title: Sprawa T-13/14: Postanowienie Sądu z dnia 16 marca 2017 r. – Węgry/Komisja

text:
               8.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 144/61

         Postanowienie Sądu z dnia 16 marca 2017 r. – Węgry/Komisja
   (Sprawa T-13/14) (1)

   (2017/C 144/86)
   Język postępowania: węgierski
   Prezes dziewiątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 71 z 8.3.2014.


title: Wyrok Trybunału z dnia 8 października 2012 r. w sprawach połączonych E-10/11 i E-11/11 – Hurtigruten ASA i Królestwo Norwegii przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA (Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Nadzoru EFTA – Pomoc państwa – Transport morski – Artykuł 61 ust. 1 Porozumienia EOG – Artykuł 59 ust. 2 Porozumienia EOG – Usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym – Rekompensata z tytułu świadczenia usług publicznych – Nadwyżki rekompensaty – Zasada dobrej administracji – Pewność prawna – Obowiązek uzasadnienia)

text:
               31.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 29/8

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 8 października 2012 r.
   w sprawach połączonych E-10/11 i E-11/11
   Hurtigruten ASA i Królestwo Norwegii przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA
   (Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Nadzoru EFTA – Pomoc państwa – Transport morski – Artykuł 61 ust. 1 Porozumienia EOG – Artykuł 59 ust. 2 Porozumienia EOG – Usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym – Rekompensata z tytułu świadczenia usług publicznych – Nadwyżki rekompensaty – Zasada dobrej administracji – Pewność prawna – Obowiązek uzasadnienia)
   2013/C 29/09
   W sprawach połączonych E-10/11 i E-11/11 Hurtigruten ASA i Królestwo Norwegii przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA – SKARGA o stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Nadzoru EFTA nr 205/11/COL z dnia 29 czerwca 2011 r. w sprawie umowy dodatkowej dotyczącej usług spółki Hurtigruten, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher – prezes, Per Christiansen i Páll Hreinsson – sędzia sprawozdawca, sędziowie, wydał w dniu 8 października 2012 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
   Trybunał niniejszym:

               1)

               oddala skargi;

               2)

               obciąża skarżących kosztami postępowania.


title: Sprawa T-203/12: Wyrok Sądu z dnia 3 lipca 2014 r. – Alchaar przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii — Umieszczenie jednostki w wykazach osób objętych środkami ograniczającymi — Powiązania z reżimem — Prawo do obrony — Prawo do rzetelnego procesu — Obowiązek uzasadnienia — Ciężar dowodu — Prawo do skutecznej ochrony sądowej — Proporcjonalność — Prawo własności — Prawo do życia prywatnego)

text:
               25.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/27

         Wyrok Sądu z dnia 3 lipca 2014 r. – Alchaar przeciwko Radzie
   (Sprawa T-203/12) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii - Umieszczenie jednostki w wykazach osób objętych środkami ograniczającymi - Powiązania z reżimem - Prawo do obrony - Prawo do rzetelnego procesu - Obowiązek uzasadnienia - Ciężar dowodu - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Proporcjonalność - Prawo własności - Prawo do życia prywatnego))
   2014/C 282/35
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Mohamad Nedal Alchaar (Aleppo, Syria) (przedstawiciele: adwokaci A. Korkmaz, D. Amaudruz i A. Boesch)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: S. Kyriakopoulou i M. Vitsentzatos, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: É. Cujo i S. Pardo Quintillán, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Stwierdzenie częściowej nieważności, po pierwsze, decyzji Rady 2011/782/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. w sprawie środków ograniczających wobec Syrii i uchylenia decyzji 2011/273/WPZiB (Dz.U. L 319, s. 56), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1244/2011 z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 442/2011 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. L 319, s. 8) i rozporządzenia Rady (UE) nr 36/2012 z dnia 18 stycznia 2012 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii oraz uchylającego rozporządzenie nr 442/2011 (Dz.U. L 16, p. 1) w zakresie, w jakim akty te obejmują środki ograniczające dotyczące skarżącego, oraz wszystkich przyszłych aktów zmieniających tę decyzję lub to rozporządzenie, a po drugie, komunikatu Rady z dnia 16 marca 2012 r. powiadamiającego skarżącego o utrzymaniu wpisu jego nazwiska w wykazie osób objętych środkami ograniczającymi.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 363/2013 z dnia 22 kwietnia 2013 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii w zakresie, w jakim dotyczy ono Mohamada Nedala Alchaara.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje w części odrzucona, a w części oddalona.

               3)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty oraz dwie trzecie kosztów poniesionych przez M.N. Alchaara.

               4)

               M.N. Alchaar pokrywa jedną trzecią własnych kosztów.

               5)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 217 z 21.7.2012.


title: Sprawa C-300/05: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 23 listopada 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof) — Hauptzollamt Hamburg-Jonas przeciwko Zuchtvieh-Kontor GmbH (Dyrektywa 91/628/WE — Ochrona zwierząt podczas transportu — Odstępy czasu między pojeniem i karmieniem, czas trwania przewozu oraz okresy odpoczynku — Pojęcie transport ( Transportdauer ) — Uwzględnienie czasu załadunku i wyładunku zwierząt)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/13

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 23 listopada 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof) — Hauptzollamt Hamburg-Jonas przeciwko Zuchtvieh-Kontor GmbH
   (Sprawa C-300/05) (1)

   (Dyrektywa 91/628/WE - Ochrona zwierząt podczas transportu - Odstępy czasu między pojeniem i karmieniem, czas trwania przewozu oraz okresy odpoczynku - Pojęcie „transport” („Transportdauer”) - Uwzględnienie czasu załadunku i wyładunku zwierząt)
   (2006/C 331/21)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesfinanzhof
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Hauptzollamt Hamburg-Jonas

      Strona pozwana: Zuchtvieh-Kontor GmbH (ZVK)
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesfinanzhof — Wykładnia załącznika [rozdział VII pkt 48 ppkt 4 lit. d)] do dyrektywy Rady 91/628/EWG z dnia 19 listopada 1991 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i zmieniającej dyrektywy 90/425/EWG oraz 91/496/EWG (Dz.U. L 340, str. 17), zmienionej dyrektywą Rady 95/29/WE z dnia 29 czerwca 1995 r. (Dz.U. L 148, str. 52) — Przerwy na pojenie i karmienie oraz czas trwania przewozu i odpoczynków — Pojęcie „transport” („Transportdauer”) — Uwzględnienie czasu załadunku zwierząt
   Sentencja
   Pojęcie „transport” w rozumieniu pkt 48 ppkt 4 lit. d) załącznik do dyrektywy Rady 91/628/EWG z dnia 19 listopada 1991 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i zmieniającej dyrektywy 90/425/EWG oraz 91/496/EWG (Dz.U. L 340, str. 17), zmienionej dyrektywą Rady 95/29/WE z dnia 29 czerwca 1995 r., należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono załadunek i wyładunek zwierząt.

      (1)  Dz.U. C 243 z 1.10.2005 r.


title: Sprawa T-64/06: Wyrok Sądu z dnia 6 marca 2012 r. — FLS Plast przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Sektor worków przemysłowych z plastiku — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Czas trwania naruszenia — Grzywny — Waga naruszenia — Okoliczności łagodzące — Współpraca w postępowaniu administracyjnym — Proporcjonalność — Odpowiedzialność solidarna — Zasada non bis in idem)

text:
               21.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/22

         Wyrok Sądu z dnia 6 marca 2012 r. — FLS Plast przeciwko Komisji
   (Sprawa T-64/06) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Sektor worków przemysłowych z plastiku - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Czas trwania naruszenia - Grzywny - Waga naruszenia - Okoliczności łagodzące - Współpraca w postępowaniu administracyjnym - Proporcjonalność - Odpowiedzialność solidarna - Zasada non bis in idem)
   2012/C 118/35
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: FLS Plast A/S (Valby, Dania) (przedstawiciele: K. Lasok, QC, a następnie adwokat M. Thill-Tayara)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre, pełnomocnik, wspierany przez M. Gray, barrister)

      Przedmiot

   W pierwszej kolejności żądanie stwierdzenia nieważności części decyzji Komisji C(2005) 4634 wersja ostateczna z dnia 30 listopada 2005 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 traktatu [WE] (sprawa COMP/F/38.354 — Worki przemysłowe), a w drugiej kolejności żądanie uchylenia grzywny nałożonej na skarżącą we wskazanej decyzji.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2005) 4634 z dnia 30 listopada 2005 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 traktatu [WE] (sprawa COMP/F/38.354 — Worki przemysłowe) w zakresie, w jakim w decyzji tej uznano, że FLS Plast A/S ponosi odpowiedzialność za jednolite i ciągłe naruszenie, o którym mowa w art. 1 ust. 1 tego aktu, w okresie od dnia 31 grudnia 1990 r. do dnia 31 grudnia 1991 r.

               2)

               Kwota, za zapłatę której FLS Plast ponosi odpowiedzialność solidarną zgodnie z art. 2 lit. f) decyzji C(2005) 4634 zostaje ustalona na 14,45 mln EUR.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               Komisja Europejska i FLS Plast pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 96 z 22.4.2006.


title: Sprawa C-188/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 24 kwietnia 2015 r. – Asma Bougnaoui, ADDH – Association de défense des droits de l’homme/Micropole Univers SA

text:
               6.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 24 kwietnia 2015 r. – Asma Bougnaoui, ADDH – Association de défense des droits de l’homme/Micropole Univers SA
   (Sprawa C-188/15)
   (2015/C 221/03)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour de cassation

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Asma Bougnaoui, ADDH – Association de défense des droits de l’homme

      Strona przeciwna: Micropole Univers SA

      Pytanie prejudycjalne

   Czy przepis art. 4 ust. 1 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (1) należy interpretować w ten sposób, że ze względu na rodzaj działalności zawodowej lub warunki jej wykonywania istotny i determinujący wymóg zawodowy stanowi życzenie klienta spółki doradztwa informatycznego, aby świadczenie usług informatycznych przez tę spółkę nie było już wykonywane przez pracownicę, inżyniera ds. badań, noszącą chustę islamską?

