title: Sprawa C-507/10: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 21 grudnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Firenze — Włochy) — postępowanie karne przeciwko X (Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych — Decyzja ramowa 2001/220/WSiSW — Pozycja ofiar w postępowaniu karnym — Ochrona osób szczególnie podatnych na wiktymizację — Przesłuchanie małoletnich jako świadków — Postępowanie incydentalne służące zabezpieczeniu dowodów — Odmowa złożenia przez prokuratora wniosku o przesłuchanie do sędziego prowadzącego postępowanie przygotowawcze)

text:
               18.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 49/13

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 21 grudnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Firenze — Włochy) — postępowanie karne przeciwko X
   (Sprawa C-507/10) (1)

   (Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych - Decyzja ramowa 2001/220/WSiSW - Pozycja ofiar w postępowaniu karnym - Ochrona osób szczególnie podatnych na wiktymizację - Przesłuchanie małoletnich jako świadków - Postępowanie incydentalne służące zabezpieczeniu dowodów - Odmowa złożenia przez prokuratora wniosku o przesłuchanie do sędziego prowadzącego postępowanie przygotowawcze)
   2012/C 49/20
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale di Firenze

      Strony w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

   X

      przy udziale: Y

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale di Firenze — Wykładnia art. 2, 3 i 8 decyzji ramowej Rady z dnia 15 marca 2001 r. w sprawie pozycji ofiar w postępowaniu karnym (Dz.U. L 82, s.1) — Przesłuchanie małoletnich jako świadków — Przesłuchanie małoletniej ofiary wykorzystywania seksualnego — Środki ochrony, które nie są obowiązkowe na mocy ustawodawstwa krajowego

      Sentencja

   Wykładni art. 2, 3 i art. 8 ust. 4 decyzji ramowej Rady 2001/220/WSiSW z dnia 15 marca 2001 r. w sprawie pozycji ofiar w postępowaniu karnym należy dokonywać w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym takim jak art. 392 ust. 1a, art. 398 ust. 5a i art. 394 kodeksu postępowania karnego, które po pierwsze nie przewidują po stronie prokuratora obowiązku wystąpienia do sądu orzekającego o umożliwienie przyjęcia zeznań od ofiary szczególnie podatnej na wiktymizację według zasad postępowania incydentalnego w fazie dowodowej procedury karnej, a po drugie, nie umożliwiają rzeczonej ofierze odwołania się do sądu w przedmiocie odmownej decyzji prokuratora dotyczącej jej wniosku o przyjęcie od niej zeznań według rzeczonych zasad.

      (1)  Dz.U. C 13 z 15.1.2011.


title: Sprawa F-56/10: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 10 czerwca 2011 r. — Hecq przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Zabezpieczenie społeczne — Przejęcie kosztów medycznych w 100 % — Dorozumiana decyzja o oddaleniu — Przedwczesne zażalenie — Niedopuszczalność)

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/53

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 10 czerwca 2011 r. — Hecq przeciwko Komisji
   (Sprawa F-56/10) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Zabezpieczenie społeczne - Przejęcie kosztów medycznych w 100 % - Dorozumiana decyzja o oddaleniu - Przedwczesne zażalenie - Niedopuszczalność)
   2011/C 252/114
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: André Hecq (Chaumont-Gistoux, Belgia) (przedstawiciel: adwokat L. Vogel)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i D. Martin, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji o odmowie całkowitego zwrotu określonych kosztów medycznych.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               André Hecq pokrywa całość kosztów postępowania.

      (1)  Dz.U. C 246 z 11.9.2010, s. 43.


title: Sprawy T-604/11 i T-292/12: Wyrok Sądu z dnia 4 lutego 2014 r. — Mega Brands przeciwko OHIM — Diset (MAGNEXT) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego MAGNEXT i słownego wspólnotowego znaku towarowego MAGNEXT — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy MAGNET 4 — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               15.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/8

         Wyrok Sądu z dnia 4 lutego 2014 r. — Mega Brands przeciwko OHIM — Diset (MAGNEXT)
   (Sprawy T-604/11 i T-292/12) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego MAGNEXT i słownego wspólnotowego znaku towarowego MAGNEXT - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy MAGNET 4 - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2014/C 78/15
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Mega Brands International, Luxembourg, Zweigniederlassung Zug (Zug, Szwajcaria) [przedstawiciele: adwokat A. Nordemann, (sprawa T-604/11) i adwokat T. Boddien, (sprawa T-292/12)]

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory (przedstawiciel: V. Melgar, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Diset, SA (Barcelona, Hiszpania)

      Przedmiot

   Dwie skargi wniesione na decyzje Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 27 września 2011 r. (sprawa R 1695/2010-4) i z dnia 24 kwietnia 2012 r. (sprawa R 1722/2011-4) dotyczące dwóch postępowań w sprawie sprzeciwu między Diset, SA a Mega Brands International, Luxembourg, Zweigniederlassung Zug.

      Sentencja

               1)

               Sprawy T-604/11 i T-292/12 zostają połączone do celów wydania niniejszego wyroku;

               2)

               W sprawie T-604/11 stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory (OHIM) z dnia 27 września 2011 r. (sprawa R 1695/2010-4;

               3)

               W sprawie T-604/11 skarga zostaje oddalona w pozostałym zakresie;

               4)

               W sprawie T-292/12 skarga zostaje oddalona;

               5)

               W sprawie T-604/11 OHIM pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Mega Brands International, Luxembourg, Zweigniederlassung Zug;

               6)

               W sprawie T-292/12 Mega Brands International, Luxembourg, Zweigniederlassung Zug pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez OHIM.

      (1)  Dz.U. C 32 z 4.2.2012.


title: Sprawa C-677/11: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 30 maja 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État — Francja) — Doux Élevage SNC, Coopérative agricole UKL-ARREE przeciwko Ministère de l’Agriculture, de l’alimentation, de la pêche, de la ruralité et de l’aménagement du territoire, Comité interprofessionnel de la dinde française (CIDEF) (Artykuł 107 ust. 1 TFUE — Pomoc państwa — Pojęcie zasobów państwowych — Pojęcie możliwości przypisania środka państwu — Organizacje międzybranżowe sektora rolnego — Uznane organizacje — Działania wspólne uchwalane przez organizacje w interesie danego sektora — Finansowanie w drodze składek dobrowolnie ustanowionych przez wspomniane organizacje — Akt administracyjny, z tytułu którego składki te stały się obowiązkowe dla wszystkich przedsiębiorstw działających w danym sektorze rolnym)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/21

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 30 maja 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État — Francja) — Doux Élevage SNC, Coopérative agricole UKL-ARREE przeciwko Ministère de l’Agriculture, de l’alimentation, de la pêche, de la ruralité et de l’aménagement du territoire, Comité interprofessionnel de la dinde française (CIDEF)
   (Sprawa C-677/11) (1)

   (Artykuł 107 ust. 1 TFUE - Pomoc państwa - Pojęcie zasobów państwowych - Pojęcie możliwości przypisania środka państwu - Organizacje międzybranżowe sektora rolnego - Uznane organizacje - Działania wspólne uchwalane przez organizacje w interesie danego sektora - Finansowanie w drodze składek dobrowolnie ustanowionych przez wspomniane organizacje - Akt administracyjny, z tytułu którego składki te stały się obowiązkowe dla wszystkich przedsiębiorstw działających w danym sektorze rolnym)
   2013/C 225/35
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil d’État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Doux Élevage SNC, Coopérative agricole UKL-ARREE

      Strona pozwana: Ministère de l’Agriculture, de l’alimentation, de la pêche, de la ruralité et de l’aménagement du territoire, Comité interprofessionnel de la dinde française (CIDEF)

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Conseil d’État — Wykładnia art. 107 TFUE w świetle wyroku z dnia 15 lipca 2004 r. w sprawie C-345/02 Pearle BV i in. — Wydana przez organ władzy krajowej decyzja rozszerzająca na wszystkie należące do danej branży przedsiębiorstwa zakres stosowania porozumienia ustanawiającego składkę w ramach uznanej przez organ władzy krajowej organizacji międzybranżowej, która to składka stała się obowiązkowa — Prowadzenie działań informacyjnych, promocyjnych, z zakresu stosunków zewnętrznych oraz mających na celu obronę interesów sektora — Finansowanie działań sprzecznych z interesem Unii — Pojęcie pomocy

      Sentencja

   Artykuł 107 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, iż ze względu na charakter rozpatrywanych działań, sposób ich finansowania oraz warunki ich przeprowadzania nie dotyczy pomocy państwa decyzja organu władzy krajowej rozszerzająca na wszystkie należące do branży rolnej przedsiębiorstwa zakres stosowania porozumienia, które, tak jak ma to miejsce w przypadku będącego przedmiotem postępowania głównego porozumienia międzybranżowego, ustanawia składkę w ramach uznanej przez organ władzy krajowej organizacji międzybranżowej, która to składka stała się w ten sposób obowiązkowa, a której celem jest umożliwienie prowadzenia działań informacyjnych, promocyjnych, z zakresu stosunków zewnętrznych, zapewnienie jakości i badań oraz działań mających na celu obronę interesów danego sektora.

      (1)  Dz.U C 89 z dnia 24.3.2012.


title: Sprawa C-357/12 P: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 30 maja 2013 r. — Harald Wohlfahrt przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Ferrero SpA (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 43 ust. 2 — Oznaczenie słowne „Kindertraum” — Sprzeciw właściciela wcześniejszego słownego krajowego znaku towarowego Kinder)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/48

         Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 30 maja 2013 r. — Harald Wohlfahrt przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Ferrero SpA
   (Sprawa C-357/12 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 43 ust. 2 - Oznaczenie słowne „Kindertraum” - Sprzeciw właściciela wcześniejszego słownego krajowego znaku towarowego Kinder)
   2013/C 225/83
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Harald Wohlfahrt (przedstawiciele: M. Loschelder i V. Schoene, Rechtsanwälte)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik), Ferrero SpA (przedstawiciele: F. Jacobacci i L. Ghedina, avvocati)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) z dnia 16 maja 2012 r. w sprawie T-580/10 Wohlfahrt przeciwko OHIM — Ferrero (Kindertraum), na mocy którego Sąd oddalił skargę na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 20 października 2010 r. (sprawa R 815/2009-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Ferrero SpA a Haraldem Wohlfahrtem — Rejestracja oznaczenia słownego „Kindertraum” dla towarów należących do klas 16 i 28 — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do wcześniejszego słownego znaku towarowego „Kinder” — Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b), art. 42 ust. 2 oraz art. 75 zdanie pierwsze rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje w części odrzucone i w pozostałym zakresie oddalone.

