title: Sprawa C-280/09: Skarga wniesiona w dniu 22 lipca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               24.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/7

         Skarga wniesiona w dniu 22 lipca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-280/09)
   2009/C 256/13
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: P. Oliver i G. Braga da Cruz, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że poprzez brak przyjęcia przepisów krajowych niezbędnych dla dostosowania się do art. 10 i 12 rozporządzenia (WE) nr 273/2004 (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. w sprawie prekursorów narkotykowych, lub poprzez brak powiadomienia o ich przyjęciu zgodnie z art. 16 tego rozporządzenia, a także poprzez brak przyjęcia przepisów krajowych koniecznych dla dostosowania się do art. 26 ust. 3 i art. 31 rozporządzenia Rady (WE) nr 111/2005 (2) z dnia 22 grudnia 2004 r. określającego zasady nadzorowania handlu prekursorami narkotyków pomiędzy Wspólnotą a państwami trzecimi, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy wspomnianych rozporządzeń nr 273/2004 oraz nr 111/2005.

               —

               obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Rozporządzenie nr 273/2004 weszło w życie w dniu 18 sierpnia 2005 r., a rozporządzenie nr 111/2005 weszło w życie w dniu 15 lutego 2005 r., i było stosowane od dnia 18 sierpnia 2005 r.
   Nie otrzymawszy żadnej informacji o przepisach przyjętych przez Republikę Portugalską w celu wykonania ww. przepisów dwóch wspomnianych rozporządzeń oraz nie posiadając jakichkolwiek innych informacji, które pozwalałyby jej przyjąć, że niezbędne przepisy zostały przyjęte, Komisja wnioskuje, ze Republika Portugalska nie przyjęła jeszcze przywołanych przepisów, nie wykonując tym samym zobowiązań ciążących na niej na mocy wspomnianych rozporządzeń.

      (1)  Dz.U. L 47, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 22, s. 1.


title: Sprawa T-216/66: Skarga wniesiona w dniu 16 sierpnia 2006 r. — Lucite International and Lucite International UK przeciwko Komisji

text:
               30.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/12

         Skarga wniesiona w dniu 16 sierpnia 2006 r. — Lucite International and Lucite International UK przeciwko Komisji
   (Sprawa T-216/66)
   (2006/C 237/21)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Lucite International Ltd (Hampshire, Zjednoczone Królestwo) i Lucite International UK Ltd (Lancashire, Zjednoczone Królestwo) (Przedstawiciele: R. Thompson, QC, i S. Rose, Solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2 lit. d) decyzji COMP/F/38.645;

               —

               zastąpienie grzywny nałożonej w art. 2 lit. d) decyzji COMP/F/38.645 grzywną w wysokości 18 268 750 lub inną, niższą kwotą, którą Sąd uzna za słuszną oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżące wnoszą o częściowe stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2006) 2098, wersja ostateczna z dnia 31 maja 2006 r., w sprawie COMP/F/38.645 — Metakrylany, w której Komisja stwierdziła, że skarżące naruszyły art. 81 WE oraz art. 51 porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym poprzez uczestnictwo w kartelu w sektorze metakrylanów, który to kartel polegał na omawianiu cen, uzgadnianiu, stosowaniu i nadzorowaniu porozumień cenowych dotyczących podwyżek cen lub co najmniej ich stabilizacji na aktualnym poziomie, na omawianiu kwestii przeniesienia kosztów dodatkowych usług na klientów, wymianie ważnych z handlowego punktu widzenia i poufnych informacji rynkowych, które dotyczyły przedsiębiorstw oraz na uczestnictwie w regularnie odbywających się spotkaniach i innych formach kontaktu, aby ułatwić popełnienie naruszenia.
   Skargę swą skarżące opierają na tym, że, obliczając nałożone na nie grzywnę, Komisja w niewłaściwy sposób zastosowała swe wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien.
   W pierwszej kolejności, ustalając kwotę wyjściową grzywny, Komisja nie uwzględniła charakteru, w jakim skarżące uczestniczyły w kartelu i roli, jakiej odegrały w naruszeniu jego podstaw.
   Po drugie, Komisja nie uwzględniła w należyty sposób na korzyść skarżących okoliczności łagodzących.


title: Sprawa C-140/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 20 stycznia 2015 r. w sprawie T-111/12, Hiszpania/Komisja, wniesione w dniu 24 marca 2015 r. przez Komisję Europejską

text:
               11.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/19

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 20 stycznia 2015 r. w sprawie T-111/12, Hiszpania/Komisja, wniesione w dniu 24 marca 2015 r. przez Komisję Europejską
   (Sprawa C-140/15 P)
   (2015/C 155/21)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Recchia i S. Pardo Quintillán, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Królestwo Hiszpanii

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie wyroku Sądu z dnia 20 stycznia 2015 r. w sprawie T-111/12 Hiszpania/Komisja

               —

               Przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania.

               —

               Obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Odwołanie złożone przez Komisję dotyczy wyroku Sądu z dnia 20 stycznia 2015 r. w sprawie T-111/12. W swym wyroku Sąd stwierdził nieważność decyzji Komisji C(2011)9990 z dnia 22 grudnia 2011 r. zmniejszającej pomoc finansową przyznaną z Funduszu Spójności na niektóre projekty.
   Komisja w uzasadnieniu odwołania podnosi dwa zarzuty. Tytułem głównym Komisja uważa, że Sąd naruszył prawo, stwierdziwszy, iż Komisja jest zobowiązana do wydania decyzji w przedmiocie korekty finansowej w terminie wyznaczonym aktem podstawowym obowiązującym w dniu przesłuchania państwa członkowskiego przez Komisję. Tytułem ewentualnym Komisja twierdzi, że Sąd naruszył prawo, orzekłszy, iż nałożony na Komisję termin dla wydania decyzji w przedmiocie korekty finansowej jest terminem wiążącym, którego niedochowanie stanowi naruszenie istotnych wymogów proceduralnych prowadzące do stwierdzenia nieważności decyzji wydanej po upływie tego terminu.


title: Sprawa C-509/06 P: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 8 maja 2007 r. — Akzo Nobel NV przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               4.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/30

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 8 maja 2007 r. — Akzo Nobel NV przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-509/06 P) (1)

   (2007/C 183/58)

      Język postępowania: niderlandzki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 56 z 10.3.2007.


title: Sprawa C-209/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep (Niderlandy) w dniu 6 maja 2015 r. – Korpschef van politie/W.F. de Munk

text:
               3.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 254/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep (Niderlandy) w dniu 6 maja 2015 r. – Korpschef van politie/W.F. de Munk
   (Sprawa C-209/15)
   (2015/C 254/08)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Centrale Raad van Beroep

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Korpschef van politie

      Strona pozwana: W.F. de Munk

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 7 dyrektywy 2003/88/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on przepisowi krajowemu takiemu jak art. 19 Barp [rozporządzenia w sprawie ogólnego statusu prawnego policji], zgodnie z którym niesłusznie zwolniony urzędnik nie nabywa prawa do godzin urlopu za okres od dnia zwolnienia do dnia przywrócenia do służby lub do dnia, w którym stosunek pracy zostaje skutecznie rozwiązany w sposób ostateczny?

               2)

               Jeżeli z odpowiedzi na pytanie pierwsze wynika, że w spornym okresie jednak nabyte zostało prawo do godzin urlopu, to czy art. 7 dyrektywy 2003/88/WE należy w tym wypadku interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on art. 23 Barp, zgodnie z którym na koniec roku odniesienia na rok następny można przenieść jedynie ograniczoną liczbę godzin urlopu, a pozostałe niewykorzystane godziny urlopu ulegają przepadkowi?

      (1)  Dyrektywa 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy (Dz.U. L 299, s. 9).


title: Sprawa C-346/10: Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej

text:
               11.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/31

         Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-346/10)
   ()
   2010/C 246/52
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciel: G. Zavvos)

      Strona pozwana: Republika Grecka

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że nakładając ograniczenia w zakresie wydawania zezwoleń na dopuszczenie do ruchu pojazdów handlowych i prywatnych samochodów cystern, w szczególności w drodze art. 4 ustawy nr 383/1976, art. 6 i 7 ustawy nr 3054/2002 oraz ministerialnych rozporządzeń wykonawczych do tych ustaw, jak również stosując stałe opłaty (w obrębie określonych progów) za usługi przewozowe świadczone przez pojazdy handlowe, Grecja narusza art. 49 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (ex art. 43 TWE);

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja twierdzi, że uzależnienie wydawania nowych zezwoleń na dopuszczenie do ruchu pojazdów handlowych od „potrzeb przewozowych kraju”, które nie są obiektywnie zdefiniowane, ogranicza swobodę podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej w Grecji przez przedsiębiorstwa zajmujące się transportem drogowym towarów, oraz jako że tego rodzaju ograniczenia nie są uzasadnione względami porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego, art. 4 ust. 3 lit. a) ustawy nr 383/1976 narusza art. 49 TFUE (ex art. 43 TWE).
   Ponadto Komisja uważa, że obowiązek stosowania ustalonych opłat o dolnej i górnej granicy z jednej strony zniechęca przedsiębiorstwa zagraniczne do wejścia na rynek transportu drogowego towarów lub na grecki rynek handlu produktami ropopochodnymi, z drugiej strony zaś utrudnia przedsiębiorstwom mającym już siedzibę na terytorium greckim rozwój własnej działalności, pozbawiając je możliwości konkurowania w bardziej skuteczny sposób z przedsiębiorstwami zajmującymi solidną pozycję na rynku, co w świetle orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości prowadzi do naruszenia swobody przedsiębiorczości. Tego rodzaju ustalenie stawek i warunków przewozowych nie jest zgodne z art. 96 ust. 2 TFUE (o ile Komisja nie udzieliła koniecznego zezwolenia), a także nie służy ochronie wrażliwych sektorów gospodarczych i odległych regionów, podczas gdy ustalenie przez państwo greckie wyłącznie dolnych granic stawek opłat za przewóz paliw płynnych pojazdami handlowymi nie jest zgodne z regułami wolnej konkurencji i w związku z tym musi zostać natychmiast uchylone.
   Co więcej, Komisja utrzymuje, że ustawa nr 3054/2002 upoważnia rząd grecki do kontrolowania liczby samochodów cystern używanych prywatnie w ruchu oraz że sporny przepis narusza zatem swobodę przedsiębiorczości (art. 49 TFUE), stanowiąc część zbioru przepisów prawa greckiego, które ostatecznie mają nie tylko na celu zachowanie zamkniętego charakteru zawodu przewoźników produktów ropopochodnych, ale również utrzymanie siły rynkowej przedsiębiorstw prowadzących działalność na wspomnianym rynku. Ustalenie w drodze administracyjnej liczby samochodów cystern przedsiębiorstw, które handlują produktami ropopochodnymi, nie jest konieczne do dostosowania tych przedsiębiorstw do warunków rynkowych ani nie jest uzasadnione względami bezpieczeństwa publicznego (drogowego) i zdrowia publicznego.
   Komisja podnosi, że Republika Grecka nie przedstawiła wystarczających wyjaśnień i dowodów, aby uzasadnić przyjęcie wskazanych powyżej ograniczeń, w związku z czym art. 4 ustawy nr 383/1976, art. 6 i 7 ustawy nr 3054/2002 wraz z odpowiednimi ministerialnymi rozporządzeniami wykonawczymi i ustaleniem stałych opłat (w obrębie określonych progów) za usługi przewozowe świadczone przez pojazdy handlowe naruszają art. 49 (ex art. 43 TWE) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.


