title: Sprawa T-484/10 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 17 lutego 2011 r. — Gas Natural Fenosa SDG przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Pomoc państwa — Rekompensata za dodatkowe koszty produkcji ponoszone przez niektóre elektrownie wynikające ze zobowiązania do świadczenia usługi publicznej w zakresie wytwarzania pewnych ilości energii elektrycznej z rodzimego węgla i ustanowienie na ich rzecz mechanizmu priorytetowego wykorzystywania — Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń — Wniosek o zawieszenie wykonania — Fumus boni juris — Brak pilnego charakteru — Wyważenie wchodzących w grę interesów)

text:
               21.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/22

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 17 lutego 2011 r. — Gas Natural Fenosa SDG przeciwko Komisji
   (Sprawa T-484/10 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Pomoc państwa - Rekompensata za dodatkowe koszty produkcji ponoszone przez niektóre elektrownie wynikające ze zobowiązania do świadczenia usługi publicznej w zakresie wytwarzania pewnych ilości energii elektrycznej z rodzimego węgla i ustanowienie na ich rzecz mechanizmu priorytetowego wykorzystywania - Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń - Wniosek o zawieszenie wykonania - Fumus boni juris - Brak pilnego charakteru - Wyważenie wchodzących w grę interesów)
   2011/C 152/40
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Gas Natural Fenosa SDG, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: F. González Díaz i F. Salerno, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: É. Gippini Fournier i C. Urraca Caviedes, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: J. M. Rodríguez Cárcamo, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych, mający zasadniczo na celu zawieszenie wykonania decyzji Komisji C(2010) 4499 z dnia 29 września 2010 r. w sprawie pomocy państwa N 178/2010 zgłoszonej przez Królestwo Hiszpanii w formie rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych związanych z mechanizmem priorytetowego wykorzystywania na rzecz elektrowni używających rodzimego węgla.

      Sentencja

               1)

               Wniosek o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta Cámara Oficial de Comercio, Industria y Navegación de A Coruña zostaje oddalony.

               2)

               E.ON Generación, SL, Hidroeléctrica del Cantábrico, SA oraz Federación Nacional de Empresarios de Minas de Carbón zostają dopuszczone do sprawy w charakterze interwenientów popierających żądania Komisji Europejskiej.

               3)

               Postanowienie prezesa Sądu z dnia 3 listopada 2010 r. w sprawie T-484/10 R Gas Natural Fenosa SDG przeciwko Komisji (niepublikowane w Zbiorze), zostaje uchylone.

               4)

               Gas Natural Fenosa SDG, Komisji i Królestwu Hiszpanii zostanie wyznaczony termin na żądanie, aby niektóre poufne materiały akt, jak również niniejszego postanowienia nie zostały przekazane stronom wymienionym w pkt 2 niniejszej sentencji oraz na przedstawienie w celu ich doręczenia jawnej wersji akt sprawy i niniejszego postanowienia.

               5)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-46/13: Wyrok Sądu z dnia 21 stycznia 2015 r. – Sabores de Navarra/OHMI – Frutas Solano (KIT, EL SABOR DE NAVARRA) (Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Słowny wspólnotowy znak towarowy KIT, EL SABOR DE NAVARRA – Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy Sabores de Navarra La Sabiduría del Sabor – Względna podstawa odmowy rejestracji – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 – Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego – Artykuł 15 i art. 57 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 – Postać różniąca się elementami zmieniającymi charakter odróżniający)

text:
               2.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/24

      Wyrok Sądu z dnia 21 stycznia 2015 r. – Sabores de Navarra/OHMI – Frutas Solano (KIT, EL SABOR DE NAVARRA)
      (Sprawa T-46/13) (1)

      (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny wspólnotowy znak towarowy KIT, EL SABOR DE NAVARRA - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy Sabores de Navarra La Sabiduría del Sabor - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 15 i art. 57 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 - Postać różniąca się elementami zmieniającymi charakter odróżniający)
      (2015/C 073/31)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Sabores de Navarra, AIE (Pampeluna, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J. Calderón Chavero, O. González Fernández i L. Estropa Navarro)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele J. García Murillo i J. Crespo Carrillo, pełnomocnicy)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Frutas Solano, SA (Calahorra, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat E. Manresa Medina)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 listopada 2012 r. (sprawy połączone R 2542/2011-2 i R 2550/2011-2) dotyczącej postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Sabores de Navarra, AIE i Frutas Solano, SA

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Sabores de Navarra, AIE zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 86 z 23.3.2013.


title: Sprawa C-303/07: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 czerwca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus — Finlandia) — postępowanie wszczęte przez Aberdeen Property Fininvest Alpha Oy (Swoboda przedsiębiorczości — Dyrektywa 90/435/EWG — Podatek dochodowy od osób prawnych — Wypłata dywidend — Podatek pobierany u źródła od dywidend wypłacanych spółkom niebędącym rezydentami innym niż spółki w rozumieniu tej dyrektywy — Zwolnienie dywidend wypłacanych spółkom będącym rezydentami)

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/5

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 czerwca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus — Finlandia) — postępowanie wszczęte przez Aberdeen Property Fininvest Alpha Oy
   (Sprawa C-303/07) (1)

   (Swoboda przedsiębiorczości - Dyrektywa 90/435/EWG - Podatek dochodowy od osób prawnych - Wypłata dywidend - Podatek pobierany u źródła od dywidend wypłacanych spółkom niebędącym rezydentami innym niż spółki w rozumieniu tej dyrektywy - Zwolnienie dywidend wypłacanych spółkom będącym rezydentami)
   2009/C 180/07
   Język postępowania: fiński

      Sąd krajowy

   Korkein hallinto-oikeus

      Strona w postępowaniu przed sądem krajowym

   Aberdeen Property Fininvest Alpha Oy

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Korkein hallinto-oikeus –Wykładnia art. 43, 48, 56 i 58 WE oraz art. 2 lit. a) dyrektywy Rady 90/435/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich (Dz.U. L 225, s.6) — Pobranie podatku u źródła od dywidend wypłaconych na rzecz spółki dominującej mającej siedzibę w innym państwie członkowskim, lecz zwolnienie od tego podatku dywidend wypłaconych na rzecz spółki dominującej mającej siedzibę na terytorium krajowym — Podatnik niewymieniony w przepisach dyrektywy w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych — Umowa podatkowa — Ograniczenie podstawowych swobód — Sytuacja porównywalna

      Sentencja

               1)

               Artykuły 43 WE i 48 WE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie ustawodawstwu państwa członkowskiego zwalniającemu od podatku pobieranego u źródła dywidendy wypłacane przez spółkę zależną będącą rezydentem tego państwa spółce akcyjnej mającej siedzibę w tym samym państwie, lecz obejmującemu tym podatkiem pobieranym u źródła podobne dywidendy wypłacane spółce dominującej będącej spółką inwestycyjną o zmiennym kapitale (SICAV) i rezydentem w innym państwie członkowskim, która ma formę prawną nieznaną prawu pierwszego państwa, nie jest wymieniona w wykazie spółek podlegających zakresowi art. 2 lit. a) dyrektywy 90/435/EWG Rady z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich, zmienionej dyrektywą 2003/123/WE Rady z dnia 22 grudnia 2003 r., i zwolniona jest od podatku dochodowego zgodnie z ustawodawstwem drugiego państwa członkowskiego.

      (1)  Dz.U. C 211 z 8.9.2007.


title: Sprawa T-617/15: Wyrok Sądu z dnia 29 listopada 2016 r. – Chic Investments/EUIPO (eSMOKING WORLD) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego eSMOKING WORLD — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Obowiązek uzasadnienia]

text:
               23.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/29

         Wyrok Sądu z dnia 29 listopada 2016 r. – Chic Investments/EUIPO (eSMOKING WORLD)
   (Sprawa T-617/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego eSMOKING WORLD - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Obowiązek uzasadnienia])
   (2017/C 022/38)
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Chic Investments sp. z o.o. (Poznań, Polska) (przedstawiciel: K. Jarosiński, radca prawny)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 czerwca 2015 r. (sprawa R 3227/2014 5), dotyczącą rejestracji oznaczenia eSMOKING WORLD jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Chic Investments sp. z o.o. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 16 z 18.1.2016.


title: Sprawa C-611/12 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 14 października 2014 r. – Jean-François Giordano przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Wspólna polityka rybołówstwa — Kwoty połowowe — Środki nadzwyczajne Komisji — Odpowiedzialność pozaumowna Unii — Artykuł 340 akapit drugi TFUE — Warunki — Rzeczywista i pewna szkoda — Prawa podmiotowe do połowów)

text:
               22.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/3

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 14 października 2014 r. – Jean-François Giordano przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-611/12 P) (1)

   ((Odwołanie - Wspólna polityka rybołówstwa - Kwoty połowowe - Środki nadzwyczajne Komisji - Odpowiedzialność pozaumowna Unii - Artykuł 340 akapit drugi TFUE - Warunki - Rzeczywista i pewna szkoda - Prawa podmiotowe do połowów))
   (2014/C 462/04)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Jean-François Giordano (przedstawiciele: adwokaci D. Rigeade i A. Scheuer)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouquet i D. Nardi, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Unii Europejskiej Giordano/Komisja (T-114/11, EU:T:2012:585) zostaje uchylony.

               2)

               Skarga o odszkodowanie wniesiona przez Jeana-Françoisa Giordana w sprawie T-114/11 zostaje oddalona.

