title: Sprawa C-268/14 P: Odwołanie od wyroku Sadu (szósta izba) wydanego w dniu 14 marca 2014 r. w sprawie T-305/11, Italmobiliare SpA przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 30 maja 2014 r. przez Italmobiliare SpA

text:
               25.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/21

         Odwołanie od wyroku Sadu (szósta izba) wydanego w dniu 14 marca 2014 r. w sprawie T-305/11, Italmobiliare SpA przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 30 maja 2014 r. przez Italmobiliare SpA
   (Sprawa C-268/14 P)
   2014/C 282/27
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Italmobiliare SpA (przedstawiciele: M. Siragusa, F. Moretti i L. Nascimbene, avvocati)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku w całości wraz ze wszystkimi skutkami dla zaskarżonej decyzji, włącznie ze stwierdzeniem jej nieważności;

               —

               w razie uznania tego za właściwe i konieczne, zarządzenie środków organizacji postępowania lub środków dowodowych przewidzianych, odpowiednio, w art. 62 i 64 Regulaminu postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania przez Sądem, oraz

               —

               tytułem ewentualnym, jeżeli powyższe nie będzie możliwe, ponowne skierowanie sprawy do Sądu, również w celu przeprowadzenia środków dowodowych lub środków organizacji postępowania, które nie zostały już zarządzone przez Trybunał.

      Zarzuty i główne argumenty

               1

               Zarzut pierwszy: błędne wskazanie adresata zaskarżonej decyzji
               W zarzucie pierwszym Italmobiliare podważa przyjętą przez Sąd tezę, jakoby słusznie można było uznać, że Italmobiliare dysponuje żądanymi informacjami. Ponadto Sąd poważnie przeinaczył okoliczności faktyczne i błędnie zastosował zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań, nie biorąc pod uwagę, że wcześniejsze postępowanie Komisji, jak również jego własne pisemne zapewnienia mogły spowodować uzasadnione oczekiwanie, że Italmobiliare nie będzie obciążone w zaskarżonej decyzji. Wreszcie, wyrok Sądu jest obarczony zupełnym brakiem uzasadnienia w odniesieniu do zarzucanego naruszenia zasady niedyskryminacji, ponieważ nie uwzględnia zarzutu skarżącej mającego wykazać, że Italmobiliare było jedynym holdingiem finansowym wskazanym jako adresat żądania udzielenia informacji na podstawie art. 18 ust. 3 rozporządzenia nr 1/2003 (1).

               2

               Zarzut drugi: niespójność i nielogiczność uzasadnienia w odniesieniu do badania zarzutu dotyczącego naruszenia przez Komisję art. 296 TFUE
               W zarzucie drugim Italmobiliare podnosi niespójność nielogiczność przedstawionego przez Sąd uzasadnienia, w którym Sąd, pomimo przyznania, że przedstawione przez Komisję uzasadnienie jest niewystarczające w odniesieniu do przedmiotu i celu żądania udzielenia informacji, uznaje, że jest ono wyczerpujące w kontekście tego, co zostało stwierdzone w decyzji o wszczęciu postępowania, chociaż ta ostatnia nie dodaje niczego istotnego do treści zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu najpierw zaskarżonej decyzji, a następnie wyroku występują braki dotyczące wymogu niezbędności żądanych informacji, a także w odniesieniu do posłużenia się instrumentem, jakim jest decyzja przewidziana w art. 18 ust. 3 rozporządzenia nr 1/2003.

               3

               Zarzut trzeci: błędne zastosowanie art. 101 TFUE oraz art. 18 ust. 1 i 3 rozporządzenia nr 1/2003 polegające na nieuznaniu przez Sąd, iż zaskarżona decyzja ma charakter aktu ultra vires

               W zarzucie trzecim Italmobiliare podważa analizę przeprowadzoną przez Sąd w odniesieniu do zarzucanego braku uprawnienia Komisji do wydania zaskarżonej decyzji. Sąd w zasadzie nie zbadał elementów przedstawionych przez skarżącą na poparcie podniesionego przez nią zarzutu i nie podjął działania polegającego na zarządzeniu środków organizacji postępowania w celu zweryfikowania wskazówek, które zdaniem Komisji miały uzasadniać wystąpienie z żądaniem udzielenia informacji.

               4

               Zarzut czwarty: braki, niespójność i nielogiczność uzasadnienia w odniesieniu do badania zarzutu dotyczącego naruszenia zasady proporcjonalności
               W zarzucie czwartym Italmobiliare podnosi brak lub niespójność uzasadnienia w odniesieniu do zarzucanego naruszenia przez Komisję zasady proporcjonalności dotyczącego następujących aspektów: i) nieprzydatność żądania udzielenia informacji do osiągnięcia w danym przypadku zakładanego celu; ii) nadmierne koszty wysiłków wymaganych od spółki w celu przygotowania odpowiedzi na żądanie udzielenia informacji; iii) naruszenie kryterium łagodniejszych środków, które w każdym przypadku wymaga, aby cele określone w postępowaniu wyjaśniającym zostały osiągnięte poprzez zastosowanie środków wymagających najmniejszego poświęcenia na rzecz sfery prawnej ze strony podmiotów, do których środki te są skierowane.

               5

               Zarzut piąty: brak uzasadnienia w odniesieniu do zarzucanego naruszenia prawa do bycia wysłuchanym
               W zarzucie piątym Italmobiliare podnosi brak uzasadnienia wyroku w odniesieniu do zarzucanego naruszenia prawa do bycia wysłuchanym. Sąd niesłusznie uznał, że „sposoby” przeprowadzania konsultacji przez Komisję mogą być wyłączone spod kontroli sądowej ze względu na okoliczność, iż Komisja nie jest „wcale zobowiązana” do takiego postępowania.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz.U. L 1, s. 1).


title: Sprawa T-120/09: Skarga wniesiona w dniu 27 marca 2009 r. — Phoenix-Reisen i DRV przeciwko Komisji

text:
               5.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/21

         Skarga wniesiona w dniu 27 marca 2009 r. — Phoenix-Reisen i DRV przeciwko Komisji
   (Sprawa T-120/09)
   2009/C 297/31
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Phoenix-Reisen GmbH (Bonn, Niemcy) i Deutscher Reiseverband eV (DRV) (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci R. Gerharz i A. Funke)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej z dnia 13 lutego 2009 r. zawierającej odmowę podjęcia działań przeciwko pomocy państwa udzielanej przez Republikę Federalną Niemiec w postaci zasiłków w przypadku upadłości;

               —

               w drugiej kolejności zmiana interpretacji skargi o stwierdzenie nieważności na skargę na bezczynność, gdyby Sąd miał uznać, że w niniejszym przypadku skarga na bezczynność jest właściwą formą skargi.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżący kwestionują pismo Komisji D/50594 z dnia 13 lutego 2009 r. dotyczące ich skargi w związku z wypłatami zasiłków w przypadku upadłości na rzecz przedsiębiorstw oraz finansowaniem zasiłków w przypadku upadłości w Republice Federalnej Niemiec (CP 79/2007 — Przypuszczalna pomoc w postaci zasiłków w przypadku upadłości). W piśmie tym Komisja powtórnie stwierdza, że brak jest naruszenia przepisów o pomocy państwa.
   W uzasadnieniu skargi skarżący podnoszą, że zaskarżone działania nie mogą być usprawiedliwione dyrektywą 80/987/EWG (1). Odmowa podjęcia działań przez Komisję przeciw podnoszonej nieprawidłowości narusza prawo wspólnotowe. Jest ona również niezgodna z orzeczeniami Bundessozialgericht.

