title: Sprawa C-649/17: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 10 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände — Verbraucherzentrale Bundesverband e.V./Amazon EU Sàrl (Odesłanie prejudycjalne — Ochrona konsumentów — Dyrektywa 2011/83/UE — Artykuł 6 ust. 1 lit. c) — Wymogi informacyjne dotyczące umów zawieranych na odległość i umów zawieranych poza lokalem przedsiębiorstwa — Ciążący na przedsiębiorcy obowiązek podania jego numeru telefonu i numeru faksu „o ile dostępny” — Zakres)

text:
               9.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/7

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 10 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände — Verbraucherzentrale Bundesverband e.V./Amazon EU Sàrl
      (Sprawa C-649/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Ochrona konsumentów - Dyrektywa 2011/83/UE - Artykuł 6 ust. 1 lit. c) - Wymogi informacyjne dotyczące umów zawieranych na odległość i umów zawieranych poza lokalem przedsiębiorstwa - Ciążący na przedsiębiorcy obowiązek podania jego numeru telefonu i numeru faksu „o ile dostępny” - Zakres)
      (2019/C 305/08)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände — Verbraucherzentrale Bundesverband e.V.

         Strona przeciwna: Amazon EU Sàrl

         Sentencja

      Artykuł 6 ust. 1 lit. c) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów, zmieniającej dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywę 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającej dyrektywę Rady 85/577/EWG i dyrektywę 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady należy interpretować, po pierwsze, w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, takiemu jak będące przedmiotem postępowania głównego, które zobowiązuje przedsiębiorcę przed zawarciem z konsumentem umowy na odległość lub umowy poza lokalem przedsiębiorstwa, o której mowa w art. 2 pkt 7 i 8 tej dyrektywy, do podania bez względu na okoliczności swojego numeru telefonu. Po drugie, wspomniany przepis nie nakłada na przedsiębiorcę obowiązku założenia linii telefonicznej lub numeru faksu czy też utworzenia nowego adresu poczty elektronicznej, aby umożliwić konsumentom skontaktowanie się z nim, oraz zobowiązuje przedsiębiorcę do podania tego numeru telefonu lub faksu lub adresu poczty elektronicznej wyłącznie w wypadkach, w których przedsiębiorca ten dysponuje już takimi środkami komunikacji z konsumentami.
      Artykuł 6 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2011/83 należy interpretować w ten sposób, że o ile przepis ten nakłada na przedsiębiorcę obowiązek udostępnienia konsumentowi środka komunikacji, spełniającego wymogi bezpośredniego i skutecznego porozumiewania się, o tyle nie sprzeciwia się on temu, aby przedsiębiorca ten udostępnił środki komunikacji inne niż te wymienione w tymże przepisie w celu spełnienia tych wymogów.

         (1)  Dz.U. C 112 z 26.3.2018.


title: Sprawa C-668/17 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 lipca 2019 r. — Viridis Pharmaceutical Ltd./Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Hecht-Pharma GmbH (Odwołanie — Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku — Słowny znak towarowy Boswelan — Rzeczywiste używanie — Brak — Używanie znaku towarowego w ramach badań klinicznych poprzedzających złożenie wniosku o pozwolenie na dopuszczenie produktu leczniczego do obrotu — Uzasadniony powód nieużywania — Pojęcie)

text:
               9.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/8

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 lipca 2019 r. — Viridis Pharmaceutical Ltd./Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Hecht-Pharma GmbH
      (Sprawa C-668/17 P) (1)

      (Odwołanie - Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Słowny znak towarowy Boswelan - Rzeczywiste używanie - Brak - Używanie znaku towarowego w ramach badań klinicznych poprzedzających złożenie wniosku o pozwolenie na dopuszczenie produktu leczniczego do obrotu - Uzasadniony powód nieużywania - Pojęcie)
      (2019/C 305/09)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Viridis Pharmaceutical Ltd. (przedstawiciele: C. Spintig, S. Pietzcker i M. Prasse, Rechtsanwälte)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciel: S. Hanne, pełnomocnik), Hecht-Pharma GmbH (przedstawiciele: J. Sachs i C. Sachs, Rechtsanwälte)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Viridis Pharmaceutical Ltd pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) oraz przez Hecht-Pharma GmbH.

         (1)  Dz.U. C 83 z 5.3.2018.


title: Sprawa C-697/17: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 11 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato — Włochy) Telecom Italia SpA/Ministero dello Sviluppo Economico, Infrastrutture e telecomunicazioni per l’Italia SpA (Infratel Italia SpA) (Odesłanie prejudycjalne — Udzielanie zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane — Dyrektywa 2014/24/UE — Artykuł 28 ust. 2 — Przetarg ograniczony — Wykonawcy dopuszczeni do przedstawienia oferty — Konieczność zachowania tożsamości prawnej i materialnej kandydata wybranego w preselekcji z kandydatem przedstawiającym ofertę — Zasada równego traktowania oferentów)

text:
               9.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/9

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 11 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato — Włochy) Telecom Italia SpA/Ministero dello Sviluppo Economico, Infrastrutture e telecomunicazioni per l’Italia SpA (Infratel Italia SpA)
      (Sprawa C-697/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Udzielanie zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane - Dyrektywa 2014/24/UE - Artykuł 28 ust. 2 - Przetarg ograniczony - Wykonawcy dopuszczeni do przedstawienia oferty - Konieczność zachowania tożsamości prawnej i materialnej kandydata wybranego w preselekcji z kandydatem przedstawiającym ofertę - Zasada równego traktowania oferentów)
      (2019/C 305/10)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Telecom Italia SpA

         Strona pozwana: Ministero dello Sviluppo Economico, Infrastrutture e telecomunicazioni per l’Italia SpA (Infratel Italia SpA)

         przy udziale: OpEn Fiber SpA

         Sentencja

      Artykuł 28 ust. 2 zdanie pierwsze dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylającej dyrektywę 2004/18/WE należy interpretować w ten sposób, że przepis ten nie stoi na przeszkodzie temu, by ze względu na wymóg tożsamości prawnej i materialnej wykonawców wybranych w ramach preselekcji z wykonawcami, którzy złożą ofertę, w ramach przetargu ograniczonego na udzielenie zamówienia publicznego mógł przedstawić ofertę wybrany w ramach preselekcji kandydat, który zobowiązuje się do przejęcia drugiego kandydata wybranego w ramach preselekcji na podstawie umowy o połączeniu zawartej w okresie pomiędzy etapem preselekcji a etapem przedstawienia ofert i wykonanej po etapie przedstawienia ofert.

         (1)  Dz.U. C 112 z 26.3.2018.


title: C-716/17: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 11 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret — Dania) — postępowanie zainicjowane przez A (Odesłanie prejudycjalne — Swobodny przepływ pracowników — Ograniczenia — Wszczęcie postępowania w sprawie umorzenia zobowiązań — Wymóg zamieszkania — Dopuszczalność — Artykuł 45 TFUE — Bezpośrednia skuteczność)

text:
               9.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/9

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 11 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret — Dania) — postępowanie zainicjowane przez A
      (C-716/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Swobodny przepływ pracowników - Ograniczenia - Wszczęcie postępowania w sprawie umorzenia zobowiązań - Wymóg zamieszkania - Dopuszczalność - Artykuł 45 TFUE - Bezpośrednia skuteczność)
      (2019/C 305/11)
      Język postępowania: duński

         Sąd odsyłający

      Østre Landsret

         Strona w postępowaniu głównym

      A

         Sentencja

                  1)

                  Wykładni art. 45 TFUE należy dokonywać w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie normie jurysdykcyjnej przewidzianej w przepisach państwa członkowskiego takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, która uzależnia uzyskanie decyzji o umorzeniu zobowiązań od spełnienia wymogu zamieszkiwania przez dłużnika lub jego pobytu w tym państwie członkowskim.

                  2)

                  Wykładni art. 45 TFUE należy dokonywać w ten sposób, że wymaga on od sądu krajowego odstąpienia od stosowania wymogu zamieszkania przewidzianego przez krajową normę jurysdykcyjną, taką jak norma rozpatrywana w postępowaniu głównym, niezależnie od tego, czy postępowanie w sprawie umorzenia zobowiązań, również przewidziane w tym przepisie, potencjalnie prowadzi do zagrożenia wierzytelnościom posiadanym przez jednostki na mocy tego przepisu.

         (1)  Dz.U. C 83 z 5.3.2018.


title: Sprawa C-722/17: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 10 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bezirksgericht Villach — Austria) — Norbert Reitbauer i in./Enrico Casamassima (Odesłanie prejudycjalne — Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości — Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 — Jurysdykcja w sprawach cywilnych i handlowych — Jurysdykcja wyłączna — Artykuł 24 pkt 1 i 5 — Spory w dziedzinie praw rzeczowych na nieruchomościach i w zakresie wykonania orzeczeń — Sądowa licytacja nieruchomości — Powództwo mające na celu zakwestionowanie podziału kwoty uzyskanej z owej licytacji)

text:
               9.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/10

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 10 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bezirksgericht Villach — Austria) — Norbert Reitbauer i in./Enrico Casamassima
      (Sprawa C-722/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 - Jurysdykcja w sprawach cywilnych i handlowych - Jurysdykcja wyłączna - Artykuł 24 pkt 1 i 5 - Spory w dziedzinie praw rzeczowych na nieruchomościach i w zakresie wykonania orzeczeń - Sądowa licytacja nieruchomości - Powództwo mające na celu zakwestionowanie podziału kwoty uzyskanej z owej licytacji)
      (2019/C 305/12)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bezirksgericht Villach

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Norbert Reitbauer, Dolinschek GmbH, B.T.S. Trendfloor Raumausstattungs-GmbH, Elektrounternehmen K. Maschke GmbH, Klaus Egger, Architekt DI Klaus Egger Ziviltechniker GmbH

         Strona pozwana: Enrico Casamassima

         Sentencja

      Artykuł 24 pkt 1 i 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że wytoczone przez wierzyciela powództwo mające na celu zakwestionowanie podziału kwoty uzyskanej z licytacji sądowej nieruchomości, zmierzające do uzyskania stwierdzenia, po pierwsze, wygaśnięcia wierzytelności w drodze potrącenia z wzajemną wierzytelnością dłużnika, oraz po drugie, bezskuteczności zabezpieczenia rzeczowego zapewniającego wykonanie tej wierzytelności, nie jest objęte zakresem jurysdykcji wyłącznej sądów państwa członkowskiego, w którym położona jest odnośna nieruchomość, ani sądów miejsca prowadzenia postępowania egzekucyjnego.

