title: Sprawa T-684/19: Skarga wniesiona w dniu 7 października 2019 r. – Magyar Energetikai és Közmű-szabályozási Hivatal/ACER

text:
               2.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 406/37

      Skarga wniesiona w dniu 7 października 2019 r. – Magyar Energetikai és Közmű-szabályozási Hivatal/ACER
      (Sprawa T-684/19)
      (2019/C 406/47)
      Język postępowania: węgierski

         Strony

         Strona skarżąca: Magyar Energetikai és Közmű-szabályozási Hivatal (Budapeszt, Węgry) (przedstawiciele: G. Stanka, G. Szikla i J.M. Burai-Kovács, adwokaci)

         Strona pozwana: Agencja ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki (ACER)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  Tytułem głównym:

                              —

                              stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 263 TFUE,

                              —

                              stwierdzenie, że rozdział V rozporządzenia Komisji (UE) 2017/459, (1) na którym opiera się zaskarżona decyzja, nie znajduje zastosowania zgodnie z art. 277 TFUE.

                              —

                              obciążenie kosztami strony pozwanej;

                  —

                  pomocniczo:

                              —

                              na wypadek, gdyby Sąd uznał, że nie należy stwierdzać braku zastosowania rozporządzenia 2017/459, na którym opiera się zaskarżona decyzja, stwierdzenie nieważności wspomnianej decyzji: i) po pierwsze, z powodu braku właściwości; ii) po drugie, z powodu poważne naruszenie przepisów proceduralnych; iii) po trzecie, z powodu braku podstawy prawnej;

                              —

                              obciążenie kosztami strony pozwanej.

         Zarzuty i główne argumenty

      Przedmiotem skargi jest decyzja nr 5/2019 ACER z dnia 9 kwietnia 2019 r., utrzymana w mocy przez izbę odwoławczą ACER w dniu 6 sierpnia 2019 r.
      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy oparty na tym, że cały rozdział V rozporządzenia 2017/459, na którym opiera się zaskarżona decyzja, jest nieważne z powodu braku delegacji prawnej
                  Rozporządzenie 2017/459, na którym opiera się zaskarżona decyzja, zostało przyjęte w wykonaniu uprawnienia do dokonania harmonizacji prawnej oddelegowanego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 715/2009. (2)

                  Na podstawie delegacji udzielonej przez rozporządzenie nr 715/2009, Komisja była właściwa wyłącznie do utworzenia kodeksu sieci przy zastosowaniu istniejącej zdolności i zdolności przyrostowej sieci przesyłowych gazu, który definiowałby mechanizmy alokacji zdolności.
                  Z kolei rozdział V, wykraczając poza dziedzinę, jaką powinien regulować, nie określa neutralnych z punktu widzenia konkurencji ram prawnych dla zdolności przesyłowej gazu, lecz wychodząc poza zakres kodeksu sieci, szczegółowo reguluje kwestie w dziedzinie inwestycji związanych ze zdolnością przyrostową

                  2.

                  Zarzut drugi oparty na tym, że upoważnienie ACER do przyjęcia indywidualnej decyzji o treści zawartej w zaskarżonej decyzji pozbawione jest ważności z powodu braku adekwatnej podstawy prawnej
                  ACER uzurpuje sobie w zaskarżonej decyzji uprawnienie dotyczące decyzji o wspomnianej treści, którego delegowanie na ACER naruszałoby przesłanki ustanowione przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawach 9/56 (Meroni/Wysoka Władza) i C-270/12 (Zjednoczone Królestwo/Rada i Parlament) i byłoby sprzeczne z art. 114 TFUE. W związku z tym, zgodnie z art. 277 TFUE nie ma zastosowania ono do skarżącej w postępowaniu głównym.

                  3.

                  Zarzut trzeci oparty na sprzeczności z prawem zaskarżonej decyzji z powodu braku kompetencji
                  Niezależnie od kwestii ważności z punktu widzenia prawa publicznego przyjętego przez Komisję rozporządzenia stanowiącego podstawę prawną decyzji ACER, wspomniana agencja nie była również uprawniona do przyjęcia zaskarżonej decyzji na podstawie przepisów prawnych wskazanych jako podstawa prawna jej decyzji ponieważ:

                              i)

                              na podstawie rozporządzenia 2017/459 może ona wykonywać jedynie i wyłącznie te uprawnienia decyzyjne, które zostały expressis verbis wymienione w art. 28 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia, i

                              ii)

                              na podstawie art. 8 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 713/2009 (3) regulującego status ACER, obowiązującego w chwili przyjęcia zaskarżonej decyzji, ACER miał wyłącznie prawo do przyjęcia indywidualnej decyzji, która:

                                          a)

                                          należałaby do zakresu kompetencji krajowych organów regulacyjnych;

                                          b)

                                          odnosiłaby się do dostępu i bezpieczeństwa eksploatacyjnego.

                  4.

                  Zarzut czwarty oparty na sprzeczności z prawem zaskarżonej decyzji z uwagi na istotne naruszenia proceduralne
                  Postępowanie przeprowadzone przez ACER naruszyło art. 41 ust. 1 i 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, ponieważ nie wykonano obowiązku uzasadnienia ciążącego na tej agencji i nie spełniono przesłanek proceduralnych bezstronności i równości.

                  5.

                  Zarzut piąty oparty sprzeczności z prawem zaskarżonej decyzji z powodu braku podstawy prawnej

                  6.

                  Z uwagi na to, że ACER w ogóle nie zbadał co do istoty „wszelkiego szkodliwego wpływu na konkurencję lub na sprawne funkcjonowanie rynku wewnętrznego gazu związanego z przedmiotowymi projektami zdolności przyrostowej” zgodnie z art. 22 rozporządzenia 2017/459. Z materialnoprawnego punktu widzenia decyzji tej również nie można uznać za uzasadnioną.

         (1)  Rozporządzenie Komisji (UE) 2017/459 z dnia 16 marca 2017 r. ustanawiające kodeks sieci dotyczący mechanizmów alokacji zdolności w systemach przesyłowych gazu i uchylające rozporządzenie (UE) nr 984/2013 (Dz.U. 2017, L 72, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie (WE) nr 715/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie warunków dostępu do sieci przesyłowych gazu ziemnego i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1775/2005 (Dz. U. 2009, L 211, s. 36, sprostowanie Dz.U. 2009, L 309, s. 871).

         (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 713/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiające Agencję ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki (Dz.U. 2009, L 211, s. 1).


title: Sprawa T-695/19: Skarga wniesiona w dniu 11 października 2019 r. – Flaqui/Parlament

text:
               2.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 406/39

      Skarga wniesiona w dniu 11 października 2019 r. – Flaqui/Parlament
      (Sprawa T-695/19)
      (2019/C 406/48)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Enrico Flaqui (Florencja, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci F. Sorrentino i A. Sandulli)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności zaskarżonych not i o zobowiązanie Parlamentu Europejskiego do wypłacenia jej kwot niesłusznie wstrzymanych do czasu wydania wyroku.

         Zarzuty i główne argumenty

      Skarga jest skierowana przeciwko notom Dyrekcji Generalnej ds. Finansów Parlamentu Europejskiego D309417 z dnia 8 lipca 2019 r. i D (2019) 14406 z dnia 11 kwietnia 2019 r. nr D (2019) 14406 z dnia 11 kwietnia 2019 r. dotyczącym ponownego ustalenia świadczenia emerytalnego przysługującego skarżącemu jako byłemu posłowi do Parlamentu Europejskiego, a także, jeżeli jest to konieczne, przeciwko opinii służby prawnej Parlamentu Europejskiego z dnia 11 stycznia 2019 r.
      Zarzuty i główne argumenty są takie jak podniesione w sprawie T-347/19, Flaqui/Parlament.


title: Sprawa T-698/19: Skarga wniesiona w dniu 11 października 2019 r. – FJ i in. przeciwko ESDZ

text:
               2.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 406/39

      Skarga wniesiona w dniu 11 października 2019 r. – FJ i in. przeciwko ESDZ
      (Sprawa T-698/19)
      (2019/C 406/49)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: FJ i ośmiu innych skarżących (przedstawiciel: J.-N. Louis, adwokat)

         Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych

         Żądania

      Skarżący wnoszą do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji określającej paski wynagrodzeń skarżących za grudzień 2018 r. ze względu na zastosowanie w tej decyzji, po raz pierwszy, nowych współczynników korygujących mających zastosowanie do ich wynagrodzenia, z mocą wsteczną od 1 lutego 2018 r.;

                  —

                  obciążenie ESDZ kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnoszą trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 64 i 65 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”) i zasady równego traktowania oraz oczywistego błędu w ocenie. Skarżący podnoszą, że czynniki korygujące zastosowane do ich wynagrodzenia, niezgodne zresztą ze współczynnikami opracowanymi przez Organizację Narodów Zjednoczonych, nie zapewniły równoważności ich siły nabywczej.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 85 regulaminu pracowniczego, zasady pewności prawa i obowiązku staranności. Skarżący twierdzą w tym względzie, że nie mogli mieć świadomości, iż wynagrodzenie im wypłacone zgodnie z obowiązującymi współczynnikami korygującymi było nieprawidłowe.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 13 załącznika X do regulaminu pracowniczego, który przewiduje obowiązek tymczasowego dostosowania wynagrodzeń w sytuacji, gdy zmiany kosztów utrzymania mierzone na podstawie współczynnika korygującego oraz odpowiedniego kursu walutowego przekroczyły dla danego państwa 5 % od czasu ostatniego dostosowania.


title: Sprawa T-699/19: Skarga wniesiona w dniu 11 października 2019 r. – FT i in. przeciwko Komisji

text:
               2.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 406/40

      Skarga wniesiona w dniu 11 października 2019 r. – FT i in. przeciwko Komisji
      (Sprawa T-699/19)
      (2019/C 406/50)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: FT i 25 innych skarżących (przedstawiciel: J.-N. Louis, adwokat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Skarżący wnoszą do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji określającej paski wynagrodzeń skarżących za grudzień 2018 r. ze względu na zastosowanie w tej decyzji, po raz pierwszy, nowych współczynników korygujących mających zastosowanie do ich wynagrodzenia, z mocą wsteczną od 1 lutego 2018 r.;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnoszą trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 64 i 65 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”) i zasady równego traktowania oraz oczywistego błędu w ocenie. Skarżący podnoszą, że czynniki korygujące zastosowane do ich wynagrodzenia, niezgodne zresztą ze współczynnikami opracowanymi przez Organizację Narodów Zjednoczonych, nie zapewniły równoważności ich siły nabywczej.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 85 regulaminu pracowniczego, zasady pewności prawa i obowiązku staranności. Skarżący twierdzą w tym względzie, że nie mogli mieć świadomości, iż wynagrodzenie im wypłacone zgodnie z obowiązującymi współczynnikami korygującymi było nieprawidłowe.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 13 załącznika X do regulaminu pracowniczego, który przewiduje obowiązek tymczasowego dostosowania wynagrodzeń w sytuacji, gdy zmiany kosztów utrzymania mierzone na podstawie współczynnika korygującego oraz odpowiedniego kursu walutowego przekroczyły dla danego państwa 5 % od czasu ostatniego dostosowania.


title: Sprawa T-700/19: Skarga wniesiona w dniu 11 października 2019 r. – Al-Gaoud/Rada

text:
               2.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 406/41

      Skarga wniesiona w dniu 11 października 2019 r. – Al-Gaoud/Rada
      (Sprawa T-700/19)
      (2019/C 406/51)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Abdel Majid Al-Gaoud (Giza, Egipt) (przedstawiciel: S. Bafadhel, barrister)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2019/1299 z dnia 31 lipca 2019 r. wykonującej decyzję (WPZiB) 2015/1333 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Libii, w zakresie, w jakim na mocy tego aktu nazwisko skarżącego zostało pozostawione w wykazie ujętym w załącznikach II i IV do decyzji Rady 2015/1333/WPZiB z dnia 31 lipca 2015 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Libii;

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2019/1292 z dnia 31 lipca 2019 r. wykonującego art. 21 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2016/44 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Libii w zakresie, w jakim na mocy tego aktu nazwisko skarżącego zostało pozostawione w wykazie ujętym w załączniku III do rozporządzenia Rady (UE) 2016/44 z dnia 18 stycznia 2016 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Libii;

                  —

                  obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania przed Sądem zgodnie z jego regulaminem postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że w decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2019/1299 z dnia 31 lipca 2019 r. wykonującej decyzję (WPZiB) 2015/1333 i w rozporządzeniu wykonawczym Rady (UE) 2019/1292 z dnia 31 lipca 2019 r. wykonującym art. 21 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2016/44 nie wskazano podstawy prawnej pozostawienia nazwiska skarżącego w wykazie, pomimo zasadniczej zmiany okoliczności w Libii. Rada nie przedstawiła indywidualnych, szczegółowych i konkretnych powodów zastosowania zaskarżonych środków, które nie znajdują podstawy w żadnym materiale dowodowym.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że zaskarżone środki naruszają prawa podstawowe skarżącego, w tym prawo do zdrowia, prawo do życia rodzinnego, prawo własności i prawo do skutecznej obrony, zagwarantowane w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej. Zaskarżone środki nie są ani konieczne, ani właściwe dla osiągnięcia jakiegokolwiek uzasadnionego celu i stanowią nieograniczoną oraz nieproporcjonalną ingerencję w prawa podstawowe skarżącego.


title: Sprawa T-704/19: Skarga wniesiona w dniu 15 października 2019 r. – FGSZ/ACER

text:
               2.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 406/42

      Skarga wniesiona w dniu 15 października 2019 r. – FGSZ/ACER
      (Sprawa T-704/19)
      (2019/C 406/52)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Földgázszállító Zártkörűen Működő Részvénytársaság (FGSZ) (Siófok, Węgry) (przedstawiciele: M. Horányi, N. Niejahr i S. Zakka, adwokaci)

         Strona pozwana: Agencja ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki (ACER)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji ACER nr 5/2019 z dnia 9 kwietnia 2019 r. w sprawie propozycji nowej zdolności przyrostowej dla punktu połączenia międzysystemowego Mosonmagyaróvár (projekt HUAT), potwierdzonej decyzją Komisji Odwoławczej Agencji z dnia 6 sierpnia 2019 r., sprawa A-004-2019 (decyzja Komisji Odwoławczej); oraz

                  —

                  tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, potwierdzonej decyzją Komisji Odwoławczej, stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 1 i 2 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim zobowiązuje ona stronę skarżącą do unieważnienia fazy wiążącej wprowadzania do obrotu nowej zdolności przesyłowej na poziomie oferty I i II projektu HUAT oraz art. 2 ust. 4 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim zobowiązuje stronę skarżącą do realizacji projektu HUAT, pod warunkiem pozytywnego wyniku testu ekonomicznego;

                  —

                  tytułem dalszego żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Odwoławczej;

                  —

                  obciążenie ACER własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w ramach niniejszego postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziesięć zarzutów.

                  1.

                  ACER nie była uprawniona do wydania zaskarżonej decyzji.

                  2.

                  ACER naruszyła art. 8 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 713/2009 (1) poprzez zobowiązanie strony skarżącej do przeprowadzenia projektu HUAT.

                  3.

                  ACER naruszyła art. 28 ust. 1 lit. d) i art. 22 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 2017/459 (2) poprzez zmianę parametrów testu ekonomicznego zgodnie z art. 22 ust. 1 tego rozporządzenia.

                  4.

                  ACER naruszyła art. 22 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 2017/459 nie uwzględniając aktualnej wartości szacowanego wzrostu dopuszczalnych przychodów skarżącej lub dochodów docelowych w związku z tworzeniem nowych mocy wytwórczych.

                  5.

                  ACER naruszyła art. 28 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 2017/459 nie uwzględniając niekorzystnych skutków projektu HUAT dla konkurencji i skutecznego funkcjonowania wewnętrznego rynku gazu.

                  6.

                  ACER naruszyła art. 194 ust. 1 TFUE, nie przestrzegając zasady solidarności energetycznej, która zobowiązywałaby ACER do uwzględnienia interesów innych podmiotów i unikania podejmowania środków mających wpływ na interesy Unii lub państwa członkowskiego.

                  7.

                  ACER naruszyła art. 17, 18 i 51 Karty praw podstawowych oraz, wydając zaskarżoną decyzję, naruszyła swobodę prowadzenia przez skarżącą działalności gospodarczej i jej prawo własności.

                  8.

                  ACER naruszyła art. 41 Karty Praw Podstawowych, przyjmując sprawę zanim akta sprawy zostały dostatecznie przygotowane oraz nie ustalając lub nie uwzględniając wszystkich istotnych okoliczności.

                  9.

                  Komisja Odwoławcza naruszyła przysługujące skarżącej prawo do obrony, ponieważ nie zapewniła skarżącej wystarczającego czasu na replikę i przeanalizowanie dupliki przed złożeniem ustnego oświadczenia.

                  10.

                  Decyzja Komisji Odwoławczej jest dotknięta oczywistym błędem w interpretacji prawa Unii, ponieważ nie przeprowadzono pełnej kontroli i oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 713/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiające Agencję ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki, Dz.U. L 211 z 2009, s. 1.

         (2)  Rozporządzenie Komisji (UE) 2017/459 z dnia 16 marca 2017 r. ustanawiające kodeks sieci dotyczący mechanizmów alokacji zdolności w systemach przesyłowych gazu i uchylające rozporządzenie (UE) nr 984/2013, Dz.U. L 72 z 2017, s. 1.


title: Sprostowanie do opublikowanego w Dzienniku Urzędowym komunikatu w sprawie T-279/19 (Dz.U C 220 z dnia 1 lipca 2019 r.)

text:
               2.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 406/44

      Sprostowanie do opublikowanego w Dzienniku Urzędowym komunikatu w sprawie T-279/19

         (Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 220 z dnia 1 lipca 2019 r.)

      (2019/C 406/53)
      Strona 41, komunikat w sprawie T-279/19, Front Polisario/Rada otrzymuje brzmienie :

               Skarga wniesiona w dniu 27 kwietnia 2019 r. – Front Polisario / Rada

               (Sprawa T-279/19)

            (2019/C 406/53)
            Język postępowania: francuski

               Strony

               Strona skarżąca: Front populaire pour la libération de la Saguia el-Hamra et du Rio de oro (Front Polisario) (przedstawiciel: adwokat G. Devers)

               Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

               Żądania

            Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                        —

                        stwierdzenie dopuszczalności skargi;

                        —

                        stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                        —

                        obciążenie Rady kosztami.

               Zarzuty i główne argumenty

            Na poparcie skargi na decyzję Rady (UE) 2019/217 z dnia 28 stycznia 2019 r. w sprawie zawarcia porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Królestwem Marokańskim dotyczącego zmiany protokołów nr 1 i 4 do Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Marokańskim, z drugiej strony (Dz.U. 2019, L 34, s. 1) strona skarżąca podnosi dziesięć zarzutów.

                        1.

                        Zarzut pierwszy dotyczący braku kompetencji Rady do przyjęcia zaskarżonej decyzji, jako że Unia i Królestwo Marokańskie nie mają kompetencji do zawarcia umowy międzynarodowej mającej zastosowanie do Sahary Zachodniej w miejsce narodu Sahrawi, reprezentowanego przez Front Polisario.

                        2.

                        Zarzut drugi dotyczący naruszenia obowiązku zbadania kwestii poszanowania praw podstawowych sprawy i międzynarodowego prawa humanitarnego, jako że Rada nie zbadała tej kwestii przed przyjęciem zaskarżonej decyzji.

                        3.

                        Zarzut trzeci dotyczący naruszenia przez Radę obowiązku wykonania wyroków Trybunału, jako że w zaskarżonej decyzji pominięto motywy wyroku z dnia 21 grudnia 2016 r., Rada/Front Polisario (C-104/16 P, EU:C:2016:973).

                        4.

                        Zarzut czwarty dotyczący naruszenia podstawowych zasad i wartości przyświecających działaniom Unii na arenie międzynarodowej, ponieważ, po pierwsze, zaskarżona decyzja zaprzecza istnieniu narodu Sahrawi jako podmiotu prawa, zastępując go określeniem „odnośna ludność”; po drugie, z naruszeniem prawa narodów do swobodnego dysponowania ich zasobami naturalnymi, zaskarżona decyzja obejmuje zawarcie umowy międzynarodowej, która organizuje, bez zgody narodu Sahrawi, wywóz jego zasobów naturalnych do Unii, określając je jako pochodzące z Maroka; oraz, po trzecie, zaskarżona decyzja obejmuje zawarcie umowy międzynarodowej mającej zastosowanie do okupowanej Sahary Zachodniej, z Królestwem Marokańskim, w ramach jego polityki aneksjonistycznej wobec tego terytorium, a także systematycznych naruszeń praw podstawowych niezbędnych do utrzymania tej polityki.

                        5.

                        Zarzut piąty dotyczący naruszenia podstawowych zasad i wartości przyświecających działaniu Unii na scenie międzynarodowej, jako że umowa międzynarodowa zawarta poprzez zaskarżoną decyzję ma zastosowanie do terytorium Sahary Zachodniej w ramach aneksjonistycznej polityki Królestwa Marokańskiego i systematycznych naruszeń praw fundamentalnych, jakich wymaga utrzymanie tej polityki.

                        6.

                        Zarzut szósty, oparty na błędnym zastosowaniu zasady proporcjonalności, ponieważ ze względu na odrębny i odmienny status Sahary Zachodniej, nienaruszalny charakter prawa do samostanowienia i status narodu Sahrawi jako osoby trzeciej, do Rady nie należało ustalenie stosunku proporcjonalności między rzekomymi „korzyściami dla gospodarki Sahary Zachodniej” a jej wpływem na zasoby naturalne Sahrawi.

                        7.

                        Zarzut siódmy, dotyczący naruszenia prawa do samostanowienia, ponieważ, po pierwsze, poprzez podstawienie określenia „odnośna ludność”, zaskarżona decyzja zaprzecza narodowej jedności narodu Sahrawi jako podmiotu prawa do samostanowienia; po drugie, naruszając prawo narodu Sahrawi do swobodnego dysponowania swoimi zasobami naturalnymi, zaskarżona decyzja organizuje, bez jego zgody, wywóz jego zasobów do Unii, które zostały zdefiniowane jako pochodzące z Maroka; oraz, po trzecie, z naruszeniem odrębnego i odmiennego statusu terytorium Sahrawi, zaskarżona decyzja obejmuje zawarcie umowy międzynarodowej mającej zastosowanie do okupowanej Sahary Zachodniej i ukrywa prawdziwy kraj pochodzenia produktów pochodzących z tego terytorium, określając je jako pochodzące z Maroka.

                        8.

                        Zarzut ósmy dotyczący naruszenia zasady względnego skutku traktatów, ponieważ zaskarżona decyzja odmawia narodowi Sahrawi statusu osoby trzeciej w stosunkach UE-Maroko i nakłada na niego zobowiązania międzynarodowe w odniesieniu do jego terytorium krajowego i zasobów naturalnych bez jego zgody.

                        9.

                        Zarzut dziewiąty, dotyczący naruszenia międzynarodowego prawa humanitarnego i międzynarodowego prawa karnego, ponieważ, po pierwsze, zaskarżona decyzja obejmuje zawarcie umowy międzynarodowej mającej zastosowanie do Sahary Zachodniej, podczas gdy marokańskie siły okupacyjne nie posiadają ius tractatus w odniesieniu do tego terytorium i nie mogą eksploatować jego zasobów naturalnych, a po drugie, używając określenia „odnośna ludność”, wspomniana decyzja potwierdza nielegalne przeniesienie marokańskich osadników na okupowane terytorium Sahrawi.

                        10.

                        Zarzut dziesiąty dotyczący naruszenia zobowiązań Unii wynikających z prawa odpowiedzialności międzynarodowej, ponieważ zawierając umowę międzynarodową z Królestwem Marokańskim mającą zastosowanie do Sahary Zachodniej, zaskarżona decyzja potwierdza poważne naruszenia prawa międzynarodowego popełnione przez marokańskie siły okupacyjne wobec narodu Sahrawi oraz zapewnia pomoc i wsparcie w utrzymaniu sytuacji wynikającej z tych naruszeń.


title: Sprawa C-791/19: Skarga wniesiona w dniu 25 października 2019 r. – Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej

text:
               9.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 413/36

      Skarga wniesiona w dniu 25 października 2019 r. – Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
      (Sprawa C-791/19)
      (2019/C 413/44)
      Język postępowania: polski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawicieli: K. Banks, H. Krämer, S. L. Kalėda, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska

         Żądania strony skarżącej

                  1.

                  Stwierdzenie, że

                              —

                              dopuszczając, aby treść orzeczeń sądowych mogła być kwalifikowana jako przewinienie dyscyplinarne, wobec sędziów sądów powszechnych (art. 107 § 1 ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz art. 97 § 1 i 3 ustawy o Sądzie Najwyższym),

                              —

                              nie zapewniając niezależności i bezstronności Izby Dyscyplinarnej Sądu Najwyższego, do której właściwości należy kontrola decyzji wydanych w postępowaniach dyscyplinarnych wobec sędziów (art. 3 pkt 5, art. 27 i art. 73 § 1 ustawy o Sądzie Najwyższym, w związku z art. 9a ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa),

                              —

                              przyznając Prezesowi Izby Dyscyplinarnej Sądu Najwyższego prawo do dyskrecjonalnego wyznaczania właściwego sądu dyscyplinarnego pierwszej instancji w sprawach sędziów sądów powszechnych (art. 110 § 3 i art. 114 § 7 ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych), a tym samym nie zapewniając, aby sprawę dyscyplinarną rozstrzygał sąd „ustanowiony na mocy ustawy” oraz

                              —

                              przyznając Ministrowi Sprawiedliwości kompetencję do powołania Rzecznika Dyscyplinarnego Ministra Sprawiedliwości (art. 112b ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych), a tym samym nie zapewniając, aby sprawy dyscyplinarne wobec sędziów sądów powszechnych zostały rozpoznane w rozsądnym terminie, a także przewidując, że: czynności związane z wyznaczeniem obrońcy oraz podjęciem przez niego obrony nie wstrzymują biegu postępowania dyscyplinarnego (art. 113a ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych) oraz, że sąd dyscyplinarny prowadzi postępowanie pomimo usprawiedliwionej nieobecności zawiadomionego obwinionego lub jego obrońcy (art. 115a § 3 ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych), a tym samym nie zapewniając prawa do obrony obwinionych sędziów sądów powszechnych,

                        Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE, a także, że:

                              —

                              dopuszczając, aby prawo sądów do kierowania do Trybunału Sprawiedliwości wniosków o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym było ograniczone przez możliwość wszczęcia postępowania dyscyplinarnego,

                        Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 267 akapit drugi i trzeci TFUE.

                  2.

                  Obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Po pierwsze, w przedmiocie naruszenia art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE, Komisja podnosi, że kwestionowane przepisy (i) dopuszczają, aby treść orzeczeń sądowych mogła być kwalifikowana jako przewinienie dyscyplinarne, (ii) nie zapewniają niezależności i bezstronności Izby Dyscyplinarnej Sądu Najwyższego, do której właściwości należy kontrola decyzji wydanych w postępowaniach dyscyplinarnych, (iii) przyznają Prezesowi Izby Dyscyplinarnej Sądu Najwyższego prawo do dyskrecjonalnego wyznaczania właściwego sądu dyscyplinarnego pierwszej instancji w sprawach sędziów sądów powszechnych, tym samym nie zapewniając, aby sprawę dyscyplinarną rozstrzygał sąd „ustanowiony na mocy ustawy”, (iv) nie zapewniają, aby sprawy dyscyplinarne wobec sędziów sądów powszechnych zostały rozpoznane w rozsądnym terminie, a także nie gwarantują prawa obwinionego sędziego do obrony.
      Po drugie, w przedmiocie naruszenia art. 267 akapit drugi i trzeci TFUE, Komisja podnosi, że sporne przepisy krajowe dopuszczają, aby prawo sądów do kierowania do Trybunału Sprawiedliwości wniosków prejudycjalnych było ograniczone przez możliwość wszczęcia postępowania dyscyplinarnego.


title: Sprawa C-176/18: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 19 grudnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo - Hiszpania) – Club de Variedades Vegetales Protegidas/Adolfo Juan Martínez Sanchís. (Odesłanie prejudycjalne – Wspólnotowe prawo do ochrony odmian roślin – Rozporządzenie (WE) nr 2100/94 – Artykuł 13 ust. 2 i 3 – Skutki ochrony – System ochrony kaskadowej – Uprawa składników odmiany i zbiory ich owoców – Rozróżnienie pomiędzy działaniami wykonywanymi w odniesieniu do składników odmiany a działaniami wykonywanymi w odniesieniu do materiału ze zbioru – Pojęcie „nieupoważnionego użytkowania składników odmiany” – Artykuł 95 – Ochrona tymczasowa)

text:
               24.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 61/4

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 19 grudnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo - Hiszpania) – Club de Variedades Vegetales Protegidas/Adolfo Juan Martínez Sanchís.
      (Sprawa C-176/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Wspólnotowe prawo do ochrony odmian roślin - Rozporządzenie (WE) nr 2100/94 - Artykuł 13 ust. 2 i 3 - Skutki ochrony - System ochrony kaskadowej - Uprawa składników odmiany i zbiory ich owoców - Rozróżnienie pomiędzy działaniami wykonywanymi w odniesieniu do składników odmiany a działaniami wykonywanymi w odniesieniu do materiału ze zbioru - Pojęcie „nieupoważnionego użytkowania składników odmiany” - Artykuł 95 - Ochrona tymczasowa)
      (2020/C 61/04)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Tribunal Supremo

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Club de Variedades Vegetales Protegidas

         Strona pozwana: Adolfo Juan Martínez Sanchís

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 13 ust. 2 lit. a) i art. 13 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2100/94 z dnia 27 lipca 1994 r. w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin należy interpretować w ten sposób, że działalność polegająca na uprawie chronionej odmiany i zbiorze jej owoców, które nie mogą być wykorzystywane jako materiał siewny, wymaga uzyskania zgody posiadacza wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin odnośnie do tej odmiany, jeśli spełnione są warunki określone w art. 13 ust. 3 tego rozporządzenia.

                  2)

                  Artykuł 13 ust. 3 rozporządzenia nr 2100/94 należy interpretować w ten sposób, iż owoce odmiany roślin, które nie mogą być wykorzystywane jako materiał siewny, nie mogą zostać uznane za uzyskane w wyniku „nieupoważnionego użytkowania składników” tej odmiany roślin w rozumieniu tego przepisu, w przypadku gdy te składniki odmiany zostały rozmnożone przez szkółkę i sprzedane rolnikowi w okresie pomiędzy publikacją wniosku o przyznanie wspólnotowego prawa do ochrony odmiany roślin odnośnie do tej odmiany a przyznaniem tego prawa. Jeżeli po przyznaniu tej ochrony te składniki odmiany były rozmnażane i sprzedawane bez zgody posiadacza prawa do tej ochrony, posiadacz ten może w odniesieniu do tych owoców powołać się na prawo przyznane mu w art. 13 ust. 2 lit. a) i art. 13 ust. 3 tego rozporządzenia, chyba że miał wystarczającą możliwość wykonania swojego prawa w odniesieniu do tych samych składników odmiany.

         (1)  Dz.U. C 211 z 18.6.2018


title: Sprawa C-590/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 19 czerwca 2019 r. w sprawie T-183/16 RENV, L'Oréal/EUIPO – Guinot, wniesione w dniu 1 sierpnia 2019 r. przez L'Oréal

text:
               9.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 77/17

      Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 19 czerwca 2019 r. w sprawie T-183/16 RENV, L'Oréal/EUIPO – Guinot, wniesione w dniu 1 sierpnia 2019 r. przez L'Oréal
      (Sprawa C-590/19 P)
      (2020/C 77/25)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: L'Oréal (przedstawiciele: adwokaci T. de Haan, P. Péters)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Guinot
      Postanowieniem z dnia 7 października 2019 r. Trybunał (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) odmówiła przyjęcia odwołania do rozpoznania.


title: Sprawa C-825/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Thüringer Finanzgericht (Niemcy) w dniu 12 listopada 2019 r. – Beeren-, Wild-, Feinfrucht GmbH/Hauptzollamt Erfurt

text:
               9.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 77/21

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Thüringer Finanzgericht (Niemcy) w dniu 12 listopada 2019 r. – Beeren-, Wild-, Feinfrucht GmbH/Hauptzollamt Erfurt
      (Sprawa C-825/19)
      (2020/C 77/31)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Thüringer Finanzgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Beeren-, Wild-, Feinfrucht GmbH

         Strona pozwana: Hauptzollamt Erfurt

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 211 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (zwany dalej „UKC”) (1) należy interpretować w ten sposób, że ma on zastosowanie wyłącznie do wniosków, w przypadku których okres, na który udziela się pozwolenia z mocą wsteczną, trwałby od dnia 1 maja 2016 r. ?

                  2)

                  W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej: Czy art. 211 UKC w przypadku wniosków o udzielenie pozwolenia z mocą wsteczną na okres przypadający przed 1 maja 2016 r. ma zastosowanie wyłącznie wtedy, gdy wnioski o udzielenie pozwolenia z mocą wsteczną złożono wprawdzie przed wejściem w życie nowych przepisów, ale organy celne oddaliły takie wnioski po raz pierwszy po dniu 1 maja 2016 r.?

                  3)

                  W razie udzielenia na pytanie drugie odpowiedzi przeczącej: Czy art. 211 UKC w przypadku wniosków o udzielenie pozwolenia z mocą wsteczną na okres przypadający przed 1 maja 2016 r. ma zastosowanie również wtedy, gdy organy celne oddaliły je już przed dniem 1 maja 2016 r., a także po tej dacie (z innym uzasadnieniem)?

                  4)

                  W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytania pierwsze i drugie oraz odpowiedzi przeczącej na pytanie trzecie: Czy art. 294 ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 (2) należy interpretować w ten sposób, że

                              a)

                              pozwolenie z mocą wsteczną od daty wygaśnięcia poprzedniego pozwolenia, jak przewidziano w ust. 3 tego przepisu, mogło zostać udzielone maksymalnie na okres jednego roku przed datą złożenia wniosku, a

                              b)

                              przesłanki potwierdzenia istnienia ekonomicznej potrzeby, o którym mowa w ust. 3 tego przepisu, oraz braku związku z próbą oszustwa i rażącym zaniedbaniem muszą być spełnione również w przypadku kolejnego pozwolenia na podstawie ust. 2?

         (1)  Dz.U. 2013, L 269, s. 1.

         (2)  Dz.U. 1993, L 253, s. 1.


title: Sprawa C-844/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 15 listopada 2019 r. – CS, Finanzamt Graz-Stadt

text:
               9.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 77/23

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 15 listopada 2019 r. – CS, Finanzamt Graz-Stadt
      (Sprawa C-844/19)
      (2020/C 77/33)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę rewizyjną: CS, Finanzamt Graz-Stadt

         Uczestnicy postępowania: Finanzamt Judenburg Liezen, technoRent International GmbH

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy z prawa Unii wynika mające bezpośrednie zastosowanie uregulowanie przyznające podatnikowi, - któremu w sytuacji takiej jak w postępowaniu głównym organ podatkowy nie zwraca we właściwym terminie nadpłaconego VAT, - roszczenie o zapłatę odsetek za zwłokę, tak aby mógł on dochodzić tego roszczenia przed organem podatkowym lub sądami administracyjnymi, mimo iż prawo krajowe nie przewiduje takiego uregulowania dotyczącego odsetek?
                  W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie prejudycjalne:

                  2)

                  Czy również wtedy, gdy podatnikowi przysługuje wierzytelność podatkowa z tytułu VAT powstała wskutek następczego obniżenia wysokości świadczenia wzajemnego na podstawie art. 90 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) jest dopuszczalne, aby odsetki naliczane były dopiero po upływie odpowiedniego terminu przysługującego organowi podatkowemu na przeprowadzenie kontroli zasadności roszczeń dochodzonych przez podatnika?

                  3)

                  Czy okoliczność, że prawo krajowe państwa członkowskiego nie zawiera uregulowania dotyczącego odsetek przysługujących w przypadku opóźnionego zaliczenia na poczet salda podatkowego nadpłaty VAT, oznacza, że sądy krajowe powinny przy obliczaniu odsetek zapewnić skutek prawny określony w art. 27 ust. 2 akapit drugi dyrektywy Rady 2008/9/WE z dnia 12 lutego 2008 r. określającej szczegółowe zasady zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikom niemającym siedziby w państwie członkowskim zwrotu, lecz w innym państwie członkowskim (2), nawet jeśli postępowanie główne nie jest objęte zakresem zastosowania tej dyrektywy?

         (1)  Dz.U. 2006, L 347, s. 1.

         (2)  Dz.U. 2008, L 44, s. 23.


title: Sprawa C-905/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Darmstadt (Niemcy) w dniu 11 grudnia 2019 r. – EP/Kreis Groß-Gerau

text:
               9.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 77/28

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Darmstadt (Niemcy) w dniu 11 grudnia 2019 r. – EP/Kreis Groß-Gerau
      (Sprawa C-905/19)
      (2020/C 77/39)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgericht Darmstadt

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: EP

         Druga strona postępowania: Kreis Groß-Gerau

         Pytania prejudycjalne

      Czy z zakazu dyskryminacji ujętego w art. 64 układu eurośródziemnomorskiego zawartego z Tunezją (1) można wywieść zakaz skracania okresu ważności zezwolenia na pobyt z tego powodu, że przesłanki udzielenia tego zezwolenia na pobyt przestają być spełnione a posteriori, jeśli

                  —

                  obywatel tunezyjski był zatrudniony w chwili powiadomienia o skróceniu a posteriori okresu ważności zezwolenia na pobyt,

                  —

                  decyzja o skróceniu nie opiera się na powodach wynikających z ochrony uzasadnionego interesu państwa, takiego jak względy porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego, oraz

                  —

                  obywatel tunezyjski nie posiadał zezwolenia na podejmowanie zatrudnienia (zezwolenia na pracę) niezależnego od zezwolenia na pobyt, ale w okresie ważności zezwolenia na pobyt był na mocy ustawy uprawniony do podejmowania zatrudnienia?

            Czy status prawny cudzoziemca wynikający z zakazu dyskryminacji ujętego w art. 64 układu eurośródziemnomorskiego zawartego z Tunezją zakłada wydanie – oprócz zezwolenia na pobyt – administracyjnego zezwolenia na podejmowanie zatrudnienia?
      Jaka chwila jest istotna dla oceny statusu prawnego w świetle ustawodawstwa dotyczącego zezwolenia na pobyt i zezwolenia na pracę? Czy znaczenie ma chwila wydania decyzji administracyjnej o cofnięciu prawa pobytu, czy też chwila wydania orzeczenia sądowego?

         (1)  Układ eurośródziemnomorski z dnia 17 lipca 1995 r. ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi z jednej strony a Republiką Tunezyjską z drugiej strony (Dz.U. 1998, L 97, s. 1).


title: Sprawa C-927/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas (Litwa) w dniu 18 grudnia 2019 r. – „Klaipėdos regiono atliekų tvarkymo centras” UAB/„Ecoservice Klaipėda” UAB, „Klaipėdos autobusų parkas” UAB, „Parsekas” UAB, „Klaipėdos transportas” UAB

text:
               9.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 77/28

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas (Litwa) w dniu 18 grudnia 2019 r. – „Klaipėdos regiono atliekų tvarkymo centras” UAB/„Ecoservice Klaipėda” UAB, „Klaipėdos autobusų parkas” UAB, „Parsekas” UAB, „Klaipėdos transportas” UAB
      (Sprawa C-927/19)
      (2020/C 77/40)
      Język postępowania: litewski

         Sąd odsyłający

      Lietuvos Aukščiausiasis Teismas

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę kasacyjną:„Klaipėdos regiono atliekų tvarkymo centras” UAB

         Pozostałe strony postępowania:„Ecoservice Klaipėda” UAB, „Klaipėdos autobusų parkas” UAB, „Parsekas” UAB, „Klaipėdos transportas” UAB

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy warunek zamówienia, zgodnie z którym dostawcy mają obowiązek wykazać określony poziom średniego rocznego dochodu operacyjnego uzyskanego z wykonywania działalności związanej jedynie z konkretnymi usługami (gospodarowaniem zmieszanymi odpadami komunalnymi), wchodzi w zakres art. 58 ust. 3 lub 4 dyrektywy 2014/24 (1)?

                  2)

                  Czy od odpowiedzi na pytanie pierwsze zależy metoda oceny zdolności dostawcy przedstawiona przez Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 4 maja 2017 r., Esaprojekt (C-387/14) (2)?

                  3)

                  Czy warunek zamówienia, zgodnie z którym dostawcy mają obowiązek wykazać, że pojazdy niezbędne do świadczenia usług [gospodarowania odpadami] spełniają konkretne wymogi techniczne, w tym wymogi dotyczące emisji zanieczyszczeń (EURO 5), posiadania nadajnika GPS, odpowiedniej ładowności itp., wchodzą w zakres: a) art. 58 ust. 4; b) art. 42 w związku z przepisami załącznika VII; c) art. 70 dyrektywy 2014/24?

                  4)

                  Czy art. 1 ust. 1 akapit trzeci dyrektywy 89/665 (3), w którym określono zasadę skuteczności procedur odwoławczych, art. 1 ust. 3 i 5 tej dyrektywy, art. 21 dyrektywy 2014/24 i dyrektywę 2016/943 (4), a w szczególności motyw 18 i art. 9 ust. 2 akapit trzeci tejże dyrektywy (rozpatrywane łącznie lub oddzielnie przy czym bez ograniczenia do tych przepisów), należy interpretować w ten sposób, że jeżeli w przepisach krajowych regulujących zamówienia publiczne przewidziano obowiązkową procedurę rozstrzygania sporów poprzedzającą wniesienie skargi:

                              a)

                              instytucja zamawiająca musi przedstawić dostawcy, z którego inicjatywy wszczęto procedurę odwoławczą, wszystkie szczegółowe informacje dotyczące oferty innego dostawcy (niezależnie od ich poufnego charakteru), jeżeli przedmiotem procedury jest konkretnie zgodność z prawem oceny oferty innego dostawcy, a dostawca, z którego inicjatywy wszczęto procedurę, wprost zwrócił się do instytucji zamawiającej o ich przedstawienie przed rozpoczęciem procedury;

                              b)

                              niezależnie od odpowiedzi na poprzednie pytanie, instytucja zamawiająca, odrzucając odwołanie dostawcy dotyczące zgodności z prawem oceny oferty jego konkurenta, musi w każdym razie udzielić jasnej, kompleksowej i konkretnej odpowiedzi, niezależnie od ryzyka ujawnienia poufnych informacji przetargowych, których jej udzielono?

                  5)

                  Czy art. 1 ust. 1 akapit trzeci, art. 1 ust. 3 i 5 oraz art. 2 ust. 1 lit. b) dyrektywy 89/665, art. 21 dyrektywy 2014/24 i dyrektywę 2016/943, w szczególności jej motyw 18 (rozpatrywane łącznie lub oddzielnie przy czym bez ograniczenia do tych przepisów), należy interpretować w ten sposób, że decyzja instytucji zamawiającej o nieudzieleniu dostawcy dostępu do poufnych szczegółowych informacji na temat oferty innego uczestnika postępowania jest decyzją, którą można zaskarżyć w odrębnym postępowaniu przed sądem?

                  6)

                  Jeżeli odpowiedź na poprzednie pytanie jest twierdząca, czy art. 1 ust. 5 dyrektywy 89/665 należy interpretować w ten sposób, że dostawca musi złożyć do instytucji zamawiającej odwołanie od takiej wydanej przez nią decyzji i w razie konieczności wnieść skargę do sądu?

                  7)

                  Jeżeli odpowiedź na poprzednie pytanie jest twierdząca, czy art. 1 ust. 1 akapit trzeci i art. 2 ust. 1 lit. b) dyrektywy 89/665 należy interpretować w ten sposób, że w zależności od zakresu dostępnych informacji na temat treści oferty innego dostawcy dostawca może wnieść do sądu skargę dotyczącą wyłącznie odmowy udzielenia mu informacji, nie kwestionując przy tym zgodności z prawem innych decyzji instytucji zamawiającej?

                  8)

                  Niezależnie od odpowiedzi na poprzednie pytania, czy art. 9 ust. 2 akapit trzeci dyrektywy 2016/943 należy interpretować w ten sposób, że po otrzymaniu przez sąd wniosku strony skarżącej o nakazanie drugiej stronie sporu przedstawienia dowodów i o udostępnienie ich przez sąd stronie skarżącej, sąd ma obowiązek uwzględnić taki wniosek niezależnie od działań podjętych przez instytucję zamawiającą w trakcie postępowania o udzielenie zamówienia lub procedury odwoławczej?

                  9)

                  Czy art. 9 ust. 2 akapit trzeci dyrektywy 2016/943 należy interpretować w ten sposób, że po oddaleniu wniosku strony skarżącej w przedmiocie ujawnienia informacji poufnych drugiej strony sporu, sąd powinien z urzędu dokonać oceny znaczenia danych, co do których wnosi się o uchylenie poufności, i skutków tych danych dla zgodności z prawem postępowania o udzielenie zamówienia publicznego?

                  10

                  Czy podstawę wykluczenia dostawców określoną w art. 57 ust. 4 lit. h) dyrektywy 2014/24, w świetle wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 3 października 2019 r., Delta Antrepriză de Construcții și Montaj 93 (5), można zastosować w ten sposób, że sąd, badając spór między dostawcą a instytucją zamawiającą, może z urzędu rozstrzygnąć – niezależnie od oceny instytucji zamawiającej – że dany oferent w wyniku umyślnego działania lub niedbalstwa przedstawił instytucji zamawiającej informacje wprowadzające w błąd, niezgodne ze stanem faktycznym, w związku z czym musi zostać wykluczony z postępowań o udzielenie zamówienia publicznego?

                  11

                  Czy art. 57 ust. 4 lit. h) dyrektywy 2014/24 stosowany w związku z zasadą proporcjonalności określoną w art. 18 ust. 1 tej dyrektywy należy interpretować i stosować w ten sposób, że jeżeli prawo krajowe przewiduje (poza wykluczeniem z postępowań o udzielenie zamówienia publicznego) dodatkowe kary za przedstawienie nieprawdziwych informacji, kary te można stosować wyłącznie w ramach odpowiedzialności osobistej, w szczególności, gdy informacje niezgodne ze stanem faktycznym zostały przedłożone wyłącznie przez część grupy podmiotów występujących wspólnie w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego (przykładowo jednego z kilku partnerów)?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylająca dyrektywę 2004/18/WE (Dz.U. 2014, L 94, s. 65).

         (2)  ECLI:EU:C:2017:338.

         (3)  Dyrektywa Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane (Dz.U. 1989, L 395, s. 33).

         (4)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/943 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony niejawnego know-how i niejawnych informacji handlowych (tajemnic przedsiębiorstwa) przed ich bezprawnym pozyskiwaniem, wykorzystywaniem i ujawnianiem (Dz.U. 2016, L 157, s. 1).

         (5)  C-267/18, ECLI:EU:C:2019:826.


title: Sprawa T-336/19: Wyrok Sądu z dnia 30 stycznia 2020 r. – BZ/Komisja (Służba publiczna – Personel kontraktowy – Zwolnienie z powodu oczywistej niezdolności do należytego wypełniania obowiązków – Proporcjonalność – Artykuł 84 WZIP – Odpowiedzialność)

text:
               9.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 77/47

      Wyrok Sądu z dnia 30 stycznia 2020 r. – BZ/Komisja
      (Sprawa T-336/19) (1)

      (Służba publiczna - Personel kontraktowy - Zwolnienie z powodu oczywistej niezdolności do należytego wypełniania obowiązków - Proporcjonalność - Artykuł 84 WZIP - Odpowiedzialność)
      (2020/C 77/67)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: BZ (przedstawiciel: adwokat C. Mourato)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Berscheid, B. Mongin i M. Brauhoff, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Złożony na podstawie art. 270 TFUE wniosek, po pierwsze, o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 25 lipca 2018 r. w sprawie zwolnienia skarżącej z powodu oczywistej niezdolności do należytego wypełniania obowiązków w następstwie przyspieszonego sprawozdania z okresu próbnego, a po drugie, o naprawienie szkody i krzywdy doznanych przez skarżącą wskutek tej decyzji.

         Sentencja

                  1)

                     Stwierdza się nieważność decyzji Komisji z dnia 25 lipca 2018 r. w sprawie zwolnienia BZ.

                  2)

                     W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                     Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 255 z 29.7.2019.


title: Sprawa T-671/19: Skarga wniesiona w dniu 1 października 2019 r. – Qualcomm/Komisja

text:
               9.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 77/53

      Skarga wniesiona w dniu 1 października 2019 r. – Qualcomm/Komisja
      (Sprawa T-671/19)
      (2020/C 77/74)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Qualcomm, Inc. (San Diego, Kalifornia, Stany Zjednoczone Ameryki) (przedstawiciele: adwokaci M. Davilla, M. Pinto de Lemos Fermiano Rato i M. English)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2019) 5361 final;

                  —

                  uchylenie nałożonej w niej grzywny lub, tytułem ewentualnym, znaczne zmniejszenie jej kwoty;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi piętnaście zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że zaskarżona decyzja została wydana w następstwie poważnych nieprawidłowości w postępowaniu, co nieodwracalnie naruszyło przysługujące Qualcommowi prawo do obrony.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że określając rynek właściwy i stwierdzając, iż Qualcomm zajmuje pozycję dominującą, Komisja popełniła w decyzji oczywiste błędy w ocenie okoliczności faktycznych i co do prawa oraz nie przedstawiła wystarczającego uzasadnienia decyzji.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że nie stosując właściwej normy prawnej Komisja dopuściła się w decyzji oczywistych naruszeń prawa.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący tego, że podniesiona w decyzji teoria drapieżnych cen jest nielogiczna i nie ma żadnego oparcia w dowodach.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący tego, że odtwarzając domniemane „faktycznie zapłacone” ceny Komisja popełniła oczywiste błędy i nie przedstawiła wystarczającego uzasadnienia decyzji.

                  6.

                  Zarzut szósty, dotyczący tego, że dokonane przez Komisję w decyzji przypisanie niepowtarzających się wydatków inżynieryjnych jest oczywiście błędne.

                  7.

                  Zarzut siódmy, dotyczący tego, że Komisja w sposób oczywisty nie ustaliła w decyzji odpowiedniego poziomu odniesienia kosztów.

                  8.

                  Zarzut ósmy, dotyczący tego, że dokonana przez Komisję w decyzji analiza cen i kosztów jest w sposób oczywisty błędna.

                  9.

                  Zarzut dziewiąty, dotyczący tego, że, stwierdzając, iż ceny stosowane przez Qualcomm wykuczyły Icerę i przyniosły szkodę konsumentom, Komisja dopuściła się w zaskarżonej decyzji oczywistych naruszeń prawa i błędów w ocenie.

                  10.

                  Zarzut dziesiąty, dotyczący tego, że Komisja w zaskarżonej decyzji dopuściła się oczywistego błędu stwierdzając, że ceny stosowane przez Qualcomm służyły wprowadzeniu w życie planu wykluczenia Icery.

                  11.

                  Zarzut jedenasty dotyczący tego, że, odrzucając obiektywne uzasadnienie Komisja popełniła w decyzji oczywisty błąd w ocenie oraz nie przedstawiła wystarczającego uzasadnienia decyzji.

                  12.

                  Zarzut dwunasty, dotyczący braku uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

                  13.

                  Zarzut trzynasty dotyczący tego, że zawarte w decyzji ustalenia dotyczące czasu trwania zarzucanego skarżącej naruszenia są oczywiście błędne.

                  14.

                  Zarzut czternasty dotyczący tego, że Komisja w zaskarżonej decyzji dopuściła się oczywistego błędu przy nakładaniu grzywny i obliczaniu jej wysokości.

                  15.

                  Zarzut piętnasty dotyczący tego, że uznając się za podmiot właściwy do wydania rozstrzygnięcia w sprawie oraz stwierdzając wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi Komisja dopuściła się w zaskarżonej decyzji oczywistych naruszeń prawa, błędów w ustaleniach faktycznych i błędów w ocenie oraz nie przedstawiła wystarczającego uzasadnienia decyzji.


title: Sprawa T-32/20: Skarga wniesiona w dniu 14 stycznia 2020 r. – Buxadé Villalba i in./Parlament

text:
               9.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 77/56

      Skarga wniesiona w dniu 14 stycznia 2020 r. – Buxadé Villalba i in./Parlament
      (Sprawa T-32/20)
      (2020/C 77/78)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Jorge Buxadé Villalba, María Esperanza Araceli Aguilar Pinar i Hermann Tertsch Del Valle-Lersundi (przedstawiciel: adwokat M. Castro Fuertes)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji uznającej, że Don Carles Puigdemont i Casamajó i Don Antoni Comín i Oliveres posiadają status członków Parlamentu Europejskiego;

                  —

                  stwierdzenie, że status ten nie wywołuje już żadnych skutków, a zaistniałe do tej pory są nieważne;

                  —

                  nakazanie rozwiązania wszelkich umów o świadczenie usług zawartych przez Don Carlesa Puigdemonta i Casamajó y Don Antonia Comína i Oliveresa z asystentami, doradcami, stażystami lub osobami trzecimi;

                  —

                  nakazanie Don Carlesowi Puigdemontowi i Casamajó i Don Antoniowi Comínowi i Oliveresowi zwrotu wszelkich kwot otrzymanych od Parlamentu Europejskiego, z jakiegokolwiek tytułu, w związku z ich bezprawnym statusem europosłów, a także zwrotu kwot wypłaconych przez Parlament Europejski osobom trzecim z tytułu jakiejkolwiek umowy o świadczenie usług z asystentami, doradcami, stażystami lub osobami trzecimi;

                  —

                  subsydiarnie, stwierdzenie niepołączalności mandatu posła do Parlamentu Europejskiego z mandatem do zgromadzenia ustawodawczego wspólnoty autonomicznej oraz stwierdzenie, że nie mają prawa do otrzymywania jakiegokolwiek wynagrodzenia od dnia 2 lipca 2019 r. do dnia objęcia funkcji, a także nakazanie jego zwrotu wraz odsetkami za zwłokę w wypadku otrzymania jakiejkolwiek kwoty;

                  —

                  w razie uwzględnienia skargi, obciążenie kosztami Parlamentu Europejskiego.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia art. 8 i 12 Aktu z 20 września 1976 r. dotyczący wyborów przedstawicieli do Parlamentu Europejskiego w związku z hiszpańskim ustawodawstwem wyborczym.

                              —

                              W tej kwestii skarżący podnoszą, że zgodnie z rzeczonym aktem europejska procedura wyborcza jest w każdym państwie członkowskim regulowana przepisami krajowymi i w konsekwencji mają zastosowanie art. 219–224 Ley Orgánica del Régimen Electoral General [ustawy organicznej o powszechnym systemie wyborczym]. Konkretnie ten ostatni przepis przewiduje, że w terminie pięciu dni kandydaci powinni złożyć ślubowanie wierności konstytucji, a w przeciwnym wypadku stwierdza się wakat mandatu. Tymczasem panowie Puigdemont i Comín nigdy nie stawili się przed Junta Electoral Central [centralną komisją wyborczą], by złożyć takie ślubowanie.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący naruszenia art. 3 ust. 3 regulaminu Parlamentu Europejskiego.

                              —

                              W tej kwestii skarżący podnoszą, że właściwy organ hiszpański nie wystawił żadnego zaświadczenia stwierdzającego, że panowie Puigdemont i Comín złożyli ślubowanie wierności konstytucji, co stanowi warunek zawieszający ich status osób wybranych. W konsekwencji działanie Parlamentu Europejskiego narusza zdaniem skarżących europejski akt wyborczy, wkracza w suwerenne kompetencje państw członkowskich i prowadzi do całkowitego braku legalności i ważności jakiegokolwiek porozumienia przyjętego przez Parlament Europejski na posiedzeniu plenarnym lub w komisjach, w których mogliby uczestniczyć panowie Puigdemont i Comín.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący braku znaczenia w kontekście nieważności aktu Parlamentu Europejskiego wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 grudnia 2019 r. w sprawie C-502/19, Junqueras Vies.

                              —

                              W tej kwestii skarżący podnoszą, że panowie Puigdemont i Comín nigdy nie przebywali w areszcie tymczasowym oraz że przysługuje im jedynie immunitet ze względu na ogłoszenie ich wyboru, lecz nie przysługuje im pełny status europosłów, ponieważ nie spełnili wszystkich wymogów hiszpańskiej procedury wyborczej.

                  4.

                  Zarzut czwarty, podniesiony subsydiarnie, dotyczący naruszenia art. 7 ust. 3 i 4 europejskiego aktu wyborczego w zakresie, w jakim istnieje podstawa niepołączalności przewidziana w hiszpańskim ustawodawstwie wyborczym [art. 211 ust. 1 lit. d) ustawy organicznej o powszechnym systemie wyborczym].

                              —

                              W tej kwestii skarżący podnoszą, że zgodnie z uregulowaniem europejskim każde państwo członkowskie może rozszerzyć przypadki niepołączalności przewidziane dla wyborów do Parlamentu Europejskiego na poziomie krajowym, że ww. przepis krajowego prawa wyborczego przewiduje niepołączalność w odniesieniu do członków zgromadzeń ustawodawczych wspólnot autonomicznych oraz że panowie Puigdemont i Comín nie są członkami parlamentu Katalonii od dnia 7 stycznia 2010 r.


title: Sprawa C-921/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Den Haag, zittingsplaats 's-Hertogenbosch (Niderlandy) w dniu 16 grudnia 2019 r. – LH / Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid

text:
               30.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/9

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Den Haag, zittingsplaats 's-Hertogenbosch (Niderlandy) w dniu 16 grudnia 2019 r. – LH / Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid
      (Sprawa C-921/19)
      (2020/C 103/15)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Rechtbank Den Haag, zittingsplaats 's-Hertogenbosch

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: LH

         Strona przeciwna: Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy stwierdzenie przez organ rozstrzygający państwa członkowskiego, że oryginały dokumentów nie mogą nigdy stanowić nowych elementów lub ustaleń, jeżeli nie jest możliwe stwierdzenie autentyczności tych dokumentów, jest zgodne z art. 40 ust. 2 dyrektywy w sprawie procedur (1) w związku z art. 4 ust. 2 dyrektywy w sprawie kwalifikowania (2) i art. 47 i 52 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej? Jeżeli nie, to czy ma przy tym znaczenie okoliczność, że wnioskodawca załączył do kolejnego wniosku kopie dokumentów lub dokumenty, których źródła pochodzenia nie można w obiektywny sposób zweryfikować?

                  2)

                  Czy art. 40 dyrektywy w sprawie procedur w związku z art. 4 ust. 2 dyrektywy w sprawie kwalifikowania należy interpretować w ten sposób, że organ rozstrzygający państwa członkowskiego, dokonując oceny dokumentów i ich wartości dowodowej, może czynić rozróżnienie pomiędzy dokumentami przedłożonymi wraz z pierwszym wnioskiem, a dokumentami przedłożonymi wraz z kolejnym wnioskiem? Czy państwo członkowskie może zaprzestać dalszego wywiązywania się z obowiązku współpracy w odniesieniu do przedłożonych wraz z kolejnym wnioskiem dokumentów, jeżeli nie jest możliwe stwierdzenie autentyczności tych dokumentów?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej (dyrektywa w sprawie procedur), Dz.U. 2013, L 180, s. 60.

         (2)  DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony (dyrektywa w sprawie kwalifikowania), Dz.U. 2011, L 337, s. 9.


title: Sprawa C-35/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus (Finlandia) w dniu 24 stycznia 2020 r. – Syyttäjä / A

text:
               30.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/14

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus (Finlandia) w dniu 24 stycznia 2020 r. – Syyttäjä / A
      (Sprawa C-35/20)
      (2020/C 103/21)
      Język postępowania: fiński

         Sąd odsyłający

      Korkein oikeus

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Syyttäjä

         Strona pozwana: A

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy prawo Unii, a w szczególności art. 4 ust. 1 dyrektywy 2004/38/WE (1), art. 21 rozporządzenia (WE) nr 562/2006 (2) (kodeksu granicznego Schengen) lub przysługujące obywatelom Unii prawo do swobodnego przemieszczania się na terytorium Unii, stoi na przeszkodzie stosowaniu przepisu krajowego nakładającego na daną osobę (bez względu na to, czy jest ona obywatelem Unii), pod groźbą kary, obowiązek posiadania przy sobie ważnego paszportu lub innego ważnego dokumentu podróży, jeżeli podróżuje ona łodzią sportową przez wody międzynarodowe z jednego państwa członkowskiego do innego państwa członkowskiego, nie przekraczając terytorium państwa trzeciego?

                  2)

                  Czy prawo Unii, a w szczególności art. 5 ust. 1 dyrektywy 2004/38/WE, art. 21 rozporządzenia (WE) nr 562/2006 (kodeksu granicznego Schengen) lub przysługujące obywatelom Unii prawo do swobodnego przemieszczania się na terytorium Unii, stoi na przeszkodzie stosowaniu przepisu krajowego nakładającego na daną osobę (bez względu na to, czy jest ona obywatelem Unii), pod groźbą kary, obowiązek posiadania przy sobie ważnego paszportu lub innego ważnego dokumentu podróży, jeżeli wjeżdża ona do danego państwa członkowskiego z innego państwa członkowskiego przez wody międzynarodowe łodzią sportową, nie przekroczywszy terytorium państwa trzeciego?

                  3)

                  Jeżeli z prawa Unii nie wynika żadna przeszkoda, o której mowa w pytaniu pierwszym i drugim: czy kara nakładana zazwyczaj w stawkach dziennych w Finlandii za przekroczenie fińskiej granicy bez posiadania przy sobie ważnego dokumentu podróży, jest zgodna z zasadą proporcjonalności wynikającą z art. 27 ust. 2 dyrektywy 2004/38/WE?

         (1)  Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (dyrektywa w sprawie swobodnego przemieszczania się) (Dz.U. 2004, L 158, s. 77).

         (2)  Rozporządzenie (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiające wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen) (Dz.U. 2006, L 105, s. 1).


title: Sprawa T-166/18: Wyrok Sądu z dnia 12 lutego 2020 r. – Ilunga Luyoyo / Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga – Zamrożenie środków finansowych – Przedłużenie umieszczenia nazwiska skarżącego w wykazie osób objętych środkami – Obowiązek uzasadnienia – Prawo do obrony – Obowiązek powiadomienia przez Radę o nowych okolicznościach uzasadniających przedłużenie stosowania środków ograniczających – Naruszenie prawa – Oczywisty błąd w ocenie – Prawo własności – Prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego – Proporcjonalność – Domniemanie niewinności – Zarzut niezgodności z prawem)

text:
               30.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/20

      Wyrok Sądu z dnia 12 lutego 2020 r. – Ilunga Luyoyo / Rada
      (Sprawa T-166/18) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga - Zamrożenie środków finansowych - Przedłużenie umieszczenia nazwiska skarżącego w wykazie osób objętych środkami - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony - Obowiązek powiadomienia przez Radę o nowych okolicznościach uzasadniających przedłużenie stosowania środków ograniczających - Naruszenie prawa - Oczywisty błąd w ocenie - Prawo własności - Prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego - Proporcjonalność - Domniemanie niewinności - Zarzut niezgodności z prawem)
      (2020/C 103/27)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Ferdinand Ilunga Luyoyo (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck, P. De Wolf, M. Forgeois i A. Guillerme)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.P. Hix, H. Marcos Fraile i S. Van Overmeire, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie, na podstawie art. 263 TFUE, stwierdzenia nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2017/2282 z dnia 11 grudnia 2017 r. zmieniającej decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2017, L 328, s. 19) w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Ferdinand Ilunga Luyoyo zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 161 z 7.5.2018.


title: Sprawa T-167/18: Wyrok Sądu z dnia 12 lutego 2020 r. – Kanyama / Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga – Zamrożenie środków finansowych – Przedłużenie umieszczenia nazwiska skarżącego w wykazie osób objętych środkami – Obowiązek uzasadnienia – Prawo do obrony – Obowiązek powiadomienia przez Radę o nowych okolicznościach uzasadniających przedłużenie stosowania środków ograniczających – Naruszenie prawa – Oczywisty błąd w ocenie – Prawo własności – Prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego – Proporcjonalność – Domniemanie niewinności – Zarzut niezgodności z prawem)

text:
               30.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/20

      Wyrok Sądu z dnia 12 lutego 2020 r. – Kanyama / Rada
      (Sprawa T-167/18) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga - Zamrożenie środków finansowych - Przedłużenie umieszczenia nazwiska skarżącego w wykazie osób objętych środkami - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony - Obowiązek powiadomienia przez Radę o nowych okolicznościach uzasadniających przedłużenie stosowania środków ograniczających - Naruszenie prawa - Oczywisty błąd w ocenie - Prawo własności - Prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego - Proporcjonalność - Domniemanie niewinności - Zarzut niezgodności z prawem)
      (2020/C 103/28)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Célestin Kanyama (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck, P. De Wolf, M. Forgeois i A. Guillerme)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.P. Hix, H. Marcos Fraile i S. Van Overmeire, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie, na podstawie art. 263 TFUE, stwierdzenia nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2017/2282 z dnia 11 grudnia 2017 r. zmieniającej decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2017, L 328, s. 19) w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Célestin Kanyama zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 161 z 7.5.2018.


title: Sprawa T-170/18: Wyrok Sądu z dnia 12 lutego 2020 r. – Kande Mupompa / Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga – Zamrożenie środków finansowych – Przedłużenie umieszczenia nazwiska skarżącego w wykazie osób objętych środkami – Obowiązek uzasadnienia – Prawo do obrony – Obowiązek powiadomienia przez Radę o nowych okolicznościach uzasadniających przedłużenie stosowania środków ograniczających – Naruszenie prawa – Oczywisty błąd w ocenie – Prawo własności – Prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego – Proporcjonalność – Domniemanie niewinności – Zarzut niezgodności z prawem – Dostosowanie żądań)

text:
               30.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/22

      Wyrok Sądu z dnia 12 lutego 2020 r. – Kande Mupompa / Rada
      (Sprawa T-170/18) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga - Zamrożenie środków finansowych - Przedłużenie umieszczenia nazwiska skarżącego w wykazie osób objętych środkami - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony - Obowiązek powiadomienia przez Radę o nowych okolicznościach uzasadniających przedłużenie stosowania środków ograniczających - Naruszenie prawa - Oczywisty błąd w ocenie - Prawo własności - Prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego - Proporcjonalność - Domniemanie niewinności - Zarzut niezgodności z prawem - Dostosowanie żądań)
      (2020/C 103/31)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Alex Kande Mupompa (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck, P. De Wolf, M. Forgeois i A. Guillerme)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.P. Hix, S. Lejeune i H. Marcos Fraile, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie, na podstawie art. 263 TFUE, stwierdzenia nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2017/2282 z dnia 11 grudnia 2017 r. zmieniającej decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2017, L 328, s. 19), decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2018/569 z dnia 12 kwietnia 2018 r. wykonującej decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2018, L 95, s. 21), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2018/566 z dnia 12 kwietnia 2018 r. wykonującego art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1183/2005 wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko osobom naruszającym embargo na broń w odniesieniu do Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2018, L 95, s. 9) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Alex Kande Mupompa zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 161 z 7.5.2018.


title: Sprawa C-156/17: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 30 stycznia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – Köln-Aktienfonds Deka / Staatssecretaris van Financiën [Odesłanie prejudycjalne – Swobodny przepływ kapitału i swoboda płatności – Ograniczenia – Opodatkowanie dywidend wypłaconych przedsiębiorstwom zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) – Zwrot pobranego podatku od dywidend – Przesłanki – Obiektywne kryteria odmiennego traktowania – Kryteria z natury rzeczy lub de facto korzystne dla podatników będących rezydentami]

text:
               27.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 137/2

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 30 stycznia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – Köln-Aktienfonds Deka / Staatssecretaris van Financiën
      (Sprawa C-156/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Swobodny przepływ kapitału i swoboda płatności - Ograniczenia - Opodatkowanie dywidend wypłaconych przedsiębiorstwom zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) - Zwrot pobranego podatku od dywidend - Przesłanki - Obiektywne kryteria odmiennego traktowania - Kryteria z natury rzeczy lub de facto korzystne dla podatników będących rezydentami)
      (2020/C 137/02)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Hoge Raad der Nederlanden

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Köln-Aktienfonds Deka

         Strona przeciwna: Staatssecretaris van Financiën

         przy udziale: Nederlandse Orde van Belastingadviseurs, Loyens en Loeff NV

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 63 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniom państwa członkowskiego, które przewidują, że funduszowi inwestycyjnemu niebędącemu rezydentem nie przyznaje się zwrotu podatku od dywidend pobranego od dywidend uzyskanych przez ten fundusz od podmiotów mających siedzibę w tym państwie członkowskim, ze względu na to, że nie wykazał on, iż jego udziałowcy lub uczestnicy spełniają przesłanki przewidziane w tych przepisach, o ile przesłanki te nie są de facto niekorzystne dla funduszy inwestycyjnych niebędących rezydentami, a organy podatkowe wymagają, by dowód spełnienia tych przesłanek został przedstawiony również przez fundusze inwestycyjne będące rezydentami, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego.

