title: Wyrok Sądu pierwszej instancji (piąta izba) z dnia 14 grudnia 2004 r. # Nordspedizionieri di Danielis Livio & C. Snc, Livio Danielis i Domenico D'Alessandro przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Unia celna - Czynność tranzytu wspólnotowego - Nadużycie - Przemyt papierosów - Umorzenie przywozowych należności celnych - Rozporządzenie (EWG) nr 1430/79 - Art. 13: klauzula słuszności - Pojęcie "sytuacji szczególnej". # Sprawa T-332/02.

text:
      Sprawa T-332/02
      Nordspedizionieri di Danielis Livio & C. Snc i in.
      przeciwko
      Komisji Wspólnot Europejskich
      Unia celna – Czynność tranzytu wspólnotowego – Nadużycie – Przemyt papierosów – Umorzenie przywozowych należności celnych – Rozporządzenie (EWG) nr 1430/79 – Artykuł 13: klauzula słuszności – Pojęcie „sytuacji szczególnej”
      Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) z dnia 14 grudnia 2004 r.  II–0000
      Streszczenie wyroku
      1.     Środki własne Wspólnot Europejskich – Zwrot lub umorzenie należności celnych przywozowych albo wywozowych – Artykuł 13 rozporządzenia
            nr 1430/79 – Zakres – Granice – Zastosowanie materialnego prawa celnego – Wyłączna właściwość władz krajowych
      (art. 234 WE; rozporządzenie Rady nr 1430/79, art. 13 ust. 1)
      2.     Środki własne Wspólnot Europejskich – Zwrot lub umorzenie należności celnych przywozowych albo wywozowych – Artykuł 13 rozporządzenia
            nr 1430/79 – Zakres – Uprawnienia decyzyjne Komisji – Sposób wykonania
      (rozporządzenie Rady nr 1430/79, art. 13 ust. 1)
      3.     Środki własne Wspólnot Europejskich – Zwrot lub umorzenie należności celnych przywozowych albo wywozowych – Artykuł 13 rozporządzenia
            nr 1430/79 – „Sytuacja szczególna” – Pojęcie – Władze krajowe, które w ramach dochodzenia umyślnie dopuściły do popełnienia
            naruszenia lub nieprawidłowości, doprowadzając do powstania długu celnego po stronie zobowiązanego działającego w dobrej wierze
            – Poważna niewydolność Komisji lub władz krajowych – Włączenie – Stan faktyczny niestanowiący sytuacji szczególnej
      (rozporządzenie Rady nr 1430/79, art. 13 ust. 1)
      1.     Przedmiotem przepisów art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 1430/79 w sprawie zwrotu lub umorzenia przywozowych i wywozowych należności
         celnych jest jedynie zezwolenie, przy zbiegu pewnych szczególnych okoliczności i w braku nieuczciwego działania lub oczywistego
         niedbalstwa, na zwolnienie podmiotów gospodarczych z ciążącego na nich zobowiązania zapłaty należności celnych, a nie podważanie
         samej zasady wymagalności długu celnego. Ustalenie, czy dług celny istnieje i jaka jest jego dokładna kwota, należy bowiem
         do właściwości władz krajowych. Ponadto decyzje wydane przez te władze mogą zostać zaskarżone zostać przed sądem krajowym,
         a ten ostatni może, na podstawie art. 234 WE, wnieść sprawę do Trybunału Sprawiedliwości.

      (por. pkt 33, 34, 101)
      2.     Artykuł 13 ust. 1 rozporządzenia nr 1430/79 w sprawie zwrotu lub umorzenia przywozowych i wywozowych należności celnych ustanawia
         generalną klauzulę słuszności, którą należy stosować w sytuacjach innych niż te, które najczęściej mogą zostać stwierdzone
         w praktyce, a które mogły, w momencie przyjęcia tego rozporządzenia, stanowić przedmiot przepisów szczególnych. Przepis ten
         należy stosować w takich znamiennych dla stosunku pomiędzy podmiotem gospodarczym a administracją okolicznościach, w których
         nie jest sprawiedliwe nakładanie na ten podmiot gospodarczy ciężaru, którego normalnie by nie poniósł.

      W świetle tego przepisu, aby można było dokonać umorzenia przywozowych należności celnych, muszą być spełnione kumulatywnie
         dwie przesłanki, a mianowicie musi zaistnieć sytuacja szczególna oraz brak nieuczciwego działania lub oczywistego niedbalstwa
         po stronie podmiotu gospodarczego.

      Gdy Komisja wydaje decyzję, stosując rzeczoną generalną klauzulę słuszności, jest uprawniona do swobodnej oceny. Ponadto zwrot
         lub umorzenie przywozowych należności celnych stanowią wyjątek od normalnej procedury przywozowej i wywozowej, wskutek czego
         należy dokonywać ścisłej wykładni przepisów przewidujących taki zwrot lub umorzenie.

      (por. pkt 40–42)
      3.     Niepowiadomienie zobowiązanego podmiotu gospodarczego przez władze krajowe o długu celnym ze względu na potrzeby dochodzenia,
         przeprowadzanego przez organy celne lub policję i zmierzającego do wykrycia i ujęcia sprawców i współsprawców popełnionego
         lub znajdującego się w stadium przygotowań nadużycia, o jego przebiegu stanowi, przy braku jakiegokolwiek nieuczciwego działania
         czy niedbalstwa, które mogłoby zostać przypisane płatnikowi, sytuację szczególną w rozumieniu art. 13 ust. 1 rozporządzenia
         nr 1430/79 w sprawie zwrotu lub umorzenia przywozowych i wywozowych należności celnych. W istocie o ile prawdą jest, że w ramach
         takiego dochodzenia władze krajowe mogą zgodnie z prawem umyślnie dopuścić do popełnienia naruszenia lub nieprawidłowości,
         o tyle obciążenie płatnika długiem celnym powstałym wskutek okoliczności związanych ze ściganiem naruszeń byłoby jednak ze
         swej natury sprzeczne z celem klauzuli słuszności, jako że płatnik znalazłby się wskutek tego w sytuacji wyjątkowej w stosunku
         do innych podmiotów prowadzących ten sam rodzaj działalności.

      Ponadto o ile prawdą jest, że przedstawienie przez zobowiązanego, nawet w dobrej wierze, dokumentów, co do których następnie
         stwierdzono, że zostały sfałszowane, samo w sobie nie stanowi sytuacji szczególnej uzasadniającej umorzenie przywozowych należności
         celnych, o tyle wniosek o zaistnieniu tego typu sytuacji wysnuć należy w przypadku, w którym Komisja lub krajowe organy celne
         dopuściły się poważnych naruszeń, ułatwiając fałszywe posługiwanie się dokumentami.

      Odnośnie do agenta celnego, mającego siedzibę na granicy Wspólnoty, który wydał świadectwa tranzytu wspólnotowego po wyjeździe
         ciężarówki z miejsca znajdującego się w państwie trzecim, ani fakt prowadzenia działalności na granicy, a nie w miejscu, w którym
         rozpoczął się przewóz, ani niemożność skontrolowania ciężarówki, nie stanowią czynników mogących postawić określony podmiot
         gospodarczy w sytuacji wyjątkowej w stosunku do innych podmiotów, biorąc pod uwagę, że okoliczności te dotyczą nieograniczonej
         liczby podmiotów. Nie mogą one wobec tego znamionować sytuacji szczególnej w rozumieniu wyżej wspomnianego przepisu.

      (por. pkt 51, 70, 72, 84)
WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI (piąta izba)
      z dnia 14 grudnia 2004 r.(*)

      Unia celna – Czynność tranzytu wspólnotowego – Nadużycie – Przemyt papierosów – Umorzenie przywozowych należności celnych – Rozporządzenie (EWG) nr 1430/79 – Artykuł 13: klauzula słuszności – Pojęcie „sytuacji szczególnej”
      W sprawie T‑332/02
      Nordspedizionieri di Danielis Livio &C. Snc, z siedzibą w Trieście (Włochy),

      Livio Danielis, zamieszkały w Trieście,

      Domenico D'Alessandro, zamieszkały w Trieście,

      reprezentowani przez adwokata G. Leone,
      strony skarżące,
      przeciwko
      Komisji Wspólnot Europejskich, początkowo reprezentowanej przez X. Lewisa oraz R. Amorosiego, działających w charakterze pełnomocników, a następnie przez
         M. Lewisa, wspieranego przez adwokata G. Bambarę, z adresem do doręczeń w Luksemburgu,

      strona pozwana,
      mającej za przedmiot, tytułem roszczenia głównego, wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji REM 14/01 z dnia 28 czerwca
         2002 r. odmawiającej przychylenia się, na korzyść skarżących, do złożonego przez Republikę Włoską wniosku o umorzenie przywozowych
         należności celnych i, pomocniczo, wniosek o stwierdzenie częściowego umorzenia wynikającego z tych należności długu celnego,

      SĄD PIERWSZEJ INSTANCJI WSPÓLNOT EUROPEJSKICH (piąta izba),
      w składzie: P. Lindh, prezes, R. García-Valdecasas i J.D. Cooke, sędziowie,
      sekretarz: J. Palacio González, główny administrator,
      uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 29 czerwca 2004 r.,
      wydaje następujący
      Wyrok
       Ramy prawne
      1       Tranzyt wspólnotowy jest procedurą celną, której celem jest ułatwienie przepływu towarów wewnątrz Wspólnoty. Ta procedura,
         na którą składają się procedury zewnętrznego tranzytu wspólnotowego oraz wewnętrznego tranzytu wspólnotowego, pozwala w szczególności
         na to, aby towary wwożone na obszar celny Wspólnoty mogły przemieszczać się od miejsca wprowadzenia na ten obszar, aż do miejsca
         przeznaczenia bez ponawiania formalności celnych przy przewozie z jednego państwa członkowskiego do drugiego. Z art. 1 ust. 2
         rozporządzenia Rady (EWG) nr 222/77 z dnia 13 grudnia 1976 r. w sprawie tranzytu wspólnotowego (Dz.U. 1977, L 38, str. 1),
         obowiązującego w momencie zaistnienia spornych faktów sprawy, wynika, że na podstawie procedury zewnętrznego tranzytu wspólnotowego
         przewożone są w szczególności towary pochodzące z krajów trzecich, które nie znajdują się w swobodnym obrocie w państwach
         członkowskich, w rozumieniu art. 9 i 10 traktatu WE (obecnie art. 23 i 24 WE).

      2       Zgodnie z art. 12 tego rozporządzenia, aby towary mogły być przewożone na podstawie procedury zewnętrznego tranzytu wspólnotowego,
         powinny zostać zgłoszone za pomocą zgłoszenia T 1. Zgłoszenie to powinno zostać podpisane przez osobę wnioskującą o przeprowadzenie
         tej czynności lub przez jej upoważnionego przedstawiciela i złożone w przynajmniej trzech egzemplarzach w urzędzie wyjścia,
         z załączonym dokumentem transportowym oraz innymi dokumentami dodatkowymi. Towary są przewożone z zastosowaniem egzemplarzy
         dokumentu T 1 przekazywanych głównemu zobowiązanemu lub jego przedstawicielowi przez urząd wyjścia (art. 19 ust. 1).

      3       Artykuł 11 lit. a) rozporządzenia nr 222/77 stanowi, że przez „głównego zobowiązanego” rozumieć należy osobę, która, w razie
         potrzeby za pośrednictwem upoważnionego przedstawiciela, za pomocą zgłoszenia będącego przedmiotem wymaganych formalności
         celnych, wnioskuje o dokonanie czynności tranzytu wspólnotowego i odpowiada zatem przed właściwymi władzami za jej zgodne
         z przepisami wykonanie. Główny zobowiązany ma obowiązek przedstawić towary w wyznaczonym terminie w urzędzie celnym przeznaczenia
         w nienaruszonym stanie, dopełniwszy podjętych przez właściwe władze czynności pozwalających na ustalenie lub zapewnienie tożsamości
         towarów oraz przestrzegając przepisów procedury tranzytu wspólnotowego oraz tranzytu w każdym z państw członkowskich, przez
         których terytorium przewóz przebiega [art. 13 lit. a) i b)].

