201806080101931272018/C 221/284632017TC22120180625PL01PLINFO_JUDICIAL20180503232422Sprawa T-463/17: Wyrok Sądu z dnia 3 maja 2018 r. – Raise Conseil / EUIPO – Raizers (RAISE) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny unijny znak towarowy RAISE — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter odróżniający — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Charakter odróżniający uzyskany w następstwie używania — Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 7 ust. 3 rozporządzenia 2017/1001) — Artykuł 52 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 59 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2017/1001)}
 ---documentbreak--- C2212018PL2320120180503PL0028232242Wyrok Sądu z dnia 3 maja 2018 r. – Raise Conseil / EUIPO – Raizers (RAISE)
   (Sprawa T-463/17) (
         1
      )
   „{Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny unijny znak towarowy RAISE — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter odróżniający — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Charakter odróżniający uzyskany w następstwie używania — Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 7 ust. 3 rozporządzenia 2017/1001) — Artykuł 52 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 59 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2017/1001)}”2018/C 221/28Język postępowania: francuski
      Strony

      Strona skarżąca: Raise Conseil (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci F. Fajgenbaum i T. Lachacinski)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciel: D. Hanf, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Raizers (Paryż) (przedstawiciel: adwokat E. Fortunet)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 24 maja 2017 r. (sprawa R 1606/2016-5) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku pomiędzy Raizers a Raise Conseil.

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje oddalona.

            2)

            Raise Conseil zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 330 z 2.10.2017.


201806080091931262018/C 221/196532016TC22120180625PL01PLINFO_JUDICIAL20180503171821Sprawa T-653/16: Wyrok Sądu z dnia 3 maja 2018 r. – Malta / Komisja [Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Dokumenty będące w posiadaniu Komisji — Dokumenty pochodzące od państwa członkowskiego — Dokumenty wymieniane w ramach systemu kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa — Artykuł 113 rozporządzenia (WE) nr 1224/2009 — Publiczny dostęp w następstwie wniosku złożonego przez organizację pozarządową — Skarga o stwierdzenie nieważności — Dopuszczalność — Obowiązek uzasadnienia — Lojalna współpraca — Wybór podstawy prawnej]
 ---documentbreak--- C2212018PL1710120180503PL0019171182Wyrok Sądu z dnia 3 maja 2018 r. – Malta / Komisja
   (Sprawa T-653/16) (
         1
      )
   „[Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Dokumenty będące w posiadaniu Komisji — Dokumenty pochodzące od państwa członkowskiego — Dokumenty wymieniane w ramach systemu kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa — Artykuł 113 rozporządzenia (WE) nr 1224/2009 — Publiczny dostęp w następstwie wniosku złożonego przez organizację pozarządową — Skarga o stwierdzenie nieważności — Dopuszczalność — Obowiązek uzasadnienia — Lojalna współpraca — Wybór podstawy prawnej]”2018/C 221/19Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Republika Malty (przedstawiciel: A. Buhagiar, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Baquero Cruz i F. Clotuche-Duvieusart, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek na podstawie art. 263 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji sekretarza generalnego Komisji z dnia 13 lipca 2016 r. w sprawie wniosku potwierdzającego Greenpeace’u o udzielenie dostępu do dokumentów dotyczących rzekomo niezgodnej z prawem wysyłki żywego tuńczyka błękitnopłetwego z Tunezji na farmę hodowli tuńczyka położoną na Malcie w zakresie, w jakim w decyzji tej udzielono Greenpeace’owi dostępu do dokumentów pochodzących od władz maltańskich.

      Sentencja

            1)

            Stwierdza się nieważność decyzji sekretarza generalnego Komisji Europejskiej z dnia 13 lipca 2016 r. w sprawie wniosku potwierdzającego Greenpeace’u o udzielenie dostępu do dokumentów dotyczących rzekomo niezgodnej z prawem wysyłki żywego tuńczyka błękitnopłetwego z Tunezji na Maltę w zakresie, w jakim udzielono w niej Greenpeace’owi dostępu do dokumentów wyliczonych w załączniku B do tej decyzji pod numerami 112–230.

            2)

            W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

            3)

            Każda ze stron pokrywa własne koszty, w tym koszty związane z postępowaniem w przedmiocie środka tymczasowego.

      (
         1
      )	Dz.U. C 428 z 21.11.2016.


201806080461931632018/C 221/03752018CJC22120180625PL01PLINFO_JUDICIAL201802062322Sprawa C-75/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 6 lutego 2018 r. – Vodafone Magyarország Mobil Távközlési Zrt. / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága
 ---documentbreak--- C2212018PL220120180206PL00032232Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 6 lutego 2018 r. – Vodafone Magyarország Mobil Távközlési Zrt. / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága
   (Sprawa C-75/18)2018/C 221/03Język postępowania: węgierski
      Sąd odsyłający

   Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Vodafone Magyarország Mobil Távközlési Zrt.

      Druga strona postępowania: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

      Pytania prejudycjalne

            1)

            Czy postanowienia art. 49, 54, 107 i 108 TFUE należy interpretować w ten sposób, iż stoją one na przeszkodzie środkowi krajowemu, w ramach którego uregulowanie krajowe (ustawa nakładająca szczególny podatek telekomunikacyjny) skutkuje tym, że rzeczywiste obciążenie podatkowe spoczywa na podatnikach należących do kapitału zagranicznego, i czy wspomniany skutek jest pośrednio dyskryminujący?

            2)

            Czy art. 107 i 108 TFUE stoją na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które przewiduje obowiązek uiszczenia podatku o progresywnej stawce podatkowej obciążającego obrót, i czy obowiązek ten jest pośrednio dyskryminujący, jeśli skutkuje tym, że rzeczywiste obciążenie podatkowe, w najwyższym przedziale podatkowym, spoczywa głównie na podatnikach należących do kapitału zagranicznego, oraz czy skutek ten należy uznać za zakazaną pomoc państwa?

            3)

            Czy art. 401 dyrektywy VAT (
                  1
               ) należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które wprowadza rozróżnienie między podatnikami zagranicznymi a podatnikami krajowymi, i czy należy uznać, iż ten szczególny podatek ma charakter podatków obrotowych, to znaczy czy stanowi on podatek obrotowy zgodny z dyrektywą VAT, czy też niezgodny ze wspomnianą dyrektywą?

      (
         1
      )	Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości (Dz.U. 2006, L 347, s. 1).


201806150411954962018/C 231/152272018CJC23120180702PL01PLINFO_JUDICIAL20180403121321Sprawa C-227/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Budai Központi Kerületi Bíróság (Węgry) w dniu 3 kwietnia 2018 r. – VE / WD
 ---documentbreak--- C2312018PL1210120180403PL0015121132Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Budai Központi Kerületi Bíróság (Węgry) w dniu 3 kwietnia 2018 r. – VE / WD
   (Sprawa C-227/18)2018/C 231/15Język postępowania: węgierski
      Sąd odsyłający

   Budai Központi Kerületi Bíróság

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: VE.

      Strona pozwana: WD.

      Pytania prejudycjalne

            1)

            Czy przy uwzględnieniu konsekwencji gospodarczych należy uznać, że nie jest nieuczciwe – a więc że jest jasne i zrozumiałe – postanowienie umowne, które obciąża konsumenta ryzykiem walutowym, sformułowane (jako warunek ogólny umowy przez stronę będącą przedsiębiorcą i nienegocjowane indywidualnie) na podstawie obowiązku informowania przewidzianego – siłą rzeczy w ogólny sposób – w ustawie, ale które nie wskazuje w sposób wyraźny, że wysokość rat, które mają być spłacane zgodnie z umową kredytu, może przewyższyć wysokość dochodów konsumenta stwierdzonych w ramach analizy zdolności płatniczej przez stronę będącą przedsiębiorcą, lub może wynieść o wiele większą [niż przewidywana] cześć takich dochodów, biorąc również pod uwagę, że właściwe przepisy krajowe przewidują szczegółowe wskazanie ryzyka na piśmie, a nie tylko zwykłe oświadczenie co do istnienia ryzyka i jego przypisanie, a ponadto że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej stwierdził w pkt 74 wyroku w sprawie C-26/13, iż strona będąca przedsiębiorcą powinna nie tylko poinformować konsumenta o ryzyku, ale też dzięki tej informacji konsument powinien móc oszacować potencjalnie istotne dla niego konsekwencje ekonomiczne wynikające z ryzyka walutowego, którym został obciążony, a w rezultacie także całkowity koszt kredytu?

            2)

            Czy przy uwzględnieniu konsekwencji gospodarczych należy uznać, że nie jest nieuczciwe – a więc że jest jasne i zrozumiałe – postanowienie umowne, które obciąża konsumenta ryzykiem walutowym, sformułowane (jako warunek ogólny umowy przez stronę będącą przedsiębiorcą i nienegocjowane indywidualnie) na podstawie obowiązku informowania przewidzianego – siłą rzeczy w ogólny sposób – w ustawie, ale które nie wskazuje w sposób wyraźny, że umowa kredytu nie przewiduje żadnego maksymalnego limitu wahań kursu, biorąc również pod uwagę, że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej stwierdził w pkt 74 wyroku w sprawie C-26/13, że strona będąca przedsiębiorcą powinna nie tylko poinformować konsumenta o ryzyku, ale też dzięki tej informacji konsument powinien móc oszacować potencjalnie istotne dla niego konsekwencje ekonomiczne wynikające z ryzyka walutowego, którym został obciążony, a w rezultacie także całkowity koszt kredytu?

            3)

            Czy dyrektywę 93/13 (
                  1
               ), a w szczególności jej ostatni motyw, pkt 1 lit. o) załącznika do niej oraz jej art. 3 ust. 3 i art. 6 ust. 1 należy intepretować w ten sposób, że — mając w szczególności na uwadze wymóg ustanowiony między innymi w wyroku C-42/15, zgodnie z którym w celu ochrony konsumentów niezbędne są skuteczne, proporcjonalne i odstraszające sankcje — orzecznictwo, wykładnia prawa lub przepis prawny państwa członkowskiego, zgodnie z którymi konsekwencje prawne (pełna nieważność z racji naruszenia normy prawnej, a nawet odszkodowanie lub inne konsekwencje oparte na dowolnym tytule prawnym), wynikające w tym państwie członkowskim z analizy kredytowej, która nie jest drobiazgowa i wyczerpująca, nie chroni dłużnika i jest nieostrożna (np. nie bada skutków ryzyka walutowego polegających na znacznym wzroście rat spłaty i kwoty głównej kredytu) są mniej korzystne dla konsumenta niż przywrócenie pierwotnej sytuacji (restitutio in integrum), dzięki któremu konsument będący dłużnikiem uwalania się od ryzyka walutowego, czyli wzrostu rat spłaty wynikającego z wahań kursu, oraz które w danym wypadku pozwala mu na zwrot w ratach kwoty głównej kredytu, są niezgodne z prawem Unii?

