 r.,

                           b)

                           zakazu ustanawiania lub utrzymywania przez państwa przepisów krajowych sprzecznych z liberalizacją rynku gazu ziemnego,

                           c)

                           ciążący na państwach obowiązek powiązania czasu trwania okresu przejściowego z rozsądnym terminem i obiektywnymi wymogami,

                     jest sprzeczne z czwartym, ósmym, dziesiątym i osiemnastym motywem dyrektywy 2003/55/WE (1) z dnia 26 czerwca 2003 r. oraz art. 23 ust. 1 tej dyrektywy, art. 10 WE oraz zasadą racjonalności i proporcjonalności ?

      (1)  Dz.U. L 176, str. 57


title: Sprawa T-278/04: Skarga wniesiona dnia 9 lipca 2004 r. przez Jabones Pardo S.A. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM)

text:
               9.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/23

         Skarga wniesiona dnia 9 lipca 2004 r. przez Jabones Pardo S.A. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM)
   (Sprawa T-278/04)
   (2004/C 251/43)
   Język postępowania: hiszpański
   Dnia 9 lipca 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) wniesiona przez Jabones Pardo S.A., z siedzibą w Madrycie, reprezentowaną przez José Enrique Astiza Suáreza, adwokata przy Ilustre Colegio de Madrid (madryckiej izbie adwokackiej).
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               zmianę zaskarżonej decyzji w zakresie rozstrzygnięć dotyczących podobieństwa znaków i produktów, w celu uznania sprzeciwu za dopuszczalny i odrzucenia zgłoszenia dla towarów z klasy 3 i 5 oraz

               —

               uchylenie decyzji, w celu przeprowadzenia nowego, poprawnego porównania znaków i produktów, które są tymi znakami oznaczone, biorąc pod uwagę skrajne podobieństwo w wyglądzie i brzmieniu pomiędzy „YUPI” i „YUKI”, jak również to, że oznaczane są nimi produkty identyczne lub prawie identyczne.

         Zarzuty i główne argumenty:

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               QUIMI ROMAR S.L.

               Przedmiotowy wspólnotowy znak towarowy:

                słowny znak towarowy „YUKI” – Zgłoszenie nr 1.353.515, dla towarów z klasy 3, 5 i 28.

               Właściciel znaku towarowego lub znaku/oznaczenia, powołanego w sprzeciwie:

               Strona skarżąca.

               Znak towarowy lub znak/oznaczenie, powołane w sprzeciwie:

               Hiszpański słowny znak towarowy „YUPI” (nr 246.715) dla towarów z klasy 3 (wszelkiego rodzaju środki perfumeryjne, produkty z wosku, olejki eteryczne i środki do czyszczenia zębów).

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów:

               Częściowe uwzględnienie sprzeciwu w odniesieniu do produktów, przeciwko którym był on skierowany („mydła, środki perfumeryjne, olejki eteryczne, kosmetyki, płyny do pielęgnacji włosów, środki do czyszczenia zębów” (klasa 3) oraz „produkty farmaceutyczne i środki sanitarne” (klasa 5)).

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Uwzględnić odwołanie wniesione przez zgłaszającego znak towarowy i uchylić zaskarżoną decyzję w zakresie, w jakim uwzględnia ona sprzeciw w odniesieniu do „mydeł, środków perfumeryjnych, olejków eterycznych, kosmetyków, płynów do pielęgnacji włosów, środków do czyszczenia zębów” (klasa 3) oraz „produktów farmaceutycznych i środków sanitarnych” (klasa 5) i oddalenie odwołania strony skarżącej, wniesionego w sprzeciwie.

               Podniesione zarzuty:

               Błędna interpretacja art. 8 ust. 1 lit. b rozporządzenia (WE) nr 40/94.


title: Sprawa C-373/05 P: Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (druga izba) z dnia  26 maja 2005 r.  w sprawie T-377/04 Bart Nijs przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu Wspólnot Europejskich, wniesione przez Barta Nijsa w dniu  10 października 2005 r.

text:
               24.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 330/8

         Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (druga izba) z dnia 26 maja 2005 r. w sprawie T-377/04 Bart Nijs przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu Wspólnot Europejskich, wniesione przez Barta Nijsa w dniu 10 października 2005 r.
   (Sprawa C-373/05 P)
   (2005/C 330/16)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 10 października 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęło odwołanie Barta Nijsa, reprezentowanego przez Fränka Rollingera, avocat, od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 26 maja 2005 r. w sprawie T-377/04 Bart Nijs przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu Wspólnot Europejskich.
   Wnoszący odwołanie zwraca się do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że niniejsze odwołanie jest dopuszczalne;