      4       Artykuł 36 ust. 1 rozporządzenia nr 222/77 stanowi, że kiedy podczas dokonywania czynności tranzytu wspólnotowego stwierdzono,
         że w określonym państwie członkowskim popełniono naruszenie lub nieprawidłowość, pokrycia należności celnych i innych ewentualnie
         wymagalnych obciążeń dokonuje to państwo członkowskie, zgodnie z przyjętymi przezeń przepisami ustawowymi, wykonawczymi i administracyjnymi,
         bez uszczerbku dla możliwości wszczęcia postępowania karnego.

      5       Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2144/87 z dnia 13 lipca 1987 r. w sprawie długu celnego (Dz.U. L 201., str. 15) stanowi, że dług
         celny w przywozie powstaje w szczególności w wyniku usunięcia spod dozoru celnego towaru podlegającego przywozowym należnościom
         celnym, co pociąga za sobą czasowe składowanie tego towaru lub objęcie go procedurą celną obejmującą dozór celny [art. 2 ust. 1
         lit. c)].

      6       Artykuł 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1031/88 z dnia 18 kwietnia 1988 r. w sprawie określenia osób zobowiązanych do uiszczenia
         długu celnego (Dz.U. L 102, str. 5) stanowi:

      „1. W momencie powstania długu celnego zgodnie z art. 2 ust. 1 [lit] c) rozporządzenia […] nr 2144/87, do jego uiszczenia
         zobowiązana jest osoba, która usunęła towar spod dozoru celnego.

      Do uiszczenia tego długu są jednocześnie zobowiązane solidarnie, zgodnie z przepisami obowiązującymi w państwach członkowskich:

      a)      osoby, które uczestniczyły w usunięciu towaru spod dozoru celnego, a także te, które nabyły lub posiadały taki towar;
      b)      wszelkie inne osoby odpowiedzialne za takie usunięcie.
      2. Ponadto do uiszczenia długu celnego jest zobowiązana solidarnie osoba, która jest zobowiązana do wykonania obowiązków wynikających
         z czasowego składowania towaru podlegającego przywozowym należnościom celnym lub wynikających ze stosowania procedury celnej,
         którą towar ten został objęty” [tłumaczenie nieoficjalne].

      7       Wspólnotowe przepisy celne przewidują możliwość całkowitego lub częściowego zwrotu uiszczonych przywozowych i wywozowych należności
         celnych lub też umorzenia kwoty długu celnego. Warunki umorzenia należności, o których mowa w niniejszej sprawie, zostały
         określone w art. 13 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1430/79 z dnia 2 lipca 1979 r. w sprawie zwrotu lub w umarzania należności
         celnych przywozowych lub wywozowych (Dz.U. L 175, str. 1), w brzmieniu wynikającym z rozporządzenia Rady (EWG) nr 3069/86
         z dnia 7 października 1986 r., zmieniającego rozporządzenie nr 1430/79 (Dz.U. L 286, str. 1). Przepis ten stanowi:

      „Zwrot lub umorzenie przywozowych należności celnych może nastąpić w sytuacjach szczególnych (…) wynikających z okoliczności
         innych niż te spowodowane nieuczciwym działaniem lub oczywistym niedbalstwem ze strony osoby zainteresowanej.

      […]” [tłumaczenie nieoficjalne].
      8       Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 2144/87 stanowi, że bez uszczerbku dla pewnych niemających zastosowania w niniejszej
         sprawie wyjątków dług celny wygasa w drodze zajęcia towaru.

       Okoliczności faktyczne leżące u podstaw sporu
      9       Skarżący, Nordspedizionieri di Danielis Livio & C. (zwani dalej „Nordspedizionieri”), są spółką jawną w likwidacji, mającą
         siedzibę w Trieście (Włochy), składającą się z agentów celnych oraz ich dwóch wspólników, L. Danielisa i D. D’Alessandro,
         odpowiadających solidarnie bez ograniczeń za zobowiązania spółki.

      10     Dnia 30 października 1991 r. Nordspedizionieri dokonała na wniosek przedsiębiorstwa Cumberland Ltd zgłoszenia do procedury
         zewnętrznego tranzytu wspólnotowego w urzędzie celnym w Fernetti (Włochy). Zgłoszenie to dotyczyło wysyłki do Hiszpanii 1400
         paczek tektury opakowaniowej, o wadze 12 620 kg, zakupionych od słoweńskiej spółki Proexim Export-Import. Dnia 5 listopada
         1991 r. Nordspedizionieri dokonała identycznego jak to z dnia 30 października zgłoszenia do procedury zewnętrznego tranzytu
         wspólnotowego, za wyjątkiem liczby wysyłanych paczek tektury opakowaniowej, których było tym razem 1210, o wadze 12 510 kg.
         Dnia 16 listopada 1991 r. spółka dokonała trzeciego zgłoszenia do tranzytu, dotyczącego 1500 paczek tektury opakowaniowej,
         o wadze 12 842 kg. W przypadku wszystkich trzech czynności, towar był przewożony słoweńską ciężarówką o tych samych numerach
         rejestracyjnych.

      11     Po dopełnieniu formalności celnych związanych z trzecią wyżej wspomnianą czynnością, zezwolono ciężarówce na dalszą jazdę.
         Nieco później naczelnik urzędu celnego w Fernetti zwrócił się do stacjonującej na miejscu inspekcji celnej o dokonanie kontroli
         ładunku ciężarówki. Podążyła ona za ciężarówką, która już opuściła obszar celny, a następnie przechwyciła ją kilka kilometrów
         za granicą.  Ciężarówka powróciła pod eskortą do urzędu celnego w Fernetti celem dokonania tam kontroli. Kontrola wykazała, że tektura
         opakowaniowa nie była pusta, jak wynikało to ze zgłoszenia tranzytowego, lecz wypełniona papierosami. Wykryto dokładnie 8190 kg,
         pochodzących spoza Wspólnoty zagranicznych papierosów, rozdzielonych na 819 paczek. Kierowca ciężarówki, C., został zatrzymany,
         a ciężarówka i ładunek zostały zajęte, podobnie jak znalezione przy kierowcy dokumenty.

      12     Dochodzenie przeprowadzone przez włoskie organy celne we współpracy z władzami słoweńskimi pozwoliło stwierdzić, że C. uczestniczył
         również w trzech podobnych czynnościach przemytu papierosów, korzystając ze zgłoszeń do tranzytu z dnia 30 października i 5 listopada
         1991 r. dokonanych przez Nordspedizionieri, a także zgłoszenia z dnia 16 września 1991 r. dokonanego przez spółkę Centralsped
         Srl. Jeżeli chodzi o przewozy z dnia 30 października oraz 5 listopada, to dochodzenie wykazało, że po zgłoszeniu słoweńskim
         organom celnym ładunków zasadniczo składających się z wyrobów tytoniowych, te same ładunki zostały wprowadzone do Włoch jako
         ładunki tektury opakowaniowej. Po dopełnieniu formalności celnych w urzędzie celnym w Fernetti, ciężarówka kontynuowała podróż
         do miejsca przeznaczenia, różniącego się od tego zadeklarowanego w zgłoszeniach celnych, podczas gdy ładunki były potajemnie
         wyładowywane we Włoszech.

      13     W ramach przeprowadzonego przez nie dochodzenia w sprawie przedmiotowych czynności przemytu władze włoskie odkryły znajdujący
         się w Bareggio (Mediolan, Włochy) skład wyrobów tytoniowych. Dnia 8 kwietnia 1992 r. wskutek rewizji przeprowadzonej w tym
         składzie, policja przechwyciła 801 kartonów papierosów o wadze 8010 kg, które zostały zajęte.

      14     Dnia 16 października 1992 r. skarżący otrzymali, jako główni zobowiązani z tytułu tranzytu wspólnotowego i odpowiedzialni
         za czynności z dnia 30 października i 5 listopada 1991 r., od wydziału opłat izby celnej w Trieście decyzję nakazującą zapłatę
         kwoty 2 951 462 300 lirów włoskich (ITL), z czego 2 501 239 200 ITL należności celnych i 450 223 100 ITL odsetek z tytułu
         opłat związanych z nielegalnym wprowadzeniem na rynek na wspólnotowym obszarze celnym 1700 kartonów wyrobów tytoniowych o wadze
         17 000 kg. Ze względu na to, że włoskie organy celne zajęły ładunek z dnia 16 listopada 1991 r. zanim został on wprowadzony
         na rynek, nie obciążono skarżących z tego tytułu żadnymi należnościami celnymi.

      15     Dnia 28 października 1992 r. skarżący złożyli odwołanie od wydanej przez włoską administrację celno-skarbową decyzji nakazującej
         zapłatę. Wyrokiem wydanym dnia 12 września 1994 r. Tribunale civile e penale di Trieste (Włochy) stwierdził nieważność zaskarżonej
         decyzji. Wyrokiem z dnia 5 września 1996 r. Corte d’appello di Trieste zmienił ten wyrok i skazał spółkę Nordspedizionieri
         i jej wspólników, tych ostatnich subsydiarnie, aczkolwiek solidarnie z Nordspedizionieri, na zapłatę kwoty 2 951 462 300 ITL
         nakazanej w spornej decyzji. Wyrokiem wydanym dnia 26 stycznia 1999 r. Corte suprema di cassazione odrzucił złożony przez
         skarżących środek odwoławczy od wyroku Corte d’appello.

      16     Dnia 14 stycznia 1994 r. prowadzący dochodzenie wstępne sędzia Tribunale civile e penale di Trieste wydał postanowienie o umorzeniu
         postępowania karnego w sprawie przemytu papierosów wszczętego wobec G. Baldiego, wspólnika Nordspedizionieri, który dokonał
         trzech zgłoszeń do tranzytu wystawionych przez Nordspedizionieri, które posłużyły do dokonania przedmiotowych czynności przemytu.

      17     Dnia 14 listopada 2000 r. skarżący złożyli do służb Komisji wniosek o umorzenie należności celnych, wymaganych przez włoskie
         organy celne. Dnia 4 czerwca 2001 r. władze włoskie złożyły do Komisji wniosek o umorzenie należności celnych na kwotę 497 589 687 ITL,
         stanowiących równoważność 256 983,63 EUR.

      18     Pismem z dnia 18 grudnia 2001 r. Komisja zwróciła się do władz włoskich o dodatkowe informacje. Pismem z dnia 11 lutego 2002 r.
         włoskie organy celne potwierdziły, że kwota należności celnych, której umorzenie było przedmiotem wniosku, wynosiła 497 589 687 ITL.

      19     Dnia 28 czerwca 2002 r. Komisja wydała decyzję o odrzuceniu wniosku Republiki Włoskiej z dnia 4 czerwca 2001 r. o umorzenie
         długu celnego, do uiszczenia którego byli zobowiązani skarżący (zwaną dalej „zaskarżoną decyzją”). Komisja doszła do wniosku,
         że w tym przypadku nie chodziło o sytuację szczególną wynikającą z okoliczności innych niż te spowodowane ni nieuczciwym działaniem
         lub oczywistym niedbalstwem ze strony skarżących, w rozumieniu art. 13 rozporządzenia nr 1430/79, a zatem umorzenie przywozowych
         należności celnych wynoszących 256 983,63 EUR, stanowiących równoważność 497 589 687 ITL, nie było uzasadnione.

