title: Sprawa T-202/05: Skarga wniesiona w dniu 18 maja 2005 r. przez Caroline Ogou przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               6.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/33

         Skarga wniesiona w dniu 18 maja 2005 r. przez Caroline Ogou przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-202/05)
   (2005/C 193/56)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 18 maja 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Caroline Ogou, zamieszkałej w Abidjan (Wybrzeże Kości Słoniowej), reprezentowanej przez adwokata Marca-Alberta Lucasa, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności ogłoszenia o konkursie COM/PB/04 z dnia 6 kwietnia 2004 r. oraz instrukcji dotyczącej zasad dokonywania zgłoszeń w formie elektronicznej, do których się odwołuje lub co najmniej stwierdzenie nieważności punktu IX. 1 ogłoszenia o konkursie;

               —

               stwierdzenie, że przeszkoda w dokonaniu zgłoszenia jej kandydatury, wynikła z braku możliwości dostępu do formularza zgłoszeniowego w dniu 12 maja 2004 r. przy próbie dokonania zgłoszenia zgodnie z zasadami przewidzianymi w ogłoszeniu o konkursie, jest niezgodna z prawem;

               —

               uchylenie decyzji „Task Force Concours Interne”, przekazanej skarżącej za pośrednictwem poczty elektronicznej w dniu 12 maja 2004 r. odrzucającej zgłoszenie skarżącej dokonane tego samego dnia w innej formie;

               —

               uchylenie późniejszych decyzji wydanych w postępowaniu kwalifikacyjnym, a w szczególności:

                           —

                           listy kandydatów, którzy spełniają wymogi określone w art. 28 pkt a), b) i c) regulaminu pracowniczego, sporządzonej przez organ powołujący i przekazywanej komisji konkursowej wraz z aktami kandydatów,

                           —

                           listy kandydatów, którzy spełniają wymogi określone w ogłoszeniu o konkursie, sporządzonej przez komisję konkursową,

                           —

                           listy odpowiednich kandydatów, sporządzonej przez komisję konkursową po zakończeniu postępowania oraz

                           —

                           decyzji o powołaniu, które na tej podstawie wydał lub wyda organ powołujący;

               —

               w razie konieczności uchylenie decyzji dyrektora generalnego ds. personelu i administracji z dnia 3 lutego 2005 r. oddalającej zażalenie złożone przez skarżącą w dniu 12 sierpnia 2004 r. na wyżej wymienione zaskarżone decyzje,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca, członek personelu miejscowego Komisji, nie miała możliwości dokonania w formie elektronicznej zgłoszenia swojej kandydatury na konkurs o charakterze wewnętrznym dotyczący przejścia z kategorii C do kategorii B (COM/PB/04), zgodnie z ogłoszeniem o konkursie, ponieważ Komisja, zdaniem skarżącej, skonfigurowała system informatyczny obsługujący zgłoszenia w sposób stanowiący przeszkodę w zgłaszaniu kandydatur przez członków personelu miejscowego.
   Skarżąca zwraca uwagę, że punkt III.1 ogłoszenia o konkursie, stanowiący, że dopuszczeni do konkursu są urzędnicy oraz członkowie personelu tymczasowego, a zatem wykluczający uczestnictwo członków personelu miejscowego, jest niezgodny z art. 4, 27 i 29 ust. 1 regulaminu pracowniczego oraz z zasadą równego traktowania. W opinii skarżącej, uniemożliwienie jej dokonania zgłoszenia „on-line” było więc niezgodne z prawem. Skarżąca twierdzi w tym względzie, że członkowie personelu miejscowego, pozostający w służbie instytucji na podstawie przepisów z zakresu prawa publicznego, zaliczają się do personelu wewnętrznego i podlegającego regulaminom, więc z zasady przysługuje im prawo udziału w konkursach o charakterze wewnętrznym; powierza się im zadania odpowiadające zadaniom powierzanym urzędnikom lub członkom personelu tymczasowego, a wykluczenie ich z uczestnictwa w konkursach o charakterze wewnętrznym nie jest uzasadnione specyfiką podlegających obsadzeniu stanowisk ani zgodne z interesem służby.
   Skarżąca stwierdza również, że punkt IX ogłoszenia o konkursie oraz punkt 2 instrukcji dla kandydatów są niezgodne z art. 2, 4 i 5 załącznika III do regulaminu pracowniczego, ponieważ przewidują obowiązkowe zgłoszenie w formie elektronicznej, stanowiące przeszkodę w zgłoszeniu jej kandydatury.


title: Sprawa C-262/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Rüsselsheim (Niemcy) w dniu 14 maja 2013 r. — Ekkehard Aleweld przeciwko Condor Flugdienst GmbH

text:
               27.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 215/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Rüsselsheim (Niemcy) w dniu 14 maja 2013 r. — Ekkehard Aleweld przeciwko Condor Flugdienst GmbH
   (Sprawa C-262/13)
   2013/C 215/09
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Rüsselsheim

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ekkehard Aleweld

      Strona pozwana: Condor Flugdienst GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy prawo do rekompensaty na podstawie art. 7 rozporządzenia (1) istnieje również wtedy, gdy start zarezerwowanego lotu jest opóźniony o ponad 3 godziny, a pasażer dokonuje zmiany rezerwacji na inną linię lotniczą i tym samym opóźnienie przylotu pierwotnie zarezerwowanego lotu zostaje znacznie zredukowane, przy czym zarówno pierwotnie zarezerwowany lot, jak i lot zastępczy docierają do pierwotnego celu z opóźnieniem znacznie przekraczającym 3 godziny?

               2)

               Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: Czy ma przy tym znaczenie, że wskazany w art. 6 ust. 1 ppkt iii) czas 5 godzin do celów stosowania art. 8 ust. 1 rozporządzenia upłynął albo nie upłynął?

               3)

               Czy ma znaczenie, że zmiany rezerwacji dokonał sam pasażer lub że dokonana została z pomocą pozwanej?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. L 46, s. 1.).


title: Sprawa T-228/10: Skarga wniesiona w dniu 21 maja 2010 r. — Telefónica przeciwko Komisji

text:
               17.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/28

         Skarga wniesiona w dniu 21 maja 2010 r. — Telefónica przeciwko Komisji
   (Sprawa T-228/10)
   2010/C 195/44
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Telefónica, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: J. Ruiz Calzado, M. Núñez Müller i J. Domínguez Pérez, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 1 zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji całością kosztów postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zaskarżona w niniejszej skardze decyzja została także zakwestionowana w skargach T-219/10, Autogrill España przeciwko Komisji, T-221/10 Iberdrola przeciwko Komisji, T-225/10 Banco Bilbao Vicaya przeciwko Komisji oraz T-227/10 Banco Santander przeciwko Komisji.
   Zarzuty i główne argumenty są podobne do tych podniesionych w ramach tych ww. skarg.


title: Sprawa C-168/13 PPU: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 30 maja 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil Constitutionnel — Francja) — Jeremy F. przeciwko Premier ministre (Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych — Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW — Artykuł 27 ust. 4 i art. 28 ust. 3 lit. c) — Europejski nakaz aresztowania i procedura wydawania osób między państwami członkowskimi — Zasada specjalności — Wniosek o rozszerzenie europejskiego nakazu aresztowania uzasadniającego przekazanie lub dalsze przekazanie innemu państwu członkowskiemu — Orzeczenie organu sądowego wykonującego nakaz państwa członkowskiego o wyrażeniu zgody — Środek zaskarżenia o charakterze zawieszającym — Dopuszczalność)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/38

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 30 maja 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil Constitutionnel — Francja) — Jeremy F. przeciwko Premier ministre
   (Sprawa C-168/13 PPU) (1)

   (Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych - Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW - Artykuł 27 ust. 4 i art. 28 ust. 3 lit. c) - Europejski nakaz aresztowania i procedura wydawania osób między państwami członkowskimi - Zasada specjalności - Wniosek o rozszerzenie europejskiego nakazu aresztowania uzasadniającego przekazanie lub dalsze przekazanie innemu państwu członkowskiemu - Orzeczenie organu sądowego wykonującego nakaz państwa członkowskiego o wyrażeniu zgody - Środek zaskarżenia o charakterze zawieszającym - Dopuszczalność)
   2013/C 225/65
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil Constitutionnel

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Jeremy F.

      Strona pozwana: Premier ministre

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Conseil Constitutionnel — Wykładnia art. 27 i art. 28 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (Dz.U. L 190, s. 1) — Rozszerzenie skutków europejskiego nakazu aresztowania — Istnienie w wykonującym państwie członkowskim środka zaskarżenia (odwołania) od wykonującego organu sądowego, w tym przypadku chambre d'instruction (izby śledczej) cour d'appel (sądu apelacyjnego) — Termin 30-dniowy

      Sentencja

   Artykuł 27 ust. 4 i art. 28 ust. 3 lit. c) decyzji ramowej decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi, zmienionej decyzją ramową Rady 2009/299/WSiSW z dnia 26 lutego 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie wprowadzeniu przez państwa członkowskie środka zaskarżenia zawieszającego wykonanie orzeczenia organu sądowego, który w terminie trzydziestu dni od dnia otrzymania wniosku rozstrzyga o wyrażeniu zgody bądź na ściganie, skazanie lub aresztowanie osoby w celu wykonania kary pozbawienia wolności lub środka zapobiegawczego związanego z pozbawieniem wolności za przestępstwo popełnione przed jej przekazaniem na podstawie europejskiego nakazu aresztowania, inne niż to, które uzasadniało jej przekazanie, bądź na przekazanie osoby państwu członkowskiemu innemu niż wykonujące nakaz państwo członkowskie na podstawie europejskiego nakazu aresztowania wydanego w związku z przestępstwem popełnionym przed jej przekazaniem, o ile ostateczne orzeczenie zapadnie w terminach określonych w art. 17 decyzji ramowej.

      (1)  Dz.U. C 156 z 1.6.2013.


title: Sprawa C-439/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Beroep te Brussel (Belgia) w dniu 6 października 2008 r. — VZW Vlaamse federatie van verenigingen van Brood- en Bankerbakkers, IJsbereiders en Chocoladebewerkers VEBIC , inni uczestnicy postępowania: Raad voor de Mededinging i Minister van Economie

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Beroep te Brussel (Belgia) w dniu 6 października 2008 r. — VZW Vlaamse federatie van verenigingen van Brood- en Bankerbakkers, IJsbereiders en Chocoladebewerkers „VEBIC”, inni uczestnicy postępowania: Raad voor de Mededinging i Minister van Economie
   (Sprawa C-439/08)
   (2008/C 313/28)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Hof van Beroep te Brussel (Belgia)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: VZW Vlaamse federatie van verenigingen van Brodo — en Bankerbakkers, IJsbereiders en Chocoladebewerkers „VEBIC”

      Strona pozwana: Raad voor de Mededinging [Rada ds. Konkurencji], Minister van Ekonomie [Minister gospodarki]
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 (1) z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu, w szczególności jego art. 2, 15 ust. 3 i 35 ust. 1] (…) należy interpretować w ten sposób, że krajowe organy ochrony konkurencji mogą wywodzić bezpośrednio z nich możliwość przedłożenia uwag pisemnych w przedmiocie zarzutów podniesionych w skardze na wydane przez nie decyzje, a nawet możliwość podnoszenia zarzutów prawnych oraz zarzutów dotyczących okoliczności faktycznych i że w związku z tym możliwość ta nie może im zostać odebrana przez państwo członkowskie?

