title: Sprawa T-121/09: Skarga wniesiona w dniu 27 marca 2009 r. — Al Shanfari przeciwko Radzie i Komisji

text:
               16.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/43

         Skarga wniesiona w dniu 27 marca 2009 r. — Al Shanfari przeciwko Radzie i Komisji
   (Sprawa T-121/09)
   2009/C 113/87
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Thamer Al Shanfari (przedstawiciele: P. Saini, QC, T. Nesbitt i B. Kennelly, barristers oraz A. Patel, N. Sheikh i K. Mehta, solicitors)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej i Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 314/2004, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 77/2009, w zakresie w jakim dotyczy ono skarżącego;

               —

               obciążenie Rady i Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 314/2004 (1), zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 77/2009 (2) (zwanego dalej „zaskarżonym rozporządzeniem”), ogół funduszy skarżącego znajdujących się na terytorium państw członkowskich Unii Europejskiej został zamrożony, co uniemożliwiło mu prowadzenie działalności gospodarczej na terytorium UE, a także napiętnowało go jako osobę powiązaną z represyjnym reżimem w Zimbabwe oraz jako osobę uwikłaną w działania w poważny sposób podważające demokrację, przestrzeganie praw człowieka oraz zasadę państwa prawnego. Co więcej, na skarżącego nałożono także zakaz podróży na mocy art. 4 wspólnego stanowiska Rady 2004/161/WPZiB (3).
   Skarżący domaga się stwierdzenia nieważności zaskarżonego rozporządzenia na wskazanych niżej podstawach.
   Skarżący twierdzi po pierwsze, iż zaskarżone rozporządzenie pozbawione jest odpowiedniej podstawy prawnej, gdyż ani art. 60 WE, ani art. 301 WE nie przyznają Radzie prawa do zamrażania ogółu funduszy należących do osoby niepowiązanej z rządem Zimbabwe.
   Po drugie, w świetle twierdzeń skarżącego, poprzez przyjęcie zaskarżonego rozporządzenia, Rada i Komisja uchybiły ciążącemu na nich na mocy art. 235 WE obowiązkowi uzasadnienia, gdyż krótkie stwierdzenie dotyczące skarżącego, zawarte w załączniku III, jest oczywiście niewystarczające, a wspólne stanowisko Rady, które nakłada na skarżącego zakaz podróży, nie wskazuje żadnych dalszych szczegółów.
   Skarżący twierdzi, po trzecie, iż zaskarżone rozporządzenie narusza jego prawa podstawowe poprzez ograniczenie jego prawa do skutecznego środka prawnego oraz do sprawiedliwego rozpatrzenia jego sprawy, a także poprzez nieproporocjalne ograniczenie prawa do spokojnego korzystania z należącego do niego mienia.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 314/2004 z dnia 19 lutego 2004 r. dotyczące niektórych środków ograniczających w odniesieniu do Zimbabwe (Dz.U. L 55, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 77/2009 z dnia 26 stycznia 2009 r. zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 314/2004 dotyczące niektórych środków ograniczających w odniesieniu do Zimbabwe (Dz.U. L 23, s. 5).

      (3)  Wspólne stanowisko Rady 2004/161/WPZiB z dnia 19 lutego 2004 r. odnawiające środki ograniczające w odniesieniu do Zimbabwe (Dz.U. L 50, s. 66).


title: Sprawa C-629/11 P: Odwołanie wniesione w dniu 8 grudnia 2011 r. przez Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE od wyroku Sądu (druga izba) z dnia 20 września 2011 r. w sprawie T-298/09: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               18.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 49/17

         Odwołanie wniesione w dniu 8 grudnia 2011 r. przez Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE od wyroku Sądu (druga izba) z dnia 20 września 2011 r. w sprawie T-298/09: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-629/11 P)
   2012/C 49/28
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (przedstawiciele: N. Korogiannakis, M. Dermitzakis, Δικηγόροι)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącej odwołanie

   Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu.

               —

               wykonanie nieograniczonego prawa do orzekania i stwierdzenie nieważności decyzji Dyrekcji Generalnej Edukacja i Kultura (EAC) na mocy której dokonano kwalifikacji ofert przedłożonych przez wnoszącą odwołanie w odpowiedzi na przetarg EAC/01/2008 dotyczący świadczenia przez podmiot zewnętrzny usług w zakresie opracowania programów edukacyjnych (ESP-ISEP) (Dz.U. 2008/S 158-212752), część 1 (Rozwój i utrzymanie systemów informatycznych), a także część 2 (Testy, szkolenia i wsparcie dotyczące systemów informatycznych), na drugiej pozycji w ramach mechanizmu kaskadowego, doręczonej wnoszącej odwołanie w dwóch odrębnych pismach z dnia 12 maja 2009 r. oraz zasądzenie odszkodowania na podstawie art. 225, 235 i 288 WE (obecnie 256, 268 i 340 TFEU) z uwagi na szkodę poniesioną w ramach wskazanego przetargu w kwocie 9 544 480 EUR (3 945 040 EUR w odniesieniu do części 1 oraz 5 599 440 EUR w odniesieniu do części 2).

               —

               tytułem żądania ewentualnego, przekazanie sprawy Sądowi celem wydania rozstrzygnięcia co do istoty.

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania w tym również kosztami postępowania poniesionymi przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

               Wnosząca odwołanie podnosi na poparcie odwołania jeden zarzut dotyczący błędnej wykładni art. 100 ust. 2 rozporządzenia finansowego (1) oraz art. 149 ust. 2 zasad wykonania.

               2)

               Wnosząca odwołanie żąda uchylenia wyroku wydanego w sprawie T-298/09, gdyż Komisja w odpowiednim czasie nie zachowała art. 100 ust. 2 rozporządzenia finansowego oraz art. 149 ust. 2 zasad wykonania, co stanowi istotny wymóg proceduralny. Ponadto ograniczone informacje przekazane z opóźnieniem wnoszącej odwołanie nie mogą w żadnym razie być uznane za wystarczające ani spełniające wymóg przedstawienia uzasadnienia, zgodnie z art. 100 ust. 2 rozporządzenia finansowego, gdyż nie zawierają one powodów czy też uzasadnienia odpowiednich ocen ani żadnych informacji co do właściwości i odpowiedniej przewagi najwyżej ocenionego oferenta.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich, Dz.U. L 248, s. 1


title: Sprawa T-654/11: Skarga wniesiona w dniu 26 grudnia 2011 r. — Kaddour przeciwko Radzie

text:
               25.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 58/13

         Skarga wniesiona w dniu 26 grudnia 2011 r. — Kaddour przeciwko Radzie
   (Sprawa T-654/11)
   2012/C 58/24
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Khaled Kaddour (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: adwokat M. Ponsard)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               rozpoznanie wniesionej skargi w trybie przyspieszonym;

               —

               stwierdzenie nieważności, w zakresie dotyczącym skarżącego:

                           —

                           decyzji 2011/273/WPZiB z uzupełnieniami i zmianami, włącznie z wszystkimi decyzjami przywołanymi w pkt 13 skargi;

                           —

                           rozporządzenia nr 442/2011 z uzupełnieniami i zmianami, włącznie z wszystkimi rozporządzeniami przywołanymi w pkt 14 skargi;

                           —

                           decyzji 2011/782/WPZiB z uzupełnieniami i zmianami;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi 2 zarzuty, które co do zasady są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-653/11 Jaber przeciwko Radzie lub do nich podobne.


title: Sprawa T-211/13: Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2013 r. — Eni przeciwko Komisji

text:
               1.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/53

         Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2013 r. — Eni przeciwko Komisji
   (Sprawa T-211/13)
   2013/C 156/99
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Eni SpA (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci G. M. Roberti i I. Perego)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie dopuszczalności skargi;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonych aktów;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga skierowana jest przeciwko decyzji Komisji z dnia 26 lutego 2013 r. o ponownym wszczęciu postępowania [C(2013) 1200 final] i przeciwko pismu w sprawie przedstawienia zarzutów z dnia 26 lutego 2013 r. [C(2013) 1199] dotyczącemu postępowania na podstawie art. 101 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i art. 53 porozumienia EOG wydanych w sprawie AT.40032-BR/ESBR.
   Na poparcie skargi skarżąca podnosi brak właściwości, ponieważ Komisja nie może ponownie wszcząć postępowania w celu zmiany decyzji wydanej w sprawie BR-ESBR w 2006 r. i wydać w tym samym czasie nowej decyzji ponownie nakładającej podwyższenie kwoty grzywny za powrót do naruszenia.
   ENI podnosi, że w wyroku z dnia 13 lipca 2011 r. (sprawa T-39/07) Sąd nie tylko stwierdził częściową nieważność decyzji BR-ESBR z 2006 r. ze względu na nieprawidłową ocenę przez Komisję okoliczności obciążającej, jaką jest powrót do naruszenia, ale skorzystał też z prawa nieograniczonego orzekania przysługującego mu na mocy art. 261 TFUE i na mocy art. 31 rozporządzenia nr 1/2003, zmieniając kwotę grzywny i zastępując ocenę dokonaną przez Komisję własną oceną. Zaskarżone akty, oprócz tego, że naruszają owe przepisy, są również niezgodne z art. 266 TFUE, zasadą kompetencji powierzonych i równowagi pomiędzy instytucjami, o której mowa w art. 13 TFUE, a także z podstawowymi zasadami sprawiedliwego postępowania sądowego określonymi w art. 6 EKPC i art. 47 Karty praw podstawowych oraz z zasadą ne bis in idem, o której mowa w art. 7 EKPC.
   ENI podnosi również, że, wbrew twierdzeniom Komisji, Sąd nie stwierdził uchybienia proceduralnego w sposobie, w jaki Komisja zastosowała w decyzji BR-ESBR z 2006 r. przesłankę powrotu do naruszenia; działanie Komisji oparte jest zatem na całkowicie błędnym założeniu prawnym i faktycznym i również z tej perspektywy jest niezgodnie z art. 7 EKPC.