title: Sprawa T-316/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 stycznia 2009 r. — Commercy przeciwko OHIM — easyGroup IP Licensing (easyHotel) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia — Słowny wspólnotowy znak towarowy easyHotel — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy EASYHOTEL — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak podobieństwa towarów i usług — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Pomoc w zakresie kosztów postępowania — Wniosek złożony przez syndyka spółki handlowej — Artykuł 94 ust. 2 regulaminu)

text:
               7.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/23

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 stycznia 2009 r. — Commercy przeciwko OHIM — easyGroup IP Licensing (easyHotel)
   (Sprawa T-316/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia - Słowny wspólnotowy znak towarowy easyHotel - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy EASYHOTEL - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak podobieństwa towarów i usług - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Pomoc w zakresie kosztów postępowania - Wniosek złożony przez syndyka spółki handlowej - Artykuł 94 ust. 2 regulaminu)
   (2009/C 55/42)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Commercy AG (Weimar, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo adwokat F. Jaschke, następnie adwokaci S. Grosse i I. Müller)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: S. Schäffner, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: easyGroup IP Licensing Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci T. Koerl i S. Möbus)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 19 czerwca 2007 r. (sprawa R 1295/2006-2) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia między Commercy AG a easyGroup IP Licensing Ltd.
   Sentencja wyroku

               1)

               Wniosek o przyznanie pomocy w zakresie kosztów postępowania zostaje oddalony.

               2)

               Skarga zostaje oddalona.

               3)

               Commercy AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 235 z 6.10.2007.


title: Sprawa C-372/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Noord-Holland (Niderlandy) w dniu 19 czerwca 2017 r. – Vision Research Europe BV/Inspecteur van de Belastingdienst/Douane kantoor Rotterdam Rijnmond

text:
               11.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Noord-Holland (Niderlandy) w dniu 19 czerwca 2017 r. – Vision Research Europe BV/Inspecteur van de Belastingdienst/Douane kantoor Rotterdam Rijnmond
   (Sprawa C-372/17)
   (2017/C 300/21)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank Noord-Holland

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Vision Research Europe BV

      Strona przeciwna: Inspecteur van de Belastingdienst/Douane kantoor Rotterdam Rijnmond

      Pytanie prejudycjalne

   Czy rozporządzenie wykonawcze Komisji Europejskiej (UE) nr 113/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury scalonej (1) jest ważne w sytuacji, gdy prawidłowe jest stanowisko zajęte na chwilę obecną przez Rechtbank, w myśl którego podpozycję 8525 80 30 należy interpretować w ten sposób, że […] kamera [Phantom V7.3], wyposażona w pamięć nietrwałą, co – na skutek wykonania kolejnych zdjęć lub wyłączenia kamery – prowadzi do utraty zarejestrowanych zdjęć w kamerze, może zostać zaklasyfikowana do wspomnianej podpozycji?

      (1)  Dz.U. 2014, L 38, s. 20.


title: Sprawa C-462/08: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 21 stycznia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberverwaltungsgericht Berlin-Brandenburg — Niemcy) — Ümit Bekleyen przeciwko Land Berlin (Układ stowarzyszeniowy EWG-Turcja — Artykuł 7 akapit drugi decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia — Prawo dziecka pracownika tureckiego do przyjęcia dowolnej oferty pracy w przyjmującym państwie członkowskim, w którym ukończyło naukę zawodu — Rozpoczęcie nauki zawodu po opuszczeniu na stałe tego państwa członkowskiego przez rodziców)

text:
               13.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/13

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 21 stycznia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberverwaltungsgericht Berlin-Brandenburg — Niemcy) — Ümit Bekleyen przeciwko Land Berlin
   (Sprawa C-462/08) (1)

   (Układ stowarzyszeniowy EWG-Turcja - Artykuł 7 akapit drugi decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia - Prawo dziecka pracownika tureckiego do przyjęcia dowolnej oferty pracy w przyjmującym państwie członkowskim, w którym ukończyło naukę zawodu - Rozpoczęcie nauki zawodu po opuszczeniu na stałe tego państwa członkowskiego przez rodziców)
   2010/C 63/19
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Oberverwaltungsgericht Berlin-Brandenburg

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ümit Bekleyen

      Strona pozwana: Land Berlin

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Oberverwaltungsgericht Berlin-Brandenburg — Wykładnia art. 7 akapit drugi decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia EWG–Turcja — Obywatel turecki urodzony w przyjmującym państwie członkowskim, który po powrocie wraz z rodzicami do państwa pochodzenia po ponad dziesięciu latach sam powraca do przyjmującego państwa członkowskiego, gdzie w przeszłości jego rodzice przez okres ponad trzech lat należeli do legalnego rynku pracy, w celu podjęcia nauki zawodu — Prawo dostępu do rynku pracy i odpowiadające mu prawo pobytu tego obywatela tureckiego w przyjmującym państwie członkowskim po ukończeniu nauki zawodu

      Sentencja

   Artykuł 7 akapit drugi decyzji nr 1/80 z dnia 19 września 1980 r. w sprawie rozwoju stowarzyszenia przyjętej przez Radę Stowarzyszenia utworzoną na mocy Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją należy interpretować w ten sposób, że gdy pracownik turecki był legalnie zatrudniony w przyjmującym państwie członkowskim przez ponad trzy lata, dziecko takiego pracownika może powołać się w tym państwie członkowskim po ukończeniu w nim nauki zawodu na prawo dostępu do rynku pracy i odpowiadające mu prawo pobytu, chociaż po powrocie ze swoimi rodzicami do państwa pochodzenia wróciło samo do wspomnianego państwa członkowskiego w celu rozpoczęcia tam tej nauki.

      (1)  Dz.U. C 19 z 24.1.2009.


title: Sprawa T-467/12: Postanowienie Sądu z dnia 11 kwietnia 2013 r. — Tridium przeciwko OHIM — q-bus Mediatektur (SEDONA FRAMEWORK) (Wspólnotowy znak towarowy — Sprzeciw — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

text:
               1.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/43

         Postanowienie Sądu z dnia 11 kwietnia 2013 r. — Tridium przeciwko OHIM — q-bus Mediatektur (SEDONA FRAMEWORK)
   (Sprawa T-467/12) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Sprzeciw - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania)
   2013/C 156/81
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Tridium, Inc. (Richmond, Virginia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat M. Nentwig)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Geroulakos, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: q-bus Mediatektur GmbH (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M.T. Schott)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 2 sierpnia 2012 r. (sprawa R 1943/2011-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między q-bus Mediatektur GmbH a Tridium, Inc.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Strona skarżąca i druga strona w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą pokrywają własne koszty oraz każda z nich połowę kosztów poniesionych przez stronę pozwaną.

      (1)  Dz.U. C 9 z 12.1.2013.


title: Sprawy połączone C-97/10 do C-99/10: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 8 czerwca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal d'instance de Dax — Francja) — AG2R Prévoyance przeciwko Bourdil SARL (sprawa C-97/10), Société boucalaise de boulangerie SARL (sprawa C-98/10), Baba-Pom SARL (sprawa C-99/10)

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/27

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 8 czerwca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal d'instance de Dax — Francja) — AG2R Prévoyance przeciwko Bourdil SARL (sprawa C-97/10), Société boucalaise de boulangerie SARL (sprawa C-98/10), Baba-Pom SARL (sprawa C-99/10)
   (Sprawy połączone C-97/10 do C-99/10) (1)

   2011/C 252/53
   Język postępowania: francuski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie spraw.

      (1)  Dz.U. C 113 z 1.5.2010.


title: Sprawa C-216/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation Wielkiego Księstwa Luksemburga w dniu 8 maja 2012 r. — Caisse nationale des prestations familiales przeciwko Hliddal, Fjola

text:
               4.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation Wielkiego Księstwa Luksemburga w dniu 8 maja 2012 r. — Caisse nationale des prestations familiales przeciwko Hliddal, Fjola
   (Sprawa C-216/12)
   2012/C 235/10
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour de cassation du Grand-Duché de Luxembourg.

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Caisse nationale des prestations familiales.

      Strona pozwana: Hliddal, Fjola.

      Pytania prejudycjalne

   Czy świadczenie takie jak zasiłek wychowawczy przewidziany w art. 306–308 Code de la sécurité sociale stanowi świadczenie rodzinne w rozumieniu art. 1 lit. u) pkt i) oraz art. 4 ust. 1 lit. h) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (1) w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym, obowiązującym zgodnie z załącznikiem II, sekcja A pkt 1) Umowy w sprawie swobodnego przepływu osób zawartej między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z jednej strony a Konfederacją Szwajcarską z drugiej strony oraz Aktu Końcowego, podpisanych w Luksemburgu w dniu 21 czerwca 1999 r. (2)?

