title: Sprawa C-431/20 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 6 października 2021 r. – Carlo Tognoli i in. / Parlament Europejski [Odwołanie – Prawo instytucjonalne – Jednolity statut posła do Parlamentu Europejskiego – Posłowie do Parlamentu Europejskiego wybrani w okręgach włoskich – Zmiana wysokości świadczeń emerytalnych – Akt niekorzystny – Stanowisko wstępne – Samodzielne skutki prawne]

text:
               6.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 490/13

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 6 października 2021 r. – Carlo Tognoli i in. / Parlament Europejski
      (Sprawa C-431/20 P) (1)

      (Odwołanie - Prawo instytucjonalne - Jednolity statut posła do Parlamentu Europejskiego - Posłowie do Parlamentu Europejskiego wybrani w okręgach włoskich - Zmiana wysokości świadczeń emerytalnych - Akt niekorzystny - Stanowisko wstępne - Samodzielne skutki prawne)
      (2021/C 490/12)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Carlo Tognoli, Emma Allione, Luigi Alberto Colajanni, Claudio Martelli, Luciana Sbarbati, Carla Dimatore, jako spadkobierczyni Maria Riga, Roberto Speciale, Loris Torbesi, jako spadkobierca Eugenia Melandriego, Luciano Pettinari, Pietro Di Prima, Carla Barbarella, Carlo Alberto Graziani, Giorgio Rossetti, Giacomo Porrazzini, Guido Podestà, Roberto Barzanti, Rita Medici, Aldo Arroni, Franco Malerba, Roberto Mezzaroma (przedstawiciele: M. Merola i L. Florio, avvocati)

         Druga strona postępowania: Parlament Europejski (przedstawiciele: S. Alves i S. Seyr, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Postanowienie Sądu Unii Europejskiej z dnia 3 lipca 2020 r., Tognoli i in./Parlament (T-395/19, T-396/19, T-405/19, T-408/19, T-419/19, T-423/19, T-424/19, T-428/19, T-433/19, T-437/19, T-443/19, T-455/19, od T-458/19 do T-462/19, T-464/19, T-469/19 i T-477/19, niepublikowane, EU:T:2020:302) zostaje uchylone w zakresie, w jakim odrzucono w nim jako oczywiście niedopuszczalne przedstawione przez Carla Tognoliego i in. żądania mające na celu stwierdzenie nieważności pism z dnia 11 kwietnia 2019 r., sporządzonych przez kierownika wydziału wynagrodzeń i uprawnień socjalnych posłów w Dyrekcji Generalnej ds. Finansów Parlamentu Europejskiego i dotyczących dostosowania wysokości przysługującego wnoszącym odwołanie świadczenia emerytalnego w następstwie wejścia w życie w dniu 1 stycznia 2019 r. uchwały nr 14/2018 Ufficio di Presidenza della Camera dei deputati (prezydium izby deputowanych, Włochy), oraz decyzji Parlamentu Europejskiego wyrażonych w pismach z dnia 20 czerwca 2019 r. (sprawa T-396/19), z dnia 8 lipca 2019 r. (sprawy T-405/19, T-408/19, T-443/19 i T-464/19), z dnia 15 lipca 2019 r. (sprawy T-419/19, T-433/19, T-455/19, od T-458/19 do T-462/19, T-469/19 i T-477/19) oraz z dnia 23 lipca 2019 r. (sprawy T-395/19, T-423/19, T-424/19 i T-428/19).

                  2)

                  Zarzuty niedopuszczalności podniesione przez Parlament Europejski przed Sądem Unii Europejskiej zostają oddalone.

                  3)

                  Sprawy zostają przekazane Sądowi Unii Europejskiej celem wydania orzeczenia w przedmiocie przedstawionych przez Carla Tognoliego i in. żądań mających na celu stwierdzenie nieważności wyżej wskazanych pism z dnia 11 kwietnia 2019 r. oraz wyżej wskazanych decyzji Parlamentu.

                  4)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

         (1)  Dz.U. C 390 z 16.11.2020.


title: Sprawa C-581/20: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 6 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varhoven kasatsionen sad – Bułgaria) – Skarb Państwa Rzeczypospolitej Polskiej reprezentowany przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad / TOTO SpA – Costruzioni Generali, Vianini Lavori SpA [Odesłanie prejudycjalne – Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 – Artykuł 1 ust. 1 – Sprawy cywilne i handlowe – Artykuł 35 – Środki tymczasowe i środki zabezpieczające – Powództwo wytoczone w związku z umową dotyczącą budowy publicznej drogi ekspresowej, zawartą między organem władzy publicznej a dwiema spółkami prawa prywatnego – Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych w związku z karami umownymi oraz wynikającymi z rzeczonej umowy gwarancjami – Rozstrzygnięcie w przedmiocie środków tymczasowych wydane już przez sąd mający jurysdykcję do orzekania co do istoty]

text:
               6.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 490/14

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 6 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varhoven kasatsionen sad – Bułgaria) – Skarb Państwa Rzeczypospolitej Polskiej reprezentowany przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad / TOTO SpA – Costruzioni Generali, Vianini Lavori SpA
      (Sprawa C-581/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 - Artykuł 1 ust. 1 - Sprawy cywilne i handlowe - Artykuł 35 - Środki tymczasowe i środki zabezpieczające - Powództwo wytoczone w związku z umową dotyczącą budowy publicznej drogi ekspresowej, zawartą między organem władzy publicznej a dwiema spółkami prawa prywatnego - Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych w związku z karami umownymi oraz wynikającymi z rzeczonej umowy gwarancjami - Rozstrzygnięcie w przedmiocie środków tymczasowych wydane już przez sąd mający jurysdykcję do orzekania co do istoty)
      (2021/C 490/13)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Varhoven kasatsionen sad

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Skarb Państwa Rzeczypospolitej Polskiej reprezentowany przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad

         Strona przeciwna: TOTO SpA – Costruzioni Generali, Vianini Lavori SpA

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 1 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że wniosek o zastosowanie środka tymczasowego – wniesiony i dochodzony przed sądem państwa członkowskiego zgodnie z zasadami prawa powszechnego, dotyczący kar umownych z tytułu niewykonania umowy na roboty budowlane publicznej drogi ekspresowej, zawartej po przeprowadzeniu postępowania o udzielenie zamówienia, w ramach którego instytucją zamawiającą jest organ publiczny – jest objęty zakresem pojęcia „spraw cywilnych i handlowych” w rozumieniu tego przepisu.

                  2)

                  Artykuł 35 rozporządzenia nr 1215/2012 należy interpretować w ten sposób, że sąd państwa członkowskiego, do którego wpłynął na podstawie tego przepisu wniosek o zastosowanie środków tymczasowych, włącznie ze środkami zabezpieczającymi, nie jest zobowiązany uznać się za niewłaściwy, jeżeli sąd innego państwa członkowskiego, mający jurysdykcję do orzekania co do istoty, orzekł już w przedmiocie wniosku mającego ten sam przedmiot i tę samą podstawę oraz złożonego między tymi samymi stronami.

                  3)

                  Artykuł 35 rozporządzenia nr 1215/2012 należy interpretować w ten sposób, że badanie wniosku o zastosowanie środków tymczasowych, włącznie ze środkami zabezpieczającymi, następuje w świetle przepisów prawa państwa członkowskiego sądu, do którego wystąpiono z wnioskiem, i nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które nie zezwala na złożenie wniosku o zastosowanie środków tymczasowych w kontekście powództwa dotyczącego wierzytelności pieniężnej dochodzonej wobec państwa lub organu władzy publicznej.

         (1)  Dz.U. C 28 z 25.1.2021.


title: Sprawa C-613/20: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 6 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Salzburg – Austria) – CS / Eurowings GmbH [Odesłanie prejudycjalne – Transport lotniczy – Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 – Artykuł 5 ust. 3 – Wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów – Zwolnienie z obowiązku odszkodowania – Pojęcie „nadzwyczajnych okoliczności” – Strajk pracowników linii lotniczych – Strajk pracowników spółki zależnej w ramach solidarności z pracownikami spółki dominującej]

text:
               6.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 490/15

      Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 6 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Salzburg – Austria) – CS / Eurowings GmbH
      (Sprawa C-613/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Transport lotniczy - Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 - Artykuł 5 ust. 3 - Wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów - Zwolnienie z obowiązku odszkodowania - Pojęcie „nadzwyczajnych okoliczności” - Strajk pracowników linii lotniczych - Strajk pracowników spółki zależnej w ramach solidarności z pracownikami spółki dominującej)
      (2021/C 490/14)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landesgericht Salzburg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: CS

         Strona pozwana: Eurowings GmbH

         Sentencja

      Artykuł 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91, należy interpretować w ten sposób, że strajk mający na celu dochodzenie realizacji podnoszonych przez pracowników postulatów płacowych lub postulatów w zakresie świadczeń socjalnych, rozpoczęty w odpowiedzi na wezwanie związku zawodowego pracowników obsługującego przewoźnika lotniczego w ramach solidarności ze strajkiem wymierzonym przeciwko spółce dominującej, w stosunku do której przewoźnik jest jedną z jej spółek zależnych, realizowany przez kategorię pracowników tej spółki zależnej, których obecność jest niezbędna dla realizacji lotu, i kontynuowany poza ramami czasowymi pierwotnie zapowiedzianymi przez związek zawodowy w wezwaniu do strajku, pomimo osiągnięcia w międzyczasie porozumienia ze spółką dominującą – nie jest objęty zakresem znaczeniowym pojęcia „nadzwyczajnej okoliczności” w rozumieniu tego przepisu.

         (1)  Dz.U. C 35 z 1.2.2021.


title: Sprawa C-419/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy dla m.st. Warszawy w Warszawie (Polska) w dniu 8 lipca 2021 r. – X sp.z o.o., sp. k. przeciwko Z

text:
               6.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 490/15

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy dla m.st. Warszawy w Warszawie (Polska) w dniu 8 lipca 2021 r. – X sp.z o.o., sp. k. przeciwko Z
      (Sprawa C-419/21)
      (2021/C 490/15)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Rejonowy dla m.st. Warszawy w Warszawie

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: X sp.z o.o.,sp. k.

         Strona pozwana: Z

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 6 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/7/UE z dnia 16 lutego 2011 r. w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych (1) należy interpretować w ten sposób, że w przypadku umowy, w której strony przewidziały wiele dostaw towaru oraz płatności za każdą z dostaw w określonym terminie po każdej z tych dostaw, co najmniej stała kwota 40 euro należy się za opóźnienie każdej z płatności za poszczególne dostawy, czy też prawo unijne wymaga jedynie zapewnienia wierzycielowi stałej kwoty 40 euro z tytułu całej transakcji handlowej obejmującej wiele dostaw, niezależnie od liczby opóźnionych płatności za poszczególne dostawy?