title: Sprawa T-13/16: Skarga wniesiona w dniu 15 stycznia 2016 r. – Gauff/OHIM – H.P. Gauff Ingenieure (Gauff)

text:
               7.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/23

         Skarga wniesiona w dniu 15 stycznia 2016 r. – Gauff/OHIM – H.P. Gauff Ingenieure (Gauff)
   (Sprawa T-13/16)
   (2016/C 090/31)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Gauff GmbH & Co. Engineering KG (Norymberga, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Molnar)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: H.P. Gauff Ingenieure GmbH & Co. KG – JBG (Frankfurt nad Menem, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający element słowny „Gauff” – wspólnotowy znak towarowy nr 6 327 977

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 12 listopada 2015 r. w sprawie R 549/2015-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               posiłkowo – przekazanie sprawy OHIM w celu dalszego badania spornych okoliczności, których błędnie nie rozpatrzono;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 53, 56, 57 i 76 rozporządzenia nr 207/2009, naruszenie rozporządzenia nr 2868/95 i naruszenie prawa do bycia wysłuchanym, a także niewystarczające uzasadnienie.


title: Sprawa T-797/14: Postanowienie Sądu z dnia 28 grudnia 2015 r. – Skype/OHIM – Sky International (SKYPE) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

text:
               21.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/34

         Postanowienie Sądu z dnia 28 grudnia 2015 r. – Skype/OHIM – Sky International (SKYPE)
   (Sprawa T-797/14) (1)

   ((Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania))
   (2016/C 106/39)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Skype Ultd (Dublin, Irlandia) (przedstawiciele: A. Carboni i M. Browne, solicitors)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Bullock, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Sky International AG (Zug, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci D. Rose i J. Curry)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 29 września 2014 r. (sprawa R 1075/2013-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Sky International AG a Skype.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Skype Ultd i Sky International AG pokrywają własne koszty i po połowie koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).

      (1)  Dz.U. C 46 z 9.2.2015.


title: Sprawa T-157/09 P: Postanowienie Sądu z dnia 15 września 2010 r. — Marcuccio przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Rozsądny termin na złożenie wniosku o odszkodowanie — Przekroczenie terminu — Odwołanie w części w sposób oczywisty niedopuszczalne a w części w sposób oczywisty bezzasadne)

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/31

         Postanowienie Sądu z dnia 15 września 2010 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa T-157/09 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Rozsądny termin na złożenie wniosku o odszkodowanie - Przekroczenie terminu - Odwołanie w części w sposób oczywisty niedopuszczalne a w części w sposób oczywisty bezzasadne)
   2010/C 301/52
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i C. Berardis-Kayser, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Dal Ferra)

      Przedmiot

   Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 18 lutego 2009 r. w sprawie F-42/08 Marcuccio przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze, i mające na celu uchylenie tego postanowienia.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje odrzucone.

               2)

               Luigi Marcuccio pokryje własne koszty postępowania oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską w ramach niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U C 141 z 20.6.2009.


title: Sprawa C-398/07 P: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 7 maja 2009 r. — Waterford Wedgwood plc przeciwko Assembled Investments (Proprietary) Ltd, Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Graficzny znak towarowy WATERFORD STELLENBOSCH — Sprzeciw właściciela słownego wspólnotowego znaku towarowego WATERFORD — Odmowa rejestracji przez izbę odwoławczą)

text:
               4.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/6

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 7 maja 2009 r. — Waterford Wedgwood plc przeciwko Assembled Investments (Proprietary) Ltd, Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa C-398/07 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Graficzny znak towarowy WATERFORD STELLENBOSCH - Sprzeciw właściciela słownego wspólnotowego znaku towarowego WATERFORD - Odmowa rejestracji przez izbę odwoławczą)
   2009/C 153/12
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Waterford Wedgwood plc (przedstawiciel: J. Pagenberg, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Assembled Investments (Proprietary) Ltd (przedstawiciele: P. Hagman, asianajaja, i J. Palm, tavaramerkkiasiamies), Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego w dniu 12 czerwca 2007 r. w sprawie T-105/05 Assembled Investments (Proprietary) przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), na mocy którego Sąd stwierdził nieważność decyzji R 240/2004-1 Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 grudnia 2004 r. uchylającej decyzję Wydziału Sprzeciwów oddalającą sprzeciw wniesiony przez właściciela słownego wspólnotowego znaku towarowego „WATERFORD” dla towarów należących do klas 3, 8, 11, 21, 24 i 34

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Waterford Wedgwood plc zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 283 z 24.11.2007


title: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 16 listopada 2004 r. w sprawie C-327/02 Lili Georgieva Panayotova i inni przeciwko Minister voor Vreemdelingenzaken en Integratie (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym Rechtbank te 's-Gravenhage) (Układy stowarzyszeniowe między Wspólnotami a Bułgarią, Wspólnotami a Polską i Wspólnotami a Słowacją — Swoboda przedsiębiorczości — Ustawodawstwo krajowe przewidujące odrzucenie bez rozpatrywania wniosków o zezwolenie na pobyt celem założenia przedsiębiorstwa w sytuacji, gdy wnioskodawca nie posiada tymczasowego zezwolenia na pobyt)

text:
               8.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/7

      WYROK TRYBUNAŁU

   (wielka izba)
   z dnia 16 listopada 2004 r.
   w sprawie C-327/02 Lili Georgieva Panayotova i inni przeciwko Minister voor Vreemdelingenzaken en Integratie (1) (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym Rechtbank te 's-Gravenhage)
   (Układy stowarzyszeniowe między Wspólnotami a Bułgarią, Wspólnotami a Polską i Wspólnotami a Słowacją - Swoboda przedsiębiorczości - Ustawodawstwo krajowe przewidujące odrzucenie bez rozpatrywania wniosków o zezwolenie na pobyt celem założenia przedsiębiorstwa w sytuacji, gdy wnioskodawca nie posiada tymczasowego zezwolenia na pobyt)
   (2005/C 6/12)
   Język postępowania: niderlandzki
   W sprawie C-327/02, mającej za przedmiot wniosek, wpisany do rejestru dnia 18 września 2002 r., o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Rechtbank te 's-Gravenhage (Niderlandy), postanowieniem z dnia 16 września 2002 r., w postępowaniu: Lili Georgieva Panayotova, Radostina Markova Kalcheva, Izabella Malgorzata Lis, Lubica Sopova, Izabela Leokadia Topa, Jolanta Monika Rusiecka przeciwko Minister voor Vreemdelingenzaken en Integratie, Trybunał (wielka izba) w składzie: V. Skouris, Prezes, P. Jann, C. W. A. Timmermans, A. Rosas i R. Silva de Lapuerta, prezesi izb, J.-P. Puissochet (sprawozdawca), R. Schintgen, S. von Bahr i J. N. Cunha Rodrigues, sędziowie, rzecznik generalny: M. Poiares Maduro, sekretarz: M.-F. Contet, główny administrator, wydał w dniu 16 listopada 2004 r. wyrok zawierający następujące rozstrzygniecie:

               1)

               Czytane łącznie art. 45 ust. 1 oraz art. 59 ust. 1 Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskim i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Bułgarii, z drugiej strony, zatwierdzonego decyzją Rady i Komisji z dnia 19 grudnia 1994 r. 94/908/EWWiS, WE, Euratom, czytane łącznie art. 44 ust. 3 oraz art. 58 ust. 1 Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskim i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Rzeczpospolitą Polską, z drugiej strony, zatwierdzonego decyzją Rady i Komisji z dnia 13 grudnia 1993 r. 93/743/Euratom, EWWiS, WE, a także czytane łącznie art. 45 ust. 3, oraz art. 59 ust. 1 Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskim i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Słowacką, z drugiej strony, zatwierdzonego decyzją Rady i Komisji z dnia 19 grudnia 1994 r. 94/909/ Euratom, EWWiS, WE nie sprzeciwiają się zasadniczo takiemu uregulowaniu Państwa Członkowskiego obejmującemu system wstępnego weryfikowania, które uzależnia wjazd na terytorium tego Państwa Członkowskiego celem założenia przedsiębiorstwa jako osoba prowadząca działalność na zasadach samozatrudnienia od udzielenia przez służby dyplomatyczne lub konsularne tego Państwa Członkowskiego w kraju pochodzenia osoby zainteresowanej lub w kraju, w którym stale przebywa, tymczasowego zezwolenia na pobyt. Taki system może w sposób ważny uzależnić udzielenie tego zezwolenia od spełnienia przez zainteresowanego warunku wykazania, że ma on naprawdę zamiar rozpocząć działalność gospodarczą na zasadach samozatrudnienia, nie będąc jednocześnie nigdzie zatrudnionym i nie korzystając ze środków publicznych i że posiada on wystarczające zasoby finansowe, aby prowadzić działalność na zasadach samozatrudnienia oraz że ma on uzasadnione szanse powodzenia. System znajdujący zastosowanie do takich tymczasowych zezwoleń na pobyt powinien jednakże opierać się na procedurze łatwo dostępnej i mogącej zagwarantować zainteresowanym, że ich wniosek zostanie rozpatrzony obiektywnie i w rozsądnym terminie, a ewentualne odmowy udzielenia zezwolenia będą ponadto mogły zostać zakwestionowane na drodze sądowej.

               2)

               Wykładnia powyższych przepisów układów stowarzyszeniowych powinna być dokonywana w ten sposób, nie sprzeciwiają się one zasadniczo uregulowaniu krajowemu stanowiącemu, że właściwe władze przyjmującego Państwa Członkowskiego odrzucają wniosek o zezwolenie na pobyt celem założenia przedsiębiorstwa złożony na terytorium tego Państwa Członkowskiego na podstawie tych układów, w sytuacji, gdy wnioskodawca nie posiada tymczasowego zezwolenia na pobyt wymaganego przez te przepisy.