            4)

            W odniesieniu do wykładni możliwości zapoznania się ze wszystkimi warunkami, o której mowa w motywie dwudziestym dyrektywy 93/13, i wymogu jasnego i zrozumiałego języka, ustanowionego w art. 4 ust. 2 i art. 5 tej dyrektywy, czy należy uznać, że dane warunki umowy nie są nieuczciwe, w sytuacji gdy w umowie kredytu podaje się jakiś istotny składnik treści umowy (na przykład przedmiot umowy, czyli kwotę kredytu, wysokość rat i odsetki od tej transakcji) jedynie do celów informacyjnych, bez objaśnienia, czy fragment podany do celów informacyjnych jest prawnie wiążący dla stron umowy?

      (
         1
      )	Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. 1993, L 95, s. 29).


201806150881955092018/C 231/402442018TC23120180702PL01PLINFO_JUDICIAL20180420313222Sprawa T-244/18: Skarga wniesiona w dniu 20 kwietnia 2018 r. – Synergy Hellas / Komisja
 ---documentbreak--- C2312018PL3120120180420PL0040312322Skarga wniesiona w dniu 20 kwietnia 2018 r. – Synergy Hellas / Komisja
   (Sprawa T-244/18)2018/C 231/40Język postępowania: grecki
      Strony

      Strona skarżąca: d.d. Synergy Hellas Anonymi Emporiki Etaireia Parochis Ypiresion Pliroforikis (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: adwokat K. Damis)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            uznanie skargi za dopuszczalną;

            —

            stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2018) 1115 final z dnia 19 lutego 2018 r. dotyczącej odzyskania kwoty 76282,08 EUR, wraz z odsetkami, od „d.d.Synergy HELLAS ANONYMI EMPORIKI ETAIREIA PAROCHIS YPIRESION PLIROFORIKIS”;

            —

            obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

            1.

            Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 85 rozporządzenia Komisji (WE, Euratom) 2345/2002 (
                  1
               ):

                     —

                     Sprzeczna z przepisami tego artykułu jest odmowa uwzględnienia przez Komisję uzasadnionego wniosku o przyznanie dodatkowego terminu na spłatę, mimo że zostało już spłaconych 73 % kapitału, wraz z wszystkimi odsetkami, i choć została ustanowiona osobista gwarancja żądana przez Komisję w odniesieniu do całej należnej pierwotnie kwoty powiększonej o odsetki;

                     —

                     argumentacja Komisji dotycząca materialnej legalności zaskarżonej aktu jest bezzasadna;

                     —

                     Komisja uchybiła ciążącemu na niej obowiązkowi uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

            2.

            Zarzut drugi dotyczący naruszenia lub przekroczenia granic uprawnień dyskrecjonalnych oraz naruszenia zasady „dobrej administracji”

                     —

                     Komisja przekroczyła granice przysługujących jej uprawnień dyskrecjonalnych poprzez wydanie zaskarżonej decyzji bez uwzględnienia danych faktycznych przedłożonych jej przez skarżącą i poprzez przyjęcie rozwiązań mogących prowadzić do likwidacji skarżącej.

            3.

            Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności

                     —

                     Zaskarżona decyzja nie stanowi środka koniecznego do osiągniecia zamierzonego celu, gdyż skarżąca nadal dokonuje płatności oraz z tego względu, że decyzja nakłada na skarżącą nadmierne obciążenie, które zagraża samemu jej istnieniu.

      (
         1
      )	Rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. 2002, L 357, s. 1).


201808030832050912018/C 294/663512018TC29420180820PL01PLINFO_JUDICIAL20180605515222Sprawa T-351/18: Skarga wniesiona w dniu 5 czerwca 2018 r. – Ukrselhosprom PCF i Versobank / EBC
 ---documentbreak--- C2942018PL5120120180605PL0066512522Skarga wniesiona w dniu 5 czerwca 2018 r. – Ukrselhosprom PCF i Versobank / EBC
   (Sprawa T-351/18)2018/C 294/66Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Ukrselhosprom PCF LLC (Sołone, Ukraina) i Versobank AS (Tallinn, Estonia) (przedstawiciele: adwokaci O. Behrends, L. Feddern i M. Kirchner)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (EBC)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Banku Centralnego ECB/SSM/2018-EE-1 WHD-2017-0012 z dnia 26 marca 2018 r. w sprawie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności bankowej dla Versobank AS;

            —

            obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jedenaście zarzutów:

            1.

            Zarzut pierwszy dotyczący braku właściwości EBC do przyjęcia decyzji w sprawie likwidacji Versobank AS.

            2.

            Zarzut drugi dotyczący tego, że EBC nie przeprowadził prawidłowej analizy kwestii związanych z walką z praniem pieniędzy i finansowaniem terroryzmu.

            3.

            Zarzut trzeci dotyczący tego, że EBC nie rozpatrzył ani nie ocenił uważnie i bezstronnie wszystkich okoliczności faktycznych, w szczególności odnoszących się do ryzyka związanego z praniem pieniędzy i finansowaniem terroryzmu, a także do przestrzegania mających zastosowanie przepisów.

            4.

            Zarzut czwarty dotyczący tego, że EBC błędnie odrzucił pozostałe możliwości, w szczególności sprzedaż Versobank lub umożliwienie wybrania przezeń dobrowolnej likwidacji.

            5.

            Zarzut piąty dotyczący naruszenia przez EBC zasady równego traktowania.

            6.

            Zarzut szósty dotyczący naruszenia przez EBC zasady proporcjonalności.

            7.

            Zarzut siódmy dotyczący naruszenia przez EBC zasad ochrony uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa.

            8.

            Zarzut ósmy dotyczący tego, że EBC dopuścił się nadużycia władzy.

            9.

            Zarzut dziewiąty dotyczący naruszenia przez EBC prawa do bycia wysłuchanym.

            10.

            Zarzut dziesiąty dotyczący naruszenia przez EBC prawa do obrony.

            11.

            Zarzut jedenasty dotyczący tego, że EBC nie uzasadnił wystarczająco przyjętej decyzji.


201808030302049812018/C 294/177312017CJC29420180820PL01PLINFO_JUDICIAL20171223131311Sprawa C-731/17 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 4 grudnia 2017 r. w sprawie T-522/17, Nap Innova Hoteles / JUR, wniesione w dniu 23 grudnia 2017 r. przez Nap Innova Hoteles, S.L.
 ---documentbreak--- C2942018PL1310120171223PL0017131131Odwołanie od postanowienia Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 4 grudnia 2017 r. w sprawie T-522/17, Nap Innova Hoteles / JUR, wniesione w dniu 23 grudnia 2017 r. przez Nap Innova Hoteles, S.L.
   (Sprawa C-731/17 P)2018/C 294/17Język postępowania: hiszpański
      Strony

      Wnoszący odwołanie: Nap Innova Hoteles, S.L. (przedstawiciel: L. Hernández Cabeza, abogado)

      Druga strona postępowania: Junta Única de Resolución
   Postanowieniem z dnia 5 lipca 2018 r. Trybunał Sprawiedliwości (dziewiąta izba) odwołanie w części odrzucił, a w pozostałym zakresie oddalił oraz postanowił, że Nap Innova Hoteles, S.L. pokrywa własne koszty.


201808030122050382018/C 294/504032018CJC29420180820PL01PLINFO_JUDICIAL20180614373711Sprawa C-403/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 10 kwietnia 2018 r. w sprawie T-274/15, Alcogroup et Alcodis / Komisja
 ---documentbreak--- C2942018PL3710120180614PL0050371371Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 10 kwietnia 2018 r. w sprawie T-274/15, Alcogroup et Alcodis / Komisja
   (Sprawa C-403/18 P)2018/C 294/50Język postępowania: francuski
      Strony

      Wnoszące odwołanie: Alcogroup, Alcodis (przedstawiciele: P. de Bandt, J. Dewispelaere, J. Probst, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Orde van Vlaamse Balies, Ordre des barreaux francophones et germanophone, Ordre français des avocats du barreau de Bruxelles

      Żądania wnoszącego odwołanie

            —

            Uchylenie wyroku Sądu z dnia 10 kwietnia 2018 r. w sprawie T-274/15;

            —

            Stwierdzenie dopuszczalności skargi wniesionej przeciwko obydwu zaskarżonym decyzjom;

            —

            Odesłanie sprawy do Sądu celem ponownego rozpoznania co do istoty;

            —

            Obciążenie Komisji ogółem kosztów niniejszego postepowania.

      Zarzuty i główne argumenty

            —

            Zarzut pierwszy: Sąd naruszył prawo i obowiązek uzasadnienia;

            —

            Zarzut drugi: Sąd naruszył prawo wnoszących odwołania do skutecznej ochrony sądowej.


201808030222050122018/C 294/022032016CJC29420180820PL01PLINFO_JUDICIAL201806282321Sprawa C-203/16 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 28 czerwca 2018 r. – Dirk Andres, działający w charakterze syndyka masy upadłości Heitkamp BauHolding GmbH / Komisja Europejska, Republika Federalna Niemiec [Odwołanie – Pomoc państwa – Niemieckie ustawodawstwo podatkowe dotyczące przenoszenia niektórych strat na przyszłe lata podatkowe („klauzula restrukturyzacji”) – Decyzja stwierdzająca niezgodność systemu pomocy z rynkiem wewnętrznym – Skarga o stwierdzenie nieważności – Dopuszczalność – Artykuł 263 akapit czwarty TFUE – Osoba, której akt dotyczy indywidualnie – Artykuł 107 ust. 1 TFUE – Pojęcie pomocy państwa – Warunek dotyczący selektywności – Określenie ram odniesienia – Kwalifikacja prawna okoliczności faktycznych]
 ---documentbreak--- C2942018PL210120180628PL00022132Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 28 czerwca 2018 r. – Dirk Andres, działający w charakterze syndyka masy upadłości Heitkamp BauHolding GmbH / Komisja Europejska, Republika Federalna Niemiec
   (Sprawa C-203/16 P) (
         1
      )
   „[Odwołanie — Pomoc państwa — Niemieckie ustawodawstwo podatkowe dotyczące przenoszenia niektórych strat na przyszłe lata podatkowe („klauzula restrukturyzacji”) — Decyzja stwierdzająca niezgodność systemu pomocy z rynkiem wewnętrznym — Skarga o stwierdzenie nieważności — Dopuszczalność — Artykuł 263 akapit czwarty TFUE — Osoba, której akt dotyczy indywidualnie — Artykuł 107 ust. 1 TFUE — Pojęcie pomocy państwa — Warunek dotyczący selektywności — Określenie ram odniesienia — Kwalifikacja prawna okoliczności faktycznych]”2018/C 294/02Język postępowania: niemiecki
      Strony

      Wnoszący odwołanie: Dirk Andres, działający w charakterze syndyka masy upadłości spółki Heitkamp BauHolding GmbH (przedstawiciele: W. Niemann, S. Geringhoff, Rechtsanwalt i P. Dodos, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal, T. Maxian Rusche i K. Blanck-Putz, pełnomocnicy), Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze i R. Kanitz, pełnomocnicy)

      Sentencja

            1)

            Odwołanie wzajemne zostaje oddalone.