       Przebieg postępowania i żądania stron
      20     Niniejsza skarga została złożona przez skarżących w sekretariacie Sądu dnia 30 października 2002 r.
      21     Na podstawie sprawozdania sędziego sprawozdawcy Sąd (piąta izba) postanowił otworzyć procedurę ustną. W ramach środków organizacji
         postępowania Sąd wezwał Komisję do przedstawienia pewnych dokumentów, co Komisja uczyniła w wyznaczonym terminie.

      22     Wystąpienia stron i ich odpowiedzi na zadane przez Sąd pytania zostały wysłuchane na posiedzeniu jawnym w dniu 29 czerwca
         2004 r.

      23     Skarżący wnoszą do Sądu:
      –       tytułem roszczenia głównego, o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz stwierdzenie, że w tym przypadku umorzenie
         przywozowych należności celnych jest dopuszczalne;

      –       pomocniczo, o stwierdzenie, że należy umorzyć należności celne w części dotyczącej długu celnego odnoszącego się do 8010 kg
         zagranicznych wyrobów tytoniowych skonfiskowanych przez władze włoskie dnia 8 kwietnia 1992 r. w nielegalnym składzie w Bareggio;

      –       o obciążenie Komisji kosztami postępowania.
      24     Komisja wnosi do Sądu:
      –       o uznanie skargi za niedopuszczalną w zakresie, w jakim skarżący kwestionują kwotę długu celnego oraz zwracają się do Sądu
         o uznanie ich prawa do umorzenia długu celnego dotyczącego 8010 kg skonfiskowanego tytoniu;

      –       o oddalenie skargi w pozostałej części jako bezpodstawnej;
      –       o obciążenie skarżących kosztami postępowania.
       Co do prawa
      I –  W przedmiocie wniosku o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji
      25     Skarżący przywołują na poparcie ich wniosku o stwierdzenie nieważności po pierwsze zarzut oparty na szeregu błędów co do okoliczności
         faktycznych zawartych w zaskarżonej decyzji oraz, po drugie, zarzut oparty na fakcie zaistnienia sytuacji szczególnej, a także
         braku nieuczciwego działania lub oczywistego niedbalstwa w rozumieniu art. 13 rozporządzenia nr 1430/79.

      A –  W przedmiocie zarzutu pierwszego, opartego na szeregu błędów co do okoliczności faktycznych w zaskarżonej decyzji
      26     Zaskarżona decyzja zawiera w opinii skarżących szereg błędów. Twierdzą oni, że jakoby nieprawidłowymi były, po pierwsze, sporządzony
         opis weryfikacji ładunku, którego dotyczyło zgłoszenie celne z dnia 16 listopada 1991 r., a po drugie, stwierdzenie, zgodnie
         z którym skarżący zwrócili się jakoby z wnioskiem o umorzenie jedynie kwoty 497 589 687 ITL.

      1.     Co do weryfikacji czynności z dnia 16 listopada 1991 r.
       Argumenty stron
      27     Skarżący podnoszą, że w motywie 4 zaskarżonej decyzji zaznaczono, że urząd celny w Fernetti dokonał za pośrednictwem inspekcji
         celnej weryfikacji ładunku, którego dotyczyło zgłoszenie celne z dnia 16 listopada 1991 r. Twierdzą oni, że w rzeczywistości
         władze celne nie dokonały weryfikacji tych towarów w obszarze celnym w chwili przedstawienia zgłoszenia do tranzytu, ale postanowiły
         przeprowadzić ich kontrolę po odjeździe ciężarówki, czyli po dopełnieniu formalności celnych.

      28     Komisja podnosi, że włoskie siły policyjne nie podążyły za ciężarówką przewożącą towary będące przedmiotem zgłoszenia celnego
         z dnia 16 listopada 1991 r. natychmiast po zakończeniu czynności celnych, ale dopiero wtedy, kiedy zdały sobie sprawę z faktu,
         że ciężarówka odjechała.
       Ocena Sądu
      29     Należy zaznaczyć, że motyw 4 zaskarżonej decyzji ogranicza się do następującego stwierdzenia: „Urząd celny [w Fernetti] dokonał
         za pośrednictwem inspekcji celnej weryfikacji ładunku, którego dotyczyło [zgłoszenie celne z dnia 16 listopada 1991 r.], w wyniku
         której okazało się, że składa się on wyłącznie z papierosów. Towar został przechwycony, a kierowca ciężarówki – zatrzymany”.
         Z tego zwięzłego stwierdzenia nie wynika, że weryfikacja ładunku miała miejsce w chwili dokonania zgłoszenia bądź w obszarze
         celnym, bądź przed zakończeniem formalności celnych. Skoro bezspornym jest, że weryfikacja została dokonana przez inspekcję
         celną, na wniosek naczelnika urzędu celnego w Fernetti, należy stwierdzić, że motyw 4 zaskarżonej decyzji nie jest obciążony
         żadnym błędem co do okoliczności faktycznych.

      30     W konsekwencji zarzut ten należy odrzucić.
      2.     Co do kwoty wnioskowanego umorzenia
       Argumenty stron
      31     Skarżący podnoszą, że błędne jest zawarte w zaskarżonej decyzji stwierdzenie, jakoby wnioskowali oni o umorzenie należności
         celnych na kwotę 497 589 687 ITL. W ich opinii, ze skierowanego przez nich do Komisji wniosku z dnia 14 listopada 2000 r.
         wynika, że ubiegali się oni o umorzenie całej, wymaganej od nich w dniu 16 października 1992 r. decyzją włoskich organów celnych
         kwoty, a mianowicie 2 951 462 300 ITL. Skarżący twierdzą w tym względzie, że popełniony przez Komisję błąd co do okoliczności
         faktycznych mógł mieć wpływ na zakres sporu, w zakresie w jakim jedną z przyczyn uzasadniających przyznanie wnioskowanego
         umorzenia była właśnie wysoka kwota spornego długu celnego i wynikające zeń dla skarżących obciążenie ekonomiczne. Zatem błąd
         ten ma bezpośredni wpływ na samo uzasadnienie decyzji. Skarżący twierdzą także, że dokładne ustalenie przedmiotu całego sporu
         nie może stanowić przedmiotu dyskrecjonalnej oceny oraz że dokładna kwota, której dotyczy spór, powinna być określona w sposób
         prawidłowy we wszystkich stadiach postępowania.

      32     Komisja utrzymuje, że zarzut oparty na błędzie w obliczeniu kwoty jest niedopuszczalny w zakresie, w jakim skarżący podważają
         w ten sposób kwotę długu celnego określoną przez władze włoskie.

       Ocena Sądu
      33     Z utrwalonego orzecznictwa wynika, że przedmiotem przepisów art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 1430/79 jest jedynie zezwolenie,
         przy zbiegu pewnych szczególnych okoliczności i w braku nieuczciwego działania lub oczywistego niedbalstwa, na zwolnienie
         podmiotów gospodarczych z ciążącego na nich zobowiązania zapłaty należności celnych, a nie podważanie samej zasady wymagalności
         długu celnego [wyroki Trybunału z dnia 12 marca 1987 r. w sprawach połączonych 244/85 i 245/85 Cerealmangimi i Italgrani przeciwko
         Komisji, Rec. str. 1303, pkt 11 oraz z dnia 6 lipca 1993 r. w sprawach połączonych C‑121/91 i C‑122/91 CT Control (Rotterdam)
         i JCT Benelux przeciwko Komisji, Rec. str. I–3873, pkt 43; wyrok Sądu z dnia 11 lipca 2002 r. w sprawie T‑205/99 Hyper przeciwko
         Komisji, Rec. str. II‑3141, pkt 98].

      34     Ustalenie, czy dług celny istnieje i jaka jest jego dokładna kwota, należy bowiem do właściwości władz krajowych. Zaś skierowane
         do Komisji na mocy art. 13 rozporządzenia 1430/79 wnioski nie dotyczą kwestii, czy krajowe organy celne prawidłowo zastosowały
         przepisy prawa celnego materialnego. Sąd przypomina, że decyzje wydane przez te władze mogą zostać zaskarżone przed sądem
         krajowym, a ten ostatni może, na podstawie art. 234 WE, wnieść sprawę do Trybunału Sprawiedliwości (wyrok Sądu z dnia 16 lipca
         1998 r. w sprawie T‑195/97 Kia Motors i Broekman Motorships przeciwko Komisji, Rec. str. II‑2907, pkt 36 oraz ww. wyrok w sprawie
         Hyper przeciwko Komisji, pkt 98).

      35     Powyższe racje nie mogą zostać obalone argumentami skarżących, zgodnie z którymi dokładne ustalenie wysokości będącego przedmiotem
         sporu roszczenia powinno zawsze móc stać się przedmiotem dyskusji we wszystkich stadiach postępowania. Twierdzenie takie oznacza
         brak uznania zarówno podziału właściwości między władze krajowe a Komisję w zakresie spraw celnych, jak i specyfiki i ograniczeń
         mechanizmu umorzenia czy zwrotu należności celnych przewidzianego art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 1430/79.

      36     Uwzględniając powyższe, należy stwierdzić, że zarzut oparty na zawartym w zaskarżonej decyzji błędzie co do kwoty wnioskowanego
         umorzenia jest niedopuszczalny, ponieważ skarżący podważają w ten sposób obliczenie dokładnej kwoty długu celnego.

      37     Należy w każdym razie stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie jest obciążona żadnym błędem co do okoliczności faktycznych w zakresie,
         w jakim wskazuje ona, że skarżący ubiegali się o umorzenie zażądanej przez władze włoskie, związanej z należnościami celnymi
         sumy 497 589 687 ITL. W istocie sporną kwotą jest kwota zawarta we wniosku Republiki Włoskiej z dnia 4 czerwca 2001 r., która
         następnie została, na wniosek Komisji, potwierdzona pismem otrzymanym od władz włoskich z dnia 11 lutego 2002 r. Wbrew temu
         co twierdzą skarżący fakt, że w zaskarżonej decyzji nie było zaznaczone, że wnioskowali oni o umorzenie całego wymaganego
         przez władze włoskie długu celnego, nie może mieć wpływu na ocenę, czy w tym przypadku mamy do czynienia z sytuacją szczególną
         ani na uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Po pierwsze, na dług celny składały się, poza należnościami celnymi, niebędące przedmiotem
         umorzenia przewidzianego przez art. 13 rozporządzenia nr 1430/79 podatki: VAT i akcyzowy. Po drugie, z racji tego, że wniosek,
         który wpłynął do Komisji, został złożony przez władze krajowe i z uwagi na wyłączną właściwość tych ostatnich w zakresie ustalania
         długu celnego, kwota należności celnych, będąca przedmiotem wniosku o umorzenie, to ta kwota, która została wskazana przez
         władze krajowe.

