title: Sprawa C-382/09: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 7 października 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāts — Republika Łotewska) — Stils Met SIA przeciwko Valsts ieņēmumu dienests (Wspólna taryfa celna — Klasyfikacja taryfowa — Nomenklatura scalona — Dział 73 — Skrętki, liny i kable ze stali — Pozycja 7312 — Kod TARIC — Błąd w klasyfikacji taryfowej — Dopuszczenie towarów do swobodnego obrotu — Rozporządzenie (WE) nr 384/96 — Cło antydumpingowe — Grzywna w kwocie równej całości ceł antydumpingowych)

text:
               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/8

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 7 października 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāts — Republika Łotewska) — Stils Met SIA przeciwko Valsts ieņēmumu dienests
   (Sprawa C-382/09) (1)

   (Wspólna taryfa celna - Klasyfikacja taryfowa - Nomenklatura scalona - Dział 73 - Skrętki, liny i kable ze stali - Pozycja 7312 - Kod TARIC - Błąd w klasyfikacji taryfowej - Dopuszczenie towarów do swobodnego obrotu - Rozporządzenie (WE) nr 384/96 - Cło antydumpingowe - Grzywna w kwocie równej całości ceł antydumpingowych)
   2010/C 328/12
   Język postępowania: łotewski

      Sąd krajowy

   Augstākās tiesas Senāts

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Stils Met SIA

      Strona pozwana: Valsts ieņēmumu dienests

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Augstakas tiesas Senats — Wykładnia działu 73 załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 256, s. 1), w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1789/2003 z dnia 11 września 2003 r. (Dz.U. L 281, s. 1) i rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1810/2004 z dnia 7 września 2004 r. (Dz.U. L 327, s. 1) — Wykładnia art. 14 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z państw niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 56, s. 1) — Skrętki, liny i kable ze stali, niepokryte lub tylko powleczone lub pokryte cynkiem, niezależnie od składu chemicznego, w szczególności ze stali stopowej, które nie pochodzą ani z Mołdawii ani Maroka — Klasyfikacja w pozycjach 7312108219, 7312108419, 7312108619 nomenklatury scalonej 2004 i 2005 — Ustawodawstwo krajowe przewidujące grzywnę w wysokości cła antydumpingowego

      Sentencja

               1)

               Wykładni zintegrowanej taryfy Wspólnot Europejskich ustanowionej w art. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, w brzmieniu mającym zastosowanie w latach 2004 i 2005 dokonywać należy w ten sposób, że kable i liny ze stali innej niż nierdzewna niepokryte lub tylko powleczone lub pokryte cynkiem, których maksymalny wymiar przekroju poprzecznego przekracza 3 mm, ale nie przekracza 48 mm, i które nie pochodzą ani z Mołdawii, ani z Maroka, objęte są kodami TARIC 7312108219, 7312108419 lub 7312108619 w zależności od wymiaru ich przekroju poprzecznego.

               2)

               Wykładni art. 14 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej należy dokonywać w ten sposób, iż nie sprzeciwia się on przepisom państwa członkowskiego przewidującym w przypadku błędu w klasyfikacji taryfowej towaru wwiezionego na obszar celny Unii zastosowaniu grzywny w wysokości równej kwocie całości mających zastosowanie ceł antydumpingowych, o ile jej kwota zostaje określona na warunkach analogicznych do warunków przewidzianych w prawie krajowym w przypadku naruszeń o tym samym charakterze i powadze, i które pozwalają, by sankcja była skuteczna, proporcjonalna i odstraszająca, czego ocena należy do sądu krajowego.

      (1)  Dz.U. C 297 z 5.12.2009.


title: Sprawa C-78/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 25 lutego 2008 r. — Amministrazione delle finanze, Agenzia delle Entrate przeciwko Paint Graphos scarl

text:
               9.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 116/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 25 lutego 2008 r. — Amministrazione delle finanze, Agenzia delle Entrate przeciwko Paint Graphos scarl
   (Sprawa C-78/08)
   (2008/C 116/19)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Corte suprema di cassazione
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Amministrazione delle finanze, Agenzia delle Entrate

      Strona pozwana: Paint Graphos scarl
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy środki przewidujące ulgi podatkowe dla spółdzielni na mocy art. 11, 12, 13 i 14 dekretu Prezydenta Republiki nr 601 z 1973 r. są zgodne z przepisami o ochronie konkurencji i czy, w niniejszej sprawie, stanowią pomoc państwa w rozumieniu art. 87 traktatu WE, w szczególności wobec istnienia nieodpowiedniego systemu kontroli i korygowania nadużyć, przewidzianego w dekrecie ustawodawczym prezydenta tymczasowego nr 1577 z 1947 r.;

               2)

               w szczególności dla celów kwestii uznania spornych środków w postaci ulg podatkowych za pomoc państwa, czy środki te można uznać za proporcjonalne do celów wyznaczonych przedsiębiorstwom spółdzielczym; czy ocena proporcjonalności może dotyczyć — oprócz poszczególnych środków — przywileju ustanowionego przez ogół środków, z wynikającą z tego zmianą warunków konkurencji;
               zważywszy, w celu odpowiedzi na poprzednie pytania, na okoliczność, że system kontroli został poważnie osłabiony przez późniejszą reformę prawa spółek, w szczególności w odniesieniu do spółdzielni opartych na przeważającej, a nie całkowitej wzajemności, w świetle ustawy nr 311 z 2004 r.;

               3)

               niezależnie od możliwości uznania omawianych środków ustanawiających ulgi za pomoc państwa, czy wykorzystanie formy spółki spółdzielczej, również w braku oszustwa lub pozorności, może zostać uznane za nadużycie prawa, gdy zastosowanie tej formy ma wyłącznie lub głównie na celu uzyskanie oszczędności podatkowych?


title: Sprawa T-307/13: Wyrok Sądu z dnia 9 grudnia 2014 r. – Capella/OHIM – Oribay Mirror Buttons (ORIBAY) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku — Graficzny wspólnotowy znak towarowy ORIBAY ORIginal Buttons for Automotive Yndustry — Dopuszczalność wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku)

text:
               2.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 34/36

         Wyrok Sądu z dnia 9 grudnia 2014 r. – Capella/OHIM – Oribay Mirror Buttons (ORIBAY)
   (Sprawa T-307/13) (1)

   ((Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Graficzny wspólnotowy znak towarowy ORIBAY ORIginal Buttons for Automotive Yndustry - Dopuszczalność wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku))
   (2015/C 034/42)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Capella EOOD (Sofia, Bułgaria) (przedstawiciele: początkowo M. Holtorf, następnie A. Theis oraz w końcu F. Henkel, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo G. Schneider, następnie J. Crespo Carrillo, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Oribay Mirror Buttons, SL (San Sebastián, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat A. Velázquez Ibáñez)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 22 marca 2013 r. (sprawa R 164/2012-4) dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku między Capellą EOOD a Oribay Mirror Buttons, SL.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 22 marca 2013 r. (sprawa R 164/2012-4).

               2)

               OHIM pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Capellę EOOD.

               3)

               Oribay Mirror Buttons, SL pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 207 z 20.7.2013.


title: Sprawa T-62/12: Postanowienie Sądu z dnia 8 października 2012 r. — ClientEarth przeciwko Radzie (Skarga o stwierdzenie nieważności — Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Opinia sporządzona przez służbę prawną Rady dotycząca propozycji rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu, Rady i Komisji — Potwierdzenie odmowy udzielenia pełnego dostępu — Niedopuszczalność — Termin do wniesienia skargi — Pojęcie aktu podlegającego zaskarżeniu w rozumieniu art. 263 TFUE — Akt potwierdzający)

text:
               24.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 366/35

         Postanowienie Sądu z dnia 8 października 2012 r. — ClientEarth przeciwko Radzie
   (Sprawa T-62/12) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Opinia sporządzona przez służbę prawną Rady dotycząca propozycji rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu, Rady i Komisji - Potwierdzenie odmowy udzielenia pełnego dostępu - Niedopuszczalność - Termin do wniesienia skargi - Pojęcie aktu podlegającego zaskarżeniu w rozumieniu art. 263 TFUE - Akt potwierdzający)
   2012/C 366/70
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ClientEarth (Londyn, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci O. Brouwer i P. van den Berg)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: B. Driessen i C. Fekete, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności pisma Rady z dnia 1 grudnia 2011 r., opatrzonego sygnaturą 24/c/01/11, odmawiającego udzielania skarżącej pełnego dostępu do opinii sporządzonej przez służbę prawną Rady (dokument nr 6865/09) dotyczącej przedstawionego przez Parlament Europejski projektu zmian do przedstawionej przez Komisję Europejską propozycji rozporządzenia zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Nie ma potrzeby rozstrzygania w przedmiocie wniosków Królestwa Danii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze interwenientów.

               3)

               ClientEarth zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 109 z 14.4.2012.


title: Sprawa C-460/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 6 października 2014 r. – Johannes Evert Antonius Masaar przeciwko DAS Nederlandse Rechtsbijstand Verzekeringsmaatschappij NV

text:
               15.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 448/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 6 października 2014 r. – Johannes Evert Antonius Masaar przeciwko DAS Nederlandse Rechtsbijstand Verzekeringsmaatschappij NV
   (Sprawa C-460/14)
   (2014/C 448/15)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Johannes Evert Antonius Masaar

      Strona pozwana: DAS Nederlandse Rechtsbijstand Verzekeringsmaatschappij NV

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy pojęcie „postępowanie administracyjne” (1), o którym mowa w art. 4 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 87/334/EWG z dnia 22 czerwca 1987 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczenia ochrony prawnej (2) należy interpretować w ten sposób, że jego zakres obejmuje postępowanie przed UWV [Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen, Zarządem Ubezpieczeń Pracowniczych], w ramach którego pracodawca wnosi o udzielenie zgody na rozwiązanie umowy o pracę za wypowiedzeniem celem zakończenia stosunku pracy z (ubezpieczonym od kosztów ochrony prawnej) pracownikiem?

               2)

               Jeżeli odpowiedź na pytanie pierwsze zależy od charakterystyki danego postępowania, a ewentualnie jest związana z faktami i okolicznościami danego przypadku, to w oparciu o które cechy, fakty, czy też okoliczności sąd krajowy ma ustalić, czy postępowanie należy uznać za postępowanie administracyjne w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. a) dyrektywy?