               —

               co do istoty, uznanie niniejszego odwołania za zasadne;

               —

               stwierdzenie, że przedmiot zażalenia wniesionego przez Barta Nijsa w dniu 27 lutego 2004 r. jest identyczny z przedmiotem skargi złożonej przez Barta Nijsa w dniu 16 września 2004 r. w sekretariacie Sądu Pierwszej Instancji;

               —

               uznanie skargi Barta Nijsa za dopuszczalną;

               —

               stąd, uchylenie postanowienia drugiej izby Sądu Pierwszej Instancji z dnia 26 maja 2005 r. i przekazanie niniejszej sprawy Sądowi Pierwszej Instancji orzekającemu w innym składzie celem przeprowadzenia rozprawy.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd Pierwszej Instancji niesłusznie stwierdził niedopuszczalność skargi Barta Nijsa, podczas gdy wnoszący odwołanie utrzymuje, że zasady postępowania poprzedzającego wniesienie skargi, a w szczególności art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego były przestrzegane.


title: Sprawa C-590/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte Suprema di Cassazione (Włochy) w dniu 20 listopada 2013 r. — Idexx Laboratoires Italia srl przeciwko Agenzia delle Entrate

text:
               25.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte Suprema di Cassazione (Włochy) w dniu 20 listopada 2013 r. — Idexx Laboratoires Italia srl przeciwko Agenzia delle Entrate
   (Sprawa C-590/13)
   2014/C 24/19
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Corte Suprema di Cassazione

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Idexx Laboratoires Italia srl

      Strona pozwana: Agenzia delle Entrate

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zasady wyrażone przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 8 maja 2008 r. w sprawach połączonych C-95/07 i C-96/07, w myśl których art. 18 ust. 1 lit. d) i art. 22 szóstej dyrektywy 77/388 (1), w brzmieniu zmienionym dyrektywą 91/680/EWG (2) w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, sprzeciwiają się praktyce korygowania deklaracji i odzyskiwania podatku od wartości dodanej, w ramach której sankcją z tytułu naruszeń, po pierwsze, obowiązków wynikających z formalności określonych w przepisach krajowych na podstawie wymienionego art. 18 ust. 1 lit. d), a po drugie, obowiązków w zakresie rachunkowości i składania deklaracji wynikających, odpowiednio, z wymienionego art. 22 ust. 2 i 4, jest odmowa przyznania prawa do odliczenia w przypadku stosowania systemu odwrotnego obciążenia, mają zastosowanie również w przypadku całkowitego niedopełnienia obowiązków przewidzianych w tych samych uregulowaniach, kiedy nie ma wątpliwości co do sytuacji podmiotu zobowiązanego do zapłaty podatku i przysługującego mu prawa do odliczenia?

               2)

               Czy wyrażenia „podstawowe wymagania” (obblighi sostanziali), „substantive requirements” i „exigences de fond” użyte przez Trybunał Sprawiedliwości w różnych wersjach językowych wyroku z dnia 8 maja 2008 r. w sprawach połączonych C-95/07 i C-96/07 odnoszą się, w przypadku tzw. odwrotnego obciążenia przewidzianego w odniesieniu do podatku VAT, do konieczności zapłaty podatku VAT lub przyjęcia zobowiązania podatkowego, czy też do istnienia podstawowych warunków, które uzasadniają opodatkowanie podatnika tym podatkiem i regulują prawo do odliczenia służące ochronie zasady neutralności tego podatku, według standardów unijno-europejskich — np. inherencji, obowiązku podatkowego i możliwości całkowitego odliczenia?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku; Dz.U. L 145, s. 1.