      (1)  Dz.U. L 149, s. 2.

      (2)  Dz.U. 2002, L 114, s. 6.


title: Sprawa C-487/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 4 listopada 2014 r. – SC Total Waste Recycling SRL /Országos Környezetvédelmi és Természetvédelmi Főfelügyelőség

text:
               26.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 4 listopada 2014 r. – SC Total Waste Recycling SRL /Országos Környezetvédelmi és Természetvédelmi Főfelügyelőség
   (Sprawa C-487/14)
   (2015/C 026/11)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: SC Total Waste Recycling SRL

      Strona pozwana: Országos Környezetvédelmi és Természetvédelmi Főfelügyelőség

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy należy rozumieć, że przemieszczanie odpadów, które odbywa się „w sposób, który nie jest zgodny z określonym w dokumencie zgłoszeniowym lub w dokumentach przesyłania”, zgodnie z art. 2 pkt 35 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 (1), dotyczy środków transportu wskazanych w załącznikach IA i IB omawianego rozporządzenia (drogowego, kolejowego, morskiego, powietrznego, wodnego śródlądowego)?

               2)

               Czy brak zawiadomienia właściwego organu w przypadku istotnej zmiany dotyczącej charakterystyki lub warunków przemieszczenia, na które została wydana zgoda, zgodnie z przepisami art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1013/2006, może spowodować uznanie, że przemieszczanie odpadów odbywa się „w sposób, który nie jest zgodny z określonym w dokumencie zgłoszeniowym lub w dokumentach przesyłania” zgodnie z art. 2 pkt 35 lit. d) omawianego rozporządzenia, i że w związku z tym ma miejsce nielegalne przemieszczanie odpadów?

               3)

               Czy należy uznać, że nastąpiła istotna zmiana dotycząca charakterystyki lub warunków przemieszczenia, na które została wydana zgoda, zgodnie z przepisami art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1013/2006, gdy wjazd przemieszczanych odpadów do wskazanego państwa tranzytu następuje przez przejście graniczne inne niż podano w zgodzie lub dokumencie zgłoszeniowym?

               4)

               Jeżeli przemieszczane odpady wprowadzane do państwa tranzytu w innym miejscu niż podano w zgodzie lub dokumencie zgłoszeniowym należy uznać za nielegalne przemieszczanie, to czy można uznać za proporcjonalną nałożoną z tego tytułu grzywnę, której kwota równa się kwocie grzywny nakładanej na tego, kto narusza obowiązek uzyskania zgody i złożenia uprzedniego pisemnego zgłoszenia?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz.U. L 190, s. 1).


title: Sprawa T-36/16: Skarga wniesiona w dniu 26 stycznia 2016 r. – Enercon/EUIPO – Gamesa Eólica (Odcienie koloru zielonego)

text:
               29.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 111/32

         Skarga wniesiona w dniu 26 stycznia 2016 r. – Enercon/EUIPO – Gamesa Eólica (Odcienie koloru zielonego)
   (Sprawa T-36/16)
   (2016/C 111/37)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Enercon GmbH (Aurich, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Overhage)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Gamesa Eólica, SL (Sarriguren, Hiszpania)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Kolorowy znak towarowy Unii Europejskiej zawierający rożne odcienie koloru zielonego – znak towarowy Unii Europejskiej nr 2 346 542

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 października 2015 w sprawie R 597/2015-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-525/13: Wyrok Sądu z dnia 10 września 2015 r. – H&M Hennes & Mauritz/OHIM – Yves Saint Laurent (Torebki) [Wzór wspólnotowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru — Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający torebki — Wcześniejszy wzór — Podstawa unieważnienia — Indywidualny charakter — Artykuł 6 rozporządzenia (WE) nr 6/2002 — Obowiązek uzasadnienia]

text:
               19.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/23

         Wyrok Sądu z dnia 10 września 2015 r. – H&M Hennes & Mauritz/OHIM – Yves Saint Laurent (Torebki)
   (Sprawa T-525/13) (1)

   ([Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru - Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający torebki - Wcześniejszy wzór - Podstawa unieważnienia - Indywidualny charakter - Artykuł 6 rozporządzenia (WE) nr 6/2002 - Obowiązek uzasadnienia])
   (2015/C 346/26)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: H&M Hennes & Mauritz BV & Co. KG (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci H. Hartwig i A. von Mühlendahl)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Yves Saint Laurent SAS (Paryż, Francja) (przedstawiciel: awokat N. Decker)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 lipca 2013 r. (sprawa R 207/2012-3) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru pomiędzy H&M Hennes & Mauritz BV & Co. KG a Yves Saint Laurent SAS.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               H&M Hennes & Mauritz BV & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania, włącznie z kosztami poniesionymi przez Yves Saint Laurent SAS w toku postępowania przed Izbą Odwoławczą Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).

      (1)  Dz.U. C 359 z 7.12.2013.


title: Sprawa T-15/07: Skarga wniesiona w dniu 15 stycznia 2007 r. — Republika Federalna Niemiec przeciwko Komisji

text:
               24.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/20

         Skarga wniesiona w dniu 15 stycznia 2007 r. — Republika Federalna Niemiec przeciwko Komisji
   (Sprawa T-15/07)
   (2007/C 69/47)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: M. Lumma, C. Schulze-Bahr, wspierani przez adwokata C. von Donata)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2006) 5164 wersja ostateczna z dnia 3 listopada 2006 r. w sprawie obniżenia wkładu finansowego EFRR w Programie Operacyjnym Północnej Nadrenii — Westfalii w ramach Inicjatywy Wspólnotowej RECHAR II (EFRR nr 94.02.10.041) przyznanego decyzją Komisji nr C(95) 1739 z dnia 27 lipca 1995 r.

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zaskarżoną decyzją Komisja obniżyła wkład Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) w Programie Operacyjnym Północnej Nadrenii — Westfalii w ramach Inicjatywy Wspólnotowej RECHAR II.
   W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja narusza decyzję Komisji C(95) 1739 z dnia 27 lipca 1995 r. przyznającą pomoc Wspólnoty.
   Ponadto decyzja narusza art. 24 ust. 2 rozporządzenia nr 4253/88 (1), ponieważ brak było przesłanek dla obniżenia pomocy. Skarżąca podnosi w tym względzie w szczególności, że odstępstwa do indykatywnego planu finansowego nie stanowią istotnej zmiany programu.
   Nawet gdyby miała mieć miejsce istotna zmiana programu, skarżąca podnosi, że istnieje uprzednia zgoda Komisji na elastyczne stosowanie indykatywnych planów finansowych, udzielona w postaci „Wytycznych w sprawie zamknięcia finansowego działań operacyjnych (1994 — 1999) funduszy strukturalnych ”[SEK (1999) 1316].
   Zakładając, że występują przesłanki obniżenia pomocy, skarżąca podnosi, że pozwana nie skorzystała z uprawnień dyskrecjonalnych przysługujących jej w odniesieniu do tego konkretnego programu. Zdaniem skarżącej Komisja powinna była rozważyć, czy obniżenie wkładu EFOR wydaje się proporcjonalne.

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 4253/88 z dnia 19 grudnia 1988 r. ustanawiające przepisy wykonawcze do rozporządzenia (EWG) nr 2052/88 w odniesieniu do koordynacji działań różnych funduszy strukturalnych między nimi oraz z operacjami Europejskiego Banku Inwestycyjnego i innymi istniejącymi instrumentami finansowymi (Dz.U. L 374 z 31.12.1988 r., str. 1).


title: Sprawa C-461/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta domstolen (Szwecja) w dniu 20 września 2010 r. — Bonnier Audio AB, Earbooks AB, Norstedts Förlagsgrupp AB, Piratförlaget Aktiebolag, Storyside AB przeciwko Perfect Communication Sweden AB

text:
               20.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 317/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta domstolen (Szwecja) w dniu 20 września 2010 r. — Bonnier Audio AB, Earbooks AB, Norstedts Förlagsgrupp AB, Piratförlaget Aktiebolag, Storyside AB przeciwko Perfect Communication Sweden AB
   (Sprawa C-461/10)
   ()
   2010/C 317/42
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd krajowy

   Högsta domstolen (sąd najwyższy Szwecji)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona powodowa: Bonnier Audio AB, Earbooks AB, Norstedts Förlagsgrupp AB, Piratförlaget Aktiebolag, Storyside AB

      Strona pozwana: Perfect Communication Sweden AB

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dyrektywa 2006/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie zatrzymywania generowanych lub przetwarzanych danych w związku ze świadczeniem ogólnie dostępnych usług łączności elektronicznej lub udostępnianiem publicznych sieci łączności oraz zmieniająca dyrektywę 2002/58/WE (1), a w szczególności jej art. 3, 4, 5 i 11 wykluczają stosowanie przepisu krajowego, opartego o art. 8 dyrektywy 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej (2), na mocy którego w postępowaniu cywilnym można, w celu zidentyfikowania określonego abonenta, nakazać dostawcy usług internetowych ujawnienie uprawnionemu z prawa autorskiego albo jego przedstawicielowi [Or. 10] informacji o abonencie, któremu dostawca usług internetowych udostępnił określony adres IP, przy użyciu którego miało zostać popełnione naruszenie? Pytanie niniejsze oparte jest o założenie, że powód uprawdopodobnił naruszenie konkretnego prawa autorskiego, a wydanie nakazu byłoby proporcjonalne.

               2)

               Czy okoliczność, że pomimo upływu wyznaczonego terminu państwo członkowskie nie wdrożyło dyrektywy 2006/24 ma wpływ na brzmienie odpowiedzi na pytanie pierwsze?

      (1)  Dz.U. L 105, s. 24.