                  2)

                  Czy w rozumieniu art. 2 pkt 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/7/UE z dnia 16 lutego 2011 r. w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych transakcją handlową jest umowa, której przedmiotem jest dostawa towarów, zobowiązująca dostawcę do dostarczenia zamawiającemu za ustaloną w tej umowie cenę pewnej ilości towaru, a jednocześnie przyznająca zamawiającemu uprawnienie do jednostronnego decydowania o terminach i wielkościach poszczególnych, składających się na wykonanie przedmiotu umowy dostaw, włącznie z możliwością rezygnacji z części zakontraktowanych towarów, bez ponoszenia żadnych negatywnych konsekwencji z tego tytułu, w świetle której to umowy zamawiający jest zobowiązany do płatności za każdą z części dostawy w określonym terminie liczonym od otrzymania tej części dostawy, czy też każda z tych częściowych dostaw, wynikających ze zgłaszanego przez zamawiającego zapotrzebowania, stanowi odrębną transakcję handlową w rozumieniu dyrektywy, mimo że nie stanowi odrębnej umowy w rozumieniu prawa krajowego?

         (1)  Dz. U.2011, L 48, s. 1


title: Sprawa C-453/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 21 lipca 2021 r. – X-FAB Dresden GmbH & Co. KG / FC

text:
               6.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 490/16

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 21 lipca 2021 r. – X-FAB Dresden GmbH & Co. KG / FC
      (Sprawa C-453/21)
      (2021/C 490/16)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesarbeitsgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca rewizję: X-FAB Dresden GmbH & Co. KG

         Druga strona postępowania rewizyjnego: FC

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 38 ust. 3 zdanie drugie rozporządzenia (UE) 2016/679 (ogólnego rozporządzenia o ochronie danych, zwanego dalej „RODO”) (1) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on przepisowi prawa krajowego, takiemu jak w niniejszej sprawie § 38 ust. 1 i 2 w związku z § 6 ust. 4 zdanie pierwsze Bundesdatenschutzgesetz (federalnej ustawy o ochronie danych), który uzależnia możliwość odwołania inspektora ochrony danych przez administratora danych, będącego jego pracodawcą, od spełnienia określonych w tym przepisie przesłanek, niezależnie od tego, czy odwołanie to następuje z powodu wypełniania jego zadań?
                  W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:

                  2)

                  Czy art. 38 ust. 3 zdanie drugie RODO sprzeciwia się takiemu przepisowi prawa krajowego również wtedy, gdy wyznaczenie inspektora ochrony danych nie jest obowiązkowe na podstawie art. 37 ust. 1 RODO, lecz wyłącznie na podstawie prawa państwa członkowskiego?
                  W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:

                  3)

                  Czy art. 38 ust. 3 zdanie drugie RODO jest oparty na wystarczającej podstawie prawnej, w szczególności w zakresie, w jakim obejmuje inspektorów ochrony danych pozostających w stosunku pracy z administratorem?
                  W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze:

                  4)

                  Czy istnieje konflikt interesów w rozumieniu art. 38 ust. 6 zdanie drugie RODO, jeśli inspektor ochrony danych zajmuje również stanowisko przewodniczącego rady zakładowej utworzonej w przedsiębiorstwie administratora? Czy dla przyjęcia, że taki konflikt interesów istnieje, wymagany jest szczególny podział zadań w radzie zakładowej?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.U. 2016, L 119, s. 1).


title: Sprawa C-499/21 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (dziesiąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 8 czerwca 2021 r. w sprawie T-252/20, Silver i in / Rada, wniesione w dniu 13 sierpnia 2021 r. przez Joshua David Silver, Leona Catherine Bashow, Charles Nicholas Hilary Marquand, JY, JZ, Anthony Styles Clayton, Gillian Margaret Clayton

text:
               6.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 490/17

      Odwołanie od postanowienia Sądu (dziesiąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 8 czerwca 2021 r. w sprawie T-252/20, Silver i in / Rada, wniesione w dniu 13 sierpnia 2021 r. przez Joshua David Silver, Leona Catherine Bashow, Charles Nicholas Hilary Marquand, JY, JZ, Anthony Styles Clayton, Gillian Margaret Clayton
      (Sprawa C-499/21 P)
      (2021/C 490/17)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Joshua David Silver, Leona Catherine Bashow, Charles Nicholas Hilary Marquand, JY, JZ, Anthony Styles Clayton, Gillian Margaret Clayton (przedstawiciele: P. Tridimas, Δικηγόρος, A. von Westernhagen, D. Harrison, Solicitors)

         Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Wnoszący odwołanie wnoszą do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie zaskarżonego postanowienia;

                  —

                  uznanie odwołania w sprawie T-252/20 za dopuszczalne;

                  —

                  uwzględnienie żądań podniesionych przez wnoszących odwołanie w postępowaniu przed Sądem;

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnoszący odwołanie twierdzą, że Sąd naruszył prawo orzekając, że

                  a)

                  zaskarżona decyzja nie dotyczy indywidualnie wnoszących odwołanie;

                  b)

                  Decyzja Rady (UE) 2020/135 (1) w sprawie zawarcia Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej nie jest aktem regulacyjnym.

            Wnoszący odwołanie twierdzą, że zaskarżona decyzja dotyczy ich indywidualnie z tego względu, że:

                  a)

                  są oni członkami zamkniętej grupy, której skład jest stały i nie może zostać uzupełniony po wejściu w życie zaskarżonej decyzji;

                  b)

                  zaskarżona decyzja pozbawia ich statusu obywatelstwa Unii i praw z nim związanych. Zważywszy na charakter obywatelstwa jako podstawowego statusu obywateli Unii, chodzi o szczególne i wyłączne prawa nabyte, które są nienaruszalne i których nie można uchylić z chwilą wystąpienia Zjednoczonego Królestwa.

            Wnoszący odwołanie twierdzą również, że zaskarżona decyzja jest aktem regulacyjnym z tego względu, że:

                  a)

                  Zgodnie z orzecznictwem wszystkie akty o charakterze generalnym, które nie są aktami ustawodawczymi, są aktami regulacyjnymi;

                  b)

                  Okoliczność, że zaskarżona decyzja nadaje moc prawną umowie o wystąpieniu, która ma wyższą rangę niż akty przyjęte przez instytucje UE, nie ma istotnego znaczenia;

                  c)

                  Argument, że umowę o wystąpieniu można uznać za zewnętrzny odpowiednik wewnętrznego aktu ustawodawczego jest błędny;

                  d)

                  Argument, że zaskarżona decyzja korzysta z silnej legitymacji demokratycznej jest nieprawidłowy.

         (1)  Decyzja Rady (EU) 2020/135 z dnia 30 stycznia 2020 r (Dz.U. 2020, L 29, s. 1).


title: Sprawa C-504/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Stade (Niemcy) w dniu 17 sierpnia 2021 r. – Wnioskodawczyni 1 i in. / Bundesrepublik Deutschland

text:
               6.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 490/18

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Stade (Niemcy) w dniu 17 sierpnia 2021 r. – Wnioskodawczyni 1 i in. / Bundesrepublik Deutschland
      (Sprawa C-504/21)
      (2021/C 490/18)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgerichts Stade

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: wnioskodawczyni 1, wnioskodawca 2, wnioskodawca 3, wnioskodawca 4, wnioskodawca 5

         Strona przeciwna: Bundesrepublik Deutschland (zastępowana przez Bundesamt für Migration und Flüchtlinge)

         Pytania prejudycjalne

                  a.

                     Dochodzenie praw na drodze sądowej

                              1)

                              Czy art. 27 [rozporządzenia Dublin III] (1), ewentualnie w związku z art. 47, art. 51 ust. 1 karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą praw podstawowych”), jednakże z uwzględnieniem przepisów dyrektywy Rady 2003/86/WE (2) z dnia 22 września 2003 r. w sprawie prawa do łączenia rodzin, należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie, do którego skierowano wniosek, jest zobowiązane do zapewnienia wnioskodawcom – w szczególności dzieciom – przebywającym we wnioskującym państwie członkowskim i żądającym przekazania na podstawie art. 8, 9 lub 10 rozporządzenia Dublin III, lub członkom ich rodziny w państwie członkowskim, do którego skierowano wniosek w rozumieniu art. 8, 9, lub 10 rozporządzenia Dublin III, skutecznego środka prawnego przed sądem w państwie członkowskim, do którego skierowano wniosek, przeciwko decyzji odmownej tego państwa?

                              2)

                              W razie udzielenia na pytanie a.1. odpowiedzi przeczącej:
                              Czy w takim przypadku przedstawione powyżej prawo do skutecznego środka prawnego wynika w braku dostatecznej regulacji w rozporządzeniu Dublin III bezpośrednio z art. 47 karty praw podstawowych, ewentualnie w związku z art. 7, 9 i 33 tej karty (zob. wyroki Trybunału: z dnia 7 czerwca 2016 r., C-63/15, Mehrdad Ghezelbash, pkt 51–52 (3); z dnia 26 lipca 2017 r., C-670/16, Tsegezab Mengesteab, pkt 58 (4))?

                              3)

                              W razie udzielenia na pytanie a.1. lub pytanie a.2. odpowiedzi twierdzącej:
                              Czy art. 47 karty praw podstawowych, ewentualnie w związku z zasadą lojalnej współpracy, (zob. wyrok Trybunału z dnia 13 listopada 2018 r., C-47/17 i C-48/17, X (5)), należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie, do którego skierowano wniosek, jest zobowiązane do poinformowania wnioskującego państwa członkowskiego o środku prawnym wniesionym przez wnioskodawców przeciwko odmowie przyjęcia wniosku, oraz że wnioskujące państwo członkowskie jest zobowiązane do niepodejmowania decyzji co do istoty w sprawie wniosku o udzielenie azylu złożonego przez wnioskodawców do chwili negatywnego zakończenia postępowania w sprawie środka prawnego?

                              4)

                              W razie udzielenia na pytanie a.1. lub pytanie a.2. odpowiedzi twierdzącej:
                              Czy art. 47 karty praw podstawowych, ewentualnie z uwzględnieniem kryteriów znajdujących wyraz w motywie 5 rozporządzenia Dublin III, należy interpretować w takim przypadku jak niniejszy w ten sposób, że zobowiązuje on sądy państwa członkowskiego, do którego skierowano wniosek, do zagwarantowania ochrony prawnej z zastosowaniem trybu pilnego? Czy sądom państwa członkowskiego, do którego skierowano wniosek, są wyznaczone czasowe wymogi dla podjęcia rozstrzygnięcia w przedmiocie środka prawnego?

                  b.