      (1)  Dz.U. L 303, s. 16.


title: Sprawa T-170/11: Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2012 r. — Rivella International przeciwko OHIM — Baskaya di Baskaya Alim (BASKAYA) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego BASKAYA — Wcześniejszy graficzny międzynarodowy znak towarowy Passaia — Dowód rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego — Właściwe terytorium — Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               25.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 258/19

         Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2012 r. — Rivella International przeciwko OHIM — Baskaya di Baskaya Alim (BASKAYA)
   (Sprawa T-170/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego BASKAYA - Wcześniejszy graficzny międzynarodowy znak towarowy Passaia - Dowód rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego - Właściwe terytorium - Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2012/C 258/33
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Rivella International AG (Rothrist, Szwajcaria) (przedstawiciele: początkowo C. Spintig, U. Sander i H. Förster, następnie C. Spintig, S. Pietzcker i R. Jacobs, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: R. Manea i G. Schneider, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Baskaya di Baskaya Alim e C. Sas (Grosseto, Włochy) (przedstawiciel: adwokat H. Vogler)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 10 stycznia 2011 r. (sprawa R 534/2010-4), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Rivella International AG a Baskaya di Baskaya Alim e C. Sas

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Rivella International AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 145 z 14.5.2011.


title: Sprawa C-362/05 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia 5 lipca 2005 r. w sprawie T-370/03, Jacques Wunenburger przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione przez Jacques'a Wunenburgera w dniu 23 września 2005 r.

text:
               12.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/15

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia 5 lipca 2005 r. w sprawie T-370/03, Jacques Wunenburger przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione przez Jacques'a Wunenburgera w dniu 23 września 2005 r.
   (Sprawa C-362/05 P)
   (2005/C 281/29)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 23 września 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęło odwołanie Jacques'a Wunenburgera, reprezentowanego przez Erica Boigelota, avocat, od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia 5 lipca 2005 r. w sprawie T-370/03 Jacques Wunenburger przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Wnoszący odwołanie zwraca się do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie dopuszczalności i zasadności odwołania;

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 5 lipca 2005 r. w sprawie T-370/03 Wunenburger przeciwko Komisji.

         Wnoszący odwołanie wnosi także o rozstrzygnięcie sporu przez Trybunał Sprawiedliwości i przy uwzględnieniu pierwotnej skargi wnoszącego odwołanie w sprawie T-370/03 o:

               —

               uchylenie decyzji organu powołującego z dnia 11 marca 2003 r. o pominięciu kandydatury wnoszącego odwołanie na stanowisko dyrektora w Dyrekcji „Afryka, Karaiby, Pacyfik” (AIDCO.C) oraz decyzji organu powołującego z dnia 8 stycznia 2003 r. o powołaniu Amira Naqviego na to stanowisko;

               —

               uchylenie wyraźnej decyzji o oddalaniu zażalenia wnoszącego odwołanie, wniesionego w oparciu o art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego w dniu 2 kwietnia 2003 r. i oddalonego wyraźną decyzją z dnia 14 lipca 2003 r. doręczoną wnoszącemu odwołanie w dniu 11 sierpnia 2003 r.;

               —

               uchylenie powołania Amira Naqviego na stanowisko dyrektora w Dyrekcji „Afryka, Karaiby, Pacyfik” (AIDCO.C), które pociąga za sobą odrzucenie kandydatury wnoszącego odwołanie na wakujące stanowisko;

               —

               obciążenie w każdym z powyższych przypadków strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty odwołania dotyczą, stosownie do art. 58 Statutu Trybunału Sprawiedliwości, naruszenia prawa wspólnotowego oraz naruszenia procedury w postępowaniu przed Sądem Pierwszej Instancji, wpływających niekorzystnie na interesy wnoszącego odwołanie


title: Sprawa C-153/06: Postanowienie prezesa ósmej izby Trybunału z dnia 2 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/28

         Postanowienie prezesa ósmej izby Trybunału z dnia 2 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii
   (Sprawa C-153/06) (1)

   (2007/C 96/52)

      Język postępowania: szwedzki

   Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 131 z 3.6.2006.


title: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 2 marca 2005 r. w sprawie T-305/03 Opus Dent GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (Wspólnotowy znak towarowy — Sprzeciw — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

text:
               25.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/21

      POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 2 marca 2005 r.
   w sprawie T-305/03 Opus Dent GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Sprzeciw - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania)
   (2005/C 155/42)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie T-305/03 Opus Dent GmbH, z siedzibą w Fresing (Niemcy), reprezentowana przez adwokatów P.J.A. Muzingera i S. Abela, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (pełnomocnik: B. Müller), w której w charakterze interwenienta występuje Dornier MedTech Systems GmbH (wcześniej: Dornier Midizintechnik GmbH), z siedzibą w Weβling (Niemcy), reprezentowana przez adwokatów J. Krohera i A. Hettenkofer, mającej za przedmiot skargę na decyzję drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 23 czerwca 2003 r. (sprawa R 579/2002-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Opus Dent GmbH a Dornier MedTech Systems GmbH, Sąd (czwarta izba), w składzie: H. Legal, prezes, P. Lindh i V. Vadapalas, sędziowie; sekretarz: H. Jung, wydał w dniu 2 marca 2005 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

               1

               Postępowanie zostaje umorzone.

               2

               Skarżąca i interwenient ponoszą własne koszty oraz, każda z nich, połowę kosztów poniesionych przez stronę pozwaną.

      (1)  Dz.U. C 275 z 15.11.2003


title: Sprawa C-337/05: Skarga wniesiona w dniu 15 września 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               12.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/9

         Skarga wniesiona w dniu 15 września 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-337/05)
   (2005/C 281/16)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 15 września 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez D. Recchię i X. Lewisa, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Włoskiej.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że ze względu na to, iż rząd włoski — w tym w szczególności Ministerstwo Spraw Wewnętrznych, Ministerstwo Obrony, Ministerstwo Gospodarki i Finansów, Ministerstwo Polityki Rolnej i Leśnej, Ministerstwo Infrastruktury i Transportu oraz Wydział Ochrony Cywilnej Prezydium Rady Ministrów — wprowadziły od dawna już istniejącą i do tej pory stosowaną praktykę bezpośredniego udzielania spółce „Agusta” zamówień publicznych na dostawę helikopterów produkcji „Agusta” i „Agusta Bell” na potrzeby sił zbrojnych Straży Pożarnej, Karabinierów, Państwowej Straży Leśnej, Straży Ochrony Wybrzeża, Policji i Policji Finansowej oraz Wydziału Ochrony Cywilnej, bez przeprowadzania jakiegokolwiek postępowania przetargowego, a zwłaszcza nie przestrzegając procedur ustanowionych w dyrektywie 93/36/EWG (1), a wcześniej w dyrektywach 77/62/EWG (2), 80/767/EWG (3) i 88/295/EWG (4), Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy powołanych dyrektyw.

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Rząd Republiki Włoskiej — w tym w szczególności Ministerstwo Spraw Wewnętrznych, Ministerstwo Obrony, Ministerstwo Gospodarki i Finansów, Ministerstwo Polityki Rolnej i Leśnej, Ministerstwo Infrastruktury i Transportu oraz Wydział Ochrony Cywilnej Prezydium Rady Ministrów — wprowadziły od dawna już istniejącą i do tej pory stosowaną praktykę bezpośredniego udzielania spółce „Agusta” zamówień publicznych na dostawę helikopterów produkcji „Agusta” i „Agusta Bell” na potrzeby sił zbrojnych Straży Pożarnej, Karabinierów, Państwowej Straży Leśnej, Straży Ochrony Wybrzeża, Policji i Policji Finansowej oraz Wydziału Ochrony Cywilnej, bez przeprowadzania jakiegokolwiek postępowania przetargowego, a zwłaszcza nie przestrzegając procedur ustanowionych w dyrektywie 93/36/EWG, a wcześniej w dyrektywach 77/62/EWG, 80/767/EWG i 88/295/EWG, przez co Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy powołanych dyrektyw.
   Wskutek otrzymania zawiadomienia o tym, Komisja zebrała informacje, z których wynika, że rząd włoski od dawna już stosuje powyższą praktykę.
   Komisja uważa, że rzeczona praktyka pozostaje w sprzeczności z wyżej wspomnianymi dyrektywami obowiązującymi w sektorze zamówień publicznych na dostawy, albowiem nie wydaje się, aby została spełniona tu którakolwiek z przesłanek koniecznych do zastosowania procedury negocjacyjnej bez uprzedniej publikacji ogłoszenia o zamówieniu.
   Ponadto Komisja uważa, że Włochy nie wykazały, jakoby rzeczona praktyka mogła zostać uzasadniona na podstawie art. 2 dyrektywy 93/36/EWG, zgodnie z którym dyrektywa ta nie ma zastosowania do zamówień na dostawy, które są określone jako objęte tajemnicą lub których realizacji muszą towarzyszyć szczególne środki bezpieczeństwa zgodnie z przepisami ustawowymi, wykonawczymi i administracyjnymi obowiązującymi w zainteresowanym Państwie Członkowskim, albo gdy wymaga tego ochrona podstawowych interesów bezpieczeństwa tego Państwa Członkowskiego.

      (1)  Dz.U. L 199 z 9.8.1993, str. 1

      (2)  Dz.U. L 13 z 15.1.1977, str. 1

      (3)  Dz.U. L 215 z 18.8.1980, str. 1

      (4)  Dz.U. L 127 z 20.5.1988, str. 1


title: Sprawa C-434/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad Sofia-grad (Bułgaria) w dniu 26 września 2012 r. – „Slancheva sila” EOOD przeciwko Izpalnitelniat direktor na Darzhaven fond „Zemedelie” — Razplashtatelna agentsia

text:
               24.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 366/26

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad Sofia-grad (Bułgaria) w dniu 26 września 2012 r. –„Slancheva sila” EOOD przeciwko Izpalnitelniat direktor na Darzhaven fond „Zemedelie” — Razplashtatelna agentsia
   (Sprawa C-434/12)
   2012/C 366/47
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd krajowy

   Administrativen sad Sofia-grad

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca:„Slancheva sila” EOOD

      Strona pozwana: Izpalnitelniat direktor na Darzhaven fond „Zemedelie” — Razplashtatelna agentsia

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Jak należy interpretować pojęcie „sztucznego stworzenia warunków” w rozumieniu art. 4 pkt 8 rozporządzenia nr 65/2011 (1)?

