title: Sprawa C-239/21 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (druga izba) wydanego w dniu 11 lutego 2021 r. w sprawie T-92/20, Fryč/Komisja, wniesione w dniu 14 kwietnia 2021 r. przez Petra Fryča

text:
               7.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/33

      Odwołanie od postanowienia Sądu (druga izba) wydanego w dniu 11 lutego 2021 r. w sprawie T-92/20, Fryč/Komisja, wniesione w dniu 14 kwietnia 2021 r. przez Petra Fryča
      (Sprawa C-239/21 P)
      (2021/C 217/44)
      Język postępowania: czeski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Petr Fryč (przedstawiciel: Š. Oharková, advokátka)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  Wnoszący odwołanie wnosi, aby Trybunał orzekł, że sprawa zostaje skierowana do ponownego rozpoznania przez Sąd i że Sąd zostaje zobowiązany do rozpatrzenia również argumentów zawartych w replice z dnia 2 października 2020 r., ponieważ w zaskarżonym orzeczeniu Sądu zostały one po prostu pominięte.

                  —

                  Na wypadek gdyby sprawa nie została skierowana do ponownego rozpoznania przez Sąd, wnoszący odwołanie wnosi, aby Trybunał orzekł, że instytucje Unii Europejskiej poważnie naruszyły swoje obowiązki i wyrządziły wnoszącemu odwołanie szkodę, ponieważ:

                              a)

                              Komisja Europejska przyjęła GBER w formie, w której m.in. przekracza prawne upoważnienie wynikające z traktatów, nie zapewnia przestrzegania konstytucyjnych zasad dotyczących wyjątkowego i uzasadnionego charakteru ingerowania w konkurencję, które ma wpływ na wspólny rynek, oraz niezgodnie z prawem umożliwiła wprowadzenie w życie pomocy państwa w ramach OPPI, która to pomoc przyniosła szkodę działalności gospodarczej prowadzonej przez wnoszącego odwołanie;

                              b)

                              Komisja Europejska decyzją z dnia 3 grudnia 2007 r. przyjęła program operacyjny sprzeczny z traktatami i kartą praw podstawowych i nie opublikowała tej decyzji;

                              c)

                              Komisja Europejska nie postępowała w sposób właściwy przy rozpatrywaniu wniesionej do niej przez wnoszącego odwołanie skargi na niezgodność OPPI z prawem, ponieważ ani nie zbadała okoliczności ustanowienia i wprowadzenia w życie OPPI, ani nie uzasadniła należycie odrzucenia skargi wniesionej do niej przez wnoszącego odwołanie;

                              d)

                              Sąd odmówił rozpatrzenia sprawy co do istoty w ramach skargi o stwierdzenie nieważności GBER i oddalił skargę jako oczywiście bezzasadną, przez co naruszył swój prawny obowiązek przestrzegania zasady proporcjonalności i poprzez nadmiernie formalistyczne jednostronne podejście naruszył konstytucyjne prawo wnoszącego odwołanie do skutecznego środka prawnego i dostępu do bezstronnego sądu.

                  —

                  Wnoszący odwołanie wnosi, aby Trybunał orzekł, że Komisja powinna zapłacić na rzecz wnoszącego odwołanie kwotę pieniężną w wysokości 4 800 000 EUR tytułem naprawienia szkody spowodowanej w wyżej wskazany sposób, w terminie trzech dni od uprawomocnienia się wyroku.

                  —

                  Wnoszący odwołanie wnosi, aby Trybunał orzekł, że Komisja powinna zwrócić wnoszącemu odwołanie koszty postępowania na ręce jego pełnomocnika.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie odwołania wnoszący je podnosi następujące zarzuty:

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczy skutków obecnie stosowanego systemu pomocy państwa, który powoduje nienaturalną i szkodliwą zmianę całej struktury gospodarki. Tym sposobem dochodzi do zakłócenia funkcjonowania całego rynku i do naruszenia praw ekonomicznych, gdy o sukcesie na rynku decyduje przed wszystkim możliwość korzystania z pomocy państwa, o której zadecydowano w sposób polityczny, nie zaś na podstawie prawa.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczy braku działań kontrolnych Komisji. System pomocy publicznej staje się w ten sposób czekiem in blanco dla organów wykonawczych, mogących uznać którykolwiek z wymienionych lub później wyznaczonych przez nie obszarów za zgodne ze wspólnym rynkiem.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczy błędnej oceny początku biegu terminu przedawnienia do wniesienia skargi. Wnoszący odwołanie był przekonany, że w Unii Europejskiej funkcjonuje mechanizm, który gwarantuje, że Komisja nieustannie monitoruje, czy pomoc publiczna przyznana zgodnie z art. 107 TFUE (Traktatem o funkcjonowaniu Unii Europejskiej) nie wpływa na wspólny rynek, jak zostało wskazane w art. 108 ust. 1 TFUE. Z tego powodu wnoszący odwołanie wystąpił do Komisji z wnioskiem o zbadanie sytuacji pod względem pomocy publicznej udzielonej w Republice Czeskiej w ramach programu OPPI. Komisja odrzuciła ten wniosek, z czego wnoszący odwołanie wywnioskował, że system kontroli przewidziany w art. 108 TFUE nie działa. Skargę do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wnoszący odwołanie uważał za ostateczną możliwość, wierząc, że nie będzie musiał jej wnosić. Wnoszący odwołanie wykazał ponadprzeciętną staranność, zwracając uwagę Komisji na nieprawidłowości, do których doszło w ramach wniosku i realizacji OPPI, i z pewnością nie można uznać, że wnoszący odwołanie pozostawał bezczynny w czasie biegu terminu przedawnienia.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczy pilnego interesu prawnego. Bez względu na rozstrzygnięcie sądowe w kwestii tego, czy roszczenie wnoszącego odwołanie uległo, czy też nie uległo przedawnieniu, wnoszący odwołanie jest przekonany, że z uwagi nie tylko na krajowe, ale również na ogólnoeuropejskie oddziaływanie rozpatrywanej kwestii konieczne jest, aby Trybunał odpowiedział na pytanie, kto ponosi odpowiedzialność za niewłaściwą politykę w zakresie dotacji, to znaczy czy ponosi ją Unia Europejska, czy też państwo członkowskie.


title: Sprawa C-242/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 3 lutego 2021 r. w sprawie T-111/19, Evariste Boshab / Rada Unii Europejskiej

text:
               7.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/34

      Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 3 lutego 2021 r. w sprawie T-111/19, Evariste Boshab / Rada Unii Europejskiej
      (Sprawa C-242/21 P)
      (2021/C 217/45)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Évariste Boshab (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck, P. De Wolf, T. Payan, A. Guillerme)

         Druga strona postępowania: Rada unii Europejskiej

         Żądania

      Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 3 lutego 2021 r., doręczonego w dniu 3 lutego 2021 r., Evariste Boshab/Rada Unii Europejskiej (T-111/19);

                  —

                  odniesienie się do istoty skargi i stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2018/1940 z dnia 10 grudnia 2018 r. w zakresie, w jakim na jej podstawie pozostawiono nazwisko wnoszącego odwołanie w pkt 8 załącznika II do decyzji 2010/788/WPZiB, oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (EU) 2018/1931 z dnia 10 grudnia 2018 r. w zakresie, w jakim na jego podstawie pozostawiono nazwisko wnoszącego odwołanie w pkt 8 załącznika Ia do rozporządzenia (WE) nr 1183/2005 (1);

                  —

                  obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postepowania w obu instancjach.

         Zarzuty i główne argumenty

      W odwołaniu wnoszący odwołanie wnosi o uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 3 lutego 2021 r., Evariste Boshab/Rada Unii Europejskiej w sprawie T-111/19, na poparcie którego podnosi dwa zarzuty prawne, dotyczące naruszenia prawa do obrony oraz oczywistego błędu w ocenie.
      W odniesieniu do zarzutu pierwszego wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd naruszył przysługujące mu prawo do obrony, a w szczególności prawo do bycia wysłuchanym w zakresie, w jakim:

                  —

                  stwierdził, że opóźnione przekazanie informacji przez Radę Unii Europejskiej, które uniemożliwiło wnoszącemu odwołanie przedstawienie uwag przed wydaniem odnośnej decyzji przedłużającej obowiązywanie środków ograniczających, nie stanowi naruszenia prawa do bycia wysłuchanym, ponieważ informacje te nie stanowiły nowego elementu; oraz

                  —

                  nie wyciągnął należytych wniosków z okoliczności, że Rada nie przeprowadziła w niniejszym przypadku jakiejkolwiek weryfikacji.

            W odniesieniu do zarzutu drugiego wnoszący odwołanie utrzymuje, że Sąd popełnił oczywisty błąd w ocenie w zakresie, w jakim:

                  —

                  nie uwzględnił okoliczności, że środki ograniczające mają charakter zabezpieczający oraz z definicji tymczasowy, a ich ważność jest uzależniona od trwania okoliczności faktycznych i prawnych, które spowodowały ich przyjęcie, a także od konieczności ich utrzymania w celu realizacji związanego z nimi celu;

                  —

                  nie stwierdził, że okoliczności przedstawione przez Radę nie mogły w żaden sposób uzasadniać istnienia jakiegokolwiek zachowania objętego kryterium umieszczenia w spornych wykazach, a mianowicie czynów stanowiących poważne przypadki naruszania praw człowieka; oraz

                  —

                  nie zarzucił Radzie, że nie zbadała informacji przekazanych przez wnoszącego odwołanie w ramach procedury ponownego badania oraz że nie przeprowadziła na tej podstawie własnej weryfikacji.