      (2)  Dyrektywa Rady z dnia 16 grudnia 1991 r. uzupełniająca wspólny system podatku od wartości dodanej i zmieniająca dyrektywę 77/388/EWG w celu zniesienia granic fiskalnych; Dz.U L 376, s. 1


title: Sprawa T-93/11: Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2011 r. — Stichting Corporate Europe Observatory przeciwko Komisji

text:
               9.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/19

         Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2011 r. — Stichting Corporate Europe Observatory przeciwko Komisji
   (Sprawa T-93/11)
   2011/C 113/37
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Stichting Corporate Europe Observatory (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciele: S. Crosby, Solicitor i S. Santoro, lawyer)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               orzeczenie że decyzja Komisji z dnia 6 grudnia 2010 r. wydana w ramach postępowania GESTDEM 2009/2508 narusza rozporządzenie nr 1049/2001 (1) i w konsekwencji stwierdzenie jej nieważności; oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez skarżącą zgodnie z art. 87 regulaminu posterowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   W jej skardze opartej na art. 263 TFUE skarżąca dąży do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 6 grudnia 2010 r. wydanej w ramach postępowania GESTDEM 2009/2508 odmawiającej udzielenia pełnego dostępu do kilku dokumentów dotyczących negocjacji handlowych pomiędzy UE i Indiami, zgodnie z rozporządzeniem nr1049/2001.
   Na poparcie skargi skarżąca podnosi jeden zarzut dotyczący błędnego zastosowania art. 4 ust. 1 lit. a) tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001, jako że wyjątek odnoszący się do stosunków międzynarodowych nie ma zastosowania w tej sprawie gdyż wszystkie żądane dokumenty są objęte dostępem publicznym.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, Dz.U L 145, s. 43.


title: Sprawa C-172/05 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (czwarta izba) z dnia 3 lutego 2005 r. w sprawie T-137/03 O. Mancini przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione przez O. Manciniego w dniu 15 kwietnia 2005 r.

text:
               28.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 132/21

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (czwarta izba) z dnia 3 lutego 2005 r. w sprawie T-137/03 O. Mancini przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione przez O. Manciniego w dniu 15 kwietnia 2005 r.
   (Sprawa C-172/05 P)
   (2005/C 132/39)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 15 kwietnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęło odwołanie O. Manciniego, reprezentowanego przez adwokata E. Boigelota od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (czwarta izba) z dnia 3 lutego 2005 r. w sprawie T-137/03 O. Mancini przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Wnoszący odwołanie zwraca się do Trybunału o:

               —

               uznanie, iż jego odwołanie jest dopuszczalne i uzasadnione, oraz

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 3 lutego 2005 r. w sprawie T-137/03 Mancini przeciwko Komisji.

         Wnoszący odwołanie wnosi również o to, aby Trybunał Sprawiedliwości sam orzekł w sprawie oraz o to, by uwzględniając jego skargę w sprawie T-137/03:

               —

               uchylił decyzję organu powołującego z dnia 28 czerwca 2002 r., którą odrzucono kandydaturę wnoszącego odwołanie na stanowisko lekarza konsultanta przy „Służbie medycznej w Brukseli” — DG Admin B8;

               —

               uchylił decyzję w sposób wyraźny oddalającą jego skargę, która została wniesiona na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego w dniu 29 lipca 2002 r. i w sposób wyraźny oddalona decyzją z dnia 23 stycznia 2003 r. doręczoną wnoszącemu odwołanie w dniu 27 stycznia 2003 r.;

               —

               cofnięcie nominacji Dr Dolmans na stanowisko lekarza konsultanta, z którą to w szczególności wiązało się odrzucenie kandydatury wnoszącego odwołanie na wolne stanowisko;

               —

               nakazał stronie pozwanej, aby zapłaciła wnoszącemu odwołanie kwotę 15.000 EUR wraz z odsetkami, obliczoną ex aequo et bono, tytułem zadośćuczynienia za krzywdę i uszczerbek w karierze zawodowej;

               —

               w każdym przypadku obciążył stronę pozwaną kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty odwołania, zgodnie z art. 58 Statutu Trybunału Sprawiedliwości, opierają się na naruszeniu prawa wspólnotowego oraz naruszeniu procedury w postępowaniu przed Sądem, niekorzystnie wpływające na interesy wnoszącego odwołanie.


title: Sprawa T-503/12: Skarga wniesiona w dniu 16 listopada 2012 r. — Zjednoczone Królestwo przeciwko Komisji

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/62

         Skarga wniesiona w dniu 16 listopada 2012 r. — Zjednoczone Królestwo przeciwko Komisji
   (Sprawa T-503/12)
   2013/C 26/123
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: D. Wyatt, QC, V. Wakefield, barrister, oraz C. Murrell, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2012/500/EU z dnia 6 września 2012 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie w części, w jakiej dotyczy ona czterech pozycji w załączniku dotyczących korekty ryczałtowej w wysokości 5 % wydatków poniesionych przez Irlandię Północną w roku budżetowym 2008 (wynoszącej 277 231,60 EUR i 13 671 558,90 EUR) oraz w roku budżetowym 2009 (wynoszącej 270 398,26 EUR i 15 844 193,29 EUR) (Dz.U. L 244, s. 11); i