            2)

            Uchyla się pkt 2 i 3 sentencji wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 4 lutego 2016 r., Heitkamp BauHolding/Komisja (T-287/11, EU:T:2016:60).

            3)

            Stwierdza się nieważność decyzji Komisji 2011/527/UE z dnia 26 stycznia 2011 r. w sprawie pomocy państwa C 7/10 (ex CP 250/09 i NN 5/10) przyznanej przez Niemcy – Program pomocy dotyczący przeniesienia strat podatkowych w przypadku restrukturyzacji przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji („Sanierungsklausel”).

            4)

            Komisja Europejska zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Dirka Andresa, działającego w charakterze syndyka masy upadłości spółki Heitkamp BauHolding GmbH, zarówno w postępowaniu w pierwszej instancji, jak i w postępowaniu odwoławczym.

            5)

            Republika Federalna Niemiec pokrywa własne koszty poniesione w związku z postępowaniem odwoławczym.

      (
         1
      )	Dz.U. C 211 z 13.6.2016.


201808030722050972018/C 294/673632018TC29420180820PL01PLINFO_JUDICIAL20180605525431Sprawa T-363/18: Skarga wniesiona w dniu 5 maja 2018 r. – Nippon Chemi-Con Corporation / Komisja
 ---documentbreak--- C2942018PL5210120180605PL0067521543Skarga wniesiona w dniu 5 maja 2018 r. – Nippon Chemi-Con Corporation / Komisja
   (Sprawa T-363/18)2018/C 294/67Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Nippon Chemi-Con Corporation (Tokio, Japonia) (przedstawiciele: H. Niemeyer, M. Röhrig, D. Schlichting i I. Stoicescu, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności w całości albo w części decyzji Komisji z dnia 21 marca 2018 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG (sprawa AT.40136 – Capacitors);

            —

            alternatywnie, stwierdzenie nieważności art. 2 lit. g) decyzji Komisji Europejskiej z dnia 21 marca 2018 r.;

            —

            alternatywnie, obniżenie kwoty grzywny nałożonej na skarżącą w art. 2 lit. g) decyzji Komisji Europejskiej z dnia 21 marca 2018 r. w ramach nieograniczonego orzekania zgodnie z art. 261 TFUE i art. 31 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003;

            —

            obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

            1.

            Zarzut pierwszy dotyczący utrzymywanego naruszenia prawa do bycia wysłuchanym oraz naruszenia art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej
            Skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła jej prawo do bycia wysłuchanym poprzez nieprzyznanie dostępu do wszystkich dokumentów sprawy, na które powołała się w zaskarżonej decyzji, poprzez niedostarczenie wszystkich dowodów potencjalnie uniewinniających, poprzez niedostarczenie dodatkowego pisma w sprawie przedstawienia zarzutów służącego zaradzeniu brakom pierwotnego pisma w sprawie przedstawienia zarzutów, zamiast przysłania pisma przedstawiającego okoliczności faktyczne oraz poprzez brak odpowiedniego dostępu do protokołów ze spotkań z pozostałymi stronami.

            2.

            Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja nie przedstawiła dokładnych i spójnych dowodów naruszenia mającego znaczenie w całym EOG podczas całego okresu trwania zarzucanego naruszenia.
            Komisja nie dostarczyła dokładnych i spójnych dowodów naruszenia mającego znaczenie w EOG podczas całego okresu trwania zarzucanego naruszenia, w szczególności w okresie spotkań ECK (1998-2003) oraz spotkań trój- i wielostronnych jak również ich wpływ na EOG w latach 2009-2012.

            3.

            Zarzut trzeci dotyczący braku wystarczającego dowodu na jedno ciągłe naruszenie
            Według skarżącej Komisja nie udowodniła istnienia jednolitego i ciągłego naruszenia obejmującego wszystkie rodzaje rzekomych spotkań w odniesieniu do wszystkich aluminiowych kondensatorów elektrolitowych i wszystkich tantalowych kondensatorów elektrolitowych przez okres czternastu lat i wywołujących skutki w EOG, ponieważ ani nie zdefiniowano ogólnego planu mającego służącego osiągnięciu jednolitego celu antykonkurencyjnego celu w odniesieniu do wymaganego standardu ani nie wykazano, że między poszczególnymi spotkaniami istnieje dodatkowy związek.

            4.

            Zarzut czwarty dotyczący braku występowania naruszenia ze względu na cel
            Komisja nie wykazała również, że zachowanie antykonkurencyjne stanowiło naruszenie ze względu na cel, ponieważ domniemana wymiana informacji na temat przyszłej ceny i dostaw podczas spotkań i kontaktów mających znaczenie dla sprzedaży w EOG była sporadyczna i miała bardzo ograniczony zakres.

            5.

            Zarzut piąty dotyczący braku właściwości Komisji
            Ponadto Komisja błędnie przyjęła swoją jurysdykcję w odniesieniu do domniemanego naruszeniem, ponieważ nie dostarczyła wystarczających dowodów na powiązanie rzekomego naruszenia z EOG. Komisja pominęła dowód, że w istocie żaden z dwu- i trójstronnych kontaktów nie miał żadnego wpływu na sprzedaż w EOG, ponieważ kontakty koncentrowały się na klientach spoza Europy. Komisja nie wykazała swoich twierdzeń, że japońscy producenci kondensatorów uczestniczyli w spotkaniach mających na celu zmniejszenie konkurencji w EOG.

            6.

            Zarzut szósty dotyczący naruszenia art. 23 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 1/2003 (
                  1
               ), wytycznych Komisji w sprawie metody ustalania grzywien (
                  2
               ) i podstawowych zasad ustalania wysokości grzywien, w szczególności zasad równego traktowania i proporcjonalności.
            Skarżąca twierdzi, że Komisja dopuściła się naruszenia art. 23 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 1/2003, w sprawie metody ustalania grzywien i podstawowych zasad ustalania wysokości grzywien, a w szczególności zasad równego traktowania i proporcjonalności ze względu na przyjęcie nieproporcjonalnej sprzedaży i pominięcie faktu, że związki naruszenia z EOG miały mieć ograniczony charakter.

      (
         1
      )	Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. 2003 L 1, s. 1).
   (
         2
      )	Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 1/2003 (Dz.U. 2006, C 210, s. 2).


title: Sprawa C-405/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud (Republika Czeska) w dniu 19 czerwca 2018 r. – AURES Holdings a.s. / Odvolací finanční ředitelství

text:
               27.8.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/18

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud (Republika Czeska) w dniu 19 czerwca 2018 r. – AURES Holdings a.s. / Odvolací finanční ředitelství
      (Sprawa C-405/18)
      (2018/C 301/25)
      Język postępowania: czeski

         Sąd odsyłający

      Nejvyšší správní soud

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: AURES Holdings a.s.

         Strona przeciwna: Odvolací finanční ředitelství

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy swoboda przedsiębiorczości w rozumieniu art. 49 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (1) obejmuje swym zakresem, bez konieczności czynienia dalszych ustaleń, samo przeniesienie miejsca sprawowania zarządu spółką z jednego państwa członkowskiego do drugiego?

                  2)

                  W razie udzielenia na pierwsze pytanie odpowiedzi twierdzącej, to czy w sprzeczności z art. 49, 52 i 54 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej pozostaje regulacja krajowa, która w sytuacji przeniesienia miejsca wykonywania działalności gospodarczej, bądź, ewentualnie, miejsca sprawowania zarządu do Republiki Czeskiej nie umożliwia podmiotowi z innego państwa członkowskiego odliczenia straty podatkowej powstałej w tym innym państwie członkowskim?

         (1)  Dz.U. 2012, C 326, s. 47


title: Sprawa T-29/18: Postanowienie Sądu z dnia 4 lipca 2018 r. – Planet / Komisja [Dostęp do dokumentów – Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 – Dokumenty dotyczące umowy „Technical Assistance to Ecowas for the implementation of the 10th EDF Transport Facilitation Project II (TFP II)” – Dorozumiana odmowa dostępu – Wyraźna decyzja przyjęta po wniesieniu skargi – Cofnięcie zaskarżonego aktu – Następcza bezprzedmiotowość sporu – Umorzenie postępowania]

text:
               27.8.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/37

      Postanowienie Sądu z dnia 4 lipca 2018 r. – Planet / Komisja
      (Sprawa T-29/18) (1)

      ([Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dokumenty dotyczące umowy „Technical Assistance to Ecowas for the implementation of the 10th EDF Transport Facilitation Project II (TFP II)” - Dorozumiana odmowa dostępu - Wyraźna decyzja przyjęta po wniesieniu skargi - Cofnięcie zaskarżonego aktu - Następcza bezprzedmiotowość sporu - Umorzenie postępowania])
      (2018/C 301/49)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Strona skarżąca: Planet AE Parochis Symvouleftikon Ypiresion (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: V. Christianos, adwokat)

         Strona pozwana: Komisja (przedstawiciele: C. Ehrbar i M. Konstantinidis, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności dorozumianej decyzji Komisji oddalającej ponowny wniosek skarżącej z dnia 6 listopada 2017 r. o udzielenie dostępu do niektórych dokumentów dotyczących umowy „Technical Assistance to Ecowas for the implementation of the 10th EDF Transport Facilitation Project II (TFP II)”.

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie w przedmiocie niniejszej skargi zostaje umorzone.

                  2)

                  Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 112 z 26.3.2018.


title: Sprawa C-325/17: Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 26 czerwca 2018 r. – Windrush Aka LLP / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Jerry Dammers (Odwołanie – Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku – Słowny znak towarowy The Specials – Rzeczywiste używanie – Zgoda właściciela znaku towarowego)

text:
               27.8.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/11

      Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 26 czerwca 2018 r. – Windrush Aka LLP / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Jerry Dammers
      (Sprawa C-325/17) (1)

      ((Odwołanie - Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Słowny znak towarowy The Specials - Rzeczywiste używanie - Zgoda właściciela znaku towarowego))
      (2018/C 301/13)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Windrush Aka LLP (przedstawiciele: S. Malynicz, QC, upełnomocniony przez S. Britton i S. Tregeara, solicitors)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciele: D. Botis i J. Crespo Carrillo, pełnomocnicy), Jerry Dammers (przedstawiciele: B. Brandreth, barrister, upełnomocniony przez C. Fehler, solicitor)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone jako oczywiście bezzasadne.

