title: Sprawa T-667/11: Skarga wniesiona w dniu 28 grudnia 2011 r. — Veloss i Attimedia przeciwko Parlamentowi

text:
               25.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 58/15

         Skarga wniesiona w dniu 28 grudnia 2011 r. — Veloss i Attimedia przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-667/11)
   2012/C 58/28
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Veloss i Attimedia (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat N. Korogiannakis)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego w sprawie zakwalifikowania oferty złożonej przez skarżących w przetargach otwartych nr EL/2011/EU „Usługi tłumaczeń pisemnych na język grecki” (1) na drugim miejscu listy wygrywających, którą to decyzję doręczono skarżącym pismem z dnia 18 października 2011 r., oraz związanych z nią decyzji podejmowanych później przez stronę pozwaną, w tym decyzji o udzieleniu zamówienia oferentowi z pierwszego miejsca na liście wygrywających;

               —

               zasądzenie od Parlamentu Europejskiego odszkodowania na rzecz skarżących z tytułu utraty szansy i uszczerbku na reputacji w kwocie 10 000 EUR;

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami poniesionymi w związku z postępowaniem w niniejszej sprawie, również w razie oddalenia lub odrzucenia skargi przez Sąd.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi 5 zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy, oparty na tym, że

                           —

                           komisja przetargowa nieustannie wprowadzała zamęt w odniesieniu do kryteriów wyboru i udzielenia zamówienia oraz poszczególnych etapów postępowania;

               2)

               Zarzut drugi, oparty na tym, że:

                           —

                           Parlament Europejski naruszył art. 100 ust. 2 rozporządzenia finansowego (2) nie ujawniając skarżącym oferty cenowej wygrywającego, mimo że wystąpili oni o to na piśmie;

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący

                           —

                           szeregu uchybień w metodologii oceny stosowanej przez komisję przetargową oraz braku skuteczności z jej strony, przez co kwestionowany jest jej skład;

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący

                           —

                           niedokładnego i nieadekwatnego charakteru kryteriów wyboru i udzielenia zamówienia oraz uwzględnienia kryteriów, o których oferenci nie zostali uprzedzeni;

               5)

               Zarzut piąty, oparty na tym, że:

                           —

                           komisja przetargowa nie zażądała przedstawienia dokumentów poświadczających profil wykształcenia i doświadczenie w tłumaczeniach pracowników oferentów.

      (1)  Dz.U. 2011/S 56-090374.

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 248, s. 1).


title: Sprawa F-65/10: Skarga wniesiona w dniu 6 sierpnia 2010 r. — Mata Blanco przeciwko Komisji

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/73

      Skarga wniesiona w dniu 6 sierpnia 2010 r. — Mata Blanco przeciwko Komisji
      (Sprawa F-65/10)
      ()
      (2010/C 288/138)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: José Manuel Mata Blanco (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Blot)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Przedmiot i opis sporu

      Stwierdzenie nieważności decyzji EPSO o niewpisaniu skarżącego na listę rezerwy w ramach konkursu wewnętrznego „COM/INT/OLAF/09/AD10 — Administratorzy ze specjalizacją w obszarze zwalczania nadużyć finansowych” a także stwierdzenie nieważności listy rezerwy oraz wszystkich decyzji wydanych na jej podstawie.

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  Stwierdzenie nieważności decyzji EPSO z dnia 11 maja 2010 r. potwierdzającej, po ponownym rozpatrzeniu, decyzję EPSO z dnia 9 marca 2010 r. o niewpisaniu skarżącego na listę rezerwy w ramach konkursu wewnętrznego „COM/INT/OLAF/09/AD10 — Administratorzy ze specjalizacją w obszarze zwalczania nadużyć finansowych”;

                  —

                  Stwierdzenie nieważności listy rezerwy konkursu wewnętrznego „COM/INT/OLAF/09/AD10 — Administratorzy ze specjalizacją w obszarze zwalczania nadużyć finansowych” w zakresie, w jakim nie obejmuje ona nazwiska skarżącego oraz wszystkich innych decyzji wydanych na jej podstawie;

                  —

                  zażądanie, w ramach środków organizacji postępowania (por. art. 55 regulaminu postępowania przed Sądem), przedstawienia przez pozwaną kryteriów używanych przez komisję konkursową w trakcie egzaminu ustnego, pytań zadanych skarżącemu przez komisję konkursową w trakcie jego egzaminu ustnego oraz kopii dokumentu roboczego komisji konkursowej dotyczącego tego egzaminu ustnego wraz z kryteriami użytymi przy poprawianiu odpowiedzi;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-21/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 marca 2009 r. — L'Oréal przeciwko OHIM — Spa Monopole (SPALINE) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego SPALINE — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy SPA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Działanie na szkodę renomy — Czerpanie nienależnej korzyści z renomy wcześniejszego znaku towarowego — Używanie zgłoszonego znaku towarowego bez uzasadnionej przyczyny — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               16.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/33

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 marca 2009 r. — L'Oréal przeciwko OHIM — Spa Monopole (SPALINE)
   (Sprawa T-21/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego SPALINE - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy SPA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Działanie na szkodę renomy - Czerpanie nienależnej korzyści z renomy wcześniejszego znaku towarowego - Używanie zgłoszonego znaku towarowego bez uzasadnionej przyczyny - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   2009/C 113/67
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: L'Oréal SA (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat E. Baud)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Spa Monopole, compagnie fermière de Spa SA/NV (Spa, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci E. Cornu, L. De Brouwer, D. Moreau i E. De Gryse)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 18 października 2006 r. (sprawa R 415/2005-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Spa Monopole, compagnie fermière de Spa SA/NV a L’Oréal SA.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               L’Oréal SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 69 z 24.3.2007.


title: Sprawa T-107/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 grudnia 2009 r. — Inet Hellad przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Wdrożenie jako domeny pierwszego stopnia .eu — Rejestracja domeny .co jako domeny drugiego stopnia — Akt niepodlegający zaskarżeniu — Niedopuszczalność)

text:
               13.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/36

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 grudnia 2009 r. — Inet Hellad przeciwko Komisji
   (Sprawa T-107/06) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Wdrożenie jako domeny pierwszego stopnia „.eu” - Rejestracja domeny „.co” jako domeny drugiego stopnia - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Niedopuszczalność)
   2010/C 37/49
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Inet Hellas Ilektroniki Ipiresia Pliroforion EPE (Inet Hellas) (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: adwokat V. Chatzopoulos)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Zavvos i E. Montaguti, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji, zawartej zdaniem skarżącej w piśmie z dnia 31 stycznia 2004 r., dotyczącej odrzucenia przez jednostkę odpowiedzialną za organizację i administrowanie domeną pierwszego stopnia „.eu” wniosku skarżącej mającego na celu rejestrację domeny „.co” jako domeny drugiego stopnia.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Inet Hellas Ilektroniki Ipiresia Pliroforion EPE (Inet Hellas) pokrywa koszty własne oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 190 z 12.8.2006.


title: Sprawa T-224/15: Skarga wniesiona w dniu 6 maja 2015 r. – Cofely Solelec i in./Parlament

text:
               22.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/41

         Skarga wniesiona w dniu 6 maja 2015 r. – Cofely Solelec i in./Parlament
   (Sprawa T-224/15)
   (2015/C 205/55)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Cofely Solelec (Esch-sur-Alzette, Luksemburg), Mannelli & Associés SA (Bertrange, Luksemburg) i Cofely Fabricom (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat S. Marx)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Dyrekcji Generalnej ds. Infrastruktury i Logistyki Parlamentu Europejskiego nr 103299 z dnia 27 kwietnia 2015 r. odrzucającej ofertę skarżącej dotyczącą części 75 „Instalacja elektryczna – wysokoprądowa”, złożoną w dniu 29 września 2014 r. w przetargu INLO-D-UPIL-T-14-AO4 dotyczącym projektu rozbudowy i modernizacji budynku im. Konrada Adenauera w Luksemburgu oraz decyzji o udzieleniu zamówienia innemu oferentowi;

               —

               nakazanie przedstawienia następujących dokumentów:

                           —

                           sprawozdania komisji przetargowej, o którym pozwana wspomniała w piśmie nr 101690 z dnia 27 lutego 2015 r. oraz

                           —

                           dokumentów z akt spraw przetargowych, w których umowy zawarte przez parlament z oferentami zostały odnotowane zgodnie z art. 160 ust. 4 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 1268/2012 z dnia 29 października 2012 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący nieprzestrzegania kryteriów wyboru, a dokładniej kryteriów dotyczących zdolności finansowej i ekonomicznej oraz technicznej i zawodowej.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący nieprzestrzegania kryteriów udzielenia zamówienia. Skarżące podnoszą, że ze względu na to, iż okazuje się, że przy zastawieniu oferty wygrywającego z ofertami złożonymi przez pozostałych oferentów, jego oferta jest rażąco niska, pozwana powinna była odrzucić tę ofertę i udzielić zamówienia skarżącym.


title: Sprawa C-305/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 17 czerwca 2011 r. — Laura Marsella, Simonetta Schettini, Sabrina Tomassini przeciwko Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 17 czerwca 2011 r. — Laura Marsella, Simonetta Schettini, Sabrina Tomassini przeciwko Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato
   (Sprawa C-305/11)
   2011/C 252/42
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Laura Marsella, Simonetta Schettini, Sabrina Tomassini

      Strona pozwana: Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato

      Pytania prejudycjalne

               a)