                  2)

                  Artykuł 63 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniom państwa członkowskiego, które przewidują, że funduszowi inwestycyjnemu niebędącemu rezydentem nie przyznaje się zwrotu podatku od dywidend, który musiał zapłacić w tym państwie członkowskim, ze względu na to, że nie spełnia on przewidzianych prawem przesłanek, którym podlega ten zwrot, a mianowicie, że nie wypłaca swym udziałowcom lub uczestnikom corocznie, najpóźniej w ósmym miesiącu po upływie roku obrotowego, w pełni dochodów z inwestycji, jeżeli w państwie członkowskim jego siedziby dochód z jego inwestycji, który nie został wypłacony jest uznawany za wypłacony lub jest uwzględniony w ramach podatku, który to państwo członkowskie pobiera od udziałowców lub uczestników, tak jakby zysk ten został wypłacony, i jeżeli w świetle celu, jaki leży u podstaw tych przesłanek, taki fundusz znajduje się w porównywalnej sytuacji z sytuacją funduszu będącego rezydentem, któremu przysługuje zwrot tego podatku, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego.

         (1)  Dz.U. C 168 z 29.5.2017.


title: Sprawy połączone C-515/17 P i C-561/17 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 4 lutego 2020 r. – Uniwersytet Wrocławski / Agencja Wykonawcza ds. Badań Naukowych (REA) (C-515/17 P), Rzeczpospolita Polska / Uniwersytet Wrocławski, Agencja Wykonawcza ds. Badań Naukowych (REA) (C-561/17 P) [Odwołanie – Skarga o stwierdzenie nieważności – Artykuł 19 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej – Reprezentacja stron w postępowaniach ze skarg bezpośrednich przed sądami Unii – Adwokat lub radca prawny mający status osoby trzeciej w stosunku do strony skarżącej – Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej]

text:
               27.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 137/3

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 4 lutego 2020 r. – Uniwersytet Wrocławski / Agencja Wykonawcza ds. Badań Naukowych (REA) (C-515/17 P), Rzeczpospolita Polska / Uniwersytet Wrocławski, Agencja Wykonawcza ds. Badań Naukowych (REA) (C-561/17 P)
      (Sprawy połączone C-515/17 P i C-561/17 P) (1)

      (Odwołanie - Skarga o stwierdzenie nieważności - Artykuł 19 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej - Reprezentacja stron w postępowaniach ze skarg bezpośrednich przed sądami Unii - Adwokat lub radca prawny mający status osoby trzeciej w stosunku do strony skarżącej - Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej)
      (2020/C 137/03)
      Język postępowania: polski

         Strony

         (Sprawa C-515/17 P)

         Wnoszący odwołanie: Uniwersytet Wrocławski (przedstawiciele: A. Krawczyk-Giehsmann i K. Szarek, adwokaci, K. Słomka, radca prawny)

         Druga strona postępowania: Agencja Wykonawcza ds. Badań Naukowych (przedstawiciele: S. Payan-Lagrou i V. Canetti, pełnomocnicy, wspierane przez M. Le Berre’a, adwokata, i M. G. Maternę, radcę prawnego)

         Interwenient popierający wnoszącego odwołanie: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, J. Vláčil i A. Kasalická, pełnomocnicy)

         (Sprawa C-561/17 P)

         Wnosząca odwołanie: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: B. Majczyna, D. Lutostańska i A. Siwek-Ślusarek, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Uniwersytet Wrocławski (przedstawiciele: A. Krawczyk-Giehsmann i K. Szarek, adwokaci, oraz K. Słomka, radca prawny), Agencja Wykonawcza ds. Badań Naukowych (REA) (przedstawiciele: S. Payan-Lagrou i V. Canetti, pełnomocnicy, wspierane przez M. Le Berre’a, adwokata, i M. G. Maternę, radcę prawnego)

         Interwenienci popierający wnoszącą odwołanie: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, J. Vláčil i A. Kasalická, pełnomocnicy), Krajowa Izba Radców Prawnych (przedstawiciele: P. K. Rosiak i S. Patyra, radcowie prawni)

         Sentencja

                  1)

                  Postanowienie Sądu Unii Europejskiej z dnia 13 czerwca 2017 r., Uniwersytet Wrocławski/REA (T-137/16, niepublikowane, EU:T:2017:407), zostaje uchylone.

                  2)

                  Sprawa T-137/16 zostaje przekazana do ponownego rozpoznania przez Sąd Unii Europejskiej.

                  3)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

         (1)  Dz.U. C 5 z 8.1.2018 r.


title: Sprawa C-75/18: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 3 marca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – Vodafone Magyarország Mobil Távközlési Zrt. / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága [Odesłanie prejudycjalne – Swoboda przedsiębiorczości – Podatek od obrotów operatorów telekomunikacyjnych – Progresywny podatek oddziałujący w większym stopniu na przedsiębiorstwa należące do osób fizycznych lub prawnych z innych państw członkowskich niż na przedsiębiorstwa krajowe – Przedziały podatku progresywnego mające zastosowanie do wszystkich podatników – Neutralność kwoty obrotu jako kryterium odróżniającego – Zdolność płatnicza podatników – Pomoc państwa – Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) – Podatki obrotowe – Pojęcie]

text:
               27.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 137/4

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 3 marca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – Vodafone Magyarország Mobil Távközlési Zrt. / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága
      (Sprawa C-75/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Swoboda przedsiębiorczości - Podatek od obrotów operatorów telekomunikacyjnych - Progresywny podatek oddziałujący w większym stopniu na przedsiębiorstwa należące do osób fizycznych lub prawnych z innych państw członkowskich niż na przedsiębiorstwa krajowe - Przedziały podatku progresywnego mające zastosowanie do wszystkich podatników - Neutralność kwoty obrotu jako kryterium odróżniającego - Zdolność płatnicza podatników - Pomoc państwa - Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) - Podatki obrotowe - Pojęcie)
      (2020/C 137/04)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Vodafone Magyarország Mobil Távközlési Zrt.

         Strona pozwana: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

         Sentencja

                  1)

                  Artykuły 49 i 54 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie obowiązywaniu przepisów państwa członkowskiego wprowadzających progresywny podatek obrotowy, którego rzeczywisty ciężar, ze względu na fakt, że uzyskują one najwyższe obroty na danym rynku, ponoszą w głównej mierze przedsiębiorstwa kontrolowane bezpośrednio lub pośrednio przez obywateli innych państw członkowskich lub przez spółki mające siedzibę w innym państwie członkowskim.

                  2)

                  Artykuł 401 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie wprowadzeniu podatku, który opiera się na całkowitym obrocie podatnika i który jest pobierany okresowo, nie zaś na każdym etapie procesu produkcji i dystrybucji, oraz nie daje prawa do odliczenia podatku zapłaconego na poprzednim etapie tego procesu.

         (1)  Dz.U. C 221 z 25.6.2018.


title: Sprawa C-122/18: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 28 stycznia 2020 r. – Komisja Europejska / Republika Włoska [Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Dyrektywa 2011/7/UE – Zwalczanie opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych – Transakcje handlowe, w których dłużnikiem jest organ publiczny – Obowiązek zapewnienia przez państwa członkowskie, aby wyznaczony organom publicznym termin płatności nie przekraczał 30 względnie 60 dni – Zobowiązanie rezultatu]

text:
               27.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 137/4

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 28 stycznia 2020 r. – Komisja Europejska / Republika Włoska
      (Sprawa C-122/18) (1)

      (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2011/7/UE - Zwalczanie opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych - Transakcje handlowe, w których dłużnikiem jest organ publiczny - Obowiązek zapewnienia przez państwa członkowskie, aby wyznaczony organom publicznym termin płatności nie przekraczał 30 względnie 60 dni - Zobowiązanie rezultatu)
      (2020/C 137/05)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Gattinara i C. Zadra, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, wspierana przez S. Fiorentina i F. De Lucę, avvocati dello Stato)

         Sentencja

                  1)

                  Nie zapewniając rzeczywistego przestrzegania przez jej organy publiczne terminów płatności określonych w art. 4 ust. 3 i 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/7/UE z dnia 16 lutego 2011 r. w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tych przepisów.

                  2)

                  Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 123 z 9.4.2018.


title: Sprawa C-298/18: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 27 lutego 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeitsgericht Cottbus – Kammern Senftenberg – Niemcy) – Reiner Grafe, Jürgen Pohle / Südbrandenburger Nahverkehrs GmbH, OSL Bus GmbH [Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 2001/23/WE – Artykuł 1 ust. 1 – Przejęcie przedsiębiorstwa – Ochrona praw pracowniczych – Obsługa linii autobusowych – Przejęcie personelu – Nieprzejęcie środków trwałych – Powody]

text:
               27.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 137/5

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 27 lutego 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeitsgericht Cottbus – Kammern Senftenberg – Niemcy) – Reiner Grafe, Jürgen Pohle / Südbrandenburger Nahverkehrs GmbH, OSL Bus GmbH
      (Sprawa C-298/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2001/23/WE - Artykuł 1 ust. 1 - Przejęcie przedsiębiorstwa - Ochrona praw pracowniczych - Obsługa linii autobusowych - Przejęcie personelu - Nieprzejęcie środków trwałych - Powody)
      (2020/C 137/06)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Arbeitsgericht Cottbus – Kammern Senftenberg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Reiner Grafe, Jürgen Pohle

         Strona pozwana: Südbrandenburger Nahverkehrs GmbH, OSL Bus GmbH

         Sentencja

      Artykuł 1 ust. 1 dyrektywy Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów należy interpretować w ten sposób, że w ramach przejęcia przez jednostkę gospodarczą działalności, której wykonywanie, zgodnie z procedurą udzielania zamówień publicznych, wymaga znaczących środków trwałych, nieprzejęcie przez tę jednostkę owych środków, stanowiących własność jednostki gospodarczej poprzednio wykonującej tę działalność, z powodu ograniczeń prawnych, środowiskowych i technicznych nałożonych przez instytucję zamawiającą nie stoi nieuchronnie na przeszkodzie zakwalifikowaniu tego przejęcia działalności jako przejęcia przedsiębiorstwa, jeżeli inne okoliczności faktyczne, takie jak przejęcie większości pracowników oraz nieprzerwane kontynuowanie rzeczonej działalności, pozwalają na wykazanie, że została zachowana tożsamość danej jednostki gospodarczej. Dokonanie oceny w tej kwestii należy do sądu odsyłającego.

         (1)  Dz.U. C 276 z 6.8.2018.