                  2)

                  Windrush Aka LLP zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 347 z 16.10.2017.


title: Sprawa T-446/14: Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2018 r. – Taihan Electric Wire/Komisja (Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Europejski rynek kabli elektrycznych – Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE – Jednolite i ciągłe naruszenie – Niemożliwe do pokonania bariery – Brak możliwości zastosowania art. 101 TFUE – Czas uczestniczenia – Równość traktowania – Obliczanie kwoty grzywny – Wartość sprzedaży – Waga naruszenia – Okoliczności łagodzące – Nieograniczone prawo orzekania)

text:
               17.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/36

      Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2018 r. – Taihan Electric Wire/Komisja
      (Sprawa T-446/14) (1)

      ((Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek kabli elektrycznych - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE - Jednolite i ciągłe naruszenie - Niemożliwe do pokonania bariery - Brak możliwości zastosowania art. 101 TFUE - Czas uczestniczenia - Równość traktowania - Obliczanie kwoty grzywny - Wartość sprzedaży - Waga naruszenia - Okoliczności łagodzące - Nieograniczone prawo orzekania))
      (2018/C 328/48)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Taihan Electric Wire Co. Ltd (Anyang-si, Korea Południowa) (przedstawiciele: R. Antonini i E. Monard, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Biolan, C. Giolito i H. van Vliet, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie zmierzające, po pierwsze, do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2014) 2139 final z dnia 2 kwietnia 2014 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 [TFUE] i art. 53 porozumienia [EOG] (sprawa AT.39610 – Kable elektryczne) w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy skarżącej, a po drugie, do obniżenia kwoty nałożonej na nią grzywny.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Taihan Electric Wire Co. Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 282 z 25.8.2014.


title: Sprawa C-164/17: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 25 lipca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez la Supreme Court – Irlandia) – Edel Grace, Peter Sweetman / An Bord Pleanala [Odesłanie prejudycjalne – Środowisko naturalne – Dyrektywa 92/43/EWG – Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory – Artykuł 6 ust. 3 i 4 – Ocena skutków planu lub przedsięwzięcia dla chronionego terenu – Plan lub przedsięwzięcie, które nie są bezpośrednio związane z zagospodarowaniem terenu ani konieczne do tego zagospodarowania – Przedsięwzięcie budowy farmy wiatrowej – Dyrektywa 2009/147/WE – Ochrona dzikiego ptactwa – Artykuł 4 – Obszar specjalnej ochrony (OSO) – Załącznik I – Błotniak zbożowy (Circus cyaneus) – Odpowiednie siedlisko zmieniające się z upływem czasu – Tymczasowe lub trwałe ograniczenie powierzchni terenów, które są konieczne – Przewidziane w ramach przedsięwzięcia środki mające na celu zapewnienie, że przez cały okres trwania przedsięwzięcia obszar rzeczywiście odpowiedni, aby stać się siedliskiem przyrodniczym gatunku, nie zostanie zmniejszony, a nawet mógłby zostać zwiększony]

text:
               17.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/16

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 25 lipca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez la Supreme Court – Irlandia) – Edel Grace, Peter Sweetman / An Bord Pleanala
      (Sprawa C-164/17) (1)

      ([Odesłanie prejudycjalne - Środowisko naturalne - Dyrektywa 92/43/EWG - Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory - Artykuł 6 ust. 3 i 4 - Ocena skutków planu lub przedsięwzięcia dla chronionego terenu - Plan lub przedsięwzięcie, które nie są bezpośrednio związane z zagospodarowaniem terenu ani konieczne do tego zagospodarowania - Przedsięwzięcie budowy farmy wiatrowej - Dyrektywa 2009/147/WE - Ochrona dzikiego ptactwa - Artykuł 4 - Obszar specjalnej ochrony (OSO) - Załącznik I - Błotniak zbożowy (Circus cyaneus) - Odpowiednie siedlisko zmieniające się z upływem czasu - Tymczasowe lub trwałe ograniczenie powierzchni terenów, które są konieczne - Przewidziane w ramach przedsięwzięcia środki mające na celu zapewnienie, że przez cały okres trwania przedsięwzięcia obszar rzeczywiście odpowiedni, aby stać się siedliskiem przyrodniczym gatunku, nie zostanie zmniejszony, a nawet mógłby zostać zwiększony])
      (2018/C 328/19)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      Supreme Court

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Edel Grace, Peter Sweetman

         Strona pozwana: An Bord Pleanala

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 6 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy przedsięwzięcie ma być zrealizowane na terenie wyznaczonym w celu ochrony i zachowania gatunków, którego powierzchnia niezbędna do zaspokojenia potrzeb tego chronionego gatunku zmienia się z upływem czasu, i które to przedsięwzięcie doprowadzi do tego, że – tymczasowo lub trwale – niektóre części tego terenu nie będą już zapewniać odpowiedniego siedliska dla danego gatunku, okoliczność, że przedsięwzięcie to przewiduje środki zmierzające do zapewnienia – po przeprowadzeniu odpowiedniej oceny oddziaływania tego przedsięwzięcia i przez cały okres jego trwania – iż część tego terenu, która w praktyce może zapewnić odpowiednie siedlisko, nie zostanie zmniejszona, a nawet mogłaby zostać zwiększona – nie może zostać uwzględniona w ramach oceny przeprowadzonej na podstawie art. 6 ust. 3 w celu upewnienia się, że dane przedsięwzięcie nie wpłynie niekorzystnie na integralność danego terenu, ale wchodzi w tym przypadku w zakres art. 6 ust. 4.

         (1)  Dz.U. C 178 z 6.6.2017.


title: Sprawa C-128/16 P: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 25 lipca 2018 r. – Komisja Europejska / Królestwo Hiszpanii, Lico Leasing, SA, Pequeños y Medianos Astilleros Sociedad de Reconversión, SA [Odwołanie – Pomoc państwa – Artykuł 107 ust. 1 TFUE – System podatkowy stosowany do niektórych umów leasingu finansowego w celu nabycia statków (hiszpański system leasingu podatkowego) – Ustalenie beneficjentów pomocy – Warunek dotyczący selektywności – Zakłócenie konkurencji i wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi – Obowiązek uzasadnienia]

text:
               17.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/3

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 25 lipca 2018 r. – Komisja Europejska / Królestwo Hiszpanii, Lico Leasing, SA, Pequeños y Medianos Astilleros Sociedad de Reconversión, SA
      (Sprawa C-128/16 P) (1)

      ([Odwołanie - Pomoc państwa - Artykuł 107 ust. 1 TFUE - System podatkowy stosowany do niektórych umów leasingu finansowego w celu nabycia statków (hiszpański system leasingu podatkowego) - Ustalenie beneficjentów pomocy - Warunek dotyczący selektywności - Zakłócenie konkurencji i wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi - Obowiązek uzasadnienia])
      (2018/C 328/03)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci, É. Gippini Fournier i P. Němečková, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: M.A. Sampol Pucurull, pełnomocnik), Lico Leasing, SA, Pequeños y Medianos Astilleros Sociedad de Reconversión, SA (przedstawiciele: M. Merola, avvocato, M. Sánchez, abogado)

         Interwenienci popierający drugą stronę postępowania: Bankia SA, Asociación Española de Banca, Unicaja Banco SA, Liberbank SA, Banco de Sabadell SA, Banco Gallego SA, Catalunya Banc SA, Caixabank SA, Banco de Santander SA, Santander Investment SA, Naviera Séneca AIE, Industria de Diseño Textil SA, Naviera Nebulosa de Omega AIE, Banco Mare Nostrum SA, Abanca Corporación Bancaria SA, Ibercaja Banco SA, Banco Grupo Cajatres SAU, Naviera Bósforo AIE, Joyería Tous SA, Corporación Alimentaria Guissona SA, Naviera Muriola AIE, Poal Investments XXI SL, Poal Investments XXII SL, Naviera Cabo Vilaboa C-1658 AIE, Naviera Cabo Domaio C-1659 AIE, Caamaño Sistemas Metálicos SL, Blumaq SA, Grupo Ibérica de Congelados SA, RNB SL, Inversiones Antaviana SL, Banco de Caja España de Inversiones, Salamanca y Soria SAU, Banco de Albacete SA, Bodegas Muga SL (przedstawiciele: J.L. Buendía Sierra, E. Abad Valdenebro, R. Calvo Salinero i A. Lamadrid de Pablo, abogados), Aluminios Cortizo SAU (przedstawiciele: A. Beiras Cal, abogado)

         Sentencja

                  1)

                  Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 17 grudnia 2015 r., Hiszpania i in./Komisja (T-515/13 i T-719/13, EU:T:2015:1004), zostaje uchylony

                  2)

                  Sprawa zostaje przekazana Sądowi Unii Europejskiej do ponownego rozpoznania.

                  3)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

                  4)

                  Bankia SA, Asociación Española de Banca, Unicaja Banco SA, Liberbank SA, Banco de Sabadell SA, Banco Gallego SA, Catalunya Banc SA, Caixabank SA, Banco de Santander SA, Santander Investment SA, Naviera Séneca AIE, Industria de Diseño Textil SA, Naviera Nebulosa de Omega AIE, Banco Mare Nostrum SA, Abanca Corporación Bancaria SA, Ibercaja Banco SA, Banco Grupo Cajatres SAU, Naviera Bósforo AIE, Joyería Tous SA, Corporación Alimentaria Guissona SA, Naviera Muriola AIE, Poal Investments XXI SL, Poal Investments XXII SL, Naviera Cabo Vilaboa C-1658 AIE, Naviera Cabo Domaio C-1659 AIE, Caamaño Sistemas Metálicos SL, Blumaq SA, Grupo Ibérica de Congelados SA, RNB SL, Inversiones Antaviana SL, Banco de Caja España de Inversiones, Salamanca y Soria SAU, Banco de Albacete SA, Bodegas Muga SL i Aluminios Cortizo SAU pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 156 z 2.5.2016.


title: Sprawa T-447/14: Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2018 r. – NKT Verwaltungs i NKT/Komisja (Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Europejski rynek kabli elektrycznych – Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE – Jednolite i ciągłe naruszenie – Dowód naruszenia – Czas uczestniczenia – Otwarte zdystansowanie się – Obliczanie kwoty grzywny – Waga naruszenia – Nieograniczone prawo orzekania)

text:
               17.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/37

      Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2018 r. – NKT Verwaltungs i NKT/Komisja
      (Sprawa T-447/14) (1)