               2)

               Harald Wohlfahrt zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 287 z 22.9.2012.


title: Sprawa T-337/13: Skarga wniesiona w dniu 19 czerwca 2013 r. — CSF przeciwko Komisji

text:
               10.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 233/13

         Skarga wniesiona w dniu 19 czerwca 2013 r. — CSF przeciwko Komisji
   (Sprawa T-337/13)
   2013/C 233/22
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: CSF Srl (Grumolo delle Abbadesse, Włochy) (przedstawiciele: R. Santoro, S. Armellini i R. Bugaro, avvocati)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji UE nr 2013/173/UE opublikowanej w dniu 10 kwietnia 2013 r. i doręczonej skarżącej w dniu 16 kwietnia 2013 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga została wniesiona na decyzję z dnia 8 kwietnia 2013 r. w sprawie środka podjętego przez Danię zgodnie z art. 11 dyrektywy 2006/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady wprowadzającego zakaz użycia określonego typu wielozadaniowych maszyn do robót ziemnych. Decyzja ta uznaje za uzasadniony zakaz wprowadzony przez władze duńskie (Dz.U. L 101, s. 29).
   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy oparty na naruszeniu art. 5, art. 6 ust. 1, art. 7 i art. 11 cytowanej powyżej dyrektywy 2006/42/WE oraz pkt 1.1.2 i 3.4.4 załącznika I do tej dyrektywy.

                           —

                           Podniesione zostało w tym względzie, że zaskarżona decyzja pozostaje w sprzeczności z cytowanymi przepisami, gdyż nie uwzględniła, iż w rzeczywistości maszyny Multione S630 oferowane przez skarżącą obowiązkowo posiadają zabezpieczenie w postaci konstrukcji zabezpieczających przed spadającymi przedmiotami (FOPS) we wszystkich przypadkach, w których są wykorzystywane do celów, które narażają operatora maszyny na ryzyko związane ze spadającymi przedmiotami.

               2)

               Zarzut drugi oparty na naruszeniu zasady równego traktowania.

                           —

                           Podniesione zostało w tym względzie, że środek wprowadzony przez duńskie władze, który zaskarżona decyzja uznała za uzasadniony, ustanowił środki ograniczające przepływ wyłącznie w odniesieniu do wielozadaniowej maszyny typu Multione S630, podczas gdy w Dani jest sprzedawanych bez obowiązku posiadania konstrukcji zabezpieczających przed spadającymi przedmiotami (FOPS) wiele innych wielozadaniowych maszyn tego samego rodzaju i wykorzystywanych do takich samych celów jak maszyna Multione S630.


title: Sprawa F-120/12: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 25 czerwca 2014 r. – Coutureau przeciwko Europolowi (Służba publiczna — Personel Europolu — Konwencja o Europolu — Regulamin pracowniczy Europolu — Decyzja 2009/371/WSiSW — Stosowanie WZIP do pracowników Europolu — Nieprzedłużenie umowy o prace na czas określony w charakterze członka personelu tymczasowego — Odmowa zawarcia umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego na czas nieokreślony)

text:
               4.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 253/68

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 25 czerwca 2014 r. – Coutureau przeciwko Europolowi
   (Sprawa F-120/12) (1)

   ((Służba publiczna - Personel Europolu - Konwencja o Europolu - Regulamin pracowniczy Europolu - Decyzja 2009/371/WSiSW - Stosowanie WZIP do pracowników Europolu - Nieprzedłużenie umowy o prace na czas określony w charakterze członka personelu tymczasowego - Odmowa zawarcia umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego na czas nieokreślony))
   2014/C 253/95
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Christèle Coutureau (Rijswijk, Niderlandy) (przedstawiciel: J.J. Ghosez, avocat)

      Strona pozwana: Europejski Urząd Policji (przedstawiciel: początkowo D. Neumann i D. El Khoury, pełnomocnicy, następnie J. Arnould, D. Neumann i D. El Khoury, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Europolu w sprawie nieprzedłużenia ze skarżącą umowy o pracę na czas nieokreślony oraz o zasądzenie od Europolu wypłaty różnicy między kwotą wynagrodzenia, które skarżąca mogłaby nadal otrzymywać od Europolu, a kwotą innych świadczeń wszelkiego rodzaju, które faktycznie pobierała

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Christèle Coutureau pokrywa własne koszty postępowania i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Europejski Urząd Policji.

      (1)  Dz.U. C 379 z 8.8.2012, s.36.


title: Sprawa T-487/11: Skarga wniesiona w dniu 9 września 2011 r. — Banco Privado Português, S.A. i masa upadłości Banco Privado Português, S.A. przeciwko Komisji

text:
               19.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 340/28

         Skarga wniesiona w dniu 9 września 2011 r. — Banco Privado Português, S.A. i masa upadłości Banco Privado Português, S.A. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-487/11)
   2011/C 340/57
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Banco Privado Português, S.A. — w likwidacji („BPP”) i masa upadłości Banco Privado Português, S.A. — w likwidacji („masa upadłości”) (Lizbona, Portugalia) (przedstawiciele: C. Fernandez, F. Pereira Coutinho, M. Esperança Pina, T. Mafalda Santos, R. Leandro Vasconcelos i A. Kéri, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu:

               —

               o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 20 lipca 2010 r. w sprawie pomocy państwa C 33/09 (ex NN 57/09, CP 191/09) udzielonej przez Portugalię w postaci gwarancji rządowej udzielonej BPP (1);

               —

               w braku takiego stwierdzenia, pomocniczo, o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w części, w której stwierdziła, że pomoc państwa w postaci gwarancji jest bezprawna i sprzeczna z prawem w okresie od 5 grudnia 2008 r. do 5 czerwca 2009 r.;

               —

               pomocniczo, o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w części, w jakiej zarządziła zwrot (spornej) pomocy zgodnie z art. 2-4;

               —

               w braku takiego stwierdzenia, pomocniczo o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w części, w jakiej zarządziła zwrot pomiędzy 5 grudnia 2008 r. a 5 czerwca 2009 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący: braku uzasadnienia

                           —

                           Komisja nie uzasadniła, w jaki sposób udzielenie gwarancji miałoby wpłynąć na wymianę pomiędzy państwami członkowskimi, a w konsekwencji zakłócić konkurencję. Sposób obliczenia kwoty spornej pomocy nie został uzasadniony. Komisja nie uzasadniła, co najwyżej przedstawiając niejasne uzasadnienie pozostające w wyraźnej sprzeczności, w zakresie okresu trwania zarzucanej pomocy, a w związku z tym również w zakresie obliczenia jej kwoty

               2)

               Zarzut drugi dotyczący: naruszenia art. 107 ust. 3 lit. b) TFUE:

                           —

                           Komisja pominęła fakt, że gwarancja państwowa udzielona BPP jest uzasadniona na podstawie art. 107 ust. 3 lit. b) TFUE, dotyczącego pomocy przeznaczonej na „zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce państw członkowskich”.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący: oczywistego błędu w ustaleniach okoliczności faktycznych i związanego z tym naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE

                           —

                           Komisja dokonała nieprawidłowej subsumcji okoliczności faktycznych do prawa i pominęła dokładniej okoliczność, że BPP nie prowadził już działalności oraz że celem gwarancji było wyłącznie finansowanie niezbędne dla stawienia czoła zobowiązaniom tego banku poprzedzającym date udzielenia gwarancji. Udzielona gwarancja nie przysporzyła BPP korzyści, nie miała wpływu na wymianę pomiędzy państwami członkowskimi, nie zakłóciła konkurencji, ani też nie mogła wywołać takich skutków, z którego to względu nie może zostać uznana za sprzeczną ze wspólnym rynkiem.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący: naruszenia art. 108 ust. 2 TFUE

                           —

                           Zaskarżona decyzja nakazała zwrot spornej pomocy, jako sprzecznej z wewnętrznym rynkiem z powodów wyłącznie proceduralnych. Przyjęty sposób obliczenia kwoty podlegającej zwrotowi był sprzeczny z zasadami ustanowionymi w wytycznych Komisji.

               5)

               Zarzut piąty dotyczący: naruszenia prawa do rzetelnej administracji:

                           —

                           Komisja nałożyła nadmierny i pozbawiony podstawy prawnej warunek dotyczący obowiązku Portugalii notyfikacji przedłużenia terminu gwarancji w sposób identyczny do formalnej notyfikacji wymaganej dla nowej pomocy.

               6)

               Zarzut szósty dotyczący: naruszenie zasad pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań

                           —

                           Zaskarżona decyzja narusza zasady pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań w zakresie, w jakim zarządza zwrot spornej pomocy.

               7)

               Zarzut siódmy dotyczący: naruszenia prawa do równego traktowania:

                           —

                           Sporna decyzja narusza prawo do równego traktowania w zakresie, w jakim niniejszy przypadek został potraktowany odmiennie w porównaniu z podobnymi sytuacjami.

      (1)  Dz.U. L 159, 17.6.2011, s. 95.


title: Sprawa C-123/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 8 marca 2010 r. — Waltraud Brachner przeciwko Pensionsversicherungsanstalt

text:
               5.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 8 marca 2010 r. — Waltraud Brachner przeciwko Pensionsversicherungsanstalt
   (Sprawa C-123/10)
   2010/C 148/21
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Oberster Gerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Waltraud Brachner

      Strona pozwana: Pensionsversicherungsanstalt

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 4 dyrektywy 79/7/EWG (1) należy interpretować w ten sposób, że system corocznego dostosowania emerytur (waloryzacja), przewidziany w prawie ustawowego ubezpieczenia emerytalnego, również podlega zakazowi dyskryminacji zawartemu w ust. 1 tego artykułu?

               2)

               Jeśli na pytanie pierwsze należy udzielić odpowiedzi twierdzącej:
               Czy art. 4 dyrektywy 79/7/EWG należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on przepisowi krajowemu dotyczącemu corocznego dostosowania emerytur, zgodnie z którym dla określonej grupy osób pobierających najniższą emeryturę przewidziana jest potencjalnie mniejsza podwyżka niż dla innych osób pobierających emeryturę, przy czym przepis ten w niekorzystny sposób dotyka 25 % mężczyzn oraz 57 % kobiet pobierających emeryturę i nie jest to obiektywnie uzasadnione?