      (1)  Tłumaczenie pytania prejudycjalnego opera się na istotnej korekcie tłumaczenia art. 4 ust. 1 lit. a) dyrektywy na język polski: „W interesie osób mających ubezpieczenie ochrony prawnej ubezpieczony musi mieć możliwość wybrania prawnika lub innej osoby o odpowiednich kwalifikacjach zgodnie z przepisami prawa krajowego, w każdym dochodzeniu lub postępowaniu [tłumaczenie po korekcie: postępowaniu sądowym lub administracyjnym]. Tak też w sprawie C-442/12 Sneller DAS. Przy braku zaproponowanej korekty tłumaczenia dyrektywy na język polski w tym miejscu pojawiałby się drugi człon wyrażenia „dochodzenie lub postępowanie” z art. 4 ust. 1 lit. a) dyrektywy, a mianowicie „postępowanie”.

      (2)  Dz.U. L 185, s. 77.


title: Sprawa F-76/12: Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               22.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/41

         Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-76/12)
   2012/C 287/77
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues i A. Blot)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o przekształceniu punktów za osiągnięcia uzyskanych w innej instytucji oraz obwieszczenia administracyjnego zawierającego publikację listy urzędników awansowanych w ramach postępowania w sprawie awansu za 2011 r.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 13 października 2011 r. o przekształceniu punktów za osiągnięcia uzyskanych przez stronę skarżącą w innej instytucji łącznie z obwieszczeniem administracyjnym nr 48/2011 z dnia 27 października 2011 r. zawierającym publikację listy urzędników awansowanych w ramach postępowania w sprawie oceny i awansu za 2011 r., na której nie ma nazwiska strony skarżącej;

               —

               w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego oddalającej zażalenie wniesione przez stronę skarżącą;

               —

               zasądzenie od Komisji Europejskiej naprawienia wyrządzonej szkody majątkowej oszacowanej wstępnie i ex aequo et bono na 20 000 EUR;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.


title: Sprawa C-144/12: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 czerwca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof — Austria) — Goldbet Sportwetten GmbH przeciwko Massimowi Sperindeo (Rozporządzenie (WE) nr 1896/2006 — Postępowanie w sprawie europejskiego nakazu zapłaty — Artykuły 6 i 17 — Sprzeciw od europejskiego nakazu zapłaty bez podniesienia zarzutu braku jurysdykcji państwa członkowskiego wydania nakazu — Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Jurysdykcja, uznawanie oraz wykonywanie orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych — Artykuł 24 — Wdanie się pozwanego w spór przed sądem rozpoznającym sprawę — Zastosowanie w ramach postępowania w sprawie europejskiego nakazu zapłaty)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/29

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 czerwca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof — Austria) — Goldbet Sportwetten GmbH przeciwko Massimowi Sperindeo
   (Sprawa C-144/12) (1)

   (Rozporządzenie (WE) nr 1896/2006 - Postępowanie w sprawie europejskiego nakazu zapłaty - Artykuły 6 i 17 - Sprzeciw od europejskiego nakazu zapłaty bez podniesienia zarzutu braku jurysdykcji państwa członkowskiego wydania nakazu - Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Jurysdykcja, uznawanie oraz wykonywanie orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych - Artykuł 24 - Wdanie się pozwanego w spór przed sądem rozpoznającym sprawę - Zastosowanie w ramach postępowania w sprawie europejskiego nakazu zapłaty)
   2013/C 225/48
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberster Gerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Goldbet Sportwetten GmbH

      Strona pozwana: Massimo Sperindeo

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Oberster Gerichtshof — Wykładnia art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1896/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. ustanawiającego postępowanie w sprawie europejskiego nakazu zapłaty (Dz.U. L 399, s. 1) oraz art. 17 owego rozporządzenia w związku z art. 24 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2001, L 12, s. 1) — Jurysdykcja sądu uzasadniona wdaniem się pozwanego w spór, wobec braku podniesienia zarzutu braku jurysdykcji, i podjęciem obrony co do istoty sprawy — Możliwość zastosowania w przypadku postępowania w sprawie europejskiego nakazu zapłaty — W przypadku odpowiedzi twierdzącej: możliwość zakwestionowania przez pozwanego jurysdykcji sądu państwa członkowskiego po wdaniu się przez niego w spór w tej samej sprawie przed innym sądem tego państwa, do którego wniósł on sprzeciw od nakazu zapłaty i przed którym podniósł argumenty co do istoty sprawy

      Sentencja

   Artykuł 6 rozporządzenia (WE) nr 1896/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. ustanawiającego postępowanie w sprawie europejskiego nakazu zapłaty w związku z art. 17 tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że sprzeciw od europejskiego nakazu zapłaty, który nie zawiera zarzutu braku jurysdykcji państwa członkowskiego wydania, nie może być uważany za wdanie się w spór w rozumieniu art. 24 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych, a okoliczność, iż pozwany przedstawił w ramach wnoszonego przez siebie sprzeciwu od europejskiego nakazu zapłaty argumenty co do istoty sprawy, jest w tym kontekście pozbawiona znaczenia.

      (1)  Dz.U. C 184 z 23.6.2012.


title: Sprawa T-68/09: Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2009 r. – Soliver przeciwko Komisji

text:
               18.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/32

         Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2009 r. – Soliver przeciwko Komisji
   (Sprawa T-68/09)
   2009/C 90/50
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Soliver NV (Roeselare, Belgia) (przedstawiciele: Rechtsanwälte H. Gilliams i J. Bocken)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

   Skarżąca wnosi o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji Komisji z dnia 12 listopada 2008 r. w sprawie COMP/39.125 – Szkło samochodowe w części, w jakiej stwierdzono w nim, że skarżąca uczestniczyła we wskazanym tam naruszeniu od dnia 19 listopada 2001 r. do dnia 11 marca 2003 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2 decyzji Komisji z dnia 12 listopada 2008 r. w sprawie COMP/39.125 – Szkło samochodowe w części, w jakiej nałożono w nim na skarżącą grzywnę w wysokości 4 396 000 EUR;

               —

               ewentualnie, istotne obniżenie grzywny wymierzonej skarżącej;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca powołuje się w swojej skardze po pierwsze na naruszenie art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG, na naruszenie obowiązku uzasadnienia oraz na oczywisty błąd w ocenie stanu faktycznego. W zaskarżonej decyzji Komisja niesłusznie wyszła z założenia, że skarżąca uczestniczyła od dnia 19 listopada 2001 r. do dnia 11 marca 2003 r. w naruszeniu stwierdzonym w art. 1 zaskarżonej decyzji.
   Po drugie, skarżąca twierdzi, że ustalenie obrotu dokonane przez Komisję nie zostało uzasadnione, jest niezgodne z wytycznymi, nie daje skarżącej prawdziwej możliwości obrony, narusza domniemanie niewinności i narusza zasadę równego traktowania.
   Po trzecie, skarżąca powołuje się na naruszenie zasady równego traktowania, zasady proporcjonalności, wytycznych oraz obowiązku uzasadnienia. Jej zdaniem przy obliczaniu podstawowej kwoty grzywny skarżącej Komisja zastosowała nadmiernie wysoki procent obrotu.
   Po czwarte, skarżąca zarzuca Komisji naruszenie zasady proporcjonalności i zasady równego traktowania oraz oczywisty błąd w ocenie stanu faktycznego, ponieważ Komisja pomnożyła obroty skarżącej przez liczbę lat, w ciągu których miała ona uczestniczyć w naruszeniu stwierdzonym w art. 1 decyzji.
   Po piąte, zdaniem skarżącej naruszona została zasada niedziałania prawa wstecz. Komisja zastosowała bowiem wytyczne z 2006 r. (1) do domniemanego naruszenia, które zostało zakończone jeszcze przed wydaniem tych wytycznych.
   Po szóste, skarżąca podnosi naruszenie zasady równego traktowania i zasady proporcjonalności oraz oczywisty błąd w ocenie stanu faktycznego, ponieważ Komisja podwyższyła podstawową kwotę grzywny wymierzonej skarżącej o dodatkową kwotę w wysokości 16 % jej obrotów.
   Po siódme, zdaniem skarżącej art. 81 WE i wytyczne zostały naruszone z tego powodu, że przy obliczaniu grzywny wymierzonej skarżącej Komisja nie uwzględniła na jej korzyść wielu okoliczności łagodzących.

      (1)  Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia 1/2003 (Tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz.U. 2006, C 210, s. 2).


title: Sprawa C-553/07: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 7 maja 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State — Niderlandy) — College van burgemeester en wethouders van Rotterdam przeciwko M.E.E. Rijkeboerowi (Ochrona osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych — Dyrektywa 95/46/WE — Ochrona życia prywatnego — Usunięcie danych — Prawo dostępu do danych i informacji dotyczących odbiorców danych — Okres wykonywania prawa dostępu)

text:
               4.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/10

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 7 maja 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State — Niderlandy) — College van burgemeester en wethouders van Rotterdam przeciwko M.E.E. Rijkeboerowi
   (Sprawa C-553/07) (1)

   (Ochrona osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych - Dyrektywa 95/46/WE - Ochrona życia prywatnego - Usunięcie danych - Prawo dostępu do danych i informacji dotyczących odbiorców danych - Okres wykonywania prawa dostępu)
   2009/C 153/19
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Raad van State (Niderlandy)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: College van burgemeester en wethouders van Rotterdam

      Strona pozwana: M.E.E. Rijkeboer

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Raad van State (Niderlandy) — Wykładnia art. 6 ust. 1 lit. e) i art. 12 lit. a) dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (Dz.U. L 281, str. 31) — Uregulowanie krajowe przewidujące ograniczenie prawa dostępu do danych osobowych do danych z roku poprzedzającego złożenie wniosku o ich udostępnienie — Zasada proporcjonalności

      Sentencja

               1)

               Artykuł 12 lit. a) dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych nakłada na państwa członkowskie obowiązek ustanowienia prawa dostępu do informacji o odbiorach lub kategorii odbiorców dotyczących jej danych osobowych oraz treści przekazanych danych nie tylko w odniesieniu do teraźniejszości, lecz również w odniesieniu do przeszłości. Do państw członkowskich należy określenie okresu przechowywania tej informacji oraz odpowiedniego dostępu do tej informacji, który stanowiłby rezultat właściwego wyważenia między, z jednej strony, interesem osoby, której dane dotyczą, w ochronie jej życia prywatnego, w szczególności za pośrednictwem prawa interwencji oraz prawa do wniesienia środka prawnego, przewidzianych przez dyrektywę 95/46, a z drugiej strony — obciążeniem, jakie obowiązek przechowywania tej informacji reprezentuje dla administratora danych.