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1183/2005 z dnia 18 lipca 2005 r. wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko osobom naruszającym embargo na broń w odniesieniu do Demokratycznej Republiki Konga; Dz.U. 2005, L 193, s. 1 (ES, CS, DA, DE, ET, EL, EN, FR, IT, LV, LT, HU, NL, PL, PT, SK, SL, FI, SV), Dz.U. 2008, L 352 M, s. 231 (MT).


title: Sprawa C-259/21: Skarga wniesiona w dniu 22 kwietnia 2021 r. – Parlament Europejski / Rada Unii Europejskiej

text:
               7.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/35

      Skarga wniesiona w dniu 22 kwietnia 2021 r. – Parlament Europejski / Rada Unii Europejskiej
      (Sprawa C-259/21)
      (2021/C 217/46)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Parlament Europejski (przedstawiciele: I. Liukkonen, I. Terwinghe, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie nieważności art. 15–17 i 20 oraz art. 59 ust. 2 rozporządzenia Rady (UE) 2021/92 z dnia 28 stycznia 2021 r. w sprawie ustalenia uprawnień do połowów na rok 2021 w odniesieniu do niektórych stad ryb i grup stad ryb, mających zastosowanie w wodach Unii oraz, dla unijnych statków rybackich, w niektórych wodach nienależących do Unii (1);

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Według Parlamentu akty ustawodawcze regulujące tę dziedzinę, mianowicie art. 10 ust. 4 i art. 15 rozporządzenia (UE) 2019/1241 (2) oraz art. 9 rozporządzenia (UE) 2019/472 (3) przewidują, że środki takie jak wskazane w niniejszej skardze powinny być przyjmowane w drodze aktów delegowanych, o których mowa w art. 290 TFUE.
      Na poparcie skargi Parlament podnosi zatem dwa zarzuty. Pierwszy dotyczy nieprawidłowości i nadużycia proceduralnego w odniesieniu do tego, że zakwestionowane środki powinny były zostać wprowadzone w drodze aktów delegowanych, o których mowa w art. 290 TFUE, a nie w drodze procedury określonej w art. 43 ust. 3 TFUE. Drugi dotyczy przerwania lojalnej współpracy z naruszeniem art. 13 ust. 2 TUE. Przyjmując zaskarżone przepisy w drodze innej procedury niż przewidziana w tym celu w aktach, których jest współautorem, Rada pozbawiła Parlament prawa do badania, z którego skorzystałby on, gdyby zastosowano należytą procedurę.

         (1)  Dz.U. 2021, L 31, s. 31.

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1241 z dnia 20 czerwca 2019 r. w sprawie zachowania zasobów rybnych i ochrony ekosystemów morskich za pomocą środków technicznych, zmieniające rozporządzenia Rady (WE) nr 2019/2006, (WE) nr 1224/2009 i rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013, (UE) 2016/1139, (UE) 2018/973, (UE) 2019/472 i (UE) 2019/1022 oraz uchylające rozporządzenia Rady (WE) nr 894/97, (WE) nr 850/98, (WE) nr 2549/2000, (WE) nr 254/2002, (WE) nr 812/2004 i (WE) nr 2187/2005 (Dz.U. 2019, L 198, s. 105).

         (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/472 z dnia 19 marca 2019 r. ustanawiające wieloletni plan gospodarowania stadami poławianymi w wodach zachodnich i wodach z nimi sąsiadujących oraz połowami eksploatującymi te stada, zmieniające rozporządzenia (UE) 2016/1139 i (UE) 2018/973 oraz uchylające rozporządzenia Rady (WE) nr 811/2004, (WE) nr 2166/2005, (WE) nr 388/2006, (WE) nr 509/2007 i (WE) nr 1300/2008 (Dz.U. 2019, L 83, s. 1).


title: Sprawa T-193/18: Wyrok Sądu z dnia 24 marca 2021 r. – Andreas Stihl / EUIPO – Giro Travel Company (Kombinacja kolorów szarego i pomarańczowego) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Unijny znak towarowy utworzony z kombinacji kolorów pomarańczowego i szarego – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Artykuł 4 i art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Wystarczająco jasne i precyzyjne przedstawienie graficzne – Konieczność istnienia systematycznego układu łączącego kolory w określony z góry i stały sposób]

text:
               7.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/37

      Wyrok Sądu z dnia 24 marca 2021 r. – Andreas Stihl / EUIPO – Giro Travel Company (Kombinacja kolorów szarego i pomarańczowego)
      (Sprawa T-193/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Unijny znak towarowy utworzony z kombinacji kolorów pomarańczowego i szarego - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 4 i art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Wystarczająco jasne i precyzyjne przedstawienie graficzne - Konieczność istnienia systematycznego układu łączącego kolory w określony z góry i stały sposób)
      (2021/C 217/47)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Andreas Stihl AG & Co. KG (Waiblingen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci S. Völker, M. Pemsel i C. Eulenpesch)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Folliard-Monguiral i V. Ruzek, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Giro Travel Company SRL (Roman, Rumunia) (przedstawiciel: adwokat C. Frisch)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 stycznia 2018 r. (sprawa R 200/2017-2), dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Giro Travel Company a Andreas Stihl.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 23 stycznia 2018 r. (sprawa R 200/2017-2).

                  2)

                  EUIPO pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Andreas Stihl AG & Co. KG.

                  3)

                  Giro Travel Company SRL pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 166 z 14.5.2018.


title: Sprawa T-282/19: Wyrok Sądu z dnia 24 marca 2021 r. – Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi/EUIPO – Filotas Bellas & Yios (Halloumi) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Graficzny unijny znak towarowy Halloumi χαλλούμι Vermion grill cheese/grill est/grill kase M BELAS PREMIUM GREEK DAIRY SINCE 1927 – Wcześniejszy słowny wspólny unijny znak towarowy HALLOUMI – Względna podstawa odmowy rejestracji – Zła wiara – Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Artykuł 53 ust. 1 lit. a), art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 60 ust. 1 lit. a), art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia 2017/1001]

text:
               7.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/38

      Wyrok Sądu z dnia 24 marca 2021 r. – Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi/EUIPO – Filotas Bellas & Yios (Halloumi)
      (Sprawa T-282/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy Halloumi χαλλούμι Vermion grill cheese/grill est/grill kase M BELAS PREMIUM GREEK DAIRY SINCE 1927 - Wcześniejszy słowny wspólny unijny znak towarowy HALLOUMI - Względna podstawa odmowy rejestracji - Zła wiara - Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Artykuł 53 ust. 1 lit. a), art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 60 ust. 1 lit. a), art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia 2017/1001)
      (2021/C 217/49)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi (Nikozja, Cypr) (przedstawiciele: S. Malynicz QC, S. Baran, barrister, i V. Marsland, solicitor)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Gája, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Filotas Bellas & Yios AE (Alexándreia Imathias, Grecja)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 lutego 2019 r. (sprawa R 2295/2017-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi a Filotas Bellas & Yios.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

         (1)  Dz.U. C 213 z 24.6.2019.


title: Sprawa T-515/19: Wyrok Sądu z dnia 24 marca 2021 r. – Lego/EUIPO – Delta Sport Handelskontor (Element konstrukcyjny stanowiący część zestawu konstrukcyjnego) [Wzór wspólnotowy – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru – Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający element konstrukcyjny stanowiący część zestawu konstrukcyjnego – Podstawa unieważnienia – Niedochowanie wymagań dotyczących ochrony – Artykuł 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002 – Cechy postaci produktu wynikające wyłącznie z jego funkcji technicznej – Cechy postaci produktu, które należy koniecznie odtworzyć w ich dokładnej formie i dokładnych rozmiarach, aby produkt mógł nadawać się do wzajemnego połączenia z innymi produktami – Wzory mające na celu umożliwienie montowania lub wielorakiego połączenia wymiennych produktów w ramach systemu modułowego – Artykuł 8 ust. 1–3 rozporządzenia nr 6/2002]

text:
               7.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/39

      Wyrok Sądu z dnia 24 marca 2021 r. – Lego/EUIPO – Delta Sport Handelskontor (Element konstrukcyjny stanowiący część zestawu konstrukcyjnego)
      (Sprawa T-515/19) (1)

      (Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru - Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający element konstrukcyjny stanowiący część zestawu konstrukcyjnego - Podstawa unieważnienia - Niedochowanie wymagań dotyczących ochrony - Artykuł 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002 - Cechy postaci produktu wynikające wyłącznie z jego funkcji technicznej - Cechy postaci produktu, które należy koniecznie odtworzyć w ich dokładnej formie i dokładnych rozmiarach, aby produkt mógł nadawać się do wzajemnego połączenia z innymi produktami - Wzory mające na celu umożliwienie montowania lub wielorakiego połączenia wymiennych produktów w ramach systemu modułowego - Artykuł 8 ust. 1–3 rozporządzenia nr 6/2002)
      (2021/C 217/50)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Lego A/S (Billund, Dania) (przedstawiciele: adwokaci V. von Bomhard i J. Fuhrmann)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Hanne, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Delta Sport Handelskontor GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci C. Klawitter i L.E. Appel)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 10 kwietnia 2019 r. (sprawa R 31/2018-3) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru między Delta Sport Handelskontor a Lego.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 10 kwietnia 2019 r. (sprawa R 31/2018-3).