      (1)  Dyrektywa Rady z dnia 20 października 1980 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy (Dz.U. L 283, s. 23).


title: Sprawa T-251/12: Wyrok Sądu z dnia 29 lutego 2016 r. – EGL i in./Komisja (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Międzynarodowe usługi spedycyjne drogą lotniczą — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE — Ustalanie cen — Dodatkowe opłaty i mechanizmy ustalania cen mające wpływ na cenę końcową — Określenie rynku — Wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi — Współpraca — Częściowe zwolnienie z grzywny)

text:
               18.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 136/24

         Wyrok Sądu z dnia 29 lutego 2016 r. – EGL i in./Komisja
   (Sprawa T-251/12) (1)

   ((Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Międzynarodowe usługi spedycyjne drogą lotniczą - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE - Ustalanie cen - Dodatkowe opłaty i mechanizmy ustalania cen mające wpływ na cenę końcową - Określenie rynku - Wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi - Współpraca - Częściowe zwolnienie z grzywny))
   (2016/C 136/34)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: EGL, Inc. (Houston, Stany Zjednoczone), Ceva Freight (UK) Ltd (Ashby de la Zouch, Zjednoczone Królestwo) i Ceva Freight Shanghai Ltd (Szanghaj, Chiny) (przedstawiciele: początkowo M. Brealey, QC, S. Love, barrister, M. Pullen, D. Gillespie i R. Fawcett-Feuillette, solicitors, następnie M. Brealey, S. Love, M. Pullen, R. Fawcett Feuillette i M. Boles, solicitors, a w końcu M. Brealy i M. Pullen)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Bottka i P. Van Nuffel, pełnomocnicy, wspierani przez S. Kingston, barrister)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 28 marca 2012 r. C(2012) 1959 final dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 [TFUE] i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/39462 – Usługi spedycyjne) w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżących, a posiłkowo żądanie zmiany wysokości grzywien, jakie zostały nałożone na skarżące we wskazanej decyzji.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               EGL, Inc., Ceva Freight (UK) Ltd i Ceva Freight Shanghai Ltd zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 227 z 28.7.2012.


title: Sprawa C-308/14: Skarga wniesiona w dniu 27 czerwca 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

text:
               22.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 329/2

         Skarga wniesiona w dniu 27 czerwca 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-308/14)
   2014/C 329/03
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Martin, M. Wilderspin, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że ustanawiając wymóg, by osobie wnioskującej o przyznanie świadczenia na dziecko lub dodatku na dziecko przysługiwało w Zjednoczonym Królestwie prawo pobytu, Zjednoczone Królestwo uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy rozporządzenia (WE) nr 883/2004 (1);

               —

               obciążenie Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja utrzymuje, że ustanawiając, iż osobie wnioskującej o przyznanie świadczenia na dziecko lub dodatku na dziecko musi przysługiwać w Zjednoczonym Królestwie prawo pobytu jako warunek traktowania jej jako osoby zamieszkującej na terytorium tego państwa, Zjednoczone Królestwo ustanowiło wymóg, na który nie zezwala rozporządzenie (WE) nr 883/2004.
   Pomocniczo Komisja podnosi, że poprzez ustanowienie warunku uprawnienia do świadczeń z zabezpieczenia społecznego, który jest automatycznie spełniany przez własnych obywateli Zjednoczone Królestwo stworzyło sytuacje bezpośredniej dyskryminacji obywateli innych państw członkowskich, a tym samym naruszyło art. 4 rozporządzenia (WE) nr 883/2004.

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego Dz.U. L 166, s. 1


title: Sprawy połączone C-113/10, C-147/10 i C-234/10: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 27 września 2012 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Finanzgericht Düsseldorf — Niemcy, High Court of Justice (Chancery Division) — Zjednoczone Królestwo, Tribunal de grande instance de Nanterre — Francja) — Zuckerfabrik Jülich AG przeciwko Hauptzollamt Aachen (C-113/10), British Sugar plc przeciwko Rural Payments Agency, an Executive Agency of the Department for Environment, Food & Rural Affairs (C-147/10) oraz Tereos — Union de coopératives agricoles à capital variable przeciwko Directeur général des douanes et droits indirects, Receveur principal des douanes et droits indirects de Gennevilliers (C-234/10) (Wspólna polityka rolna — Wspólna organizacja rynków — Producenci cukru i izoglukozy — Obliczenie wysokości opłat produkcyjnych — Ważność sposobu obliczenia uwzględniającego fikcyjne refundacje dla ilości cukru wywiezionych bez refundacji — Moc wsteczna uregulowania — Kurs wymiany — Przyznanie odsetek)

text:
               24.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 366/8

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 27 września 2012 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Finanzgericht Düsseldorf — Niemcy, High Court of Justice (Chancery Division) — Zjednoczone Królestwo, Tribunal de grande instance de Nanterre — Francja) — Zuckerfabrik Jülich AG przeciwko Hauptzollamt Aachen (C-113/10), British Sugar plc przeciwko Rural Payments Agency, an Executive Agency of the Department for Environment, Food & Rural Affairs (C-147/10) oraz Tereos — Union de coopératives agricoles à capital variable przeciwko Directeur général des douanes et droits indirects, Receveur principal des douanes et droits indirects de Gennevilliers (C-234/10)
   (Sprawy połączone C-113/10, C-147/10 i C-234/10) (1)

   (Wspólna polityka rolna - Wspólna organizacja rynków - Producenci cukru i izoglukozy - Obliczenie wysokości opłat produkcyjnych - Ważność sposobu obliczenia uwzględniającego fikcyjne refundacje dla ilości cukru wywiezionych bez refundacji - Moc wsteczna uregulowania - Kurs wymiany - Przyznanie odsetek)
   2012/C 366/13
   Języki postępowania: niemiecki, angielski, francuski

      Sądy odsyłające

   Finanzgericht Düsseldorf, High Court of Justice (Chancery Division), Tribunal de grande instance de Nanterre

      Strony w postępowaniach głównych

      Strony skarżące: Zuckerfabrik Jülich AG (C-113/10), British Sugar plc (C-147/10), Tereos — Union de coopératives agricoles à capital variable (C-234/10)

      Strony pozwane: Hauptzollamt Aachen (C-113/10), Rural Payments Agency, an Executive Agency of the Department for Environment, Food & Rural Affairs (C-147/10), Directeur général des douanes et droits indirects, Receveur principal des douanes et droits indirects de Gennevilliers (C-234/10)