               2)

               Uregulowanie ograniczające przechowywanie informacji o odbiorcach lub kategoriach odbiorców danych podstawowych oraz treści przekazanych danych do okresu jednego roku i ograniczające odpowiednio dostęp do tej informacji, podczas gdy dane podstawowe są przechowywane znacznie dłużej, nie stanowi rezultatu właściwego wyważenia interesów i obowiązków występujących w sprawie, chyba żeby zostało wykazane, że dłuższe przechowywanie tej informacji stanowiłoby nadmierne obciążenie dla administratora danych. Do sądu krajowego należy dokonanie niezbędnych weryfikacji.

      (1)  Dz.U. C 64 z 8.3.2008.


               14.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 115/18

         Wykreślenie spraw połączonych C-426/03, C-427/03, C-428/03 i C-429/03 (1)

   (2005/C 115/34)

      (Język postępowania: włoski)

   Postanowieniem z dnia 15 grudnia 2004 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie spraw połączonych C-426/03, C-427/03, C-428/03 i C-429/03 (wnioski Commissione tributaria provinciale di Massa Carrara o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): GE.M.E.G Srl przeciwko Comune di Carrara CERIT SpA (C-426/03), OMYA SpA przeciwko Comune di Carrara (C-427/03), Roberto Lorenzoni przeciwko Comune di Carrara Bipielle Riscossioni SpA (C-428/03) i DUEGI TRASPORTI Srl przeciwko Comune di Carrara (C-429/03)

      (1)  Dz.U. C 21 z 24.01.2004


title: Sprawa C-348/16: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 26 lipca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Milano – Włochy) – Moussa Sacko/Commissione Territoriale per il riconoscimento della Protezione internazionale di Milano (Odesłanie prejudycjalne — Polityka azylowa — Dyrektywa 2013/32/UE — Artykuły 12, 14, 31 i 46 — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuł 47 — Prawo do skutecznej ochrony sądowej — Skarga na decyzję o odrzuceniu wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej — Możliwość rozstrzygnięcia sprawy przez sąd bez wysłuchania wnioskodawcy)

text:
               18.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 309/12

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 26 lipca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Milano – Włochy) – Moussa Sacko/Commissione Territoriale per il riconoscimento della Protezione internazionale di Milano
   (Sprawa C-348/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Polityka azylowa - Dyrektywa 2013/32/UE - Artykuły 12, 14, 31 i 46 - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 47 - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Skarga na decyzję o odrzuceniu wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej - Możliwość rozstrzygnięcia sprawy przez sąd bez wysłuchania wnioskodawcy))
   (2017/C 309/16)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale di Milano

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Moussa Sacko

      Strona pozwana: Commissione Territoriale per il riconoscimento della Protezione internazionale di Milano

      Sentencja

   Dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej, a w szczególności jej art. 12, 14, 31 i 46 w związku z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie temu, by sąd krajowy, do którego wpłynęła skarga na decyzję o odrzuceniu oczywiście bezzasadnego wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, oddalił rzeczoną skargę bez przesłuchania wnioskodawcy, jeżeli okoliczności faktyczne nie pozostawiają żadnych wątpliwości co do zasadności tej decyzji, pod warunkiem, po pierwsze, że w trakcie postępowania w pierwszej instancji wnioskodawcy umożliwiono stawienie się na przesłuchanie w sprawie jego wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej zgodnie z art. 14 tej dyrektywy oraz że protokół lub stenogram z tego przesłuchania, w sytuacji gdy się ono odbyło, został załączony do akt zgodnie z art. 17 ust. 2 tej dyrektywy, a także, po drugie, że sąd, do którego wpłynęła skarga, może zarządzić przeprowadzenie takiej rozprawy, jeżeli uzna to za konieczne dla celów pełnego rozpatrzenia ex nunc zarówno okoliczności faktycznych, jak i kwestii prawnych, o którym mowa w art. 46 ust. 3 tej dyrektywy.

      (1)  Dz.U. C 343 z 19.9.2016.


title: Sprawa C-233/08: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 stycznia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud — Republika Czeska) — Milan Kyrian przeciwko Celní úřad Tábor (Wzajemna pomoc przy windykacji roszczeń — Dyrektywa 76/308/EWG — Uprawnienie do dokonania kontroli przez sądy państwa członkowskiego, w którym ma siedzibę organ współpracujący — Wykonalność dokumentu umożliwiającego egzekucję — Zgodne z prawem doręczenie dokumentu dłużnikowi — Doręczenie dokumentu w języku niezrozumiałym dla adresata)

text:
               13.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/6

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 stycznia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud — Republika Czeska) — Milan Kyrian przeciwko Celní úřad Tábor
   (Sprawa C-233/08) (1)

   (Wzajemna pomoc przy windykacji roszczeń - Dyrektywa 76/308/EWG - Uprawnienie do dokonania kontroli przez sądy państwa członkowskiego, w którym ma siedzibę organ współpracujący - Wykonalność dokumentu umożliwiającego egzekucję - Zgodne z prawem doręczenie dokumentu dłużnikowi - Doręczenie dokumentu w języku niezrozumiałym dla adresata)
   2010/C 63/09
   Język postępowania: czeski

      Sąd krajowy

   Nejvyšší správní soud

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Milan Kyrian

      Strona pozwana: Celní úřad Tábor

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Nejvyšší správní soud (Republika Czeska) — Wykładnia ogólnych zasad rzetelnego procesu, dobrej administracji i państwa prawa, a także art. 12 ust. 3 dyrektywy Rady 76/308/EWG z dnia 15 marca 1976 r. w sprawie wzajemnej pomocy przy windykacji roszczeń dotyczących niektórych opłat, ceł, podatków i innych obciążeń (Dz.U. L 73, s. 18) w brzmieniu zmienionym przez dyrektywę Rady z dnia 6 grudnia 1979 r. zmieniającą dyrektywę 76/308/EWG w sprawie wzajemnej pomocy przy windykacji roszczeń wynikających z czynności stanowiących część systemu finansowania Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej oraz opłat rolnych i ceł (Dz.U. L 331, s. 10) oraz przez dyrektywę Rady 2001/44/WE z dnia 15 czerwca 2001 r. zmieniającą dyrektywę 76/308/EWG w sprawie wzajemnej pomocy przy windykacji roszczeń wynikających z czynności stanowiących część systemu finansowania Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej oraz opłat rolnych i ceł oraz w odniesieniu do podatku od wartości dodanej i podatków akcyzowych (Dz.U. L 175, s. 17) — Możliwość badania przez sądy państwa członkowskiego siedziby organu współpracującego, zgodnie z przepisami ustawowymi i wykonawczymi obowiązującymi w tym państwie, wykonalności i prawidłowości doręczenia tytułu wykonawczego umożliwiającego egzekucję roszczenia — Tytuł wykonawczy niezawierający wskazania daty urodzenia dłużnika, sformułowany w języku przez niego nieznanym, innym niż język urzędowy państwa współpracującego

      Sentencja

               1)

               Artykuł 12 ust. 3 dyrektywy Rady 76/308/EWG z dnia 15 marca 1976 r. w sprawie wzajemnej pomocy przy windykacji roszczeń dotyczących niektórych opłat, ceł, podatków i innych obciążeń, zmienionej przez dyrektywę Rady 2001/44/WE z dnia 15 czerwca 2001 r., należy interpretować w ten sposób, że sądy państwa członkowskiego, w którym siedzibę ma organ współpracujący, zasadniczo nie mają kompetencji w zakresie badania wykonalności dokumentu umożliwiającego egzekucję. Jednak, w przypadku gdy sąd tego państwa członkowskiego rozpatruje skargę skierowaną przeciwko ważności lub prawidłowości środków dochodzenia roszczenia, takich jak doręczenie tytułu wykonawczego, sąd ten jest uprawniony do zbadania, czy środki te zostały przeprowadzone prawidłowo, zgodnie z przepisami tego państwa członkowskiego.

               2)

               W ramach wzajemnej pomocy ustanowionej na mocy dyrektywy 76/308, zmienionej przez dyrektywę 2001/44 celem umożliwienia wykonania praw adresatowi dokumentu umożliwiającego egzekucję doręczenie mu tego dokumentu powinno zostać dokonane w języku urzędowym państwa członkowskiego, w którym siedzibę ma organ współpracujący. Celem zapewnienia poszanowania tego prawa do sądu krajowego należy zastosowanie prawa krajowego, biorąc pod uwagę zapewnienie pełnej skuteczności prawa wspólnotowego.