               2)

               Czy te same przepisy należy interpretować w ten sposób, że skuteczne stosowanie reguł konkurencji w kontekście ochrony interesu ogólnego wymaga, aby organy ochrony konkurencji, działające jako państwowe organy nadzoru, nie tylko mogły, lecz musiały uczestniczyć w postępowaniu w przedmiocie skargi na wydane przez nie decyzje, zajmując stanowisko w przedmiocie podniesionych zarzutów prawnych oraz zarzutów dotyczących okoliczności faktycznych?

               3)

               W przypadku udzielenia na pytania pierwsze i drugie odpowiedzi twierdzących — czy przepisy te należy interpretować w ten sposób, że wobec braku przepisów krajowych regulujących udział organu ochrony konkurencji w postępowaniu przed sądem rozstrzygającym w przedmiocie skargi i gdy właściwe są różne organy, organ właściwy w przedmiocie wydania decyzji wymienionych w art. 5 rozporządzenia jest również tym organem, który bierze udział w postępowaniu w przedmiocie skargi na wydaną przez niego decyzję?

               4)

               Czy odpowiedź na powyższe pytania byłaby inna, gdyby zgodnie z prawem krajowym organ ochrony konkurencji działał w charakterze sądu lub gdyby ostateczna decyzja została wydana po przeprowadzeniu dochodzenia przez organ, należący organizacyjnie do tego sądu, na którym spoczywa obowiązek sformułowania zarzutów i projektu decyzji?

      (1)  Dz.U. L 1 s. 1.


title: Sprawa F-52/08: Skarga wniesiona w dniu 4 czerwca 2008 r. — Plasa przeciwko Komisji

text:
               19.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/35

         Skarga wniesiona w dniu 4 czerwca 2008 r. — Plasa przeciwko Komisji
   (Sprawa F-52/08)
   (2008/C 183/69)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Wolfgang Plasa (Algier, Algieria) (przedstawiciel: G. Vandersanden, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Przedmiot i opis sporu
   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 8 maja 2008 r. o zmianie miejsca zatrudnienia skarżącego na Brukselę począwszy od dnia 1 sierpnia 2008 r. oraz wniosek o naprawienie poniesionej przez skarżącego szkody i doznanej krzywdy w związku z tą decyzją.
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 8 maja 2008 r. o zmianie miejsca zatrudnienia skarżącego na Brukselę począwszy od dnia 1 sierpnia 2008 r.;

               —

               nakazanie naprawienia poniesionej przez skarżącego szkody i doznanej krzywdy w związku z tą decyzją, przy czym szkodę szacuje się na 150 000 EUR, a krzywdę jako ekwiwalent rocznego wynagrodzenia, czyli na 150 000 EUR, z zastrzeżeniem, że są to szacunki tymczasowe i mogą ulec zmianie;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.


title: Wyrok Trybunału z dnia 22 grudnia 2016 r. w sprawie E-6/16 – Fjarskipti hf. przeciwko Urzędowi Poczty i Telekomunikacji w Islandii (Świadczenie usług telekomunikacyjnych – Dyrektywa 2002/21/WE – Sieć łączności elektronicznej – Usługa łączności elektronicznej – Publiczna sieć łączności)

text:
               27.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 133/6

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 22 grudnia 2016 r.
   w sprawie E-6/16
   Fjarskipti hf. przeciwko Urzędowi Poczty i Telekomunikacji w Islandii
   (Świadczenie usług telekomunikacyjnych – Dyrektywa 2002/21/WE – Sieć łączności elektronicznej – Usługa łączności elektronicznej – Publiczna sieć łączności)
   (2017/C 133/06)
   W sprawie E-6/16 Fjarskipti hf. przeciwko Urzędowi Poczty i Telekomunikacji w Islandii – WNIOSEK skierowany do Trybunału na mocy art. 34 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości złożony przez Sąd Rejonowy w Reykjavíku (Héraðsdómur Reykjavíkur) dotyczący wykładni art. 2 dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy ramowej), Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes) oraz Per Christiansen (sędzia sprawozdawca) i Páll Hreinsson (sędziowie), wydał w dniu 22 grudnia 2016 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

               1.

               Zawartą w art. 2 lit. a) dyrektywy 2002/21/WE definicję terminu „sieć łączności elektronicznej” należy interpretować w taki sposób, że obejmuje ona system umożliwiający przekazywanie sygnałów zapisanych w formie wiadomości SMS na urządzeniu końcowym użytkownika, podłączonym poprzez przeglądarkę sieciową w internecie do oprogramowania skryptów PHP w domenie sieciowej przedsiębiorstwa telekomunikacyjnego, które odbiera sygnały, przetwarza je i przekazuje je następnie do serwera SMS w systemie łączności przedsiębiorstwa, który następnie przekazuje je poprzez sieć na numer telefoniczny odbiorcy.

               2.

               Zawarta w art. 2 lit. c) dyrektywy 2002/21/WE definicja terminu „usługa łączności elektronicznej” obejmuje usługę polegającą na przekazywaniu sygnałów poprzez sieć łączności opisaną w pierwszym pytaniu, niezależnie czy za usługę tę pobierana jest opłata, pod warunkiem że przedmiotowa usługa jest zwykle świadczona za wynagrodzeniem.

               3.

               Zawartą w art. 2 lit. d) dyrektywy 2002/21/WE definicję terminu „publiczna sieć łączności” należy interpretować w taki sposób, że obejmuje ona sieć opisaną w pierwszym pytaniu, wykorzystywaną do świadczenia usług opisanych w drugim pytaniu, niezależnie czy usługi te są udostępniane jedynie dla abonentów określonego przedsiębiorstwa, pod warunkiem że sieć jest wykorzystywana w całości lub głównie do świadczenia takich publicznie dostępnych usług.


title: Sprawa C-126/14: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 22 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas – Litwa) – „Sveda” UAB/Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos (Odesłanie prejudycjalne — Podatek VAT — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 168 — Prawo do odliczenia — Odliczenie podatku VAT naliczonego przy nabyciu lub wytworzeniu dóbr inwestycyjnych — Ścieżka rekreacyjna przeznaczona bezpośrednio do nieodpłatnego użytku publicznego — Wykorzystanie ścieżki rekreacyjnej jako instrumentu służącego do przeprowadzenia transakcji opodatkowanych)

text:
               14.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 414/3

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 22 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas – Litwa) – „Sveda” UAB/Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos
   (Sprawa C-126/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Podatek VAT - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 168 - Prawo do odliczenia - Odliczenie podatku VAT naliczonego przy nabyciu lub wytworzeniu dóbr inwestycyjnych - Ścieżka rekreacyjna przeznaczona bezpośrednio do nieodpłatnego użytku publicznego - Wykorzystanie ścieżki rekreacyjnej jako instrumentu służącego do przeprowadzenia transakcji opodatkowanych))
   (2015/C 414/04)
   Język postępowania: litewski

      Sąd odsyłający

   Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca:„Sveda” UAB

      Strona pozwana: Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos

      przy udziale: Klaipėdos apskrities valstybinė mokesčių inspekcija

      Sentencja

   Artykuł 168 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach takich jak w postępowaniu głównym przepis ten przyznaje podatnikowi prawo do odliczenia kwoty podatku od wartości dodanej naliczonego z tytułu nabycia lub wytworzenia dóbr inwestycyjnych w celu prowadzenia przewidzianej działalności gospodarczej związanej z turystyką na obszarach wiejskich i turystyką rekreacyjną, które to dobra, po pierwsze, są bezpośrednio przeznaczone do nieodpłatnego użytku publicznego, i po drugie, mogą umożliwić przeprowadzanie transakcji opodatkowanych, o ile istnieje bezpośredni i ścisły związek pomiędzy wydatkami związanymi z transakcjami powodującymi naliczenie podatku a transakcją lub kilkoma transakcjami objętymi podatkiem należnym, które rodzą prawo do odliczenia, bądź z całością działalności gospodarczej podatnika, co powinien zbadać sąd odsyłający na podstawie obiektywnych dowodów.

      (1)  Dz.U. C 175 z 10.6.2014.


title: Sprawa T-265/16: Skarga wniesiona w dniu 27 maja 2016 r. – Puratos i in./Komisja

text:
               1.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/33

         Skarga wniesiona w dniu 27 maja 2016 r. – Puratos i in./Komisja
   (Sprawa T-265/16)
   (2016/C 279/47)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Puratos (Dilbeek, Belgia), Delta Light (Wevelgem, Belgia) i Ontex (Buggenhout, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci H. Gilliams i J. Bocken)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 11 stycznia 2016 r. w sprawie zastosowanego przez Królestwo Belgii systemu pomocy państwa dotyczącego zwolnienia z opodatkowania nadmiernych zysków SA.37667 (2015/C) (ex 2015/NN);

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 2–4 tej decyzji;

               —

               w każdym razie stwierdzenie nieważności art. 2–4 tej decyzji w zakresie, w jakim przepisy te a) nakazują odzyskanie pomocy od podmiotów innych niż adresaci „decyzji o zwolnieniu z opodatkowania nadmiernych zysków” określonej w zaskarżonej decyzji oraz b) nakazują odzyskanie kwoty równej zwolnieniu podatkowemu beneficjentów, nie pozostawiając Belgii możliwości uwzględnienia dokonanej przez inne organy podatkowe korekty finansowej w górę;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczy oczywistego błędu w ocenie, przekroczenia uprawnień oraz braku uzasadnienia w zakresie w jakim decyzja Komisji z dnia 11 stycznia 2016 r. w sprawie zastosowanego przez Królestwo Belgii systemu pomocy państwa dotyczącego zwolnienia z opodatkowania nadmiernych zysków SA.37667 (2015/C) (ex 2015/NN) stwierdza istnienie pomocy państwa.

               2.