               3)

               Jean-François Giordano i Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 71 z 9.3.2013.


title: Sprawa T-281/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 listopada 2008 r. — ecoblue przeciwko OHIM — Banco Bilbao Vizcaya Argentaria (Ecoblue) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Ecoblue — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy BLUE — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               10.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/27

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 listopada 2008 r. — ecoblue przeciwko OHIM — Banco Bilbao Vizcaya Argentaria (Ecoblue)
   (Sprawa T-281/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Ecoblue - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy BLUE - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2009/C 6/54)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: ecoblue AG (Monachium-Bogenhausen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci C. Osterrieth i T. Schmitz)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Botis, pełnomocnik)

      Drugą stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą był również, interwenient przed Sądem: Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, SA (Madryt, Hiszpania)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 25 kwietnia 2007 r. (sprawa R 844/2006-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, SA a ecoblue AG.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               ecoblue AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 235 z 6.10.2007.


title: Sprawa T-264/14: Wyrok Sądu z dnia 23 października 2015 r. – Hansen/OHIM (WIN365) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego WIN365 — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               14.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 414/29

         Wyrok Sądu z dnia 23 października 2015 r. – Hansen/OHIM (WIN365)
   (Sprawa T-264/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego WIN365 - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 414/38)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Robert Hansen (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Pütz-Poulalion)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Schifko, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 20 lutego 2014 r. (sprawa R 908/2013-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego WIN365 jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Robert Hansen zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 194 z 24.6.2014.


title: Sprawa C-271/06: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 lutego 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — Netto Supermarkt GmbH & Co. OHG przeciwko Finanzamt Malchin (Szósta dyrektywa VAT — Artykuł 15 pkt 2 — Zwolnienie od podatku dostaw towarów wywożonych poza terytorium Wspólnoty — Niespełnienie przesłanek zwolnienia od podatku — Dowód wywozu sfałszowany przez nabywcę — Dostawca zachowujący staranność sumiennego kupca)

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/4

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 lutego 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — Netto Supermarkt GmbH & Co. OHG przeciwko Finanzamt Malchin
   (Sprawa C-271/06) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Artykuł 15 pkt 2 - Zwolnienie od podatku dostaw towarów wywożonych poza terytorium Wspólnoty - Niespełnienie przesłanek zwolnienia od podatku - Dowód wywozu sfałszowany przez nabywcę - Dostawca zachowujący staranność sumiennego kupca)
   (2008/C 92/06)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesfinanzhof
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Netto Supermarkt GmbH & Co. OHG

      Strona pozwana: Finanzamt Malchin
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesfinanzhof — Wykładnia prawa wspólnotowego z dziedziny podatku VAT, w szczególności art. 15 ust. 2 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, str. 1) — Zwrot podatku VAT od dostawy towarów przeznaczonych do wywozu uzyskany dzięki sfałszowanym dokumentom — Zwolnienie ze względów słuszności
   Sentencja
   Artykuł 15 pkt 2 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, w brzmieniu zmienionym dyrektywą Rady 95/7/WE z dnia 10 kwietnia 1995 r., należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on przyznaniu przez państwo członkowskie zwolnienia od podatku od wartości dodanej związanego z wywozem towarów poza terytorium Wspólnoty Europejskiej, gdy przesłanki tego zwolnienia nie są spełnione, lecz gdy podatnik nie mógłby sobie z tego zdawać sprawy nawet przy dołożeniu wszelkiej staranności sumiennego kupca ze względu na sfałszowanie dowodu wywozu przedstawionego przez nabywcę.

      (1)  Dz.U. C 224 z 16.9.2007.


title: Sprawa F-114/11: Skarga wniesiona w dniu 26 października 2011 r. — ZZ przeciwko Parlamentowi

text:
               7.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/27

         Skarga wniesiona w dniu 26 października 2011 r. — ZZ przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-114/11)
   2012/C 6/52
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat A. Salerno)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Przedmiot i opis sporu

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Parlamentu uznającej określone formy pomocy finansowej państwa członkowskiego dla studentów za świadczenia tego samego charakteru co świadczenia rodzinne i potrącającej te formy pomocy z dodatku edukacyjnego otrzymywanego przez skarżącego, jak również stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie potrącenia nienależnie pobranych kwot.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności dwóch decyzji wynikających z rozliczenia wynagrodzenia skarżącego za marzec 2011 r., które są dla niego niekorzystne, czyli po pierwsze, decyzji w sprawie potrącenia kwot pomocy finansowej wypłacanej przez luksemburskie Centrum Dokumentacji i Informacji o Szkolnictwie Wyższym od dodatku edukacyjnego pobieranego przez skarżącego, a po drugie, stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie potrącenia nienależnie pobranych kwot w zakresie dodatku edukacyjnego pobieranego od października 2010 r. do lutego 2011 r.;

               —

               zasądzenie od Parlamentu zapłaty zaległego wynagrodzenia stąd wynikającego wraz z odpowiadającymi mu odsetkami za zwłokę, począwszy od dnia, w którym stało się należne, w stosunku ustalonym przez Europejski Bank Centralny dla głównych operacji refinansowania obowiązujących podczas okresu odniesienia, powiększonym o dwa punkty;

               —

               obciążenie Parlamentu kosztami postępowania.


title: Sprawa T-144/10: Skarga wniesiona w dniu 29 marca 2010 r. — Space Beach Club przeciwko OHIM — Flores Gómez (SpS space of sound)

text:
               22.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/49

         Skarga wniesiona w dniu 29 marca 2010 r. — Space Beach Club przeciwko OHIM — Flores Gómez (SpS space of sound)
   (Sprawa T-144/10)
   2010/C 134/79
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Space Beach Club, SA [San Jorge (Ibiza), Hiszpania] (przedstawiciel: adwokat A. Alejos Cutuli)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Miguel Ángel Flores Gómez (Madryt, Hiszpania)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM i odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 5683693;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Miguel Ángel Flores Gómez

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „SPS space of sound” (zgłoszenie nr 5 683 693) dla towarów i usług z klas 9, 35 i 41

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Zarejestrowane w Hiszpanii graficzne znaki towarowe zawierające element słowny „SPACE” (nr 2 021 783, nr 2 610 677, nr 2 644 838, nr 2 644 839, nr 2 654 511, nr 2 694 428, nr 2 583 870, nr 3 175 742 i nr 4 529 814) dla towarów i usług z klas 9, 25 i 41

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Niewłaściwa wykładnia art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.


title: Sprawy połączone C-621/10 i C-129/11: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 26 kwietnia 2012 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Administratiwen syd — Warna — Bułgaria) —  „Balkan and Sea Properties” ADSIC (C-621/10), Prowadninwest OOD (C-129/11) przeciwko Direktor na Direkcija „Obżałwane i uprawlenije na izpyłnenieto” — Warna pri Centrałno uprawlenije na Nacjonałna agencija za prihodite (Podatek VAT — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 73 i art. 80 ust. 1 — Sprzedaż nieruchomości między spółkami powiązanymi — Wartość transakcji — Przepisy krajowe przewidujące w przypadku transakcji między osobami powiązanymi, że podstawę opodatkowania do celów podatku VAT stanowi wolnorynkowa wartość transakcji)

text:
               16.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 174/11

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 26 kwietnia 2012 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Administratiwen syd — Warna — Bułgaria) — „Balkan and Sea Properties” ADSIC (C-621/10), Prowadninwest OOD (C-129/11) przeciwko Direktor na Direkcija „Obżałwane i uprawlenije na izpyłnenieto” — Warna pri Centrałno uprawlenije na Nacjonałna agencija za prihodite
   (Sprawy połączone C-621/10 i C-129/11) (1)

   (Podatek VAT - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 73 i art. 80 ust. 1 - Sprzedaż nieruchomości między spółkami powiązanymi - Wartość transakcji - Przepisy krajowe przewidujące w przypadku transakcji między osobami powiązanymi, że podstawę opodatkowania do celów podatku VAT stanowi wolnorynkowa wartość transakcji)
   2012/C 174/15
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd krajowy

   Administratiwen syd — Warna

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strony skarżące:„Balkan and Sea Properties” ADSIC (C-621/10), Prowadninwest OOD (C-129/11)

      Strona pozwana: Direktor na Direkcija „Obżałwane i uprawlenije na izpyłnenieto“ — Warna pri Centrałno uprawlenije na Nacjonałna agencija za prihodite

      Przedmiot

   Wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Administratiwen syd — Warna — Bułgaria — Wykładnia art. 80 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) — Spółki powiązane, które zawarły umowę sprzedaży nieruchomości — Przepisy krajowe, które dla czynności między osobami powiązanymi przewidują, że podstawę opodatkowania dla celów podatku VAT stanowi wartość sprzedaży transakcji — Metody ustalania wartości sprzedaży — Wyłączenie prawa do odliczenia podatku VAT, jeżeli podatek został obliczony niezgodnie z prawem

      Sentencja

               1)

               Artykuł 80 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że ustanowione w nim warunki stosowania są wyczerpujące, a zatem uregulowanie krajowe nie może przewidywać na podstawie tego przepisu, iż podstawę opodatkowania stanowi wartość wolnorynkowa transakcji w wypadkach innych niż wymienione w rzeczonym przepisie, w szczególności gdy — czego zbadanie należy do sądu krajowego — podatnik korzysta z pełnego prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej.

               2)

               W okolicznościach takich jak w sprawach przed sądem krajowym art. 80 ust. 1 dyrektywy 2006/112 przyznaje zainteresowanym spółkom prawo do bezpośredniego powoływania się na niego w celu sprzeciwienia się stosowaniu przepisów krajowych niezgodnych z tym przepisem. W braku możliwości dokonania wykładni uregulowania krajowego w zgodności z owym art. 80 ust. 1 sąd krajowy powinien nie stosować żadnego przepisu tego uregulowania, który jest z nim sprzeczny.

      (1)  Dz.U. C 72 z 5.3.2011.