      Przedmioty

   (C-113/10)
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Finanzgericht Düsseldorf — Ważność w świetle zasad pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań rozporządzenia Komisji (WE) nr 1193/2009 z dnia 3 listopada 2009 r. dokonującego sprostowania rozporządzeń (WE) nr 1762/2003, (WE) nr 1775/2004, (WE) nr 1686/2005 i (WE) nr 164/2007 oraz ustalającego wysokość opłat produkcyjnych dla sektora cukru na lata gospodarcze 2002/2003, 2003/2004, 2004/2005 i 2005/2006 (Dz.U. L 321, s. 1) — Moc wsteczna tego rozporządzenia — Metoda obliczenia wysokości opłat produkcyjnych
   (C-147/10)
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — High Court of Justice (Chancery Division) — Ważność rozporządzenia Komisji (WE) nr 1193/2009 z dnia 3 listopada 2009 r. dokonującego sprostowania rozporządzeń (WE) nr 1762/2003, (WE) nr 1775/2004, (WE) nr 1686/2005 i (WE) nr 164/2007 oraz ustalającego wysokość opłat produkcyjnych dla sektora cukru na lata gospodarcze 2002/2003, 2003/2004, 2004/2005 i 2005/2006 (Dz.U. L 321, s. 1) — Zwrot kwot otrzymanych na podstawie nieważnych rozporządzeń wspólnotowych — Określenie obowiązującego kursu wymiany
   (C-234/10)
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal de grande instance de Nanterre — Ważność rozporządzenia Komisji (WE) nr 1193/2009 z dnia 3 listopada 2009 r. dokonującego sprostowania rozporządzeń (WE) nr 1762/2003, (WE) nr 1775/2004, (WE) nr 1686/2005 i (WE) nr 164/2007 oraz ustalającego wysokość opłat produkcyjnych dla sektora cukru na lata gospodarcze 2002/2003, 2003/2004, 2004/2005 i 2005/2006 (Dz.U. L 321, s. 1) w świetle art. 15 rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru (Dz.U. L 178, s. 1) — Ustalenie wysokości opłat produkcyjnych dla sektora cukru — Oszacowanie średniej straty

      Sentencja

               1)

               Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1193/2009 z dnia 3 listopada 2009 r. dokonujące sprostowania rozporządzeń (WE) nr 1762/2003, (WE) nr 1775/2004, (WE) nr 1686/2005 i (WE) nr 164/2007 oraz ustalające wysokość opłat produkcyjnych dla sektora cukru na lata gospodarcze 2002/2003, 2003/2004, 2004/2005 i 2005/2006, w zakresie jego przepisów innych niż przepisy art. 3, które zostały już uchylone w wyniku stwierdzenia nieważności art. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1686/2005 z dnia 14 października 2005 r. ustalającego kwoty opłat produkcyjnych oraz współczynnik dodatkowej opłaty w sektorze cukru na rok gospodarczy 2004/2005 wyrokiem Sądu Unii Europejskiej z dnia 29 września 2011 r. w sprawie T-4/06 Polska przeciwko Komisji, jest nieważne.

               2)

               W braku odnośnych przepisów prawa Unii do danego państwa członkowskiego należy określenie w prawie krajowym kursu wymiany mającego zastosowanie do zwrotu nadpłaconych opłat produkcyjnych w sektorze cukru.

               3)

               Na podstawie prawa Unii podmioty mające prawo do zwrotu kwot zapłaconych nienależnie z tytułu opłat produkcyjnych w sektorze cukru ustalonych w nieważnym rozporządzeniu mają również prawo do zapłaty związanych z tym odsetek. Sąd krajowy nie może w ramach swobodnego uznania odmówić zapłaty odsetek od kwot pobranych przez państwo członkowskie na podstawie nieważnego rozporządzenia z tego powodu, że to państwo członkowskie nie może dochodzić odpowiednich odsetek z zasobów własnych Unii Europejskiej.

      (1)  Dz.U. C 134 z 25.05.2010

      Dz.U. C 148 z 05.06.2010

      Dz.U. C 221 z 14.08.2010


title: Sprawa C-346/14: Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Austrii

text:
               13.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 361/3

         Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-346/14)
   2014/C 361/03
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Manhaeve i G. Wilms, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Austrii

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie stosując prawidłowo przepisów art. 4 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 7 ramowej dyrektywy wodnej 2000/60/WE (1) (RDW) przy zatwierdzeniu budowy elektrowni wodnej na rzece Schwarze Sulm, pozwana uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 4 ust. 3 TUE w związku z art. 288 TFUE;

               —

               obciążenie Republiki Austrii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Austria próbuje obejść zakaz pogarszania stanu, ustanowiony w art. 4 ust. 1 jako podstawowa zasada RDW, i narusza tym samym przesłanki odstępstwa określone w art. 4 ust. 7 RDW.
   Zastosowanie dyrektywy ratione temporis opiera się na orzecznictwie Trybunału, zgodnie z którym państwa członkowskie nie mogą uchwalać w okresie transpozycji dyrektywy przepisów, które mogą poważnie zagrozić urzeczywistnieniu celów dyrektywy (art. 4 ust. 3 TUE w związku z art. 288 TFUE).
   Pozwana oparła się w swojej nowej decyzji jedynie na zmienionej ocenie stanu wód rzeki Schwarze Sulm. Ta zmieniona klasyfikacja („dobry” stan wód zamiast „bardzo dobrego” stanu wód) jest sprzeczna z pierwotnym planem zagospodarowania. Ustalenia i oceny w planie zagospodarowania nie mogą być zmieniane nagle w wyniku decyzji administracyjnej ad hoc na podstawie nowych kryteriów. W przeciwnym razie łatwo można by obchodzić istotne przepisy materialne ramowej dyrektywy wodnej, tak jak w tym wypadku zakaz pogarszania stanu, jak też ważne przepisy procesowe, jak na przykład udział społeczeństwa.

      (1)  Dyrektywa 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiająca ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (Dz.U. L 327, s. 1).


title: Sprawa T-95/08: Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2008 r. — Republika Włoska przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/44

         Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2008 r. — Republika Włoska przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-95/08)
   (2008/C 92/87)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciel: G. Aiello, avvocato dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji C (2007) 6514 z dnia 20 grudnia 2007 r. doręczoną w dniu 21 grudnia 2007 r. w zakresie w jakim wyłącza ona z finansowania wspólnotowego konsekwencje finansowe zamknięcia wydatków finansowanych z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej, Sekcji Gwarancji (EFOGR), obciążając nimi budżet Republiki Włoskiej;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Rząd włoski kwestionuje decyzję C (2007) 6514 z dnia 20 grudnia 2007 r. w zakresie w jakim wyłącza ona z finansowania wspólnotowego konsekwencje finansowe zamknięcia wydatków finansowanych z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej, Sekcji Gwarancji (EFOGR), obciążając nimi budżet Republiki Włoskiej.
   Na poparcie swych żądań skarżąca powołuje następujące argumenty:

               —

               naruszenie, w odniesieniu do pomocy w sektorze przetworów owoców i warzyw, art. 30 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1535/2003 z dnia 29 sierpnia 2003 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 w zakresie systemu pomocy dla przetworów owocowych i warzywnych (Dz.U. L 218, z dnia 30.8.2003, str. 14),

               —

               naruszenie, w zakresie sprzedaży bydła starszego niż 30 miesięcy przeznaczonego do likwidacji, art. 5 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2777/2000 z dnia 29 sierpnia 2003 r. dotyczącego szczególnych sposobów stosowania rozporządzenia Rady (WE) z dnia 18 grudnia 2000 r. ustanawiającego szczególne środki pomocy na rzecz rynku wołowiny (Dz.U. L 321, z dnia 19.12.2000, str. 47), jak również art. 4 decyzji Komisji 97/735/WE z dnia 21 października 1997 r. dotyczącej środków ochrony w odniesieniu do handlu niektórymi rodzajami odpadów pochodzących od ssaków (Dz.U. L 294, z dnia 28.10.1997, str. 7),