               Czy przepisy prawa krajowego regulujące stabilizację zatrudnienia pracowników kontraktowych (art. 1 ust. 519 ustawy nr 296/2006), które umożliwiły bezpośrednie zatrudnianie na czas nieokreślony pracowników zatrudnionych wcześniej na czas określony jako wyjątek od zasady konkursu publicznego, jednak bez uwzględnienia stażu pracy nabytego w ramach pracy na czas określony, są sprzeczne z klauzulą 4 ust. 4 załącznika do dyrektywy 1999/70/WE (1), która stanowi, że „kryteria w zakresie długości okresu zatrudnienia, dotyczące szczególnych warunków zatrudnienia, będą takie same w odniesieniu do pracowników zatrudnionych na czas określony, jak w odniesieniu do pracowników zatrudnionych na czas nieokreślony, chyba że zróżnicowanie kryteriów w zakresie długości okresu zatrudnienia uzasadnione jest powodami o charakterze obiektywnym”, w związku z klauzulą 5, będącą już przedmiotem wykładni Trybunału Sprawiedliwości, który uznał za zgodny z prawem przepis prawa włoskiego zakazujący — w odniesieniu do zatrudnienia w sektorze publicznym — przekształcania umowy o pracę na czas określony w umowę o pracę na czas nieokreślony, czy też utrata stażu pracy przewidziana przez ustawodawcę krajowego stanowi wyjątek uzasadniony „powodami o charakterze obiektywnym”, tzn. potrzebą zapobieżenia, aby zatrudnianie jako urzędnika mianowanego osób pracujących na czas określony odbywało się ze szkodą dla pracowników będących już urzędnikami mianowanymi, co nastąpiłoby, gdyby w odniesieniu do pracowników kontraktowych uwzględniono wcześniej nabyty staż pracy?

               b)

               Czy przepisy krajowe, które z zastrzeżeniem stażu pracy w ramach stosunku pracy na czas określony przewidują rozwiązanie umowy o pracę na czas określony i zawarcie nowej umowy o pracę na czas nieokreślony, innej niż poprzednia i bez zachowania poprzednio nabytego stażu pracy (art. 1 ust. 519 ustawy nr 296/2006), są sprzeczne ze wspomnianym przepisem klauzuli 4 ust. 4 załącznika do dyrektywy 1999/70/WE, który stanowi, że „kryteria w zakresie długości okresu zatrudnienia, dotyczące szczególnych warunków zatrudnienia, będą takie same w odniesieniu do pracowników zatrudnionych na czas określony, jak w odniesieniu do pracowników zatrudnionych na czas nieokreślony, chyba że zróżnicowanie kryteriów w zakresie długości okresu zatrudnienia uzasadnione jest powodami o charakterze obiektywnym”, w związku z klauzulą 5, będącą już przedmiotem wykładni Trybunału Sprawiedliwości, który uznał za zgodny z prawem przepis prawa włoskiego zakazujący — w odniesieniu do zatrudnienia w sektorze publicznym — przekształcania umowy o pracę na czas określony w umowę o pracę na czas nieokreślony.

      (1)  Dz.U. L 175, s. 43.


title: Sprawa C-46/04: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia  30 marca 2006 r.  (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Corte Suprema di Cassazione) — Aro Tubi Trafilerie SpA przeciwko Ministero dell'Economia e delle Finanze (Dyrektywa 69/335/EWG — Podatki pośrednie od gromadzenia kapitału — Uregulowanie krajowe przewidujące, w przypadku połączenia  odwrotnego , pobieranie stosunkowej opłaty za wpis do rejestru w wysokości 1 % wartości tej transakcji — Zakwalifikowanie jako podatek kapitałowy — Podwyższenie kapitału spółki — Zwiększenie majątku spółki — Zwiększenie wartości udziałów w spółce — Usługi świadczone przez wspólnika — Decyzja o połączeniu podjęta przez wspólników wspólnika)

text:
               17.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/6

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 30 marca 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Corte Suprema di Cassazione) — Aro Tubi Trafilerie SpA przeciwko Ministero dell'Economia e delle Finanze
   (Sprawa C-46/04) (1)

   (Dyrektywa 69/335/EWG - Podatki pośrednie od gromadzenia kapitału - Uregulowanie krajowe przewidujące, w przypadku połączenia „odwrotnego”, pobieranie stosunkowej opłaty za wpis do rejestru w wysokości 1 % wartości tej transakcji - Zakwalifikowanie jako podatek kapitałowy - Podwyższenie kapitału spółki - Zwiększenie majątku spółki - Zwiększenie wartości udziałów w spółce - Usługi świadczone przez wspólnika - Decyzja o połączeniu podjęta przez wspólników wspólnika)
   (2006/C 143/12)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Corte Suprema di Cassazione
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Aro Tubi Trafilerie SpA

      Strona pozwana: Ministero dell'Economia e delle Finanze
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Corte Suprema di Cassazione — Wykładnia art. 4 dyrektywy Rady 69/335/EWG z dnia 17 lipca 1969 r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału (Dz.U. L 249, str. 25), zmienionej dyrektywą Rady 85/303/EWG z dnia 10 czerwca 1985 r. (Dz.U. L 156, str. 23) — Naliczanie podatków pośrednich od wkładów kapitałowych do spółek kapitałowych — Połączenie dwóch spółek, z których jedna spółka posiada akcje obejmujące całość kapitału zakładowego drugiej spółki
   Sentencja
   W okolicznościach, takich jak w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, dyrektywa Rady 69/335/EWG z dnia 17 lipca 1969 r. dotycząca podatków pośrednich od gromadzenia kapitału, zmieniona dyrektywą Rady 73/80/EWG z dnia 9 kwietnia 1973 r. dotycząca ustalenia wspólnych stawek podatku kapitałowego oraz dyrektywą Rady 85/303/EWG, sprzeciwia się pobieraniu stosunkowej opłaty za wpis do rejestru w wysokości 1 % wartości transakcji w przypadku połączenia „odwrotnego”, to znaczy połączenia przez przejęcie, w którym spółka przejmowana posiada wszystkie akcje spółki przejmującej.

      (1)  Dz.U. C 94 z 17.4.2004.


title: Sprawa C-171/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht des Saarlandes w dniu 30 marca 2007 r. — Apothekerkammer des Saarlandes, Marion Schneider, Michael Holzapfel, Dr Fritz Trennheuser und Deutscher Apothekerverband e.V. przeciwko Krajowi Związkowemu Saary oraz Ministerium für Justiz, Gesundheit und Soziales, interwenient: DocMorris N.V.

text:
               23.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 140/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht des Saarlandes w dniu 30 marca 2007 r. — Apothekerkammer des Saarlandes, Marion Schneider, Michael Holzapfel, Dr Fritz Trennheuser und Deutscher Apothekerverband e.V. przeciwko Krajowi Związkowemu Saary oraz Ministerium für Justiz, Gesundheit und Soziales, interwenient: DocMorris N.V.
   (Sprawa C-171/07)
   (2007/C 140/18)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Verwaltungsgericht des Saarlandes
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Apothekerkammer des Saarlandes, Marion Schneider, Michael Holzapfel, Dr. Fritz Trennheuser und Deutscher Apothekerverband e.V.

      Strona pozwana: Kraj Związkowy Saary oraz Ministerium für Justiz, Gesundheit und Soziales

      Interwenient: DocMorris N.V.
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przepisy dotyczące swobody przedsiębiorczości w odniesieniu do spółek kapitałowych (art. 43 oraz 48 WE) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one zakazowi posiadania aptek przez osoby niebędące farmaceutami przewidzianemu w § 2 ust. 1 pkt 1- 4 i 7 oraz § 7 zdanie pierwsze i § 8 zdanie pierwsze Gesetz über das Apothekenwesen (ustawy o aptekarstwie, zwanej dalej „ApoG”) w brzmieniu z dnia 15 października 1980 r. (BGBl. I str. 1993), ostatnio zmienionej przez art. 34 rozporządzenia z dnia 31 października 2006 r. (BGBl. I str. 2407)?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:
               Czy krajowy organ administracji na podstawie prawa wspólnotowego, w szczególności art. 10 WE i zasady praktycznej skuteczności prawa wspólnotowego, jest uprawniony i zobowiązany do niestosowania przepisów krajowych uznanych przez niego za sprzeczne z prawem wspólnotowym także wtedy, gdy naruszenie prawa wspólnotowego nie jest oczywiste, a Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich nie stwierdził niezgodności danych przepisów z prawem wspólnotowym?


title: Sprawa T-105/07: Postanowienie Sądu z dnia 3 marca 2010 r. — MarketTools przeciwko OHIM — Optimus-Telecomunicações (ZOOMERANG) (Wspólnotowy znak towarowy — Sprzeciw — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

text:
               22.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/34

         Postanowienie Sądu z dnia 3 marca 2010 r. — MarketTools przeciwko OHIM — Optimus-Telecomunicações (ZOOMERANG)
   (Sprawa T-105/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Sprzeciw - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania)
   2010/C 134/57
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: MarketTools, Inc. (San Francisco, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci W. von der Osten-Sacken, A. González Hähnlein, O. Günzel i A. Wenninger)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciele: początkowo S. Laitinen, następnie G. Schneider i D. Botis, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Optimus-Telecomunicações, SA (Maia, Portugalia) (przedstawiciele: adwokaci T. Colaço Dias i J. Conceição Pimenta)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 25 stycznia 2007 r. (sprawa R 253/2006-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Optimus-Telecomunicações, SA a MarketTools, Inc.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Strona skarżąca pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez stronę pozwaną.