               2)

               Czy art. 4 pkt 8 rozporządzenia nr 65/2011 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie art. 7 ust. 2 bułgarskiego rozporządzenia nr 29 z dnia 11 sierpnia 2008, zgodnie z którym nie przyznaje się pomocy finansowej wnioskodawcom/beneficjentom, jeżeli zostanie stwierdzone, że sztucznie stworzyli warunki otrzymania pomocy dla uzyskania korzyści sprzecznej z celami systemu wsparcia?

               3)

               Czy art. 4 pkt 8 rozporządzenia nr 65/2011 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie orzecznictwu w Republice Bułgarii, zgodnie z którym warunki uzyskania korzyści sprzecznej z celami systemu wsparcia są stworzone sztucznie, jeżeli między wnioskodawcami istnieje więź prawna?

               4)

               Czy korzystanie przez różnych wnioskodawców będących niezależnymi podmiotami prawa z sąsiadujących ze sobą niezależnych działek, które przed złożeniem wniosku były częściami jednej tylko działki, oraz stwierdzenie więzi faktycznej, jak przykładowo ci sami pełnomocnicy, oferenci, wykonawcy, te same siedziby i adresy wnioskodawców, stanowią „sztuczne stworzenie warunków”?

               5)

               Czy musi zostać stwierdzona zamierzona koordynacja między wnioskodawcami i/lub osobą trzecią, mająca na celu uzyskanie korzyści przez konkretnego wnioskodawcę?

               6)

               Na czym polega korzyść w rozumieniu art. 4 pkt 8 rozporządzenia nr 65/2011, a w szczególności czy musi się ona wyrazić w sporządzeniu wielu mniejszych propozycji inwestycyjnych, co ma na celu, by konkretny wnioskodawca otrzymał dofinansowanie w maksymalnej wysokości 200 000 EUR na każdą z tych propozycji, nawet jeżeli zostały złożone przez różnych wnioskodawców?

               7)

               Czy art. 4 pkt 8 rozporządzenia nr 65/2011 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie orzecznictwu w Republice Bułgarii, zgodnie z którym kryteria zastosowania normy stanowią trzy przesłanki kumulatywne: 1) brak niezależności funkcjonalnej lub stwierdzenie sztucznego stworzenia warunków dla otrzymania wsparcia 2) dla uzyskania korzyści i 3) sprzecznie z celami systemu wsparcia?

      (1)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U. L 25, s. 8).


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia  8 grudnia 2005 r.  w sprawie C-220/03 Europejski Bank Centralny przeciwko Republice Federalnej Niemiec (Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich — Porozumienie w sprawie siedziby Europejskiego Banku Centralnego — Klauzula arbitrażowa — Nieruchomości najmowane przez EBC — Podatki pośrednie przeniesione na czynsz)

text:
               11.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/3

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 8 grudnia 2005 r.
   w sprawie C-220/03 Europejski Bank Centralny przeciwko Republice Federalnej Niemiec (1)

   (Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich - Porozumienie w sprawie siedziby Europejskiego Banku Centralnego - Klauzula arbitrażowa - Nieruchomości najmowane przez EBC - Podatki pośrednie przeniesione na czynsz)
   (2006/C 36/05)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-220/03, mającej za przedmiot skargę złożoną w dniu 21 maja 2003 r. na podstawie art. 238 WE, Europejski Bank Centralny (pełnomocnicy: C. Zilioli i M. Benisch, wspierani przez adwokatów H.-G. Kamann i M. Selmayr) przeciwko Republice Federalnej Niemiec (pełnomocnik: U. Forsthoff, wspierny przez adwokata W. Höltersa), Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann, prezes izby, K. Schiemann (sprawozdawca), K. Lenaerts, E. Juhász i M. Ilešič, sędziowie, rzecznik generalny: C. Stix-Hackl, sekretarz: K. Sztranc, administrator, wydał w dniu 8 grudnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Europejski Bank Centralny zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 200 z 23.08.2003


title: Sprawa T-4/16: Skarga wniesiona w dniu 5 stycznia 2016 r. – Rabbit/EUIPO – DMG Media (rabbit)

text:
               2.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/49

         Skarga wniesiona w dniu 5 stycznia 2016 r. – Rabbit/EUIPO – DMG Media (rabbit)
   (Sprawa T-4/16)
   (2016/C 156/66)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Rabbit, Inc. (Redwood City, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: M. Engelman, barrister, J. Stephenson, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: DMG Media Ltd (Londyn, Stany Zjednoczone)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „rabbit” – zgłoszenie nr 11 701 869

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 października 2015 r. w sprawie R 2133/2014-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Izba Odwoławcza naruszyła prawo, stwierdzając, że przy porównywaniu danych towarów lub usług objętych zgłoszeniem unijnego znaku towarowego z towarami lub usługami objętymi zarejestrowanym unijnym znakiem towarowym należącym do strony przeciwnej, porównanie może obejmować tylko te towary i usługi, które zostały wymienione na liście, niezależnie od tego czy są one rzeczywiście używane;

               —

               Izba Odwoławcza nie wskazała powodów, dla których nie uwzględniła dowodów rzeczywistego używania;

               —

               Izba Odwoławcza niewłaściwie oceniła opisowy charakter znaku towarowego „rabbit”.


title: Wyrok Trybunału z dnia 25 listopada 2014 r. w sprawie E-4/13 – Schenker North AB, Schenker Privpak AB oraz Schenker Privpak AS przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA (Skarga o unieważnienie decyzji Urzędu Nadzoru EFTA – Dostęp do dokumentów – Dopuszczalność – Art. 38 porozumienia o nadzorze i Trybunale – Zasady Urzędu Nadzoru EFTA dotyczące dostępu do dokumentów z 2012 r.)

text:
               4.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/8

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 25 listopada 2014 r.
   w sprawie E-4/13
   Schenker North AB, Schenker Privpak AB oraz Schenker Privpak AS przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA
   (Skarga o unieważnienie decyzji Urzędu Nadzoru EFTA – Dostęp do dokumentów – Dopuszczalność – Art. 38 porozumienia o nadzorze i Trybunale – Zasady Urzędu Nadzoru EFTA dotyczące dostępu do dokumentów z 2012 r.)
   (2015/C 183/09)
   W sprawie E-4/13, Schenker North AB, Schenker Privpak AB oraz Schenker Privpak AS przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA – WNIOSEK o unieważnienie decyzji Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 7 lutego 2013 r. odmawiającej dostępu do dokumentów kontroli w sprawie nr 34250 (Norway Post/Privpak), po tym jak Trybunał unieważnił pierwszą decyzję Urzędu Nadzoru EFTA w dniu 21 grudnia 2012 r. w sprawie E-14/11. Zakwestionowana decyzja została podjęta na mocy nowych zasad dotyczących publicznego dostępu do dokumentów, które Urząd Nadzoru EFTA przyjął w dniu 5 września 2012 r. w drodze decyzji nr 300/12/COL (RAD 2012) nieopublikowanej w Dzienniku Urzędowym, której nadano moc wsteczną w odniesieniu do wniosku o dostęp do dokumentów złożonego przez DB Schenker w dniu 3 sierpnia 2010 r., Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes i sędzia sprawozdawca) oraz sędziowie: Per Christiansen i Páll Hreinsson, wydał w dniu 25 listopada 2014 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
   Trybunał niniejszym postawia, co następuje.

               1.

               Skarga zostaje oddalona jako niedopuszczalna.

               2.

               Skarżący pokrywają koszty własne oraz koszty poniesione przez Urząd Nadzoru EFTA.

               3.

               Posten Norge AS pokrywa koszty własne.


title: Sprawa F-66/11: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 20 czerwca 2012 r. — Cristina przeciwko Komisji (Służba publiczna — Konkurs otwarty — Decyzja komisji konkursu o niedopuszczeniu do testów oceniających — Środki odwoławcze — Skarga do sądu wniesiona bez oczekiwania na decyzję w przedmiocie zażalenia administracyjnego — dopuszczalność — Szczegółowe warunki dopuszczenia do konkursu — Wymagane doświadczenie zawodowe)

text:
               22.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/40

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 20 czerwca 2012 r. — Cristina przeciwko Komisji
   (Sprawa F-66/11) (1)

   (Służba publiczna - Konkurs otwarty - Decyzja komisji konkursu o niedopuszczeniu do testów oceniających - Środki odwoławcze - Skarga do sądu wniesiona bez oczekiwania na decyzję w przedmiocie zażalenia administracyjnego - dopuszczalność - Szczegółowe warunki dopuszczenia do konkursu - Wymagane doświadczenie zawodowe)
   2012/C 287/73
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Alma Yael Cristina (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: S. Rodrigues, A. Blot i C. Bernard-Glanz, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Eggers i P. Pecho, następnie B. Eggers pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji przewodniczącego komisji konkursu „EPSO/AST/111/10(AST1)” o niedopuszczeniu skarżącej do testów oceniających

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona

               2)

               Alma Yael Cristina pokryje swoje własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską

      (1)  Dz.U. C 282 z 24.9.2011. s. 51


title: Sprawa T-497/12: Skarga wniesiona w dniu 16 listopada 2012 r. — European Drinks przeciwko OHIM — Alexandrion Grup Romania (DRACULA BITE)