      (1)  Dz.U. C 209 z 15.8.2008.


title: Sprawa C-271/07: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 20 maja 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 96/61/WE — Zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom i zmniejszenie ich ilości — Niepełna i nieprawidłowa transpozycja)

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/10

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 20 maja 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-271/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 96/61/WE - Zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom i zmniejszenie ich ilości - Niepełna i nieprawidłowa transpozycja)
   (2008/C 171/16)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A. Alcover San Pedro i J.-B. Laignelot, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii (przedstawiciel: C. Pochet, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Transpozycja częściowa, nieprawidłowa lub brak transpozycji art. 2 (ust. 2–7, 9–11), art. 3, art. 5, art. 6 (ust. 1), art. 8, art. 9 (ust. 3–6), art. 10, art. 12 (ust. 2), art. 13 (ust. 1 i 2), art. 14, art. 17 (ust. 2) i załączników I i IV do dyrektywy Rady 96/61/WE dnia 24 września 1996 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli (Dz.U. L 257, str. 26) — Niezgodność przedmiotowych zakresów stosowania przepisów transponujących i dyrektywy — Zbyt szerokie uprawnienia dyskrecjonalne władz regionalnych w zakresie pozwoleń na eksploatację i okoliczności, w których powinny mieć miejsce ponowne rozpatrzenie lub aktualizacja warunków pozwolenia.
   Sentencja

               1)

               Dokonując częściowej lub nieprawidłowej transpozycji art. 2 ust. 2-7 i 9–11, art. 3, art. 5, art. 6 ust. 1, art. 8, art. 9 ust. 3–6, art. 10, art. 12 ust. 2, art. 13 ust. 1 i ust. 2 i art. 14 a także załączników I i IV do dyrektywy Rady 96/61/WE dnia 24 września 1996 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 211 z 8.9.2007.


title: Sprawa T-379/13: Skarga wniesiona w dniu 22 lipca 2013 r. — Innovation First przeciwko OHIM (NANO)

text:
               7.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/50

         Skarga wniesiona w dniu 22 lipca 2013 r. — Innovation First przeciwko OHIM (NANO)
   (Sprawa T-379/13)
   2013/C 260/89
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Innovation First, Inc. (Greenville, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat J. Zecher)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 19 kwietnia 2013 r. w sprawie R 1271/2012-1;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami związanymi z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „NANO” dla towarów i usług z klas 9, 28 i 41 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 9 157 421

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 75 i art. 37 ust. 3 rozporządzenia Rady nr 207/2009, zasady 50 ust. 2 lit. h) rozporządzenia nr 2868/95 i art. 76 i art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-187/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Treviso (Włochy) w dniu 20 kwietnia 2011 r. — postępowanie karne przeciwko Elenie Vermishevie

text:
               16.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Treviso (Włochy) w dniu 20 kwietnia 2011 r. — postępowanie karne przeciwko Elenie Vermishevie
   (Sprawa C-187/11)
   2011/C 211/21
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale di Treviso

      Strona w postępowaniu przed sądem krajowym

   Elena Vermisheva

      Pytania prejudycjalne

   Czy, w świetle zasad lojalnej współpracy oraz skuteczności dyrektyw, artykuły 15 i 16 dyrektywy 2008/115/WE (1) stoją na przeszkodzie temu, by obywatel państwa trzeciego, którego pobyt w państwie członkowskim jest bezprawny, mógł zostać ukarany karą pozbawienia wolności do lat czterech za niezastosowanie się do pierwszego nakazu Questore oraz karą pozbawienia wolności do lat pięciu za niezastosowanie się do kolejnych nakazów (przy równoczesnym obowiązku dokonania przez policję sądową zatrzymania na gorącym uczynku), w związku z samym brakiem współpracy z jego strony w ramach postępowania w sprawie wydalenia, a w szczególności w związku z samym niezastosowaniem się do nakazu wydalenia wydanego przez organ administracyjny?

      (1)  Dz.U. L 348, s. 98.


title: Sprawa T-677/14: Skarga wniesiona w dniu 19 września 2014 r. – Biogaran przeciwko Komisji

text:
               10.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 395/59

      Skarga wniesiona w dniu 19 września 2014 r. – Biogaran przeciwko Komisji
      (Sprawa T-677/14)
      (2014/C 395/72)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Biogaran (Colombes, Francja) (przedstawiciel: adwokat T. Reymond)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności art. 1, 7 i 8 decyzji Komisji C(2014) 4955 final z dnia 9 lipca 2014 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 101 i art. 102 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej [AT.39612-Perindopril (SERVIER)] w zakresie, w jakim dotyczą one spółki Biogaran;

                  —

                  posiłkowo, skorzystanie z nieograniczonego prawa orzekania w celu znacznego obniżenia kwoty grzywny nałożonej na spółkę Biogaran w art. 7 wskazanej decyzji;

                  —

                  przyznanie spółce Biogaran korzyści wynikających z ewentualnego stwierdzenia nieważności, w całości lub w części, decyzji Komisji C(2014)4955 final z dnia 9 lipca 2014 r. w ramach skarg wniesionych przez spółki Servier S.A.S., Les Laboratoires Servier i Servier Laboratories Limited oraz wyciągnięcie stąd wszelkich konsekwencji w ramach nieograniczonego prawa orzekania;

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej wszystkimi kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa w zaskarżonej decyzji, polegającego na tym, że w akcie tym nie wykazano, jakoby strona skarżąca uczestniczyla w jakoimkolwiek naruszeniu reguł konkurencji.
                  Strona skarżąca utrzymuje, że osobiście nie podjęła żadnych działań wymierzonych przeciwko konkurencji i że nie można przypisać jej odpowiedzialności w związku z ugodą w dziedzinie patentów zawartą przez jej spółkę dominującą, której to ugody nie była ona stroną i której treści nie znała.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący przeinaczenia faktów polegającego na tym, że w zaskarżonej decyzji błędnie przyjęto, iż umowa w przedmiocie licencji i dostawy, którą strona skarżąca zawarła ze spółką Niche służyła jako dodatkowy bodziec zachęcający tę drugą spółkę do zawarcia ugody w dziedzinie patentów ze spółką dominującą strony skarżącej.

                  3.

                  Zarzut trzeci, podniesiony posiłkowo, dotyczący naruszenia prawa poprzez nałożenie grzywny na stronę skarżącą pomimo okoliczności, że zarzucone jej naruszenie miało charakter nowego naruszenia.


title: Sprawa T-669/11: Wyrok Sądu z dnia 25 września 2014 r. – Spirlea przeciwko Komisji [Dostęp do dokumentów – Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 – Pochodzący od Niemiec dokument sporządzony w ramach postępowania EU Pilot – Artykuł 4 ust. 4 i 5 – Artykuł 4 ust. 2 tiret trzecie – Odmowa dostępu – Naruszenie istotnych wymogów proceduralnych – Obowiązek przeprowadzenia konkretnego i indywidualnego badania – Dostęp częściowy – Nadrzędny interes publiczny]

text:
               10.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 395/34

      Wyrok Sądu z dnia 25 września 2014 r. – Spirlea przeciwko Komisji
      (Sprawa T-669/11) (1)

      ([Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Pochodzący od Niemiec dokument sporządzony w ramach postępowania EU Pilot - Artykuł 4 ust. 4 i 5 - Artykuł 4 ust. 2 tiret trzecie - Odmowa dostępu - Naruszenie istotnych wymogów proceduralnych - Obowiązek przeprowadzenia konkretnego i indywidualnego badania - Dostęp częściowy - Nadrzędny interes publiczny])
      (2014/C 395/39)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Darius Nicolai Spirlea i Mihaela Spirlea (Capezzano Pianore, Włochy) (przedstawiciele: początkowo V. Foerster i T. Pahl, a następnie V. Foerster i E. George, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Costa de Oliveira i H. Kraemer, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 9 listopada 2011 r. odmawiającej udzielenia skarżącym dostępu do uwag przedstawionych przez Republikę Federalną Niemiec i skierowanych do Komisji w dniu 7 lipca 2011 r. w ramach postępowania UE Pilot 2070/11/SNCO.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Każda ze stron pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 65 z 3.3.2012.


title: Sprawa T-298/07: Skarga wniesiona w dniu 2 sierpnia 2007 r. — Włochy przeciwko Komisji

text:
               6.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/21

         Skarga wniesiona w dniu 2 sierpnia 2007 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-298/07)
   (2007/C 235/39)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciel: P. Gentili, Avvocato dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności noty Komisji z dnia 22 maja 2007 r. nr 04980, Dyrekcja Generalna ds. Polityki Regionalnej — Programy i projekty na Cyprze, w Grecji, na Węgrzech, we Włoszech, na Malcie i w Niderlandach, mającej za przedmiot płatności Komisji różniące się od kwoty wnioskowanej; DOCUP Ob. 2 „Lazio” 2000-2006 (nr CCI 2000 IT 16 2DO 009);

               —

               stwierdzenie nieważności noty Komisji z dnia 25 maja 2007 r. nr 05108, Dyrekcja Generalna ds. Polityki Regionalnej — Programy i projekty na Cyprze, w Grecji, na Węgrzech, we Włoszech, na Malcie i w Niderlandach, mającej za przedmiot poświadczenie i deklarację wydatków pośrednich i wniosek o płatność; DOCUP Veneto Ob. 2 2000-2006 (nr CCI 2000 IT 16 2DO 005);

               —

               stwierdzenie nieważności noty Komisji z dnia 4 czerwca 2007 r. nr 05452 Dyrekcja Generalna ds. Polityki Regionalnej — Programy i projekty na Cyprze, w Grecji, na Węgrzech, we Włoszech, na Malcie i w Niderlandach, mającej za przedmiot płatności Komisji różniące się od kwoty wnioskowanej; DOCUP Piemonte 2000-2006 (nr CCI 2000 IT 16 2DO 007);

               —

               stwierdzenie nieważności noty Komisji z dnia 8 czerwca 2007 r. nr 05665 Dyrekcja Generalna ds. Polityki Regionalnej — Programy i projekty na Cyprze, w Grecji, na Węgrzech, we Włoszech, na Malcie i w Niderlandach, mającej za przedmiot płatności Komisji różniące się od kwoty wnioskowanej; Regionalny Program Operacyjny „Campania” 2000-2006 (nr CCI 1999 IT 16 1PO 007);

               —

               oraz stwierdzenie nieważności wszelkich aktów z tymi notami związanych lub poprzedzających je, a w konsekwencji obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty są takie same jak w sprawie T-345/04 Republika Włoska przeciwko Komisji (1).

      (1)  Dz.U. C 262 z 23.10.2004 r., str. 55.


title: Sprawa T-617/11: Postanowienie Sądu z dnia 19 października 2012 r. — Meyr-Melnhof Karton przeciwko OHIM — Stora Enso (SILVAWHITE)

text:
               1.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 373/13

         Postanowienie Sądu z dnia 19 października 2012 r. — Meyr-Melnhof Karton przeciwko OHIM — Stora Enso (SILVAWHITE)
   (Sprawa T-617/11) (1)

   2012/C 373/23
   Język postępowania: angielski
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 32 z 4.2.2012.


title: Sprawa T-112/04: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 maja 2007 r. — Sanz i in. przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Ocena — Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej — Postępowanie w sprawie oceny za okres 2001/2002 — Skarga oczywiście niedopuszczalna i oczywiście pozbawiona jakiejkolwiek podstawy prawnej)

text:
               21.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 170/25

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 maja 2007 r. — Sanz i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-112/04) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Ocena - Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej - Postępowanie w sprawie oceny za okres 2001/2002 - Skarga oczywiście niedopuszczalna i oczywiście pozbawiona jakiejkolwiek podstawy prawnej)
   (2007/C 170/49)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Sanz Ruiz Sanz (Tervuren, Belgia), Anna Maria Campogrande (Bruksela, Belgia), Friedrich Mühlbauer (Bruksela) (przedstawiciele: początkowo G. Bounéou i F. Frabetti, następnie F. Frabetti, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i H. Krämer, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Żądanie stwierdzenia nieważności, tytułem roszczenia głównego, postępowania w sprawie oceny za okres 2001/2002 w części dotyczącej skarżących, a tytułem żądania ewentualnego — sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej skarżących z tego postępowania
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako w części oczywiście bezzasadna, a w pozostałej części oczywiście pozbawiona jakiejkolwiek podstawy prawnej.

