title: Sprawa T-277/12: Skarga wniesiona w dniu 25 czerwca 2012 r. — Bimbo przeciwko OHIM — Café do Brasil (Caffè KIMBO)

text:
               8.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 273/12

         Skarga wniesiona w dniu 25 czerwca 2012 r. — Bimbo przeciwko OHIM — Café do Brasil (Caffè KIMBO)
   (Sprawa T-277/12)
   2012/C 273/20
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Bimbo, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: J. Carbonell Callicó, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Café do Brasil SpA (Melito di Napoli, Włochy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zmianę decyzji wydanej w dniu 15 maja 2012 r. przez Czwartą Izbę Odwoławczą Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) w sprawie R 1017/2011-4;

               —

               subsydiarnie i wyłącznie w razie nieuwzględnienia powyższego żądania — stwierdzenie nieważności decyzji wydanej w dniu 15 maja 2012 r. przez Czwartą Izbę Odwoławczą Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) w sprawie R 1017/2011-4;

               —

               obciążenie kosztami postępowania strony pozwanej oraz drugiej strony postępowania przed Izbą Odwoławczą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy w kolorach czarnym, czerwonym, złotym i białym „Caffè KIMBO” dla towarów z klas 11, 21 i 30 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 3478311

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: zarejestrowany pod nr 291655 hiszpański słowny znak towarowy „BIMBO” dla towarów z klasy 30; wcześniejszy znak towarowy powszechnie znany w Hiszpanii „BIMBO” dla towarów z klasy 30

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu dla części z kwestionowanych towarów

      Decyzja Izby Odwoławczej: częściowe uchylenie zaskarżonej decyzji oraz oddalenie odwołania w pozostałym zakresie

      Podniesione zarzuty:

               —

               naruszenie art. 64, 75 i 76 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009;

               —

               naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009


title: Sprawa T-420/05: Skarga wniesiona w dniu  25 listopada 2005 r.  przez Vischim przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               11.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/33

         Skarga wniesiona w dniu 25 listopada 2005 r. przez Vischim przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-420/05)
   (2006/C 36/71)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Vischim Srl (Mediolan, Włochy) [przedstawiciele: C. Mereu, K. Van Maldegem, adwokaci]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności dyrektywy Komisji 2005/53/WE w zakresie, w jakim włącza ona do załącznika I do dyrektywy Rady dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, w pozycji nr 102, substancję czynną ochrony roślin w postaci chlorotalonilu, którego specyfikacja czystości nie odpowiada specyfikacji przekazanej i ocenionej przez Komisję i Stały Komitet ds. Zdrowia Roślin; tytułem żądania alternatywnego — pilną zmianę pozycji nr 102 w ten sposób, by odzwierciedlała nową specyfikację FAO z listopada 2005 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności sprawozdania kontrolnego stanowiącego podstawę włączenia chlorotalonilu do załącznika I do dyrektywy 91/414 w zakresie, w jakim nie przyznaje ono skarżącej statusu „głównego dostawcy informacji” oraz nie umieszcza pochodzących od niej informacji w jego załączniku IIIA;

               —

               nakazanie pozwanej wypełnienia zobowiązań ciążących na niej na mocy prawa wspólnotowego oraz nadanie biegu wnioskowi skarżącej;

               —

               nakazanie pozwanej wypłaty odszkodowania na rzecz skarżącej w tymczasowej wysokości jednego euro z tytułu szkód poniesionych wskutek zastosowania spornej dyrektywy, lub tytułem żądania alternatywnego, wskutek uchybienia przez pozwaną zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy prawa wspólnotowego poprzez brak ustosunkowania się do wniosku skarżącej, jak również całości należnych odsetek, do momentu wyliczenia i określenia dokładnej kwoty;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca jest producentem środków ochrony roślin na bazie chlorotalonilu i stąd ma interes w zagwarantowaniu włączenia tej substancji do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (1), co pozwoliłoby jej na prowadzenie dalszej ich produkcji. Podważa ona zatem dyrektywę 2005/53 (2) w zakresie, w jakim dokonuje ona włączenia tej substancji do załącznika I, jednakże ze specyfikacją, która prowadzi do wyłączenia produktu wytwarzanego przez skarżącą.
   Na poparcie skargi skarżąca powołuje na wstępie liczne przypadki uchybień proceduralnych dotyczące zaskarżonej dyrektywy, jak również liczne przypadki istotnych naruszeń prawa materialnego. Co do uchybień o charakterze proceduralnym skarżąca twierdzi, iż zarówno odrzucenie jej jako głównego dostawcy informacji, jak i usunięcie przedstawionych przez nią badań z załącznika IIIA i umieszczenie ich w sprawozdaniu kontrolnym zostało dokonane z naruszeniem prawa. Twierdzi ona ponadto, iż obecna wersja sprawozdania nie mogła zostać zatwierdzona przez stały komitet, skoro zostało ono sporządzone po zebraniu komitetu zatwierdzającym sprawozdanie kontrolne. Skarżąca utrzymuje również, iż została wyłączona z udziału w pewnych zebraniach o decydującym znaczeniu i dyskusjach, z naruszeniem gwarancji proceduralnych przewidzianych w dyrektywie 91/414/EWG i rozporządzeniu nr 3600/92 (3), oraz że jej specyfikacja chlorotalonilu została wycofana z załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG niezgodnie z prawem, mimo faktu, iż posłużono się pochodzącymi od niej informacjami. Skarżąca kwestionuje również decyzję Komisji o oparciu się na nowej specyfikacji FAO w celu zmiany specyfikacji chlorotalonilu w dyrektywie 91/414/EWG podnosząc, iż zmiana tego rodzaju nie była konieczna z naukowego punktu widzenia.
   Skarżąca następnie utrzymuje, iż jej specyfikacja chlorotalonilu odpowiada wymogom art. 5 i stąd też Komisja zgodnie z tym przepisem, jak również z art. 95 WE, była zobowiązana do włączenia tej substancji do załącznika I. Skarżąca jest również zdania, że postępując zgodnie z „najwyższymi standardami” w zakresie chlorotalonilu Komisja dopuściła się naruszenia zasady subsydiarności, uchybiając uprawnieniom Państw Członkowskich w procesie wydawania decyzji co do ponownej rejestracji zgodnie z dyrektywą 91/414. Skarżąca powołuje się również na naruszenie zasady dobrej administracji wyrażonej w art. 211 WE jak również art. 13 dyrektywy 91/414/WE oraz praw skarżącej i jej uzasadnionych oczekiwań.
   Ponadto skarżąca utrzymuje, iż zaskarżona dyrektywa narusza jej prawo do przedstawienia stanowiska, prawo do obrony, obowiązek Komisji uzasadnienia aktów oraz podstawowe zasady prawa wspólnotowego, jak zasada proporcjonalności, ochrony uzasadnionych oczekiwań, pewności prawa i równego traktowania. Zaskarżona dyrektywa ma również jakoby naruszać służące skarżącej prawo własności, jako że pozbawia ją swobody prowadzenia działalności gospodarczej. Co więcej skarżąca uważa, iż zaskarżona dyrektywa zakłóca konkurencję do tego stopnia, iż w rzeczywistości stwarza monopol produktu konkurencji jedynego, który miał odpowiadać przyjętej specyfikacji.
   W żądaniu alternatywnym skarżąca podnosi fakt, jakoby Komisja nie nadała biegu jej formalnemu wnioskowi o przyjęcie zaskarżonej dyrektywy ze zmianą w odniesieniu do definicji chemicznej tożsamości/czystości, która odpowiadałaby wnioskowi skarżącej lub ewentualnie o wstrzymanie przyjęcia dyrektywy w jej aktualnym brzmieniu do momentu podjęcia decyzji w zakresie definicji tożsamości/czystości chemicznej.
   Skarżąca domaga się naprawienia szkody, którą miała ponieść wskutek niemożności dalszego wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin na bazie chlorotalonilu.

      (1)  Dyrektywa Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotycząca wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (Dz.U. 230, str. 1).

      (2)  Dyrektywa Komisji 2005/53/WE z dnia 16 września 2005 r. zmieniająca dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia chlorotalonilu, chlorotoluronu, cypermetryny, daminozydu i tiofanatu metylu jako substancji czynnych (Dz.U.L 241, str. 51).

      (3)  Rozporządzenie Komisji 92/3600/EWG z dnia 11 grudnia 1992 r. ustanawiające szczegółowe zasady realizacji pierwszego etapu programu pracy określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (Dz.U. L 259, str. 27)


title: Wyrok Trybunału z dnia 11 grudnia 2012 r. w sprawie E-1/12 – Den norske Forleggerforening przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA (Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Nadzoru EFTA – Pomoc państwa – Domniemana pomoc przyznana Nasjonal digital læringsarena (NDL) – Decyzja o niewszczynaniu formalnego postępowania wyjaśniającego – Pojęcie działalności gospodarczej – Pojęcie wątpliwości – Obowiązek uzasadnienia)

text:
               19.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/10

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 11 grudnia 2012 r.
   w sprawie E-1/12
   Den norske Forleggerforening przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA
   (Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Nadzoru EFTA – Pomoc państwa – Domniemana pomoc przyznana Nasjonal digital læringsarena (NDL) – Decyzja o niewszczynaniu formalnego postępowania wyjaśniającego – Pojęcie działalności gospodarczej – Pojęcie wątpliwości – Obowiązek uzasadnienia)
   2013/C 270/08
   W sprawie E-1/12 Den norske forleggerforening przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA – SKARGA o stwierdzenie nieważności decyzji nr 311/11/COL z dnia 12 października 2011 r. dotyczącej domniemanej pomocy przyznanej Nasjonal digital læringsarena, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes), Per Christiansen (sędzia) oraz Páll Hreinsson (sędzia sprawozdawca), wydał w dniu 11 grudnia 2012 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
   Trybunał niniejszym:

               1)

               stwierdza nieważność decyzji Urzędu Nadzoru EFTA nr 311/11/COL z dnia 12 października 2011 r. w sprawie domniemanej pomocy przyznanej Nasjonal digital læringsarena;

               2)

               obciąża Urząd Nadzoru EFTA kosztami postępowania.


title: Sprawa F-100/11: Skarga wniesiona w dniu 5 października 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/67

      Skarga wniesiona w dniu 5 października 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji
      (Sprawa F-100/11)
      (2012/C 25/129)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Przedmiot i opis sporu

      Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o odmowie zapłaty na rzecz skarżącego dziennych diet w związku z decyzją o przeniesieniu go z delegacji w Angoli do siedziby w Brukseli.