               —

               naruszenie, w odniesieniu do systemu premii do tytoniu, art. 9 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2075/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku surowca tytoniowego (Dz.U. L 215, z dnia 30.07.1992, str. 70), jak również art. 11 i 12 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2848/98 z dnia 22 grudnia 1998 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2075/92 w zakresie systemu premii, określania kwot produkcyjnych i przyznawania specjalnej pomocy grupom producentów w sektorze surowca tytoniowego (Dz.U. L 358, z dnia 11.12.1998, str. 17).


title: Sprawa T-12/16: Postanowienie Sądu z dnia 7 października 2016 r. – Słowenia/Komisja [EFRG i EFRROW — Wydatki wyłączone z finansowania — Wydatki poniesione przez Słowenię — Przyjęcie decyzji wykonawczej (UE) 2016/1059 — Umorzenie postępowania]

text:
               9.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/38

         Postanowienie Sądu z dnia 7 października 2016 r. – Słowenia/Komisja
   (Sprawa T-12/16) (1)

   ([EFRG i EFRROW - Wydatki wyłączone z finansowania - Wydatki poniesione przez Słowenię - Przyjęcie decyzji wykonawczej (UE) 2016/1059 - Umorzenie postępowania])
   (2017/C 006/47)
   Język postępowania: słoweński

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Słowenii (przedstawiciel: L. Bembič, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Rous Demiri i D. Triantafyllou, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie oparte na art. 263 TFUE i zmierzające do stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2015/2098 z dnia 13 listopada 2015 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. 2015, L 303, s. 35) w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy Republiki Słowenii.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty, jak również koszty poniesione przez Republikę Słowenii.

      (1)  Dz.U. C 98 z 14.3.2016.


title: Sprawa C-356/13: Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2013 r. — Komisja Europejska — przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/38

         Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2013 r. — Komisja Europejska — przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-356/13)
   2013/C 344/66
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (Przedstawiciele: E. Manhaeve i K. Herrmann, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że poprzez niewystarczające określenie wód, które mogą być dotknięte zanieczyszczeniami azotanami pochodzenia rolniczego oraz niedostateczne wyznaczenie stref zagrożenia Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 3 w związku z Załącznikiem I dyrektywy Rady 91/676/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r. dotyczącej ochrony wód przed zanieczyszczeniami powodowanymi przez azotany pochodzenia rolniczego (1);

               —

               stwierdzenie, że poprzez przyjęcie programów działań w rozumieniu art.5 dyrektywy 91/676/EWG z dnia 12 grudnia 1991r. dotyczącej ochrony wód przed zanieczyszczeniami powodowanymi przez azotany pochodzenia rolniczego w oparciu o wyznaczone w niedostateczny sposób strefy szczególnego zagrożenia oraz poprzez zawarcie w tych programach środków wykazujących braki w świetle Załącznika II pkt A (2) i Załącznika III pkt.l (1) i (3) Rzeczpospolita Polska uchybiła art.5 w związku z Załącznikiem II pkt A(2) i Załącznikiem III pkt 1 (1) i (3) tejże dyrektywy;

               —

               obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Rzeczpospolita Polska była zobowiązana do dokonania transpozycji dyrektywy 91/676/EWG oraz do wykonania obowiązków z niej wynikających od dnia jej przystąpienia do Unii Europejskiej 1 maja 2004 r.

      (1)  Dz.U. L 375, s. 1; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 15 Tom 02 P. 68 — 77


title: Sprawa T-225/13: Postanowienie Sądu z dnia 16 marca 2017 r. – T & L Sugars i Sidul Açúcares/Komisja

text:
               8.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 144/60

         Postanowienie Sądu z dnia 16 marca 2017 r. – T & L Sugars i Sidul Açúcares/Komisja
   (Sprawa T-225/13) (1)

   (2017/C 144/83)
   Język postępowania: angielski
   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 178 z 22.6.2013.


title: Sprawa T-849/16: Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2016 r. – PGNiG Supply & Trading przeciwko Komisji

text:
               6.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/42

         Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2016 r. – PGNiG Supply & Trading przeciwko Komisji
   (Sprawa T-849/16)
   (2017/C 038/56)
   Język postępowania: Polski

      Strony

      Strona skarżąca: PGNiG Supply & Trading GmbH (München, Niemcy) (przedstawiciel: M. Jeżewski, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 28 października 2016 r. dotyczącej zmiany warunków wyłączenia obowiązku stosowania niektórych wymogów prawa unijnego do gazociągu OPAL;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi 14 zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia praw podstawowych i niewłaściwej oceny aktu inicjującego postępowania w sprawie modyfikacji dotychczasowego wyłączenia gazociągu OPAL spod obowiązku stosowania niektórych wymogów prawa unijnego, przyznanego w 2009 r. na mocy decyzji Niemieckiej Federalnej Agencji ds. Sieci.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący braku kompetencji do podjęcia decyzji modyfikującej wyłączenie gazociągu OPAL spod obowiązku stosowania niektórych wymogów prawa unijnego.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący błędnej interpretacji przesłanek kwalifikujących infrastrukturę gazową do wyłączenia z art. 36 ust. 1 w zw. z art. 2 pkt 17 Dyrektywy 2009/73/WE.

                           —

                           Zgodnie z art. 36 ust. 1 Dyrektywy 2009/73/WE wyłączenie może być przyznane jedynie w stosunku do połączenia wzajemnego, instalacji LNG oraz instalacji magazynowej. „Połączeniem wzajemnym” jest natomiast linia przesyłowa przekraczająca granicę między państwami członkowskimi wyłącznie w celu połączenia krajowych systemów przesyłowych tych państw członkowskich.

                           —

                           Gazociąg OPAL nie stanowi „połączenia wzajemnego”, ponieważ łączący się z nim gazociąg Gazela biegnący przez terytorium Czech stanowi gazociąg tranzytowy, transportujący gaz odbierany z OPAL z powrotem do Niemiec.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący błędnej interpretacji przesłanek kwalifikujących infrastrukturę gazową do wyłączenia z art. 36 ust. 1 lit. b) w zw. z art. 2 pkt 33 Dyrektywy 2009/73/WE.

                           —

                           Warunkiem przyznania wyłączenia regulacyjnego dla nowej istotnej infrastruktury gazowej jest to, by poziom ryzyka związanego z inwestycją w tę infrastrukturę był taki, że dana inwestycja nie miałaby miejsca bez udzielenia wyłączenia regulacyjnego.

                           —

                           Inwestycja mająca za przedmiot budowę gazociągu OPAL została finalnie zrealizowana i ukończona w dniu 13 lipca 2011 r., więc nie można już mówić o dalszym istnieniu jakichkolwiek takich ryzyk.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący błędnej interpretacji przesłanek kwalifikujących infrastrukturę gazową do wyłączenia z art. 36 ust. 1 lit. a i e Dyrektywy 2009/73/WE i w konsekwencji przyjęcie, że modyfikacja wyłączenia regulacyjnego dla gazociągu OPAL nie wpłynie negatywnie na konkurencję na rynku gazu.