                     Przejście odpowiedzialności

                              1)

                              Czy art. 21 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia Dublin III w związku z art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1560/2003 zmienionego rozporządzeniem (UE) nr 118/2014 (6) (rozporządzeniem wykonawczym) – zasadniczo – powoduje niepodlegające zaskarżeniu przejście odpowiedzialności na wnioskujące państwo członkowskie, jeżeli państwo członkowskie, do którego skierowano wniosek, we właściwym terminie odrzuci zarówno pierwotny wniosek, jak i wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (zob. wyrok Trybunału z dnia 13 listopada 2018 r., C-47/17 i C-48/17, pkt 80)?

                              2)

                              W razie udzielenia na pytanie b.1 odpowiedzi twierdzącej:
                              Czy jest tak również w przypadku, gdy decyzje odmowne państwa członkowskiego, do którego skierowano wniosek, są sprzeczne z prawem?

                              3)

                              W razie udzielenia na pytanie b.2 odpowiedzi przeczącej:
                              Czy osoba ubiegająca się o azyl może powołać się we wnioskującym państwie członkowskim wobec państwa, do którego skierowano wniosek, na sprzeczne z prawem przejście odpowiedzialności z powodu nieposzanowania kryteriów odpowiedzialności dotyczących łączenia rodzin (art. 8–11, 16, 17 ust. 2 rozporządzenia Dublin III)?

                  c.

                     Kolejny wniosek

                              1)

                              Czy art. 7 ust. 2 i art. 20 ust. 1 rozporządzenia Dublin III należy interpretować w ten sposób, że przepisy te nie wyłączają zastosowania przepisów rozdziału III oraz przeprowadzenia postępowania w sprawie przejęcia zgodnie z rozdziałem VI sekcja II rozporządzenia Dublin III w przypadkach, w których wnioskodawcy złożyli już we wnioskującym państwie członkowskim wniosek o udzielenie azylu i wniosek ten został pierwotnie odrzucony przez wnioskujące państwo członkowskie jako niedopuszczalny na podstawie art. 33 ust. 2 lit. c) w związku z art. 38 dyrektywy 2013/32/UE (7), jednak w międzyczasie – na przykład w następstwie faktycznego odstąpienia od „Deklaracji UE-Turcja z dnia 18 marca 2016 r. (zob. EN P-000604/2021, Answer given by Ms Johansson on behalf of the European Commission z dnia 1 czerwca 2021 r.) – we wnioskującym państwie członkowskim jest prowadzone dopuszczalne postępowanie w sprawie kolejnego wniosku?

                              2)

                              W razie udzielenia na pytanie c.1. odpowiedzi przeczącej:
                              Czy art. 7 ust. 2 i art. 20 ust. 1 rozporządzenia Dublin III w przypadku opisanym w pytaniu c.1. należy interpretować w ten sposób, że nie wyłączają one zastosowania przepisów rozdziału III oraz przeprowadzenia postępowania w sprawie przejęcia zgodnie z rozdziałem VI sekcja II rozporządzenia Dublin III w przypadkach związanych z zastosowaniem kryteriów odpowiedzialności dotyczących łączenia rodzin (art. 8–11, 16 rozporządzenia Dublin III)?

                              3)

                              Czy art. 17 ust. 2 rozporządzenia Dublin III ma wciąż zastosowanie, jeśli wnioskodawcy złożyli już we wnioskującym państwie członkowskim wniosek o udzielenie azylu i wniosek ten został pierwotnie odrzucony przez wnioskujące państwo członkowskie jako niedopuszczalny na podstawie art. 33 ust. 2 lit. c) w związku z art. 38 dyrektywy 2013/32/UE, jednak w międzyczasie – na przykład w następstwie faktycznego odstąpienia od „Deklaracji UE-Turcja z dnia 18 marca 2016 r.” (zob. EN P-000604/2021, Answer given by Ms Johansson on behalf of the European Commission z dnia 1 czerwca 2021 r.) – we wnioskującym państwie członkowskim jest prowadzone dopuszczalne postępowanie w sprawie kolejnego wniosku?

                              4)

                              W razie udzielenia na pytanie c.3. odpowiedzi twierdzącej:
                              Czy art. 17 ust. 2 rozporządzenia Dublin III przyznaje osobom ubiegającym się o azyl prawo podmiotowe, którego można dochodzić w państwie, do którego skierowano wniosek? Czy istnieją w tym względzie wynikające z prawa Unii wymogi w zakresie wykonywania przez władze krajowe uprawnień dyskrecjonalnych, na przykład wymóg poszanowania jedności rodziny, dobra dziecka, czy też kwestia ta podlega wyłącznie prawu krajowemu?

                  d.

                     Prawa podmiotowe członka rodziny przebywającego w państwie członkowskim, do którego skierowano wniosek

                  Czy również członkowi rodziny przebywającemu już w państwie członkowskim, do którego skierowano wniosek, przysługuje prawo, którego można dochodzić na drodze sądowej, do domagania się przestrzegania art. 8 i nast. rozporządzenia Dublin III i związanych z tym przepisów dotyczących przekazania (art. 18, 29 i nast. rozporządzenia Dublin III; ewentualnie w związku z motywami 13, 14 i 15 rozporządzenia Dublin III w związku z art. 47 karty praw podstawowych) lub art. 17 ust. 2 rozporządzenia Dublin III?

         (1)  Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca (Dz.U. 2013, L 180, s. 31).

         (2)  Dyrektywa Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie prawa do łączenia rodzin (Dz.U. 2003, L 251, s. 12).

         (3)  ECLI:EU:C:2016:409.

         (4)  ECLI:EU:C:2017:587.

         (5)  ECLI:EU:C:2018:900.

         (6)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji z dnia 30 stycznia 2014 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1560/2003 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 343/2003 ustanawiającego kryteria i mechanizmy określania państwa członkowskiego właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl, złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego (Dz.U. 2014, L 39, s. 1).

         (7)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej 2013/32/EU (Dz.U. 2013, L 180, s. 60).


title: Sprawa C-527/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 10 lutego 2021 r. w sprawie T-488/18, XC / Komisja, wniesione w dniu 20 sierpnia 2021 r. przez XC

text:
               6.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 490/20

      Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 10 lutego 2021 r. w sprawie T-488/18, XC / Komisja, wniesione w dniu 20 sierpnia 2021 r. przez XC
      (Sprawa C-527/21 P)
      (2021/C 490/19)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: XC (przedstawiciel: adwokat F. Rosi)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 10 lutego 2021 r. w sprawie T-488/18, XC/Komisja;

                  —

                  stwierdzenie nieważności trzech decyzji zaskarżonych w pierwszej instancji lub, tytułem ewentualnym, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd;

                  —

                  zobowiązanie Komisji do naprawienia szkody, której wysokość na zasadzie słuszności ustali Trybunał lub, tytułem ewentualnym, przekazanie tej kwestii do ponownego rozpoznania przez Sąd;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania w obu instancjach lub, tytułem ewentualnym, orzeczenie, że rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie po przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd.

         Zarzuty i główne argumenty

      Odwołanie dzieli się na cztery części.

         Pierwsza część, dotycząca oddalenia wniosku o stwierdzenie nieważności listy rezerwy kadrowej konkursu otwartego EPSO/AD/356/18 (pkt 173–182 zaskarżonego wyroku)

      W tym względzie wnoszący odwołanie podnosi naruszenie zasady kontradyktoryjności, naruszenie i błędne zastosowanie zasad ustanowionych w orzecznictwie dotyczącym stwierdzenia nieważności listy rezerwy kadrowej konkursów otwartych, naruszenie art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej w odniesieniu do skutecznej ochrony sądowej, brak uzasadnienia i nielogiczny charakter zaskarżonego wyroku, a także przeinaczenie i wypaczenie okoliczności faktycznych sprawy.

         Druga część, dotycząca oddalenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2018) 3969 z dnia 19 czerwca 2018 r. w zakresie dostępu do dokumentów (pkt 141–172 de zaskarżonego wyroku)

      Wnoszący odwołanie podnosi w tym względzie naruszenie zasad prawa ustanowionych w wyroku T-515/14 P Alexandrou/Komisja, naruszenie zasad jedności i spójności prawa Unii, naruszenie art. 4 rozporządzenia nr 1049/2001 (1), naruszenie proceduralne polegające na braku rozstrzygnięcia w przedmiocie niektórych zarzutów skargi oraz wypaczenie i przeinaczenie okoliczności faktycznych sprawy.

         Trzecia część, dotycząca oddalenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowej konkursu otwartego EPSO/AD/338/17 z dnia 4 grudnia 2017 r. o niedopuszczeniu wnoszącego odwołanie do następnego etapu konkursu (pkt 78–99 zaskarżonego wyroku)

      Wnoszący odwołanie podnosi naruszenie i nieprawidłowe zastosowanie art. 1d Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej oraz art. 8 ust. 1 dyrektywy 2000/43/WE (2), oczywisty brak logiki zaskarżonego wyroku, oczywisty błąd w ocenie, a także naruszenie art. 1d regulaminu pracowniczego.

         Czwarta część, dotycząca odszkodowania i kosztów (pkt 183–198 zaskarżonego wyroku)

      Wnoszący odwołanie podnosi, że należy również uchylić fragmenty wyroku Sądu dotyczące odszkodowania i kosztów, ponieważ są one ściśle związane z oddaleniem wniosków o stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji w pierwszej instancji.

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).

         (2)  Dyrektywa Rady 2000/43/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. wprowadzająca w życie zasadę równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne (Dz.U. L 180, s. 22).


title: Sprawa C-543/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 31 sierpnia 2021 r. – Verband Sozialer Wettbewerb eV / famila-Handelsmarkt Kiel GmbH & Co. KG

text:
               6.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 490/21

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 31 sierpnia 2021 r. – Verband Sozialer Wettbewerb eV / famila-Handelsmarkt Kiel GmbH & Co. KG
      (Sprawa C-543/21)
      (2021/C 490/20)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Verband Sozialer Wettbewerb eV

         Strona pozwana: famila-Handelsmarkt Kiel GmbH & Co. KG

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy pojęcie ceny sprzedaży w rozumieniu art. 2 lit. a) dyrektywy 98/6/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że powinno ono obejmować również kwotę kaucji podlegającej zapłacie przez konsumenta przy zakupie towarów w butelkach lub słoikach zwrotnych?