               2)

               Skarżący poniosą swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.4.2004.


title: Sprawa C-288/10: Postanowienie Trybunału (pierwsza izba) z dnia 30 czerwca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van Koophandel te Dendermonde, Belgia) — Wamo BVBA przeciwko JBC NV, Modemakers Fashion NV (Artykuł 104 ust. 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania — Dyrektywa 2005/29/WE — Nieuczciwe praktyki handlowe — Przepis krajowy zakazujący dokonywania ogłoszeń o obniżkach cen i ogłoszeń sugerujących obniżkę cen)

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/9

         Postanowienie Trybunału (pierwsza izba) z dnia 30 czerwca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van Koophandel te Dendermonde, Belgia) — Wamo BVBA przeciwko JBC NV, Modemakers Fashion NV
   (Sprawa C-288/10) (1)

   (Artykuł 104 ust. 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania - Dyrektywa 2005/29/WE - Nieuczciwe praktyki handlowe - Przepis krajowy zakazujący dokonywania ogłoszeń o obniżkach cen i ogłoszeń sugerujących obniżkę cen)
   2011/C 252/15
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Rechtbank van Koophandel te Dendermonde

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Wamo BVBA

      Strona pozwana: JBC NV, Modemakers Fashion NV

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Rechtbank van Koophandel te Dendermonde — Wykładnia dyrektywy 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającej dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych”) (Dz.U. L 149, s. 22) — Uregulowanie krajowe zakazujące dokonywania ogłoszeń o obniżkach cen i ogłoszeń sugerujących obniżkę cen w pewnych okresach poprzedzających wyprzedaże w pewnych określonych sektorach

      Sentencja

   Dyrektywę 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącą nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającą dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (zwaną „dyrektywą o nieuczciwych praktykach handlowych”) należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie przepisowi krajowemu, takiemu jak przepis rozpatrywany w postępowaniu przed sądem krajowym, który wprowadza ogólny zakaz dokonywania ogłoszeń o obniżkach cen i ogłoszeń sugerujących obniżki cen w trakcie okresu poprzedzającego okres wyprzedaży, o ile przepis ten służy realizacji celów w zakresie ochrony konsumentów. Zadaniem sądu krajowego jest dokonanie oceny, czy sytuacja taka ma miejsce w zawisłej przed nim sprawie.

      (1)  Dz.U. C 246 z 11.9.2010.


title: Sprawa C-7/07: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 6 sierpnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej

text:
               8.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/33

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 6 sierpnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-7/07) (1)

   (2007/C 297/57)

      Język postępowania: francuski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 69 z 24.3.2007.


title: Sprawa T-171/17: Skarga wniesiona w dniu 17 marca 2017 r. – M & K/EUIPO – Genfoot (KIMIKA)

text:
               8.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 144/57

         Skarga wniesiona w dniu 17 marca 2017 r. – M & K/EUIPO – Genfoot (KIMIKA)
   (Sprawa T-171/17)
   (2017/C 144/77)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: M & K Srl (Prato, Włochy) (przedstawiciel: adwokat F. Caricato)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Genfoot, Inc. (Montreal, Québec, Kanada)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „KIMIKA” – zgłoszenie nr 13 233 391

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 stycznia 2017 r. w sprawie R 1206/2016–4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie i stwierdzenie, że wniesiona przez stronę skarżącą skarga jest dopuszczalna i zasadna;

               —

               zmianę zaskarżonej decyzji;

               —

               przekazanie sprawy do EUIPO do ponownego rozpoznania i umożliwienie w ten sposób ostatecznej rejestracji unijnego znaku towarowego nr 13 233 391 nawet w zakwestionowanych klasach;

               —

               obciążenie strony przeciwnej kosztami wszystkich trzech postępowań.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 15 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Izba Odwoławcza popełniła błąd w ocenie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w przypadku tych znaków towarowych.


title: Sprawa T-316/15: Skarga wniesiona w dniu 11 czerwca 2015 – Rzeczpospolita Polska przeciwko Komisji

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/75

         Skarga wniesiona w dniu 11 czerwca 2015 – Rzeczpospolita Polska przeciwko Komisji
   (Sprawa T-316/15)
   (2015/C 294/90)
   Język postępowania: Polski

      Strony

      Strona skarżąca: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciel: B. Majczyna, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 31 marca 2015 r. (notyfikowanej jako dokument nr C(2015) 2230) dotyczącej odmowy wniesienia wkładu finansowego z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego na rzecz dużego projektu „Utworzenie innowacyjnych usług w centrum usług wspólnych IBM we Wrocławiu”, stanowiącego część programu operacyjnego „Innowacyjna Gospodarka”, objętego pomocą strukturalną w ramach celu Konwergencja w Polsce,

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący błędnej wykładni art. 3 ust. 2 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1080/2006 (1) poprzez przyjęcie, że inwestycja polegająca na tworzeniu centrów usług wspólnych, w tym zatrudnieniu specjalistów z branży IT opracowujących innowacyjne usługi, nie stanowi „inwestycji produkcyjnej przyczyniającej się do tworzenia i ochrony trwałych miejsc pracy” w rozumieniu tego przepisu i w rezultacie nie może być współfinansowana ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący błędnej wykładni warunków przyznania współfinansowania ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego poprzez przyjęcie, że współfinansowane mogą być wyłącznie inwestycje o „przełomowym potencjale innowacyjnym” oraz zarzut błędnej oceny projektu poprzez przyjęcie, że nie zapewnia on zgodności z osią priorytetową IV Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka ze względu na brak innowacyjności.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący błędnej oceny projektu poprzez stwierdzenie braku uzasadnienia dla przyznania wkładu publicznego oraz zarzut błędnej wykładni warunków przyznania współfinansowania z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego poprzez przyjęcie, że wypłata dywidendy na zasadach przewidzianych w projekcie stanowi przeszkodę do przyznania współfinansowania.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady lojalnej współpracy oraz naruszenia art. 41 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1083/20064 poprzez rażące przekroczenie terminu oceny projektu, zmianę podejścia do możliwości finansowania inwestycji w sektorze usług w toku tej oceny oraz pominięcie wyjaśnień władz polskich o innowacyjności projektu.

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1080/2006 z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie
   Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1783/1999 (Dz. Urz. UE L 210, str. 1).


title: Sprawa C-131/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Nacional (Hiszpania) w dniu 9 marca 2012 r. — Google Spain, S.L., Google, Inc. przeciwko Agencia de Protección de Datos (AEPD), Mario Costeja González

text:
               9.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Nacional (Hiszpania) w dniu 9 marca 2012 r. — Google Spain, S.L., Google, Inc. przeciwko Agencia de Protección de Datos (AEPD), Mario Costeja González
   (Sprawa C-131/12)
   2012/C 165/18
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Audiencia Nacional

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Google Spain, S.L., Google, Inc.

      Strona pozwana: Agencia de Protección de Datos (AEPD), Mario Costeja González

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Co się tyczy terytorialnego zakresu stosowania dyrektywy 95/46/WE i w konsekwencji hiszpańskiego ustawodawstwa ochrony danych osobowych:

                           1.1.

                           Czy należy uznać, iż ma miejsce „działalność gospodarcza” w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. a) dyrektywy 95/46/WE (1), gdy zachodzi jeden lub kilka z następujących przypadków:

                                       —

                                       gdy przedsiębiorstwo będące dostawcą wyszukiwania ustanawia w danym państwie członkowskim biuro lub oddział, których celem jest promocja i sprzedaż powierzchni reklamowych w wyszukiwarce, której działalność jest skierowana do osób zamieszkujących to państwo,
                                       lub

                                       —

                                       gdy spółka dominująca wyznacza oddział znajdujący się w tym państwie członkowskim jako swojego przedstawiciela i jednocześnie jako administratora danych odpowiedzialnego za przetwarzanie dwóch określonych zbiorów, które wykazują związek z danymi klientów, którzy zamówili usługi reklamowe w rzeczonym przedsiębiorstwie,
                                       lub

                                       —

                                       gdy biuro lub oddział ustanowione w danym państwie członkowskim przekazują swojej spółce dominującej znajdującej się poza Unią Europejską, wnioski i żądania kierowane do niej zarówno przez osoby, których dane dotyczą, jak i przez właściwe organy w związku z przestrzeganiem prawa do ochrony danych osobowych, nawet jeśli taka współpraca jest dobrowolna?

                           1.2.

                           Czy art. 4 ust. 1 lit. c) dyrektywy 95/46/WE należy interpretować w ten sposób, że „wykorzyst[anie] środk[ów] znajdując[ych] się na terytorium wymienionego państwa członkowskiego” następuje w sytuacji, gdy wyszukiwarka korzysta z robotów internetowych lub tzw. „pająków”, by zlokalizować i zindeksować treści stron internetowych umieszczonych na serwerach znajdujących w tym państwie członkowskim,
                           lub
                           gdy wyszukiwarka posługuje się nazwą domeny przypisaną do danego państwu członkowskiemu i porządkuje wyszukiwanie i wyniki z uwzględnieniem języka tego państwa członkowskiego?

                           1.3.

                           Czy można uznać za wykorzystanie środków w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. c) dyrektywy 95/46/WE czasowe przechowywanie informacji zindeksowanych przez wyszukiwarki internetowe? Jeżeli odpowiedź na to ostatnie pytanie będzie twierdząca, czy można uznać, iż ten łącznik występuje, gdy przedsiębiorstwo odmawia wskazania miejsca przechowywania tych indeksów, powołując się na względy konkurencyjności?

                           1.4.