               3)

               Bez znaczenia jest w tym względzie okoliczność, iż wnioskodawca utrzymuje, że w sposób jasny i oczywisty spełnia podstawowe warunki udzielenia tymczasowego zezwolenia na pobyt oraz zezwolenia na pobyt celem założenia przedsiębiorstwa, lub okoliczność, że wnioskodawca ten przebywa w chwili złożenia wniosku w przyjmującym Państwie Członkowskim legalnie na innej podstawie, w sytuacji, gdy wniosek ten jest niezgodny z wyraźnie postawionymi warunkami wjazdu zainteresowanego do przyjmującego Państwa Członkowskiego, a w szczególności tych dotyczących czasu dozwolonego pobytu.

      (1)  Dz.U. C 274 z 9.11.2002.


title: Sprawa C-312/09: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 17 czerwca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Anotato Dikastirio Kyprou — Republika Cypru) — Giorgios Michalias przeciwko Christinie A. Ioannou-Michalii (Artykuł 104 ust. 3 akapit drugi regulaminu postępowania — Rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 — Artykuły 2, 42 i 46 — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Jurysdykcja w sprawach małżeńskich — Przystąpienie państwa do Unii Europejskiej — Postępowanie rozwodowe wszczęte przed przystąpieniem — Czasowy zakres stosowania rozporządzenia (WE) nr 1347/2000)

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/15

      Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 17 czerwca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Anotato Dikastirio Kyprou — Republika Cypru) — Giorgios Michalias przeciwko Christinie A. Ioannou-Michalii
      (Sprawa C-312/09) (1)

      (Artykuł 104 ust. 3 akapit drugi regulaminu postępowania - Rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 - Artykuły 2, 42 i 46 - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Jurysdykcja w sprawach małżeńskich - Przystąpienie państwa do Unii Europejskiej - Postępowanie rozwodowe wszczęte przed przystąpieniem - Czasowy zakres stosowania rozporządzenia (WE) nr 1347/2000)
      (2010/C 288/23)
      Język postępowania: grecki

         Sąd krajowy

      Anotato Dikastirio Kyprou

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: Giorgios Michalias

         Strona pozwana: Christina A. Ioannou-Michalia

         Przedmiot

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Anotato Dikastirio Kyprou — Właściwość sądów państwa członkowskiego (Cypr) do dokonywania wykładni i stosowania art. 2 ust. 1, art. 42 i 46 rozporządzenia Rady (WE) nr 1347/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie jurysdykcji, uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich i w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej za dzieci obojga małżonków (Dz.U. L 160, s. 19) — Postępowanie rozwodowe wszczęte przez małżonka przed sądem cypryjskim po wejściu w życie rozporządzenia, ale przed dniem, w którym Cypr stał się państwem członkowskim — Postępowanie rozwodowe wszczęte przez małżonkę po dniu 1 maja 2004 r. przed sądem innego państwa członkowskiego (Zjednoczone Królestwo), które przez cały okres mający znaczenie dla sprawy było państwem członkowskim — Oboje małżonkowie posiadający obywatelstwo cypryjskie, których miejscem stałego pobytu jest Zjednoczone Królestwo

         Sentencja

      Rozporządzenie Rady (WE) nr 1347/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie jurysdykcji, uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich i w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej za dzieci obojga małżonków nie znajduje zastosowania do pozwu rozwodowego wniesionego do sądu danego państwa przed dniem, w którym państwo to stało się państwem członkowskim Unii Europejskiej.

         (1)  Dz.U. C 244 z 10.10.2009.


title: Sprawa T-101/07: Skarga wniesiona w dniu 26 marca 2007 r. — Dada przeciwko OHIM — Dada (DADA)

text:
               9.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/17

         Skarga wniesiona w dniu 26 marca 2007 r. — Dada przeciwko OHIM — Dada (DADA)
   (Sprawa T-101/07)
   (2007/C 129/30)
   Język skargi: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Dada S.p.A. (Florencja, Włochy) (przedstawiciele: D. Caneva i G. Locurto, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Dada S.r.l.
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 12 stycznia 2007 r. w sprawie R 1342/2005-1, doręczonej Dada S.p.A. w dniu 25 stycznia 2007 r., i w konsekwencji uwzględnienie zgłoszenia nr 1903111 dokonanego przez Dada S.p.A. również w odniesieniu do usług wymienionych w klasie 42 Porozumienia nicejskiego;

               —

               Obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy w postaci słowa DADA napisanego wielkimi literami na tle przedstawiającym czarny prostokąt zwieńczony rysunkiem atomu; zgłoszenie nr 1.903.111 dla usług z klasy 42.

      Właściciel oznaczenia lub znaku towarowego, na który powołano się w sprzeciwie: Dada S.r.l.

      Znak towarowy lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: włoski słowny znak towarowy DADA dla usług należących do klas 35, 37, 38 i 42 oraz nazwa spółki DADA używana w obrocie we Włoszech w celu oznaczania następującej działalności „prowadzenie spraw gospodarczych, zarządzanie w sprawach gospodarczych, prace biurowe, sprawy związane z nieruchomościami, telekomunikacja, edukacja, kształcenie, usługi prawne, oprogramowanie komputerowe”.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu i odrzucenie zgłoszenia znaku towarowego dla spornych usług

      Decyzja Izby Odwoławczej: utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji i oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: brak wystarczających dowodów na używanie krajowego znaku towarowego, na który powołuje się strona wnosząca sprzeciw oraz brak w sprawie jakiegokolwiek prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd


title: Sprawa C-130/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) w dniu 16 marca 2011 r. — Neurim Pharmaceuticals (1991) Ltd przeciwko Comptroller-General of Patents

text:
               18.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) w dniu 16 marca 2011 r. — Neurim Pharmaceuticals (1991) Ltd przeciwko Comptroller-General of Patents
   (Sprawa C-130/11)
   2011/C 179/11
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division).

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Neurim Pharmaceuticals (1991) Ltd.

      Strona pozwana: Comptroller-General of Patents.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Przy dokonywaniu wykładni art. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1768/92 (1) z dnia 18 czerwca 1992 r. dotyczącego stworzenia dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych [obecnie rozporządzenia (WE) nr 469/2009 (2), zwanego dalej „rozporządzeniem”], jeżeli wydane zostało zezwolenie na obrót (A) produktem leczniczym, który zawiera aktywny składnik, czy art. 3 lit. d) należy rozumieć w ten sposób, że sprzeciwia się on przyznaniu dodatkowego świadectwa ochronnego opartego na późniejszym zezwoleniu na obrót (B), które dotyczy innego produktu leczniczego zawierającego ten sam aktywny składnik, jeżeli granice ochrony przyznanej patentem podstawowym nie obejmują obrotu produktem, który jest przedmiotem zezwolenia A, w rozumieniu art. 4 rozporządzenia?

               2)

               W przypadku gdyby wydanie dodatkowego świadectwa ochronnego nie było wykluczone, czy wnika z tego, że przy dokonywaniu wykładni art. 13 ust. 1 rozporządzenia „pierwsze zezwolenie na obrót produktem we Wspólnocie” powinno być zezwoleniem na obrót produktem leczniczym w granicach ochrony przyznanej patentem podstawowym w rozumieniu art. 4 rozporządzenia?

               3)

               Czy odpowiedzi na powyższe pytania byłyby inne w przypadku gdyby pierwsze zezwolenie na obrót zostało wydane w odniesieniu do weterynaryjnego produktu leczniczego ze szczególnym wskazaniem a późniejsze zezwolenie zostało wydane dla produktu leczniczego stosowanego u ludzi z innym wskazaniem?

               4)

               Czy odpowiedzi na powyższe pytania byłyby inne w przypadku gdyby późniejsze zezwolenie na obrót wymagało kompletnego wniosku o zezwolenie na obrót w rozumieniu art. 8 ust. 3 dyrektywy 2001/82/WE (3) (poprzednio kompletny wniosek w rozumieniu art. 4 dyrektywy 65/65/EWG (4))?

               5)

               Czy odpowiedzi na powyższe pytania byłyby inne w przypadku gdyby produkt objęty zezwoleniem na obrót (A) odpowiednim produktem leczniczym był objęty zakresem innego patentu należącego do innego podmiotu niż podmiot składający wniosek o dodatkowe świadectwo ochronne?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1768/92 z dnia 18 czerwca 1992 r. dotyczące stworzenia dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych, Dz.U. L 182, s. 1.

      (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 469/2009 z dnia 6 maja 2009 r. dotyczące dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych, Dz.U. L 152, s. 1.

      (3)  Dyrektywa 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi, Dz.U. L 311, s. 67.

      (4)  Dyrektywa Rady 65/65/EWG z dnia 26 stycznia 1965 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do leków gotowych, Dz.U. 22, s. 369.


title: Sprawa T-183/13: Wyrok Sądu z dnia 5 maja 2015 r. – Skype/OHIM – Sky i Sky IP International (SKYPE) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego SKYPE — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy SKY — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               22.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/27

         Wyrok Sądu z dnia 5 maja 2015 r. – Skype/OHIM – Sky i Sky IP International (SKYPE)
   (Sprawa T-183/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego SKYPE - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy SKY - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 205/36)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Skype Ultd (Dublin, Irlandia) (przedstawiciele: początkowo I. Fowler, solicitor, adwokat J. Schmitt i J. Mellor, QC, następnie A. Carboni i M. Browne, solicitors)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: P. Bullock i N. Bambara, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM były również, interwenienci przed Sądem: Sky plc, dawniej British Sky Broadcasting Group plc (Isleworth, Zjednoczone Królestwo) i Sky IP International Ltd (Isleworth) (przedstawiciele: R. Guthrie, D. Rose, V. Baxter, solicitors, i T. Moody-Stuart, barrister, następnie R. Guthrie, D. Rose, T. Moody-Stuart i J. Curry, solicitor)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 30 stycznia 2013 r. (sprawa 2398/2010–4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy British Sky Broadcasting Group plc i Sky IP International Ltd z jednej strony a Skype Ultd z drugiej strony.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skype Ultd pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), Sky plc i Sky IP International Ltd.