      38     Zatem należy odrzucić ten zarzut.
      39     Zarzut pierwszy powinien z powyższych powodów zostać odrzucony.
      B –  W przedmiocie zarzutu drugiego, opartego na istnieniu sytuacji szczególnej oraz braku nieuczciwego działania lub oczywistego
            niedbalstwa w rozumieniu art. 13 rozporządzenia nr 1430/79
      1.     Uwagi wstępne
      40     Należy wspomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 1430/79 ustanawia generalną klauzulę
         słuszności, która należy stosować w sytuacjach innych niż te, które najczęściej mogą zostać stwierdzone w praktyce i które
         mogły, w momencie wydania tego rozporządzenia, stanowić przedmiot przepisów szczególnych (wyrok Trybunału z dnia 15 grudnia
         1983 r. w sprawie 283/82 Schoellershammer przeciwko Komisji, Rec. str. 4219, pkt 7; ww. wyrok w sprawie Cerealmangimi i Italgrani
         przeciwko Komisji, pkt 10; wyroki z dnia 26 marca 1987 r. w sprawie 58/86 Coopérative agricole d’approvisionnement des Avirons,
         Rec. str. 1525, pkt 22, oraz z dnia 18 stycznia 1996 r. w sprawie C‑446/93 SEIM, Rec. str. I‑73, pkt 41; wyrok Sądu z dnia
         4 lipca 2002 r. w sprawie T‑239/00 SCI UK przeciwko Komisji, Rec. str. II‑2957, pkt 44). Przepis ten należy stosować w takich
         znamiennych dla stosunku pomiędzy podmiotem gospodarczym a administracją okolicznościach, w których nie jest sprawiedliwe
         nakładanie na ten podmiot gospodarczy ciężaru, którego normalnie by nie poniósł (ww. wyroki w sprawie Coopérative agricole
         d’approvisionnement des Avirons przeciwko Komisji, pkt 22 oraz SCI UK przeciwko Komisji, pkt 50).

      41     W świetle art. 13 rozporządzenia nr 1430/79, aby można było dokonać umorzenia przywozowych należności celnych, muszą być spełnione
         kumulatywnie dwie przesłanki, a mianowicie: musi zaistnieć sytuacja szczególna oraz brak nieuczciwego działania lub oczywistego
         niedbalstwa po stronie podmiotu gospodarczego (wyroki Trybunału z dnia 26 listopada 1998 r. w sprawie C‑370/96 Covita, Rec.
         str. I‑7711, pkt 29 oraz z dnia 7 września 1999 r. w sprawie C‑61/98 De Haan, Rec. str. I‑5003, pkt 42; ww. wyrok w sprawie
         SCI UK przeciwko Komisji pkt 45).

      42     Trzeba równocześnie zauważyć, że z utrwalonego orzecznictwa wynika, że gdy Komisja wydaje decyzję, stosując generalną klauzulę
         słuszności przewidzianą przez art. 13 rozporządzenia nr 1430/79, jest uprawniona do swobodnej oceny (wyroki Sądu z dnia 9 listopada
         1995 r. w sprawie T‑346/94 France-aviation przeciwko Komisji, Rec. str. II‑2841, pkt 34; z dnia 17 września 1998 r. w sprawie
         T‑50/96 Primex Produkte Import-Export i in. przeciwko Komisji, Rec. str. II‑3773, pkt 60 oraz z dnia 18 stycznia 2000 r. w sprawie
         T‑290/97 Mehibas Dordtselaan przeciwko Komisji, Rec. str. II‑15, pkt 46 i 78). Należy także zaznaczyć, że zwrot lub umorzenie
         przywozowych należności celnych, na które zgoda może zostać udzielona tylko w pewnych warunkach i w szczególnie przewidzianych
         przypadkach, stanowią wyjątek od normalnej procedury przywozowej i wywozowej, wskutek czego należy dokonywać ścisłej wykładni
         przepisów przewidujących taki zwrot lub umorzenie (wyrok Trybunału z dnia 11 listopada 1999 r. w sprawie C‑48/98 Söhl & Söhlke,
         Rec. str. I‑7877, pkt 52 oraz wyrok Sądu z dnia 12 lutego 2004 r. w sprawie T‑282/01 Aslantrans przeciwko Komisji, Rec. str. II‑693,
         pkt 55).

      2.     W przedmiocie zaistnienia sytuacji szczególnej
      43     Skarżący twierdzą, że znaleźli się w sytuacji szczególnej w rozumieniu art. 13 rozporządzenia nr 1430/79. Po pierwsze, podnoszą
         oni, że władze włoskie umyślnie dopuściły do popełnienia przedmiotowego przemytu celem zlikwidowania siatki przemytniczej;
         po drugie, że byli oni ofiarami nadużycia, przekraczającego ryzyko handlowe właściwe ich działalności zawodowej; po trzecie,
         że organy celne uchybiły swoim obowiązkom kontroli czynności celnych; po czwarte, że skarżący nie byli w stanie skontrolować
         czynności przewozu; wreszcie, po piąte, że w zaskarżonej decyzji Komisja nie wyważyła wchodzących w grę interesów.

      a)     Co do faktu, że władze włoskie wiedziały wcześniej o czynnościach przemytu
       Argumenty stron
      44     Skarżący wskazują, że ich zobowiązanie wynika z dochodzenia przeprowadzonego przez organy celne, którym sytuacja była prawdopodobnie
         znana.

      45     Skarżący przypominają, że dnia 16 września 1991 r. C. dokonał przy pomocy dokumentu tranzytu wspólnotowego wystawionego przez
         spółkę Centralsped pierwszego przewozu, którego miejscem przeznaczenia było Irun (Hiszpania). Ten dokument tranzytowy został
         zaakceptowany w chwili wydania dnia 20 września 1991 r. przez urząd celny w Fernetti piątego egzemplarza dokumentu T 1, a następnie
         został przesłany dnia 5 grudnia 1991 r. do okręgu celnego w Trieście. Skarżący twierdzą, że ta pierwsza akceptacja była wyraźnie
         nieprawdziwa.

      46     Skarżący zauważają także, że przewóz z dnia 16 listopada 1991 r. został skontrolowany na wniosek służb celnych w Fernetti
         dopiero po wyjechaniu ciężarówki z obszaru celnego, co wymagało uprzedniego podążenia za ciężarówką i jej przechwycenia. Skarżący
         podnoszą, że przewozy są zatrzymywane po opuszczeniu obszaru celnego jedynie wtedy, gdy inspekcja celna wie o istnieniu przemytu.
         Podnoszą oni, iż fakt ten pozwala na przypuszczenie, że papierosy nie zostały odkryte przypadkowo, w ramach przeprowadzanej
         przez służby celne sporadycznej kontroli towarów, ale że inspekcja celna była poinformowana o prawdziwym charakterze przedmiotowego
         załadunku.

      47     Skarżący stwierdzają także, że w niedzielę 17 listopada 1991 r., to znaczy mniej niż w 24 godziny po dokonaniu kontroli ciężarówki
         i w czasie kiedy C. nie został jeszcze przesłuchany, inspekcja celna udała się do Brescii (Włochy), gdzie przeszukała nieruchomość
         zamieszkaną przez osobę, które została następnie oskarżona o udział w przemycie papierosów.

      48     Skarżący odnotowują ponadto, że będące przedmiotem przewozów w dniach 30 października i 5 listopada 1991 r. ładunki zostały
         zgodnie z przepisami zgłoszone słoweńskim organom celnym jako kartony zagranicznych wyrobów tytoniowych. Skarżący twierdzą,
         że władze słoweńskie, w ramach pozostającego w mocy układu o wzajemnej pomocy administracyjnej zawartego dnia 16 listopada
         1965 r. między Włochami a Jugosławią, poinformowały władze włoskie o obecności towarów wrażliwych w ładunkach przewożonych
         przez C.

      49     Skarżący wnioskują z powyższych okoliczności, że władze włoskie wiedziały o tym, że C. dokonuje czynności przemytu i że celem
         wykrycia i ujęcia wszystkich członków siatki przemytniczej umyślnie dopuściły do popełnienia naruszeń, zezwalając dwukrotnie
         na dokonanie czynności przewozu, dla których skarżący wystawili w swojej niewiedzy i w dobrej wierze wspólnotowe świadectwo
         tranzytowe. Skarżący podnoszą, że Sąd uznał w tym względzie, iż umorzenie przywozowych należności celnych jest uzasadnione
         w przypadku nadużycia popełnionego w ramach czynności zewnętrznego tranzytu wspólnotowego, w trakcie której administracja
         celna zdawała sobie sprawę z przedmiotowego czynu niedozwolonego (wyrok Sądu z dnia 7 czerwca 2001 r. w sprawie T‑330/99 Spedition
         Wilhelm Rotermund przeciwko Komisji, Rec. str. II‑1619). Podnoszą oni także, że Trybunał orzekł, że wymogi dochodzenia przeprowadzanego
         przez organy celne lub policję stanowią, przy braku jakiegokolwiek nieuczciwego działania lub oczywistego niedbalstwa, które
         mogłoby zostać przypisane płatnikowi, oraz gdy nie był on poinformowany o prowadzeniu tego dochodzenia, sytuację szczególną
         w rozumieniu art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 1430/79 (ww. wyrok w sprawie De Haan, pkt 53)

      50     Komisja ze swej strony wskazuje, że sytuacja skarżących w tej sprawie nie jest porównywalna z sytuacją strony skarżącej w przywołanym
         wyżej wyroku w sprawie De Haan. Komisja przypomina, że w tej ostatniej sprawie organy celne były poinformowane o działaniach
         przemytniczych i rozmyślnie zorganizowały dostawę kontrolowaną, w przeciwieństwie do niniejszej sprawy, w której ruch przemytniczy
         został odkryty przy przedstawianiu organom celnym zgłoszeń do procedury tranzytu, przy okazji przepisowej kontroli celnej.

       Ocena Sądu
      51     Należy zaznaczyć, że wymogi dochodzenia zmierzającego do wykrycia i ujęcia sprawców i współsprawców popełnionego lub znajdującego
         się w stadium przygotowań nadużycia mogą prawnie uzasadnić fakt umyślnego, całkowitego lub częściowego, niepoinformowania
         głównego zobowiązanego o poszczególnych elementach dochodzenia, nawet wtedy, kiedy ten ostatni nie był w żadnym stopniu zamieszany
         w popełnione nadużycie (ww. wyrok w sprawie De Haan, pkt 32). A zatem władze krajowe mogą zgodnie z prawem umyślnie dopuścić
         do popełnienia naruszenia lub nieprawidłowości, mając na celu skuteczniejszą likwidację siatki przestępczej, identyfikację
         osób dopuszczających się nadużyć oraz zgromadzenie lub uzupełnienie materiału dowodowego. Jednakże obciążenie płatnika długiem
         celnym powstałym wskutek okoliczności związanych ze ściganiem naruszeń byłoby ze swej natury sprzeczne z celem klauzuli słuszności,
         jako że płatnik znalazłby się wskutek tego w sytuacji wyjątkowej w stosunku do innych podmiotów prowadzących ten sam rodzaj
         działalności. Wobec tego niepowiadomienie płatnika, ze względu na potrzeby dochodzenia przeprowadzanego przez organy celne
         lub policję, o jego przebiegu stanowi, przy braku jakiegokolwiek nieuczciwego działania lub niedbalstwa, które mogłoby zostać
         przypisane płatnikowi, sytuację szczególną w rozumieniu art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 1430/79 (zob. ww. wyrok w sprawie
         De Haan, pkt 53).

      52     Należy zatem zbadać, czy istnieją dowody na to, że, jak twierdzą skarżący, władze włoskie były poinformowane o przedmiotowych
         czynnościach przemytu papierosów i pomimo to pozwoliły na ich dokonanie w dniach 30 października i 5 listopada 1991 r.

      53     Po pierwsze Sąd uważa, że sam fakt, iż po dopełnieniu formalności celnych związanych z czynnością z dnia 16 listopada 1991 r.,
         naczelnik urzędu celnego w Fernetti zwrócił się do inspekcji celnej o skontrolowanie ciężarówki, co wymagało udania się za
         nią i jej przechwycenia, nie wystarcza do udowodnienia, że władze były poinformowane o prawdziwej zawartości ładunku. Jak
         wynika bowiem z protokołu aresztowania sporządzonego przez służby celne w Fernetti dnia 16 listopada 1991 r., naczelnik urzędu
         celnego zarządził kontrolę pojazdu, ponieważ podejrzewał, że przewożony ładunek różni się od tego, który został zgłoszony.
         Okoliczność, że ta kontrola została dokonana dopiero po opuszczeniu obszaru celnego przez ciężarówkę, nie daje podstaw, aby
         stwierdzić, że nie chodziło tu o sporadyczną kontrolę.