               6.

               Zarzut szósty dotyczący błędnej interpretacji przesłanek kwalifikujących infrastrukturę gazową do wyłączenia z art. 36 ust. 1 lit. a Dyrektywy 2009/73/WE i w konsekwencji przyjęcie, że modyfikacja wyłączenia regulacyjnego dla gazociągu OPAL zwiększy bezpieczeństwo dostaw gazu na rynek wewnętrzny.

               7.

               Zarzut siódmy dotyczący nieuwzględnienia konieczności respektowania treści art. 102 TFUE przez Niemiecką Federalną Agencję ds. Sieci w związku z podejmowaniem decyzji o wyłączeniu na mocy art. 36 Dyrektywy 2009/73/WE.

               8.

               Zarzut ósmy dotyczący naruszenia zasady pewności prawa oraz ochrony uzasadnionych oczekiwań.

               9.

               Zarzut dziewiąty dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności.

               10.

               Zarzut dziesiąty dotyczący uprzywilejowanego traktowania infrastruktury będącej przedmiotem zwolnienia, której status jest niezgodny z prawem UE.

               11.

               Zarzuty jedenasty i dwunasty dotyczące naruszenia odpowiednio art. 274 i art. 254 Układu o stowarzyszeniu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Ukrainą, z drugiej strony.

               12.

               Zarzut trzynasty dotyczący naruszenia art. 7 TFUE przez przyjęcie decyzji, która pozostaje w sprzeczności z innymi politykami Unii Europejskiej.

               13.

               Zarzut czternasty, na podstawie art. 277 TFUE, dotyczący nieważności art. 2 pkt. 33 w związku z art. 36 ust. 1 Dyrektywy 2009/73/WE przez arbitralne wprowadzenie dyskryminacyjnego podziału na infrastrukturę mogąca podlegać wyłączeniu regulacyjnemu oraz pozostałą infrastrukturę niekwalifikującą się do takiego wyłączenia.


title: Sprawa C-242/05: Postanowienie Trybunału z dnia 3 czerwca 2005 r. (czwarta izba) (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te 's -Hertogenbosch — Niderlandy) — G.M. van de Coevering przeciwko Hoofd van het District Douane Roermond van de rijksbelastingdienst (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu Trybunału — Swoboda świadczenia usług — Wynajem pojazdu samochodowego w państwie członkowskim innym aniżeli państwo miejsca zamieszkania lub siedziby — Podatek od niezarejestrowanych pojazdów, które zostały jednak udostępnione rezydentom — Przepisy dotyczące poboru)

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/16

         Postanowienie Trybunału z dnia 3 czerwca 2005 r. (czwarta izba) (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te 's -Hertogenbosch — Niderlandy) — G.M. van de Coevering przeciwko Hoofd van het District Douane Roermond van de rijksbelastingdienst
   (Sprawa C-242/05) (1)

   (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu Trybunału - Swoboda świadczenia usług - Wynajem pojazdu samochodowego w państwie członkowskim innym aniżeli państwo miejsca zamieszkania lub siedziby - Podatek od niezarejestrowanych pojazdów, które zostały jednak udostępnione rezydentom - Przepisy dotyczące poboru)
   (2006/C 224/29)
   Język postępowania: duński
   Sąd krajowy
   Gerechtshof te 's-Hertogenbosch
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: G.M. van de Coevering

      Strona pozwana: Hoofd van het District Douane Roermond van de rijksbelastingdienst
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Gerechtshof te 's-Hertogenbosch — Wykładnia artykułów 49–55 WE — Ustawodawstwo krajowe przewidujące nałożenie podatku od pojazdów zarejestrowanych na tym obszarze oraz od pojazdów, które nie zostały zarejestrowane, lecz które udostępniono osobom zamieszkującym w tym państwie członkowskim — Pojazd samochodowy wynajęty w innym państwie członkowskim przez osobę zamieszkującą w państwie, w którym nałożono kwotę podatku — Nałożenie całkowitej kwoty podatku bez uwzględnienia okresu wynajmu pojazdu lub używania go na terytorium tego państwa
   Sentencja
   Artykuły 49–55 WE sprzeciwiają się temu, aby ustawodawstwo krajowe państwa członkowskiego, będące przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, nakładało na osobę fizyczną zamieszkującą w tym państwie członkowskim, wynajmującą pojazd zarejestrowany w innym państwie członkowskim, przy pierwszym użyciu tego pojazdu na drogach publicznych w Niderlandach, obowiązek zapłaty pełnej kwoty podatku od rejestracji, nie uwzględniając przy tym okresu używania tych dróg i nie umożliwiając tej osobie skorzystania z jakiegokolwiek zwolnienia z opodatkowania lub zwrotu, w przypadku gdy zasadniczo pojazd ten nie jest ani przeznaczony do stałego używania w pierwszym państwie członkowskim ani też nie jest rzeczywiście w ten sposób używany.

      (1)  Dz.U. C 205 z 20.8.2005.


title: Sprawa C-69/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel București (Rumunia) w dniu 8 lutego 2017 r. – Gamesa Wind România S.R.L. przeciwko Agenția Națională de Administrare Fiscală – Direcția Generală de Soluționare a Contestațiilor, Agenția Națională de Administrare Fiscală – Direcția Generală de Administrare a Marilor Contribuabili

text:
               8.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 144/27

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel București (Rumunia) w dniu 8 lutego 2017 r. – Gamesa Wind România S.R.L. przeciwko Agenția Națională de Administrare Fiscală – Direcția Generală de Soluționare a Contestațiilor, Agenția Națională de Administrare Fiscală – Direcția Generală de Administrare a Marilor Contribuabili
   (Sprawa C-69/17)
   (2017/C 144/35)
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Curtea de Apel București

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Gamesa Wind România S.R.L.

      Strona pozwana: Agenția Națională de Administrare Fiscală – Direcția Generală de Soluționare a Contestațiilor, Agenția Națională de Administrare Fiscală – Direcția Generală de Administrare a Marilor Contribuabili

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dyrektywa VAT 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) (a w szczególności art. 213, 214 i 273) sprzeciwia się w okolicznościach takich jak te, o których mowa w postępowaniu głównym, obowiązywaniu przepisów krajowych lub praktyce podatkowej, zgodnie z którymi podatnik nie jest uprawniony do skorzystania z prawa do odliczenia podatku VAT wykonywanego poprzez złożenie większej ilości deklaracji VAT po reaktywowaniu numeru identyfikacyjnego VAT podatnika z tego powodu, że przedmiotowy podatek VAT dotyczy zakupów dokonanych w okresie, w którym numer indentyfikacyjny VAT podatnika był nieaktywny?

               2)

               Czy dyrektywa VAT 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (a w szczególności art. 213, 214 i 273) sprzeciwia się w okolicznościach takich jak te, o których mowa w postępowaniu głównym, obowiązywaniu przepisów krajowych lub praktyce podatkowej, zgodnie z którymi podatnik nie jest uprawniony do skorzystania z prawa do odliczenia podatku VAT wykonywanego poprzez złożenie większej ilości deklaracji VAT po reaktywowaniu numeru identyfikacyjnego VAT podatnika z tego powodu, że chociaż przedmiotowy podatek VAT dotyczy faktur wystawionych po reaktywowaniu numeru identyfikacyjnego VAT podatnika, to odnosi się on do zakupów dokonanych w okresie, w którym numer indentyfikacyjny VAT był nieaktywny?