                  2)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:
                  Czy na podstawie art. 10 dyrektywy 98/6/WE państwa członkowskie są uprawnione do utrzymywania w mocy przepisu stanowiącego odstępstwo od art. 3 ust. 1 i 4 w związku z art. 2 lit. a) dyrektywy 98/6/WE, takiego jak § 1 ust. 4 PAngV, zgodnie z którym w przypadku gdy dodatkowo do zapłaty za towar żąda się zabezpieczenia zwrotnego, jego wysokość należy podać obok ceny towaru, bez ustalania łącznej kwoty, czy też stoi temu na przeszkodzie zamierzona dyrektywą 2005/29/WE (2) pełna harmonizacja przepisów?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. w sprawie ochrony konsumenta przez podawanie cen produktów oferowanych konsumentom (Dz.U. 1998, L 80, s. 27).

         (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniająca dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. 2005, L 149, s. 22; sprostowanie Dz.U. 2009, L 253, s. 18).


title: Sprawa C-553/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 8 września 2021 r. – Hauptzollamt Hamburg / Shell Deutschland Oil GmbH

text:
               6.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 490/22

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 8 września 2021 r. – Hauptzollamt Hamburg / Shell Deutschland Oil GmbH
      (Sprawa C-553/21)
      (2021/C 490/21)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesfinanzhof

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnoszący rewizję: Hauptzollamt Hamburg

         Druga strona postępowania rewizyjnego: Shell Deutschland Oil GmbH

         Pytania prejudycjalne

      Czy zasada proporcjonalności prawa Unii znajduje zastosowanie również do fakultatywnego obniżenia podatku na podstawie art. 5 zdanie pierwsze tiret czwarte dyrektywy 2003/96/WE (1) z tym skutkiem, że państwo członkowskie nie może odmówić obniżenia podatku po upływie przewidzianego w jego prawie terminu do złożenia wniosku, jeżeli w chwili otrzymania wniosku przez właściwy organ nie nastąpiło jeszcze przedawnienie ustalenia podatku?

         (1)  Dyrektywa Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (Dz.U. 2003, L 283, s. 51).


title: Sprawa C-571/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 16 września 2021 r. – RWE Power Aktiengesellschaft / Hauptzollamt Duisburg

text:
               6.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 490/22

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 16 września 2021 r. – RWE Power Aktiengesellschaft / Hauptzollamt Duisburg
      (Sprawa C-571/21)
      (2021/C 490/22)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Finanzgericht Düsseldorf

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: RWE Power Aktiengesellschaft

         Druga strona postępowania: Hauptzollamt Duisburg

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 14 ust. 1 lit. a) zdanie pierwsze dyrektywy Rady 2003/96/WE (1) z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (zwanej dalej „dyrektywą 2003/96”) w zakresie, w jakim stanowi, że energia elektryczna wykorzystywana do produkcji energii elektrycznej jest zwolniona od podatku, można interpretować w świetle art. 21 ust. 3 zdanie drugie dyrektywy 2003/96 w ten sposób, że zwolnienie to obejmuje również czynności, w ramach których produkty energetyczne są wydobywane w kopalniach odkrywkowych i przystosowywane w elektrowniach do wykorzystania w tych elektrowniach, takie jak łamanie, oddzielanie ciał obcych i rozdrabnianie do wielkości wymaganej do celów wykorzystania w kotle?

                  2)

                  Czy art. 14 ust. 1 lit. a) zdanie pierwsze dyrektywy 2003/96 w zakresie, w jakim stanowi, że energia elektryczna wykorzystywana do utrzymania zdolności do produkcji energii elektrycznej jest zwolniona od podatku, można interpretować w świetle art. 21 ust. 3 zdanie trzecie dyrektywy 2003/96 w ten sposób, że zwolnione od podatku jest również wykorzystanie energii elektrycznej do eksploatacji urządzeń zasobnikowych i środków transportu niezbędnych do ciągłej eksploatacji elektrowni?

         (1)  Dyrektywa Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (Dz.U. 2003, L 283, s. 51).


title: Sprawa C-594/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Frankfurt am Main (Niemcy) w dniu 27 września 2021 r. – VB / Sixt Leasing SE

text:
               6.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 490/23

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Frankfurt am Main (Niemcy) w dniu 27 września 2021 r. – VB / Sixt Leasing SE
      (Sprawa C-594/21)
      (2021/C 490/23)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberlandesgericht Frankfurt am Main

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: VB

         Strona pozwana: Sixt Leasing SE

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy umowy leasingu pojazdów silnikowych z rozliczeniem przebiegu zawierane z konsumentem na okres 48 miesięcy stanowią usługi w zakresie „najmu samochodów” i podlegają w związku z tym pod zakres wyjątku w odniesieniu do prawa odstąpienia od umowy zawieranej na odległość na podstawie art. 16 lit. l) dyrektywy 2011/83/UE (1)?
                  W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze:

                  2)

                  Czy umowy leasingu pojazdów silnikowych z rozliczeniem przebiegu zawierane z konsumentem stanowią umowy o usługi finansowe w rozumieniu art. 2 lit. b) dyrektywy 2002/65/WE (2), który został przejęty przez art. 2 pkt 12 dyrektywy 2011/83/UE?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów, zmieniająca dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywę 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylająca dyrektywę Rady 85/577/EWG i dyrektywę 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. z 2011, L 304, s. 64).

         (2)  Dyrektywa 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 września 2002 r. dotycząca sprzedaży konsumentom usług finansowych na odległość oraz zmieniająca dyrektywę Rady 90/619/EWG oraz dyrektywy 97/7/WE i 98/27/WE (Dz.U. z 2002, L 271, s. 16).


title: Sprawa C-601/21: Skarga wniesiona w dniu 28 września 2021 r. – Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej

text:
               6.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 490/23

      Skarga wniesiona w dniu 28 września 2021 r. – Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
      (Sprawa C-601/21)
      (2021/C 490/24)
      Język postępowania: polski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (Przedstawiciele: A. Stobiecka-Kuik, G. Wils, P. Ondrůšek, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie, że poprzez dodanie nieprzewidzianych w dyrektywie 2014/24/UE w sprawie zamówień publicznych (1) wyłączeń odnoszących się do wytwarzania niektórych dokumentów, druków i znaków, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 1 ust. 1 i 3 oraz art. 15 ust. 2 i 3 dyrektywy 2014/24/UE w związku z art. 346 ust. 1 lit. a) TFUE

                  —

                  obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Dokonując transpozycji dyrektywy 2014/24, Polska wyłączyła z zakresu zastosowania ustanowionych w tej dyrektywie procedur wytwarzanie całego szeregu dokumentów, druków i znaków. Wprowadzone przez Polskę wyłączenia dotyczą dokumentów publicznych (takich jak, na przykład, dowód osobisty, dokumenty paszportowe i książeczka żeglarska), znaków akcyzy, znaków legalizacyjnych i nalepek kontrolnych, kart do głosowania i znaków holograficznych umieszczanych na zaświadczeniach o prawie do głosowania oraz układu mikroprocesorowego z oprogramowaniem służącym do zarządzania dokumentami publicznymi, systemów i baz informatycznych niezbędnych do zastosowania dokumentów publicznych. W opinii Komisji wprowadzenie tych wyłączeń stanowi naruszenie dyrektywy 2014/24, gdyż doszło do ograniczenia zakresu jej stosowania nieuzasadnionego przepisami dyrektywy 2014/24 ani art. 346 TFUE. Komisja powołuje się na wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-187/16 Komisja przeciwko Austrii jako istotny precedens w tym zakresie.
      W ramach postępowania poprzedzającego wniesienie skargi Polska powołała się na konieczność ochrony bezpieczeństwa dokumentów urzędowych. Zgadzając się co do potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i autentyczności tych dokumentów, Komisja uważa, że Polska nie wykazała, iż wymagana ochrona, w tym przed fałszowaniem albo w związku z przepisami o ochronie danych osobowych, nie może zostać wdrożona w ramach procedury udzielania zamówień publicznych przewidzianej w dyrektywie 2014/24.

         (1)  Dz .U. 2014, L 94, s. 65


title: Sprawa C-602/21: Skarga wniesiona w dniu 28 września 2021 – Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej

text:
               6.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 490/24

      Skarga wniesiona w dniu 28 września 2021 – Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
      (Sprawa C-602/21)
      (2021/C 490/25)
      Język postępowania: polski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (Przedstawiciele: D. Milanowska, M. Noll-Ehlers, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie, że:

                              1)

                              wymagając sporządzenia planów działań dla obszarów, na których nie przekroczono dopuszczalnych wartości hałasu do dnia 18 lipca 2024 r., Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 8 ust. 1 i 2 dyrektywy 2002/49 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 czerwca 2002 r. odnoszącej się do oceny i zarządzania poziomem hałasu w środowisku (1);

                              2)

                              nie wymagając, aby plany działań zawierały wskazanie historii konsultacji społecznych zorganizowanych zgodnie z art. 8 ust. 7 dyrektywy 2002/49, a także środków, które właściwe organy zamierzają podjąć w ciągu najbliższych pięciu lat w celu ochrony obszarów ciszy, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy pkt. 1 tiret siódme i dziewiąte załącznika V do tej dyrektywy;

                              3)

                              nie sporządzając planów działań dla 20 głównych linii kolejowych określonych w załączniku A.3 do skargi, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 8 ust. 2 dyrektywy 2002/49;

                              4)

                              nie sporządzając planów działań dla 290 głównych dróg określonych w załączniku A.4 do skargi, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 8 ust. 2 dyrektywy 2002/49; oraz

                              5)

                              nie przedstawiając streszczeń planów działań dla 20 głównych linii kolejowych określonych w załączniku A.3 do skargi oraz dla 290 głównych dróg określonych w załączniku A.4 do skargi, Rzeczpospolita Polska uchybiła obowiązkowi wynikającemu z art. 10 ust. 2 dyrektywy 2002/49 w związku z jej załącznikiem VI;