                           Niezależnie od odpowiedzi na wcześniejsze pytania i w szczególności w przypadku, gdyby Trybunał Sprawiedliwości Unii uznał, że nie występują łączniki przewidziane w art. 4 dyrektywy:
                           Czy należy stosować dyrektywę 95/46/WE w sprawie ochrony danych, z uwzględnieniem art. 8 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, w tym państwie członkowskim, w którym mieści się punkt ciężkości konfliktu, tak, by umożliwić bardziej skuteczną ochronę praw obywateli Unii Europejskiej?

               2)

               Co się tyczy działalności wyszukiwarek internetowych jako dostawców treści w odniesieniu do dyrektywy 95/46/WE w sprawie ochrony danych:

                           2.1.

                           W związku z działalnością wyszukiwarki przedsiębiorstwa „Google” w Internecie jako dostawcy treści, która to działalność polega na zlokalizowaniu informacji opublikowanych lub zamieszczonych w sieci przez osoby trzecie, indeksowaniu ich w sposób automatyczny, czasowym przechowywaniu takich informacji i wreszcie ich udostępnianiu internautom w sposób uporządkowany zgodnie z określonymi preferencjami, w sytuacji gdy takie informacje zawierają dane osobowe osób trzecich:
                           Czy należy uznać opisaną powyżej działalność za „przetwarzanie danych” w rozumieniu definicji zawartej w 2 lit. b) dyrektywy 95/46/WE?

                           2.2.

                           W przypadku gdy odpowiedź na powyższe pytanie będzie twierdząca i w związku z taką działalnością jak opisana powyżej: Czy należy interpretować art. 2 lit. d) dyrektywy 95/46/WE, w ten sposób, że przedsiębiorstwo, które zarządza wyszukiwarką „Google” jest „administratorem danych” osobowych zawartych na stronach internetowych indeksowanych przez tę wyszukiwarkę?

                           2.3.

                           W przypadku gdy odpowiedź na powyższe pytanie będzie twierdząca: Czy krajowy organ ochrony danych (w tym przypadku Agencia Española de Protección de Datos), strzegąc praw zawartych w art. 12 lit. b) i art. 14 lit. a) dyrektywy 95/46/WE, może zażądać bezpośrednio od przedsiębiorstwa „Google”, prowadzącego wyszukiwarkę internetową, usunięcia ze jego indeksów informacji opublikowanych przez osoby trzecie, bez uprzedniego lub jednoczesnego zwrócenia się z takim żądaniem do podmiotu będącego właścicielem strony internetowej, na której zamieszczona została ta informacja?

                           2.4.

                           W przypadku gdy odpowiedź na to ostatnie pytanie będzie twierdząca: Czy odpowiedzialność podmiotów prowadzących wyszukiwarki internetowe za przestrzeganie tych praw jest wyłączona w sytuacji gdy informacja zawierająca dane osobowe została opublikowana zgodnie z prawem przez osoby trzecie i nadal znajduje się na źródłowej stronie internetowej?

               3)

               Co się tyczy zakresu prawa do unieważnienia lub sprzeciwu w kontekście »prawa do bycia zapomnianym«, pojawia się następujące pytanie:

                           3.1.

                           Czy należy interpretować prawo do usunięcia i zablokowania danych ustanowione w art. 12 lit. b) oraz prawo sprzeciwu wynikające z art. 14 lit. a) dyrektywy 95/46/WE jako obejmujące prawo zainteresowanego do zwracania się do wyszukiwarek w celu uniemożliwienia indeksowania dotyczącej go informacji, opublikowanej na stronach internetowych osób trzecich, a takie żądania byłyby podyktowane wolą zainteresowanego, by te informacje nie były dostępne dla internautów, gdyż uważa, że mogą mu zaszkodzić lub też życzy sobie »być zapomnianym«, nawet jeśli dotyczy to informacji opublikowanych zgodnie z prawem przez osoby trzecie?

      (1)  Dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (Dz.U. L 281, s. 31)


title: Sprawa T-842/14: Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2014 r. – Airpressure Bodyforming/OHIM (Slim legs by airpressure bodyforming)

text:
               23.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/50

         Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2014 r. – Airpressure Bodyforming/OHIM (Slim legs by airpressure bodyforming)
   (Sprawa T-842/14)
   (2015/C 065/68)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Airpressure Bodyforming GmbH (Berchtesgaden, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Merz)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „Slim legs by airpressure bodyforming” – zgłoszenie nr 1 2 5 33  709

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 29 października 2014 r. w sprawie R 1570/2014-5

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa F-17/11: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 19 lutego 2013 r. — BB przeciwko Komisji (Służba publiczna — Członek personelu kontraktowego — Nieprzedłużenie umowy zawartej na czas określony — Skarga o stwierdzenie nieważności — Skarga o odszkodowanie)

text:
               6.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 101/33

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 19 lutego 2013 r. — BB przeciwko Komisji
   (Sprawa F-17/11) (1)

   (Służba publiczna - Członek personelu kontraktowego - Nieprzedłużenie umowy zawartej na czas określony - Skarga o stwierdzenie nieważności - Skarga o odszkodowanie)
   2013/C 101/61
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: BB (przedstawiciel: adwokat A. Blot)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i G. Berscheid, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji strony pozwanej o nieprzedłużeniu ze skarżącą umowy o pracę w charakterze członka personelu kontraktowego.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty i zostaje obciążona jedną trzecią kosztów poniesionych przez BB.

               3)

               BB pokrywa dwie trzecie swoich kosztów.

      (1)  Dz.U. C 186 z 25.06.2011, s.33.


title: Sprawa T-289/04: Skarga wniesiona dnia 15 lipca 2004 r. przez Dimitrę Lantzoni przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/35

         Skarga wniesiona dnia 15 lipca 2004 r. przez Dimitrę Lantzoni przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-289/04)
   (2004/C 262/68)
   Język postępowania: francuski
   Dnia 15 lipca 2004 r. do Sekretariatu Sądu Pierwszej Instancji wpłynęła skarga przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, złożona przez Dimitrę Lantzoni, zamieszkałą w Übersyren (Luksemburg), reprezentowaną przez adwokata Clara Marhuenda, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez stronę przeciwną, doręczonej skarżącej dnia 7 października 2003 r., odmawiającej uwzględnienia jej sprzeciwu od punktacji w ramach awansów w latach 1999/2000 oraz awansów w 2001 r.;

               —

               obciążenie strony przeciwnej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Dnia 5 lutego 2002 r. skarżącej, urzędnikowi Trybunału Sprawiedliwości została doręczona decyzja o przyznaniu jej zera punktów awansowych za lata 1999 i 2000. Dnia 16 lutego 2003 r., skarżąca została również poinformowana, że w ramach awansów w 2001 r. został jej przyznany jeden punkt. Sprzeciwiła się ona tej ocenie, a następnie dołączyła do tego sprzeciwu również sprzeciw dotyczący przyznania zera punktów za lata 1999 i 2000. Sprzeciw dotyczący lat 1999 i 2000 został oddalony jako spóźniony, a dotyczący roku 2001 – jako nieuzasadniony.
   Na poparcie niniejszej skargi skarżąca podnosi, że punktacja naruszała decyzję Trybunału z dnia 18 października 2000 r. ustanawiającą ten system, jako że nie została oparta na sprawozdaniach z oceny skarżącej, a przyznana ilość punktów zupełnie nie odpowiadała ich treści. Wobec oddalenia jako spóźnionego jej sprzeciwu od nieprzyznania punktów za lata 1999 i 2000, skarżąca podnosi, że prawie dwuletnie opóźnienie w doręczeniu jej sprawozdania z oceny za lata 1999/2000 pozbawiło ją możliwości zapoznania się we właściwym czasie z uchybieniami, którymi dotknięta była decyzja o przyznaniu punktów w ramach tej oceny. Zdaniem skarżącej, zasada pewności prawa w zakresie dokonywania awansów nie ucierpiałaby w najmniejszym stopniu w przypadku, gdyby pozwolono jej sprzeciwić się od punktacji za te dwa lata biorąc pod uwagę, że liczba uzyskanych punktów nie gwarantuje automatycznie awansu.


title: Sprawa C-173/15: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 9 marca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf – Niemcy) – GE Healthcare GmbH/Hauptzollamt Düsseldorf [Odesłanie prejudycjalne — Unia celna — Wspólnotowy kodeks celny — Artykuł 32 ust. 1 lit. c) — Ustalanie wartości celnej — Honoraria, tantiemy autorskie i opłaty licencyjne dotyczące towarów, dla których ustalana jest wartość celna — Pojęcie — Rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 — Artykuł 160 — „Warunek sprzedaży” wycenianych towarów — Płatność honorariów, tantiem autorskich i opłat licencyjnych na rzecz spółki powiązanej zarówno ze sprzedającym, jak i kupującym towary — Artykuł 158 ust. 3 — Środki korekty i podziału]

text:
               8.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 144/3

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 9 marca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf – Niemcy) – GE Healthcare GmbH/Hauptzollamt Düsseldorf
   (Sprawa C-173/15) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Unia celna - Wspólnotowy kodeks celny - Artykuł 32 ust. 1 lit. c) - Ustalanie wartości celnej - Honoraria, tantiemy autorskie i opłaty licencyjne dotyczące towarów, dla których ustalana jest wartość celna - Pojęcie - Rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 - Artykuł 160 - „Warunek sprzedaży” wycenianych towarów - Płatność honorariów, tantiem autorskich i opłat licencyjnych na rzecz spółki powiązanej zarówno ze sprzedającym, jak i kupującym towary - Artykuł 158 ust. 3 - Środki korekty i podziału])
   (2017/C 144/03)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: GE Healthcare GmbH

      Strona pozwana: Hauptzollamt Düsseldorf

      Sentencja

               1)

               Artykuł 32 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1791/2006 z dnia 20 listopada 2006 r., należy interpretować w ten sposób, że po pierwsze, nie nakazuje on, aby kwota honorariów, tantiem autorskich i opłat licencyjnych była ustalona w chwili zawarcia umowy licencyjnej lub w chwili powstania długu celnego, aby te honoraria, tantiemy autorskie i opłaty licencyjne zostały uznane za dotyczące towarów, dla których ustalana jest wartość celna a, po drugie, dopuszcza on, aby rzeczone honoraria, tantiemy autorskie i opłaty licencyjne „dotyczyły towarów, dla których ustalana jest wartość celna”, nawet jeżeli owe honoraria, tantiemy autorskie i opłaty licencyjne pozostają jedynie częściowo w związku z tymi towarami.