      ((Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek kabli elektrycznych - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE - Jednolite i ciągłe naruszenie - Dowód naruszenia - Czas uczestniczenia - Otwarte zdystansowanie się - Obliczanie kwoty grzywny - Waga naruszenia - Nieograniczone prawo orzekania))
      (2018/C 328/49)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: NKT Verwaltungs GmbH, dawniej nkt cables GmbH (Kolonia, Niemcy) i NKT A/S, dawniej NKT Holding A/S (Brøndby, Dania) (przedstawiciele: M. Kofmann i B. Creve, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Giolito, H. van Vliet i C. Vollrath, pełnomocnicy, wspierani przez B. Doherty’ego, barrister)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie zmierzające przede wszystkim do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2014) 2139 final z dnia 2 kwietnia 2014 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 [TFUE] i art. 53 porozumienia EOG (sprawa AT.39610 – Kable elektryczne) w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy skarżących, i pomocniczo, do obniżenia kwoty nałożonej na nie grzywny.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  NKT Verwaltungs GmbH i NKT A/S zostają obciążone kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 282 z 25.8.2014.


title: Sprawa C-374/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln. (Niemcy) w dniu 7 czerwca 2018 r. – UPS Deutschland Inc. & Co. OHG, DPD Dynamic Parcel Distribution GmbH & Co. KG, Bundesverband Paket & Expresslogistik e.V. / Deutsche Post AG

text:
               17.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/26

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln. (Niemcy) w dniu 7 czerwca 2018 r. – UPS Deutschland Inc. & Co. OHG, DPD Dynamic Parcel Distribution GmbH & Co. KG, Bundesverband Paket & Expresslogistik e.V. / Deutsche Post AG
      (Sprawa C-374/18)
      (2018/C 328/34)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Köln

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: UPS Deutschland Inc. & Co. OHG, DPD Dynamic Parcel Distribution GmbH & Co. KG, Bundesverband Paket & Expresslogistik e.V.

         Strona pozwana: Deutsche Post AG

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy wykładni art. 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 należy dokonywać w ten sposób, że przepis ten pozwala na odstępstwa od (1) art. 5–9 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 tylko w wypadku, gdy pojazd operatora świadczącego usługi powszechne w rozumieniu art. 2 pkt 13 dyrektywy 97/67/WE (2) zgodnie z art. 13 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 dokonuje transportu tylko i wyłącznie przesyłek w ramach usługi powszechnej, czy też odstępstwa od art. 5–9 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 są dopuszczalne także wówczas, gdy przedmiotowe pojazdy dodatkowo, obok przesyłek transportowanych w ramach usługi powszechnej, przewożą także inne przesyłki niewchodzące w zakres usługi powszechnej?

                  2)

                  Jeżeli na pytanie 1 należy odpowiedzieć w ten sposób, że odstępstwa od art. 5–9 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 są dopuszczalne także wówczas, gdy przedmiotowe pojazdy dodatkowo, obok przesyłek transportowanych w ramach usługi powszechnej, przewożą także inne przesyłki niewchodzące w zakres usługi powszechnej:

                              a)

                              Jaka powinna być w takim przypadku minimalna wartość udziału przesyłek przewożonych pojazdem w ramach usługi powszechnej?

                              b)

                              Jaka może być w takim przypadku maksymalna wartość udziału przesyłek niewchodzących w zakres usługi powszechnej, a które przewożone są równocześnie pojazdem wraz z przesyłkami w ramach usługi powszechnej?

                              c)

                              W jaki sposób należy każdorazowo określić odpowiednią wartość, o której mowa w pkt a) i b)?

                              d)

                              Czy odpowiednia wartość, o której mowa w pkt a) i b), występować musi w każdym przejeździe danego pojazdu, czy też wystarczające jest wystąpienie odpowiedniej wartości średniej odnoszącej się do łącznej liczby przejazdów danego pojazdu?

                  3)

                              a)

                              Czy wykładni przepisu krajowego państwa Unii regulującego czas prowadzenia pojazdu i okresy odpoczynku w odniesieniu do pojazdów lub zespołów pojazdów do przewozu rzeczy o masie całkowitej ponad 2,81 [2,8 tony] ale nie przekraczającej 3,51 [3,5 tony], dosłownie przejmującego przepis art. 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, należy dokonywać wyłącznie na podstawie prawa Unii?

                              b)

                              Czy sąd krajowy może, mimo dosłownego przejęcia przepisów prawa Unii, stosować odmienne kryteria dla wykładni takich przepisów przejętych z prawa Unii?

                  4)

                  Czy zakwalifikowaniu przesyłki jako przesyłki w ramach usługi powszechnej na podstawie dyrektywy 97/67/WE stoi na przeszkodzie to, że w związku z tą przesyłką oferowane są usługi dodatkowe, takie jak:

                              —

                              odbiór (bez określonego przedziału czasowego);

                              —

                              odbiór (z określonym przedziałem czasowym);

                              —

                              kontrola wieku odbiorcy;

                              —

                              przesyłka pobraniowa;

                              —

                              wysyłka do 31,5 kg na koszt adresata;

                              —

                              przekierowanie przesyłek;

                              —

                              dyspozycja co do postępowania z niedoręczoną przesyłką;

                              —

                              wskazanie dnia dostawy;

                              —

                              doręczenie w wybranym przedziale czasowym?

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.U. L 102, s. 1), ostatnio zmienione przez art. 45 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym (Dz.U. L 101, s. 62).

         (2)  Dyrektywa 97/67/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług (Dz.U. L 15, 1998, s. 14).


title: Sprawa C-478/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het Bedrijfsleven (Niderlandy) w dniu 23 lipca 2018 r. – Compaxo Vlees Zevenaar BV, Ekro BV, Vion Apeldoorn BV, Vitelco BV / Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit

text:
               15.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 373/9

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het Bedrijfsleven (Niderlandy) w dniu 23 lipca 2018 r. – Compaxo Vlees Zevenaar BV, Ekro BV, Vion Apeldoorn BV, Vitelco BV / Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit
      (Sprawa C-478/18)
      (2018/C 373/10)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      College van Beroep voor het Bedrijfsleven

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Compaxo Vlees Zevenaar BV, Ekro BV, Vion Apeldoorn BV, Vitelco BV

         Strona przeciwna: Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy sformułowanie „pracowników zaangażowanych w kontrole urzędowe” zawarte w pkt 1 załącznika VI do rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt („rozporządzenia nr 882/2004”) (1) oraz sformułowanie „pracowników zaangażowanych w kontrole urzędowe” zawarte w pkt 2 załącznika VI do rozporządzenia nr 882/2004 należy interpretować w ten sposób, że kosztami (wynagrodzeniem), które można uwzględnić przy obliczaniu wysokości opłat za kontrole urzędowe, mogą być wyłącznie koszty (wynagrodzenie) przeprowadzających inspekcje urzędowe urzędowych lekarzy weterynarii i urzędowych asystentów, czy też pod tym pojęciem można rozumieć również koszty (wynagrodzenie) innych pracowników zatrudnionych przez Nederlandse Voedsel- en Warenautoriteit (Niderlandzkiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności i Produktów Konsumpcyjnych, dalej „NVWA”) lub spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością Kwaliteitskeuring Dierlijke Sector (Organizację ds. kontroli jakości w sektorze zwierzęcym, dalej „KDS”)?

                  2)

                  Jeżeli w myśl odpowiedzi udzielonej na pytanie pierwsze zakres znaczeniowy sformułowania „pracowników zaangażowanych w kontrole urzędowe” zawartego w pkt 1 załącznika VI do rozporządzenia nr 882/2004 oraz sformułowania „pracowników zaangażowanych w kontrole urzędowe” zawartego w pkt 2 załącznika VI do rozporządzenia nr 882/2004 może obejmować także koszty (wynagrodzenie) innych pracowników zatrudnionych przez NVWA lub KDS, to w jakich okolicznościach i w jakich granicach można mówić jeszcze o takim związku pomiędzy kosztami poniesionymi w związku z tymi innymi pracownikami a kontrolami urzędowymi, aby opłatę pobieraną z tytułu tych kosztów (wynagrodzenia) można było oprzeć na art. 27 ust. 4 oraz pkt 1 i 2 załącznika VI do rozporządzenia nr 882/2004?

                  3)

                  Czy treść art. 27 ust. 4 lit. a) oraz pkt 1 i 2 załącznika VI do rozporządzenia nr 882/2004 należy interpretować w ten sposób, że art. 27 ust. 4 oraz pkt 1 i 2 załącznika VI do rzeczonego rozporządzenia stoją na przeszkodzie obciążaniu ubojni opłatami z tytułu kontroli urzędowych za kwadranse, które ubojnie zgłosiły do właściwego organu, lecz które nie zostały faktycznie przepracowane na potrzeby kontroli urzędowych?

         (1)  Dz.U. 2004, L 165, s. 1.


title: Sprawa T-508/18: Skarga wniesiona w dniu 24 sierpnia 2018 r. – OLX / EUIPO – Stra (STRADIA)

text:
               15.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 373/18

      Skarga wniesiona w dniu 24 sierpnia 2018 r. – OLX / EUIPO – Stra (STRADIA)
      (Sprawa T-508/18)
      (2018/C 373/20)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: OLX BV (Hoofddorp, Niderlandy) (przedstawiciele: G. Lodge, K. Gilbert, solicitors, i V. Jones, barrister)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Stra Lda (Coimbra, Portugalia)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „STRADIA” – zgłoszenie nr 14 841 985

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 czerwca 2018 r. w sprawie R 2229/2017-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  ewentualnie zmiana zaskarżonej decyzji poprzez stwierdzenie, że sprzeciw powinien zostać przekazany Wydziałowi Sprzeciwów celem ponownego rozpoznania;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami poniesionymi przez skarżącą w związku z niniejszą skargą oraz kosztami poniesionymi w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą; ewentualnie w przypadku wstąpienia przez interwenienta do postępowania obciążenie solidarnie EUIPO i interwenienta kosztami poniesionymi przez skarżącą w związku z niniejszą skargą oraz kosztami poniesionymi w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001.


title: Sprawa T-510/18: Skarga wniesiona w dniu 22 sierpnia 2018 r. – Kaddour / Rada

text:
               15.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 373/19

      Skarga wniesiona w dniu 22 sierpnia 2018 r. – Kaddour / Rada
      (Sprawa T-510/18)
      (2018/C 373/21)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Khaled Kaddour (Damaszek, Syria) (przedstawiciele: V. Davies i V. Wilkinson, Solicitors)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności aktów z 2018 r. w zakresie, w jakim mają one zastosowanie do K. Kaddoura; oraz

                  —

                  obciążenie Rady kosztami niniejszego postępowania poniesionymi przez K. Kaddoura.