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy oparty na tym, że Komisja naruszyła prawo i popełniła błędy dotyczące okoliczności faktycznych oraz nie uwzględniła rozważań w przedmiocie zakresu ewentualnych strat dla funduszy Unii Europejskiej z uwagi na ryzyko, jakie dla takich funduszy stanowią wydatki ujęte we wnioskach za lata 2007 i 2008, wynikające w szczególności z błędów popełnionych w 2005 r. przy ustalaniu liczby hektarów kwalifikujących się do objęcia pomocą, mających wpływ na początkowy przydział uprawnień.

               2)

               Zarzut drugi oparty na tym, że Komisja naruszyła prawo i popełniła błędy dotyczące okoliczności faktycznych, jako że doszła błędnie do wniosku, iż Northern Ireland Department of Agriculture and Rural Development (zwany dalej „DARD”) niewłaściwie zastosował, a nawet w ogóle nie zastosował, przepisów dotyczących sankcji, odzyskiwania nienależnych płatności i celowej niezgodności oraz że w związku z tym Komisja przypisała zbyt duże znaczenie rozważaniom w przedmiocie zakresu ewentualnych strat dla funduszy Unii Europejskiej lub nie uwzględniła takich rozważań. W szczególności Komisja:

                           —

                           błędnie zarzuciła rzekomo „systematyczne” ponowne przeliczanie uprawnień do płatności przez DARD;

                           —

                           niesłusznie twierdziła, że błędy popełnione w 2005 r. mogły mieć materialny wpływ na historyczny element wartości uprawnień;

                           —

                           przyjęła błędną metodę obliczania nadpłat;

                           —

                           przyjęła błędne podejście do sankcji, w szczególności:

                                       —

                                       przyjmując błędną metodę obliczania sankcji; i

                                       —

                                       niesłusznie twierdząc, że sankcja powinna zostać nałożona za każdy rok w przypadkach, w których sankcja miała zastosowanie w 2005 r., lecz nie za kolejne lata objęte wnioskiem — w niniejszym przypadku 2007 i 2008 r. — w których nadpłata wynikała z tego samego błędu co błąd już ukarany w 2005 r.;

                           —

                           przyjęła błędne podejście do celowej niezgodności.


title: Sprawa T-623/15: Wyrok Sądu z dnia 11 lipca 2017 r. – Lidl Stiftung/EUIPO (JEDE FLASCHE ZÄHLT!) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego JEDE FLASCHE ZÄHLT! — Znak towarowy tworzony przez slogan — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               21.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 277/36

         Wyrok Sądu z dnia 11 lipca 2017 r. – Lidl Stiftung/EUIPO (JEDE FLASCHE ZÄHLT!)
   (Sprawa T-623/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego JEDE FLASCHE ZÄHLT! - Znak towarowy tworzony przez slogan - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 277/53)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Lidl Stiftung & Co. KG (Neckarsulm, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Wolter, A. Marx i A. Berger)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: M. Eberl i A. Schifko, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 września 2015 r. (sprawa R 479/2015-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego JEDE FLASCHE ZÄHLT! jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Lidl Stiftung & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 16 z 18.1.2016.


title: Sprawa T-168/13: Postanowienie Sądu z dnia 21 stycznia 2014 r. — EPAW przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Osoba prawna prawa prywatnego — Brak dowodu posiadania osobowości prawnej — Artykuł 44 § 5 lit. a) regulaminu postępowania przed Sądem — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               15.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/12

         Postanowienie Sądu z dnia 21 stycznia 2014 r. — EPAW przeciwko Komisji
   (Sprawa T-168/13) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Osoba prawna prawa prywatnego - Brak dowodu posiadania osobowości prawnej - Artykuł 44 § 5 lit. a) regulaminu postępowania przed Sądem - Oczywista niedopuszczalność)
   2014/C 78/24
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: European Platform Against Windfarms (EPAW) (przedstawiciel: adwokat C. Kiss)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo K. Herrmann i P. Oliver, następnie L. Pignataro Nolin, K. Herrmann i J. Tomkin, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Stwierdzenie nieważności komunikatu Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów z dnia 6 czerwca 2012 r. zatytułowanego „Energia odnawialna: ważny uczestnik europejskiego rynku energii”, jak również decyzji Komisji z dnia 21 stycznia 2013 r. odrzucającej jako niedopuszczalny wniosek skarżącej o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej dotyczącej rzeczonego komunikatu.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               European Platform Against Windfarms (EPAW) pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 207 z 20.7.2013.