                  —

                  obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      W ramach pierwszego zarzutu Komisja podnosi, że wprowadzenie wymogu sporządzenia do dnia 18 lipca 2024 r. planów działań dla obszarów, na których dopuszczalne wartości hałasu nie są przekroczone, nie zapewnia właściwej ochrony tych obszarów oraz powoduje, że Rzeczpospolita Polska nie wywiązała się z obowiązku sporządzenia planów działań dla potrzeb zarządzania problemami hałasu i skutkami hałasu i zmniejszania hałasu na obszarach podległych jej właściwości, co jest niezgodne z art. 8 ust. 1 i 2 dyrektywy 2002/49. Cele dyrektywy dotyczące unikania i zapobiegania szkodliwym skutkom hałasu w środowisku, jak również zachowania jakości klimatu akustycznego środowiska, można osiągnąć tylko wtedy, gdy plany działań zostaną opracowane również dla obszarów, na których nie są przekraczane limity hałasu.
      W ramach drugiego zarzutu Komisja podnosi brak zapewnienia w prawie polskim, aby program ochrony środowiska odnosił się także do środków mających na celu zachowanie obszarów ciszy, tak jak wymaga tego dyrektywa 2002/49. Prawo polskie nie spełnia tego wymogu. Ponadto prawo polskie nie wprowadza wymogu przedstawienia historii konsultacji społecznych zorganizowanych zgodnie z art. 8 ust. 7 dyrektywy 2002/49 jako obowiązkowego elementu planu działań. Artykuł 119a ust. 5 ustawy Prawo ochrony środowiska zobowiązuje jedynie odpowiedzialnego marszałka do przeprowadzenia konsultacji społecznych zgodnie z odpowiednimi przepisami. Jednak nie ma prawnego obowiązku uwzględnienia historii konsultacji społecznych w planie działań.
      W ramach trzeciego zarzutu Komisja podnosi brak sporządzenia przez Polskę planów działań dla 20 głównych linii kolejowych, które Polska uprzednio zgłosiła Komisji jako takie główne linie kolejowe, co powoduje naruszenie przez Polskę art. 8 ust. 2 dyrektywy 2002/49.
      W ramach czwartego zarzutu Komisja podnosi brak sporządzenia przez Polskę planów działań dla 290 głównych dróg, które Polska uprzednio zgłosiła Komisji jako takie główne drogi, co powoduje naruszenie przez Polskę art. 8 ust. 2 dyrektywy 2002/49.
      W ramach piątego zarzutu Komisja podnosi brak przedstawienia przez Polskę streszczeń planów działań dla 20 głównych linii kolejowych i 290 głównych dróg, co skutkuje naruszeniem art. 10 dyrektywy 2002/49.

         (1)  Dz. U. 2002 L 189, s. 12; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 15 Tom 007 P. 101 – 115


title: Sprawa T-646/16 P-RENV-RX: Wyrok Sądu z dnia 13 października 2021 r. – Simpson / Rada [Odwołanie – Służba publiczna – Urzędnicy – Odmowa zmiany zaszeregowania zainteresowanego przez Radę, po pomyślnym przejściu przez niego konkursu otwartego, do grupy przewidzianej w ogłoszeniu o konkursie – Oddalenie skargi co do istoty sprawy – Odwołanie – Uchylenie – Wyrok w sprawie odwołania poddany kontroli Trybunału i uchylony – Przekazanie sprawy do rozpoznania przez Sąd jako sąd odwoławczy – Obowiązek uzasadnienia – Równość traktowania]

text:
               6.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 490/26

      Wyrok Sądu z dnia 13 października 2021 r. – Simpson / Rada
      (Sprawa T-646/16 P-RENV-RX) (1)

      (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Odmowa zmiany zaszeregowania zainteresowanego przez Radę, po pomyślnym przejściu przez niego konkursu otwartego, do grupy przewidzianej w ogłoszeniu o konkursie - Oddalenie skargi co do istoty sprawy - Odwołanie - Uchylenie - Wyrok w sprawie odwołania poddany kontroli Trybunału i uchylony - Przekazanie sprawy do rozpoznania przez Sąd jako sąd odwoławczy - Obowiązek uzasadnienia - Równość traktowania)
      (2021/C 490/26)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Erik Simpson (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat M. Velardo)

         Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i R. Meyer, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Odwołanie mające na celu uchylenie postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 24 czerwca 2016 r., Simpson/Rada (F-142/11 RENV, EU:F:2016:136).

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Erik Simpson pokrywa własne koszty postępowania oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej w sprawie T-646/16 P.

                  3)

                  Każda ze stron pokrywa własne koszty postępowania w sprawach T-441/18 RENV i T-646/16 P-RENV-RX.

         (1)  Dz.U. C 419 z 14.11.2016.


title: Sprawa T-827/17: Wyrok Sądu z dnia 6 października 2021 r. – Aeris Invest / EBC [Dostęp do dokumentów – Decyzja 2004/258/WE – Dokumenty dotyczące przyjęcia programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do Banco Popular Español – Częściowa odmowa dostępu – Wyjątek dotyczący ochrony poufności obrad organów decyzyjnych EBC – Dokumenty odzwierciedlające wynik obrad organów decyzyjnych EBC – Obowiązek uzasadnienia – Wyjątek dotyczący ochrony polityki finansowej, pieniężnej lub gospodarczej Unii lub państwa członkowskiego – Wyjątek dotyczący ochrony stabilności systemu finansowego w Unii lub w państwie członkowskim – Wyjątek dotyczący ochrony poufności informacji chronionych jako takie na podstawie prawa Unii – Pojęcie informacji poufnych – Ogólne domniemanie poufności – Wyjątki od obowiązku zachowania tajemnicy zawodowej – Artykuł 47 karty praw podstawowych]

text:
               6.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 490/26

      Wyrok Sądu z dnia 6 października 2021 r. – Aeris Invest / EBC
      (Sprawa T-827/17) (1)

      (Dostęp do dokumentów - Decyzja 2004/258/WE - Dokumenty dotyczące przyjęcia programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do Banco Popular Español - Częściowa odmowa dostępu - Wyjątek dotyczący ochrony poufności obrad organów decyzyjnych EBC - Dokumenty odzwierciedlające wynik obrad organów decyzyjnych EBC - Obowiązek uzasadnienia - Wyjątek dotyczący ochrony polityki finansowej, pieniężnej lub gospodarczej Unii lub państwa członkowskiego - Wyjątek dotyczący ochrony stabilności systemu finansowego w Unii lub w państwie członkowskim - Wyjątek dotyczący ochrony poufności informacji chronionych jako takie na podstawie prawa Unii - Pojęcie informacji poufnych - Ogólne domniemanie poufności - Wyjątki od obowiązku zachowania tajemnicy zawodowej - Artykuł 47 karty praw podstawowych)
      (2021/C 490/27)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Aeris Invest Sàrl (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci R. Vallina Hoset i E. Galán Burgos)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: T. Filipova, D. Báez Seara i F. von Lindeiner, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata M. Kottmanna)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: É. Gippini Fournier, J. Rius, C. Ehrbar i A. Steiblytė, pełnomocnicy), Banco Santander, SA (Santander, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J. Rodríguez Cárcamo i A. Rodríguez Conde)

         Przedmiot

      Żądanie, na podstawie art. 263 TFUE, zmierzające do stwierdzenia nieważności decyzji EBC LS/MD/17/405, LS/MD/17/406 i LS/MD/17/419 z dnia 7 listopada 2017 r. o odmowie pełnego dostępu do niektórych dokumentów dotyczących przyjęcia programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do Banco Popular Español, SA.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Europejskiego Banku Centralnego (EBC) LS/MD/17/406 z dnia 7 listopada 2017 r. w zakresie, w jakim odmówiono w niej dostępu do figurującego w sprawozdaniu z 447 zebrania Rady Prezesów EBC wyniku głosowania w Radzie Prezesów EBC.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Aeris Invest Sàrl pokrywa własne koszty oraz dwie trzecie kosztów poniesionych przez EBC.

                  4)

                  EBC pokrywa jedną trzecią własnych kosztów.

                  5)

                  Komisja Europejska i Banco Santander, SA pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 63 z 19.2.2018.


title: Sprawa T-15/18: Wyrok Sądu z dnia 6 października 2021 r. – OCU / EBC [Dostęp do dokumentów – Decyzja 2004/258/WE – Dokumenty dotyczące przyjęcia programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do Banco Popular Español – Odmowa dostępu – Wyjątek dotyczący ochrony poufności informacji chronionych jako takie na podstawie prawa Unii – Pojęcie informacji poufnych – Wyjątki od obowiązku zachowania tajemnicy zawodowej – Prawo do obrony]

text:
               6.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 490/27

      Wyrok Sądu z dnia 6 października 2021 r. – OCU / EBC
      (Sprawa T-15/18) (1)

      (Dostęp do dokumentów - Decyzja 2004/258/WE - Dokumenty dotyczące przyjęcia programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do Banco Popular Español - Odmowa dostępu - Wyjątek dotyczący ochrony poufności informacji chronionych jako takie na podstawie prawa Unii - Pojęcie informacji poufnych - Wyjątki od obowiązku zachowania tajemnicy zawodowej - Prawo do obrony)
      (2021/C 490/28)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Organización de Consumidores y Usuarios (OCU) (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci E. Martínez Martínez i C. López Mélida de Ramón)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: T. Filipova, D. Báez Seara i F. von Lindeiner, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata M. Kottmanna)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: É. Gippini Fournier, J. Rius, C. Ehrbar i A. Steiblytė, pełnomocnicy), Banco Santander, SA (Santander, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J. Rodríguez Cárcamo i A. Rodríguez Conde)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji EBC LS/MD/17/428 z dnia 17 listopada 2017 r. o odmowie dostępu do niektórych dokumentów dotyczących przyjęcia programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do Banco Popular Español, SA.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Organización de Consumidores y Usuarios (OCU) pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Europejski Bank Centralny (EBC).

                  3)

                  Komisja Europejska i Banco Santander, SA pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 83 z 5.3.2018.


title: Sprawy T-351/18 i T-584/18: Wyrok Sądu z dnia 6 października 2021 r. – Ukrselhosprom PCF i Versobank / EBC [Polityka gospodarcza i pieniężna – Nadzór ostrożnościowy nad instytucjami kredytowymi – Szczególne zadania nadzorcze powierzone EBC – Decyzja w sprawie cofnięcia zezwolenia instytucji kredytowej – Naruszenie przepisów w dziedzinie zwalczania prania pieniędzy i finansowania terroryzmu – Dopuszczalność – Kompetencje właściwych organów krajowych uczestniczących państw członkowskich i EBC w ramach jednolitego mechanizmu nadzorczego (SSM) – Równość traktowania – Proporcjonalność – Ochrona uzasadnionych oczekiwań – Pewność prawa – Nadużycie władzy – Prawo do obrony – Obowiązek uzasadnienia]

text:
               6.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 490/28

      Wyrok Sądu z dnia 6 października 2021 r. – Ukrselhosprom PCF i Versobank / EBC
      (Sprawy T-351/18 i T-584/18) (1)

      (Polityka gospodarcza i pieniężna - Nadzór ostrożnościowy nad instytucjami kredytowymi - Szczególne zadania nadzorcze powierzone EBC - Decyzja w sprawie cofnięcia zezwolenia instytucji kredytowej - Naruszenie przepisów w dziedzinie zwalczania prania pieniędzy i finansowania terroryzmu - Dopuszczalność - Kompetencje właściwych organów krajowych uczestniczących państw członkowskich i EBC w ramach jednolitego mechanizmu nadzorczego (SSM) - Równość traktowania - Proporcjonalność - Ochrona uzasadnionych oczekiwań - Pewność prawa - Nadużycie władzy - Prawo do obrony - Obowiązek uzasadnienia)
      (2021/C 490/29)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strony skarżące: Ukrselhosprom PCF LLC (Sołone, Ukraina), Versobank AS (Tallinn, Estonia) (przedstawiciel: adwokat O. Behrends)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: C. Hernández Saseta i G. Marafioti, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata B. Schneidera)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Steiblytė, D. Triantafyllou i A. Nijenhuis, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności, po pierwsze decyzji EBC ECB_SSM_2018_EE_1 WHD_2017–0012 z dnia 26 marca 2018 r., po drugie decyzji ECB_SSM_2018_EE_2 WHD_2017–0012 z dnia 17 lipca 2018 r. zastępującej decyzję ECB_SSM_2018_EE_1 WHD_2017–0012, na mocy których EBC cofnął zezwolenie na prowadzenie działalności bankowej dla Versobank i, po trzecie, decyzji ECB/SSM/2018-EE-3 z dnia 14 sierpnia 2018 r. dotyczącej kosztów związanych z procedurą przeglądu.