      Dz.U. C 145 z 14.5.2011.


title: Sprawa T-225/13: Skarga wniesiona w dniu 12 kwietnia 2013 r. — T&L Sugars i Sidul Açúcares przeciwko Komisji

text:
               22.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/13

         Skarga wniesiona w dniu 12 kwietnia 2013 r. — T&L Sugars i Sidul Açúcares przeciwko Komisji
   (Sprawa T-225/13)
   2013/C 178/24
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: T&L Sugars Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) i Sidul Açúcares, Unipessoal Lda (Santa Iria de Azóia, Portugalia) (przedstawiciele: D. Waelbroeck, adwokat, i D. Slater, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska i Unia Europejska, reprezentowana w niniejszej sprawie przez Komisję Europejską

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności i) rozporządzeń (UE) nr 131/2013 (1) i 281/2013 (2) ustanawiających nadzwyczajne środki w odniesieniu do udostępniania cukru pozakwotowego i izoglukozy pozakwotowej na rynku Unii z zastosowaniem obniżonej opłaty z tytułu nadwyżek w roku gospodarczym 2012/2013; ii) rozporządzeń (UE) nr 194/2013 (3) i 332/2013 (4) ustalających współczynnik przydziału w odniesieniu do dostępnych ilości cukru pozakwotowego do sprzedania na rynku Unii z zastosowaniem obniżonej opłaty za przekroczenie kwoty krajowej; iii) rozporządzenia (UE) nr 36/2013 (5) otwierającego stały przetarg na przywóz cukru objętego kodami 1701 14 10 oraz 1701 99 10 z zastosowaniem obniżonej stawki celnej w roku gospodarczym 2012/2013; oraz iv) rozporządzenia (UE) nr 67/2013 (6) w sprawie minimalnej stawki cła ustalanej w związku z pierwszym częściowym zaproszeniem do składania ofert, a także rozporządzenia (UE) nr 178/2013 (7) w sprawie minimalnej stawki cła ustalanej w związku z drugim częściowym zaproszeniem do składania ofert;

               —

               alternatywnie, uznanie podniesionego na podstawie art. 277 TFUE zarzutu bezprawności wobec rozporządzeń (UE) nr 131/2013, 281/2013 i 36/2013 za dopuszczalny i zasadny;

               —

               uznanie, że art. 186 lit. a) i art. 187 rozporządzenia (UE) nr 1234/2007 (8) są bezprawne, na podstawie art. 277 TFUE w zakresie, w jakim dokonano w nich nieprawidłowej transpozycji odpowiednich przepisów rozporządzenia (UE) nr 318/2006 (9);

               —

               zobowiązanie Unii Europejskiej, reprezentowanej przez Komisję, do naprawy wszelkich szkód poniesionych przez skarżące w wyniku naruszenia przez Komisję ciążących na niej zobowiązań prawnych oraz ustalenie wysokości odszkodowania za szkodę poniesioną przez skarżące w okresie od dnia 25 czerwca 2012 r. do dnia 31 marca 2013 r. na kwotę 184 725 960 EUR powiększoną o wysokość wszelkich dalszych strat poniesionych przez skarżące po tej dacie lub wszelkie inne kwoty odzwierciedlającą szkodę, jaka została lub zostanie poniesiona przez skarżące, jeśli zostanie to przez nie wykazane w niniejszym postępowaniu, w szczególności przy uwzględnieniu w należyty sposób szkód przyszłych, przy czym wszystkie wskazane wyżej kwoty winny zostać powiększone o odsetki od daty wydania wyroku przez Sąd do dnia zapłaty;

               —

               zasądzenie odsetek od należności głównej według stopy ustalonej ówcześnie przez Europejski Bank Centralny dla głównych operacji refinansujących, powiększonej o dwa punkty procentowe, lub według innej właściwej stopy określonej przez Sąd, od kwoty podlegającej zapłacie od daty orzeczenia Sądu do daty faktycznej zapłaty;

               —

               obciążenie Komisji wszystkimi kosztami i wydatkami związanymi z niniejszym postępowaniem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi osiem zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia zasady niedyskryminacji w ten sposób, że z jednej strony rozporządzenia nr 131/2013 i 281/2013 przewidują stałą opłatę za przekroczenie kwoty krajowej, mającą ogólne zastosowanie, w wysokości 224 EUR i 172 EUR za tonę — tj. mniej niż połowę zwykłej kwoty 500 EUR za tonę — w zastosowaniu do szczególnej ilości (300 000 t) cukru, rozdzielonej równo wyłącznie pomiędzy skarżące będące zakładami przetwórstwa buraków cukrowych. Z drugiej strony rozporządzenie nr 1239/2011, zmienione rozporządzeniem nr 356/2012, przewiduje nieznane i nieprzewidywalne cło, mające zastosowanie tylko do zwycięzców przetargu (którymi mogą być rafinerie cukru trzcinowego, zakłady przetwórstwa buraków cukrowych lub jakakolwiek strona trzecia) i na nieokreśloną kwotę łączną.

               2)

               Zarzut drugi dotyczy naruszenia rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 i braku właściwej podstawy prawnej. Strona skarżąca twierdzi bowiem, że w odniesieniu do rozporządzeń (UE) nr 131/2013 i 281/2013 Komisja nie ma żadnych uprawnień do zwiększania kwot, a wręcz przeciwnie — zobowiązana jest do nakładania wysokich, odstraszających opłat za udostępnianie na rynku Unii cukru pozakwotowego. W odniesieniu do przetargów podatkowych Komisja wyraźnie nie posiada upoważnienia ani uprawnień do przyjęcia tego rodzaju środka, który nigdy nie został przewidziany w podstawowych przepisach.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczy naruszenia zasady pewności prawa w ten sposób, że Komisja stworzyła system, w którym cła nie są przewidywalne i określane poprzez stosowanie spójnych, obiektywnych kryteriów, lecz raczej ustalane subiektywną gotowością do płacenia (zresztą podmiotów podlegających bardzo różnorodnym naciskom i zachętom w tym względzie), bez żadnej faktycznej więzi z rzeczywiście przywożonymi produktami.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczy naruszenia zasady proporcjonalności w zakresie, w jakim Komisja mogła swobodnie przyjąć mniej restrykcyjne środki, w celu zaradzenia brakom w zaopatrzeniu, które nie zostałyby przyjęte wyłącznie na szkodę cukrowni importujących.

               5)

               Zarzut piąty dotyczy naruszenia uzasadnionych oczekiwań w ten sposób, że skarżące mogły w uzasadniony sposób oczekiwać, iż Komisja użyje narzędzi dostępnych w rozporządzeniu nr 1234/2007 w celu przywrócenia dostępności zaopatrzenia w surowy cukier trzcinowy do rafinacji. Skarżące mogły także w uzasadniony sposób oczekiwać, że Komisja zachowa równowagę pomiędzy rafineriami importującymi a krajowymi producentami cukru.

               6)

               Zarzut szósty dotyczy naruszenia zasad staranności, sumienności i dobrej administracji polegającego na tym, że Komisja, zarządzając rynkiem cukru, wielokrotnie popełniała podstawowe błędy i podejmowała spreczne ze sobą działania, co w najlepszym razie świadczy o braku zrozumienia podstawowych mechanizmów rynkowych. Na przykład sporządzony przez nią bilans — który stanowi jedno z podstawowych narzędzi służących określaniu postaci i czasu interwencji na rynku — zawierał poważne błędy, a u jego podstaw leżała wadliwa metodologia. Co więcej, działania Komisji były oczywiście niewłaściwe w świetle braków w zaopatrzeniu.

               7)

               Zarzut siódmy dotyczy naruszenia art. 39 TFUE w ten sposób, że Komisja nie osiągnęła dwóch celów określonych w tym postanowieniu traktatu.

               8)

               Zarzut ósmy dotyczy naruszenia rozporządzenia nr 1006/2011 (10) w ten sposób, że opłaty nałożone na biały cukier w istocie są tylko nieznacznie wyższe niż te dotyczące cukru surowego, bowiem różnica wynosi około 20 EUR za tonę. Kontrastuje to z różnicą 80 EUR pomiędzy standardowym cłem przywozowym za cukier rafinowany (419 EUR) a surowy cukier do rafinacji (339 EUR), które są określone w rozporządzeniu nr 1006/2011.

               9)

               Dodatkowo, na poparcie skargi o odszkodowanie skarżące twierdzą, że Komisja w sposób rażący i oczywisty przekroczyła margines swobodnego uznania przyznany jej przez rozporządzenie nr 1234/2007 poprzez jej bierność i niewłaściwe działanie. Ponadto brak przyjęcia odpowiednich środków przez Komisję stanowi oczywiste naruszenie zasady prawa „mającej na celu przyznanie praw jednostkom”. Komisja w szczególności naruszyła ogólne zasady UE pewności prawa, niedyskryminacji, proporcjonalności, uzasadnionych oczekiwań oraz obowiązku staranności, sumienności i dobrej administracji.

      (1)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 131/2013 z dnia 15 lutego 2013 r. ustanawiające nadzwyczajne środki w odniesieniu do udostępniania cukru pozakwotowego i izoglukozy pozakwotowej na rynku Unii z zastosowaniem obniżonej opłaty z tytułu nadwyżek w roku gospodarczym 2012/2013 (Dz.U. L 45, s. 1)

      (2)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 281/2013 z dnia 22 marca 2013 r. ustanawiające nadzwyczajne środki w odniesieniu do udostępniania cukru pozakwotowego i izoglukozy pozakwotowej na rynku Unii z zastosowaniem obniżonej opłaty z tytułu nadwyżek w roku gospodarczym 2012/2013 (Dz.U. L 84, s. 19)

      (3)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 194/2013 z dnia 6 marca 2013 r. ustalające współczynnik przydziału w odniesieniu do dostępnych ilości cukru pozakwotowego do sprzedania na rynku Unii z zastosowaniem obniżonej opłaty za przekroczenie kwoty krajowej w roku gospodarczym 2012/2013 (Dz.U. L 64, s. 3)

      (4)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 332/2013 z dnia 10 kwietnia 2013 r. ustalające współczynnik przydziału w odniesieniu do dostępnych ilości cukru pozakwotowego do sprzedania na rynku Unii z zastosowaniem obniżonej opłaty za przekroczenie kwoty krajowej w roku gospodarczym 2012/2013 (Dz.U. L 102, s. 18)

      (5)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 36/2013 z dnia 18 stycznia 2013 r. otwierające stały przetarg na przywóz cukru objętego kodami 1701 14 10 oraz 1701 99 10 z zastosowaniem obniżonej stawki celnej w roku gospodarczym 2012/2013 (Dz.U. L 16, s. 7)

      (6)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 67/2013 z dnia 24 stycznia 2013 r. w sprawie minimalnej stawki cła na cukier ustalanej w związku z pierwszym częściowym zaproszeniem do składania ofert w ramach postępowania o udzielenie zamówienia otwartego rozporządzeniem wykonawczym (UE) nr 36/2013 (Dz.U. L 22, s. 9)

      (7)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 178/2013 z dnia 28 lutego 2013 r. w sprawie minimalnej stawki cła na cukier ustalanej w związku z drugim częściowym zaproszeniem do składania ofert w ramach postępowania o udzielenie zamówienia otwartego rozporządzeniem wykonawczym (UE) nr 36/2013 (Dz.U. L 58, s. 3)

      (8)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (Dz.U. L 299, s. 1)

      (9)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru (Dz.U. L 58, s. 1)

      (10)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1006/2011 z dnia 27 września 2011 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej (Dz.U. L 282, s. 1).


title: Sprawa C-567/14: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 7 lipca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Paris – Francja) – Genentech Inc./Hoechst GmbH, Sanofi-Aventis Deutschland GmbH (Odesłanie prejudycjalne — Konkurencja — Artykuł 101 TFUE — Umowa licencji niewyłącznej — Patent — Brak naruszenia — Obowiązek uiszczenia opłaty)

text:
               12.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 335/8

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 7 lipca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Paris – Francja) – Genentech Inc./Hoechst GmbH, Sanofi-Aventis Deutschland GmbH
   (Sprawa C-567/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Konkurencja - Artykuł 101 TFUE - Umowa licencji niewyłącznej - Patent - Brak naruszenia - Obowiązek uiszczenia opłaty))
   (2016/C 335/09)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour d'appel de Paris

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Genentech Inc.