         (1)  Dz.U. C 268 z 30.7.2018.


title: Sprawa C-19/18 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 10 lipca 2019 r. — VG, wstępująca w prawa MS/Komisja Europejska (Odwołanie — Skarga o odszkodowanie od Komisji Europejskiej — Decyzja Komisji o zakończeniu współpracy w ramach sieci Team Europe — Naprawienie szkody — Podniesiony przez Komisję zarzut niedopuszczalności — Umowny lub deliktowy charakter sporu)

text:
               9.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/11

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 10 lipca 2019 r. — VG, wstępująca w prawa MS/Komisja Europejska
      (Sprawa C-19/18 P) (1)

      (Odwołanie - Skarga o odszkodowanie od Komisji Europejskiej - Decyzja Komisji o zakończeniu współpracy w ramach sieci Team Europe - Naprawienie szkody - Podniesiony przez Komisję zarzut niedopuszczalności - Umowny lub deliktowy charakter sporu)
      (2019/C 305/13)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: VG, wstępująca w prawa MS (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: I. Martínez del Peral, C. Ehrbar i B. Mongin, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  VG zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 83 z 5.3.2018.


title: Sprawa C-26/18: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 10 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hessisches Finanzgericht — Niemcy) — Federal Express Corporation Deutsche Niederlassung/Hauptzollamt Frankfurt am Main (Odesłanie prejudycjalne — Unia celna — Rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 — Artykuły 202 i 203 — Należności celne przywozowe — Powstanie długu celnego z powodu naruszenia przepisów celnych — Podatki — Podatek od wartości dodanej (VAT) — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 2 ust. 1 lit. d) i art. 30 — VAT w przywozie — Zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego — Pojęcie „przywozu” towaru — Wymóg wejścia towaru do obrotu gospodarczego w Unii Europejskiej — Przewóz tego towaru do państwa członkowskiego innego niż to, w którym powstał dług celny)

text:
               9.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/12

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 10 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hessisches Finanzgericht — Niemcy) — Federal Express Corporation Deutsche Niederlassung/Hauptzollamt Frankfurt am Main
      (Sprawa C-26/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Unia celna - Rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 - Artykuły 202 i 203 - Należności celne przywozowe - Powstanie długu celnego z powodu naruszenia przepisów celnych - Podatki - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 2 ust. 1 lit. d) i art. 30 - VAT w przywozie - Zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego - Pojęcie „przywozu” towaru - Wymóg wejścia towaru do obrotu gospodarczego w Unii Europejskiej - Przewóz tego towaru do państwa członkowskiego innego niż to, w którym powstał dług celny)
      (2019/C 305/14)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Hessisches Finanzgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Federal Express Corporation Deutsche Niederlassung

         Strona przeciwna: Hauptzollamt Frankfurt am Main

         Sentencja

      Artykuł 2 ust. 1 lit. d) i art. 30 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, iż w sytuacji, w której dany towar został wprowadzony na terytorium Unii Europejskiej, aby móc uznać, że towar ten wszedł do obrotu gospodarczego Unii w danym państwie członkowskim, nie wystarcza, by w odniesieniu do tego towaru doszło do naruszenia przepisów celnych w tym państwie, które to naruszenie spowodowało powstanie w tym samym państwie długu celnego w przywozie, jeżeli zostanie ustalone, że wspomniany towar został przewieziony do innego państwa członkowskiego, ostatecznego miejsca jego przeznaczenia, w którym to państwie był przedmiotem konsumpcji i w związku z tym zobowiązanie w zakresie VAT w przywozie powstaje wyłącznie w tym drugim państwie członkowskim.

         (1)  Dz.U. C 152 z 30.4.2018.


title: Sprawa C-39/18 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 lipca 2019 r. — Komisja Europejska/NEX International Limited, dawniej Icap plc, Icap Management Services Ltd, Icap New Zealand Ltd (Odwołanie — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Sektor instrumentów pochodnych, których stopy procentowe są wyrażone w jenach japońskich — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG — Odpowiedzialność ponoszona przez przedsiębiorstwo ze względu na rolę podmiotu ułatwiającego funkcjonowanie kartelu — Ustalenie wysokości grzywny — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               9.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/12

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 lipca 2019 r. — Komisja Europejska/NEX International Limited, dawniej Icap plc, Icap Management Services Ltd, Icap New Zealand Ltd
      (Sprawa C-39/18 P) (1)

      (Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Sektor instrumentów pochodnych, których stopy procentowe są wyrażone w jenach japońskich - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG - Odpowiedzialność ponoszona przez przedsiębiorstwo ze względu na rolę podmiotu ułatwiającego funkcjonowanie kartelu - Ustalenie wysokości grzywny - Obowiązek uzasadnienia)
      (2019/C 305/15)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Mongin, M. Farley, T. Christoforou i V. Bottka, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: NEX International Limited, dawniej Icap plc, Icap Management Services Ltd, Icap New Zealand Ltd (przedstawiciele: C. Riis-Madsen, adwokat, i adwokat S. Frank)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 142 z 23.4.2018.


title: Sprawa C-89/18: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 10 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret — Dania) — A/Udlændinge- og Integrationsministeriet (Odesłanie prejudycjalne — Układ stowarzyszeniowy EWG — Turcja — Decyzja nr 1/80 — Artykuł 13 — Klauzula standstill — Łączenie rodziny w wypadku małżonków — Nowe ograniczenie — Nadrzędny wzgląd interesu ogólnego — Udana integracja — Skuteczne zarządzanie przepływami migracyjnymi — Proporcjonalność)

text:
               9.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/13

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 10 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret — Dania) — A/Udlændinge- og Integrationsministeriet
      (Sprawa C-89/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Układ stowarzyszeniowy EWG - Turcja - Decyzja nr 1/80 - Artykuł 13 - Klauzula standstill - Łączenie rodziny w wypadku małżonków - Nowe ograniczenie - Nadrzędny wzgląd interesu ogólnego - Udana integracja - Skuteczne zarządzanie przepływami migracyjnymi - Proporcjonalność)
      (2019/C 305/16)
      Język postępowania: duński

         Sąd odsyłający

      Østre Landsret

         Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: A

         Strona pozwana: Udlændinge- og Integrationsministeriet

         Sentencja

      Artykuł 13 decyzji nr 1/80 z dnia 19 września 1980 r. w sprawie rozwoju stowarzyszenia, przyjętej przez Radę Stowarzyszenia ustanowioną na mocy Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją, podpisanego w dniu 12 września 1963 r. w Ankarze przez Republikę Turcji z jednej strony i przez państwa członkowskie EWG oraz Wspólnotę z drugiej strony, który został zawarty, zatwierdzony i ratyfikowany w imieniu tej ostatniej decyzją Rady 64/732/EWG z dnia 23 grudnia 1963 r., należy interpretować w ten sposób, że środek krajowy uzależniający łączenie rodziny między pracownikiem tureckim zamieszkującym zgodnie z prawem w danym państwie członkowskim a jego małżonką od warunku, by więzi łączące ich z tym państwem członkowskim były silniejsze od więzi łączących ich z państwem trzecim, stanowi „nowe ograniczenie” w rozumieniu tego przepisu. Takie ograniczenie nie jest uzasadnione.

         (1)  Dz.U. C 142 z 23.4.2018.


title: Sprawa C-99/18 P: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 4 lipca 2019 r. — FTI Touristik GmbH/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Harald Prantner, Daniel Giersch (Odwołanie — Znak towarowy Unii Europejskiej — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) — Zgłoszenie do rejestracji graficznego znaku towarowego zawierającego element słowny „Fl” — Sprzeciw właściciela graficznego znaku towarowego zawierającego element słowny „fly.de” — Oddalenie — Podobieństwo oznaczeń — Nazwa zapisana zwykłym pismem w Biuletynie Znaków Towarowych Unii Europejskiej — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd)

text:
               9.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/15

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 4 lipca 2019 r. — FTI Touristik GmbH/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Harald Prantner, Daniel Giersch
      (Sprawa C-99/18 P) (1)

      (Odwołanie - Znak towarowy Unii Europejskiej - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) - Zgłoszenie do rejestracji graficznego znaku towarowego zawierającego element słowny „Fl” - Sprzeciw właściciela graficznego znaku towarowego zawierającego element słowny „fly.de” - Oddalenie - Podobieństwo oznaczeń - Nazwa zapisana zwykłym pismem w Biuletynie Znaków Towarowych Unii Europejskiej - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd)
      (2019/C 305/18)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnosząca odwołanie: FTI Touristik GmbH (przedstawiciel: A. Parr, Rechtsanwältin)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciele: D. Walicka i D. Botis, pełnomocnicy), Harald Prantner, Daniel Giersch (przedstawiciel: S. Eble, Rechtsanwalt)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  FTI Touristik GmbH pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

                  3)

                  Harald Prantner i Daniel Giersch pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 182 z 28.5.2018.


title: Sprawa C-163/18: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Noord-Nederland — Niderlandy) — HQ, IP, reprezentowany przez przedstawiciela ustawowego HQ, JO/Aegean Airlines SA (Odesłanie prejudycjalne — Transport lotniczy — Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 — Wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów — Odwołanie lotu — Pomoc — Prawo do zwrotu kosztów biletu lotniczego od przewoźnika lotniczego — Artykuł 8 ust. 2 — Impreza turystyczna — Dyrektywa 90/314/EWG — Upadłość organizatora imprezy turystycznej)

text:
               9.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/15

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Noord-Nederland — Niderlandy) — HQ, IP, reprezentowany przez przedstawiciela ustawowego HQ, JO/Aegean Airlines SA
      (Sprawa C-163/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Transport lotniczy - Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 - Wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów - Odwołanie lotu - Pomoc - Prawo do zwrotu kosztów biletu lotniczego od przewoźnika lotniczego - Artykuł 8 ust. 2 - Impreza turystyczna - Dyrektywa 90/314/EWG - Upadłość organizatora imprezy turystycznej)
      (2019/C 305/19)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Rechtbank Noord-Nederland

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: HQ, IP, reprezentowany przez przedstawiciela ustawowego HQ, JO

         Strona pozwana: Aegean Airlines SA

         Sentencja

      Artykuł 8 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91, należy interpretować w ten sposób, że pasażer, który na podstawie dyrektywy Rady 90/314/EWG z dnia 13 czerwca 1990 r. w sprawie zorganizowanych podróży, wakacji i wycieczek może dochodzić od organizatora imprezy turystycznej zwrotu kosztów biletu samolotowego, nie może w związku z tym dochodzić zwrotu kosztów tego biletu na podstawie rzeczonego rozporządzenia od przewoźnika lotniczego, i to również wtedy, gdy ze względów finansowych organizator imprezy turystycznej nie jest w stanie zwrócić tych kosztów oraz gdy nie podjął żadnych środków mających zagwarantować ich zwrot.