         Zarzuty i główne argumenty

      Skarga jest skierowana przeciwko decyzji Rady (WPZiB) 2018/778 z dnia 28 maja 2018 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB (1) w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2018 L 131, s. 16) oraz rozporządzeniu wykonawczemu Rady (UE) 2018/774 z dnia 28 maja 2018 r. wykonującemu rozporządzenie (UE) nr 36/2012 (2) w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. 2018 L 131, s. 1), w zakresie, w jakim środki te mają zastosowanie wobec skarżącego (zwanymi dalej „aktami z 2018 r.”).
      W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, w którym skarżący twierdzi, że akty z 2018 r. są obarczone oczywistym błędem w ocenie.

                  2.

                  Zarzut drugi, w którym skarżący podnosi, że ma on prawo do skorzystania z art. 27 i 28 ust. 2 decyzji Rady 2013/255/WPZiB, zmienionej decyzją Rady (WPZiB) 2015/1836 (3) oraz z art. 15 ust. 1a rozporządzenia Rady (UE) nr 36/2012 zmienionego rozporządzeniem Radu (UE) 2015/1828 (4).

                  3.

                  Zarzut trzeci, w którym skarżący twierdzi, że akty z 2018 r. stanowią naruszenie praw podstawowych skarżącego chronionych na podstawie Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz europejskiej konwencji praw człowieka w odniesieniu do praw skarżącego do ochrony dobrego imienia oraz do niezakłóconego korzystania z własności, a także naruszenie zasady proporcjonalności.

         (1)  Decyzja Rady 2013/255/WPZiB z dnia 31 maja 2013 r. dotycząca środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2013 L 147, s. 14).

         (2)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 36/2012 z dnia 18 stycznia 2012 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii oraz uchylające rozporządzenie (UE) nr 442/2011 (Dz.U. 2012 L 16, s. 1).

         (3)  Decyzja Rady (WPZiB) 2015/1836 z dnia 12 października 2015 r. zmieniająca decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2015 L 266, s. 75).

         (4)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1828 z dnia 12 października 2015 r. zmieniające rozporządzenie (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. 2015 L 266, s. 1).


title: Wyrok Trybunału z dnia 14 czerwca 2018 r. w sprawie E-14/17 – Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii (Uchybienie zobowiązaniom przez państwo EFTA – Brak wdrożenia – Rozporządzenie (UE) nr 447/2013)

text:
               15.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 414/9

      WYROK TRYBUNAŁU
      z dnia 14 czerwca 2018 r.
      w sprawie E-14/17
      Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii

         (Uchybienie zobowiązaniom przez państwo EFTA – Brak wdrożenia – Rozporządzenie (UE) nr 447/2013)

      (2018/C 414/11)
      W sprawie E-14/17 Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii – SKARGA o stwierdzenie, że Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 7 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym poprzez niewłączenie do krajowego porządku prawnego aktu, o którym mowa w pkt 31bbb załącznika IX do Porozumienia (rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 447/2013 z dnia 15 maja 2013 r. ustanawiające procedurę obowiązującą ZAFI, które wyrażają zgodę na objęcie ich przepisami dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE), dostosowanego protokołem 1 do Porozumienia, Trybunał w składzie: Páll Hreinsson (prezes), Per Christiansen (sędzia) i Bernd Hammermann (sędzia sprawozdawca) wydał w dniu 14 czerwca 2018 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
      Trybunał niniejszym:

                  1.

                  Orzeka, że Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 7 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym poprzez niewłączenie do krajowego porządku prawnego aktu, o którym mowa w pkt 31bbb załącznika IX do Porozumienia (rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 447/2013 z dnia 15 maja 2013 r. ustanawiające procedurę obowiązującą ZAFI, które wyrażają zgodę na objęcie ich przepisami dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE), dostosowanego protokołem 1 do Porozumienia.

                  2.

                  Obciąża Islandię kosztami postępowania.


title: Sprawa T-582/18: Skarga wniesiona w dniu 28 września 2018 r. – Boxer Barcelona / EUIPO – X-Technology Swiss (XBOXER)

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/94

      Skarga wniesiona w dniu 28 września 2018 r. – Boxer Barcelona / EUIPO – X-Technology Swiss (XBOXER)
      (Sprawa T-582/18)
      (2018/C 427/124)
      Język skargi: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Boxer Barcelona, SL (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat A. Canela Giménez)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: X-Technology Swiss GmbH (Wollerau, Szwajcaria)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego XBOXER– zgłoszenie nr 11 673 068

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 lipca 2018 r. w sprawie R 2186/2017-5.

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Niedostateczny charakter dowodów na używanie przedłożonych przez wnoszącą sprzeciw;

                  —

                  Brak wprowadzania w błąd co do podobieństwa znaków towarowych, których dotyczy sprzeciw i zgłoszonego znaku towarowego.


title: Sprawy połączone T-339/16, T-352/16 i T-391/16: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. –Ville de Paris, Ville de Bruxelles i Ayuntamiento de Madrid / Komisja Środowisko naturalne – Rozporządzenie (UE) 2016/646 – Emisja zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 6) – Określenie nieprzekraczalnych wartości (NTE) dla emisji tlenków azotu podczas badań w rzeczywistych warunkach jazdy (RDE) – Skarga o stwierdzenie nieważności – Uprawnienia lokalnego organu ochrony środowiska do ograniczenia ruchu niektórych pojazdów – Bezpośrednie oddziaływanie – Dopuszczalność – Brak kompetencji Komisji – Przestrzeganie norm prawnych wyższego rzędu – Dostosowanie w czasie skutków stwierdzenia nieważności – Odpowiedzialność pozaumowna – Naprawienie zarzucanej szkody wizerunkowej i szkody wynikającej z naruszenia dobrego imienia

text:
               4.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/42

      Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. –Ville de Paris, Ville de Bruxelles i Ayuntamiento de Madrid / Komisja
      (Sprawy połączone T-339/16, T-352/16 i T-391/16) (1)

      (Środowisko naturalne - Rozporządzenie (UE) 2016/646 - Emisja zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 6) - Określenie nieprzekraczalnych wartości (NTE) dla emisji tlenków azotu podczas badań w rzeczywistych warunkach jazdy (RDE) - Skarga o stwierdzenie nieważności - Uprawnienia lokalnego organu ochrony środowiska do ograniczenia ruchu niektórych pojazdów - Bezpośrednie oddziaływanie - Dopuszczalność - Brak kompetencji Komisji - Przestrzeganie norm prawnych wyższego rzędu - Dostosowanie w czasie skutków stwierdzenia nieważności - Odpowiedzialność pozaumowna - Naprawienie zarzucanej szkody wizerunkowej i szkody wynikającej z naruszenia dobrego imienia)
      (2019/C 82/48)
      Języki postępowania: hiszpański i francuski

         Strony

         Strona skarżąca w sprawie T-339/16: Ville de Paris (miasto Paryż, Francja) (przedstawiciel: J. Assous, adwokat)

         Strona skarżąca w sprawie T-352/16: Ville de Bruxelles (miasto Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: M. Uyttendaele i S. Kaisergruber, adwokaci)

         Strona skarżąca w sprawie T-391/16: Ayuntamiento de Madrid (miasto Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: F. Zunzunegui Pastor, adwokat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. C. Becker, E. Sanfrutos Cano i J.-F. Brakeland, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Po pierwsze, oparte na art. 263 TFUE żądania stwierdzenia nieważności rozporządzenia Komisji (UE) 2016/646 z dnia 20 kwietnia 2016 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 692/2008 w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 6) (Dz.U. 2016, L 109, s. 1), a po drugie, oparte na art. 268 TFUE żądanie naprawienia szkody, którą miasto Paryż miało ponieść w wyniku przyjęcia tego rozporządzenia.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność pkt 2 załącznika II do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/646 z dnia 20 kwietnia 2016 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 692/2008 w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 6), w zakresie w jakim przepis ten określa w ppkt 2.1.1 i 2.1.2 załącznika IIIA do rozporządzenia Komisji (WE) nr 692/2008 z dnia 18 lipca 2008 r. wykonującego rozporządzenie (WE) nr 715/2007 wartość ostatecznego współczynnika zgodności CF pollutant oraz wartość tymczasowego współczynnika zgodności CF pollutant odnoszącego się do masy tlenków azotu.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skargi zostają oddalone.

                  3)

                  Skutki przepisu, którego nieważność została stwierdzona na mocy pkt 1 sentencji, zostają utrzymane w mocy do czasu przyjęcia w rozsądnym terminie nowych aktów prawnych zastępujących ten przepis, który to okres nie może przekroczyć dwunastu miesięcy od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku.

                  4)

                  Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz połowę kosztów poniesionych przez ville de Paris, ville de Bruxelles oraz ayuntamiento de Madrid.

         (1)  Dz.U. C 314 z 29.8.2016.


title: Sprawa C-168/17: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 stycznia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria – Węgry) – SH / TG [Odesłanie prejudycjalne – Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Libii – Łańcuch umów zawartych w celu wystawienia gwarancji bankowej na rzecz podmiotu, którego nazwa jest umieszczona w wykazie podmiotów objętych zamrożeniem środków finansowych – Zapłata kosztów na mocy umów regwarancji – Rozporządzenie (UE) nr 204/2011 – Artykuł 5 – Pojęcie „środków finansowych udostępnionych podmiotowi wymienionemu w załączniku III do rozporządzenia nr 204/2011” – Artykuł 12 ust. 1 lit. c) – Pojęcie „roszczenia na podstawie gwarancji” – Pojęcie „osoby lub podmiotu działającego w imieniu osoby, o której mowa w art. 12 ust. 1 lit. a) lub b)”]

text:
               11.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/4

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 stycznia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria – Węgry) – SH / TG
      (Sprawa C-168/17) (1)

      ([Odesłanie prejudycjalne - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Libii - Łańcuch umów zawartych w celu wystawienia gwarancji bankowej na rzecz podmiotu, którego nazwa jest umieszczona w wykazie podmiotów objętych zamrożeniem środków finansowych - Zapłata kosztów na mocy umów regwarancji - Rozporządzenie (UE) nr 204/2011 - Artykuł 5 - Pojęcie „środków finansowych udostępnionych podmiotowi wymienionemu w załączniku III do rozporządzenia nr 204/2011” - Artykuł 12 ust. 1 lit. c) - Pojęcie „roszczenia na podstawie gwarancji” - Pojęcie „osoby lub podmiotu działającego w imieniu osoby, o której mowa w art. 12 ust. 1 lit. a) lub b)”])
      (2019/C 93/05)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Kúria

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: SH

         Strona pozwana: TG

         przy udziale: UF

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 5 ust. 2 rozporządzenia Rady (UE) 204/2011 z dnia 2 marca 2011 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Libii należy interpretować w ten sposób:

                              —

                              ma on zastosowanie w sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, w której koszty należne z tytułu umowy regwarancji powinny być zapłacone przez bank Unii Europejskiej bankowi libijskiemu, którego nazwa umieszczona jest w wykazie zawartym w załączniku III do tego rozporządzenia; oraz

                              —

                              zasadniczo nie ma on zastosowania w sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, w której koszty należne z tytułu umowy regwarancji powinny być zapłacone przez bank Unii bankowi libijskiemu, którego nazwa nie jest już umieszczona w wykazie zawartym w załączniku III do wspomnianego rozporządzenia lub przez bank Unii innemu bankowi Unii, jeżeli z gwarancji bankowej udzielonej przez bank libijski korzysta podmiot, którego nazwa jest umieszczona w tym wykazie, chyba że płatność taka prowadzi, ze względu na powiązania prawne lub finansowe między bankiem będącym beneficjentem tej płatności a podmiotem, którego nazwa jest umieszczona we wspomnianym wykazie, do pośredniego udostępnienia rozpatrywanych kosztów na rzecz tego podmiotu.