      Strona pozwana: Hoechst GmbH, Sanofi-Aventis Deutschland GmbH

      Sentencja

   Artykuł 101 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on temu, by na podstawie umowy licencyjnej, takiej jak umowa sporna w postępowaniu głównym, zobowiązać licencjobiorcę do uiszczania opłaty za wykorzystanie opatentowanej technologii w całym okresie skuteczności tej umowy, w wypadku unieważnienia patentu objętego licencją albo braku jego naruszenia, w związku z tym, że licencjobiorca mógł swobodnie rozwiązać wspomnianą umowę z zachowaniem rozsądnego okresu wypowiedzenia.

      (1)  Dz.U. C 73 z 2.3.2015.


title: Sprawa F-37/06: Skarga wniesiona w dniu  10 kwietnia 2006 r.  — Strack przeciwko Komisji

text:
               3.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/53

         Skarga wniesiona w dniu 10 kwietnia 2006 r. — Strack przeciwko Komisji
   (Sprawa F-37/06)
   (2006/C 131/96)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Guido Strack (Kolonia, Niemcy) [Przedstawiciel(-e): G. Bouneou i F. Frabetti, avocats]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie dorozumianej decyzji pozwanej z dnia 7 lipca 2005 r. oddalającej wniosek skarżącego o uznanie jego choroby za chorobę zawodową;

               —

               zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącego kwoty 2 000 EUR tytułem odszkodowania za szkodę majątkową poniesioną wskutek wydania decyzji z dnia 7 lipca 2005 r. o oddaleniu;

               —

               zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącego kwoty 5 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę doznaną wskutek wydania decyzji z dnia 7 lipca 2005 r. o oddaleniu;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na poparcie wniosku o uchylenie skarżący podnosi trzy zarzuty dotyczące po pierwsze naruszenia art. 90 regulaminu pracowniczego, po drugie naruszenia zasady zakazu arbitralnego postępowania, obowiązku uzasadnienia oraz nadużycia władzy, po trzecie naruszenia obowiązku staranności.
   Na poparcie wniosku o zasądzenie odszkodowania i zadośćuczynienia skarżący twierdzi, że dorozumiana decyzja oddalająca jego wniosek postawiła go w stan niepewności i niepokoju, trwającego kilka miesięcy wyrządzając mu w konsekwencji szkodę majątkową oraz krzywdę.


title: Sprawa T-259/15 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 15 czerwca 2015 r. – Close i Cegelec/Parlament (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Zamówienia publiczne na roboty budowlane — Procedura przetargowa — Budowa centrali energetycznej — Odrzucenie oferty jednego z oferentów i udzielenie zamówienia innemu oferentowi — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru)

text:
               14.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 302/53

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 15 czerwca 2015 r. – Close i Cegelec/Parlament
   (Sprawa T-259/15 R)
   ((Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Zamówienia publiczne na roboty budowlane - Procedura przetargowa - Budowa centrali energetycznej - Odrzucenie oferty jednego z oferentów i udzielenie zamówienia innemu oferentowi - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru))
   (2015/C 302/69)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: SA Close (Harzé-Aywaille, Belgia); i Cegelec (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci J.-M. Rikkers i J.-L. Teheux)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (M. Rantala, M. Mraz i F. Poilvache, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji z dnia 19 marca 2015 r., w której Parlament odrzucił ofertę złożoną przez skarżące w ramach przetargu INLO-D-UPIL-T-14-A04 na zamówienie publiczne na roboty budowlane, dotyczące części 73 (centrali energetycznej) w ramach „Projektu rozbudowy i modernizacji budynku im. Konrada Adenauera w Luksemburgu”, oraz decyzji z tego samego dnia, w której wspomniane zamówienie zostało przyznane innemu oferentowi

      Sentencja

               1)

               Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-442/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 3 czerwca 2015 r. w sprawie T-544/12 Pensa Pharma, SA/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Ferring BV, Farmaceutisk Laboratorium Ferring A/S, wniesione w dniu 12 sierpnia 2015 r. przez Pensa Pharma, SA

text:
               14.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 414/15

         Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 3 czerwca 2015 r. w sprawie T-544/12 Pensa Pharma, SA/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Ferring BV, Farmaceutisk Laboratorium Ferring A/S, wniesione w dniu 12 sierpnia 2015 r. przez Pensa Pharma, SA
   (Sprawa C-442/15 P)
   (2015/C 414/18)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Pensa Pharma, SA (przedstawiciele: adwokaci R. Kunze i G. Würtenberger)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Ferring BV, Farmaceutisk Laboratorium Ferring A/S

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu wydanego w dniu 3 czerwca 2015 r. w sprawach połączonych T-54412 i T-546/12;

               —

               uwzględnienie skargi o stwierdzenie nieważności wniesionej przez Pensa Pharma SA na decyzje izby odwoławczej w sprawach R-1883/2011-5 oraz R-1884/2011-S;

               —

               obciążenie OHIM oraz pozostałych uczestników postępowania kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Wnoszący odwołanie twierdzi, że Sąd poważnie naruszył prawo oddalając twierdzenie wnoszącego odwołanie dotyczące dopuszczalności argumentów prezentowanych na rozprawie przed Sądem jako że nie były one nowe a stanowiły jedynie rozwinięcie argumentów prawnych przedstawionych wcześniej przed izbą odwoławczą oraz przed Sądem.

               2.

               Ponadto Sąd nie wziął pod uwagę faktu, iż izba odwoławcza nie przedstawiła uzasadnienia swojej decyzji o podtrzymaniu decyzji Wydziału Unieważnień, która to decyzja uwzględniła żądanie unieważnienia podniesione przez drugą stronę postępowania w połączonych postępowaniach dotyczących początkowo czterech środków zaskarżenia oraz obciążenia wnoszącego odwołanie kosztami wszystkich czterech postępowań przed wszczętych przed OHIM, mimo iż dwie połączone decyzje były oparte jedynie na prawach powołanych lub należących do jednego z dwóch zgłaszających.

               3.

               Ponadto zaskarżony wyrok Sądu został również oparty na przeinaczeniu faktów i dowodów oraz na błędnej interpretacji oraz nadużyciu uprawnień przez Sąd, ponieważ Sąd nie zastosował w odpowiedni sposób ustalonych faktów oraz prawa w ramach drugiego zarzutu dotyczącego m.in. naruszenia art. 8 rozporządzenia nr 207/2009 (1). Gdyby Sąd zastosował podstawowe zasady prawa, włącznie z prawem do rzetelnego procesu oraz prawem do uzasadnienia decyzji, musiałby uwzględnić wniesioną do niego skargę, tym bardziej że Sąd utrzymał w mocy decyzje izby odwoławczej w pełnej świadomości faktu, iż podstawa decyzji, mianowicie istnienie krajowych znaków towarowych, francuskiego oraz dla państw Beneluksu, w momencie wydania zaskarżonego wyroku przez Sąd, nie była ani udowodniona przez drugą stronę postępowania, ani nawet powołana. W związku z tym Sąd naruszył art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 oraz art. 53 ust. 1 tego rozporządzenia, ponieważ zastosował błędne kryteria prawne, uznając że należało unieważnić rejestracje znaków wnoszącego odwołanie ze względu na wcześniejsze rejestracje znaku francuskiego i znaku dla państw Beneluksu.

               4.

               Naruszenia prawa mają zarówno charakter proceduralny jak i materialnoprawny. W konsekwencji wnoszący odwołanie w pierwszej kolejności zilustruje fakt, iż Sąd naruszył prawo nie uwzględniając argumentów przedstawionych na rozprawie, a w drugiej kolejności przedstawi powody, dla których Sąd powinien był dojść do wniosku, że drugi z podniesionych przed nim zarzutów skargi był zasadny w związku z naruszeniem ustalonych zasad poszanowania prawa oraz w świetle przedstawionego stanu faktycznego.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, Dz.U. L 78, s. 1.


title: Sprawa T-55/12: Wyrok Sądu z dnia 25 kwietnia 2013 r. — Chen przeciwko OHIM — AM Denmark (urządzenie do czyszczenia) (Wzór wspólnotowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru — Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający urządzenie do czyszczenia — Trójwymiarowy wspólnotowy znak towarowy przedstawiający urządzenie do czyszczenia wyposażone w spryskiwacz i gąbkę — Unieważnienie)

text:
               8.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/16

         Wyrok Sądu z dnia 25 kwietnia 2013 r. — Chen przeciwko OHIM — AM Denmark (urządzenie do czyszczenia)
   (Sprawa T-55/12) (1)

   (Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru - Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający urządzenie do czyszczenia - Trójwymiarowy wspólnotowy znak towarowy przedstawiający urządzenie do czyszczenia wyposażone w spryskiwacz i gąbkę - Unieważnienie)
   2013/C 164/29
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Su-Shan Chen (Sanchong, Tajwan) (przedstawiciel: adwokat C. Onken)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: AM Denmark A/S (Kokkedal, Dania) (przedstawiciel: adwokat C. Type Jardorf)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 października 2011 r. (sprawa R 2179/2010-3) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru między AM Denmark A/S a Su-Shan Chen.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Su-Shan Chen zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 133 z 5.5.2012.


title: Sprawa C-475/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 30 sierpnia 2013 r. — Walter Jubin przeciwko easyJet Airline Co. Ltd

text:
               7.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 359/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 30 sierpnia 2013 r. — Walter Jubin przeciwko easyJet Airline Co. Ltd
   (Sprawa C-475/13)
   2013/C 359/03
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca skargę rewizyjną: Walter Jubin

      Druga strona postępowania w przedmiocie skargi rewizyjnej: easyJet Airline Co. Ltd

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przyznane przez prawo krajowe roszczenie odszkodowawcze, którego celem jest zwrot dodatkowych kosztów podróży wynikających z odwołania zarezerwowanego lotu, może zostać potrącone z odszkodowania, o którym mowa w art. 7 rozporządzenia (1), jeżeli przewoźnik lotniczy spełnił obowiązki wynikające z art. 8 ust. 1 tego rozporządzenia?