title: Sprawa T-704/13: Skarga wniesiona w dniu 30 grudnia 2013 r. — Banco de Sabadell i Banco Gallego przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/47

         Skarga wniesiona w dniu 30 grudnia 2013 r. — Banco de Sabadell i Banco Gallego przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa T-704/13)
   2014/C 52/91
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Banco de Sabadell, SA (Sabadell, Hiszpania); i Banco Gallego, SA (Santiago de Compostela, Hiszpania) (przedstawiciele: J. Buendía Sierra, E. Abad Valdenebro, R. Calvo Salinero i A. Lamadrid de Pablo, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Komisja zakwalifikowała w niej w niej całokształt środków, której jej zdaniem stanowią hiszpański system leasingu podatkowego, jako niezgodną z rynkiem wewnętrznym nową pomoc państwa;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 1 i 4 zaskarżonej decyzji, w których Komisja wskazała inwestorów AIE jako beneficjentów ww. rzekomej pomocy i jedynych adresatów nakazu jej zwrotu;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 4 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim zawiera on nakaz odzyskania rzekomej pomocy;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 4 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim zawiera ono rozstrzygnięcie w przedmiocie legalności prywatnoprawnych umów zawieranych między inwestorami a innymi podmiotami, oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty skargi są identyczne z podniesionymi przez skarżącą w sprawie T-700/13 Bankia przeciwko Komisji.


title: Sprawa T-703/15: Wyrok Sądu z dnia 6 grudnia 2016 r. – Groupe Go Sport/EUIPO – Design Go (GO SPORT) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego GO SPORT — Wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe GO — Częściowa odmowa rejestracji dokonana przez Wydział Sprzeciwów — Złożenie pisma przedstawiającego podstawy odwołania po terminie — Niedopuszczalność odwołania wniesionego do izby odwoławczej — Artykuł 60 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Zasada 49 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2868/95]

text:
               23.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/30

         Wyrok Sądu z dnia 6 grudnia 2016 r. – Groupe Go Sport/EUIPO – Design Go (GO SPORT)
   (Sprawa T-703/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego GO SPORT - Wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe GO - Częściowa odmowa rejestracji dokonana przez Wydział Sprzeciwów - Złożenie pisma przedstawiającego podstawy odwołania po terminie - Niedopuszczalność odwołania wniesionego do izby odwoławczej - Artykuł 60 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Zasada 49 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2868/95])
   (2017/C 022/40)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Groupe Go Sport (Sassenage, Francja) (przedstawiciele: adwokaci G. Arbant i E. Henry Mayer)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Gája, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: Design Go Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 września 2015 r. (sprawa R 569/2015-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Design Go a Groupe Go Sport.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Groupe Go Sport zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 48 z 8.2.2016.


title: Sprawa T-440/11: Skarga wniesiona w dniu 12 sierpnia 2011 r. — BT Telecommunications przeciwko Radzie

text:
               1.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 290/16

         Skarga wniesiona w dniu 12 sierpnia 2011 r. — BT Telecommunications przeciwko Radzie
   (Sprawa T-440/11)
   2011/C 290/23
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: BT Telecommunications (Mińsk, Białoruś) (przedstawiciele: V. Vaitkute Pavan, A. Smaliukas i E. Matulionyte, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 588/2011 z dnia 20 czerwca 2011 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 765/2006 dotyczące środków ograniczających skierowanych przeciwko prezydentowi Aleksandrowi Łukaszence i niektórym urzędnikom z Białorusi (Dz.U. L 161, s. 1) w zakresie dotyczącym skarżącego;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/357/WPZiB z dnia 20 czerwca 2011 r. zmieniającej decyzję 2010/639/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym urzędnikom z Białorusi (Dz.U. L 161, s. 25) w zakresie dotyczącym skarżącego; oraz

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1)

               Pierwszy zarzut, oparty na niedopełnieniu przez pozwaną obowiązku właściwego uzasadnienia wpisania skarżącego na listę osób, wobec których zastosowanie znajdują środki ograniczające.