               3)

               Jeśli na pytanie drugie należy udzielić odpowiedzi twierdzącej:
               Czy dyskryminacja kobiet pobierających emeryturę przy corocznej podwyżce ich emerytury może być uzasadniona niższym wiekiem przechodzenia na emeryturę lub dłuższym okresem pobierania emerytury lub okolicznością, że kryterium przewidzianego w prawie zabezpieczeń społecznych minimalnego dochodu (kryterium dodatku wyrównawczego) jest nieproporcjonalnie podwyższone, jeśli przepisy dotyczące zapewnienia przewidzianego w prawie zabezpieczeń społecznych minimalnego dochodu (dodatek wyrównawczy) przewidują zaliczenie innych własnych dochodów pobierającej emeryturę, a także dochodów jej małżonka, z którym prowadzi wspólne gospodarstwo, podczas gdy w przypadku innych osób pobierających emeryturę podwyżka emerytury następuje bez zaliczenia innych własnych dochodów pobierającego emeryturę lub dochodów jego współmałżonka?

      (1)  Dyrektywa Rady 79/7/EWG z dnia 19 grudnia 1978 r. w sprawie stopniowego wprowadzania w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego (Dz.U. 1979, L 6, s. 24).


title: Sprawa T-383/05: Skarga wniesiona w dniu  20 października 2005 r.  — GHK Konsulting przeciwko Komisji

text:
               10.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/18

         Skarga wniesiona w dniu 20 października 2005 r. — GHK Konsulting przeciwko Komisji
   (Sprawa T-383/05)
   (2005/C 315/33)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: GHK Consulting (Londyn, Zjednoczone Królestwo) [Przedstawiciele: J-E Svensson, M. Dittmer, lawyers]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 12 października 2005 r., na mocy której Komisja odrzuciła kandydaturę i ofertę konsorcjum kierowanego przez skarżącą spółkę i cofnęła decyzję o udzieleniu konsorcjum zamówienia dotyczącego umowy ramowej w ramach przetargu EuropeAid//119860/C/ — Lot no 7;

               —

               stwierdzenie nieważności wszelkich decyzji Komisji przyjętych w następstwie decyzji Komisji z dnia 12 października 2005 r., a w szczególności stwierdzenie nieważności każdej decyzji Komisji w przedmiocie zawarcia umowy z innymi oferentami;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Komisja ogłosiła pod numerem referencyjnym EuropeAid//119860/C — Lot no 7 zaproszenie do składania ofert na realizację wielokrotnych umów ramowych w celu pozyskania pomocy technicznej w zakresie krótkoterminowej ekspertyzy z wyłącznym przeznaczeniem dla państw trzecich korzystających z zewnętrznej pomocy Komisji Europejskiej. Skarżąca, działając jako kierująca konsorcjum, złożyła swą ofertę.
   W zaskarżonej decyzji Komisja odrzuciła konsorcjum skarżącej na tej podstawie, że the Danish Institute of International Studies (duński instytut studiów międzynarodowych, zwany dalej „DIIS”), członek konsorcjum skarżącej, stanowił część tej samej grupy, co Danish Istitute of Human Rights (duński instytut praw człowieka, zwany dalej „DIHR”), należący do innego konsorcjum, które złożyło ofertę na realizację tej samej umowy. Artykuł 13 przedmiotowego ogłoszenia o zamówieniu publicznym zabrania osobom prawnym pozostającym w ramach tej samej grupy prawnej zgłaszania więcej niż jednej oferty na daną część usług.
   Na poparcie swego żądania w przedmiocie stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, skarżąca kwestionuje twierdzenie Komisji, jakoby DIIS, DIHR i trzeci instytut stanowiły grupę prawną. Zdaniem skarżącej, żaden z tych podmiotów nie kontroluje innych, mając na uwadze fakt, że instytuty są w pełni autonomiczne, posiadają odrębne statuty, nie mają wspólnego personelu akademickiego, posiadają własne kierownictwo i zarząd wybierany przez całkowicie odmienne organy i nie mają wspólnych interesów lub celów ekonomicznych. Skarżąca podnosi ponadto, że wszelkie niejasności w ogłoszeniu o zamówieniu publicznym należy interpretować na korzyść oferenta, i że Komisja ponosi odpowiedzialność za brak uprzedniego wyjaśnienia warunków udziału w przetargu.


title: Sprawa C-328/06: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 22 listopada 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil — Hiszpania) — Alfredo Nieto Nuño przeciwko Leonci Monlleó Franquet (Znaki towarowe — Dyrektywa 89/104/EWG — Artykuł 4 ust. 2 lit. d) — Znaki towarowe powszechnie znane w państwie członkowskim w rozumieniu art. 6 bis konwencji paryskiej — Znajomość znaku towarowego — Zasięg geograficzny)

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/9

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 22 listopada 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil — Hiszpania) — Alfredo Nieto Nuño przeciwko Leonci Monlleó Franquet
   (Sprawa C-328/06) (1)

   (Znaki towarowe - Dyrektywa 89/104/EWG - Artykuł 4 ust. 2 lit. d) - Znaki towarowe „powszechnie znane’ w państwie członkowskim w rozumieniu art. 6 bis konwencji paryskiej - Znajomość znaku towarowego - Zasięg geograficzny)
   (2008/C 22/17)
   Język postępowania: hiszpański
   Sąd krajowy
   Juzgado de lo Mercantil
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Alfredo Nieto Nuño

      Strona pozwana: Leonci Monlleó Franquet
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Juzgado de lo Mercantil — Wykładnia art. 4 dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. L 40, str.1) — Pojęcie znaku „powszechnie znanego” — Znajomość i używanie, które mogą być ograniczone do określonego terytorium, takiego jak terytorium wspólnoty autonomicznej, regionu, „państwa” lub miasta, ze względu na dany towar lub daną usługę oraz na krąg odbiorców znaku towarowego
   Sentencja
   Artykuł 4 ust. 2 lit. d) pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych należy interpretować w ten sposób, że wcześniejszy znak towarowy musi być powszechnie znany na całym terytorium państwa członkowskiego rejestracji lub na jego znacznej części.

      (1)  Dz.U. C 237 z 30.9.2006.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 1 lutego 2005 r. w sprawie T-57/03 Société provençale d'achat et de gestion (SPAG) SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Wniosek o rejestrację słownego znaku towarowego HOOLIGAN — Wcześniejsze słowne znaki towarowe OLLY GAN — Okoliczności faktyczne i prawne nie przedstawione przed OHIM — Dopuszczalność — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd)

text:
               16.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/26

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 1 lutego 2005 r.
   w sprawie T-57/03 Société provençale d'achat et de gestion (SPAG) SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wniosek o rejestrację słownego znaku towarowego HOOLIGAN - Wcześniejsze słowne znaki towarowe OLLY GAN - Okoliczności faktyczne i prawne nie przedstawione przed OHIM - Dopuszczalność - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd)
   (2005/C 93/52)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie T-57/03 Société provencale d'achat et de gestion (SPAG) SA, z siedzibą w Marsylii (Francja), reprezentowana przez adwokata K. Manhaeve, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (pełnomocnicy: U. Pfleghar i G. Schneider), w której pozostałymi stronami postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM, występującymi przed Sądem w charakterze interwenientów są Frank Dann i Andreas Backer, zamieszkali we Frankfurcie nad Menem (Niemcy), reprezentowani przez adwokata P. Baronikiansa, mającej za przedmiot skargę wniesioną na decyzję drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 5 grudnia 2002 r. (sprawa R 1072/2000-2) wydaną w postępowaniu w sprawie sprzeciwu dotyczącego znaków towarowych HOOLIGAN i OLLY GAN, Sąd Pierwszej Instancji (druga izba), w składzie J. Pirrung, prezes, N. J. Forwood i S. Papasavvas, sędziowie; sekretarz: J. Palacio González, główny administrator, wydał w dniu 1 lutego 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1

               Skarga zostaje oddalona.

               2

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 112 z 10.5.2003


title: Sprawa T-364/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  26 stycznia 2006 r.  — Medici Grimm przeciwko Radzie (Dumping — Przywóz torebek skórzanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej — Zmiana rozporządzenia nakładającego ostateczne cło antydumpingowe — Brak mocy wstecznej — Stwierdzenie nieważności przez Sąd — Skarga o odszkodowanie — Wystarczająco poważne naruszenie)

text:
               25.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 74/17

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 26 stycznia 2006 r. — Medici Grimm przeciwko Radzie
   (Sprawa T-364/03) (1)

   (Dumping - Przywóz torebek skórzanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej - Zmiana rozporządzenia nakładającego ostateczne cło antydumpingowe - Brak mocy wstecznej - Stwierdzenie nieważności przez Sąd - Skarga o odszkodowanie - Wystarczająco poważne naruszenie)
   (2006/C 74/34)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Medici Grimm KG (Rodgau Hainhausen, Niemcy) [przedstawiciele: R. MacLean, solicitor oraz E. Gybels, adwokat]

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej [przedstawiciele: M. Bishop, pełnomocnik, wspierany przez G. Berrischa]

      Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Komisja Wspólnot Europejskich [przedstawiciele: N. Khan oraz T. Scharf, pełnomocnicy]
   Przedmiot sprawy
   Skarga złożona na podstawie art. 235 WE w związku z art. 288 akapit drugi WE o naprawienie szkody poniesionej przez skarżącą wskutek braku mocy wstecznej rozporządzenia Rady (WE) nr 2380/98 z dnia 3 listopada 1998 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1567/97 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz torebek skórzanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 296, str. 1), którego częściowa nieważność została stwierdzona przez Sąd w wyroku z dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie T 7/99 Medici Grimm przeciwko Radzie (Rec. str. II 2671).
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę.