      (1)  Dz.U. C 171 z 15.6.2013.


title: Sprawa F-108/12: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 7 czerwca 2016 r. – Verile/Komisja (Służba publiczna — Urzędnicy — Emerytury i renty — Artykuł 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego — Przeniesienie do systemu emerytalno-rentowego Unii uprawnień emerytalnych nabytych w krajowym systemie emerytalnym — Propozycja doliczenia lat uprawniających do emerytury — Skarga — Stwierdzenie nieważności — Odwołanie — Zamiana kwalifikacji żądania stwierdzenia nieważności propozycji doliczenia lat uprawniających do emerytury — Interpretacja żądania stwierdzenia nieważności jako żądania stwierdzenia nieważności decyzji o uznaniu doliczenia lat uprawniających do emerytury w następstwie przeniesienia uprawnień emerytalnych — Oddalenie żądania — Uzyskanie przez wyrok wydany w odwołaniu powagi rzeczy osądzonej — Umorzenie postępowania)

text:
               18.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/52

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 7 czerwca 2016 r. – Verile/Komisja
   (Sprawa F-108/12) (1)

   ((Służba publiczna - Urzędnicy - Emerytury i renty - Artykuł 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego - Przeniesienie do systemu emerytalno-rentowego Unii uprawnień emerytalnych nabytych w krajowym systemie emerytalnym - Propozycja doliczenia lat uprawniających do emerytury - Skarga - Stwierdzenie nieważności - Odwołanie - Zamiana kwalifikacji żądania stwierdzenia nieważności propozycji doliczenia lat uprawniających do emerytury - Interpretacja żądania stwierdzenia nieważności jako żądania stwierdzenia nieważności decyzji o uznaniu doliczenia lat uprawniających do emerytury w następstwie przeniesienia uprawnień emerytalnych - Oddalenie żądania - Uzyskanie przez wyrok wydany w odwołaniu powagi rzeczy osądzonej - Umorzenie postępowania))
   (2016/C 260/64)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Verile (Cadrezzate, Włochy) (przedstawiciele: początkowo adwokaci D. de Abreu Caldas, A. Coolen, É. Marchal, S. Orlandi i J.N. Louis, następnie adwokaci D. de Abreu Caldas, S. Orlandi i J.N. Louis, następnie adwokaci S. Orlandi i J.N. Louis, na koniec adwokat J.N. Louis)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo D. Martin i G. Gattinara, pełnomocnicy, następnie J. Currall i G. Gattinara, pełnomocnicy, następnie G. Gattinara, pełnomocnik, i na koniec G. Gattinara i F. Simonetti, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej przeniesienia uprawnień emerytalnych skarżącego do systemu emerytalno-rentowego Unii, stosującej nowe ogólne przepisy wykonawcze do art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego urzędników.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Postepowanie w sprawie F-108/12 Verile/Komisja zostaje umorzone.

               2)

               Marco Verile i Komisja Europejska pokrywają swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 379 z 8.12.2012, s. 34.


title: Sprawa C-148/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato, Quinta Sezione w dniu  20 marca 2006 r.  — Santorso Soc. coop. Arl przeciwko Comune di Torino

text:
               1.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 154/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato, Quinta Sezione w dniu 20 marca 2006 r. — Santorso Soc. coop. Arl przeciwko Comune di Torino
   (Sprawa C-148/06)
   (2006/C 154/10)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Consiglio di Stato
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Santorso Soc. coop. arl.

      Strona pozwana: Comune di Torino i in.
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zasada wyrażona w art. 30 ust. 4 dyrektywy 93/37/EWG (1) lub analogiczna zasada zawarta w art. 55 ust. 1 i 2 dyrektywy 2004/18/WE (2) (jeśli uznane zostanie, że stosuje się tę ostatnią dyrektywę), zgodnie z którą jeżeli w przypadku danego zamówienia, oferty są nienormalnie niskie w stosunku do świadczenia, instytucja zamawiająca, przed odrzuceniem tych ofert, zwraca się na piśmie do oferenta o podanie szczegółów, dotyczących tych składowych elementów ofert, które uważa za istotne oraz weryfikuje składowe elementy uwzględniając otrzymane wyjaśnienia, jest podstawową zasadą prawa wspólnotowego, czy też nie?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi negatywnej na pytanie pierwsze, czy jeśli zasada wyrażona w art. 30 ust. 4 dyrektywy 93/37/EWG lub analogiczna zasada zawarta w art. 55 ust. 1 i 2 dyrektywy 2004/18/WE (jeśli uznane zostanie, że stosuje się tę ostatnią dyrektywę), zgodnie z którą jeżeli w przypadku danego zamówienia, oferty są nienormalnie niskie w stosunku do świadczenia, instytucja zamawiająca, przed odrzuceniem tych ofert, zwraca się na piśmie do oferenta o podanie szczegółów, dotyczących tych składowych elementów ofert, które uważa za istotne oraz weryfikuje składowe elementy uwzględniając otrzymane wyjaśnienia, nie wykazuje cech zasady podstawowej prawa wspólnotowego, jest zasadą, którą można wywnioskować lub też „zasadą wywodzącą się” z zasady konkurencji w związku z zasadą przejrzystości w administracji i zasadą niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową i z tego względu stosuje się ją bezpośrednio i ma ona pierwszeństwo przed sprzecznymi z nią przepisami krajowymi, wydanymi przez państwa członkowskie w odniesieniu do procedur udzielania zamówień publicznych, do których nie stosuje się bezpośrednio przepisów prawa wspólnotowego?

      (1)  Dz.U. L 199, str. 54

      (2)  Dz.U. L 134, str. 114


title: Sprawa F-65/05: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 13 grudnia 2007 r. — Wandschneider przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Ocena — Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej — Postępowanie w sprawie oceny za 2003 r. — Skarga o stwierdzenie nieważności — Uzasadnienie — Oczywisty błąd w ocenie)

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/52

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 13 grudnia 2007 r. — Wandschneider przeciwko Komisji
   (Sprawa F-65/05) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Ocena - Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej - Postępowanie w sprawie oceny za 2003 r. - Skarga o stwierdzenie nieważności - Uzasadnienie - Oczywisty błąd w ocenie)
   (2008/C 22/97)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Paolo Sequeira Wandschneider (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: początkowo G. Vandersanden i C. Ronzi, avocats, następnie G. Vandersanden, C. Ronzi i L. Levi, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Berscheid i H. Tserepa-Lacombe, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej skarżącego z postępowania w sprawie oceny za rok 2003 oraz wniosek o zasądzenie odszkodowania
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona

               2)

               Każda ze stron poniesie swoje własne koszty

      (1)  Dz.U. C 229 z 17.9.2005, str. 32 (sprawa pierwotnie zarejestrowana w Sądzie Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich pod sygnaturą T-282/05 i przekazana do Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej postanowieniem z dnia 15.12.2005 r.).


title: Sprawa T-259/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 1 lipca 2009 r. — Hiszpania przeciwko Komisji (EFOGR — Sekcja Gwarancji — Wydatki wyłączone z finansowania wspólnotowego — Len włóknisty — Konopie — Banany — Raport OLAF — Raport Trybunału Obrachunkowego — Rozmowy dwustronne przewidziane w art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1663/95 — Naruszenie istotnych wymogów proceduralnych — Praktyka stanowiąca nadużycie — Wystąpienie szkody finansowej dla EFOGR)

text:
               15.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/16

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 1 lipca 2009 r. — Hiszpania przeciwko Komisji
   (Sprawa T-259/05) (1)

   (EFOGR - Sekcja Gwarancji - Wydatki wyłączone z finansowania wspólnotowego - Len włóknisty - Konopie - Banany - Raport OLAF - Raport Trybunału Obrachunkowego - Rozmowy dwustronne przewidziane w art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1663/95 - Naruszenie istotnych wymogów proceduralnych - Praktyka stanowiąca nadużycie - Wystąpienie szkody finansowej dla EFOGR)
   2009/C 193/21
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: M. Muñoz Pérez, abogado del Estado)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: T. van Rijn, L. Parpala i F. Jimeno Fernández, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenie nieważności części decyzji Komisji 2005/354/WE z dnia 29 kwietnia 2005 r. wyłączającej z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) (Dz.U. L 112, s. 14)

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji 2005/354/WE z dnia 29 kwietnia 2005 r. wyłączającej z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) w zakresie, w jakim wyłącza ona z finansowania wspólnotowego wydatki poniesione przez Królestwo Hiszpanii z tytułu pomocy udzielonej na produkcję konopi w latach gospodarczych od 1996/1997 do 1999/2000.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Każda ze stron pokrywa swoje koszty.