               3)

               Interwenient pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 129 z 9.6.2007


title: Sprawa C-311/10: Skarga wniesiona w dniu 29 czerwca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej

text:
               11.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/24

         Skarga wniesiona w dniu 29 czerwca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-311/10)
   ()
   2010/C 246/41
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (Przedstawiciele: G. Zavvos i Ł. Habiak, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r. ustanawiającej ramy dla homologacji pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, części i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów (dyrektywa ramowa) (1), a w każdym razie nie powiadamiając Komisji o takich przepisach, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy wymienionej dyrektywy;

               —

               obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin transpozycji dyrektywy 2007/46 upłynął w dniu 29 kwietnia 2009 r.

      (1)  Dz. U. L 263 s.1


title: Sprawa C-13/10: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 24 stycznia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Brussel — Belgia) — Knubben Dak-en Leidekkersbedrijf BV przeciwko Belgische Staat

text:
               16.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 120/8

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 24 stycznia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Brussel — Belgia) — Knubben Dak-en Leidekkersbedrijf BV przeciwko Belgische Staat
   (Sprawa C-13/10) (1)

   2011/C 120/15
   Język postępowania: niderlandzki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 80 z 27.3.2010.


title: Sprawa T-96/08: Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2008 r. — Global Digital Disc przeciwko Komisji

text:
               26.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/37

         Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2008 r. — Global Digital Disc przeciwko Komisji
   (Sprawa T-96/08)
   (2008/C 107/62)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Global Digital Disc GmbH & Co. KG (Drezno, Niemcy) (przedstawiciel: Rechtsanwalt E. Stein

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 7 grudnia 2007 r. COMP/C-3/38.803 — Global Digital Disc (GDD)/Philips;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca podważa decyzję Komisji z dnia 7 grudnia 2007 r. w sprawie COMP/C-3/38.803 — Global Digital Disc (GDD)/Philips. W decyzji tej Komisja odrzuciła zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 773/2004 (1) skargę złożoną do niej przez skarżącą, w której wskazywała ona na różne naruszenia art. 82 WE popełnione przez stronę, której dotyczyła skarga, w związku z jej praktyką licencyjną w zakresie CD-R.
   Na poparcie skargi skarżąca twierdzi po pierwsze, iż Komisja naruszyła obowiązek uzasadnienia. Ponadto — jej zdaniem — Komisja naruszyła prawo skarżącej do obrony. Wreszcie skarżąca zarzuca, iż argumenty Komisji mające przemawiać za odrzuceniem wspólnotowego znaczenia przedmiotu skargi złożonej do Komisji zostały błędnie ocenione.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 773/2004 z dnia 7 kwietnia 2004 r. odnoszące się do prowadzenia przez Komisję postępowań zgodnie z art. 81 i art. 82 traktatu WE (Dz.U. L 123, s. 18).


title: Sprawa T-209/16: Skarga wniesiona w dniu 3 maja 2016 r. – Apax Partners UK/EUIPO – Apax Partners Midmarket (APAX PARTNERS)

text:
               27.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/30

         Skarga wniesiona w dniu 3 maja 2016 r. – Apax Partners UK/EUIPO – Apax Partners Midmarket (APAX PARTNERS)
   (Sprawa T-209/16)
   (2016/C 232/39)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Apax Partners UK Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: D. Rose i J. Warner, solicitors)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Apax Partners Midmarket (Paryż, Francja)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „APAX PARTNERS” – unijny znak towarowy nr 1 805 282

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 17 lutego 2016 r. w sprawie R 1611/2014-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości i nakazanie EUIPO przywrócenia rejestracji w całości;

               —

               obciążenie EUIPO i każdej strony uczestniczącej w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą kosztami niniejszego postępowania, a także kosztami postępowania odwoławczego przed Izbą Odwoławczą oraz postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku przed Wydziałem Unieważnień.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. a) i b) w związku z art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-216/05: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 9 listopada 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Ocena skutków niektórych przedsięwzięć dla środowiska — Dyrektywy 85/337/EWG i 97/11/WE — Ustawodawstwo krajowe — Udział ludności w niektórych procedurach oceny za opłatą)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/13

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 9 listopada 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-216/05) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Ocena skutków niektórych przedsięwzięć dla środowiska - Dyrektywy 85/337/EWG i 97/11/WE - Ustawodawstwo krajowe - Udział ludności w niektórych procedurach oceny za opłatą)
   (2006/C 326/26)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: X. Lewis, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Irlandia (przedstawiciele: D. O'Hagan, pełnomocnik, B. Murray, BL, G. Simons, barrister)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 6 i 8 dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz.U. L 175, str. 40), zmienionej dyrektywą Rady 97/11/WE z dnia 3 marca 1997 r. (Dz.U. L 73, str. 5) — Ustawodawstwo krajowe wprowadzające opłaty za pełny i rzeczywisty udział ludności w niektórych procedurach oceny
   Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 193 z 06.08.2005.


title: Sprawa T-44/05: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 lutego 2007 r. — SP Entertainment Development przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Akt podlegający zaskarżeniu — Niedopuszczalność)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/40

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 lutego 2007 r. — SP Entertainment Development przeciwko Komisji
   (Sprawa T-44/05) (1)

   (Pomoc państwa - Akt podlegający zaskarżeniu - Niedopuszczalność)
   (2007/C 95/82)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: SP Entertainment Development GmbH (Norderfriedrichskoog, Niemcy) (przedstawiciel: C. Demleitner, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: V. Kreuschitz, pełnomocnik)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji zawartej w piśmie Komisji z dnia 20 października 2004 r. dotyczącej odzyskania pomocy państwa przyznanej Space Park Development GmbH & Co. KG przez władze niemieckie.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Skarżąca, SP Entertainment Development GmbH, zostaje obciążona całością kosztów postępowania.

      (1)  Dz.U. C 115 z 14.5.2005.


title: Sprawa C-368/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Baranya Megyei Bíróság (Węgry) w dniu 14 września 2009 r. — Pannon Gép Centrum Kft. przeciwko APEH Központi Hivatal Hatósági Főosztály Dél-dunántúli Kihelyezett Hatósági Osztály.

text:
               16.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 11/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Baranya Megyei Bíróság (Węgry) w dniu 14 września 2009 r. — Pannon Gép Centrum Kft. przeciwko APEH Központi Hivatal Hatósági Főosztály Dél-dunántúli Kihelyezett Hatósági Osztály.
   (Sprawa C-368/09)
   2010/C 11/22
   Język postępowania: węgierski

      Sąd krajowy

   Baranya Megyei Bíróság.

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Pannon Gép Centrum Kft.

      Strona pozwana: APEH Központi Hivatal Hatósági Főosztály Dél-dunántúli Kihelyezett Hatósági Osztály

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przepisy krajowe z art. 13 ust. pkt 16 általános forgalmi adóról szóló 1992. évi LXXIV. törvény (ustawy LXXIV. z 1992 r. o podatku obrotowym), obowiązującego w czasie wystawienia faktury lub z art. 1/E ust. 1 rozporządzenia Ministerstwa Finansów nr 24/1995 (XI. 22) są zgodne z elementami faktur i pojęciem faktury określonymi w art. 2 lit. b) dyrektywy Rady 2001/115/WE (1) z dnia 20 grudnia 2001 r. zmieniającej dyrektywę 77/388/EWG (2) (szóstą dyrektywę) w celu uproszczenia, modernizacji i harmonizacji ustanowionych warunków fakturowania w zakresie podatku od wartości dodanej, w szczególności w przypadku, którego dotyczy art. 13 ust. 1 pkt 16 lit. f) ustawy o podatku obrotowym?
               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na to pytanie.

               2)

               Czy jest sprzeczna z art. 17 ust. 1, art. 18 ust. 1 lit. a) lub art. 22 ust. 3 lit. a) i b) szóstej dyrektywy praktyka państwa członkowskiego polegająca na tym, że braki formalne faktur stanowiących podstawę do odliczeń karane są pozbawieniem tego prawa?

               3)

               Czy w celu wykonania prawa do odliczenia wystarczające jest wypełnienie obowiązków ustanowionych w art. 22 ust. 3 lit. b) szóstej dyrektywy, czy też wykonanie prawa do odliczenia oraz uznanie faktury za wiarygodny dokument są możliwe jedynie wtedy, gdy zostały łącznie spełnione wszystkie wymogi i obowiązki przewidziane w dyrektywie 2001/115/WE?

      (1)  Dyrektywa Rady 2001/115/WE z dnia 20 grudnia 2001 r. zmieniająca dyrektywę 77/388/EWG w celu uproszczenia, modernizacji i harmonizacji ustanowionych warunków fakturowania w zakresie podatku od wartości dodanej (Dz.U.L 15, s. 24)

      (2)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1)


title: Sprawa T-181/10: Wyrok Sądu z dnia 20 marca 2014 r. – Reagens przeciwko Komisji [Dostęp do dokumentów  — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001  — Dokumenty dotyczące wniosków o uwzględnienie braku zdolności płatniczej niektórych przedsiębiorstw w ramach postępowania w sprawie karteli  — Odmowa dostępu  — Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych osoby trzeciej  — Wyjątek dotyczący ochrony celów kontroli, dochodzenia i audytu  — Nadrzędny interes publiczny  — Obowiązek dokonania konkretnej analizy każdego dokumentu  — Częściowy dostęp]

text:
               12.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/30

         Wyrok Sądu z dnia 20 marca 2014 r. – Reagens przeciwko Komisji
   (Sprawa T-181/10) (1)

   ([Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dokumenty dotyczące wniosków o uwzględnienie braku zdolności płatniczej niektórych przedsiębiorstw w ramach postępowania w sprawie karteli - Odmowa dostępu - Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych osoby trzeciej - Wyjątek dotyczący ochrony celów kontroli, dochodzenia i audytu - Nadrzędny interes publiczny - Obowiązek dokonania konkretnej analizy każdego dokumentu - Częściowy dostęp])
   2014/C 142/38
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Reagens SpA (San Giorgio di Piano, Włochy) (przedstawiciele: początkowo B. O’Connor, solicitor, adwokaci L. Toffoletti, E. De Giorgi i D. Gullo, a następnie B. O’Connor, L. Toffoletti i E. De Giorgi)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo P. Costa de Oliveira i J. Bourke, a następnie P. Costa de Oliveira i F. Ronkes Agerbeek, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Gestdem 2009/5145 z dnia 23 lutego 2010 r. odmawiającej skarżącej dostępu do pewnych dokumentów znajdujących się w aktach postępowania w sprawie COMP/38589 – Stabilizatory termiczne, w zastosowaniu rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Gestdem 2009/5145 z dnia 23 lutego 2010 r. odmawiającej Reagens SpA dostępu do pewnych dokumentów znajdujących się w aktach postępowania w sprawie COMP/38589 – Stabilizatory termiczne, w zastosowaniu rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji w zakresie, w jakim Komisja odmówiła w tej decyzji dostępu do nieobjętych klauzulą poufności wersji wniosków przedsiębiorstw i do pierwszego kwestionariusza Komisji Europejskiej.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Reagens SpA pokrywa połowę własnych kosztów i połowę kosztów poniesionych przez Komisję.