               3)

               Komisja pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 21 z 24.1.2004


title: Sprawa T-181/13: Skarga wniesiona w dniu 29 marca 2013 r. — Sharif University of Technology przeciwko Radzie

text:
               1.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/47

         Skarga wniesiona w dniu 29 marca 2013 r. — Sharif University of Technology przeciwko Radzie
   (Sprawa T-181/13)
   2013/C 156/87
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Sharif University of Technology (Teheran, Iran) (przedstawiciel: M. Happold, barrister)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności załącznika do decyzji Rady 2012/829/WPZiB z dnia 21 grudnia 2012 r. (1), załącznika II do decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. (2), załącznika do rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1264/2012 z dnia 21 grudnia 2012 r. (3) oraz załącznika IX do rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. (4) w zakresie, w jakim dotyczą strony skarżącej; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że decyzja Rady 2012/829/WPZiB i rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 1264/2012 zostały przyjęte z naruszeniem przysługującego stronie skarżącej prawa do obrony i jej prawa do skutecznej ochrony sądowej. Rada naruszyła swój obowiązek podania uzasadnienia, gdyż uzasadnienie podane przez Radę jest niewystarczające do tego, by strona skarżąca zrozumiała podstawę objęcia jej środkami ograniczającymi. Rada naruszyła przysługujące stronie skarżącej prawo do obrony ze względu na nieudostępnienie stronie skarżącej akt Rady, które jej dotyczą, oraz ze względu na to, że to uchybienie skutkowało niemożnością przedstawienia przez stronę skarżącą jej opinii dotyczącej dowodów przytoczonych w celu uzasadnienia nałożonych na nią środków. Niepodanie przez Radę uzasadnienia jej decyzji oraz nieudostępnienie przez Radę stronie skarżącej akt naruszyło również przysługujące stronie skarżącej prawo do skutecznej ochrony sądowej.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący tego, że Rada popełniła oczywisty błąd w ocenie dotyczącej przyjęcia środków ograniczających wobec strony skarżącej. Strona skarżąca zaprzecza twierdzeniom podniesionym przeciwko niej i wzywa Radę do udowodnienia w ścisły sposób podnoszonych okoliczności.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że nałożone na stronę skarżącą środki ograniczające naruszają jej prawo własności i są nieproporcjonalne. Wskazanie strony skarżącej nie miało miejsca z zachowaniem warunków przewidzianych przez prawo. Ponadto Rada całkowicie pominęła uwzględnienie okoliczności, że strona skarżąca nie jest przedsiębiorstwem handlowym, ale instytutem szkolnictwa wyższego, oraz wynikających z tego skutków wskazania nie tylko dla niej, ale także dla jej studentów, kadry oraz współpracowników.

      (1)  Decyzja Rady 2012/829/WPZiB z dnia 21 grudnia 2012 r. zmieniająca decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 356, s. 71).

      (2)  Decyzja Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylająca wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. L 195, s. 39).

      (3)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 1264/2012 z dnia 21 grudnia 2012 r. dotyczące wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 356, s. 55).

      (4)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylające rozporządzenie (UE) nr 961/2010 (Dz.U. L 88, s. 1).


title: Sprawa T-452/10: Postanowienie Sądu z dnia 6 września 2011 r. — ClientEarth przeciwko Radzie (Skarga o stwierdzenie nieważności — Reprezentacja przez adwokata niemającego statusu osoby trzeciej — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               29.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/22

         Postanowienie Sądu z dnia 6 września 2011 r. — ClientEarth przeciwko Radzie
   (Sprawa T-452/10) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Reprezentacja przez adwokata niemającego statusu osoby trzeciej - Oczywista niedopuszczalność)
   2011/C 319/47
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ClientEarth (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: S. Hockman, QC, oraz P. Kirch, adwokat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: C. Fekete oraz B. Driessen, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę skarżącą: Królestwo Danii (przedstawiciele: C. Vang oraz S. Juul Jørgensen, pełnomocnicy); Republika Finlandii (przedstawiciele: H. Leppo oraz M. Pere, pełnomocnicy); oraz Królestwo Szwecji (przedstawiciele: K. Petkovska, A. Falk, S. Johannesson oraz C. Meyer-Seitz, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Rady z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie odmowy przyznania skarżącej pełnego dostępu do opinii sporządzonej przez służbę prawną Rady (dokument nr 6865/09) dotyczącej propozycji Komisji w sprawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               ClientEarth pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

               3)

               Królestwo Danii, Republika Finlandii i Królestwo Szwecji pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 328 z 4.12.2010


title: Sprawa T-237/13: Skarga wniesiona w dniu 23 kwietnia 2013 r. — SCA Tissue France przeciwko Komisji

text:
               15.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/39

         Skarga wniesiona w dniu 23 kwietnia 2013 r. — SCA Tissue France przeciwko Komisji
   (Sprawa T-237/13)
   2013/C 171/77
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: SCA Tissue France (Bois Colombes, Francja) (przedstawiciele: adwokaci J.M. Leprêtre i N. Chahid-Nouraï)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie ze skutkiem natychmiastowym, na podstawie art. 263 TFUE, nieważności dyrektywy Komisji 2013/2/UE z dnia 7 lutego 2013 r. zmieniającej załącznik I do dyrektywy 94/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych, w zakresie, w jakim wprowadza ona walce do nawijania, z wyjątkiem walców do użytku przemysłowego, do wykazu przykładów opakowań;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów, które są zasadniczo identyczne z tymi podniesionymi w ramach sprawy T-202/13 Group d'Hygiène przeciwko Komisji lub są do nich podobne.


title: Sprawa T-205/11: Skarga wniesiona w dniu 7 kwietnia 2011 r. — Niemcy przeciwko Komisji

text:
               25.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 186/28

         Skarga wniesiona w dniu 7 kwietnia 2011 r. — Niemcy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-205/11)
   2011/C 186/52
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze i J. Möller, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 26 stycznia 2011, C(2011) 275 wersja ostateczna, wydanej w postępowaniu Środki pomocy państwa C 7/2010 — ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych (Körperschaftsteuergesetz) i możliwość przenoszenia strat (Sanierungsklausel);

               —

               ewentualnie: stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji z dnia 26 stycznia 2011, C(2011) 275 wersja ostateczna, wydanej w postępowaniu Środki pomocy państwa C 7/2010 — dotyczące ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Körperschaftsteuergesetz) i klauzuli przewidującej możliwość przenoszenia strat (Sanierungsklausel) w zakresie, w jakim w art. 2 decyzji Komisja postanowiła, że przyznane pojedyncze środki pomocy są w całości niezgodne ze wspólnym rynkiem i że należy zażądać ich zwrotu w pełnej wysokości, w przypadku gdy kwota pomocy przekracza 500 000 EUR;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

               —

               W uzasadnieniu żądania głównego

                           1)

                           Zarzut dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE — brak selektywnego charakteru środka na skutek okoliczności, iż klauzula przewidująca możliwość przenoszenia strat nie stanowi wyjątku od miarodajnego systemu referencji
                           Klauzula przewidująca możliwość przenoszenia strat, zawarta w § 8c ust. 1a niemieckiej Körperschaftsteuergesetz (ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, zwanej dalej „KStG”) ustanawiająca możliwość przenoszenia na przyszłe lata podatkowe strat przedsiębiorstwa, które zostało przejęte przez inne przedsiębiorstwo w celu restrukturyzacji, nie ma selektywnego charakteru. W jej przypadku nie chodzi o środek pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, ponieważ nie został stwierdzony żaden wyjątek od miarodajnego systemu referencji.

                           2)

                           Zarzut dotyczący naruszenia art. 107 TFUE — oczywisty błąd w ocenie ogólnego charakteru środka
                           Dokonując oceny kwestii, czy klauzula przewidująca możliwość przenoszenia strat, zawarta w § 8c ust. 1a KStG stanowi środek o charakterze ogólnym Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie stosując niedostosowaną metodę oceny i nie dokonując oceny, czy klauzula ta, w globalnym ujęciu ekonomicznym, opiera się na elementach horyzontalnych, tak że ma ona zastosowanie do wszystkich przedsiębiorstw na terytorium Republiki Federalnej Niemiec i konsekwencji może zostać zakwalifikowana jako środek o charakterze ogólnym.

                           3)

                           Zarzut dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE — brak selektywnego charakteru środka na skutek błędnego zrozumienia uzasadnienia uregulowania charakterem i wewnętrzną strukturą systemu podatkowego
                           Klauzula przewidująca możliwość przenoszenia strat, zawarta w § 8c ust. 1a KStG, nie ma selektywnego charakteru i w związku z tym nie stanowi uregulowania przyznającego środki pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, ponieważ jest ona uzasadniona charakterem i wewnętrzną strukturą systemu podatkowego.

               —

               W uzasadnieniu żądania ewentualnego

                           —

                           Naruszenie art. 107 ust. 3 TFUE w związku z Tymczasowymi wspólnotowymi ramami prawnymi w zakresie pomocy państwa ułatwiającymi dostęp do finansowania w dobie kryzysu finansowego i gospodarczego

                     Komisja błędnie zastosowała art. 107 ust. 3 TFUE w związku z komunikatem Komisji Tymczasowe wspólnotowe ramy prawne w zakresie pomocy państwa ułatwiające dostęp do finansowania w dobie kryzysu finansowego i gospodarczego, uznając w art. 2 swojej decyzji wymienioną kwotę 500 000 EUR za próg, powyżej którego pomoc wymaga zwrotu w całości, a nie za dopuszczalną kwotę pomocy, której przekroczenie prowadzi do powstania obowiązku zwrotu nadwyżki.


title: Sprawa T-18/10 R II: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 25 października 2010 r. — Inuit Tapiriit Kanatami i in. przeciwko Parlamentowi i Radzie (Środki tymczasowe — Rozporządzenie (WE) nr 1007/2009 — Handel produktami z fok — Zakaz przywozu i sprzedaży — Wyjątek na rzecz społeczności Eskimosów — Kolejny wniosek o zawieszenie wykonania aktu — Nowe okoliczności faktyczne — Brak okoliczności niecierpiących zwłoki)

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/42

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 25 października 2010 r. — Inuit Tapiriit Kanatami i in. przeciwko Parlamentowi i Radzie
   (Sprawa T-18/10 R II)
   (Środki tymczasowe - Rozporządzenie (WE) nr 1007/2009 - Handel produktami z fok - Zakaz przywozu i sprzedaży - Wyjątek na rzecz społeczności Eskimosów - Kolejny wniosek o zawieszenie wykonania aktu - Nowe okoliczności faktyczne - Brak okoliczności niecierpiących zwłoki)
   2010/C 346/85
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Inuit Tapiriit Kanatami (Ottawa, Kanada), Nattivak Hunters and Trappers Association (Qikiqtarjuaq, Kanada) Pangnirtung Hunters’ and Trappers’ Organisation (Pangnirtung, Kanada), Jaypootie Moesesie (Qikiqtarjuaq), Allen Kooneeliusie (Qikiqtarjuaq), Toomasie Newkingnak (Qikiqtarjuaq), David Kuptana (Ulukhaktok, Kanada), Karliin Aariak (Iqaluit, Kanada), Canadian Seal Marketing Group (Quebec, Kanada), Ta Ma Su Seal Products (Cap-aux-Meules, Kanada), Fur Institute of Kanada (Ottawa), NuTan Furs, Inc (Catalina, Kanada), GC Rieber Skinn AS (Bergen, Norwegia), Inuit Circumpolar Conference Greenland (ICC) (Nuuk, Grenlandia, Dania), Johannes Egede (Nuuk), Kalaallit Nunaanni Aalisartut Piniartullu Kattuffiat (KNAPK) (Nuuk) (przedstawiciele: J. Bouckaert i H. Viaene, adwokaci)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: I. Anagnostopoulou i L. Visaggio, pełnomocnicy) oraz Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Moore i K. Michoel, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: É. White, P. Oliver i K. Mifsud-Bonnici, pełnomocnicy) oraz Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: C. Wissels, Y. de Vries, J. Tanger i M. Noort, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1007/2009 z dnia 16 września 2009 r. w sprawie handlu produktami z fok (Dz.U. L 286, s. 36).