      (1)  Dz.U. C 217 z 3.9.2005.


title: Sprawa C-199/06: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 12 lutego 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État, Francja) — Centre d'exportation du livre français (CELF), Ministre de la culture et de la communication przeciwko Société internationale de diffusion et d'édition (Pomoc państwa — Artykuł 88 ust. 3 WE — Sądy krajowe — Odzyskanie pomocy bezprawnie wprowadzonej w życie — Pomoc uznana za niezgodną ze wspólnym rynkiem)

text:
               29.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/3

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 12 lutego 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État, Francja) — Centre d'exportation du livre français (CELF), Ministre de la culture et de la communication przeciwko Société internationale de diffusion et d'édition
   (Sprawa C-199/06) (1)

   (Pomoc państwa - Artykuł 88 ust. 3 WE - Sądy krajowe - Odzyskanie pomocy bezprawnie wprowadzonej w życie - Pomoc uznana za niezgodną ze wspólnym rynkiem)
   (2008/C 79/04)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Conseil d'État
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Centre d'exportation du livre français (CELF), Ministre de la culture et de la communication

      Strona pozwana: Société internationale de diffusion et d'édition
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Conseil d'État (Francja) — Wykładnia art. 88 traktatu WE — Możliwość rezygnacji przez państwo członkowskie z odzyskania bezprawnie wypłaconej pomocy, którą Komisja Europejska, do której zwróciły się w tej sprawie osoby trzecie, uznała za zgodną ze wspólnym rynkiem
   Sentencja

               1)

               Art. 88 ust. 3 zdanie ostatnie WE należy interpretować w ten sposób, że sąd krajowy nie ma obowiązku nakazać odzyskania pomocy wprowadzonej w życie z naruszeniem tego postanowienia, jeżeli Komisja wydała końcową decyzję stwierdzającą zgodność tej pomocy ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 87 WE. Na podstawie prawa wspólnotowego sąd krajowy ma jednak obowiązek nakazać beneficjentowi pomocy zapłatę odsetek za okres, w jakim utrzymywała się sytuacja bezprawności. Sąd krajowy na podstawie prawa krajowego może w danym przypadku nakazać ponadto zwrot bezprawnie przyznanej pomocy, bez uszczerbku dla prawa państwa członkowskiego do późniejszego ponownego wprowadzenia jej w życie. Sąd krajowy może również stanąć przed koniecznością rozstrzygnięcia w przedmiocie odszkodowania za szkodę poniesioną wskutek bezprawnego charakteru pomocy.

               2)

               W takiej sytuacji procesowej jak ta zaistniała przed sądem krajowym, wynikający z art. 88 ust. 3 zdanie ostatnie WE obowiązek usunięcia skutków bezprawności pomocy obejmuje również, w celu obliczenia kwot należnych od beneficjenta, i z wyjątkiem nadzwyczajnych okoliczności, okres między wydaniem decyzji Komisji stwierdzającej zgodność tej pomocy ze wspólnym rynkiem i stwierdzeniem nieważności tej decyzji przez sąd wspólnotowy.

      (1)  Dz.U. C 154 z 1.7.2006.


title: Sprawa C-482/11 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 13 lipca 2011 r. w sprawie T-352/11 N’Guessan przeciwko Radzie, wniesione w dniu 21 września 2011 r. przez Affiego Pascala N’Guessana

text:
               7.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/6

         Odwołanie od postanowienia Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 13 lipca 2011 r. w sprawie T-352/11 N’Guessan przeciwko Radzie, wniesione w dniu 21 września 2011 r. przez Affiego Pascala N’Guessana
   (Sprawa C-482/11 P)
   2012/C 6/07
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Affi Pascal N’Guessan (przedstawiciele: adwokaci L. Bourthoumieux, J. Vergès, R. Dumas i M. Ceccaldi)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               orzeczenie, że skarga Affiego Pascala N’Guessana jest dopuszczalna;

               —

               uchylenie postanowienia z dnia 13 lipca 2011 r. w sprawie T-352/11 stwierdzającego niedopuszczalność skargi;

               —

               przekazanie sprawy Sądowi w celu umożliwienia wnoszącemu odwołanie powołania się na swoje prawa;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania na podstawie art. 69 i 73 regulaminu postępowania przed Trybunałem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący je podnosi następujące zarzuty:

               —

               Siła wyższa w postaci wojny przerywająca prekluzję. Wydarzenia, z którymi wnoszący odwołanie zetknął się w od listopada 2010 r. w Wybrzeżu Kości Słoniowej, stanowią wypadek siły wyższej w rozumieniu art. 45 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z uwagi stan wojny, którego skutkiem było przerwanie terminów prekluzji w odniesieniu do aktów przyjętych wobec niego przez Radę.

               —

               Obecny wypadek siły wyższej w postaci wojny stanowi dla wnoszącego odwołanie przeszkodę w korzystaniu z możliwości swobodnego wykonywania prawa do zaskarżenia aktów, które w sposób oczywisty naruszają prawa podstawowe.

               —

               Prawa i wolności podstawowe są nadrzędne w stosunku do zasady pewności prawa. Przytaczając zasadę pewności prawa w celu stwierdzenia niedopuszczalności żądania wnoszącego odwołanie, Sąd naruszył jego zdaniem prawo podstawowe dostępu do sądu i praw do obrony. Wnoszący odwołanie został w ten sposób pozbawiony prawa do bycia wysłuchanym przez właściwy sąd.

               —

               Brak możliwości powołania się wobec wnoszącego odwołanie na termin uwzględniający odległość i termin do wniesienia skargi w wypadku wojny. Na termin uwzględniający odległość i termin do wniesienia skargi nie można powołać się przeciwko osobie zamieszkującej w państwie, w którym toczy się wojna. Takie terminy mają zastosowanie jedynie w czasie pokoju i na kontynencie europejskim. Tymczasem wnoszący odwołanie przebywa na innym kontynencie i z tego powodu ścisłe stosowanie art. 102 regulaminu postępowania przed Sądem w niniejszej sprawie stanowi bezsprzecznie naruszenie art. 6 ust. 1 Europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz art. 263 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

               —

               Nadrzędność art. 263 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Art. 102 regulaminu postępowania przed Sądem niweczy wszelki obowiązek doręczenia w postaci przewidzianej w Traktacie o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, który stanowi, że termin do wniesienia skargi rozpoczyna bieg od daty notyfikowania lub publikacji aktu, lub, w razie ich braku, od daty powzięcia przez zainteresowanego wiadomości o tym akcie. Tymczasem art. 102 regulaminu postępowania przed Sądem, w oderwaniu od tego obowiązku notyfikowania, nie bierze pod uwagę dnia, w którym skarżący rzeczywiście powziął wiadomość o akcie, ograniczając w ten literę i ducha art. 263 TFUE. Dlatego, zdaniem wnoszącego odwołanie, art. 102 podważa prawa ustanowione i chronione traktatem, który ma nadrzędną wartość prawną i do którego stosowania są zobowiązane instytucje składające się na Unię Europejską. W konsekwencji, skoro zaskarżone akty nie były notyfikowane wnoszącemu odwołanie i to z naruszeniem art. art. 263 ust. 5 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, termin do wniesienia skargi mógł rozpocząć bieg dopiero w chwili, gdy powziął on wiadomość o przyjętych wobec niego aktach.

               —

               Poważne naruszenie podstawowych praw i wolności. Zasada pewności prawa, tak jak przedstawia ją przez Sąd, poważnie podważa pewność prawa jako całość, skoro na jednostki zamieszkałe poza Unią Europejską i zamieszkałe w państwie objętym wojną nakładane są sankcje, przeciwko którym nie mogą skutecznie wykonywać praw do wniesienia środka zaskarżenia, ponieważ nie wiedzą o istnieniu sankcji.

               —

               Subsydiarnie wnoszący odwołanie żąda stwierdzenia nieważności aktów przyjętych w stosunku do niego przez Radę z powodu powagi naruszenia podstawowych praw i wolności. Skoro zaskarżone akty naruszają podstawowe wolności chronione różnymi traktatami międzynarodowymi, Trybunał powinien stwierdzić ich nieważność w zakresie w jakim ich niezgodność z prawem stoi w sprzeczności z ustalonym europejskim porządkiem i z tego powodu, że nie można powołać się przeciwko wnoszącemu odwołanie na żaden termin do wniesienia skargi ze względu na powagę naruszenia chronionych praw i wolności podstawowych.


title: Sprawa T-327/11: Skarga wniesiona w dniu 20 czerwca 2011 r. — Vinci Energies Schweiz przeciwko OHIM — Estavis (Przedstawienie bramy brandenburskiej w kolorze żółtym)

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/50

         Skarga wniesiona w dniu 20 czerwca 2011 r. — Vinci Energies Schweiz przeciwko OHIM — Estavis (Przedstawienie bramy brandenburskiej w kolorze żółtym)
   (Sprawa T-327/11)
   2011/C 269/112
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Vinci Energies Schweiz AG (Zurych, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat M. Graf)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Estavis AG (Berlin, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 31 marca 2011 r. w sprawie R 231/2010-1;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Estavis AG

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Przedstawienie bramy brandenburskiej w kolorze miodowym dla towarów i usług należących do klas 7, 9, 11, 35, 36, 37, 38, 40, 41 i 42 — zgłoszenie nr 6 585 871

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzny znak towarowy „ETAVIS” dla towarów i usług należących do klas 6, 7, 9, 11, 35, 37, 38, 40, 41, 42 i 45

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów i oddalenie sprzeciwu
   Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ ze względu na co najmniej zwyczajny stopień charakteru odróżniającego znaku towarowego, na który powołano się w sprzeciwie i jednakowość tudzież podobieństwo kolidujących ze sobą oznaczeń istnieje w ich przypadku prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.


title: Sprawa C-213/06 P: Odwołanie wniesione w dniu  9 maja 2006 r.  przez Europejską Agencję Odbudowy (EAR) od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) z dnia  23 lutego 2006 r.  w sprawie T-471/04: Georgios Karatzoglou przeciwko Europejskiej Agencji Odbudowy (EAR)

text:
               29.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/19

         Odwołanie wniesione w dniu 9 maja 2006 r. przez Europejską Agencję Odbudowy (EAR) od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) z dnia 23 lutego 2006 r. w sprawie T-471/04: Georgios Karatzoglou przeciwko Europejskiej Agencji Odbudowy (EAR)
   (Sprawa C-213/06 P)
   (2006/C 178/30)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona wnosząca odwołanie: Europejska Agencja Odbudowy (EAR) (Przedstawiciel(-e): S. Orlandi, A. Cooelen, J.-N. Louis i E. Marchal, avocats oraz M. K. Niafas, pełnomocnik)

      Druga strona postępowania: Georgios Karatzoglou
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) z dnia 23 lutego 2006 r. w sprawie T-471/04 (Georgios Karatzoglou przeciwko Europejskiej Agencji Odbudowy (EAR)) w całości;

               —

               rozstrzygnięcie sprawy;

               —

               oddalenie skargi o uchylenie decyzji EAR z dnia 26 lutego 2004 r. o rozwiązaniu ze skarżącym w pierwszej instancji umowy członka personelu tymczasowego;

               —

               obciążenie skarżącego w pierwszej instancji i drugiej strony w postępowaniu odwoławczym kosztami postępowania odwoławczego.