               Zarzut drugi dotyczy naruszenia art. 107 TFUE oraz obowiązku uzasadnienia, jak również oczywistego błędu w ocenie w zakresie w jakim zaskarżona decyzja kwalifikuje rzekomy system pomocy jako środek selektywny.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczy naruszenia art. 107 TFUE oraz obowiązku uzasadnienia, jak również oczywistego błędu w ocenie w zakresie w jakim zaskarżona decyzja potwierdza, że ten rzekomy system pomocy jest źródłem korzyści.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczy naruszenia art. 107 TFUE, naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, oczywistego błędu w ocenie, przekroczenia uprawnień oraz naruszenia obowiązku uzasadnienia w zakresie w jakim zaskarżona decyzji nakazuje Belgii odzyskanie pomocy.


title: Sprawa T-266/04: Skarga wniesiona dnia 1 lipca 2004 r. przez Królestwo Hiszpanii przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               28.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/36

         Skarga wniesiona dnia 1 lipca 2004 r. przez Królestwo Hiszpanii przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-266/04)
   (2004/C 217/65)
   Język postępowania: hiszpański
   Dnia 1 lipca 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich przez Królestwo Hiszpanii, reprezentowane przez Fernando Díez Moreno, letrado en ejercicio, z adresem do doręczeń: Ambasada Królestwa Hiszpanii w Luksemburgu, 4-6 Boulevard Emanuel Servais.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 29 kwietnia 2004r. względem Hiszpanii w zakresie dotyczącym wyłączenia rekompensat za wycofanie owoców i warzyw z rynku (5.253.604,00 EURO), i w zakresie dotyczącym wyłączenia w sektorze upraw rolnych i dopłat do hodowli zwierząt, za wyjątkiem kwoty odpowiadającej okresowi 2000/2001 w La Rioja w zakresie sektoru upraw rolnych (1.659.053,00 EURO),

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty
   W zakresie dotyczącym skarżącego Państwa Członkowskiego, zaskarżona decyzja zawiera cztery wyłączenia: a) rekompensata za wycofanie owoców i warzyw z rynku; b) pomoc w zakresie przetwarzania cytryn c) dostawa żywności pochodzących z zapasów interwencyjnych w celu rozdzielenia osobom najbardziej potrzebującym d) uprawy rolne i dopłaty do hodowli zwierząt. Przedmiotowa skarga dotyczy jedynie wyłączenia dokonanego w zakresie rekompensat za wycofanie owoców i warzyw z rynku (5.253.601,00 EURO, związanych z rzekomo nienależytymi kontrolami w Murcii i Walencji), i wyłączenia dokonanego w sektorze upraw rolnych i dopłat do hodowli zwierząt, za wyjątkiem kwoty odpowiadającej okresowi 2000/2001 w La Rioja w zakresie upraw rolnych, przy czym kwota, której wyłączenie uważane jest za bezprawne, wynosi 1.659.053,00 EURO.
   Hiszpania opiera skargę o następujące podstawy prawne:

               —

               Rekompensata za wycofanie owoców i warzyw z rynku.
               Skarżąca wskazuje w tym zakresie, że o ile hiszpańskie władze, ze względu na zastosowanie błędnej wykładni, nie przeprowadziły kontroli 100 % wyrobów wycofanych z rynku, to podjęły jednak środki modyfikujące procedurę działania natychmiast po otrzymaniu informacji o tym błędzie z Europejskiego Trybunału Obrachunkowego. Skarżąca dodaje, że niekonsekwentnym jest karanie Hiszpanii z powodu problemu, który wyniknął z błędnej interpretacji aktu prawnego, i który został naprawiony natychmiast po uzyskaniu o nim informacji, mając na uwadze, że po pierwsze, hiszpańskie władze starannie usunęły problem ujawniony przez Trybunał Obrachunkowy i, po drugie, zostały na miejscu przeprowadzone kontrole w wysokich procentach, w zakresie większym od wymaganego.

               —

               Uprawy rolne i dopłaty do hodowli zwierząt.
               W tym zakresie skarżąca podnosi, że zgodnie z art. 7 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1258/99 w związku z art. 5 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 729/70, wszystkie wydatki Kraju Basków dotyczące okresów 1998/1999 i 1999/2000, które zostały dokonane odpowiednio przed 31 stycznia 1999 r. lub przed 31 stycznia 2000 r. powinny zostać wyłączone z korekty finansowej. W przypadku La Rioja zagadnienie to jest podobne.
               Poza tym trudno jest obronić tezę, że w zakresie sektoru upraw rolnych i dopłat do hodowli zwierząt spełniony został wymóg powiadomienia, zgodnie z art. 8 rozporządzenia (EWG) nr 1663/95.
               Królestwo Hiszpanii twierdzi, że wypłaty dotyczące dopłat do hodowli zwierząt w okresach 1998, 1999 i 2000 były już przedmiotem audytu i zamknięcia rachunków w ramach badania 2000/07. Co się tyczy wniosków dotyczących Kraju Basków z lat 1998, 1999 i 2000 i dotyczących La Rioja z lat 1998 i 2000, Komisja stosuje korektę finansową nie zważając, że jej oddziały podczas wymienionego powyżej badania stwierdziły, że w odniesieniu do wskazanych wniosków, korekty finansowe nie były konieczne. W konsekwencji, w wyniku badania 2000/2011 otwiera się ponownie już raz zamkniętą sprawę, poprzez sprawdzenie tych samych wniosków z lat 1998 do 2000, które były już przedmiotem analizy przeprowadzonej wówczas przez inną grupę urzędników z EFOR, włączając w to nawet sprawdzenie samych aspektów stosowania sankcji z odmiennymi wnioskami dotyczącymi zastosowania wyłączeń z finansowania.


title: Sprawa T-498/09 P: Postanowienie Sądu z dnia 24 września 2010 r. — Kerstens przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Awans — Postępowanie w sprawie awansu za 2005 r. — Przyznanie punktów pierwszeństwa — Ciężar dowodu — Prawo do obrony — Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne i w części oczywiście bezzasadne)

text:
               20.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 317/32

         Postanowienie Sądu z dnia 24 września 2010 r. — Kerstens przeciwko Komisji
   (Sprawa T-498/09 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Awans - Postępowanie w sprawie awansu za 2005 r. - Przyznanie punktów pierwszeństwa - Ciężar dowodu - Prawo do obrony - Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne i w części oczywiście bezzasadne)
   2010/C 317/59
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Petrus Kerstens (Overijse, Belgia) (przedstawiciel: adwokat C. Mourato)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i G. Berscheid, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata B. Wägenbaura)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 29 września 2009 r. w sprawie F-102/07 Kerstens przeciwko Komisji (dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze) mające na celu uchylenie tego wyroku.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje częściowo odrzucone i częściowo oddalone.

               2)

               Petrus Kerstens pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U C 51 z 27.2.2010.


title: Sprawa C-221/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberverwaltungsgericht Berlin-Brandenburg (Niemcy) w dniu 11 maja 2011 r. — Leyla Ecem Demirkan przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               6.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberverwaltungsgericht Berlin-Brandenburg (Niemcy) w dniu 11 maja 2011 r. — Leyla Ecem Demirkan przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-221/11)
   2011/C 232/25
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Oberverwaltungsgericht Berlin-Brandenburg.

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Leyla Ecem Demirkan

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy pojęcie swobodnego świadczenia usług w rozumieniu art. 41 ust. 1 protokołu dodatkowego do Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Turcji z dnia 23 listopada 1970 r. (1) obejmuje również bierną swobodę świadczenia usług?

               2)

               Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: czy wynikająca z układu stowarzyszeniowego ochrona biernej swobody świadczenia usług na podstawie art. 41 ust. 1 protokołu dodatkowego rozciąga się również na obywateli tureckich, którzy — tak jak skarżąca — zamierzają przyjechać do Republiki Federalnej Niemiec nie w celu skorzystania z konkretnej usługi, lecz w celu odwiedzenia krewnych na okres pobytu nieprzekraczający trzech miesięcy i powołują się na samą możliwość bycia odbiorcą usług na terytorium Niemiec?

      (1)  Dz.U. 1972, L 293, s. 4.


title: Sprawa C-473/11: Skarga wniesiona w dniu 16 września 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Niderlandów

text:
               26.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/13

         Skarga wniesiona w dniu 16 września 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Niderlandów
   (Sprawa C-473/11)
   2011/C 347/19
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Lozano Palacios i W. Roels, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Niderlandów

      Żądania strony skarżącej

   Komisja wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że stosując procedurę szczególną VAT dla biur podróży, taką jak uregulowaną w zarządzeniu nr B71/2260 z marca 1971 r., Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 43, 96, 98 i 306-310 dyrektywy VAT (1);

               —

               obciążenie Królestwa Niderlandów kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zdaniem Komisji Niderlandy nie dokonują implementacji procedury szczególnej VAT dla biur podróży. Wynika to jej zdaniem z zarządzenia nr B71/2260 z dnia 22 marca 1971 r., w brzmieniu nadanym mu przez ostatnią zmianę, które to zarządzenie wyraźnie narusza szczególną procedurę dla biur podróży, uregulowaną w art. 306-310 dyrektywy VAT.

      (1)  Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28.11.2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 247, s. 1)


title: Sprawa C-461/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 2 czerwca 2016 r. w sprawach połączonych od T-426/10 do T-429/10 i od T-438/12 do T-441/12, Moreda-Riviere Trefilerías i in./Komisja, wniesione w dniu 12 sierpnia 2016 r. przez Moreda-Riviere Trefilerías, S.A.

text:
               24.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/19

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 2 czerwca 2016 r. w sprawach połączonych od T-426/10 do T-429/10 i od T-438/12 do T-441/12, Moreda-Riviere Trefilerías i in./Komisja, wniesione w dniu 12 sierpnia 2016 r. przez Moreda-Riviere Trefilerías, S.A.
   (Sprawa C-461/16 P)
   (2016/C 392/23)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Moreda-Riviere Trefilerías, S.A. (przedstawiciele: F. González Díaz, A. Tresandi Blanco, V. Romero Algarra, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku wydanego przez Sąd w dniu 2 czerwca 2016 r. w sprawach od T-438/12 do T-441/12, a w szczególności w sprawie T-426/10, Moreda-Riviere Trefilerías/Komisja Europejska;

               —

               obciążenie Komisji kosztami związanymi z postępowaniem w obu instancjach

      Zarzuty i główne argumenty

   W przedmiocie posiadanego przez spółkę MRT statusu następcy prawnego:

               1.

               Sąd miał dopuścić się naruszenia prawa przyjmując niewłaściwe kryterium prawne w ocenie następstwa prawnego przedsiębiorstw, a w szczególności – następstwa prawnego MRT wobec spółki Trenzas y Cables.

               2.

               Sąd miał dopuścić się naruszenia prawa przy kwalifikacji prawnej okoliczności faktycznych uznając MRT za odpowiedzialną ze zachowania spółki Trenzas y Cables ze względu na to, że miała ona być następcą prawnym tejże spółki w okresie od dnia 10 czerwca 1993 r. do dnia 19 października 1996 r.

               3.

               Sąd miał dopuścić się naruszenia prawa polegającego na braku uzasadnienia tego, że nie uwzględnił on twierdzeń podniesionych przez skarżącą odnośnie podwójnego przypisania odpowiedzialności.