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/58

         Skarga wniesiona w dniu 16 listopada 2012 r. — European Drinks przeciwko OHIM — Alexandrion Grup Romania (DRACULA BITE)
   (Sprawa T-497/12)
   2013/C 26/117
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: European Drinks SA (Ștei, Rumunia) (przedstawiciel: adwokat V. von Bomhard)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: SC Alexandrion Grup Romania Srl (Pleasa, Rumunia)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 6 września 2012 r. w sprawie R 679/2011-4; oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: SC Alexandrion Grup Romania Srl

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „DRACULA BITE” dla towarów i usług z klas 33, 35 i 39 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 7588321

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: European Drinks SA

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: zarejestrowany w Rumunii pod nr 34847 graficzny znak towarowy „Dracula” dla towarów i usług z klas 33 i 35

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 42 ust. 2 i art. 42 ust. 3 rozporządzenia Rady nr 207/2003.


title: Sprawa T-502/10: Postanowienie Sądu z dnia 11 kwietnia 2011 r. — Département du Gers przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Środowisko naturalne i ochrona zdrowia ludzi — Genetycznie zmodyfikowana żywność i pasza — Akt niedotyczący skarżącego indywidualnie — Niedopuszczalność)

text:
               11.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 173/12

         Postanowienie Sądu z dnia 11 kwietnia 2011 r. — Département du Gers przeciwko Komisji
   (Sprawa T-502/10) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Środowisko naturalne i ochrona zdrowia ludzi - Genetycznie zmodyfikowana żywność i pasza - Akt niedotyczący skarżącego indywidualnie - Niedopuszczalność)
   2011/C 173/28
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Département du Gers (Francja) (przedstawiciele: S. Mabile i J.P. Mignard, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Bianchi i L. Pignataro, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2010/428/UE z dnia 28 lipca 2010 r. zezwalającej na wprowadzenie do obrotu na mocy rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady produktów zawierających genetycznie zmodyfikowaną kukurydzę 159122x1507xNK603 (DAS-59122-7xDAS-Ø15Ø7xMON-ØØ6Ø3-6), składających się z niej lub z niej wyprodukowanych (Dz.U. L 201, s. 41).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Département du Gers pokrywa własne koszty i koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               3)

               Umarza się postępowanie w przedmiocie wniosków o dopuszczenie interwencji złożonych przez Parlament Europejski, Radę Unii, region Centre, region Pikardia, departament Haute-Garonne, region Bretania, region Poitou-Charentes, region Prowansja-Alpy-Wybrzeże Lazurowe, region Burgundia, region Midi-Pyrénées, region Owernia, region Pays de la Loire, region Rodan-Alpy, departament Côtes d’Armor, region Île de France i region Nord-Pas-de-Calais.

      (1)  Dz.U. C 346 z 18.12.2010.


title: Sprawa C-20/05: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony postanowieniem Tribunale Civile e Penale di Forlì z dnia 14 grudnia 2004 r. w postępowaniu karnym przeciwko K.J.W. Schwibbertowi

text:
               16.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony postanowieniem Tribunale Civile e Penale di Forlì z dnia 14 grudnia 2004 r. w postępowaniu karnym przeciwko K.J.W. Schwibbertowi
   (Sprawa C-20/05)
   (2005/C 93/11)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 21 stycznia 2005 r. r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Tribunale Civile e Penale di Forlì (Włochy) z dnia 14 grudnia 2004 r. w postępowaniu karnym przeciwko K.J.W. Schwibbertowi.
   Tribunale Civile e Penale di Forli zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               —

               czy opatrywanie oznaczeniem SIAE jest zgodne z dyrektywą Rady 92/100/EWG (1) w sprawie prawa najmu i użyczenia oraz niektórych praw pokrewnych prawu autorskiemu w zakresie własności intelektualnej, jak również z art. 3 oraz z art. 23 – 27 Traktatu WE;

               —

               czy jest ono również zgodne z dyrektywą Rady 83/189/EWG (2) oraz z dyrektywą Rady 88/182/EWG (3).

      (1)  Dz.U. L 346 z 27.11.1992, str. 61.

      (2)  Dz.U. L 109 z 26.4.1983, str. 8.

      (3)  Dz.U. L 81 z 26.3.1988, str. 75.


title: Sprawa C-489/13: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 11 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Antwerpen – Belgia) – Ronny Verest, Gaby Gerards przeciwko Belgische Staat (Odesłanie prejudycjalne — Podatek dochodowy — Przepisy zmierzające do unikania podwójnego opodatkowania — Opodatkowanie dochodów z nieruchomości osiągniętych w państwie członkowskim innym niż państwo rezydencji — Metoda zwolnienia z zastrzeżeniem progresji w państwie członkowskim rezydencji — Różnica w traktowaniu nieruchomości położonych w państwie członkowskim rezydencji i w innym państwie członkowskim)

text:
               17.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 409/17

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 11 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Antwerpen – Belgia) – Ronny Verest, Gaby Gerards przeciwko Belgische Staat
   (Sprawa C-489/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Podatek dochodowy - Przepisy zmierzające do unikania podwójnego opodatkowania - Opodatkowanie dochodów z nieruchomości osiągniętych w państwie członkowskim innym niż państwo rezydencji - Metoda zwolnienia z zastrzeżeniem progresji w państwie członkowskim rezydencji - Różnica w traktowaniu nieruchomości położonych w państwie członkowskim rezydencji i w innym państwie członkowskim))
   2014/C 409/24
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hof van beroep te Antwerpen

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ronny Verest, Gaby Gerards

      Strona pozwana: Belgische Staat

      Sentencja

   Artykuł 63 TFUE należy interpretować w ten sposób, iż sprzeciwia się on przepisom państwa członkowskiego takim jak te sporne w postępowaniu głównym, jeżeli – przy zastosowaniu zastrzeżenia progresji zawartego w umowie o unikaniu podwójnego opodatkowania – mogą one doprowadzić do wyższego opodatkowania podatkiem dochodowym z tego tylko względu, że metoda określania dochodów z nieruchomości prowadzi do tego, iż dochody pochodzące z nieruchomości niewynajmowanych położonych w innym państwie członkowskim zostają określone w kwocie wyższej od dochodów pochodzących z takich nieruchomości położonych w pierwszym państwie członkowskim. Do sądu odsyłającego należy zbadanie, czy taki jest skutek przepisów spornych w postępowaniu głównym.

      (1)  Dz.U. C 352 z 30.11.2013.


title: Sprawa C-44/07: Skarga wniesiona w dniu 2 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               24.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/10

         Skarga wniesiona w dniu 2 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-44/07)
   (2007/C 69/22)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: U. Wölker, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2003/4/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska i uchylającej dyrektywę Rady 90/313/EWG, bądź też nie notyfikując tych przepisów Komisji, Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy,

               —

               obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 14 lutego 2005 r.

      (1)  Dz.U. L 41, str. 26.


title: Sprawa C-21/05: Skarga wniesiona w dniu 25 stycznia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               19.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/9

         Skarga wniesiona w dniu 25 stycznia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-21/05)
   (2005/C 69/19)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 25 stycznia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez N. Yerrella i A. Aresu, działających w charakterze pełnomocników, przeciwko Republice Włoskiej.
   Skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że nie wprowadzając w życie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do stosowania dyrektywy Rady 2000/79/CE (1) z dnia 27 listopada 2000 r. dotyczącej Europejskiego porozumienia w sprawie organizacji czasu pracy personelu pokładowego w lotnictwie cywilnym, zawartego przez Stowarzyszenie Europejskich Linii Lotniczych (AEA), Europejską Federację Pracowników Transportu (ETF), Europejskie Stowarzyszenie Cockpit (ECA), Stowarzyszenie Linii Lotniczych Regionów Europy (ERA) i Międzynarodowe Stowarzyszenie Przewoźników Lotniczych (IACA), a w każdym razie nie informując o nich Komisji, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 3 tej dyrektywy;

               2)

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy do krajowego porządku prawnego upłynął w dniu 1 grudnia 2003 r.

      (1)  Dz.U. nr L 302 z 01.12.2000, str. 57


title: Sprawa F-103/06: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 16 września 2010 r. — Blank i in. przeciwko Komisji

text:
               20.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 317/51

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 16 września 2010 r. — Blank i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa F-103/06) (1)

   ()
   2010/C 317/94
   Język postępowania: francuski
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 261 z 28.10.2006, s. 35.


title: Sprawa C-413/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof Den Haag (Niderlandy) w dniu 22 lipca 2013 r. — FNV Kunsten Informatie en Media przeciwko Staat der Nederlanden

text:
               9.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 325/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof Den Haag (Niderlandy) w dniu 22 lipca 2013 r. — FNV Kunsten Informatie en Media przeciwko Staat der Nederlanden
   (Sprawa C-413/13)
   2013/C 325/15
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Gerechtshof Den Haag

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: FNV Kunsten Informatie en Media

      Strona pozwana: Staat der Nederlanden

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy reguły konkurencji obowiązujące w Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że postanowienie zawartego między organizacjami pracodawców a związkami zawodowymi układu zbiorowego — zgodnie z którym osoby prowadzące działalność gospodarczą, które na podstawie umowy o świadczenie usług wykonują na rzecz pracodawcy tę samą pracę co pracownicy, którzy są objęci zakresem stosowania tego układu zbiorowego, powinni otrzymywać ustaloną stawkę minimalną już z tego względu, że postanowienie to jest zawarte w układzie zbiorowym, który wyłączony jest z zakresu stosowania art. 101 TFUE[?]