               2)

               Drugi zarzut, oparty na naruszeniu przez pozwaną prawa do obrony i prawa do przedstawienia stanowiska, chronionych na mocy art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 6 i 13 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, poprzez:

                           —

                           brak wskazania w jakimkolwiek momencie szczegółowych powodów wpisania skarżącego na listę osób objętych środkami ograniczającymi; oraz

                           —

                           brak umożliwienia skarżącemu skutecznego skorzystania z prawa do obrony, w szczególności z prawa do przedstawienia stanowiska oraz gwarancji proceduralnych pozwalających skutecznie dochodzić usunięcia go z listy osób objętych środkami ograniczającymi.

               3)

               Trzeci zarzut, oparty na oczywistych błędach w ocenie popełnionych przez pozwaną poprzez uznanie w zaskarżonych aktach, iż skarżący jest w jakikolwiek sposób powiązany z finansowaniem reżimu Łukaszenki lub z naruszeniami standardów wyborczych i praw człowieka lub zwalczaniem społeczeństwa obywatelskiego i opozycji demokratycznej, albo z importem do Białorusi sprzętu, który mógł być wykorzystywany do represji wewnętrznych.

               4)

               Czwarty zarzut, oparty na ograniczeniu przez pozwaną fundamentalnego prawa własności chronionego na mocy art. 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 1 protokołu nr 1 do europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności w sposób nieuzasadniony i nieproporcjonalny, bez przedstawienia dowodów.

               5)

               Piąty zarzut, oparty na naruszeniu przez pozwaną zasady proporcjonalności poprzez nieproporcjonalne ograniczenie praw podstawowych skarżącego bez właściwych gwarancji proceduralnych i bez przedstawienia dowodów.


title: Sprawa T-531/11: Skarga wniesiona w dniu 28 września 2011 r. — Hamas przeciwko Radzie

text:
               28.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 126/18

         Skarga wniesiona w dniu 28 września 2011 r. — Hamas przeciwko Radzie
   (Sprawa T-531/11)
   2012/C 126/37
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Hamas (przedstawiciel: L. Glock, adwokat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/430/WPZiB z dnia 18 lipca 2011 r. dotyczącej aktualizacji wykazu osób, grup i podmiotów objętych art. 2, 3 i 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu — w zakresie, w jakim dotyczy Hamasu (w tym Hamas-Izz-al-Din-al-Quassem);

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 687/2011 z dnia 18 lipca 2011 r. dotyczącego wdrożenia art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu oraz uchylenia rozporządzeń wykonawczych (UE) nr 610/2010 oraz (UE) nr 83/2011;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi osiem zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia art. 1 ust. 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB (1), dotyczącego podejmowania decyzji przez właściwy organ, w zakresie w jakim ten organ:

                           —

                           powinien być organem sądowniczym, a nie administracyjnym;

                           —

                           powinien móc się powoływać na zasadę lojalnej współpracy;

                           —

                           nie może być rządem Stanów Zjednoczonych z uwagi na szczególne zasady sporządzania wykazu w stanach Zjednoczonych;

                           —

                           nie może być organem, który nie przestrzega praw procesowych zainteresowanych osób.

                     Strona skarżąca podnosi ponadto, że Rada nic nie przedstawia na poparcie tezy, że w niniejszej sprawie decyzje krajowe, których sprawa ta dotyczy, oparte są na poważnych dowodach lub poszlakach.

               2.

               Zarzut drugi, dotyczący błędu co do ustaleń faktycznych, gdyż Rada nie udowodniła samodzielnie faktów, na które się powołuje. strona skarżąca podnosi, że przybliżone stwierdzenia wskazane przez nią w skardze potwierdzają błąd w zakresie ustaleń faktycznych.

               3.

               Zarzut trzeci, dotyczący błędu w ocenie co do terrorystycznego charakteru strony skarżącej, gdyż kwalifikacja zaproponowana przez Radę nie jest zgodna z kryteriami ustalonymi we wspólnym stanowisku 2001/931/WPZiB. Strona skarżąca podnosi, że kryteria użyte przez Radę dowodzą błędnej interpretacji pojęcia „terroryzm”, nie do pogodzenia z międzynarodowym prawem stanowionym.

               4.

               Zarzut czwarty, dotyczący niedostatecznego uwzględnienia rozwoju sytuacji w miarę upływu czasu, gdyż Rada nie przystąpiła do rzeczywistej kontroli przewidzianej w art. 1 ust. 6 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB.

               5.

               Zarzut piąty, dotyczący naruszenia zasady nieingerencji.

               6.