      (2)  Dz.U. L 157, s. 45.


title: Sprawa T-172/10: Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2010 r. — Colas przeciwko OHIM — García-Teresa Gárate (BASE-SEAL)

text:
               19.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/49

      Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2010 r. — Colas przeciwko OHIM — García-Teresa Gárate (BASE-SEAL)
      (Sprawa T-172/10)
      (2010/C 161/78)
      Język skargi: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Colas (Boulogne-Billancourt, Francja) (przedstawiciel: adwokat E. Logeais)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Rosario García-Teresa Gárate (Barcelona, Hiszpania)

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  tytułem żądania głównego, stwierdzenie nieważności decyzji Izby Odwoławczej:

                              —

                              w zakresie, w jakim stwierdzono całkowity brak podobieństwa oznaczeń, opierając się na zniekształconym przedstawieniu zgłoszenia spornego znaku towarowego, a w szczególności bez dokonania ścisłego określenia właściwego kręgu odbiorców i przy pominięciu uzasadnienia charakteru odróżniającego i dominującego wyrażenia BASE-SEAL;

                              —

                              w zakresie, w jakim zanegowano wszelkie podobieństwo oznaczeń i w rezultacie oddalono sprzeciw wobec rejestracji znaku towarowego BASE-SEAL z naruszeniem art. 8 ust. 1 lit. c) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego; i

                  —

                  pomocniczo, stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Izby Odwoławczej tylko w odniesieniu do towarów innych niż „chemikalia stosowane w nauce, fotografii, rolnictwie, ogrodnictwie i leśnictwie […], obornik, substancje chemiczne konserwujące artykuły spożywcze […]”;

                  —

                  obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

         Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Rosario García-Teresa Gárate

         Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „BASE-SEAL” dla towarów z klas 1, 17 i 19 (zgłoszenie nr 3 951 464)

         Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: strona skarżąca

         Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: kilka graficznych krajowych (zarejestrowanych w Hiszpanii, na Węgrzech, we Francji, Polsce, Szwecji, Niemczech i Republice Czeskiej) znaków towarowych, a także graficzny międzynarodowy znak towarowy przedstawiające romb, częściowo koloru żółtego, zawierający słowo „Colas” dla towarów z klas 1, 19 i 37

         Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu

         Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

         Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego ze względu na okoliczność, że w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.


title: Sprawa C-555/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Salerno (Włochy) w dniu 31 października 2016 r. – postępowanie karne przeciwko Vincenzovi D’Andrii i Giuseppinie D’Andrii

text:
               19.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Salerno (Włochy) w dniu 31 października 2016 r. – postępowanie karne przeciwko Vincenzovi D’Andrii i Giuseppinie D’Andrii
   (Sprawa C-555/16)
   (2017/C 195/09)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale di Salerno

      Strony w postępowaniu głównym

   Vincenzo D’Andria i Giuseppina D’Andria
   W postanowieniu z dnia 4 kwietnia 2017 r. Trybunał (siódma izba) orzekł:

               1)

               Artykuły 49 i 56 TFUE oraz zasady równego traktowania i skuteczności należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają przepisom krajowym w dziedzinie gier losowych takim jak będące przedmiotem sporu w postępowaniu głównym, które przewidują ogłoszenie nowego przetargu dotyczącego koncesji o krótszym czasie obowiązywania niż czas obowiązywania koncesji udzielonych w przeszłości z uwagi na reorganizację systemu poprzez zrównanie w czasie terminu wygaśnięcia koncesji.

               2)

               Artykuły 49 i 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one ograniczającemu przepisowy krajowemu, tego rodzaju jak przepis rozpatrywany w postępowaniu głównym, który wymaga, aby koncesjonariusz gier losowych zbył nieodpłatnie, w chwili zaprzestania działalności ze względu na zakończenie okresu obowiązywania koncesji, użytkowanie materialnych i niematerialnych składników majątku tworzących sieć zarządzania grami i ich przyjmowania, jeżeli ograniczenie to wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celu tego przepisu, czego zbadanie należy do sądu krajowego.


title: Sprawa F-57/11: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 23 października 2012 r. — Eklund przeciwko Komisji (Służba publiczna — Zatrudnienie — Konkurs otwarty — Umieszczenie nazwiska na liście rezerwy kadrowej — Oferta zatrudnienia złożona osobie, której nazwisko figuruje na liście rezerwy kadrowej — Warunki przyjęcia — Doświadczenie zawodowe nabyte po uzyskaniu dyplomu — Kompetencje przysługujące odpowiednio komisji konkursowej i organowi powołującemu — Przyjęcie oferty zatrudnienia — Wycofanie oferty zatrudnienia)

text:
               16.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/29

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 23 października 2012 r. — Eklund przeciwko Komisji
   (Sprawa F-57/11) (1)

   (Służba publiczna - Zatrudnienie - Konkurs otwarty - Umieszczenie nazwiska na liście rezerwy kadrowej - Oferta zatrudnienia złożona osobie, której nazwisko figuruje na liście rezerwy kadrowej - Warunki przyjęcia - Doświadczenie zawodowe nabyte po uzyskaniu dyplomu - Kompetencje przysługujące odpowiednio komisji konkursowej i organowi powołującemu - Przyjęcie oferty zatrudnienia - Wycofanie oferty zatrudnienia)
   2013/C 46/56
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Eklund (Taino, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci B. Cortese i C. Cortese)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo B. Eggers, A. Aresu i P. Pecho, pełnomocnicy, następnie B. Eggers i G. Gattinara, pełnomocnicy, adwokat A. Dal Ferro)

      Przedmiot sprawy

   Służba publiczna — Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji o nieuznaniu skutków prawnych przyjęcia przez skarżącego oferty stanowiska urzędnika w okresie próbnym (asystent) w charakterze asystenta technicznego we Wspólnym Centrum Badawczym w Isprze, i o wycofaniu tej oferty oraz żądanie odszkodowania i zadośćuczynienia

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               G. Eklund pokrywa swoje własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską

      (1)  Dz.U. C 211 z 16.7.2011, s. 33.


title: Sprawa T-310/06 R: Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 lutego 2007 r. — Węgry przeciwko Komisji (Środek tymczasowy — Wniosek o zawieszenie wykonania aktu — Rolnictwo — Wspólna organizacja rynku zbóż — Przejęcia kukurydzy przez agencje interwencyjne — Rozporządzenie (WE) nr 1572/2006 — Brak okoliczności niecierpiacych zwłoki)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/42

         Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 lutego 2007 r. — Węgry przeciwko Komisji
   (Sprawa T-310/06 R)
   (Środek tymczasowy - Wniosek o zawieszenie wykonania aktu - Rolnictwo - Wspólna organizacja rynku zbóż - Przejęcia kukurydzy przez agencje interwencyjne - Rozporządzenie (WE) nr 1572/2006 - Brak okoliczności niecierpiacych zwłoki)
   (2007/C 95/85)
   Język postępowania: węgierski
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Węgierska [przedstawiciel: J. Fazekas, pełnomocnik]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [przedstawiciele: F. Clotuche-Duvieusart i Z. B. Pataki, pełnomocnicy]
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o zawieszenie wykonania niektórych przepisów rozporządzenia Komisji (WE) nr 1572/2006 z dnia 18 października 2006 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 824/2000 ustanawiające procedury przejęcia zbóż przez agencje interwencyjne oraz metody analizy do oznaczania jakości zbóż (Dz.U. L 290, str. 29).
   Sentencja postanowienia

               1)

               Wniosek zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-348/16: Wyrok Sądu z dnia 6 kwietnia 2017 r. – Aristoteleio Panepistimio Thessalonikis/ERCEA (Klauzula arbitrażowa — Siódmy program ramowy w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji — Umowa Minatran — Koszty kwalifikowalne — Postępowanie zaoczne)

text:
               22.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/29

         Wyrok Sądu z dnia 6 kwietnia 2017 r. – Aristoteleio Panepistimio Thessalonikis/ERCEA
   (Sprawa T-348/16) (1)

   ((Klauzula arbitrażowa - Siódmy program ramowy w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji - Umowa Minatran - Koszty kwalifikowalne - Postępowanie zaoczne))
   (2017/C 161/41)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Aristoteleio Panepistimio Thessalonikis (Saloniki, Grecja) (przedstawiciel: adwokat V. Christianos)

      Strona pozwana: Agencja Wykonawcza Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych (ERCEA) (przedstawiciele: M. Pesquera Alonso i F. Sgritta, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Oparte na art. 272 TFUE żądanie stwierdzenia, że wierzytelność, na którą opiewa nota debetowa pozwanej nr 3241606289 z dnia 26 maja 2016 r. wystawiona w celu odzyskania od skarżącej wynoszącej 245 525,43 EUR części dotacji, którą ta uzyskała w ramach projektu Minatran, jest bezpodstawna oraz że kwota ta odpowiada wydatkom kwalifikowalnym.

      Sentencja

               1)

               Wierzytelność, na którą opiewa nota debetowa Agencji Wykonawczej Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych (ERCEA) nr 3241606289 z dnia 26 maja 2016 r. wystawiona w celu odzyskania od Aristoteleio Panepistimio Thessalonikis wynoszącej 245 525,43 EUR części dotacji, którą ta uzyskała w ramach projektu Minatran, jest bezpodstawna i kwota ta odpowiada wydatkom kwalifikowalnym.

               2)

               Częściowe odzyskanie poprzez potrącenie w kwocie 132 192,12 EUR dochodzonej wierzytelności jest sprzeczne z zawartą w dniu 18 sierpnia 2008 r. umową o udzielenie dotacji nr 211166 w celu wykonania projektu Minatran i z rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich.

               3)

               ERCEA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 296 z 16.8.2016.


title: Sprawa T-320/11: Skarga wniesiona w dniu 17 czerwca 2011 r. — Republika Węgierska przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/36

         Skarga wniesiona w dniu 17 czerwca 2011 r. — Republika Węgierska przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa T-320/11)
   2011/C 252/81
   Język postępowania: węgierski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Węgierska (przedstawiciele: M. Fehér, K. Szíjjártó, K. Veres, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2011/192/UE z dnia 28 marca 2011 r. wykluczającej z finansowania unijnego niektóre wydatki poniesione przez Węgry w ramach programu wspierania środków przedakcesyjnych na rzecz rozwoju rolnictwa oraz obszarów wiejskich (SAPARD) w 2004 r.