               2)

               Artykuł 32 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 2913/92, zmienionego rozporządzeniem nr 1791/2006 oraz art. 160 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia nr 2913/92, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1875/2006 z dnia 18 grudnia 2006 r., należy interpretować w ten sposób, że honoraria, tantiemy autorskie i opłaty licencyjne stanowią „warunek sprzedaży” towarów, dla których jest ustalana wartość celna, jeżeli w ramach grupy spółek zapłaty tych honorariów, tantiem autorskich i opłat licencyjnych domaga się przedsiębiorstwo powiązane zarówno ze sprzedającym, jak i kupującym, a zapłata ta następuje na rzecz tegoż przedsiębiorstwa.

               3)

               Artykuł 32 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 2913/92, zmienionego rozporządzeniem nr 1791/2006 oraz art. 158 ust. 3 rozporządzenia nr 2454/93, zmienionego rozporządzeniem nr 1875/2006, należy interpretować w ten sposób, że środki korekty i podziału, o których mowa odpowiednio w tych przepisach, mogą zostać zastosowane, w sytuacji gdy wartość celna odnośnych towarów została ustalona nie na podstawie art. 29 tego rozporządzenia nr 2913/92, ze zmianami, ale zgodnie z metodą pomocniczą, przewidzianą w art. 31 tegoż rozporządzenia.

      (1)  Dz.U. C 236 z 20.7.2015.


title: Sprawa T-219/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 lipca 2009 r. — DSV Road przeciwko Komisji (Unia celna — Przywóz dyskietek pochodzących z Tajlandii — Pokrycie retrospektywne należności celnych przywozowych — Wniosek o umorzenie należności celnych przywozowych — Artykuł 220 ust. 2 lit. b) i art. 239 rozporządzenia (WE) nr 2913/92)

text:
               29.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/33

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 lipca 2009 r. — DSV Road przeciwko Komisji
   (Sprawa T-219/07) (1)

   (Unia celna - Przywóz dyskietek pochodzących z Tajlandii - Pokrycie retrospektywne należności celnych przywozowych - Wniosek o umorzenie należności celnych przywozowych - Artykuł 220 ust. 2 lit. b) i art. 239 rozporządzenia (WE) nr 2913/92)
   2009/C 205/58
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: DSV Road N.V. (Puurs, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci A. Poelmans, A. Calewaert i R. de Wit)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Konstantinidis i S. Schønberg, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata F. Tuytschaevera)

      Przedmiot sprawy

   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 24 kwietnia 2007 r. wskazującej władzom belgijskim, że należy dokonać zaksięgowania retrospektywnego należności celnych przywozowych w odniesieniu do dyskietek pochodzących z Tajlandii, i że należności te nie mogą zostać umorzone (sprawa REC 05/02).

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               DSV Road N.V. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 211 z 8.9.2007.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 czerwca 2005 r. w sprawie T-347/03, Eugénio Branco, Lda przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Europejski Fundusz Społeczny — Zmniejszenie pomocy finansowej — Podwykonawstwo — Prawa nabyte — Rozsądny termin)

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/37

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 30 czerwca 2005 r.
   w sprawie T-347/03, Eugénio Branco, Lda przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Europejski Fundusz Społeczny - Zmniejszenie pomocy finansowej - Podwykonawstwo - Prawa nabyte - Rozsądny termin)
   (2005/C 217/82)
   Język postępowania: portugalski
   W sprawie T-347/03, Eugénio Branco, Lda, z siedzibą w Lizbonie (Portugalia), reprezentowanej przez adwokata B. Belchiora, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: początkowo A. Alves Vieira i A. Weimar, a następnie P. Andrade i A. Weimar, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2002) 3455 z dnia 23 października 2002 r. zmniejszającej kwotę pomocy finansowej w ramach EFS, udzielonej na podstawie wniosku nr 870302 P3, Sąd Pierwszej Instancji (piąta izba), w składzie: M. Vilaras, prezes izby, F. Dehousse i D. Šváby, sędziowie; sekretarz: H. Jung, wydał w dniu 30 czerwca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Skarga zostaje oddalona.

               2.

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 7 z 10.1.2004


title: Sprawa T-734/16: Skarga wniesiona w dniu 19 października 2016 r. – Argyraki/Komisja

text:
               12.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/36

         Skarga wniesiona w dniu 19 października 2016 r. – Argyraki/Komisja
   (Sprawa T-734/16)
   (2016/C 462/47)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Vassilia Argyraki (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat S. Pappas)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Administracji i Wypłacania Należności Indywidualnych (PMO) z dnia 29 stycznia 2016 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący drugiego okresu zatrudnienia strony skarżącej jako członka personelu pomocniczego, zgodnie z którym zaskarżona decyzja została oparta na nieistniejącej podstawie prawnej, ponieważ ani Wnioski Komisji nr 229/04 z dnia 7 kwietnia 2004 r., ani art. 4 ust. 1 załącznika VIII Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej, ani orzecznictwo nie przewidują warunku dotyczącego zmiany instytucji. W rezultacie, ta część zaskarżonego aktu jest niezgodna z prawem i powinna zostać stwierdzona jej nieważność.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący pierwszego okresu zatrudnienia strony skarżącej jako członka personelu pomocniczego, zgodnie z którym warunek stosowany w zaskarżonej decyzji, czyli ciągłość służby przez ponad rok, przewidziany we Wnioskach nr 229/04 stanowił odstępstwo od art. 4 ust. 1 załącznika VIII regulaminu pracowniczego, w wykładni nadanej mu w orzecznictwie. W rezultacie, ta część zaskarżonego aktu jest niezgodna z prawem i powinna zostać stwierdzona jej nieważność.


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii EuropejskiejDz.U. C 182 z 23.7.2005.

text:
               6.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/39

         (2005/C 193/65)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 182 z 23.7.2005.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 171 z 9.7.2005.

      Dz.U. C 155 z 25.6.2005.

      Dz.U. C 143 z 11.6.2005.

      Dz.U. C 132 z 28.5.2005.

      Dz.U. C 115 z 14.5.2005.

      Dz.U. C 106 z 30.4.2005.
   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://europa.eu.int/eur/lex

               CELEX: http://europa.eu.int/celex


title: Sprawa C-88/08: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 czerwca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof — Austria) — David Hütter przeciwko Technische Universität Graz (Dyrektywa 2000/78/WE — Równe traktowanie w zakresie zatrudnienia i pracy — Dyskryminacja ze względu na wiek — Ustalenie wysokości wynagrodzenia pracowników kontraktowych w służbie państwa — Wyłączenie doświadczenia zawodowego zdobytego przed ukończeniem 18 roku życia)

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/15

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 czerwca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof — Austria) — David Hütter przeciwko Technische Universität Graz
   (Sprawa C-88/08) (1)

   (Dyrektywa 2000/78/WE - Równe traktowanie w zakresie zatrudnienia i pracy - Dyskryminacja ze względu na wiek - Ustalenie wysokości wynagrodzenia pracowników kontraktowych w służbie państwa - Wyłączenie doświadczenia zawodowego zdobytego przed ukończeniem 18 roku życia)
   2009/C 180/24
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Oberster Gerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: David Hütter

      Strona pozwana: Technische Universität Graz

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Oberster Gerichtshof (Austria) — Wykładnia art. 1, 2 i 6 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz. U. L 303, s. 16) — Zakaz wszelkiej dyskryminacji ze względu na wiek — Uregulowanie krajowe wykluczające uwzględnienie okresów zatrudnienia przed ukończeniem 18 roku życia dla potrzeb ustalenia wynagrodzenia pracowników kontraktowych

      Sentencja

   Wykładni art. 1, 2 i 6 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy należy dokonywać w ten sposób, że stoją na przeszkodzie normie krajowej, która dla celów nietraktowania w sposób mniej korzystny wykształcenia ogólnego w stosunku do wykształcenia zawodowego oraz wspierania wchodzenia młodych stażystów na rynek pracy, wyklucza uwzględnienie okresów zatrudnienia przed ukończeniem 18 roku życia dla potrzeb zaszeregowania pracowników kontraktowych w służbie publicznej państwa członkowskiego.

      (1)  Dz.U. C 128 z 24.5.2008.


title: Sprawa C-198/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 28 stycznia 2016 r. w sprawie T-570/13, Agriconsulting Europe SA/Komisja Europejska wniesione w dniu 8 kwietnia 2016 r. przez Agriconsulting Europe SA

text:
               1.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/9

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 28 stycznia 2016 r. w sprawie T-570/13, Agriconsulting Europe SA/Komisja Europejska wniesione w dniu 8 kwietnia 2016 r. przez Agriconsulting Europe SA
   (Sprawa C-198/16 P)
   (2016/C 279/14)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Agriconsulting Europe SA (przedstawiciele: R. Sciaudone, avvocato)

      Druga strona
      postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy co do istoty na podstawie wskazówek Trybunału;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania w niniejszej instancji oraz kosztów postępowania w sprawie T-570/13.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Odnosząc się do kryteriów nr 1 i 2 udzielania zamówień: przeinaczenie i błędna interpretacja argumentacji podniesionej przez stronę skarżącą; naruszenie obowiązku naprawienia szkody w związku zakresem jego zastosowania.

               2.

               Odnosząc się do pojęcia rażąco niskiej oferty: przeinaczenie oceny komisji przetargowej oraz naruszenie obowiązku uzasadnienia wyroku; przeinaczanie przedłożonych w sprawie dowodów z dokumentu i wewnętrzna sprzeczność uzasadnienia, ponieważ Sąd zastąpił swoją oceną ocenę komisji przetargowej.

               3.

               Błędna interpretacja i przeinaczenie skargi oraz środków dowodowych podniesionych w związku z ofertą na dodatkowe zadania; błędna interpretacja parametrów oceny pojęcia rażąco niskiej oferty oraz uprawnień stron postępowania w zakresie kontroli nieprawidłowości: naruszenie przepisów procedury przetargowej; błędna interpretacja i przeinaczenie środków dowodowych podniesionych przez stronę skarżącą.

               4.

