title: Sprawa C-120/19: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 20 maja 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State – Niderlandy) – X / College van burgemeester en wethouders van de gemeente Purmerend [Odesłanie prejudycjalne – Transport lądowy towarów niebezpiecznych – Dyrektywa 2008/68/WE – Artykuł 5 ust. 1 – Pojęcie „wymagań konstrukcyjnych” – Zakaz stanowienia bardziej rygorystycznych wymagań konstrukcyjnych – Organ państwa członkowskiego nakładający na stację paliw obowiązek zaopatrywania się w gaz skroplony węglowodorowy (LPG) wyłącznie przy użyciu pojazdów-cystern dysponujących specjalną wykładziną termiczną nieprzewidzianą w Umowie europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR) – Niezgodność z prawem – Decyzja z mocy prawa niepodlegająca zaskarżeniu przez podmiot prawa określonej kategorii – Możliwość stwierdzenia nieważności takiej decyzji ściśle ograniczona do przypadku oczywistej sprzeczności z prawem Unii – Zasada pewności prawa – Zasada skuteczności]

text:
               12.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 278/3

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 20 maja 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State – Niderlandy) – X / College van burgemeester en wethouders van de gemeente Purmerend
      (Sprawa C-120/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Transport lądowy towarów niebezpiecznych - Dyrektywa 2008/68/WE - Artykuł 5 ust. 1 - Pojęcie „wymagań konstrukcyjnych” - Zakaz stanowienia bardziej rygorystycznych wymagań konstrukcyjnych - Organ państwa członkowskiego nakładający na stację paliw obowiązek zaopatrywania się w gaz skroplony węglowodorowy (LPG) wyłącznie przy użyciu pojazdów-cystern dysponujących specjalną wykładziną termiczną nieprzewidzianą w Umowie europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR) - Niezgodność z prawem - Decyzja z mocy prawa niepodlegająca zaskarżeniu przez podmiot prawa określonej kategorii - Możliwość stwierdzenia nieważności takiej decyzji ściśle ograniczona do przypadku oczywistej sprzeczności z prawem Unii - Zasada pewności prawa - Zasada skuteczności)
      (2021/C 278/03)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Raad van State

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca odwołanie: X

         Druga strona postępowania: College van burgemeester en wethouders van de gemeente Purmerend,

         przy udziale: Tamoil Nederland BV

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 5 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/68/WE z dnia 24 września 2008 r. w sprawie transportu lądowego towarów niebezpiecznych, zmienionej dyrektywą Komisji 2014/103/UE z dnia 21 listopada 2014 r., należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie stanowieniu bardziej rygorystycznych wymagań konstrukcyjnych niż wymagania przewidziane w załącznikach A i B do Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych, zawartej w Genewie w dniu 30 września 1957 r., w brzmieniu obowiązującym w dniu 1 stycznia 2015 r., takich jak nałożony na stację paliw przez organy państwa członkowskiego w drodze decyzji administracyjnej w formie pozwolenia środowiskowego wymóg zaopatrywania się w gaz skroplony węglowodorowy wyłącznie przy użyciu pojazdów-cystern wyposażonych w specjalną wykładzinę termiczną, taką jak będąca przedmiotem sprawy w postępowaniu głównym.

                  2)

                  Prawo Unii, a w szczególności zasada skuteczności, nie stoi na przeszkodzie krajowemu przepisowi postępowania administracyjnego, który przewiduje, że aby sprzeczne z prawem Unii wymaganie nałożone w drodze decyzji administracyjnej, co do zasady niepodlegającej z mocy prawa zaskarżeniu przez podmioty prawa niektórych kategorii, mogło zostać uchylone ze względu na jego niewykonalny charakter, gdyby zostało wykonane w drodze późniejszej decyzji, podmiot prawa winien wykazać, że na podstawie podsumowującej analizy niepozostawiającej żadnych wątpliwości rozpatrywane wymaganie w oczywisty sposób nie mogło zostać przyjęte zgodnie z prawem Unii, pod warunkiem jednak – czego ustalenie należy do sądu odsyłającego – że przepis ten nie będzie stosowany w sposób ścisły do tego stopnia, że służąca podmiotowi prawa możliwość skutecznego uzyskania stwierdzenia nieważności rozpatrywanego wymagania stanie się w rzeczywistości iluzoryczna.

         (1)  Dz.U. C 155 z 6.5.2019.


title: Sprawa C-128/19: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 20 maja 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione – Włochy) – Azienda Sanitaria Provinciale di Catania / Assessorato della Salute della Regione Siciliana [Odesłanie prejudycjalne – Pomoc państwa – Sektor rolny – Ubój zwierząt dotkniętych chorobami zakaźnymi – Odszkodowanie przysługujące hodowcom – Obowiązki zgłoszenia i standstill – Artykuł 108 ust. 3 TFUE – Pojęcia „pomocy istniejącej” i „nowej pomocy” – Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 – Wyłączenia według kategorii pomocy – Rozporządzenie (UE) nr 702/2014 – Pomoc de minimis – Rozporządzenie (UE) nr 1408/2013]

text:
               12.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 278/4

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 20 maja 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione – Włochy) – Azienda Sanitaria Provinciale di Catania / Assessorato della Salute della Regione Siciliana
      (Sprawa C-128/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Pomoc państwa - Sektor rolny - Ubój zwierząt dotkniętych chorobami zakaźnymi - Odszkodowanie przysługujące hodowcom - Obowiązki zgłoszenia i standstill - Artykuł 108 ust. 3 TFUE - Pojęcia „pomocy istniejącej” i „nowej pomocy” - Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 - Wyłączenia według kategorii pomocy - Rozporządzenie (UE) nr 702/2014 - Pomoc de minimis - Rozporządzenie (UE) nr 1408/2013)
      (2021/C 278/04)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Corte suprema di cassazione

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Azienda Sanitaria Provinciale di Catania

         Strona przeciwna: Assessorato della Salute della Regione Siciliana

         przy udziale: AU

         Sentencja

      Artykuł 108 ust. 3 TFUE należy interpretować w ten sposób, że wprowadzony przez państwo członkowskie środek mający na celu finansowanie przez okres trwający kilka lat, w kwocie wynoszącej 20 mln EUR, po pierwsze, odszkodowania na rzecz hodowców, którzy zostali zmuszeni do uboju zwierząt dotkniętych chorobami zakaźnymi, a po drugie, honorariów należnych lekarzom weterynarii wykonującym wolny zawód, którzy wykonywali działania sanitarne, powinien podlegać procedurze uprzedniej kontroli przewidzianej w tym przepisie, jeżeli środek ten nie jest objęty decyzją zatwierdzającą wydaną przez Komisję Europejską, chyba że spełnia on warunki określone w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 702/2014 z dnia 25 czerwca 2014 r. uznającym niektóre kategorie pomocy w sektorach rolnym i leśnym oraz na obszarach wiejskich za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 [TFUE] lub warunki określone w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1408/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 [TFUE] do pomocy de minimis w sektorze rolnym.

         (1)  Dz.U. C 182 z 27.5.2019.


title: Sprawa C-504/19: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 29 kwietnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo – Hiszpania) – Banco de Portugal, Fundo de Resolução, Novo Banco SA, Sucursal en España / VR [Odesłanie prejudycjalne – Nadzór bankowy – Reorganizacja i likwidacja instytucji kredytowych – Dyrektywa 2001/24/WE – Środek służący reorganizacji wydany przez organ państwa członkowskiego pochodzenia instytucji kredytowej – Przeniesienie praw, aktywów lub zobowiązań na „instytucję pomostową” – Przeniesienie zwrotne zobowiązania na instytucję kredytową objętą środkiem służącym reorganizacji – Artykuł 3 ust. 2 – Lex concursus – Skuteczność środka służącego reorganizacji w innych państwach członkowskich – Wzajemne uznawanie – Artykuł 32 – Skutki środków służących reorganizacji dla toczącego się postępowania sądowego – Wyjątek od stosowania lex concursus – Artykuł 47 akapit pierwszy Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – Skuteczna ochrona sądowa – Zasada pewności prawa]

text:
               12.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 278/4

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 29 kwietnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo – Hiszpania) – Banco de Portugal, Fundo de Resolução, Novo Banco SA, Sucursal en España / VR
      (Sprawa C-504/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Nadzór bankowy - Reorganizacja i likwidacja instytucji kredytowych - Dyrektywa 2001/24/WE - Środek służący reorganizacji wydany przez organ państwa członkowskiego pochodzenia instytucji kredytowej - Przeniesienie praw, aktywów lub zobowiązań na „instytucję pomostową” - Przeniesienie zwrotne zobowiązania na instytucję kredytową objętą środkiem służącym reorganizacji - Artykuł 3 ust. 2 - Lex concursus - Skuteczność środka służącego reorganizacji w innych państwach członkowskich - Wzajemne uznawanie - Artykuł 32 - Skutki środków służących reorganizacji dla toczącego się postępowania sądowego - Wyjątek od stosowania lex concursus - Artykuł 47 akapit pierwszy Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Skuteczna ochrona sądowa - Zasada pewności prawa)
      (2021/C 278/05)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Tribunal Supremo

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnoszący odwołanie: Banco de Portugal, Fundo de Resolução, Novo Banco SA, Sucursal en España

         Strona przeciwna: VR

         Sentencja

      Artykuł 3 ust. 2 i art. 32 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE z dnia 4 kwietnia 2001 r. w sprawie reorganizacji i likwidacji instytucji kredytowych rozpatrywane w świetle zasady pewności prawa i art. 47 akapit pierwszy Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uznaniu – bez dodatkowych warunków, w sądowym postępowaniu co istoty sprawy toczącym się w państwie członkowskim innym niż państwo członkowskie pochodzenia i dotyczącym zobowiązania, którego instytucję kredytową pozbawiono na mocy podjętego w tym drugim państwie środka służącego reorganizacji – skutków drugiego środka służącego reorganizacji, mającego na celu przeniesienie zwrotne tego zobowiązania na instytucję kredytową z mocą wsteczną od dnia przypadającego przed wszczęciem omawianego postępowania, jeżeli skutkiem tego uznania jest pozbawienie z mocą wsteczną instytucji kredytowej, na którą przeniesiono zobowiązanie na mocy pierwszego środka, legitymacji biernej w toczącym się postępowaniu, co podważa orzeczenia sądowe wydane już na korzyść strony powodowej w ramach tego postępowania.