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi 3 zarzuty.
   W uzasadnieniu skargi, skarżąca podnosi jako pierwszy zarzut naruszenie przez Komisję prawa Unii. Twierdzi, że obniżenie finansowania zastosowane przez Komisję w wyniku uchybienia trzymiesięcznemu wyznaczonemu terminowi jest sprzeczne z prawem, ponieważ jest zdaniem, sprzecznie ze stanowiskiem Komisji, trzymiesięczny termin na dokonanie płatności Sapard wskazany przez prawo Unii — a konkretnie przez art. 9 ust. 6 rozporządzenia Komisji 2222/2000/WE (1) oraz przez art. 8 ust. 6 załącznika A do wieloletniej umowy finansowej zawartej między Komisją Wspólnot Europejskich a Węgrami w dniu 15 czerwca 2001 r. — rozpoczyna swój bieg wówczas, gdy dany organ posiada wszystkie dokumenty potwierdzające niezbędne dla dokonania wypłaty. W związku z tym w przypadku, gdy z określonych powodów konieczne będą dodatkowe dokumenty potwierdzające, termin rozpoczyna swój bieg dopiero po wysłaniu ostatniego z rzeczonych dokumentów dodatkowych. Po drugie, zdaniem skarżącej Komisja naruszyła również zasady lojalnej współpracy i ochrony uzasadnionych oczekiwań, poprzez zastosowanie obniżenia finansowania w sytuacji, w której węgierskie mogły oczekiwać w uzasadniony sposób, że ich postępowanie w sprawie zapłaty było zgodne prawem Unii.
   Jako drugi zarzut skarżąca podnosi, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ustaleniach przyjmując zaskarżoną decyzję, ponieważ nie wzięła pod uwagę wyjątkowych okoliczności i uzasadnionych okoliczności, które uzasadniałyby niezastosowanie obniżenia finansowania, lub, w odpowiednim przypadku, jego ograniczenie. Dokładniej, wskazuje, iż taką okolicznością jest „edukacyjny” charakter programu Sapard oraz że głównym celem węgierskich organów była ochrona interesów gospodarczych UE. Skarżąca podkreśla, że Komisja nie poniosła żadnej szkody w wyniku uchybienia terminowi.
   Zgodnie z trzecim zarzutem, opartym na braku uzasadnienia, uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie ukazuje w odpowiedni sposób powodów, dla których Komisja postanowiła o zastosowaniu obniżenia, ani też w jaki sposób obliczono jego zakres, ani też w szczególności, w odniesieniu do tego, dlaczego Komisja nie zgodziła się ze stanowiskiem przedstawionym w tym zakresie przez organ pojednawczy, zgodnie z którym w niniejszej sprawie zachodzą szczególne okoliczności, które należy wziąć pod uwagę przy stosowaniu obniżenia.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2222/2000 z dnia 7 czerwca 2000 r. ustanawiające zasady finansowe dla stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1268/1999 w sprawie wspólnotowych środków pomocowych na rzecz działań przedakcesyjnych w dziedzinie rolnictwa i rozwoju obszarów wiejskich w państwach Europy Środkowej i Wschodniej ubiegających się o członkostwo w Unii Europejskiej w okresie przedakcesyjnym (Dz.U. L 253, s. 5).


title: Sprawa C-547/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Innsbruck (Austria) w dniu 28 grudnia 2009 r. — Pensionsversicherungsanstalt przeciwko Andrea Schwab

text:
               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Innsbruck (Austria) w dniu 28 grudnia 2009 r. — Pensionsversicherungsanstalt przeciwko Andrea Schwab
   (Sprawa C-547/09)
   2010/C 100/22
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Oberlandesgericht Innsbruck

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Pensionsversicherungsanstalt

      Strona pozwana: Andrea Schwab

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 2 ust. 2 tiret pierwsze i art. 3 ust. 1 lit. c) dyrektywy 76/207/EWG zmienionej dyrektywą 2002/73/WE (1) oraz art. 2 ust. 1 lit. a) i b), art. 14 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2006/54/WE (2) należy interpretować w ten sposób, że bezpośrednia dyskryminacja ze względu na płeć (wypowiedzenie/zwolnienie zatrudnionej lekarki) przez publiczny zakład ubezpieczeń emerytalnych może zostać uzasadniona?

               2)

               Czy art. 4 ust. 1 dyrektywy 97/80/EWG (3) i art. 19 ust. 1 dyrektywy 2006/54/WE — ewentualnie art. 2 ust. 2 tiret drugie dyrektywy 76/207/EWG zmienionej dyrektywą 2002/73/WE i art. 2 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2006/54/WE lub art. 2 ust. 2 lit. a) w związku z art. 6 ust. 1 dyrektywy 2000/78/WE (4) — należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym, na podstawie których w zakresie skarg na wypowiedzenie lub zwolnienie w związku z dyskryminacją między innymi ze względu na płeć nie jest dopuszczalne rozważenie sytuacji społecznej lub rozważenie interesów, natomiast dopuszczalna jest jedynie ocena dowodów w przedmiocie tego, czy dyskryminacja ze względu na płeć stanowiła przeważającą przyczynę wypowiedzenia/zwolnienia lub czy przeważyła inna przyczyna, dokładnie wskazana przez pracodawcę?

      (1)  Dyrektywa 76/207/EWG Rady z dnia 9 lutego 1976 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy; Dz.U. L 39, s. 40

      (2)  Dyrektywa 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (wersja przeredagowana); Dz.U. L 204, s 23

      (3)  Dyrektywa Rady 97/80/WE z dnia 15 grudnia 1997 r. dotycząca ciężaru dowodu w sprawach dyskryminacji ze względu na płeć; Dz.U. 1998 L 14, s. 6

      (4)  Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy; Dz.U. L 303, s. 16


title: Sprawa C-357/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 30 kwietnia 2014 r. w sprawie T-179/09 Dunamenti Erőmű Zrt przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 21 lipca 2014 r. przez Dunamenti Erőmű Zrt

text:
               22.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 329/8

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 30 kwietnia 2014 r. w sprawie T-179/09 Dunamenti Erőmű Zrt przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 21 lipca 2014 r. przez Dunamenti Erőmű Zrt
   (Sprawa C-357/14 P)
   2014/C 329/10
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Dunamenti Erőmű Zrt (przedstawiciele: adwokaci J. Philippe, F.H. Boret, A.C. Guyon)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącej odwołanie

   Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 30 kwietnia 2014 r. w sprawie T-179/09 w zakresie, w jakim potwierdzono w nim decyzję Komisji 2009/609/WE z dnia 4 czerwca 2008 r. w sprawie pomocy państwa C 41/05 udzielonej przez Węgry w ramach długoterminowych umów o zakup energii (1), w której to decyzji umowy te zostały uznane za pomoc państwa bezprawnie przyznaną i niezgodną ze wspólnym rynkiem;

               —

               wydanie ostatecznego orzeczenia i stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2009/609/WE z dnia 4 czerwca 2008 r. w sprawie pomocy państwa C 41/05 udzielonej przez Węgry w ramach długoterminowych umów o zakup energii w części, w jakiej umowy te zostały w niej uznane za pomoc państwa bezprawnie przyznaną i niezgodną ze wspólnym rynkiem lub, ewentualnie, przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania; oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania przed Sądem i Trybunałem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie podnosi pięć zarzutów. W zaskarżonym wyroku Sąd oddalił skargę wnoszącej odwołanie mającą zasadniczo na celu stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2009/609/WE z dnia 4 czerwca 2008 r. w sprawie pomocy państwa C 41/05 udzielonej przez Węgry w ramach długoterminowych umów o zakup energii lub, ewentualnie, stwierdzenie nieważności art. 2 i 5 tej decyzji.
   W zarzucie pierwszym wnosząca odwołanie kwestionuje ocenę Sądu, zgodnie z którą umowa o zakup energii może zostać uznana za nową pomoc, choć nie ustalił wcześniej, czy taka umowa stanowiła w ogóle pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.
   W zarzucie drugim wnosząca odwołanie kwestionuje wniosek Sądu, że Komisja nie popełniła błędu, stwierdzając, iż moment przystąpienia Węgier do Unii Europejskiej stanowi odpowiedni okres odniesienia, aby uznać dany środek za pomoc państwa zgodnie z kryteriami ustalonymi w art. 107 ust. 1 TFUE. Jej zdaniem Sąd naruszył prawo, uznając, że załącznik IV ustanawia regułę, zgodnie z którą okresem odpowiednim do dokonania oceny, czy środek państwowy stanowi pomoc państwa, jest moment przystąpienia Węgier do UE. Znaczenie art. IV zostało przeinaczone, gdyż nie przewiduje on ani nie sugeruje, iż analiza, czy środek stanowi pomoc państwa, powinna być przeprowadzana w dacie przystąpienia.
   W zarzucie trzecim wnosząca odwołanie zauważa, że Sąd naruszył prawo, uznając, iż przysporzona została korzyść w rozumieniu art. 107 ust. 1, nie biorąc pod uwagę okoliczności panujących w momencie zawarcia umowy o zakup energii. Sąd popełnił błąd, dochodząc do wniosku, że korzyść została przysporzona, gdy i) Magyar Villamos Művek (MVM) działała jako inwestor prywatny przy zawieraniu umowy o zakup energii, co stanowiło środek przygotowawczy mający ułatwić prywatyzację Dunamenti, oraz (ii) w każdym razie, nawet gdyby umowa o zakup energii wiązała się z przysporzeniem korzyści (co wnosząca odwołanie kwestionuje), została ona zwrócona poprzez sprzedaż Dunamenti.
   W zarzucie czwartym wnosząca odwołanie kwestionuje dokonaną przez Sąd ocenę ryzyka wynikającego z obowiązku minimalnego poboru ciążącego na MVM. Sąd naruszył prawo, wywodząc istnienie korzyści z obowiązku minimalnego poboru ciążącego na MVM bez udowodnienia istnienia ryzyka strukturalnego.
   W zarzucie piątym wnosząca odwołanie kwestionuje potwierdzenie przez Sąd metodologii przyjętej przez Komisję do celów obliczenia wysokości pomocy. Sąd naruszył prawo, podtrzymując przepisaną metodologię poprzez określenie kwot, które podlegają zwrotowi, jako różnicę w przychodach, a nie jako różnicę w zyskach, gdyż to zróżnicowanie może doprowadzić do podważenia samego istnienia pomocy państwa.