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  EUIPO i Delta Sport Handelskontor GmbH pokrywają własne koszty oraz po połowie koszty poniesione przez Lego A/S.

         (1)  Dz.U. C 305 z 9.9.2019.


title: Sprawa T-588/19: Wyrok Sądu z dnia 24 marca 2021 r. – Novomatic/EUIPO – adp Gauselmann (Power Stars) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku – Graficzny unijny znak towarowy Power Stars – Stwierdzenie częściowego wygaśnięcia prawa do znaku – Częściowy brak rzeczywistego używania – Dowód rzeczywistego używania – Artykuł 51 ust. 1 lit. a) i art. 51 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 58 ust. 1 lit. a) i art. 58 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Obowiązek uzasadnienia – Artykuł 75 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 94 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia 2017/1001) – Prawo do bycia wysłuchanym – Artykuł 75 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 94 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia 2017/1001)]

text:
               7.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/40

      Wyrok Sądu z dnia 24 marca 2021 r. – Novomatic/EUIPO – adp Gauselmann (Power Stars)
      (Sprawa T-588/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy Power Stars - Stwierdzenie częściowego wygaśnięcia prawa do znaku - Częściowy brak rzeczywistego używania - Dowód rzeczywistego używania - Artykuł 51 ust. 1 lit. a) i art. 51 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 58 ust. 1 lit. a) i art. 58 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 75 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 94 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia 2017/1001) - Prawo do bycia wysłuchanym - Artykuł 75 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 94 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia 2017/1001))
      (2021/C 217/51)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Novomatic AG (Gumpoldskirchen, Austria) (przedstawiciel: adwokat M. Ringer)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: D. Walicka i S. Hanne, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: adp Gauselmann GmbH (Espelkamp, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat K. Mandel)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 czerwca 2019 r. (sprawa R 2038/2018-2) dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku między adp Gauselmann a Novomatic.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Novomatic AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 337 z 7.10.2019.


title: Sprawa T-798/19: Wyrok Sądu z dnia 24 marca 2021 r. – Bennahmias/Parlament [Prawo instytucjonalne – Przepisy dotyczące zwrotu kosztów i diet posłów do Parlamentu – Dodatek na zatrudnienie asystentów parlamentarnych – Windykacja nienależnie wypłaconych kwot – Ciężar dowodu – Obowiązek uzasadnienia – Naruszenie prawa – Błąd dotyczący okoliczności faktycznych – Proporcjonalność]

text:
               7.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/40

      Wyrok Sądu z dnia 24 marca 2021 r. – Bennahmias/Parlament
      (Sprawa T-798/19) (1)

      (Prawo instytucjonalne - Przepisy dotyczące zwrotu kosztów i diet posłów do Parlamentu - Dodatek na zatrudnienie asystentów parlamentarnych - Windykacja nienależnie wypłaconych kwot - Ciężar dowodu - Obowiązek uzasadnienia - Naruszenie prawa - Błąd dotyczący okoliczności faktycznych - Proporcjonalność)
      (2021/C 217/52)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Jean-Luc Bennahmias (Marsylia, Francja) (przedstawiciele: adwokaci J.M. Rikkers, J.L. Teheux, M. Ganilsy i C. De Kuyper)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: N. Lorenz i M. Ecker, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie, na podstawie art. 263 TFUE, stwierdzenia nieważności decyzji sekretarza generalnego Parlamentu z dnia 16 września 2019 r. w sprawie windykacji kwoty 29 806 EUR nienależycie wypłaconej skarżącemu tytułem zatrudnienia asystentów parlamentarnych i związana z tym nota obciążeniowa z dnia 19 września 2019 r.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Jean-Luc Bennahmias pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Parlament Europejski.

         (1)  Dz.U. C 45 z 10.2.2020.


title: Sprawa T-799/19: Wyrok Sądu z dnia 24 marca 2021 r. – Bennahmias/Parlament [Prawo instytucjonalne – Przepisy dotyczące zwrotu kosztów i diet posłów do Parlamentu – Dodatek na zatrudnienie asystentów parlamentarnych – Windykacja nienależnie wypłaconych kwot – Ciężar dowodu – Obowiązek uzasadnienia – Naruszenie prawa – Błąd dotyczący okoliczności faktycznych – Proporcjonalność]

text:
               7.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/41

      Wyrok Sądu z dnia 24 marca 2021 r. – Bennahmias/Parlament
      (Sprawa T-799/19) (1)

      (Prawo instytucjonalne - Przepisy dotyczące zwrotu kosztów i diet posłów do Parlamentu - Dodatek na zatrudnienie asystentów parlamentarnych - Windykacja nienależnie wypłaconych kwot - Ciężar dowodu - Obowiązek uzasadnienia - Naruszenie prawa - Błąd dotyczący okoliczności faktycznych - Proporcjonalność)
      (2021/C 217/53)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Jean-Luc Bennahmias (Marsylia, Francja) (przedstawiciele: adwokaci J.M. Rikkers, J.L. Teheux, M. Ganilsy i C. De Kuyper)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: N. Lorenz i M. Ecker, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie, na podstawie art. 263 TFUE, stwierdzenia nieważności decyzji sekretarza generalnego Parlamentu z dnia 16 września 2019 r. w sprawie windykacji kwoty 15 105 EUR nienależycie wypłaconej skarżącemu tytułem zatrudnienia asystentów parlamentarnych i związana z tym nota obciążeniowa z dnia 19 września 2019 r.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Jean-Luc Bennahmias pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Parlament Europejski.

         (1)  Dz.U. C 45 z 10.2.2020.


title: Sprawa T-93/20: Wyrok Sądu z dnia 24 marca 2021 r. – Albert Darboven Holding / EUIPO (WINDSOR-CASTLE) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego WINDSOR CASTLE – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Charakter odróżniający – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Charakter zachwalający]

text:
               7.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/41

      Wyrok Sądu z dnia 24 marca 2021 r. – Albert Darboven Holding / EUIPO (WINDSOR-CASTLE)
      (Sprawa T-93/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego WINDSOR CASTLE - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter odróżniający - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Charakter zachwalający)
      (2021/C 217/54)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Albert Darboven Holding GmbH & Co. KG (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Thünken

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Schäfer, A. Söder i D. Hanf, pełnomocnicy).

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 grudnia 2019 r. (sprawa 2448/2018–1), dotyczącą zgłoszenia oznaczenia słownego WINDSOR-CASTLE jako unijnego znalu towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 19 grudnia 2019 r. (sprawa 2448/2018–1).

                  2)

                  EUIPO zostaje obciążone kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 114 z 6.4.2020.


title: Sprawa T-168/20: Wyrok Sądu z dnia 24 marca 2021 r. – Creaton South-East Europe / EUIPO – Henkel (CREATHERM) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego CREATHERM – Wcześniejszy słowny międzynarodowy znak towarowy CERETHERM – Względna podstawa odmowy rejestracji – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               7.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/42

      Wyrok Sądu z dnia 24 marca 2021 r. – Creaton South-East Europe / EUIPO – Henkel (CREATHERM)
      (Sprawa T-168/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego CREATHERM - Wcześniejszy słowny międzynarodowy znak towarowy CERETHERM - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2021/C 217/55)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Creaton South-East Europe Kft. (Lenti, Węgry) (przedstawiciele: adwokaci J. Muyldermans i P. Maeyaert)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: E. Markakis i V. Ruzek, pełnomocnicy).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Henkel AG & Co. KGaA (Düsseldorf, Niemcy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 stycznia 2020 r. (sprawa R 1090/2019-2), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Henkel a Creaton South-East Europe.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Creaton South-East Europe Kft. zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 191 z 8.6.2020.


title: Sprawa T-175/20: Wyrok Sądu z dnia 24 marca 2021 r. – Laboratorios Ern / EUIPO [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego znaku towarowego Unii Europejskiej SANOLIE – Wcześniejszy krajowy znak towarowy SANODIN – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]]

text:
               7.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/43

      Wyrok Sądu z dnia 24 marca 2021 r. – Laboratorios Ern / EUIPO
      (Sprawa T-175/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego znaku towarowego Unii Europejskiej SANOLIE - Wcześniejszy krajowy znak towarowy SANODIN - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2021/C 217/56)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Laboratorios Ern, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat R. Guerras Mazón)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Palmero Cabezas, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Sanolie (Stambuł, Turcja)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 stycznia 2020 r. (sprawa R 2405/2018-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Laboratorios Ern a Sanolie.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Laboratorios Ern, SA zostają obciążone kosztami postępowania