      54     Ponadto w ocenie Sądu dochodzenie i przeszukanie przeprowadzone przez policję włoską w Brescii także nie stanowią dowodu na
         to, że władze włoskie były poinformowane wcześniej o przemycie. Z protokołu przeszukania sporządzonego przez inspekcję celną
         w Trieście wynika bowiem, że podjęte przez policję czynności nastąpiły wskutek odkrycia papierosów w skontrolowanej w Fernetti
         ciężarówce, a także wskutek przeprowadzonych przez policję dochodzeń wstępnych i zbadania należącej do kierowcy ciężarówki
         i zajętej dokumentacji. Należy ponadto wspomnieć, że wbrew temu, co twierdzą skarżący, kierowca ciężarówki został krótko przesłuchany
         już dnia 16 listopada, zaraz po aresztowaniu.

      55     Należy ponadto zaznaczyć, że należności celne, o których umorzenie wnioskowano, nie są związane z czynnością celną z dnia
         16 listopada 1991 r., ale z wcześniejszymi czynnościami z dnia 30 października i 5 listopada 1991 r. Aby można było się powoływać
         na orzecznictwo w sprawie De Haan, władze powinny były wiedzieć o istnieniu przemytu jeszcze przed 30 października i 5 listopada
         1991 r.

      56     Stwierdzić należy, że fakt, iż zgłoszenie z dnia 16 września 1991 r. zostało niesłusznie uznane za prawidłowe, nie stanowi
         dowodu na to, że władze były poinformowane o przemycie z dnia 30 października oraz 5 listopada 1991 r. W istocie dokumentacja
         nie pozwala na stwierdzenie, że włoskie organy celne wiedziały o tym rzekomym fałszerstwie przed dniem 16 listopada 1991 r.
         Natomiast z protokołu sporządzonego przez służby celne w Fernetti dnia 16 grudnia 1991 r. wynika, że przemyt związany z czynnością
         z dnia 16 września 1991 r. został odkryty w rezultacie oświadczeń złożonych przez C. dnia 16 listopada 1991 r. oraz weryfikacji
         rejestrów celnych w Fernetti, która po nich nastąpiła.

      57     Jeśli chodzi o argument, zgodnie z którym władze słoweńskie miałyby wcześniej poinformować swoje włoskie odpowiedniki o obecności
         papierosów w przewozach będących przedmiotem zgłoszeń z dnia 30 października i 5 listopada 1991 r., to należy zaznaczyć, że
         skarżący nie poparli go żadnym dowodem, poza istnieniem układu z dnia 10 listopada 1965 r. między Włochami a Jugosławią o pomocy
         administracyjnej w zapobieganiu i zwalczaniu nadużyć celnych. Zaś układ ten nie zobowiązywał władz słoweńskich do każdorazowego
         bezzwłocznego informowania władz włoskich o tym, że przewóz tytoniu opuścił ich terytorium (zob. pkt 79 poniżej). Ponadto
         z protokołu sporządzonego dnia 16 grudnia 1991 r. przez służby celne w Fernetti wynika, że dnia 7 grudnia 1991 r. władze włoskie
         zwróciły się do władz słoweńskich o udzielenie informacji i że wskutek tego dnia 13 grudnia 1991 r. władze słoweńskie potwierdziły
         daty, w których przedmiotowe przewozy opuściły słoweńskie terytorium celne oraz poinformowały władze włoskie, że zgłoszone
         towary są przede wszystkim zagranicznymi wyrobami tytoniowymi.

      58     Wreszcie nie jest trafne w tym przypadku odwołanie się przez skarżących do powołanego wyżej wyroku w sprawie Spedition Wilhelm
         Rotermund przeciwko Komisji. W tej sprawie sytuacja szczególna wynikała z nieuczciwych działań, które mogły zostać racjonalnie
         wyjaśnione tylko na gruncie czynnego współudziału pracownika urzędu celnego przeznaczenia. Sąd orzekł, że ze względu na to
         Komisja nie mogła zgodnie z przepisami ograniczyć się do żądania od strony skarżącej przedstawienia oficjalnego i ostatecznego
         dowodu takiego współudziału (ww. wyrok w sprawie Spedition Wilhelm Rotermund przeciwko Komisji, pkt 56–58). Chodzi tu zatem
         o sytuację odmienną w swej istocie od tej mającej miejsce w bieżącej sprawie.

      59     Ostatecznie z powyższego wynika, że skarżący nie udowodnili, że władze włoskie były wcześniej poinformowane o czynnościach
         przemytu papierosów i że umyślnie zezwoliły na dokonanie nadużyć związanych z czynnościami tranzytu z dnia 30 października
         i 5 listopada 1991 r.

      b)     Co do argumentu opartego przez skarżących na fakcie, że przemyt, którego padli ofiarą, przekraczał ryzyko handlowe właściwe
         ich działalności zawodowej

       Argumenty stron
      60      Skarżący twierdzą, że padli ofiarą sprytnie przeprowadzonej z zaangażowaniem znacznych środków finansowych działalności przemytniczej
         przez pochodzącą z różnych krajów grupę przestępców. Podkreślają oni, że wyjątkowy charakter sytuacji wynika zarówno z doniosłości
         sprawy i gospodarczego znaczenia tego naruszenia, jak i z faktu istnienia przynajmniej czterech przestępstw wielokrotnie popełnionych
         przez przemytników. Skarżący podnoszą, że ani w dokumentach przewozowych, ani w fakturach, które zostały przedstawione przez
         kierowcę ciężarówki celem otrzymania dokumentów tranzytowych T 1, nie została stwierdzona żadna nieścisłość ani żaden błąd.
         Zauważają oni, że w tej sytuacji chodzi o pierwszy i jedyny przypadek, w którym ich dobra wiara została przy wydawaniu świadectw
         tranzytowych nadużyta, mimo że podczas uprzednich dziesiątków lat dokonywania zgłoszeń celnych wystawili oni setki dokumentów.

      61     Skarżący podnoszą, że zaskarżona decyzja jest dotknięta błędem w zakresie, w jakim kwalifikuje ona prowadzoną przez nich działalność
         jako „przewoźników” lub „spedytorów”. Podkreślają oni, że przewóz nie należał do działalności prowadzonej przez Nordspedizioneri
         i że nie mogli oni zostać zakwalifikowani jako spedytorzy czy „agenti in dogana” w takim znaczeniu, jakie prawo włoskie nadaje
         umowie agencyjnej. Podkreślają oni, że prowadzili oni jedynie działalność polegającą na przedstawicielstwie wobec organów
         celnych w charakterze agentów celnych lub „spedizionieri doganali”, zgodnie z przepisami włoskich przepisów celnych, a w szczególności
         art. 40 i 47 oraz następnych dekretu Prezydenta Republiki nr 43 z dnia 23 stycznia 1973 r.

      62     Skarżący podnoszą, że działalność agenta celnego została uznana przez wspólnotowe przepisy celne i przywołują w tym miejscu
         szósty motyw oraz art. 3 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3632/85 z dnia 12 grudnia 1985 r. określającego warunki, zgodnie
         z którymi dana osoba może dokonywać zgłoszeń celnych (Dz.U. L 350, str. 1), a także art. 5 kodeksu celnego. Podnoszą, że te
         przepisy zezwalają na dokonywanie zgłoszeń celnych przez przedstawicieli, przy czym przedstawiciele ci bądź to działają we
         własnym imieniu na rzecz dającego zlecenie, bądź to działają w jego imieniu i na jego rzecz oraz że zgodnie z art. 3 włoskiej
         ustawy nr 1612 z dnia 22 grudnia 1960 r. w sprawie uznania zawodu agenta celnego, ten ostatni nie może bez uzasadnienia odmówić
         swego pośrednictwa.

      63     Skarżący podważają zawarty w zaskarżonej decyzji argument, zgodnie z którym wiążące się z nadużyciami działania osób trzecich
         stanowią część normalnego ryzyka handlowego, które ponosi agent celny, i nie stanowią sytuacji szczególnej w znaczeniu art. 13
         rozporządzenia nr 1430/79. Utrzymują oni, że art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 1031/88 przewidujący, że do uiszczenia długu
         celnego są zobowiązane osoby, które usunęły towar spod dozoru celnego lub uczestniczyły w tym usunięciu, sankcjonuje odpowiedzialność
         deliktową, której skarżący nie ponoszą, ponieważ zostali oni uniewinnieni w postępowaniu karnym. Skarżący podnoszą, że w danym
         przypadku należy stosować jedynie art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 1031/88, a nie ust. 2 tego artykułu, który ma zastosowanie
         jedynie do przypadków niewykonania zobowiązania przez właściciela towaru, tak jak w przypadku upadłości tego ostatniego.

      64     Skarżący podkreślają, że osoba zawodowo dokonująca zgłoszeń organom celnym nie podejmuje ryzyka handlowego i wobec tego stwierdzenie,
         zgodnie z którym wiążące się z nadużyciami działania osób trzecich stanowią część ryzyka handlowego, na które jest normalnie
         narażony dokonujący zgłoszenia organom celnym, nie ma żadnego znaczenia z punktu widzenia prawa. Podnoszą oni ponadto, że
         orzecznictwo Sądu, szczególnie począwszy od wyroku z dnia 19 lutego 1998 r. w sprawie T‑42/96 Eyckeler & Malt przeciwko Komisji
         Rec. str. II‑401, wyklucza możliwość, że nieświadome użycie wobec organów celnych fałszywej dokumentacji stanowi normalne
         ryzyko handlowe. Podnoszą oni, że we wspomnianym wyroku Sąd orzekł w istocie, że w okolicznościach, w których Komisja uchybiła
         swoim obowiązkom nadzoru i kontroli, profesjonalnie dokonane fałszerstwa przekraczają normalne ryzyko handlowe, które powinien
         ponosić podmiot gospodarczy (ww. wyrok w sprawie Eyckeler & Malt przeciwko Komisji, pkt 188 i 189).

      65     Skarżący podnoszą, że ww. wyrok w sprawie Eyckeler & Malt przeciwko Komisji stanowi odejście od wcześniejszego orzecznictwa
         i początek nowego orzecznictwa, bardziej zgodnego z potrzebami ochrony obrotu międzynarodowego. Skarżący przywołują w tym
         względzie ww. wyrok w sprawie Primex Produkte Import Export i in. przeciwko Komisji (pkt 163 i 164) oraz wyrok Sądu z dnia
         10 maja 2001 r. w sprawach połączonych T‑186/97, T‑187/97, T‑190/97 do T‑192/97, T‑210/97, T‑211/97, od T‑216/97 do T‑218/97,
         T‑279/97, T‑280/97, T‑293/97 i T‑147/99 Kaufring i in. przeciwko Komisji Rec. str. II‑1337. Przywołany wyżej wyrok w sprawach
         Kaufring i in. przeciwko Komisji kładzie w szczególności nacisk na podstawową zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań wobec
         dokumentów wystawionych przez władze zagraniczne (pkt 216, 218 i 219).

      66     Komisja podnosi, że użycie, nawet w dobrej wierze, fałszywych dokumentów nie może stanowić samo w sobie sytuacji szczególnej
         i należy do zwyczajnego ryzyka handlowego właściwego dla działalności podmiotu gospodarczego. Zatem fakt, że skarżący nie
         są odpowiedzialni za zorganizowanie przemytu nie wyłącza ich odpowiedzialności za uiszczenie długu celnego.