                  2)

                  Artykuł 12 rozporządzenia nr 204/2011 należy interpretować w ten sposób, że:

                              —

                              w pierwotnej wersji ma on zastosowanie, w przypadku gdy koszty należne z tytułu umów regwarancji powinny być zapłacone przez bank Unii Europejskiej bankowi libijskiemu, którego nazwa jest umieszczona w wykazie zawartym w załączniku III do tego rozporządzenia, lub przez bank Unii bankowi libijskiemu, którego nazwa nie jest umieszczona w tym wykazie, jeżeli z gwarancji bankowej udzielonej przez bank libijski korzysta podmiot, którego nazwa jest umieszczona we wspomnianym wykazie, pod warunkiem że bank libijski jest uznawany za podmiot działający w imieniu rządu Libii, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego;

                              —

                              w wersji wynikającej z rozporządzenia Rady (UE) nr 45/2014 z dnia 20 stycznia 2014 r. nie ma on zastosowania, w przypadku gdy koszty należne z tytułu umów regwarancji powinny być zapłacone przez bank Unii bankowi libijskiemu, którego nazwa jest umieszczona w wykazie zawartym w załączniku III do tego rozporządzenia, lub przez bank Unii bankowi libijskiemu, którego nazwa nie jest umieszczona w tym wykazie, jeżeli z gwarancji bankowej udzielonej przez bank libijski korzysta podmiot, którego nazwa jest umieszczona we wspomnianym wykazie, o ile koszty te zostały zapłacone przed wejściem w życie wspomnianego rozporządzenia; oraz

                              —

                              zarówno w wersji pierwotnej, jak i w wersji wynikającej z rozporządzenia nr 45/2014 nie ma on zastosowania, w przypadku gdy koszty należne z tytułu umów regwarancji powinny być zapłacone przez bank Unii innemu bankowi w Unii.

                  3)

                  Artykuł 9 rozporządzenia nr 204/2011 należy interpretować w ten sposób, że nie może on mieć zastosowania do zapłaty kosztów takich jak koszty należne z tytułu poszczególnych umów rozpatrywanych w postępowaniu głównym.

                  4)

                  Artykuł 17 ust. 1 rozporządzenia (UE) rozporządzenia Rady (UE) 2016/44 z dnia 18 stycznia 2016 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Libii oraz uchylającego rozporządzenie (UE) nr 204/2011 należy interpretować w ten sposób, że znajduje on zastosowanie do kosztów regwarancji należnych od banku Unii Europejskiej na rzecz innego banku Unii w sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, w której ostateczne rozliczenie następuje po wejściu w życie tego rozporządzenia.

         (1)  Dz.U. C 221 z 10.7.2017.


title: Sprawa C-626/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di Pace di Roma (Włochy) w dniu 3 listopada 2017 r. – Alberto Rossi i in. / Ministero della Giustizia

text:
               12.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di Pace di Roma (Włochy) w dniu 3 listopada 2017 r. – Alberto Rossi i in. / Ministero della Giustizia
   (Sprawa C-626/17)
   (2018/C 052/20)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Giudice di Pace di Roma

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Alberto Rossi i in.

      Strona przeciwna: Ministero della Giustizia

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy działalność służbowa skarżącego sędziego pokoju wchodzi w zakres pojęcia „pracownika zatrudnionego na czas określony” na podstawie art. 1 ust. 3 i art. 7 dyrektywy 2003/88 (1) w związku z klauzulą 2 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, wdrożonego dyrektywą 1999/70 (2) oraz art. 31 ust. 2 karty praw podstawowych Unii Europejskiej?

               2)

               W wypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy sędzia zwyczajny lub sędzia zawodowy może być uważany za pracownika zatrudnionego na czas nieokreślony porównywalnie z „sędzią pokoju” będącym pracownikiem zatrudnionym na czas określony do celów stosowania klauzuli 4 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, wdrożonego dyrektywą 1999/70?

               3)

               W wypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie, czy różnice w procedurze stałego zatrudnienia sędziów zwyczajnych w stosunku do ustawowej procedury naboru stosowanej do zatrudnienia na czas określony sędziów pokoju stanowi powód o charakterze obiektywnym w rozumieniu klauzuli 4 pkt 1 lub 4 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, wdrożonego dyrektywą 1999/70, w celu uzasadnienia braku stosowania – przez „żywe prawo” Corte della Cassazione (sądu kasacyjnego), izby połączone, w wyroku nr 13721/2017 oraz Consiglio di Stato (rady stanu) w opinii z dnia 8 kwietnia 2017 r. nr 464/2017 – do sędziów pokoju, jak w wypadku skarżącego będącego pracownikiem zatrudnionym na czas określony, na tych samych warunkach pracy stosowanych do porównywalnych sędziów zwyczajnych zatrudnionych na czas nieokreślony; a także, w celu uzasadnienia braku stosowania środków zapobiegawczych oraz sankcji przeciwko stanowiącemu nadużycie stosowaniu umów na czas określony, w tym klauzuli 5 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, wdrożonego dyrektywą 1999/70 oraz wewnętrznego przepisu transponującego w art. 5 ust. 4a decreto legislativo nr 368/2001? Należy wskazać, że brak jest fundamentalnej zasady wewnętrznego porządku prawnego lub normy konstytucyjnej, które mogłyby uzasadnić dyskryminację w odniesieniu do warunków pracy oraz bezwzględny zakaz przekształcenia w stosunek pracy na czas nieokreślony w wypadku sędziów pokoju, także w świetle poprzedniego przepisu krajowego (art. 1 ustawy nr 217/1974), który przewidywał już zrównanie warunków pracy oraz stabilizację kolejnych stosunków pracy na czas określony sędziów honorowych.

               4)

               W każdym wypadku, czy w sytuacji takiej jak będąca przedmiotem sprawy, z art. 47 akapit drugi Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz z unijnoprawnym pojęciem niezawisłego i bezstronnego sędziego sprzeczne jest działanie sędziego pokoju, który, zainteresowany określonym rozwiązaniem sporu na korzyść strony skarżącej, która jako wyłączną pracę sprawuje identyczne funkcje sądownicze, może zastąpić sędziego właściwego na podstawie ustawy z powodu odmowy przez najwyższy organ sądownictwa krajowego – Corte di Cassazione, izby połączone – zapewnienia skutecznej ochrony dochodzonych praw, zobowiązując w ten sposób sędziego właściwego na podstawie ustawy do stwierdzenia braku swojej właściwości do uznania dochodzonego prawa, mimo że sporne prawo – jak wynagrodzenie za urlop w postępowaniu głównym – ma podstawę w prawie pierwotnym i prawie wtórnym Unii Europejskiej w sytuacji bezpośredniego wertykalnego stosowania przepisów „wspólnotowych” wobec państwa? Na wypadek, gdyby Trybunał stwierdził naruszenie art. 47 karty, wnosi się ponadto o wskazanie środków krajowych w celu uniknięcia, aby naruszenie przepisu pierwotnego prawa Unii prowadziło także do bezwzględnej odmowy ochrony praw podstawowych chronionych przez prawo Unii w niniejszej sprawie.

      (1)  Dyrektywa 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy (Dz.U. L 299, s. 9).

      (2)  Dyrektywa Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotycząca porozumienia ramowego w sprawie umów na czas określony, zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC (Dz.U. L 175, s. 43).


title: Sprawa T-609/16: Wyrok Sądu z dnia 14 grudnia 2017 r. – PB / Komisja [Służba publiczna — Urzędnicy — Zatrudnienie — Ogłoszenie o konkursie EPSO/AD/309/15 (AD 11) — Lekarze, miejsce pracy: Luksemburg — Niedopuszczenie do udziału w egzaminach etapu oceny zintegrowanej — Ograniczenie wyboru drugiego języka do mniejszej liczby języków urzędowych Unii — Zarzut niezgodności z prawem — Oczywisty błąd w ocenie — Odpowiedzialność — Krzywda]

text:
               12.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/26

         Wyrok Sądu z dnia 14 grudnia 2017 r. – PB / Komisja
   (Sprawa T-609/16) (1)

   ([Służba publiczna - Urzędnicy - Zatrudnienie - Ogłoszenie o konkursie EPSO/AD/309/15 (AD 11) - Lekarze, miejsce pracy: Luksemburg - Niedopuszczenie do udziału w egzaminach etapu oceny zintegrowanej - Ograniczenie wyboru drugiego języka do mniejszej liczby języków urzędowych Unii - Zarzut niezgodności z prawem - Oczywisty błąd w ocenie - Odpowiedzialność - Krzywda])
   (2018/C 052/37)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: PB (przedstawiciel: adwokat M. Velardo)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Gattinara i L. Radu Bouyon, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie na podstawie art. 270 TFUE zmierzające, po pierwsze, do stwierdzenia nieważności decyzji komisji konkursu EPSO/AD/309/15 (AD 11) – Lekarze, miejsca pracy: Luksemburg i Ispra (dziedzina: lekarze Luksemburg) z dnia 28 września 2015 r. o niedopuszczeniu skarżącej do egzaminów etapu oceny zintegrowanej w Europejskim Urzędzie Doboru Kadr (EPSO) oraz, po drugie, do uzyskania zadośćuczynienia za krzywdę, jakiej skarżąca miała doznać.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji komisji konkursu otwartego EPSO/AD/309/15 (AD 11) – Lekarze, miejsca pracy: Luksemburg i Ispra (dziedzina: lekarze Luksemburg) z dnia 28 września 2015 r. o niedopuszczeniu PB do egzaminów etapu oceny zintegrowanej w Europejskim Urzędzie Doboru Kadr (EPSO).

               2)

               W pozostałej części skarga zostaje w części odrzucona, a w części oddalona.