         (1)  Dz.U. C 363 z 28.10.2019.


title: Sprawa C-505/19: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 12 maja 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Wiesbaden – Niemcy) – WS / Bundesrepublik Deutschland [Odesłanie prejudycjalne – Konwencja wykonawcza do układu z Schengen – Artykuł 54 – Karta praw podstawowych Unii Europejskiej – Artykuł 50 – Zasada ne bis in idem – Artykuł 21 TFUE – Swobodny przepływ osób – Czerwona nota Interpolu – Dyrektywa (UE) 2016/680 – Zgodność z prawem przetwarzania danych osobowych zawartych w takiej nocie]

text:
               12.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 278/5

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 12 maja 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Wiesbaden – Niemcy) – WS / Bundesrepublik Deutschland
      (Sprawa C-505/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Konwencja wykonawcza do układu z Schengen - Artykuł 54 - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 50 - Zasada ne bis in idem - Artykuł 21 TFUE - Swobodny przepływ osób - Czerwona nota Interpolu - Dyrektywa (UE) 2016/680 - Zgodność z prawem przetwarzania danych osobowych zawartych w takiej nocie)
      (2021/C 278/06)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgericht Wiesbaden

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: WS

         Strona pozwana: Bundesrepublik Deutschland

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 54 Konwencji wykonawczej do układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. między rządami państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec oraz Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach, podpisanej w Schengen w dniu 19 czerwca 1990 r., która weszła w życie dnia 26 marca 1995 r., w związku z art. 50 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, jak również art. 21 ust. 1 TFUE w związku z art. 50 karty należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie tymczasowemu zatrzymaniu przez organy państwa będącego stroną Układu między rządami państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec oraz Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach, podpisanego w Schengen w dniu 14 czerwca 1985 r., lub organy państwa członkowskiego osoby, której dotyczy czerwona nota opublikowana przez Międzynarodową Organizację Policji Kryminalnej (Interpol), na wniosek państwa trzeciego, chyba że w prawomocnym orzeczeniu sądowym wydanym w umawiającym się państwie lub państwie członkowskim stwierdzono, że proces tej osoby zakończył się wydaniem prawomocnego wyroku, odpowiednio w państwie będącym stroną tego układu lub w państwie członkowskim, za te same czyny, na których opiera się ta czerwona nota.

                  2)

                  Przepisy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/680 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez właściwe organy do celów zapobiegania przestępczości, prowadzenia postępowań przygotowawczych, wykrywania i ścigania czynów zabronionych i wykonywania kar, w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylającej decyzję ramową Rady 2008/977/WSiSW w związku z art. 54 Konwencji wykonawczej do układu z Schengen, podpisanej w dniu 19 czerwca 1990 r., i z art. 50 karty należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie przetwarzaniu danych osobowych zawartych w czerwonej nocie wydanej przez Międzynarodową Organizację Policji Kryminalnej (Interpol), dopóki nie zostanie wykazane, poprzez prawomocne orzeczenie sądowe wydane w państwie będącym stroną Układu między rządami państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec oraz Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach, podpisanego w Schengen w dniu 14 czerwca 1985 r. lub w państwie członkowskim, że w odniesieniu do czynów, na których opiera się ta nota, ma zastosowanie zasada ne bis in idem, pod warunkiem że takie przetwarzanie spełnia wymogi przewidziane w tej dyrektywie, w szczególności jest niezbędne do wykonania zadania realizowanego przez właściwy organ w rozumieniu art. 8 ust. 1 tej dyrektywy.

                  3)

                  Piąte pytanie prejudycjalne jest niedopuszczalne.

         (1)  Dz.U. C 357 z 21.10.2019.


title: Sprawy połączone C-551/19 P i C-552/19 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 6 maja 2021 r. – ABLV Bank AS (C-551/19 P), Ernests Bernis, Oļegs Fiļs, OF Holding SIA, Cassandra Holding Company SIA (C-552/19 P) / Europejski Bank Centralny [Odwołanie – Unia gospodarcza i walutowa – Unia bankowa – Rozporządzenie (UE) nr 806/2014 – Restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRM) oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji – Artykuł 18 – Procedura restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji – Warunki – Podmiot znajdujący się na progu upadłości lub zagrożony upadłością – Stwierdzenie przez Europejski Bank Centralny (EBC) sytuacji znajdowania się na progu upadłości lub zagrożenia upadłością – Akt przygotowawczy – Akt niepodlegający zaskarżeniu – Niedopuszczalność]

text:
               12.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 278/6

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 6 maja 2021 r. – ABLV Bank AS (C-551/19 P), Ernests Bernis, Oļegs Fiļs, OF Holding SIA, Cassandra Holding Company SIA (C-552/19 P) / Europejski Bank Centralny
      (Sprawy połączone C-551/19 P i C-552/19 P) (1)

      (Odwołanie - Unia gospodarcza i walutowa - Unia bankowa - Rozporządzenie (UE) nr 806/2014 - Restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRM) oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji - Artykuł 18 - Procedura restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji - Warunki - Podmiot znajdujący się na progu upadłości lub zagrożony upadłością - Stwierdzenie przez Europejski Bank Centralny (EBC) sytuacji znajdowania się na progu upadłości lub zagrożenia upadłością - Akt przygotowawczy - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Niedopuszczalność)
      (2021/C 278/07)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołania: ABLV Bank AS (C-551/19 P), Ernests Bernis, Oļegs Fiļs, OF Holding SIA, Cassandra Holding Company SIA (C-552/19 P) (przedstawiciele: początkowo O. Behrends i M. Kirchner, Rechtsanwälte, a następnie O. Behrends)

         Druga strona postępowania: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: początkowo E. Koupepidou i G. Marafioti, pełnomocnicy, których wspierał J. Rodríguez Cárcamo, abogado, a następnie E. Koupepidou, G. Marafioti i R. Ugena, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający Europejski Bank Centralny: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo D. Triantafyllou, A. Nijenhuis, K.-P. Wojcik i A. Steiblytė, a następnie D. Triantafyllou, A. Nijenhuis i A. Steiblytė, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołania zostają oddalone.

                  2)

                  Żądanie Komisji Europejskiej, by Trybunał zastąpił rozumowanie przedstawione w pkt 34 postanowienia Sądu Unii Europejskiej z dnia 6 maja 2019 r., ABLV Bank/EBC (T-281/18, EU:T:2019:296) oraz w pkt 34 postanowienia Sądu Unii Europejskiej z dnia 6 maja 2019 r., Bernis i in./EBC (T-283/18, niepublikowanego, EU:T:2019:295), będących przedmiotem odwołań, zostaje odrzucone jako niedopuszczalne.

                  3)

                  ABLV Bank AS zostaje obciążony kosztami postępowania w sprawie C-551/19 P.

                  4)

                  Ernests Bernis, Oļegs Fiļs, OF Holding SIA i Cassandra Holding Company SIA zostają obciążeni kosztami postępowania w sprawie C-552/19 P.

                  5)

                  Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 305 z 9.9.2019.


title: Sprawa C-707/19: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 20 maja 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy dla Łodzi – Polska) – K.S. / A.B. [Odesłanie prejudycjalne – Ubezpieczenie w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych – Dyrektywa 2009/103/WE – Artykuł 3 – Obowiązek objęcia szkód majątkowych – Zakres – Przepisy państwa członkowskiego ograniczające obowiązek pokrycia kosztów holowania pojazdu, który uległ wypadkowi, do tych poniesionych na terytorium tego państwa członkowskiego, zaś kosztów parkowania – do tych, które okazały się niezbędne w związku ze śledztwem w postępowaniu karnym lub z innego powodu]

text:
               12.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 278/7

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 20 maja 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy dla Łodzi – Polska) – K.S. / A.B.
      (Sprawa C-707/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Ubezpieczenie w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych - Dyrektywa 2009/103/WE - Artykuł 3 - Obowiązek objęcia szkód majątkowych - Zakres - Przepisy państwa członkowskiego ograniczające obowiązek pokrycia kosztów holowania pojazdu, który uległ wypadkowi, do tych poniesionych na terytorium tego państwa członkowskiego, zaś kosztów parkowania – do tych, które okazały się niezbędne w związku ze śledztwem w postępowaniu karnym lub z innego powodu)
      (2021/C 278/08)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Rejonowy dla Łodzi

         Strony

         Strona powodowa: K.S.

         Strona pozwana: A.B.

         Sentencja

      Artykuł 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/103/WE z dnia 16 września 2009 r. w sprawie ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności należy interpretować w taki sposób, że:

                  —

                  sprzeczny z nim jest przepis krajowy, zgodnie z którym obowiązkowe ubezpieczenie w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych obejmuje obligatoryjnie szkody w postaci poniesionych kosztów holowania uszkodzonego pojazdu jedynie w takim zakresie, w jakim holowanie to miało miejsce na terytorium tego państwa członkowskiego. Stwierdzenie to pozostaje jednak bez uszczerbku dla przysługującego temu państwu członkowskiemu uprawnienia do ograniczenia, niezwiązanego ze stosowaniem kryteriów związanych z jego terytorium, zwrotu kosztów holowania oraz

                  —

                  nie jest z nim sprzeczny przepis krajowy, zgodnie z którym ubezpieczenie to obejmuje obligatoryjnie szkody w postaci poniesionych kosztów parkowania uszkodzonego pojazdu jedynie w takim zakresie, w jakim pozostawienie pojazdu na parkingu jest konieczne w związku ze śledztwem w postępowaniu karnym lub z innego powodu, pod warunkiem że to ograniczenie ochrony ubezpieczeniowej nie wiąże się z odmiennym traktowaniem w zależności od państwa członkowskiego miejsca zamieszkania czy też siedziby właściciela czy też posiadacza uszkodzonego pojazdu.

         (1)  Dz.U. C 27 z 27.1.2020


title: Sprawa C-709/19: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 12 maja 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – Vereniging van Effectenbezitters / BP plc [Odesłanie prejudycjalne – Jurysdykcja i wykonywanie orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych – Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 – Artykuł 7 pkt 2 – Jurysdykcja w sprawach dotyczących czynu niedozwolonego lub czynu podobnego do czynu niedozwolonego – Miejsce, w którym szkoda się urzeczywistniła – Szkoda polegająca wyłącznie na stracie finansowej]

text:
               12.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 278/8

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 12 maja 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – Vereniging van Effectenbezitters / BP plc
      (Sprawa C-709/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Jurysdykcja i wykonywanie orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych - Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 - Artykuł 7 pkt 2 - Jurysdykcja w sprawach dotyczących czynu niedozwolonego lub czynu podobnego do czynu niedozwolonego - Miejsce, w którym szkoda się urzeczywistniła - Szkoda polegająca wyłącznie na stracie finansowej)
      (2021/C 278/09)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Hoge Raad der Nederlanden

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Vereniging van Effectenbezitters

         Strona przeciwna: BP plc

         Sentencja

      Artykuł 7 pkt 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że bezpośrednie wystąpienie na rachunku inwestycyjnym szkody o charakterze czysto finansowym będącej skutkiem decyzji inwestycyjnych podjętych pod wpływem informacji łatwo dostępnych w skali światowej, które to informacje są jednak nieprawidłowe, niepełne i wprowadzają w błąd, a pochodzą od międzynarodowej spółki notowanej na giełdzie, nie pozwala oprzeć jurysdykcji międzynarodowej sądu państwa członkowskiego, w którym ma siedzibę bank lub przedsiębiorstwo inwestycyjne prowadzące ów rachunek, na łączniku miejsca urzeczywistnienia się szkody, jeżeli spółka ta nie podlegała ustawowym obowiązkom informacyjnym w tym państwie członkowskim.