         W przedmiocie elementów dodatkowych:

               4.

               Sąd miał ponadto dopuścić się naruszenia prawa przy stososwaniu odpowiedniego kryterium prawnego oraz uchybić obowiązkowi uzasadnienia ze względu na to, że nie wyjaśnił powodów, dla których powołane przez MRT oświadczenia złożone pod przysięgą przez dyrektorów generalnych spółki Trenzas y Cables są bezpodstawne.

               5.

               Sąd miał dokonać nieprawidłowej kwalifikacji okoliczności związanej z wrażeniem odnoszonym przez konkurentów uznając wrażenie to za dodatkową, a zatem – istotną pod względem prawnym – przesłankę służącą wykazaniu istnienia jednostki gospodarczej składającej się ze spółek Trenzas y Cables i GSW oraz spółek zależnych GSW. Tym samym Sąd miał dopuścić się naruszenia prawa polegającego na przeinaczeniu okoliczności faktycznych i materiału dowodowego odnośnie wrażenia odnoszonego przez konkurentów.

               6.

               Sąd miał dokonać nieprawidłowej kwalifikacji okoliczności polegającej na występowaniu tych samych osób wśród personelu spółek Trenzas y Cables, GSW oraz spółek zależnych GSW, uznając tę okoliczność za dodatkową, a zatem – istotną pod względem prawnym – przesłankę służącą wykazaniu tego, że spółki zależne GSW nie zachowywały się w sposób niezależny od ich spółki dominującej.

               7.

               Sąd miał dopuścić się naruszenia prawa przy kwalifikacji pewnych okoliczności faktycznych, a mianowicie spotkania przedstawicieli spółki Trenzas y Cables z jej konkurentem, uznając tę okoliczność za dodatkową, a zatem – istotną pod względem prawnym – przesłankę służącą wykazaniu tego, że spółka Trenzas y Cables, której spółka MRT miała być następcą prawnym, quod non, stanowią jedną jednostkę gospodarczej, której GSW jest spółką dominującą.

         W przedmiocie dowodów przedstawionych celem obalenia domniemania:

               8.

               Sąd miał dopuścić się naruszenia prawa przy ocenie materiału dowodowego, a w każdym razie uchybił obowiązkom spoczywającym na nim w zakresie sprawowanej kontroli sądowej oddalając przedstawiony przez skarżącą argument, zgodnie z którym spółka nie należała ona do jednostki gospodarczej składającej się ze spółek Trenza y Cables, GSW i spółek zależnych GSW, oraz nawet nie podejmując próby dokonania oceny materiału dowodowego przedstawionego w celu obalenia domniemania rzekomego wywierania decydującego wpływu.

               9.

               Sąd miał dopuścić się naruszenia prawa związanego z prawem do obrony uznając, że, w zakresie, w jakim Komisja oparła swą ocenę zdolności płatniczej skarżącej na okolicznościach znanych tej skarżącej i przez nią przedstawionych, instytucja ta uwzględniła przysługujące tej skarżącej prawo do bycia wysłuchaną.

               10.

               Sąd miał dopuścić się naruszenia prawa przy ocenie materiału dowodowego, a w każdym razie w nieprawidłowy sposób wykonał uprawnienia przysługujące mu w dziedzinie kontroli sądowej, a także – miał dopuścić się naruszenia prawa ze względu na uchybienie obowiązkowi uzasadnienia. Wreszcie, miał on dopuścić się naruszenia prawa polegającego na przeinaczeniu materiału dowodowego dotyczącego możliwości uzyskania przez skarżącą finansowania zewnętrznego.

               11.

               Sąd miał dopuścić się naruszenia prawa ocenie materiału dowodowego, a w każdym razie – nie skorzystał z przysługującego mu nieograniczonego prawa orzekania ze względu na uznanie, że skarżąca nie przekazała Komisji informacji koniecznej do dokonania oceny wielkości majątku jej udziałowców; ponadto Sąd miał uchybić obowiązkowi uzasadnienia ze względu na nieprzedstawienie przyczyn, dla których powołane przez skarżącą sprawozdania sporządzone przez firmę Deloitte miały być pozbawione jakiejkolwiek mocy dowodowej.


title: Sprawa T-669/13 P: Odwołanie wniesione w dniu 17 grudnia 2013 r. przez Komisję Europejską od wyroku wydanego w dniu 7 października 2013 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-97/12 Thomé przeciwko Komisji

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/40

         Odwołanie wniesione w dniu 17 grudnia 2013 r. przez Komisję Europejską od wyroku wydanego w dniu 7 października 2013 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-97/12 Thomé przeciwko Komisji
   (Sprawa T-669/13 P)
   2014/C 52/76
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i G. Gattinara, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Florence Thomé (Bruksela, Belgia)

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               Uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 7 października 2013 r. w sprawie F-97/12 Thomé przeciwko Komisji;

               —

               Odrzucenie skargi wniesionej przez F. Thomé w sprawie F-97/12 jako niedopuszczalnej, a w każdym razie oddalenie jej jako bezzasadnej;

               —

               pozostawienie kwestii kosztów do rozstrzygnięcia w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi pięć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia pojęcia aktu niekorzystnego. Komisja podnosi, po pierwsze, że akt, który został już uchylony przez organ powołujący w ramach zażalenia nie może podlegać stwierdzeniu nieważności w postępowaniu sądowym, a po drugie, że decyzja uwzględniająca żądanie zainteresowanego nie może zostać uznana za akt niekorzystny (odnośnie do pkt 28-37 zaskarżonego wyroku).

               2)

               Zarzut drugi dotyczący, po pierwsze, naruszenia prawa przy określeniu zakresu kompetencji kontrolnych organu powołującego i Sądu do spraw Służby Publicznej wobec decyzji komisji konkursowych, a także zakresu kontroli sądowej Sądu do spraw Służby Publicznej, a po drugie, przeinaczenia przedmiotu sporu i naruszenia zasady kontradyktoryjności (odnośnie do pkt 50-52 zaskarżonego wyroku). Komisja podnosi, że Sąd do spraw Służby Publicznej zastosował wobec przedłożonych mu do rozpoznania decyzji, czyli decyzji organu powołującego, nieodpowiednie kryterium kontroli sądowej, przekraczając tym samym granice przysługującego mu zakresu kontroli sądowej.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia norm prawnych dotyczących oceny istnienia dyplomu studiów wyższych w związku z ogłoszeniem o konkursie (odnośnie do pkt 56-58 zaskarżonego wyroku). Komisja podnosi, że Sąd do spraw Służby Publicznej naruszył prawo przyjmując walor zawodowy dyplomu za jego walor akademicki i uznając, że nieoficjalny dyplom, taki jak świadectwo wydane przez prywatną placówkę oświatową, którego walor akademicki nie jest w żaden sposób uznawany, powinien zostać uwzględniony przez organ powołujący.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia ze względu na to, że Sąd do spraw Służby Publicznej nie wyjaśnił, w jaki sposób w dniu złożenia kandydatury dyplom skarżącej w pierwszej instancji mógł być zgodny z określonym w ogłoszeniu o konkursie warunkiem, skoro zgodność ta została wykazana dopiero a posteriori, w postępowaniu w sprawie zażalenia (odnośnie do pkt 56, 57 i 60-64 zaskarżonego wyroku).

               5)

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia prawa ze względu na to, że Sąd do spraw Służby Publicznej uznał, że skarżąca w pierwszej instancji utraciła szansę na zatrudnienie i należy jej się odszkodowanie (odnośnie do pkt 74 zaskarżonego wyroku).


title: Sprawa T-227/17: Skarga wniesiona w dniu 19 kwietnia 2017 r. – Falmouth University/Komisja

text:
               10.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/29

         Skarga wniesiona w dniu 19 kwietnia 2017 r. – Falmouth University/Komisja
   (Sprawa T-227/17)
   (2017/C 221/42)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Falmouth University (Falmouth, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: V. Sloane, Barrister, F. Harmel adwokat, T. Kotsonic, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej stwierdzającej, w odniesieniu do okresu programowania 2007-2013 Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRG), wystąpienie nieprawidłowości w projekcie „Enhancing the Creative Knowledge Base of Cornwall” („Wzmacnianie Bazy Wiedzy Kreatywnej Kornwalii”), co wymagało zastosowania zryczałtowanej korekty finansowej w wysokości 25 %;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej jej własnymi kosztami postępowania oraz kosztami postepowania poniesionymi przez stronę skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy, poprzez który utrzymuje, że Komisja popełniła błąd stwierdzając, że kryteria kwalifikacji zostały określone z naruszeniem art. 44 ust. 2 Dyrektywy 2004/18/WE (1).

               2.

               Zarzut drugi, poprzez który utrzymuje, że Komisja nie była uprawniona do powołania się na dodatkowe trzy stwierdzone w zaskarżonej decyzji nieprawidłowości.

               3.

               Zarzut trzeci, poprzez który utrzymuje, w każdym razie, że Komisja popełniła błąd stwierdzając w zaskarżonej decyzji istnienie dodatkowych trzech nieprawidłowości.

               4.

               Zarzut czwarty, poprzez który utrzymuje, że Komisja postąpiła irracjonalnie i dysproporcjonalnie określając wysokość korekty finansowej na 25 %.

      (1)  Dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, 2004, s. 114).


title: Sprawa T-288/13 P: Postanowienie Sądu z dnia 26 maja 2014 r. – AK przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Ocena — Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej — Postępowania w sprawie oceny 2001/2002, 2004, 2005 i 2008 — Sporządzenie sprawozdań z przebiegu kariery zawodowej po terminie — Krzywda — Utrata szansy na awans — Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne, a w części oczywiście bezzasadne)

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/59

         Postanowienie Sądu z dnia 26 maja 2014 r. – AK przeciwko Komisji
   (Sprawa T-288/13 P) (1)

   ((Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Ocena - Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej - Postępowania w sprawie oceny 2001/2002, 2004, 2005 i 2008 - Sporządzenie sprawozdań z przebiegu kariery zawodowej po terminie - Krzywda - Utrata szansy na awans - Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne, a w części oczywiście bezzasadne))
   2014/C 315/99
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: AK (Esbo, Finlandia) (przedstawiciele: początkowo adwokaci D. de Abreu Caldas, S. Orlandi, A. Coolen, J.N. Louis i É. Marchal, a następnie D. De Abreu Caldas i J.N. Louis)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Berscheid i C. Berardis-Kayser, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata B. Wägenbaura)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie F-91/10 AK przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje w części odrzucone, a w pozostałym zakresie oddalone.