         Sentencja

                  1)

                  Sprawy T-351/18 i T-584/18 zostają połączone do celów wydania wyroku.

                  2)

                  Umarza się postępowanie w sprawie T-351/18.

                  3)

                  Skarga w sprawie T-584/18 zostaje oddalona.

                  4)

                  W sprawie T-351/18 Ukrselhosprom PCF LLC, Versobank AS, Europejski Bank Centralny (EBC) i Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

                  5)

                  W sprawie T-584/18 Ukrselhosprom PCF i Versobank zostają obciążeni własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez EBC.

                  6)

                  W sprawie T-584/18 Komisja pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 294 z 20.8.2018.


title: Sprawa T-655/18: Wyrok Sądu z dnia 13 października 2021 r. – Aupicon i in. / ESDZ [Służba publiczna – Urzędnicy – Personel tymczasowy – Personel kontraktowy – Wynagrodzenie – Personel ESDZ zatrudniony w państwie trzecim – Artykuł 10 załącznika X do regulaminu pracowniczego – Coroczna ocena dodatku ze względu na warunki życia – Wytyczne dotyczące metodologii ustalania wysokości dodatku ze względu na warunki życia – Decyzja ustalająca wysokość dodatku ze względu na warunki życia, wypłacanego personelowi zatrudnionemu w Ghanie, na 20 % – Niewypełnienie kwestionariusza wymaganego przez wytyczne – Nieprawidłowość proceduralna – Oczywisty błąd w ocenie]

text:
               6.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 490/29

      Wyrok Sądu z dnia 13 października 2021 r. – Aupicon i in. / ESDZ
      (Sprawa T-655/18) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Personel tymczasowy - Personel kontraktowy - Wynagrodzenie - Personel ESDZ zatrudniony w państwie trzecim - Artykuł 10 załącznika X do regulaminu pracowniczego - Coroczna ocena dodatku ze względu na warunki życia - Wytyczne dotyczące metodologii ustalania wysokości dodatku ze względu na warunki życia - Decyzja ustalająca wysokość dodatku ze względu na warunki życia, wypłacanego personelowi zatrudnionemu w Ghanie, na 20 % - Niewypełnienie kwestionariusza wymaganego przez wytyczne - Nieprawidłowość proceduralna - Oczywisty błąd w ocenie)
      (2021/C 490/30)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Delphine Aupicon (Gaborone, Botswana) i 10 innych skarżących, których nazwiska zostały wymienione w załączniku do wyroku (przedstawiciel: adwokat N. de Montigny)

         Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (przedstawiciele: S. Marquardt i R. Spáč, pełnomocnicy, których wspierali adwokaci M. Troncoso Ferrer, F.-M. Hislaire i C. García Fernández)

         Przedmiot

      Skarga, na podstawie art. 270 TFUE, o stwierdzenie nieważności, po pierwsze, decyzji dyrektora generalnego ds. budżetu i administracji ESDZ z dnia 19 grudnia 2017 r. dotyczącej ustalenia wysokości dodatku ze względu na warunki życia, o którym mowa w art. 10 załącznika X do Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej, na rok budżetowy 2018, w zakresie, w jakim ustala stawkę dodatku ze względu na warunki życia, wypłacanego pracownikom Unii Europejskiej oddelegowanym do Ghany na 20 % kwoty referencyjnej i po drugie, w razie potrzeby, rozliczenia wynagrodzenia skarżących za styczeń 2018 r. w zakresie, w jakim po raz pierwszy zastosowano w nim tę decyzję.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji dyrektora generalnego ds. budżetu i administracji Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ) z dnia 19 grudnia 2017 r. dotyczącej ustalenia wysokości dodatku ze względu na warunki życia, o którym mowa w art. 10 załącznika X do Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej, na rok budżetowy 2018, w zakresie, w jakim ustala ona z dniem 1 stycznia 2018 r. stawkę dodatku ze względu na warunki życia, wypłacanego personelowi Unii Europejskiej zatrudnionemu w Ghanie na 20 % kwoty referencyjnej.

                  2)

                  Stwierdza się nieważność sporządzonych przez ESDZ za styczeń 2018 r. rozliczeń wynagrodzenia Delphine’y Aupicon i innych skarżących, których nazwiska zostały wymienione w załączniku do wyroku, w zakresie, w jakim zastosowano w nich decyzję ESDZ z dnia 19 grudnia 2017 r. ustalającą ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2018 r. wysokość dodatku ze względu na warunki życia, wypłacanego personelowi Unii zatrudnionemu w Ghanie na 20 % kwoty referencyjnej.

                  3)

                  ESDZ zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 25 z 21.1.2019.


title: Sprawa T-153/19: Wyrok Sądu z dnia 13 października 2021 r. – European Union Copper Task Force / Komisja [Środki ochrony roślin – Substancja czynna o nazwie „związki miedzi” – Odnowienie zatwierdzenia do celów wprowadzenia do obrotu – Substancje kwalifikujące się do zastąpienia – Skarga o stwierdzenie nieważności – Dopuszczalność – Stowarzyszenia – Proporcjonalność – Zasada ostrożności – Oczywisty błąd w ocenie – Opinia biegłego]

text:
               6.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 490/30

      Wyrok Sądu z dnia 13 października 2021 r. – European Union Copper Task Force / Komisja
      (Sprawa T-153/19) (1)

      (Środki ochrony roślin - Substancja czynna o nazwie „związki miedzi” - Odnowienie zatwierdzenia do celów wprowadzenia do obrotu - Substancje kwalifikujące się do zastąpienia - Skarga o stwierdzenie nieważności - Dopuszczalność - Stowarzyszenia - Proporcjonalność - Zasada ostrożności - Oczywisty błąd w ocenie - Opinia biegłego)
      (2021/C 490/31)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: European Union Copper Task Force (Springfield, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: I. Moreno-Tapia Rivas i C. Vila Gisbert, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castilla Contreras i I. Naglis, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną:: Parlament Europejski (przedstawiciele: L. Stefani, C. Ionescu Dima i A. Tamás, pełnomocnicy), Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: D. Kornilaki i E. Karlsson, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2018/1981 z dnia 13 grudnia 2018 r. w sprawie odnowienia zatwierdzenia substancji czynnych związki miedzi, jako substancji kwalifikujących się do zastąpienia, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 dotyczącym wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, oraz w sprawie zmiany załącznika do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 540/2011 (Dz.U. 2018, L 317, s. 16).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  European Union Copper Task Force zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

                  3)

                  Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 155 z dnia 6.5.2019.


title: Sprawa T-279/19: Wyrok Sądu z dnia 29 września 2021 r. – Front Polisario / Rada [Stosunki zewnętrzne – Umowy międzynarodowe – Układ eurośródziemnomorski o stowarzyszeniu WE – Maroko – Porozumienie w formie wymiany listów dotyczące zmiany protokołów nr 1 i 4 do układu eurośródziemnomorskiego – Decyzja zatwierdzająca zawarcie umowy – Skarga o stwierdzenie nieważności – Dopuszczalność – Zdolność sądowa – Bezpośrednie oddziaływanie – Indywidualne oddziaływanie – Terytorialny zakres stosowania – Kompetencja – Wykładnia prawa międzynarodowego przyjęta przez Trybunał – Zasada samostanowienia – Zasada względnej skuteczności traktatów – Możliwość powołania się na daną podstawę prawną – Pojęcie zgody – Wprowadzenie w życie – Uprawnienia dyskrecjonalne – Granice – Utrzymanie w mocy skutków zaskarżonej decyzji]

text:
               6.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 490/30

      Wyrok Sądu z dnia 29 września 2021 r. – Front Polisario / Rada
      (Sprawa T-279/19) (1)

      (Stosunki zewnętrzne - Umowy międzynarodowe - Układ eurośródziemnomorski o stowarzyszeniu WE – Maroko - Porozumienie w formie wymiany listów dotyczące zmiany protokołów nr 1 i 4 do układu eurośródziemnomorskiego - Decyzja zatwierdzająca zawarcie umowy - Skarga o stwierdzenie nieważności - Dopuszczalność - Zdolność sądowa - Bezpośrednie oddziaływanie - Indywidualne oddziaływanie - Terytorialny zakres stosowania - Kompetencja - Wykładnia prawa międzynarodowego przyjęta przez Trybunał - Zasada samostanowienia - Zasada względnej skuteczności traktatów - Możliwość powołania się na daną podstawę prawną - Pojęcie zgody - Wprowadzenie w życie - Uprawnienia dyskrecjonalne - Granice - Utrzymanie w mocy skutków zaskarżonej decyzji)
      (2021/C 490/32)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Front populaire pour la libération de la Saguia el-Hamra et du Rio de oro (Front Polisario) (przedstawiciel: adwokat G. Devers)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: P. Plaza García i V. Piessevaux, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Francuska (przedstawiciele: A.-L. Desjonquères, C. Mosser, J.-L. Carré i T. Stehelin, pełnomocnicy), Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre, F. Clotuche-Duvieusart, A. Bouquet i B. Eggers, pełnomocnicy), marokański związek rolnictwa i rozwoju wsi (Comader) (Rabat, Maroko) (przedstawiciele: adwokaci G. Forwood, N. Colin i A. Hublet)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady (UE) 2019/217 z dnia 28 stycznia 2019 r. w sprawie zawarcia porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Królestwem Marokańskim dotyczącego zmiany protokołów nr 1 i 4 do układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Marokańskim, z drugiej strony (Dz.U. 2019, L 34, s. 1).