         (1)  Dz.U. C 19 z 20.1.2020.


title: Sprawa C-815/19: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 29 kwietnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht – Niemcy) – Natumi GmbH / Land Nordrhein-Westfalen [Odesłanie prejudycjalne – Rolnictwo i rybołówstwo – Produkcja ekologiczna i etykietowanie produktów ekologicznych – Rozporządzenie (WE) nr 834/2007 – Artykuł 19 ust. 2 – Artykuły 21 i 23 – Rozporządzenie (WE) nr 889/2008 – Artykuł 27 ust. 1 – Artykuł 28 – Punkt 1.3 załącznika IX – Przetwarzanie żywności ekologicznej – Składniki nieekologiczne pochodzenia rolniczego – Glon Lithothamnium calcareum – Proszek uzyskany z osadów tego glonu, czyszczonych, rozdrabnianych i suszonych – Kwalifikacja – Stosowanie w żywności ekologicznej w celu jej wzbogacenia w wapń – Zezwolenie – Warunki]

text:
               12.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 278/8

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 29 kwietnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht – Niemcy) – Natumi GmbH / Land Nordrhein-Westfalen
      (Sprawa C-815/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Rolnictwo i rybołówstwo - Produkcja ekologiczna i etykietowanie produktów ekologicznych - Rozporządzenie (WE) nr 834/2007 - Artykuł 19 ust. 2 - Artykuły 21 i 23 - Rozporządzenie (WE) nr 889/2008 - Artykuł 27 ust. 1 - Artykuł 28 - Punkt 1.3 załącznika IX - Przetwarzanie żywności ekologicznej - Składniki nieekologiczne pochodzenia rolniczego - Glon Lithothamnium calcareum - Proszek uzyskany z osadów tego glonu, czyszczonych, rozdrabnianych i suszonych - Kwalifikacja - Stosowanie w żywności ekologicznej w celu jej wzbogacenia w wapń - Zezwolenie - Warunki)
      (2021/C 278/10)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesverwaltungsgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Natumi GmbH

         Strona pozwana: Land Nordrhein-Westfalen

         przy udziale: Vertreter des Bundesinteresses beim Bundesverwaltungsgericht

         Sentencja

      Rozporządzenie Komisji (WE) nr 889/2008 z dnia 5 września 2008 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych w odniesieniu do produkcji ekologicznej, znakowania i kontroli, zmienione rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2018/1584 z dnia 22 października 2018 r., należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ono stosowaniu proszku uzyskanego z osadów glonu Lithothamnium calcareum, które są czyszczone, suszone i rozdrabniane, jako nieekologicznego składnika pochodzenia rolniczego w rozumieniu art. 28 rozporządzenia nr 889/2008, zmienionego rozporządzeniem wykonawczym 2018/1584, przy przetwarzaniu żywności ekologicznej, takiej jak napoje ekologiczne na bazie ryżu i soi, w celu jej wzbogacenia w wapń.

         (1)  Dz.U. C 77 z 9.3.2020.


title: Sprawa C-844/19: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 12 maja 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof – Austria) – CS, Finanzamt Österreich, Dienststelle Graz-Stadt, dawniej Finanzamt Graz-Stadt / Finanzamt Österreich, Dienststelle Judenburg Liezen, dawniej Finanzamt Judenburg Liezen, technoRent International GmbH [Odesłanie prejudycjalne – Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 90 – Obniżenie podstawy opodatkowania – Artykuł 183 – Zwrot nadwyżki VAT – Odsetki za zwłokę – Brak uregulowania krajowego – Zasada neutralności podatkowej – Bezpośrednie stosowanie przepisów prawa Unii – Zasada wykładni zgodnej]

text:
               12.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 278/9

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 12 maja 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof – Austria) – CS, Finanzamt Österreich, Dienststelle Graz-Stadt, dawniej Finanzamt Graz-Stadt / Finanzamt Österreich, Dienststelle Judenburg Liezen, dawniej Finanzamt Judenburg Liezen, technoRent International GmbH
      (Sprawa C-844/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 90 - Obniżenie podstawy opodatkowania - Artykuł 183 - Zwrot nadwyżki VAT - Odsetki za zwłokę - Brak uregulowania krajowego - Zasada neutralności podatkowej - Bezpośrednie stosowanie przepisów prawa Unii - Zasada wykładni zgodnej)
      (2021/C 278/11)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: CS, Finanzamt Österreich, Dienststelle Graz-Stadt, dawniej Finanzamt Graz-Stadt

         Strona przeciwna: Finanzamt Österreich, Dienststelle Judenburg Liezen, dawniej Finanzamt Judenburg Liezen, technoRent International GmbH

         Sentencja

      Artykuł 90 ust. 1 i art. 183 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej w związku z zasadą neutralności podatkowej należy interpretować w ten sposób, że zwrot wynikający z korekty podstawy opodatkowania na mocy art. 90 ust. 1 tej dyrektywy powinien, podobnie jak zwrot nadwyżki podatku od wartości dodanej na mocy art. 183 wspomnianej dyrektywy, prowadzić do zapłaty odsetek, w wypadku gdy nie dokonano go w rozsądnym terminie. Do sądu odsyłającego należy uczynienie wszystkiego, co leży w zakresie jego kompetencji, aby zapewnić pełną skuteczność tych przepisów poprzez dokonanie wykładni prawa krajowego zgodnej z prawem Unii.

         (1)  Dz.U. C 77 z 9.3.2020.


title: Sprawa C-847/19 P: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 29 kwietnia 2021 r. – Achemos Grupė UAB, Achema AB / Komisja Europejska, Republika Litewska, Klaipėdos Nafta AB [Odwołanie – Pomoc państwa – Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń – Artykuł 108 TFUE – Prawa zainteresowanych stron – Zasada dobrej administracji – Staranne i bezstronne dochodzenie – Zakres kontroli sprawowanej przez Sąd – Obowiązek uzasadnienia]

text:
               12.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 278/10

      Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 29 kwietnia 2021 r. – Achemos Grupė UAB, Achema AB / Komisja Europejska, Republika Litewska, Klaipėdos Nafta AB
      (Sprawa C-847/19 P) (1)

      (Odwołanie - Pomoc państwa - Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń - Artykuł 108 TFUE - Prawa zainteresowanych stron - Zasada dobrej administracji - Staranne i bezstronne dochodzenie - Zakres kontroli sprawowanej przez Sąd - Obowiązek uzasadnienia)
      (2021/C 278/12)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Achemos Grupė UAB, Achema AB (przedstawiciele: R. Martens i V. Ostrovskis, advokatas)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo É. Gippini Fournier, N. Kuplewatzky i L. Armati, pełnomocnicy, następnie É. Gippini Fournier, A. Bouchagiar i L. Armati, pełnomocnicy), Republika Litewska (pełnomocnicy: R. Dzikovič i K. Dieninis, pełnomocnicy), Klaipėdos Nafta AB (pełnomocnicy: K. Kačerauskas i V. Vaitkutė Pavan, advokatai)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie główne zostaje oddalone.

                  2)

                  Postępowanie w przedmiocie odwołania wzajemnego zostaje umorzone.

                  3)

                  Achemos Grupė UAB i Achema AB zostają obciążone, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską związanymi z odwołaniem głównym.

                  4)

                  Achemos Grupė UAB i Achema AB oraz Komisja Europejska pokrywają własne koszty związane z odwołaniem wzajemnym.

                  5)

                  Republika Litewska i Klaipėdos Nafta AB pokrywają własne koszty związane zarówno z odwołaniem głównym, jak i z odwołaniem wzajemnym.

         (1)  Dz.U. C 19 z 20.1.2020.


title: Sprawa C-879/19: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 20 maja 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy – Polska) – FORMAT Urządzenia i Montaże Przemysłowe / Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Warszawie [Odesłanie prejudycjalne – Zabezpieczenie społeczne – Określenie właściwego ustawodawstwa – Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 – Artykuł 13 ust. 2 lit. a) – Artykuł 14 pkt 2 – Osoba zwykle zatrudniona na terytorium dwóch lub więcej państw członkowskich – Jedna umowa o pracę – Pracodawca mający siedzibę w państwie członkowskim miejsca zamieszkania pracownika – Praca najemna wykonywana wyłącznie w innych państwach członkowskich – Praca świadczona kolejno w różnych państwach członkowskich – Warunki]

text:
               12.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 278/10

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 20 maja 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy – Polska) – FORMAT Urządzenia i Montaże Przemysłowe / Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Warszawie
      (Sprawa C-879/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Zabezpieczenie społeczne - Określenie właściwego ustawodawstwa - Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 - Artykuł 13 ust. 2 lit. a) - Artykuł 14 pkt 2 - Osoba zwykle zatrudniona na terytorium dwóch lub więcej państw członkowskich - Jedna umowa o pracę - Pracodawca mający siedzibę w państwie członkowskim miejsca zamieszkania pracownika - Praca najemna wykonywana wyłącznie w innych państwach członkowskich - Praca świadczona kolejno w różnych państwach członkowskich - Warunki)
      (2021/C 278/13)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Najwyższy

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: FORMAT Urządzenia i Montaże Przemysłowe

         Strona pozwana: Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Warszawie

         przy udziale: UA

         Sentencja

      Artykuł 14 pkt 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w wersji zmienionej i uaktualnionej rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., zmienionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 1606/98 z dnia 29 czerwca 1998 r., należy interpretować w ten sposób, że przepis ten nie obejmuje swym zakresem stosowania sytuacji osoby, która w ramach jednej i tej samej umowy o pracę zawartej z jednym i tym samym pracodawcą, przewidującej wykonywanie działalności zawodowej w kilku państwach członkowskich, podczas kilku kolejnych miesięcy pracuje wyłącznie na terytorium każdego z tych państw członkowskich, jeżeli długość nieprzerwanych okresów pracy wykonywanej w każdym z tych państw członkowskich przekracza 12 miesięcy, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.