       Ocena Sądu
      67     Należy od razu odnotować, że podczas gdy skarżący przedstawiają się jako „spedizionieri doganali” (agenci celni), trzeci motyw
         zaskarżonej decyzji określa Nordspedizionieri jako „società di transporti, agente in dogana” (spółka przewozowa, spedytor).
         W swoim piśmie z dnia 6 maja 2002 r. przedstawionym w odpowiedzi na początkowy sprzeciw Komisji wobec wnioskowanego umorzenia
         należności celnych skarżący zauważyli, że agenci celni zajmują się jedynie dokumentami handlowymi i, w odróżnieniu od spedytorów,
         nie zajmują się przewozem towarów i nie posiadają uprawnień do weryfikacji ładunku. Jeśli nawet zaskarżona decyzja jest błędna
         co do zakwalifikowania działalności zawodowej skarżących, to niemniej jednak Komisja nie zawarła w swoim rozumowaniu żadnego
         argumentu związanego z faktem świadczenia usług przewozu towarów. Nieścisłość zawarta w decyzji nie mogła zatem mieć żadnego
         praktycznego wpływu na przebieg postępowania w sprawie umorzenia długu celnego.

      68     Należy zaznaczyć, że zobowiązania skarżących ciążą na nich w tym przypadku z powodu nie tyle ich statusu agentów celnych,
         co z racji występowania w charakterze głównego zobowiązanego z tytułu dwóch przedmiotowych czynności tranzytu zewnętrznego.
         Zgodnie z art. 11 lit. a) rozporządzenia nr 222/77, główny zobowiązany odpowiada bowiem przed właściwymi władzami za zgodne
         z prawem wykonanie czynności tranzytu wspólnotowego a zgodnie z art. 13 lit. a) i b) tego rozporządzenia, ma obowiązek przedstawić
         towary w wyznaczonym terminie w urzędzie celnym przeznaczenia w nienaruszonym stanie, dopełniwszy podjętych przez właściwe
         władze czynności pozwalających na ustalenie lub zapewnienie tożsamości towarów, a także przestrzegać przepisów dotyczących
         procedury tranzytu wspólnotowego. Biorąc na siebie w tym rozumieniu, poprzez zgłoszenia celne z dnia 30 października i 5 listopada
         1991 r., rolę głównego zobowiązanego, skarżący przyjęli, na podstawie wspólnotowych przepisów celnych, tę szczególną odpowiedzialność.

      69     Jeśli chodzi o przywoływane przez skarżących, a opierające się na ich własnej wykładni art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 1031/88,
         argumenty dotyczące określenia kręgu osób zobowiązanych do uiszczenia długu celnego, to są one nie do przyjęcia. Zasadniczo
         skarżący utrzymują, że ponieważ nie uczestniczyli w usunięciu towaru spod dozoru celnego, to nie są solidarnie zobowiązani
         do uiszczenia przedmiotowych należności celnych. Należy przypomnieć w tym względzie, że przepisy art. 13 rozporządzenia nr 1430/79
         nie pozwalają na podważanie wymagalności długu celnego [ww. wyroki w sprawach Cerealmangimi i Italgrani przeciwko Komisji,
         pkt 11; CT Control (Rotterdam) i JCT Benelux przeciwko Komisji, pkt 43 oraz Hyper przeciwko Komisji, pkt 98], jako że ustalenie,
         czy dług istnieje, należy do właściwości władz krajowych. Skierowane zaś do Komisji na podstawie art. 13 rozporządzenia nr 1430/79
         wnioski nie dotyczyły zagadnienia, czy krajowe organy celne prawidłowo zastosowały przepisy prawa celnego materialnego (ww.
         wyrok w sprawie Kia Motors i Broekman Motorships przeciwko Komisji, pkt 36).

      70     Jeśli chodzi o argumentację skarżących, zgodnie z którą nieświadome i nieumyślne uczestnictwo w wiążących się z nadużyciami
         działaniach osób trzecich stanowi sytuację szczególną w rozumieniu art. 13 rozporządzenia nr 1430/79, to należy odnotować,
         że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, przedstawienie, nawet w dobrej wierze, dokumentów, co do których następnie stwierdzono,
         że zostały one sfałszowane, samo w sobie nie stanowi sytuacji szczególnej uzasadniającej umorzenie przywozowych należności
         celnych (zob. podobnie ww. wyroki w sprawach Eyckeler & Malt przeciwko Komisji, pkt 162; Primex Produkte Import-Export i in.
         przeciwko Komisji, pkt 140 oraz SCI UK przeciwko Komisji, pkt 58). Sąd orzekł w szczególności, że fałszywy charakter faktur
         dostarczonych agentowi celnemu nie stanowi sytuacji szczególnej w znaczeniu art. 13 rozporządzenia nr 1430/79, uznając, że
         należy to do ryzyka zawodowego ponoszonego przez agenta celnego, który z samej istoty pełnionych obowiązków ponosi odpowiedzialność
         za zgodność z prawem dokumentów, które przedstawia organom celnym, a zatem, że Wspólnota nie może ponosić niekorzystnych konsekwencji
         niewłaściwych poczynań jego klientów (ww. wyrok w sprawie Mehibas Dordtselaan przeciwko Komisji, pkt 82 i 83).

      71     Okoliczności i konkretne cechy czynu niedozwolonego, na który powołują się skarżący, takie jak stopień zorganizowania przestępców,
         doniosłość sprawy, gospodarcze znaczenie tego naruszenia, a także fakt istnienia czterech wielokrotnie popełnianych przestępstw
         nie są w stanie obalić powyższego twierdzenia Sądu (zob. podobnie wyrok Trybunału z dnia 5 października 1983 r. w sprawach
         połączonych 186/82 i 187/82 Magazzini Generali, Rec. str. 2951, pkt 14 i 15; zob. także ww. wyrok w sprawie Aslantrans przeciwko
         Komisji, pkt 58). Podobnie argumentacja skarżących, zgodnie z którą włoscy agenci celni nie mogą ani zmieniać swego wynagrodzenia
         w zależności od oceny ryzyka nadużycia, ani odmówić bez uzasadnienia swego pośrednictwa zwracającej się o nie osobie, też
         nie zawiera w sobie elementów, które mogą postawić wnioskodawcę w sytuacji wyjątkowej w porównaniu do innych podmiotów gospodarczych,
         o ile w takich okolicznościach znajduje się nieograniczona liczba podmiotów, a mianowicie wszyscy włoscy agenci celni (zob.
         podobnie wyroki Trybunału z dnia 25 lutego 1999 r. w sprawie C‑86/97 Trans Ex Import, Rec. str. I-1041, pkt 22 oraz z dnia
         27 września 2001 r. w sprawie C‑253/99 Bacardi, Rec. str. I‑6493, pkt 56 oraz ww. wyrok w sprawie De Haan, pkt 52). Wreszcie
         fakt, że w tej sprawie chodzi o pierwszy przypadek nadużycia z którym zetknęli się skarżący, także nie jest wystarczający
         do stworzenia wyjątkowych okoliczności w rozumieniu art. 13 rozporządzenia nr 1430/79.

      72     Należy natomiast stwierdzić, że odmienny wniosek, a mianowicie zaistnienie sytuacji szczególnej, wysnuć należy w przypadku,
         w którym Komisja lub krajowe organy celne dopuściły się poważnych naruszeń, ułatwiając fałszywe posługiwanie się dokumentami
         (ww. wyrok w sprawie SCI UK przeciwko Komisji, pkt 59; zob. także podobnie przytoczone wyroki w sprawach Eyckeler & Malt przeciwko
         Komisji, pkt 189 i 190; Primex Produkte Import-Export i in. przeciwko Komisji, pkt 163 oraz Kaufring i in. przeciwko Komisji,
         pkt 235 i 302). Skoro bowiem art. 13 rozporządzenia 1430/79 jest w swej istocie przeznaczony do stosowania w takich znamiennych
         dla stosunku pomiędzy podmiotem gospodarczym a administracją okolicznościach, w których nie jest sprawiedliwym nakładanie
         na ten podmiot gospodarczy ciężaru, którego normalnie by nie poniósł (ww. wyrok w sprawie Coopérative agricole d’approvisionnement
         des Avirons, pkt 22), należy stwierdzić, że takie okoliczności stwarzałyby sytuację szczególną w rozumieniu tego przepisu
         i uzasadniałyby umorzenie przywozowych należności celnych (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie Primex Produkte Import-Export
         i in. przeciwko Komisji, pkt 163 i 164).

      73     Należy zatem zbadać, czy w tym przypadku skarżący udowodnili istnienie takich naruszeń po stronie Komisji lub krajowych organów
         celnych.

      c)     Co do braku kontroli ze strony organów celnych
       Argumenty stron
      74     Skarżący zaznaczają, że organy celne nie dokonały kontroli ładunków z dnia 30 października i 5 listopada 1991 r. oraz że parafowały
         bez skontrolowania ciężarówki świadectwa tranzytowe, dając wiarę przedstawionym przez kierowcę dokumentom. W szczególności
         podnoszą oni, że jeśli służby celne podejrzewały istnienie nieprawidłowości w czynnościach z dnia 30 października i 5 listopada
         1991 r., tak jak miało to miejsce w przypadku czynności z dnia 16 listopada 1991 r., to miały one obowiązek przeprowadzenia
         weryfikacji towarów. Zaznaczają oni także, że w momencie wydania obu świadectw zostało złożone odpowiednie poręczenie w kwocie
         100 000 000 ITL, jako zabezpieczenie uiszczenia należności celnych wymaganych z tytułu zgłoszonego ładunku tektury opakowaniowej.
         Adekwatność tego poręczenia powinna była być ewentualnie określona przez służby celne, które mogły skontrolować ciężarówkę
         w momencie wydania obu świadectw tranzytowych. A zatem nawet jeśli by się okazało, że organy celne i inspekcja celna nie były
         poinformowane o ruchu przemytniczym, i tak ponoszą one odpowiedzialność, ze względu na brak fizycznej kontroli towarów.

      75     Skarżący przywołują także zasadę oczekiwania przez podmiot gospodarczy właściwego stosowania przepisów prawa wspólnotowego.
         Podnoszą oni, że wziąwszy pod uwagę istnienie powołanego wyżej układu o wzajemnej pomocy administracyjnej między Włochami
         a Jugosławią, słoweńskie służby celne miały obowiązek zasygnalizować władzom włoskim, że sporne ładunki stanowią tak zwane
         towary wrażliwe, ponieważ są one objęte monopolem o wysokiej wartości ekonomicznej, oraz że zgłaszający organom celnym nie
         może ponosić konsekwencji ewentualnych braków w systemie informacji i zapobiegania przemytowi. Jeśli więc nawet w niniejszej
         sprawie nie miała zastosowania linia orzecznictwa wypływająca z powołanego wyroku w sprawie De Haan, to należałoby zastosować
         zasadę sformułowaną w przywołanym wyroku w sprawie Eyckeler & Malt przeciwko Komisji oraz w wyroku Trybunału z dnia 1 kwietnia
         1993 r. w sprawie C‑250/91 Hewlettt Packard France, Rec. str. I–1819, ze względu na to, że skarżący mają prawo do uzasadnionych
         oczekiwań, że instytucje wspólnotowe dokonają prewencyjnych kontroli towarów wrażliwych.

      76     Komisja utrzymuje, że o ile w pewnych sytuacjach jest prawdą, że nadużycie popełnione przez przedstawienie w dobrej wierze
         fałszywych dokumentów może uzasadnić, umorzenie długu celnego, zwłaszcza w sytuacji, gdy Komisja lub organy celne dopuściły
         się poważnych uchybień ułatwiających fałszywe posługiwanie się tymi dokumentami, to w tym przypadku skarżący nie przedstawili
         żadnego dowodu winy po stronie włoskiej administracji.