               2)

               W przypadku, gdy potrącenie jest możliwe: Czy znajduje to zastosowanie również do kosztów lotu zastępczego do miejsca docelowego?

               3)

               W przypadku, gdy potrącenie jest możliwe: Czy przewoźnik lotniczy może dokonać potrącenia zawsze, czy też możliwość potrącenia uzależniona jest od tego, czy prawo krajowe je dopuszcza lub czy sąd uzna je za słuszne?

               4)

               W przypadku, gdy znajduje zastosowanie prawo krajowe lub do sądu należy wydanie decyzji uznaniowej: Czy odszkodowanie na podstawie art. 7 rozporządzenia ma na celu jedynie wynagrodzenie niedogodności i straty czasu doznanych przez pasażerów wskutek odwołania lotu, czy też również naprawienie szkód materialnych?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. L 46, s. 1).


title: Sprawa F-63/12: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 5 listopada 2013 r. — De Nicola przeciwko EBI (Służba publiczna — Wykonanie wyroku — Koszty — Zwrot kosztów — Zwrot kwoty wypłaconej tytułem kosztów podlegających zwrotowi w związku z wyrokiem uchylającym częściowo wyrok, na mocy którego strona skarżąca została obciążona kosztami)

text:
               21.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 377/21

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 5 listopada 2013 r. — De Nicola przeciwko EBI
   (Sprawa F-63/12) (1)

   (Służba publiczna - Wykonanie wyroku - Koszty - Zwrot kosztów - Zwrot kwoty wypłaconej tytułem kosztów podlegających zwrotowi w związku z wyrokiem uchylającym częściowo wyrok, na mocy którego strona skarżąca została obciążona kosztami)
   2013/C 377/47
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Carlo de Nicola (Strassen, Luksemburg) (przedstawiciel: L. Isola, avocat)

      Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny (przedstawiciel: G. Nuvoli i F. Martin, pełnomocnicy, A. Dal Ferro, avocat)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności pism, w których w następstwie wyroku Sądu Unii Europejskiej w sprawie T-37/10 P De Nicola przeciwko EBI częściowo uchylającego wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej w sprawie F-55/08 De Nicola przeciwko EBI strona pozwana odmawia zwrotu kwoty 6 000 EUR, którą strona skarżąca zapłaciła stronie pozwanej tytułem kosztów podlegających zwrotowi na podstawie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej w sprawie F-55/08 DEP.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Europejskiego Banku Inwestycyjnego z dni 4 i 25 maja 2012 r.

               2)

               Europejski Bank Inwestycyjny wypłaci C. De Nicoli kwotę 6 000 EUR, powiększoną o zaległe odsetki od dnia 29 kwietnia 2012 r. Wysokość odsetek zostanie obliczona w oparciu o ustaloną przez Europejski Bank Centralny stopę dla głównych operacji refinansowania, obowiązująca w odnośnym okresie, powiększoną o dwa punkty.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               Europejski Bank Inwestycyjny pokrywa własne koszty postępowania i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez C. De Nicolę.

      (1)  Dz.U. C 311 z 13.10.2012, s 16.


title: Sprawa C-419/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 14 września 2012 r. — Crono Service Scarl i in. przeciwko Roma Capitale

text:
               24.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 366/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 14 września 2012 r. — Crono Service Scarl i in. przeciwko Roma Capitale
   (Sprawa C-419/12)
   2012/C 366/45
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Crono Service Scarl i in.

      Strona pozwana: Roma Capitale

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 49 TFUE, art. 3 TUE, art. 3, 4, 5, i 6 oraz art. 101 i 102 TFUE stoją na przeszkodzie stosowaniu art. 3 ust. 3 art. 8 ust. 3 i art. 11 ustawy nr 21 z 1992 r., w zakresie w jakim stanowią odpowiednio, że „siedziba przewoźnika i garaż muszą znajdować się wyłącznie na terenie gminy, która wydała zezwolenie”; że „w celu uzyskania i utrzymania zezwolenia na usługi najmu z kierowcą obowiązkowe jest posiadanie na podstawie ważnego tytułu prawnego, siedziby, garażu lub pomostu cumowniczego położonych na terytorium gminy, która wydała zezwolenie” i że „[…] zamówienia przewozu w ramach usługi najmu z kierowcą składa się w garażu. Rozpoczęcie i zakończenie każdej pojedynczej usługi najmu z kierowcą muszą nastąpić w garażu znajdującym się w gminie, która wydała zezwolenie, z uwzględnieniem powrotu do tego garażu, natomiast odbiór i dostarczenie użytkownika do punktu docelowego mogą nastąpić również na terenie innych gmin”?


               5.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/1

         2011/C 38/01
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 30 z 29.1.2011.

      Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 13 z 15.1.2011.

      Dz.U. C 346 z 18.12.2010.

      Dz.U. C 328 z 4.12.2010.

      Dz.U. C 317 z 20.11.2010.

      Dz.U. C 301 z 6.11.2010.

      Dz.U. C 288 z 23.10.2010.

   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:
   EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


title: Wyrok Trybunału z dnia 31 marca 2015 r. w sprawie E-17/14 – Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Księstwu Liechtensteinu (Uchybienie zobowiązaniom przez państwo EOG/EFTA – Swoboda przedsiębiorczości – Ograniczenia w wykonywaniu zawodu „dentysta” w Liechtensteinie – Proporcjonalność)

text:
               22.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 350/5

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 31 marca 2015 r.
   w sprawie E-17/14
   Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Księstwu Liechtensteinu
   (Uchybienie zobowiązaniom przez państwo EOG/EFTA – Swoboda przedsiębiorczości – Ograniczenia w wykonywaniu zawodu „dentysta” w Liechtensteinie – Proporcjonalność)
   (2015/C 350/08)
   W sprawie E-17/14 – Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Księstwu Liechtensteinu – SKARGA o stwierdzenie, że Księstwo Liechtensteinu uchybiło swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 31 Porozumienia EOG poprzez utrzymywanie w mocy przepisów krajowych, takich jak art. 63 ustawy o zdrowiu oraz przepis przejściowy w ustawie o uchyleniu tego artykułu, w tym stosowanie art. 63 ust. 2 ustawy o zdrowiu w tym zakresie, w jakim wymaga się, aby „dentysta” z prawem wykonywania zawodu musiał wykonywać swój zawód jako pracownik, pod bezpośrednim nadzorem, na zlecenie i pod kierunkiem w pełni wykwalifikowanego lekarza dentysty, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes) oraz sędziowie: Per Christiansen (sędzia sprawozdawca) i Páll Hreinsson, wydał w dniu 31 marca 2015 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
   Trybunał niniejszym:

               1.

               Orzeka, że Księstwo Liechtensteinu uchybiło swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 31 Porozumienia EOG poprzez utrzymanie w mocy art. 63 ustawy o zdrowiu, który wymaga, aby osoba posiadająca kwalifikacje określane w języku niemieckim jako „Dentist” musiała wykonywać ten zawód jako pracownik, pod bezpośrednim nadzorem, na zlecenie i pod kierunkiem w pełni wykwalifikowanego lekarza dentysty („Zahnarzt”).

               2.

               Obciąża Księstwo Liechtensteinu kosztami postępowania.


title: Sprawa C-678/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 20 października 2016 r. w sprawie T-407/15, Monster Energy Company/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 29 grudnia 2016 r. przez Monster Energy Company

text:
               8.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 144/17

         Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 20 października 2016 r. w sprawie T-407/15, Monster Energy Company/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 29 grudnia 2016 r. przez Monster Energy Company
   (Sprawa C-678/16 P)
   (2017/C 144/22)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Monster Energy Company (przedstawiciel: P. Brownlow, solicitor)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 20 października 2016 r. w sprawie T-407/15;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Izby Odwoławczej z dnia 4 maja 2015 r. w sprawie R1028/2014-5;

               —

               uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów z dnia 21 lutego 2014 r. w postępowaniu w sprawie sprzeciwu nr 2 178567;

               —

               odmówienie rejestracji zakwestionowanego znaku dla wszystkich towarów z klas 29, 30 i 33;

               —

               obciążenie Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Sąd błędnie zastosował art. 8 ust 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 (1) w ramach oceny dominujących lub odróżniających elementów złożonego znaku towarowego oraz wagi jaką należy im przypisać. Prawidłowe rozwiązanie doprowadziłoby Sąd do stwierdzenia, że między zakwestionowanym znakiem towarowym a wcześniejszym znakiem towarowym zachodziło prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.
   Sąd błędnie zastosował art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 w ramach oceny dominujących lub odróżniających elementów złożonego znaku towarowego oraz wagi jaką należy im przypisać.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 2009, L 78, s. 1).


title: Sprawa T-135/08: Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2008 r. — Schniga przeciwko Wspólnotowemu Urzędowi Ochrony Odmian Roślin (CPVO) — Elaris i Brookfield New Zealand (Gala-Schnitzer)

text:
               7.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/32

         Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2008 r. — Schniga przeciwko Wspólnotowemu Urzędowi Ochrony Odmian Roślin (CPVO) — Elaris i Brookfield New Zealand (Gala-Schnitzer)
   (Sprawa T-135/08)
   (2008/C 142/59)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Schniga Srl (Bolzano, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Würtenberger i R. Kunze, Solicitor)

      Strona pozwana: Wspólnotowy Urząd Ochrony Odmian Roślin

      Uczestnikami postępowania przed Izbą Odwoławczą były również: SNC Elaris (Anger, Francja) i Brookfield New Zealand Ltd (Havelock North, Nowa Zelandia)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Izby Odwoławczej z dnia 21 listopada 2007 r. w sprawach A-003/2007 i A-004/2007;