      (1)  Dz.U. L 225,s. 53.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 września 2004 r. w sprawie T-254/03, José Manuel López Cejudo przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Urzędnicy — Dodatek przyznawany ze względu na warunki życia — Zakwaterowanie — Art. 5 i 10 załącznika X regulaminu pracowniczego)

text:
               20.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 284/17

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 14 września 2004 r.
   w sprawie T-254/03, José Manuel López Cejudo przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Urzędnicy - Dodatek przyznawany ze względu na warunki życia - Zakwaterowanie - Art. 5 i 10 załącznika X regulaminu pracowniczego)
   (2004/C 284/35)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T-254/03, José Manuel López Cejudo, urzędnik Komisji Wspólnot Europejskich, zamieszkały w Brasilii (Brazylia), reprezentowany przez G. Vandersandena i L. Levi'ego, adwokatów, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: J. Currall i H. Tserepa-Lacombe, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 12 czerwca 2002 r. dotyczącej przyznania skarżącemu zakwaterowania, a także decyzji organu powołującego zawartej w raporcie o składkach i wypłaconych świadczeniach za miesiąc lipiec 2002 r., dotyczącej dodatku przyznawanego ze względu na warunki życia, jak również wniosek o zapłatę odsetek za opóźnienie, a także wniosek o odszkodowanie za krzywdę moralną, Sąd (w składzie jednoosobowym: A. W. H. Meij), sekretarz: I. Natsinas, administrator, wydał dnia 14 września 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron poniesie koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 213 z 6.9.2003.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 listopada 2004 r. w sprawie C-284/03, Belgia przeciwko Temco Europe SA (wniosek Cour d'Appel de Bruxelles o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Szósta Dyrektywa w sprawie podatku VAT — Art. 13 B lit. b) — Transakcje zwolnione od podatku — Najem nieruchomości — Porozumienie dotyczące użyczenia)

text:
               8.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/14

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 18 listopada 2004 r.
   w sprawie C-284/03, Belgia przeciwko Temco Europe SA (1) (wniosek Cour d'Appel de Bruxelles o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)
   (Szósta Dyrektywa w sprawie podatku VAT - Art. 13 B lit. b) - Transakcje zwolnione od podatku - Najem nieruchomości - Porozumienie dotyczące użyczenia)
   (2005/C 6/24)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-284/03, mającej za przedmiot wniosek, wpisany do rejestru dnia 2 lipca 2003 r., o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Cour d'Appel de Bruxelles (Belgia) postanowieniem z dnia 19 czerwca 2003 r., w postępowaniu: Belgia przeciwko Temco Europe SA, Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann, prezes izby, A. Rosas (sprawozdawca), R. Silva de Lapuerta, K. Lenaerts i S. von Bahr, sędziowie; rzecznik generalny: D. Ruiz-Jarabo Colomer, sekretarz: M.-F. Contet, główny administrator, wydał w dniu 18 listopada 2004 r. wyrok zawierający następujące rozstrzygniecie:
   Wykładnia art. 13 B lit. b) Szóstej Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku 77/388/EWG powinna być dokonywana w ten sposób, że transakcje, w ramach których spółka użycza jednocześnie, za pomocą różnych umów, związanym z nią spółkom tej samej nieruchomości w zamian za zapłatę wynagrodzenia ustalonego przede wszystkim na podstawie zajmowanej powierzchni i te wykonywane umowy mają za przedmiot pasywne w swej istocie pozostawienie do dyspozycji lokali czy powierzchni nieruchomości, w zamian za wynagrodzenie, którego wysokość została powiązana z upływem czasu, a nie świadczenie usługi podlegającej innej kwalifikacji, stanowią transakcje „najmu nieruchomości” w rozumieniu tego przepisu.

      (1)  Dz.U. C 213 z 6.9.2003.


title: Sprawa T-812/14: Postanowienie Sądu z dnia 19 lipca 2017 r. – BPC Lux 2 i in./Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — Pomoc państwa — Pomoc przyznana przez władze portugalskie w ramach rozwiązania instytucji finansowej Banco Espírito Santo — Stworzenie i kapitalizacja instytucji pomostowej — Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym — Brak interesu prawnego — Niedopuszczalność)

text:
               4.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 293/32

         Postanowienie Sądu z dnia 19 lipca 2017 r. – BPC Lux 2 i in./Komisja
   (Sprawa T-812/14) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - Pomoc przyznana przez władze portugalskie w ramach rozwiązania instytucji finansowej Banco Espírito Santo - Stworzenie i kapitalizacja instytucji pomostowej - Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym - Brak interesu prawnego - Niedopuszczalność))
   (2017/C 293/37)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: BPC Lux 2 Sàrl (Senningerberg, Luksemburg) i 19 innych skarżących, których nazwy wskazano w załączniku do postanowienia (przedstawiciele: adwokat P. Fajardo, J. Webber i M. Steenson, solicitors oraz K. Bacon, QC)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn i P.J. Loewenthal, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes i S. Jaulino, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata M. Mendesa Pereirę)

      Przedmiot

   Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2014) 5682 z dnia 3 sierpnia 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.39250 (2014/N) – Portugalia – Rozwiązanie Banco Espírito Santo.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               BPC Lux 2 Sàrl i inni skarżący, których nazwy wskazano w załączniku, pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską w niniejszym postępowaniu i w postępowaniu w przedmiocie środka tymczasowego.

               3)

               Republika Portugalska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 46 z 9.2.2015.


title: Sprawa C-456/07: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 21 maja 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Najvyšší súd Slovenskej republiky — Republika Słowacka) — Karol Mihal przeciwko Daňový úrad Košice V (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu — Szósta dyrektywa VAT — Podatnicy — Artykuł 4 ust. 5 akapit pierwszy — Podmioty prawa publicznego — Komornicy sądowi — Osoby fizyczne lub prawne)

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/17

         Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 21 maja 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Najvyšší súd Slovenskej republiky — Republika Słowacka) — Karol Mihal przeciwko Daňový úrad Košice V
   (Sprawa C-456/07) (1)

   (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu - Szósta dyrektywa VAT - Podatnicy - Artykuł 4 ust. 5 akapit pierwszy - Podmioty prawa publicznego - Komornicy sądowi - Osoby fizyczne lub prawne)
   (2008/C 209/24)
   Język postępowania: słowacki
   Sad odsyłający
   Najvyšší súd Slovenskej republiky
   Strony postępowanoa przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Karol Mihal

      Strona pozwana: Daňový úrad Košice V
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Najvyšší súd Slovenskej republiky — Wykładnia art. 4 ust. 5 akapit pierwszy dyrektywy 77/388/EWG: szóstej dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) — Nieopodatkowanie podmiotu prawa publicznego podejmujący działalność jako organ władzy publicznej — Włączenie komorników sądowych wykonujących swoje publiczne funkcje — Bezpośrednia skuteczność
   Sentencja
   Działalność wykonywana przez jednostkę, taka jak działalność komornika sądowego, nie jest zwolniona z podatku od wartości dodanej z tego tylko powodu, że polega ona na dokonywaniu aktów należących do prerogatyw władzy publicznej. Gdyby nawet w ramach wykonywania jego funkcji, komornik sądowy dokonywał takich aktów, to w rozumieniu przepisów, takich jak te w sprawie przed sądem krajowym, wykonuje on działalność nie w formie podmiotu prawa publicznego, jako że nie jest włączony w strukturę administracji publicznej, lecz w formie samodzielnej działalności gospodarczej, wykonywanej w ramach wolnego zawodu, a w związku z tym nie przysługuje mu zwolnienie przewidziane w art. 4 ust. 5 akapit pierwszy szóstej dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku.

      (1)  Dz.U. C 315 z 22.12.2007.


title: Sprawa C-379/04: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia Landgericht Würzburg wydanego dnia 23 sierpnia 2004 r. w sprawie Richard Dahms GmbH przeciwko Fränkischer Weinbauverband e.V.

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia Landgericht Würzburg wydanego dnia 23 sierpnia 2004 r. w sprawie Richard Dahms GmbH przeciwko Fränkischer Weinbauverband e.V.
   (Sprawa C-379/04)
   (2004/C 262/43)
   Dnia 3 września 2004 r. do Sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia Landgericht Würzburg (Sąd Okręgowy, Würzburg, Niemcy) wydanego dnia 23 sierpnia 2004 r. w sprawie Richard Dahms GmbH przeciwko Fränkischer Weinbauverband e.V.
   Landgericht Würzburg zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               a)

               Czy art. 21 rozporządzenia (WE) nr 753/02 (1) [z dnia 29 kwietnia 2002 r. ustanawiającego niektóre zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 odnośnie opisu, oznaczania, prezentacji i ochrony niektórych produktów sektora wina] przyznaje skarżącej prawo podmiotowe do tego, by nie być dyskryminowaną przez pozwanego w ramach konkursu na frankońskie wina i wina musujące?

               b)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na powyższe pytanie:
               Czy żądanie przez pozwanego od skarżącej jako niebędącej członkiem pozwanego związku dwukrotnie wyższych opłat za wystawienie [win] w ramach konkursu na frankońskie wina i wina musujące niż opłaty pobierane od członków tego związku stanowi dyskryminację w rozumieniu art. 21 rozporządzenia (WE) nr 753/02?

      (1)  Dz.U. L 118, str. 1.


title: Sprawa T-371/16: Skarga wniesiona w dniu 14 lipca 2016 r. – BP Aromatics/Komisja

text:
               26.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 350/20

         Skarga wniesiona w dniu 14 lipca 2016 r. – BP Aromatics/Komisja
   (Sprawa T-371/16)
   (2016/C 350/25)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: BP Aromatics Ltd (Geel, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci H. Vanhulle, B. van de Walle de Ghelcke, C. Borgers i N. Baeten)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 11 stycznia 2016 r. w sprawie wprowadzonego w życie przez Królestwo Belgii systemu pomocy państwa w postaci zwolnienia z opodatkowania nadmiernych zysków SA.37667 (2015/C) (ex 2015/NN);

               —

               ewentualnie, stwierdzenie nieważności art. 2–4 tejże decyzji;

               —

               w każdym razie, obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               —

               1. Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo i dopuściła się oczywistego błędu w ocenie przy ustaleniu domniemywanego środka pomocy i przy uznaniu go za system pomocy w rozumieniu art. 1 lit. d) rozporządzenia Rady 2015/1589 (1) i art. 107 TFUE.