      (1)  Dz.U. 2006 L 347, s. 1.


title: Sprawa C-484/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 10 listopada 2008 r. — Caja de Ahorros y Monte de Piedad de Madrid przeciwko Asociación de Usuarios de Servicios Bancarios (Ausbanc)

text:
               24.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 10 listopada 2008 r. — Caja de Ahorros y Monte de Piedad de Madrid przeciwko Asociación de Usuarios de Servicios Bancarios (Ausbanc)
   (Sprawa C-484/08)
   (2009/C 19/28)
   Język postępowania: hiszpański
   Sąd krajowy
   Tribunal Supremo
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Caja de Ahorros y Monte de Piedad de Madrid

      Strona pozwana: Asociación de Usuarios de Servicios Bancarios (Ausbanc)
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 8 dyrektywy 93/13/EWG (1) z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w taki sposób, iż państwo członkowskie może ustanowić w swoim ustawodawstwie, na korzyść konsumentów, ocenę nieuczciwego charakteru warunków, które są wyłączone spod takiej oceny na podstawie art. 4 ust. 2 tej dyrektywy?

               2)

               W konsekwencji, czy art. 4 ust. 2 dyrektywy 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w związku z art. 8 tej dyrektywy uniemożliwia państwu członkowskiemu ustanowienie w swoim ustawodawstwie, na korzyść konsumentów, oceny nieuczciwego charakteru warunków, które dotyczą „określenia głównego przedmiotu umowy” lub „relacji ceny i wynagrodzenia do dostarczonych w zamian towarów lub usług”, mimo iż są one wyrażone prostym i zrozumiałym językiem?

               3)

               Czy jest zgodna z treścią art. 2, 3 ust. 1 lit. g) i art. 4 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską taka wykładnia art. 8 i 4 ust. 2 wskazanej powyżej dyrektywy, która zezwala państwu członkowskiego na dokonywanie sądowej kontroli nieuczciwego charakteru warunków zawartych w umowach zawieranych z konsumentami i sporządzonych w sposób jasny i zrozumiały, które określają główny przedmiot umowy lub relację ceny i wynagrodzenia do dostarczanych w zamian towarów lub usług?

      (1)  Dz.U. L 95, s. 29.


title: Wyrok Trybunału (pełny skład) z dnia 22 czerwca 2004 r. w sprawie C-42/01: Republika Portugalska przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Wspólnotowa kontrola koncentracji przedsiębiorstw — Art. 21 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 4064/89 w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw — Ochrona przez Państwa Członkowskie uzasadnionych interesów — Właściwość Komisji)

text:
               7.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/1

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pełny skład)
   z dnia 22 czerwca 2004 r.
   w sprawie C-42/01: Republika Portugalska przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Wspólnotowa kontrola koncentracji przedsiębiorstw - Art. 21 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 4064/89 w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw - Ochrona przez Państwa Członkowskie uzasadnionych interesów - Właściwość Komisji)
   (2004/C 201/01)
   Język postępowania: portugalski
   W sprawie C-42/01: Republika Portugalska, (pełnomocnicy: L.I. Fernandes, L. Duarte oraz M. Marques Mendes) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: P. Oliver oraz M. França) mającej za przedmiot uchylenie decyzji Komisji nr C(2000) 3543 final-PT z dnia 22 listopada 2000 r. dotyczącej postępowania w ramach art. 21 rozporządzenia Rady (EWG) nr 4064/89 z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (Sprawa nr COMP/M.2054 – Secil/Holderbank/Cimpor) Ä Trybunał (pełny skład), w składzie: V. Skouris, prezes, P. Jann, C.W.A. Timmermans, A. Rosas, C. Gulmann, J.-P. Puissochet i J. N. Cunha Rodrigues, prezesi izb, A. La Pergola, R. Schintgen, N. Colneric i S. von Bahr (sprawozdawca), sędziowie; rzecznik generalny: A. Tizzano, sekretarz: M. Múgica Arzamendi, główny administrator, wydał 22 czerwca 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Oddala skargę.

               2)

               Obciąża Republikę Portugalską kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 108 z 7.4.2001.


title: Sprawa C-505/08: Skarga wniesiona w dniu 19 listopada 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               24.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/19

         Skarga wniesiona w dniu 19 listopada 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-505/08)
   (2009/C 19/33)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: H. Støvlbæk i M. Adam, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych dla zastosowania się do dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (1) a w każdym razie nie informując Komisji o ich ustanowieniu Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 20 października 2007 r.

      (1)  Dz. U. L 255 s. 22.


title: Sprawa C-249/08: Skarga wniesiona w dniu 10 czerwca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/30

         Skarga wniesiona w dniu 10 czerwca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-249/08)
   (2008/C 209/45)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: K. Banks i C. Cattabriga, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Republika Włoska

                           —

                           nie ustanawiając przepisów koniecznych w celu stosownej kontroli, inspekcji i nadzoru połowów na swoim terytorium i na wodach morskich podlegających jej suwerenności i jurysdykcji, w szczególności w zakresie przestrzegania przepisów regulujących przechowywanie na statku i stosowania pławnic dryfujących oraz

                           —

                           nie podejmując wystarczających działań w celu zapewnienia stosowania odpowiednich środków wobec odpowiedzialnych za naruszenia norm wspólnotowych w zakresie przechowywania na statku i stosowania pławnic dryfujących, w szczególności poprzez stosowanie wobec tych osób odstraszających sankcji,

                     uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 1 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2241/87 z dnia 23 lipca 1987 r. ustanawiającego określone środki kontroli w odniesieniu do działalności połowowej (1) oraz art. 2 ust. 1 i art. 31 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiającego system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa (2);

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Od momentu wejścia w życie w 1992 r., zakaz przechowywania na statku i stosowania pławnic dryfujących o długości większej niż 2,5 km, a od 2001 r. wszelkich typów pławnic dryfujących, podlegał regularnym i poważnym naruszeniom przez włoską flotę rybacką.

               2.

               Zdaniem Komisji rozmiar i powaga zjawiska wynikają bezpośrednio z bezskuteczności włoskiego systemu kontroli stosowania zakazu i nieadekwatności sankcji przewidzianych we włoskim systemie prawnym za jego naruszanie.

               3.

               W tym względzie Komisja zauważa, że nadzór w zakresie stosowania pławnic dryfujących jest wykonywany przez liczne struktury w sposób konkurencyjny i poboczny wobec innych powierzonych im zadań oraz bez stosownej koordynacji. Niedobory w zakresie zasobów ludzkich, czasu i koniecznych środków uniemożliwiają zatem wykonywanie skutecznej kontroli.

               4.

               Brakuje ponadto stosowanego strategicznego programowania i planowania działalności kontrolnej w odniesieniu do stosowania pławnic dryfujących. W tym zakresie Komisja zwraca uwagę, że działalność kontrolna winna być uważnie programowana, w zależności od szczególnych czynników ryzyka oraz wpisywać się w ramy kompletnej, spójnej i racjonalnej strategii. Winna poza tym koncentrować się przede wszystkim na niektórych okresach w roku oraz określonych regionach i miejscach kontroli. Władze włoskie natomiast nie zrealizowały żadnego z tych postulatów.

               5.

               Władze odpowiedzialne za kontrolę stosowania sieci typu „spadara” nie mają dostępu do informacji w zakresie lokalizacji statków rybackich, uzyskanych za pomocą satelitarnego systemu monitorowania wspólnotowych statków rybackich (VMS), ustanowionego na mocy aret.3 rozporządzenia nr 2847/93. Ponadto z dochodzenia przeprowadzonego przez Komisje wynika, że znaczna liczba statków nie została do tej pory wyposażona w urządzenia satelitarnej lokalizacji – konieczne w celu zapewnienia funkcjonowania systemu VMS. Natomiast zbiór danych i przenoszenie na cyfrowe nośniki danych z dzienników pokładowych, deklaracji wyładunku i sprzedaży przewidziane rozporządzeniem nr 2847/92, i a fortiori krzyżowa analiza tego rodzaju danych z informacjami zabranymi za pomocą systemu VIS, pozostaje daleka od skuteczności.

               6.

               Jeżeli działalność kontrolna władz włoskich w zakresie stosowania sieci typu „spadara” jest niewystarczająca, sankcjonowanie naruszeń przepisów wspólnotowych w przedmiocie przechowywania na statku i stosowania tego rodzaju sieci, jest tym bardziej nieskuteczne.

               7.

               W tym zakresie Komisja zauważa, po pierwsze, że wbrew art. 9a rozporządzenia nr 3094/86 (3) i przepisów, które następnie powtarzały i rozszerzały zakres tej normy, ustawodawstwo włoskie w zasadzie zakazuje w tym zakresie jedynie stosowania oraz usiłowania stosowania pławnic dryfujących, nie zakazując natomiast ich przechowywania na statku.

               8.

               Po drugie w przypadkach rzeczywistego stwierdzenia naruszenia zakazu stosowania pławnic dryfujących, regularnie nie zostaje ono zasygnalizowane przez kontrolne władze lokalnie władzom w tym zakresie właściwym, głównie z powodu presji społecznej, a w każdym razie nie jest ono skutecznie ścigane i karane. Liczba i ranga zastosowanych kar jest w istocie śmieszna.

               9.

               Komisja uważa zatem za wykazane w szerokim zakresie, że system kontroli i sankcji stosowany we Włoszech w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnotowych w dziedzinie pławnic dryfujących jest całkowicie niewystarczający, aby zagwarantować wykonanie zobowiązań spoczywających na państwach członkowskich na mocy art. 1 ust. 1 rozporządzenia nr 2241/87 oraz art. 2 ust. 1 i art. 31 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 2847/93.

      (1)  Dz.U. L 207 z 29.7.1987, str. 1.

      (2)  Dz.U. L 261 z 20.10.1993, str. 1.

      (3)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3094/86 z dnia 7 października 1986 r. ustanawiające środki techniczne dla zachowania zasobów połowowych (Dz.U. L 288 z 11.10.1986, str. 1).


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej Dz.U. C 183 z 4.8.2007 .

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/1

         (2007/C 199/01)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 183 z 4.8.2007.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 170 z 21.7.2007.

      Dz.U. C 155 z 7.7.2007.

      Dz.U. C 140 z 23.6.2007.

      Dz.U. C 129 z 9.6.2007.

      Dz.U. C 117 z 26.5.2007.

      Dz.U. C 96 z 28.4.2007.
   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


title: Sprawa C-486/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgerichts Innsbruck (Austria) w dniu 12 października 2008 r. — Zentralbetriebsrat der Landeskrankenhäuser Tirols przeciwko Land Tirol

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/26

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgerichts Innsbruck (Austria) w dniu 12 października 2008 r. — Zentralbetriebsrat der Landeskrankenhäuser Tirols przeciwko Land Tirol
   (Sprawa C-486/08)
   (2009/C 44/44)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Landesgericht Innsbruck als Arbeits- und Sozialgericht
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Zentralbetriebsrat der Landeskrankenhäuser Tirols

      Strona pozwana: Land Tirol
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy jest zgodne z § 4 ust. 1 zawartego w dniu 6 czerwca 1997 r. porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin, wprowadzonego w życie dyrektywą 97/81/WE z dnia 15 grudnia 1997 r. (1) to, że pracownicy będący stroną prywatnoprawnego stosunku pracy z organem władzy lokalnej lub przedsiębiorstwem publicznym, którzy pracują mniej niż 12 godzin na tydzień (30 % normalnego wymiaru czasu pracy), znajdują się, w zakresie dotyczącym wynagrodzenia, stopnia zaszeregowania, zaliczenia wcześniejszych okresów zatrudnienia, prawa do urlopu wypoczynkowego, premii, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe itp., w sytuacji mniej korzystnej niż ta, w której znajdują się porównywalni pracownicy zatrudnieni w pełnym wymiarze czasu pracy?

               2)

               Czy wykładni ustanowionej w § 4 ust. 2 ww. porozumienia ramowego zasady pro rata temporis należy dokonywać w ten sposób, że jest z nią sprzeczny przepis krajowy taki jak art. 55 ust. 5 L VBG, zgodnie z którym, w przypadku zmiany wymiaru czasu pracy pracownika, wymiar niewykorzystanej jeszcze części urlopu wypoczynkowego zostaje dostosowany proporcjonalnie do nowego wymiaru czasu pracy, efektem czego prawo do urlopu wypoczynkowego pracownika, którego wymiar czasu pracy zostaje zmniejszony z pełnego do niepełnego, a które to prawo nabył on będąc zatrudnionym w pełnym wymiarze czasu pracy, zostaje ograniczone, a taki zatrudniony w niepełnym wymiarze czasu pracy pracownik może korzystać z tego urlopu wypoczynkowego przy jednoczesnym ograniczeniu wynagrodzenia za czas jego trwania?

               3)

               Czy jest sprzeczny z § 4 zawartego przez europejskich partnerów społecznych porozumienia ramowego, wprowadzonego w życie dyrektywą 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. w sprawie pracy na czas określony (2) przepis krajowy taki, jak art. 1 ust. 2 lit. m) L-VBG, zgodnie z którym pracownicy, którzy są zatrudnieni na czas określony wynoszący nie więcej niż sześć miesięcy lub są zatrudniani dorywczo, znajdują się, w zakresie dotyczącym wynagrodzenia, stopnia zaszeregowania, zaliczenia wcześniejszych okresów zatrudnienia, prawa do urlopu wypoczynkowego, premii, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe itp., w sytuacji mniej korzystnej niż ta, w której znajdują się porównywalni pracownicy zatrudnieni w pełnym wymiarze czasu pracy?

               4)

               Czy w sytuacji, gdy pracownicy, którzy wykorzystają prawo do bezpłatnego urlopu wychowawczego w ustawowym wymiarze dwóch lat, tracą po jego zakończeniu prawo do urlopu wypoczynkowego za rok poprzedzający narodziny dziecka, a w większości przypadków (97 %) pracownikiem, którego to dotyczy, jest kobieta, ma miejsce pośrednia dyskryminacja ze względu na płeć w rozumieniu art. 14 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2006/54/WE z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie równego traktowania kobiet i mężczyzn (3)?