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji przyjętej przez stronę pozwaną lub jej przypisywanej o oddaleniu, bez względu na to jaką przybrało ono formę i czy miało charakter częściowy czy całkowity, żądań skarżącego ujętych w jego wniosku z dnia 10 sierpnia 2010 r., doręczonym organowi powołującemu najpóźniej w dniu 13 sierpnia 2010 r.;

                  —

                  w razie potrzeby stwierdzenie nieważności pisma z dnia 22 grudnia 2010 r., doręczonego skarżącemu najwcześniej w dniu 11 lutego 2011 r.;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji przyjętej przez Komisję o oddaleniu, bez względu na to jaką przybrało ono formę, żądań skarżącego zawartych w jego zażaleniu z dnia 24 lutego 2011 r.;

                  —

                  zasądzenie od strony pozwanej zapłaty na rzecz skarżącego diet dziennych, o których mowa w art. 10 załącznika VII do regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej, które to diety należą się skarżącemu: a) w związku z decyzją przyjętą przez Komisję w dniu 18 marca 2002 r. o przeniesieniu skarżącego ze stanowiska w delegacji WE w Luandzie (Angola) do głównej siedziby w Brukseli, której to decyzji dotyczył wyrok wydany w dniu 14 września 2011 r. w sprawie T-236/02 Marcuccio przeciwko Komisji, b) za okres od dnia 1 kwietnia 2002 r., który był pierwszym dniem terminu określonego w decyzji z dnia 18 marca 2002 r. do 120 dnia kalendarzowego przypadającego po wspomnianym dniu;

                  —

                  zasądzenie od strony pozwanej na rzecz skarżącego odsetek od wspomnianych diet naliczanych za okres od dnia 31 lipca 2002 r. do dnia rzeczywistego dokonania ich zapłaty, w wysokości 10 % rocznie z coroczną kapitalizacją za okres rozpoczynający się w dniu 31 lipca 2002 r.;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa T-93/15: Postanowienie Sądu z dnia 26 czerwca 2015 r. – Navitar/OHIM – Elukuva (NaviTar)

text:
               21.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/62

         Postanowienie Sądu z dnia 26 czerwca 2015 r. – Navitar/OHIM – Elukuva (NaviTar)
   (Sprawa T-93/15) (1)

   (2015/C 311/72)
   Język postępowania: angielski
   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 127 z 20.4.2015.


title: Sprawa C-552/03P: Postanowienie Trybunału z dnia 28 września 2006 r. — Unilever Bestfoods (Irlandia) Ltd (dawniej Van den Bergh Foods Ltd) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, Masterfoods Ltd, Richmond Ice Cream Ltd, dawniej Richmond Frozen Confectionery Ltd (Odwołanie — Artykuł 85 i 86 traktatu WE (obecnie art. 81 i 82 WE) — Lody przeznaczone do natychmiastowego spożycia — Zaopatrzenie sprzedawców detalicznych w zamrażarki — Klauzula wyłączności — Prawo do rzetelnego postępowania — Ciężar dowodu)

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/19

         Postanowienie Trybunału z dnia 28 września 2006 r. — Unilever Bestfoods (Irlandia) Ltd (dawniej Van den Bergh Foods Ltd) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, Masterfoods Ltd, Richmond Ice Cream Ltd, dawniej Richmond Frozen Confectionery Ltd
   (Sprawa C-552/03P) (1)

   (Odwołanie - Artykuł 85 i 86 traktatu WE (obecnie art. 81 i 82 WE) - Lody przeznaczone do natychmiastowego spożycia - Zaopatrzenie sprzedawców detalicznych w zamrażarki - Klauzula wyłączności - Prawo do rzetelnego postępowania - Ciężar dowodu)
   (2006/C 294/31)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Unilever Bestfoods (Ireland) Ltd (dawniej Van den Bergh Foods Ltd) (Przedstawiciele: M. Nicholson i M. Rowe, solicitors oraz adwokaci M. Biesheuvel i M. De Grave)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: W. Wils, B. Doherty i A. Whelan, działający w charakterze pełnomocników); Masterfoods Ltd (Przedstawiciele: P. Collins i M. Levitt, solicitors); Richmond Ice Cream Ltd, dawniej Richmond Frozen Confectionery Ltd (Przedstawiciel: I. Forrester, QC)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) z dnia 23 października 2003 r. w sprawie, T-65/98 Van den Bergh Foods (dawniej HB Ice Cream) przeciwko Komisji — Oddalenie skargi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 11 marca 1998 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 85 i 86 traktatu WE (sprawy IV/34.073, IV/34.395 i IV/35.496 — Van den Bergh Foods Ltd) zakazującej praktyki polegającej na zaopatrywaniu sprzedawców detalicznych w zamrażarki, które miały być używane wyłącznie do przechowywania lodów produkowanych przez skarżącą.
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Unilever Bestfoods (Ireland) Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 59 z 6.3.2004.


title: Sprawa T-471/07: Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2007 r. — Wella AG przeciwko OHIM (TAME IT)

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/54

         Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2007 r. — Wella AG przeciwko OHIM (TAME IT)
   (Sprawa T-471/07)
   (2008/C 51/98)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Wella AG (Darmstadt, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci B. Klingberg i K. Sandberg)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności Drugiej Izby Odwoławczej z dnia 24 października 2007 r. w sprawie R 713/2007-2;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, włączając to koszty postępowania przed OHIM.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Międzynarodowy znak towarowy „TAME IT” odnoszący się do towarów z klasy 3 (rejestracja międzynarodowa nr 879 186) — wniosek o rozszerzenie terytorialne ochrony na Wspólnotę Europejską na podstawie protokołu madryckiego

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia z uwagi na bezwzględne podstawy odmowy rejestracji w stosunku do wszystkich zgłoszonych towarów

      Decyzja Izby Odwoławczej: Częściowe uwzględnienie odwołania i częściowe dopuszczenie rozszerzenia terytorialnego ochrony wynikającej z międzynarodowej rejestracji nr 879 186) na Wspólnotę Europejską

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia Rady nr 40/94
   Zdaniem skarżącej, Izba Odwoławcza oparła swą decyzję na czysto teoretycznej i filologicznej analizie zgłoszonego znaku towarowego dotyczącej zasad gramatycznych, korelacji i ortograficznych oraz struktury i składni zgłoszonego znaku towarowego, całkowicie pomijając całościowe wrażenie wywierane na przeciętnym konsumencie przez ten znak.


title: Sprawa C-319/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 2 lipca 2012 r. — Minister Finansów przeciwko MDDP Sp. z o.o., Akademia Biznesu, Sp. komandytowa

text:
               22.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 2 lipca 2012 r. — Minister Finansów przeciwko MDDP Sp. z o.o., Akademia Biznesu, Sp. komandytowa
   (Sprawa C-319/12)
   2012/C 287/38
   Język postępowania: polski

      Sąd krajowy

   Naczelny Sąd Administracyjny

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Minister Finansów

      Strona pozwana: MDDP Sp. z o.o., Akademia Biznesu, Sp. komandytowa

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przepisy art. 132 ust.1 lit.i), art. 133 i 134 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, (1) dalej zwanej Dyrektywą 112, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one objęciu zwolnieniem od podatku od wartości dodanej usług edukacyjnych świadczonych przez podmioty niepubliczne w celach komercyjnych, które wynika z art. 43 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz 535 ze zm.; dalej ustawa o VAT) w związku z poz. 7 załącznika nr 4 do tej ustawy, w stanie prawnym obowiązującym w 2010 r.?

               2)

               W przypadku pozytywnej odpowiedzi na pytanie pierwsze, czy ze względu na niezgodność zwolnienia z przepisami Dyrektywy 112, podatnik na podstawie art. 168 tej Dyrektywy będzie uprawniony jednocześnie do stosowania zwolnienia od podatku oraz korzystania z prawa do odliczenia podatku naliczonego?

      (1)  Dz.U. L 347 s. 1


title: Sprawa C-158/08: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 4 czerwca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Regionale di Trieste, Włochy) — Agenzia Dogane Ufficio delle Dogane di Trieste przeciwko Pometon SpA (Wspólnotowy kodeks celny — Rozporządzenie (WE) nr 384/96 — Ochrona przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej — Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2988/95 — Ochrona interesów finansowych Wspólnot Europejskich — Przekształcenie w ramach procedury uszlachetniania czynnego — Praktyka będąca naruszeniem prawa)

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/18

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 4 czerwca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Regionale di Trieste, Włochy) — Agenzia Dogane Ufficio delle Dogane di Trieste przeciwko Pometon SpA
   (Sprawa C-158/08) (1)

   (Wspólnotowy kodeks celny - Rozporządzenie (WE) nr 384/96 - Ochrona przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej - Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2988/95 - Ochrona interesów finansowych Wspólnot Europejskich - Przekształcenie w ramach procedury uszlachetniania czynnego - Praktyka będąca naruszeniem prawa)
   2009/C 180/29
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Commissione Tributaria Regionale di Trieste

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Agenzia Dogane Ufficio delle Dogane di Trieste

      Strona pozwana: Pometon SpA

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Commissione Tributaria Regionale di Trieste — Wykładnia art. 114, 117 lit. c), 202, 204, 212 oraz 240 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. 1992 L 302, s. 1) oraz art. 13 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 1996 L 56, s. 1) — Przywóz na obszar celny Wspólnoty nieobrobionego magnezu pochodzącego z Chin — Przywóz dokonywany za pośrednictwem spółki mającej siedzibę w państwie trzecim, nie objętym środkami antydumpingowymi — Obróbka magnezu w ramach procedury uszlachetniania czynnego przez spółkę mającą siedzibę w państwie członkowskim, powiązaną ze spółką z państwa trzeciego — Powrotny wywóz w postaci produktów kompensacyjnych do rzeczonego państwa trzeciego bez zastosowania należności celnych przywozowych — Natychmiastowa sprzedaż produktu przez spółkę z państwa trzeciego, spółce z państwa członkowskiego, która dokonała przetworzenia

      Sentencja

               1)

               Artykuł 13 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej nie ma zastosowania w przypadku niewydania przez Radę Unii Europejskiej, na wniosek Komisji Wspólnot Europejskich, decyzji w sprawie rozszerzenia zastosowania ceł antydumpingowych w ten sposób, aby objęły one przywóz produktów podobnych lub ich części z państw trzecich.