               2)

               W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej: czy wyżej wspomniane postanowienie jest wyłączone z zakresu stosowania art. 101 TFUE, jeżeli (także) służy poprawie warunków pracy pracowników, do których znajduje zastosowanie układ zbiorowy pracy, i w tym kontekście, czy ma znaczenie, czy owe warunki pracy ulegają polepszeniu w sposób bezpośredni, czy jedynie w sposób pośredni[?]


title: Sprawa C-424/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 31 sierpnia 2010 r. — Tomasz Ziolkowski przeciwko Land Berlin

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 31 sierpnia 2010 r. — Tomasz Ziolkowski przeciwko Land Berlin
   (Sprawa C-424/10)
   ()
   2010/C 301/18
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesverwaltungsgericht

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Tomasz Ziolkowski

      Strona pozwana: Land Berlin

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 16 ust. 1 zdanie pierwsze dyrektywy 2004/38/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że przyznaje on obywatelowi Unii, który jedynie na podstawie prawa krajowego legalnie zamieszkuje w państwie członkowskim od ponad pięciu lat, ale nie spełnił w tym czasie wymogów art. 7 ust. 1 dyrektywy 2004/38/WE, prawo stałego pobytu w tym państwie członkowskim?

               2)

               Czy do okresu legalnego pobytu w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 2004/38/WE należy zaliczyć także okresy pobytu obywatela Unii w przyjmującym państwie członkowskim przed przystąpieniem jego państwa pochodzenia do Unii Europejskiej?

      (1)  Dz.U. L 158, s.1.


title: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 5 października 2004 r. w sprawie C-524/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko G. & E. Gianniotis EPE (Klauzula arbitrażowa — Zwrot wypłaconych kwot — Odsetki za zwłokę — Postępowanie zaoczne)

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/24

      WYROK TRYBUNAŁU

   (czwarta izba)
   z dnia 5 października 2004 r.
   w sprawie C-524/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko G. & E. Gianniotis EPE (1)

   (Klauzula arbitrażowa - Zwrot wypłaconych kwot - Odsetki za zwłokę - Postępowanie zaoczne)
   (2004/C 300/49)
   Język postępowania: grecki
   W sprawie C-524/03, Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: D. Triantafyllou i adwokat N. Korogiannakis) przeciwko G. & E. Gianniotis EPE, działającej pod nazwą handlową „Nosokomeio Agia Eleni”, z siedzibą w Pirée (Grecja), mającej za przedmiot skargę w trybie art. 238 WE, wniesioną dnia 16 grudnia 2003 r., Trybunał (czwarta izba), w składzie J. N. Cunha Rodrigues, prezes izby, K. Lenaerts (sprawozdawca) i K. Schiemann, sędziowie, rzecznik generalny: P. Léger, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 5 października 2004 r. wyrok, zawierający następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               zasądza od G. & E. Gianniotis EPE na rzecz Komisji Wspólnot Europejskich kwotę 212 010,17 Euro jako należność główną wraz z odsetkami:

                           —

                           od kwoty 72 136,15 Euro w wysokości 6 % rocznie od dnia 30 września 2001 r. do dnia 31 grudnia 2002 r., w wysokości 8 % rocznie od dnia 1 stycznia 2003 r. do daty niniejszego wyroku i w wysokości stawki rocznej stosowanej na podstawie przepisów greckich, obecnie art. 3 ust. 2 ustawy 2842/2000 w sprawie zastąpienia drachmy przez Euro, nie przekraczającej 8 % rocznie od daty niniejszego wyroku do pełnej zapłaty długu;

                           —

                           od kwoty 28 758,20 Euro w wysokości 5,25 % rocznie od dnia 30 listopada 2001 r. do dnia 31 grudnia 2002 r., w wysokości 7,25 % rocznie od dnia 1 stycznia 2003 r. do daty niniejszego wyroku i w wysokości stawki rocznej stosowanej na podstawie przepisów greckich cytowanych powyżej, nie przekraczającej 7,25 % rocznie od daty niniejszego wyroku do pełnej zapłaty długu;

                           —

                           od kwoty 111 115,82 Euro w wysokości 4,78 % rocznie od dnia 15 stycznia 2002 r. do dnia 31 grudnia 2002 r., w wysokości 6,78 % rocznie od dnia 1 stycznia 2003 r. do daty wydania niniejszego wyroku i w wysokości stawki rocznej stosowanej na podstawie przepisów greckich cytowanych powyżej, nie przekraczającej 7,25 % rocznie od daty niniejszego wyroku do pełnej zapłaty długu.

               2)

               G. & E. Gianniotis EPE zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 59 z 6.3.2004.


title: Sprawa C-116/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy Poznań (Rzeczpospolita Polska) w dniu 7 marca 2011 r. — Bank Handlowy, Ryszard Adamiak, Christianapol Sp. z o.o.

text:
               21.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy Poznań (Rzeczpospolita Polska) w dniu 7 marca 2011 r. — Bank Handlowy, Ryszard Adamiak, Christianapol Sp. z o.o.
   (Sprawa C-116/11)
   2011/C 152/24
   Język postępowania: polski

      Sąd krajowy

   Sąd Rejonowy Poznań

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

   Bank Handlowy, Ryszard Adamiak, Christianapol Sp. z o.o.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wykładni art. 4 ust. 1 oraz ust. 2 pkt j) Rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 roku w sprawie postępowania upadłościowego (1) należy dokonywać w ten sposób, że użyte w treści tego przepisu pojęcie „ukończenie postępowania upadłościowego” należy interpretować w sposób autonomiczny, niezależnie od uregulowań funkcjonujących w systemach prawnych poszczególnych Państw Członkowskich czy też o tym z jakim momentem dochodzi do ukończenia postępowania upadłościowego rozstrzyga wyłącznie prawo krajowe państwa wszczęcia postępowania?

               2)

               Czy interpretacji art. 27 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 roku w sprawie postępowania upadłościowego należy dokonywać w ten sposób, że sąd krajowy rozpoznający wniosek o wszczęcie postępowania wtórnego nigdy nie może badać niewypłacalności dłużnika, wobec którego w innym państwie członkowskim wszczęto główne postępowanie upadłościowe czy też w ten sposób, że sąd krajowy może w określonych sytuacjach badać istnienie niewypłacalności dłużnika, zwłaszcza wówczas gdy postępowanie główne jest postępowaniem ochronnym, w którym sąd ustalił, że dłużnik nie jest niewypłacalny (francuskie postępowanie sauvegarde)?

               3)

               Czy wykładnia art. 27 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 roku w sprawie postępowania upadłościowego pozwala na wszczęcie wtórnego postępowania upadłościowego, którego charakter określa art. 3 ust. 3 zd. 2 cytowanego Rozporządzenia w państwie członkowskim, w którym znajduje się cały majątek upadłego w przypadku gdy podlegające automatycznemu uznaniu główne postępowanie ma charakter ochronny (francuskie postępowania sauvegarde), został w nim przyjęty oraz zatwierdzony plan spłat, plan ten jest realizowany przez dłużnika, a sąd ustanowił zakaz zbywania majątku należącego do dłużnika?

      (1)  Dz. U.L 160 s. 1-18; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 19 Tom 01 P. 191 — 208


title: Sprawa C-198/09: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 9 listopada 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio — Włochy) — IFB Stroder Srl przeciwko Agenzia Italiana del Farmaco (AIFA) (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu — Dyrektywa 89/105/EWG — Przejrzystość środków regulujących ustalanie cen produktów leczniczych przeznaczonych do użytku przez człowieka — Artykuł 4 — Zamrożenie cen — Obniżka cen)

text:
               27.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/16

         Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 9 listopada 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio — Włochy) — IFB Stroder Srl przeciwko Agenzia Italiana del Farmaco (AIFA)
   (Sprawa C-198/09) (1)

   (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu - Dyrektywa 89/105/EWG - Przejrzystość środków regulujących ustalanie cen produktów leczniczych przeznaczonych do użytku przez człowieka - Artykuł 4 - Zamrożenie cen - Obniżka cen)
   2010/C 51/26
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: IFB Stroder Srl

      Strona pozwana: Agenzia Italiana del Farmaco (AIFA)

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio — Wykładnia art. 4 ust. 1 i 2 dyrektywy Rady 89/105/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. dotyczącej przejrzystości środków regulujących ustalanie cen na produkty lecznicze przeznaczone do użytku przez człowieka oraz włączenia ich w zakres krajowego systemu ubezpieczeń zdrowotnych (Dz.U. L 40, s. 8) — Produkty lecznicze objęte zamrożeniem cen — Tryb działania w razie ewentualnego obniżenia cen

      Sentencja

               1)

               Wykładni art. 4 ust. 1 dyrektywy Rady 89/105/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. dotyczącej przejrzystości środków regulujących ustalanie cen na produkty lecznicze przeznaczone do użytku przez człowieka oraz włączenia ich w zakres krajowego systemu ubezpieczeń zdrowotnych należy dokonywać w ten sposób, że pod warunkiem przestrzegania wymogów wskazanych w tym przepisie, właściwe władze państwa członkowskiego mogą ustanowić środki o charakterze generalnym, polegające na obniżeniu cen wszystkich produktów leczniczych lub pewnych ich kategorii, nawet jeśli ustanowienie tych środków nie jest poprzedzone zamrożeniem tych cen.

               2)

               Wykładni art. 4 ust. 1 dyrektywy 89/105 należy dokonywać w ten sposób, że pod warunkiem przestrzegania wymogów wskazanych w tym przepisie, ustanowienie środków polegających na obniżeniu cen wszystkich produktów leczniczych lub pewnych ich kategorii jest możliwe kilka razy w roku, również w ciągu kilku lat.

               3)

               Wykładni art. 4 ust. 1 dyrektywy 89/105 należy dokonywać w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, by środki mające na celu kontrolę cen wszystkich produktów leczniczych lub pewnych ich kategorii zostały ustanowione na podstawie szacunków wydatków, pod warunkiem przestrzegania wymogów wskazanych w tym przepisie oraz oparcia tych szacunków na obiektywnych i podlegających weryfikacji elementach.

               4)

               Wykładni art. 4 ust. 1 dyrektywy 89/105 należy dokonywać w ten sposób, że do państw członkowskich należy ustalenie — z poszanowaniem realizowanego przez tę dyrektywę celu przejrzystości oraz ustanowionych w niej wymogów — kryteriów, na podstawie których należy dokonywać weryfikacji przewidzianych w tym przepisie warunków makroekonomicznych oraz że kryteria te mogą opierać się wyłącznie na wydatkach farmaceutycznych, na całości wydatków na ochronę zdrowia czy też na różnych typach wydatków.