               —

               2. Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja naruszyła art. 107 TFUE, nie przedstawiła uzasadnienia i dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, gdy uznała, że belgijski system decyzji podatkowych dotyczących nadmiernych zysków stanowi środek pomocy państwa.

               —

               3. Zarzut trzeci dotyczący tego, że Komisja naruszyła art. 16 ust. 1 rozporządzenia Rady 2015/1589 oraz ogólne zasady pewności prawa i uzasadnionych oczekiwań, gdy nakazała odzyskanie domniemywanej pomocy.

               —

               4. Zarzut czwarty dotyczący tego, że Komisja naruszyła art. 2 ust. 6 TFUE i zasadę równego traktowania oraz nadużyła władzy, gdy zastosowała przepisy dotyczące pomocy państwa celem zakazania belgijskiego systemu decyzji podatkowych dotyczących nadmiernych zysków.

      (1)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. 2015, L 248, s. 9)


title: Sprawa C-458/06: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 12 czerwca 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Regeringsrätten, Szwecja) — Skatteverket przeciwko Gourmet Classic Ltd (Właściwość Trybunału — Dyrektywa 92/83/EWG — Harmonizacja struktury podatków akcyzowych od alkoholu i produktów alkoholowych — Artykuł 20 tiret pierwszy — Alkohol wchodzący w skład wina do gotowania — Zwolnienie ze zharmonizowanego podatku akcyzowego)

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/8

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 12 czerwca 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Regeringsrätten, Szwecja) — Skatteverket przeciwko Gourmet Classic Ltd
   (Sprawa C-458/06) (1)

   (Właściwość Trybunału - Dyrektywa 92/83/EWG - Harmonizacja struktury podatków akcyzowych od alkoholu i produktów alkoholowych - Artykuł 20 tiret pierwszy - Alkohol wchodzący w skład wina do gotowania - Zwolnienie ze zharmonizowanego podatku akcyzowego)
   (2008/C 209/11)
   Język postępowania: szwedzki
   Sąd krajowy
   Regeringsrätten (Szwecja)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Skatteverket

      Strona pozwana: Gourmet Classic Ltd
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Regeringsrätten — Wykładnia art. 20 tiret pierwszy dyrektywa Rady 92/83/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od alkoholu i napojów alkoholowych (Dz.U. L 316, s. 21) — Zwolnienie z podatku akcyzowego — Produkt na bazie wina przeznaczony do gotowania o zawartości alkoholu 4,8 % na 100 kg produktu gotowego
   Sentencja
   Alkohol wchodzący w skład wina do gotowania powinien zostać zaklasyfikowany, jeżeli rzeczywista wartość alkoholu przekracza 1,2 % obj., do kategorii alkoholi etylowych przewidzianej w art. 20 tiret pierwsze dyrektywy Rady 92/83/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od alkoholu i napojów alkoholowych.

      (1)  Dz.U. C 326 z 30.12.2006.


title: Sprawy połączone T-268/15 i T-272/15: Postanowienie Sądu z dnia 8 listopada 2016 r. – Apcoa Parking Holdings/EUIPO (PARKWAY) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenia unijnych, graficznego i słownego, znaków towarowych PARKWAY — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej

text:
               16.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 14/32

         Postanowienie Sądu z dnia 8 listopada 2016 r. – Apcoa Parking Holdings/EUIPO (PARKWAY)
   (Sprawy połączone T-268/15 i T-272/15) (1)

   ((Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenia unijnych, graficznego i słownego, znaków towarowych PARKWAY - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej)
   (2017/C 014/39)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Apcoa Parking Holdings GmbH (Stuttgart, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Lohmann)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawicie: H. Kunz, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Dwie skargi wniesione na dwie decyzje Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 marca 2015 r. (sprawy R 2063/2014-4 i R 2062/2014-4) dotyczące rejestracji oznaczeń graficznego i słownego PARKWAY jako unijnych znaków towarowych.

      Sentencja

               1)

               Skargi zostają oddalone.

               2)

               Apcoa Parking Holdings GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 245 z 27.7.2015.


title: Sprawa T-291/14: Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2014 r. – egeplast international przeciwko Komisji

text:
               14.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/42

         Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2014 r. – egeplast international przeciwko Komisji
   (Sprawa T-291/14)
   2014/C 223/45
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: egeplast international GmbH (Greven, Niemcy) (przedstawiciel: A. Rosenfeld, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie SA.33995 (2013/C) (ex 2013/NN) w przedmiocie wsparcia dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz ograniczenia „dopłaty EEG” (dopłaty przeznaczonej na finansowanie źródeł energii odnawialnej w Niemczech) w przypadku odbiorców energochłonnych;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy: brak sprzyjania w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE

                           —

                           Strona skarżąca podnosi, że przewidziany w Gesetz für den Vorrang erneuerbarer Energien (niemieckiej ustawie o uprzywilejowaniu energii odnawialnych, zwanych dalej: „EEG”) system szczególnych wypłat wyrównawczych nie stanowi sprzyjania skarżącej w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, lecz łagodzi jedynie znaczne obciążenie, jakie zostało na nią nałożone poprzez ustanowienie dopłaty EEG. System ten rekompensuje częściowo to obciążenie, nie przysparzając jednak korzyści.

               2.

               Zarzut drugi: brak selektywności

                           —

                           Strona skarżąca podnosi następnie, że, ze względu na to, iż system ten nie ogranicza się do niektórych przedsiębiorstw czy też produkcji niektórych towarów, nie ma on selektywnego charakteru, co wyjaśnia różnorodność profilów objętych nim przedsiębiorstw. Stanowi on integralną część EEG 2012 i umożliwia funkcjonowanie systemu obciążeń spójnego z systemem EEG.

               3.

               Zarzut trzeci: brak zasobów państwowych czy też takich, które można przypisać państwu

                           —

                           Skarżąca twierdzi następnie, że przychody z dopłaty EEG nie stanowią zasobów państwowych czy też takich, które można przypisać państwu. Opłata ta umożliwia zaspokojenie roszczenia cywilnoprawnego o zwrot kosztów poniesionych przy sprzedaży energii elektrycznej, którego mogą się zgodnie z prawem domagać od dostawców energii podmioty zarządzające siecią przesyłową. Kwota tej dopłaty ustalana jest przez te podmioty bez jakiejkolwiek interwencji ze strony państwa. W ramach przyznanych Bundesnetzagentur (Agencji Federalnej ds. Sieci) uprawnień organ ten może jedynie przeprowadzać kontrolę tego, czy podmioty zarządzające siecią przesyłową ustalają prawidłowo wysokość tej dopłaty. W ramach przysługujacych tej agencji uprawnień nie może ona jednak sprawować stałej kontroli, ani też dysponować przychodami uzyskanymi z poboru tej dopłaty.

               4.

               Zarzut czwarty: brak zakłócenia konkurencji i wpływu na wymianę handlową między państwami członkowskimi

                           —

                           Strona skarżąca podnosi, że, ze względu na niepaństwowy charakter przychodów uzyskiwanych z dopłaty EEG, określenie jej pułapów nie stanowi rezygnacji z uzyskania zasobów państwowych. Brak tej rezygnacji wynika również z faktu, że ewentualne zmniejszenie uiszczanych przychodów jest rekompensowane za pomocą zasobów prywatnych poprzez podniesienie wysokości dopłaty w przypadku prywatnych nieuprzywilejowanych odbiorców końcowych.


title: Sprawa T-14/13: Postanowienie Sądu z dnia 3 września 2013 r. — Seal Trademarks przeciwko OHIM — Exel Composites (XCEL)

text:
               16.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 336/30

         Postanowienie Sądu z dnia 3 września 2013 r. — Seal Trademarks przeciwko OHIM — Exel Composites (XCEL)
   (Sprawa T-14/13) (1)

   2013/C 336/66
   Język postępowania: angielski
   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 86 z 23.3.2013.


title: Sprawa C-614/14: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 5 lipca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofiyski gradski sad – Bułgaria) – postępowanie karne przeciwko Atanasowi Ognyanovowi (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 267 TFUE — Artykuł 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Treść wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Przepis krajowy przewidujący wyłączenie sądu krajowego ze względu na wyrażenie wstępnego stanowiska we wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym poprzez stwierdzenie okoliczności faktycznych i prawnych — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuł 47 akapit drugi i art. 48 ust. 1)

text:
               12.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 335/8

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 5 lipca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofiyski gradski sad – Bułgaria) – postępowanie karne przeciwko Atanasowi Ognyanovowi
   (Sprawa C-614/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 267 TFUE - Artykuł 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Treść wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym - Przepis krajowy przewidujący wyłączenie sądu krajowego ze względu na wyrażenie wstępnego stanowiska we wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym poprzez stwierdzenie okoliczności faktycznych i prawnych - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 47 akapit drugi i art. 48 ust. 1))
   (2016/C 335/10)
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Sofiyski gradski sad

      Strona w postępowaniu głównym w sprawie karnej

   Atanas Ognyanov

      przy udziale: Sofiyska gradska prokuratura

      Sentencja

               1)

               Artykuł 267 TFUE i art. 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem, rozpatrywane w świetle art. 47 akapit drugi i art. 48 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisowi krajowemu interpretowanemu w ten sposób, że zobowiązuje on sąd odsyłający do wyłączenia się z toczącej się sprawy ze względu na to, iż sąd ten przedstawił we wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym okoliczności faktyczne i prawne tej sprawy.

               2)

               Prawo Unii, w szczególności art. 267 TFUE, należy interpretować w ten sposób, że nie wymaga ono ani nie zakazuje, aby sąd odsyłający dokonywał, po wydaniu orzeczenia w trybie prejudycjalnym, nowego wysłuchania stron oraz nowych czynności dowodowych mogących skłonić go do zmiany stwierdzeń odnoszących się do okoliczności faktycznych i prawnych, których dokonał w ramach wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, pod warunkiem że sąd ten w pełni uwzględni wykładnię prawa Unii przyjętą przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

               3)

               Prawo Unii należy interpretować w ten sposób, że stoi ono na przeszkodzie temu, aby sąd odsyłający stosował przepis krajowy taki jak rozpatrywany w postępowaniu głównym, który został uznany za niezgodny z tym prawem.