               Zarzut szósty, dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia, gdyż uzasadnienie wysłane stronie skarżącej nie zawiera żadnych ścisłych informacji dotyczących poważnych i wiarygodnych dowodów i poszlak zgromadzonych przeciwko stronie skarżącej.

               7.

               Zarzut siódmy, dotyczący naruszenia praw do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej. Strona skarżąca podnosi, że zasady te zostały naruszone:

                           —

                           na krajowym etapie postępowania, podczas gdy Rada powinna sprawować kontrolę oraz

                           —

                           na europejskim etapie postępowania, z powodu niedostatecznego charakteru elementów przekazanych przez Radę stronie skarżącej.

               8.

               Zarzut ósmy, dotyczący naruszenia prawa własności, w zakresie w jakim niezgodnego z prawem zamrożenia funduszy nie sposób uznać za uzasadnione naruszenie prawa własności.

      (1)  Wspólne stanowisko Rady z dnia 27 grudnia 2001 r. w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu (Dz.U. L 344, s. 93)


title: Sprawa T-501/08: Skarga wniesiona w dniu 18 listopada 2008 r. — NEC Display Solutions Europe przeciwko OHIM — C More Entertainment (see more)

text:
               24.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/34

         Skarga wniesiona w dniu 18 listopada 2008 r. — NEC Display Solutions Europe przeciwko OHIM — C More Entertainment (see more)
   (Sprawa T-501/08)
   (2009/C 19/63)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: NEC Display Solutions Europe GmbH (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat P. Munzinger)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: C More Entertainment AB (Sztokholm, Szwecja)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 28 sierpnia 2008 r. w sprawie R 1388/2007-4 oraz oddalenie sprzeciwu;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania oraz

               —

               obciążenie C More Entertainment AB kosztami postępowaniu w przypadku wstąpienia przez nią do niniejszego postępowania w charakterze interwenienta.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „see more” dla towarów z klasy 9 — zgłoszenie nr 4 034 741

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: C More Entertainment AB

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Dokonana w Danii rejestracja nr VR 2004 01590 słownego znaku towarowego „CMORE” dla towarów i usług z klas 9, 16, 35, 38 i 41; dokonana w Finlandii rejestracja nr 231 366 słownego znaku towarowego „CMORE” towarów i usług z klas 9, 16, 35, 38 i 41

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94 z uwagi na błędne ustalenie Izby Odwoławczej, zgodnie z którym w przypadku rozpatrywanych znaków towarowych istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.


title: Sprawa C-460/05: Skarga wniesiona dnia  23 grudnia 2005 r.  przez Rzeczpospolitą Polską przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/22

         Skarga wniesiona dnia 23 grudnia 2005 r. przez Rzeczpospolitą Polską przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-460/05)
   (2006/C 60/44)
   język postępowania: polski
   W dniu 23 grudnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Rzeczpospolitej Polskiej, reprezentowanej przez Jarosława Pietrasa, przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1)

               Stwierdzenie nieważności art. 33 ust. 2 oraz art. 43 ust. 3 dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (1).

               2)

               Rozpoznanie sprawy w języku polskim.

               3)

               Obciążenie Rady Unii Europejskiej oraz Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Rząd Rzeczpospolitej Polskiej podnosi zarzut naruszenia istotnego wymogu proceduralnego poprzez niedostateczne uzasadnienie przyjętego brzmienia art. 33 ust. 2 oraz art. 43 ust. 3 dyrektywy 2005/36/WE.
   Artykuły te określają odrębne zasady uznawania praw nabytych, mające zastosowanie w odniesieniu do polskich kwalifikacji pielęgniarek odpowiedzialnych za opiekę ogólną oraz położnych, które stanowią wyjątek od reguł dotyczących uznawania praw nabytych pielęgniarek odpowiedzialnych za opiekę ogólną oraz położnych, obowiązujących w odniesieniu do kwalifikacji uzyskanych w pozostałych Państwach Członkowskich. W preambule dyrektywy 2005/36/WE brak jest uzasadnienia przyjęcia powyższych odmiennych reguł uznawania praw nabytych pielęgniarek odpowiedzialnych za opiekę ogólną oraz położnych, legitymujących się polskimi kwalifikacjami zawodowymi.
   Brak uzasadnienia przyjęcia powyższych środków stanowi naruszenie dyspozycji art. 253 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską z uwagi na fakt, iż odnośne środki utraciły w toku prac legislacyjnych, zmierzających do przyjęcia dyrektywy 2005/36/WE, atrybut środków korzystających ze statusu regulacji niewymagających odrębnego uzasadnienia. Środki powyższe, mimo iż ich treść ustalona została w przepisach Traktatu Akcesyjnego, w świetle art. 9 Traktatu Akcesyjnego oraz przebiegu prac nad dyrektywą 2005/36/WE, nie korzystają z domniemania prawidłowego uzasadnienia poprzez sam fakt ustalenia ich treści w tym Traktacie.