               2)

               AK pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską w związku z postępowaniem w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U. C 233 z 10.8.2013.


title: Sprawa C-570/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 6 listopada 2013 r. — Karoline Gruber

text:
               25.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 6 listopada 2013 r. — Karoline Gruber
   (Sprawa C-570/13)
   2014/C 24/09
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Karoline Gruber

      Organ, którego aktu dotyczy postępowanie: Unabhängiger Verwaltungssenat für Kärnten

      Interwenient: EMA Beratungs- und Handels GmbH

      Inny uczestnik: Bundesminister für Wirtschaft, Familie und Jugend

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy prawo Unii, w szczególności dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (zwana dalej „dyrektywą 2011/92”) (1), a w szczególności jej art. 11, sprzeciwia się krajowej regulacji, zgodnie z którą decyzja ustalająca, iż określony projekt nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, posiada moc wiążącą także względem sąsiadów, którzy nie byli stronami w poprzedzającym je postępowaniu ustalającym, także wówczas [Or. 2], gdy sąsiedzi w późniejszych postępowaniach o wydanie zezwolenia mają możliwość podnoszenia zarzutów przeciwko danemu przedsięwzięciu (co oznacza, że w ramach postępowania głównego mogą podnosić, że oddziaływania przedsięwzięcia zagrażają ich życiu, zdrowiu lub własności lub też zarzucać, iż oddziaływania te są dla nich z uwagi na zapach, hałas, drgania, emisję dymu lub pyłu albo też z innych powodów nadmiernie uciążliwe)?
               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:

               2)

               Czy prawo Unii, a w szczególności dyrektywa 2011/92, w drodze jej bezpośredniego stosowania wymaga zaprzeczenia istnienia przedstawionej w pytaniu pierwszym mocy wiążącej?

      (1)  Dz.U. L 26, s. 1


title: Sprawa C-45/11 P: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 7 grudnia 2011 r. — Deutsche Bahn AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego składającego się z kombinacji poziomo ułożonych kolorów szarego oraz czerwonego — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Art. 7 ust. 1 lit. b))

text:
               14.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/3

         Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 7 grudnia 2011 r. — Deutsche Bahn AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa C-45/11 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego składającego się z kombinacji poziomo ułożonych kolorów szarego oraz czerwonego - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Art. 7 ust. 1 lit. b))
   2012/C 109/05
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Deutsche Bahn AG (przedstawiciel: K. Schmidt-Hern, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) z 11 listopada 2011 r. w sprawie T-404/09 Deutsche Bahn przeciwko OHIM, w którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 23 lipca 2009 r., oddalającej odwołanie od decyzji eksperta odmawiającej rejestracji barwnego oznaczenia składającego się z kombinacji kolorów szarego oraz czerwonego jako wspólnotowego znaku towarowego dla niektórych usług należących do klasy 39 — Charakter odróżniający znaku składającego się z kombinacji kolorów.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Deutsche Bahn AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 130 z 30.4.2011.


title: Sprawa T-349/10: Skarga wniesiona w dniu 26 sierpnia 2010 r. — Milux przeciwko OHIM (OVUMCONTROL)

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/53

      Skarga wniesiona w dniu 26 sierpnia 2010 r. — Milux przeciwko OHIM (OVUMCONTROL)
      (Sprawa T-349/10)
      ()
      (2010/C 288/98)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Milux Holding SA (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat J. Bojs)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 29 czerwca 2010 r. w sprawie R 1436/2009-4;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

         Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „OVUMCONTROL” dla towarów i usług z klas 9, 10 i 44

         Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

         Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

         Podniesione zarzuty: Naruszenie rozporządzenia Rady nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza błędnie zastosowała zasadę niedyskryminacji w okolicznościach niniejszej sprawy; ewentualnie naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza doszła do błędnego wniosku, że zgłoszony znak towarowy nie ma wymaganego minimum samoistnego charakteru odróżniającego.


title: Sprawa T-42/05: Skarga wniesiona w dniu 31 stycznia 2005 r. przez Rhiannon Williams przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               16.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/34

         Skarga wniesiona w dniu 31 stycznia 2005 r. przez Rhiannon Williams przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-42/05)
   (2005/C 93/65)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 31 stycznia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Rhiannon Williams, zamieszkałej w Brukseli (Belgia), reprezentowanej przez S. Crosbiego i C. Bryanta, solicitors, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.

   Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 19 listopada 2004 r. odmawiającej dostępu do dokumentów, które co prawda nie zostały wymienione w zaskarżonej decyzji, jednakże należy domniemywać, że istnieją;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 19 listopada 2004 r. odmawiającej dostępu do dokumentów wymienionych w decyzji jako nr 9, 16, 17, 27, 29, 32, 33, 34 i 46;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca jest doktorantką przeprowadzającą projekt badawczy nad skutkami globalizacji na prawo i politykę Wspólnoty w dziedzinie środowiska naturalnego i współpracy nad rozwojem. W związku z tym skarżąca wniosła o udzielenie dostępu do dokumentów, celem zbadania okoliczności powstania najnowszych regulacji dotyczących organizmów zmodyfikowanych genetycznie (GMO). W odpowiedzi na jej wniosek, przyznano jej dostęp jedynie do części dokumentów.
   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi naruszenie art. 8 rozporządzenia nr 1049/2001 (1), a także brak uzasadnienia zgodnie z art. 253 WE. Jej zdaniem Komisja udzieliła niewyczerpującej odpowiedzi na wniosek o udzielenie dostępu i nie wskazała wszystkich dokumentów objętych zakresem wniosku. Skarżąca uważa, że istnieją także inne dokumenty, odnośnie do których nie podano jakichkolwiek powodów odmowy dostępu, ani też nie powołano się na jakikolwiek wyjątek.
   Skarżąca podnosi ponadto, iż Komisja naruszyła prawo poprzez błędne zastosowanie wyjątku przewidzianego w art. 4 ust. 3 akapit drugi oraz art. 4 ust.1 lit. a) tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001. Podnosi ona również, iż Komisja nie uzasadniła błędnych ustaleń, iż takie ujawnienie poważnie naruszyłoby proces podejmowania decyzji oraz że za ujawnieniem dokumentów nie przemawiał ważniejszy interes publiczny, a także, iż ujawnienie mogłoby osłabić pozycję Komisji przed zespołem orzekającym Światowej Organizacji handlu (WTO) w sprawie faktycznego moratorium na dopuszczenie i wprowadzenie na rynek produktów biotechnologicznych.
   Ponadto skarżąca zarzuca naruszenie zasady proporcjonalności i brak uzasadnienia częściowej odmowy dostępu do dokumentów.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, str. 43).


title: Sprawa T-277/04: Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2004 r. przez Vitakraft-Werke Wührmann Sohn GmbH Co. KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/41

         Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2004 r. przez Vitakraft-Werke Wührmann Sohn GmbH Co. KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa T-277/04)
   (2004/C 300/82)
   Język postępowania do określenia na mocy art. 131 § 2 regulaminu — język, w którym sporządzono skargę: niemiecki
   W dniu 9 lipca 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Vitakraft-Werke Wührmann Sohn GmbH Co. KG, z siedzibą w Bremie (Niemcy), reprezentowaną przez adwokata U. Sandera, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory).
   Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była także Johnson's Veterinary Products Limited z siedzibą w Sutton Coldfield (Zjednoczone Królestwo).
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie R 560/2003-1;

               —

               obciążenie pozwanego Urzędu kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               Johnson's Veterinary Products Limited

               Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:

               Słowny znak towarowy „VITACOAT” dla towarów z klas 3, 5 i 21 (szampony, odżywki, preparaty do skóry i do włosów, dezodoranty, preparaty do niszczenia roztoczy, wszy, pcheł i innych pasożytów; wszystko dla zwierząt, oraz szczotki i grzebienie dla zwierząt)

               Właściciel znaku towarowego lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie:

               Skarżąca

               Znak towarowy lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie:

               Niemiecki słowny znak towarowy „VITAKRAFT”

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów:

               Odrzucenie sprzeciwu

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Odrzucenie odwołania skarżącej

               Podniesione zarzuty:

                           —

                           - Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94;

                           —

                           Błędna ocena pierwotnego charakteru odróżniającego jak również wzmocnionego w następstwie używania charakteru odróżniającego znaku towarowego, na który powołano się w sprzeciwie;

                           —

                           Błędna ocena wpływu identyczności spornych oznaczeń w początkowej części AVITA@;

                           —

                           Błędna ocena podobieństwa spornych oznaczeń pod względem koncepcyjnym i brzmienia;

                           —

                           Nieuwzględnienie daleko idącej identyczności towarów.


title: Sprawa T-143/12: Skarga wniesiona w dniu 30 marca 2012 r. — Niemcy przeciwko Komisji

text:
               9.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/27

         Skarga wniesiona w dniu 30 marca 2012 r. — Niemcy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-143/12)
   2012/C 165/48
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze, K. Petersen i adwokat U. Soltész)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji K(2012) 184 wersja ostateczna pozwanej z dnia 25 stycznia 2012 r. dotyczącej pomocy C 36/2007 (ex NN 25/2007) przyznanej przez Niemcy na rzecz Deutsche Post AG;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 4–6 decyzji K(2012) 184 wersja ostateczna pozwanej z dnia 25 stycznia 2012 r. dotyczącej pomocy C 36/2007 (ex NN 25/2007) przyznanej przez Niemcy na rzecz Deutsche Post AG;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziesięć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE poprzez stwierdzenie, że „dotacja do emerytur” przysporzyła korzyści przedsiębiorstwu
               „Dotacja do emerytur” jest udzielana bezpośrednio Postbeamtenversorgungskasse [funduszowi emerytalnemu urzędników poczty] (PBVK), a pośrednio emerytowanym urzędnikom pocztowym i w związku z tym nie jest udzielana przedsiębiorstwu. Brak jest również pośredniej pomocy na rzecz Deutsche Post AG (DPAG).

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE poprzez stwierdzenie, że „dotacja do emerytur” wyrównała koszty, które „zwykle” ciążą na przedsiębiorstwach
               „Dotacja do emerytur” wyrównuje w pełni nietypowe w konkurencji koszty socjalne, które „zwykle” nie ciążą na przedsiębiorstwach. Koszty wyrównane „dotacją do emerytur” stanowią ponadto „szczególne obciążenie” w rozumieniu wyroku w sprawie Combus (1).

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE (pomocniczo: art. 107 ust. 3 TFUE) poprzez uwzględnienie zysków z wynagrodzeń regulowanych
               „Przewaga komparatywna” nie pochodzi z „dotacji do emerytur” i jest od niej całkowicie niezależna. „Przewaga komparatywna” pochodzi z wynagrodzeń regulowanych i w związku z tym ze środków niepaństwowych (wyrok w sprawie PreussenElektra (2)). Brak jest podwójnego wyrównania kosztów. W związku z tym nie stwierdza się „pomocy” niezgodnej z rynkiem wewnętrznym, a także nie żąda się jej zwrotu. „Pomoc” została przyjęta jedynie w tym celu, by następczo objąć zyski DPAG.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 107 i art. 108 TFUE oraz rozporządzenia (WE) nr 659/1999 (3) poprzez niedopuszczalne objęcie zysków z wynagrodzeń regulowanych w postępowaniu w sprawie pomocy państwa — nadużycie uznania i zaufania
               Komisja ma prawo objąć zyski w tej formie jedynie w ramach rozporządzenia (WE) nr 1/2003 (4), jednak nie w postępowaniu w sprawie pomocy państwa.

               5)

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia art. 107 i art. 108 TFUE oraz rozporządzenia nr 659/1999 poprzez niedopuszczalne postępowanie przeciwko „subsydiowaniu skrośnemu” w postępowaniu w sprawie pomocy państwa — nadużycie uznania i zaufania
               Każde „subsydiowanie skrośne” pochodzi z wynagrodzeń regulowanych, ze środków niepaństwowych i w związku z tym nie pochodzi z pomocy. Również przeciwko tego rodzaju „subsydiowaniu skrośnemu” nie można prowadzić postępowania w postępowaniu w sprawie pomocy państwa.

               6)

               Zarzut szósty dotyczący naruszenia art. 107 TFUE (pomocniczo: art. 107 ust. 3 TFUE) poprzez błędne obliczenia w ramach porównania kosztów socjalnych
               Utworzony przez Komisję Benchmark przy uwzględnieniu składek pracowniczych jest błędnie zawyżony, ponieważ zgodnie z niemieckim prawem zabezpieczeń społecznych pracodawca ponosi jedynie obciążenia pracodawcy. W związku z tym, że składki pracownicze zostały uwzględnione przez Komisję już w ramach podstawy wynagrodzenia („fikcyjne wynagrodzenie brutto”), ponowne uwzględnienie w ramach Benchmarku prowadzi do podwójnego zaliczenia. Również podwyższenie podstawy wynagrodzenia jest błędne, ponieważ pensje urzędników poczty miały wyższy poziom, niż w przypadku prywatnych konkurentów.

               7)

               Zarzut siódmy dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE (pomocniczo: art. 107 ust. 3 TFUE) poprzez stwierdzenie, że „dotacja do emerytur” stanowi również w okresie 1995 r.-2002 r. pomoc państwa (niezgodną z rynkiem wewnętrznym)

               8)

               Zarzut ósmy dotyczący naruszenia art. 108 ust. 1 TFUE i art. 1 lit. b (i) rozporządzenia nr 659/1999 poprzez stwierdzenie, że dotacja do emerytur stanowi nową pomoc państwa
               Stwierdzenia Komisji opierają się na niewystarczającej ocenie stanu faktycznego.

               9)

               Zarzut dziewiąty dotyczący naruszenia art. 14 ust. 1 i art. 7 ust. 5 rozporządzenia nr 659/1999 poprzez niezgodne z prawem z zakresu pomocy państwa zarządzenie zwrotu i zobowiązanie do zaniechania w art. 4 ust. 1 i art. 4 ust. 4
               Żądaniem zwrotu na podstawie art. 4 ust. 1 nie jest objęta „pomoc”, lecz zyski DPAG z uregulowanych cen przesyłek. Zdaniem skarżącej nie jest możliwe dochowanie zobowiązania do zaniechania poprzez zmniejszenie „pomocy”. Zmniejszenie „dotacji do emerytur” nie odniosłoby skutku na poziomie „przewagi komparatywnej”. Zaniechanie zgodnie z art. 4 ust. 4 wymaga zmiany regulacji cen i wkracza zatem w niezależność skarżącej w zakresie określania cen.

               10)

               Zarzut dziesiąty dotyczący naruszenia art. 6 TUE, art. 41 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej, art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, zasady dobrej administracji oraz art. 10 ust. 1 rozporządzenia nr 659/1999 ze względu na nieadekwatnie długi czas trwania postępowania i bezczynność Komisji.

      (1)  Wyrok Trybunału z dnia 16 marca 2004 r. w sprawie T-157/01 Danske Busvognmænd/Kommission, Rec. s. II-917.

      (2)  Wyrok Trybunału z dnia 13 marca 2001 r. w sprawie C-379/98 PreussenElektra, Rec. s. I-2099.

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE) NR 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz.U. L 83, s. 1).

      (4)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. L z 4.1.2003 r., s. 1).


title: Sprawa T-368/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  25 października 2005 r.  — De Bustamante Tello przeciwko Radzie Unii Europejskiej (Urzędnicy — Wynagrodzenie — Dodatek zagraniczny — Artykuł 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII do regulaminu pracowniczego — Praca wykonywana dla innego państwa — Pojęcie zwykłego miejsca zamieszkania — Zasada równego traktowania)

text:
               24.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 330/19

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 października 2005 r. — De Bustamante Tello przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa T-368/03) (1)

   (Urzędnicy - Wynagrodzenie - Dodatek zagraniczny - Artykuł 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII do regulaminu pracowniczego - Praca wykonywana dla innego państwa - Pojęcie zwykłego miejsca zamieszkania - Zasada równego traktowania)
   (2005/C 330/47)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Rafael De Bustamante Tello (Bruksela, Belgia) [Przedstawiciele: J. García-Gallardo Gil-Fournier, D. Domínguez Pérez oraz A. Sayagués Torres, avocats]

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej [Przedstawiciele: M. Sims oraz D. Canga Fano, pełnomocnicy]
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o uchylenie decyzji Rady z dnia 28 lipca 2003 r. odmawiającej przyznania skarżącemu dodatku zagranicznego, o którym mowa w art. 4 załącznika VII do regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich oraz dodatków z nim związanych
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron poniesie własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 7 z 10.1.2004


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 9 września 2004 r. w sprawie C-397/02 (wniosek Cour d'appel de Bruxelles o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Clinique La Ramée ASBL, Winterthur Europe Assurance SA przeciwko Jean-Pierre'owi Riehlowi, Radzie Unii Europejskiej (Urzędnicy — Świadczenia socjalne — Wstąpienie Wspólnot w prawa urzędnika w stosunku do strony trzeciej odpowiedzialnej za zdarzenie wywołujące szkodę)

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/6

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 9 września 2004 r.
   w sprawie C-397/02 (wniosek Cour d'appel de Bruxelles o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Clinique La Ramée ASBL, Winterthur Europe Assurance SA przeciwko Jean-Pierre'owi Riehlowi, Radzie Unii Europejskiej (1)

   (Urzędnicy - Świadczenia socjalne - Wstąpienie Wspólnot w prawa urzędnika w stosunku do strony trzeciej odpowiedzialnej za zdarzenie wywołujące szkodę)
   (2004/C 262/12)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-397/02, której przedmiotem jest wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym na mocy art. 234 WE, wniesiony przez Cour d'appel de Bruxelles (Belgia) orzeczeniem z dnia 6 listopada 2002 r. i wpisany do rejestru Trybunału w dniu 11 listopada 2002 r. w ramach sporu zawisłego przed tym sądem między: Clinique La Ramée ASBL, Winterthur Europe Assurance SA przeciwko Jean-Pierre'owi Riehlowi, Radą Unii Europejskiej, Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann (sprawozdawca), prezes izby, A. Rosas i S. von Bahr, R. Silva de Lapuerta i K. Lenaerts, sędziowie, rzecznik generalny: P. Léger, sekretarz: Múgica Arzamendi, główny administrator, wydał w dniu 9 września 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:
   Art. 85a rozporządzenia Rady (EWG, EURATOM, EWWiS) nr 259/68 z dnia 29 lutego 1968 r. ustanawiającego regulamin pracowniczy urzędników i warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich oraz ustanawiającego specjalne środki stosowane tymczasowo wobec urzędników Komisji, zmienionego przez rozporządzenie Rady (EWWiS, EWG, Euratom) nr 2799/85 z dnia 27 września 1985 r. powinien być interpretowany w ten sposób, iż nie przyznaje on Wspólnotom prawa do uzyskania od strony trzeciej – odpowiedzialnej za śmierć urzędnika – zwrotu całej kwoty renty rodzinnej wypłaconej pozostającemu przy życiu małżonkowi na podstawie art. 79 i 79a tego regulaminu, podczas gdy ustawa mająca zastosowanie do wierzytelności o odszkodowanie przewiduje, że prawo do renty rodzinnej nie ma związku z zobowiązaniem sprawcy czynu niedozwolonego do naprawy całej szkody i gdy szkoda, jaką poniósł pozostający przy życiu małżonek na skutek utraty dochodów swojej zmarłej żony, jest niższa od renty rodzinnej, która jest mu wypłacana.

      (1)  Dz.U. C 7 z 11.1.2003.


title: Sprawa T-40/15: Wyrok Sądu z dnia 17 lutego 2017 r. – ASPLA i Armando Álvarez/Unia Europejska (Odpowiedzialność pozaumowna — Precyzyjny charakter skargi — Przedawnienie — Dopuszczalność — Artykuł 47 karty praw podstawowych — Rozsądny termin do wydania orzeczenia — Szkoda materialna — Odsetki do nieuiszczonej kwoty grzywny — Koszty gwarancji bankowej — Związek przyczynowy)

text:
               10.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/33

         Wyrok Sądu z dnia 17 lutego 2017 r. – ASPLA i Armando Álvarez/Unia Europejska
   (Sprawa T-40/15) (1)

   ((Odpowiedzialność pozaumowna - Precyzyjny charakter skargi - Przedawnienie - Dopuszczalność - Artykuł 47 karty praw podstawowych - Rozsądny termin do wydania orzeczenia - Szkoda materialna - Odsetki do nieuiszczonej kwoty grzywny - Koszty gwarancji bankowej - Związek przyczynowy))
   (2017/C 112/45)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Plásticos Españoles, SA (ASPLA) (Torrelavega, Hiszpania) i Armando Álvarez, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: początkowo adwokaci M. Troncoso Ferrer, C. Ruixó Claramunt i S. Moya Izquierdo, następnie M. Troncoso Ferrer i S. Moya Izquierdo)

      Strona pozwana: Unia Europejska, reprezentowana przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo A. Placco, następnie J. Inghelram, Á. Almendros Manzano i P. Giusta, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. van Nuffel, F. Castilla Contreras i C. Urraca Caviedes, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Oparte na art. 268 TFUE żądanie zmierzające do uzyskania odszkodowania za szkodę, jaką skarżące miały ponieść z powodu czasu trwania postępowania przed Sądem prowadzonego w ramach spraw zakończonych wydaniem wyroku z dnia 16 listopada 2011 r., ASPLA/Komisja (T-76/06, niepublikowanego, EU:T:2011:672) oraz wyroku z dnia 16 listopada 2011 r., Álvarez/Komisja (T-78/06, niepublikowanego, EU:T:2011:673).