               2)

               Do działalności polegającej na ograniczeniu się do przewozu towaru przez granicę, po jego przekształceniu w produkt niepodlegający cłu antydumpingowemu, któremu nie towarzyszy rzeczywisty zamiar powrotnego wywozu tego towaru, i na mającym miejsce po krótkim czasie powrotnym przywozie, nie można w sposób zgodny z prawem stosować procedury uszlachetniania czynnego. Importer, który w sposób niezgodny z prawem stosuje procedurę uszlachetniania i korzysta z niej, zobowiązany jest uiścić cło za dane produkty, niezależnie od sankcji administracyjnych, cywilno- i karnoprawnych przewidzianych w przepisach prawa krajowego. Do właściwego sądu krajowego należy ustalenie, czy działalność będąca przedmiotem sprawy przed sądem krajowym powinna zostać uznana za naruszenie prawa wspólnotowego.

      (1)  Dz.U. C 158 z 21.06.2008.


title: Sprawa C-492/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 21 września 2015 r. – R/S i T

text:
               30.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 398/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 21 września 2015 r. – R/S i T
   (Sprawa C-492/15)
   (2015/C 398/23)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberster Gerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Wnioskodawca i przeciwnik wniosku: R

      Przeciwnik wniosku i wnioskodawca: S i T

      Pytania prejudycjalne

   Czy art 35 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 (1) z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej (rozporządzenie Bruksela II bis) stoi na przeszkodzie zawieszeniu postępowania o nieuznanie orzeczenia na podstawie art 21 ust. 3 wzgl. o stwierdzenie klauzuli wykonalności na podstawie art 28 i nast. przez sąd państwa, w którym złożono środek zaskarżenia, jeśli w państwie członkowskim wykonania wystąpiono z wnioskiem o zmianę podlegającego wykonaniu orzeczenia dotyczącego opieki wydanego w państwie członkowskim pochodzenia a państwo członkowskie wykonania posiada jurysdykcje międzynarodową w zakresie tego wniosku o zmianę?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczące jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylające rozporządzenie (WE) nr 1347/2000, Dz.U. L 338, s. 1.


title: Sprawa T-298/17: Skarga wniesiona w dniu 11 maja 2017 r. – Iordachescu i in./Parlament i in.

text:
               7.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/30

         Skarga wniesiona w dniu 11 maja 2017 r. – Iordachescu i in./Parlament i in.
   (Sprawa T-298/17)
   (2017/C 256/36)
   Język postępowania: rumuński

      Strony

      Strona skarżąca: Adrian Iordachescu (Bukareszt, Rumunia), Florina Iordachescu (Bukareszt), Mihaela Iordachescu (Bukareszt), Cristinel Iordachescu (Bukareszt) (przedstawiciel: A. Cuculis, adwokat)

      Strona pozwana: Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie częściowej nieważności dyrektywy 2014/40/UE, art. 10 i załącznik II „biblioteka obrazów” głównie w odniesieniu do piktogramu sekcji OSTRZEŻENIE 5 „Zestaw 1 Obraz”;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, częściową zmianę dyrektywy 2014/40, zatwierdzonych przez Komisję Europejską art. 10 i załącznik II, w świetle braku jakiegokolwiek odesłania na opakowaniach papierosów do linku lub do klauzuli wyłączenia odpowiedzialności w odniesieniu do fotografii ukazanych na opakowaniach papierosów i umieszczenie na wszystkich opakowaniach papierosów w Unii Europejskiej ostrzeżenia dotyczącego obrazów ukazanych na opakowaniach papierosów ze szczególnym odesłaniem do linku, w którym można zapoznać się z informacjami odnoszącymi się do obrazów ukazanych na takich opakowaniach w celu rozwiania wszelkich podejrzeń;

               —

               zmianę zasad wdrażania zgody osób ukazanych na takich opakowaniach papierosów w taki sposób, aby osoby, które zostaną ukazane na opakowaniach papierosów wyraziły zgodę na publikację prawdziwego nazwiska i danych osobowych dotyczących zdrowia, by nie mogły zostać pomylone z innymi osobami ani nie mogło dojść do innego wprowadzenia w błąd jeśli chodzi o osoby ukazane na takich opakowaniach papierosów oraz aby dane osobowe i dane dotyczące zdrowia stanowiły integralną część linku, do którego zostaną odesłane osoby zamierzające zapoznać się z tożsamością lub historią zdrowia podmiotów ukazanych na opakowaniach papierosów;

               —

               zobowiązanie obydwu instytucji łącznie z Komisją Europejską do przedstawienia zgodnego z oryginałem egzemplarza zgody wyrażonej przez osobę ukazaną w zbiorze obrazów numer 5 seria jeden bez utajnienia informacji osobowych i obrazów odnoszących się do zgody udzielonej w celu umożliwienia przeprowadzenia ekspertyzy kryminalistycznej zdjęć;

               —

               zasądzenie od pozwanych zapłaty kwoty 1 000 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę oszacowaną za cierpienie spowodowane ukazaniem się takiego obrazu we względnie krótkim okresie od śmierci ojca strony skarżącej i cierpienie spowodowane utajnieniem informacji, które mogłyby wyjaśnić sytuację mężczyzny ukazanego na opakowaniach papierosów, skutkiem czego cierpienie rodziny trwałoby znacznie krócej.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżący podnoszą zarzut dotyczący oddziaływania dyrektywy 2014/40/UE na ich życie codzienne ze względu na niepokój wywołany podobieństwem ukazanej na opakowaniach papierosów osoby do ich zmarłego ojca.


title: Sprawa T-278/10: Skarga wniesiona w dniu 21 czerwca 2010 r. — Wesergold Getränkeindustrie przeciwko OHIM — Lidl Stiftung (WESTERN GOLD)

text:
               14.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/56

         Skarga wniesiona w dniu 21 czerwca 2010 r. — Wesergold Getränkeindustrie przeciwko OHIM — Lidl Stiftung (WESTERN GOLD)
   (Sprawa T-278/10)
   ()
   2010/C 221/90
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Wesergold Getränkeindustrie GmbH & Co. KG (Rinteln, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci P. Goldenbaum, I. Rohr T. Melchert)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Lidl Stiftung & Co. KG (Neckarsulm, Niemcy)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 24 marca 2010 r. w sprawie R 770/2009-1;

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Lidl Stiftung & Co. KG

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy WESTERN GOLD dla towarów z klasy 33

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny krajowy i wspólnotowy znak towarowy WeserGold dla towarów z klas 29, 31 i 32; słowny krajowy i międzynarodowy znak towarowy Wesergold dla towarów z klas 29, 31 i 32 oraz słowny krajowy znak towarowy WESERGOLD dla towarów z klasy 32.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uwzględnienie odwołania i oddalenie sprzeciwu

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1), ponieważ w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd. Naruszenie art. 64 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza nie przekazała sprawy do ponownego rozpoznania ani sama nie zbadała zasadności sprzeciwu w pozostałym zakresie. Ponadto naruszenie art. 75 zdanie drugie rozporządzenia nr 207/2009 z uwagi na naruszenie przysługującego skarżącej prawa do bycia wysłuchanych, jak również naruszenie art. 75 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza nie uzasadniła swej decyzji.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa T-219/16: Skarga wniesiona w dniu 9 maja 2016 r. – Aldi/EUIPO (VISAGE)

text:
               27.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/32

         Skarga wniesiona w dniu 9 maja 2016 r. – Aldi/EUIPO (VISAGE)
   (Sprawa T-219/16)
   (2016/C 232/42)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Aldi GmbH & Co. KG (Mülheim an der Ruhr, Niemcy) (przedstawiciele: N. Lützenrath, U. Rademacher, C. Fürsen i N. Bertram, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „VISAGE” – zgłoszenie nr 13 502 364

      Zaskarżona decyzja: decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 lutego 2016 r. w sprawie R 507/2015-5

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-295/12: Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2012 r. — Niemcy przeciwko Komisji

text:
               8.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 273/15

         Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2012 r. — Niemcy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-295/12)
   2012/C 273/26
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze i J. Möller oraz Rechtsanwälte T. Lübbig i M. Klasse)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie działania SA.25051 (C 19/2010) (ex NN 23/2010) podjętego przez Niemcy na rzecz Zweckverband Tierkörperbeseitigung in Rheinland-Pfalz, im Saarland, im Rheingau-Taunus-Kreis und im Landkreis Limburg-Weilburg (nr sprawy C(2012) 2557 wersja ostateczna);

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżąca podnosi siedem zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy: naruszenie art. 107 ust. 1 i art. 106 ust. 2 TFUE, jako że Komisja błędnie zaprzeczyła temu, iż zapewnienie dodatkowych mocy przerobowych przez Zweckverband stanowi usługę w ogólnym interesie gospodarczym, oraz w rażący sposób przekroczyła granice uznania przyznane jej przez sądy Unii. W szczególności Komisja zignorowała to, że jej kontrola uprawnień dyskrecjonalnych przysługujących państwom członkowskim przy definiowaniu usług w ogólnym interesie gospodarczym ogranicza się zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów Unii jedynie do „oczywistych błędów w ocenie” i że nie może ona zastąpić swoją oceną oceny dokonanej przez właściwe organy państwa członkowskiego.

               2)

               Zarzut drugi: naruszenie art. 107 ust. 1 TFUE, jako że Komisja błędnie stwierdziła istnienie korzyści gospodarczej na podstawie błędnego badania tzw. kryteriów Altmark, zgodnie z którymi rekompensata z tytułu wykonania zobowiązań z zakresu usług publicznych nie prowadzi do przysporzenia korzyści w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. Przy badaniu każdego z czterech kryteriów Altmark Komisja popełniła błędy mające istotne znaczenie dla niniejszej sprawy. W szczególności w odniesieniu do trzeciego kryterium Altmark Komisja nie ograniczyła się do zbadania kwestii, czy rekompensata wykracza poza to, co konieczne do pokrycia kosztów wykonania zobowiązań z zakresu usług publicznych. Zamiast tego Komisja zbadała w niedopuszczalny sposób, czy zakres dodatkowych mocy przerobowych zapewnionych przez Zweckverband Tierkörperbeseitigung był nieodpowiedni w świetle możliwych scenariuszy wystąpienia epizootii, co instytucja ta potwierdziła mimo przeciwnych opinii biegłych.