         Zarzuty i główne argumenty
   Odwołujący się podnosi, że Sąd Pierwszej Instancji dopuścił się naruszenia prawa przez to, że po zakwalifikowaniu umowy podpisanej przez drugą stronę jako umowy na czas nieokreślony, orzekł, że Europejska Agencja Odbudowy (dalej EAR) mogła rozwiązać tę umowę tylko w dwóch sytuacjach — znaczącego zmniejszenia lub zaprzestania działalności przez EAR — co oznaczałoby uznanie przedmiotowej umowy za umowę na czas określony, której czas trwania zależy od dwóch wyżej wskazanych warunków.
   Odwołujący się podnosi ponadto, że Sąd Pierwszej Instancji dopuścił się przy orzekaniu naruszenia prawa ponieważ rozporządzenie nr 2667/2000 (1), które reguluje zasady funkcjonowania EAR zakazuje tej agencji zaciągania takich zobowiązań, gdyż zobowiązuje EAR do ograniczania zatrudniania personelu do ścisłego minimum niezbędnego do jej potrzeb, które stale ewoluują.
   Odwołujący się podnosi, że jeżeli EAR stworzył uzasadnione oczekiwanie, że nie będzie rozwiązywał umowy z druga stroną, chyba że chodzi o szczególną sytuację znaczącego zmniejszenia działalności, oczekiwanie takie jest jego zdaniem bezprawne w świetle zobowiązań wynikających z warunków zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich oraz rozporządzeń Rady w sprawie utworzenia i funkcjonowania EAR.

      (1)  Dz.U. L 305 z 7.12.2000, str. 7-10.


title: Sprawa F-64/08: Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2008 r. — Nijs przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu

text:
               27.9.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/25

         Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2008 r. — Nijs przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu
   (Sprawa F-64/08)
   (2008/C 247/52)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Bart Nijs (Bereldange, Luksemburg) (przedstawiciele: F. Rollinger i A. Hertzog, adwokaci)

      Strona pozwana: Europejski Trybunał Obrachunkowy
   Przedmiot i opis sporu
   Stwierdzenie nieważności decyzji Trybunału Obrachunkowego o wyznaczeniu osoby oceniającej oraz osoby sprawdzającej ocenę a także żądanie odszkodowania z tytułu poniesionych strat spowodowanych wydaniem tej decyzji.
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Sekretarza Generalnego Trybunału Obrachunkowego o wyznaczeniu Dyrektora Tłumaczeń jako osoby oceniającą skarżącego oraz siebie jako osoby sprawdzającej ocenę;

               —

               zasądzenie od Trybunału Obrachunkowego na rzecz skarżącego kwoty 25 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę;

               —

               obciążenie Trybunału Obrachunkowego kosztami postępowania.


title: Sprawa C-195/14: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 4 czerwca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände – Verbraucherzentrale Bundesverband e.V./Teekanne GmbH & Co. KG [Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 2000/13/WE — Etykietowanie i prezentacja środków spożywczych — Artykuł 2 ust. 1 lit. a) ppkt (i) oraz art. 3 ust. 1 pkt 2 — Etykietowanie mogące wprowadzić nabywcę w błąd co do składu środków spożywczych — Wykaz składników — Użycie oznaczenia „malinowo-waniliowa przygoda” oraz ilustracji przedstawiających maliny i kwiaty wanilii na opakowaniu herbaty owocowej niezawierającej tych składników]

text:
               20.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 236/16

         Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 4 czerwca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände – Verbraucherzentrale Bundesverband e.V./Teekanne GmbH & Co. KG
   (Sprawa C-195/14) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2000/13/WE - Etykietowanie i prezentacja środków spożywczych - Artykuł 2 ust. 1 lit. a) ppkt (i) oraz art. 3 ust. 1 pkt 2 - Etykietowanie mogące wprowadzić nabywcę w błąd co do składu środków spożywczych - Wykaz składników - Użycie oznaczenia „malinowo-waniliowa przygoda” oraz ilustracji przedstawiających maliny i kwiaty wanilii na opakowaniu herbaty owocowej niezawierającej tych składników])
   (2015/C 236/22)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca kasację: Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände – Verbraucherzentrale Bundesverband e.V.

      Druga strona postępowania: Teekanne GmbH & Co. KG

      Sentencja

   Artykuł 2 ust. 1 lit. a) ppkt (i) oraz art. 3 ust. 1 pkt 2 dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich w zakresie etykietowania, prezentacji i reklamy środków spożywczych, zmienionej rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 596/2009 z dnia 18 czerwca 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, by etykietowanie środka spożywczego oraz sposób, w jaki zostało ono wykonane, mogły sugerować, poprzez wygląd, opis lub graficzne przedstawienie określonego składnika, obecność tego składnika w owym środku spożywczym, podczas gdy w rzeczywistości składnik ten w nim nie występuje, a jego brak można wywieść wyłącznie z wykazu składników zamieszczonego na opakowaniu owego środka.

      (1)  Dz.U. C 245 z 28.7.2014.


title: Sprawa C-237/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Luksemburg) w dniu 12 maja 2010 r. — Miguel Remy przeciwko Landsbanki Luxembourg SA en liquidation

text:
               31.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Luksemburg) w dniu 12 maja 2010 r. — Miguel Remy przeciwko Landsbanki Luxembourg SA en liquidation
   (Sprawa C-237/10)
   ()
   2010/C 209/30
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour de cassation

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Miguel Remy

      Strona pozwana: Landsbanki Luxembourg SA en liquidation

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 1, 2 i 3 dyrektywy Rady 98/59/WE z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych (1) należy interpretować w ten sposób, że znajdują one zastosowanie do zaprzestania działalności w następstwie ogłoszenia upadłości pracodawcy lub orzeczenia sądowego o zarządzeniu na podstawie art. 61 ust. 1 a) i b) ustawy z dnia 5 kwietnia 1993 r. o sektorze finansowym (ze zmianami) rozwiązania lub likwidacji instytucji kredytowej będącej pracodawcą z powodu jej niewypłacalności w sytuacji gdy prawo krajowe stanowi, że w razie takiego zaprzestania umowy o pracę ulegają natychmiastowemu zakończeniu?

               2)

               W razie udzielenie na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej czy art. 1, 2 i 3 dyrektywy 98/59 należy interpretować w ten sposób, że kuratora lub likwidatora należy przyrównać do pracodawcy, który zaplanował zwolnienia grupowe, który jest w stanie dopełnić, w ramach tej perspektywy, czynności, o których mowa w art. 2 i 3 dyrektywy i dokonać zwolnień (sprawa C-332/08, pkt 39, 40 i 41) (2)?

      (1)  Dz. U. L 225, s. 16.

      (2)  Wyrok z dnia 10 grudnia 2009 r. w sprawie Rodriguez Mayor i in., dotychczas nieopublikowany w Zbiorze.


title: Sprawa C-36/14: Skarga wniesiona w dniu 24 stycznia 2014 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej

text:
               22.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 85/18

         Skarga wniesiona w dniu 24 stycznia 2014 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-36/14)
   2014/C 85/33
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (Przedstawiciele: K. Herrmann i M. Patakia, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że poprzez stosowanie interwencji państwa w postaci obowiązku stosowania przez przedsiębiorstwa energetyczne zatwierdzanych przez Prezesa URE cen dostaw gazu ziemnego, która to nie jest ograniczona w czasie i gdzie prawo krajowe nie zobowiązuje do okresowego badania przez organy administracji krajowej konieczności i sposobu jej stosowania w sektorze gazowniczym z uwzględnieniem stopnia rozwoju tego sektora (i) oraz, cechującej się zastosowaniem w stosunku do nieograniczonego kręgu beneficjentów bez rozróżnienia pomiędzy odbiorcami oraz bez rozróżnienia sytuacji podmiotów w ramach poszczególnych grup (ii), Rzeczpospolita Polska stosuje środek nieproporcjonalny i niezgodny z art.3 ust.2 dyrektywy Rady i Parlamentu europejskiego z 13 lipca 2009 r. 2009/73/WE dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylającej dyrektywę 2003/55/WE (1) i w związku z tym uchybiła jej zobowiązaniom wynikającym z art.3 ust. l w związku z art.3 ust.2 tejże dyrektywy.