         (1)  Dz.U. C 175 z 25.5.2020.


title: Sprawa T-354/20: Wyrok Sądu z dnia 24 marca 2021 r. – Kfz-Gewerbe / EUIPO – The Blink Fish (Przedstawienie ryby) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Graficzny unijny znak towarowy przedstawiający rybę – Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy BLINKA – Względna podstawa odmowy rejestracji – Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd – Brak podobieństwa oznaczeń – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Obowiązek uzasadnienia – Artykuł 94 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia 2017/1001]

text:
               7.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/43

      Wyrok Sądu z dnia 24 marca 2021 r. – Kfz-Gewerbe / EUIPO – The Blink Fish (Przedstawienie ryby)
      (Sprawa T-354/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy przedstawiający rybę - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy BLINKA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Brak podobieństwa oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 94 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia 2017/1001)
      (2021/C 217/57)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Wirtschaftsgesellschaft des Kfz-Gewerbes mbH (Bonn, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat N. Hebeis)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: L. Lapinskaite, J. Crespo Carrillo i V. Ruzek, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: The Blink Fish Srl (Mediolan, Włochy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 kwietnia 2020 r. (sprawa R 2333/2019-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Wirtschaftsgesellschaft des Kfz-Gewerbes a The Blink Fish.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Wirtschaftsgesellschaft des Kfz-Gewerbes mbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 262 z 10.8.2020.


title: Sprawa T-374/20: Wyrok Sądu z dnia 24 marca 2021 r. – KM / Komisja [Służba publiczna – Urzędnicy – Żyjący małżonek – Renta rodzinna – Artykuły 18 i 20 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego – Przesłanki kwalifikujące – Czas trwania małżeństwa – Zarzut niezgodności z prawem – Równość traktowania – Zasada niedyskryminacji ze względu na wiek – Proporcjonalność]

text:
               7.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/44

      Wyrok Sądu z dnia 24 marca 2021 r. – KM / Komisja
      (Sprawa T-374/20) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Żyjący małżonek - Renta rodzinna - Artykuły 18 i 20 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego - Przesłanki kwalifikujące - Czas trwania małżeństwa - Zarzut niezgodności z prawem - Równość traktowania - Zasada niedyskryminacji ze względu na wiek - Proporcjonalność)
      (2021/C 217/58)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: KM (przedstawiciel: adwokat M. Müller-Trawinski)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciel: B. Mongin i T. Bohr, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną: Parlament Europejski (przedstawiciele: M. Windisch i U. Rösslein, pełnomocnicy), Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i M. Alver, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie na podstawie art. 270 TFUE, po pierwsze, stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 7 października 2019 r. oddalającej wniosek skarżącej o przyznanie renty rodzinnej oraz, po drugie, nakazania Komisji wydania nowej decyzji i przyznania jej renty rodzinnej.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Europejskiej z dnia 7 października 2019 r. oddalającej wniosek KM o przyznanie renty rodzinnej.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Komisja pokrywa, poza własnymi kosztami postępowania, koszty poniesione przez KM.

                  4)

                  Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej pokrywają każde własne koszty postępowania.

         (1)  Dz.U. C 255 z 3.8.2020.


title: Sprawa T-11/20: Postanowienie Sądu z dnia 26 marca 2021 r. – Paravan / EUIPO – paragon (Paragon) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku towarowego – Wycofanie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku towarowego – Umorzenie postępowania]

text:
               7.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/45

      Postanowienie Sądu z dnia 26 marca 2021 r. – Paravan / EUIPO – paragon (Paragon)
      (Sprawa T-11/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku towarowego - Wycofanie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku towarowego - Umorzenie postępowania)
      (2021/C 217/59)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Paravan GmbH (Pfronstetten-Aichelau, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci I. Jung i L. Delpy)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: paragon GmbH & Co. KGaA (Delbrück, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Wulff)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 października 2019 r. (sprawa R 28/2019-4) dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia znaku towarowego między Paravan GmbH a paragon GmbH & Co. KGaA

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

                  2)

                  Paravan GmbH et paragon GmbH & Co. KGaA pokrywają własne koszty oraz po połowie kosztów poniesionych przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

         (1)  Dz.U. C 68 z 2.3.2020.


title: Sprawa T-158/21: Skarga wniesiona w dniu 24 marca 2021 r. – Minority SafePack – milion podpisów za różnorodnością w Europie / Komisja

text:
               7.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/45

      Skarga wniesiona w dniu 24 marca 2021 r. – Minority SafePack – milion podpisów za różnorodnością w Europie / Komisja
      (Sprawa T-158/21)
      (2021/C 217/60)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Komitet obywatelski europejskiej inicjatywy obywatelskiej „Minority SafePack – milion podpisów za różnorodnością w Europie” (Cîrţa, Rumunia) (przedstawiciel: adwokat T. Hieber)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności komunikatu Komisji z dnia 14 stycznia 2021 r. w sprawie europejskiej inicjatywy obywatelskiej „Minority SafePack – milion podpisów za różnorodnością w Europie”, C(2021)171 final;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przez Komisję Europejską obowiązku uzasadnienia zgodnie z art. 296 ust. 2 TFUE;

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący popełnienia przez Komisję Europejską oczywistego błędu w ocenie poprzez odmowę przyjęcia wniosku ustawodawczego w następstwie skutecznego przedstawienia europejskiej inicjatywy obywatelskiej „Minority SafePack – milion podpisów za różnorodnością w Europie”.


title: Sprawa T-168/21: Skarga wniesiona w dniu 30 marca 2021 r. – Magnetec / EUIPO (jasnoniebieski)

text:
               7.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/46

      Skarga wniesiona w dniu 30 marca 2021 r. – Magnetec / EUIPO (jasnoniebieski)
      (Sprawa T-168/21)
      (2021/C 217/61)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Magnetec GmbH (Langenselbold, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Kloth, R. Briske i D. Habel)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Unijny znak towarowy przedstawiający kolor jasnoniebieski – zgłoszenie nr 18 022 608

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 stycznia 2021 r. w sprawie R 217/2020-4

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania odwoławczego.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 49 w związku z art. 33 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-169/21: Skarga wniesiona w dniu 26 marca 2021 r. – The Smiley Company / EUIPO – SC Ha Ha Ha Production (SMILEY)

text:
               7.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/46

      Skarga wniesiona w dniu 26 marca 2021 r. – The Smiley Company / EUIPO – SC Ha Ha Ha Production (SMILEY)
      (Sprawa T-169/21)
      (2021/C 217/62)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: The Smiley Company SPRL (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat B. Fontaine)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: SC Ha Ha Ha Production SRL (Calinesti, Rumania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „SMILEY” – zgłoszenie nr 17 569 641

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 stycznia 2021 r. w sprawie R 2936/2019-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 94 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 47 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 10 ust. 3 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/625;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-170/21: Skarga wniesiona w dniu 25 marca 2021 r. – Ben Ali / Rada

text:
               7.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/47

      Skarga wniesiona w dniu 25 marca 2021 r. – Ben Ali / Rada
      (Sprawa T-170/21)
      (2021/C 217/63)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Mehdi Ben Tijani Ben Haj Hamda Ben Haj Hassen Ben Ali (Saint-Étienne-du-Rouvray, Francja) (przedstawiciel: adwokat A. de Saint Remy)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uwzględnienie skargi Mehdiego Bena Aliego oraz stwierdzenie jej zasadności;

                  —

                  pilne wydanie orzeczenia na podstawie obowiązujących przepisów proceduralnych;

                  —

                  w każdym wypadku przyjęcie środka organizacji postępowania na podstawie art. 64 regulaminu postępowania przed Sądem mającego na celu doprowadzenie do ujawnienia przez Komisję „wszystkich dokumentów dotyczących przyjęcia” zaskarżonego rozporządzenia;

                  —

                  stwierdzenie nieważności ze skutkiem natychmiastowym wydanej wobec niego decyzji Rady (WPZiB) 2021/55, doręczonej pismem SGS 21/0041 z dnia 25 stycznia 2021 r., wysłanego listem poleconym za zwrotnym potwierdzeniem odbioru w dniu 26 stycznia 2021 r. i otrzymanym w dnu 29 stycznia 2021 r., mającej na celu pozostawienie jego nazwiska w wykazie osób objętych środkami ograniczającymi określonym w załączniku do decyzji Rady Unii Europejskiej 2011/72/WPZiB, zmienionej decyzją Rady 2021/55/ WPZiB, i w załączniku I do rozporządzenia Rady (UE) 101/2011, wykonywanego rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) 2021/49 dotyczącym środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Tunezji, a także stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2021/49, wykonywanego rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) nr 101/2011 dotyczącym środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Tunezji;

                  —

                  obciążenie Rady Unii Europejskiej zapłatą na rzecz Mehdiego Bena Aliego łącznej kwoty 150 000 EUR z tytułu naprawienia wszystkich rodzajów poniesionych szkód;