       Ocena Sądu
      77     Argumenty skarżących sprowadzają się, ogólnie rzecz ujmując, do twierdzenia, po pierwsze, że władze włoskie powinny były skontrolować
         będące przedmiotem czynności tranzytu z dnia 30 października i 5 listopada 1991 r. towary, a po drugie, że słoweńskie organy
         celne były zobowiązane do zasygnalizowania swoim włoskim odpowiednikom istnienia spornych przewozów tytoniu.

      78     Po pierwsze, Sąd zaznacza, że nie byłoby rozsądnym wymaganie od krajowych organów celnych, aby dokonywały fizycznej kontroli
         wszystkich ładunków przekraczających wspólnotowe granice. Realia międzynarodowego obrotu towarowego czynią w istocie praktycznie
         niemożliwą fizyczną kontrolę wszystkich przewozów granicznych. Podobnie, jak zostało to podniesione w motywie 36 zaskarżonej
         decyzji, przyjęcie zgłoszenia do tranzytu nie pozbawia właściwej administracji celnej możliwości przeprowadzenia kontroli
         a posteriori (zob. podobnie wyrok Trybunału z dnia 13 listopada 1984 r. w sprawach połączonych 98/83 i 230/83 Van Gend & Loos
         przeciwko Komisji, Rec. str. 3763, pkt 20). Wreszcie, wbrew twierdzeniom skarżących, zawarte w aktach dokumenty nie pozwalają
         na wysnucie wniosku, że władze włoskie podejrzewały istnienie nieprawidłowości w czynnościach z dnia 30 października i 5 listopada
         1991 r.

      79     Po drugie, należy stwierdzić, że układ o pomocy administracyjnej w zapobieganiu i zwalczaniu nadużyć celnych zawarty między
         Włochami a Jugosławią dnia 10 listopada 1965 r. nie zobowiązuje władz słoweńskich do bezzwłocznego informowania włoskich organów
         celnych o wszystkich opuszczających ich terytorium i udających się do Włoch przewozach tytoniu. Układ w istocie ogranicza
         się do wprowadzenia zapisów o wzajemnej pomocy i ustanowienia ścisłej współpracy między administracjami obu krajów (art. 1
         i 3), wprowadzenia „w miarę możliwości” szczególnego nadzoru nad przemieszczającymi się towarami i środkami transportu, co
         do których zasygnalizowano, że stanowią one część nielegalnego obrotu o istotnym znaczeniu (art. 4), oraz wymiany informacji
         dotyczącej w szczególności towarów będących przedmiotem naruszeń prawa celnego (art. 5).

      80     Uwzględniając powyższe, Sąd ocenia, że skarżący nie udowodnili, że krajowe organy celne popełniły poważne naruszenia ułatwiające
         fałszywe posługiwanie się przedmiotowymi świadectwami tranzytowymi. Należy zatem dojść do wniosku, że w niniejszej sprawie
         przedstawienie w dobrej wierze przez skarżących dokumentów, co do których następnie stwierdzono, że zostały one sfałszowane,
         nie może stanowić sytuacji szczególnej uzasadniającej umorzenie należności celnych.

      d)     Co do niemożności skontrolowania przez skarżących ciężarówek
       Argumenty stron
      81     Skarżący zaznaczają, że działają na granicy pomiędzy Włochami a Słowenią, że wydali świadectwa tranzytu wspólnotowego po wyjeździe
         ciężarówki z Lubiany i że w konsekwencji nie mieli możliwości skontrolowania ładunku. Skarżący dodają, że zgłaszający organom
         celnym nie mogą zwrócić się o skontrolowanie środków transportu, zwłaszcza z uwagi na szybkość, z jaką powinny być z przyczyn
         oczywistych, wynikających z realiów ruchu granicznego, dokonywane operacje tranzytu.

      82     Komisja zaznacza, że ocena, czy został spełniony warunek zaistnienia sytuacji szczególnej, nie może zależeć od miejsca, które
         jest okolicznością obiektywną, mogącą dotyczyć rzeczywiście lub potencjalnie dużej liczby podmiotów gospodarczych (ww. wyrok
         w sprawie Coopérative agricole d’approvisionnement des Avirons, pkt 22).

       Ocena Trybunału
      83     Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, z okolicznościami mającymi przesądzić o zaistnieniu sytuacji szczególnej w rozumieniu
         art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 1430/79 mamy do czynienia wówczas, gdy w świetle zasady słuszności, będącej celem i stanowiącej
         podstawę tego przepisu, zostanie stwierdzone istnienie czynników mogących postawić wnioskodawcę w sytuacji wyjątkowej w porównaniu
         do innych podmiotów gospodarczych prowadzących tę samą działalność (ww. wyroki w sprawach Trans Ex Import, pkt 22, Bacardi,
         pkt 56 oraz De Haan, pkt 52).

      84     Należy zaś stwierdzić, że ani fakt prowadzenia działalności na granicy, a nie w miejscu, w którym rozpoczął się przewóz, ani
         niemożność skontrolowania ciężarówki, na którą powołują się skarżący, nie stanowią czynników mogących postawić ich w sytuacji
         wyjątkowej w stosunku do innych podmiotów, biorąc pod uwagę, że okoliczności te dotyczą nieograniczonej liczby podmiotów.
         Nie mogą one wobec tego znamionować sytuacji szczególnej w rozumieniu art. 13 rozporządzenia nr 1430/79. Należy ponadto odnotować,
         że agenci celni przed przedstawieniem zgłoszenia celnego mają prawo zwrócić się do służb celnych o sprawdzenie towarów, nawet
         jeśli uciekają się do tej możliwości jedynie wyjątkowo.

      e)     Co do wyważenia wchodzących w grę interesów
       Argumenty stron
      85     Skarżący zaznaczają, że Trybunał przyznał, że sytuacja wyjątkowa w stosunku do innych podmiotów prowadzących tę samą działalność
         może zaistnieć z racji tego, że pobranie należności celnych od tego jednego podmiotu gospodarczego, biorąc pod uwagę dużą
         kwotę roszczenia służb celnych, doprowadziłoby do jego ruiny finansowej (ww. wyrok w sprawie Trans-Ex Import). Skarżący zauważają
         także, że Komisja powinna ocenić całość sprawy, aby określić, czy poszczególne czynniki stanowią o sytuacji szczególnej i wyważyć
         z jednej strony interes Wspólnoty, polegający na zapewnieniu przestrzegania przepisów prawa celnego, a z drugiej strony interes
         działającego w dobrej wierze podmiotu gospodarczego, polegający na uniknięciu poniesienia szkody przekraczającej normalne
         ryzyko handlowe (ww. wyrok w sprawie Spedition Wilhelm Rotermund przeciwko Komisji, pkt 53). Zaś w zaskarżonej decyzji nie
         dokonano porównania wchodzących w grę interesów, ograniczając się jedynie do prostego wyłączenia możliwości zastosowania art. 13
         rozporządzenia nr 1430/79.

      86     Komisja twierdzi, że z argumentu skarżących wynika, że przed odrzuceniem wniosku o umorzenie Komisja powinna była sporządzić
         swego rodzaju bilans księgowy zestawiający ryzyko dotyczące środków własnych Wspólnoty z ryzykiem, na które są narażone podmioty
         gospodarcze. Natomiast zgodnie z orzecznictwem, powinna zostać sporządzona analiza zmierzająca do ustalenia, czy Komisja lub
         organy celne są winne czynu, który może skutkować nadmiernym obciążeniem pomiotu gospodarczego.

       Ocena Trybunału
      87     Należy zaznaczyć, że, wbrew twierdzeniom skarżących, Trybunał w przywołanym wyżej wyroku w sprawie Trans-Ex Import nie sformułował
         wniosku, że fakt, iż pobranie należności celnych, ze względu na dużą kwotę roszczenia służb celnych, stanowi ryzyko ruiny
         finansowej podmiotu gospodarczego, jest czynnikiem mogącym stanowić o zaistnieniu sytuacji szczególnej. Chociaż bowiem sąd
         krajowy rzeczywiście skierował do Trybunału pytanie prejudycjalne, zmierzające w szczególności do ustalenia, czy fakt, że
         pobranie należności celnych pociąga za sobą ruinę prowadzonego przez podmiot gospodarczy przedsiębiorstwa, stanowi sytuację
         szczególną w znaczeniu art. 905 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego pewne
         przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 253, str. 1)
         (ww. wyrok w sprawie Trans-Ex Import, pkt 13), to Trybunał w swojej odpowiedzi ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że
         sytuacja szczególna zakłada istnienie czynników mogących postawić wnioskodawcę w sytuacji wyjątkowej w stosunku do innych
         podmiotów prowadzących tę samą działalność (ww. wyrok w sprawie Trans-Ex Import, pkt 22).

      88     Podobnie nie może zostać uwzględniona argumentacja skarżących, zgodnie z którą zaskarżona decyzja nie została oparta na porównaniu
         wchodzących w grę interesów. Należy przypomnieć, że stosując art. 13 rozporządzenia nr 1430/79, Komisja korzysta z prawa swobodnej
         oceny, której jest zobowiązana dokonać, wyważając z jednej strony interes Wspólnoty, polegający na zapewnieniu przestrzegania
         przepisów prawa celnego, a z drugiej strony interes działającego w dobrej wierze podmiotu gospodarczego, polegający na uniknięciu
         poniesienia szkody przekraczającej normalne ryzyko handlowe (ww. wyroki w sprawach Eyckeler & Malt przeciwko Komisji, pkt 133
         oraz Mehibas Dordtselaan przeciwko Komisji, pkt 78). Zaś należy zaznaczyć, że wbrew twierdzeniom skarżących, Komisja nie ograniczyła
         się w zaskarżonej decyzji do wyłączenia możliwości zastosowania art. 13 rozporządzenia nr 1430/79, ale także zbadała, czy
         okoliczności tego przypadku wchodzą w zakres ryzyka handlowego ciążącego normalnie na agentach celnych, formułując ostatecznie
         wniosek, że nie wykraczają one poza normalne ryzyko handlowe związane z tą działalnością (zob. w szczególności motyw 30 zaskarżonej
         decyzji).

      89     Z powyższego wynika, że skarżący nie zdołali udowodnić, bez względu na to, czy ich argumenty brane są pod uwagę pojedynczo
         lub w całości, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie, uznając, że okoliczności niniejszej sprawy nie stanowią sytuacji
         szczególnej w rozumieniu art. 13 rozporządzenia nr 1430/79.

      3.     Co do braku nieuczciwego działania lub niedbalstwa
       Argumenty stron
      90     Skarżący twierdzą na wstępie, że postanowienie o umorzeniu postępowania karnego wydane dnia 14 stycznia 1994 r. przez prowadzącego
         dochodzenie wstępne sędziego Tribunale civile e penale di Trieste dowodzi, że w danym przypadku nie miało miejsca z ich strony
         ani nieuczciwe działanie, ani niedbalstwo w rozumieniu art. 13 rozporządzenia nr 1430/79. Podnoszą oni, że chodzi tutaj o pierwszy
         i jedyny przypadek, w którym ich dobra wiara została przy wydawaniu świadectw tranzytowych nadużyta, podczas gdy w trakcie
         uprzednich dziesiątków lat dokonywania zgłoszeń celnych wystawili oni setki dokumentów T 1.Skarżący wskazują, że przedmiotowe
         świadectwa tranzytowe zostały wystawione zgodnie z ogólnie przyjętą praktyką handlową, której organy celne nigdy w przeszłości
         nie podważyły, a zatem na Komisji ciąży obowiązek udowodnienia, że miało miejsce oczywiste niedbalstwo ze strony skarżących
         (ww. wyrok w sprawie Prmex Produkte Import-Export i in. przeciwko Komisji, pkt 136), jak również udowodnienia, że w tym przypadku
         skarżący działali w sposób odmienny, jeśli chodzi o wystawienie i wydanie obu przedmiotowych świadectw.