               5)

               Wykładni art. 4 ust. 2 dyrektywy 89/105 należy dokonywać w ten sposób, że:

                           —

                           państwa członkowskie muszą w każdym wypadku przewidzieć dla przedsiębiorstwa, którego dotyczy środek w postaci zamrożenia lub obniżki cen wszystkich produktów leczniczych lub pewnych ich kategorii, możliwość wystąpienia o derogację od ceny ustalonej na mocy tych środków;

                           —

                           są one zobowiązane zapewnić wydawanie uzasadnionych decyzji w przedmiocie każdego wniosku tego rodzaju, oraz

                           —

                           rzeczywisty udział zainteresowanego przedsiębiorstwa polega po pierwsze na prezentacji wystarczającego opisu szczególnych powodów uzasadniających wniosek o derogację, a po drugie na dostarczeniu dodatkowych, szczegółowych informacji w przypadku, gdy informacje przekazane na poparcie tego wniosku będą niewystarczające.

      (1)  Dz.U. C 233 z 26.9.2009.


title: Sprawa C-557/08: Skarga wniesiona w dniu 16 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/36

         Skarga wniesiona w dniu 16 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-557/08)
   (2009/C 44/61)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: L. Lozano Palacios i A. A. Gilly, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych do dostosowania się do dyrektywy 2005/35/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie zanieczyszczenia pochodzącego ze statków oraz wprowadzenia sankcji w przypadku naruszenia prawa, a w każdym razie poprzez brak poinformowania Komisji o ich ustanowieniu, Zjednoczone Królestwo naruszyło swe zobowiązania ciążące na nim na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Zjednoczonego Królestwa kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin przewidziany na dokonanie transpozycji dyrektywy upłynął z dniem 1 kwietnia 2007 r.

      (1)  Dz.U. L 255, s. 11.


title: Sprawa C-535/07: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 października 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Austrii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywy 79/409/EWG i 92/43/EWG — Ochrona dzikiego ptactwa — Nieprawidłowe wyznaczenie i niewystarczająca ochrona prawna obszarów specjalnej ochrony)

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/3

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 października 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-535/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywy 79/409/EWG i 92/43/EWG - Ochrona dzikiego ptactwa - Nieprawidłowe wyznaczenie i niewystarczająca ochrona prawna obszarów specjalnej ochrony)
   2010/C 346/04
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Sauer i D. Recchia, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Austrii (przedstawiciele: E. Riedl, E. Pürgy i K. Drechsel, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: M. Lumma i J. Möller, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 4 ust. 1 i 2 dyrektywy Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (Dz.U. L 103, s. 1) i art. 6 ust. 2 w związku z art. 7 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.U. L 206, s. 7) — Brak wyznaczenia jako obszaru specjalnej ochrony terenu odpowiedniego dla ochrony ptactwa (Hanság) i nieprawidłowe wyznaczenie innego terenu („Niedere Tauern”) — Brak zagwarantowania ochrony prawnej odpowiadającej wymogom prawa wspólnotowego wyznaczonym już obszarom specjalnej ochrony

      Sentencja

               1)

               Republika Austrii:

                           —

                           nie dokonując prawidłowo na podstawie kryteriów ornitologicznych klasyfikacji jako OSO terenu Hanság w kraju związkowym Burgenland i wytyczenia granic obszaru specjalnej ochrony Niedere Tauern w kraju związkowym Styria zgodnie z art. 4 ust. 1 dyrektywy Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa oraz

                           —

                           nie przyznając OSO Maltsch, Wiesengebiete im Freiwald, Pfeifer Anger, Oberes Donautal i Untere Traun w kraju związkowym Górna Austria, jak również OSO Verwall w kraju związkowym Vorarlberg ochrony prawnej zgodnej z wymogami art. 4 dyrektywy 79/409 i art. 6 ust. 2 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory w związku z jej art. 7,

                     uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tych przepisów.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Europejska, Republika Austrii i Republika Federalna Niemiec pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 51 z 23.2.2008.


title: Sprawa T-328/08: Skarga wniesiona w dniu 12 sierpnia 2008 r. — Euromar di Ganesio Pietro przeciwko Komisji

text:
               25.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/38

         Skarga wniesiona w dniu 12 sierpnia 2008 r. — Euromar di Ganesio Pietro przeciwko Komisji
   (Sprawa T-328/08)
   (2008/C 272/76)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Mareggiando in Calabria — Servizi Pesca Turismo Soc. coop. (Vibo Valentia, Włochy), De Leonardo (Vibo Valentia, Włochy), Finelli (Vibo Valentia, Włochy) (przedstawiciele: A. Maiorana, avvocato, A. De Matteis, avvocato, A. De Francesco, avvocato)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 530/2008 z dnia 12 czerwca 2008 r. opublikowanego w Dz.U. L 155 z dnia 13 czerwca 2008 r.

               —

               obciążenie przegranej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty są tożsame z tymi podniesionymi w sprawie T-313/08 Veromar di Tudisco Alfio & Salvatore S.n.c. przeciwko Komisji.


title: Sprawa C-305/06: Skarga wniesiona w dniu 13 lipca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/23

         Skarga wniesiona w dniu 13 lipca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-305/06)
   (2006/C 224/44)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Zavvos i K. Simonsson)

      Strona pozwana: Republika Grecka
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że uniemożliwiając przewoźnikowi drogowemu korzystanie z odpowiedniego i najbliższego kolejowego dworca przeładunkowego oraz wykonywanie — w ramach transportu kombinowanego pomiędzy państwami członkowskimi — końcowych przewozów drogowych stanowiących integralną część transportu kombinowanego, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 2 i 4 dyrektywy Rady nr 92/106/EWG (1) z dnia 7 grudnia 1992 r. w sprawie ustanowienia wspólnych przepisów dla niektórych rodzajów transportu kombinowanego towarów pomiędzy państwami członkowskimi,

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Działania władz greckich polegające na ochronie sektora gospodarki krajowej, którym w niniejszej sprawie jest handlowy transport drogowy w północnej Grecji, w żadnym razie nie uzasadniają przeszkody dla prowadzenia przewidzianej w przepisach prawa działalności gospodarczej, takiej jak transport kombinowany w rozumieniu dyrektywy 92/106/EWG, która na mocy art. 2 tej dyrektywy powinna być stosowana począwszy od dnia 1 lipca 1993 r.

      (1)  Dz.U. L 368 z 17.12.1992, str. 38.


title: Postanowienie Trybunału (czwarta izba) z dnia 22 czerwca 2004 r. w sprawie C-151/03 P: Karl L. Meyer przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Skarga odszkodowawcza — Naprawienie szkody wyrządzonej z winy Komisji — Stosowanie decyzji o stowarzyszeniu krajów i terytoriów zamorskich)

text:
               8.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/21

      POSTANOWIENIE TRYBUNAŁU

   (czwarta izba)
   z dnia 22 czerwca 2004 r.
   w sprawie C-151/03 P: Karl L. Meyer przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Odwołanie - Skarga odszkodowawcza - Naprawienie szkody wyrządzonej z winy Komisji - Stosowanie decyzji o stowarzyszeniu krajów i terytoriów zamorskich)
   (2005/C 6/40)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-151/03 P, Karl L. Meyer, zamieszkały w Uturoa (wyspa Raiatea, Polinezja Francuska), (adwokat: J.-D. des Arcis), mającej za przedmiot odwołanie wniesione od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (trzecia izba) z dnia 13 lutego 2003 r. w sprawie Meyer przeciwko Komisji (T-333/01, Rec. str. II-117) i zmierzające do jego uchylenia, druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: M.-J. Jonczy i B. Martenczuk), Trybunał (czwarta izba), w składzie: J. N. Cunha Rodrigues, prezes izby, N. Colneric (sprawozdawca) i K. Schiemann, sędziowie, rzecznik generalny: A. Tizzano, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 22 czerwca 2004 r. postanowienie zawierające następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               K. L. Meyer zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 112 z 10.5.2003.


title: Sprawa T-819/14: Postanowienie Sądu z dnia 20 kwietnia 2016 r. – Meżdunaroden centyr za izsledwane na małcinstwata i kułturnite wzaimodejstwija/Komisja [Skarga o stwierdzenie nieważności — Umowa dotycząca pomocy finansowej Unii na rzecz przedsięwzięcia mającego na celu poprawę skuteczności aktów prawnych służących zwalczaniu dyskryminacji (projekt GendeRace) — Nota obciążeniowa — Akt niepodlegający zaskarżeniu — Akt wpisujący się w ramy czysto umowne, z którymi jest nierozerwalnie związany — Niedopuszczalność]

text:
               20.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/20

         Postanowienie Sądu z dnia 20 kwietnia 2016 r. – Meżdunaroden centyr za izsledwane na małcinstwata i kułturnite wzaimodejstwija/Komisja
   (Sprawa T-819/14) (1)

   ([Skarga o stwierdzenie nieważności - Umowa dotycząca pomocy finansowej Unii na rzecz przedsięwzięcia mającego na celu poprawę skuteczności aktów prawnych służących zwalczaniu dyskryminacji (projekt GendeRace) - Nota obciążeniowa - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Akt wpisujący się w ramy czysto umowne, z którymi jest nierozerwalnie związany - Niedopuszczalność])
   (2016/C 222/24)
   Język postępowania: bułgarski

      Strony

      Strona skarżąca: Fondacia „Meżdunaroden centyr za izsledwane na małcinstwata i kułturnite wzaimodejstwija” (przedstawiciel: Ch. Christew, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Di Paolo oraz V. Sołowiejczyk, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga wniesiona na podstawie art. 263 TFUE i zmierzająca do stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji Komisji zawartej w piśmie z dnia 22 sierpnia 2014 r., ogłaszającej zakończenie procedury audytu i zawieszenie ściągania odszkodowania w ramach umowy o udzielenie dotacji na projekt, a po drugie, załączonej do tego pisma noty obciążeniowej wydanej przez Komisję w celu odzyskania kwoty 34 070,16 EUR, która została wypłacona skarżącej w ramach wspomnianego projektu.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 89 z 16.3.2015.


title: Sprawy połączone C-622/10 i C-623/10: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 7 czerwca 2011 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez tribunal de première instance de Namur — Belgia) — Rémi Paquot (C-622/10), Adrien Daxhelet (C-623/10) przeciwko État belge — SPF Finances

text:
               6.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/23

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 7 czerwca 2011 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez tribunal de première instance de Namur — Belgia) — Rémi Paquot (C-622/10), Adrien Daxhelet (C-623/10) przeciwko État belge — SPF Finances
   (Sprawy połączone C-622/10 i C-623/10) (1)

   2011/C 232/39
   Język postępowania: francuski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie spraw.