               —

               obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Obowiązek uzyskania zatwierdzenia przez Prezesa Urzędu Regulacyjnego Energii cen dostaw gazu ziemnego pod groźbą kary pieniężnej stosowany w stosunku do wszystkich przedsiębiorstw energetycznych w stosunku do dostaw odbiorcom innym niż gospodarstwa domowe jaki przewidziany jest w art. 47 ustawy Prawo Energetyczne stanowi interwencję państwa w postaci tzw. cen regulowanych, która niezgodna jest z wymogami zasady proporcjonalności i w związku z tym stanowi uchybienie art.3 ust.1 i 2 dyrektywy 2009/73/WE.
   Sporna interwencja państwa nie spełnia bowiem standardów wyznaczonych przez Trybunał Sprawiedliwości w wyroku Federutility, C-265/08, gdyż obowiązujące prawo krajowe (ustawa Prawo Energetyczne z 10 kwietnia 1997r.) przewiduje obowiązek stosowania cen regulowanych w sposób wykraczający poza to co konieczne w celu osiągnięcia ekonomicznego interesu ogólnego (ochrona przed wygórowanymi cenami gazu). W szczególności obowiązek wystąpienia o zatwierdzenie cen dostaw gazu ziemnego nie jest ograniczony w czasie i nie podlega żadnej weryfikacji sytuacji panującej na rynku gazowniczym uzasadniającej taką interwencję. Ponadto, jest ona stosowana w taki sam sposób w odniesieniu do wszystkich przedsiębiorstw energetycznych nie objętych wyraźnym zwolnieniem wydanym przez Prezesa URE bez względu na ich pozycję na rynku gazowym oraz bez rozróżnienia na kategorie odbiorców dostaw: końcowi odbiorcy przemysłowi, odbiorcy hurtowi i gospodarstwa domowe są traktowane w taki sam sposób.

      (1)  Dz.U. L 211, s. 94


title: Sprawa C-127/10: Skarga wniesiona w dniu 10 marca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/36

         Skarga wniesiona w dniu 10 marca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-127/10)
   2010/C 113/56
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Karanasou-Apostolopoulou i G. Zavvos)

      Strona pozwana: Republika Grecka

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie wprowadzając w życie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2006/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie maszyn, zmieniającej dyrektywę 95/16/WE (1) a w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin na transpozycję dyrektywy 2006/42/WE do wewnętrznego porządku prawnego upłynął w dniu 29 czerwca 2008 r.

      (1)  Dz. U. L 157 z 09.06.2006, s. 24.


title: Sprawa C-558/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāts (Republika Łotewska) w dniu 7 listopada 2011 r. — SIA „Kurcums Metal” przeciwko Valsts ieņēmumu dienests

text:
               14.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāts (Republika Łotewska) w dniu 7 listopada 2011 r. — SIA „Kurcums Metal” przeciwko Valsts ieņēmumu dienests
   (Sprawa C-558/11)
   2012/C 13/16
   Język postępowania: łotewski

      Sąd krajowy

   Augstākās tiesas Senāts

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: SIA „Kurcums Metal”

      Strona pozwana: Valsts ieņēmumu dienests

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy liny kombinowane składające się z polipropylenu i drutu stalowego, takie jak liny będące przedmiotem niniejszej sprawy, są objęte pozycją 5607 49 11 Nomenklatury Scalonej znajdującej się w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 (1) z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej?

               2)

               Czy do zaklasyfikowania liny, takiej jaka lina będąca przedmiotem niniejszej sprawy, należy zastosować regułę 3 lit. b) ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury Scalonej zawartych w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej?

               3)

               Jeżeli liny kombinowane, składające się z polipropylenu i drutu stalowego, których maksymalny wymiar przekroju poprzecznego przekracza 3 mm, takie jak liny będące przedmiotem niniejszej sprawy, są jednak objęte podpozycją 7312 90 98 Nomenklatury Scalonej załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, to czy omawiane liny są również objęte art. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1601/2001 (2) z dnia 2 sierpnia 2001 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe oraz upoważniające do ostatecznego poboru tymczasowego cła antydumpingowego na przywóz niektórych lin oraz kabli żelaznych lub stalowych pochodzących z Republiki Czeskiej, Rosji, Tajlandii i Turcji?

               4)

               Czy wygięte klamry z zaokrąglonymi końcami połączonymi bolcem są objęte podpozycją 7317 00 90 Nomenklatury Scalonej załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej?

      (1)  Dz.U. L 256, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 211, s. 1.


title: Sprawa T-83/15: Postanowienie Sądu z dnia 16 czerwca 2016 r. – Swatch/EUIPO – L'atelier Wysiwyg (wysiwatch WhatYouSeeIsTheWatchYouGet)

text:
               22.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/53

         Postanowienie Sądu z dnia 16 czerwca 2016 r. – Swatch/EUIPO – L'atelier Wysiwyg (wysiwatch WhatYouSeeIsTheWatchYouGet)
   (Sprawa T-83/15) (1)

   (2016/C 305/73)
   Język postępowania: angielski
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 127 z 20.4.2015.


title: Sprawa T-69/00: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  14 grudnia 2005 r.  — FIAMM i FIAMM Technologies przeciwko Radzie i Komisji ([Odpowiedzialność pozaumowna Wspólnoty — Niezgodność wspólnotowego reżimu przywozu bananów z regułami Światowej Organizacji Handlu (WTO) — Wprowadzenie przez Stany Zjednoczone Ameryki na podstawie upoważnienia udzielonego przez WTO środków odwetowych w postaci dodatkowego cła na przywóz ze Wspólnoty — Decyzja Organu Rozstrzygania Sporów WTO — Skutki prawne — Odpowiedzialność Wspólnoty w braku bezprawnego zachowania jej organów — Związek przyczynowo-skutkowy — Nienormalny i szczególny charakter szkody])

text:
               25.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/22

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 grudnia 2005 r. — FIAMM i FIAMM Technologies przeciwko Radzie i Komisji
   (Sprawa T-69/00) (1)

   ([Odpowiedzialność pozaumowna Wspólnoty - Niezgodność wspólnotowego reżimu przywozu bananów z regułami Światowej Organizacji Handlu (WTO) - Wprowadzenie przez Stany Zjednoczone Ameryki na podstawie upoważnienia udzielonego przez WTO środków odwetowych w postaci dodatkowego cła na przywóz ze Wspólnoty - Decyzja Organu Rozstrzygania Sporów WTO - Skutki prawne - Odpowiedzialność Wspólnoty w braku bezprawnego zachowania jej organów - Związek przyczynowo-skutkowy - Nienormalny i szczególny charakter szkody])
   (2006/C 48/40)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Fabbrica italiana accumulatori motocarri Montecchio SpA (FIAMM), (Montecchio Maggiore, Włochy) i Fabbrica italiana accumulatori motocarri Montecchio Technologies, Inc. (FIAMM Technologies) (East Haven, Delaware, Stany Zjednoczone) [przedstawiciele: adwokaci I. Van Bael, A. Cevese oraz F. Di Gianni]

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej [przedstawiciele: G. Maganza, J. Huber, F. Ruggeri Laderchi oraz S. Marquardt, pełnomocnicy] i Komisja Wspólnot Europejskich [przedstawiciele: początkowo P. Kuijper, L. Gussetti, V. Di Bucci, C. Brown oraz E. Righini, a następnie P. Kuijper, L. Gussetti, V. Di Bucci oraz E. Righini, pełnomocnicy]

      Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Królestwo Hiszpanii [przedstawiciele: początkowo R. Silva de Lapuerta, a następnie E. Braquehais Conesa, pełnomocnicy]
   Przedmiot sprawy
   Skarga o naprawienie szkody, która miała powstać w wyniku wprowadzenia przez Stany Zjednoczone Ameryki na podstawie upoważnienia udzielonego przez Organ Rozstrzygania Sporów Światowej Organizacji Handlu (WTO) dodatkowego cła na przywóz produkowanych przez skarżące akumulatorów stacjonarnych w następstwie stwierdzenia niezgodności wspólnotowego reżimu przywozu bananów z układami, uzgodnieniami i porozumieniami załączonymi do Porozumienia ustanawiającego WTO
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżące zostają obciążone własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Radę i Komisję.

               3)

               Królestwo Hiszpanii pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 135 z 13.5.2000


title: Sprawa C-69/12 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 28 listopada 2011 r. w sprawie T-307/11 Noscira SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 10 lutego 2012 r. przez Noscira SA

text:
               15.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 389/3

         Odwołanie od postanowienia Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 28 listopada 2011 r. w sprawie T-307/11 Noscira SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 10 lutego 2012 r. przez Noscira SA
   (Sprawa C-69/12 P)
   2012/C 389/03
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Noscira SA (przedstawiciel: adwokat A. Sirimarco)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Postanowieniem z dnia 21 września 2012 r. Trybunał Sprawiedliwości (szósta izba) stwierdził niedopuszczalność odwołania.


title: Sprawa T-5/09: Skarga wniesiona w dniu 2 stycznia 2009 r. — Lind przeciwko Komisji

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/45

         Skarga wniesiona w dniu 2 stycznia 2009 r. — Lind przeciwko Komisji
   (Sprawa T-5/09)
   (2009/C 69/99)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Brigit Lind (Greve, Dania) (przedstawiciel: adwokat I. Anderson)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               zasądzenie od Komisji, indywidualnie na rzecz strony skarżącej, kwoty 50 000 EUR względnie innej sumy, którą Sąd uzna za sprawiedliwą i słuszną, z tytułu doznanego przez nią wstrząsu i cierpienia spowodowanych cierpieniem i dającą podstawę do odszkodowania śmiercią jej brata, wynikających z arbitralnej i niezgodnej z prawem odmowy ze strony Komisji wdrożenia zawartych w dyrektywie 96/26 przepisów dotyczących nadzoru medycznego w odniesieniu do byłych pracowników, którzy znaleźli się w sytuacji zagrożenia radiologicznego w Thulé;