         (1)  Dz.U. C 182 z 28.5.2018.


title: Sprawy połączone C-180/18, C-286/18 i C-287/18: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 11 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato — Włochy) — Agrenergy Srl (C-180/18 i C-286/18), Fusignano Due Srl (C-287/18)/Ministero dello Sviluppo Economico (Odesłanie prejudycjalne — Środowisko naturalne — Dyrektywa 2009/28/WE — Artykuł 3 ust. 3 lit. a) — Wspieranie użycia energii ze źródeł odnawialnych — Energia elektryczna ze słonecznych instalacji fotowoltaicznych — Zmiana systemu wsparcia — Zasady pewności prawa oraz ochrony uzasadnionych oczekiwań)

text:
               9.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/16

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 11 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato — Włochy) — Agrenergy Srl (C-180/18 i C-286/18), Fusignano Due Srl (C-287/18)/Ministero dello Sviluppo Economico
      (Sprawy połączone C-180/18, C-286/18 i C-287/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Środowisko naturalne - Dyrektywa 2009/28/WE - Artykuł 3 ust. 3 lit. a) - Wspieranie użycia energii ze źródeł odnawialnych - Energia elektryczna ze słonecznych instalacji fotowoltaicznych - Zmiana systemu wsparcia - Zasady pewności prawa oraz ochrony uzasadnionych oczekiwań)
      (2019/C 305/20)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Agrenergy Srl (C-180/18 i C-286/18), Fusignano Due Srl (C-287/18)

         Strona pozwana: Ministero dello Sviluppo Economico

         Sentencja

      Z zastrzeżeniem ustaleń, których powinien dokonać sąd odsyłający z uwzględnieniem wszystkich istotnych okoliczności, art. 3 ust. 3 lit. a) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych, zmieniającej i w następstwie uchylającej dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/30/WE w związku z zasadami pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, pozwalającemu państwu członkowskiemu przewidzieć zmniejszenie, a nawet zniesienie ustalonych wcześniej taryf stymulujących za energię ze słonecznych instalacji fotowoltaicznych.

         (1)  Dz.U. C 182 z 28.5.2018.

         Dz.U. C 249 z 16.7.2018.


title: Sprawa C-210/18: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 10 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Schienen-Control Kommission — Austria) — WESTbahn Management GmbH/ÖBB-Infrastruktur AG (Odesłanie prejudycjalne — Transport — Jednolity europejski obszar kolejowy — Dyrektywa 2012/34/UE — Artykuł 3 — Pojęcie „infrastruktury kolejowej” — Załącznik II — Świadczenia minimalne — Włączenie użytkowania peronów pasażerskich)

text:
               9.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/17

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 10 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Schienen-Control Kommission — Austria) — WESTbahn Management GmbH/ÖBB-Infrastruktur AG
      (Sprawa C-210/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Transport - Jednolity europejski obszar kolejowy - Dyrektywa 2012/34/UE - Artykuł 3 - Pojęcie „infrastruktury kolejowej” - Załącznik II - Świadczenia minimalne - Włączenie użytkowania peronów pasażerskich)
      (2019/C 305/21)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Schienen-Control Kommission

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: WESTbahn Management GmbH

         Strona pozwana: ÖBB-Infrastruktur AG

         Sentencja

      Załącznik II do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/34/UE z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie utworzenia jednolitego europejskiego obszaru kolejowego należy interpretować w ten sposób, że „perony pasażerskie”, o których mowa w załączniku I do tej dyrektywy, są elementem infrastruktury kolejowej, którego użytkowanie wchodzi w zakres minimalnego pakietu dostępu zgodnie z pkt 1 lit. c) wspomnianego załącznika II.

         (1)  Dz.U. C 231 z 2.7.2018.


title: Sprawa C-242/18: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 3 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varhoven administrativen sad — Bułgaria) — „UniCredit Leasing” EAD/Direktor na Direktsia „Obzhalvane i danachno-osiguritelna praktika” — Sofia pri Tsentralno upravlenie na Natsionalnata agentsia za prihodite (NAP) (Odesłanie prejudycjalne — Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) — Podstawa opodatkowania — Obniżenie — Zasada neutralności podatkowej — Rozwiązanie umowy leasingu z uwagi na niewywiązanie się z płatności rat z tytułu umowy leasingu — Decyzja korygująca — Zakres stosowania — Transakcje podlegające opodatkowaniu — Dostawa towarów dokonywana odpłatnie — Zapłata „odszkodowania” w przypadku rozwiązania umowy przed końcem okresu jej obowiązywania — Właściwość Trybunału)

text:
               9.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/18

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 3 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varhoven administrativen sad — Bułgaria) — „UniCredit Leasing” EAD/Direktor na Direktsia „Obzhalvane i danachno-osiguritelna praktika” — Sofia pri Tsentralno upravlenie na Natsionalnata agentsia za prihodite (NAP)
      (Sprawa C-242/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) - Podstawa opodatkowania - Obniżenie - Zasada neutralności podatkowej - Rozwiązanie umowy leasingu z uwagi na niewywiązanie się z płatności rat z tytułu umowy leasingu - Decyzja korygująca - Zakres stosowania - Transakcje podlegające opodatkowaniu - Dostawa towarów dokonywana odpłatnie - Zapłata „odszkodowania” w przypadku rozwiązania umowy przed końcem okresu jej obowiązywania - Właściwość Trybunału)
      (2019/C 305/22)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Varhoven administrativen sad

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca:„UniCredit Leasing” EAD

         Strona pozwana: Direktor na Direktsia „Obzhalvane i danachno-osiguritelna praktika” — Sofia pri Tsentralno upravlenie na Natsionalnata agentsia za prihodite (NAP)

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 90 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że w przypadku rozwiązania umowy leasingu pozwala on na obniżenie podstawy opodatkowania podatkiem od wartości dodanej obliczonej ryczałtowo w decyzji korygującej w odniesieniu do wszystkich rat z tytułu umowy leasingu należnych za cały okres obowiązywania umowy, nawet jeśli decyzja ta stała się prawomocna i stanowi zatem „trwały akt administracyjny” ustalający, zgodnie z prawem krajowym, zaległość podatkową.

                  2)

                  Artykuł 90 dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym brak zapłaty części rat należnych z tytułu umowy leasingu za okres od dnia zaprzestania płatności do dnia rozwiązania umowy, które to rozwiązanie nie ma mocy wstecznej, z jednej strony, oraz brak zapłaty odszkodowania należnego w przypadku przedterminowego rozwiązania umowy, odpowiadającego sumie wszystkich niezapłaconych rat z tytułu umowy leasingu do końca okresu obowiązywania tej umowy, z drugiej strony, stanowią przypadki niewywiązania się z płatności, które mogą być objęte odstępstwem od obowiązku obniżenia podstawy opodatkowania podatkiem od wartości dodanej, przewidzianego w ust. 2 tego artykułu, chyba że podatnik wykaże uzasadnione prawdopodobieństwo, iż dług nie zostanie uregulowany, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.

         (1)  Dz.U. C 211 z 18.6.2018.


title: Sprawa C-249/18: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 10 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Staatssecretaris van Financiën/CEVA Freight Holland BV (Odesłanie prejudycjalne — Kodeks celny — Zgłoszenie celne — Błędne wskazanie podpozycji nomenklatury scalonej — Decyzja określająca wysokość należności celnych — Artykuł 78 kodeksu celnego — Rewizja zgłoszenia — Zmiana wartości transakcyjnej — Artykuł 221 kodeksu celnego — Termin przedawnienia prawa do pokrycia długu celnego — Przerwanie biegu)

text:
               9.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/19

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 10 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Staatssecretaris van Financiën/CEVA Freight Holland BV
      (Sprawa C-249/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Kodeks celny - Zgłoszenie celne - Błędne wskazanie podpozycji nomenklatury scalonej - Decyzja określająca wysokość należności celnych - Artykuł 78 kodeksu celnego - Rewizja zgłoszenia - Zmiana wartości transakcyjnej - Artykuł 221 kodeksu celnego - Termin przedawnienia prawa do pokrycia długu celnego - Przerwanie biegu)
      (2019/C 305/23)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Hoge Raad der Nederlanden

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Staatssecretaris van Financiën

         Strona przeciwna: CEVA Freight Holland BV

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 78 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem (WE) 2700/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 listopada 2000 r., należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy zgłaszający ma prawo wyboru ceny towarów sprzedanych w celu wywozu na obszar Unii Europejskiej, która może zostać uznana za podstawę oceny do celów określenia ich wartości celnej, a z kontroli po zwolnieniu towarów wynika, iż sporządzone przez niego zgłoszenie celne zawiera błędną klasyfikację celną danych towarów, skutkującą zastosowaniem wyższego cła, na podstawie owego art. 78 może on domagać się rewizji tego zgłoszenia w celu zastąpienia pierwotnie wskazanej ceny niższą ceną transakcyjną dla obniżenia wysokości swojego długu celnego.

                  2)

                  Artykuł 221 ust. 1 i 3 rozporządzenia nr 2913/92, zmienionego rozporządzeniem nr 2700/2000, należy interpretować w ten sposób, że do państw członkowskich należy określenie — przy poszanowaniu zasad skuteczności i równoważności — daty, w której należy dokonać powiadomienia dłużnika o kwocie należności celnych, aby przerwać bieg trzyletniego terminu przedawnienia, po upływie którego dług celny wygasa.

         (1)  Dz.U. C 276 z 6.8.2018.


title: Sprawa C-304/18: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 11 lipca 2019 r. — Komisja Europejska/Republika Włoska (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Środki własne — Należności celne — Ustalenie długu celnego — Wpis w odrębnych rachunkach — Obowiązek udostępnienia środków własnych Unii — Procedura odzyskiwania wszczęta z opóźnieniem — Odsetki za opóźnienie)

text:
               9.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/20

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 11 lipca 2019 r. — Komisja Europejska/Republika Włoska
      (Sprawa C-304/18) (1)

      (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Środki własne - Należności celne - Ustalenie długu celnego - Wpis w odrębnych rachunkach - Obowiązek udostępnienia środków własnych Unii - Procedura odzyskiwania wszczęta z opóźnieniem - Odsetki za opóźnienie)
      (2019/C 305/25)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo Z. Malůšková, M. Owsiany-Hornung i F. Tomat, następnie Z. Malůšková i F. Tomat, pełnomocnicy)

         Strona przeciwna: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, wspierana przez G. Albenzia, avvocato dello Stato)

         Sentencja

                  1)

                  Odmawiając udostępnienia tradycyjnych zasobów własnych w wysokości 2 120 309,50 EUR wskazanych w powiadomieniu o odpisie IT(07)08 917, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej zgodnie z art. 8 decyzji Rady 94/728/WE Euratom z dnia 31 października 1994 r. w sprawie systemu zasobów własnych Wspólnot Europejskich, art. 8 decyzji Rady 2000/597/WE Euratom z dnia 29 września 2000 r. w sprawie systemu zasobów własnych Wspólnot Europejskich, art. 8 decyzji Rady 2007/436/WE Euratom z dnia 7 czerwca 2007 r. w sprawie systemu zasobów własnych Wspólnot Europejskich i art. 8 decyzji Rady 2014/335/UE Euratom z dnia 26 maja 2014 r. w sprawie systemu zasobów własnych Unii Europejskiej, a także art. 10, 11 i 17 rozporządzenia Rady (EWG, Euratom) nr 1552/89 z dnia 29 maja 1989 r., w sprawie stosowania decyzji 88/376/EWG, Euratom w sprawie systemu zasobów własnych Wspólnoty, art. 10, 11 i 17 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r. wykonującego decyzję 94/728, oraz art. 10, 12 i 13 rozporządzenia Rady (UE, Euratom) nr 609/2014 z dnia 26 maja 2014 r. w sprawie metod i procedury udostępniania tradycyjnych zasobów własnych, zasobów własnych opartych na VAT i zasobów własnych opartych na DNB oraz w sprawie środków w celu zaspokojenia potrzeb gotówkowych.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Republika Włoska pokrywa własne koszty oraz cztery piąte kosztów poniesionych przez Komisję Europejską

                  4)

                  Komisja Europejska pokrywa jedną piątą własnych kosztów.

         (1)  Dz.U. C 221 z 25.6.2018.


title: Sprawa C-316/18: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 3 lipca 2019 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) — Zjednoczone Królestwo] — Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs/The Chancellor, Masters and Scholars of the University of Cambridge (Odesłanie prejudycjalne — Podatek od wartości dodanej (VAT) — Odliczenie podatku naliczonego — Koszty zarządzania funduszem dotacyjnym dokonującym inwestycji w celu pokrycia kosztów ogółu transakcji objętych podatkiem należnym dokonanych przez podatnika — Koszty ogólne)

text:
               9.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/21

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 3 lipca 2019 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) — Zjednoczone Królestwo] — Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs/The Chancellor, Masters and Scholars of the University of Cambridge
      (Sprawa C-316/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Odliczenie podatku naliczonego - Koszty zarządzania funduszem dotacyjnym dokonującym inwestycji w celu pokrycia kosztów ogółu transakcji objętych podatkiem należnym dokonanych przez podatnika - Koszty ogólne)
      (2019/C 305/26)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs

         Strona przeciwna: The Chancellor, Masters and Scholars of the University of Cambridge

         Sentencja

      Artykuł 168 lit. a) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że podatnik wykonujący zarówno działalność opodatkowaną podatkiem od wartości dodanej, jak i działalność zwolnioną z tego podatku, który otrzymane darowizny i dotacje inwestuje w fundusz i który wykorzystuje dochody pochodzące z tego funduszu na pokrycie kosztów ogółu takiej działalności, nie jest uprawniony do odliczenia, z tytułu kosztów ogólnych, podatku od wartości dodanej naliczonego i związanego z kosztami takich inwestycji.

         (1)  Dz.U. C 249 z 16.7.2018.


title: Sprawa C-345/18 P: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 10 lipca 2019 r. — Caviro Distillerie Srl, Distillerie Bonollo SpA, Distillerie Mazzari SpA, Industria Chimica Valenzana (ICV) SpA/Komisja Europejska (Odwołanie — Polityka handlowa — Dumping — Decyzja wykonawcza (UE) 2016/176 — Przywóz kwasu winowego pochodzącego z Chin i produkowanego przez Hangzhou Bioking Biochemical Engineering Co. Ltd — Rozporządzenie (WE) nr 1225/2009 — Artykuł 3 ust. 2, 3 i 5 — Brak istotnej szkody — Oczywisty błąd w ocenie — Ustalenie szkody — Ocena wszystkich istotnych czynników ekonomicznych i wskaźników oddziałujących na stan przemysłu Unii Europejskiej — Udział w rynku)

text:
               9.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/22

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 10 lipca 2019 r. — Caviro Distillerie Srl, Distillerie Bonollo SpA, Distillerie Mazzari SpA, Industria Chimica Valenzana (ICV) SpA/Komisja Europejska
      (Sprawa C-345/18 P) (1)

      (Odwołanie - Polityka handlowa - Dumping - Decyzja wykonawcza (UE) 2016/176 - Przywóz kwasu winowego pochodzącego z Chin i produkowanego przez Hangzhou Bioking Biochemical Engineering Co. Ltd - Rozporządzenie (WE) nr 1225/2009 - Artykuł 3 ust. 2, 3 i 5 - Brak istotnej szkody - Oczywisty błąd w ocenie - Ustalenie szkody - Ocena wszystkich istotnych czynników ekonomicznych i wskaźników oddziałujących na stan przemysłu Unii Europejskiej - Udział w rynku)
      (2019/C 305/27)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Caviro Distillerie Srl, Distillerie Bonollo SpA, Distillerie Mazzari SpA i Industria Chimica Valenzana (ICV) SpA (przedstawiciel: R. MacLean, Solicitor)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: J.F. Brakeland i A. Demeneix, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Caviro Distillerie Srl, Distillerie Bonollo SpA, Distillerie Mazzari SpA i Industria Chimica Valenzana (ICV) SpA zostają obciążone kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 259 z 23.7.2018.


title: C-387/18: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 3 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie — Polska) — Delfarma Sp. z o.o./Prezes Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych (Odesłanie prejudycjalne — Artykuły 34 i 36 TFUE — Swobodny przepływ towarów — Środki o skutku równoważnym z ograniczeniami ilościowymi — Ochrona zdrowia i życia ludzi — Przywóz równoległy produktów leczniczych — Referencyjne produkty lecznicze i generyczne produkty lecznicze — Warunek, wedle którego zarówno przywożony produkt leczniczy, jak i produkt leczniczy będący przedmiotem pozwolenia na dopuszczenie do obrotu w państwie członkowskim przywozu powinny być albo oba referencyjnymi produktami leczniczymi, albo oba generycznymi produktami leczniczymi)

text:
               9.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/23

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 3 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie — Polska) — Delfarma Sp. z o.o./Prezes Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych
      (C-387/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuły 34 i 36 TFUE - Swobodny przepływ towarów - Środki o skutku równoważnym z ograniczeniami ilościowymi - Ochrona zdrowia i życia ludzi - Przywóz równoległy produktów leczniczych - Referencyjne produkty lecznicze i generyczne produkty lecznicze - Warunek, wedle którego zarówno przywożony produkt leczniczy, jak i produkt leczniczy będący przedmiotem pozwolenia na dopuszczenie do obrotu w państwie członkowskim przywozu powinny być albo oba referencyjnymi produktami leczniczymi, albo oba generycznymi produktami leczniczymi)
      (2019/C 305/28)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Delfarma Sp. z o.o.

         Strona pozwana: Prezes Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych

         Sentencja

      Artykuły 34 i 36 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego takim jak przepisy rozpatrywane w postępowaniu głównym, które wymagają dla wydania pozwolenia na przywóz równoległy produktu leczniczego, aby ów produkt leczniczy i produkt leczniczy będący przedmiotem pozwolenia na dopuszczenie do obrotu w tym państwie członkowskim były oba referencyjnymi produktami leczniczymi lub oba generycznymi produktami leczniczymi, i które w konsekwencji zakazują wydania jakiegokolwiek pozwolenia na przywóz równoległy produktu leczniczego, jeżeli jest on generycznym produktem leczniczym, gdy produkt leczniczy dopuszczony już do obrotu w tym państwie członkowskim jest produktem referencyjnym.

         (1)  Dz.U. C 294 z 20.8.2018.


title: Sprawa C-410/18: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 10 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif — Luksemburg) — Nicolas Aubriet/Ministre de l’Enseignement supérieur et de la Recherche (Odesłanie prejudycjalne — Swobodny przepływ osób — Równość traktowania — Przywileje socjalne — Rozporządzenie (UE) nr 492/2011 — Artykuł 7 ust. 2 — Pomoc finansowa na naukę w szkole wyższej — Studenci niebędący rezydentami — Warunek związany z okresem przepracowanym przez ich rodziców na terytorium krajowym — Minimalny pięcioletni okres — Siedmioletni okres odniesienia — Sposób obliczania okresu odniesienia — Data złożenia wniosku o pomoc finansową — Dyskryminacja pośrednia — Względy uzasadniające — Proporcjonalność)

text:
               9.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/23

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 10 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif — Luksemburg) — Nicolas Aubriet/Ministre de l’Enseignement supérieur et de la Recherche
      (Sprawa C-410/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Swobodny przepływ osób - Równość traktowania - Przywileje socjalne - Rozporządzenie (UE) nr 492/2011 - Artykuł 7 ust. 2 - Pomoc finansowa na naukę w szkole wyższej - Studenci niebędący rezydentami - Warunek związany z okresem przepracowanym przez ich rodziców na terytorium krajowym - Minimalny pięcioletni okres - Siedmioletni okres odniesienia - Sposób obliczania okresu odniesienia - Data złożenia wniosku o pomoc finansową - Dyskryminacja pośrednia - Względy uzasadniające - Proporcjonalność)
      (2019/C 305/29)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Tribunal administratif

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Nicolas Aubriet

         Strona pozwana: Ministre de l’Enseignement supérieur et de la Recherche

         Sentencja

      Wykładni art. 45 TFUE i art. 7 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 492/2011 z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Unii należy dokonywać w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego, takim jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które uzależniają przyznanie pomocy finansowej na naukę w szkole wyższej studentom niebędącym rezydentami od spełnienia warunku, że w dniu złożenia wniosku o pomoc finansową jedno z rodziców studenta wykonywało pracę najemną lub prowadziło działalność na własny rachunek w tym państwie członkowskim przez okres co najmniej pięciu lat w trakcie siedmioletniego okresu odniesienia, liczonego wstecz od daty złożenia wspomnianego wniosku o pomoc finansową, w zakresie, w jakim przepisy te nie pozwalają wystarczająco szeroko uchwycić istnienia potencjalnego dostatecznego powiązania z rynkiem pracy tego państwa członkowskiego.

         (1)  Dz.U. C 301 z 27.8.2018.


title: Sprawa C-416/18 P: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 11 lipca 2019 r. — Mykola Yanovych Azarov/Rada Unii Europejskiej (Odwołanie — Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie — Zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych — Wykaz osób, podmiotów i organów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych — Pozostawienie nazwiska skarżącego — Decyzja organu państwa trzeciego — Obowiązek Rady zbadania, czy decyzja ta została podjęta z poszanowaniem prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej)

text:
               9.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/24

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 11 lipca 2019 r. — Mykola Yanovych Azarov/Rada Unii Europejskiej
      (Sprawa C-416/18 P) (1)

      (Odwołanie - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie - Zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Wykaz osób, podmiotów i organów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Pozostawienie nazwiska skarżącego - Decyzja organu państwa trzeciego - Obowiązek Rady zbadania, czy decyzja ta została podjęta z poszanowaniem prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej)
      (2019/C 305/30)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Mykola Yanovych Azarov (przedstawiciele: A. Egger i G. Lansky, Rechtsanwälte)

         Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.-P. Hix i J. Bauerschmidt, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 26 kwietnia 2018 r., Azarov/Rada (T-190/16, niepublikowany, EU:T:2018:232), zostaje uchylony

                  2)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Rady (WPZiB) 2016/318 z dnia 4 marca 2016 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2016/311 z dnia 4 marca 2016 r. wykonującego rozporządzenie (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie w zakresie, w jakim dotyczą one Mykoly Yanovycha Azarova.

                  3)

                  Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona zarówno postępowania w pierwszej instancji, jak i postępowania odwoławczego.

         (1)  Dz.U. C 301 z 27.8.2018.


title: Sprawa C-434/18: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 11 lipca 2019 r. — Komisja Europejska/Republika Włoska (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2011/70/Euratom — Odpowiedzialne i bezpieczne gospodarowanie wypalonym paliwem jądrowym i odpadami promieniotwórczymi — Program krajowy — Obowiązek zgłoszenia Komisji Europejskiej)

text:
               9.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/25

      Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 11 lipca 2019 r. — Komisja Europejska/Republika Włoska
      (Sprawa C-434/18) (1)

      (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2011/70/Euratom - Odpowiedzialne i bezpieczne gospodarowanie wypalonym paliwem jądrowym i odpadami promieniotwórczymi - Program krajowy - Obowiązek zgłoszenia Komisji Europejskiej)
      (2019/C 305/31)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo G. Gattinara i M. Patakia, następnie G. Gattinara i R. Tricot, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, wspierana przez G. Palatiella, avvocato dello Stato)

         Sentencja

                  1)

                  Nie zgłaszając Komisji Europejskiej programu krajowego dotyczącego realizacji polityki w dziedzinie gospodarowania wypalonym paliwem jądrowym i odpadami promieniotwórczymi, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie art 15 ust. 4 w związku z art. 13 ust. 1 dyrektywy Rady 2011/70/Euratom z dnia 19 lipca 2011 r. ustanawiającej ramy wspólnotowe w zakresie odpowiedzialnego i bezpiecznego gospodarowania wypalonym paliwem jądrowym i odpadami promieniotwórczymi.

                  2)

                  Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 285 z 13.8.2018.


title: Sprawa C-502/18: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 11 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Městský soud v Praze — Republika Czeska) — CS i in./České aerolinie a.s. (Odesłanie prejudycjalne — Transport — Wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów — Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 — Artykuł 5 ust. 1 lit. c) — Artykuł 7 ust. 1 — Prawo do odszkodowania — Lot łączony — Lot składający się z dwóch lotów obsługiwanych przez różnych przewoźników lotniczych — Duże opóźnienie w ramach drugiego lotu, którego miejsca odlotu i przylotu znajdowały się poza Unią Europejską i który był obsługiwany przez przewoźnika mającego siedzibę w państwie trzecim)

text:
               9.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/26

      Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 11 lipca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Městský soud v Praze — Republika Czeska) — CS i in./České aerolinie a.s.
      (Sprawa C-502/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Transport - Wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów - Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 - Artykuł 5 ust. 1 lit. c) - Artykuł 7 ust. 1 - Prawo do odszkodowania - Lot łączony - Lot składający się z dwóch lotów obsługiwanych przez różnych przewoźników lotniczych - Duże opóźnienie w ramach drugiego lotu, którego miejsca odlotu i przylotu znajdowały się poza Unią Europejską i który był obsługiwany przez przewoźnika mającego siedzibę w państwie trzecim)
      (2019/C 305/32)
      Język postępowania: czeski

         Sąd odsyłający

      Městský soud v Praze

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: CS, DR, EQ, FP, GO, HN, IM, JL, KK, LJ, MI

         Strona pozwana: České aerolinie a.s.

         Sentencja

      Artykuł 5 ust. 1 lit. c) i art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91, w związku z art. 3 ust. 5 tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że w ramach lotu łączonego, składającego się z dwóch lotów i będącego przedmiotem jednej rezerwacji, rozpoczynającego się z lotniska znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego i kończącego się na lotnisku znajdującym się w państwie trzecim z przesiadką na lotnisku w innym państwie trzecim, pasażer, który przyleciał do miejsca docelowego z opóźnieniem wynoszącym trzy godziny lub więcej, wynikającym z drugiego lotu obsługiwanego — w ramach umowy o wspólnej obsłudze połączeń — przez przewoźnika mającego siedzibę w państwie trzecim, może wytoczyć powództwo o odszkodowanie na podstawie tego rozporządzenia przeciwko wspólnotowemu przewoźnikowi, który realizował pierwszy lot.

         (1)  Dz.U. C 341 z 24.9.2018.


title: Sprawa C-485/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský súd v Prešove (Słowacja) w dniu 25 czerwca 2019 r. — LH/PROFI CREDIT Slovakia, s.r.o.

text:
               9.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/26

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský súd v Prešove (Słowacja) w dniu 25 czerwca 2019 r. — LH/PROFI CREDIT Slovakia, s.r.o.
      (Sprawa C-485/19)
      (2019/C 305/33)
      Język postępowania: słowacki

         Sąd odsyłający

      Krajský súd v Prešove

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: LH

         Strona pozwana: PROFI CREDIT Slovakia, s.r.o.

         Pytania prejudycjalne

                  A

                              1)

                              Czy art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwany dalej „art. 47 karty”) i dorozumiane prawo konsumenta do skutecznego środka ochrony prawnej należy interpretować w ten sposób, że jest z nimi sprzeczny przepis § 107 ust. 2 Občianský zákonník [słowackiego kodeksu cywilnego] dotyczący przedawnienia prawa konsumenta w obiektywnym terminie trzech lat, zgodnie z którym prawo konsumenta do zwrotu świadczenia wynikającego z nieuczciwego warunku umownego ulega przedawnieniu także wtedy, gdy sam konsument nie jest w stanie dokonać oceny nieuczciwego warunku umownego, a termin przedawnienia upływa również w sytuacji, gdy konsument nie był świadomy nieuczciwego charakteru warunku umownego?

                              2)

                              Jeżeli przepis regulujący przedawnienie prawa konsumenta w obiektywnym terminie trzech lat, pomimo braku świadomości konsumenta, jest zgodny z art. 47 karty i zasadą skuteczności, sąd odsyłający zwraca się w takim przypadku z pytaniem:
                              Czy z art. 47 karty i zasadą skuteczności sprzeczna jest taka praktyka krajowa, zgodnie z którą na konsumencie spoczywa ciężar udowodnienia przed sądem, że osoby działające w imieniu kredytodawcy miały świadomość, iż kredytodawca narusza prawa konsumenta, w danym wypadku świadomość, że nie wskazując rzeczywistej rocznej stopy oprocentowania (RRSO) kredytodawca narusza przepis prawa, oraz świadomość, że w takim wypadku kredyt jest nieoprocentowany, a poprzez pobranie odsetek kredytodawca uzyskał bezpodstawne wzbogacenie?

                              3)

                              W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie w części A pkt 2, względem których osób spośród członków zarządu, wspólników lub przedstawicieli handlowych kredytodawcy konsument powinien wykazać świadomość, o której mowa w pytaniu w części A pkt 2?

                              4)

                              Jeżeli odpowiedź na pytanie w części A pkt 2 jest przecząca, jaki stopień wiedzy jest wystarczający do osiągnięcia celu, a mianowicie wykazania przez dostawcę zamiaru naruszenia właściwych przepisów dotyczących rynku finansowego?

                  B

                              1)

                              Czy skutki dyrektyw i orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w tym zakresie, takie jak Rasmussen, C-441/14, EU:C:2016:278; Pfeiffer, od C-397/01 do C-403/01, EU:C:2004:584, pkt 113, 114; Kücükdeveci, C-555/07, EU:C:2010:21, pkt 48; Impact, C-268/06, EU:C:2008:223, pkt 100; Dominguez, C-282/10, pkt 25, 27, oraz Association de médiation sociale, C-176/12, EU:C:2014:2, pkt 38, sprzeciwiają się takiej praktyce krajowej, na podstawie której sąd krajowy doszedł do wniosku dotyczącego wykładni zgodnej z prawem Unii bez stosowania metod wykładni i bez należytego uzasadnienia?

                              2)

                              Jeżeli po zastosowaniu metod wykładni, w tym w szczególności wykładni celowościowej, autentycznej, historycznej, systematycznej, logicznej (metoda a contrario, metoda reductio ad absurdum) i po zastosowaniu krajowego porządku prawnego jako całości, dla osiągnięcia celu w art. 10 ust. 2 lit. h) i i) dyrektywy 2008/48 (1) (zwanej dalej „dyrektywą”), sąd dojdzie do wniosku, że wykładnia zgodna z prawem Unii prowadzi do sytuacji contra legem, czy jest wówczas możliwe — na przykład porównując stosunki w przypadku dyskryminacji lub ochrony zatrudnionych — przyznanie skutku bezpośredniego wskazanemu przepisowi dyrektywy, w celu ochrony przedsiębiorców względem konsumentów w stosunkach kredytowych, a niestosowanie przepisu prawa niezgodnego z prawem Unii?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylająca dyrektywę Rady 87/102/EWG (Dz.U. 2008, L 133, s. 66).


title: Sprawa C-573/19: Skarga wniesiona w dniu 26 lipca 2019 r. — Komisja Europejska/Republika Włoska

text:
               9.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/29

      Skarga wniesiona w dniu 26 lipca 2019 r. — Komisja Europejska/Republika Włoska
      (Sprawa C-573/19)
      (2019/C 305/36)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Gattinara, E. Manhaeve, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Republika Włoska

         Żądania strony skarżącej

      Strona skarżąca wnosi do Trybunału o stwierdzenie, że

                  1)

                  ze względu na systematyczne i ciągłe nieprzestrzeganie dopuszczalnych rocznych wartości stężenia NO2

                              —

                              począwszy od 2010 r. i w sposób nieprzerwany w strefach IT0118 (aglomeracja Turynu), IT0306 (aglomeracja Mediolanu), IT0307 (aglomeracja Bergamo), IT0308 (aglomeracja Brescii), IT0309 (strefa A — nizina o wysokim stopniu urbanizacji), IT0906 (aglomeracja Florencji), IT0711 (gmina Genua), IT1215 (aglomeracja Rzymu);

                              —

                              od 2010 do 2012 r., a następnie, począwszy od 2014 r. i w sposób nieprzerwany, w strefach IT1912 (aglomeracja Katanii) i IT1914 (strefy przemysłowe),

                        które to nieprzestrzeganie utrzymuje się do dziś dnia, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniu nałożonemu na nią w czytanych łącznie przepisach art. 13 i załącznika XI do dyrektywy 2008/50/WE w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy (1);

                  2)

                  nie przyjmując, począwszy od dnia 11 czerwca 2010 r., środków odpowiednich do tego, aby zapewnić przestrzeganie dopuszczalnych dla NO2 wartości we wskazanych w pkt 1 strefach, Republika Włoska uchybiła, również w systematyczny i ciągły sposób, zobowiązaniom nałożonym na nią w art. 23 ust. 1 dyrektywy 2008/50 jako takim oraz w związku z załącznikiem XV pkt A tej dyrektywy, które to uchybienie utrzymuje się do dziś dnia;

                  3)

                  obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

            W pierwszym zarzucie swej skargi
          Komisja twierdzi, że uzyskane przez nią dane dotyczące stężenia NO2 w powietrzu świadczą o systematycznym i ciągłym naruszaniu czytanych łącznie przepisów art. 13 i załącznika XI do dyrektywy 2008/50/WE. Zgodnie z tymi przepisami, czytanymi łącznie, poziom stężenia tych substancji nie może przekraczać pewnych dopuszczalnych rocznych wartości stężeń. Na niektórych obszarach te wartości są nieprzerwanie przekraczane od ponad dziesięciu lat.

            W drugim zarzucie swej skargi
          Komisja twierdzi, że Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom nałożonym na nią w art. 23 ust. 1 dyrektywy 2008/50 jako takim oraz w związku z załącznikiem XV pkt A tej dyrektywy. Po pierwsze, plany ochrony powietrza, które zostały przyjęte po przekroczeniu dopuszczalnych wartości stężeń NO2, nie umożliwiają ani przestrzegania tych wartości, ani ograniczenia ich przekraczania w możliwie najkrótszym okresie. Po drugie, wiele z tych planów nie zawiera wymaganych w załączniku XV pkt A dyrektywy informacji, których to wskazanie jest obowiązkowe w rozumieniu art. 23 ust. 1 akapit trzeci tej dyrektywy.

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/50/WE z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy (Dz.U. 2008, L 152, s. 1).


title: Sprawa T-94/15: Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2019 r. — Binca Seafoods/Komisja (Produkcja i etykietowanie produktów ekologicznych — Rozporządzenie (WE) nr 834/2007 — Zmiany rozporządzenia (WE) nr 889/2008 — Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 1358/2014 — Zakaz stosowania hormonów — Nieprzedłużenie przewidzianego w art. 95 ust. 11 rozporządzenia nr 889/2008 okresu przejściowego dotyczącego zwierząt akwakultury — Metody reprodukcji — Wyjątkowe zezwolenie na pozyskiwanie młodych dziko żyjących osobników na potrzeby odchowu — Równość traktowania)

text:
               9.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/31

      Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2019 r. — Binca Seafoods/Komisja
      (Sprawa T-94/15) (1)

      (Produkcja i etykietowanie produktów ekologicznych - Rozporządzenie (WE) nr 834/2007 - Zmiany rozporządzenia (WE) nr 889/2008 - Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 1358/2014 - Zakaz stosowania hormonów - Nieprzedłużenie przewidzianego w art. 95 ust. 11 rozporządzenia nr 889/2008 okresu przejściowego dotyczącego zwierząt akwakultury - Metody reprodukcji - Wyjątkowe zezwolenie na pozyskiwanie młodych dziko żyjących osobników na potrzeby odchowu - Równość traktowania)
      (2019/C 305/37)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Binca Seafoods GmbH (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat H. Schmidt)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Lewis, G. von Rintelen i K. Walkerová, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 1358/2014 z dnia 18 grudnia 2014 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 889/2008 ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 w odniesieniu do pochodzenia zwierząt akwakultury ekologicznej, praktyk gospodarskich w sektorze akwakultury, paszy dla zwierząt i produktów akwakultury ekologicznej oraz substancji dopuszczonych do stosowania w akwakulturze ekologicznej (Dz.U. 2014, L 365, s. 97).

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Binca Seafoods GmbH zostaje obciążona kosztami postępowań przed Sądem i Trybunałem

         (1)  Dz.U. C 155 z 11.5.2015.


title: Sprawa T-582/15: Wyrok Sądu z dnia 11 lipca 2019 r. — Silver Plastics i Johannes Reifenhäuser/Komisja (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyk — Rynek opakowań spożywczych do sprzedaży detalicznej — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE — Dowód uczestnictwa w kartelu — Jednolite i ciągłe naruszenie — Zasada równości broni — Prawo do „konfrontacji” — Komunikat w sprawie współpracy — Znaczna wartość dodana — Możliwość przypisania noszącego znamiona naruszenia zachowania — Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien z 2006 r. — Równość traktowania — Górna granica grzywny)

text:
               9.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/32

      Wyrok Sądu z dnia 11 lipca 2019 r. — Silver Plastics i Johannes Reifenhäuser/Komisja
      (Sprawa T-582/15) (1)

      (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyk - Rynek opakowań spożywczych do sprzedaży detalicznej - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE - Dowód uczestnictwa w kartelu - Jednolite i ciągłe naruszenie - Zasada równości broni - Prawo do „konfrontacji” - Komunikat w sprawie współpracy - Znaczna wartość dodana - Możliwość przypisania noszącego znamiona naruszenia zachowania - Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien z 2006 r. - Równość traktowania - Górna granica grzywny)
      (2019/C 305/38)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Silver Plastics GmbH & Co. KG (Troisdorf, Niemcy) i Johannes Reifenhäuser Holding GmbH & Co. KG (Troisdorf) (przedstawiciele: M. Wirtz, S. Möller i W. Carstensen, Rechtsanwälte)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Biolan, G. Meessen, I. Zaloguin i L. Wildpanner, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie główne częściowego stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2015)4336 final z dnia 24 czerwca 2015 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 TFUE oraz art. 53 Porozumienia EOG (Sprawa AT.39563 — Opakowania spożywcze do sprzedaży detalicznej) oraz, tytułem żądania ewentualnego, obniżenie grzywny nałożonej solidarnie na skarżące.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Silver Plastics GmbH & Co. KG i Johannes Reifenhäuser Holding GmbH & Co. KG zostają obciążone kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 16 z 18.1.2016.


title: Sprawa C-150/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy w Koszalinie (Polska) w dniu 21 lutego 2019 r. — V.C. Sp. z o.o. przeciwko P.K.

text:
               23.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/23

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy w Koszalinie (Polska) w dniu 21 lutego 2019 r. — V.C. Sp. z o.o. przeciwko P.K.
      (Sprawa C-150/19)
      (2019/C 319/25)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Rejonowy w Koszalinie

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: V.C. Sp. z o.o.

         Strona pozwana: P.K.
      Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej postanowieniem z dnia 4 czerwca 2019 r. postanowił, że sprawa C-150/19 zostaje wykreślona z rejestru Trybunału.


title: Sprawa C-519/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Warszawie (Polska) w dniu 9 lipca 2019 r. – Passenger Rights spółka akcyjna w Warszawie przeciwko Ryanair DAC w Dublinie (Irlandia)

text:
               7.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 337/7

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Warszawie (Polska) w dniu 9 lipca 2019 r. – Passenger Rights spółka akcyjna w Warszawie przeciwko Ryanair DAC w Dublinie (Irlandia)
      (Sprawa C-519/19)
      (2019/C 337/08)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Okręgowy w Warszawie

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Passenger Rights SA

         Strona pozwana: Ryanair DAC w Dublinie (Irlandia)

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 2 b), 3 ust. 1,2 i 6 ust. l Dyrektywy 93/13 EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (1) i art. 25 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr. 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (2)– w zakresie badania ważności umowy o jurysdykcję należy tak interpretować, że na brak indywidualnego negocjowania warunków umowy i nieuczciwe postanowienia umowne wynikające z umowy prorogacyjnej dotyczącej jurysdykcji może się powoływać także końcowy nabywca wierzytelności nabytej w drodze cesji od konsumenta, który sam jednak statusu konsumenta nie posiada?

         (1)  Dz.U.1993, L 95, s. 29 Polskie wydanie specjalne: Rozdział 15 Tom 002 P. 288 - 293

         (2)  Dz.U.2012, L 351, s. 1


title: Sprawa C-638/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 18 czerwca 2019 r. w sprawie T-624/15, European Food i in./Komisja, wniesione w dniu 27 sierpnia 2019 r. przez Komisję Europejską

text:
               14.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 348/14

      Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 18 czerwca 2019 r. w sprawie T-624/15, European Food i in./Komisja, wniesione w dniu 27 sierpnia 2019 r. przez Komisję Europejską
      (Sprawa C-638/19 P)
      (2019/C 348/15)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Maxian Rusche, Agent, P.J. Loewenthal, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: European Food SA, Starmill SRL, Multipack SRL,Scandic Distilleries SA, Ioan Micula, Viorel Micula, European Drinks SA, Rieni Drinks SA, Transilvania General Import-Export SRL, West Leasing International SRL, Królestwo Hiszpanii i Węgry

         Żądania wnoszącej odwołanie

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu (druga izba w składzie powiększonym) z dnia 18 czerwca 2019 r. w sprawach połączonych T-624/15, T-694/15 i T-704/15, European Food i in./Komisja (1);

                  —

                  oddalenie części pierwszej zarzutu pierwszego i części pierwszej zarzutu drugiego podniesionych w sprawieT-704/15;

                  —

                  oddalenie części pierwszej i drugiej zarzutu drugiego podniesionego w sprawach T-624/15 i T-694/15;

                  —

                  przekazanie spraw połączonych T-624/15, T-694/15 i T-704/15 Sądowi do ponownego rozpoznania w celu zbadania zarzutów, które nie zostały jeszcze rozpatrzone;

                  —

                  orzeczenie, że rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

         Zarzuty i główne argumenty

      W zarzucie pierwszym odwołania Komisja podnosi, że Sąd naruszył prawo poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 108 TFUE lub rozdziału 2 załącznika V do aktu o przystąpieniu Rumunii (2), a także poprzez błędną prawną kwalifikację okoliczności faktycznych polegającą na stwierdzeniu, że Komisja nie była uprawniona do wydania zaskarżonej decyzji (3).

                  —

                  Tytułem głównym Komisja podnosi, że Sąd niesłusznie stwierdził, iż środkiem, poprzez który Rumunia przyznała pomoc na rzecz braci Miculów, jest uchylnie programu zachęt z dnia 22 lutego 2005 r. W rzeczywistości to wypłacenie przez Rumunię odszkodowania przyznanego z tytułu uchylenia tego programu po przystąpieniu Rumunii do Unii stanowiło przyznanie pomocy na rzecz braci Miculów.

                  —

                  Tytułem ewentualnym Komisja podnosi, że nawet gdyby Sąd słusznie stwierdził, iż środkiem przyznającym pomoc było uchylenie programu zachęt przez Rumunię (quod non), Komisja i tak była uprawniona do wydania zaskarżonej decyzji na mocy załącznika V rozdział 2 aktu o przystąpieniu Rumunii.

            W zarzucie drugim odwołania Komisja podnosi, że Sąd naruszył prawo poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 2 aktu o przystąpieniu Rumunii oraz zasad stosowania prawa Unii ratione temporis lub poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie układu europejskiego z 1995 r. (4) oraz poprzez błędną prawną kwalifikację okoliczności faktycznych, polegająca na stwierdzeniu, że prawo Unii nie na zastosowania do przyznanego odszkodowania.

                  —

                  Tytułem głównym Komisja podnosi, że Sąd niesłusznie stwierdził, iż prawo Unii nie ma zastosowania do przyznanego odszkodowania ze względu na to, że okoliczności faktyczne będące podstawą tego odszkodowania zaistniały przed przystąpieniem. W rzeczywistości to przyznanie odszkodowania stanowi późniejsze skutki sytuacji zaistniałej przed przystąpieniem w rozumieniu zasad dotyczących stosowania prawa Unii ratione temporis.

                  —

                  Tytułem ewentualnym Komisja podnosi, że nawet gdyby Sąd słusznie stwierdził, iż przyznanie odszkodowania nie stanowi późniejszych skutków skutki sytuacji zaistniałej przed przystąpieniem (quod non), prawo Unii i tak miałoby zastosowanie do przyznanego odszkodowania, ponieważ układ europejski z 1995 r., stanowiący część prawa Unii, ma zastosowanie do wszystkich okoliczności faktycznych będących podstawą tego odszkodowania, zaistniałych przed przystąpieniem.

            W zarzucie trzecim odwołania Komisja podnosi, że Sąd naruszył prawo poprzez błędną wykładnię art. 107 ust. 1 TFUE i niewłaściwe zastosowanie art. 64 ust. 1 (iii) układu europejskiego z 1995 r., ponieważ stwierdził, że w zaskarżonej decyzji przyznanie odszkodowania przez trybunał arbitrażowy zostało błędnie zakwalifikowane jako korzyść.

                  —

                  Po pierwsze, Sąd niesłusznie stwierdził, że Komisja nie była uprawniona do wydania zaskarżonej decyzji i że prawo Unii nie ma zastosowania do udzielonej korzyści.

                  —

                  Po drugie, Sąd nie zbadał wszystkich przedstawionych w zaskarżonej decyzji argumentów świadczących o tym, że Rumunia przyznała korzyść na rzecz braci Miculów. Argumenty, które nie zostały zbadane, same w sobie wystarczą, aby uzasadnić istnienie korzyści.

         (1)  EU:T:2019:423

         (2)  Akt dotyczący warunków przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej (Dz.U 2005, L 157, s. 203).

         (3)  Decyzja Komisji (UE) 2015/1470 z dnia 30 marca 201r.5 w sprawie pomocy państwa SA.38517 (2014/C) (ex 2014/NN) wdrożonej przez Rumunię – Orzeczenie arbitrażowe w sprawie Micula przeciwko Rumunii z dnia 11 grudnia 2013 r. (Dz.U. 2015, L 232, s. 43).

         (4)  Układ Europejski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Rumunią, z drugiej strony (Dz.U. 1994, L 357, s. 2).


title: Sprawa T-627/11: Postanowienie Sądu z dnia 25 października 2018 r. – ATMvision / Komisja Pomoc państwa – Niemieckie ustawodawstwo podatkowe dotyczące przenoszenia strat na przyszłe lata podatkowe (Sanierungsklausel) – Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym – Stwierdzenie przez Trybunał nieważności zaskarżonego aktu – Następcza bezprzedmiotowość sporu – Umorzenie postępowania

text:
               4.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/53

      Postanowienie Sądu z dnia 25 października 2018 r. – ATMvision / Komisja
      (Sprawa T-627/11) (1)

      (Pomoc państwa - Niemieckie ustawodawstwo podatkowe dotyczące przenoszenia strat na przyszłe lata podatkowe (Sanierungsklausel) - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym - Stwierdzenie przez Trybunał nieważności zaskarżonego aktu - Następcza bezprzedmiotowość sporu - Umorzenie postępowania)
      (2019/C 44/68)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: ATMvision AG (Salem, Niemcy) przedstawiciele: początkowo adwokaci A. Cordewener, F. Kutt i C. Jehke, następnie F Kutt et C. Jehke)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo R. Lyal, T. Maxian Rusche, M. Adam i M. Noll-Ehlers, następnie R. Lyal, T. Maxian Rusche i M. Noll-Ehlers i w końcu R. Lyal, T. Maxian Rusche i K. Blanck, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający żądania strony skarżącej: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: początkowo T. Henze, K. Petersen i R. Kanitz, następnie T. Henze, R. Kanitz i K. Stranz i w końcu T. Henze, R. Kanitz i S. Eisenberg, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2011/527/UE z dnia 26 stycznia 2011 r. dotyczącej pomocy państwa przyznanej przez Niemcy C 7/2010 (ex CP 250/2009 i NN 5/2010) na podstawie klauzuli restrukturyzacyjnej przewidzianej w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych („KStG, Sanierungsklausel”) (Dz.U. 2011, L 235, s. 26).