      (1)  Dz.U. C 80 z 12.3.2011.


title: Sprawa T-196/14: Skarga wniesiona w dniu 24 marca 2014 r. – Swedish Match North Europe przeciwko OHIM – Skruf Snus (Opakowania na tytoń doustny)

text:
               19.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/33

         Skarga wniesiona w dniu 24 marca 2014 r. – Swedish Match North Europe przeciwko OHIM – Skruf Snus (Opakowania na tytoń doustny)
   (Sprawa T-196/14)
   2014/C 151/43
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Swedish Match North Europe AB (Sztokholm, Szwecja) (przedstawiciele: adwokaci H. Wistam i L. Holm)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Skruf Snus AB (Sztokholm, Szwecja)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 3 grudnia 2013 r. w sprawie R 1803/2012-3;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wzór wspólnotowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do wzoru: Wzór dla produktu „opakowania na tytoń doustny” – zarejestrowany pod nrem 1265805-0010

      Właściciel wzoru wspólnotowego: Skruf Snus AB

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wzoru wspólnotowego: Strona skarżąca

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do wzoru: Podniesiono, że wzorowi brakuje charakteru indywidualnego

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Uwzględnienie wniosku o unieważnienie prawa do zakwestionowanego zarejestrowanego wzoru wspólnotowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie zakwestionowanej decyzji i oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do wzoru

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 6 rozporządzenia w sprawie wzorów wspólnotowych.


title: Sprawa T-11/06 R: Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 7 lipca 2006 r. — Romana Tabacchi przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Wniosek o zawieszenie wykonania — Konkurencja — Zapłata grzywny — Gwarancja bankowa — Fumus boni iuris — Pilny charakter — Wyważenie interesów — Zawieszenie częściowe i warunkowe)

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/46

         Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 7 lipca 2006 r. — Romana Tabacchi przeciwko Komisji
   (Sprawa T-11/06 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Wniosek o zawieszenie wykonania - Konkurencja - Zapłata grzywny - Gwarancja bankowa - Fumus boni iuris - Pilny charakter - Wyważenie interesów - Zawieszenie częściowe i warunkowe)
   (2006/C 224/99)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Romana Tabacchi SpA (Rzym, Włochy) (Przedstawiciele: adwokaci M. Siragusa i G. C. Rizza)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: É. Gippini Fournier i F. Amato, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Po pierwsze, wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Komisji z dnia 20 października 2005 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 ust. 1 WE (Sprawa COMP/C.38.281/B.2 — Surowiec tytoniowy — Włochy), w zakresie w jakim nakłada ona na skarżącą grzywnę w wysokości 2,05 mln EUR i po drugie, wniosek o uzyskanie zwolnienia z obowiązku ustanowienia gwarancji bankowej jako warunku uniknięcia natychmiastowego ściągnięcia wspomnianej grzywny.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Ciążący na spółce Romana Tabacchi SpA obowiązek ustanowienia na rzecz Komisji gwarancji bankowej w celu uniknięcia natychmiastowego ściągnięcia grzywny nałożonej na nią w art. 2 decyzji Komisji z dnia 20 października 2005 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 ust. 1 WE (Sprawa COMP/C.38.281/B.2 — Surowiec tytoniowy — Włochy) zostaje zawieszony na następujących warunkach:

                           a)

                           w terminie dwóch tygodni od doręczenia niniejszego postanowienia skarżąca:

                                       —

                                       ustanowi gwarancję bankową w wysokości 400 000 EUR;

                                       —

                                       zapłaci na rzecz Komisji kwotę w wysokości 200 000 EUR;

                           b)

                           w terminie trzech miesięcy od doręczenia niniejszego postanowienia skarżąca zapłaci na rzecz Komisji kwotę w wysokości 330 000 EUR;

                           c)

                           od dnia 1 stycznia 2007 r. skarżąca będzie płaciła na rzecz Komisji kwartalne raty w wysokości 100 000 EUR do spełnienia jednego z następujących dwóch warunków:

                                       —

                                       zapłaty pozostałego należnego salda grzywny powiększonego o odsetki wskazane w piśmie Komisji z dnia 9 listopada 2005 r. zawiadamiającym o wydaniu decyzji nakładającej grzywnę;

                                       —

                                       ogłoszenia wyroku co istoty sprawy.

               2)

               Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie.


title: Sprawa T-165/16: Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2016 r. – Ryanair i Airport Marketing Services/Komisja

text:
               20.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/24

         Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2016 r. – Ryanair i Airport Marketing Services/Komisja
   (Sprawa T-165/16)
   (2016/C 222/30)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Skarżące: Ryanair Ltd (Dublin, Irlandia), Airport Marketing Services Ltd (Dublin) (przedstawiciele: G. Berrisch, E. Vahida i I. Metaxas-Maragkidis, adwokaci, oraz B. Byrne, Solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Skarżące wnoszą do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 4 i art. 2–4 decyzji Komisji UE 2016/287 z dnia 15 października 2014 r. w sprawie pomocy państwa nr SA.26500 – (2012/C) (ex 2011/NN, ex CP 227/2008) wdrożonej przez Niemcy na rzecz Flughafen Altenburg-Nobitz GmbH i Ryanair Ltd (Dz.U. 2016 L 59, s.22), oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżące podnoszą cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia w decyzji art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, zasady dobrej administracji oraz prawa skarżących do obrony, ponieważ Komisja nie zezwoliła skarżącym na dostęp do akt dochodzenia i nie umożliwiła im skutecznego przedstawienia ich stanowiska.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE, jako że Komisja nie wykazała selektywnego charakteru pomocy.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE, jako że Komisja błędnie uznała, iż porozumienia między portem lotniczym a skarżącymi zapewniły korzyść tym ostatnim. Komisja niesłusznie odmówiła przyjęcia analizy porównawczej zaproponowanej przez skarżące, a ponadto dopuściła się oczywistych błędów w ocenie i nie przedstawiła uzasadnienia w swej analizie rentowności, ponieważ nie przypisała odpowiedniej wartości usługom marketingowym świadczonym na podstawie umów o świadczenie usług marketingowych, niesłusznie odrzuciła rozumowanie dotyczące decyzji portu lotniczego o nabyciu usług marketingowych, błędnie odrzuciła możliwość, że część usług marketingowych mogła zostać zakupiona dla realizacji celów interesu ogólnego, oparła swoje wnioski dotyczące obliczenia rentowności na niepełnych, niewiarygodnych i nieodpowiednich danych oraz niesłusznie pominęła szersze korzyści wynikające z umowy o świadczenie usług lotniskowych zawartej między portem lotniczym a Ryanairem.

               4.

               Zarzut czwarty, podniesiony posiłkowo, dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE i art. 108 ust. 2 TFUE, jako że Komisja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie oraz naruszyła prawo, uznając, iż pomoc dla Ryanaira i AMS była równa łącznym krańcowym stratom lotniska (obliczonym przez Komisję), a nie faktycznej korzyści dla Ryanaira oraz AMS. Komisja powinna była zbadać, w jakim zakresie rzekoma korzyść została rzeczywiście przeniesiona na pasażerów Ryanaira. Ponadto Komisja nie określiła ilościowo jakiejkolwiek przewagi konkurencyjnej, jaką Ryanair uzyskał dzięki rzekomej pomocy, i nie wyjaśniła należycie, dlaczego odzyskanie określonej w decyzji kwoty pomocy było konieczne do zapewnienia przywrócenia sytuacji sprzed przyznania pomocy.


title: Sprawa C-169/13: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 22 listopada 2013 r. – Komisja Europejska przeciwko Rzeczpospolitej Polskiej

text:
               7.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/29

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 22 listopada 2013 r. – Komisja Europejska przeciwko Rzeczpospolitej Polskiej
   (Sprawa C-169/13) (1)

   2014/C 102/43
   Język postępowania: polski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 171 z 15.6.2013.


title: Sprawa T-395/10: Skarga wniesiona w dniu 14 września 2010 r. — Stichting Corporate Europe Observatory przeciwko Komisji

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/50

         Skarga wniesiona w dniu 14 września 2010 r. — Stichting Corporate Europe Observatory przeciwko Komisji
   (Sprawa T-395/10)
   ()
   2010/C 301/80
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Stichting Corporate Europe Observatory (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciele: S. Crosby, Solicitor i S. Santoro, lawyer)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności dorozumianego odrzucenia wniosku potwierdzającego skarżącej;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej skardze skarżąca dąży do stwierdzenia nieważności dorozumianej decyzji Komisji odrzucającej złożony zgodnie z rozporządzeniem nr 1049/2001 (1) wniosek skarżącej w przedmiocie dostępu do pewnych dokumentów dotyczących negocjacji handlowych pomiędzy UE i Indiami.
   W uzasadnieniu niniejszej skargi skarżąca podnosi trzy zarzuty.
   Po pierwsze skarżąca utrzymuje, że Komisja naruszyła rozporządzenie nr 1049/2001 nie udzielając odpowiedzi na jej wniosek potwierdzający w wymaganym terminie.
   Po drugie skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła rozporządzenie nr 1049/2001 i traktat odrzucając w sposób dorozumiany jej wniosek potwierdzający bez podania żadnych powodów lub bez podania powodów zgodnie ze standardami wymaganymi przez traktat i Trybunał.
   Po trzecie skarżąca podnosi, że nie udzielając odpowiedzi na wniosek potwierdzający Komisja naruszyła istotny wymóg proceduralny lub prawo.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).