                  —

                  zasądzenie od Rady Unii Europejskiej na rzecz Mehdiego Bena Aliego, oprócz kosztów obrony będących zgodnie z art. 91 regulaminu postępowania kosztami podlegającymi zwrotowi, kwoty 30 000 EUR z tytułu kosztów obrony w ramach niniejszej skargi;

                  —

                  obciążenie Rady Unii Europejskiej jej wszystkimi kosztami.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący braku wystarczającej podstawy prawnej. Skarżący podnosi, że dana sankcja może być uzasadniona wyłącznie realizacją celów, dla których została przyjęta oraz że samo stwierdzenie istnienia zagrożenia dla pokoju nie jest wystarczające. Tymczasem w niniejszym przypadku Rada Unii Europejskiej uzasadniła niekorzystne dla niego środki celem zrównoważonego rozwoju tunezyjskiej gospodarki i społeczeństwa. Sankcja ta powinna w konsekwencji zostać uchylona lub zmieniona.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej. Skarżący uważa przede wszystkim, że w wyniku stosowanych procedur na etapie podejmowania decyzji, z uwagi na niezachowanie równowagi między przyjętym uzasadnieniem a poszanowaniem indywidualnych praw, doszło do naruszenia jego podstawowych praw. Następnie, w odniesieniu do etapu wyznaczania, skarżący twierdzi, że jego prawa miały zostać naruszone w wyniku niewystarczających procedur, które uniemożliwiały mu skuteczne skorzystanie ze środków odwoławczych. Wreszcie skarżący podnosi, że na etapie wykonywania procedura odstępstwa odbywała się z naruszeniem prawa do skutecznego środka odwoławczego.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia. Skarżący wskazuje w tym względzie na brak wydania przez państwo tunezyjskie decyzji, a w szczególności omówienia istotnych okoliczności faktycznych sprawy, które mogłoby uzasadnić umieszczenie jego nazwiska w spornym wykazie.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący oczywistego błędu w ocenie. Zdaniem skarżącego oczywisty błąd polega na braku dowodu jego uczestnictwa w popełnieniu jakichkolwiek bezprawnych czynów, które miałyby stanowić sprzeniewierzenie tunezyjskich środków publicznych lub operacje prania pieniędzy. Ponadto zarzut aktu pomocnictwa w ramach nadużycia stanowiska przez urzędnika państwowego nie miał również zostać poparty żadnymi dowodami.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący naruszenia Konwencji Narodów Zjednoczonych przeciwko korupcji. Skarżący podnosi w tym względzie, że zgodnie z tymi postanowieniami podstawą zastosowania środka dotyczącego zabezpieczenia i konfiskaty musi być albo decyzja wydana przez wzywające państwo stronę, albo przedstawienie istotnych okoliczności faktycznych przez to wzywające państwo wraz z opisem wymaganych środków. Tymczasem zdaniem skarżącego środki ograniczające zostały wobec niego zarządzone bez spełnienia tych kryteriów.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący błędu w ocenie, jakiego Komisja miała się dopuścić w świetle zasady proporcjonalności zastosowanych wobec skarżącego środków.

                  7.

                  Zarzut siódmy dotyczący nadużycia władzy.


title: Sprawa T-173/21: Skarga wniesiona w dniu 31 marca 2021 r. – Novelis Deutschland / EUIPO – Cuki Cofresco (Tacka do grillowania)

text:
               7.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/49

      Skarga wniesiona w dniu 31 marca 2021 r. – Novelis Deutschland / EUIPO – Cuki Cofresco (Tacka do grillowania)
      (Sprawa T-173/21)
      (2021/C 217/64)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Novelis Deutschland GmbH (Göttingen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat U. Herberth)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Cuki Cofresco Srl (Volpiano, Włochy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego wzoru: Strona skarżąca

         Sporny wzór: Wzór wspólnotowy nr 516836–0007 (Tacka do grillowania)

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 1 lutego 2021 r. w sprawie R 1856/2019-3

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do spornego wzoru wspólnotowego

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania odwoławczego.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 6 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002.


title: Sprawa T-182/21: Skarga wniesiona w dniu 7 kwietnia 2021 r. – PKK / Rada Unii Europejskiej

text:
               7.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/50

      Skarga wniesiona w dniu 7 kwietnia 2021 r. – PKK / Rada Unii Europejskiej
      (Sprawa T-182/21)
      (2021/C 217/66)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Partia Pracujących Kurdystanu (PKK) (przedstawiciele: adwokaci A. van Eik i T. Buruma)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2021/142 oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) w zakresie, w jakim dotyczą PKK (znanej również pod nazwami „KADEK”; „KONGRA-GEL);

                  —

                  obciążenie Rady kosztami wraz z odsetkami, które zostaną określone na późniejszym etapie postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący nieważności decyzji (WPZiB) 2021/142 (1) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2021/138 (2) w zakresie, w jakim dotyczą skarżącej, ponieważ naruszają one zasadę pewności prawa i art. 1 ust. 2 wspólnego stanowiska Rady 2001/931/ WPZiB (3) i art.2 ust. 3 rozporządzenia Rady nr 2580/2001 (4). Skarżąca utrzymuje, że Rada nie dostarczyła jasnych i precyzyjnych wskazówek dotyczących konceptualizacji PKK.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący nieważności decyzji (WPZiB) 2021/142 oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2021/138 w zakresie, w jakim dotyczą skarżącej, ponieważ nie może być ona zostać uznana za grupę lub podmiot uczestniczący w aktach terrorystycznych zgodnie z definicją zawartą w art. 1 ust. 3 wspólnego stanowiska Rady 2001/931/WPZiB.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący nieważności decyzji (WPZiB) 2021/142 oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2021/138 w zakresie, w jakim dotyczą skarżącej, ponieważ nie istnieje żadna decyzja wydana przez właściwy organ, tak jak tego wymaga art. 1 ust. 4 wspólnego stanowiska Rady 2001/931/WPZiB.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący nieważności decyzji (WPZiB) 2021/142 oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2021/138 w zakresie, w jakim dotyczą skarżącej, ponieważ Rada nie przeprowadziła żadnej kontroli, tak jak tego wymaga art. 1 ust. 6 wspólnego stanowiska Rady 2001/931/WPZiB.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący nieważności decyzji (WPZiB) 2021/142 oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2021/138 w zakresie, w jakim dotyczą skarżącej, ponieważ rzeczona decyzja i rozporządzenie wykonawcze nie spełniają wymogów proporcjonalności i pomocniczości.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący nieważności decyzji (WPZiB) 2021/142 oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2021/138 w zakresie, w jakim dotyczą skarżącej, ponieważ nie dopełniono obowiązku uzasadnienia z naruszeniem art. 296 Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

                  7.

                  Zarzut siódmy dotyczący nieważności decyzji (WPZiB) 2021/142 oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2021/138 w zakresie, w jakim dotyczą skarżącej, ponieważ naruszają one przysługujące jej prawo do obrony i prawo do skutecznej ochrony sądowej.

         (1)  Decyzja Rady (WPZiB) 2021/142 z dnia 5 lutego 2021 r. w sprawie aktualizacji listy osób, grup i podmiotów objętych art. 2, 3 i 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu oraz uchylenia decyzji (WPZiB) 2020/1132 (Dz.U. L 43, s.14).

         (2)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2021/138 z dnia 5 lutego 2021 w sprawie wykonania art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu oraz uchylenia rozporządzenia wykonawczego (UE) 2020/1128 (Dz.U. L 43, s. 1).

         (3)  Wspólne stanowisko Rady 2001/931/WPZiB z dnia 27 grudnia 2001 r. w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu (Dz.U. L 344, s. 93).

         (4)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2580/2001 z dnia 27 grudnia 2001 r. w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu (Dz.U. 2001, L 344, s. 70).


title: Sprawa T-183/21: Skarga wniesiona w dniu 7 kwietnia 2021 r. – QP i in. / Rada i in.

text:
               7.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/51

      Skarga wniesiona w dniu 7 kwietnia 2021 r. – QP i in. / Rada i in.
      (Sprawa T-183/21)
      (2021/C 217/67)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: QP i 15 innych skarżących (przedstawiciel: adwokat N. de Montigny)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska, Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ) i Eulex Kosovo

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:
      tytułem głównym:

                  —

                  w odniesieniu do stosunku pracy:

                              —

                              na rzecz wszystkich skarżących:

                                          —

                                          zmianę kwalfikacji stosunku umownego skarżących na umowę o pracę na czas nieokreślony;

                                          —

                                          zasądzenie od pozwanych na rzecz skarżących odszkodowania z tytułu braku objęcia krajowym systemem zabezpieczenia społecznego, ustalonego na podstawie mającego zastosowanie ustawodawstwa;

                                          —

                                          zasądzenie od nich odsetek od tych kwot;

                                          —

                                          wyznaczenie stronom terminu na określenie wspomnianego odszkodowania podlegającego ustaleniu na podstawie ustawodawstwa mającego zastosowanie w tej dziedzinie według zasad orzeczonych przez Sąd w mającym zapaść orzeczeniu;

                              —

                              na rzecz skarżących, których stosunek umowny ustał w wyniku jednostronnej decyzji pozwanych:

                                          —

                                          zasądzenie od pozwanych odszkodowania z tytułu wypowiedzenia:

                                                      —

                                                      na rzecz skarżącego QP – 42 092,50 EUR;

                                                      —

                                                      na rzecz skarżącego QT – 69 880,54 EUR;

                                                      —

                                                      na rzecz skarżącego QU – 53 749,17 EUR;

                                                      —

                                                      na rzecz skarżącego QV – 57 159,69 EUR;

                                                      —

                                                      na rzecz skarżącego QY – 63 298,15 EUR;

                                                      —

                                                      na rzecz skarżącego RB – 55 303,02 EUR;

                                                      —

                                                      na rzecz skarżącego RD – 55 373,64 EUR;

                                                      —

                                                      na rzecz skarżącego RF – 40 201,21 EUR;

                                          —

                                          zasądzenie od pozwanych na rzecz każdego z następujących skarżących odszkodowania za niezgodne z prawem zwolnienie szacowanego ex aequo et bono na 12 500 EUR za każdy rok stażu pracy;

                                          —

                                          zasądzenie od pozwanych na rzecz każdego ze skarżących QP, QR, QS, QT, QU, QV, QW, QY, QZ, RA, RB, RC, RD i RE zapłaty kwoty różnicy względem zbyt niskiego wynagrodzenia pobieranego od daty zmiany zaszeregowania płacowego dokonanej w dniu 1 września 2012 r.;

                                          —

                                          zasądzenie od nich odsetek od tych kwot;

                  —

                  w odniesieniu do pozostałych roszczeń:

                              —

                              stwierdzenie, że skarżący powinni byli zostać zatrudnieni w charakterze członków personelu tymczasowego jednej z trzech pierwszych pozwanych i uznanie, że trzy pierwsze pozwane traktowały skarżących w sposób niezgodny z prawem i dyskryminujący – bez obiektywnego uzasadnienia – co się tyczy ich wynagrodzenia, przysługujących im uprawnień emerytalnych i powiązanych korzyści, a także co się tyczy gwarancji późniejszego zatrudnienia;

                              —

                              zasądzenie od trzech pierwszych pozwanych odszkodowania na rzecz każdego ze skarżących za szkodę poniesioną z uwagi na niezastosowanie wynagrodzenia, uprawnień emerytalnych, dodatków i korzyści wynikających ze stosowania warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej, spowodowaną niezgodnym z prawem nierównym traktowaniem;

                              —

                              zasądzenie od nich odsetek od tych kwot;

                              —

                              wyznaczenie stronom terminu na oszacowanie wspomnianego odszkodowania z uwzględnieniem grupy i stopnia, do których skarżący powinni byli zostać odpowiednio zaszeregowani przy zatrudnieniu, przeciętnego wzrostu płacy, rozwoju ich kariery zawodowej, świadczeń, które powinni byli wówczas pobierać na podstawie tych umów o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego, oraz porównanie otrzymanych wyników z wynagrodzeniem faktycznie pobranym przez skarżących;

            posiłkowo:

                  —

                  zasądzenie od trzech pierwszych pozwanych odszkodowania na rzecz skarżących z tytułu odpowiedzialności umownej wynikającej z nieposzanowania ich praw podstawowych, szacowanego ex aequo et bono na 20 000 EUR za każdy rok stażu pracy;

                  —

                  zasądzenie od nich odsetek od tych kwot;
                  wysłuchanie pozwanych obciążonych kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnoszą siedem zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący nadużycia prawa poprzez zawieranie kolejnych umów na czas określony i naruszenia zasady proporcjonalności. Skarżący powołują się na stosowanie prawa materialnego mającego zastosowanie do ich umów i żądają zmiany kwalifikacji ich umów o pracę w ramach instytucji na umowy o pracę na czas nieokreślony oraz zapłaty z mocą wsteczną ich należności socjalnych oraz w odniesieniu do niektórych z nich zapłaty odszkodowania za wypowiedzenie.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady równego traktowania i niedyskryminacji. Skarżący uważają, że ramy prawne wprowadzone przez pozwane w odniesieniu do zawierania międzynarodowych indywidualnych umów o pracę są, po pierwsze, dyskryminujące w stosunku do warunków zatrudnienia innych pracowników Unii, a po drugie, niejasne oraz, wreszcie, sprzeczne z zasadami europejskiego porządku publicznego, w tym z wartościami i zasadami ustanowionymi w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa do bycia wysłuchanym.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący niepewności prawa i naruszenia prawa do dobrej administracji.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący naruszenia zasady prowadzenia konsultacji z przedstawicielami personelu.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący naruszenia przez pozwanych Europejskiego kodeksu dobrej praktyki administracyjnej.

                  7.

                  Zarzut siódmy dotyczący naruszenia przez pozwanych prawa do swobodnego przepływu pracowników.


title: Sprawa T-187/21: Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2021 – Firearms United Network i in. / Komisja Europejska

text:
               7.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/53

      Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2021 – Firearms United Network i in. / Komisja Europejska
      (Sprawa T-187/21)
      (2021/C 217/68)
      Język postępowania: polski

         Strony

         Strony skarżące: Firearms United Network (Warszawa, Polska), Tomasz Walter Stępień (Żelechów, Polska), Michał Budzyński (Cegłów, Polska), Andrzej Marcjanik (Złotokłos, Polska) (przedstawiciel: E. Woźniak, adwokat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Skarżący wnoszą do Sądu o:
      Stwierdzenie nieważności i uchylenie Rozporządzenia Komisji (UE) 2021/57 z dnia 25 stycznia 2021 zmieniające załącznik XVII do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) w odniesieniu do ołowiu w amunicji śrutowej na obszarach wodno-błotnych lub wokół nich (1).

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnoszą cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przepisów Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (2) (artykuły: 16, 17 ust. 1, 21 ust. 1, 45 ust. 1, 48 ust. 1) poprzez ograniczenie wolności podejmowania i prowadzenia działalności gospodarczej związanej ze strzelectwem, ograniczenie prawa własności, używania, rozporządzania bronią palną, amunicją zawierającą ołów, obiektami stanowiącymi strzelnice, dyskryminację strzelców sportowych i myśliwskich, ograniczenie możliwości przemieszczania się z amunicją zawierającą ołów, wprowadzenie domniemania winy osób, które przemieszczają się po terenach „wodno-błotnych” z amunicją zawierającą ołów jako osób, które dokonują strzelań z użyciem amunicji zawierającej ołów na terenach „wodno-błotnych”, a zatem osób dopuszczających się naruszenia ustanowionego zakazu.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia przepisów Traktatu o Unii Europejskiej (3) (artykuły: 2, 3 ust. 2, 3 ust. 3) poprzez naruszenie wolności i prawa do uprawniania strzelectwa myśliwskiego i sportowego, naruszenie zasady państwa prawnego w drodze wprowadzenia domniemania winy osób przemieszczających się po terenach „wodno-błotnych” z amunicją zawierającą ołów – jako osób, które dokonują strzelań z użyciem amunicji zawierającej ołów na terenach „wodno-błotnych”, naruszenie poczucia bezpieczeństwa poprzez wprowadzenie przepisów uniemożliwiających identyfikację terenów „wodno-błotnych”, a zatem zakresu terytorialnego obowiązywania zakazu, a co za tym idzie dostosowania swojego zachowania do obowiązujących przepisów.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia przepisów Traktatu o Unii Europejskiej (artykuły: 5 ust. 2, 5 ust. 3, 5 ust. 4) poprzez naruszenie zasady przyznania, polegające na podjęciu działań, które w wystarczający sposób mogłyby zostać podjęte przez Państwa Członkowskie, a także wykroczenia formą i zakresem działań poza to, co jest konieczne do osiągnięcia treści Traktatów.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący: nadużycia władzy poprzez wydanie rozporządzenia, które miało na celu znaczące ograniczenie strzelectwa cywilnego na terenie Unii Europejskiej.

         (1)  Dz.U. 2021, L 24, s. 19

         (2)  Dz.U. 2012,C 326, s. 391

         (3)  Dz. U. 2016, C 202, s. 13


title: Sprawa T-188/21: Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2021 r. – Lück / EUIPO – R.H. Investment (MALLE)

text:
               7.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/54

      Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2021 r. – Lück / EUIPO – R.H. Investment (MALLE)
      (Sprawa T-188/21)
      (2021/C 217/69)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Jörg Lück (Hilden, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat L. Becker)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: R.H. Investment UG (spółka z ograniczoną odpowiedzialnością) (Erlangen, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy MALLE – unijny znak towarowy nr 2 631 166

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 grudnia 2020 r. w sprawie R 1393/2020-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji łącznie z decyzją Wydziału Unieważnień z dnia 18 maja 2020 r.;

                  —

                  obciążenie interwenienta całością kosztów postępowania.

         Podniesione zarzuty

      Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-190/21: Skarga wniesiona w dniu 7 kwietnia 2021 r. – RI i in. / Rada i in.

text:
               7.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/55

      Skarga wniesiona w dniu 7 kwietnia 2021 r. – RI i in. / Rada i in.
      (Sprawa T-190/21)
      (2021/C 217/70)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: RI i 15 innych skarżących (przedstawiciel: adwokat N. de Montigny)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska, Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ) i Eulex Kosovo

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:
      tytułem głównym:

                  —

                  w odniesieniu do stosunku pracy:

                              —

                              zmianę kwalfikacji stosunku umownego skarżących na umowę o pracę na czas nieokreślony;

                              —

                              zasądzenie od pozwanych odszkodowania z tytułu wypowiedzenia:

                                          —

                                          na rzecz skarżącego RW – 65 726,17 EUR;

                                          —

                                          na rzecz skarżącego RZ – 84 748,27 EUR;

                              —

                              zasądzenie od pozwanych na rzecz skarżących odszkodowania z tytułu braku objęcia krajowym systemem zabezpieczenia społecznego, ustalonego na podstawie mającego zastosowanie ustawodawstwa;

                              —

                              zasądzenie od nich odsetek od tych kwot;

                              —

                              wyznaczenie stronom terminu na oszacowanie wspomnianego podlegającego ustaleniu odszkodowania;

                  —

                  w odniesieniu do pozostałych roszczeń:

                              —

                              stwierdzenie, że skarżący powinni byli zostać zatrudnieni w charakterze członków personelu tymczasowego jednej z trzech pierwszych pozwanych i uznanie, że trzy pierwsze pozwane traktowały skarżących w sposób niezgodny z prawem i dyskryminujący – bez obiektywnego uzasadnienia – co się tyczy ich wynagrodzenia, przysługujących im uprawnień emerytalnych i powiązanych korzyści, a także co się tyczy gwarancji późniejszego zatrudnienia;

                              —

                              zasądzenie od trzech pierwszych pozwanych odszkodowania na rzecz każdego ze skarżących za szkodę poniesioną z uwagi na niezastosowanie wynagrodzenia, uprawnień emerytalnych, dodatków i korzyści wynikających ze stosowania warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej, spowodowaną niezgodnym z prawem nierównym traktowaniem;

                              —

                              zasądzenie od nich odsetek od tych kwot;

                              —

                              wyznaczenie stronom terminu na oszacowanie wspomnianego odszkodowania z uwzględnieniem grupy i stopnia, do których skarżący powinni byli zostać odpowiednio zaszeregowani przy zatrudnieniu, przeciętnego wzrostu płacy, rozwoju ich kariery zawodowej, świadczeń, które powinni byli wówczas pobierać na podstawie umów o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego, oraz porównanie otrzymanych wyników z wynagrodzeniem faktycznie pobranym przez skarżących;

            posiłkowo:

                  —

                  zasądzenie od trzech pierwszych pozwanych odszkodowania na rzecz skarżących z tytułu odpowiedzialności umownej wynikającej z nieposzanowania ich praw podstawowych, szacowanego ex aequo et bono na 20 000 EUR za każdy rok stażu pracy;

                  —

                  zasądzenie od nich odsetek od tych kwot;

            wysłuchanie pozwanych obciążonych kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnoszą siedem zarzutów, które w istocie są identyczne z zarzutami podniesionymi w ramach sprawy T-183/21, QP i in. / Rada i in., lub do nich podobne.


title: Sprawa T-192/21: Skarga wniesiona w dniu 12 kwietnia 2021 r. – Laboratorios Ern/EUIPO – Beta Sports (META)

text:
               7.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/56

      Skarga wniesiona w dniu 12 kwietnia 2021 r. – Laboratorios Ern/EUIPO – Beta Sports (META)
      (Sprawa T-192/21)
      (2021/C 217/71)
      Język skargi: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Laboratorios Ern, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: T. González Martínez, abogada)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Beta Sports LLC (Coconut Creek, Floryda, Stany Zjednoczone)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego META – zgłoszenie nr 17 973 308

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 stycznia 2021 r. w sprawie R 1152/2020-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  odrzucenie zgłoszenia unijnego znaku towarowego nr 17 973 308 META w odniesieniu do klasy 5;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej, i w razie potrzeby drugiej strony w postępowaniu przed izbą odwoławczą, kosztami postępowania.

         Podniesiony zarzut

      Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-194/21: Skarga wniesiona w dniu 12 kwietnia 2021 r. – Fidia farmaceutici / EUIPO – Stelis Biopharma (HYALOSTEL ONE)

text:
               7.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/57

      Skarga wniesiona w dniu 12 kwietnia 2021 r. – Fidia farmaceutici / EUIPO – Stelis Biopharma (HYALOSTEL ONE)
      (Sprawa T-194/21)
      (2021/C 217/72)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Fidia farmaceutici SpA (Abano Terme, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci R. Kunz-Hallstein i H. Kunz-Hallstein)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Stelis Biopharma ltd. (Karnataka, Indie)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską graficznego znaku towarowego HYALOSTEL ONE – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 1 399 649

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 stycznia 2021 r. w sprawie R 831/2020-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania; ewentualnie, w przypadku przystąpienia do sprawy w charakterze interwenienta przez drugą stronę w postępowaniu przed izbą odwoławczą, obciążenie EUIPO i interwenienta solidarnie kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 165 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 oraz art. 32 lit. f) i art. 39 ust. 5 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/625;

                  —

                  Naruszenie prawa do bycia wysłuchanym i obowiązku uzasadnienia na podstawie art. 94 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-196/21: Skarga wniesiona w dniu 12 kwietnia 2021 r. – Lea Nature Services / EUIPO – Debonair Trading Internacional (SO…?)

text:
               7.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/58

      Skarga wniesiona w dniu 12 kwietnia 2021 r. – Lea Nature Services / EUIPO – Debonair Trading Internacional (SO…?)
      (Sprawa T-196/21)
      (2021/C 217/73)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Lea Nature Services (Périgny, Francja) (przedstawiciel: adwokat F. Drageon)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Debonair Trading Internacional Lda (Funchal, Portugalia)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy „SO…?” – unijny znak towarowy nr 17 473 513

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 lutego 2021 r. w sprawie R 1235/2020-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej i drugiej strony w postępowaniu przed izbą odwoławczą kosztami postępowania, które poniosły w postępowaniu przed Sądem.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-197/21: Skarga wniesiona w dniu 12 kwietnia 2021 r. – Lea Nature Services / EUIPO – Debonair Trading Internacional (SO…?)

text:
               7.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/59

      Skarga wniesiona w dniu 12 kwietnia 2021 r. – Lea Nature Services / EUIPO – Debonair Trading Internacional (SO…?)
      (Sprawa T-197/21)
      (2021/C 217/74)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Lea Nature Services (Périgny, Francja) (przedstawiciel: adwokat F. Drageon)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Debonair Trading Internacional Lda (Funchal, Portugalia)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „SO…?”– unijny znak towarowy nr 485 078

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 lutego 2021 r. w sprawie R 1234/2020-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej i drugiej strony w postępowaniu przed izbą odwoławczą kosztami postępowania, które poniosły w postępowaniu przed Sądem.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-198/21: Skarga wniesiona w dniu 12 kwietnia 2021 r. – Ancor Group/EUIPO – Cody’s Drinks International (CODE-X)

text:
               7.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/59

      Skarga wniesiona w dniu 12 kwietnia 2021 r. – Ancor Group/EUIPO – Cody’s Drinks International (CODE-X)
      (Sprawa T-198/21)
      (2021/C 217/75)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Ancor Group GmbH (Igersheim, Niemcy) (przedstawiciele: Rechtsanwälte J. Wachsmuth i W. Berlit)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Cody’s Drinks International GmbH (Brema, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego CODE-X – zgłoszenie nr 17 893 826

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 lutego 2021 r. w sprawie R 208/2020-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  utrzymanie w mocy decyzji Wydziału Sprzeciwów z dnia 28 listopada 2018 r. oddalającej sprzeciw wobec zgłoszenia unijnego znaku towarowego nr 17 893 826;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-199/21: Skarga wniesiona w dniu 30 marca 2021 r. – EurO3zon / ECHA

text:
               7.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/60

      Skarga wniesiona w dniu 30 marca 2021 r. – EurO3zon / ECHA
      (Sprawa T-199/21)
      (2021/C 217/76)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: EurO3zon (Zemst, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci I. de Seze, F. Puel i L. Marchal)

         Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności aktu, którym pozwana zawiesiła ocenę dokumentacji skarżącej dotyczącej substancji czynnej ozon (O3) na podstawie rozporządzenia w sprawie produktów biobójczych (1) i połączyła to postępowanie w przedmiocie oceny z dokumentacją innego skarżącego; oraz

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  W zarzucie pierwszym twierdzi ona, że pozwana działała ultra vires i nie była właściwa do wydania zakwestionowanego aktu, gdyż w braku odpowiedniego przepisu prawnego pozwanej nie przysługuje wyraźne lub dorozumiane uprawnienie do działania w dziedzinie oceny biobójczych substancji czynnych na podstawie prawa Unii Europejskiej lub do obowiązkowej wymiany danych.