      91     Skarżący podważają zawarty w zaskarżonej decyzji argument, zgodnie z którym ze względu na ich stały status zgłaszających organom
         celnym mieli oni podejmować odpowiednie środki ostrożności związane z przesyłaniem w tranzycie, a w szczególności obowiązek
         sprawdzenia przed zgłoszeniem właściwości towarów przewożonych w ciężarówkach. Skarżący zaznaczają w tym względzie, że czynności
         były dokonywane w przygranicznym urzędzie celnym, a zatem „w kolejce”, to znaczy jedna ciężarówka stojąca za drugą, wskutek
         czego rozładunek towarów na obszarze celnym stanowiłby przeszkodę dla płynności przepływu towarów. Skarżący podnoszą także,
         że zgłaszający organom celnym może zwrócić się o dokonanie kontroli towaru jedynie w przypadku wyraźnych wątpliwości co do
         jego właściwości, z powodu błędnych zapisów lub sprzeczności w przedstawionych dokumentach i tylko po uzyskaniu pozwolenia
         od służb celnych. Zauważają oni także, że waga ciężarówki przewożącej papierosy była analogiczna do wagi, którą by miała ta
         ciężarówka, gdyby rzeczywiście przewoziła tekturę opakowaniową, a zatem zgodna z właściwościami załadunku zgłoszonego w towarzyszących
         mu dokumentach transportowych i fakturach.

      92     Skarżący twierdzą, że w ramach ich możliwości na podstawie swojego doświadczenia zawodowego i po dołożeniu szczególnej staranności
         do zbadania przedłożonych im dokumentów, przyjęli oni, że ciężarówki przewoziły tekturę opakowaniową, tak jak to miało wielokrotnie
         miejsce, gdyż takie towary stanowiły przedmiot zwykłego tranzytu do urzędu celnego w Fernetti. Skarżący podnoszą ponadto,
         że dokumenty, na podstawie których sporządzono zgłoszenia do tranzytu, wydawały się całkowicie prawidłowe, jak potwierdza
         to fakt, że organy celne umieściły na nich swoje parafy.

      93     Komisja twierdzi, że argumenty skarżących sprowadzają się do podnieisienia, że pomimo swojego statusu zgłaszających, nie ponoszą
         oni żadnej odpowiedzialności. Koncepcja taka oznaczałaby zanegowanie ciążącego na zgłaszającym obowiązku staranności i byłaby
         sprzeczna ze stanowiącymi podstawę dla procedury umorzenia wymogami słuszności. Komisja przypomina, że sędzia wspólnotowy
         miał okazję przypomnieć o znaczeniu kryterium staranności podmiotu dokonującego zgłoszenia organom celnym (ww. wyrok w sprawie
         Hewlett Packard, pkt 27), jako kryterium istotnego dla określenia, czy dany podmiot dopuścił się oczywistego niedbalstwa (wyrok
         Sądu z dnia 5 czerwca 1996 r. w sprawie T‑75/95 Günzler Aluminium przeciwko Komisji, Rec. str. II‑497, pkt 43). Komisja twierdzi,
         że ze zbadania zaskarżonej decyzji wynika, że skarżący nie udowodnili zachowania staranności, której można oczekiwać od doświadczonego
         podmiotu.

       Ocena Trybunału
      94     Aby dokonać umorzenia przywozowych należności celnych przy uwzględnieniu art. 13 rozporządzenia nr 1430/79, powinny być spełnione
         kumulatywnie dwa warunki, a mianowicie: zaistnienie sytuacji szczególnej i brak tak nieuczciwego działania, jak i oczywistego
         niedbalstwa ze strony podmiotu gospodarczego (ww. wyroki w sprawie Covita, pkt 29; w sprawie De Haan, pkt 42 oraz w sprawie
         SCI UK przeciwko Komisji, pkt 45). Aby odmówić umorzenia należności celnych wystarczy zatem, aby nie został spełniony tylko
         jeden z tych warunków (ww. wyroki w sprawie Günzler Aluminium przeciwko Komisji, pkt 54; w sprawie Mehibas Dordtselaan przeciwko
         Komisji, pkt 87 oraz w sprawie Kaufring i in. przeciwko Komisji, pkt 220).

      95     Sąd rozstrzygnął zaś, że w tym przypadku Komisja nie popełniła oczywistego błędu w ocenie, uznając, że okoliczności niniejszej
         sprawy nie stanowiły sytuacji szczególnej w rozumieniu art. 13 rozporządzenia nr 1430/79. Nie ma zatem potrzeby badać, czy
         został spełniony warunek dotyczący braku nieuczciwego działania oraz oczywistego niedbalstwa.

      96     Z całej powyższej argumentacji wynika, że drugi zarzut jest bezpodstawny.
      97     Należy zatem oddalić sformułowane przez skarżących żądania stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji.
      II –  W przedmiocie żądań pomocniczych, mających za na celu uzyskanie częściowego umorzenia należności celnych
       Argumenty stron
      98     Tytułem pomocniczym wobec roszczenia głównego skarżący kwestionują oddalenie przez zaskarżoną decyzję ich wniosku o stwierdzenie,
         że należało, zgodnie z tym, co przewiduje w takim przypadku art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 2144/87, uznać za wygasłą
         część długu celnego wskutek częściowego przepadku obciążonych należnościami celnymi towarów. Zwracają uwagę, że inspekcja
         celna z Triestu, w ramach prowadzonego przez siebie dochodzenia, zajęła dnia 8 kwietnia 1992 r. w znajdującym się w Bareggio
         składzie 8010 kg zagranicznych wyrobów tytoniowych i twierdzą, że istnieje wysoki stopień prawdopodobieństwa, że zajęte towary
         były tymi samymi, które przewożono z zastosowaniem zgłoszeń do tranzytu wystawionych przez skarżących dnia 30 października
         i 5 listopada 1991 r. Skarżący twierdzą, że zakwestionowanie kwoty długu celnego stanowi fakt leżący u podstaw tego postępowania,
         a zatem nie może zostać uznane za niedopuszczalne w stopniu, w jakim stanowi ono obiektywną przesłankę sprawy.

      99     Komisja twierdzi, że wniosek ten jest niedopuszczalny, w zakresie, w jakim, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, sędzia wspólnotowy
         nie może w ramach postępowania o stwierdzenie nieważności nakazać instytucji wspólnotowej podjęcia środków, które pociąga
         za sobą wykonanie wyroku stwierdzającego nieważność decyzji.

       Ocena Trybunału
      100   Formułując tezę opartą na zarzucanym naruszeniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 2144/87, skarżący zwracają się do
         Sądu w szczególności o stwierdzenie, że to umorzenie powinno mieć miejsce z racji zajęcia w Bareggio 8010 kg zagranicznych
         wyrobów tytoniowych.

      101   Należy w tym względzie przypomnieć, że z utrwalonego orzecznictwa wynika, że przepisy art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 1430/79
         nie zmierzają do zezwalania na podważanie samej zasady wymagalności długu celnego [ww. wyroki w sprawach Cerealmangimi i Italgrani
         przeciwko Komisji, pkt 11; CT Control (Rotterdam) i JCT Benelux przeciwko Komisji, pkt 43 oraz Hyper przeciwko Komisji, pkt 98].
         Zaś kwestia całkowitego lub częściowego wygaśnięcia, w znaczeniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 2144/87, długu celnego
         w drodze przepadku obciążonych należnościami towarów odnosi się bądź to do samego istnienia długu celnego, bądź to do określenia
         jego kwoty. Należy ponadto odnotować, że skierowane do Komisji, a mające za podstawę art. 13 rozporządzenia 1430/79 wnioski
         nie dotyczą kwestii, czy krajowe organy celne prawidłowo zastosowały przepisy prawa celnego materialnego (ww. wyrok w sprawie
         Kia Motors i Broekman Motorships przeciwko Komisji, pkt 36). Wyciągnąć należy więc z tego wniosek, że przepis ten nie reguluje
         kwestii wygaśnięcia długu celnego w drodze przepadku części obciążonego należnościami towaru.

      102   Wniosek ten nie może zostać obalony argumentami skarżących, zgodnie z którymi podważenie kwoty długu celnego stanowi fakt
         leżący u podstaw sporu. Takie twierdzenie jest niezgodne ze specyfiką i ograniczeniami instytucji umorzenia czy zwrotu należności
         celnych przewidzianej w art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 1430/79.

      103   Uwzględniając powyższe, należy stwierdzić, że sformułowane przez skarżących żądania stwierdzenia, że należy im się umorzenie
         należności celnych mających za przedmiot 8010 kg zajętego tytoniu powinny zostać uznane za niedopuszczalne.

      104   Skarga powinna zatem zostać w całości oddalona.
       W przedmiocie kosztów
      105   Zgodnie z art. 87 § 2 regulaminu Sądu kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę.
         Ponieważ skarżący przegrali sprawę w niniejszym przypadku, należy obciążyć ich kosztami własnymi, a także kosztami poniesionymi
         przez Komisję, zgodnie z jej żądaniem.

      Z powyższych względów
      SĄD PIERWSZEJ INSTANCJI (piąta izba)
      orzeka, co następuje:
      1)      Skarga zostaje oddalona.
      2)      Strony skarżące pokrywają koszty własne, a także koszty poniesione przez Komisję.

               Lindh

                García-Valdecasas

                Cooke

         Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu, dnia 14 grudnia 2004 r.

               Sekretarz

                      Prezes

               H. Jung

                      P. Lindh

         * Język postępowania: włoski.


Wyrok Trybunału z dnia 23 lutego 1999 r. # Bayerische Motorenwerke AG (BMW) i BMW Nederland BV przeciwko Ronald Karel Deenik. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Hoge Raad - Niderlandy. # Sprawa C-63/97.


title: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 12 stycznia 2006 r. # Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej. # Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Rozporządzenie (EWG) nr 2847/93 - System kontroli w sektorze rybołówstwa - Informacje dotyczące połowów i nakładu połowowego. # Sprawa C-179/05.

text:
      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 12 stycznia 2006 r. – Komisja przeciwko Francji
      (sprawa C‑179/05)
      Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Rozporządzenie (EWG) nr 2847/93 – System kontroli w sektorze rybołówstwa – Informacje dotyczące połowów i nakładu połowowego
      Państwa członkowskie – Zobowiązania wynikające z prawa wspólnotowego – Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Względy uzasadniające wynikające z wewnętrznego porządku prawnego – Niedopuszczalność (art. 226 WE) (por. pkt 8)
      Przedmiot:

         Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Naruszenie art. 18 ust. 1 i 19i tiret pierwsze i trzecie rozporządzenia
                  Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiającego system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki
                  rybołówstwa (Dz.U. L 261, str. 1) – Brak powiadomienia o danych określonych w tych przepisach

            Sentencja:

                  Nie przekazując informacji wymaganych na podstawie art. 19i tiret pierwsze i trzecie rozporządzenia Rady (EWG) nr 2847/93
                     z dnia 12 października 1993 r. ustanawiającego system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa, zmienionego
                     rozporządzeniem Rady (WE) nr 2635/97 z dnia 18 grudnia 1997 r., Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej
                     ciążą na mocy tego rozporządzenia.

                  Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.


Wyrok Trybunału z dnia 14 lipca 1988 r. # 3 Glocken GmbH i Gertraud Kritzinger przeciwko USL Centro-Sud i Provincia autonoma di Bolzano. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Pretura di Bolzano - Włochy. # Swobodny przepływ towarów. # Sprawa 407/85.