               4)

               Komisja pokrywa połowę własnych kosztów i połowę kosztów poniesionych przez Reagens.

      (1)  Dz.U. C 179 z 3.7.2010.


title: Sprawa C-143/10 P: Odwołanie wniesione w dniu 29 stycznia 2010 r. przez Antoniego Tomasza Uznańskiego od postanowienia Sądu (ósma izba) z dnia 27 listopada 2009 r. w sprawie T-348/09, Uznański przeciwko Polsce

text:
               2.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/11

         Odwołanie wniesione w dniu 29 stycznia 2010 r. przez Antoniego Tomasza Uznańskiego od postanowienia Sądu (ósma izba) z dnia 27 listopada 2009 r. w sprawie T-348/09, Uznański przeciwko Polsce
   (Sprawa C-143/10 P)
   2011/C 103/18
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Antoni Tomasz Uznański (Przedstawiciel: A. Nowak, adwokat)

      Druga strona postępowania: Rzeczpospolita Polska
   Postanowieniem z dnia 19 listopada 2010 r. Trybunał (siódma izba) oddalił odwołanie.


title: Sprawa T-685/15: Skarga wniesiona w dniu 26 listopada 2015 r. – Sulayr Global Service/OHIM – Sulayr Calidad (sulayr GLOBAL SERVICE)

text:
               1.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/67

         Skarga wniesiona w dniu 26 listopada 2015 r. – Sulayr Global Service/OHIM – Sulayr Calidad (sulayr GLOBAL SERVICE)
   (Sprawa T-685/15)
   (2016/C 038/91)
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Sulayr Global Service, SL (Valle del Zalabi, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci P. López Ronda, G. Macías Bonilla, G. Marín Raigal i E. Armero Lavie)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Sulayr Calidad, SL (Granada, Hiszpania)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający elementy słowne „sulayr GLOBAL SERVICE” – zgłoszenie nr 11 960 515

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 23.09.2015 r. w sprawie R 149/2015-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie w jakim uznano w niej, że istnieje podobieństwo między usługami zgłoszonymi w klasie 40 i usługami chronionymi wcześniejszym znakiem towarowym z klasy 42 oraz, w konsekwencji, prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd co do tych usług;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 60 rozporządzenia nr 207/2009 i zasady 49 ust. 1 z rozporządzenia nr 2868/95;

               —

               Naruszenie art. 75 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa C-40/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 25 stycznia 2016 r. – Irene Uhden/KLM Royal Dutch Airlines NV

text:
               17.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 25 stycznia 2016 r. – Irene Uhden/KLM Royal Dutch Airlines NV
   (Sprawa C-40/16)
   (2016/C 175/03)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landgericht Hamburg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Irene Uhden

      Strona pozwana: KLM Royal Dutch Airlines NV

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 7 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (1) należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „długości” oznacza jedynie bezpośrednią odległość pomiędzy miejscem odlotu i ostatnim miejscem przylotu, bez względu na rzeczywiście przebytą w konkretnym przypadku trasę?

      (1)  Dz.U. L 46, s. 1.


title: Sprawa F-61/10: Skarga wniesiona w dniu 24 lipca 2010 r. — AF przeciwko Komisji

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/63

         Skarga wniesiona w dniu 24 lipca 2010 r. — AF przeciwko Komisji
   (Sprawa F-61/10)
   ()
   2010/C 301/100
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: AF (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat F. Frabetti)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej o oddaleniu wniosku o udzielenie pomocy w związku z mobbingiem, którego ofiarą miała być skarżąca a także żądanie zadośćuczynienia za krzywdę.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji nr 24938 wydanej w dniu 28 września 2009 r., na mocy której organ powołujący Komisji oddalił wniosek o udzielenie pomocy D/300/09 złożony przez skarżącą na podstawie art. 24 regulaminu pracowniczego, który dotyczył mobbingu stosowanego wobec niej w pracy w okresie od kwietnia 2004 r. do kwietnia 2009 r.;

               —

               przyznanie skarżącej kwoty 600 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę wynikającą z mobbingu i za wynikłe z niego ujemne konsekwencje dla zdrowia skarżącej;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.


title: Sprawa C-366/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice Queen's Bench Division (Administrative Court) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 22 lipca 2010 r. — The Air Transport Association of America, American Airlines, Inc., Continental Airlines, Inc., United Airlines, Inc. przeciwko The Secretary of State for Energy and Climate Change

text:
               25.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice Queen's Bench Division (Administrative Court) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 22 lipca 2010 r. — The Air Transport Association of America, American Airlines, Inc., Continental Airlines, Inc., United Airlines, Inc. przeciwko The Secretary of State for Energy and Climate Change
   (Sprawa C-366/10)
   ()
   2010/C 260/12
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   High Court of Justice Queen's Bench Division (Administrative Court)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: The Air Transport Association of America, American Airlines, Inc., Continental Airlines, Inc., United Airlines, Inc.

      Strona pozwana: The Secretary of State for Energy and Climate Change

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy jedna lub więcej z wymienionych poniżej norm prawa międzynarodowego może służyć jako podstawa dla zakwestionowania ważności dyrektywy 2003/87/WE (1) zmienionej dyrektywą 2008/101/WE (2), w celu uwzględnienia działalności lotniczej w ramach unijnego systemu handlu uprawnieniami do emisji (łącznie: „zmienionej dyrektywy”):

                           a)

                           zasada międzynarodowego prawa zwyczajowego, zgodnie z którą każde państwo posiada całkowitą i wyłączną suwerenność w przestrzeni powietrznej nad swoim terytorium;

                           b)

                           zasada międzynarodowego prawa zwyczajowego, zgodnie z którą żadne państwo nie może prawnie próbować poddania żadnej części morza pełnego swej suwerenności;

                           c)

                           zasada międzynarodowego prawa zwyczajowego polegająca na wolności przelotu nad morzem pełnym;

                           d)

                           zasada międzynarodowego prawa zwyczajowego (której istnienie kwestionuje strona pozwana), zgodnie z którą statki powietrzne nad morzem pełnym podlegają wyłącznej suwerenności kraju, w którym są zarejestrowane, o ile umowa międzynarodowa nie stanowi wyraźnie inaczej;

                           e)

                           Konwencja o międzynarodowym lotnictwie cywilnym z 1944 r. (konwencja chicagowska) (w szczególności art. 1, 11, 12, 15 i 24);

                           f)

                           umowa „otwartego nieba” (w szczególności art. 7, art.11 ust. 2 i art. 15 ust. 3);

                           g)

                           protokół z Kioto (w szczególności art. 2 ust. 2)?

                     W zakresie, w jakim odpowiedź na pytanie pierwsze może być twierdząca:

               2)

               Czy zmieniona dyrektywa jest nieważna, jeśli stosuje system handlu uprawnieniami do emisji i w takim zakresie, w jakim go stosuje, do tych części lotów (wszystkich statków powietrznych bądź zarejestrowanych w państwach trzecich), które odbywają się poza przestrzenią powietrzną państw członkowskich UE, ponieważ narusza ona jedną lub więcej podanych powyżej zasad prawa międzynarodowego?

               3)

               Czy zmieniona dyrektywa jest nieważna, jeśli stosuje system handlu uprawnieniami do emisji i w takim zakresie, w jakim go stosuje, do tych części lotów (wszystkich statków powietrznych bądź zarejestrowanych w państwach trzecich), które odbywają się poza przestrzenią powietrzną państw członkowskich UE, ponieważ narusza ona:

                           a)

                           artykuły 1, 11 lub 12 konwencji chicagowskiej;

                           b)

                           artykuł 7 umowy „otwartego nieba” ?

               4)

               Czy zmieniona dyrektywa jest nieważna w zakresie, w jakim stosuje system handlu uprawnieniami do emisji do działalności lotniczej jako naruszająca:

                           a)

                           artykuł 2 ust. 2 protokołu z Kioto oraz art. 15 ust. 3 umowy „otwartego nieba”;

                           b)

                           artykuł 15 konwencji chicagowskiej, samodzielnie albo w związku z art. 3 ust. 4 oraz art. 15 ust. 3 umowy „otwartego nieba”;

                           c)

                           artykuł 24 konwencji chicagowskiej, samodzielnie albo w związku z art. 11 ust. 2 lit. c) umowy „otwartego nieba”?

      (1)  Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami [uprawnieniami do] emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE (Tekst mający znaczenie dla EOG) Dz.U. L 275, s. 32

      (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/101/WE z dnia 19 listopada 2008 r. zmieniająca dyrektywę 2003/87/WE w celu uwzględnienia działalności lotniczej w systemie handlu przydziałami [uprawnieniami do] emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie (Tekst mający znaczenie dla EOG) Dz.U L 8, s. 3


title: Sprawa C- 223/06: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 14 grudnia 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2003/51/WE — Prawo spółek — Roczne sprawozdania finansowe niektórych rodzajów spółek — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/22

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 14 grudnia 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C- 223/06) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2003/51/WE - Prawo spółek - Roczne sprawozdania finansowe niektórych rodzajów spółek - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2006/C 331/39)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciel: G. Braun, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga (Przedstawiciel: S. Schreiner, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Nieprzyjęcie w wyznaczonym terminie wszystkich przepisów niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2003/51/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 czerwca 2003 r. zmieniającej dyrektywy 78/660/EWG, 83/349/EWG, 86/635/EWG i 91/674/EWG w sprawie rocznych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek, banków i innych instytucji finansowych oraz zakładów ubezpieczeń (Dz. U. L 178, str. 16)
   Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2003/51/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 czerwca 2003 r. zmieniającej dyrektywy 78/660/EWG, 83/349/EWG, 86/635/EWG i 91/674/EWG w sprawie rocznych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek, banków i innych instytucji finansowych oraz zakładów ubezpieczeń, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Wielkie Księstwo Luksemburga zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 165 z 15.7.2006.


title: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 17 czerwca 2004 r. w sprawie C-99/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii (Uchybienie zobowiązaniom Państwa — Dyrektywa 2000/52/WE — Przejrzystość w stosunkach finansowych między Państwami Członkowskimi i przedsiębiorstwami publicznymi — Brak transpozycji w nakazanym terminie)

text:
               7.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/6

      WYROK TRYBUNAŁU

   (piąta izba)
   z dnia 17 czerwca 2004 r.
   w sprawie C-99/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa - Dyrektywa 2000/52/WE - Przejrzystość w stosunkach finansowych między Państwami Członkowskimi i przedsiębiorstwami publicznymi - Brak transpozycji w nakazanym terminie)
   (2004/C 201/10)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie C-99/03, Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: J. Flett) przeciwko Irlandii (pełnomocnik: D. O'Hagan) o stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy Komisji 2000/52/WE z dnia 26 lipca 2000, zmieniającej dyrektywę 80/723/EWG w sprawie przejrzystości stosunków finansowych między Państwami Członkowskim i przedsiębiorstwami publicznymi, lub w każdym razie nie powiadamiając Komisji o przyjęciu powyższych przepisów, Irlandia uchybiła zobowiązaniom wynikającym z tej dyrektywy, Trybunał (piąta izba), w składzie C. Gulmann, prezes izby, S. von Bahr (sprawozdawca), R. Silva de Lapuerta, sędziowie, rzecznik generalny: M. A. Tizzano, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 17 czerwca 2004 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy Komisji 2000/52/WE z dnia 26 lipca 2000, zmieniającej dyrektywę 80/723/EWG w sprawie przejrzystości stosunków finansowych między Państwami Członkowskim i przedsiębiorstwami publicznymi, Irlandia uchybiła zobowiązaniom wynikającym z tej dyrektywy.

               2)

               Irlandia zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 101 z dnia 26 kwietnia 2003 r.


title: Wyrok Trybunału z dnia 2 sierpnia 2016 r. w sprawie E-34/15 – Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii (Uchybienie zobowiązaniom przez państwo EFTA – Brak wdrożenia – Dyrektywa 2012/46/UE zmieniająca dyrektywę 97/68/WE w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do środków dotyczących ograniczenia emisji zanieczyszczeń gazowych i pyłowych z silników spalinowych montowanych w maszynach samojezdnych nieporuszających się po drogach)

text:
               13.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 120/23

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 2 sierpnia 2016 r.
   w sprawie E-34/15
   Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
   (Uchybienie zobowiązaniom przez państwo EFTA – Brak wdrożenia – Dyrektywa 2012/46/UE zmieniająca dyrektywę 97/68/WE w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do środków dotyczących ograniczenia emisji zanieczyszczeń gazowych i pyłowych z silników spalinowych montowanych w maszynach samojezdnych nieporuszających się po drogach)
   (2017/C 120/11)
   W sprawie E-34/15 Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii – SKARGA o stwierdzenie, że Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy aktu, o którym mowa w rozdziale XXIV pkt 1a załącznika II do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Komisji 2012/46/UE z dnia 6 grudnia 2012 r. zmieniająca dyrektywę 97/68/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do środków dotyczących ograniczenia emisji zanieczyszczeń gazowych i pyłowych z silników spalinowych montowanych w maszynach samojezdnych nieporuszających się po drogach), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego porozumienia, oraz na mocy art. 7 Porozumienia EOG, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu lub nie powiadamiając Urzędu Nadzoru EFTA o ich przyjęciu, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes) oraz sędziowie Per Christiansen (sędzia sprawozdawca) i Páll Hreinsson wydał w dniu 2 sierpnia 2016 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
   Trybunał niniejszym:

               1.

               Orzeka, że Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy aktu, o którym mowa w rozdziale XXIV pkt 1a załącznika II do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Komisji 2012/46/UE z dnia 6 grudnia 2012 r. zmieniająca dyrektywę 97/68/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do środków dotyczących ograniczenia emisji zanieczyszczeń gazowych i pyłowych z silników spalinowych montowanych w maszynach samojezdnych nieporuszających się po drogach), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego porozumienia, oraz na mocy art. 7 Porozumienia EOG, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu.

               2.

               Obciąża Islandię kosztami postępowania.


title: Sprawa C-142/16: Skarga wniesiona w dniu 9 marca 2016 r. – Komisja Europejska/Republika Federalna Niemiec

text:
               10.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/13

         Skarga wniesiona w dniu 9 marca 2016 r. – Komisja Europejska/Republika Federalna Niemiec
   (Sprawa C-142/16)
   (2016/C 165/14)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Hermes i E. Manhaeve, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 6 ust. 3 i 4 dyrektywy Rady 92/43/EWG (1) z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory w ten sposób, że przy wydawaniu pozwolenia na utworzenie elektrowni węglowej w Hamburgu-Moorburgu nie przeprowadziła prawidłowej i kompletnej oceny oddziaływania na środowisko;

               —

               obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Miasto Hamburg wydało pozwolenie wodno-prawne na utworzenie zasilanej węglem kamiennym elektrowni Moorburg, w którym wyrażono zgodę na zastosowanie obiegowego chłodzenia tej elektrowni wodą z rzeki Łaby. W przeprowadzonej przed wydaniem pozwolenia ocenie oddziaływania na środowisko zwrócono uwagę na istnienie ryzyka, że pobór wody do chłodzenia elektrowni uśmierci ryby migrujące w górę rzeki Łaby, a tym samym wyrządzi istotne szkody położonym w górnym biegu tej rzeki obszarom Natura 2000, w sytuacji gdy celami ochrony tych obszarów objęte są występujące tam gatunki. Ostatecznie w ocenie oddziaływania na środowisko uznano jednak, że nie wystąpią znaczące negatywne skutki dla chronionych obszarów, ponieważ przewidziano w niej, że pomiędzy elektrownią a odpowiednimi obszarami chronionymi zostanie zainstalowana przepławka, co pozwoli zmniejszyć rozmiary szkód. Ponadto w ramach oceny oddziaływania na środowisko nie zbadano możliwych skutków łącznego oddziaływania położonych powyżej Moorburga elektrowni już istniejących lub planowanych.
   Zgodnie z art. 6 ust. 3 zdanie drugie dyrektywy 92/43/EWG przedsięwzięcie może zostać zatwierdzone tylko wtedy, gdy w świetle oceny oddziaływania na środowisko da się wykluczyć jego znaczące niekorzystne skutki dla obszarów Natura 2000. Jeśli tak nie jest, przedsięwzięcie może zostać zatwierdzone jedynie po spełnieniu rygorystycznych warunków przewidzianych w art. 6 ust. 4 dyrektywy.
   Komisja stoi na stanowisku, że kwestionowana ocena oddziaływania na środowisko jest nieprawidłowa lub niekompletna z dwóch względów. Po pierwsze, w ocenie tej uznano, że przepławka jest środkiem służącym ograniczeniu szkód w kontekście art. 6 ust. 3 dyrektywy, mimo iż w świetle kryteriów sformułowanych w wyroku Trybunału w sprawie Briels (C-521/12 (2)) jest ona co najwyżej środkiem kompensującym w rozumieniu art. 6 ust. 4 dyrektywy. Po drugie, w ramach tej oceny nie zbadano wspomnianych wyżej możliwych łącznych skutków, co stanowi naruszenie art. 6 ust. 3 dyrektywy. Ponieważ miasto Hamburg wykluczyło na tej podstawie ryzyko wystąpienia znaczących niekorzystnych skutków dla obszarowych chronionych, w myśl art. 6 ust. 3 dyrektywy, nie dopełniło ono wymogów przewidzianych w art. 6 ust. 4 dyrektywy, takich jak rozważenie rozwiązań alternatywnych i nadrzędnego interesu publicznego.

      (1)  Dz.U. L 206, s. 7.

      (2)  ECLI:EU:C:2014:330.


title: Sprawa C-301/04 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 29 czerwca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko SGL Carbon AG, Tokai Carbon Co. Ltd, Nippon Carbon Co. Ltd, Showa Denko KK, GrafTech International Ltd, dawniej UCAR International Inc., SEC Corp., The Carbide/Graphite Group Inc. (Odwołanie — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Elektrody grafitowe — Artykuł 81 ust. 1 WE — Grzywny — Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien — Komunikat w sprawie współpracy — Przedstawianie dokumentów w toku prowadzonego przez Komisję dochodzenia)

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/4

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 29 czerwca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko SGL Carbon AG, Tokai Carbon Co. Ltd, Nippon Carbon Co. Ltd, Showa Denko KK, GrafTech International Ltd, dawniej UCAR International Inc., SEC Corp., The Carbide/Graphite Group Inc.
   (Sprawa C-301/04 P) (1)

   (Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Elektrody grafitowe - Artykuł 81 ust. 1 WE - Grzywny - Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien - Komunikat w sprawie współpracy - Przedstawianie dokumentów w toku prowadzonego przez Komisję dochodzenia)
   (2006/C 224/06)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: W. Mölls, W. Wils i H. Gading, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: SGL Carbon AG (przedstawiciel: M. Klusmann, adwokat), Tokai Carbon Co. Ltd, z siedzibą w Tokio (Japonia), Nippon Carbon Co. Ltd, z siedzibą w Tokio, Showa Denko KK, z siedzibą w Tokio, GrafTech International Ltd, dawniej UCAR International Inc., z siedzibą w Wilmington (Stany Zjednoczone), SEC Corp., z siedzibą w Amagasaki (Japonia), The Carbide/Graphite Group Inc. z siedzibą w Pittsburghu (Stany Zjednoczone)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawach połączonych T-236/01, T-239/01, od T-244/01 do T-246/01, T-251/01 i T-252/01 Tokai Carbon i in. przeciwko Komisji, w zakresie którym Sąd obniżył kwotę grzywny nałożoną na SGL Carbon (sprawa T-239/01) na mocy decyzji Komisji z dnia 18 lipca 2001 r. dotyczącą postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE oraz art. 53 porozumienia EOG — Sprawa COMP/E-1/36.490 — Elektrody grafitowe (Dz.U. L 100, str. 1)
   Sentencja

               1)

               Punkt 2 tiret pierwsze sentencji wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawach połączonych T-236/01, T-239/01, od T-244/01 do T-246/01, T-251/01 i T-252/01 Tokai Carbon i in. przeciwko Komisji zostaje uchylony.

               2)

               Kwota grzywny nałożonej na spółkę SGL Carbon AG na mocy art. 3 decyzji Komisji 2002/271/WE z dnia 18 lipca 2001 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE oraz art. 53 porozumienia EOG — Sprawa COMP/E-1/36.490 — Elektrody grafitowe, zostaje ustalona na 75,7 miliona EUR.

               3)

               SGL Carbon AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 262 z 23.10.2004


title: Sprawa F-124/07: Skarga wniesiona w dniu 23 października 2007 r. — Behmer przeciwko Parlamentowi

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/56

         Skarga wniesiona w dniu 23 października 2007 r. — Behmer przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-124/07)
   (2008/C 22/109)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Joachim Behmer (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i E. Marchal)

      Strona pozwana: Parlament Europejski
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego Parlamentu Europejskiego dotyczącej przyznania skarżącemu dwóch punktów za zasługi za rok 2005;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego o nieawansowaniu skarżącego do grupy zaszeregowania AD 13 w postępowaniu w sprawie awansu za 2006 r.;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący, urzędnik Parlamentu Europejskiego w grupie zaszeregowania AD 12, podnosi w pierwszej kolejności niezgodność z prawem decyzji organu powołującego o przyznaniu mu dwóch punktów za zasługi za rok 2005 oraz o nieawansowaniu go do grupy zaszeregowania AD 13 w postępowaniu w sprawie awansu za 2006 r.
   Skarżący podnosi oczywisty błąd w ocenie, naruszenie obowiązku uzasadnienia, naruszenie pkt I.6 przepisów wykonawczych dotyczących przyznawania punktów za zasługi oraz awansowania, jak również naruszenie zasad ogólnych ekspektatywy rozwoju kariery zawodowej oraz równości traktowania.
   W szczególności podnosi naruszenie art. 45 i art. 110 ust. 1 regulaminu pracowniczego urzędników, zarzut bezprawności oraz naruszenie zasady uzasadnionych oczekiwań.
   Wreszcie skarżący twierdzi, że miała miejsce wobec niego dyskryminacja ze względu na prowadzoną działalność w ramach przedstawicielstwa pracowników z naruszeniem art. 1d i art. 24b regulaminu pracowniczego, art. 1 akapit szósty załącznika II do regulaminu pracowniczego, jak również art. 17 umowy ramowej z dnia 12 lipca 1990 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim a organizacjami związkowymi lub zawodowymi personelu instytucji.


title: Sprawa C-182/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Székesfehérvári Törvényszék (Węgry) w dniu 19 kwietnia 2012 r. — Gábor Fekete przeciwko Nemzeti Adó- és Vámhivatal Középdunántúli Regionális Vám- és Pénzügyőri Főigazgatósága

text:
               21.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Székesfehérvári Törvényszék (Węgry) w dniu 19 kwietnia 2012 r. — Gábor Fekete przeciwko Nemzeti Adó- és Vámhivatal Középdunántúli Regionális Vám- és Pénzügyőri Főigazgatósága
   (Sprawa C-182/12)
   2012/C 217/10
   Język postępowania: węgierski

      Sąd krajowy

   Székesfehérvári Törvényszék.

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Gábor Fekete.

      Strona pozwana: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Középdunántúli Regionális Vám- és Pénzügyőri Főigazgatósága.

      Pytania prejudycjalne

   Czy zgodnie z art. 561 ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 (1) z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (zwanego dalej rozporządzeniem wykonawczym), dla uznania za używanie do celów prywatnych środka transportu wystarczające jest upoważnienie udzielone przez właściciela środka transportu mającego siedzibę poza terytorium [celnym], czy też uznanie za używanie do celów prywatnych środka transportu jest możliwe tylko w ramach stosunku pracy, a dokładniej, jeżeli (właściciel) przewidzi to w umowie o pracę?

      (1)  Dz.U. L 253, s. 1.


title: Sprawa C-546/08: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 11 czerwca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2005/60/WE — Przeciwdziałanie korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu — Niedokonanie transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/23

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 11 czerwca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji
   (Sprawa C-546/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2005/60/WE - Przeciwdziałanie korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu - Niedokonanie transpozycji w wyznaczonym terminie)
   2009/C 180/39
   Język postępowania: szwedzki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: P. Dejmek i M. Sundén, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Szwecji (przedstawiciel: A. Falk, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Nieustanowienie w wyznaczonym terminie przepisów niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2005/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie przeciwdziałania korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu (Dz.U. L 309, s. 15)

      Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2005/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie przeciwdziałania korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu, Królestwo Szwecji uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 45 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy.

               2)

               Królestwo Szwecji zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 32 z 7.2.2009.


title: Sprawa T-555/11: Skarga wniesiona w dniu 26 października 2011 r. — tesa przeciwko OHIM — Superquimica (tesa TACK)

text:
               7.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/21

         Skarga wniesiona w dniu 26 października 2011 r. — tesa przeciwko OHIM — Superquimica (tesa TACK)
   (Sprawa T-555/11)
   2012/C 6/38
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: tesa SE (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat F. Schwab)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: La Superquimica, SA (L’Hospitalet de Llobregat, Hiszpania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 5 lipca 2011 r. w sprawie R 866/2010-1 oraz stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Sprzeciwów w sprawie nr B 1301987; oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „tesa TACK” dla towarów należących do klasy 16 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 6233506

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: La Superquimica, SA

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny znak towarowy „TACK” zarejestrowany w Hiszpanii pod nr. 585323 dla towarów z klasy 16; graficzny znak towarowy „TACK” zarejestrowany w Hiszpanii pod nr. 2515958 dla towarów z klasy 16

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania
   Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009, gdyż Izba Odwoławcza błędnie przyjęła, że istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do kolidujących ze sobą znaków towarowych.


title: Sprawa C-46/08: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 8 września 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Schleswig-Holsteinisches Verwaltungsgericht — Niemcy) — Carmen Media Group Ltd przeciwko Land Schleswig-Holstein, Innenminister des Landes Schleswig-Holstein (Artykuł 49 WE — Swoboda świadczenia usług — Posiadacz licencji wydanej w Gibraltarze zezwalającej na przyjmowanie zakładów sportowych wyłącznie za granicą — Organizowanie zakładów sportowych objęte monopolem państwowym na szczeblu kraju związkowego — Cel obejmujący przeciwdziałanie zachętom do nadmiernych wydatków związanych z grami i zwalczanie uzależnienia od gier — Proporcjonalność — Środek ograniczający mający rzeczywiście ograniczyć okazje do gry i działalność w zakresie gier losowych w sposób spójny i systematyczny — Inne gry losowe, które mogą być oferowane przez podmioty prywatne — Procedura wydania zezwolenia — Uprawnienia dyskrecjonalne właściwego organu — Zakaz oferowania gier losowych za pośrednictwem Internetu — Środki przejściowe zezwalające tymczasowo niektórym podmiotom na taką ofertę)

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/8

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 8 września 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Schleswig-Holsteinisches Verwaltungsgericht — Niemcy) — Carmen Media Group Ltd przeciwko Land Schleswig-Holstein, Innenminister des Landes Schleswig-Holstein
      (Sprawa C-46/08) (1)

      (Artykuł 49 WE - Swoboda świadczenia usług - Posiadacz licencji wydanej w Gibraltarze zezwalającej na przyjmowanie zakładów sportowych wyłącznie za granicą - Organizowanie zakładów sportowych objęte monopolem państwowym na szczeblu kraju związkowego - Cel obejmujący przeciwdziałanie zachętom do nadmiernych wydatków związanych z grami i zwalczanie uzależnienia od gier - Proporcjonalność - Środek ograniczający mający rzeczywiście ograniczyć okazje do gry i działalność w zakresie gier losowych w sposób spójny i systematyczny - Inne gry losowe, które mogą być oferowane przez podmioty prywatne - Procedura wydania zezwolenia - Uprawnienia dyskrecjonalne właściwego organu - Zakaz oferowania gier losowych za pośrednictwem Internetu - Środki przejściowe zezwalające tymczasowo niektórym podmiotom na taką ofertę)
      (2010/C 288/13)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd krajowy

      Schleswig-Holsteinisches Verwaltungsgericht

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: Carmen Media Group Ltd

         Strona pozwana: Land Schleswig-Holstein, Innenminister des Landes Schleswig-Holstein

         Przedmiot

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Schleswig-Holsteinisches Verwaltungsgericht — Wykładnia art. 49 WE — Przepis krajowy ustanawiający monopol państwa na organizację zakładów sportowych i loterii o znacznym ryzyku uzależnienia, obejmujący udzielenie koncesji na organizację innych gier losowych uprawnieniami dyskrecjonalnymi władz publicznych i zakazujący organizacji gier losowych w Internecie

         Sentencja

                  1)

                  Wykładni art. 49 WE należy dokonywać w ten sposób, iż podmiot, który chce oferować za pośrednictwem Internetu zakłady sportowe w innym państwie członkowskim niż państwo, w którym ma siedzibę nie jest wyłączony z zakresu stosowania wskazanego przepisu wyłącznie z uwagi na fakt, że rzeczony podmiot nie posiada zezwolenia umożliwiającego mu oferowanie takich zakładów osobom znajdującym się na terytorium państwa członkowskiego, w którym ma siedzibę, lecz posiada wyłącznie zezwolenie na oferowanie takich usług osobom znajdującym się poza rzeczonym terytorium.

                  2)

                  Wykładni art. 49 WE należy dokonywać w ten sposób, że jeżeli na szczeblu regionalnym ustanowiony został monopol państwowy w dziedzinie zakładów sportowych i loterii, którego celem jest przeciwdziałanie zachętom do nadmiernych wydatków związanych z grami i zwalczanie uzależnienia od gier i jeżeli jednocześnie sąd krajowy stwierdza:

                              —

                              że inne rodzaje gier losowych mogą być prowadzone przez podmioty prywatne posiadające zezwolenie, oraz

                              —

                              że w odniesieniu do innych rodzajów gier losowych nie objętych rzeczonym monopolem i odznaczających się ponadto wyższym potencjałem uzależniającym niż gry objęte tym monopolem, właściwe władze prowadzą politykę ekspansji w zakresie oferty, mogącą wpływać na rozwój i stymulację działalności w zakresie gier, w szczególności w celu maksymalizacji wynikających z tej działalności dochodów;
                              rzeczony sąd krajowy może w uzasadniony sposób przyjąć, że taki monopol nie jest odpowiedni do zagwarantowania realizacji celu w jakim został on ustanowiony, przyczyniając się do ograniczania okazji do gry i działalności w tej dziedzinie w sposób spójny i systematyczny.
                              Okoliczność, że gry losowe będące przedmiotem tego monopolu i te inne rodzaje gier losowych, należą w przypadku pierwszych, do kompetencji władz regionalnych i w przypadku drugich, do kompetencji władz federalnych, jest pozbawiona w tym względzie znaczenia.

                  3)

                  Wykładni art. 49 WE należy dokonywać w ten sposób, że jeżeli w państwie członkowskim ustanowiony został system uprzednich zezwoleń administracyjnych w odniesieniu do oferty na niektóre rodzaje gier losowych, taki system, który stanowi odstępstwo względem swobody świadczenia usług zagwarantowanej w rzeczonym przepisie może spełniać wynikające z niej wymogi, wyłącznie jeżeli jest oparty na obiektywnych, niedyskryminacyjnych i znanych wcześniej kryteriach, zakreślających ramy uznania władz krajowych tak, by nie mógł on być stosowany w sposób arbitralny. Ponadto każdej osobie, której dotyczy restrykcyjny przepis oparty na takim odstępstwie musi przysługiwać możliwość skorzystania ze skutecznej sądowej drogi odwoławczej.

                  4)

                  Wykładni art. 49 WE należy dokonywać w ten sposób, że przepis krajowy, który zakazuje organizacji publicznych gier losowych oraz pośrednictwa w nich za pomocą Internetu w celach przeciwdziałania zachętom do nadmiernych wydatków związanych z grami i zwalczania uzależnienia od gier, a także ochrony małoletnich, może być co do zasady uznany za odpowiedni do osiągnięcia takich zgodnych z prawem celów, nawet jeśli oferowanie takich gier jest dozwolone za pośrednictwem bardziej tradycyjnych środków. Okoliczność, że takiemu zakazowi towarzyszy przepis przejściowy, taki jak będący przedmiotem postępowania przed sądem krajowym nie może pozbawić rzeczonego zakazu takiego charakteru.

         (1)  Dz.U. C 128 z 24.5.2008.


title: Sprawa C-499/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret (Dania) w dniu 19 listopada 2008 r. — Ingeniørforeningen i Danmark działające na rzecz Ole Andersena przeciwko Region Syddanmark

text:
               24.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret (Dania) w dniu 19 listopada 2008 r. — Ingeniørforeningen i Danmark działające na rzecz Ole Andersena przeciwko Region Syddanmark
   (Sprawa C-499/08)
   (2009/C 19/31)
   Język postępowania: duński
   Sąd krajowy
   Vestre Landsret
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ingeniørforeningen i Danmark działające na rzecz Ole Andersena

      Strona pozwana: Region Syddanmark
   Pytanie prejudycjalne
   Czy wykładni zawartego w art. 2 i art. 6 dyrektywy Rady 2000/78/WE (1) zakazu bezpośredniej lub pośredniej dyskryminacji ze względu na wiek należy dokonywać w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie utrzymywaniu przez państwo członkowskie stanu prawnego polegającego na tym, że pracodawca, po wypowiedzeniu umowy o pracę pracownikowi mianowanemu, który był zatrudniony w tym samym przedsiębiorstwie przez okres 12, 15 lub 18 lat, musi po rozwiązaniu stosunku pracy z tym urzędnikiem wypłacić mu kwotę stanowiącą równowartość odpowiednio jednego, dwóch lub trzech miesięcznych wynagrodzeń, lecz świadczenie to nie przysługuje, gdy w momencie rozwiązania stosunku pracy pracownik mianowany jest uprawniony do otrzymywania świadczeń emerytalnych z systemu emerytalnego finansowanego przez pracodawcę?

      (1)  Dz.U. L 303, s. 16.


title: Sprawa T-42/07: Wyrok Sądu z dnia 13 lipca 2011 r. — Dow Chemical i in. przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek kauczuku butadienowego i emulsyjnego kauczuku butadienowo-styrenowego — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Przypisanie zachowania noszącego znamiona naruszenia — Grzywny — Waga i czas trwania naruszenia — Okoliczności obciążające)

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/42

         Wyrok Sądu z dnia 13 lipca 2011 r. — Dow Chemical i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-42/07) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek kauczuku butadienowego i emulsyjnego kauczuku butadienowo-styrenowego - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Przypisanie zachowania noszącego znamiona naruszenia - Grzywny - Waga i czas trwania naruszenia - Okoliczności obciążające)
   2011/C 269/91
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: The Dow Chemical Company (Midland, Michigan, Stany Zjednoczone), Dow Deutschland Inc. (Schwalbach, Niemcy), Dow Deutschland Anlagengesellschaft mbH (Schwalbach) i Dow Europe GmbH (Horgen, Szwajcaria) (przedstawiciele: początkowo D. Schroeder, P. Matthey i T. Graf, a następnie D. Schroeder i T. Graf, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo M. Kellerbauer, V. Bottka i J. Samnadda, a następnie M. Kellerbauer, V. Bottka i V. Di Bucci, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności — w odniesieniu do The Dow Chemical Company — decyzji Komisji C(2006) 5700 wersja ostateczna z dnia 29 listopada 2006 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/F/38.638 — Kauczuk butadienowy i emulsyjny kauczuk butadienowo-styrenowy) lub stwierdzenia nieważności — w odniesieniu do Dow Deutschland Inc. — art. 1 wskazanej decyzji, bądź obniżenie — w odniesieniu do wszystkich skarżących — kwoty nałożonej na nie grzywny.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 1 lit. b) decyzji Komisji C(2006) 5700 wersja ostateczna z dnia 29 listopada 2006 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/F/38.638 — kauczuk butadienowy i emulsyjny kauczuk butadienowo-styrenowy) w zakresie, w jakim uznano w nim, że Dow Deutschland Inc. uczestniczyła w rozpatrywanym naruszeniu od dnia 1 lipca 1996 r. do dnia 27 listopada 2001 r. zamiast od dnia 2 września 1996 r. do dnia 27 listopada 2001 r.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               The Dow Chemical Company, Dow Deutschland, Dow Deutschland Anlagengesellschaft mbH i Dow Europe GmbH zostają obciążone własnymi kosztami, a także dziewięcioma dziesiątymi kosztów poniesionych przez Komisję Europejską.

               4)

               Komisja ponosi jedną dziesiątą własnych kosztów.

      (1)  Dz.U. C 82 z 14.4.2007.


title: Sprawa T-236/10: Skarga wniesiona w dniu 21 maja 2010 r. — Asociación Española de Banca przeciwko Komisji

text:
               17.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/31

         Skarga wniesiona w dniu 21 maja 2010 r. — Asociación Española de Banca przeciwko Komisji
   (Sprawa T-236/10)
   2010/C 195/49
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Asociación Española de Banca (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: J. Buendía Sierra, E. Abad Valdenebro, M. Muñoz de Juan i R. Calvo Salinero, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 1 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Komisja stwierdziła w nim, że art. 12 ust. 5 Texto Refundido de la Ley del Impuesto sobre Sociedades (ujednoliconego tekstu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych — TRLIS) zawiera elementy pomocy państwa;

               —

               tytułem ewentualnym, stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 1 tej decyzji ze względu na to, iż Komisja stwierdziła w nim, że art. 12 ust. 5 TRLIS zawiera elementy pomocy państwa w zakresie, w jakim dotyczy on nabywania udziałów mającego skutkować przejęciem kontroli;

               —

               tytułem ewentualnym, stwierdzenie nieważności art. 4 tej decyzji w zakresie, w jakim Komisja nakazała w nim odzyskanie pomocy w odniesieniu do transakcji zawartych przed opublikowaniem w Dz.U.UE stanowiącej przedmiot niniejszej skargi końcowej decyzji, oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zaskarżona w niniejszej skardze decyzja została także zakwestionowana w skargach T-219/10 Autogrill España przeciwko Komisji, T-221/10 Iberdrola przeciwko Komisji oraz T-225/10 Banco Bilbao Vizcaya Argentaria przeciwko Komisji.
   Zarzuty i główne argumenty są podobne do tych podniesionych w ramach tych ww. skarg.


title: Sprawa C-36/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 16 listopada 2011 r. w sprawie T-78/08 Armando Álvarez przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 25 stycznia 2012 r. przez Armando Álvarez SA

text:
               24.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/16

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 16 listopada 2011 r. w sprawie T-78/08 Armando Álvarez przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 25 stycznia 2012 r. przez Armando Álvarez SA
   (Sprawa C-36/12 P)
   2012/C 89/25
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Armando Álvarez SA (przedstawiciele: E. Garayar Gutiérrez i M. Troncoso Ferrer, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               dopuszczenie niniejszego odwołania

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 16 listopada 2011 r. w sprawie T-78/08 Armando Álvarez przeciwko Komisji i w konsekwencji decyzji Komisji C(2005) 4634 wersja ostateczna z dnia 30 listopada 2005 r. w sprawie COMP/F/38.354 w zakresie dotyczącym odpowiedzialności przypisanej Armando Álvarez SA;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania w dwóch instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

                     Zarzut podstawowy
                  : oparty na złamaniu prawa i naruszeniu prawa do obrony w ramach analizy odpowiedzialności wnoszącej odwołanie z tytułu naruszenia.
               Sąd przypisał Armando Álvarez odpowiedzialność z tytułu naruszenia w charakterze bezpośredniego uczestnika kartelu, uzyskując tym samym nie tylko nowego uzasadnienia, lecz również podstawy przypisania, odmienne od tych, które znajdują się w zaskarżonej decyzji. Z drugiej strony Sąd odrzucił argumenty skargi uznając, że są niewystarczające do obalenia domniemania rzeczywistej kontroli Armando Álvarez SA względem swojej filii. Niemniej jednak ciężar dowodu spoczywa całkowicie na Komisji, ponieważ w zaskarżonej decyzji Komisja nie ustanawia domniemania, zgodnie z którym kontrolę nad filią faktycznie sprawowała wnosząca odwołanie i stąd to nie do niej należy obalenie tego domniemania.
               Tym sposobem Sąd błędnie zastosował pojęcia uczestnictwa w naruszeniu i przypisania odpowiedzialności z jego tytułu oraz naruszył prawo do obrony wnoszącej odwołanie.

               2)

                     Zarzut podniesiony subsydiarnie
                  , oparty na braku uzasadnienia argumentów dotyczących braku rzeczywistej kontroli Armando Álvarez SA względem Aspla
               Tytułem subsydiarnym, jeśli należałoby przyjąć teorię bezpośredniego przypisania odpowiedzialności Armando Álvarez SA za zachowanie niezgodne z art. 101 TFUE i zastosować domniemanie odpowiedzialności spółki dominującej/filii, co nie miało miejsca, Sąd ogranicza się do stwierdzenia, że argumenty powołane przez Armando Álvarez SA nie podważają odpowiedzialności tej spółki, bez zbadania argumentów faktycznie przytoczonych w skardze o stwierdzenie nieważności. W konsekwencji wyrok Sądu obciążony jest ewidentnym brakiem uzasadnienia.


title: Sprawa C-328/07: Skarga wniesiona w dniu 13 lipca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/28

         Skarga wniesiona w dniu 13 lipca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-328/07)
   (2007/C 211/53)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: W. Wils, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie wydając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej (1), a w każdym razie nie informując o nich Komisji, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               —

               obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin wyznaczony na dostosowanie prawa krajowego do dyrektywy 2004/48/WE upłynął w dniu 29 kwietnia 2006 r.

      (1)  Dz.U. L 157, str. 45.


title: Sprawa C-534/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 27 grudnia 2006 r. — Industria Lavorazione Carni Ovine przeciwko Regione Lazio

text:
               24.2.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 27 grudnia 2006 r. — Industria Lavorazione Carni Ovine przeciwko Regione Lazio
   (Sprawa C-534/06)
   (2007/C 42/35)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Corte suprema di cassazione
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Industria Lavorazione Carni Ovine

      Strona pozwana: Regione Lazio
   Pytania prejudycjalne
   Czy art. 13 rozporządzenia Rady (EWG) nr 866/90 (1) z dnia 29 marca 1990 r. należy interpretować w ten sposób, że dofinansowanie jest wykluczone w przypadkach, w których mamy do czynienia ze sprzedażą lub przetwarzaniem (również) produktów niepochodzących z obszaru wspólnotowego, pomimo przestrzegania konkretnego programu, w związku z którym zostało przyznane dofinansowanie, przy sprzedaży lub przetwarzaniu produktów pochodzących z obszaru wspólnotowego w zaplanowanym wymiarze.

      (1)  Dz.U. L 91, str. 1.


title: Sprawa C-53/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 24 listopada 2010 r. w sprawie T-137/09 Nike International przeciwko OHIM — Muñoz Molina (R 10), wniesione w dniu 7 lutego 2011 r. przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

text:
               21.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/10

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 24 listopada 2010 r. w sprawie T-137/09 Nike International przeciwko OHIM — Muñoz Molina (R 10), wniesione w dniu 7 lutego 2011 r. przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa C-53/11 P)
   2011/C 152/17
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Nike International Ltd. i Aurelio Muñoz Molina

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonego wyroku;

               —

               orzeczenie co do istoty, oddalenie skargi na zaskarżoną decyzję lub przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania;

               —

               obciążenie skarżącej w pierwszej instancji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   1)   Naruszenie zasady 49 rozporządzenia wykonawczego
       (1)
      i art. 59 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego
       (2)

   Zaskarżona decyzja opiera się na zasadzie 49 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego w związku z obecnym art. 59 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego. Jednakże w zaskarżonym wyroku w żadnym miejscu nie wymieniono ani zasady 49 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego, ani art. 59 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego i nie wypowiedziano się co do ich stosowania w niniejszym przypadku. Urząd uważa, że stanowi to naruszenie prawa i brak uzasadnienia.
   2)   Naruszenie wytycznych Urzędu i zasady 49 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego

   W ocenie Urzędu jego wytyczne nie mają zastosowania w niniejszym przypadku. Jednakże w zaskarżonym wyroku dwukrotnie stwierdzono, że izby odwoławcze są zobowiązane stosować wytyczne OHIM. Zdaniem Urzędu stanowi to naruszenie prawa.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 303, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1).


title: Sprawa C-255/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kecskeméti Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 27 maja 2014 r. – Chmielewski przeciwko Nemzeti Adó- és Vámhivatal Dél-alföldi Regionális Vám- és Pénzügyőri Főigazgatósága

text:
               8.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kecskeméti Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 27 maja 2014 r. – Chmielewski przeciwko Nemzeti Adó- és Vámhivatal Dél-alföldi Regionális Vám- és Pénzügyőri Főigazgatósága
   (Sprawa C-255/14)
   2014/C 303/15
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Kecskeméti Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Robert Michał Chmielewski.

      Strona pozwana: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Dél-alföldi Regionális Vám- és Pénzügyőri Főigazgatósága.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy kwota grzywny administracyjnej nałożona na podstawie art. 5/A ustawy XLVIII z 2007 w sprawie wykonania rozporządzenia (WE) nr 1889/2005 (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie kontroli środków pieniężnych wwożonych do Wspólnoty lub wywożonych ze Wspólnoty (zwanej dalej „krajową ustawą wykonawczą”) spełnia wymóg zawarty w art. 9 ust. 1 rzeczonego rozporządzenia, zgodnie z którym sankcje ustanowione przez prawo krajowe powinny być skuteczne, odstraszające i jednocześnie proporcjonalne [...] do popełnionego naruszenia prawa i do zamierzonego przez to rozporządzenie celu?

               2)

               Czy art. 5/A krajowej ustawy wykonawczej w związku z kwotą ustanowionych przez niego grzywien nie narusza zakazu ukrytych ograniczeń [...] swobodnego przepływu kapitału ustanowionego w Traktacie o Unii Europejskiej i art. 65 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej?

      (1)  Dz.U. L 309, s. 9.