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie zostaje umorzone.

                  2)

                  Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez ATMvision AG.

                  3)

                  Republika Federalna Niemiec pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 49 z 18.2.2012.


title: Sprawa C-375/17: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 19 grudnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Stanley International Betting Ltd, Stanleybet Malta Ltd / Ministero dell'Economia e delle Finanze, Agenzia delle Dogane e dei Monopoli Odesłanie prejudycjalne – Artykuły 49 i 56 TFUE – Swoboda przedsiębiorczości i swoboda świadczenia usług – Gry losowe – Wyłączna koncesja na zarządzanie usługami zautomatyzowanej gry w lotto i prowadzenie innych gier liczbowych o stałych stawkach – Ograniczenie – Nadrzędne względy interesu ogólnego – Proporcjonalność

text:
               18.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/9

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 19 grudnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Stanley International Betting Ltd, Stanleybet Malta Ltd / Ministero dell'Economia e delle Finanze, Agenzia delle Dogane e dei Monopoli
      (Sprawa C-375/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuły 49 i 56 TFUE - Swoboda przedsiębiorczości i swoboda świadczenia usług - Gry losowe - Wyłączna koncesja na zarządzanie usługami zautomatyzowanej gry w lotto i prowadzenie innych gier liczbowych o stałych stawkach - Ograniczenie - Nadrzędne względy interesu ogólnego - Proporcjonalność)
      (2019/C 65/10)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Stanley International Betting Ltd, Stanleybet Malta Ltd

         Strona przeciwna: Ministero dell'Economia e delle Finanze, Agenzia delle Dogane e dei Monopoli

         przy udziale: Lottomatica SpA, Lottoitalia Srl

         Sentencja

                  1)

                  Artykuły 49 i 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniom krajowym takim jak będące przedmiotem postępowania głównego, które przewidują w odniesieniu do koncesji na zarządzanie usługami zautomatyzowanej gry w lotto i prowadzenie innych gier liczbowych o stałych stawkach model koncesji na wyłączność, w odróżnieniu od innych gier, zakładów bukmacherskich i zakładów wzajemnych, do których zastosowanie znajduje model obejmujący wielu koncesjonariuszy, o ile sąd krajowy stwierdzi, że przepisy krajowe rzeczywiście realizują w sposób spójny i systematyczny uzasadnione cele zadeklarowane przez dane państwo członkowskie.

                  2)

                  Artykuły 49 i 56 TFUE, a także zasady niedyskryminacji, przejrzystości i proporcjonalności należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniom krajowym i wydanym w celu ich wykonania aktom prawnym, takim jak te będące przedmiotem postępowania głównego, przewidującym w odniesieniu do koncesji na zarządzanie usługami zautomatyzowanej gry w lotto i prowadzenie innych gier liczbowych o stałych stawkach wysoką podstawową wartość zamówienia, pod warunkiem że wartość ta została zdefiniowana w sposób jasny, precyzyjny i jednoznaczny oraz jest obiektywnie uzasadniona, czego zweryfikowanie należy do sądu krajowego.

                  3)

                  Artykuły 49 i 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie postanowieniu takiemu jak to będące przedmiotem postępowania głównego, zawartemu w projekcie umowy koncesyjnej załączonym do dokumentacji przetargu, które przewiduje wygaśnięcie koncesji na zarządzanie usługami zautomatyzowanej gry w lotto i prowadzenie innych gier liczbowych o stałych stawkach:

                              —

                              w przypadku każdego przestępstwa, w związku z którym sprawa została poddana pod ocenę sądu i które instytucja zamawiająca, przez wzgląd na jego charakter, ciężar, sposób popełnienia i związek z przedmiotem koncesjonowanej działalności, uznaje za wykluczające wiarygodność, profesjonalizm oraz kwalifikację moralną koncesjonariusza,

                              —

                              lub w przypadku gdy koncesjonariusz narusza przepisy prawa w przedmiocie zwalczania gry niewłaściwej, niedozwolonej i nielegalnej, w szczególności kiedy osobiście lub za pośrednictwem kontrolowanych lub powiązanych, umiejscowionych gdziekolwiek, spółek oferuje inne gry, podobne do zautomatyzowanej gry w lotto i do innych gier liczbowych o stałych stawkach, bez posiadania do tego upoważnienia;

                        pod warunkiem że klauzule te są uzasadnione i okażą się proporcjonalne do założonego celu oraz zgodne z zasadą przejrzystości, czego sprawdzenie w świetle wskazówek zawartych w niniejszym wyroku należy do sądu krajowego.

         (1)  Dz.U. C 330 z 2.10.2017.


title: Sprawa C-102/18: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 17 stycznia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Köln – Niemcy) – postępowanie wszczęte przez Klausa Manuela Marię Brischa Odesłanie prejudycjalne – Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Rozporządzenie (UE) nr 650/2012 – Artykuł 65 ust. 2 – Europejskie poświadczenie spadkowe – Wniosek o wydanie poświadczenia – Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 1329/2014 – Obowiązkowe, względnie fakultatywne stosowanie formularza ustanowionego zgodnie z art. 1 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego nr 1329/2014

text:
               11.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/18

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 17 stycznia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Köln – Niemcy) – postępowanie wszczęte przez Klausa Manuela Marię Brischa
      (Sprawa C-102/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Rozporządzenie (UE) nr 650/2012 - Artykuł 65 ust. 2 - Europejskie poświadczenie spadkowe - Wniosek o wydanie poświadczenia - Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 1329/2014 - Obowiązkowe, względnie fakultatywne stosowanie formularza ustanowionego zgodnie z art. 1 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego nr 1329/2014)
      (2019/C 93/23)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberlandesgericht Köln

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnoszący zażalenie: Klaus Manuel Maria Brisch

         Sentencja

      Artykuł 65 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 650/2012 z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń, przyjmowania i wykonywania dokumentów urzędowych dotyczących dziedziczenia oraz w sprawie ustanowienia europejskiego poświadczenia spadkowego oraz art. 1 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 1329/2014 z dnia 9 grudnia 2014 r. ustanawiającego formularze, o których mowa w rozporządzeniu nr 650/2012, należy interpretować w ten sposób, że do celów złożenia wniosku o wydanie europejskiego poświadczenia spadkowego zgodnie z art. 65 ust. 2 rozporządzenia nr 650/2012 stosowanie formularza IV z załącznika 4 do rozporządzenia wykonawczego nr 1329/2014 jest fakultatywne.

         (1)  Dz.U. C 142 z 23.4.2018 r.


title: Sprawa C-8/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Spetsializiran nakazatelen sad (Bułgaria) w dniu 7 stycznia 2019 r. – postępowanie karne przeciwko RH

text:
               11.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/35

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Spetsializiran nakazatelen sad (Bułgaria) w dniu 7 stycznia 2019 r. – postępowanie karne przeciwko RH
      (Sprawa C-8/19)
      (2019/C 93/46)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Spetsializiran nakazatelen sad

         Strona w postępowaniu głównym

      RH

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy wykładnia ustawodawstwa krajowego, a mianowicie art. 489 ust. 2 Nakazatelno protsesualen kodeks, nakładająca na sąd odsyłający obowiązek orzeczenia bezpośrednio w przedmiocie zgodności z prawem tymczasowego aresztowania w ramach postępowania karnego – zamiast oczekiwać na udzielenie odpowiedzi przez Trybunał, podczas gdy sąd ten skierował do Trybunału wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczący zgodności z prawem tego aresztowania – jest zgodna z art. 267 TFUE i art. 47 akapit drugi karty [praw podstawowych Unii Europejskiej?]

            Na wypadek udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze:

                  2)

                              a)

                              Ze względu na motyw 16 zdanie ostatnie dyrektywy 2016/343 (1) – czy sąd krajowy powinien dokonać wykładni prawa krajowego w ten sposób, że przed rozstrzygnięciem w przedmiocie przedłużenia tymczasowego aresztowania ma on obowiązek „sprawdzić, czy istnieje materiał dowodowy […], który wystarcza do uzasadnienia danej decyzji”[?]

                              b)

                              Czy gdy w ramach kontroli sądowej dotyczącej przedłużenia tymczasowego aresztowania obrońca oskarżonego w sposób uargumentowany i poważny kwestionuje samo istnienie wystarczającego „obciążającego materiału dowodowego”, sąd krajowy powinien udzielić odpowiedzi, zgodnie z przewidzianym w art. 47 akapit pierwszy karty wymogiem dotyczącym skutecznego środka prawnego[?]

                              c)

                              Czy sąd krajowy narusza art. 4 [dyrektywy 2016/343] w związku z art. 3 [tej dyrektywy], interpretowany w wyroku [z dnia 19 września 2018 r., Milev (C-310/18 PPU, EU:C:2018:732)], gdy uzasadnia orzeczenie dotyczące przedłużenia tymczasowego aresztowania, zgodnie z orzecznictwem Europejskiego Trybunału Praw Człowieka odnoszącym się do art. 5 ust. 1 lit. c) [europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności], i stwierdza samo istnienie dowodów na poparcie oskarżenia, które ze względu na swój charakter „mogą przekonać neutralnego i obiektywnego obserwatora, że dana osoba mogła popełnić przestępstwo”, oraz do art. 5 ust. 4 tej konwencji, a w szczególności skutecznie i faktycznie orzekając w przedmiocie zarzutów obrońcy oskarżonego dotyczących zgodności tymczasowego aresztowania z prawem[?].

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/343 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie wzmocnienia niektórych aspektów domniemania niewinności i prawa do obecności na rozprawie w postępowaniu karnym, Dz.U. 2016, L 65, s. 1.