      (1)  Dz.U. C 96 z 23.3.2015.


title: Sprawa T-144/15: Wyrok Sądu z dnia 28 kwietnia 2016 r. – L’Oréal/EUIPO – Theralab (VICHY LABORATOIRES V IDÉALIA) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego VICHY LABORATOIRES V IDÉALIA – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy IDEALINA – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               13.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/51

      Wyrok Sądu z dnia 28 kwietnia 2016 r. – L’Oréal/EUIPO – Theralab (VICHY LABORATOIRES V IDÉALIA)
      (Sprawa T-144/15) (1)

      ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego VICHY LABORATOIRES V IDÉALIA - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy IDEALINA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
      (2016/C 211/64)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: L’Oréal (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat J. Sena Mioludo)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciel: A. Lukošiūtė, pełnomocnik)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: Theralab – Produtos Farmacêuticos e Nutracêuticos, Lda (Viseu, Portugalia)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 stycznia 2015 r. (sprawa R 1097/2014-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Theralab – Produtos Farmacêuticos e Nutracêuticos a L’Oréal.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  L’Oréal, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 171 z 26.5.2015.


title: Sprawa T-325/06: Skarga wniesiona w dniu 24 listopada 2006 r. — Boston Scientific przeciwko OHIM — Terumo (CAPIO)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/74

         Skarga wniesiona w dniu 24 listopada 2006 r. — Boston Scientific przeciwko OHIM — Terumo (CAPIO)
   (Sprawa T-325/06)
   (2006/C 326/152)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Boston Scientific Ltd (Christ Church, Barbados) (przedstawiciele: adwokaci P. Rath i W. Festl-Wietek)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Terumo Kabushiki Kaisha (Tokio, Japonia)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 14 września 2006 r. w sprawie R 61/2006-2, doręczonej pełnomocnikom strony skarżącej w dniu 18 września 2006 r.,

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania przed Sądem i przed Izbą Odwoławczą.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „CAPIO” dla towarów z klasy 10 — zgłoszenie nr 2 554 434

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Terumo Kabushiki Kaisha

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Wspólnotowe i krajowe słowne znaki towarowe „CAPIOX” i „CAPIOX PULSE” dla towarów z klasy 10

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Odrzucenie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 43 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 oraz zasady 22 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2868/95, gdyż Terumo nie wykazała używania jej znaku towarowego na wystarczającą skalę; naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady, ponieważ sporne znaki towarowe nie mogą zostać pomylone.


title: Sprawa T-4/15: Wyrok Sądu z dnia 7 września 2016 r. – Beiersdorf/EUIPO (Q10) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Q10 — Odmowa zarejestrowania oświadczenia o zakresie ochrony — Artykuł 37 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Względne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               17.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/13

         Wyrok Sądu z dnia 7 września 2016 r. – Beiersdorf/EUIPO (Q10)
   (Sprawa T-4/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Q10 - Odmowa zarejestrowania oświadczenia o zakresie ochrony - Artykuł 37 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Względne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009])
   (2016/C 383/18)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Beiersdorf AG (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo adwokaci A. Renck i J. Fuhrmann, następnie adwokat J. Fuhrmann)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciel: S. Hanne, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 października 2014 r. (sprawa R 2050/2013-1) dotycząca rejestracji oznaczenia graficznego Q10 jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Beiersdorf AG pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

      (1)  Dz.U. C 65 z 23.2.2015.


title: Sprawa T-212/09: Wyrok Sądu z dnia 3 lipca 2012 r. — Dania przeciwko Komisji (EFOR — Sekcja Gwarancji — Wydatki wyłączone z finansowania — Kultury uprawne — Zamrożenie powierzchni)

text:
               11.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/15

         Wyrok Sądu z dnia 3 lipca 2012 r. — Dania przeciwko Komisji
   (Sprawa T-212/09) (1)

   (EFOR - Sekcja Gwarancji - Wydatki wyłączone z finansowania - Kultury uprawne - Zamrożenie powierzchni)
   2012/C 243/27
   Język postępowania: duński

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Danii (przedstawiciele: początkowo J. Bering Liisberg, następnie V. Pasternak Jørgensen, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów P. Bieringa i J. Pinborga)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo N. Rasmussen i F. Jimeno Fernández, następnie F. Jimeno Fernández, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata T. Ryhla)

      Przedmiot

   Stwierdzenie nieważności części decyzji Komisji 2009/253/WE z dnia 19 marca 2009 r. wyłączającej z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) (Dz.U. L 75, s. 15), w zakresie, w jakim wyłącza ona z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez Królestwo Danii z tytułu zamrożenia powierzchni.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 193 z 15.8.2009.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 13 stycznia 2005 r. w sprawie C-254/03 P: Eduardo Vieira SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Rybołówstwo — Umowa w sprawie rybołówstwa z Argentyną — Wspólnotowa pomoc finansowa — Zmniejszenie)

text:
               5.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 57/8

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 13 stycznia 2005 r.
   w sprawie C-254/03 P: Eduardo Vieira SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
       (1)

   (Odwołanie - Rybołówstwo - Umowa w sprawie rybołówstwa z Argentyną - Wspólnotowa pomoc finansowa - Zmniejszenie)
   (2005/C 57/15)
   Język postępowania: hiszpański
   W sprawie C-254/03 P Eduardo Vieira SA (adwokaci: J.-R. García-Gallardo Gil-Fournier i D. Domínguez Pérez), w której stroną przeciwną jest: Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: S. Pardo Quintillán, wspomagana przez J. Rivasa-Andresa i J. Gutiérreza Gisberta), mającej za przedmiot odwołanie wniesione na podstawie art. 56 Statutu Trybunału Sprawiedliwości dnia 13 czerwca 2003 r., Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann, prezes izby, N. Colneric (sprawozdawca), J. N. Cunha Rodrigues, M. Ilešič i E. Levits, sędziowie; rzecznik generalny: A. Tizzano, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 13 stycznia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2.

               Eduardo Vieira SA zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 184 z 2.8.2003


title: Sprawa T-492/15: Skarga wniesiona w dniu 26 sierpnia 2015 r. – Deutsche Lufthansa/Komisja

text:
               3.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/41

         Skarga wniesiona w dniu 26 sierpnia 2015 r. – Deutsche Lufthansa/Komisja
   (Sprawa T-492/15)
   (2015/C 363/50)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Deutsche Lufthansa (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Martin-Ehlers)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 1 października 2014 r. w sprawie SA.21121 (C 29/2008) (ex NN 54/2007) – Lotnisko Hahn i Ryanair;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi, co następuje:

               —

               błędy proceduralne z powodu braku dalszych konsultacji ze skarżącą w roku 2014,

               —

               niepełne przedstawienie sprawy, chociaż okoliczności faktyczne były znane pozwanej w chwili wydania zaskarżonej decyzji,

               —

               błędne odtworzenie okoliczności faktycznych, gdyż Komisja zarysowuje nieprawdziwy obraz sprawy z powodu nieuwzględnienia określonych faktów,

               —

               oczywiste sprzeczności w zaskarżonej decyzji,

               —

               błędna ocena prawna środków na rzecz rozpatrywanego lotniska w zakresie, w jakim niektóre środki nie zostały zakwalifikowane jako pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, a inne zostały zakwalifikowane jako pomoc państwa zgodna ze wspólnym rynkiem,

               —

               błędna ocena prawna środków na rzecz wspomnianych linii lotniczych, gdyż stanowią one środki przyznawane przez państwo w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.


title: Sprawa T-317/08: Skarga wniesiona w dniu 12 sierpnia 2008 r. — Società di armatori G. padre dei F.lli Incorvaia G.I. e S. przeciwko Komisji

text:
               25.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/34

         Skarga wniesiona w dniu 12 sierpnia 2008 r. — Società di armatori G. padre dei F.lli Incorvaia G.I. e S. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-317/08)
   (2008/C 272/65)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Società di armamento Gaetano padre dei fratelli Incorvaia Giuseppe, Ignazio e Salvatore Snc (Licata, Włochy) (przedstawiciele: A. Maiorana, avvocato, A. De Matteis, avvocato, A. De Francesco, avvocato)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 530/2008 z dnia 12 czerwca 2008 r. opublikowanego w Dz.U. L 155 z dnia 13 czerwca 2008 r.

               —

               obciążenie przegranej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty są tożsame z tymi podniesionymi w sprawie T-313/08 Veromar di Tudisco Alfio & Salvatore S.n.c. przeciwko Komisji.


title: Sprawy połączone T-494/13 i T-495/13: Wyrok Sądu z dnia 4 grudnia 2014 r. – Sales & Solutions przeciwko OHIM – Inceda (WATT i WATT) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Wspólnotowe, graficzny i słowny, znaki towarowe WATT — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               26.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/27

         Wyrok Sądu z dnia 4 grudnia 2014 r. – Sales & Solutions przeciwko OHIM – Inceda (WATT i WATT)
   (Sprawy połączone T-494/13 i T-495/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Wspólnotowe, graficzny i słowny, znaki towarowe WATT - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 026/32)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Sales & Solutions GmbH (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat K. Gründig-Schnelle)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: pełnomocnik G. Schneider)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Inceda Holding GmbH (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J. Wald i D. Thrun)

      Przedmiot

   W sprawie T-494/13 skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej z dnia 15 lipca 2013 r. (sprawa R 1192/2012-4), a w sprawie T-495/13 skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej z dnia 15 lipca 2013 r. (sprawa R 1193/2012-4) dotyczące postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Inceda Holding GmbH a Sales & Solutions GmbH.

      Sentencja

               1)

               Skargi zostają oddalone.

               2)

               Sales & Solutions GmbH pokrywa własne koszty oraz koszty Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) i Inceda Holding GmbH w sprawach połączonych T-494/13 i T-495/13.

      (1)  Dz.U. C 344 z 23.11.2013.