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Rady (UE) 2019/217 z dnia 28 stycznia 2019 r. w sprawie zawarcia porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Królestwem Marokańskim dotyczącego zmiany protokołów nr 1 i 4 do układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Marokańskim, z drugiej strony.

                  2)

                  Skutki decyzji 2019/217 zostają utrzymane w mocy przez okres, który nie może przekroczyć terminu określonego w art. 56 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej bądź, jeśli w terminie tym wniesiono odwołanie, do czasu wydania przez Trybunał wyroku w przedmiocie tego odwołania.

                  3)

                  Rada Unii Europejskiej pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Front populaire pour la libération de la Saguia el-Hamra et du Rio de oro (Front Polisario).

                  4)

                  Republika Francuska, Komisja Europejska i marokański związek rolnictwa i rozwoju wsi (Comader) pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 220 z 1.7.2019.


title: Sprawy połączone T-344/19 i T-356/19: Wyrok Sądu z dnia 29 września 2021 r. – Front Polisario / Rada [Stosunki zewnętrzne – Umowy międzynarodowe – Układ eurośródziemnomorski o stowarzyszeniu WE – Maroko – Porozumienie o partnerstwie w sektorze rybołówstwa pomiędzy Unią a Marokiem – Protokół wykonawczy do umowy o partnerstwie – Wymiana listów towarzysząca umowie o partnerstwie – Decyzja o zawarciu umowy – Rozporządzenie w sprawie podziału uprawnień do połowów między państwa członkowskie – Skarga o stwierdzenie nieważności – Dopuszczalność – Zdolność sądowa – Bezpośrednie oddziaływanie – Indywidualne oddziaływanie – Terytorialny zakres stosowania – Kompetencja – Wykładnia prawa międzynarodowego przyjęta przez Trybunał – Zasada samostanowienia – Zasada względnej skuteczności traktatów – Możliwość powołania się na daną podstawę prawną – Pojęcie zgody – Wprowadzenie w życie – Uprawnienia dyskrecjonalne – Granice – Utrzymanie w mocy skutków zaskarżonej decyzji]

text:
               6.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 490/31

      Wyrok Sądu z dnia 29 września 2021 r. – Front Polisario / Rada
      (Sprawy połączone T-344/19 i T-356/19) (1)

      (Stosunki zewnętrzne - Umowy międzynarodowe - Układ eurośródziemnomorski o stowarzyszeniu WE – Maroko - Porozumienie o partnerstwie w sektorze rybołówstwa pomiędzy Unią a Marokiem - Protokół wykonawczy do umowy o partnerstwie - Wymiana listów towarzysząca umowie o partnerstwie - Decyzja o zawarciu umowy - Rozporządzenie w sprawie podziału uprawnień do połowów między państwa członkowskie - Skarga o stwierdzenie nieważności - Dopuszczalność - Zdolność sądowa - Bezpośrednie oddziaływanie - Indywidualne oddziaływanie - Terytorialny zakres stosowania - Kompetencja - Wykładnia prawa międzynarodowego przyjęta przez Trybunał - Zasada samostanowienia - Zasada względnej skuteczności traktatów - Możliwość powołania się na daną podstawę prawną - Pojęcie zgody - Wprowadzenie w życie - Uprawnienia dyskrecjonalne - Granice - Utrzymanie w mocy skutków zaskarżonej decyzji)
      (2021/C 490/33)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Front populaire pour la libération de la Saguia el-Hamra et du Rio de oro (Front Polisario) (przedstawiciel: adwokat G. Devers)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: F. Naert, P. Plaza García i V. Piessevaux, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną w sprawach T-344/19 i T-356/19: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: S. Centeno Huerta, pełnomocnik)

         Interwenient popierający stronę pozwaną w sprawach T-344/19 i T-356/19: Republika Francuska (przedstawiciele: A.-L. Desjonquères, C. Mosser, J.-L. Carré i T. Stéhelin, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną w sprawach T-344/19 i T-356/19: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre, A. Bouquet i A. Stobiecka-Kuik, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną w sprawie T-344/19: Chambre des pêches maritimes de la Méditerranée (Tanger, Maroko), Chambre des pêches maritimes de l’Atlantique Nord (Casablanca, Maroko), Chambre des pêches maritimes de l’Atlantique Centre (Agadir, Maroko), Chambre des pêches maritimes de l’Atlantique Sud (Dakhla, Sahara Zachodnia) (przedstawiciele: adwokaci G. Forwood, N. Colin i A. Hublet)

         Przedmiot

      W sprawie T-344/19 – oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady (UE) 2019/441 z dnia 4 marca 2019 r. w sprawie zawarcia Umowy o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów między Unią Europejską a Królestwem Marokańskim, protokołu wykonawczego do niej oraz wymiany listów towarzyszącej umowie (Dz.U. 2019, L 77, s. 4), a w sprawie T-356/19 – oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia Rady (UE) 2019/440 z dnia 29 listopada 2018 r. w sprawie przydziału uprawnień do połowów na podstawie Umowy o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów między Unią Europejską a Królestwem Marokańskim oraz protokołu wykonawczego do niej (Dz.U. 2019, L 77, s. 1).

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Rady (UE) 2019/441 z dnia 4 marca 2019 r. w sprawie zawarcia Umowy o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów między Unią Europejską a Królestwem Marokańskim, protokołu wykonawczego do niej oraz wymiany listów towarzyszącej umowie.

                  2)

                  Skutki decyzji 2019/441 zostają utrzymane w mocy przez okres, który nie może przekroczyć terminu określonego w art. 56 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, bądź, jeśli w terminie tym wniesiono odwołanie, do czasu wydania przez Trybunał wyroku w przedmiocie tego odwołania.

                  3)

                  Skarga w sprawie T-356/19 zostaje oddalona.

                  4)

                  Rada Unii Europejskiej pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Front populaire pour la libération de la Saguia el-Hamra et du Rio de oro (Front Polisario) w sprawie T-344/19.

                  5)

                  Front Polisario pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Radę w sprawie T-356/19.

                  6)

                  Królestwo Hiszpanii, Republika Francuska i Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

                  7)

                  Chambre des pêches maritimes de la Méditerranée, Chambre des pêches maritimes de l’Atlantique Nord, Chambre des pêches maritimes de l’Atlantique Centre i Chambre des pêches maritimes de l’Atlantique Sud pokrywają własne koszty w sprawie T-344/19.

         (1)  Dz.U. C 270 z 12.8.2019.


title: Sprawa T-1/20: Wyrok Sądu z dnia 13 października 2021 r. – M.I. Industries / EUIPO – Natural Instinct (INSTINCT) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku – Słowny unijny znak towarowy INSTINCT – Brak rzeczywistego używania znaku towarowego – Zakres używania – Całościowa ocena dowodów – Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) 207/2009 [obecnie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001]]

text:
               6.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 490/32

      Wyrok Sądu z dnia 13 października 2021 r. – M.I. Industries / EUIPO – Natural Instinct (INSTINCT)
      (Sprawa T-1/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy INSTINCT - Brak rzeczywistego używania znaku towarowego - Zakres używania - Całościowa ocena dowodów - Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) 207/2009 [obecnie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2021/C 490/34)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: M.I. Industries, Inc. (Lincoln, Nebraska, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci M. Montañá Mora i S. Sebé Marin)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Ivanauskas i V. Ruzek, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Natural Instinct Ltd (Camberley, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: A. Newman, E. Yates, J.-M. Fearnley, solicitors, i J. Moss, barrister)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 października 2019 r. (sprawa R 178/2019-5) dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku między Natural Instinct a M.I. Industries.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  M.I. Industries, Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 68 z 2.3.2020.


title: Sprawa T-12/20: Wyrok Sądu z dnia 13 października 2021 r. – Schneider / EUIPO – Frutaria Comercial de Frutas y Hortalizas (Frutaria) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku – Graficzny unijny znak towarowy Frutaria – Rzeczywiste używanie znaku towarowego – Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Dowód rzeczywistego używania – Charakter używania]

text:
               6.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 490/33

      Wyrok Sądu z dnia 13 października 2021 r. – Schneider / EUIPO – Frutaria Comercial de Frutas y Hortalizas (Frutaria)
      (Sprawa T-12/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy Frutaria - Rzeczywiste używanie znaku towarowego - Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Dowód rzeczywistego używania - Charakter używania)
      (2021/C 490/35)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Markus Schneider (Bonn, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Bergermann i D. Graetsch)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: D. Walicka i V. Ruzek, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Frutaria Comercial de Frutas y Hortalizas, SL (Saragossa, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J. Learte Álvarez i C. Anadón Giménez)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 października 2019 r. (sprawa R 284/2019-1) dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku między M. Schneiderem a Frutaria Comercial de Frutas y Hortalizas.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Markus Schneider zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 68 z 2.3.2020.


title: Sprawa T-22/20: Wyrok Sądu z dnia 13 października 2021 r. – IB / EUIPO [Służba publiczna – Urzędnicy – Postępowanie dyscyplinarne – Zawieszenie postępowania w sprawie orzeczenia niezdolności do pracy na czas postępowania dyscyplinarnego – Wydalenie ze służby – Postępowanie w sprawie orzeczenia niezdolności do pracy, które stało się bezprzedmiotowe w następstwie wydalenia ze służby – Skarga o stwierdzenie nieważności – Akt niekorzystny – Dopuszczalność – Zasada dobrej administracji – Obowiązek dbałości – Oczywisty błąd w ocenie]

text:
               6.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 490/34

      Wyrok Sądu z dnia 13 października 2021 r. – IB / EUIPO
      (Sprawa T-22/20) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Postępowanie dyscyplinarne - Zawieszenie postępowania w sprawie orzeczenia niezdolności do pracy na czas postępowania dyscyplinarnego - Wydalenie ze służby - Postępowanie w sprawie orzeczenia niezdolności do pracy, które stało się bezprzedmiotowe w następstwie wydalenia ze służby - Skarga o stwierdzenie nieważności - Akt niekorzystny - Dopuszczalność - Zasada dobrej administracji - Obowiązek dbałości - Oczywisty błąd w ocenie)
      (2021/C 490/36)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: IB (przedstawiciel: adwokat N. de Montigny)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Lukošiūtė, pełnomocnik, wspierana przez adwokata B. Wägenbaura)

         Przedmiot

      Skarga, na podstawie art. 270 TFUE, o stwierdzenie nieważności decyzji EUIPO z dnia 14 marca 2019 r. w zakresie, w jakim, po pierwsze, nakłada ona na skarżącego karę w postaci wydalenia ze służby bez obniżenia uprawnień emerytalnych i, po drugie, ostatecznie zamyka postępowanie w sprawie orzeczenia niezdolności do pracy skarżącego.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 14 marca 2019 r. w zakresie, w jakim ostatecznie zamyka postępowanie w sprawie orzeczenia niezdolności do pracy IB.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Każda ze stron pokrywa własne koszty postępowania.

