title: Sprawa C-539/14: Postanowienie Trybunału (pierwsza izba) z dnia 16 lipca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Castellón – Hiszpania) – Juan Carlos Sánchez Morcillo, María del Carmen Abril García/Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, SA (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Dyrektywa 93/13/EWG — Artykuł 7 — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuły 7 i 47 — Umowy zawierane z konsumentami — Umowa pożyczki hipotecznej — Nieuczciwe warunki umowne — Postępowanie w przedmiocie egzekucji wierzytelności zabezpieczonej hipoteką — Prawo do wniesienia odwołania)

text:
               28.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/12

         Postanowienie Trybunału (pierwsza izba) z dnia 16 lipca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Castellón – Hiszpania) – Juan Carlos Sánchez Morcillo, María del Carmen Abril García/Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, SA
   (Sprawa C-539/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Dyrektywa 93/13/EWG - Artykuł 7 - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuły 7 i 47 - Umowy zawierane z konsumentami - Umowa pożyczki hipotecznej - Nieuczciwe warunki umowne - Postępowanie w przedmiocie egzekucji wierzytelności zabezpieczonej hipoteką - Prawo do wniesienia odwołania))
   (2015/C 320/17)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Audiencia Provincial de Castellón.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Juan Carlos Sánchez Morcillo, María del Carmen Abril García

      Strona pozwana: Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, SA

      Sentencja

   Artykuł 7 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich w związku z art. 7 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w taki sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przepisowi krajowemu takiemu jak ten będący przedmiotem postępowania głównego, na mocy którego konsument jako dłużnik, przeciwko któremu wszczęto postępowanie w przedmiocie egzekucji wierzytelności zabezpieczonej hipoteką, może wnieść odwołanie od orzeczenia oddalającego sprzeciw wobec egzekucji jedynie wówczas, gdy sąd pierwszej instancji nie uwzględnił podstawy sprzeciwu dotyczącej nieuczciwego charakteru warunku umownego stanowiącego podstawę tytułu egzekucyjnego, nawet jeśli przedsiębiorca może wnieść odwołanie od każdego orzeczenia kończącego postępowanie, niezależnie od podstawy sprzeciwu, na której orzeczenie takie się opiera.

      (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2015.


title: Sprawa C-133/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d’appel de Mons (Belgia) w dniu 4 marca 2016 r. – Christian Ferenschild/JPC Motor SA

text:
               30.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d’appel de Mons (Belgia) w dniu 4 marca 2016 r. – Christian Ferenschild/JPC Motor SA
   (Sprawa C-133/16)
   (2016/C 191/14)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour d’appel de Mons

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Christian Ferenschild

      Strona pozwana: JPC Motor SA.

      Pytanie prejudycjalne

   Czy przepisy art. [5 ust. 1] w związku z art. [7 ust. 1 akapit drugi dyrektywy] 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. w sprawie niektórych aspektów sprzedaży towarów konsumpcyjnych i związanych z tym gwarancji (1) należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego interpretowanemu w ten sposób, iż w odniesieniu do towarów używanych pozwala on na wygaśnięcie okresu przedawnienia roszczeń konsumenta przed upływem okresu dwóch lat od daty dostawy towaru wadliwego, jeżeli sprzedawca i konsument uzgodnili okres gwarancji krótszy niż dwa lata?

      (1)  Dz.U. L 171, s. 12.


title: Wyrok Trybunału (drugiej izby) z dnia 12 października 2004 r. w sprawie C-106/03 P: Vedial S.A. przeciwko Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) (znaki towarowe i wzory) (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Słowny i graficzny znak towarowy HUBERT — Sprzeciw właściciela krajowego słownego znaku towarowego SAINT–HUBERT 41 — Zdolność OHIM do występowania w charakterze strony pozwanej przed Sądem Pierwszej Instancji)

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/18

      WYROK TRYBUNAŁU

   (drugiej izby)
   z dnia 12 października 2004 r.
   w sprawie C-106/03 P: Vedial S.A. przeciwko Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) (znaki towarowe i wzory) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Słowny i graficzny znak towarowy HUBERT - Sprzeciw właściciela krajowego słownego znaku towarowego SAINT–HUBERT 41 - Zdolność OHIM do występowania w charakterze strony pozwanej przed Sądem Pierwszej Instancji)
   (2004/C 300/37)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-1066/03 P, mającej za przedmiot odwołanie wniesione na podstawie art. 56 statutu Trybunału Sprawiedliwości w dniu 27 lutego 2003 r., przez Vedial S.A., z siedzibą w Ludres (Francja), (adwokaci: T. van Inni, G. Glas I f. Herbert), w której drugą stroną postępowania był Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) (pełnomocnicy: O. Montalto i P. Geroulakos), Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A Timmermans, prezes izby, C. Gulmann i R. Schintgen, F. Macken (sprawozdawca) oraz N. Colneric, sędziowie, rzecznik generalny: D. Ruiz–Jarabo Colomer, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 12 października 2004 r. wyrok, zawierający następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone;

               2)

               Kosztami postępowania zostaje obciążona Vedial S.A.

      (1)  Dz.U. C 146 z 21.6.2003.


title: Sprawa T-153/08: Wyrok Sądu z dnia 22 czerwca 2010 r. — Shenzhen Taiden przeciwko OHIM — Bosch Security Systems (urządzenie komunikacyjne) (Wzór wspólnotowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia — Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający urządzenie komunikacyjne — Wcześniejszy wzór międzynarodowy — Podstawa unieważnienia — Brak indywidualnego charakteru — Brak innego całościowego wrażenia — Poinformowany użytkownik — Stopień swobody twórcy — Dowód na publiczne udostępnienie wcześniejszego wzoru — Artykuł 4 ust. 1, art. 6 ust. 1 lit. b) i ust. 2, art. 7 ust. 1 oraz art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002)

text:
               31.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/34

         Wyrok Sądu z dnia 22 czerwca 2010 r. — Shenzhen Taiden przeciwko OHIM — Bosch Security Systems (urządzenie komunikacyjne)
   (Sprawa T-153/08) (1)

   (Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia - Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający urządzenie komunikacyjne - Wcześniejszy wzór międzynarodowy - Podstawa unieważnienia - Brak indywidualnego charakteru - Brak innego całościowego wrażenia - Poinformowany użytkownik - Stopień swobody twórcy - Dowód na publiczne udostępnienie wcześniejszego wzoru - Artykuł 4 ust. 1, art. 6 ust. 1 lit. b) i ust. 2, art. 7 ust. 1 oraz art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002)
   2010/C 209/49
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Shenzhen Taiden Industrial Co. Ltd (Shenzhen, Guangdong, Chiny) (przedstawiciele: adwokaci Hartmann i M. Helmer)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Bosch Security Systems BV (Eindhoven, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci C. Gielen, M. Bom i B. van Hunnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 lutego 2008 r. (sprawa R 1437/2006-3) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia toczącego się pomiędzy Bosch Security Systems BV a Shenzhen Taiden Industrial Co. Ltd.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Shenzhen Taiden Industrial Co. Ltd zostaje obciążona kosztami, w tym niezbędnymi kosztami poniesionymi przez Bosch Security Systems BV w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).

      (1)  Dz.U. C 158 z 21.6.2008.


title: Sprawa C-504/06: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 25 lipca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 92/57/EWG — Minimalne wymagania bezpieczeństwa i ochrony zdrowia na tymczasowych lub ruchomych budowach — Artykuł 3 ust. 1 — Nieprawidłowa transpozycja)

text:
               13.9.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 236/2

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 25 lipca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-504/06) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 92/57/EWG - Minimalne wymagania bezpieczeństwa i ochrony zdrowia na tymczasowych lub ruchomych budowach - Artykuł 3 ust. 1 - Nieprawidłowa transpozycja)
   (2008/C 236/02)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: L. Pignataro-Nolin i I. Kaufmann-Bühler, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Republika Włoska (przedstawiciele: I. Braguglia, pełnomocnik i W. Ferrante, avvocato dello Stato)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Nieprawidłowe wdrożenie art. 3 ust. 1 dyrektywy Rady 92/57/WE z dnia 24 czerwca 1992 r. w sprawie wdrożenia minimalnych wymagań bezpieczeństwa i ochrony zdrowia na tymczasowych lub ruchomych budowach (ósma szczegółowa dyrektywa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) — Wyznaczenie koordynatorów do spraw bezpieczeństwa i ochrony zdrowia na budowach, w których uczestniczy kilka przedsiębiorstw
   Sentencja

               1)

               Ni dokonując prawidłowej transpozycji do prawa włoskiego art. 3 ust. 1 dyrektywy Rady 92/57/WE z dnia 24 czerwca 1992 r. w sprawie wdrożenia minimalnych wymagań bezpieczeństwa i ochrony zdrowia na tymczasowych lub ruchomych budowach (ósmej szczegółowej dyrektywy w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG)

               2)

               Każda ze stron ponosi swoje własne koszty

      (1)  Dz.U. C 42 z 24.2.2007.


title: Sprawa C-53/06: Skarga wniesiona w dniu  1 lutego 2006 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               25.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 74/10

         Skarga wniesiona w dniu 1 lutego 2006 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-53/06)
   (2006/C 74/18)
   Język postępowania: hiszpański
   W dniu 1 lutego 2006 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez U. Wölkera i S. Pardo Quintillán, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Królestwu Hiszpanii.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, iż nie ustanawiając wszelkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2003/4/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska i uchylającej dyrektywę Rady 90/313/EWG (2), a w każdym razie nie podając tych przepisów do wiadomości Komisji, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy;

               2)

               obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 14 lutego 2005 r.

      (1)  Dz.U. L 41, z 14.2.2003, str. 26

      (2)  Dz.U. L 158, z 23.6.1990, str. 56


title: Sprawa T-32/05: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 18 października 2006 r. — Staelen przeciwko Parlamentowi (Urzędnicy — Wykonanie wyroku Sądu — Skarga o uchylenie — Umorzenie — Skarga o odszkodowanie — Brak postępowania poprzedzającego wniesienie skargi — Brak bezpośredniego związku — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/57

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 18 października 2006 r. — Staelen przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-32/05) (1)

   (Urzędnicy - Wykonanie wyroku Sądu - Skarga o uchylenie - Umorzenie - Skarga o odszkodowanie - Brak postępowania poprzedzającego wniesienie skargi - Brak bezpośredniego związku - Oczywista niedopuszczalność)
   (2006/C 326/122)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Claire Staelen (Bridel, Luksemburg) (przedstawiciel: J. Choucroun, avocat)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: J. de Wachter i M. Mustapha-Pacha, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o uchylenie decyzji komisji konkursowej konkursu EUR/A/151/98, rozpoczętego ponownie w związku z wyrokiem Sądu z dnia 5 marca 2003 r. w sprawie T-24/01 Staelen przeciwko Parlamentowi (RecFP str. I-A-79 i II-423), o niewpisaniu skarżącej na listę rezerwową laureatów tego konkursu oraz wniosek o odszkodowanie
   Sentencja postanowienia

               1)

               Postępowanie w sprawie wniosku o uchylenie zostaje umorzone.

               2)

               Wnioski o odszkodowanie zostają oddalone.

               3)

               Parlament poniesie własne koszty, jak również dwie trzecie kosztów poniesionych przez skarżącą.

      (1)  Dz.U. C 115 z 14.5.2005.


title: Sprawa C-157/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie (Belgia) w dniu 3 kwietnia 2015 r. – Samira Achbita, Centrum voor gelijkheid van kansen en voor racismebestrijding/G4S Secure Solutions NV

text:
               22.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie (Belgia) w dniu 3 kwietnia 2015 r. – Samira Achbita, Centrum voor gelijkheid van kansen en voor racismebestrijding/G4S Secure Solutions NV
   (Sprawa C-157/15)
   (2015/C 205/24)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hof van Cassatie

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca kasację: Samira Achbita, Centrum voor gelijkheid van kansen en voor racismebestrijding

      Druga strona postępowania: G4S Secure Solutions NV

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 2 ust. 2 lit. a) dyrektywy Rady 2000/78/WE (1) z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy należy interpretować w ten sposób, że zakaz noszenia przez muzułmankę chusty na głowie w miejscu pracy nie stanowi dyskryminacji bezpośredniej, jeżeli reguła obowiązująca u pracodawcy zakazuje wszystkim pracownikom noszenia w miejscu pracy zewnętrznych oznak przekonań politycznych, filozoficznych i religijnych?

      (1)  Dz.U. L 303, s. 16.


title: Sprawa T-355/15: Skarga wniesiona w dniu 30 czerwca 2015 r. – Alpex Pharma/OHIM – Astex Pharmaceuticals (ASTEX)

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/79

         Skarga wniesiona w dniu 30 czerwca 2015 r. – Alpex Pharma/OHIM – Astex Pharmaceuticals (ASTEX)
   (Sprawa T-355/15)
   (2015/C 294/95)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Alpex Pharma SA (Mezzovico-Vira, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci C. Bacchini i M. Mazzitelli)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Astex Pharmaceuticals, Inc. (Pleasanton, Stany Zjednoczone)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Astex Pharmaceuticals, Inc.

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „ASTEX” – zgłoszenie nr 10 805 281

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 28 kwietnia 2015 r. w sprawie R 593/2014-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie kosztami postępowania OHIM i drugiej strony w postępowaniu przed izbą odwoławczą, jeżeli przystąpi ona do postępowania.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-46/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Łotwa) w dniu 27 stycznia 2016 r. – Valsts ieņēmumu dienests/SIA „LS Customs Services”

text:
               29.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 111/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Łotwa) w dniu 27 stycznia 2016 r. – Valsts ieņēmumu dienests/SIA „LS Customs Services”
   (Sprawa C-46/16)
   (2016/C 111/17)
   Język postępowania: łotewski

      Sąd odsyłający

   Augstākā tiesa

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Valsts ieņēmumu dienests

      Strona pozwana: SIA „LS Customs Services”

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 29 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 (1) z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny należy interpretować w ten sposób, że metoda określona we wspomnianym artykule ma także zastosowanie w sytuacji, gdy przywóz towarów i ich dopuszczenie do swobodnego obrotu na obszarze celnym Wspólnoty są skutkiem tego, że w toku procedury tranzytu towary te zostały usunięte spod dozoru celnego, przy czym podlegały one należnościom przywozowym i nie zostały sprzedane w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty, ale w celu wywozu ze Wspólnoty?

               2)

               Czy wyrażenie „w kolejności” zawarte w art. 30 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny w związku z prawem do dobrej administracji zapisanym w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i z zasadą uzasadniania aktów administracyjnych należy interpretować w ten sposób, że, aby stwierdzić, iż zastosowanie ma metoda wymieniona w art. 31, organ celny jest zobowiązany do wskazania w każdym akcie administracyjnym z jakich względów w okolicznościach danej sprawy nie mogą być zastosowane określone w art. 29 lub art. 30 metody ustalania wartości celnej towarów?

               3)

               Czy wówczas gdy organ celny odmawia zastosowania metody przewidzianej w art. 30 ust. 2 lit. a) kodeksu celnego jest wystarczające, by wskazał, że nie posiada właściwych informacji, czy też jest zobowiązany do ustalenia ich u producenta?

               4)

               Czy organ celny jest zobowiązany do uzasadnienia, z jakich względów nie są stosowane metody przewidziane w art. 30 ust. 2 lit. c) i d) kodeksu celnego, gdy określa cenę towarów podobnych na podstawie art. 151 ust. 3 rozporządzenia nr 2454/93?

               5)

               Czy organ celny jest zobowiązany do podania w swej decyzji wyczerpującego uzasadnienia, z którego wynika jakie dane są dostępne we Wspólnocie w rozumieniu art. 31 kodeksu celnego, czy też może to uzasadnienie przedstawić w późniejszym czasie przed sądem poprzez wskazanie szczegółowych dowodów?

      (1)  Dz.U. L 302, s. 1.


title: Sprawa F-121/10: Skarga wniesiona w dniu 19 listopada 2010 r. — Heath przeciwko EBC

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/67

         Skarga wniesiona w dniu 19 listopada 2010 r. — Heath przeciwko EBC
   (Sprawa F-121/10)
   ()
   2011/C 30/133
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Michael Heath (Southampton, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i M. Vandenbussche)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

      Przedmiot i opis sporu

   Uchylenie informacji o emeryturze skarżącego za miesiąc styczeń 2010 r. i następne w zakresie, w jakim stosują one podwyżkę emerytur o 0,6 % w następstwie przeprowadzenia rocznej korekty za rok 2010 oraz naprawienie szkody poniesionej oraz krzywdy doznanej przez skarżącego

      Żądania strony skarżącej

               —

               Uchylenie informacji o emeryturze za miesiąc styczeń 2010 r. i następne w zakresie, w jakim stosują one podwyżkę emerytur o 0,6 %, w celu zastosowania podwyżki o 2,1 %, obliczonej zgodnie ze zgodną z prawem ogólną podwyżką wynagrodzeń (General Salary Adjustment — GSA);

               —

               W niezbędnym zakresie stwierdzenie nieważności decyzji oddalających żądanie ponownego rozpatrzenia i zażalenie, wniesionych przez skarżącego, wydanych odpowiednio w dniu 11 maja 2010 r. i 9 września 2010 r.;

               —

               zobowiązanie strony pozwanej do zapłaty różnicy pomiędzy podwyżką emerytury o 0,6 %, przyznaną skarżącemu z naruszeniem prawa począwszy od stycznia 2010 r., a podwyżką o 2,1 %, do której miał prawo, względnie do podwyżki wynagrodzenia o 1,5 % miesięcznie, począwszy od stycznia 2010 r., podwyższonej o odsetki za zwłokę od dnia wymagalności do dnia rzeczywistego świadczenia, obliczone według stawki ustalonej przez Europejski Bank Centralny dla głównych operacji refinansowania, mającej zastosowanie w odnośnym okresie, powiększonej o 2 punkty;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej zapłaty 5 000 EUR celem naprawienia szkody poniesionej przez skarżącego w związku z utraconą siłą nabywczą;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej zapłaty 5 000 EUR, oszacowanego ex aequo et bono, celem naprawienia krzywdy doznanej przez skarżącego;

               —

               obciążenie EBC kosztami postępowania.


title: Sprawa T-261/05: Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2005 r. przez Franka Sliggersa przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               17.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 229/29

         Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2005 r. przez Franka Sliggersa przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-261/05)
   (2005/C 229/61)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 8 lipca 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Franka Sliggersa, zamieszkałego w Schilde (Belgia), reprezentowanego przez Lucasa Vogela, avocat, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   Skarżący wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               1. uchylenie decyzji podjętej w dniu 21 marca 2005 r. przez organ właściwy do zawierania umów, na mocy której oddalono wniosek — zakwalifikowany ponownie jako zażalenie — złożony przez skarżącego w dniu 14 grudnia 2004 r. przeciwko decyzji ustalającej klasyfikację i wynagrodzenie skarżącego jako członka personelu kontraktowego zgodnie z postanowieniami umowy, która weszła w życie w dniu 14 września 2004 r.

               —

               2. w razie konieczności uchylenie również pierwotnej decyzji, na mocy której ustalono klasyfikację i wynagrodzenie skarżącego jako członka personelu kontraktowego, zgodnie z umową, która weszła w życie w dniu 14 września 2004 r.

               —

               3. zasądzenie od strony pozwanej odszkodowania w wysokości 25.000 EUR, z wyraźnym zastrzeżeniem późniejszego podwyższenia, obniżenia lub uściślenia tej kwoty.

               —

               4. obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Zarzuty i główne argumenty są identyczne z tymi, jakie powołano w sprawie T-253/05 Fernandez Tulon przeciwko Komisji.


title: Sprawa F-45/14: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 20 lipca 2016 r. – Esen/Komisja (Służba publiczna – Urzędnicy – Emerytury i renty – Artykuł 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego – Uprawnienia emerytalne nabyte przed rozpoczęciem służby w Unii w krajowym systemie emerytalnym – Przeniesienie do systemu emerytalnego Unii – Propozycja dotycząca liczby dodatkowych lat służby uprawniających do emerytury – Zarzut niedopuszczalności – Pojęcie aktu niekorzystnego – Artykuł 83 regulaminu postępowania)

text:
               3.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 364/49

      Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 20 lipca 2016 r. – Esen/Komisja
      (Sprawa F-45/14) (1)

      ((Służba publiczna - Urzędnicy - Emerytury i renty - Artykuł 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego - Uprawnienia emerytalne nabyte przed rozpoczęciem służby w Unii w krajowym systemie emerytalnym - Przeniesienie do systemu emerytalnego Unii - Propozycja dotycząca liczby dodatkowych lat służby uprawniających do emerytury - Zarzut niedopuszczalności - Pojęcie aktu niekorzystnego - Artykuł 83 regulaminu postępowania))
      (2016/C 364/63)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Kerim Esen (Maputo, Mozambik) (przedstawiciele: początkowo adwokaci D. de Abreu Caldas, M. de Abreu Caldas i J.N. Louis, następnie adwokat J.N. Louis)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo J. Currall i G. Gattinara, pełnomocnicy, następnie G. Gattinara, pełnomocnik, a wreszcie G. Gattinara i F. Simonetti, pełnomocnicy)

         Przedmiot sprawy

      Stwierdzenie nieważności decyzji dotyczącej przeniesienia uprawnień emerytalnych skarżącego do systemu emerytalnego Unii przy zastosowaniu nowych ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego.

         Sentencja postanowienia

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  Kerim Esen pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

         (1)  Dz.U. C 212 z 7.7.2014, s. 46.


title: Sprawa T-270/10: Wyrok Sądu z dnia 3 maja 2012 r. — Conceria Kara przeciwko OHIM — Dima (KARRA) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego KARRA — Wcześniejsze graficzne, krajowe i wspólnotowy, znaki towarowe KARA — Firma Kara Srl i nazwa handlowa Kara — Względne podstawy odmowy rejestracji — Artykuł 75 zdanie pierwsze rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Artykuł 8 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Artykuł 8 konwencji paryskiej — Zła wiara)

text:
               16.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 174/21

         Wyrok Sądu z dnia 3 maja 2012 r. — Conceria Kara przeciwko OHIM — Dima (KARRA)
   (Sprawa T-270/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego KARRA - Wcześniejsze graficzne, krajowe i wspólnotowy, znaki towarowe KARA - Firma Kara Srl i nazwa handlowa Kara - Względne podstawy odmowy rejestracji - Artykuł 75 zdanie pierwsze rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Artykuł 8 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Artykuł 8 konwencji paryskiej - Zła wiara)
   2012/C 174/32
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Conceria Kara Srl (Trezzano sul Naviglio, Italie) (przedstawiciel: P. Picciolini adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory (przedstawiciel: G. Mannucci pełnomocnik)
   Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Dima — Gida Tekstil Deri Insaat Maden Turizm Orman Urünleri Sanayi Ve Ticaret Ltd Sti (Stambuł, Turcja)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności wniesiona na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 29 marca 2010 r. (sprawa R 1172/2009-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Conceria Kara Srl a Gida Tekstil Deri Insaat Maden Turizm Orman Urünleri Sanayi Ve Ticaret Ltd Sti

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Conceria Kara Srl zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 221 z 14.8.2010.


title: Sprawa T-426/04: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia  21 listopada 2005 r.  — Tramarin przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Dopuszczalność — Pomoc przyznawana przez Państwa Członkowskie — Wezwanie przez Komisję do zmiany projektu zgłoszonej pomocy — Akt podlegający zaskarżeniu — Akt wywołujący skutki prawne — Termin na wniesienie skargi — Początek biegu terminu — Skrócona publikacja w Dzienniku Urzędowym — Strona internetowa)

text:
               11.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/31

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 21 listopada 2005 r. — Tramarin przeciwko Komisji
   (Sprawa T-426/04) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Dopuszczalność - Pomoc przyznawana przez Państwa Członkowskie - Wezwanie przez Komisję do zmiany projektu zgłoszonej pomocy - Akt podlegający zaskarżeniu - Akt wywołujący skutki prawne - Termin na wniesienie skargi - Początek biegu terminu - Skrócona publikacja w Dzienniku Urzędowym - Strona internetowa)
   (2006/C 36/67)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Tramarin Snc di Tramarin Andrea e Sergio (Montagnana, Włochy) [Przedstawiciel(-e): M. Calabrese, adwokat]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciel(-e): V. di Bucci, pełnomocnik]
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności, po pierwsze, pisma Komisji wzywającego władze włoskie do zmiany projektu zgłoszonej pomocy, a po drugie, decyzji Komisji z dnia 12 lipca 2000 r. uznającej za zgodny ze wspólnym rynkiem program pomocy inwestycyjnej w mniej uprzywilejowanych regionach Włoch [pomoc państwa N 715/99 –Włochy (SG 2000 D/105754)]
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję.

      (1)  Dz.U. C 314 z 13.12.2004.


title: Sprawa T-407/12: Postanowienie Sądu z dnia 7 lutego 2013 r. — Ubee Interactive przeciwko OHIM — Augere Holdings (Netherlands) (Ubee Interactive) (Wspólnotowy znak towarowy — Sprzeciw — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

text:
               6.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 101/18

         Postanowienie Sądu z dnia 7 lutego 2013 r. — Ubee Interactive przeciwko OHIM — Augere Holdings (Netherlands) (Ubee Interactive)
   (Sprawa T-407/12) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Sprzeciw - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania)
   2013/C 101/39
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ubee Interactive Corp. (Jhubei City, Tajwan) (przedstawiciel: adwokat M. Nentwig)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: I. Harrington, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Augere Holdings (Netherlands) BV (Amsterdam, Niderlandy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 12 lipca 2012 r. (sprawa R 1849/2011-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Augere Holdings (Netherlands) BV a Ubee Interactive Corp.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie zostaje umorzone.

               2)

               Ubee Interactive Corp. i Augere Holdings (Netherlands) BV pokrywają własne koszty, jak również każda po połowie kosztów poniesionych przez stronę pozwaną.

      (1)  Dz.U. C 355 z 17.11.2012.


title: Sprawa C-71/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 9 grudnia 2015 r. w sprawie T-354/14 Comercializadora Eloro/OHIM-Zumex Group (Zumex), wniesione w dniu 9 lutego 2016 r. przez Comercializadora Eloro

text:
               30.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/6

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 9 grudnia 2015 r. w sprawie T-354/14 Comercializadora Eloro/OHIM-Zumex Group (Zumex), wniesione w dniu 9 lutego 2016 r. przez Comercializadora Eloro
   (Sprawa C-71/16 P)
   (2016/C 191/09)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Comercializadora Eloro, SA (przedstawiciel: adwokat J.L. de Castro Hermida)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) i Zumex Group, S.A.

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uznanie wniosku dowodowego za wniesiony i dopuszczenie dokumentu przekazanego pod koniec postępowania odwoławczego, który to dokument został ponownie przedstawiony ze skargą, podzielony oraz ponumerowany w dokumentach 1–1, zgodnie ze spisem załączników towarzyszącym skardze;

               —

               stwierdzenie na podstawie dowodu przedstawionego w postępowaniu administracyjnym, że skarżąca (Comercializadora Eloro, S.A.) wystarczająco wykazała rzeczywiste i faktyczne używanie w rozpatrywanym okresie i na rozpatrywanym terytorium swojego znaku towarowego JUMEX w odniesieniu do soków owocowych z klasy 32;

               —

               po uznaniu, że wnosząca sprzeciw (skarżąca) wykazała używanie znaku towarowego cieszącego się pierwszeństwem, odmówienie zarejestrowania zgłoszonego znaku towarowego ZUMEX dla wszystkich towarów z klasy 32 z powodu istnienia prawdopodobieństwa wprowadzenia konsumentów w błąd wynikającego ze współistnienia na rynku dwóch znaków towarowych ze względu na podobieństwo nazwy i identyczność konkurencyjnego zastosowania tych znaków.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarzut pierwszy: naruszenie art. 42 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009
       (1)
      oraz zasady 22 ust. 2 i 3 rozporządzenia wykonawczego
       (2)

   Wydział Sprzeciwów EUIPO uznał, że dowód używania przedstawiony przez wnoszącą sprzeciw (skarżącą) osiągnął wystarczające minimum, aby można było stwierdzić, że znak towarowy był faktycznie używany w rozpatrywanym okresie na danym terytorium
   Wyrażone w zaskarżonym wyroku wątpliwości dotyczące kwestii rzeczywistego znalezienia się towarów sprzedawanych przez holenderską spółkę „Nidera General Merchandise, BV” na terytorium Unii Europejskiej są oparte wyłącznie na poszlace, a mianowicie na stronie internetowej tej spółki, dostępnej pod adresem www.ngm-int.com, na której spółka ta wskazuje, że jej działania handlowe są nakierowane na kraje Afryki Zachodniej.
   Należy odmówić mocy dowodowej wyciągom pochodzącym z tej strony, ponieważ zostały one pobrane w momencie, w którym przedstawienie tego dowodu zostało poddane kontroli, czyli w dacie bliskiej dniu 5 sierpnia 2011 r., a zatem osiem lat po rozpoczęciu okresu relewantnego z punktu widzenia dowodu używania i trzy lata po zakończeniu tego okresu. Tymczasem działalność handlowa omawianej spółki i geograficzny zakres jej działań mógł się znacznie zmienić. Logika prawna narzuca, by dowód, który jest przedstawiany celem obalenia twierdzenia o używaniu znaku towarowego dotyczył także rozpatrywanego okresu, a nie odnosił się wyłącznie do lat późniejszych.
   Przedstawione jako dowód faktury wskazują, że holenderska spółka „Nidera General Merchandise, BV” z siedzibą w Rotterdamie jest nie tylko nabywcą towarów, ale również spółką, która składuje sprzedany towar, co sugeruje, że towar ten został wwieziony na terytorium Unii Europejskiej.
   Wnosząca sprzeciw (skarżąca) przedstawiła dowody świadczące o jej przynależności do grupy przedsiębiorstw „Nidera”, posiadającej oddziały w kilku państwach europejskich, w tym w Hiszpanii oddział „Nidera Agro Comercial, S.A.”, co stanowi istotną przesłankę, by uznać, że towar nabyty przez tę spółkę był przeznaczony na rynek europejski.
   Ponieważ wnosząca sprzeciw (skarżąca) wywiązała się ze spoczywającego na niej ciężaru dowodu w zakresie używania jej znaku towarowego, a używanie to zostało wykazane za pomocą faktur, które poświadczają sprzedaż towarów wyróżniających się dzięki znakowi towarowemu, należałoby odwrócić ciężar dowodu dla twierdzenia dotyczącego wirtualnego charakteru tego dowodu, ponieważ to na spółce zgłaszającej znak towarowy do rejestracji powinien spoczywać ciężar dowodu – wykraczający poza zwykłe domysły i spekulacje – na okoliczność niewystarczającego charakteru przedstawionego dowodu.

      Zarzut drugi: naruszenie art. 15 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009

   Okoliczność, że holenderska spółka „Nidera Agro Comercial, BV” pojawia się na fakturach jako podmiot składujący towar, wyklucza, że towary zostały objęte przez organy celne Unii Europejskiej systemem zewnętrznego tranzytu celnego, i skłania do uznania, że faktycznie doszło do wprowadzenia towaru na rozpatrywane terytorium, nawet jeżeli następnie towary te zostały eksportowane do Afryki.
   W zaskarżonym wyroku nie uwzględniono argumentu, zgodnie z którym import w wyłącznym celu dalszego eksportu stanowi rzeczywiste używanie znaku towarowego, uzasadniając to tym, że taka działalność nie pozwala na wykreowanie lub utrzymanie udziałów w rynku. Niemniej zachodzi tu identyczność z hipotezą przewidzianą przez art. 15 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, a mianowicie umieszczanie znaku towarowego wyłącznie w celu wywozu – działalność, która także pozwala na wykreowanie lub utrzymanie udziałów w rynku na terytorium Unii.

      Zarzut trzecie: naruszenie art. 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009

   Z przywołanego artykułu oraz z orzecznictwa wynika, że ogólną zasadą jest dopuszczanie argumentów i dowodów, nawet jeżeli zostaną przedstawione po terminie, wobec czego przyznane EUIPO uprawnienia dyskrecjonalne należy interpretować w sposób zawężający i wymagać od niego uzasadnienia wyjaśniającego odmowę takich argumentów i dowodów. Uprawnienia dyskrecjonalne nie oznaczają arbitralności i subiektywizmu.
   Nowe faktury i etykiety na opakowania przedstawione na zakończenie postępowania odwoławczego w dokumentach 1–7 mają fundamentalne znaczenie, ponieważ – jako że zostały wystawione przez inne spółki europejskie – pozwalają na rozwianie wątpliwości dotyczących faktur wystawianych przez holenderską spółkę „Nidera General Merchandise, BV”.
   Przy przedstawianiu dowodu używania swojego znaku towarowego wnosząca sprzeciw (skarżąca) napotkała trudności chronologiczne – dowody były gromadzone trzy lata po tym używaniu – i geograficzne – wnosząca sprzeciw (skarżąca) jest spółką meksykańską, której działalność koncentruje się w głównej mierze na kontynencie amerykańskim.
   Analiza zaistniałych okoliczności chronologicznych i geograficznych oraz fundamentalne znaczenie przedstawionych z opóźnieniem dokumentów dla rozstrzygnięcia sporu powinny były skłonić EUIPO do dopuszczenia tych dokumentów i do uznania za wykazane faktycznego i rzeczywistego używania znaku cieszącego się pierwszeństwem, na który powołano się w sprzeciwie. EUIPO powinien był przeprowadzić niezbędne porównanie między spornymi znakami towarowymi, aby ustalić istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia konsumentów w błąd.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 303, s. 1).


title: Sprawa T-303/09: Skarga wniesiona w dniu 3 sierpnia 2009 r. — CIVR i in. przeciwko Komisji

text:
               10.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 244/11

         Skarga wniesiona w dniu 3 sierpnia 2009 r. — CIVR i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-303/09)
   2009/C 244/17
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Conseil interprofessionnel des vins du Roussillon — CIVR (Perpignan, Francja), Comité national des interprofessions des vins à appellation d’origine et à indication géographique — CNIV (Paryż, Francja), Interprofession nationale porcine — Inaporc (Paryż, Francja) (przedstawiciele: H. Calvet, O. Billard i Y. Trifounovitch, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 10 grudnia 2008 r., pomoc państwa N 561/2008 — Francja — Działania prowadzone przez francuskie międzyzawodowe organizacje rolnicze, K(2008) 7846 wersja ostateczna, w zakresie, w jakim instytucja ta uznaje za pomoc państwa prowadzone przez międzyzawodowe organizacje rolnicze działania w zakresie wsparcia technicznego, pomocy produkcyjnej, pomocy we wprowadzaniu na rynek produktów rolnych wysokiej jakości, pomocy na badania i rozwój oraz pomocy na reklamę oraz w zakresie, w jakim uznaje ona za zasoby państwowe będące źródłem finansowania tych działań „dobrowolne składki obowiązkowe”;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W ramach niniejszej skargi skarżące wnoszą o stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji K(2008) 7846 wersja ostateczna (1) z dnia 10 grudnia 2008 r., w której instytucja ta uznała, że zgodną ze wspólnym rynkiem pomoc państwa stanowi ramowy program działań, jakie mogą być prowadzone przez francuskie międzyzawodowe organizacje rolnicze, polegających na udzielaniu pomocy na wsparcie techniczne, pomocy produkcyjnej, pomocy we wprowadzaniu na rynek produktów rolnych wysokiej jakości, pomocy na badania i rozwój oraz pomocy na reklamę; pomoc ta jest udzielana na rzecz producentów surowców oraz na rzecz przedsiębiorstw prowadzących działalność w zakresie przetwarzania i wprowadzania na rynek produktów rolnych, a źródłem jej finansowania są uiszczane przez członków tych międzyzawodowych organizacji dobrowolne składki, które na mocy zarządzenia międzyresortowego stały się obowiązkowe.
   Zarzuty i główne argumenty podniesione przez skarżącą są zasadniczo identyczne z tymi, które podniesiono w ramach sprawy T-293/09, CNIEL przeciwko Komisji lub też do nich podobne.

      (1)  Dz.U. 2009, C 116, s. 14.


title: Sprawa T-407/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 listopada 2007 r. — SAEME przeciwko OHIM — Racke (REVIAN's) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie wspólnotowego graficznego znaku towarowego REVIAN's — Wcześniejsze niewspólnotowe znaki towarowe evian — Spóźnione przedstawienie tłumaczenia świadectwa rejestracji wcześniejszego znaku towarowego — Swoboda oceny wynikająca z art. 74 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               22.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/35

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 listopada 2007 r. — SAEME przeciwko OHIM — Racke (REVIAN's)
   (Sprawa T-407/05) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie wspólnotowego graficznego znaku towarowego REVIAN's - Wcześniejsze niewspólnotowe znaki towarowe evian - Spóźnione przedstawienie tłumaczenia świadectwa rejestracji wcześniejszego znaku towarowego - Swoboda oceny wynikająca z art. 74 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2007/C 315/66)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Société anonyme des eaux minérales d'Évian (SAEME) (Évian-les-Bains, Francja) (przedstawiciel: adwokat C. Hertz-Eichenrode)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: A. Racke GmbH & Co. OHG (Bingen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat N. Schindler)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 22 lipca 2005 r. (sprawa R 82/2002-4), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Société anonyme des eaux minérales d'Évian (SAEME) a A. Racke GmbH & Co. OHG, a także na decyzję nr 2754/2001 wydaną przez Wydział Sprzeciwów OHIM w dniu 23 listopada 2001 r.
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 22 lipca 2005 r. (sprawa R 82/2002-4).

               2)

               OHIM ponosi własne koszty, jak również koszty skarżącej.

               3)

               Interwenient ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 22 z 28.1.2006.


title: Sprawa C-249/14 P: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 9 lipca 2015 r. – Pêra-Grave – Sociedade Agrícola, Unipessoal, Lda/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM); Fundação Eugénio de Almeida (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Graficzny wspólnotowy znak towarowy QTA S. JOSÉ DE PERAMANCA — Zgłoszenie do rejestracji — Sprzeciw właściciela wcześniejszych graficznych krajowych znaków towarowych VINHO PÊRAMANCA TINTO, VINHO PÊRAMANCA BRANCO i PÊRAMANCA — Względne podstawy odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd)

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/13

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 9 lipca 2015 r. – Pêra-Grave – Sociedade Agrícola, Unipessoal, Lda/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM); Fundação Eugénio de Almeida
   (Sprawa C-249/14 P) (1)

   ((Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Graficzny wspólnotowy znak towarowy QTA S. JOSÉ DE PERAMANCA - Zgłoszenie do rejestracji - Sprzeciw właściciela wcześniejszych graficznych krajowych znaków towarowych VINHO PÊRAMANCA TINTO, VINHO PÊRAMANCA BRANCO i PÊRAMANCA - Względne podstawy odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd))
   (2015/C 294/16)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Pêra-Grave – Sociedade Agrícola, Unipessoal, Lda (przedstawiciel: J. de Oliveira Vaz Miranda de Sousa, advogado)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik); Fundação Eugénio de Almeida (przedstawiciele: B. Braga da Cruz i J. M. Pimenta, pełnomocnicy.)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Pêra-Grave – Sociedade Agrícola, Unipessoal Lda zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 361 z 13.10.2014.


title: Sprawa T-337/11: Wyrok Sądu z dnia 9 kwietnia 2013 r. — Italiana Calzature przeciwko OHIM — Vicini (Giuseppe BY GIUSEPPE ZANOTTI) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Giuseppe BY GIUSEPPE ZANOTTI — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy ZANOTTI — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009)

text:
               25.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 147/17

         Wyrok Sądu z dnia 9 kwietnia 2013 r. — Italiana Calzature przeciwko OHIM — Vicini (Giuseppe BY GIUSEPPE ZANOTTI)
   (Sprawa T-337/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Giuseppe BY GIUSEPPE ZANOTTI - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy ZANOTTI - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009)
   2013/C 147/30
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Società Italiana Calzature SpA (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci A. Rapisardi i C. Ginevra)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: pełnomocnik P. Bullock)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Vicini SpA (San Mauro Pascoli, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci M. Franzosi i M. Giorgetti)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 kwietnia 2011 r. (sprawa R 63482010-2), dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu między Società Italiana Calzature SpA a Vicini SpA.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Società Italiana Calzature SpA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 252 z 27.8.2011.


title: Sprawa T-535/10: Skarga wniesiona w dniu 22 listopada 2010 r. — Organismos Kypriakis Galaktokomikis Viomichanias przeciwko OHIM — Garmo (GAZI Hellim)

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/45

         Skarga wniesiona w dniu 22 listopada 2010 r. — Organismos Kypriakis Galaktokomikis Viomichanias przeciwko OHIM — Garmo (GAZI Hellim)
   (Sprawa T-535/10)
   ()
   2011/C 30/82
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Organismos Kypriakis Galaktokomikis Viomichanias (Lefkosia, Cypr) (przedstawiciele: adwokaci C. Milbradt i H. Van Volxem)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Garmo AG (Stuttgart, Niemcy)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 20 września 2010 r. w sprawie R 1497/2009-4;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Garmo AG

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „GAZI Hellim” dla towarów z klasy 29

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Wspólny słowny znak towarowy „HALLOUMI” dla towarów z klasy 29

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1), ponieważ kolidujące ze sobą znaki towarowe są podobne i w ich przypadku istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1)


title: Sprawa T-33/15: Skarga wniesiona w dniu 26 stycznia 2015 r. – Grupo Bimbo/OHIM

text:
               16.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/37

         Skarga wniesiona w dniu 26 stycznia 2015 r. – Grupo Bimbo/OHIM
   (Sprawa T-33/15)
   (2015/C 089/45)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Grupo Bimbo, SAB de CV (Meksyk, Meksyk) (przedstawiciel: adwokat N. Fernández Fernández-Pacheco)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „BIMBO” – Zgłoszenie nr 1 1 6 16  414

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 19 listopada 2014 r. w sprawie R 251/2014-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i orzeczenie w przyszłym wyroku, że zgłoszony znak towarowy posiada wystarczająco odróżniający charakter, niezależnie od tego czy jest on samoistny, czy uzyskany w następstwie używania; uwzględnienie niniejszej skargi oraz nakazanie kontynuowania postępowania w sprawie wpisania do rejestru zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 1 1 6 16  414„BIMBO” w klasie 30 klasyfikacji międzynarodowej oraz

               —

               obciążenie strony przeciwnej kosztami niniejszego postępowania oraz nakazanie jej zwrotu kosztów postępowania odwoławczego uiszczonych na rzecz OHIM

      Zarzuty i główne argumenty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c), ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-624/11 P: Postanowienie Trybunału z dnia 27 września 2012 r. — Brighton Collectibles, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Felmar (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenia (WE) nr 40/94 i (WE) nr 207/2009 — Artykuł 8 ust. 4 — Słowny wspólnotowy znak towarowy BRIGHTON — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Wykładnia przepisów prawa krajowego w przypadku względnej podstawy odmowy rejestracji)

text:
               6.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 101/4

         Postanowienie Trybunału z dnia 27 września 2012 r. — Brighton Collectibles, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Felmar
   (Sprawa C-624/11 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenia (WE) nr 40/94 i (WE) nr 207/2009 - Artykuł 8 ust. 4 - Słowny wspólnotowy znak towarowy BRIGHTON - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wykładnia przepisów prawa krajowego w przypadku względnej podstawy odmowy rejestracji)
   2013/C 101/08
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Brighton Collectibles, Inc. (przedstawiciel: adwokat J. Horn)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik), Felmar (przedstawiciel: adwokat D. Monégier du Sorbier)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) z dnia 27 września 2011 r. w sprawie T-403/10 Brighton Collectibles przeciwko OHIM i Felmar, którym Sąd oddalił skargę na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 30 czerwca 2010 r. (sprawa R 408/2009-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Brighton Collectibles, Inc. a Felmar — Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1) — Słowny wspólnotowy znak towarowy BRIGHTON — Postępowanie w sprawie sprzeciwu oparte na wcześniejszych słownych i graficznych krajowych znakach towarowych — Brak uzasadnienia w świetle podniesionych praw krajowych

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Brighton Collectibles Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 133 z 5.5.2012.


title: Sprawa T-761/15: Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2015 r. – Sogepa/Komisja

text:
               22.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/43

         Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2015 r. – Sogepa/Komisja
   (Sprawa T-761/15)
   (2016/C 068/54)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Société wallonne de gestion et de participations (Sogepa) (Liège, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci A. Lepièce i H. Baeyens)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 3, 4, 5 i 6 decyzji Komisji (UE) 2015/1825 z dnia 31 lipca 2014 r. w sprawie niezgłoszonej pomocy państwa SA.34791 (2013/C) (ex 2012/NN) – Belgia – Pomoc na ratowanie Val Saint-Lambert SA w zakresie, w jakim w decyzji tej nakazano odzyskanie pomocy państwa w kwocie odpowiadającej podwójnej wysokości korzyści gospodarczej, jaką spółka Val Saint-Lambert rzeczywiście odniosła;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut dotyczący naruszenia przez Komisję prawa w związku z kwalifikacją korzyści gospodarczej w ramach przyznania pożyczki udzielonej spółce Val Saint-Lambert SA oraz w związku ze zobowiązaniem beneficjenta do zwrotu korzyści gospodarczej w podwójnej wysokości.


title: Sprawa F-13/12: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 19 marca 2013 r. — BR przeciwko Komisji (Służba publiczna — Członek personelu tymczasowego — Nieprzedłużenie umowy)

text:
               25.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 147/33

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 19 marca 2013 r. — BR przeciwko Komisji
   (Sprawa F-13/12) (1)

   (Służba publiczna - Członek personelu tymczasowego - Nieprzedłużenie umowy)
   2013/C 147/62
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: BR (Wezembeek-Oppem, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues, A. Blot i C. Bernard-Glanz)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i D. Martin, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Służba publiczna — Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji w sprawie nieprzedłużania ze skarżącą umowy o pracę w charakterze członka personelu kontraktowego.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               BR pokrywa własne koszty i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 138 z 12.5.2012, p. 32.


title: Sprawa T-183/14: Postanowienie Sądu z dnia 9 czerwca 2015 r. – Schmiedag/Komisja (Pomoc państwa — Środki przyjęte przez Niemcy na rzecz energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych — Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE — Wydanie ostatecznej decyzji już po wniesieniu skargi — Umorzenie postępowania — Skarga o stwierdzenie nieważności — Wniosek o zezwolenie na dostosowanie żądań — Brak nowych okoliczności — Niedopuszczalność)

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/57

         Postanowienie Sądu z dnia 9 czerwca 2015 r. – Schmiedag/Komisja
   (Sprawa T-183/14) (1)

   ((Pomoc państwa - Środki przyjęte przez Niemcy na rzecz energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych - Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE - Wydanie ostatecznej decyzji już po wniesieniu skargi - Umorzenie postępowania - Skarga o stwierdzenie nieważności - Wniosek o zezwolenie na dostosowanie żądań - Brak nowych okoliczności - Niedopuszczalność))
   (2015/C 294/68)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Schmiedag GmbH (Hagen, Niemcy) (przedstawiciele: H. Höfler, C. Kahle i V. Winkler, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Maxian Rusche i R. Sauer, pełnomocnicy,)

      Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Urząd Nadzoru EFTA (przedstawiciele: początkowo X. Lewis, M. Schneider i C. Howdle, a następnie X. Lewis, M. Schneider, M. Moustakali i C. Perrin, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie częściowego stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C (2013) 4424 final z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie wszczęcia określonego w art. 108 ust. 2 TFUE postępowania w przedmiocie środków wdrożonych przez Republikę Federalną Niemiec w formie wsparcia dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych [pomoc państwa SA.33995 (2013/C) (ex 2013/NN)].

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie zostaje umorzone.

               2)

               Wniosek o zezwolenie na dostosowanie żądań zawartych w niniejszej skardze w taki sposób, aby dotyczyły one decyzji Komisji C(2014) 8786 final z dnia 25 listopada 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.33995 (2013) (ex 2013/NN) – wdrożonej przez Republikę Federalną Niemiec jako wsparcie dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych, zostaje odrzucony jako niedopuszczalny.

               3)

               Nie ma potrzeby orzekania w sprawie wniosków o dopuszczenie Flachglas Torgau GmbH, Saint-Gobain Isover G+H AG, Kronotex GmbH & Co. KG, Kronoply GmbH, Bayer MaterialScience AG, Sabic Polyolefine GmbH, Ineos Manufacturing Deutschland GmbH, Ineos Phenol GmbH, Ineos Vinyls Deutschland GmbH, Advansa GmbH, Akzo Nobel Industrial Chemicals GmbH, Aurubis AG, CBW Chemie GmbH, CFB Chemische Fabrik Brunsbüttel GmbH & Co. KG, Clariant Produkte (Deutschland) GmbH, Dralon GmbH, Hahl Filaments GmbH, Messer Produktionsgesellschaft mbH Siegen, Messer Produktionsgesellschaft mbH Salzgitter, Nabaltec AG, Siltronic AG i Wacker Chemie AG do sprawy w charakterze interwenienta.

               4)

               Schmiedag GmbH pokrywa koszty własne, a także poniesione przez Komisję Europejską, w tym również te związane z postępowaniem w przedmiocie zastosowania środka tymczasowego.

               5)

               Urząd Nadzoru EFTA pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 142 z 12.5.2014.


title: Sprawa C-450/11: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 26 września 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Podatki — Podatek VAT — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuły 306–310 — Procedura szczególna dla biur podróży — Rozbieżności pomiędzy wersjami językowymi — Przepisy krajowe przewidujące zastosowanie tej procedury szczególnej do osób innych niż podróżni — Pojęcia podróżnego i klienta)

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/11

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 26 września 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-450/11) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Podatki - Podatek VAT - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuły 306–310 - Procedura szczególna dla biur podróży - Rozbieżności pomiędzy wersjami językowymi - Przepisy krajowe przewidujące zastosowanie tej procedury szczególnej do osób innych niż podróżni - Pojęcia podróżnego i klienta)
   2013/C 344/17
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Afonso i L. Lozano Palacios, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes i R. Laires, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, T. Müller i J. Očková, pełnomocnicy), Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: S. Centeno Huerta, pełnomocnik), Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues i J. S. Pilczer, pełnomocnicy), Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: M. Szpunar i B. Majczyna, pełnomocnicy), Republika Finlandii (przedstawiciel: J. Heliskoski, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 306–310 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s.1) — Przepisy krajowe przewidujące zastosowanie szczególnej procedury opodatkowania dla biur podróży w odniesieniu do transakcji dokonywanych przez nie na rzecz osób innych niż podróżni

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Republikę Portugalską.

               3)

               Republika Czeska, Królestwo Hiszpanii, Republika Francuska, Rzeczpospolita Polska i Republika Finlandii pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 319 z 29.10.2011.


title: Sprawa T-209/17: Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2017 r. – ZGS/EUIPO (Schülerhilfe1)

text:
               29.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 168/32

         Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2017 r. – ZGS/EUIPO (Schülerhilfe1)
   (Sprawa T-209/17)
   (2017/C 168/42)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: ZGS Bildungs-GmbH (Gelsenkirchen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Remmerbach)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Schülerhilfe1” – zgłoszenie nr 15 113 038

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 lutego 2017r. w sprawie R 1789/2016-4

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               nakazanie EUIPO pokrycia własnych kosztów oraz kosztów poniesionych przez ZGS Bildungs-GmbH.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-134/07: Postanowienie Trybunału z dnia 10 grudnia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy w Jaworznie) — Piotr Kawala przeciwko Gminie Miasta Jaworzna (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu — Podatek wewnętrzny w przypadku produktu przywożonego z innego państwa członkowskiego wyższy niż w przypadku produktu podobnego nabywanego na miejscu — Artykuł 90 akapit pierwszy WE — Opłata nakładana przy pierwszej rejestracji na przywożone samochody używane)

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/15

         Postanowienie Trybunału z dnia 10 grudnia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy w Jaworznie) — Piotr Kawala przeciwko Gminie Miasta Jaworzna
   (Sprawa C-134/07) (1)

   (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu - Podatek wewnętrzny w przypadku produktu przywożonego z innego państwa członkowskiego wyższy niż w przypadku produktu podobnego nabywanego na miejscu - Artykuł 90 akapit pierwszy WE - Opłata nakładana przy pierwszej rejestracji na przywożone samochody używane)
   (2008/C 64/22)
   Język postępowania: polski
   Sąd krajowy
   Sąd Rejonowy w Jaworznie
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca:
      Piotr Kawala

      Strona pozwana:
      Gmina Miasta Jaworzna

   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Sąd Rejonowy w Jaworznie — Wykładnia art. 90 WE — Opłata pobierana za wydanie karty pojazdu przy pierwszej jego rejestracji w państwie członkowskim, której wysokość bardzo istotnie przekracza wysokość opłaty pobieranej za wydanie wtórnika karty pojazdu — Zasada neutralności podatków wewnętrznych w odniesieniu do konkurencji między produktami już znajdującymi się na rynku krajowym a produktami będącymi przedmiotem przywozu
   Sentencja
   Artykuł 90 akapit pierwszy WE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on opłacie, takiej jak ta przewidziana w § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu, która to opłata w praktyce jest nakładana w związku z pierwszą rejestracją używanego pojazdu samochodowego przywiezionego z innego państwa członkowskiego, lecz nie jest nakładana w związku z nabyciem w Polsce używanego pojazdu samochodowego, jeśli jest on tam już zarejestrowany.

      (1)  Dz.U. C 95 z 28.4.2007.


title: Sprawa C-180/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Dioikitiko Efeteio Thessaloniki (Grecja) w dniu 28 kwietnia 2008 r. — Maria Kastrinaki przeciwko Panepistimiako Geniko Nosokomeio Thessalonikis ACHEPA

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Dioikitiko Efeteio Thessaloniki (Grecja) w dniu 28 kwietnia 2008 r. — Maria Kastrinaki przeciwko Panepistimiako Geniko Nosokomeio Thessalonikis ACHEPA
   (Sprawa C-180/08)
   (2008/C 171/38)
   Język postępowania: grecki
   Sąd krajowy
   Dioikitiko Efeteio Thessaloniki (Administracyjny sąd apelacyjny w Salonikach, Grecja).
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Maria Kastrinaki

      Strona pozwana: Panepistimiako Geniko Nosokomeio Thessalonikis ACHEPA
   Pytania prejudycjalne

               1)

               W przypadku gdy obywatel państwa członkowskiego, na podstawie dokumentu, który jest objęty, jako taki, zakresem zastosowania dyrektywy 89/48/EWG, został zatrudniony przez osobę prawną prawa publicznego i wykonuje zawód regulowany, w przyjmującym państwie członkowskim na podstawie prywatnoprawnej umowy o pracę na czas nieokreślony, awansując zarówno w zakresie stopni zaszeregowania jak i wynagrodzenia, w sposób odpowiadający rzeczonemu dokumentowi, czy właściwe władze są następnie uprawnione, w rozumieniu art. 1, 2, 3 oraz 4 rzeczonej dyrektywy, interpretowanych w świetle art. 149 i 150 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, do wyłączenia możliwości wykonywania przez tą osobę uprawnień zawodowych z powodu niemożności uznania równoważności akademickiej dokumentu przedstawionego dla celów zaszeregowania i ustalenia wysokości wynagrodzenia odpowiadającego temu dokumentowi, jedynie na tej podstawie, że o ile dokument ten został wydany przez władze państwa członkowskiego pochodzenia, to nastąpiło to po odbyciu — dzięki umowie franchisingowej — części studiów w przyjmującym państwie członkowskim w jednostce, która jakkolwiek działała swobodnie w przyjmującym państwie członkowskim, nie została jednakże uznana w tym państwie za instytut szkolnictwa, na podstawie ogólnych przepisów ustawodawstwa tego państwa?

               2)

               Czy właściwe władze są uprawnione, w rozumieniu przepisów dyrektywy 89/48/EWG, transponowanej do greckiego porządku prawnego dekretem międzyministerialnym nr A4/4112/247/1992, interpretowanych w świetle przepisów art. 39 ust. 1, art 40 akapit pierwszy, art. 43, art. 47 ust. 1, art. 49 i art. 55 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, do wyłączenia możliwości wykonywania uprawnień zawodowych wynikających z pozwolenia na wykonywanie zawodu, przez obywatela państwa członkowskiego zatrudnionego przez osobę prawną prawa publicznego na podstawie prywatnoprawnej umowy o pracę na czas nieokreślony — któremu udzielono pozwolenia na wykonywanie zawodu w oparciu o przepisy dyrektywy 89/48/EWG, transponowanej do greckiego porządku prawnego dekretem między ministerialnym nr A4/4112/247/1992 — z tego względu, że nie uznano też równoważności akademickiej dokumentu potwierdzającego ukończenie przezeń studiów?


title: Sprawa T-648/11: Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2011 r. — Smart Technologies przeciwko OHIM (SMART NOTEBOOK)

text:
               25.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 58/11

         Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2011 r. — Smart Technologies przeciwko OHIM (SMART NOTEBOOK)
   (Sprawa T-648/11)
   2012/C 58/21
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Smart Technologies ULC (Calgary, Kanada) (przedstawiciele: M. Edenborough, QC, T. Elias, barrister, i R. Harrison, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 29 września 2011 r. w sprawie R 942/2011-1;

               —

               ewentualnie zmianę zaskarżonej decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej i uznanie, że zgłoszenie ma wystarczająco odróżniający charakter i że nie można podnosić zarzutów przeciwko rejestracji na podstawie art. 7 ust. 1 lit. b) lub c) rozporządzenia; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „SMART NOTEBOOK” dla towarów z klasy 9 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 9049313

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia Rady nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza błędnie uznała, że zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego było pozbawione jakiegokolwiek charakteru odróżniającego. Ponadto strona skarżąca podnosi, że zgłoszony znak towarowy nie ma charakteru opisowego w stosunku do towarów strony skarżącej, a raczej ma charakter odróżniający, który pozwala mu pełnić funkcję wskazującą handlowe pochodzenie omawianych towarów. W szczególności strona skarżąca podnosi, że Izba: a) zastosowała niewłaściwe kryterium przy badaniu, czy znak towarowy ma charakter opisowy w odniesieniu do towarów, które miały być objęte rejestracją; b) nie wzięła pod uwagę, że strona skarżąca jest właścicielem rodziny znaków towarowych „Smart”, i błędnie utożsamiła tą kwestię z pojęciem uzyskanego charakteru odróżniającego w rozumieniu art. 7 ust. 3 rozporządzenia; oraz c) błędnie oddaliła argumentację dotyczącą uzasadnionych oczekiwań w sytuacji gdy pozostałe znaki towarowe, na które się powołano należały wszystkie do strony skarżącej w przeciwieństwie do znaków towarowych, które były własnością osób trzecich.


title: Sprawy połączone T-170/10 i T-340/10: Wyrok Sądu z dnia 15 listopada 2011 r. — CTG Luxembourg PSF przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości (Zamówienia publiczne na usługi — Procedura przetargowa — Świadczenie usług wsparcia użytkownikom systemów informatycznych — Odrzucenie oferty jednego z oferentów ze względu na przekroczenie terminu do złożenia — Udzielenie zamówienia innemu oferentowi — Skarga o stwierdzenie nieważności — odpowiedzialność pozaumowna)

text:
               7.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/13

         Wyrok Sądu z dnia 15 listopada 2011 r. — CTG Luxembourg PSF przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości
   (Sprawy połączone T-170/10 i T-340/10) (1)

   (Zamówienia publiczne na usługi - Procedura przetargowa - Świadczenie usług wsparcia użytkownikom systemów informatycznych - Odrzucenie oferty jednego z oferentów ze względu na przekroczenie terminu do złożenia - Udzielenie zamówienia innemu oferentowi - Skarga o stwierdzenie nieważności - odpowiedzialność pozaumowna)
   2012/C 6/21
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: CTG Luxembourg PSF (Bertrange, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci M. Thewes i B. Marthoz)

      Strona pozwana: Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (przedstawiciel: A. Placco, pełnomocnik)

      Przedmiot

   W pierwszej kolejności, po pierwsze, wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Trybunału Sprawiedliwości z dnia 9 lutego 2010 r. w sprawie odrzucenia oferty złożonej przez konsorcjum, w którego skład wchodzi skarżąca w ramach przetargu nr AO 008/2009 „Wsparcie dla użytkowników systemów IT i systemu telefonicznego 1 i 2 stopnia, call center, zarządzanie sprzętem użytkownika końcowego”, po drugie, decyzji z dnia 5 marca 2010 r. w sprawie udzielenia zamówienia innemu oferentowi, a także, w drugiej kolejności, żądanie odszkodowania, za szkodę, jaką rzekomo poniosła skarżąca z racji tych decyzji.

      Sentencja

               1)

               Skargi zostają oddalone.

               2)

               Computer Task Group Luxembourg PSF SA (CTG Luxembourg PSF) zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 161 z 19.6.2010.


title: Postanowienie Prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 czerwca 2004 r. w sprawie T-91/04 R, Alexander Just przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Środki tymczasowe — Postępowanie konkursowe — Zawieszenie wykonania — Dopuszczalność)

text:
               25.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/24

      POSTANOWIENIE PREZESA SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 9 czerwca 2004 r.
   w sprawie T-91/04 R, Alexander Just przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Środki tymczasowe - Postępowanie konkursowe - Zawieszenie wykonania - Dopuszczalność)
   (2004/C 239/53)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie T-91/04 R, Alexander Just, zamieszkały w Brukseli (Belgia), reprezentowany przez G. Lebitscha, adwokata, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: H. Krämer oraz B. Wägenbaur, adwokat, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot wniosek o zawieszenie konkursu COM/A/2/02, mającego na celu ustanowienie rezerwy kadrowej asystentów administratorów (A8) w dziedzinie „Środowisko”, lub alternatywnie, o zawieszenie ważności listy rezerwowej uczestników tego konkursu, prezes Sądu wydał w dniu 9 czerwca 2004 r. postanowienie, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Wniosek o zarządzenie środków tymczasowych zostaje oddalony.

               2)

               Koszty zostaną zasądzone w wyroku kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-209/06 R: Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 26 października 2006 r. — European Association of Im- and Exporters of Birds and live Animals i in. przeciwko Komisji (Postępowanie w sprawie zastosowania środka tymczasowego — Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego i zawieszenie wykonania — Dopuszczalność — Okoliczności niecierpiące zwłoki — Brak)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/59

         Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 26 października 2006 r. — European Association of Im- and Exporters of Birds and live Animals i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-209/06 R)
   (Postępowanie w sprawie zastosowania środka tymczasowego - Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego i zawieszenie wykonania - Dopuszczalność - Okoliczności niecierpiące zwłoki - Brak)
   (2006/C 326/127)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: European Association of Im- and Exporters of Birds and live Animals (West Maas en Waal, Niderlandy), Vereniging van Im- en Exporteurs van Vogels en Hobbydieren (West Maas en Waal), Plomps Vogelhandel (Woerden, Niderlandy) i Borgstein Birds & Zoofood Trading (West Maas en Waal) (przedstawiciel: J. Wouters, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: F. Erlbacher i M. van Heezik, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek zmierzający po pierwsze do zawieszenia wykonania decyzji Komisji 2006/522/WE z dnia 25 lipca 2006 r. zmieniającej decyzje 2005/759/WE i 2005/760/WE dotyczące niektórych środków ochronnych w odniesieniu do wysoce zjadliwej grypy ptaków oraz przemieszczania niektórych żywych ptaków do Wspólnoty (Dz.U. L 205, str. 28), a po drugie do zarządzenia wszelkich innych koniecznych środków tymczasowych.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-327/15: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 21 grudnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret – Dania) – TDC A/S/Teleklagenævnet, Erhvervs- og Vækstministeriet (Odesłanie prejudycjalne — Sieci i usługi łączności elektronicznej — Dyrektywa 2002/22/WE — Usługa powszechna — Artykuły 12 i 13 — Określanie kosztów obowiązku świadczenia usługi powszechnej — Artykuł 32 — Rekompensata za koszty związane z dodatkowymi usługami obowiązkowymi — Bezpośredni skutek — Artykuł 107 ust. 1 i art. 108 ust. 3 — Usługi związane z bezpieczeństwem i ratownictwem morskim zapewniane w Danii i na Grenlandii — Przepisy krajowe — Złożenie wniosku o rekompensatę za koszty związane z dodatkowymi usługami obowiązkowymi — Termin trzech miesięcy — Zasady równoważności i skuteczności)

text:
               20.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/13

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 21 grudnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret – Dania) – TDC A/S/Teleklagenævnet, Erhvervs- og Vækstministeriet
   (Sprawa C-327/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Sieci i usługi łączności elektronicznej - Dyrektywa 2002/22/WE - Usługa powszechna - Artykuły 12 i 13 - Określanie kosztów obowiązku świadczenia usługi powszechnej - Artykuł 32 - Rekompensata za koszty związane z dodatkowymi usługami obowiązkowymi - Bezpośredni skutek - Artykuł 107 ust. 1 i art. 108 ust. 3 - Usługi związane z bezpieczeństwem i ratownictwem morskim zapewniane w Danii i na Grenlandii - Przepisy krajowe - Złożenie wniosku o rekompensatę za koszty związane z dodatkowymi usługami obowiązkowymi - Termin trzech miesięcy - Zasady równoważności i skuteczności))
   (2017/C 053/15)
   Język postępowania: duński

      Sąd odsyłający

   Østre Landsret

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: TDC A/S

      Strona pozwana: Teleklagenævnet, Erhvervs- og Vækstministeriet

      Sentencja

               1)

               Przepisy dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywy o usłudze powszechnej), a w szczególności jej art. 32, powinny być interpretowane w ten sposób, że sprzeciwiają się one uregulowaniu krajowemu przewidującemu mechanizm rekompensaty za świadczenie dodatkowych usług obowiązkowych, zgodnie z którym przedsiębiorstwo nie jest uprawnione do zrekompensowania mu przez państwo członkowskie kosztu netto świadczenia dodatkowej usługi obowiązkowej, jeśli zyski osiągnięte przez to przedsiębiorstwo z tytułu innych usług mieszczących się w zakresie obowiązku świadczenia usługi powszechnej przekraczają straty związane ze świadczeniem tej dodatkowej usługi obowiązkowej.

               2)

               Dyrektywa 2002/22 powinna być interpretowana w ten sposób, że sprzeciwia się ona uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym przedsiębiorstwo wyznaczone jako dostawca dodatkowych usług obowiązkowych ma prawo do zrekompensowania mu przez państwo kosztu netto świadczenia tych usług, tylko jeżeli koszt ten stanowi niesprawiedliwe obciążenie dla tego przedsiębiorstwa.

               3)

               Dyrektywa 2002/22 powinna być interpretowana w ten sposób, że sprzeciwia się ona uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym koszt netto ponoszony przez przedsiębiorstwo wyznaczone do wykonywania obowiązku świadczenia usługi powszechnej wynika z różnicy pomiędzy całością przychodów i całością kosztów związanych ze świadczeniem tej usługi, wliczając w to również te przychody i koszty, które przedsiębiorstwo to odpowiednio osiągałoby i ponosiło, gdyby nie było dostawcą usługi powszechnej.

               4)

               W sytuacji takiej jak sytuacja będąca przedmiotem postępowania głównego okoliczność, że przedsiębiorstwo odpowiedzialne za świadczenie dodatkowej usługi obowiązkowej zgodnie z art. 32 dyrektywy 2002/22 świadczy tę usługę nie tylko na terytorium Danii, ale również na terytorium Grenlandii, nie ma wpływu na wykładnię przepisów tej dyrektywy.

               5)

               Artykuł 32 dyrektywy 2002/22 powinien być interpretowany w ten sposób, że jest on bezpośrednio skuteczny w zakresie, w jakim zakazuje państwom członkowskim obciążania przedsiębiorstwa świadczącego dodatkową usługę obowiązkową całością lub częścią kosztów związanych ze świadczeniem tej usługi.

               6)

               Zasady lojalnej współpracy, równoważności i skuteczności powinny być interpretowane w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one uregulowaniu krajowemu takiemu jak to rozpatrywane w postępowaniu głównym, które na złożenie przez operatora zobowiązanego do świadczenia usługi powszechnej wniosków o rekompensatę za stratę poniesioną w roku wcześniejszym wyznacza termin trzech miesięcy od momentu wygaśnięcia terminu wyznaczonego temu operatorowi na przedstawienie sprawozdania rocznego właściwemu organowi krajowemu, z zastrzeżeniem, że termin ten nie jest mniej korzystny niż termin przewidziany w prawie krajowym w odniesieniu do podobnych wniosków oraz że nie czyni on praktycznie niemożliwym lub nadmiernie utrudnionym wykonywania uprawnień przyznanych przedsiębiorstwom przez dyrektywę 2002/22, co powinien zbadać sąd odsyłający.

      (1)  Dz.U. C 294 z 7.9.2015.


title: Sprawa T-194/16: Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2017 r. – Klassisk investment/EUIPO (CLASSIC FINE FOODS) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską — Graficzny znak towarowy CLASSIC FINE FOODS — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               28.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/40

         Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2017 r. – Klassisk investment/EUIPO (CLASSIC FINE FOODS)
   (Sprawa T-194/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Graficzny znak towarowy CLASSIC FINE FOODS - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009])
   (2017/C 283/61)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Klassisk investment Ltd (Hongkong, Chiny) (przedstawiciele: adwokaci J.-C. Plate i R. Kaase)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: M. Eberl i D. Hanf, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 stycznia 2016 r. (sprawa R 1970/2015-2) dotyczącą rejestracji międzynarodowej wskazującej Unię Europejską graficznego znaku towarowego CLASSIC FINE FOODS.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Klassisk investment Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 222 z 20.6.2016.


title: Sprawa C-543/14: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 28 lipca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour constitutionnelle – Belgia) – Ordre des barreaux francophones et germanophone i in., Jimmy Tessens i in., Orde van Vlaamse Balies, Ordre des avocats du barreau d’Arlon i in./Conseil des ministres (Podatek VAT — Dyrektywa 2006/112/WE — Ważność i wykładnia dyrektywy — Usługi świadczone przez adwokatów — Opodatkowanie VAT — Prawo do skutecznego środka prawnego — Równość broni — Pomoc prawna)

text:
               26.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 350/4

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 28 lipca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour constitutionnelle – Belgia) – Ordre des barreaux francophones et germanophone i in., Jimmy Tessens i in., Orde van Vlaamse Balies, Ordre des avocats du barreau d’Arlon i in./Conseil des ministres
   (Sprawa C-543/14) (1)

   ((Podatek VAT - Dyrektywa 2006/112/WE - Ważność i wykładnia dyrektywy - Usługi świadczone przez adwokatów - Opodatkowanie VAT - Prawo do skutecznego środka prawnego - Równość broni - Pomoc prawna))
   (2016/C 350/04)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour constitutionnelle

      Strony w postępowaniu głównym

      Strony skarżące: Ordre des barreaux francophones et germanophone i in., Jimmy Tessens i in., Orde van Vlaamse Balies, Ordre des avocats du barreau d’Arlon i in.

      Strona pozwana: Conseil des ministres

      Przy udziale: Association Syndicale des Magistrats ASBL, Conseil des barreaux européens

      Sentencja

               1)

               Badanie art. 1 ust. 2 oraz art. 2 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej w świetle prawa do skutecznego środka prawnego i zasady równości broni zagwarantowanych w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej nie wykazało żadnego elementu mającego wpływ na ich ważność w zakresie, w jakim przepisy te nakładają podatek od wartości dodanej na usługi świadczone przez adwokatów na rzecz podmiotów, które nie korzystają z pomocy prawnej w ramach krajowego systemu pomocy prawnej.

               2)

               Artykuł 9 ust. 4 i 5 Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, podpisanej w Aarhus w dniu 25 czerwca 1998 r., nie może być powoływany do celów oceny ważności art. 1 ust. 2 oraz art. 2 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2006/112.

               3)

               Artykuł 132 ust. 1 lit. g) dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że usługi świadczone przez adwokatów na rzecz podmiotów, które korzystają z pomocy prawnej w ramach krajowego systemu pomocy prawnej, takiego jak będący przedmiotem postępowania głównego, nie są zwolnione z podatku od wartości dodanej.

      (1)  Dz.U. C 46 z 9.2.2015.


title: Sprawa T-106/12: Skarga wniesiona w dniu 29 lutego 2012 r. — Cytochroma Development przeciwko OHIM — Teva Pharmaceutical Industries (ALPHAREN)

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/18

         Skarga wniesiona w dniu 29 lutego 2012 r. — Cytochroma Development przeciwko OHIM — Teva Pharmaceutical Industries (ALPHAREN)
   (Sprawa T-106/12)
   2012/C 138/34
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Cytochroma Development, Inc. (St. Michael, Barbados) (przedstawiciele: S. Malynicz, barrister, i A. Smith, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Teva Pharmaceutical Industries Ltd (Jerozolima, Izrael)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 2 grudnia 2011 r. w sprawie R 1235/2011-1;

               —

               nakazanie OHIM i drugiej stronie w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą pokrycia swych własnych kosztów oraz kosztów poniesionych przez skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „ALPHAREN” dla towarów z klasy 5 — zgłoszenie nr 4320297

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Teva Pharmaceutical Industries Ltd

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Węgierska rejestracja nr 134972 słownego znaku towarowego „ALPHA D3” dla towarów z klasy 5; litewska rejestracja nr 20613 słownego znaku towarowego „ALPHA D3” dla towarów z klasy 5; łotewska rejestracja nr M30407 słownego znaku towarowego „ALPHA D3” dla towarów z klasy 5

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 1d ust. 2 rozporządzenia Komisji nr 216/96, ponieważ członek składu izby odwoławczej, która wydała pierwszą decyzję, zasiadał również w składzie izby odwoławczej, która wydała nową decyzję po przekazaniu sprawy; naruszenie art. 65 ust. 6 rozporządzenia Rady nr 207/2009 i art. 1d ust. 1 rozporządzenia Komisji nr 216/96 w zakresie dotyczącym środków niezbędnych do wykonania wyroku Sądu; naruszenie art. 76 ust. 1 rozporządzenia Rady nr 207/2009 w zakresie badania stanu faktycznego z urzędu w sprawie dotyczącej względnych podstaw odmowy rejestracji; naruszenie zasady pewności prawa oraz art. 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.


title: Sprawa C-1/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação de Lisboa (Portugalia) w dniu 3 stycznia 2012 r. — Ordem dos Técnicos Oficiais de Contas przeciwko Autoridade da Concorrência

text:
               24.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação de Lisboa (Portugalia) w dniu 3 stycznia 2012 r. — Ordem dos Técnicos Oficiais de Contas przeciwko Autoridade da Concorrência
   (Sprawa C-1/12)
   2012/C 89/18
   Język postępowania: portugalski

      Sąd krajowy

   Tribunal da Relação de Lisboa

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ordem dos Técnicos Oficiais de Contas

      Strona pozwana: Autoridade da Concorrência

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy taki podmiot jak Ordem dos Técnicos Oficiais de Contas (OTOC) należy uznać, jako całość, za związek przedsiębiorstw do celów stosowania wspólnotowych reguł konkurencji (rynek szkoleń)? Czy w takim razie obecny art. 101 ust. 2 TFUE należy interpretować w ten sposób, że jego przepisom podlega również taki podmiot, jak OTOC, który przyjmuje powszechnie obowiązujące wiążące uregulowania będące aktami wykonawczymi spełniającymi wymogi ustawowe w zakresie obowiązkowego szkolenia dyplomowanych księgowych, w celu zapewnienia obywatelom wiarygodnych usług wysokiej jakości?

               2)

               Jeżeli na taki podmiot, jak OTOC, nakłada się ustawowy obowiązek wprowadzenia systemu obowiązkowych szkoleń dla członków, to czy obecny art. 101 TFUE można interpretować w ten sposób, że pozwala on zakwestionować system szkoleń narzucony zgodnie z prawem przez OTOC i przez rozporządzenie, w którym system ten został uregulowany, w zakresie w jakim ogranicza się on do ścisłego wykonania wymogu ustawowego? Czy też przeciwnie, kwestia ta nie jest objęta zakresem przedmiotowym art. 101 i należy ją oceniać na podstawie obecnych art. 56 i nast. TFUE?

               3)

               Zważywszy na fakt, że wyrok w sprawie Wouters (1) oraz wyroki w podobnych sprawach dotyczyły uregulowań mających wpływ na działalność gospodarczą osób wykonujących określony zawód będących członkami danego samorządu zawodowego, czy art. 101 TFUE i 102 TFUE stoją na przeszkodzie istnieniu uregulowań w zakresie szkoleń dla TOC, które nie mają bezpośredniego wpływu na działalność zawodową tych osób?

               4)

               W świetle prawa konkurencji (na rynku szkoleń) Unii, czy samorząd zawodowy może wymagać, do celów wykonywania danego zawodu, odbycia określonych szkoleń, które prowadzi tylko on sam?

      (1)  C-309/99, wyrok z dnia 19 lutego 2002 r., Zb.Orz. s. I-01577.


title: Sprawa T-418/05: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 listopada 2007 r. — Investire Partecipazioni przeciwko Komisji ( Skarga o stwierdzenie nieważności — EFRR — Akt niezaskarżalny — Akt przygotowawczy — Niedopuszczalność )

text:
               12.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 8/15

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 listopada 2007 r. — Investire Partecipazioni przeciwko Komisji
   (Sprawa T-418/05) (1)

   („Skarga o stwierdzenie nieważności - EFRR - Akt niezaskarżalny - Akt przygotowawczy - Niedopuszczalność’)
   (2008/C 8/28)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Investire Partecipazioni SpA (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci G. M. Roberti i A. Franchi)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: L. Flynn i M. Velardo, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata G. Faeda)
   Przedmiot sprawy
   Żądania stwierdzenia nieważności decyzji rzekomo zawartych w dwóch pismach Dyrekcji Generalnej „Polityka Regionalna” Komisji z dnia 11 sierpnia 2005 r. i z dnia 23 sierpnia 2005 r., skierowanych do stałego przedstawicielstwa Republiki Włoskiej przy Unii Europejskiej w sprawie niekwalifikowania się środka przewidzianego w Jednolitym Dokumencie Programowym dotyczącym regionu Piemont (Włochy) z tytułu celu nr 2 na okres 1997-1999 do otrzymania pomocy Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Investire Partecipazioni SpA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 22 z 28.1.2006.