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

               2)

               Postanowienie prezesa Sądu z dnia 19 sierpnia 2010 r. w sprawie T-18/10 R II Inwit Tapiriit Kanatami i in. przeciwko Parlamentowi i Radzie (niepublikowane w Zbiorze) zostaje uchylone.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-532/06: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 24 stycznia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias — Grecja) — Emm. G. Lianakis AE, Sima Anonymi Techniki Etaireia Meleton kai Epivlepseon, Nikolaos Vlachopoulos przeciwko Dimos Alexandroupolis, Planitiki AE, Aikaterini Georgoula, Dimitrios Vasios, N. Loukatos kai Synergates AE Meleton, Eratosthenis Meletitiki AE, A. Pantazis — Pan. Kyriopoulou kai syn/tes os Filon OE, Nikolaos Sideris (Dyrektywa 92/50/EWG — Zamówienia publiczne na usługi — Realizacja projektu dotyczącego katastru, zagospodarowania przestrzennego i wdrożenia dla dzielnicy mieszkalnej — Kryteria, które można przyjąć jako kryteria wyboru jakościowego lub jako kryteria udzielenia zamówienia — Najkorzystniejsza ekonomicznie oferta — Przestrzeganie określonych w specyfikacji lub ogłoszeniu o zamówieniu kryteriów udzielenia zamówienia — Ustalenie w terminie późniejszym współczynników wagi i podkryteriów w zakresie kryteriów udzielenia zamówienia — Zasada równego traktowania podmiotów gospodarczych i obowiązek przejrzystości)

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/11

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 24 stycznia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias — Grecja) — Emm. G. Lianakis AE, Sima Anonymi Techniki Etaireia Meleton kai Epivlepseon, Nikolaos Vlachopoulos przeciwko Dimos Alexandroupolis, Planitiki AE, Aikaterini Georgoula, Dimitrios Vasios, N. Loukatos kai Synergates AE Meleton, Eratosthenis Meletitiki AE, A. Pantazis — Pan. Kyriopoulou kai syn/tes os „Filon” OE, Nikolaos Sideris
   (Sprawa C-532/06) (1)

   (Dyrektywa 92/50/EWG - Zamówienia publiczne na usługi - Realizacja projektu dotyczącego katastru, zagospodarowania przestrzennego i wdrożenia dla dzielnicy mieszkalnej - Kryteria, które można przyjąć jako „kryteria wyboru jakościowego’ lub jako „kryteria udzielenia zamówienia’ - Najkorzystniejsza ekonomicznie oferta - Przestrzeganie określonych w specyfikacji lub ogłoszeniu o zamówieniu kryteriów udzielenia zamówienia - Ustalenie w terminie późniejszym współczynników wagi i podkryteriów w zakresie kryteriów udzielenia zamówienia - Zasada równego traktowania podmiotów gospodarczych i obowiązek przejrzystości)
   (2008/C 64/15)
   Język postępowania: grecki
   Sąd krajowy
   Symvoulio tis Epikrateias
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Emm. G. Lianakis AE, Sima Anonymi Techniki Etaireia Meleton kai Epivlepseon, Nikolaos Vlachopoulos

      Strona pozwana: Dimos Alexandroupolis, Planitiki AE, Aikaterini Georgoula, Dimitrios Vasios, N. Loukatos kai Synergates AE Meleton, Eratosthenis Meletitiki AE, A. Pantazis- Pan. Kyriopoulou kai syn/tes os „Filon” OE, Nikolaos Sideris
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Symvoulio tis Epikrateias -Wykładnia art. 36 dyrektywy Rady 92/50/EWG z dnia18 czerwca 1992 r. odnoszącej się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi (Dz.U. L 209) — Kryteria udzielania zamówienia — Ustalanie a posteriori, w trakcie trwania postępowania przetargowego, specyficznej wagi każdego z kryteriów
   Sentencja
   Artykuł 36 ust. 2 dyrektywy Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnoszącej się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi, zmienionej przez dyrektywę 97/52/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 1997 r., w związku z zasadą równego traktowania podmiotów gospodarczych i wynikającym z niej obowiązkiem przejrzystości stoi na przeszkodzie temu, by w ramach postępowania przetargowego instytucja zamawiająca ustalała w terminie późniejszym współczynniki wagi i podkryteria w zakresie określonych w specyfikacji lub ogłoszeniu o zamówieniu kryteriów udzielenia zamówienia.

      (1)  Dz.U. C 56 z 10.3.2007.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 23 września 2004 r. w sprawie C-150/03 P: Chantal Hectors i Parlament Europejski (Odwołanie — Urzędnicy — Pracownicy tymczasowi w grupach politycznych Parlamentu Europejskiego — Nabór — Odrzucenie kandydatury — Uzasadnienie — Wymóg szczególnego uzasadnienia)

text:
               20.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 284/4

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 23 września 2004 r.
   w sprawie C-150/03 P: Chantal Hectors i Parlament Europejski (1)

   (Odwołanie - Urzędnicy - Pracownicy tymczasowi w grupach politycznych Parlamentu Europejskiego - Nabór - Odrzucenie kandydatury - Uzasadnienie - Wymóg szczególnego uzasadnienia)
   (2004/C 284/07)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-150/03 P, mającej za przedmiot odwołanie na podstawie art. 56 statutu Trybunału Sprawiedliwości, wniesione dnia 31 marca 2003 r., Chantal Hectors, zamieszkała w Mont-sur-Rolle (Szwajcaria), (adwokaci: G. Vandersanden i L. Levi) oraz inny uczestnik postępowania: Parlament Europejski (pełnomocnicy: H. von Hertzen i J. F. de Wachter), Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, C. Gulmann, J.-P. Puissochet (sprawozdawca) i J. N. Cunha Rodrigues oraz N. Colneric, sędziowie, rzecznik generalny: D. Ruiz-Jarabo Colomer, sekretarz: M. Mugica Arzamendi, główny administrator, wydał w dniu 23 września 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Wyrok Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 23 stycznia 2003 r. w sprawie T-181/01 Hectors przeciwko Parlamentowi zostaje uchylony.

               2)

               Stwierdza się nieważność decyzji władz uprawnionych do zawierania umów o pracę w sprawie mianowania M. B. na stanowisko administratora z językiem niderlandzkim w grupie Europejskiej Partii Ludowej (chrześcijańscy demokraci) i Europejskich Demokratów Parlamentu Europejskiego i odrzucającej kandydaturę Ch. Hectors na to stanowisko, jak również decyzji w sprawie odrzucenia zażalenia Ch. Hectors.

               3)

               W pozostałej części odwołanie zostaje oddalone.

               4)

               Parlament Europejski zostaje obciążony kosztami związanymi z odwołaniem oraz, oprócz jego własnych kosztów, połową kosztów poniesionych przez Ch. Hectors przed Sądem Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich.

      (1)  Dz.U. C 112 z 10.5.2003.


title: Sprawa T-25/14: Skarga wniesiona w dniu 9 stycznia 2014 r. — Hiszpania przeciwko Komisji

text:
               1.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 61/20

         Skarga wniesiona w dniu 9 stycznia 2014 r. — Hiszpania przeciwko Komisji
   (Sprawa T-25/14)
   2014/C 61/36
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: M. García-Valdecasas Dorrego, Abogado del Estado)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 29 października 2013 r. w sprawie ustalenia zgodności stawek jednostkowych w strefach pobierania opłat na rok 2014 na podstawie art. 17 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 391/2013, w odniesieniu do ustalenia stawki dla Hiszpanii w kwocie 71,69 EUR (Hiszpania kontynentalna) i 58,36 EUR (Hiszpania, Wyspy Kanaryjskie) oraz

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga dotyczy decyzji Komisji z dnia 29 października 2013 r. w sprawie ustalenia zgodności stawek jednostkowych w strefach pobierania opłat na rok 2014 na podstawie art. 17 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 391/2013, w odniesieniu do ustalenia stawki dla Hiszpanii w kwocie 71,69 EUR (Hiszpania kontynentalna) i 58,36 EUR (Hiszpania, Wyspy Kanaryjskie).
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty:

               1)

               Naruszenie art. 2 akapit pierwszy rozporządzenia Komisji (UE) nr 1191/2010 z dnia 16 grudnia 2010 r. w związku z art. 11a rozporządzenia (WE) nr 1794/2006 z dnia 6 grudnia 2006 r. ustanawiającego wspólny schemat opłat za korzystanie ze służb żeglugi powietrznej, ze względu na to, że przepisy te przewidują, że instytucje zapewniające służby ruchu lotniczego nie muszą pokrywać, w pierwszym okresie odniesienia 2012–2014, odchyleń od prognozy ruchu, które nie przekraczają prognozy ruchu lub znajdują się poniżej tej prognozy o ponad 2 %, w przypadku państw członkowskich, których przepisy krajowe, obowiązujące przed dniem 8 lipca 2010 r., przewidują zmniejszenie stawki jednostkowej wykraczające poza ogólnounijne cele.