         (1)  Dz.U. C 54 z 17.2.2020.


title: Sprawa C-890/19 P: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 29 kwietnia 2021 r. – Fortischem a.s. / Komisja Europejska, AlzChem AG [Odwołanie – Pomoc państwa – Korzyść – Odzyskanie pomocy – Ciągłość gospodarcza]

text:
               12.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 278/11

      Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 29 kwietnia 2021 r. – Fortischem a.s. / Komisja Europejska, AlzChem AG
      (Sprawa C-890/19 P) (1)

      (Odwołanie - Pomoc państwa - Korzyść - Odzyskanie pomocy - Ciągłość gospodarcza)
      (2021/C 278/14)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Fortischem a.s. (przedstawiciele: C. Arhold, Rechtsanwalt, P. Hodál i M. Staroň, avocats)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Armati, P. Arenas i G. Conte, pełnomocnicy), AlzChem AG (przedstawiciele: A. Borsos, avocat, i V. Dolka, dikigoros)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Fortischem a.s pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Komisję Europejską i przez AlzChem AG.

         (1)  Dz.U. C 54 z 17.2.2020.


title: Sprawa C-913/19: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 20 maja 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy w Białymstoku – Polska) – CNP spółka z ograniczoną odpowiedzialnością / Gefion Insurance A/S [Odesłanie prejudycjalne – Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Jurysdykcja i uznawanie orzeczeń sądowych oraz ich wykonywanie w sprawach cywilnych i handlowych – Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 – Jurysdykcja w sprawach dotyczących ubezpieczeń – Artykuł 10 – Artykuł 11 ust. 1 lit. a) – Możliwość pozwania ubezpieczyciela mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium państwa członkowskiego w innym państwie członkowskim, w przypadku powództw ubezpieczającego, ubezpieczonego lub uposażonego z tytułu ubezpieczenia, przed sąd miejsca, w którym powód ma miejsce zamieszkania lub siedzibę – Artykuł 13 ust. 2 – Powództwo wytoczone przez poszkodowanego bezpośrednio przeciwko ubezpieczycielowi – Podmiotowy zakres stosowania – Pojęcie „poszkodowanego” – Podmiot prowadzący działalność zawodowo w ramach sektora ubezpieczeń – Jurysdykcja szczególna – Artykuł 7 pkt 2 i 5 – Pojęcia „filii”, „agencji” lub „innego oddziału”]

text:
               12.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 278/11

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 20 maja 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy w Białymstoku – Polska) – CNP spółka z ograniczoną odpowiedzialnością / Gefion Insurance A/S
      (Sprawa C-913/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Jurysdykcja i uznawanie orzeczeń sądowych oraz ich wykonywanie w sprawach cywilnych i handlowych - Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 - Jurysdykcja w sprawach dotyczących ubezpieczeń - Artykuł 10 - Artykuł 11 ust. 1 lit. a) - Możliwość pozwania ubezpieczyciela mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium państwa członkowskiego w innym państwie członkowskim, w przypadku powództw ubezpieczającego, ubezpieczonego lub uposażonego z tytułu ubezpieczenia, przed sąd miejsca, w którym powód ma miejsce zamieszkania lub siedzibę - Artykuł 13 ust. 2 - Powództwo wytoczone przez poszkodowanego bezpośrednio przeciwko ubezpieczycielowi - Podmiotowy zakres stosowania - Pojęcie „poszkodowanego” - Podmiot prowadzący działalność zawodowo w ramach sektora ubezpieczeń - Jurysdykcja szczególna - Artykuł 7 pkt 2 i 5 - Pojęcia „filii”, „agencji” lub „innego oddziału”)
      (2021/C 278/15)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Rejonowy w Białymstoku

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: CNP spółka z ograniczoną odpowiedzialnością

         Strona pozwana: Gefion Insurance A/S

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 13 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych w związku z art. 10 tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że nie znajduje on zastosowania do sporu między z jednej strony przedsiębiorcą, który nabył wierzytelność pierwotnie przysługującą poszkodowanemu wobec zakładu ubezpieczeń odpowiedzialności cywilnej, a z drugiej strony tymże zakładem ubezpieczeń, a tym samym nie stoi on na przeszkodzie oparciu jurysdykcji do rozpoznania takiego sporu, stosownie do okoliczności, na art. 7 pkt 2 lub art. 7 pkt 5 tego rozporządzenia.

                  2)

                  Artykuł 7 pkt 5 rozporządzenia nr 1215/2012 należy interpretować w ten sposób, że spółkę, która wykonuje w jednym państwie członkowskim na podstawie umowy zawartej z zakładem ubezpieczeń mającym siedzibę w innym państwie członkowskim, w jego imieniu i na jego rzecz, działalność obejmującą likwidację szkód w ramach ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych, należy uznać za filię, agencję lub inny oddział w rozumieniu tego przepisu, jeżeli spółka ta

                              —

                              sprawia wrażenie trwałości, jako przedłużenie zakładu ubezpieczeń, oraz

                              —

                              posiada kierownictwo i jest wyposażona materialnie w sposób umożliwiający prowadzenie interesów z osobami trzecimi, tak by nie musiały one zwracać się bezpośrednio do zakładu ubezpieczeń.

         (1)  Dz.U. C 54 z 17.2.2020.


title: Sprawa C-4/20: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 20 maja 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varhoven administrativen sad – Bułgaria) – „ALTI” OOD / Direktor na Direktsia „Obzhalvane i danachno-osiguritelna praktika” Plovdiv pri Tsentralno upravlenie na Natsionalnata agentsia za prihodite [Odesłanie prejudycjalne – Podatki – Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 205 – Osoby zobowiązane do zapłaty VAT na rzecz skarbu państwa – Odpowiedzialność solidarna odbiorcy dostawy podlegającej opodatkowaniu, który skorzystał z prawa do odliczenia VAT, wiedząc, że osoba zobowiązana do zapłaty tego podatku go nie uiści – Ciążący na takim odbiorcy obowiązek zapłaty VAT, którego owa osoba zobowiązana do jego zapłaty nie uiściła, oraz należnych z tytułu niezapłacenia rzeczonego podatku przez tę osobę odsetek za zwłokę]

text:
               12.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 278/12

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 20 maja 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varhoven administrativen sad – Bułgaria) – „ALTI” OOD / Direktor na Direktsia „Obzhalvane i danachno-osiguritelna praktika” Plovdiv pri Tsentralno upravlenie na Natsionalnata agentsia za prihodite
      (Sprawa C-4/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 205 - Osoby zobowiązane do zapłaty VAT na rzecz skarbu państwa - Odpowiedzialność solidarna odbiorcy dostawy podlegającej opodatkowaniu, który skorzystał z prawa do odliczenia VAT, wiedząc, że osoba zobowiązana do zapłaty tego podatku go nie uiści - Ciążący na takim odbiorcy obowiązek zapłaty VAT, którego owa osoba zobowiązana do jego zapłaty nie uiściła, oraz należnych z tytułu niezapłacenia rzeczonego podatku przez tę osobę odsetek za zwłokę)
      (2021/C 278/16)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Varhoven administrativen sad

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca:„ALTI” OOD

         Strona przeciwna: Direktor na Direktsia „Obzhalvane i danachno-osiguritelna praktika” Plovdiv pri Tsentralno upravlenie na Natsionalnata agentsia za prihodite

         Sentencja

      Artykuł 205 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej w związku z zasadą proporcjonalności należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, na podstawie którego osoba ponosząca odpowiedzialność solidarną w rozumieniu tego artykułu ma obowiązek zapłaty nie tylko kwoty podatku od wartości dodanej (VAT) nieuiszczonej przez osobę zobowiązaną do zapłaty tego podatku, ale również należnych od owej osoby zobowiązanej odsetek za zwłokę od tej kwoty, jeżeli zostało ustalone, że owa osoba ponosząca odpowiedzialność solidarną wiedziała lub powinna była wiedzieć, iż wspomniana osoba zobowiązana nie uiści tego podatku, a mimo to sama skorzystała z prawa do odliczenia.

         (1)  Dz.U. C 77 z 9.3.2020.


title: Sprawa C-6/20: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 20 maja 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tallinna Ringkonnakohus – Estonia) – Sotsiaalministeerium / Riigi Tugiteenuste Keskus, dawniej Innove SA [Odesłanie prejudycjalne – Zamówienia publiczne na dostawy – Dyrektywa 2004/18/WE – Artykuły 2 i 46 – Projekt finansowany z Europejskiego Funduszu Pomocy Najbardziej Potrzebującym – Kryteria kwalifikacji oferentów – Rozporządzenie (WE) nr 852/2004 – Artykuł 6 – Wymóg zarejestrowania się lub uzyskania zatwierdzenia wydanego przez krajowy organ ds. bezpieczeństwa żywności w państwie wykonania zamówienia]

text:
               12.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 278/13

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 20 maja 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tallinna Ringkonnakohus – Estonia) – Sotsiaalministeerium / Riigi Tugiteenuste Keskus, dawniej Innove SA
      (Sprawa C-6/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Zamówienia publiczne na dostawy - Dyrektywa 2004/18/WE - Artykuły 2 i 46 - Projekt finansowany z Europejskiego Funduszu Pomocy Najbardziej Potrzebującym - Kryteria kwalifikacji oferentów - Rozporządzenie (WE) nr 852/2004 - Artykuł 6 - Wymóg zarejestrowania się lub uzyskania zatwierdzenia wydanego przez krajowy organ ds. bezpieczeństwa żywności w państwie wykonania zamówienia)
      (2021/C 278/17)
      Język postępowania: estoński

         Sąd odsyłający

      Tallinna Ringkonnakohus

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca apelację: Sotsiaalministeerium

         Druga strona postępowania: Riigi Tugiteenuste Keskus, dawniej Innove SA

         przy udziale: Rahandusministeerium

         Sentencja

                  1)

                  Artykuły 2 i 46 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi należy interpretować w ten sposób, iż stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, na mocy którego instytucja zamawiająca powinna wymagać w ogłoszeniu o zamówieniu – jako kryterium kwalifikacji podmiotowej – aby oferenci przedstawili z chwilą złożenia oferty dowód, że zostali zarejestrowani lub że posiadają wymagane przez przepisy mające zastosowanie do działalności będącej przedmiotem rozpatrywanego zamówienia publicznego zatwierdzenie wydane przez właściwy organ państwa członkowskiego, w którym zamówienie ma zostać wykonane, nawet jeżeli zostali już zarejestrowani lub posiadają podobne zatwierdzenie w państwie członkowskim, w którym mają siedzibę.

                  2)

                  Zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań należy interpretować w ten sposób, że nie może się na nią powoływać instytucja zamawiająca, która w ramach postępowania o udzielenie zamówienia publicznego, w celu zastosowania się do przepisów krajowych dotyczących środków spożywczych, wymagała od oferentów, aby w chwili złożenia oferty byli zarejestrowani lub posiadali zatwierdzenie wydane przez właściwy organ państwa członkowskiego wykonania zamówienia.

         (1)  Dz.U. C 87 z 16.3.2020


title: Sprawa C-8/20: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 20 maja 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Schleswig-Holsteinisches Verwaltungsgericht – Niemcy) – L.R. / Bundesrepublik Deutschland [Odesłanie prejudycjalne – Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości – Kontrole graniczne, azyl i imigracja – Polityka azylowa – Dyrektywa 2013/32/UE – Wspólne procedury udzielania i cofania ochrony międzynarodowej – Wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej – Podstawy niedopuszczalności – Artykuł 2 lit. q) – Pojęcie „kolejnego wniosku” – Artykuł 33 ust. 2 lit. d) – Odrzucenie przez państwo członkowskie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej jako niedopuszczalnego z powodu oddalenia wcześniejszego wniosku, z którym zainteresowany wystąpił w państwie trzecim, które zawarło z Unią Europejską umowę dotyczącą kryteriów i mechanizmów określania państwa odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o azyl złożonego w jednym z państw będących stronami tej umowy – Ostateczna decyzja wydana przez Królestwo Norwegii]

text:
               12.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 278/14

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 20 maja 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Schleswig-Holsteinisches Verwaltungsgericht – Niemcy) – L.R. / Bundesrepublik Deutschland
      (Sprawa C-8/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Kontrole graniczne, azyl i imigracja - Polityka azylowa - Dyrektywa 2013/32/UE - Wspólne procedury udzielania i cofania ochrony międzynarodowej - Wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej - Podstawy niedopuszczalności - Artykuł 2 lit. q) - Pojęcie „kolejnego wniosku” - Artykuł 33 ust. 2 lit. d) - Odrzucenie przez państwo członkowskie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej jako niedopuszczalnego z powodu oddalenia wcześniejszego wniosku, z którym zainteresowany wystąpił w państwie trzecim, które zawarło z Unią Europejską umowę dotyczącą kryteriów i mechanizmów określania państwa odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o azyl złożonego w jednym z państw będących stronami tej umowy - Ostateczna decyzja wydana przez Królestwo Norwegii)
      (2021/C 278/18)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Schleswig-Holsteinisches Verwaltungsgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: L.R.

         Druga strona postępowania: Bundesrepublik Deutschland

         Sentencja

      Artykuł 33 ust. 2 lit. d) w związku z art. 2 lit. q) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, które przewiduje możliwość odrzucenia jako niedopuszczalnego wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej w rozumieniu art. 2 lit. b) tej dyrektywy, z którym w tym państwie członkowskim wystąpił obywatel państwa trzeciego lub bezpaństwowiec, którego wcześniejszy wniosek o nadanie mu statusu uchodźcy, z którym wystąpił on w państwie trzecim realizującym, na podstawie Umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Islandii i Królestwem Norwegii dotyczącej kryteriów i mechanizmów określania państwa właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl złożonego w państwie członkowskim lub w Islandii lub Norwegii, rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca, nie został w tym państwie trzecim uwzględniony.

         (1)  Dz.U. C 87 z 16.3.2020.


title: Sprawa C-11/20: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 12 maja 2021 r. – Komisja Europejska / Republika Grecka [Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Pomoc państwa – Pomoc uznana za bezprawnie przyznaną i niezgodną z rynkiem wewnętrznym – Artykuł 108 ust. 2 akapit drugi TFUE – Złe warunki klimatyczne – Straty poniesione przez rolników – Pomoc w formie rekompensat – Obowiązek odzyskania – Obowiązek informowania – Niewykonanie]

text:
               12.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 278/14

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 12 maja 2021 r. – Komisja Europejska / Republika Grecka
      (Sprawa C-11/20) (1)

      (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Pomoc państwa - Pomoc uznana za bezprawnie przyznaną i niezgodną z rynkiem wewnętrznym - Artykuł 108 ust. 2 akapit drugi TFUE - Złe warunki klimatyczne - Straty poniesione przez rolników - Pomoc w formie rekompensat - Obowiązek odzyskania - Obowiązek informowania - Niewykonanie)
      (2021/C 278/19)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouchagiar i T. Ramopoulos, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Republika Grecka (przedstawiciele: E. Tsaousi, E. Leftheriotou, i A. Vasilopoulou, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Nie przyjmując w wyznaczonych terminach wszystkich środków koniecznych do wykonania decyzji Komisji 2012/157/UE z dnia 7 grudnia 2011 r. w sprawie pomocy w formie rekompensat wypłacanych przez grecki zakład ubezpieczeń rolniczych (ELGA) w latach 2008 i 2009 i nie informując wystarczająco Komisji o środkach podjętych na podstawie tej decyzji, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom spoczywającym na niej na podstawie art. 2–4 wspomnianej decyzji oraz na podstawie traktatu FUE.

                  2)

                  Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 68 z 2.3.2020.


title: Sprawa C-19/20: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 29 kwietnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Gdańsku – Polska) – I.W., R.W. / Bank BPH S.A. [Odesłanie prejudycjalne – Ochrona konsumentów – Dyrektywa 93/13/EWG – Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich – Skutki stwierdzenia nieuczciwego charakteru warunku – Umowa kredytu hipotecznego indeksowanego do waluty obcej – Ustalenie kursu wymiany walut – Umowa nowacji – Skutek odstraszający – Obowiązki sądu krajowego – Artykuł 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1]

text:
               12.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 278/15

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 29 kwietnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Gdańsku – Polska) – I.W., R.W. / Bank BPH S.A.
      (Sprawa C-19/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Ochrona konsumentów - Dyrektywa 93/13/EWG - Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich - Skutki stwierdzenia nieuczciwego charakteru warunku - Umowa kredytu hipotecznego indeksowanego do waluty obcej - Ustalenie kursu wymiany walut - Umowa nowacji - Skutek odstraszający - Obowiązki sądu krajowego - Artykuł 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1)
      (2021/C 278/20)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Okręgowy w Gdańsku

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: I.W., R.W.

         Strona pozwana: Bank BPH S.A.

         Przy udziale: Rzecznik Praw Obywatelskich

         Sentencja

                  1)

                  Wykładni art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy dokonywać w ten sposób, że sąd krajowy jest zobowiązany do stwierdzenia nieuczciwego charakteru warunku umowy zawartej między przedsiębiorcą a konsumentem, nawet jeśli warunek ten został zmieniony przez te strony w drodze umowy. Takie stwierdzenie pociąga za sobą przywrócenie sytuacji, w jakiej znajdowałby się konsument w braku warunku, którego nieuczciwy charakter zostałby stwierdzony, chyba że konsument poprzez zmianę nieuczciwego warunku zrezygnował z takiego przywrócenia w drodze wolnej i świadomej zgody, czego zbadanie należy do sądu krajowego. Jednakże z przepisu tego nie wynika, że stwierdzenie nieuczciwego charakteru pierwotnego warunku umownego miałoby co do zasady skutek w postaci unieważnienia umowy, jeśli zmiana tego warunku pozwala na przywrócenie równowagi między obowiązkami i prawami tych stron wynikającymi z umowy i na usunięcie wady obciążającej ten warunek.

                  2)

                  Wykładni art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13 należy dokonywać w ten sposób, że z jednej strony nie stoją one na przeszkodzie temu, by sąd krajowy usunął jedynie nieuczciwy element warunku umowy zawartej między przedsiębiorcą a konsumentem, w wypadku gdy zniechęcający cel tej dyrektywy jest realizowany przez krajowe przepisy ustawowe regulujące korzystanie z niego, o ile element ten stanowi odrębne zobowiązanie umowne, które może być przedmiotem indywidualnej kontroli pod kątem nieuczciwego charakteru. Z drugiej strony, przepisy te stoją na przeszkodzie temu, by sąd odsyłający usunął jedynie nieuczciwy element warunku umowy zawartej między przedsiębiorcą a konsumentem, jeżeli takie usunięcie sprowadzałoby się do zmiany treści tego warunku poprzez zmianę jego istoty, czego zbadanie należy do tego sądu.

                  3)

                  Wykładni art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13 należy dokonywać w ten sposób, że skutki stwierdzenia przez sąd istnienia nieuczciwego warunku w umowie zawartej między przedsiębiorcą a konsumentem podlegają przepisom prawa krajowego, przy czym kwestia utrzymywania się w mocy takiej umowy powinna być oceniana z urzędu przez sąd krajowy zgodnie z obiektywnym podejściem na podstawie tych przepisów.

                  4)

                  Wykładni art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13 w związku z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy dokonywać w ten sposób, że do sądu krajowego, który stwierdza nieuczciwy charakter warunku umowy zawartej przez przedsiębiorcę z konsumentem, należy poinformowanie konsumenta, w ramach krajowych norm proceduralnych i w następstwie kontradyktoryjnej debaty, o konsekwencjach prawnych, jakie może pociągnąć za sobą stwierdzenie nieważności takiej umowy, niezależnie od tego, czy konsument jest reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika.

         (1)  Dz.U. C 191 z 8.6.2020.


title: Sprawa C-27/20: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 12 maja 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de grande instance – Francja) – PF, QG / Caisse d’allocations familiales d’Ille et Vilaine (CAF) [Odesłanie prejudycjalne – Swobodny przepływ pracowników – Równość traktowania – Przywileje socjalne – Progi dochodowe – Uwzględnienie dochodów uzyskanych w przedostatnim roku poprzedzającym okres płatności świadczeń – Pracownik powracający do państwa członkowskiego pochodzenia – Zmniejszenie wysokości świadczeń rodzinnych]

text:
               12.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 278/16

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 12 maja 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de grande instance – Francja) – PF, QG / Caisse d’allocations familiales d’Ille et Vilaine (CAF)
      (Sprawa C-27/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Swobodny przepływ pracowników - Równość traktowania - Przywileje socjalne - Progi dochodowe - Uwzględnienie dochodów uzyskanych w przedostatnim roku poprzedzającym okres płatności świadczeń - Pracownik powracający do państwa członkowskiego pochodzenia - Zmniejszenie wysokości świadczeń rodzinnych)
      (2021/C 278/21)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Tribunal de grande instance de Rennes

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: PF, QG

         Strona pozwana: Caisse d’allocations familiales d’Ille et Vilaine (CAF)

         Sentencja

      Artykuł 45 TFUE i art. 7 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 492/2011 z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Unii należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które dla celów obliczenia wysokości świadczeń rodzinnych przyjmuje za rok referencyjny przedostatni rok poprzedzający okres płatności, skutkiem czego w przypadku znacznego wzrostu dochodów uzyskiwanych przez urzędnika krajowego podczas oddelegowania do pracy w instytucji Unii znajdującej się w innym państwie członkowskim urzędnik ten po powrocie do państwa członkowskiego pochodzenia przez dwa lata będzie otrzymywał zasiłek rodzinny w znacznie obniżonej wysokości.

         (1)  Dz.U. C 95 z 23.3.2020.


title: Sprawa C-47/20: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 29 kwietnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht – Niemcy) – F. / Stadt Karlsruhe [Odesłanie prejudycjalne – Transport – Prawo jazdy – Cofnięcie prawa jazdy na terytorium innego państwa członkowskiego niż wydające państwo członkowskie – Przedłużenie ważności prawa jazdy przez wydające państwo członkowskie po zapadnięciu decyzji o cofnięciu – Brak automatycznego wzajemnego uznawania]

text:
               12.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 278/17

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 29 kwietnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht – Niemcy) – F. / Stadt Karlsruhe
      (Sprawa C-47/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Transport - Prawo jazdy - Cofnięcie prawa jazdy na terytorium innego państwa członkowskiego niż wydające państwo członkowskie - Przedłużenie ważności prawa jazdy przez wydające państwo członkowskie po zapadnięciu decyzji o cofnięciu - Brak automatycznego wzajemnego uznawania)
      (2021/C 278/22)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesverwaltungsgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: F.

         Strona pozwana: Stadt Karlsruhe

         Sentencja

      Artykuł 2 ust. 1 i art. 11 ust. 4 akapit drugi dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2006/126/WE z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie, na którego terytorium posiadacz prawa jazdy kategorii A i B wydanego przez inne państwo członkowskie został pozbawiony uprawnienia do kierowania pojazdami z powodu noszącego znamiona naruszenia zachowania, mającego miejsce podczas tymczasowego pobytu na tym terytorium po wydaniu tegoż prawa jazdy, odmówiło później uznania ważności tego prawa jazdy po tym, jak jego ważność została przedłużona na podstawie art. 7 ust. 3 tej dyrektywy przez państwo członkowskie, w którym znajduje się zwykłe miejsce zamieszkania posiadacza owego prawa jazdy w rozumieniu art. 12 akapit pierwszy wspomnianej dyrektywy. Do sądu odsyłającego należy jednak zbadanie, czy zgodnie z zasadą proporcjonalności przewidziane w prawie pierwszego państwa członkowskiego przepisy ustalające warunki, które posiadacz prawa jazdy musi spełnić, aby odzyskać uprawnienie do kierowania pojazdami na jego terytorium, nie wykraczają poza to, co jest odpowiednie i konieczne do osiągnięcia celu przyświecającego dyrektywie 2006/126, polegającemu na poprawie bezpieczeństwa ruchu drogowego.

         (1)  Dz.U. C 161 z 11.5.2020.


title: Sprawa C-63/20 P: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 20 maja 2021 r. – Sigrid Dickmanns / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) [Odwołanie – Służba Publiczna – Personel tymczasowy – Umowa o pracę na czas określony zawierająca klauzulę o jej rozwiązaniu – Nieumieszczenie na liście rezerwy kadrowej konkursu – Akt wyłącznie potwierdzający – Termin do złożenia zażalenia]

text:
               12.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 278/18

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 20 maja 2021 r. – Sigrid Dickmanns / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)
      (Sprawa C-63/20 P) (1)

      (Odwołanie - Służba Publiczna - Personel tymczasowy - Umowa o pracę na czas określony zawierająca klauzulę o jej rozwiązaniu - Nieumieszczenie na liście rezerwy kadrowej konkursu - Akt wyłącznie potwierdzający - Termin do złożenia zażalenia)
      (2021/C 278/24)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Sigrid Dickmanns (przedstawiciel: H. Tettenborn, Rechtsanwalt)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciele: A. Lukošiūtė, pełnomocnik, wspierana przez B. Wägenbaura, Rechtsanwalt)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Sigrid Dickmanns zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 201 z 15.6.2020.


title: Sprawa C-70/20: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 12 maja 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – YL / Altenrhein Luftfahrt GmbH [Odesłanie prejudycjalne – Transport lotniczy – Konwencja montrealska – Artykuł 17 ust. 1 – Odpowiedzialność przewoźników lotniczych za szkodę z tytułu wypadku – Pojęcie „wypadku” – Twarde lądowanie mieszczące się w zakresie normalnej eksploatacji statku powietrznego – Uszkodzenie ciała, jakiego miał doznać pasażer w trakcie tego lądowania – Brak wystąpienia wypadku]

text:
               12.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 278/18

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 12 maja 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – YL / Altenrhein Luftfahrt GmbH
      (Sprawa C-70/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Transport lotniczy - Konwencja montrealska - Artykuł 17 ust. 1 - Odpowiedzialność przewoźników lotniczych za szkodę z tytułu wypadku - Pojęcie „wypadku” - Twarde lądowanie mieszczące się w zakresie normalnej eksploatacji statku powietrznego - Uszkodzenie ciała, jakiego miał doznać pasażer w trakcie tego lądowania - Brak wystąpienia wypadku)
      (2021/C 278/25)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberster Gerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę rewizyjną: YL

         Druga strona postępowania rewizyjnego: Altenrhein Luftfahrt GmbH

         Sentencja

      Artykuł 17 ust. 1 Konwencji o ujednoliceniu niektórych zasad dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego, zawartej w Montrealu w dniu 28 maja 1999 r., podpisanej przez Wspólnotę Europejską w dniu 9 grudnia 1999 r. i zatwierdzonej w jej imieniu decyzją Rady 2001/539/WE z dnia 5 kwietnia 2001 r., należy interpretować w ten sposób, iż przewidziane w tym postanowieniu pojęcie „wypadku” nie obejmuje lądowania, które odbyło się zgodnie z mającymi zastosowanie do rozpatrywanego statku powietrznego procedurami i ograniczeniami użytkowania, w tym przewidzianymi zapasami i limitami dotyczącymi czynników, które znacząco wpływają na osiągi w czasie lądowania, oraz z uwzględnieniem wymogów dobrej praktyki w dziedzinie eksploatacji statków powietrznych, nawet jeśli dany pasażer postrzegałby to lądowanie jako zdarzenie nieprzewidziane.

         (1)  Dz.U. C 201 z 15.6.2020.


title: Sprawa C-87/20: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 12 maja 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof – Niemcy) – Hauptzollamt B / XY [Odesłanie prejudycjalne – Ochrona gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi – Rozporządzenia (WE) nr 338/97 i 865/2006 – Kawior gatunków ryb jesiotrokształtnych – Wprowadzenie na obszar celny Unii Europejskiej w charakterze mienia osobistego lub mienia gospodarstwa domowego – Zezwolenie na przywóz – Odstępstwo – Limit 125 gramów na osobę – Przekroczenie – Zamiar ofiarowania jako upominku]

text:
               12.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 278/19

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 12 maja 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof – Niemcy) – Hauptzollamt B / XY
      (Sprawa C-87/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Ochrona gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi - Rozporządzenia (WE) nr 338/97 i 865/2006 - Kawior gatunków ryb jesiotrokształtnych - Wprowadzenie na obszar celny Unii Europejskiej w charakterze mienia osobistego lub mienia gospodarstwa domowego - Zezwolenie na przywóz - Odstępstwo - Limit 125 gramów na osobę - Przekroczenie - Zamiar ofiarowania jako upominku)
      (2021/C 278/26)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesfinanzhof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę rewizyjną: Hauptzollamt B

         Druga strona postępowania: XY

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97 z dnia 9 grudnia 1996 r. w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi, zmienionego rozporządzeniem Komisji (UE) nr 1320/2014 z dnia 1 grudnia 2014 r. należy interpretować w ten sposób, że można przyjąć, iż kawior gatunków ryb jesiotrokształtnych przy wprowadzeniu na obszar celny Unii stanowi składnik „mienia osobistego lub mienia gospodarstwa domowego” w rozumieniu tego przepisu, jeżeli ma on być przeznaczony na upominek dla osoby trzeciej, o ile żadna okoliczność nie wskazuje na jego komercyjne przeznaczenie, w związku z czym kawior ten może wchodzić w zakres przewidzianego w tym przepisie odstępstwa od ciążącego na importerze obowiązku przedstawienia zezwolenia na przywóz.

                  2)

                  Artykuł 57 ust. 5 lit. a) rozporządzenia Komisji (WE) nr 865/2006 z dnia 4 maja 2006 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97, zmienionego rozporządzeniem Komisji (UE) 2015/870 z dnia 5 czerwca 2015 r., należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy ilość kawioru gatunków ryb jesiotrokształtnych wprowadzona na obszar celny Unii przekracza limit 125 gramów na osobę, a importer nie posiada zezwolenia wydanego na dokonany przywóz, całkowita ilość kawioru gatunków ryb jesiotrokształtnych stanowiącego przedmiot tego przywozu podlega konfiskacie przez właściwy organ celny.

         (1)  Dz.U. C 175 z 25.5.2020.


title: Sprawa C-130/20: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 12 maja 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social n° 3 de Barcelona – Hiszpania) – YJ / Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS) [Odesłanie prejudycjalne – Równość traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego – Dyrektywa 79/7/EWG – Artykuł 4 ust. 1 – Dyskryminacja ze względu na płeć – Przepisy krajowe przewidujące przyznanie dodatku macierzyńskiego do emerytury kobietom mającym określoną liczbę dzieci – Wyłączenie kobiet, które złożyły wniosek o wcześniejszą emeryturę, z uprawnienia do tego dodatku do emerytury – Zakres stosowania dyrektywy 79/7/EWG]

text:
               12.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 278/20

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 12 maja 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social no 3 de Barcelona – Hiszpania) – YJ / Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS)
      (Sprawa C-130/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Równość traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego - Dyrektywa 79/7/EWG - Artykuł 4 ust. 1 - Dyskryminacja ze względu na płeć - Przepisy krajowe przewidujące przyznanie dodatku macierzyńskiego do emerytury kobietom mającym określoną liczbę dzieci - Wyłączenie kobiet, które złożyły wniosek o wcześniejszą emeryturę, z uprawnienia do tego dodatku do emerytury - Zakres stosowania dyrektywy 79/7/EWG)
      (2021/C 278/28)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Juzgado de lo Social no 3 de Barcelona

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: YJ

         Strona pozwana: Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS)

         Sentencja

      Dyrektywa Rady 79/7/EWG z dnia 19 grudnia 1978 r. w sprawie stopniowego wprowadzania w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego nie znajduje zastosowania do przepisu krajowego ustanawiającego na rzecz kobiet, które miały co najmniej dwoje dzieci biologicznych lub przysposobionych, dodatek macierzyński do emerytury w sytuacji przejścia na emeryturę w wieku ustawowym lub przejścia na wcześniejszą emeryturę z określonych powodów przewidzianych w ustawie, ale nie w wypadku przejścia na wcześniejszą emeryturę na wniosek osoby zainteresowanej.

         (1)  Dz.U. C 201 z 15.6.2020.


title: Sprawa C-142/20: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 6 maja 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Giustizia amministrativa per la Regione siciliana – Włochy) – Analisi G. Caracciolo srl / Regione Siciliana – Assessorato regionale della salute – Dipartimento regionale per la pianificazione, Regione Sicilia – Assessorato della salute – Dipartimento per le attività sanitarie e osservatorio, Accredia – Ente Italiano di Accreditamento, Azienda sanitaria provinciale di Palermo [Odesłanie prejudycjalne – Zbliżanie ustawodawstw – Rozporządzenie (WE) nr 765/2008 – Wymagania w zakresie akredytacji i nadzoru rynku odnoszące się do warunków wprowadzania produktów do obrotu – Jedyna krajowa jednostka akredytująca – Wydanie certyfikatu akredytacji jednostkom oceniającym zgodność – Jednostka akredytująca z siedzibą w państwie trzecim – Artykuł 56 TFUE – Artykuł 102 TFUE – Artykuły 20 i 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – Ważność]

text:
               12.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 278/21

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 6 maja 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Giustizia amministrativa per la Regione siciliana – Włochy) – Analisi G. Caracciolo srl / Regione Siciliana – Assessorato regionale della salute – Dipartimento regionale per la pianificazione, Regione Sicilia – Assessorato della salute – Dipartimento per le attività sanitarie e osservatorio, Accredia – Ente Italiano di Accreditamento, Azienda sanitaria provinciale di Palermo
      (Sprawa C-142/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Zbliżanie ustawodawstw - Rozporządzenie (WE) nr 765/2008 - Wymagania w zakresie akredytacji i nadzoru rynku odnoszące się do warunków wprowadzania produktów do obrotu - Jedyna krajowa jednostka akredytująca - Wydanie certyfikatu akredytacji jednostkom oceniającym zgodność - Jednostka akredytująca z siedzibą w państwie trzecim - Artykuł 56 TFUE - Artykuł 102 TFUE - Artykuły 20 i 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Ważność)
      (2021/C 278/29)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Giustizia amministrativa per la Regione siciliana

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnoszący odwołanie: Analisi G. Caracciolo srl

         Druga strona postępowania: Regione Siciliana – Assessorato regionale della salute – Dipartimento regionale per la pianificazione, Regione Sicilia – Assessorato della salute – Dipartimento per le attività sanitarie e osservatorio, Accredia – Ente Italiano di Accreditamento, Azienda sanitaria provinciale di Palermo

         przy udziale: Perry Johnson Laboratory Accreditation Inc.

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 4 ust. 1 i 5 oraz art. 7 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 765/2008 z dnia 9 lipca 2008 r. ustanawiającego wymagania w zakresie akredytacji i nadzoru rynku odnoszące się do warunków wprowadzania produktów do obrotu i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 339/93 należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one wykładni przepisów krajowych, zgodnie z którą działalność akredytacyjna może być wykonywana przez jednostki inne niż jedyna krajowa jednostka akredytująca w rozumieniu tego rozporządzenia, które mają siedzibę w państwie trzecim, nawet jeśli jednostki te gwarantują przestrzeganie międzynarodowych norm i wykazują, w szczególności za pomocą porozumień o wzajemnym uznawaniu, że posiadają kwalifikacje równoważne kwalifikacjom wspomnianej jedynej krajowej jednostki akredytującej.

                  2)

                  Analiza drugiego pytania prejudycjalnego nie wykazała niczego, co mogłoby podważyć ważność postanowień rozdziału II rozporządzenia nr 765/2008 w świetle art. 56 i 102 TFUE oraz art. 20 i 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

         (1)  Dz.U. C 209 z 22.6.2020.


title: Sprawa C-202/20 P: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 12 maja 2021 r. – Claudio Necci / Komisja Europejska, Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej [Odwołanie – Służba publiczna – Były członek personelu kontraktowego – Zabezpieczenie społeczne – Wspólny system ubezpieczenia zdrowotnego (RCAM) – Artykuł 95 Warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej (WZIP) – Utrzymanie ubezpieczenia po przejściu na emeryturę – Warunek zatrudnienia przez okres ponad trzech lat – Wniosek o objęcie ubezpieczeniem w RCAM w następstwie przeniesienia uprawnień emerytalnych – Zrównanie dodatkowych lat uprawniających do emerytury z latami służby – Oddalenie wniosku – Skarga o stwierdzenie nieważności – Akt niekorzystny – Postanowienie Sądu stwierdzające niedopuszczalność skargi – Uchylenie]

text:
               12.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 278/22

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 12 maja 2021 r. – Claudio Necci / Komisja Europejska, Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej
      (Sprawa C-202/20 P) (1)

      (Odwołanie - Służba publiczna - Były członek personelu kontraktowego - Zabezpieczenie społeczne - Wspólny system ubezpieczenia zdrowotnego (RCAM) - Artykuł 95 Warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej (WZIP) - Utrzymanie ubezpieczenia po przejściu na emeryturę - Warunek zatrudnienia przez okres ponad trzech lat - Wniosek o objęcie ubezpieczeniem w RCAM w następstwie przeniesienia uprawnień emerytalnych - Zrównanie dodatkowych lat uprawniających do emerytury z latami służby - Oddalenie wniosku - Skarga o stwierdzenie nieważności - Akt niekorzystny - Postanowienie Sądu stwierdzające niedopuszczalność skargi - Uchylenie)
      (2021/C 278/30)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Claudio Necci (przedstawiciele: początkowo S. Orlandi i T. Martin, avocats, następnie S. Orlandi, avocat)

         Pozostali uczestnicy postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Mongin i T.S. Bohr, pełnomocnicy), Parlament Europejski (przedstawiciele: J. Van Pottelberge i I. Terwinghe, pełnomocnicy), Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i M. Alver, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Postanowienie Sądu Unii Europejskiej z dnia 25 marca 2020 r., Necci/Komisja (T-129/19, niepublikowane, EU:T:2020:131), zostaje uchylone.

                  2)

                  Skarga zostaje przekazana Sądowi Unii Europejskiej do ponownego rozpoznania.

                  3)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

         (1)  Dz.U. C 304 z 14.9.2020.


title: Sprawa C-209/20: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 20 maja 2021 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) – Zjednoczone Królestwo] – Renesola UK Ltd / The Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs [Odesłanie prejudycjalne – Unia celna – Ocena ważności – Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 1357/2013 – Określenie kraju pochodzenia modułów słonecznych zmontowanych w państwie trzecim z ogniw słonecznych wytwarzanych w innym państwie trzecim – Rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 – Wspólnotowy kodeks celny – Artykuł 24 – Pochodzenie towarów, w których produkcję zaangażowane są kraje trzecie – Pojęcie „ostatniej istotnej obróbki lub przetworzenia”]

text:
               12.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 278/22

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 20 maja 2021 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) – Zjednoczone Królestwo] – Renesola UK Ltd / The Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs
      (Sprawa C-209/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Unia celna - Ocena ważności - Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 1357/2013 - Określenie kraju pochodzenia modułów słonecznych zmontowanych w państwie trzecim z ogniw słonecznych wytwarzanych w innym państwie trzecim - Rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 - Wspólnotowy kodeks celny - Artykuł 24 - Pochodzenie towarów, w których produkcję zaangażowane są kraje trzecie - Pojęcie „ostatniej istotnej obróbki lub przetworzenia”)
      (2021/C 278/31)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Renesola UK Ltd

         Strona przeciwna: The Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs

         Sentencja

      Analiza pierwszego pytania prejudycjalnego nie wykazała istnienia żadnych okoliczności, które mogłyby wpłynąć na ważność rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 1357/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. zmieniającego rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny.

         (1)  Dz.U. C 262 z 10.8.2020.


title: Sprawa C-230/20: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 20 maja 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Senāts) – Łotwa) – „BTA Baltic Insurance Company” AAS / Valsts ieņēmumu dienests [Odesłanie prejudycjalne – Rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 – Wspólnotowy kodeks celny – Artykuł 195 – Artykuł 232 ust. 1 lit. a) – Artykuł 221 ust. 3 – Wspólna taryfa celna – Odzyskanie kwoty długu celnego – Powiadomienie dłużnika o kwocie należności – Termin przedawnienia – Roszczenie z tytułu gwarancji skierowane przeciwko gwarantowi – Przymusowa egzekucja w celu uzyskania zapłaty – Rozsądny termin]

text:
               12.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 278/23

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 20 maja 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Senāts) – Łotwa) – „BTA Baltic Insurance Company” AAS / Valsts ieņēmumu dienests
      (Sprawa C-230/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 - Wspólnotowy kodeks celny - Artykuł 195 - Artykuł 232 ust. 1 lit. a) - Artykuł 221 ust. 3 - Wspólna taryfa celna - Odzyskanie kwoty długu celnego - Powiadomienie dłużnika o kwocie należności - Termin przedawnienia - Roszczenie z tytułu gwarancji skierowane przeciwko gwarantowi - Przymusowa egzekucja w celu uzyskania zapłaty - Rozsądny termin)
      (2021/C 278/32)
      Język postępowania: łotewski

         Sąd odsyłający

      Augstākā tiesa (Senāts)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca:„BTA Baltic Insurance Company” AAS

         Strona przeciwna: Valsts ieņēmumu dienests

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 195 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1186/2009 z dnia 16 listopada 2000 r. ustanawiającym wspólnotowy system zwolnień celnych, należy interpretować w ten sposób, że gwarant zabezpieczający dług celny, o którym mowa w tym przepisie, nie może zostać zaklasyfikowany jako dłużnik w rozumieniu art. 221 ust. 3 rozporządzenia nr 2913/92, zmienionego rozporządzeniem nr 1186/2009, a tym samym nie można do niego stosować przewidzianego w tym przepisie trzyletniego terminu przedawnienia liczonego od powstania długu celnego.

                  2)

                  Artykuł 232 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 2913/92, zmienionego rozporządzeniem nr 1186/2009, należy interpretować w ten sposób, że przewidziany w tym przepisie obowiązek państw członkowskich skorzystania z wszelkich możliwości istniejących w ramach obowiązujących przepisów w celu zagwarantowania zapłaty kwoty należności ma zastosowanie nie tylko do dłużnika, ale również do gwaranta, którego w związku z tym należy uznać na podstawie wspomnianego art. 232 ust. 1 lit. a) za osobę, przeciwko której skierowana jest przymusowa egzekucja i która podlega przepisom państwa członkowskiego, w tym przepisom dotyczącym terminów, w dziedzinie egzekucji.