      (1)  Dz.Urz.UE L 255 z 30.09.2005, str. 22.


title: Sprawa C-103/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (Zjednoczone Królestwo) w dniu 13 marca 2009 r. — Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs przeciwko Weald Leasing Limited

text:
               6.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (Zjednoczone Królestwo) w dniu 13 marca 2009 r. — Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs przeciwko Weald Leasing Limited
   (Sprawa C-103/09)
   2009/C 129/13
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   Court of Appeal

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs

      Strona pozwana: Weald Leasing Limited

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy w okolicznościach takich jak w niniejszej sprawie, w których podmiot gospodarczy w znacznym stopniu zwolniony z podatku stosuje strukturę leasingu środków trwałych obejmującą pośrednika będącego osobą trzecią, zamiast dokonania bezpośredniego zakupu środków trwałych, struktura leasingu środków trwałych lub jej część skutkuje korzyścią podatkową sprzeczną z celem szóstej dyrektywy (1) w rozumieniu pkt 74 wyroku z dnia 21 lutego 2006 r. w sprawie C-255/02 Halifax plc, Leeds Permanent Development Services Ltd, County Wide Property Investments Ltd przeciwko CCE (zwanym dalej „Halifax”)?

               2.

               Biorąc pod uwagę fakt, że szósta dyrektywa przewiduje leasing środków trwałych przez podmioty gospodarcze zwolnione lub częściowo zwolnione z podatku oraz odniesienie Trybunału do „zwykłych transakcji handlowych” z pkt 69 i 80 wyroku w sprawie Halifax oraz z pkt 27 wyroku w sprawie C-162/07 Ampliscientifica, jak również brak takiego odniesienia w wyroku w sprawie C-425/06 Part Service: czy taki leasing stanowi nadużycie ze strony zwolnionego lub częściowo zwolnionego z podatku podmiotu gospodarczego, jeżeli w ramach zwykłych transakcji handlowych nie angażuje się on w transakcje leasingowe?

               3.

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie 2:

                           a)

                           jakie jest znaczenie pojęcia „zwykłych transakcji handlowych” w kontekście pkt 74 i 75 wyroku w sprawie Halifax: czy odnosi się ono do pkt 74 czy pkt 75 czy też do ich obu;

                           b)

                           czy odniesienie do „zwykłych transakcji handlowych” dotyczy:

                                       1)

                                       czynności, w które podatnik zazwyczaj się angażuje;

                                       2)

                                       czynności, w które co najmniej dwa podmioty angażują się w normalnych warunkach rynkowych;

                                       3)

                                       czynności, które są opłacalne;

                                       4)

                                       czynności, które powodują obowiązki i ryzyko handlowe typowe dla powiązanych korzyści handlowych;

                                       5)

                                       czynności, które nie są pozorne, gdyż mają charakter handlowy;

                                       6)

                                       innego typu lub kategorii czynności?

               4.

               Jeśli struktura leasingu środków trwałych lub jej część zostanie uznana za stanowiącą nadużycie, jaka kwalifikacja będzie właściwa? W szczególności, czy sąd krajowy lub organ podatkowy powinien:

                           a)

                           zignorować istnienie pośrednika będącego osobą trzecią oraz zlecić uiszczenie podatku VAT od wartości wolnorynkowej opłat leasingowych;

                           b)

                           przekwalifikować strukturę leasingową jako bezpośredni zakup; czy

                           c)

                           przekwalifikować transakcje w inny sposób, który albo sąd albo organ podatkowy uzna za właściwy w celu przywrócenia sytuacji, która miałaby miejsce w przypadku braku transakcji stanowiących nadużycie?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1).


title: Sprawa T-28/13: Postanowienie Sądu z dnia 21 października 2015 r. – ECC Couture/OHIM – Ball Wholesale (Culture)

text:
               21.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 429/29

         Postanowienie Sądu z dnia 21 października 2015 r. – ECC Couture/OHIM – Ball Wholesale (Culture)
   (Sprawa T-28/13) (1)

   (2015/C 429/38)
   Język postępowania: angielski
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 79 z 16.3.2013.