               Błędna ocena rzeczywistego i pewnego charakteru szkody, której naprawienia żąda strona skarżąca.


title: Sprawa T-688/13: Skarga wniesiona w dniu 24 grudnia 2013 r. — Deloitte Consulting przeciwko Komisji

text:
               29.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/23

         Skarga wniesiona w dniu 24 grudnia 2013 r. — Deloitte Consulting przeciwko Komisji
   (Sprawa T-688/13)
   2014/C 93/41
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Deloitte Consulting CVBA (Diegem, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci K. De hornois i N. Korogiannakis)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej w sprawie wyboru skarżącej jako czwartego wykonawcy w systemie kaskadowym w przetargu DIGIT/R2/PO/2013/004 ABC III — Doradztwo, analiza porównawcza i konsultacje w zakresie technologii informacyjno-komunikacyjnych (Cześć 2), o której powiadomiono skarżącą w piśmie z dnia 15 października 2013 r. i w sprawie udzielenia zamówienia konsorcjom PWC-EVERIS jako pierwszemu wykonawcy, KPMG-TRASYS-KURT SALMON jako drugiemu wykonawcy i CGI Accenture jako trzeciemu wykonawcy;

               —

               Stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji przynajmniej w zakresie, w jakim nie wykluczono z przetargu pierwszego wykonawcy w systemie kaskadowym, PWC-EVERIS, ze względu na to, że zamieścił informację o swojej ofercie finansowej w ofercie technicznej;

               —

               Zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącej odszkodowania za szkodę spowodowaną utratą zamówienia lub zamiennie utratą szansy z racji rzeczonego postępowania przetargowego;

               —

               Obciążenie pozwanej kosztami poniesionymi przez skarżącą w związku z niniejszą skargą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia i nieujawniania zalet wybranych oferentów — art. 113 ust. 2 rozporządzenia finansowego i art. 161 ust. 2 i 3 rozporządzenia delegowanego oraz naruszenia istotnego wymogu proceduralnego — zasady prawa do skutecznego środka prawnego;

                           —

                           Mimo że przedmiot przetargu jest technicznie złożony i ma duże znaczenie strategiczne, fragmenty sprawozdania z oceny są krótkie, powierzchowne, uproszczone, brak w nich wskazania mocnych i słabych stron ocenianych ofert, ograniczają się do „kwalifikacji” i w ogóle nie zawierają istoty odpowiedzi. Dla niektórych podkryteriów całkowicie brak jest uzasadnienia tłumaczącego punktację oferentów, zaś uwagi komisji oceniającej są często niespójne z punktacją przyznaną poszczególnym oferentom. Braki uzasadnienia zaskarżonej decyzji uniemożliwiają kontrolę sądową zaskarżonej decyzji, naruszając zasadę prawa do skutecznego środka prawnego.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia obowiązku stosowania jasnych kryteriów udzielenia zamówienia, na podstawie których można udzielić zamówienia w obiektywny sposób; naruszenie rozróżnienia między kryteriami wyboru a kryteriami udzielenia zamówienia;

                           —

                           Specyfikacja techniczna składa się ze znacznej liczby niejasnych podkryteriów. Dlatego też należycie poinformowani i wykazujący zwykłą staranność oferenci nie są w stanie zinterpretować konkretnego kryterium udzielenia zamówienia. Nie jest jasno wskazane, co może stanowić lepsze lub gorsze podejście, ani nie ma czynnika jakościowego dla ustalenia, które ze wskaźników mogą prowadzić do uzyskania lepszych lub gorszych wyników. Ponadto sprawozdanie z oceny zawiera odniesienia do kryteriów wyboru, które były zastosowane do oceny technicznej propozycji oferentów.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący niezgodności z postanowieniami specyfikacji warunków zamówienia. Naruszenie zasad przejrzystości i dobrej administracji — Naruszenie instrukcji dla oferentów — wzmianka o cenie w ofercie technicznej;

                           —

                           Jeden z wygrywających oferentów ujawnił istotne szczegóły finansowe w technicznej sekcji oferty, co prowadziło do jej niedopuszczalności, gdyż naruszała ona konkretne postanowienia specyfikacji dla oferentów, a także zasadę niedyskryminacji i Przewodnik zamówień publicznych DIGIT, mający zastosowanie do niniejszej sprawy.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 lit. a) rozporządzenia finansowego i sekcji 5.2.3.2. specyfikacji dla oferentów — konflikt interesów;

                           —

                           Zgodnie z art. 107 rozporządzenia finansowego pozwana powinna była ocenić, czy oferenci nie mają konfliktu interesów, w trakcie postępowania przetargowego na umowę ramową, zamiast przeprowadzać ocenę dla każdego przypadku z osobna w trakcie wykonania umowy ramowej, co pozwana w tym przypadku preferuje. Wszyscy oferenci mający konflikt interesów, tak jak opisano w trakcie postępowania przetargowego, powinni byli zostać wykluczeni przed zawarciem umowy ramowej, a nie, co preferuje pozwana w niniejszym przypadku, każdy z osobna w trakcie wykonania umowy ramowej. Sekcja 5.2.3.2. specyfikacji dla oferentów stanowi jeszcze bardziej ścisły wymóg, niż konflikt interesów określony w art. 107 rozporządzenia finansowego. Zgodnie z powyższym pozwana powinna była wykluczyć niektórych z wybranych oferentów.


title: Sprawa T-396/08: Skarga wniesiona w dniu 15 września 2008 r. — Freistaat Sachsen i Land Sachsen-Anhalt przeciwko Komisji

text:
               20.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 327/30

         Skarga wniesiona w dniu 15 września 2008 r. — Freistaat Sachsen i Land Sachsen-Anhalt przeciwko Komisji
   (Sprawa T-396/08)
   (2008/C 327/56)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Freistaat Sachsen i Land Sachsen-Anhalt (przedstawiciele: Rechtsanwälte T. Müller-Ibold i T. Graf)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 1 decyzji Komisji C(2008) 3178 wersja ostateczna z dnia 2 lipca 2008 r. w postępowaniu w sprawie pomocy C 18/2007 i

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Niniejsza skarga jest skierowana przeciwko decyzji Komisji C(2008) 3178 wersja ostateczna z dnia 2 lipca 2008 r. w postępowaniu w sprawie pomocy C 18/2007, w zakresie w jakim znaczna część zgłoszonej pomocy szkoleniowej, jaką Freistaat Sachsen i Land Sachsen-Anhalt chciały przyznać DHL, przedsiębiorstwu świadczącemu ekspresowe usługi kurierskie, została uznana za niezgodną ze wspólnym rynkiem.
   W szczególności Freistaat Sachsen i Land Sachsen-Anhalt podnoszą następujące zarzuty:
   Po pierwsze, strona skarżąca twierdzi, że Komisja odmawia wydania zezwolenia na znaczną część zgłoszonej pomocy, ponieważ pomoc szkoleniowa nie jest „konieczna” do zrealizowania spornych środków szkoleniowych. Wprowadzając ogólne badanie konieczności w każdym konkretnym przypadku jako przesłankę zezwolenia na zgłoszoną pomoc, Komisja narusza wiążący skutek rozporządzenia (WE) 68/2001 (1) oraz zasadę równego traktowania i zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań. Kryteria badania przewidziane w rozporządzeniu są wiążące również dla pomocy o wartości przekraczającej próg zwolnienia.
   Podejście Komisji, które uzależnia udzielenie zezwolenia na pomoc szkoleniową od jej konieczności, jest po drugie błędne z punktu widzenia prawa także z tego względu, że ignoruje ono niezgodnie z prawem pozytywne, rynkowe skutki zewnętrzne środków szkoleniowych wspieranych przez zgłoszoną pomoc. Tego rodzaju rynkowe skutki zewnętrzne wystarczają same w sobie, by uzasadnić zgodność zgłoszonej pomocy szkoleniowej ze wspólnym rynkiem.
   Po trzecie, zdaniem strony skarżącej Komisja niesłusznie dochodzi do wniosku, że brakuje koniecznego skutku zachęcającego pomocy dla wyboru lokalizacji. Zdaniem strony skarżącej pomoc szkoleniowa jest faktycznie konieczna, gdyż była ona czynnikiem współdecydującym o wyborze Lipsk/Halle jako miejsca szkolenia i w przeciwnym wypadku DHL nie przeprowadziłaby tam akcji szkoleniowych. Ponadto nietrafne jest twierdzenie Komisji, że porównywalne koszty szkoleniowe powstałyby także w innych alternatywnych lokalizacjach.
   Po czwarte, skarżąca podnosi, iż przy badaniu konieczności Komisja oparła się na nieprawidłowych kryteriach. W szczególności Komisja oparła się na kryteriach subiektywnych, które wykraczają poza obiektywną konieczność. Co więcej, w ramach swojego badania Komisja odwołuje się do ustawowych przepisów o środkach szkoleniowych, co jest zdecydowanie niekorzystne dla państw członkowskich z systemem ustawowo uregulowanych programów szkoleniowych.
   Po piąte, zaskarżona decyzja nie została wystarczająco uzasadniona.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 68/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 traktatu WE do pomocy szkoleniowej, Dz.U. 2001, L 10/20; zmienione rozporządzeniem (WE) nr 363/2004, Dz.U. 2004, L 63/20 i rozporządzeniem (WE) nr 1976/2006, Dz.U. 2006, L 368/85.


title: Sprawa T-204/13 P: Postanowienie Sądu z dnia 27 listopada 2013 r. — Marcuccio przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Odrzucenie skargi w pierwszej instancji jako oczywiście niedopuszczalnej — Skarga wniesiona faksem w terminie do wniesienia skargi, podpisana za pomocą pieczątki odwzorowującej podpis adwokata — Złożenie oryginału po terminie — Wniesienie skargi z przekroczeniem terminu — Odwołanie oczywiście bezzasadne)

text:
               15.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/33

         Postanowienie Sądu z dnia 27 listopada 2013 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa T-204/13 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Odrzucenie skargi w pierwszej instancji jako oczywiście niedopuszczalnej - Skarga wniesiona faksem w terminie do wniesienia skargi, podpisana za pomocą pieczątki odwzorowującej podpis adwokata - Złożenie oryginału po terminie - Wniesienie skargi z przekroczeniem terminu - Odwołanie oczywiście bezzasadne)
   2014/C 45/56
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i G. Gattinara, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 28 stycznia 2013 r. w sprawie F-95/12 Marcuccio przeciwko Komisji.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Luigi Marcuccio pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U C 156 z 1.6.2013.