                  3)

                  Wynikającą z zasady pewności prawa zasadę, zgodnie z którą należy przestrzegać rozsądnych terminów przedawnienia, należy interpretować w ten sposób, że ma ona zastosowanie do roszczenia skierowanego do gwaranta w celu zapewnienia zapłaty długu celnego.

         (1)  Dz.U. C 255 z 3.8.2020.


title: Sprawa C-665/20 PPU: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 29 kwietnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam -Niderlandy) – Wykonanie europejskiego nakazu aresztowania wydanego wobec X [Odesłanie prejudycjalne – Pilny tryb prejudycjalny – Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych – Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW – Europejski nakaz aresztowania – Podstawy fakultatywnej odmowy wykonania – Artykuł 4 pkt 5 – Osoba, której dotyczy nakaz, w stosunku do której zapadło prawomocne orzeczenie dotyczące tych samych czynów w państwie trzecim – Orzeczona kara, która została wykonana lub nie może być już wykonywana w świetle prawa państwa, w którym nastąpiło skazanie – Stosowanie – Zakres uznania przysługujący wykonującemu nakaz organowi sądowemu – Pojęcie „tych samych czynów” – Złagodzenie kary przyznane przez organ pozasądowy w ramach powszechnego środka łagodzenia kar]

text:
               12.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 278/24

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 29 kwietnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam -Niderlandy) – Wykonanie europejskiego nakazu aresztowania wydanego wobec X
      (Sprawa C-665/20 PPU) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Pilny tryb prejudycjalny - Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych - Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW - Europejski nakaz aresztowania - Podstawy fakultatywnej odmowy wykonania - Artykuł 4 pkt 5 - Osoba, której dotyczy nakaz, w stosunku do której zapadło prawomocne orzeczenie dotyczące tych samych czynów w państwie trzecim - Orzeczona kara, która została wykonana lub nie może być już wykonywana w świetle prawa państwa, w którym nastąpiło skazanie - Stosowanie - Zakres uznania przysługujący wykonującemu nakaz organowi sądowemu - Pojęcie „tych samych czynów” - Złagodzenie kary przyznane przez organ pozasądowy w ramach powszechnego środka łagodzenia kar)
      (2021/C 278/33)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Rechtbank Amsterdam

         Strona w postępowaniu głównym

      X

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 4 pkt 5 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi, zmienionej decyzją ramową Rady 2009/299/WSiSW z dnia 26 lutego 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy państwo członkowskie zdecyduje się transponować ten przepis do swojego prawa krajowego, wykonujący nakaz organ sądowy, oceniając, czy należy odmówić wykonania europejskiego nakazu aresztowania z powodu wskazanego w tym przepisie, powinien dysponować pewnym zakresem uznania.

                  2)

                  Artykuł 3 pkt 2 i art. 4 pkt 5 decyzji ramowej 2002/584, zmienionej decyzją ramową 2009/299, należy interpretować w ten sposób, iż zawarte w obu tych przepisach pojęcie „tych samych czynów” powinno podlegać jednolitej wykładni.

                  3)

                  Artykuł 4 pkt 5 decyzji ramowej 2002/584, zmienionej decyzją ramową 2009/299, który uzależnia stosowanie przewidzianej w tym przepisie podstawy fakultatywnej odmowy wykonania nakazu od przesłanki, aby w przypadku skazania kara została wykonana lub była aktualnie wykonywana albo nie mogła być już wykonywana w świetle prawa państwa, w którym nastąpiło skazanie, należy interpretować w ten sposób, że przesłanka ta jest spełniona, w sytuacji gdy osoba, której dotyczy wniosek o przekazanie, została prawomocnie skazana za te same czyny na karę pozbawienia wolności, która to kara została częściowo wykonana w państwie trzecim, w którym zapadł wyrok skazujący, a w pozostałym zakresie została darowana przez pozasądowy organ tego państwa w ramach powszechnego środka łagodzenia kar, który znalazł zastosowanie również wobec osób skazanych za popełnienie poważnych przestępstw i który nie znajduje oparcia w obiektywnych względach leżących u podstaw polityki karnej. Do wykonującego nakaz organu sądowego, w ramach przysługującego mu zakresu uznania, należy wyważenie względów zapobiegania bezkarności oraz zwalczania przestępczości z jednej strony i wymogu zagwarantowania zainteresowanej osobie pewności prawa z drugiej strony.

         (1)  Dz.U. C 128 z 12.4.2021.


title: Sprawa C-428/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Apelacyjny w Warszawie (Polska) w dniu 11 września 2020 r. – A.K. przeciwko Skarbowi Państwa

text:
               12.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 278/24

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Apelacyjny w Warszawie (Polska) w dniu 11 września 2020 r. – A.K. przeciwko Skarbowi Państwa
      (Sprawa C-428/20)
      (2021/C 278/34)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Apelacyjny w Warszawie

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: A.K.

         Strona pozwana: Skarb Państwa

         Pytanie prejudycjalne

      Czy zgodnie z art. 2 dyrektywy 2005/14/WE z dnia 11 maja 2005 roku zmieniającej dyrektywy Rady 72/166/EWG, 84/5/EWG, 88/357/EWG i 90/232/EWG oraz dyrektywę 2000/26/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczące ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych (1) – Państwo Członkowskie, które ustanowiło okres przejściowy na dostosowanie minimalnych sum gwarancyjnych, miało obowiązek podnieść sumy gwarancyjne do co najmniej połowy kwot określonych w zmienionym artykule 1 ustęp 2 dyrektywy 84/5/EWG w ciągu 30 miesięcy od upływu terminu do wykonania dyrektywy:

                  —

                  w odniesieniu do wszystkich umów ubezpieczenia komunikacyjnego obowiązujących upływie wskazanych 30 miesięcy, w tym także umów zawartych przed dniem 11 grudnia 2009 roku, ale obowiązujących nadal po tej dacie –w odniesieniu do zdarzeń szkodowych zaistniałych po dniu 11 grudnia 2009 roku,

                  —

                  w odniesieniu do zdarzeń szkodowych zaistniałych po dniu 11 grudnia 2009 roku, czy też wyłącznie w odniesieniu do nowych umów ubezpieczenia komunikacyjnego, zawieranych po 11 grudnia 2009 roku?

         (1)  Dz. U. 2005, L 149, s. 14.


title: Sprawa C-580/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Neamț (Rumunia) w dniu 3 listopada 2020 r. – XXX, YYY / Ministerul Public –D.N.A. – Serviciul Teritorial Bacău

text:
               12.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 278/25

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Neamț (Rumunia) w dniu 3 listopada 2020 r. – XXX, YYY / Ministerul Public –D.N.A. – Serviciul Teritorial Bacău
      (Sprawa C-580/20)
      (2021/C 278/35)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Tribunalul Neamț

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: XXX, YYY

         Strona przeciwna: Ministerul Public – D.N.A. – Serviciul Teritorial Bacău
      Postanowieniem z dnia 1 maja 2021 r. Trybunał (szósta izba) stwierdził, że wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Neamț (sąd okręgowy w Neamț, Rumunia) orzeczeniem z dnia 14 października 2020 r. jest oczywiście niedopuszczalny.


title: Sprawa C-190/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgerichts Stuttgart (Niemcy) w dniu 26 marca 2021 r. – Paypal (Europe) Sàrl et Cie, SCA / PQ

text:
               12.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 278/25

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgerichts Stuttgart (Niemcy) w dniu 26 marca 2021 r. – Paypal (Europe) Sàrl et Cie, SCA / PQ
      (Sprawa C-190/21)
      (2021/C 278/36)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberlandesgericht Stuttgart

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca odwołanie: Paypal (Europe) Sàrl et Cie, SCA

         Druga strona postępowania: PQ

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym (roszczenie ex delicto), rozpatrywane odrębnie i interpretowane w sposób autonomiczny, należy zakwalifikować jako roszczenie ex contractu na podstawie art. 7 pkt 1 rozporządzenia (UE) 1215/2012 (1), jeżeli to roszczenie ex delicto w jakikolwiek sposób zbiega się z roszczeniem ex contractu, przy czym istnienie roszczenia ex delicto nie jest uzależnione od wykładni umowy?

                  2)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze: gdzie znajduje się miejsce wystąpienia szkody („Erfolgsort”) w rozumieniu art. 7 pkt 2 rozporządzenia Bruksela I bis, jeżeli dostawca usług płatniczych dokonuje przelewu pieniędzy elektronicznych z rachunku klienta na rachunek odbiorcy – przedsiębiorstwa prowadzącego działalność w zakresie gier hazardowych, znajdujący się u tego samego dostawcy usług płatniczych, a współdziałanie dostawcy usług płatniczych przy dokonywaniu płatności na rzecz przedsiębiorstwa prowadzącego działalność w zakresie gier hazardowych można ewentualnie uznać za czyn niedozwolony?

                  2.1)

                  W siedzibie dostawcy usług płatniczych jako miejscu transakcji płatniczej przy użyciu pieniądza elektronicznego?

                  2.2)

                  W miejscu, w którym w wyniku transakcji (przynajmniej jeśli transakcja byłaby zgodna z prawem) powstaje roszczenie dostawcy usług płatniczych o zwrot kosztów w stosunku do klienta, który zlecił płatność?

                  2.3)

                  W miejscu zamieszkania klienta, który zlecił płatność?

                  2.4)

                  W miejscu, w którym znajduje się rachunek bankowy klienta, do którego dostawca usług płatniczych ma dostęp poprzez upoważnienie do obciążania tego rachunku w celu zasilenia konta pieniądza elektronicznego?

                  2.5)

                  W miejscu, w którym pieniądze przelane przez dostawcę usług płatniczych na konto bukmacherskie u przedsiębiorstwa prowadzącego działalność w zakresie gier hazardowych zostają utracone w trakcie gry hazardowej, czyli w siedzibie przedsiębiorstwa prowadzącego działalność w zakresie gier hazardowych?

                  2.6)

                  W miejscu, w którym klient bierze udział w zakazanych grach hazardowych (o ile miejsce to jest jednocześnie miejscem zamieszkania klienta)?

                  2.7)

                  W żadnym z tych miejsc?

                  2.8)

                  W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie ustęp drugi, to jest gdy miejscem wystąpienia szkody jest miejsce, w którym w wyniku transakcji powstaje roszczenie dostawcy usług płatniczych o zwrot kosztów wobec klienta: Gdzie powstaje roszczenie o zwrot kosztów w stosunku do klienta zlecającego płatność? Czy w celu ustalenia miejsca tego zobowiązania można posłużyć się miejscem wykonania ramowej umowy o świadczenie usług płatniczych lub miejscem zamieszkania dłużnika?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz. Urz. 2012, L 351, s. 1)