               3)

               Zarzut trzeci: naruszenie art. 107 ust. 1 TFUE z powodu błędnych ustaleń dotyczących okoliczności faktycznych składających się na naruszenie handlu między państwami członkowskimi i na zakłócenie konkurencji. Z jednej strony Komisja przyznaje bowiem, że Zweckverband Tierkörperbeseitigung zgodnie z prawem korzysta na swoim obszarze usuwania [zwłok zwierzęcych] z regionalnego monopolu, w ramach którego nie jest on narażony na legalną konkurencję. Z drugiej strony Komisja nie wyciągnęła stąd jednak narzucającego się wniosku, że choćby tylko potencjalne naruszenie handlu między państwami członkowskimi lub zakłócenie konkurencji nie wchodzi w rachubę, gdyż Zweckverband Tierkörperbeseitigung nie pozostaje w stosunku konkurencji do innych przedsiębiorstw, zwłaszcza przedsiębiorstw z innych państw członkowskich pragnących podjąć i prowadzić działalność gospodarczą.

               4)

               Zarzut czwarty: naruszenie art. 106 ust. 2 TFUE z powodu błędnej analizy przesłanek wyrażenia zgody przewidzianych w tym postanowieniu. W szczególności Komisja zignorowała w zaskarżonej decyzji to, że zgodnie z owym postanowieniem musi ona zbadać występowanie nadmiernej rekompensaty z tytułu świadczenia usług w ogólnym interesie. Instytucja ta nie może jednak zaprzeczyć spełnieniu przesłanek postanowienia, kwestionując wysokość kosztów świadczenia, celowość decyzji politycznych podjętych przez organy krajowe na tym obszarze lub efektywność gospodarczą podmiotu świadczącego usługi.

               5)

               Zarzut piąty: ingerencja w podział kompetencji między Unią a państwami członkowskimi oraz naruszenie zasady pomocniczości prawa Unii, ponieważ Komisja poważnie zlekceważyła prerogatywy ocenne przysługujące państwom członkowskim i ich jednostkom niższego rzędu przy ustalaniu i definiowaniu usług w ogólnym interesie, zastępując swoją własną oceną ocenę dokonaną przez właściwe organy (naruszenie art. 14 TFUE i art. 5 ust. 3 traktatu o Unii Europejskiej).

               6)

               Zarzut szósty: błąd w ocenie Komisji i naruszenie ogólnego zakazu dyskryminacji przewidzianego w prawie Unii, ponieważ przy badaniu definicji usługi świadczonej w ogólnym interesie Komisja nie ograniczyła się do zbadania oczywistych błędów w ocenie.

               7)

               Zarzut siódmy: brak uzasadnienia zaskarżonej decyzji (naruszenie art. 296 ust. 2 TFUE). Komisja nie przedstawia bowiem w tej decyzji wywodów na temat tego, że właściwe organy, ustawodawca i Bundesverwaltungsgericht popełniły „oczywisty błąd w ocenie” w rozumieniu orzecznictwa sądów Unii, uznając zapewnienie dodatkowych mocy przerobowych za usługę w ogólnym interesie gospodarczym.


               19.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/1

      (2010/C 161/01)
      Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

            Dz.U. C 148 z 5.6.2010.

         Wcześniejsze publikacje

         Dz.U. C 134 z 22.5.2010.

         Dz.U. C 113 z 1.5.2010.

         Dz.U. C 100 z 17.4.2010.

         Dz.U. C 80 z 27.3.2010.

         Dz.U. C 63 z 13.3.2010.

         Dz.U. C 51 z 27.2.2010.

      Teksty te są dostępne na stronach internetowych:
      EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


title: Sprawa C-111/10: Skarga wniesiona w dniu 1 marca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/32

         Skarga wniesiona w dniu 1 marca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-111/10)
   2010/C 113/50
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci, L. Flynn, B. Stromsky, A. Stobiecka-Kuik, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady z dnia 16 grudnia 2009 r. w sprawie przyznania przez władze Republiki Litewskiej pomocy państwa na zakup państwowych gruntów rolnych w okresie od dnia 1 stycznia 2010 r. do dnia 31 grudnia 2013 r. (1);

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

               Przyjmując zaskarżoną decyzję, Rada uchyliła decyzję Komisji wynikającą z wniosków dotyczących właściwych środków zawartych w pkt 196 Wytycznych Wspólnoty w sprawie pomocy państwa w sektorze rolnym i leśnym na lata 2007–2013 (2) (zwanych dalej „wytycznymi rolnymi 2007”) i z ich bezwarunkowego przyjęcia przez Litwę, zobowiązującą tę ostatnią do zakończenia istniejącego programu pomocy dotyczącego zakupu państwowych gruntów rolnych najpóźniej do dnia 31 grudnia 2009 r. Pod pozorem wyjątkowych okoliczności Rada zezwoliła Litwie na utrzymanie tego programu do czasu wygaśnięcia wytycznych rolnych 2007 w dniu 31 grudnia 2010 r. Okoliczności przywołane przez Radę jako uzasadnienie jej decyzji w oczywisty sposób nie stanowią wyjątkowych okoliczności uzasadniających powziętą decyzję i nie uwzględniają decyzji Komisji w sprawie tego programu.

               2)

               Komisja podnosi cztery zarzuty na poparcie swojej skargi o stwierdzenie nieważności:

                           Po pierwsze, zdaniem Komisji Rada nie była uprawniona do działania na podstawie art. 108 ust. 2 akapit trzeci TFUE, ponieważ pomoc, na którą zezwoliła, była to pomoc istniejąca, którą Litwa, przyjmując wnioski Komisji w sprawie właściwych środków, zobowiązała się zakończyć do końca 2009 r.

                           Po drugie, Komisja twierdzi, że Rada przekroczyła swoje kompetencje próbując pozbawić znaczenia stwierdzenie, że środki pomocowe, które Litwa miała prawo utrzymać do końca 2009 r., ale nie dłużej, mogą zostać utrzymane do 2013 r.

                           Po trzecie, zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem zasady lojalnej współpracy, która dotyczy państw członkowskich a także współpracy między instytucjami. Swoją decyzją Rada zwolniła Litwę z obowiązku współpracy z Komisją w odniesieniu do właściwych środków przyjętych przez to państwo członkowskie w zakresie istniejącej pomocy na zakup państwowych gruntów rolnych w ramach współpracy ustanowionej w art. 108 ust. 1 TFUE.

                           Wreszcie, Komisja uważa, że Rada popełniła oczywisty błąd w ocenie, w zakresie, w jakim uznała, że istnieją wyjątkowe okoliczności uzasadniające przyjęcie dozwolonego przez nią środka. Komisja wskazuje, że jeżeli istnieją jakieś wyjątkowe okoliczności, zaskarżona decyzja zezwala na pomoc, która nie może zaradzić tym wyjątkowym okolicznościom lub wykracza poza to, co niezbędne aby im zaradzić, z naruszeniem zasady proporcjonalności.

      (1)  2009/983/UE, Dz.U. L 338, s. 93

      (2)  Dz.U. 2006 C 319, s. 1


title: Sprawa C-209/15: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 14 września 2015 r. – (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep – Niderlandy) – Korpschef van politie/W. F. de Munk

text:
               30.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 398/25

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 14 września 2015 r. – (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep – Niderlandy) – Korpschef van politie/W. F. de Munk
   (Sprawa C-209/15) (1)

   (2015/C 398/35)
   Język postępowania: niderlandzki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 254 z 3.8.2015.


title: Sprawa T-266/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 lipca 2007 r. — CB przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Karty bankowe — Decyzja nakazująca kontrolę — Artykuł 14 ust. 3 rozporządzenia nr 17 — Uzasadnienie — Proporcjonalność)

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/29

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 lipca 2007 r. — CB przeciwko Komisji
   (Sprawa T-266/03) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Karty bankowe - Decyzja nakazująca kontrolę - Artykuł 14 ust. 3 rozporządzenia nr 17 - Uzasadnienie - Proporcjonalność)
   (2007/C 199/53)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Groupement des cartes bancaires (CB) (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci A. Georges i J. Ruiz Calzado)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: początkowo T. Christoforou i O. Beynet, następnie T. Christoforou i F. Arbault, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2003) 1524/9 z dnia 7 maja 2003 r. w sprawie COMP/D1/38.606 nakazującej Groupement des cartes bancaires i jego oddziałom podporządkowanie się kontroli na podstawie art. 14 ust. 3 rozporządzenia Rady nr 17 z dnia 6 lutego 1962 r., pierwszego rozporządzenia wprowadzającego w życie art. [81] i [82] traktatu (Dz.U. 1962, 13, str. 204) w zmienionym brzmieniu, a po drugie, wniosek o wycofanie z akt sprawy wszystkich dokumentów i innych pism przedstawionych Komisji w trakcie kontroli oraz zwrócenie ich skarżącej.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 251 z 18.10.2003.


               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/2

         Przydział sędziów do izb złożonych z trzech sędziów
   (2007/C 269/03)
   Na posiedzeniu w dniu 9 października 2007 r. Trybunał postanowił dokonać następującego przydziału sędziów do izb:
   Piąta izba
   A. Tizzano, prezes,
   R. Schintgen, A. Borg Barthet, M. Ilešič i E. Levits, sędziowie
   Szósta izba
   L. Bay Larsen, prezes,
   K.H.T. Schiemann, J. Makarczyk, P. Kūris, J.-C. Bonichot i C. Toader, sędziowie
   Siódma izba
   U. Lõhmus, prezes,
   J.N. Cunha Rodrigues, J. Klučka, A. Ó Caoimh, P. Lindh i A. Arabadjiev, sędziowie
   Ósma izba
   G. Arestis, prezes,
   R. Silva de Lapuerta, E. Juhász, J. Malenovský i T. von Danwitz, sędziowie


title: Sprawa C-23/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de première instance de Namur (Belgia) w dniu 20 stycznia 2015 r. – postępowanie karne przeciwko Sébastienowi Andre’owi

text:
               4.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 146/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de première instance de Namur (Belgia) w dniu 20 stycznia 2015 r. – postępowanie karne przeciwko Sébastienowi Andre’owi
   (Sprawa C-23/15)
   (2015/C 146/19)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Tribunal de première instance de Namur

      Strony w postępowaniu głównym

   Sébastien Andre
   Postanowieniem z dnia 19 marca 2015 r., Trybunał (czwarta izba) stwierdził oczywistą niedopuszczalność wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym.


title: Sprawa T-133/09: Skarga wniesiona w dniu 27 marca 2009 r. — I Marchi Italiani i B Antonio Basile 1952 przeciwko OHIM — Osra (B Antonio Basile 1952)

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/47

         Skarga wniesiona w dniu 27 marca 2009 r. — I Marchi Italiani i B Antonio Basile 1952 przeciwko OHIM — Osra (B Antonio Basile 1952)
   (Sprawa T-133/09)
   2009/C 141/99
   Język skargi: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: I Marchi Italiani Srl (Neapol, Włochy), B Antonio Basile 1952 (Giugliano, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Militerni)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Osra SA (Rovereta, Włochy)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez Drugą Izbę Odwoławczą w dniu 9 stycznia 2009 r., która została doręczona skarżącym w dniu 30 stycznia 2009 r. i dotyczy postępowania R 502/2008 w przedmiocie sporu pomiędzy I Marchi Italiani Srl i Osra S.A., a w drodze której utrzymano w mocy decyzję Wydziału Unieważnień uwzględniającą złożony przez Osra S.A. wniosek o unieważnienie znaku towarowego „B Antonio Basile 1952”;

               —

               stwierdzenie ważności i skuteczności rejestracji znaku towarowego „B Antonio Basile 1952” od dnia zgłoszenia lub rejestracji tego znaku;

               —

               obciążenie OHIM wszelkimi kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: Graficzny znak towarowy zawierający wyrażenie „B Antonio Basile 1952” [wspólnotowy znak towarowy nr 5 274 121 (rejestracja wydzielona będąca wynikiem podziału rejestracji nr 1 462 555, dokonanej w następstwie częściowego jej przeniesienia)] dla towarów należących do klas 14, 18 i 25.