               2)

               Naruszenie zasady hierarchii norm ze względu na to, że decyzja nie można zmienić rozporządzenia Unii ani nie można w niej zdecydować, że podział ryzyka „należy stosować już” od progu 0 % różnicy zamiast 2 % różnicy, w przypadku gdy nie przewidziano tego wyraźnie w rozporządzeniu wykonawczym.

               3)

               Nadużycie proceduralne, ze względu na to, że Komisja ustalając ex novo przesłankę podziału ryzyka w schemacie opłat, nie postąpiła zdaniem skarżącej zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 549/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 marca 2004 r. ustanawiającego ramy tworzenia Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej, do którego odsyła art. 15 ust. 4 nr 550/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 marca 2004 r. w sprawie zapewniania służb żeglugi powietrznej w Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej. Skarżąca twierdzi, że przepisy te stanowią, iż Komisja, wspierana przez Komitet ds. Jednolitej Przestrzeni Powietrznej, przyjmuje przepisy wykonawcze w celu ustalenia schematu opłat i ponadto należy zastosować procedurę określoną w art. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiającego przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję.
               Tytułem ewentualnym skarżąca podnosi również, że Komisja nie dopełniła obowiązku uzasadnienia aktów, a także naruszyła art. 16 rozporządzenia (WE) nr 550/2004, ze względu na to, że nie przeprowadziła ona wcześniejszej konsultacji z Komitetem ds. Jednolitej Przestrzeni Powietrznej w przedmiocie kwestii, czy stanowisko Hiszpanii jest zgodne z zasadami i przepisami dotyczącymi opłat.


title: Sprawa C-72/05: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 września 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht München — Niemcy) — Hausgemeinschaft Jörg und Stefanie Wollny przeciwko Finanzamt Landshut (Szósta dyrektywa VAT — Artykuł 11 część A ust. 1 lit. c) — Wykorzystywanie nieruchomości stanowiącej część aktywów przedsiębiorstwa na prywatne potrzeby podatnika — Uznanie takiego wykorzystania za odpłatne świadczenie usług — Określenie podstawy opodatkowania — Pojęcie sumy wydatków poniesionych przez podatnika na wykonanie usług)

text:
               18.11.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/12

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 września 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht München — Niemcy) — Hausgemeinschaft Jörg und Stefanie Wollny przeciwko Finanzamt Landshut
   (Sprawa C-72/05) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Artykuł 11 część A ust. 1 lit. c) - Wykorzystywanie nieruchomości stanowiącej część aktywów przedsiębiorstwa na prywatne potrzeby podatnika - Uznanie takiego wykorzystania za odpłatne świadczenie usług - Określenie podstawy opodatkowania - Pojęcie „sumy wydatków” poniesionych przez podatnika na wykonanie usług)
   (2006/C 281/19)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Finanzgericht München
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Hausgemeinschaft Jörg und Stefanie Wollny

      Strona pozwana: Finanzamt Landshut
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Finanzgericht München — Artykuł 11 część A lit. c) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, str. 1) — Podstawa opodatkowania świadczenia usług polegającego na wykorzystywaniu na prywatne potrzeby części budynku zaliczonego w całości przez podatnika do aktywów jego przedsiębiorstwa — Pojęcie sumy wydatków poniesionych przez podatnika na wykonanie usług
   Sentencja
   Artykuł 11 część A lit. c) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, str. 1), zmienionej dyrektywą Rady 95/7/WE z dnia 10 kwietnia 1995 r., należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on temu, by podstawa opodatkowania podatkiem VAT wykorzystywania na prywatne potrzeby części budynku zaliczonego w całości przez podatnika do aktywów jego przedsiębiorstwa została określona w postaci ułamka kosztów nabycia lub budowy budynku, ustalonego z uwzględnieniem okresu na dokonanie korekty odliczeń podatku VAT przyjętego zgodnie z art. 20 tej dyrektywy.
   Podstawa opodatkowania powinna obejmować koszty nabycia gruntu, na którym budynek został wybudowany, gdy nabycie to podlegało opodatkowaniu podatkiem VAT, a podatnik dokonał jego odliczenia.

      (1)  Dz.U. C 93 z 16.04.2005.


title: Sprawa C-42/06: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 21 września 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/36

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 21 września 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-42/06) (1)

   (2006/C 294/69)

      Język postępowania: francuski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 74 z 25.3.2006


title: Sprawa T-675/13: Wyrok Sądu z dnia 15 września 2016 r. – K Chimica/ECHA (REACH — Opłata należna za rejestrację substancji — Ulga przyznana mikro-, małym i średnim przedsiębiorstwom — Błąd w oświadczeniu dotyczącym wielkości przedsiębiorstwa — Zalecenie 2003/361/WE — Decyzja nakładająca opłatę administracyjną — Określenie wielkości przedsiębiorstwa — Uprawnienia ECHA)

text:
               24.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/23

         Wyrok Sądu z dnia 15 września 2016 r. – K Chimica/ECHA
   (Sprawa T-675/13) (1)

   ((REACH - Opłata należna za rejestrację substancji - Ulga przyznana mikro-, małym i średnim przedsiębiorstwom - Błąd w oświadczeniu dotyczącym wielkości przedsiębiorstwa - Zalecenie 2003/361/WE - Decyzja nakładająca opłatę administracyjną - Określenie wielkości przedsiębiorstwa - Uprawnienia ECHA))
   (2016/C 392/26)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: K Chimica Srl (Mirano, Włochy) (przedstawiciele: R. Buizza i M. Rota, adwokaci)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) (przedstawiciele: początkowo M. Heikkilä, A. Iber, E. Bigi, E. Maurage i J.P. Trnka, a następnie M. Heikkilä, E. Bigi, E. Maurage i J.P. Trnka, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata C. Garcię Molyneux)

      Przedmiot

   Po pierwsze, wniosek na podstawie art. 263 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji ECHA SME(2013) 3665 z dnia 15 października 2013 r., w której ECHA stwierdziła, że skarżąca nie przedstawiła dowodów niezbędnych do skorzystania z opłaty ulgowej przewidzianej dla małych przedsiębiorstw, i nałożyła na nią opłatę administracyjną, po drugie, wniosek o stwierdzenie, że skarżącej przysługuje status małego przedsiębiorstwa, i o nałożenie na nią odpowiedniej opłaty, a po trzecie, wniosek na podstawie art. 263 TFUE o stwierdzenie nieważności faktur wystawionych przez ECHA.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Europejskiej Agencji Chemikaliów (ECHA) SME(2013) 3665 z dnia 15 października 2013 r.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               ECHA zostaje obciążona, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez K Chimica Srl.

      (1)  Dz.U. C 45 z 15.2.2014.


title: Sprawy połączone C-92/09 i C-93/09: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 9 listopada 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Wiesbaden — Niemcy) — Volker und Markus Schecke GbR (C-92/09), Hartmut Eifert (C-93/09) przeciwko Land Hessen (Ochrona osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych — Publikacja informacji na temat beneficjentów dopłat rolnych — Ważność przepisów prawa Unii przewidujących taką publikację i jej formę — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuły 7 i 8 — Dyrektywa 95/46/WE — Wykładnia art. 18 i 20)

text:
               15.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/6

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 9 listopada 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Wiesbaden — Niemcy) — Volker und Markus Schecke GbR (C-92/09), Hartmut Eifert (C-93/09) przeciwko Land Hessen
   (Sprawy połączone C-92/09 i C-93/09) (1)

   (Ochrona osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych - Publikacja informacji na temat beneficjentów dopłat rolnych - Ważność przepisów prawa Unii przewidujących taką publikację i jej formę - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuły 7 i 8 - Dyrektywa 95/46/WE - Wykładnia art. 18 i 20)
   2011/C 13/09
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Verwaltungsgericht Wiesbaden

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Volker und Markus Schecke GbR (C-92/09), Hartmut Eifert (C-93/09)

      Strona pozwana: Land Hessen

      Przy udziale: Bundesanstalt für Landwirtschaft und Ernährung

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Verwaltungsgericht Wiesbaden — Ważność art. 42 pkt 8b oraz art. 44a. rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. L 209, s. 1), rozporządzenia Komisji (WE) nr 259/2008 z dnia 18 marca 2008 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 w zakresie publikowania informacji na temat beneficjentów środków pochodzących z Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) i Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. L 76, s. 28) i dyrektywy 2006/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie zatrzymywania generowanych lub przetwarzanych danych w związku ze świadczeniem ogólnie dostępnych usług łączności elektronicznej lub udostępnianiem publicznych sieci łączności oraz zmieniającej dyrektywę 2002/58/WE (Dz.U. L 105, s. 54) — Wykładnia art. 7, art. 18 ust. 2 tiret drugie i art. 20 dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (Dz.U. L 281, s. 31) — Przetwarzanie danych osobowych beneficjentów europejskich funduszy rolnych polegające na publikacji tych danych na stronie internetowej wyposażonej w wyszukiwarkę — Ważność w świetle prawa do ochrony danych osobowych przepisów prawa wspólnotowego przewidujących tę publikację i jej szczegółowe zasady — Warunki, w których można dokonać takiej publikacji

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 42 pkt 8b i art. 44a rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1437/2007 z dnia 26 listopada 2007 r., oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 259/2008 z dnia 18 marca 2008 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 w zakresie publikowania informacji na temat beneficjentów środków pochodzących z Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) i Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) w zakresie, w jakim w odniesieniu do osób fizycznych będących beneficjentami pomocy z EFRG i EFRROW przepisy te wymagają publikacji danych osobowych dotyczących każdego beneficjenta, bez wprowadzenia rozróżnienia według odpowiednich kryteriów, takich jak okresy, w których otrzymali tę pomoc, jej częstość czy też rodzaj i wysokość.

               2)

               Nieważność przepisów prawa Unii wspomnianych w pkt 1 sentencji nie pozwala na kwestionowanie skutków publikacji wykazów beneficjentów pomocy z EFRG i EFRROW dokonanej przez organy krajowe na podstawie tych przepisów w okresie przed dniem wydania niniejszego wyroku.