      Sentencja

               1)

               Zasądza się od Unii Europejskiej, reprezentowanej przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, zapłatę odszkodowania w wysokości 44 951,24 EUR na rzecz Plásticos Españoles, SA (ASPLA) oraz odszkodowania w wysokości 111 042,48 EUR na rzecz Armando Álvarez, SA tytułem szkody materialnej poniesionej przez każdą z tych spółek z powodu przekroczenia rozsądnego terminu do wydania orzeczenia w sprawach zakończonych wydaniem wyroków z dnia 16 listopada 2011 r., ASPLA/Komisja (T-76/06, niepublikowanego, EU:T:2011:672) oraz z dnia 16 listopada 2011 r., Álvarez/Komisja (T-78/06, niepublikowanego, EU:T:2011:673). Kwota każdego z tych odszkodowań zostanie zrewaloryzowana, a odsetki wyrównawcze liczone będą od dnia 27 stycznia 2015 r. do dnia ogłoszenia niniejszego wyroku według rocznej stopy inflacji stwierdzonej przez Eurostat (Urząd Statystyczny Unii Europejskiej) w odniesieniu do omawianego okresu w państwie członkowskim, gdzie znajduje się siedziba tych spółek.

               2)

               Kwota każdego z odszkodowań, o których mowa w pkt 1) powyżej, zostanie powiększona o odsetki za zwłokę, liczone od dnia ogłoszenia niniejszego wyroku do dnia pełnej zapłaty, według stopy procentowej stosowanej przez Europejski Bank Centralny (EBC) do jego głównych operacji refinansujących, powiększonej o dwa punkty procentowe.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               ASPLA i Armando Álvarez oraz Unia Europejska, reprezentowana przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, pokrywają każda własne koszty.

               5)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 89 z 16.3.2015


title: Sprawa T-154/10: Wyrok Sądu z dnia 20 września 2012 r. — Francja przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Pomoc udzielona rzekomo przez Francję w postaci dorozumianej, nieograniczonej gwarancji na rzecz La Poste, wynikająca z przyznanego tej spółce statusu osoby prawnej prawa publicznego — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem — Skarga o stwierdzenie nieważności — Interes prawny — Dopuszczalność — Ciężar dowodu w zakresie wykazania istnienia pomocy państwa — Korzyść)

text:
               10.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/14

         Wyrok Sądu z dnia 20 września 2012 r. — Francja przeciwko Komisji
   (Sprawa T-154/10) (1)

   (Pomoc państwa - Pomoc udzielona rzekomo przez Francję w postaci dorozumianej, nieograniczonej gwarancji na rzecz La Poste, wynikająca z przyznanego tej spółce statusu osoby prawnej prawa publicznego - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem - Skarga o stwierdzenie nieważności - Interes prawny - Dopuszczalność - Ciężar dowodu w zakresie wykazania istnienia pomocy państwa - Korzyść)
   2012/C 343/21
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Francuska (przedstawiciele: początkowo E. Belliard, G. de Bergues, B. Beaupère-Manokha, J. Gstalter i S. Menez, a następnie E. Belliard, G. de Bergues, J. Gstalter i S. Menez, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Stromsky i D. Grespan, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2010/605/UE z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie pomocy państwa C-56/07 (ex E 15/05) przyznanej przez Francję na rzecz przedsiębiorstwa La Poste (Dz.U. L 274, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 161 z 19.6.2010.


title: Sprawa F-103/10: Skarga wniesiona w dniu 20 października 2010 r. — Stephan Jaeger przeciwko EUROFOUND

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/64

         Skarga wniesiona w dniu 20 października 2010 r. — Stephan Jaeger przeciwko EUROFOUND
   (Sprawa F-103/10)
   ()
   2011/C 30/126
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Stephan Jaeger (Dublin, Irlandia) (przedstawiciele: adwokaci A. Coolen, J.N. Louis i E. Marchal)

      Strona pozwana: Europejska Fundacja na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy (EUROFOUND)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności rozliczenia wynagrodzenia skarżącego za okres od lipca do grudnia 2009 r. oraz pasków wynagrodzenia sporządzanych od 1 stycznia 2010 r. w ramach corocznej waloryzacji wynagrodzeń i emerytur urzędników i innych pracowników w oparciu o rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 1296/2009 z dnia 23 grudnia 2009 r.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności, w razie potrzeby, decyzji EUROFOUND o sporządzeniu rozliczenia wynagrodzenia skarżącego za okres od lipca do grudnia 2009 r. oraz pasków wynagrodzenia od 1 stycznia 2010 r.;

               —

               zasądzenie od EUROFOUND na rzecz skarżącego zaległego wynagrodzenia powiększonego o odsetki za zwłokę;

               —

               obciążenie EUROFOUND kosztami postępowania.


title: Sprawa C-166/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 11 maja 2009 r. — Stichting Natuur en Milieu, Stichting Zuid-Hollandse Milieufederatie, Stichting Greenpeace Nederland, Vereniging van Verontruste Burgers van Voorne przeciwko Gedeputeerde Staten van Zuid-Hollandse, zainteresowane osoby trzecie: Electrabel Nederland NV i Burgemeester en Wethouders Rotterdam

text:
               15.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 11 maja 2009 r. — Stichting Natuur en Milieu, Stichting Zuid-Hollandse Milieufederatie, Stichting Greenpeace Nederland, Vereniging van Verontruste Burgers van Voorne przeciwko Gedeputeerde Staten van Zuid-Hollandse, zainteresowane osoby trzecie: Electrabel Nederland NV i Burgemeester en Wethouders Rotterdam
   (Sprawa C-166/09)
   2009/C 193/03
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Raad van State

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Stichting Natuur en Milieu, Stichting Zuid-Hollandse Milieufederatie, Stichting Greenpeace Nederland, Vereniging van Verontruste Burgers

      Strona pozwana: Gedeputeerde Staten van Zuid-Hollandse
   Zainteresowane osoby trzecie: Electrabel Nederland NV i Burgemeester en Wethouders Rotterdam

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy obowiązek wykładni zgodnej z dyrektywą oznacza, że transponowane poprzez Wet milieubeheer zobowiązania dyrektywy 2008/1 (1) dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli można i należy interpretować w ten sposób, że przy wydawaniu decyzji w sprawie wniosku o udzielenie pozwolenia w ramach prawa ochrony środowiska krajowy poziom emisji SO2 i NOx określony w dyrektywie 2001/81/WE (2) w sprawie krajowych poziomów emisji dla niektórych rodzajów zanieczyszczenia powietrza (zwanej dalej dyrektywą NEC) należy uwzględnić w pełnym zakresie, w szczególności odnośnie zobowiązań wynikających z art. 9 ust. 4 dyrektywy 2008/1?

               2.

                           a)

                           Czy ciążący na państwie członkowskim obowiązek zaniechania stanowienia przepisów, które mogłyby w poważnym stopniu poddać w wątpliwość realizację celu ustanowionego w dyrektywie, obowiązuje również w okresie od 27 listopada 2002 r. do 31 grudnia 2010 r. określonego w art. 4 ust. 1 dyrektywy NEC?

                           b)

                           Czy podczas wskazanego okresu od 27 listopada 2002 r. do 31 grudnia 2010 r. na danym państwie członkowskich ciążą pozytywne zobowiązania obok wskazanego obowiązku zaniechania lub też zamiast niego, jeżeli po upływie tego okresu wystąpi przekroczenie lub zagrożenie przekroczenia krajowego poziomu emisji SO2 lub NOx wedle dyrektywy NEC?

                           c)

                           Czy dla udzielenia odpowiedzi na pytania 2 a) i 2 b) ma znaczenie, że z wniosku o wydanie w ramach prawa ochrony środowiska pozwolenia na instalację, która przyczynia się do przekroczenia lub zagrożenia przekroczenia krajowego poziomu emisji SO2 lub NOx wedle dyrektywy NEC, wynika, że instalacja rozpocznie działalność najwcześniej w 2011 r.?

               3.

                           a)

                           Czy zobowiązania wskazane w pytaniu 2 prowadzą do tego, że państwo członkowskie powinno odmówić pozwolenia w ramach prawa ochrony środowiska, o które wniesiono, lub uzależnić je od bardziej rygorystycznych warunków lub ograniczeń, gdy nie jest zapewnione, że instalacja, dla której wniesiono o pozwolenie, nie przyczyni się do przekroczenia lub zagrożenia przekroczenia krajowych poziomów emisji SO2 lub NOx? Czy dla udzielenia odpowiedzi na to pytanie znaczenie ma kwestia, w jakim zakresie instalacja przyczyni się do tego przekroczenia lub zagrożenia przekroczenia?

                           b)

                           Czy z dyrektywy NEC wynika, że państwo członkowskie, również przy przekroczeniu lub zagrożeniu przekroczenia krajowych poziomów emisji SO2 lub NOx, dysponuje zakresem swobodnego uznania, by osiągnąć cele ustanowione w dyrektywie w ten sposób, że zamiast odmowy pozwolenia lub uzależnienia go od dalszych warunków lub ograniczeń, przyjmuje inne środki, jak np. zastosowane gdzie indziej środki wyrównawcze?

               4.

               Czy w zakresie, w którym na państwie członkowskim ciążą obowiązki w rozumieniu pytań 2 i 3, jednostka może powoływać się przed sądami krajowymi na te obowiązki?

               5.

                           a)

                           Czy jednostka może powołać się bezpośrednio na art. 4 dyrektywy NEC?

                           b)

                           W przypadku odpowiedzi twierdzącej, czy bezpośrednie powołanie [tego przepisu] jest możliwe od dnia 27 listopada 2002 r., czy też dopiero od dnia 31 grudnia 2010 r.? Czy dla udzielenia odpowiedzi na to pytanie ma znaczenie, że z wniosku o udzielenie pozwolenia w ramach prawa ochrony środowiska wynika, że instalacja rozpocznie działalność najwcześniej w roku 2011?

               6.

               Czy w przypadku, w którym udzielenie pozwolenia w ramach prawa ochrony środowiska lub inne środki przyczyniają się do przekroczenia lub zagrożenia przekroczenia krajowego poziomu emisji SO2 lub NOx wedle dyrektywy NEC, jednostka może wywieść z art. 4 tej dyrektywy:

                           a)

                           ogólne roszczenie o ustanowienie przez dane państwo członkowskie pakietu środków prowadzących do ograniczenia do 2010 r. krajowych rocznych emisji SO2 i NOx do poziomu nieprzekraczającego krajowego poziomu emisji określonego w dyrektywie NEC lub, gdyby się to nie udało, pakietu środków prowadzących tak szybko, jak to możliwe do późniejszego ograniczenia emisji do tego poziomu;

                           b)

                           konkretne roszczenia o przyjęcie przez dane państwo członkowskie szczególnych środków w odniesieniu do danej instalacji — np. w formie odmowy pozwolenia lub uzależnienia pozwolenia od dalszych warunków lub ograniczeń — przyczyniających się do ograniczenia do 2010 r. krajowych rocznych emisji SO2 i NOx do poziomu nieprzekraczającego krajowego poziomu emisji ustanowionego w dyrektywie NEC lub, gdyby się to nie udało, szczególnych środków prowadzących tak szybko, jak to możliwe do późniejszego ograniczenia emisji do tego poziomu?

                           c)

                           Czy dla udzielenia odpowiedzi na pytania 6 a) i 6 b) ma znaczenie, w jakim zakresie instalacja przyczyni się do przekroczenia emisji lub do zagrożenia ich przekroczenia?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/1/WE z dnia 15 stycznia 2008 r. dotycząca zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli (Wersja skodyfikowana) (Dz.U. L 24, s. 8)

      (2)  Dyrektywa 2001/81/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2001 r. w sprawie krajowych poziomów emisji dla niektórych rodzajów zanieczyszczenia powietrza (Dz.U. L 309, s. 22)


title: Sprawa C-444/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 25 września 2014 r. – Amira Osso przeciwko Region Hannover

text:
               8.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 439/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 25 września 2014 r. – Amira Osso przeciwko Region Hannover
   (Sprawa C-444/14)
   (2014/C 439/29)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesverwaltungsgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Amira Osso

      Druga strona postępowania: Region Hannover

      Uczestnik: Vertreter des Bundesinteresses beim Bundesverwaltungsgericht

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wymóg posiadania miejsca zamieszkania na ograniczonym terytorialnie obszarze (gmina, powiat, region) państwa członkowskiego, stanowi ograniczenie swobody przemieszczania się w rozumieniu art. 33 dyrektywy 2011/95/UE (1), gdy cudzoziemiec w pozostałym zakresie może swobodnie się poruszać i przebywać na terytorium państwa członkowskiego?

               2)

               Czy wymóg w zakresie miejsca zamieszkania w stosunku do osób korzystających z ochrony uzupełniającej jest zgodny z art. 33 lub art. 29 dyrektywy 2011/95/UE, jeżeli podstawą jego jest wola osiągnięcia odpowiedniego podziału publicznych obciążeń socjalnych pomiędzy podmiotami zobowiązanymi do ich ponoszenia w ramach państwa?

               3)

               Czy wymóg w zakresie miejsca zamieszkania w stosunku do osób korzystających z ochrony uzupełniającej jest zgodny z art. 33 lub art. 29 dyrektywy 2011/95/UE, jeżeli podstawą jego są względy polityki migracyjnej lub integracyjnej, tj. konieczność zapobieżenia powstawaniu społecznych punktów zapalnych z uwagi na częste osiedlanie się cudzoziemców w określonych gminach lub powiatach? Czy wystarczające są tu abstrakcyjne względy polityki migracyjnej i integracyjnej, czy też muszą zostać podane konkretne powody?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony; Dz.U. L 337,s. 9.


title: Sprawa T-204/12: Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2014 r. – Vila Vita Hotel und Touristik przeciwko OHIM – Viavita (VIAVITA) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego VIAVITA — Wcześniejsze krajowe znaki towarowe: słowny VILA VITA PARC i graficzny VILA VITA — Brak rzeczywistego używania wcześniejszych znaków towarowych — Artykuł 42 ust. 2 i 3 oraz art. 15 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               1.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 292/34

         Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2014 r. – Vila Vita Hotel und Touristik przeciwko OHIM – Viavita (VIAVITA)
   (Sprawa T-204/12) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego VIAVITA - Wcześniejsze krajowe znaki towarowe: słowny VILA VITA PARC i graficzny VILA VITA - Brak rzeczywistego używania wcześniejszych znaków towarowych - Artykuł 42 ust. 2 i 3 oraz art. 15 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   2014/C 292/41
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Vila Vita Hotel und Touristik GmbH (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci G. Schoenen i V. Töbelmann)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: V. Melgar, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Viavita (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat M.P. Escande)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 1 marca 2012 r. (sprawa R 419/2011-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Vila Vita Hotel und Touristik GmbH a Viavita.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Vila Vita Hotel und Touristik GmbH pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OIHM) i Viavita.

      (1)  Dz.U. C 217 z 21.7.2012.


title: Sprawa C-540/15: Skarga wniesiona w dniu 15 października 2015 r. – Komisja Europejska/Republika Grecka

text:
               11.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/9

         Skarga wniesiona w dniu 15 października 2015 r. – Komisja Europejska/Republika Grecka
   (Sprawa C-540/15)
   (2016/C 007/15)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: Maria Patakia, Muriel Heller i Klara Talabér-Ritz)

      Strona pozwana: Republika Grecka

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych do dostosowania się do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/27/UE (1) z dnia 25 października 2012 r. w sprawie efektywności energetycznej, zmiany dyrektyw 2009/125/WE i 2010/30/UE oraz uchylenia dyrektyw 2004/8/WE i 2006/32/WE, bądź w każdym razie nie powiadamiając Komisji o tych przepisach, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na podstawie art. 28 ust. 1 tej dyrektywy;

               —

               zobowiązanie Republiki Greckiej zgodnie z art. 260 ust. 3 TFUE do zapłaty dziennej okresowej kary pieniężnej w wysokości 29 145,60 EUR od momentu ogłoszenia wyroku Trybunału;

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               [Skarga odnosi się do] dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/27/UE z dnia 25 października 2012 r. w sprawie efektywności energetycznej, zmiany dyrektyw 2009/125/WE i 2010/30/UE oraz uchylenia dyrektyw 2004/8/WE i 2006/32/WE (zwanej dalej „dyrektywą”). Zgodnie z art. 1 dyrektywa ustanawia wspólną strukturę ramową dla środków służących wspieraniu efektywności energetycznej w Unii, aby zapewnić osiągnięcie głównego unijnego celu zakładającego zwiększenie efektywności energetycznej o 20 % do 2020 r., a także stworzyć warunki dla dalszego polepszania efektywności energetycznej po wspomnianej dacie docelowej. Dyrektywa ustanawia przepisy, których celem jest usunięcie barier na rynku energii oraz przezwyciężenie nieprawidłowości w funkcjonowaniu rynku, które ograniczają efektywność dostaw i wykorzystywania energii, a także przewiduje ustalenie orientacyjnych krajowych celów w zakresie efektywności energetycznej na 2020 r.

               2.

               Zgodnie z art. 28 dyrektywy 2012/27/UE państwa członkowskie są zobowiązane przyjąć przepisy krajowe niezbędne do wykonania tej dyrektywy do dnia 5 czerwca 2014 r., a w szczególności konkretnych obowiązków wymienionych w pewnych artykułach, do których odsyła art. 28, w określonych w nich terminach, oraz powiadomić Komisję o wydanych przez siebie przepisach. Takie powiadomienie stanowi nieodłączny element zobowiązania do przetransponowania dyrektyw Unii Europejskiej do prawa państw członkowskich, jak również obowiązku lojalnej współpracy, i okoliczność ta znajduje także potwierdzenie w art. 260 ust. 3 TFUE.

               3.

               Na etapie poprzedzającym wniesienie skargi, o którym mowa w art. 258 akapit drugi TFUE, Komisja stwierdziła, że Republika Grecka nie przyjęła w terminach określonych w odpowiednich przepisach dyrektywy przepisów koniecznych do dostosowania się do dyrektywy 2012/27/UE ani nie uczyniła tego do chwili obecnej oraz że w każdym razie nie powiadomiła jej o takich przepisach. Komisja postanowiła wnieść skargę przeciwko Republice Greckiej do Trybunału w celu stwierdzenia tego uchybienia.

               4.

               Ponadto zgodnie z art. 260 ust. 3 TFUE Komisja wnosi do Trybunału o nałożenie okresowej kary pieniężnej na Republikę Grecką. Obliczenie okresowej kary pieniężnej proponowanej przez Komisję nastąpiło zgodnie z kryteriami i warunkami określonymi przez Komisję w komunikacie z dnia 15 stycznia 2011 r. poświęconym tej kwestii.

      (1)  Dz.U. L 315 z 14.11.2012, s. 1.


title: Sprawa C-398/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 18 lipca 2016 r. – X BV/Staatssecretaris van Financiën

text:
               10.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 18 lipca 2016 r. – X BV/Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-398/16)
   (2016/C 371/05)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca skargę kasacyjną: X BV

      Druga strona w postępowaniu kasacyjnym: Staatssecretaris van Financiën

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 43 WE i 48 WE (obecnie 49 TFUE i 54 TFUE) należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, na podstawie którego spółce dominującej z siedzibą w państwie członkowskim odmawia się odliczania odsetek w odniesieniu do pożyczki związanej z wkładem kapitałowym do spółki zależnej z siedzibą w innym państwie członkowskim, podczas gdy można by skorzystać z tego odliczenia, gdyby wymieniona spółka zależna została włączona do jednego podmiotu podatkowego – z cechami niderlandzkiego podmiotu podatkowego – ze wspomnianą spółką dominującą, ponieważ wówczas wskutek konsolidacji nie byłby rozpoznawalny związek z takim wkładem kapitałowym?


title: Sprawa T-13/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 kwietnia 2009 r. — Nintendo i Nintendo of Europe przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek konsoli do gier wideo i kartridżów z grami kompatybilnych z konsolami do gier Nintendo — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Ograniczenie eksportu równoległego — Grzywny — Skutek odstraszający — Czas trwania naruszenia — Okoliczności obciążające — Rola przywódcy lub inicjatora — Okoliczności łagodzące — Współpraca w toku postępowania administracyjnego)

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/37

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 kwietnia 2009 r. — Nintendo i Nintendo of Europe przeciwko Komisji
   (Sprawa T-13/03) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek konsoli do gier wideo i kartridżów z grami kompatybilnych z konsolami do gier Nintendo - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Ograniczenie eksportu równoległego - Grzywny - Skutek odstraszający - Czas trwania naruszenia - Okoliczności obciążające - Rola przywódcy lub inicjatora - Okoliczności łagodzące - Współpraca w toku postępowania administracyjnego)
   2009/C 141/75
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Nintendo Co., Ltd (Kioto, Japonia) i Nintendo of Europe GmbH (Grossostheim, Niemcy) (przestawiciele: I. Forrester, QC, J. Pheasant, M. Powell, C. Kennedy-Loest, solicitors i J. Killick, barrister)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: początkowo O. Beynet i A. Whelan, następnie X. Lewis i O. Beynet, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Skarga o uchylenie lub obniżenie kwoty grzywny nałożonej na skarżące na podstawie art. 3 tiret pierwsze decyzji Komisji 2003/675/WE z dnia 30 października 2002 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG (COMP/35.587 PO Video Games, COMP/35.706 PO Nintendo Distribution i COMP/36.321 Omega — Nintendo) (Dz.U. 2003, L 255, s. 33).

      Sentencja wyroku

               1)

               Kwota grzywny nałożonej na Nintendo Co., Ltd i Nintendo of Europe GmbH zostaje ustalona na 119,2425 mln EUR.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 70 z 22.3.2003.