               —

               zasądzenie od Komisji na rzecz reprezentowanej przez skarżącą masy spadkowej po Johnie Relingu Nochenie kwoty 250 000 EUR względnie innej sumy, którą Sąd uzna za sprawiedliwą i słuszną, z tytułu bólu i cierpienia, w tym świadomości skrócenia długości życia, w okresie od 2006 r. do jego śmierci w 2008 r. wynikających z arbitralnej i niezgodnej z prawem odmowy ze strony Komisji wdrożenia zawartych w dyrektywie 96/26 przepisów dotyczących nadzoru medycznego w odniesieniu do byłych pracowników, którzy znaleźli się w sytuacji zagrożenia radiologicznego w Thulé, a także kwoty 6 000 EUR tytułem zwrotu kosztów pogrzebu;

               —

               obciążenie Komisji zasadnymi kosztami prawnymi i wydatkami poniesionymi przez stronę skarżącą w związku z niniejszym postępowaniem.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszej sprawie strona skarżąca występuje ze skargą z tytułu odpowiedzialności pozaumownej wynikającej ze szkody spowodowanej śmiercią jej brata, którą poniosła w swoim przekonaniu w wyniku zarzucanej niezgodnej z prawem odmowy Komisji do podporządkowania się przyjętej na posiedzeniu plenarnym rezolucji Parlamentu Europejskiego (1) i zapewnienia przestrzegania przez Danię przepisów dyrektywy Rady 96/29/Euratom z dnia 13 maja 1996 r. ustanawiającej podstawowe normy bezpieczeństwa w zakresie ochrony zdrowia pracowników i ogółu społeczeństwa przed zagrożeniami wynikającymi z promieniowania jonizującego (2) w odniesieniu do pracowników, w tym do brata strony skarżącej, narażonych na skutki awarii jądrowej w Thulé, Grenlandia.

      (1)  Sprawozdanie Parlamentu Europejskiego z dnia 20 kwietnia 2007 r. w sprawie konsekwencji katastrofy w Thule z 1968 r. dla zdrowia ludności (petycja 720/2002) [2006/2012(INI)].

      (2)  Dz.U. L 159, s. 1.


title: Sprawa T-481/08: Skarga wniesiona w dniu 5 listopada 2008 r. — Alisei przeciwko Komisji

text:
               10.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/40

         Skarga wniesiona w dniu 5 listopada 2008 r. — Alisei przeciwko Komisji
   (Sprawa T-481/08)
   (2009/C 6/79)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Alisei ONG (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: F. Sciaudone, avvocato, R. Sciaudone, avvocato, S. Gobbato, avvocato)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 19 sierpnia 2008 r. (sygn. AIDCO/G2/ML V D (2008) — 8449);

               —

               zasądzenie odszkodowania od Komisji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca, będąca organizacją pozarządową działającą w obszarze współpracy międzynarodowej na rzecz rozwoju oraz pomocy humanitarnej, kwestionuje decyzję pozwanej, na mocy której zatwierdzona została prawidłowość rozpoczętej w czerwcu 2006 r. procedury kontroli księgowej serii umów pomiędzy skarżącą a pozwaną, w wyniku czego nastąpiło zawieszenie płatności. Komisja przekazała ponadto sprawozdanie końcowe Ernst & Young, informując skarżącą, iż sprawozdanie to stanowi wiarygodną podstawę techniczną w zakresie konsekwencji, jakie powinny zostać wyciągnięte, a w szczególności odnośnie do wszczęcia procedury windykacyjnej, której przedmiotem jest łączna kwota 4 750 121 EUR.
   Na poparcie swych żądań skarżąca podnosi następujące argumenty:

               —

               Naruszenie zasad dobrej administracji i staranności w wykonywaniu administracji publicznej w ten sposób, że skarżąca brała udział w postępowaniu administracyjnym o wyraźnie określonym charakterze i sposobie przeprowadzenia, aby następnie powziąć wiadomość, iż postępowanie to miało w rzeczywistości cechy (dotyczące jego zakresu i sposobu przeprowadzenia) istotnie różne od tych, które zostały jej zakomunikowane na początku. W szczególności pozwana jest odpowiedzialna za to, iż początkowo zdecydowała, że kontrola księgowa będzie miała formę audytu, by następnie przyjąć wnioski uzyskane w drodze odmiennej formy weryfikacji, określonej jako „procedura uzgodniona”, o której skarżąca nie została nigdy poinformowana.

               —

               Naruszenie przepisów w zakresie przedawnienia w zakresie, w jakim decyzja nakazuje, bez czynienia rozróżnienia, zwrot kwot, które nie mogły być przedmiotem windykacji z tego względu, iż nastąpiło przedawnienie przysługujących pozwanej roszczeń o ich zwrot.

         Skarżąca podnosi ponadto naruszenie przysługującego jej prawa do obrony, a także zasady proporcjonalności.
   Na koniec skarżąca żąda, by Komisja została zobowiązana do naprawienia wyrządzonej przez nią szkody.


title: Sprawa T-48/08: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 lipca 2009 r. — Fusco przeciwko OHIM — Fusco International (FUSCOLLECTION)

text:
               26.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 233/21

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 lipca 2009 r. — Fusco przeciwko OHIM — Fusco International (FUSCOLLECTION)
   (Sprawa T-48/08) (1)

   2009/C 233/42

      Język postępowania: włoski

   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 92 z 12.4.2008.


title: Sprawa C-11/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nedeerlanden (Niderlandy) w dniu 8 stycznia 2010 r. — Staatssecretaris van Financiën przeciwko Marishipping and Transport BV

text:
               27.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nedeerlanden (Niderlandy) w dniu 8 stycznia 2010 r. — Staatssecretaris van Financiën przeciwko Marishipping and Transport BV
   (Sprawa C-11/10)
   2010/C 80/23
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hoge Raad der Nedeerlanden

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Staatssecretaris van Financiën

      Strona pozwana: Marishipping and Transport BV

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy część I rozdział II część C lit. i) załącznika I rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 (1) z dnia 23 lipca 1987 r. w związku ze zamieszczonym w trzeciej części (załączników) rozdziału II załącznika 3 wykazem substancji farmaceutycznych stanowi, że zwolnienie z cła substancji farmaceutycznych dotyczy jedynie danych substancji (chemicznych) w stanie czystym?

               2)

               Jakie ograniczenia mają zastosowanie w sytuacji, gdy do danych substancji farmaceutycznych należy dodać innych substancji?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. L 256, s. 1).


title: Sprawa T-542/13: Skarga wniesiona w dniu 2 października 2013 r. — Niderlandy przeciwko Komisji

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/67

         Skarga wniesiona w dniu 2 października 2013 r. — Niderlandy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-542/13)
   2013/C 344/123
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: J. Langer i M. Bulterman, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2013) 4474 wersja ostateczna z dnia 18 lipca 2013 r. dotyczącej niestosowania niektórych przepisów rozporządzenia Królestwa Niderlandów z dnia 8 czerwca 2012 r. określającego przepisy szczególne dotyczące liberalizacji międzynarodowego kolejowego przewozu osób;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczy okoliczności, że Komisja wydała zaskarżoną decyzję z naruszeniem prawa na podstawie art. 61 dyrektywy 2012/34/UE (1). Strona skarżąca podnosi, że jeżeli Komisja nie zgadza się ze sposobem, w jaki niderlandzki ustawodawca dokonał transpozycji dyrektywy, może ona wszcząć postępowanie na podstawie art. 258 TFUE.

               2)

               Zarzut drugi dotyczy naruszenia zasady prawa do obrony, zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań oraz zasady lojalnej współpracy poprzez uznanie przez Komisję, że niderlandzkie przepisy prawne nie mogą być stosowane na podstawie art 61 dyrektywy 2012/34/UE po zakończeniu projektu „UE Pilot” (2). Strona skarżąca podnosi, że na etapie udzielania odpowiedzi na pytania Komisji w ramach projektu „UE Pilot” mogła ona w uzasadniony sposób wychodzić z założenia, iż udzielone przez nią informacje będą wykorzystywane przez Komisję wyłącznie w ramach (ewentualnego) postępowania w przedmiocie uchybienia.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczy braku uzasadnienia i niewłaściwej wykładni dyrektywy 2012/34/UE poprzez przyjęcie przez Komisję, ze kryteria określenia „głównego celu usługi” w rozumieniu art. 10 ust. 3 dyrektywy nie mogą zostać sformułowane z góry oraz przez przyjęcie, że kryteria określenia „równowagi ekonomicznej” w rozumieniu art. 11 ust. 2 określa właściwy organ regulacyjny.

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/34/UE z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie utworzenia jednolitego europejskiego obszaru kolejowego (Dz.U. L 343, s. 32)

      (2)  Zob. komunikat Komisji „Skuteczna Europa — stosowanie prawa wspólnotowego” (COM(2007) 502 wersja ostateczna)


title: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 24 lutego 2005 r. w sprawie C-383/04, Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (Uchybienie zobowiązaniom państwa — Dyrektywa 1999/105/WE — Obrót leśnym materiałem rozmnożeniowym — Brak transpozycji w przepisanym terminie)

text:
               30.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/9

      WYROK TRYBUNAŁU

   (piąta izba)
   z dnia 24 lutego 2005 r.
   w sprawie C-383/04, Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa - Dyrektywa 1999/105/WE - Obrót leśnym materiałem rozmnożeniowym - Brak transpozycji w przepisanym terminie)
   (2005/C 106/17)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C- 383/04, Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: A. Bordes) przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (pełnomocnik: S. Schreiner), mającej za przedmiot stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, Trybunał (piąta izba), w składzie: R. Silva de Lapuerta, prezes, R. Schintgen i G. Arestis (sprawozdawca), sędziowie; rzecznik generalny: C. Stix-Hackl, sekretarz: R. Grass wydał w dniu 24 lutego 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Nie ustanawiając w przepisanym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 1999/105/WE Rady z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie obrotu leśnym materiałem rozmnożeniowym, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2.

               Wielkie Księstwo Luksemburga zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 262 z 23.10.2004.