               3)

               Artykuł 18 ust. 2 tiret drugie dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych należy interpretować w ten sposób, że nie nakłada on na urzędnika do spraw ochrony danych osobowych obowiązku prowadzenia rejestru przewidzianego w tym przepisie przed rozpoczęciem przetwarzania danych osobowych w rozumieniu art. 42 pkt 8b i art. 44a rozporządzenia nr 1290/2005 zmienionego rozporządzeniem nr 1437/2007 oraz rozporządzenia nr 259/2008.

               4)

               Artykuł 20 dyrektywy 95/46 należy interpretować w ten sposób, iż nie zobowiązuje on państw członkowskich do tego, by poddawały przewidzianej w tym przepisie kontroli wstępnej publikację informacji wynikającą z art. 42 pkt 8b i art. 44a rozporządzenia nr 1290/2005 zmienionego rozporządzeniem nr 1437/2007 oraz rozporządzenia nr 259/2008.

      (1)  Dz.U. C 129 z 6.6.2009.

      Dz.U. C 119 z 16.5.2009.


title: Sprawa T-43/08: Postanowienie Sądu z dnia 11 maja 2010 r. — Shetland Islands Council przeciwko Komisji

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/57

         Postanowienie Sądu z dnia 11 maja 2010 r. — Shetland Islands Council przeciwko Komisji
   (Sprawa T-43/08) (1)

   2010/C 179/97

      Język postępowania: angielski

   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 92 z 12.4.2008.


title: Sprawa T-200/11: Skarga wniesiona w dniu 1 kwietnia 2011 r. — El-Materi przeciwko Radzie

text:
               28.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 160/23

         Skarga wniesiona w dniu 1 kwietnia 2011 r. — El-Materi przeciwko Radzie
   (Sprawa T-200/11)
   2011/C 160/38
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Fahd Mohamed Sakher Ben Mohamed El-Materi (Doha, Katar) (przedstawiciele: M. Lester, Barrister i G. Martin, Solicitor)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady 2011/79/WPZiB z dnia 4 lutego 2011 r. w sprawie wykonania decyzji 2011/72/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Tunezji (Dz.U. L 31, s. 40) oraz rozporządzenia Rady (UE) nr 101/2011 z dnia 4 lutego 2011 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Tunezji (Dz.U. L 31, s. 1), w zakresie w jakim mają one zastosowanie w stosunku do skarżącego; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy, że kryterium umieszczenia nazwiska skarżącego w załączniku do decyzji 2011/79/WPZiB nie zostało spełnione ze względu na fakt, iż:

                           —

                           jedyna dopuszczalna podstawa umieszenia nazwiska skarżącego w wyżej wymienionym załączniku zakłada spełnienie kryterium, określonego w art. 1 decyzji 2011/72/WPZiB (1), a mianowicie, że był on osobą „odpowiedzialną za sprzeniewierzenie tunezyjskich państwowych środków finansowych”, bądź też był powiązany z taką osobą, ponieważ, jak wyjaśnia motyw drugi, takie osoby „pozbawiają w ten sposób społeczeństwo Tunezji korzyści ze zrównoważonego rozwoju gospodarczego i społecznego i podważają rozwój demokracji w tym kraju”.

               2)

               Zarzut drugi, że Rada naruszyła prawo do obrony i prawo do skutecznej ochrony sądowej skarżącego, ze względu na to, że:

                           —

                           zastosowane środki ograniczające nie przewidują żadnej procedury związanej z udostępnieniem skarżącemu dowodów, które stały się podstawą decyzji o zamrożeniu środków finansowych, czy też umożliwiającej mu konstruktywne wypowiedzenie się w przedmiocie tych dowodów;

                           —

                           uzasadnienie, na które powołano się przy przyjmowaniu zaskarżonych środków zawiera ogólne, niczym nie poparte i niejasne twierdzenie o prowadzeniu śledztwa sądowego;

                           —

                           Rada nie dostarczyła wystarczających informacji umożliwiających skarżącemu konstruktywne przedstawienie w ramach odpowiedzi swojego stanowiska, co nie pozwala Trybunałowi na dokonanie oceny, czy decyzja oraz ocena Rady były zasadne i oparte na niepodważalnych dowodach.

               3)

               Zarzut trzeci, że Rada nie uzasadniła w wystarczający sposób skarżącemu zastosowania wobec niego zaskarżonych środków, naruszając jej obowiązek do przedstawienia w jasny sposób konkretnych i specyficznych powodów uzasadniających jej decyzję, w tym indywidualnych i specyficznych powodów, które doprowadziły ją do uznania, że skarżący był odpowiedzialny za sprzeniewierzenie tunezyjskich państwowych środków finansowych.

               4)

               Zarzut czwarty, że Rada naruszyła bez uzasadnienia i w sposób nieproporcjonalny prawo własności skarżącego, a także jego swobodę prowadzenia działalności gospodarczej, ze względu na to, że

                           —

                           środki o zamrożeniu funduszy mają znaczący i długotrwały wpływ na jego prawa podstawowe;

                           —

                           ich zastosowanie wobec skarżącego nie jest uzasadnione; oraz

                           —

                           Rada nie wykazała, że całkowite zamrożenie środków finansowych było mniej uciążliwym sposobem na osiągnięcie takiego celu, ani też, że wyrządzona skarżącemu bardzo znaczna szkoda była uzasadniona i proporcjonalna.

               5)

               Zarzut piąty, że Rada popełniła oczywisty błąd w ocenie decydując się na zastosowanie tych środków ograniczających wobec skarżącego, gdyż wygląda na to, że Rada nie dokonała żadnej oceny w odniesieniu do skarżącego, czy też gdy taka ocena została dokonana, Rada doszła do błędnego wniosku, że zastosowanie środków ograniczających było wobec skarżącego uzasadnione.

      (1)  Decyzja Rady 2011/72/WPZiB z dnia 31 stycznia 2011 r. dotycząca środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Tunezji (Dz.U. L 28, s. 62).


title: Sprawa C-378/03: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 5 października 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Środki własne Wspólnoty — Płatność ratalna dłużnika — Odzyskanie)

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/3

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 5 października 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-378/03) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Środki własne Wspólnoty - Płatność ratalna dłużnika - Odzyskanie)
   (2006/C 294/04)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. Giolito i G. Wilms, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii (przedstawiciele: A.Goldman, E. Dominkovits i M. Wimmer, pełnomocnicy oraz adwokat B. van de Walle de Ghelcke)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuły 6, 10 i 11 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r. wykonującego decyzję 94/728/WE Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot (Dz.U. L 130, str. 1) — Zwłoka w płatności środków własnych w przypadku uzyskania od dłużnika płatności ratalnej — Należności celne
   Sentencja

               1.

               Dopuszczając się zwłoki w płatności środków własnych w przypadku uzyskania od dłużnika płatności ratalnych, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 10 i 11 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r. wykonującego decyzję 94/728/WE, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot, które z dniem 31 maja 2000 r. uchyliło i zastąpiło rozporządzenie Rady (EWG, Euratom) nr 1552/89 z dnia 29 maja 1989 r. wykonujące decyzję 88/376/EWG Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot, które regulowało te same kwestie.

               2.

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3.

               Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 264 z 1.11.2003.


title: Sprawa C-41/10: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 28 października 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Ubezpieczenie bezpośrednie inne niż ubezpieczenie na życie — Dyrektywy 73/239/EWG i 92/49/EWG — Towarzystwa ubezpieczeń wzajemnych działające na rynku dodatkowych ubezpieczeń zdrowotnych — Nieprawidłowa lub niepełna transpozycja)

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/21

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 28 października 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-41/10) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Ubezpieczenie bezpośrednie inne niż ubezpieczenie na życie - Dyrektywy 73/239/EWG i 92/49/EWG - Towarzystwa ubezpieczeń wzajemnych działające na rynku dodatkowych ubezpieczeń zdrowotnych - Nieprawidłowa lub niepełna transpozycja)
   2010/C 346/34
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Rozet i N. Yerrell, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii (przedstawiciele: M. Jacobs i L. Van den Broeck, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Nieprawidłowa i niepełna transpozycja art. 6, 8, 15, 16 i 17 dyrektywy Rady 73/239/EWG z dnia 24 lipca 1973 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do podejmowania i prowadzenia działalności w dziedzinie ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie (Dz.U. L 228, s. 3), a także art. 20–22 dyrektywy Rady 92/49/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie oraz zmieniającej dyrektywy 73/239/EWG i 88/357/EWG (trzecia dyrektywa w sprawie ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie) (Dz.U. L 228, s. 1)

      Sentencja

               1)

               Dokonując nieprawidłowej i niepełnej transpozycji pierwszej dyrektywy Rady 73/239/EWG z dnia 24 lipca 1973 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do podejmowania i prowadzenia działalności w dziedzinie ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie, zmienionej dyrektywą 2002/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 marca 2002 r., oraz dyrektywy Rady 92/49/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie oraz zmieniającej dyrektywy 73/239/EWG i 88/357/EWG (trzecia dyrektywa w sprawie ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie), Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, jakie na nim ciążą w szczególności na mocy art. 6, 8, 15, 16 i 17 dyrektywy 73/239, zmienionej dyrektywą 2002/13 oraz art. 20–22 dyrektywy 92/49.

               2)

               Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 80 z 27.3.2010.


title: Sprawa T-70/08: Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2008 r. — Axis AB przeciwko OHIM — Etra Investigación y Desarollo (ETRAX)

text:
               26.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/31

         Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2008 r. — Axis AB przeciwko OHIM — Etra Investigación y Desarollo (ETRAX)
   (Sprawa T-70/08)
   (2008/C 107/52)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Axis AB (Lund, Szwecja) (przedstawiciel: adwokat J. Norderyd)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Etra Investigación y Desarollo SA (Walencja, Hiszpania)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 27 listopada 2007 r. w sprawie R 334/2007-2;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: skarżąca.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny wspólnotowy znak towarowy „ETRAX” dla towarów i usług z klas 9 i 42 — zgłoszenie nr 3 890 291

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Etra Investigación y Desarollo SA

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: graficzne krajowe znaki towarowe zawierające element słowny „ETRA” oraz litery „I” i „D” w połączeniu z oznaczeniem „+” dla towarów i usług z klas 9 i 42.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: odrzucenie sprzeciwu.

      Decyzja Izby Odwoławczej: uwzględnienie odwołania i uchylenie zaskarżonej decyzji.

      Podniesione zarzuty: naruszenie zasady 49 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2868/95 (1) oraz art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94.
   Skarżąca twierdzi, że Izba Odwoławcza niesłusznie uznała, iż odwołanie wniesione zostało zgodnie z zasadą 49 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95, w świetle której Izba Odwoławcza odrzuca odwołanie jako niedopuszczalne, jeśli nie jest ono zgodne z art. 57, 58 oraz 59 rozporządzenia nr 40/94 i z zasadą 48 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 2868/95. Dalej skarżąca twierdzi, że skoro braki językowe nie zostały uzupełnione przez wnoszącego sprzeciw przed upływem terminu na wniesienie odwołania, to jest przed 12 lutego 2007 r., Izba Odwoławcza naruszyła zasadę 49 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 2868/95.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 303, s. 1).


title: Sprawa T-126/15: Skarga wniesiona w dniu 18 marca 2015 r. – El Corte Inglés/OHIM – Grup Supeco Maxor (Supeco)

text:
               11.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/34

         Skarga wniesiona w dniu 18 marca 2015 r. – El Corte Inglés/OHIM – Grup Supeco Maxor (Supeco)
   (Sprawa T-126/15)
   (2015/C 155/40)
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: El Corte Inglés, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J.L. Rivas Zurdo)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Grup Supeco Maxor, SL (Madryt, Hiszpania)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Grup Supeco Maxor, SL

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający element słowny „Supeco” – zgłoszenie nr 1 0 8 84  741

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 4 grudnia 2014 r. w sprawie R 1112/2014-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 4 grudnia 2014 r. w sprawie R 1112/2014-5 w zakresie, w jakim w decyzji tej uwzględniono częściowo odwołanie skarżącej i uchylono decyzję Wydziału sprzeciwów o częściowym uwzględnieniu sprzeciwu B 2 0 54  040 i częściowemu odmówieniu rejestracji (graficznego) wspólnotowego znaku towarowego nr 1 0 8 84  741„Supeco”; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej i ewentualnie innych stron postępowania, które sprzeciwią się uwzględnieniu niniejszej skargi, kosztami.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-269/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie (Belgia) w dniu 8 czerwca 2015 r. – Rijksdienst voor Pensioenen/Willem Hoogstad; przy udziale: Rijksinstituut voor ziekte- en invaliditeitsverzekering

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/26

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie (Belgia) w dniu 8 czerwca 2015 r. – Rijksdienst voor Pensioenen/Willem Hoogstad; przy udziale: Rijksinstituut voor ziekte- en invaliditeitsverzekering
   (Sprawa C-269/15)
   (2015/C 294/32)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hof van Cassatie

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca kascję: Rijksdienst voor Pensioenen

      Druga strona postępowania kasacyjnego: Willem Hoogstad

      Przy udziale: Rijksinstituut voor ziekte- en invaliditeitsverzekering

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 13 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 (1) z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie pobieraniu składki – na przykład odliczenia dokonywanego na podstawie art. 191 ust. 1 pkt 7 skonsolidowanej ustawy z dnia 14 lipca 1994 r. w sprawie ubezpieczenia zdrowotnego i obowiązkowego ubezpieczenia odszkodowawczego i składki solidarnościowej należnej na podstawie art. 68 ustawy z dnia 30 marca 1994 r. w sprawie prawa zabezpieczenia społecznego – od świadczeń belgijskich dodatkowych systemów emerytalnych, które nie stanowią „ustawodawstwa” w rozumieniu art. 1 lit. j ust. 1 tego rozporządzenia, o ile wskazane świadczenia są należne na rzecz osoby uprawnionej niezamieszkałej w Belgii, objętej na podstawie art. 13 ust. 2 lit. f) wskazanego rozporządzenia systemem zabezpieczenia społecznego państwa członkowskiego, na którego terytorium zamieszkuje?

      (1)  Dz.U. L 149, s. 2.


title: Sprawa C-384/11: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 12 lipca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Brussel — Belgia) — Tate & Lyle Investments Ltd przeciwko Belgische Staat (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania — Artykuł 63 TFUE — Przepisy podatkowe — Wypłata dywidend — Pobór podatku u źródła — Zapobieganie opodatkowaniu kaskadowemu lub złagodzenie go — Odrębne traktowanie spółek otrzymujących dywidendy będących i niebędących rezydentami)

text:
               24.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 366/19

         Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 12 lipca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Brussel — Belgia) — Tate & Lyle Investments Ltd przeciwko Belgische Staat
   (Sprawa C-384/11) (1)

   (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania - Artykuł 63 TFUE - Przepisy podatkowe - Wypłata dywidend - Pobór podatku u źródła - Zapobieganie opodatkowaniu kaskadowemu lub złagodzenie go - Odrębne traktowanie spółek otrzymujących dywidendy będących i niebędących rezydentami)
   2012/C 366/32
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Rechtbank van eerste aanleg te Brussel

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Tate & Lyle Investments Ltd

      Strona pozwana: Belgische Staat

      Przy udziale: Syral Belgium NV

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Rechtbank van eerste aanleg te Brussel — Wykładnia art. 63 TFUE — Ograniczenia swobodnego przepływu kapitału — Przepisy podatkowe — Podatek dochodowy od osób prawnych — Opodatkowanie dywidend — Uregulowanie krajowe przewidujące opodatkowanie podatkiem u źródła według stawki 10 % dywidend lub wypłat uznawanych za dywidendy wypłacanych przez spółki będące rezydentami — Możliwość zaliczenia kwoty tego podatku na poczet podatku dochodowego od osób prawnych istniejąca jedynie w odniesieniu do spółek będących rezydentami

      Sentencja

   Artykuł 63 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego takim jak będące przedmiotem sprawy przed sądem krajowym, które obejmują podatkiem u źródła dywidendy wypłacone przez spółkę będącą rezydentem spółkom będącym rezydentami i niebędącym rezydentami, które posiadają w kapitale owej spółki wypłacającej udziały o wartości poniżej 10 %, lecz której wartość nabywcza wynosi co najmniej 1,2 mln EUR, przy czym wyłącznie dla spółek otrzymujących wypłaty będących rezydentami przewidują mechanizm umożliwiający złagodzenie opodatkowania kaskadowego. Jeżeli państwo członkowskie powołuje się na umowę o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartą z innym państwem członkowskim, do sądu krajowego należy ustalenie, czy należy uwzględnić tę umowę w rozstrzyganym przez niego sporze oraz ewentualnie zbadanie, czy umożliwia ona neutralizację skutków ograniczenia swobodnego przepływu kapitału.

      (1)  Dz.U. C 282 z 24.9.2011.


title: Mianowanie sekretarza

text:
               20.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 317/4

         Mianowanie sekretarza
   2010/C 317/08
   Pismem z dnia 11 czerwca 2010 r. sekretarz Trybunału Sprawiedliwości, Roger Grass, zwrócił się o uznanie jego służby na tym stanowisku za zakończoną z dniem 7 października 2010 r.
   Na zgromadzeniu ogólnym w dniu 14 września 2010 r. Trybunał Sprawiedliwości na podstawie art. 12 regulaminu postępowania mianował sekretarzem Alfreda Calota Escobara na okres od dnia 7 października 2010 r. do dnia 6 października 2016 r.
   A. Calot Escobar złożył ślubowanie zgodnie z art. 10 statutu Trybunału Unii Europejskiej na uroczystym posiedzeniu w dniu 6 października 2010 r.


title: Sprawa T-533/10: Skarga wniesiona w dniu 24 listopada 2010 r. — DTS Distribuidora de Televisión Digital przeciwko Komisji

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/44

         Skarga wniesiona w dniu 24 listopada 2010 r. — DTS Distribuidora de Televisión Digital przeciwko Komisji
   (Sprawa T-533/10)
   ()
   2011/C 30/80
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: DTS Distribuidora de Televisión Digital, SA (Tres Cantos, Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: H. Brokelmann, adwokat oraz M. Ganino, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2010) 4925 wersja ostateczna z dnia 20 lipca 2010 oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca w ramach niniejszego postępowania, operator płatnej telewizji satelitarnej, kwestionuje decyzję Komisji C(2010) 4925 wersja ostateczna z dnia 20 lipca 2010 r., „w sprawie programu pomocy państwa nr C 38/2009 (ex NN 58/2009), który Hiszpania zamierza wdrożyć na rzecz Corporación de Radio y Televisión Española (RTVE)” uznającą omawiany program zmieniony ustawą 8/2009 z dnia 28 sierpnia w sprawie finansowania Corporación de Radio y Televisión Española za zgodny ze wspólnym rynkiem bez konieczności rozpatrywania środków jego finansowania.
   Zdaniem skarżącej Komisja nie mogła udzielić zgody na omawiany program pomocy nie rozpatrując środków finansowania wprowadzonych wyżej wymienioną ustawą, a w szczególności podatku w wysokości 1,5 % od przychodów brutto z użytkowania uzyskanych przez nadawców usług płatnej telewizji.
   Skarżąca opiera swe żądania na następujących zarzutach:

               —

               naruszenie prawa z uwagi na to, że Komisja udzieliła pozwolenia na sporną pomoc nie rozpatrując sposobu jej finansowania. W tym względzie skarżąca twierdzi, że, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, badanie pomocy nie może być oddzielone od badania jej sposobu finansowania, jeśli stanowi on integralną część pomocy i że w niniejszym przypadku podatek w wysokości 1,5 % od przychodów brutto z użytkowania uzyskanych przez usługodawców świadczących usługi płatnej telewizji stanowi integralną część programu pomocy, dlatego też Komisja powinna była ocenić go łącznie z pomocą.

               —

               naruszenie art. 106 ust. 2 TFUE poprzez zatwierdzenie przez Komisję programu pomocy, który jest sprzeczny z zasadą proporcjonalności ze względu na to, że podatki służące do jego finansowania wywołują poważne zakłócenia konkurencji na rynku nabywania programów telewizyjnych i na rynku telewidzów będącym rynkiem niższego szczebla, sprzecznie z interesem ogólnym.

               —

               naruszenie art. 49 i 63 TFUE. Zdaniem skarżącej Komisja naruszyła wymienione postanowienia w zakresie, w jakim sposób finansowania ogranicza swobodę przedsiębiorczości i swobodny przepływ kapitału czyniąc mniej atrakcyjnym wykonywanie tych swobód przez operatorów oferujących usługi telewizji płatnej i innych inwestorów mających siedzibę w innych państwach członkowskich.