               —

               obciążenie CPVO kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnioskujący o przyznanie wspólnotowego prawa do ochrony odmiany roślin: Konsortium Südtiroler Baumschuler, a po przeniesieniu spornych praw do odmiany, Schniga Srl (zgłoszenie nr 1999/0033)

      Odmiana będąca przedmiotem wniosku o przyznanie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin: Gala-Schnitzer

      Decyzja CPVO: przyznanie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin (decyzje nr EU 18759, OBJ 06-021 i OBJ 06-022)

      Wnoszący odwołanie do Izby Odwoławczej: SNC Elaris i Brookfield New Zealand Ltd

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie decyzji CPVO

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 59 ust. 3 rozporządzenia Rady nr 2100/94 (1), jako że sprzeciw w odniesieniu do wspólnotowego prawa do ochrony odmiany roślin nie jest zgodny z tym przepisem. Sporna decyzja oparta została o stawiane skarżącej wymogi, które nie znajdują uzasadnienia w przepisach prawa. Doszło zatem do niewłaściwej oceny kompetencji prezesa CPVO i jego uprawnień dyskrecjonalnych.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2100/1994 z dnia 27 lipca 1994 r. w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin (Dz.U. 1994 L 227, str. 1).


title: Sprawa T-173/09: Postanowienie Sądu z dnia 3 czerwca 2010 r. — Z przeciwko Komisji (Dostęp do dokumentów — Niedopuszczalność — Nakaz)

text:
               31.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/38

         Postanowienie Sądu z dnia 3 czerwca 2010 r. — Z przeciwko Komisji
   (Sprawa T-173/09) (1)

   (Dostęp do dokumentów - Niedopuszczalność - Nakaz)
   2010/C 209/59
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Z (Hannoversch Münden, Niemcy) (przedstawiciele: C. Grau i N. Jäger, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouquet, V. Bottka i R. Sauer, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Nakazanie Komisji, po pierwsze, by udzieliła stronie skarżącej poprzez umożliwienie jej dostępu do akt postępowania w sprawie COMP/39.406 (Przewody morskie) i w szczególności poprzez udostępnienie jej kopii decyzji Komisji z dnia 28 stycznia 2009 r. nakładającej grzywnę informacji o tym, czy jest ona między innymi wymieniona z nazwiska w tej decyzji, a jeżeli tak, to w jakim kontekście wymienione jest jej nazwisko; po drugie, by usunęła w sposób, który zostanie bliżej określony po udzieleniu dostępu do akt, wzmianki o nazwisku strony skarżącej w decyzji Komisji z dnia 28 stycznia 2009 r. i po trzecie, by nie wymieniała ona strony skarżącej z nazwiska oraz by nie czyniła ona jakichkolwiek odesłań do jej osoby w jawnej wersji decyzji z dnia 28 stycznia 2009 r.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Z zostaje obciążony kosztami postępowania, w tym kosztami związanymi z postępowaniem w przedmiocie środka tymczasowego.

      (1)  Dz.U. C 167 z 18.7.2009.


title: Sprawa T-314/09: Skarga wniesiona w dniu 6 sierpnia 2009 r. — Intercéréales i Grossi przeciwko Komisji

text:
               10.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 244/14

         Skarga wniesiona w dniu 6 sierpnia 2009 r. — Intercéréales i Grossi przeciwko Komisji
   (Sprawa T-314/09)
   2009/C 244/24
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Intercéréales (Paryż, Francja) i Alain Grossi (Nîmes, Francja) (przedstawiciele: B. Le Bret i L. Olza Moreno, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W ramach niniejszej skargi skarżący wnoszą o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji K(2008) 7846 wersja ostateczna (1) z dnia 10 grudnia 2008 r., w której instytucja ta uznała, że zgodną ze wspólnym rynkiem pomoc państwa stanowi ramowy program działań, jakie mogą być prowadzone przez francuskie międzyzawodowe organizacje rolnicze, polegających na udzielaniu pomocy na wsparcie techniczne, pomocy produkcyjnej, pomocy we wprowadzaniu na rynek produktów rolnych wysokiej jakości, pomocy na badania i rozwój oraz pomocy na reklamę; pomoc ta jest udzielana na rzecz producentów surowców oraz na rzecz przedsiębiorstw prowadzących działalność w zakresie przetwarzania i wprowadzania na rynek produktów rolnych, a źródłem jej finansowania są uiszczane przez członków tych międzyzawodowych organizacji dobrowolne składki, które na mocy zarządzenia międzyresortowego stały się obowiązkowe.
   Zarzuty i główne argumenty podniesione przez skarżącą są zasadniczo identyczne z tymi, które podniesiono w ramach sprawy T-293/09, CNIEL przeciwko Komisji lub też do nich podobne.

      (1)  Dz.U. 2009, C 116, s. 14.


title: Sprawa T-556/12: Wyrok Sądu z dnia 25 listopada 2014 r. – Royalton Overseas przeciwko OHIM – S.C. Romarose Invest (KAISERHOFF) (Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie wspólnotowego graficznego znaku towarowego KAISERHOFF – Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy KAISERHOFF – Zawieszenie postępowania administracyjnego – Zasady 20 i 50 z rozporządzenia (WE) nr 2868/95 – Badanie stanu faktycznego z urzędu – Art. 76 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               19.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/34

      Wyrok Sądu z dnia 25 listopada 2014 r. – Royalton Overseas przeciwko OHIM – S.C. Romarose Invest (KAISERHOFF)
      (Sprawa T-556/12) (1)

      (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie wspólnotowego graficznego znaku towarowego KAISERHOFF - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy KAISERHOFF - Zawieszenie postępowania administracyjnego - Zasady 20 i 50 z rozporządzenia (WE) nr 2868/95 - Badanie stanu faktycznego z urzędu - Art. 76 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
      (2015/C 016/54)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Royalton Overseas Ltd (Road Town, Brytyjskie Wyspy Dziewicze, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat C. Năstase)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: S.C. Romarose Invest Srl (Bukareszt, Rumunia) (przedstawiciele: adwokaci R.-G. Dragomir i G.-L. Ilie)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 4 października 2012 r. (sprawa R 2535/2011-1), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między S.C. Romarose Invest Srl a Royalton Overseas Ltd.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 4 października 2012 r. (sprawa R 2535/2011-1), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między S.C. Romarose Invest Srl a Royalton Overseas Ltd.

                  2)

                  OHIM pokryje swoje własne koszty oraz połowę kosztów poniesionych przez Royalton Overseas, w tym niezbędne koszty poniesione przez Royalton Overseas dla celów postępowania przed izbą odwoławczą OHIM.

                  3)

                  S.C. Romarose Invest pokryje swoje własne koszty oraz połowę kosztów poniesionych przez Royalton Overseas, w tym niezbędne koszty poniesione przez Royalton Overseas dla celów postępowania przed izbą odwoławczą OHIM.

         (1)  Dz.U. C 63 z 2.3.2013.


title: Sprawa C-541/13: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 9 października 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg – Niemcy) – Douane Advies Bureau Rietveld przeciwko Hauptzollamt Hannover (Odesłanie prejudycjalne — Unia celna i wspólna taryfa celna — Klasyfikacja taryfowa — Pozycja 3822 — Pojęcie „odczynników diagnostycznych lub laboratoryjnych”  — Wskaźniki ekspozycji na określoną wcześniej temperaturę reakcji)

text:
               8.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 439/12

         Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 9 października 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg – Niemcy) – Douane Advies Bureau Rietveld przeciwko Hauptzollamt Hannover
   (Sprawa C-541/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Unia celna i wspólna taryfa celna - Klasyfikacja taryfowa - Pozycja 3822 - Pojęcie „odczynników diagnostycznych lub laboratoryjnych” - Wskaźniki ekspozycji na określoną wcześniej temperaturę reakcji))
   (2014/C 439/17)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht Hamburg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Douane Advies Bureau Rietveld

      Strona pozwana: Hauptzollamt Hannover

      Sentencja

   Pozycję 3822 Nomenklatury scalonej, zawartej w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, zmienionego rozporządzeniem Komisji (UE) nr 861/2010 z dnia 5 października 2010 r., należy interpretować w ten sposób, że wskaźniki temperatury, takie jak produkty sprzedawane pod nazwami „WarmMark” i „ColdMark”, które poprzez zmianę koloru wynikającą ze zmiany objętości cieczy w nich zawartych wskazują w sposób trwały, czy została osiągnięta temperatura wyższa lub niższa od określonego progu, nie są objęte tą pozycją.

      (1)  Dz.U. C 9 z 11.1.2014.


title: Sprawy połączone od C-401/12 P do C-403/12 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 13 stycznia 2015 r. – Rada Unii Europejskiej, Parlament Europejski, Komisja Europejska/Vereniging Milieudefensie, Stichting Stop Luchtverontreiniging Utrecht (Odwołanie – Dyrektywa 2008/50/WE – Dyrektywa w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy – Decyzja dotycząca powiadomienia przez Królestwo Niderlandów o odroczeniu terminu wyznaczonego dla osiągnięcia wartości dopuszczalnych dla dwutlenku azotu i o wyłączeniu z obowiązku stosowania dopuszczalnych wartości dla pyłu (PM10) – Wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej dotyczącej tej decyzji złożony na podstawie przepisów rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 – Decyzja Komisji uznająca wniosek za niedopuszczalny – Środek o charakterze indywidualnym – Konwencja z Aarhus – Ważność rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 w świetle tej konwencji)

text:
               2.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/2

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 13 stycznia 2015 r. – Rada Unii Europejskiej, Parlament Europejski, Komisja Europejska/Vereniging Milieudefensie, Stichting Stop Luchtverontreiniging Utrecht
      (Sprawy połączone od C-401/12 P do C-403/12 P) (1)

      (Odwołanie - Dyrektywa 2008/50/WE - Dyrektywa w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy - Decyzja dotycząca powiadomienia przez Królestwo Niderlandów o odroczeniu terminu wyznaczonego dla osiągnięcia wartości dopuszczalnych dla dwutlenku azotu i o wyłączeniu z obowiązku stosowania dopuszczalnych wartości dla pyłu (PM10) - Wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej dotyczącej tej decyzji złożony na podstawie przepisów rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 - Decyzja Komisji uznająca wniosek za niedopuszczalny - Środek o charakterze indywidualnym - Konwencja z Aarhus - Ważność rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 w świetle tej konwencji)
      (2015/C 073/02)
      Język postępowania: niderlandzki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Moore i K. Michoel, pełnomocnicy), Parlament Europejski (przedstawiciele: L. Visaggio i G. Corstens, pełnomocnicy), Komisja Europejska (przedstawiciele: J.P. Keppenne, P. Oliver, P. Van Nuffel, G. Valero Jordana i S. Boelaert, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Vereniging Milieudefensie, Stichting Stop Luchtverontreiniging Utrecht (przedstawiciel: A. van den Biesen, advocaat)

         Interwenient popierający wnoszących odwołanie: Republika Czeska (przedstawiciel: D. Hadroušek, pełnomocnik)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie wzajemne zostaje odrzucone.

                  2)

                  Wyrok Sądu Unii Europejskiej Vereniging Milieudefensie i Stichting Stop Luchtverontreiniging Utrecht/Komisja (T-396/09, EU:T:2012:301) zostaje uchylony.

                  3)

                  Skarga o stwierdzenie nieważności wniesiona do Sądu Unii Europejskiej przez Vereniging Milieudefensie i Stichting Stop Luchtverontreiniging Utrecht zostaje oddalona.

                  4)

                  Vereniging Milieudefensie i Stichting Stop Luchtverontreiniging Utrecht zostają obciążone solidarnie kosztami postępowania poniesionymi w pierwszej instancji oraz w ramach odwołań przez Radę Unii Europejskiej, Parlament Europejski oraz Komisję Europejską.

                  5)

                  Republika Czeska pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 9 z 12.1.2013.


title: Sprawa C-403/13: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 22 listopada 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Ireland – Irlandia) – Lisa Kelly przeciwko Minister for Social Protection

text:
               7.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/31

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 22 listopada 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Ireland – Irlandia) – Lisa Kelly przeciwko Minister for Social Protection
   (Sprawa C-403/13) (1)

   2014/C 102/49
   Język postępowania: angielski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 274 z 21.9.2013.


title: Sprawa T-301/04: Skarga wniesiona dnia 28 lipca 2004 r. przez Clearstream Banking Aktiengesellschaft i Clearstream International société anonyme Luxembourg przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/39

         Skarga wniesiona dnia 28 lipca 2004 r. przez Clearstream Banking Aktiengesellschaft i Clearstream International société anonyme Luxembourg przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-301/04)
   (2004/C 262/75)
   Język postępowania: niemiecki
   Dnia 28 lipca 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich przez Clearstream Banking Aktiengesellschaft z siedzibą we Frankfurcie nad Menem i Clearstream International société anonyme Luxembourg z siedzibą w Luksemburgu, reprezentowane przez Horst Satzky i Bernhard M. Maasen, adwokatów.
   Skarżące wnoszą do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 2 czerwca 2004 r. skierowanej do skarżących w sprawie COMP/38.096 dotyczącej (i) stwierdzenia nadużywania pozycji dominującej na rynku i (ii) zobowiązania do zaniechania naruszenia

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty
   W zaskarżonej decyzji Komisja zarzuca skarżącym naruszenie art. 82 WE. Zdaniem Komisji skarżące nadużyły pozycji dominującej na rynku poprzez rzekome odmawianie, przez okres prawie dwóch lat, świadczenia na rzecz Euroclear Bank S.A. („EB”) tak zwanych pierwotnych usług clearingu i rozliczeń w zakresie niemieckich akcji imiennych oraz poprzez cenowe dyskryminowanie EB przy świadczeniu pierwotnych usług clearingu i rozliczeń przez okres pięciu lat.
   Skarżące kwestionują ten zarzut i wnoszą o stwierdzenie nieważności decyzji. Główny zarzut skarżących skierowany jest przeciwko przyjęciu przez Komisję, że skarżąca Clearstream Banking AG („CB”) posiada na przedmiotowym rynku pozycję dominującą.
   Skarżące podnoszą, że negocjacje pomiędzy CB i EB, dotyczące zawierania transakcji w zakresie papierów wartościowych mających za przedmiot niemieckie akcje imienne nie trwały dwa lata, lecz maksymalnie dziewięć miesięcy. Przyczyna tak długiego okresu tkwiła po stronie EB, a nie po stronie CB. W żadnym czasie CB nie miała interesu ani nawet zamiaru, aby odmawiać EB usług, które CB świadczyła na rzecz innych klientów.
   Skarżące podnoszą dalej, że przy negocjacjach nie można przeoczyć, że zawieranie transakcji w zakresie papierów wartościowych mających za przedmiot niemieckie akcje imienne jest całkowicie pozbawione znaczenia dla wymiany usług pomiędzy CB i EB. Przy kształtowaniu cen skarżące kierowały się zasadą równego traktowania porównywalnych klientów. EB nie jest porównywalna z grupą klientów wskazaną przez Komisję dla uzasadnienia zarzutu o dyskryminację.
   Ponadto skarżące podnoszą, że Komisja nigdy nie twierdziła, że Clearstream International S.A. Luxembourg („CI”) jest przedsiębiorstwem dominującym na rynku. Już z tego powodu nie mogło ono nadużyć pozycji dominującej. Nadto, zawarte w decyzji określenie granic przedmiotowo właściwego rynku jest nieodpowiednie. Skarżące uważają, że dokonane przez Komisję rozróżnienie pomiędzy „pierwotnymi” i „wtórnymi” usługami rozliczeń jest merytorycznie nieuzasadnione, a nawet pozostające w sprzeczności. Istnieje jedynie jeden przedmiotowo właściwy rynek dla usług clearingu i rozliczeń. Na tym właściwym rynku dla wszystkich usług clearingu i rozliczeń, CB nie posiada pozycji dominującej. W związku z tym ani CB, ani CI nie są adresatami normy art. 82 EW. Już ze względu na błędne określenie granic rynku – a co za tym idzie – wobec braku zaistnienia pozycji dominującej, należy stwierdzić nieważność przedmiotowej decyzji.


title: Sprawa C-489/10: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 5 czerwca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy — Polska) — postępowanie karne przeciwko Łukaszowi Marcinowi Bondzie (Wspólna polityka rolna — System płatności jednolitych — Rozporządzenie nr 1973/2004 — Artykuł 138 ust. 1 — Wykluczenie z pomocy w wypadku zgłoszenia nieprawdziwego areału — Charakter administracyjny lub karny tej sankcji — Zasada niekumulowania sankcji karnych — Zasada ne bis in idem)

text:
               21.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/2

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 5 czerwca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy — Polska) — postępowanie karne przeciwko Łukaszowi Marcinowi Bondzie
   (Sprawa C-489/10) (1)

   (Wspólna polityka rolna - System płatności jednolitych - Rozporządzenie nr 1973/2004 - Artykuł 138 ust. 1 - Wykluczenie z pomocy w wypadku zgłoszenia nieprawdziwego areału - Charakter administracyjny lub karny tej sankcji - Zasada niekumulowania sankcji karnych - Zasada ne bis in idem)
   2012/C 217/03
   Język postępowania: polski

      Sąd krajowy

   Sąd Najwyższy

      Strona w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

   Łukasz Marcin Bonda

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Sąd Najwyższy — Wykładnia art. 138 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 w sprawie systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IVa tego rozporządzenia oraz wykorzystania gruntów zarezerwowanych do produkcji surowców (Dz.U. L 345, s. 1) — Jednolita płatność obszarowa — Wykluczenie z pomocy w wypadku zgłoszenia nieprawdziwego areału — Charakter administracyjny lub karny tej sankcji

      Sentencja

   Artykuł 138 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 w sprawie systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IVa tego rozporządzenia oraz wykorzystania gruntów zarezerwowanych do produkcji surowców należy interpretować w ten sposób, że środki przewidziane w akapitach drugim i trzecim tego przepisu, polegające na wykluczeniu rolnika z pomocy w roku, w którym złożył nieprawdziwe oświadczenie co do wielkości kwalifikującego się areału, i na obniżeniu pomocy, do której byłby uprawniony w trzech kolejnych latach kalendarzowych, do kwoty, która odpowiada różnicy między areałem zadeklarowanym a wyznaczonym, nie stanowią sankcji o charakterze karnym

      (1)  Dz.U. C 13 z 15.1.2011.


title: Sprawa T-278/14: Wyrok Sądu z dnia 9 września 2015 r. – Dairek Attoumi/OHIM – Diesel (DIESEL) [Wspólnotowy znak towarowy lub wzór — Postępowanie w przedmiocie unieważnienia — Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy lub wzór DIESEL — Wcześniejszy słowny międzynarodowy znak towarowy DIESEL — Podstawa unieważnienia — Używanie oznaczenia o charakterze odróżniającym — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 25 ust. 1 lit. e) rozporządzenia (WE) nr 6/2002 — Dowód rzeczywistego używania — Zawieszenie postepowania administracyjnego]

text:
               19.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/28

         Wyrok Sądu z dnia 9 września 2015 r. – Dairek Attoumi/OHIM – Diesel (DIESEL)
   (Sprawa T-278/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy lub wzór - Postępowanie w przedmiocie unieważnienia - Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy lub wzór DIESEL - Wcześniejszy słowny międzynarodowy znak towarowy DIESEL - Podstawa unieważnienia - Używanie oznaczenia o charakterze odróżniającym - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 25 ust. 1 lit. e) rozporządzenia (WE) nr 6/2002 - Dowód rzeczywistego używania - Zawieszenie postepowania administracyjnego])
   (2015/C 346/32)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Mansour Dairek Attoumi (Badalona, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci E. Manresa Medina i J. Manresa Medina)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: O. Mondéjar Ortuño i V. Melgar, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Diesel SpA (Breganze, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci F. Celluprica i F. Fischetti)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 18 lutego 2014 r. (sprawa R 855/2012-3) dotyczącą postępowania w przedmiocie wniosku o unieważnienie toczącego się pomiędzy Diesel SpA a Mansourem Dairekiem Attoumim.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Mansour Dairek Attoumi zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 253 z 4.8.2014.


title: Sprawa C-58/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhofs (Niemcy) w dniu 11 lutego 2009 r. — Leo-Libera GmbH przeciwko Finanzamt Buchholz in der Nordheide

text:
               16.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhofs (Niemcy) w dniu 11 lutego 2009 r. — Leo-Libera GmbH przeciwko Finanzamt Buchholz in der Nordheide
   (Sprawa C-58/09)
   2009/C 113/39
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Leo-Libera GmbH

      Strona pozwana: Finanzamt Buchholz in der Nordheide

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 135 ust. 1 lit. i) dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) należy interpretować w ten sposób, że państwa członkowskie mogą wprowadzić regulację przewidującą zwolnienie z VAT dotyczące tylko określonych zakładów (wyścigów konnych) oraz loterii i wyłączającą ze zwolnienia z VAT wszystkie „inne gry losowe lub hazardowe”?

      (1)  Dz.U. L 347, s. 1


title: Wykreślenie sprawy C-497/04

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/33

         Wykreślenie sprawy C-497/04 (1)

   (2005/C 217/73)

      (Język postępowania: grecki)

   Postanowieniem z dnia 13 czerwca 2005 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-497/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej.

      (1)  Dz.U. C 31 z 5.2.2005


title: Sprawa T-522/15: Postanowienie Sądu z dnia 15 grudnia 2015 r. – CCPL i in./Komisja (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Opakowania spożywcze do sprzedaży detalicznej — Decyzja nakładająca grzywny — Gwarancja bankowa — Wniosek o zawieszenie wykonania — Fumus boni iuris — Pilny charakter — Wyważenie interesów)

text:
               29.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/20

         Postanowienie Sądu z dnia 15 grudnia 2015 r. – CCPL i in./Komisja
   (Sprawa T-522/15) (1)

   ((Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Opakowania spożywcze do sprzedaży detalicznej - Decyzja nakładająca grzywny - Gwarancja bankowa - Wniosek o zawieszenie wykonania - Fumus boni iuris - Pilny charakter - Wyważenie interesów))
   (2016/C 078/30)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Skarżące: CCPL – Consorzio Cooperative di Produzione e Lavoro SC (Reggio nell’Emilia, Włochy), Coopbox group SpA (Reggio nell’Emilia), Poliemme Srl (Reggio nell’Emilia), Coopbox Hispania, SL (Lorca, Hiszpania), Coopbox Eastern s.r.o. (Nowe Miasto nad Wagiem, Słowacja) (przedstawiciele: S. Bariatti i E. Cucchiara, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo F. Jimeno Fernandez, A. Biolan i P. Rossi, a następnie F. Jimeno Fernandez, P. Rossi i L. Malferrari, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Komisji C(2015) 4336 final z dnia 24 czerwca 2015 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG (AT.39563 – Opakowania spożywcze do sprzedaży detalicznej), w zakresie w jakim nakłada ona na skarżące obowiązek ustanowienia gwarancji bankowej lub dokonania tymczasowej zapłaty kwoty nałożonych grzywien, którego spełnienie jest warunkiem uniknięcia natychmiastowego ściągnięcia tej kwoty.

      Sentencja

               1)

               Wykonanie nałożonego na skarżące, CCPL – Consorzio Cooperative di Produzione e Lavoro SC, Coopbox group SpA, Poliemme Srl, Coopbox Hispania, SL i Coopbox Eastern s.r.o., obowiązku ustanowienia gwarancji bankowej na rzecz Komisji Europejskiej celem uniknięcia natychmiastowego ściągnięcia kwoty grzywien, które zostały na nie nałożone w art. 2 decyzji Komisji C(2015) 4336 final z dnia 24 czerwca 2015 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG (AT.39563 – Opakowania spożywcze do sprzedaży detalicznej), zostaje zawieszone, pod warunkiem że:

                           —

                           w terminie miesiąca od dnia doręczenia niniejszego postanowienia, a następnie co trzy miesiące aż do dnia wydania orzeczenia w postępowaniu głównym, jak również przy okazji każdego zdarzenia, które mogłoby mieć wpływ na przyszłą zdolność skarżących do zapłaty nałożonych na nie grzywien, skarżące przekażą Komisji na piśmie szczegółowe sprawozdanie na temat wdrożenia planu restrukturyzacji grupy CCPL i na temat kwoty dochodów uzyskanych ze sprzedaży aktywów tej grupy zarówno w wykonaniu tego planu, jak i „poza” tym planem;

                           —

                           skarżące wpłacą na rzecz Komisji kwotę 5 mln EUR, jak tylko uzyskają ją ze wspomnianej sprzedaży, jak również wszystkie dochody osiągnięte z planowanego zbycia udziałów w Refincoop SpA, Erzelli Energia Srl i Smec Srl, jak tylko dochody te zostaną uzyskane.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 354 z 26.10.2015.


title: Sprawa T-7/17: Skarga wniesiona w dniu 5 stycznia 2017 r. – John Mills/EUIPO – Jerome Alexander Consulting (MINERAL MAGIC)

text:
               27.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/38

         Skarga wniesiona w dniu 5 stycznia 2017 r. – John Mills/EUIPO – Jerome Alexander Consulting (MINERAL MAGIC)
   (Sprawa T-7/17)
   (2017/C 063/50)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: John Mills Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: S. Malynicz, QC)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Jerome Alexander Consulting Corp. (Surfside, Floryda, Stany Zjednoczone)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „MINERAL MAGIC” – zgłoszenie nr 12 151 379

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 października 2016 r. w sprawie R 2087/2015-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO oraz drugiej strony postępowania przed Izbą Odwoławczą kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-163/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 9 kwietnia 2015 r. – Youssef Hassan/Breiding Vertriebsgesellschaft mbH

text:
               3.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 254/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 9 kwietnia 2015 r. – Youssef Hassan/Breiding Vertriebsgesellschaft mbH
   (Sprawa C-163/15)
   (2015/C 254/03)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberlandesgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Youssef Hassan

      Strona pozwana: Breiding Vertriebsgesellschaft mbH

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy art. 23 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1) stoi na przeszkodzie dochodzeniu roszczeń w związku z naruszeniem praw do wspólnotowego znaku towarowego przez licencjobiorcę, który nie jest wpisany do rejestru wspólnotowych znaków towarowych?

               2.

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 1: Czy art. 23 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego stoi na przeszkodzie krajowej praktyce prawnej, zgodnie z którą licencjobiorca może dochodzić w drodze umocowania do występowania o cudze prawa we własnym imieniu roszczeń właściciela znaku towarowego przeciwko podmiotowi dopuszczającemu się naruszenia?

      (1)  Dz.U. L 78, s. 1.


title: Sprawa T-375/15: Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2017 r. – Germanwings/Komisja (Pomoc państwa — Pomoc na rzecz przedsiębiorstwa lotniczego korzystającego z portu lotniczego Zweibrücken — Korzyść — Możliwość przypisania państwu — Obowiązek uzasadnienia — Uzasadnione oczekiwania — Dostęp do dokumentów — Dokumenty związane z postępowaniem w sprawie kontroli pomocy państwa — Odmowa udzielenia dostępu do żądanych dokumentów — Wyjątek dotyczący ochrony celów kontroli, dochodzenia i audytu)

text:
               19.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/19

         Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2017 r. – Germanwings/Komisja
   (Sprawa T-375/15) (1)

   ((Pomoc państwa - Pomoc na rzecz przedsiębiorstwa lotniczego korzystającego z portu lotniczego Zweibrücken - Korzyść - Możliwość przypisania państwu - Obowiązek uzasadnienia - Uzasadnione oczekiwania - Dostęp do dokumentów - Dokumenty związane z postępowaniem w sprawie kontroli pomocy państwa - Odmowa udzielenia dostępu do żądanych dokumentów - Wyjątek dotyczący ochrony celów kontroli, dochodzenia i audytu))
   (2017/C 195/25)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Germanwings GmbH (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Martin-Ehlers)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo A. Buchet, T. Maxian Rusche, R. Sauer i K. Herrman, następnie A. Buchet, T. Rusche, K. Herrman i S. Noë, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Oparte na art. 263 TFUE żądanie dotyczące, po pierwsze, stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Komisji (UE) 2016/152 z dnia 1 października 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.27339 (12/C) (ex 11/NN) wdrożonej przez Niemcy na rzecz portu lotniczego Zweibrücken i przedsiębiorstw lotniczych korzystających z tego portu lotniczego (Dz.U. 2016, L 34, s. 68) i, po drugie, stwierdzenia nieważności decyzji Komisji GESTDEM 2015/1288 z dnia 11 maja 2015 r., odmawiającej częściowego dostępu do akt administracyjnych dotyczących postępowania w sprawie pomocy państwa SA.27339.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 1 ust. 2, w zakresie, w jakim dotyczy pierwszej umowy zawartej pomiędzy Flughafen Zweibrücken GmbH i Germanwings GmbH, oraz art. 3 ust. 4 lit. e) decyzji Komisji (UE) 2016/152 z dnia 1 października 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.27339 (12/C) (ex 11/NN) wdrożonej przez Niemcy na rzecz portu lotniczego Zweibrücken i przedsiębiorstw lotniczych korzystających z tego portu lotniczego (Dz.U. 2016, L 34, s. 68).

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty i zostaje obciążona trzema czwartymi kosztów poniesionych przez Germanwings.

               4)

               Germanwings pokrywa jedną czwartą własnych kosztów.

      (1)  Dz.U. C 337 z 12.10.2015.


title: Sprawa C-55/05: Skarga wniesiona w dniu 9 lutego 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii

text:
               2.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/18

         Skarga wniesiona w dniu 9 lutego 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii
   (Sprawa C-55/05)
   (2005/C 82/37)
   Język postępowania: fiński
   W dniu 9 lutego 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich reprezentowanej przez M. Huttunena i K. Simonssona, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Finlandii.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1.

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych koniecznych do zastosowania się do dyrektywy 2002/84/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 listopada 2002 r. zmieniającej dyrektywy w sprawie bezpieczeństwa na morzu i zapobiegania zanieczyszczeniu morza przez statki (1) lub w każdym razie nie powiadamiając Komisji o tych przepisach, Republika Finlandii uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy tej dyrektywy,

               2.

               obciążenie Republiki Finlandii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin do dokonania transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 23 listopada 2003 r.

      (1)  Dz.U. L 324 z 29.11.2002 r., str. 53.