                              —

                              Ponadto podnosi ona, że w przypadku uzasadnienia przytoczonego przez pozwaną w odniesieniu do zakwestionowanego aktu chodzi o dokument, w którym zaprotokołowano konsensus osiągnięty przez Komisję Europejską i państwa członkowskie zasiadające w Komitecie ds. Produktów Biobójczych; dokument ten nie jest właściwy ani pod względem merytorycznym, ani wiążący dla pozwanej.

                  2.

                  W zarzucie drugim skarżąca twierdzi, że pozwana naruszyła zasadę pewności prawa i uzasadnione oczekiwania skarżącej.

                              —

                              W zakwestionowanym akcie nie został wskazany ani przytoczony żaden przepis prawa, który uprawniałby pozwaną do działania w sposób, jak to uczyniła.

                              —

                              Co więcej, zakwestionowany akt narusza uzasadnione oczekiwania skarżącej, ponieważ pozwana odchodzi w nim od wyraźnych prawnych i proceduralnych kroków przewidzianych w rozporządzeniu w sprawie produktów biobójczych, a w szczególności od przewidzianych w nim obowiązkowych terminów.

                              —

                              Zakwestionowany akt narusza także uzasadnione oczekiwania skarżącej z tego względu, że dokument przytoczony przez pozwaną jako uzasadnienie aktu dotyczy w rzeczywistości procedur i stanów faktycznych, które są nieistotne dla sytuacji skarżącej. Skarżąca podnosi również, że zakwestionowany akt powoduje brak pewności prawa dla podmiotów gospodarczych.

                  3.

                  W zarzucie trzecim skarżąca twierdzi, że pozwana potraktowała ją w dyskryminacyjny sposób.

                              —

                              W jej opinii zakwestionowany akt prowadzi do tego, że skarżąca jest zobowiązana przestrzegać wymogów proceduralnych i terminów, których dochowania nie wymaga się od osób trzecich w porównywalnych sytuacjach.

                              —

                              Zakwestionowany akt skutkuje naruszeniem wyłącznych praw skarżącej do informacji zastrzeżonych i ich wykorzystaniem na rzecz osób trzecich bez rekompensaty finansowej; takie postępowanie nie miało miejsca w stosunku do osób trzecich w porównywalnych sytuacjach.

                              —

                              Ponadto skarżąca zarzuca, że poufne informacje handlowe zawarte w jej dokumentacji dotyczącej substancji czynnej zostały udostępnione osobom trzecim bez jej zgody i bez zobowiązania ich do zachowania poufności; takie postępowanie nie miało miejsca w stosunku do osób trzecich w porównywalnych sytuacjach.

                  4.

                  W zarzucie czwartym skarżącym twierdzi, że zakwestionowany akt nie zawiera uzasadnienia, ponieważ nie wskazano w nim w jasny i jednoznaczny sposób rozumowania Agencji, który umożliwiałby skarżącej zrozumienie powodów przyjętego środka i pozwalałby właściwemu sądowi na dokonanie kontroli.

                  5.

                  W zarzucie piątym skarżąca utrzymuje, że pozwana, wydając zakwestionowany akt, naruszyła zasadę proporcjonalności, ponieważ nie prowadzi on do podjęcia odpowiednich kroków służących osiągnięciu uzasadnionych celów przyświecających temu aktowi i wykracza on poza to, co jest konieczne do ich osiągnięcia.

                              —

                              Co więcej, zdaniem skarżącej środki wynikające z zakwestionowanego aktu nie są najmniej uciążliwym środkiem pozwalającym osiągnąć przyświecające mu cele.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 528/2012 z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie udostępniania na rynku i stosowania produktów biobójczych (Dz.U. 2012, L 167, s. 1).


title: Sprawa T-200/21: Skarga wniesiona w dniu 29 marca 2021 r. – JS / EIOD

text:
               7.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/61

      Skarga wniesiona w dniu 29 marca 2021 r. – JS / EIOD
      (Sprawa T-200/21)
      (2021/C 217/77)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: JS (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Champetier)

         Strona pozwana: Europejski Inspektor Ochrony Danych

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji EIOD z dnia 18 stycznia 2021 r. oddalającej skargę złożoną przez skarżącego;

                  —

                  w zakresie, w jakim jest to konieczne, stwierdzenie również nieważności decyzji EIOD z dnia 9 marca 2021 r. oddalającej wniosek o ponowne rozpatrzenie tej pierwotnej decyzji;

                  —

                  zasądzenie odszkodowania z tytułu poniesionej szkody;

                  —

                  obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi tylko jeden zarzut, w którym zarzuca naruszenie art. 4 ust. 1, art. 5, art. 19, art. 20 i art. 23 rozporządzenia nr 2018/1725 (1), zasad konieczności i proporcjonalności oraz art. 8 i 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1725 z dnia 23 października 2018 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii i swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia rozporządzenia (WE) nr 45/2001 i decyzji nr 1247/2002/WE (Dz.U. 2018, L 295, s. 39).


title: Sprawa T-201/21: Skarga wniesiona w dniu 6 kwietnia 2021 r. – Covington & Burling i Van Vooren / Komisja

text:
               7.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/62

      Skarga wniesiona w dniu 6 kwietnia 2021 r. – Covington & Burling i Van Vooren / Komisja
      (Sprawa T-201/21)
      (2021/C 217/78)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Covington & Burling (Saint-Josse-ten-Noode, Belgia) i Bart Van Vooren (Meise, Belgia) (przedstawiciel: adwokat P. Diaz-Gavier)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 12 marca 2021 r. odmawiającej udzielenia dostępu do żądanych dokumentów (1) na mocy rozporządzenia w sprawie przejrzystości;

                  —

                  nakazanie Komisji niezwłocznego udzielenia dostępu do żądanych dokumentów; oraz

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania i innymi kosztami poniesionymi przez Covington w niniejszej sprawie.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczy błędnego oparcia się przez Komisję na art. 4 ust. 3 tiret drugie rozporządzenia w sprawie przejrzystości (2) w celu uzasadnienia odmowy udzielenia dostępu do żądanych dokumentów.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczy tego, że nawet gdyby art. 4 ust. 3 tiret drugie rozporządzenia o powszechnym dostępie do dokumentów lub inny przepis tego rozporządzenia miał zastosowanie, Komisja nie wykazała, w jaki sposób żądane dokumenty spełniały wymagane warunki.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczy niesłusznego oparcia się przez Komisję na rozporządzeniu o procedurze komitetowej (3) w celu uzasadnienia odmowy udzielenia dostępu do żądanych dokumentów.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczy niesłusznego oparcia się przez Komisję na wzorze regulaminu wewnętrznego dla komitetów w celu uzasadnienia swojej odmowy.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczy naruszenia w zaskarżonej decyzji ogólnych zasad przejrzystości i podważenia demokratycznej legitymacji aktów wykonawczych.

         (1)  Uwaga redakcyjna: żądane dokumenty dotyczą procedury komitetowej, a w szczególności dokumentów dotyczących sposobu, w jaki niektóre państwa członkowskie głosowały w sprawie projektu rozporządzenia Komisji zmieniającego załącznik III do rozporządzenia (WE) nr 1925/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do gatunków roślin zawierających pochodne hydroksyantracenu.

         (2)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U 2001 L 145, s. 43).

         (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. 2011, L 55, s. 13).


title: Sprawa T-202/21: Skarga wniesiona w dniu 13 kwietnia 2021 r.– Vita Zahnfabrik / EUIPO – VIPI Produtos Odontológicos (VITABLOCS TriLuxe forte)

text:
               7.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/63

      Skarga wniesiona w dniu 13 kwietnia 2021 r.– Vita Zahnfabrik / EUIPO – VIPI Produtos Odontológicos (VITABLOCS TriLuxe forte)
      (Sprawa T-202/21)
      (2021/C 217/79)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Vita Zahnfabrik H. Rauter GmbH & Co. KG (Bad Säckingen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Theis i F. Hauck)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: VIPI Indústria, Comércio, Exportação E Importação De Produtos Odontológicos LTDA (Pirassununga, Brazylia)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską słownego znaku towarowego VITABLOCS TriLuxe forte – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 1 346 271

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 stycznia 2021 r. w sprawie R 818/2020-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  zmianę zaskarżonej decyzji, w taki sposób aby sprzeciw przeciwko międzynarodowej rejestracji wskazującej Unię Europejską nr 1 346 271 został w całości oddalony oraz aby druga strona w postepowaniu przed Izbą Odwoławczą została obciążona kosztami postępowania przed EUIPO;

                  —

                  stwierdzenie tytułem żądania ewentualnego nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania przed Sądem.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Błędne zastosowanie art. 47 ust. 5 i art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-205/21: Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2021 r. – Kewazo/EUIPO (Liftbot)

text:
               7.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/65

      Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2021 r. – Kewazo/EUIPO (Liftbot)
      (Sprawa T-205/21)
      (2021/C 217/82)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Kewazo GmbH (Garching, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat P. Baronikians)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Liftbot – zgłoszenie nr 18 191 963

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 lutego 2021 r. w sprawie R 1160/2020-5

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji EUIPO z dnia 15 września 2020 r. o odrzuceniu zgłoszenia;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.