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Skarżący.

      Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: Osra S.A.

      Prawo ze znaku towarowego przysługujące stronie wnoszącej o unieważnienie: Graficzny znak towarowy „BASILE” (rejestracja we Włoszech pod nr 738 901 i rejestracja międzynarodowa nr R 413 396 B) dla towarów należących do klasy 25.

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Uwzględnienie wniosku o całkowite unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego.

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania.

      Podniesione zarzuty: Wadliwe zastosowanie art. 52 ust. 1 lit. a) i art. 53 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz. U. L 11 s 1) [które stały się art. 53 ust. 1 lit. a) i art. 54 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, Dz. U. L 78 s 1] oraz brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.


title: Sprawa T-49/16: Skarga wniesiona w dniu 1 lutego 2016 r. – Azanta/OHIM – Novartis (NIMORAL)

text:
               21.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/45

         Skarga wniesiona w dniu 1 lutego 2016 r. – Azanta/OHIM – Novartis (NIMORAL)
   (Sprawa T-49/16)
   (2016/C 106/53)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Azanta A/S (Hellerup, Dania) (przedstawiciel: adwokat M. Hoffgaard Rasmussen)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Novartis AG (Bazylea, Szwajcaria)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „NIMORAL” – zgłoszenie nr 12 204 079

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 1 grudnia 2015 r. w sprawie R 634/2015-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               zezwolenie na rejestrację spornego znaku towarowego.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-546/12: Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2012 r. — Pensa Pharma przeciwko OHIM — Ferring i Farmaceutisk Lab Ferring (pensa)

text:
               23.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/19

         Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2012 r. — Pensa Pharma przeciwko OHIM — Ferring i Farmaceutisk Lab Ferring (pensa)
   (Sprawa T-546/12)
   2013/C 55/33
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Pensa Pharma, SA (Walencja, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci M. Esteve Sanz i M. González Gordon)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą były również: Ferring BV (Hoofddorp, Niderlandy) i Farmaceutisk Lab Ferring A/S (Vanlose, Dania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 1 października 2012 r. w sprawie R 1884/2011-5; oraz

               —

               obciążenie OHIM i w odpowiednim przypadku interwenientów kosztami postępowania przed Sądem oraz kosztami postępowania odwoławczego przed OHIM.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: graficzny znak towarowy „pensa” dla towarów i usług z klas 3, 5 i 44 — rejestracja wspólnotowego znaku towarowego nr 4963542

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Ferring BV i Farmaceutisk Lab Ferring A/S

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: wnioski o unieważnienie prawa do znaku były oparte na podstawach określonych w art. 53 ust. 1 lit. a) w związku z art. 8 ust. 1 lit. b), art. 8 ust. 5 i art. 53 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 207/2009 oraz na rejestracji w Beneluksie słownego znaku towarowego nr 377513 „PENTASA” dla towarów z klasy 5

      Decyzja Wydziału Unieważnień: uwzględnienie wniosku o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego dla wszystkich spornych towarów i usług

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty:

               —

               naruszenie art. 53 ust. 3 rozporządzenia Rady nr 207/2009; oraz

               —

               naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009.


title: Sprawa F-98/13: Skarga wniesiona w dniu 3 października 2013 r. — ZZ przeciwko Parlamentowi

text:
               14.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 367/40

         Skarga wniesiona w dniu 3 października 2013 r. — ZZ przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-98/13)
   2013/C 367/72
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: A. Salerno i B. Cortese, avocats)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Przedmiot i opis sporu

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji ogłaszającej listę urzędników awansowanych w ramach postępowania w sprawie awansu w 2012 r. w zakresie, w jakim po pierwsze, nie wymieniono na niej wśród urzędników grupy zaszeregowania AST 6, którzy nie przeszli procedury akredytacji, a zostali awansowani do grupy AST 7 nazwiska skarżącego, i po drugie, w jakim wymieniono nazwisko innego urzędnika.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego ogłaszającej listę urzędników awansowanych w ramach postępowania w sprawie awansu w 2012 r. w zakresie, w jakim po pierwsze, nie wymieniono na niej wśród urzędników grupy zaszeregowania AST 6, którzy nie przeszli procedury akredytacji, a zostali awansowani do grupy AST 7 nazwiska skarżącego, i po drugie, w jakim wymieniono nazwisko innego urzędnika;

               —

               obciążenie Parlamentu kosztami postępowania.


title: Sprawa C-303/15: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 13 października 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Łodzi – Polska) – Naczelnik Urzędu Celnego I w Ł./G.M., M.S. (Odesłanie prejudycjalne — Przepisy techniczne w sektorze gier hazardowych — Dyrektywa 98/34/WE — Pojęcie „przepisu technicznego” — Obowiązek państw członkowskich w zakresie przekazywania Komisji Europejskiej każdego projektu przepisu technicznego — Brak możliwości zastosowania przepisów mających charakter przepisów niezgłoszonych Komisji)

text:
               12.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/7

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 13 października 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Łodzi – Polska) – Naczelnik Urzędu Celnego I w Ł./G.M., M.S.
   (Sprawa C-303/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Przepisy techniczne w sektorze gier hazardowych - Dyrektywa 98/34/WE - Pojęcie „przepisu technicznego” - Obowiązek państw członkowskich w zakresie przekazywania Komisji Europejskiej każdego projektu przepisu technicznego - Brak możliwości zastosowania przepisów mających charakter przepisów niezgłoszonych Komisji))
   (2016/C 462/10)
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Sąd Okręgowy w Łodzi

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Naczelnik Urzędu Celnego I w Ł.

      Strona pozwana: G.M., M.S.

      przy udziale: Colin Wiliams sp. z o.o.

      Sentencja

   Artykuł 1 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego w brzmieniu zmienionym na mocy dyrektywy 98/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lipca 1998 r. należy interpretować w ten sposób, że przepis krajowy, taki jak ten będący przedmiotem postępowania głównego, nie wchodzi w zakres pojęcia „przepisów technicznych” w rozumieniu tej dyrektywy, podlegających obowiązkowi zgłoszenia na podstawie art. 8 ust. 1 tej samej dyrektywy, którego naruszenie jest poddane sankcji w postaci braku możliwości stosowania takiego przepisu.

      (1)  Dz.U. C 311 z 21.9.2015.


title: Sprawa T-313/11: Wyrok Sądu z dnia 21 listopada 2013 r. — Heede przeciwko OHIM (Matrix-Energetics) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego „Matrix-Energetics” — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Właściwy krąg odbiorców — Moment dokonywania oceny charakteru opisowego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 204/2009)

text:
               11.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/22

         Wyrok Sądu z dnia 21 listopada 2013 r. — Heede przeciwko OHIM (Matrix-Energetics)
   (Sprawa T-313/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego „Matrix-Energetics” - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Właściwy krąg odbiorców - Moment dokonywania oceny charakteru opisowego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 204/2009)
   2014/C 9/35
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Günter Heede (Walldorf, Baden) (przedstawiciele: adwokat R. Utz)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: K. Klüpfel, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 kwietnia 2011 r. (sprawa R 1848/2010-4), dotyczącą zgłoszenia słownego znaku towarowego „Matrix-Energetics” w celu jego rejestracji jako wspólnotowy znak towarowy

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Günter Heede pokrywa koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 238 z 13.8.2011


title: Sprawa T-182/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 grudnia 2007 r. — Borco-Marken-Import Matthiesen przeciwko OHIM — Tequilas del Señor (TEQUILA GOLD Sombrero Negro)

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/60

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 grudnia 2007 r. — Borco-Marken-Import Matthiesen przeciwko OHIM — Tequilas del Señor (TEQUILA GOLD Sombrero Negro)
   (Sprawa T-182/07) (1)

   (2008/C 51/112)

      Język postępowania: angielski

   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 170 z 21.7.2007.


title: Sprawa C-331/12: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 27 marca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/57

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 27 marca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-331/12) (1)

   2013/C 225/118
   Język postępowania: polski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 287 z 22.9.2012.


title: Sprawa C-389/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 19 maja 2010 r. w sprawie T-25/05 KME Germany AG (dawniej KM Europa Metal AG), KME France SA (dawniej Tréfimétaux SA), KME Italy SpA (dawniej Europa Metalli SpA) przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 3 sierpnia 2010 r. przez KME Germany AG (dawniej KM Europa Metal AG), KME France SA (dawniej Tréfimétaux SA), KME Italy SpA (dawniej Europa Metalli SpA)

text:
               9.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/15

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 19 maja 2010 r. w sprawie T-25/05 KME Germany AG (dawniej KM Europa Metal AG), KME France SA (dawniej Tréfimétaux SA), KME Italy SpA (dawniej Europa Metalli SpA) przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 3 sierpnia 2010 r. przez KME Germany AG (dawniej KM Europa Metal AG), KME France SA (dawniej Tréfimétaux SA), KME Italy SpA (dawniej Europa Metalli SpA)
   (Sprawa C-389/10 P)
   ()
   2010/C 274/22
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: KME Germany AG (dawniej KM Europa Metal AG), KME France SAS (dawniej Tréfimétaux SA), KME Italy SpA (dawniej Europa Metalli SpA) (przedstawiciele:M. Siragusa, avvocato, A. Winckler, avocat, G. Rizza, avvocato, T. Graf, Rechtsanwalt, M. Piergiovanni, avvocato oraz R. Elderkin, barrister)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie zwracają się do Trybunału o:

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku;

               —

               w dopuszczalnym zakresie, w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu przed Sądem, częściowe stwierdzenie nieważności decyzji oraz obniżenie wysokości grzywny nałożonej na spółki grupy KME;

               —

               obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania oraz postępowania przed Sądem

         albo — tytułem pomocniczym — gdyby stan sprawy nie pozwalał na spełnienie powyższych żądań:

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku włącznie z rozstrzygnięciem w przedmocie obciążenia spółek grupy KME kosztami postępowania oraz przekazanie sprawy do Sądu do ponownego rozpoznania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W ramach pierwszego zarzutu składający odwołanie kwestionują ustalenie Sądu, iż Komisja nie wykazała, by ustalenia miały wpływ na rynek. Niezależnie od tego, czy Komisja może zostać zwolniona od obowiązku wyraźnego wykazania istnienia wpływu na rynek dla potrzeb klasyfikacji naruszeia jako „bardzo poważnego”, ma ona z pewnością obowiązek wyraźnego wykazania i określenia liczbowego tego wpływu w sytuacji, jak w zaskarżonej decyzji, gdy zamierza ona oprzeć się na rzeczywistym wpływie kartelu w celu obliczenia kwoty początkowej grzywny nałożonej na spółkę ustalanej w oparciu o wagę naruszenia.
   Sąd błędnie orzekł, że Komisja wykazała, z zachowaniem wymaganych standardów prawnych, okoliczność, iż ustalenia miały wpływ na rynek, a także błędnie orzekł, że Komisja miała prawo wykazać istnienie wpływu na rynek poprzez odwołanie się do samych wskaźników. Błąd ten jest tym poważniejszy, że w niniejszej sprawie spółki grupy KME dostarczyły dowodów, także o charakterze gospodarczym, na potwierdzenie tezy, iż naruszenie w swym całokształcie pozbawione było jakiegokolwiek wpływu na rynek. Orzekając w ten sposób oraz oddalając pierwszy zarzut zawarty w skardze spółek grupy KME, Sąd zniekształcił stan faktyczny i przedstawiony mu materiał dowodowy, naruszył prawo Unii Europejskiej, zaś uzasadnienie wyroku jest w tym zakresie nielogiczne i nieadekwatne.
   W ramach drugiego zarzutu składający odwołanie krytykują Sąd za aprobatę udzieloną Komisji za odesłanie — w celu ustalenia rozmiarów rynku dotkniętego naruszeniem, dla potrzeb ustalenia elementu wagi naruszenia przy określaniu wysokości grzywny nałożonej na spółki grupy KME — do wartości rynkowej, która obejmowała dochody uzyskiwane na rynku półproduktów (miedzianych rur instalacyjnych). Jedynie wartość rynku objętego kartelem, tj. rynku usług konwersyjnych (które stanowiły jedynie 30-40 % ceny rur) powinna była zostać wzięta pod uwagę. Oddalając drugi zarzut objęty skargą spółek grupy KME, Sąd naruszył ogólne zasady prawa Unii Europejskiej — zasadę proporcjonalności oraz zasadę równego traktowania, zaś uzasadnienie wyroku jest w tym zakresie nieadekwatne
   W ramach trzeciego zarzutu składający odwołanie skrytykowali Sąd za oddalenie czwartego zarzutu objętego skargą, wedle którego Komisja niewłaściwie zastosowała wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien z 1998 r. oraz naruszyła zasady proporcjonalności oraz równego traktowania poprzez zastosowanie maksymalnego wzrostu w punktach procentowych w stosunku do kwoty początkowej grzywny nałożonej na spółki grupy KME ze względu na czas trwania naruszenia, a to pomimo ustalenia, że od trzech lat kartel był uśpiony i nie wywierał żadnych szkodliwych skutków. Zdaniem składających odwołanie, Sąd naruszył prawo Unii Europejskiej, zaś uzasadnienie wyroku w zakresie utrzymania w mocy odnośnej części decyzji jest niejasne, nielogiczne i nieadwkatne.
   W ramach czwartego zarzutu składający odwołanie skrytykowali Sąd za oddalenie piątego zarzutu ich skargi oraz za utrzymanie w mocy tych części decyzji, w których Komisja — z naruszeniem wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien oraz zasad uczciwości i równego traktowania — odmówiła spółkom grupy KME obniżenia grzywny pomimo występowania szeregu okoliczności łagodzących. Składający odwołanie twierdzą, w szczególności, że Sąd: 1) zastosował niewłaściwy standard prawny przy dokonywaniu oceny, czy spółki grupy KME kwalifikują się do obniżenia grzywny z uwagi na ograniczony stopień wdrożenia ustaleń; 2) niesłusznie oddalił twierdzenie spółek grupy KME, iż grzywna nałożona na nie powinna zostać obniżona z uwagi na kryzys w przemyśle miedzianych rur instalacyjnych; 3) nie usunął skutków bezprawnej odmowy Komisji dokonania obniżenia grzywien z uwagi na współpracę spółek grupy KME poza ramami komunikatu w sprawie współpracy w związku z szerszymi ustaleniami europejskimi, na tej podstawie, iż spółka Outokumpu była pierwszym przedsiębiorcą, który udostępnił Komisji wiadomości o całkowitym czasie trwania tych ustaleń.
   W ramach piątego zarzutu składający odwołanie krytykują Sąd za oddalenie siódmego zarzutu ich skargi oraz za podtrzymanie odmowy Komisji przyznania spółkom grupy KME obniżki grzywien z tytułu braku zdolności płatniczej. Składający odwołanie twierdzą, że Sąd dokonał błędnej wykładni przepisu prawa w toku interpretacji § S lit. b) wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien w zakresie obniżenia grzywny ze względu na brak zdolności płatniczej, jak również błędnie zastosował przepis prawa poprzez brak usunięcia skutków bezprawnej dyskryminacji, której winna jest Komisja na szkodę spółek grupy KME w porównaniu do spółek grupy SGL Carbon w sprawach dotyczących specjalistycznych produktów na bazie na węgla i grafitu mających zastosowanie w branży elektrycznej i mechanicznej. Uzasadnienie wyroku Sądu w zakresie oddalenia twierdzeń spółek grupy KME ma charakter nielogiczny i nieadekwatny.
   W ramach szóstego zarzutu składający odwołanie twierdzą, że Sąd naruszył prawo Unii Europejskiej oraz przysługujące składającym odwołanie prawo podstawowe do pełnej i skutecznej kontroli sądowej w ten sposób, że nie ocenił w sposób dokładny i dogłębny argumentów spółek grupy KME oraz wykazywał pełne uprzedzeń poważanie dla sposobu, w jaki Komisja skorzystała z przysługującego jej zakresu swobodnego uznania.


title: Sprawa C-1/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte di Apello di Torino (Włochy) w dniu 2 stycznia 2017 r. – Petronas Lubricants Italy SpA/Livio Guida

text:
               10.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte di Apello di Torino (Włochy) w dniu 2 stycznia 2017 r. – Petronas Lubricants Italy SpA/Livio Guida
   (Sprawa C-1/17)
   (2017/C 112/24)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Corte di Apello di Torino

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Petronas Lubricants Italy SpA

      Strona pozwana: Livio Guida

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 20 ust. 2 rozporządzenia nr 44/2001 stwarza pracodawcy mającemu miejsce zamieszkania w państwie członkowskim UE, który został pozwany przez swojego byłego pracownika przed sądy państwa członkowskiego, w którym ma miejsce zamieszkania (zgodnie z art. 19 rozporządzenia), możliwość wniesienia powództwa wzajemnego przeciwko pracownikowi przed ten sam sąd, przed którym zawisło powództwo główne?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie: Czy art. 20 ust. 2 rozporządzenia nr 44/2001 dopuszcza jurysdykcję sądu, przed którym zawisło powództwo główne, również w wypadku gdy powództwo wzajemne wniesione przez pracodawcę nie dotyczy wierzytelności, która pierwotnie przysługiwała pracodawcy, lecz wierzytelności, która początkowo przysługiwała innemu podmiotowi (który jednocześnie jest pracodawcą tego samego pracownika na podstawie równoległej umowy o pracę), a powództwo wzajemne opiera się na umowie cesji wierzytelności, zawartej pomiędzy pracodawcą i pierwotnym wierzycielem w dacie późniejszej od daty wytoczenia powództwa głównego przez pracownika?


title: Sprawa T-157/09 P: Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 18 lutego 2009 r. w sprawie F-42/08 Marcuccio przeciwko Komisji, wniesione w dniu 20 kwietnia 2009 r. przez Luigiego Marcuccia

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/55

         Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 18 lutego 2009 r. w sprawie F-42/08 Marcuccio przeciwko Komisji, wniesione w dniu 20 kwietnia 2009 r. przez Luigiego Marcuccia
   (Sprawa T-157/09 P)
   2009/C 141/112
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie, w całości i bez żadnego wyjątku, postanowienia z dnia 18 lutego 2009 r., wydanego przez pierwszą izbę Sądu do spraw Służby Publicznej w sprawie F-42/08 Marcuccio przeciwko Komisji (zwanej dalej: „rozpatrywaną sprawą”);

               —

               stwierdzenie, że skarga w pierwszej instancji, w przedmiocie której wydano sporne postanowienie, była dopuszczalna, a ponadto,

         głównie:

               —

               uwzględnienie wszystkich i bez żadnego wyjątku żądań wnoszącego odwołanie przedstawionych w pierwszej instancji, które należy rozumieć jako wyraźnie powtórzone dla potrzeb wszelkich skutków prawnych;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej na rzecz wnoszącego odwołanie wszystkich kosztów, jakie ten poniósł i które odnoszą się zarówno do postępowania w pierwszej instancji, jak i do etapu niniejszego odwołania; albo

         pomocniczo,

               —

               skierowanie niniejszej sprawy do Sądu do spraw Służby Publicznej, rozpoznającej w innym składzie, celem ponownego rozstrzygnięcia tej sprawy.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsze odwołanie zostało wniesione od postanowienia wydanego przez Sąd do spraw Służby Publicznej w dniu 18 lutego 2009 r., odrzucającego jako oczywiście niedopuszczalną skargę wnoszącego odwołanie, a mającą za przedmiot naprawienie rzekomo poniesionej przez niego szkody, ponieważ Komisja przesłał mu pismo dotyczące numeru faksu, do którego nie miał on dostępu.
   Na poparcie swoich żądań wnoszący odwołanie podnosi całkowity brak uzasadnienia w zakresie:

               —

               niedopuszczalności żądania naprawienia szkody;

               —

               niedopuszczalności żądań mających na celu, między innymi, aby Sąd „sprawdził niezgodność z prawem okoliczności powodującej rozpatrywaną szkodę”;

               —

               daty przedstawienia odpowiedzi na skargę; w tym względzie podnosi się naruszenie procedury, ze skutkiem niekorzystnym dla interesów wnoszącego odwołanie, z tego względu, że nie dochowano obowiązku nieuwzględnienia treści odpowiedzi na skargę, ponieważ odpowiedź ta została złożona z przekroczeniem terminu.

         Wnoszący odwołanie podnosi również naruszenie zasad rzetelnego procesu sądowego, o którym mowa w art. 6 europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i w art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej.


title: Sprawa T-687/16: Skarga wniesiona w dniu 23 września 2016 r. – Koton Mağazacilik Tekstil Sanayi ve Ticaret/EUIPO – Nadal Esteban (STYLO & KOTON)

text:
               7.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 410/31

         Skarga wniesiona w dniu 23 września 2016 r. – Koton Mağazacilik Tekstil Sanayi ve Ticaret/EUIPO – Nadal Esteban (STYLO & KOTON)
   (Sprawa T-687/16)
   (2016/C 410/44)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Koton Mağazacilik Tekstil Sanayi ve Ticaret AŞ (Stambuł, Turcja) (przedstawiciele: adwokaci J. Güell Serra i E. Stoyanov Edissonov)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Joaquín Nadal Esteban (Alcobendas, Hiszpania)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Joaquín Nadal Esteban

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający elementy słowne „STYLO & KOTON” – unijny znak towarowy nr 9 917 436

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 czerwca 2016 r. w sprawie R 1779/2015-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               unieważnienie prawa do spornego znaku towarowego przez EUIPO;

               —

               obciążenie EUIPO i Joaquína Nadala Estebana kosztami postępowania.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) oraz art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa F-55/09: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 11 maja 2010 r. — Maxwell przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Oddelegowanie w interesie służby — Urlop z przyczyn osobistych — Koszty zakwaterowania i kształcenia — Skarga o odszkodowanie — Odpowiedzialność za zawinione działanie — Bezpodstawne wzbogacenie)

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/57

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 11 maja 2010 r. — Maxwell przeciwko Komisji
   (Sprawa F-55/09) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Oddelegowanie w interesie służby - Urlop z przyczyn osobistych - Koszty zakwaterowania i kształcenia - Skarga o odszkodowanie - Odpowiedzialność za zawinione działanie - Bezpodstawne wzbogacenie)
   2010/C 234/105
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Allan Maxwell (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, A. Coolen, J.N. Louis i E. Marchal)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i J. Baquero Cruz, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie naprawienia szkody, polegającej na niezwróceniu kosztów zakwaterowania i kształcenia, poniesionej przez skarżącego w trakcie urlopu z przyczyn osobistych, z którego skarżący skorzystał w celu sprawowania funkcji „EU Senior Advisor” w Organizacji Rozwoju Energetyki Półwyspu Koreańskiego

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga A. Maxwella zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 180 z 1.8.2009, s. 64.


title: Sprawa T-439/13: Postanowienie Sądu z dnia 27 lutego 2014 r. – Fard i Sarkandi przeciwko Radzie

text:
               12.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/55

         Postanowienie Sądu z dnia 27 lutego 2014 r. – Fard i Sarkandi przeciwko Radzie
   (Sprawa T-439/13) (1)

   2014/C 142/72
   Język postępowania: angielski
   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 367 z 14.12.2013.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 7 lipca 2005 r. w sprawie T-385/03 Miles Handelsgesellschaft International mbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego zawierającego element słowny „Biker Miles” — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy MILES — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/38

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 7 lipca 2005 r.
   w sprawie T-385/03 Miles Handelsgesellschaft International mbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego zawierającego element słowny „Biker Miles” - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy MILES - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2005/C 217/84)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie T-385/03 Miles Handelsgesellschaft International mbH z siedzibą w Norderstedt (Niemcy), reprezentowanej przez adwokatów F. Dettmanna i A. Deutscha przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (pełnomocnicy: T. Eichenberg i G. Schneider), w której drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą OHIM, występującą przed Sądem w charakterze interwenienta była Biker Miles Motorrad Handels- und Vertriebsgesellschaft mbH z siedzibą w Berlinie (Niemcy), reprezentowana przez adwokata G. Malchartzecka, mającej za przedmiot skargę na decyzję drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 9 września 2003 r. (sprawa R 174/2002-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Biker Miles Motorrad Handels- und Vertriebsgesellschaft mbH a Miles Handelsgesellschaft International mbH, Sąd (czwarta izba), w składzie: H. Legal, prezes, P. Lindh i V. Vadapalas, sędziowie; sekretarz: B. Pastor, zastępca sekretarza, wydał w dniu 7 lipca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Decyzja drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 9 września 2003 r. (sprawa nr R 174/2002-2) jest nieważna.

               2)

               OHIM zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez skarżącą.

               3)

               Interwenient poniesie własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 35 z 7.2.2004 r.


title: Sprawa T-249/11: Skarga wniesiona w dniu 10 maja 2011 r. — Sanco przeciwko OHIM — Marsalman (Przedstawienie kurczaka)

text:
               9.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 204/27

         Skarga wniesiona w dniu 10 maja 2011 r. — Sanco przeciwko OHIM — Marsalman (Przedstawienie kurczaka)
   (Sprawa T-249/11)
   2011/C 204/49
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Sanco, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat A. Segura Roda)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Marsalman, SL (Barcelona, Hiszpania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie wniesienia w terminie skargi na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 lutego 2011 r. w sprawie R 1073/2010-2 i w następstwie przeprowadzenia postępowania stwierdzenie nieważności tej decyzji i dokonanie odmowy rejestracji wspólnotowego znaku towarowego nr 6 675 383 dla wszystkich klas, dla których wystąpiono o tę rejestrację, jak również obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Marsalman, SL

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy bez żadnych elementów słownych zawierający przedstawienie kurczaka umieszczonego w półkolu (zgłoszenie nr 6 675 383) dla towarów z klasy 29 i dla usług z klas 35 i 39.

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Hiszpański znak towarowy bez żadnych elementów słownych zawierający przedstawienie kurczaka umieszczonego w owalu (nr 2 727 182), zarejestrowany dla towarów z klas 29 i 31

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Błędne zastosowanie i interpretacja art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-415/15 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 12 maja 2015 r. w sprawie T-203/10 RENV Stichting Woonpunt i in./Komisja Europejska, wniesione w dniu 29 lipca 2015 r. przez Stichting Woonpunt

text:
               12.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 337/9

         Odwołanie od postanowienia Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 12 maja 2015 r. w sprawie T-203/10 RENV Stichting Woonpunt i in./Komisja Europejska, wniesione w dniu 29 lipca 2015 r. przez Stichting Woonpunt
   (Sprawa C-415/15 P)
   (2015/C 337/11)
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Stichting Woonpunt, Stichting Havensteder, dawniej Stichting Com.wonen, Woningstichting Haag Wonen, Stichting Woonbedrijf SWS.Hhvl (przedstawiciele: adwokat P. Glazener i prof. L. Hancher)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Królestwo Belgii, Vereniging van Institutionele Beleggers in Vastgoed, Nederland (IVBN)

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie w całości lub w części postanowienia Sądu (siódma izba) z dnia 12 maja 2015 r. w sprawie T-203/10 RENV odpowiednio do podniesionych zarzutów odwoławczych;

               —

               Skierowanie sprawy do Sądu do ponownego rozpoznania zgodnie ze stanowiskiem Trybunału;

               —

               Obciążenie Komisji kosztami powstałymi w wyniku niniejszego postępowania i postępowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia przez Sąd prawa Unii, niewłaściwej oceny istotnych okoliczności faktycznych i niewystarczającego uzasadnienia postanowienia poprzez rozstrzygnięcie, że skarga skierowana jest w rzeczywistości na pismo na podstawie art. 17 i że kontrola sądowa nie może tego obejmować. Swoim orzeczeniem Sąd pomija, że zgodnie z art. 108 ust. 1 TFUE skutki prawne postanowienia muszą być uzasadnione tym, że wcześniejsza sytuacja była niezgodna z traktatem. Sąd dokonuje błędnej wykładni wyroku TF1, wywodząc z niego, że sprawowana przezeń kontrola zaskarżonego postanowienia musi się ograniczać do kwestii tego, czy Komisja właściwie oceniła zgodność istniejącego systemu pomocy zmienionego odpowiednio do zobowiązań podjętych przez Niderlandy.

      Zarzut drugi dotyczy naruszenia przez Sąd prawa Unii, niewłaściwej oceny istotnych okoliczności faktycznych i niewystarczającego uzasadnienia postanowienia poprzez rozstrzygnięcie, że środki celowe zaproponowane przez Komisję nie podlegają jego kontroli, gdyż stanowią one jedynie propozycje, a dopiero ich przyjęcie przez władze niderlandzkie nadaje im charakter wiążący.


title: Sprawa C-384/04: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia  11 maja 2006 r.  (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England and Wales) (Civil Division) — Zjednoczone Królestwo) — Commissioners of Customs & Excise, Attorney General przeciwko Federation of Technological Industries (Szósta dyrektywa VAT — Artykuły 21 ust. 3 i art. 22 ust. 8 — Przepisy krajowe służące zwalczaniu oszustw — Solidarna odpowiedzialność za zapłatę podatku VAT — Ustanowienie zabezpieczenia płatności podatku VAT, do którego zobowiązany jest inny podmiot)

text:
               15.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/7

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 maja 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England and Wales) (Civil Division) — Zjednoczone Królestwo) — Commissioners of Customs & Excise, Attorney General przeciwko Federation of Technological Industries
   (Sprawa C-384/04) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Artykuły 21 ust. 3 i art. 22 ust. 8 - Przepisy krajowe służące zwalczaniu oszustw - Solidarna odpowiedzialność za zapłatę podatku VAT - Ustanowienie zabezpieczenia płatności podatku VAT, do którego zobowiązany jest inny podmiot)
   (2006/C 165/12)
   Język postępowania: angielski
   Sąd krajowy
   Court of Appeal (Civil Division)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Commissioners of Customs & Excise, Attorney General

      Strona pozwana: Federation of Technological Industries
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Court of Appeal (Civil Division) — Wykładnia szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — Wspólny system podatku od wartości dodanej: jednolita podstawa wymiaru opodatkowania (Dz.U. L 145, str. 1) — Zakres stosowania art. 21 ust. 3 zgodnie, z którym państwa członkowskie mogą przewidzieć, że osoba niebędąca podatnikiem może ponosić solidarną odpowiedzialność za zapłatę podatku — Oszustwo typu karuzeli podatkowej
   Sentencja

               1)

               Artykuł 21 ust. 3 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej dyrektywą Rady 2000/65/WE z dnia 17 października 2000 r. oraz dyrektywą Rady 2001/115/WE z dnia 20 grudnia 2001 r., należy interpretować w ten sposób, że zezwala on na to, aby państwo członkowskie przyjęło uregulowania, takie jak te będące przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, przewidujące, że podatnik, na rzecz którego zrealizowano dostawę towarów lub świadczenie usług i który wiedział lub miał uzasadnione podstawy do tego, aby przypuszczać, że cały podatek od wartości dodanej — lub jego część — należny z tytułu zrealizowania tej dostawy lub świadczenia usług, czy też jakiejkolwiek wcześniejszej lub późniejszej dostawy omawianych towarów lub jakiegokolwiek wcześniejszego lub późniejszego świadczenia usług, nie został zapłacony, może być solidarnie zobowiązany do zapłaty podatku wraz z osobą pierwotnie zobowiązaną do jego zapłaty. Jednakże przepisy te powinny pozostawać w zgodzie z ogólnymi zasadami prawa będącymi częścią wspólnotowego porządku prawnego, w tym zwłaszcza z zasadami pewności prawa i proporcjonalności.

               2)

               Artykuł 22 ust. 8 szóstej dyrektywy 77/388, zmienionej dyrektywami 2000/65 i 2001/115, należy interpretować w ten sposób, że nie zezwala on na to, aby państwo członkowskie przyjęło zarówno uregulowania, takie jak te będące przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, przewidujące, że podatnik, na rzecz którego zrealizowano dostawę towarów lub świadczenie usług i który wiedział lub miał uzasadnione podstawy do tego, aby przypuszczać, że cały podatek od wartości dodanej — lub jego część — należny z tytułu zrealizowania tej dostawy lub świadczenia usług, czy też jakiejkolwiek wcześniejszej lub późniejszej dostawy omawianych towarów lub jakiegokolwiek wcześniejszego lub późniejszego świadczenia usług, nie został zapłacony, może być solidarnie zobowiązany do zapłaty podatku wraz z osobą pierwotnie zobowiązaną do jego zapłaty, jak również uregulowania stanowiące, że podatnik może być zobowiązany do ustanowienia zabezpieczenia zobowiązania zapłaty omawianego podatku, który jest lub może być wymagalny w stosunku do podatnika, na rzecz którego lub za pośrednictwem którego realizowana jest omawiana dostawa towarów lub świadczenie usług.
               Natomiast przepis ten nie stoi na przeszkodzie, aby ustawodawstwo krajowe, zgodnie z przepisem krajowym przyjętym na podstawie art. 21 ust. 3 szóstej dyrektywy 77/388, nakładało na każdą osobę zobowiązaną solidarnie do zapłaty podatku od wartości dodanej obowiązek ustanowienia zabezpieczenia zobowiązania do zapłaty należnego podatku od wartości dodanej.

      (1)  Dz.U. C 273 z 6.11.2004.


title: Sprawa C-200/08: Postanowienie prezesa pierwszej izby Trybunału z dnia 1 lipca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/27

      Postanowienie prezesa pierwszej izby Trybunału z dnia 1 lipca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej
      (Sprawa C-200/08) (1)

      ()
      (2010/C 288/46)
      Język postępowania: francuski
      Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 171 z 5.7.2008.


title: Sprawa C-408/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Frankfurt am Main (Niemcy) w dniu 5 września 2007 r. — Brigitte Ruf, z domu Elsässer i Gertrud Elsässer, z domu Sommer przeciwko Europäische Zentralbank (EZB), Coop Himmelblau Prix, Dreibholz & Partner ZT GmbH, przy udziale miasta Frankfurt am Main

text:
               24.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Frankfurt am Main (Niemcy) w dniu 5 września 2007 r. — Brigitte Ruf, z domu Elsässer i Gertrud Elsässer, z domu Sommer przeciwko Europäische Zentralbank (EZB), Coop Himmelblau Prix, Dreibholz & Partner ZT GmbH, przy udziale miasta Frankfurt am Main
   (Sprawa C-408/07)
   (2007/C 283/25)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Landgericht Frankfurt am Main.
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Brigitte Ruf, z domu Elsässer i Gertrud Elsässer, z domu Sommer.

      Strona pozwana: Europäische Zentralbank (EZB), Coop Himmelblau Prix, Dreibholz & Partner ZT GmbH

      Przy udziale:miasto Frankfurt am Main
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 288 akapit drugi WE należy interpretować w ten sposób, że ma miejsce działanie „przy wykonywaniu funkcji”, gdy instytucja Wspólnoty planuje określone roboty budowlane obejmujące konstrukcję nowej siedziby?

               2)

               Czy art. 288 akapit drugi WE należy interpretować w ten sposób, że formą odszkodowania, leżącego we właściwości sądu wspólnotowego, jest również nakazanie zaniechania grożącego, lecz jeszcze niedokonanego naruszenia prawa (naruszenia osobistych praw autorskich)?

               3)

               Czy art. 288 akapit drugi WE należy interpretować w ten sposób, że przepis ten ustanawia wyłączną właściwość Trybunału Sprawiedliwości również w tego rodzaju sporach, w których skarżący wywodzi obowiązek odszkodowawczy instytucji Wspólnoty z naruszenia prawa krajowego?


title: Sprawa T-319/05: Wyrok Sądu z dnia 9 września 2010 r. — Szwajcaria przeciwko Komisji (Stosunki zewnętrzne — Umowa między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego — Niemieckie przepisy dotyczące dostępu do portu lotniczego w Zurychu — Rozporządzenie (EWG) nr 2408/92 — Prawo do obrony — Zasada niedyskryminacji — Zasada proporcjonalności)

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/29

      Wyrok Sądu z dnia 9 września 2010 r. — Szwajcaria przeciwko Komisji
      (Sprawa T-319/05) (1)

      (Stosunki zewnętrzne - Umowa między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego - Niemieckie przepisy dotyczące dostępu do portu lotniczego w Zurychu - Rozporządzenie (EWG) nr 2408/92 - Prawo do obrony - Zasada niedyskryminacji - Zasada proporcjonalności)
      (2010/C 288/55)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Konfederacja Szwajcarska (przedstawiciele: adwokaci S. Hirsbrunner, U. Soltész i P. Melcher)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Benyon, M. Huttunen i M. Niejahr, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: C.-D. Quassowski i A. Tiemann, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata T. Masinga); i Landkreis Waldshut (przedstawiciel: adwokat M. Núñez-Müller)

         Przedmiot

      Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2004/12/WE z dnia 5 grudnia 2003 r. w sprawie stosowania art. 18 ust. 2 zdanie pierwsze umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego oraz rozporządzenia Rady (EWG) nr 2408/92 (sprawa TREN/AMA/11/03 — niemieckie przepisy dotyczące dostępu do lotniska w Zurychu) (Dz.U. 2004 L 4, s. 13)

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Konfederacja Szwajcarska pokrywa własne koszty i koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                  3)

                  Republika Federalna Niemiec i Landkreis Waldshut pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 94 z 17.4.2004 (poprzednio sprawa C-70/04).


title: Sprawa F-33/07: Skarga wniesiona w dniu 10 kwietnia 2007 r. — Toronjo Benitez przeciwko Komisji

text:
               9.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/26

         Skarga wniesiona w dniu 10 kwietnia 2007 r. — Toronjo Benitez przeciwko Komisji
   (Sprawa F-33/07)
   (2007/C 129/45)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Alberto Toronjo Benitez (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: S. Orlandi, J.-N. Louis, A. Coolen i E. Marchal, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2 decyzji Komisji dotyczącej postępowania w sprawie awansu urzędników wynagradzanych z pozycji budżetu ogólnego „Badania ”(tak w wersji z dnia 16 czerwca 2004 r., jak również w wersji z dnia 20 lipca 2005 r.) (zwanej dalej „pierwsza zaskarżoną decyzją”);

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o anulowaniu 44,5 punktów dla celów awansu z dorobku punktowego skarżącego, które skarżący uzbierał w okresie wykonywania pracy w charakterze członka personelu tymczasowego (zwanej dalej „druga zaskarżoną decyzją”);

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący został zatrudniony przez Komisję w dniu 16 stycznia 2000 r. w charakterze członka personelu tymczasowego Dyrekcji Generalnej (zwanej dalej „DG”) „Badania ”i został powołany na urzędnika tej samej DG ze skutkiem od dnia 16 kwietnia 2004 r. W dniu 1 maja 2005 r. skarżący został przeniesiony do DG „Relex”. Pismem z dnia 16 czerwca 2006 r. skarżący został poinformowany, że punkty dla celów awansu, które uzbierał w okresie zatrudnienia w charakterze członka personelu tymczasowego, zostały anulowane na podstawie pierwszej zaskarżonej decyzji, ponieważ został przeniesiony na stanowisko finansowane z pozycji budżetu ogólnego „Eksploatacja ”przed upływem okresu dwóch lat liczonego od momentu powołania go na urzędnika w okresie próbnym na stanowisko finansowane z pozycji „Badania ”tego budżetu.
   W uzasadnieniu skargi skarżący podnosi po pierwsze naruszenie zasad pewności prawa, zgodności z prawem działań administracji i ochrony praw słusznie nabytych, ponieważ uchylenie przez organ powołujący decyzji powodującej powstanie praw podmiotowych, która jest niezgodna z prawem, powinno było nastąpić w rozsądnym terminie, co nie miało miejsca w przypadku drugiej zaskarżonej decyzji.
   Ponadto skarżący podnosi, że art. 2 drugiej zaskarżonej decyzji dyskryminuje urzędników wynagradzanych z pozycji budżetu ogólnego „Badania”, którzy ubiegają się o transfer przed upływem terminu dwóch lat liczonego od momentu ich powołania, ponieważ w następstwie przeniesienia na inne stanowisko urzędnicy ci tracą uzbierane przez siebie punkty dla celów awansu, podczas gdy urzędnicy, którzy zostaną przeniesieni z urzędu lub którzy zajmują stanowiska uważane za newralgiczne, zatrzymują te punkty.