               3)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 371 z 10.10.2016 (sprawa początkowo zarejestrowana w Sądzie do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod sygnaturą F-39/16 i przekazana do Sądu Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016 r.).


title: Sprawa C-45/18 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 28 listopada 2017 r. w sprawie T-217/11 REV, Staelen/Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich, wniesione w dniu 22 stycznia 2018 r. przez Claire Staelen

text:
               19.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/23

         Odwołanie od postanowienia Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 28 listopada 2017 r. w sprawie T-217/11 REV, Staelen/Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich, wniesione w dniu 22 stycznia 2018 r. przez Claire Staelen
   (Sprawa C-45/18 P)
   (2018/C 104/29)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Claire Staelen (przedstawiciel: adwokat V. Olona)

      Druga strona postępowania: Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie postanowienia T-217/11 REV,

               —

               stwierdzenie dopuszczalności skargi o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem T-217/11,

               —

               obciążenie strony pozwanej całością kosztów poniesionych we wszystkich instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu odwołania wnosząca je podnosi zarzuty dotyczące:

               —

               częściowej niezgodności z prawem art. 169 regulaminu postępowania przed Sądem;

               —

               naruszenia art. 169 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem;

               —

               przeinaczenia okoliczności faktycznych i naruszenia prawa w związku z tym, że Sąd zakwalifikował decyzję z dnia 19 maja 2005 r. zarazem jako listę odpowiednich kandydatów oraz jako decyzję w sprawie przedłużenia listy odpowiednich kandydatów;

               —

               naruszenia prawa polegającego na tym, że Sąd twierdzi, iż można powołać się na decyzję, która nie została doręczona wszystkim adresatom oraz naruszenia zasady równego traktowania,

               —

               przeinaczenia okoliczności faktycznych i oczywiście sprzecznych wniosków Sądu na temat rzekomego braku staranności powódki i naruszenia zasad pewności prawa i uzasadnionych oczekiwań

               —

               brak uzasadnienia w przedmiocie decydującego charakteru nowych okoliczności faktycznych.


title: Sprawa C-628/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Polska) w dniu 8 listopada 2017 r. – Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów przeciwko Orange Polska S.A. w Warszawie

text:
               19.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Polska) w dniu 8 listopada 2017 r. – Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów przeciwko Orange Polska S.A. w Warszawie
   (Sprawa C-628/17)
   (2018/C 104/15)
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Sąd Najwyższy

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów

      Strona pozwana: Orange Polska S.A. w Warszawie

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 8 w związku z art. 9 oraz art. 2 lit. j) dyrektywy 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającej dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 9717/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (1) należy interpretować w ten sposób, że agresywną praktyką rynkową przez bezprawny nacisk jest stosowanie przez przedsiębiorcę modelu zawierania na odległość umów o świadczenie usług telekomunikacyjnych, w którym konsument powinien podjąć ostateczną decyzję dotyczącą transakcji w obecności kuriera doręczającego wzorce umowy:

                           a)

                           zawsze, gdyż w czasie wizyty kuriera konsument nie może swobodnie zapoznać się z treścią dostarczonych wzorców;

                           b)

                           tylko, gdy konsument nie otrzymał z wyprzedzeniem i w zindywidualizowany sposób (np. na adres poczty elektronicznej, na adres domowy) kompletu wzorców umowy, choćby miał możliwość samodzielnego zapoznania się przed wizytą kuriera z ich treścią na stronie internetowej przedsiębiorcy;

                           c)

                           tylko, gdy dodatkowe ustalenia wskazują na podejmowanie przez tego przedsiębiorcę lub na jego zlecenie nieuczciwych działań ukierunkowanych na ograniczenie swobody wyboru konsumenta w podjęciu decyzji dotyczącej transakcji?

      (1)  Dz. U. UE L 149, s. 22.


title: Sprawa T-412/14: Wyrok Sądu z dnia 1 lutego 2018 r. – Larko / Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — Pomoc państwa — Sprzedaż niektórych aktywów wykorzystywanych przez przedsiębiorstwo lub do niego należących w ramach programu prywatyzacji — Brak ciągłości gospodarczej — Skarga beneficjenta pomocy — Brak interesu prawnego — Niedopuszczalność)

text:
               19.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/24

         Wyrok Sądu z dnia 1 lutego 2018 r. – Larko / Komisja
   (Sprawa T-412/14) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - Sprzedaż niektórych aktywów wykorzystywanych przez przedsiębiorstwo lub do niego należących w ramach programu prywatyzacji - Brak ciągłości gospodarczej - Skarga beneficjenta pomocy - Brak interesu prawnego - Niedopuszczalność))
   (2018/C 104/30)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Larko Geniki Metalleftiki kai Metallourgiki AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci I. Dryllerakis, N. Korogiannakis I. Soufleros, E. Triantafyllou, G. Psaroudakis i E. Rantos)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouchagiar, É. Gippini Fournier i B. Stromsky, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek na podstawie art. 263 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2014) 1805 z dnia 27 marca 2014 r. dotyczącej pomocy państwa SA.37954 (2013/N) – Grecja – Sprzedaż niektórych aktywów Larco General Mining & Metallurgical Company SA (Dz.U. 2014, C 156, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Larko Geniki Metalleftiki kai Metallourgiki AE zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 292 z 1.9.2014.


title: Sprawa C-632/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy w Siemianowicach Śląskich (Polska) w dniu 9 listopada 2017 r. – Powszechna Kasa Oszczędności (PKO) Bank Polski S.A. w Warszawie przeciwko Jackowi Michalskiemu

text:
               19.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy w Siemianowicach Śląskich (Polska) w dniu 9 listopada 2017 r. – Powszechna Kasa Oszczędności (PKO) Bank Polski S.A. w Warszawie przeciwko Jackowi Michalskiemu
   (Sprawa C-632/17)
   (2018/C 104/16)
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Sąd Rejonowy w Siemianowicach Śląskich

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Powszechna Kasa Oszczędności (PKO) Bank Polski S.A. w Warszawie

      Strona pozwana: Jacek Michalski

      Pytanie prejudycjalne

   Czy przepisy dyrektywy 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (1), zwłaszcza art. 6 ust. l i art. 7 ust. l, oraz przepisy dyrektywy 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylająca dyrektywę Rady 87/l 02/EWG (2), zwłaszcza art. 10 i art. 22 ust. 1, należy interpretować w ten sposób, iż stoją one na przeszkodzie w dochodzeniu przez bank (kredytodawcę) przeciwko konsumentowi (kredytobiorcy) roszczenia na podstawie wyciągu z ksiąg bankowych podpisanego przez osoby upoważnione do składania oświadczeń w zakresie praw i obowiązków majątkowych banku i opatrzonego pieczęcią banku oraz dowodu doręczenia dłużnikowi pisemnego wezwania do zapłaty, w ramach postępowania nakazowego, określonego przepisami art. 485 § 3 kpc i nast.

      (1)  Dz.U. L 95 s.29; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 15 Tom 002 P. 288 – 293.

      (2)  Dz.U. L 133, s.66.


title: Sprawa C-686/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 7 grudnia 2017 r. – Zentrale zur Bekämpfung unlauteren Wettbewerbs Frankfurt am Main e.V. przeciwko Prime Champ Deutschland Pilzkulturen GmbH

text:
               19.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 7 grudnia 2017 r. – Zentrale zur Bekämpfung unlauteren Wettbewerbs Frankfurt am Main e.V. przeciwko Prime Champ Deutschland Pilzkulturen GmbH
   (Sprawa C-686/17)
   (2018/C 104/17)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Zentrale zur Bekämpfung unlauteren Wettbewerbs Frankfurt am Main e.V.

      Strona pozwana: Prime Champ Deutschland Pilzkulturen GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dla zdefiniowania pojęcia kraju pochodzenia zgodnie z art. 113a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 (1) i art. 76 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 (2) należy sięgnąć do definicji w art. 23 i nast. kodeksu celnego (3) i art. 60 unijnego kodeksu celnego (4)?

               2)

               Czy pieczarki hodowlane, które zostały zebrane w kraju, zgodnie z art. 23 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 i art. 60 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 952/2013, są pochodzenia krajowego, jeżeli istotne etapy produkcji nastąpiły w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, a pieczarki hodowlane zostały przewiezione do kraju dopiero na 3 lub mniej dni przed pierwszym zbiorem?

               3)

               Czy zakaz wprowadzania w błąd, o którym mowa w art. 2 ust. 1 lit. a) ppkt (i) dyrektywy 2000/13/WE (5) i art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1169/2011 (6), należy stosować w odniesieniu do informacji o kraju pochodzenia wymaganej zgodnie z art. 113a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 i art. 76 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013?

               4)

               Czy obowiązkowe informacje o kraju pochodzenia zgodnie z art. 113a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 i art. 76 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 mogą zostać uzupełnione o dodatkowe wyjaśnienia, aby zapobiec wprowadzeniu w błąd zgodnie art. 2 ust. 1 lit. a) ppkt (i) dyrektywy 2000/13/WE i art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1169/2011?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku) (Dz.U. 2007, L 299, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (Dz.U. 2013, L 347, s. 671).

      (3)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. 1992, L 302, s. 1).

      (4)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające unijny kodeks celny (Dz.U. 2013, L 369, s. 1).

      (5)  Dyrektywa 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich w zakresie etykietowania, prezentacji i reklamy środków spożywczych (Dz.U. 2000, L 109, s. 29).

      (6)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004 (Dz.U. 2011, L 304, s. 18).


title: Sprawa C-699/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 14 grudnia 2017 r. – Allianz Vorsorgekasse AG

text:
               19.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 14 grudnia 2017 r. – Allianz Vorsorgekasse AG
   (Sprawa C-699/17)
   (2018/C 104/18)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca rewizję: Allianz Vorsorgekasse AG

      Uczestnicy postępowania: Bundestheater-Holding GmbH, Burgtheater GmbH, Wiener Staatsoper GmbH, Volksoper Wien GmbH, ART for ART Theaterservice GmbH, fair-finance Vorsorgekasse AG

      Pytanie prejudycjalne

   Czy przepisy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych (1) bądź art. 49 i 56 TFUE oraz wynikające stąd dla zamówień publicznych zasady równego traktowania, niedyskryminacji i przejrzystości stosuje się do zawierania umów przez instytucje zamawiające z zakładowymi funduszami prewencyjnymi dotyczących zarządzania składkami stanowiącymi część wynagrodzenia pracowników i inwestowania tych składek, jeżeli zawarcie umowy i tym samym wybór zakładowego funduszu prewencyjnego wymaga zgody pracowników bądź ich przedstawicieli i w związku z tym nie może zostać samodzielnie dokonane przez instytucję zamawiającą?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylająca dyrektywę 2004/18/WE, Dz.U. L 94, s. 65.