title: Sprawa T-158/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 października 2008 r. — Adobe przeciwko OHIM (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego FLEX — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/30

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 października 2008 r. — Adobe przeciwko OHIM
   (Sprawa T-158/06) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego FLEX - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2008/C 313/52)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Adobe Systems Inc. (San Jose, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci M. Graf i F. Wesel)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: P. Bullock, D. Botis i G. Schneider, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Skarga mająca na celu stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 11 kwietnia 2006 r. (sprawa R 1430/2005-2) dotyczącej rejestracji wspólnotowego znaku towarowego nr 3 795 011.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Adobe Systems Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 190 z dnia 12.8.2006.


title: Sprawa C-214/05 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 lipca 2006 r. — Sergio Rossi SpA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Sissi Rossi Srl (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Słowny znak towarowy SISSI ROSSI — Sprzeciw właściciela wcześniejszego słownego znaku towarowego MISS ROSSI — Argumenty przedstawione po raz pierwszy na rozprawie — Wnioski dowodowe)

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/13

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 lipca 2006 r. — Sergio Rossi SpA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Sissi Rossi Srl
   (Sprawa C-214/05 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Słowny znak towarowy „SISSI ROSSI” - Sprzeciw właściciela wcześniejszego słownego znaku towarowego „MISS ROSSI” - Argumenty przedstawione po raz pierwszy na rozprawie - Wnioski dowodowe)
   (2006/C 224/23)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Wnosząca odwołanie: Sergio Rossi SpA (Przedstawiciel: adwokat A. Ruo)

      Uczestnik postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Przedstawiciele: O. Montalto i P. Bullock, pełnomocnicy)

      Interwenient wspierający stronę pozwaną w postępowaniu odwoławczym: Sissi Rossi Srl, z siedzibą w Castenaso di Villanova (Włochy) (Przedstawiciel: adwokat S. Verea)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (druga izba) z dnia 1 marca 2005 r. w sprawie T-169/03 Sergio Rossi SpA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) — Oddalenie wniesionej przez właściciela krajowego i międzynarodowego słownego znaku towarowego „MISS ROSSI”, zarejestrowanego dla towarów z klasy 25 skargi o stwierdzenie nieważności decyzji R 569/2002-1 Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 28 lutego 2003 r. uchylającej decyzję Wydziału Sprzeciwów odmawiającą, odmawiającą rejestracji wspólnotowego słownego znaku towarowego „SISSI ROSSI” dla towarów z klas 14, 15, 5 i 26
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Sergio Rossi SpA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 182 z 23.7.2005


title: Sprawa F-64/06: Skarga wniesiona w dniu  22 maja 2006 r.  — Bergström przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               15.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/36

         Skarga wniesiona w dniu 22 maja 2006 r. — Bergström przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa F-64/06)
   (2006/C 165/73)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Ragnar Bergström (Linkebeek, Belgia) [Przedstawiciele: T. Bontinck i J. Feld, avocats]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji indywidualnej dotyczącej zmiany statusu pracownika tymczasowego na status urzędnika, zawartej w akcie powołania wywołującym skutki prawne z dniem 16 września 2005 r., zakomunikowanym skarżącemu w dniu 28 września 2005 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W dniu 26 kwietnia 2006 r. skarżący został powiadomiony o tym, ze wygrał konkurs otwarty COM/A/3/02, ogłoszony w dniu 25 lipca 2002 r., służący utworzeniu listy rezerwowej administratorów w ramach ścieżki kariery A7/A6. Po wejściu w życie nowego regulaminu skarżący został powołany jako urzędnik na to samo stanowisko, jakie zajmował będąc pracownikiem tymczasowym i został zaszeregowany do kategorii zaszeregowania A*6 stopień 2, zgodnie z przepisami załącznika XIII regulaminu pracowniczego.
   W uzasadnieniu skargi skarżący podnosi naruszenie art. 31 i 62 regulaminu pracowniczego oraz art. 5 i 2 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego.
   Ponadto skarżący podnosi naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, zasady ochrony praw nabytych, zasady równego traktowania urzędników tej samej kategorii lub służby.


title: Sprawa T-30/12: Skarga wniesiona w dniu 19 stycznia 2012 r. — IDT Biologika przeciwko Komisji

text:
               24.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/28

         Skarga wniesiona w dniu 19 stycznia 2012 r. — IDT Biologika przeciwko Komisji
   (Sprawa T-30/12)
   2012/C 89/46
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: IDT Biologika GmbH (Dessau-Roßlau, Niemcy) (przedstawiciele: R. Gross i T. Krupa, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji delegacji Unii Europejskiej w Republice Serbii z dnia 5 października 2011 r., mocą której odrzucono ofertę IDT Biologika GmbH, że spółka ta dostarczy w ramach przetargu oznaczonego jako EuropAid/130686/C/SUP/RS Re-Launch LOT 1, polegającego na dostawie szczepionki przeciwko wściekliźnie na rzecz ministerstwa rolnictwa, leśnictwa i gospodarki wodnej Republiki Serbii w związku z zamówieniem nr 1 oraz udzielono przedmiotowego zamówienia różnym firmom pod kierownictwem „Biovet a. s.”;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca na poparcie swojej skargi podnosi naruszenie art. 252 ust. 3 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2342/2002 (1), ponieważ oferta, która otrzymała zamówienie w opinii skarżącej nie odpowiada technicznym wymogom specyfikacji przetargu zarówno pod kątem wymogu braku wirulencji szczepionki dla człowieka, jak i z punktu widzenia wymaganych zezwoleń w ten sposób, że nie powinna być brana pod uwagę.
   Ponadto uwzględnienie przyjętej oferty konsorcjum pod kierownictwem „Biovet a. s.” jest wyrazem nierównego traktowania pod kątem porównania cen, ponieważ oferta skarżącej jest jedyną, która odpowiada wszystkim wymogom faktycznie sformułowanym w specyfikacji przetargu i stąd stanowi jedyną ważnie złożoną ofertę.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot europejskich (Dz.U. L 357, s. 1)


title: Sprawa C-516/07: Skarga wniesiona w dniu 22 listopada 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               9.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/8

         Skarga wniesiona w dniu 22 listopada 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-516/07)
   (2008/C 37/09)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciel: S. Pardo Quintillán, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że

                           —

                           nie wyznaczając wszystkich właściwych władz w celu stosowania zasad dyrektywy 2000/60/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 3 ust. 2 i 7 tej dyrektywy,

                           —

                           nie dostarczając Komisji wykazu wszystkich właściwych władz Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 3 ust. 8 dyrektywy 2000/60/WE,

               —

               obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Komisja wnosi skargę na podstawie art. 3 dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej.
   Zgodnie z ust. 2, 7 i 8 tego artykułu państwa członkowskie powinny były wyznaczyć właściwe władze w celu stosowania zasad dyrektywy 2000/60/WE i dostarczyć Komisji wykaz właściwych władz we wskazanym terminie.

      (1)  Dz.U. L 327, str. 1.


title: Sprawa T-505/11: Skarga wniesiona w dniu 26 września 2011 r. — Aldi przeciwko OHIM — Dialcos (dialdi)

text:
               3.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/21

         Skarga wniesiona w dniu 26 września 2011 r. — Aldi przeciwko OHIM — Dialcos (dialdi)
   (Sprawa T-505/11)
   2011/C 355/38
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Aldi GmbH & Co. KG (Mülheim an der Ruhr, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci N. Lützenrath, U. Rademacher, L. Kolks i C. Fürsen)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Dialcos SpA (Due Carrare, Włochy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 5 lipca 2011 r. w sprawie R 1097/2010-2;

               —

               obciążanie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Dialcos SpA

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy zawierający element słowny „dialdi” dla towarów z klas 29 i 30

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny znak towarowy „ALDI” dla towarów i usług z klas 3, 4, 7, 9, 16, 24, 25, 29, 30, 31, 32, 33, 34 i 36

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 ze względu na to, że w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.


title: Sprawa C-17/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Court of Appeal (Anglia i Walia) (Civil Division), wydanym w dniu 11 stycznia 2005 r., w sprawie B. F. Cadman przeciwko Health & Safety Executive, interwenient: Equal Opportunities Commission

text:
               19.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Court of Appeal (Anglia i Walia) (Civil Division), wydanym w dniu 11 stycznia 2005 r., w sprawie B. F. Cadman przeciwko Health & Safety Executive, interwenient: Equal Opportunities Commission
   (Sprawa C-17/05)
   (2005/C 69/18)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 19 stycznia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Court of Appeal (Anglia i Walia) (Civil Division), wydanym w dniu 11 stycznia 2005 r. w sprawie B. F. Cadman przeciwko Health & Safety Executive, interwenient: Equal Opportunities Commission.
   Court of Appeal (Anglia i Walia) (Civil Division) zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy w sytuacji, w której zastosowanie przez pracodawcę kryterium stażu pracy jako czynnika wpływającego na wysokość wynagrodzenia powoduje zasadniczo odmienne skutki w odniesieniu do odpowiednich pracowników płci męskiej i żeńskiej, art. 141 WE nakłada na pracodawcę obowiązek szczególnego uzasadnienia zastosowania takiego kryterium? Jeżeli odpowiedź zależy od okoliczności, to jakie są to okoliczności?

               2)

               Czy odpowiedź na poprzednie pytanie byłaby inna w sytuacji, w której pracodawca stosuje kryterium stażu pracy do pracowników w indywidualnych przypadkach, w taki sposób, że ocenia się zakres, w jakim dłuższy staż pracy uzasadnia wyższy poziom wynagrodzenia?

               3)

               Czy należy dokonać jakiegoś odpowiedniego rozróżnienia między zastosowaniem kryterium stażu pracy do pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasie pracy a zastosowaniem tego kryterium do pracowników zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy?