title: Sprawa C-506/06: Wyrok Trybunału (Wielka izba) z dnia 26 lutego 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof — Austria) — Sabine Mayr przeciwko Bäckerei und Konditorei Gerhard Flöckner OHG (Polityka społeczna — Dyrektywa 92/85/EWG — Środki służące wspieraniu poprawy w miejscu pracy bezpieczeństwa i zdrowia pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, i pracownic karmiących piersią — Pojęcie pracownicy w ciąży — Zakaz zwalniania pracownic w ciąży w okresie od początku ciąży do końca urlopu macierzyńskiego — Pracownica zwolniona w chwili, gdy w dacie dokonania wypowiedzenia jej komórki jajowe zostały już zapłodnione in vitro, lecz nie zostały jeszcze przetransferowane do jej macicy — Dyrektywa 76/207/EWG — Równe traktowanie pracowników płci żeńskiej i pracowników płci męskiej — Pracownica poddana zabiegowi zapłodnienia in vitro — Zakaz zwolnienia — Zakres)

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/7

         Wyrok Trybunału (Wielka izba) z dnia 26 lutego 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof — Austria) — Sabine Mayr przeciwko Bäckerei und Konditorei Gerhard Flöckner OHG
   (Sprawa C-506/06) (1)

   (Polityka społeczna - Dyrektywa 92/85/EWG - Środki służące wspieraniu poprawy w miejscu pracy bezpieczeństwa i zdrowia pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, i pracownic karmiących piersią - Pojęcie „pracownicy w ciąży’ - Zakaz zwalniania pracownic w ciąży w okresie od początku ciąży do końca urlopu macierzyńskiego - Pracownica zwolniona w chwili, gdy w dacie dokonania wypowiedzenia jej komórki jajowe zostały już zapłodnione in vitro, lecz nie zostały jeszcze przetransferowane do jej macicy - Dyrektywa 76/207/EWG - Równe traktowanie pracowników płci żeńskiej i pracowników płci męskiej - Pracownica poddana zabiegowi zapłodnienia in vitro - Zakaz zwolnienia - Zakres)
   (2008/C 92/11)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Oberster Gerichtshof
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Sabine Mayr

      Strona pozwana: Bäckerei und Konditorei Gerhard Flöckner OHG
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Oberster Gerichtshof — Wykładnia art. 2 lit. a) dyrektywy Rady 92/85/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie wprowadzenia środków służących wspieraniu poprawy w miejscu pracy bezpieczeństwa i zdrowia pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, i pracownic karmiących piersią (dziesiąta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) (Dz.U. L 348, str. 1) — Pracownica zwolniona w chwili, gdy w dacie dokonania wypowiedzenia jej komórki jajowe zostały już zapłodnione in vitro, lecz nie zostały jeszcze przetransferowane do jej macicy — Możliwość zakwalifikowania tej pracownicy jako „pracownicy w ciąży”
   Sentencja

               1)

               Wykładni dyrektywy Rady 92/85/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie wprowadzenia środków służących wspieraniu poprawy w miejscu pracy bezpieczeństwa i zdrowia pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, i pracownic karmiących piersią (dziesiąta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG), a zwłaszcza zakazu zwalniania pracownic w ciąży przewidzianego w art. 10 pkt 1 tej dyrektywy należy dokonać w ten sposób, iż nie obejmują one pracownicy, która poddała się zabiegowi sztucznego zapłodnienia wówczas, gdy w dacie dokonania jej wypowiedzenia, doszło do zapłonienia komórek jajowych tej pracownicy nasieniem jej partnera, tak, że istnieją komórki jajowe zapłodnione in vitro, niemniej jednak nie zostały one jeszcze transferowane do jej macicy.

               2)

               Artykuły 2 ust. 1 oraz 5 ust. 1 dyrektywy Rady z dnia 9 lutego 1976 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy, stoją na przeszkodzie zwolnieniu pracownicy, która w okolicznościach takich, jak te w postępowaniu przed sądem krajowym, znajduje się w zaawansowanym stadium zabiegu zapłodnienia in vitro, to znaczy pomiędzy punkcją w celu pobrania komórek jajowych a bezpośrednim transferem zapłodnionych in vitro komórek jajowych do macicy tej pracownicy, o ile zostanie wykazane, iż zwolnienie to spowodowane jest w istocie tym, iż zainteresowana poddała się takiemu zabiegowi.

      (1)  Dz.U. C 56 z 10.3.2007.


title: Sprawa T-469/07: Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2007 r. — Philips Lighting Poland i Philips Lighting przeciwko Radzie

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/53

         Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2007 r. — Philips Lighting Poland i Philips Lighting przeciwko Radzie
   (Sprawa T-469/07)
   (2008/C 51/97)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Philips Lighting Poland S.A. (Piła, Polska) i Philips Lighting BV (Eindhoven, Niderlandy) (przedstawiciele: M. L. Catrain González, adwokat, i E. Wright, barrister)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia w całości lub w zakresie w jakim dotyczy skarżących,

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżące produkujące we Wspólnocie świetlówki kompaktowe ze scaloną elektroniką (CFL-i), wnoszą o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 1205/2007 z dnia 15 października 2007 r. nakładającego, w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 384/96, cła antydumpingowe na przywóz świetlówek kompaktowych ze scaloną elektroniką (CFL-i) pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i rozszerzającego zakres stosowania na przywóz tego samego produktu wysyłanego z Socjalistycznej Republiki Wietnamu, Islamskiej Republiki Pakistanu i Republiki Filipin. (1)

   Na poparcie swego wniosku skarżące podnoszą, że Rada naruszyła art. 3 ust. 1, art. 9 ust. 4, art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego (2) nakładając cła antydumpingowe w sytuacji, gdy nie wykazano, że wygaśnięcie środków antydumpingowych doprowadziłoby do kontynuacji lub powrotu szkody wyrządzanej przemysłowi wspólnotowemu.
   Skarżące podnoszą ponadto, że Rada dopuściła się naruszenia prawa opierając się na art. 9 ust. 1 rozporządzenia podstawowego w sytuacji nie objętej zakresem stosowania tego przepisu, jako że skarga w wyniku której wszczęto dochodzenie nie została cofnięta.
   Wreszcie skarżące podnoszą naruszenie art. 253 WE wobec okoliczności nieodpowiedniego uzasadnienia spornego rozporządzenia w odniesieniu do poziomu poparcia ze strony producentów wspólnotowych oraz ustaleń w zakresie interesu Wspólnoty.

      (1)  Dz.U. 2007 L 272, str. 1.

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 56, str. 1).


title: Sprawa C-86/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez VAT and Duties Tribunal, Manchester (Zjednoczone Królestwo) w dniu 27 lutego 2009 r. – Future Health Technologies Ltd przeciwko Her Majesty's Commissioners of Revenue and Customs

text:
               1.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez VAT and Duties Tribunal, Manchester (Zjednoczone Królestwo) w dniu 27 lutego 2009 r. – Future Health Technologies Ltd przeciwko Her Majesty's Commissioners of Revenue and Customs
   (Sprawa C-86/09)
   2009/C 102/27
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   VAT and Duties Tribunal, Manchester (Zjednoczone Królestwo).

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Future Health Technologies Ltd.

      Strona pozwana: Her Majesty's Commissioners of Revenue and Customs.

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy w okolicznościach, gdy państwo członkowskie przyjmuje, że usługi wykonywane były przez placówkę, którą należy traktować jako odpowiednio uznaną placówkę o charakterze podobnym do szpitala lub ośrodka medycznego lub diagnostycznego w rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. b) dyrektywy w sprawie VAT, wyrażenie „opieka szpitalna i medyczna” w art. 132 ust. 1 lit. b) powinno być interpretowane jako obejmujące agregat lub, alternatywnie, jedną lub kilka (a jeżeli tak, to które) następujących opisanych usług [które dokładniej zostały opisane w Agreed Statement of Facts (uzgodnionym oświadczeniu co do okoliczności faktycznych)]:

                           a)

                           dostarczenie rodzicom nienarodzonego dziecka zestawu niezbędnego sprzętu medycznego umożliwiającego niezależnej osobie wykonującej zawód medyczny odbierającej poród pobranie krwi pępowinowej dziecka zaraz po urodzeniu;

                           b)

                           badanie pobranej w ten sposób krwi w specjalnie wybudowanym obiekcie w celu zapewnienia, że nie została ona skażona przez żadną chorobę, która mogłaby zostać przeniesiona poprzez krew lub poprzez komórki macierzyste pozyskane z krwi w przypadku terapeutycznego wykorzystania komórek macierzystych (wraz z podobnym badaniem następującym ponownie po 6 miesiącach);

                           c)

                           przetwarzanie owej krwi pod nadzorem odpowiednio wykwalifikowanej osoby wykonującej zawód medyczny w celu pozyskania próbki komórek macierzystych nadających się do terapeutycznego leczniczego wykorzystania;

                           d)

                           przechowywanie krwi i komórek macierzystych w warunkach kontrolowanych przez naukowców mających na celu utrzymanie i zachowanie krwi i komórek macierzystych w idealnym stanie; lub

                           e)

                           wydanie krwi na wniosek rodziców (do czasu uzyskania przez dziecko 18 roku życia) dla wykorzystania jej do celów leczniczych?

               2.

               Alternatywnie, czy pojęcie czynności „ściśle związanych z opieką medyczną lub szpitalną” w art. 132 ust. 1 lit. b) dyrektywy w sprawie VAT powinno być interpretowane jako obejmujące wszystkie lub każdą (a jeżeli tak, to które) z wyżej wymienionych usług?

               3.

               Czy w okolicznościach, w których państwo członkowskie przyjmuje, że wspomniane usługi są wykonywane przez lub pod nadzorem jednej lub kilku odpowiednio wykwalifikowanych osób wykonujących zawód medyczny, wyrażenie „świadczenie opieki medycznej” w art. 132 ust. 1 c) dyrektywy w sprawie VAT powinno być interpretowane jako obejmujące agregat lub, alternatywnie, jedną lub kilka (a jeżeli tak, to które) z następujących opisanych usług [które zostały dokładniej opisane w w Agreed Statement of Facts (uzgodnionym oświadczeniu co do okoliczności faktycznych)]:

                           f)

                           dostarczenie rodzicom nienarodzonego dziecka zestawu niezbędnego sprzętu medycznego umożliwiającego niezależnej osobie wykonującej zawód medyczny odbierającej poród pobranie krwi pępowinowej dziecka zaraz po urodzeniu;

                           g)

                           badanie pobranej w ten sposób krwi w specjalnie wybudowanym obiekcie w celu zapewnienia, że nie została ona skażona przez żadną chorobę, która mogłaby zostać przeniesiona poprzez krew lub poprzez komórki macierzyste pozyskane z krwi w przypadku terapeutycznego wykorzystania komórek macierzystych (wraz z podobnym badaniem następującym ponownie po 6 miesiącach);

                           h)

                           przetwarzanie owej krwi pod nadzorem odpowiednio wykwalifikowanej osoby wykonującej zawód medyczny w celu pozyskania próbki komórek macierzystych nadających się do terapeutycznego leczniczego wykorzystania;

                           i)

                           przechowywanie krwi i komórek macierzystych w warunkach kontrolowanych przez naukowców mających na celu utrzymanie i zachowanie krwi i komórek macierzystych w idealnym stanie; lub

                           j)

                           wydanie krwi na wniosek rodziców (do czasu uzyskania przez dziecko 18 roku życia) dla wykorzystania jej do celów leczniczych?


title: Sprawa F-31/14: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 11 grudnia 2014 r. – Colart i in./Parlament (Służba publiczna — Reprezentacja personelu — Komitet pracowniczy — Wybory do komitetu pracowniczego — Przepisy dotyczące reprezentacji personelu Parlamentu Europejskiego — Kompetencje komisji skrutacyjnej — Postępowanie w sprawie zażaleń przed komisją skrutacyjną — Ogłoszenie wyników wyborów — Złożenie zażalenia do komisji skrutacyjnej — Artykuł 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego — Brak uprzedniego zażalenia do organu powołującego — Wniesienie sprawy bezpośrednio do Sądu — Niedopuszczalność)

text:
               2.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 34/48

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 11 grudnia 2014 r. – Colart i in./Parlament
   (Sprawa F-31/14) (1)

   ((Służba publiczna - Reprezentacja personelu - Komitet pracowniczy - Wybory do komitetu pracowniczego - Przepisy dotyczące reprezentacji personelu Parlamentu Europejskiego - Kompetencje komisji skrutacyjnej - Postępowanie w sprawie zażaleń przed komisją skrutacyjną - Ogłoszenie wyników wyborów - Złożenie zażalenia do komisji skrutacyjnej - Artykuł 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego - Brak uprzedniego zażalenia do organu powołującego - Wniesienie sprawy bezpośrednio do Sądu - Niedopuszczalność))
   (2015/C 034/57)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Philippe Colart (Bastogne, Belgia) i in. (przedstawiciel: adwokat A. Salerno)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: O. Caisou-Rousseau i S. Alves, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności wyborów do komitetu pracowniczego Parlamentu Europejskiego przeprowadzonych jesienią 2013 r., a których wyniki zostały ogłoszone w dniu 28 listopada 2013 r.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               P. Colart i inni skarżący, których nazwiska wymienione są w załączniku, pokrywają połowę własnych kosztów.

               3)

               Parlament Europejski pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążony połową kosztów poniesionych przez skarżących.

      (1)  Dz.U. C 184 z 16.6.2014, s. 45.


title: Sprawa T-645/16: Postanowienie prezesa Sądu z dnia 6 lutego 2017 r. – Vorarlberger Landes- und Hypothekenbank/CRU (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji — Jednolity fundusz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji — Składki ex ante — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru)

text:
               10.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/38

         Postanowienie prezesa Sądu z dnia 6 lutego 2017 r. – Vorarlberger Landes- und Hypothekenbank/CRU
   (Sprawa T-645/16)
   ((Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji - Jednolity fundusz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji - Składki ex ante - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru))
   (2017/C 112/53)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Vorarlberger Landes- und Hypothekenbank AG (Bregenz, Austria) (przedstawiciel: G. Eisenberger, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (CRU) (przedstawiciele: B. Meyring i S. Schelo, avocats).

      Przedmiot

   Żądanie oparte na art. 278 i 279 TFUE i zmierzające do ustanowienie środków tymczasowych mających na celu, po pierwsze, zawieszenie wykonania decyzji sesji wykonawczej Jednolita Rady (SRB/ES/SRF/2016/06) z dnia 15 kwietnie 2016 r. w sprawie składek ex ante do jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na rok 2016 i, po drugie, nakazanie Jednolitej Radzie dokonania zwrotu składek ex ante uiszczonych przez skarżącą.

      Sentencja

               1)

               Wniosek zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C- 140/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Genova (Włochy) w dniu 17 kwietnia 2009 r. — Curatore mgr. Alberto Fontana przeciwko Presidenza del Consiglio dei Ministri

text:
               4.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Genova (Włochy) w dniu 17 kwietnia 2009 r. — Curatore mgr. Alberto Fontana przeciwko Presidenza del Consiglio dei Ministri
   (Sprawa C- 140/09)
   2009/C 153/44
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale di Genova

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Traghetti del Mediterraneo SpA — Curatore dott. Alberto Fontana

      Strona pozwana: Presidenza del Consiglio dei Ministri

      Pytania prejudycjalne

   Czy przepisy krajowe w dziedzinie pomocy państwa, takie jak zawarte w ustawie nr 684/1974, w szczególności w art. 19, który przewiduje możliwość udzielenia pomocy państwa — choć wyłącznie tytułem zaliczki — w braku umów i bez wcześniejszego ustalenia precyzyjnych i ograniczających kryteriów służących uniknięciu wypłaty pomocy, która mogłaby zakłócać konkurencję, są zgodne z zasadami prawa wspólnotowego, w szczególności z art. 86 WE, 87 WE, 88 WE oraz tytułem V (poprzednio IV) traktatu i w tym zakresie czy istotne jest, że korzystający z pomocy jest zobowiązany do stosowania cen wyznaczonych przez organy administracyjne?


title: Sprawa T-34/10: Skarga wniesiona w dniu 26 stycznia 2010 r. — Hairdreams przeciwko OHIM — Bartmann (MAGIC LIGHT)

text:
               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/46

         Skarga wniesiona w dniu 26 stycznia 2010 r. — Hairdreams przeciwko OHIM — Bartmann (MAGIC LIGHT)
   (Sprawa T-34/10)
   2010/C 100/71
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca:„Hairdreams” HaarhandelsgmbH (Graz, Austria) (przedstawiciel: adwokat G. Kresbach)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Rüdiger Bartmann (Gladbeck, Niemcy)

      Żądania strony skarżącej

               —

               zmiana zaskarżonej decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 18 listopada 2009 w sprawie R 656/2008-4 poprzez uwzględnienie w całości odwołania skarżącej z dnia 22 kwietnia 2008 r. i nakazanie pozwanemu w postępowaniu odwoławczym pokrycie kosztów poniesionych przez skarżącą w związku z postępowaniem w sprawie sprzeciwu, postępowaniem odwoławczym i niniejszym postępowaniem;

               —

               posiłkowo stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy OHIM do ponownego rozpoznania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „MAGIC LIGHT” dla towarów z klas 3, 8, 10, 21, 22, 26 i 44 (zgłoszenie nr 5 196 597)

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Rüdiger Bartmann

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Zarejestrowany w Niemczech słowny znak towarowy „MAGIC LIFE” nr 30 415 611 dla towarów z klasy 3

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 (1), ponieważ dokonywana przez Izbę Odwoławczą ocena prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd jest błędna pod względem prawnym.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa T-707/16: Skarga wniesiona w dniu 3 października 2016 r. – Enoitalia/EUIPO – La Rural Viñedos y Bodegas (ANTONIO RUBINI)

text:
               14.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 419/57

         Skarga wniesiona w dniu 3 października 2016 r. – Enoitalia/EUIPO – La Rural Viñedos y Bodegas (ANTONIO RUBINI)
   (Sprawa T-707/16)
   (2016/C 419/74)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Enoitalia, Corte Vigna, Baldo, Belvino, Ca' del Lago, Invino, Vinuva, Cantine Borsari, Ca' Montini, E.I., Enoi, V.E.B., Cbe, Ca.Pi SpA (Enoitalia SpA) (Calmasino di Bardolino, Włochy) (przedstawiciel: adwokat S. Rizzo)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: La Rural Viñedos y Bodegas SA Ltda (Capital Federal, Argentyna)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „ANTONIO RUBINI” – unijny znak towarowy nr 9 526 955

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 czerwca 2016 r. w sprawie R 1085/2015-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 53 ust. 1 lit. a) w związku z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-644/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 15 września 2015 r. w sprawie T-346/12, Węgry/Komisja Europejska, wniesione w dniu 2 grudnia 2015 r. przez Węgry

text:
               25.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/28

         Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 15 września 2015 r. w sprawie T-346/12, Węgry/Komisja Europejska, wniesione w dniu 2 grudnia 2015 r. przez Węgry
   (Sprawa C-644/15 P)
   (2016/C 027/32)
   Język postępowania: węgierski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Węgry (przedstawiciel: pełnomocnik Z. Fehér)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie wyroku Sądu w sprawie T-346/12;

               —

               Ostateczne rozstrzygnięcie sprawy zgodnie z możliwością przewidziana w art. 61 statutu;

               —

               Obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zdaniem rządu węgierskiego Sąd naruszył prawo, orzekając, że Komisja – w decyzji w sprawie częściowego zwrotu wspólnotowego krajowej pomocy finansowej przyznanej zgodnie z art. 103e rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 (1) organizacjom producentów z sektora owoców i warzyw – dysponowała podstawą prawną umożliwiająca uzależnienie kwoty zwrotu Unii od notyfikowanych kwot pomocy.
   Rząd węgierski twierdzi, że – zgodnie z łączną interpretacją mających znaczenie dla sprawy przepisów rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 i rozporządzenia (WE) nr 1580/2007 (2) – Komisja nie miała prawa oprzeć się w decyzji w sprawie częściowego zwrotu wspólnotowego krajowej pomocy finansowej organizacjom producentów jedynie na ma zwrocie tych kwot, które zostały wskazane przez rząd węgierski we wniosku o zezwolenie na przyznanie pomocy krajowej, gdyż są to jedynie kwoty szacowane, przewidywane lub tymczasowe.
   Zgodnie z art. 103e rozporządzenia nr 1234/2007 zezwolenie Komisji na pomoc krajową dotyczy wyłącznie przyznania pomocy a nie określenia przez Komisję maksymalnego limitu pomocy, jaka może zostać udzielona. Taki maksymalny limit jest przewidziany w sposób jednoznaczny w rozporządzeniu nr 1234/2007, który stanowi, że pomoc krajowa nie może przekraczać 80 % wkładów finansowych na fundusze operacyjne członków lub organizacji producentów. Przepisy dotyczące częściowego zwrotu wspólnotowego pomocy krajowej również nie upoważniają Komisji do tego, aby przy ustanawianiu takiego częściowego zwrotu ustalała jako maksymalny limit zwrotu kwotę, jaką państwo członkowskie zakomunikowało Komisji we wniosku o zezwolenie, czy to jako całkowitą kwotę pomocy, czy to jako wysokość pomocy przewidzianej dla niektórych organizacji producentów.
   Użycie w treści art. 94 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 1580/2007 terminu „wysokość” – z jednoczesnym uwzględnieniem 80 % limitu pomocy, do którego odnosi się art. 103e rozporządzenia nr 1234/2007 oraz limitu 25 % dotyczącego zwiększenia funduszu operacyjnego, do którego odnosi się art. 67 rozporządzenia nr 1580/2007 – ma to na celu, by Komisja już w momencie udzielania zezwolenia mogła z góry obliczyć wysokość pomocy krajowej, która potencjalnie może zostać wypłacona i w ten sposób również ewentualną kwotę zwrotu. Tak więc celem notyfikowania kwot nie jest w żadnym razie zgoda na notyfikowane kwoty, lecz danie Komisji jasnego poglądu na to, jaka jest kwota pomocy, która potencjalnie może zostać wypłacona zgodnie z uregulowaniem zawartym w rozporządzeniu podstawowym i w rozporządzeniu Komisji

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (Dz.U. L 299, s. 7)

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1580/2007 z dnia 21 grudnia 2007 r. ustanawiające przepisy wykonawcze do rozporządzeń Rady (WE) nr 2200/96, (WE) nr 2201/96 i (WE) nr 1182/2007 w sektorze owoców i warzyw (Dz.U. L 299, s. 1)


title: Sprawa C-411/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Baden-Württemberg (Niemcy) w dniu 22 września 2008 r. — Swiss Caps AG przeciwko Hauptzollamt Singen

text:
               20.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 327/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Baden-Württemberg (Niemcy) w dniu 22 września 2008 r. — Swiss Caps AG przeciwko Hauptzollamt Singen
   (Sprawa C-411/08)
   (2008/C 327/18)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Finanzgericht Baden-Württemberg
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Swiss Caps AG

      Strona pozwana: Hauptzollamt Singen
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy ogólną regułę interpretacji Nomenklatury Scalonej nr 5 [załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. — Nomenklatura Scalona (CN)] (1) należy interpretować w ten sposób, że otoczki kapsułek, które składają się z granulatu skrobi i zawierają substancje będące suplementem żywnościowym, należy uznać za opakowanie?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze:
               Czy pozycję 1515 Nomenklatury Scalonej należy interpretować w ten sposób, że otoczki kapsułek, które składają się z granulatu skrobi i zawierają 580 mg koncentratu oleju z kiełków pszenicy, decydują o charakterze wyrobu, co prowadzi do wykluczenia rzeczonego produktu z klasyfikacji do pozycji 1515 Nomenklatury Scalonej?

      (1)  Dz.U. L 256, s. 1.


title: Sprawa F-133/15: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (w składzie jednego sędziego) z dnia 10 czerwca 2016 r. – HI/Komisja (Służba publiczna — Urzędnicy — Artykuł 11 regulaminu pracowniczego — Obowiązek lojalności — Artykuł 11a — Konflikt interesów — Urzędnik odpowiedzialny za prowadzenie projektu finansowanego przez Unię — Powiązania rodzinne między urzędnikiem a pracownikiem zatrudnionym na potrzeby projektu przez spółkę odpowiedzianą za ten projekt — Postępowanie dyscyplinarne — Kara dyscyplinarna — Obniżenie zaszeregowania — Zgodność z prawem składu komisji dyscyplinarnej — Obowiązek uzasadnienia — Czas trwania postepowania — Rozsądny termin — Naruszenie prawa do obrony — Zasada ne bis in idem — Oczywisty błąd w ocenie — Współmierność kary — Okoliczności łagodzące)

text:
               25.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/69

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (w składzie jednego sędziego) z dnia 10 czerwca 2016 r. – HI/Komisja
   (Sprawa F-133/15) (1)

   ((Służba publiczna - Urzędnicy - Artykuł 11 regulaminu pracowniczego - Obowiązek lojalności - Artykuł 11a - Konflikt interesów - Urzędnik odpowiedzialny za prowadzenie projektu finansowanego przez Unię - Powiązania rodzinne między urzędnikiem a pracownikiem zatrudnionym na potrzeby projektu przez spółkę odpowiedzianą za ten projekt - Postępowanie dyscyplinarne - Kara dyscyplinarna - Obniżenie zaszeregowania - Zgodność z prawem składu komisji dyscyplinarnej - Obowiązek uzasadnienia - Czas trwania postepowania - Rozsądny termin - Naruszenie prawa do obrony - Zasada ne bis in idem - Oczywisty błąd w ocenie - Współmierność kary - Okoliczności łagodzące))
   (2016/C 270/76)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: HI (przedstawiciel: adwokat M. Velardo)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Ehrbar i F. Simonetti, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji o nałożeniu kary trwałego obniżenia zaszeregowania skarżącego o dwie grupy w następstwie dochodzenia w sprawie konfliktu interesów oraz naprawienia doznanej krzywdy.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               HI pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 414 z 14.12.2015, s. 45.


title: Sprawa C-483/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (Węgry) w dniu 6 września 2016 r. – Zsolt Sziber/ERSTE Bank Hungary Zrt.

text:
               14.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 419/32

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (Węgry) w dniu 6 września 2016 r. – Zsolt Sziber/ERSTE Bank Hungary Zrt.
   (Sprawa C-483/16)
   (2016/C 419/43)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Fővárosi Törvényszék

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Zsolt Sziber

      Strona pozwana: ERSTE Bank Hungary Zrt.

      Druga strona postępowania: Mónika Szeder

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy następujące przepisy prawa Unii, a mianowicie art. 129A ust. 1 i 2 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (traktatu rzymskiego) w związku z art. 129A ust. 3; art. 38 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (Dz.U. 2012, C 362, s. 2); art. 7 ust. 1 i 2 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (1) w związku z art. 8 tej dyrektywy oraz motyw 47 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG (2) należy interpretować w ten sposób, że przepisy te stoją na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu (i stosowaniu tego uregulowania) ustanawiającemu dodatkowe wymogi na szkodę strony postępowania (powoda lub pozwanego), która w okresie pomiędzy dniem 1 maja 2004 r. a dniem 26 lipca 2014 r. zawarła jako konsument umowę o kredyt zawierającą nieuczciwy warunek umowny pozwalający na jednostronne podwyższenie odsetek, opłat lub prowizji albo nieuczciwy warunek umowny obejmujący różnicę pomiędzy kursem sprzedaży a kursem kupna z uwagi na fakt, że zgodnie ze wspomnianymi dodatkowymi wymogami, aby móc skutecznie powołać się przed sądami na prawa wynikające z nieważności wspomnianych umów konsumenckich i w szczególności, aby sąd mógł rozpoznać sprawę co do istoty, wprowadza się obowiązek złożenia pisma procesowego w sprawie cywilnej (w szczególności pozwu, zmiany powództwa lub zarzutu nieważności podniesionego przez pozwanego w odpowiedzi na pozew – przeciwko skazaniu konsumenta – lub zmiany tego zarzutu, pozwu wzajemnego lub zmiany tego pozwu wzajemnego) o obowiązkowej treści, podczas gdy druga strona postępowania, która nie zawarła jako konsument umowy o kredyt lub zawarła w tym samym okresie jako konsument umowę o kredyt odmiennego od wyżej wymienionego rodzaju, nie jest zobowiązana do złożenia takiego pisma o określonej treści?

               2)

               Zarówno w sytuacji gdy Trybunał udzieli odpowiedzi twierdzącej, jak i gdy udzieli odpowiedzi przeczącej na pierwsze zadane pytanie, sformułowane bardziej ogólnie niż pytanie drugie, czy przepisy prawa Unii wskazane w pytaniu pierwszym należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, aby następujące obowiązkowe wymogi dodatkowe [lit. a)–c)] znajdowały zastosowanie do strony postępowania, która jako konsument zawarła umowę o kredyt, określoną w pytaniu pierwszym:

                           a)

                           pismo procesowe [pozew, zmiana powództwa lub zarzut nieważności podniesiony przez pozwanego w odpowiedzi na pozew – przeciwko skazaniu konsumenta – lub zmiana tego zarzutu, pozew wzajemny lub zmiana tego pozwu wzajemnego], które w postępowaniu sądowym powinna złożyć strona postępowania (powód lub pozwany) zawierająca jako konsument umowę o kredyt określoną w pytaniu pierwszym, jest dopuszczalne, to znaczy może zostać zbadane co do istoty, tylko w sytuacji gdy w takim piśmie procesowym strona postępowania nie żąda wyłącznie, by sąd stwierdził częściową lub całkowitą nieważność umowy o kredyt konsumencki, określonej w pytaniu pierwszym, ale żąda także, aby sąd zastosował skutki prawne całkowitej nieważności, podczas gdy druga strona postępowania, która nie zawarła jako konsument umowy o kredyt lub zawarła w tym samym okresie jako konsument umowę o kredyt odmiennego od wyżej wymienionego rodzaju, nie jest zobowiązana do złożenia takiego pisma o określonej treści;

                           b)

                           pismo procesowe [pozew, zmiana powództwa lub zarzut nieważności podniesiony przez pozwanego w odpowiedzi na pozew – przeciwko skazaniu konsumenta – lub zmiana tego zarzutu, pozew wzajemny lub zmiana tego pozwu wzajemnego], które w postępowaniu sądowym powinna złożyć strona postępowania (powód lub pozwany) zawierająca jako konsument umowę o kredyt określoną w pytaniu pierwszym, jest dopuszczalne, to znaczy może zostać zbadane co do istoty, tylko w sytuacji gdy w takim piśmie procesowym strona postępowania nie żąda, by sąd oprócz stwierdzenia całkowitej nieważności umowy o kredyt konsumencki, określonej w pytaniu pierwszym, zastosował, wśród skutków prawnych całkowitej nieważności, skutek polegający na przywróceniu sytuacji, która istniała przed zawarciem umowy, podczas gdy druga strona postępowania, która nie zawarła jako konsument umowy o kredyt lub zawarła w tym samym okresie jako konsument umowę o kredyt odmiennego od wyżej wymienionego rodzaju, nie jest zobowiązana do złożenia takiego pisma o określonej treści;

                           c)

                           pismo procesowe [pozew, zmiana powództwa lub zarzut nieważności podniesiony przez pozwanego w odpowiedzi na pozew – przeciwko skazaniu konsumenta – lub zmiana tego zarzutu, pozew wzajemny lub zmiana tego pozwu wzajemnego], które w postępowaniu sądowym powinna złożyć strona postępowania (powód lub pozwany) zawierająca jako konsument umowę o kredyt określoną w pytaniu pierwszym, jest dopuszczalne, to znaczy może zostać zbadane co do istoty, tylko w sytuacji gdy takie pismo procesowe w odniesieniu do okresu od początku umownego stosunku prawnego do dnia złożenia pozwu obejmuje niezwykle złożone z matematycznego punktu widzenia (określone przepisami krajowymi) rozliczenie, którego należy dokonać także z uwzględnieniem zasad przeliczania na forinty i które to rozliczenie powinno zawierać szczegółowe obliczenia pozycja po pozycji, rachunkowo sprawdzalne, w których wskazano raty wymagalne zgodnie z umową, raty spłacone przez powoda, raty wymagalne, ustalone bez uwzględnienia nieważnego postanowienia oraz różnicę pomiędzy tymi wartościami i powinno wskazywać w formie łącznej kwoty, sumę jaką strona postępowania zawierająca jako konsument umowę o kredyt, określoną w pytaniu pierwszym, jest jeszcze dłużna instytucji finansowej lub ewentualnie nadpłaconą, podczas gdy druga strona postępowania, która nie zawarła jako konsument umowy o kredyt lub zawarła w tym samym okresie jako konsument umowę o kredyt odmiennego od wyżej wymienionego rodzaju, nie jest zobowiązana do złożenia takiego pisma o określonej treści?

               3)

               Czy przepisy prawa Unii wskazane w pytaniu pierwszym należy interpretować w ten sposób, że naruszenie takich przepisów poprzez ustalenie wyżej wskazanych (w pytaniach pierwszym i drugim) dodatkowych wymogów wiąże się jednocześnie z naruszeniem art. 20, 21 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (Dz.U. 2012, C 326, s. 2) z uwzględnieniem także (w części również w pytaniach pierwszym i drugim) faktu, iż, na podstawie wyroków Trunuału: z dnia 5 grudnia 2000 r. Guimont (C-448/98, EU:C:2000:663, pkt 23), z dnia 10 maja 2012 r., Duomo Gpa i in. (C-357/10 do C-359/10, EU:C:2012:283, pkt 28) oraz postanowienia z dnia 3 lipca 2014 r., Tudoran (C-92/14, EU:C:2014:2051, pkt 39), sądy państw członkowskich powinny stosować prawo Unii w dziedzinie ochrony konsumentów także w sytuacjach niemających charakteru transgranicznego, to znaczy o charakterze wyłącznie krajowym; czy też, w zakresie, w jakim umowy o kredyt, których dotyczy pytanie pierwsze, są „umowami o kredyt opartymi na walucie obcej”, należy uznać, że na podstawie tej tylko okoliczności mamy do czynienia ze sprawą o charakterze transgranicznym?

      (1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. 1993, L 95, s. 29).

      (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG (Dz.U. 2008, L 133, s. 66).


title: Sprawa C-519/07 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (izba druga) wydanego w dniu 12 września 2007 r. w sprawie T-348/03 Koninklijke Friesland Foods NV (dawniej Friesland Coberco Dairy Foods Holding NV) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 22 listopada 2007 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich

text:
               9.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/9

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (izba druga) wydanego w dniu 12 września 2007 r. w sprawie T-348/03 Koninklijke Friesland Foods NV (dawniej Friesland Coberco Dairy Foods Holding NV) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 22 listopada 2007 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-519/07 P)
   (2008/C 37/11)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: H. van Vliet i S. Noë)

      Druga strona postępowania: Koninklijke Friesland Foods NV (dawniej Friesland Coberco Dairy Foods Holding NV)
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie zaskarżonego wyroku, oddalenie skargi o stwierdzenie nieważności decyzji (1) i obciążenie Koninklijke Friesland Foods NV (zwanej dalej KFF) kosztami postępowania przed Sądem Pierwszej Instancji oraz kosztami niniejszego postępowania;

               —

               Pomocniczo: uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim przyznaje on prawa na rzecz podmiotów gospodarczych innych niż Koninklijke Friesland Foods NV, która w dniu 11 lipca 2001 r. wystąpiła do niderlandzkich organów podatkowym z wnioskiem o zastosowanie spornego systemu pomocy oraz oddalenie skargi o stwierdzenie nieważności decyzji, w zakresie odnoszącym się do przyznania praw na rzecz innych niż Koninklijke Friesland Foods NV podmiotów gospodarczych, które w dniu 11 lipca 2001 r. wystąpiły z wnioskiem o zastosowanie systemu pomocy będącego przedmiotem sporu.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zdaniem Komisji Sąd Pierwszej Instancji naruszył prawo wspólnotowe:

               (i)

               uznając, że KFF posiada legitymację do wniesienia skargi, bowiem w przypadku jej uwzględnienia mogłaby ona wystąpić do władz niderlandzkich z żądaniami dotyczącymi systemu CFA (zaskarżony wyrok, pkt 58-73);

               (ii)

               uznając, że decyzja dotyczy KFF bezpośrednio i indywidualnie (zaskarżony wyrok, pkt 93-101);

               (iii)

               stwierdzając nieważność decyzji, na podstawie okoliczności, które nie były znane Komisji i nie musiały być jej znane w chwili podjęcia decyzji, a mianowicie konkretna sytuacja KFF (zaskarżony wyrok, pkt 141-143);

               (iv)

               po pierwsze, uznając błędnie za bezsporne — a tym samym udowodnione — twierdzenie o zasadniczym znaczeniu dla toku rozumowania Sądu (błędnie stwierdzając, że Komisja nie kwestionowała tego, że skarżąca przyjęła rozwiązania rachunkowe i podjęła decyzje finansowe i gospodarcze, które nie mogły zostać zmienione w terminie 15 miesięcy, zaskarżony wyrok, pkt 137);
               po drugie, uznając, że przedsiębiorstwo, które jedynie złożyło wniosek o skorzystanie z systemu pomocy może powoływać się na zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań (zaskarżony wyrok, pkt 125-140);

               (v)

               uznając, że KFF może powoływać się na zasadę równości (zaskarżony wyrok, pkt 149 i 150);

               (vi)

               pomocniczo: wyłączając skutki zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim przyznaje on prawa innym niż KFF podmiotom gospodarczym (zaskarżony wyrok, tenor, pkt 1).

      (1)  Decyzja Komisji 2003/515/WE z dnia 17 lutego 2003 r. w sprawie systemu pomocy wprowadzonego przez Niderlandy na rzecz przedsiębiorstw prowadzących międzynarodową działalność finansową (Dz.U. L 180, str. 52).


title: Sprawy połączone T-128/08 i T-241/08: Postanowienie Sądu z dnia 5 maja 2010 r. — CBI i ABISP przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Subwencje przyznane przez władze belgijskie na rzecz szpitali publicznych — Usługa w ogólnym interesie gospodarczym — Skarga do Komisji — Rzekoma decyzja o umorzeniu postępowania w sprawie skargi do Komisji — Późniejsze wydanie decyzji uznającej pomoc za zgodną ze wspólnym rynkiem — Umorzenie postępowania)

text:
               17.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/17

         Postanowienie Sądu z dnia 5 maja 2010 r. — CBI i ABISP przeciwko Komisji
   (Sprawy połączone T-128/08 i T-241/08) (1)

   (Pomoc państwa - Subwencje przyznane przez władze belgijskie na rzecz szpitali publicznych - Usługa w ogólnym interesie gospodarczym - Skarga do Komisji - Rzekoma decyzja o umorzeniu postępowania w sprawie skargi do Komisji - Późniejsze wydanie decyzji uznającej pomoc za zgodną ze wspólnym rynkiem - Umorzenie postępowania)
   2010/C 195/27
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Coordination bruxelloise d’institutions sociales et de santé (CBI) (Bruksela, Belgia) i Association bruxelloise des institutions de soins privées (ABISP) (Bruksela) (przedstawiciele: D. Waelbroeck, adwokat, i D. Slater, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Giolito, J.-P. Keppenne i B. Stromsky, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności rzekomej decyzji Komisji, wynikającej z jej pism z dnia 10 stycznia 2008 r. i z dnia 10 kwietnia 2008 r., o niewszczynaniu postępowania przewidzianego w art. 88 ust. 2 WE i o umorzeniu postępowania w sprawie skargi do Komisji złożonej przez skarżące, dotyczącej rzekomej pomocy państwa przyznanej przez władze belgijskie w ramach finansowania publicznych szpitali sieci Iris (Interhospitalière régionale des infrastructures de soins) w regionie Bruxelles-Capitale (Belgia).

      Sentencja

               1)

               Sprawy T-128/08 i T-241/08 zostają połączone w celu wydania postanowienia.

               2)

               Postępowanie w przedmiocie skarg zostaje umorzone.

               3)

               Nie ma podstaw do orzekania w przedmiocie wniosków złożonych przez gminę Saint-Gilles (Belgia), gminy Etterbeek (Belgia), gminę Ixelles (Belgia), gminę Anderlecht (Belgia), region Bruxelles-Capitale (Belgia), miasto Brukselę (Belgia) oraz Republikę Finlandii o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenientów.

               4)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 142 z 7.6.2008.


title: Sprawa T-166/07: Skarga wniesiona w dniu 8 maja 2007 r. — Włochy przeciwko Komisji

text:
               7.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/39

         Skarga wniesiona w dniu 8 maja 2007 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-166/07)
   (2007/C 155/71)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciel: Paolo Gentili, Avvocato dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności ogłoszenia o otwartym konkursie EPSO/AD/94/07 mającym na celu sporządzenie listy rezerwowej na 125 stanowisk administratorów (AD5) w dziedzinie informacji, komunikacji i mediów;

               —

               stwierdzenie nieważności ogłoszenia o otwartym konkursie EPSO/AST/37/07 mającym na celu sporządzenie listy rezerwowej na 110 stanowisk asystentów (AST3) w dziedzinie komunikacji i informacji.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty są identyczne z tymi podniesionymi w sprawie Hiszpania przeciwko Komisji (T-156/07).


title: Sprawa C-215/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 28 lutego 2012 r. w sprawie T-282/08, Grazer Wechselseitige Versicherung AG przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 9 maja 2012 r. przez Grazer Wechselseitige Versicherung AG

text:
               23.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/7

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 28 lutego 2012 r. w sprawie T-282/08, Grazer Wechselseitige Versicherung AG przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 9 maja 2012 r. przez Grazer Wechselseitige Versicherung AG
   (Sprawa C-215/12 P)
   2012/C 184/13
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Grazer Wechselseitige Versicherung AG (przedstawiciel: H. Wollmann, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               1)

               Uchylenie zaskarżonego wyroku.

               2)

               Ostateczne rozstrzygnięcie sporu i stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej 2008/719/WE z dnia 30 kwietnia 2008 r. w sprawie pomocy państwa C 56/06 (ex NN 77/06) udzielonej przez Austrię na prywatyzację Banku Burgenland (Dz.U. L 239, s. 32).oraz obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania przed sądem i Trybunałem.

               3)

               Pomocniczo względem wniosku w pkt 2 przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd i orzeczenie, że rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na mocy niniejszego odwołania zaskarżony został wyrok Sądu z dnia 28 lutego 2012 r. w sprawie T-282/08 Bank Burgenland. Wnosząca odwołanie zaskarża orzeczenie Sądu w całości. Jej zdaniem zaskarżony wyrok jest obarczony błędami procesowymi, wskutek czego naruszone zostały interesy wnoszącej odwołanie. Ponadto uważa ona, że Sąd wielokrotnie naruszył w orzeczeniu prawo Unii. Wnosząca odwołanie podnosi następujące zarzuty:

               W ramach pierwszego zarzutu Grazer Wechselseitige Versicherung AG podnosi naruszenie prawa Unii. Sąd jest zdania, że kraj związkowy Burgenland nie powinien był uwzględnić gwarancji prawnej kraju związkowego Burgenland za istniejące zobowiązania Bank Burgenland w toku procesu prywatyzacji. Te rozważania są błędne pod względem prawnym. Sąd błędnie zastosował kryterium inwestora działającego prywatnie. Sąd nie wziął pod uwagę, że gwarancja prawna kraju związkowego Burgenland stanowi zobowiązanie, które kraj związkowy przejął w charakterze właściciela banku. Zgodnie z orzecznictwem Trybunału i praktyką Sądu w innych przypadkach, jak np. Ryanair
                   (1), odpowiedzialność, którą podjęło państwo członkowskie w związku z działalnością gospodarczą należy uwzględnić w ramach zastosowania kryterium prywatnego inwestora. Ponadto, stanowisko Sądu jest nie do pogodzenia z zasadą efektywności (effet utile) wspólnotowego prawa z dziedziny pomocy państw. Postulowana przez Sąd zasada, wedle której państwa członkowskie Unii nie mogą przy prywatyzacji banków brać pod uwagę, że nabywca zwalnia państwo członkowskie z odpowiedzialności za istniejące gwarancje państwowe może prowadzić do stworzenia zasadniczych przeszkód przy pokonywaniu aktualnego kryzysu finansowego i zadłużeniowego w Europie.

               W ramach drugiego zarzutu wnosząca odwołanie podnosi, że zaskarżony wyrok jest obarczony błędem proceduralnym, ponieważ Sąd nie przedstawił własnych rozważań odnośnie istotnego zarzutu skargi, lecz odesłał w całości do wywodów Komisji. Chodzi tu o błędną ocenę Komisji, wedle której podniesione wady warunków przetargu kraju związkowego nie miały wpływu na wysokość oddanych ofert. Poprzez bezrefleksyjne przejęcie owej błędnej oceny prawnej Sąd sam naruszył prawo Unii. Sąd nie dostrzegł, że wadliwe warunki przetargu mogą prowadzić do tego, że oferenci oddadzą wyższą ofertę, niż przy przetargu bezwarunkowym. W toku prywatyzacji Bank Burgenland odrzucone konsorcjum najwyraźniej zaproponowało zawyżoną cenę, aby skompensować jakościowe braki swojej oferty (a mianowicie ryzyko, że przy sprzedaży na rzecz konsorcjum do kraju związkowego zostaną skierowane roszczenia z gwarancji). Jeżeli Sąd uznał jakościowe kryterium „zwolnienia z gwarancji” za niedopuszczalne w kontekście pomocy prawnej, to nie mógł jednocześnie przyjąć, że oferta konsorcjum miała dobrą wartość przybliżoną do pozbawionej pomocy państwa ceny rynkowej Bank Burgenland.

               W ramach zarzutu trzeciego wnosząca odwołanie podnosi naruszenie prawa do bycia wysłuchanym przed sądem. Sąd nie dokonał oceny istotnego zarzutu skargi. Pomiędzy stronami postępowania jest bezsporne, że Bank Burgenland przed zakończeniem prywatyzacji również w przypadku sprzedaży na rzecz konsorcjum wydałby dodatkowe obligacje w wysokości 320 milionów EUR. Odpowiedzialność kraju związkowego z gwarancji miałaby korzystny wpływ na owe obligacje. Wnosząca odwołanie wskazała przy tym wyraźnie w skardze z dnia 17 lipca 2008 r., że poprzez ten środek konsorcjum zostało potraktowane o wiele bardziej korzystnie niż wnosząca odwołanie. Komisja nie uwzględniła tej okoliczności przy porównaniu obydwu ofert. W zaskarżonym wyroku Sąd nie odniósł się do wskazanego zarzutu. W związku z tym Sąd nie rozpatrzył w sposób wystarczający zarzutów wnoszącej odwołanie i pozbawił sędziego wspólnotowego możliwości wykonania przysługującego mu uprawnienia do dokonania kontroli.

      (1)  Wyrok Sądu z dnia 17 grudnia 2008 r. w sprawie T-196/04 Ryanair przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. 3643.


title: Sprawa C-133/10: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 28 lipca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2005/81/WE — Przejrzystość stosunków finansowych między państwami członkowskimi a przedsiębiorstwami publicznymi — Przedsiębiorstwo zobowiązane do prowadzenia rozdzielnej księgowości — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               8.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 298/7

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 28 lipca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-133/10) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2005/81/WE - Przejrzystość stosunków finansowych między państwami członkowskimi a przedsiębiorstwami publicznymi - Przedsiębiorstwo zobowiązane do prowadzenia rozdzielnej księgowości - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   2011/C 298/11
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Peere i K. Walkerová, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii (przedstawiciele: M. Jacobs i J.-C. Halleux, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak ustanowienia w przewidzianym terminie wszelkich przepisów niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Komisji 2005/81/WE z dnia 28 listopada 2005 r. zmieniającej dyrektywę 80/723/EWG w sprawie przejrzystości stosunków finansowych między państwami członkowskimi a przedsiębiorstwami publicznymi oraz w sprawie przejrzystości finansowej wewnątrz określonych przedsiębiorstw (Dz.U. L 312, s. 47)

      Sentencja

               1)

               Nie ustanowiwszy w wyznaczonym terminie wszelkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Komisji 2005/81/WE z dnia 28 listopada 2005 r. zmieniającej dyrektywę 80/723/EWG w sprawie przejrzystości stosunków finansowych między państwami członkowskimi a przedsiębiorstwami publicznymi oraz w sprawie przejrzystości finansowej wewnątrz określonych przedsiębiorstw, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, jakie na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 148 z 5.6.2010.


title: Sprawa T-268/17: Skarga wniesiona w dniu 8 maja 2017 r. – Clean Sky 2 Joint Undertaking/Revoind Industriale

text:
               17.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 231/31

         Skarga wniesiona w dniu 8 maja 2017 r. – Clean Sky 2 Joint Undertaking/Revoind Industriale
   (Sprawa T-268/17)
   (2017/C 231/39)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Clean Sky 2 Joint Undertaking (CSJU) (przedstawiciele: B. Mastantuono, pełnomocnik oraz adwokat M. Velardo)

      Strona pozwana: Revoind Industriale Srl (Oricola, Włochy)

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               nakazanie stronie pozwanej zapłaty na rzecz CSJU kwoty 101 370,94 EUR tytułem umowy o udzielenie dotacji dla partnerów nr 632462 „EASIER-Experimental Acoustic Subsonic wind tunnel Investigation of the advanced geared turbofan Regional aircraft integrating HLD innovative low-noise design” oraz kwoty 524,91 EUR tytułem odsetek za zwłokę obliczonych według stopy 3,5 % należnych za okres od dnia 7 lutego 2017 r. do dnia 1 kwietnia 2017 r.;

               —

               nakazanie stronie pozwanej zapłaty kwoty 9,72 EUR dziennie tytułem odsetek licząc od dnia 2 kwietnia 2017 r. do dnia całkowitej spłaty wierzytelności oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.
   Strona skarżąca podnosi, że strona pozwana nie wywiązała się ze swych zobowiązań umownych nie realizując projektu EASIER oraz nie przedstawiając CSJU stosownych sprawozdań i wyników wymaganych na podstawie art. II.2 załącznika II do umowy o udzielenie dotacji.
   Ponadto strona pozwana nie wykonała prac, których zakres został określony w załączniku I, skutkiem czego uchybiła swym zobowiązaniom wynikającym z art. II.3 lit. a), e) i h) załącznika II do umowy o udzielenie dotacji.
   W związku z powyższym strona skarżąca rozwiązała umowę o udzielenie dotacji na podstawie art II.38 załącznika II do tej umowy i wystosowała notę obciążeniową dotyczącą zaliczki w wysokości 101 370,94 EUR wcześniej wypłaconej przez koordynatora projektu stronie pozwanej na podstawie postanowień umowy o udzielenie dotacji. W konsekwencji wypłacona zaliczka, pozostaje własnością strony skarżącej do dnia całkowitej spłaty wierzytelności.
   Zdarzenia powodujące powstanie zobowiązania po stornie Revoind Industriale S.r.l. jako beneficjenta umowy o udzielenie dotacji, są w znacznej mierze bezsporne w niniejszej sprawie, gdyż zarzuty strony pozwanej mają charakter ogólny, niepełny i nie zostały poparte dowodami, w związku z czym są całkowicie bezzasadne.
   W konsekwencji strona skarżąca ma prawo domagać się zwrotu i wypłaty kwot uiszczonych na rzecz strony pozwanej tytułem zaliczki, powiększonych o odsetki za zwłokę.


title: Sprawa C-214/07: Skarga wniesiona w dniu 23 kwietnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej

text:
               21.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 170/10

         Skarga wniesiona w dniu 23 kwietnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-214/07)
   (2007/C 170/17)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: C. Giolito, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Republika Francuska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie wykonując w wyznaczonym terminie decyzji Komisji z dnia 16 grudnia 2003 r. dotyczącej systemu pomocy wprowadzonego przez Francję w zakresie przejmowania przedsiębiorstw przeżywających trudności (pomoc państwa C(2003) 4636) (1), Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, jakie na niej ciążą na mocy art. 5 i 6 tej decyzji, art. 249 akapit czwarty traktatu WE oraz art. 10 traktatu WE;

               —

               obciążenie Republiki Francuskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na poparcie swej skargi Komisja podnosi, że pozwana nie podjęła koniecznych kroków w celu zapewnienia niezwłocznego i skutecznego wykonania decyzji Komisji, ponieważ po trzech latach od jej wydania nie dokonano zwrotu pomocy bezprawnie przyznanej przez państwo francuskie. Komisja stwierdza, że taka sytuacja jest oczywiście niezgodna z przepisami art. 249 akapit czwarty traktatu WE oraz art. 14 ust. 1 i 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/99 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE (2).
   Komisja dodaje, że w odniesieniu do okresu po 1993 r. pozwana nie może powołać się na całkowitą niemożliwość wykonania decyzji z dnia 16 grudnia 2003 r. Po pierwsze, władze francuskie faktycznie nie podjęły bowiem działań w celu odzyskania spornej pomocy, a nakazy odzyskania nie zostały nawet wysłane do zobowiązanych. Po drugie, władze te nie mogą powołać się na trudności w zidentyfikowaniu beneficjentów tej pomocy, ponieważ jako organy podatkowe mogły z łatwością obliczyć kwoty zwolnienia od podatku, z jakich skorzystali ci beneficjenci.
   Komisja stwierdza również, że w każdym razie z orzecznictwa Sądu wynika, że warunek całkowitej niemożliwości wykonania nie jest spełniony w przypadku, gdy pozwane państwo członkowskie ogranicza się do wskazania Komisji na trudności natury prawnej, politycznej lub praktycznej, jakie przedstawia wykonanie decyzji nakazującej odzyskanie pomocy, ale faktycznie nie podjęło ono żadnych kroków wobec tych przedsiębiorstw w celu odzyskania kwoty pomocy i nie zaproponowało Komisji alternatywnych sposobów wykonania decyzji, które umożliwiłyby pokonanie tych trudności.

      (1)  Dz.U. 2004, L 108, str. 38.

      (2)  Dz.U. L 83, str. 1.


title: Sprawa T-19/13: Skarga wniesiona w dniu 11 stycznia 2013 r. — Ekologický právní servis przeciwko Komisji

text:
               16.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/25

         Skarga wniesiona w dniu 11 stycznia 2013 r. — Ekologický právní servis przeciwko Komisji
   (Sprawa T-19/13)
   2013/C 79/44
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ekologický právní servis (Brno, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat P. Černý)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej C(2012) 8382 z dnia 12 listopada 2012 r. uznającej za niedopuszczalny wniosek skarżącej o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej w sprawie decyzji Komisji C(2012) 4576 z dnia 6 lipca 2012 r. dotyczącej wniosku na podstawie art. 10c ust. 5 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (1) o przydzielenie przejściowo bezpłatnego uprawnienia na zgłoszoną przez Republikę Czeską modernizację wytwarzania energii elektrycznej;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2012) 4576 z dnia 6 lipca 2012 r. dotyczącej wniosku na podstawie art. 10c ust. 5 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady o przydzielenie przejściowo bezpłatnego uprawnienia na zgłoszoną przez Republikę Czeską modernizację wytwarzania energii elektrycznej; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący niezgodności z prawem decyzji Komisji Europejskiej C(2012) 8382 z dnia 12 listopada 2012 r. ze względu na jej sprzeczność z art. 17 Traktatu o Unii Europejskiej; art. 263 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej; oraz art. 2 ust. 1 lit. g) i art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 (2).

               2)

               Zarzut drugi dotyczący niezgodności z prawem decyzji Komisji C(2012) 4576 z dnia 6 lipca 2012 r. ze względu na jej sprzeczność z art. 263 TFUE; dyrektywą 2003/87/WE ustanawiającą system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie zmienioną dyrektywą 2009/29/WE (3); Komunikatem Komisji — Wytyczne w zakresie nieobowiązkowego stosowania art. 10c dyrektywy 2003/87/WE (2011/C 99/03); i z dyrektywą 2001/42/WE (4) w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko.

      (1)  Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE.

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty

      (3)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/29/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. zmieniająca dyrektywę 2003/87/WE w celu usprawnienia i rozszerzenia wspólnotowego systemu handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych

      (4)  Dyrektywa 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko


title: Sprawa C-624/10: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 15 grudnia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Podatki — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuły 168, 171, 193, 194, 204 i 214 — Przepisy państwa członkowskiego, zgodnie z którymi sprzedawca lub usługodawca, mający siedzibę poza terytorium tego państwa, ma obowiązek ustanowić przedstawiciela podatkowego w tym państwie członkowskim, a także zarejestrować się w tym państwie członkowskim dla celów podatku VAT — Przepisy zezwalające na potrącenie podatku VAT podlegającym odliczeniu, jaki został zapłacony przez sprzedawcę lub usługodawcę mającego siedzibę poza terytorium kraju, z podatkiem VAT pobranym przez tego sprzedawcę lub usługodawcę w imieniu i na rachunek swych klientów)

text:
               11.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 39/7

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 15 grudnia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-624/10) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Podatki - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuły 168, 171, 193, 194, 204 i 214 - Przepisy państwa członkowskiego, zgodnie z którymi sprzedawca lub usługodawca, mający siedzibę poza terytorium tego państwa, ma obowiązek ustanowić przedstawiciela podatkowego w tym państwie członkowskim, a także zarejestrować się w tym państwie członkowskim dla celów podatku VAT - Przepisy zezwalające na potrącenie podatku VAT podlegającym odliczeniu, jaki został zapłacony przez sprzedawcę lub usługodawcę mającego siedzibę poza terytorium kraju, z podatkiem VAT pobranym przez tego sprzedawcę lub usługodawcę w imieniu i na rachunek swych klientów)
   2012/C 39/10
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciel: M. Afonso, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Republika Francuska (przedstawiciel: G. Bergues i N. Rouam, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 168, 171, 193, 194, 204 i 214 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) — Przepisy krajowe wymagające ustanowienia przedstawiciela podatkowego przez zagranicznego sprzedawcę lub usługodawcę — Obowiązek zarejestrowania się dla celów podatku VAT — Charakter i zakres prawa do odliczenia

      Sentencja

               1)

               Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, jakie ciążą na niej na mocy dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, a w szczególności na mocy jej art. 168, 171, 193, 194, 204 i 214 w ten sposób, że w tytule IV instrukcji administracyjnej nr 105 z dnia 23 czerwca 2006 r., sygn. akt 3 A-9-06, wprowadziła udogodnienie administracyjne stanowiące odstępstwo od systemu przerzucania rozliczenia podatku VAT na nabywcę oraz przewidujące obowiązek ustanawiania przedstawiciela podatkowego przez sprzedawcę lub usługodawcę mającego siedzibę poza Francją, zarejestrowania się przez taki podmiot dla celów podatku VAT we Francji, jak również potrącanie podlegającego odliczeniu podatku VAT, zapłaconego przez taki podmiot, z podatkiem VAT pobranym przez niego w imieniu i na rzecz swoich klientów.

               2)

               Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 72 z 5.3.2011.


title: Sprawa C-598/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 21 października 2014 r. w sprawie T-453/11, Szajner/OHIM, wniesione w dniu 22 grudnia 2014 r. przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

text:
               23.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/4

         Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 21 października 2014 r. w sprawie T-453/11, Szajner/OHIM, wniesione w dniu 22 grudnia 2014 r. przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   (Sprawa C-598/14 P)
   (2015/C 096/06)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Druga strona postępowania: Gilbert Szajner, Forge de Laguiole

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku;

               —

               obciążenie strony skarżącej przed Sądem kosztami poniesionymi przez OHIM.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie podnosi dwa zarzuty na poparcie odwołania, a mianowicie naruszenie art. 65 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1) oraz naruszenie art. 8 ust. 4 tego rozporządzenia w związku z art. L 711-4 francuskiego code de propriété intellectuelle (kodeksu własności intelektualnej).
   Według wnoszącego odwołanie Sąd może stwierdzić nieważność decyzji lub zmienić decyzję wyłącznie, jeśli w chwili jej przyjęcia istniała jedna z podstaw do stwierdzenia jej nieważności lub do jej zmiany spośród wskazanych w art. 65 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009. Sąd naruszył art. 65 ust. 2 przywołanego rozporządzenia, jeśli chodzi o zakres dokonanej przezeń kontroli zgodności z prawem, która powinna być ograniczona do okoliczności prawnych (w tym do orzecznictwa istniejącego w dniu przyjęcia decyzji) oraz do okoliczności faktycznych przedstawionych Izbie Odwoławczej. Sąd nie wykazał, że Izba Odwoławcza popełniła błąd w dniu przyjęcia zaskarżonej decyzji. Sąd zastąpił ocenę dokonaną przez Izbę Odwoławczą swoją oceną, a także dokonał oceny wyroku francuskiego Cour de cassation (sądu kasacyjnego) z dnia 10 lipca 2012 r., w odniesieniu do której wspomniana Izba Odwoławcza nie mogła zająć stanowiska.
   Ponadto Sąd przeinaczył wyrok francuskiego Cour de cassation z dnia 10 lipca 2012 r., stwierdzając, że jest on „pozbawiony dwuznaczności jeżeli chodzi o zakres ochrony przysługującej z tytułu firmy i podlega stosowaniu w sposób generalny” oraz nadając mu w kontekście art. L 711-4 francuskiego code de propriété intellectuelle zakres, którego w sposób oczywisty nie posiada on wobec innych dokumentów zawartych w aktach sprawy.
   Wreszcie Sąd popełnił błąd, określając sektory działalności spółki Forge de Laguiole w świetle kryteriów właściwych prawu znaków towarowych. Sąd powinien był określić sektory działalności spółki Forge de Laguiole poprzez odniesienie się do przeznaczenia i używania towarów sprzedawanych przez tę spółkę, a nie wyłącznie w odniesieniu do kryterium charakteru towaru.

      (1)  Dz.U. L 78, s. 1.


title: Sprawa C-276/06: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 17 kwietnia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal du travail de Verviers — Belgia) — Mamate El Youssfi przeciwko Office national des pensions (ONP) (Artykuł 104 §3 akapit pierwszy regulaminu — Układ eurośródziemnomorski WE-Maroko — Artykuł 65 — Zasada niedyskryminacji w dziedzinie zabezpieczenia społecznego — Prawnie gwarantowany dochód dla osób starszych)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/25

         Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 17 kwietnia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal du travail de Verviers — Belgia) — Mamate El Youssfi przeciwko Office national des pensions (ONP)
   (Sprawa C-276/06) (1)

   (Artykuł 104 §3 akapit pierwszy regulaminu - Układ eurośródziemnomorski WE-Maroko - Artykuł 65 - Zasada niedyskryminacji w dziedzinie zabezpieczenia społecznego - Prawnie gwarantowany dochód dla osób starszych)
   (2007/C 96/45)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Tribunal du travail de Verviers.
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Mamate El Youssfi

      Strona pozwana: Office national des pensions (ONP)
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal du travail de Verviers — Wykładnia art. 41 Umowy o współpracy między EWG a Królestwem Maroka zatwierdzonej rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2211/78 z dnia 26 września 1978 r. dotyczącym zawarcia Umowy o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Maroka (Dz.U. L 264, str. 1), w brzmieniu zmienionym art. 65 Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi z jednej strony a Królestwem Maroka z drugiej strony (Dz.U. L 70, str. 2), jak również rozporządzenia Rady (WE) nr 859/2003 z dnia 14 maja 2003 r. rozszerzającego przepisy rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 i rozporządzenia (EWG) nr 574/72 na obywateli państw trzecich, którzy nie są jeszcze objęci tymi przepisami wyłącznie ze względu na ich obywatelstwo (Dz.U. L 124, str. 1) oraz rozporządzenia (WE) nr 883/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. L 166, str. 1) — Zasada niedyskryminacji — Odmowa przyznania obywatelce marokańskiej zamieszkującej na terytorium Belgii prawnie gwarantowanego dochodu dla osób starszych
   Sentencja
   Wykładni art. 65 ust. 1 akapit pierwszy Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi z jednej strony a Królestwem Maroka z drugiej strony, sporządzonego w Brukseli w dniu 26 lutego 1996 r. i zatwierdzonego w imieniu Wspólnot decyzją 2000/204/WE, EWWiS Rady i Komisji z dnia 24 stycznia 2000 r. należy dokonywać w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, by przyjmujące państwo członkowskie mogło odmówiło przyznania obywatelce marokańskiej, która ukończyła 65 rok życia i zgodnie z prawem zamieszkuje na terytorium tego państwa prawnie gwarantowanego dochodu dla osób starszych, jeśli obywatelka ta objęta jest zakresem stosowania tego postanowienia

               —

               z uwagi na to, że sama wykonywała pracę najemną w tym państwie członkowskim,

               —

               lub w związku z jej statusem członka rodziny pracownika obywatelstwa marokańskiego, który jest zatrudniony w tym państwie członkowskim.

      (1)  Dz.U. C 224 z 16.9.2006 r.


title: Sprawa C-84/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 9 grudnia 2009 r. w sprawie T-484/08 Longevity Health Products, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM: Merck KGaA, wniesione w dniu 12 lutego 2010 r. przez Longevity Health Products, Inc.

text:
               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/29

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 9 grudnia 2009 r. w sprawie T-484/08 Longevity Health Products, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM: Merck KGaA, wniesione w dniu 12 lutego 2010 r. przez Longevity Health Products, Inc.
   (Sprawa C-84/10 P)
   2010/C 100/44
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Longevity Health Products, Inc. (przedstawiciel: adwokat J. Korab)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Merck KGaA

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uznanie odwołania spółki Longevity Health Products, Inc. za dopuszczalne;

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 19 grudnia 2009 r. w sprawie T-484/08 oraz

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsze odwołanie zostało wniesione od wyroku Sąd oddalającego skargę wnoszącej odwołanie mającą na celu stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 28 sierpnia 2008 r., na mocy której odmówiono rejestracji słownego znaku towarowego „Kids Vits”. W swym wyroku Sąd utrzymał w mocy decyzję Izby Odwoławczej, zgodnie z którą istniało prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd przez pomylenie z wcześniejszym słownym wspólnotowym znakiem towarowym „VITS4KIDS”.
   W uzasadnieniu odwołania skarżąca podnosi zarzuty dotyczące uchybienia proceduralnego oraz naruszenia art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 40/94”).
   Zdaniem wnoszącej odwołanie Sąd naruszył procedurę, nie wyznaczając jej terminu na przedstawienie repliki na odpowiedź na skargę przedstawioną przez stronę pozwaną, i to mimo uzasadnionych wniosków kierowanych przez wnoszącą odwołanie. W ten sposób, wbrew przepisom prawa wspólnotowego znajdującym zastosowanie w postępowaniach przed Sądem i Trybunałem, ograniczone zostało przysługujące wnoszącej odwołanie prawo do bycia wysłuchaną, a w konsekwencji naruszone zostało jej prawo do ochrony sądowej.
   W przekonaniu wnoszącej odwołanie Sąd naruszył art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94, ponieważ w ramach badania istnienia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd nie dokonał on całościowej oceny wszystkich istotnych w sprawie czynników. Nie powinien był on ponadto wyjść z założenia, że stwierdzone w przypadku kolidujących ze sobą słownych znaków towarowych wspólne im elementy wystarczą do uznania, że istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w rozumieniu prawa znaków towarowych.
   W szczególności Sąd nie uwzględnił w wystarczającym stopniu faktu, że rozpatrywane znaki odnoszą się głównie do towarów i usług powiązanych, w szerokim tego słowa znaczeniu, ze zdrowiem ludzkim, z którego to powodu można oczekiwać od danego kręgu odbiorców podwyższonego poziomu uwagi. Konsumenci mają pełną świadomość tego, że w przypadku znaków towarowych mających swe źródło w nomenklaturze chemicznej bądź na niej bazujących wszelkie różnice, nawet minimalne, mogą mieć ogromne znaczenie. Ponadto na podwyższenie poziomu uwagi konsumentów wpływa fakt, że pomylenie takich towarów może mieć bardzo nieprzyjemne skutki. Już sama ta okoliczność pozwala na przyjęcie szczególnie wysokiego poziomu uwagi.
   Co więcej, Sąd nie uwzględnił faktu, że słowne znaki towarowe „Kids Vits” i „VITS4KIDS” wykazują istotne różnice, ponieważ fonetyczne przedstawienie nazw tych znaków ukazuje znaczne różnice. To właśnie wymowa nazwy znaku towarowego wpływa głównie na obraz znaku zachowany przez konsumenta w pamięci, a zatem już tylko z tego względu można było wykluczyć prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd. W przypadku tych znaków istnieje wprawdzie podobieństwo wizualne, jednak słowa „Kids” i „Vits” zostały rozmieszczone w różny sposób w rozpatrywanych znakach, a znak towarowy spółki Merck zawiera ponadto dodatkowe oznaczenie (a mianowicie cyfrę „4”, która w języku angielskim powinna być wymawiana jako „for”, w znaczeniu „przeznaczony dla”). Ponadto te dwa znaki towarowe rozpatrywane jako całość stanowią przykłady dwóch odmiennych systemów opracowywania nazw złożonych, co samo w sobie gwarantuje już, zdaniem wnoszącej odwołanie, że są one różne.


title: Sprawa C-89/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie van België (Belgia) w dniu 17 lutego 2012 r. — Rose Marie Bark przeciwko Galileo Joint Undertaking, w likwidacji

text:
               5.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 133/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie van België (Belgia) w dniu 17 lutego 2012 r. — Rose Marie Bark przeciwko Galileo Joint Undertaking, w likwidacji
   (Sprawa C-89/12)
   2012/C 133/32
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hof van Cassatie van België

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Rose Marie Bark

      Strona pozwana: Galileo Joint Undertaking, w likwidacji

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 11 ust. 2 statutu Wspólnego Przedsiębiorstwa Galileo w załączniku do rozporządzenia Rady (WE) nr 876/2002 (1) dnia 21 maja 2002 r. ustanawiającego Wspólne Przedsiębiorstwo Galileo w związku z art. 2 tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że warunki zatrudniania innych pracowników Wspólnot Europejskich, a konkretnie określone w tych warunkach zatrudniania warunki wynagrodzenia, znajdują zastosowanie do pracowników Wspólnego Przedsiębiorstwa Galileo, którzy otrzymują umowę na czas określony?

      (1)  Dz.U. L 138, s. 1.


title: Sprawa T-297/16 P: Odwołanie wniesione w dniu 9 czerwca 2016 r. przez Valérię Annę Gyarmathy od wyroku wydanego w dniu 18 maja 2016 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-79/13 Gyarmathy/EMCDDA

text:
               3.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 364/13

      Odwołanie wniesione w dniu 9 czerwca 2016 r. przez Valérię Annę Gyarmathy od wyroku wydanego w dniu 18 maja 2016 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-79/13 Gyarmathy/EMCDDA
      (Sprawa T-297/16 P)
      (2016/C 364/09)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Valéria Anna Gyarmathy (Györ, Węgry) (przedstawiciel: adwokat A. Véghely)

         Druga strona postępowania: Europejskie Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii

         Żądania

      Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 18 maja 2015 r. w sprawie F-79/13 Gyarmathy/EMCDDA;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji (byłego) dyrektora EMCDDA z dnia 11 września 2012 r. oddalającej jej wniosek o udzielenie wsparcia;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji (byłego) dyrektora EMCDDA z dnia 14 września 2012 r. o nieprzedłużeniu z wnoszącą odwołanie umowy o pracę;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji (byłego) przewodniczego zarządu EMCDDA z dnia 13 maja 2013 r. i decyzji (byłego) dyrektora EMCDDA z dnia 25 czerwca 2013 r.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący żądania stwierdzenia nieważności decyzji dyrektora EMCDDA z dnia 11 września 2012 r. oddalającej jej wniosek o udzielenie wsparcia:
                  Wnosząca odwołanie podnosi, że w wyroku wydanym w pierwszej instancji w sprawie F-79/13 w dniu 18 maja 2015 r. Sąd do spraw Służby Publicznej, stwierdzeniem, że administracja agencji właściwie zajęła się zażaleniami wnoszącej odwołanie, przeinaczył okoliczności faktyczne i zaprzeczył obszernym dowodom z dokumentów zawartym w aktach sprawy. (Były) dyrektor EMCDDA oddalił wniosek wnoszącej odwołanie o udzielenie wsparcia, przede wszystkim jej wniosek o uwolnienie jej od długotrwałego zastraszania i mobbingu, którym była poddawana przez swojego bezpośredniego przełożonego. (Były) dyrektor naruszył obowiązek wspomagania, staranności i dobrej administracji (wyroki: z dnia 27 listopada 2008 r. Klug/EMEA, F-35/07, EU:F:2008:150, pkt 74; z dnia 12 lipca 2011 r., Komisja/Q, T-80/09 P, EU:T:2011:347, pkt 84). Na podstawie stanu faktycznego i dowodów zawartych w aktach sprawy, art. 24 regulaminu pracowniczego oraz właściwego utrwalonego orzecznictwa (były) dyrektor EMCDDA, działający jako organ powołujący, nie zapewnił wnoszącej odwołanie żądanego wsparcia i nie podjął działań niezbędnych do ochrony ogólnie spokoju służby, a szczególnie wnoszącej odwołanie przed niewłaściwym traktowaniem. W związku z tym wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej w pierwszej instancji w odniesieniu pierwszego zarzutu jest nieprawidłowy w zakresie ustaleń faktycznych, a ponadto niegodny z przepisami wspólnotowymi i utrwalonym orzecznictwem. Należy go więc uchylić oraz stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący żądania stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 14 września 2012 r. o nieprzedłużeniu z wnoszącą odwołanie umowy o pracę:
                  Zaskarżony wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej opierał się na toku rozumowania, zgodnie z którym decyzja (byłego) dyrektora EMCDDA z dnia 19 grudnia 2012 r. odnosiła się do oficjalnego zażalenia wnoszącej odwołanie z dnia 10 grudnia 2012 r., kwestionującego – między innymi – decyzję (byłego) dyrektora z dnia 14 września 2012 r. o nieprzedłużeniu z wnoszącą odwołanie umowy o pracę. Jednak, co wynika w sposób oczywisty z samego brzmienia wspomnianego pisma, nie da się go interpretować w ten sposób. Jest to natomiast decyzja dotycząca wszczęcia dochodzenia administracyjnego w oparciu o zażalenie wnoszącej odwołanie. W dodatku w tym samym piśmie (były) dyrektor zaprzecza temu, by podjął jakąkolwiek decyzję w przedmiocie umowy o pracę wnoszącej odwołanie. Ponadto gdyby nawet podtrzymać oczywiście błędną interpretację zaskarżonej decyzji, to nadal decyzja ta jest niezgodna z prawem, ponieważ wnosząca odwołanie nie została przedtem wysłuchana (wyrok z dnia 12 grudnia 2013 r., CH/Parlament, F-129/12, EU:F:2013:203) i stanowi ona jedynie akt przygotowawczy (wyrok z dnia 16 marca 2009 r., R/Komisja, T-156/08 P, EU:T:2009:69), a jako taka nie jest oddzielnie zaskarżalna (wyrok z dnia 10 listopada 2009 r., N/Parlament, F-71/08, EU:F:2009:150; postanowienie z dnia 23 października 2012 r., Possanzini/Frontex, F-61/11, EU:F:2012:146). Zaskarżona decyzja stanowi również nadużycie władzy (wyroki: z dnia 19 października 1995 r., Obst/Komisja, T-562/93, EU:T:1995:181; z dnia 12 grudnia 2000 r., Dejaiffe/OHIM, T-223/99, EU:T:2000:292; z dnia 25 września 2012 r., Bermejo Garde/EKES, F-41/10, EU:F:2012:135) zgodnie z dowodami z akt sprawy. Można nawet kwestionować to, czy (były) dyrektor EMCDDA miał odpowiednie uprawnienia w chwili podjęcia zaskarżonej decyzji (postanowienie z dnia 25 października 1996 r., Lopes/Trybunał Sprawiedliwości, T-26/96, EU:T:1996:157). Należy pamiętać, że pozwana nie złożyła odpowiedzi na skargę, co doprowadziło do wydania wyroku zaocznego. W rozumowaniu zaskarżonego wyroku wydanego w pierwszej instancji Sąd oparł się na argumencie z odpowiedzi pozwanej wniesionej w innej sprawie (F-22/14, Gyarmathy/EMCDDA), przez co naruszył granice procedury. Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej w odniesieniu do drugiego zarzutu również jest niezgodny ze stanem faktycznym i materiałem dowodowym zawartym w aktach sprawy. Stanowi oczywiste naruszenie wymogów proceduralnych. Należy go więc uchylić oraz stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji.


title: Sprawa C-485/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 11 września 2015 r. – Aeroporto Valerio Catullo di Verona Villafranca SpA/Società per l’aeroporto civile di Bergamo-Orio al Serio SpA (SACBO SpA)

text:
               14.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 414/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 11 września 2015 r. – Aeroporto Valerio Catullo di Verona Villafranca SpA/Società per l’aeroporto civile di Bergamo-Orio al Serio SpA (SACBO SpA)
   (Sprawa C-485/15)
   (2015/C 414/19)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Aeroporto Valerio Catullo di Verona Villafranca SpA

      Strona pozwana: Società per l’aeroporto civile di Bergamo-Orio al Serio SpA (SACBO SpA)

      Pytanie prejudycjalne

   Czy zawarte w Traktacie o Unii Europejskiej zasady niedyskryminacji, równego traktowania, przejrzystości, upubliczniania informacji i konkurencji sprzeciwiają się przepisom prawa krajowego, takim jak art. 10 ustawy nr 537/93 w związku z art. 6, 7, 8 i 17 dekretu ministerialnego nr 521/1997, art. 17 dekretu z mocą ustawy nr 67/97, art. 3 ust. 2 dekretu ustawodawczego nr 96/2005, art. 11 dekretu z mocą ustawy nr 216/2011 oraz art. 6 dekretu z mocą ustawy nr 78/2010, w zakresie w jakim te przepisy krajowe pozwalają na udzielenie czterdziestoletniej koncesji na ogólne zarządzanie portem lotniczym bez przeprowadzenia publicznej procedury przetargowej?


title: Sprawa T-235/00: Postanowienie Sądu z dnia 6 października 2011 r. — Codess Sociale i in. przeciwko Komisji

text:
               26.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/44

         Postanowienie Sądu z dnia 6 października 2011 r. — Codess Sociale i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-235/00) (1)

   2011/C 347/78
   Język postępowania: włoski
   Prezes czwartej izby postanowił o wykreśleniu sprawy.

      (1)  Dz.U. C 4 z 6.1.2001.


title: Sprawa C-42/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 27 stycznia 2014 r. – Minister Finansów przeciwko Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w Warszawie

text:
               5.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 135/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 27 stycznia 2014 r. – Minister Finansów przeciwko Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w Warszawie
   (Sprawa C-42/14)
   2014/C 135/21
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Naczelny Sąd Administracyjny

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Minister Finansów

      Strona pozwana: Wojskowa Agencja Mieszkaniowa w Warszawie

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przepisy art. 14 ust. 1, art. 15 ust. 1 i art. 24 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) należy interpretować w ten sposób, że dochodzi do dostaw przez wynajmującego energii elektrycznej, cieplnej i wody oraz usług wywozu nieczystości na rzecz najemcy lokalu, bezpośrednio zużywającego te towary i usługi, które dostarczane są do tego lokalu przez wyspecjalizowane podmioty trzecie, w sytuacji gdy stroną umów o dostawy tych towarów i świadczenie usług jest wynajmujący przenoszący jedynie koszty ich poniesienia na najemcę lokalu z nich faktycznie korzystającego?

               2)

               W przypadku pozytywnej odpowiedzi na pytanie pierwsze – czy koszty energii elektrycznej, cieplnej i wody oraz wywozu nieczystości zużytych przez najemcę lokalu powiększają u wynajmującego podstawę opodatkowania (czynsz), o której mowa w art. 73 Dyrektywy 112, z tytułu świadczenia usługi najmu, czy też przedmiotowe dostawy i usługi stanowią świadczenia odrębne od usługi wynajmu lokali?

      (1)  Dz.U. L 347, s.1.


title: Sprawa F-2/11: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 13 grudnia 2012 r. — BW przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Zatrudnienie — Urzędnik na okresie próbnym — Brak powołania na czas nieokreślony po okresie próbnym — Uzasadnienie decyzji w sprawie zwolnienia urzędnika na okresie próbnym — Prawo do obrony)

text:
               9.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/30

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 13 grudnia 2012 r. — BW przeciwko Komisji
   (Sprawa F-2/11) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Zatrudnienie - Urzędnik na okresie próbnym - Brak powołania na czas nieokreślony po okresie próbnym - Uzasadnienie decyzji w sprawie zwolnienia urzędnika na okresie próbnym - Prawo do obrony)
   2013/C 38/57
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: BW (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci L. Levi, S. Bonté i A. Blot, następnie adwokat H. Soland)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Baquero Cruz Gruz P. Pecho, pełnomocnicy, następnie J. Baquero Cruz, pełnomocnik)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie zwolnienia skarżącego po okresie próbnym oraz naprawienia wyrządzonej mu tą decyzją szkody.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               BW pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 72 z 5.3.2011, s. 36.


title: Sprawa F-37/09: Skarga wniesiona w dniu 2 kwietnia 2009 r. — Doyle przeciwko Europolowi

text:
               18.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 167/26

         Skarga wniesiona w dniu 2 kwietnia 2009 r. — Doyle przeciwko Europolowi
   (Sprawa F-37/09)
   2009/C 167/51
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Margaret Doyle (Noordwijkerhout, Niderlandy) (przedstawiciel: P. de Casparis)

      Strona pozwana: Europejski Urząd Policji (Europol)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 12 czerwca 2008 r., w drodze której skarżąca została poinformowana o braku możliwości zaoferowania jej stałego zatrudnienia a także decyzji z dnia 7 stycznia 2009 r. odrzucającej zażalenie złożone na pierwszą z decyzji.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 12 czerwca 2008 r., w drodze której strona pozwana poinformowała skarżącą o braku możliwości zaoferowania jej stałego zatrudnienia a także decyzji z dnia 7 stycznia 2009 r. w przedmiocie zażalenia, w której stwierdzono że zarzuty podniesione przez skarżącą w stosunku do decyzji z dnia 12 czerwca 2008 r. są bezzasadne;

               —

               obciążenie Europolu kosztami postępowania.


title: Sprawa C-256/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) (Portugalia) w dniu 28 maja 2014 r. – Lisboagás GDL, Sociedade Distribuidora de Gás Natural de Lisboa SA przeciwko Autoridade Tributária e Aduaneira

text:
               8.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) (Portugalia) w dniu 28 maja 2014 r. – Lisboagás GDL, Sociedade Distribuidora de Gás Natural de Lisboa SA przeciwko Autoridade Tributária e Aduaneira
   (Sprawa C-256/14)
   2014/C 303/16
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD).

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Lisboagás GDL, Sociedade Distribuidora de Gás Natural de Lisboa SA.

      Strona pozwana: Autoridade Tributária e Aduaneira.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy prawo Unii Europejskiej sprzeciwia się temu, aby od przerzucanych przez prywatne przedsiębiorstwo dostarczające infrastruktury dystrybucyjnej gazu ziemnego na inne przedsiębiorstwo nabywające jego usługi, bez jakiejkolwiek wartości dodanej, kwot opłat za zajmowanie części podziemnej płaconych na rzecz gmin, w których istnieją rury, które stanowią część owej infrastruktury, był naliczany podatek VAT?

               2)

               Z uwagi na to, że opłaty za zajmowanie części podziemnej są pobierane przez organy samorządu terytorialnego bez naliczania podatku VAT, to czy prawo Unii Europejskiej sprzeciwia się temu, aby przy przerzucaniu kwot tych opłat płaconych przez przedsiębiorstwo dostarczające infrastruktury dystrybucji gazu ziemnego na inne przedsiębiorstwo nabywające jego usługi był nalizany podatek VAT?