         (1)  Dz.U. C 68 z 2.3.2020.


title: Sprawa T-43/20: Wyrok Sądu z dnia 6 października 2021 r. – AV i AW / Parlament [Służba publiczna – Urzędnicy – Postępowanie dyscyplinarne – Kara dyscyplinarna – Obniżenie zaszeregowania – Prawo do obrony – Zasada dobrej administracji – Oczywisty błąd w ocenie]

text:
               6.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 490/34

      Wyrok Sądu z dnia 6 października 2021 r. – AV i AW / Parlament
      (Sprawa T-43/20) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Postępowanie dyscyplinarne - Kara dyscyplinarna - Obniżenie zaszeregowania - Prawo do obrony - Zasada dobrej administracji - Oczywisty błąd w ocenie)
      (2021/C 490/37)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: AV, AW (przedstawiciele: L. Levi, S. Rodrigues i J. Martins, adwokaci)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: N. Scafarto i I. Lázaro Betancor, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga, na podstawie art. 270 TFUE, o stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu z dnia 21 czerwca 2019 r. nakładających na skarżącego karę dyscyplinarną w postaci obniżenia zaszeregowania o cztery grupy, z AST 6 do AST 2, oraz na skarżącą karę dyscyplinarną obniżenia zaszeregowania o dwie grupy, z AST 8 do AST 6, a także, w razie potrzeby, decyzji Parlamentu z dnia 28 listopada 2019 r. oddalających zażalenia skarżącego i skarżącej z dnia 17 lipca 2019 r. na decyzje z dnia 21 czerwca 2019 r.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  AV i AW zostają obciążeni kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 87 z 16.3.2020.


title: Sprawa T-88/20: Wyrok Sądu z dnia 6 października 2021 r. – Rivière i in.1 / Parlament [Prawo instytucjonalne – Parlament – Środek przyjęty przez Przewodniczącego Parlamentu zakazujący posłom umieszczania flag narodowych na ich pulpitach – Kodeks postępowania posłów – Artykuł 10 ust. 3 regulaminu Parlamentu – Akt niepodlegający zaskarżeniu – Niedopuszczalność]

text:
               6.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 490/35

      Wyrok Sądu z dnia 6 października 2021 r. – Rivière i in.1 / Parlament
      (Sprawa T-88/20) (1)

      (Prawo instytucjonalne - Parlament - Środek przyjęty przez Przewodniczącego Parlamentu zakazujący posłom umieszczania flag narodowych na ich pulpitach - Kodeks postępowania posłów - Artykuł 10 ust. 3 regulaminu Parlamentu - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Niedopuszczalność)
      (2021/C 490/38)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Jérôme Rivière (Nicea, Francja) i 10 innych skarżących, których nazwiska zostały wymienione w załącznika do wyroku (przedstawiciel: adwokat F. Wagner)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: N. Lorenz i T. Lukácsi, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający stronę skarżącą: Gunnar Beck (Neuss, Niemcy), Philippe Olivier (Draveil, Francja) (przedstawiciel: adwokat F. Wagner)

         Przedmiot

      Skarga, na podstawie art. 263 TFUE, o stwierdzenie nieważności środka przyjętego przez przewodniczącego Parlamentu w dniu 13 stycznia 2020 r. zakazującego posłom umieszczania flagi narodowej na ich pulpitach.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  Jérôme Rivière i inni skarżący, których nazwiska zostały wymienione w załącznika zostają obciążeni, poza własnymi kosztami postępowania, kosztami poniesionymi przez Parlament Europejski.

                  3)

                  Gunnar Beck i Philippe Olivier pokrywają własne koszty postępowania.

         (1)  Dz.U. C 114 z 6.4.2020.


title: Sprawa T-121/20: Wyrok Sądu z dnia 6 października 2021 r. – IP / Komisja [Służba publiczna – Personel kontraktowy – Dochodzenie OLAF-u – Zwrot kosztów leczenia – Kara dyscyplinarna – Rozwiązanie umowy bez wypowiedzenia – Artykuł 10 lit. h) załącznika IX do regulaminu pracowniczego – Powrót do naruszenia – Artykuł 27 załącznika IX do regulaminu pracowniczego – Decyzja uwzględniająca wniosek o wykreślenie z akt osobowych wszelkich wzmianek o wcześniejszej karze – Artykuł 26 regulaminu pracowniczego – Charakter kary, o której wszelkie wzmianki wykreślono z akt osobowych urzędnika, uniemożliwiający podniesienie tej kary wobec tego urzędnika i powołanie się na nią przeciwko niemu]

text:
               6.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 490/35

      Wyrok Sądu z dnia 6 października 2021 r. – IP / Komisja
      (Sprawa T-121/20) (1)

      (Służba publiczna - Personel kontraktowy - Dochodzenie OLAF-u - Zwrot kosztów leczenia - Kara dyscyplinarna - Rozwiązanie umowy bez wypowiedzenia - Artykuł 10 lit. h) załącznika IX do regulaminu pracowniczego - Powrót do naruszenia - Artykuł 27 załącznika IX do regulaminu pracowniczego - Decyzja uwzględniająca wniosek o wykreślenie z akt osobowych wszelkich wzmianek o wcześniejszej karze - Artykuł 26 regulaminu pracowniczego - Charakter kary, o której wszelkie wzmianki wykreślono z akt osobowych urzędnika, uniemożliwiający podniesienie tej kary wobec tego urzędnika i powołanie się na nią przeciwko niemu)
      (2021/C 490/39)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: IP (przedstawiciele: adwokaci L. Levi, S. Rodrigues i J. Martins)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Brauhoff i A.C. Simon, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 270 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 21 sierpnia 2019 r. o wymierzeniu wobec skarżącego kary dyscyplinarnej rozwiązania umowy zatrudnienia bez wypowiedzenia.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Europejskiej z dnia 21 sierpnia 2019 r. o wymierzeniu wobec IP kary dyscyplinarnej rozwiązania umowy zatrudnienia bez wypowiedzenia.

                  2)

                  Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 129 z 20.4.2020.


title: Sprawa T-124/20: Wyrok Sądu z dnia 6 października 2021 r. – M/S. Indeutsch International / EUIPO – 135 Kirkstall (Przedstawienie szewronów pomiędzy dwiema równoległymi liniami) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Graficzny unijny znak towarowy przedstawiający szewrony pomiędzy dwiema równoległymi liniami – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Oznaczenie, z którego może składać się unijny znak towarowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Charakter odróżniający – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001] – Obowiązek orzeczenia w przedmiocie odwołania – Artykuł 71 ust. 1 rozporządzenia 2017/2001 – Skarga wzajemna]

text:
               6.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 490/36

      Wyrok Sądu z dnia 6 października 2021 r. – M/S. Indeutsch International / EUIPO – 135 Kirkstall (Przedstawienie szewronów pomiędzy dwiema równoległymi liniami)
      (Sprawa T-124/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy przedstawiający szewrony pomiędzy dwiema równoległymi liniami - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Oznaczenie, z którego może składać się unijny znak towarowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Charakter odróżniający - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001] - Obowiązek orzeczenia w przedmiocie odwołania - Artykuł 71 ust. 1 rozporządzenia 2017/2001 - Skarga wzajemna)
      (2021/C 490/40)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: M/S. Indeutsch International (Noida, Indie) (przedstawiciele: adwokat G. Glas, D. Stone, A. Dykes, A. Leonelli, K. Hughes, solicitors, i S. Malynicz, QC)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Gája, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: 135 Kirkstall, Inc., dawniej Crafts Americana Group, Inc. (Vancouver, Waszyngton, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: M. Edenborough, QC, i J. Fish, solicitor)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Wielkiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 grudnia 2019 r. (sprawa R 2672/2017-G) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Crafts Americana Group a M/S. Indeutsch International.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Wielkiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 grudnia 2019 r. (sprawa R 2672/2017-G).

                  2)

                  Postępowanie w sprawie skargi głównej zostaje umorzone.

                  3)

                  M/S. Indeutsch International i Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) pokrywają, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez 135 Kirkstall, Inc., dawniej Crafts Americana Group, Inc., w związku ze skargą wzajemną i postępowaniem przed Izbą Odwoławczą.

                  4)

                  135 Kirkstall, Inc., dawniej Crafts Americana Group, Inc., pokrywa własne koszty związane ze skargą główną.

         (1)  Dz.U. C 137 z 27.4.2020.


title: Sprawa T-219/20: Wyrok Sądu z dnia 13 października 2021 r. – JK / Komisja [Służba publiczna – Urzędnicy – Personel Komisji w służbie ESDZ – Wniosek o udzielenie wsparcia – Artykuł 24 regulaminu pracowniczego – Dorozumiana decyzja oddalająca wniosek – Decyzja oddalająca zażalenie – Artykuł 90 regulaminu pracowniczego – Właściwy organ powołujący – Zasada dobrej administracji]

text:
               6.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 490/37

      Wyrok Sądu z dnia 13 października 2021 r. – JK / Komisja
      (Sprawa T-219/20) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Personel Komisji w służbie ESDZ - Wniosek o udzielenie wsparcia - Artykuł 24 regulaminu pracowniczego - Dorozumiana decyzja oddalająca wniosek - Decyzja oddalająca zażalenie - Artykuł 90 regulaminu pracowniczego - Właściwy organ powołujący - Zasada dobrej administracji)
      (2021/C 490/41)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: JK (przedstawiciel: adwokat N. de Montigny)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Bohr i T. Lilamand, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga, na podstawie art. 270 TFUE, o stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji Komisji z dnia 5 czerwca 2019 r. oddalającej wniosek skarżącego o udzielenie wsparcia na podstawie art. 24 Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej oraz decyzji Komisji z dnia 6 stycznia 2020 r. oddalającej zażalenie skarżącego.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność dorozumianej decyzji Komisji Europejskiej z dnia 5 czerwca 2019 r. oddalającej wniosek JK o udzielenie wsparcia, złożony na podstawie art. 24 Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej oraz decyzji Komisji Europejskiej z dnia 6 stycznia 2020 r. oddalającej zażalenie JK.

                  2)

                  Komisja zostaje obciążona, poza własnymi kosztami postępowania, kosztami poniesionymi przez JK.

         (1)  Dz.U. C 209 z 22.6.2020.