      (1)  Dz. U. L 14, s. 9.

      (2)  Dz. U. L 175, s. 43.

      (3)  Dz. U. L 204, s. 23.


title: Sprawa T-73/17: Skarga wniesiona w dniu 3 lutego 2017 r. – RS/Komisja

text:
               10.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/41

         Skarga wniesiona w dniu 3 lutego 2017 r. – RS/Komisja
   (Sprawa T-73/17)
   (2017/C 112/57)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: RS (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowej z dnia 11 kwietnia 2016 r. w przedmiocie odrzucenia kandydatury skarżącego w konkursie wewnętrznym COM/02/AST/16;

               —

               zasądzenie od Komisji Europejskiej na rzecz skarżącego kwoty w wysokości 5 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut, dotyczący naruszenia art. 27 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego.
   Strona skarżąca powołuje się także na zarzut niezgodności z prawem ogłoszenia o spornym konkursie wewnętrznym w zakresie warunku dopuszczenia, który miałby skutkować wykluczeniem z udziału w konkursie członków personelu tymczasowego, którzy nie są czynni zawodowo, przebywają na urlopie na czas odbywania służby wojskowej, na urlopie wychowawczym lub z przyczyn rodzinnych lub są oddelegowani w trakcie 12 miesięcy poprzedzających termin zamknięcia zgłaszania kandydatur.


title: Sprawa C-510/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret (Dania) w dniu 25 października 2010 r. — DR i TV2 Danmark A/S przeciwko NCB

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/36

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret (Dania) w dniu 25 października 2010 r. — DR i TV2 Danmark A/S przeciwko NCB
   (Sprawa C-510/10)
   ()
   2010/C 346/63
   Język postępowania: duński

      Sąd krajowy

   Østre Landsret

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

               Strona skarżąca

               :

                           1)

                           DR

                           2)

                           TV2 Danmark

               Strona pozwana

               :

               NCB

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wyrażenie „przy pomocy własnego sprzętu”, użyte w art. 5 ust. 2 lit. d) dyrektywy 2001/29/WE (1), oraz wyrażenie „w imieniu i na odpowiedzialność [nadawczych] organizacji radiowych i telewizyjnych” użyte w motywie 41 tej samej dyrektywy należy interpretować w kontekście prawa krajowego, czy wspólnotowego?

               2)

               Czy należy przyjąć, że art. 5 ust. 2 lit. d) dyrektywy 2001/29/WE jest mowa o, tak jak przykładowo w duńskiej, angielskiej i francuskiej [i polskiej] wersji tego przepisu, działaniu „w imieniu i na odpowiedzialność [nadawczych] organizacji radiowych i telewizyjnych”, czy też, tak jak przykładowo w niemieckiej wersji tego przepisu, działaniu „w imieniu lub na odpowiedzialność [nadawczych] organizacji radiowych i telewizyjnych”?

               3)

               Zakładając, że wyrażenia, o których mowa w pytaniu 1, należy interpretować w kontekście prawa wspólnotowego, Østre Landsret zwraca się o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie: jakie kryteria musi przyjąć sąd krajowy dokonujący dla potrzeb konkretnego przypadku oceny tego, czy nagranie dokonane przez osobę trzecią (zwaną dalej „producentem”) w celu nadawania przez nadawcę radiowego czy telewizyjnego było zrealizowane „przy pomocy własnego sprzętu”„w imieniu [i/lub] na odpowiedzialność [nadawczych] organizacji radiowych i telewizyjnych”, aby takie nagranie było objęte wyjątkiem ustanowionym w art. 5 ust. 2 lit. d) dyrektywy 2001/29/WE?

         W związku z pytaniem 3 Østre Landsret zwraca się w szczególności o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               a)

               Czy zastosowane w art. 5 ust. 2 lit. d) dyrektywy 2001/29/WE pojęcie „przy pomocy własnego sprzętu” należy rozumieć w ten sposób, że nagranie zrealizowane przez producenta w celu nadawania przez nadawcę radiowego czy telewizyjnego jest objęte ustanowionym w tym art. 5 ust. 2 lit. d) wyjątkiem tylko wtedy, gdy ten nadawca ponosi wobec osób trzecich odpowiedzialność za dotyczące nagrania działania i zaniechania producenta w taki sposób, jak za swe własne działania i zaniechania?

               b)

               Czy warunek, że nagranie musi zostać zrealizowane „w imieniu [i/lub] na odpowiedzialność [nadawczych] organizacji radiowych i telewizyjnych” jest spełniony w sytuacji, gdy nadawca radiowy lub telewizyjny zlecił producentowi realizację tego nagrania w celu nadania go przez siebie, przy założeniu, że ten nadawca ma prawo do nadawania tego nagrania?
               Østre Landsret pragnie wyjaśnić, czy, a jeśli tak — to w jakim stopniu, dla celów udzielenia odpowiedzi na pytanie 3(b), można lub należy uwzględnić następujące okoliczności następujące okoliczności:

                           (i)

                           Kto zgodnie z zawartą między stronami umową podejmuje ostateczną i rozstrzygającą decyzję artystyczną lub edytorską w przedmiocie treści zleconego programu — nadawca radiowy lub telewizyjny czy producent?

                           (ii)

                           Czy nadawca radiowy lub telewizyjny ponosi wobec osób trzecich taką odpowiedzialność za związane z nagraniem obowiązki producenta, jaką ponosiłby za swe własne działania i zaniechania?

                           (iii)

                           Czy producent jest, zgodnie z zawartą z nadawcą radiowym lub telewizyjnym umową, zobowiązany do dostarczenia temu ostatniemu danego programu po ustalonej cenie i czy w ramach tej ceny musi on zawrzeć wszystkie opłaty, które mogą być związane z tym nagraniem?

                           (iv)

                           Kto ponosi odpowiedzialność za nagranie wobec osób trzecich — nadawca radiowy lub telewizyjny czy producent?

               c)

               Czy warunek, że nagranie musi zostać zrealizowane „w imieniu [i/lub] na odpowiedzialność [nadawczych] organizacji radiowych i telewizyjnych” jest spełniony w sytuacji, gdy nadawca radiowy lub telewizyjny zlecił producentowi realizację tego nagrania w celu nadawania go przez siebie, przy założeniu, że ten nadawca ma prawo do nadawania tego nagrania, jeśli producent w zawartej z nadawcą radiowym lub telewizyjnym w przedmiocie nagrania umowie to wziął na siebie całą finansową i prawną odpowiedzialność za (i) pokrycie wszystkich związanych z tym nagraniem kosztów w zamian za zapłatę z góry ustalonej kwoty; (ii) nabycie praw; oraz (iii) nieprzewidziane okoliczności, w tym także opóźnienie w nagraniu i niewykonanie umowy, podczas gdy nadawca radiowy lub telewizyjny nie wziął na siebie takiej odpowiedzialności wobec osób trzecich za związane z nagraniem obowiązki producenta, jaką ponosiłby za swe własne działania i zaniechania?

      (1)  Dz.U. L 167, s. 10


title: Sprawa T-804/14: Wyrok Sądu z dnia 21 lipca 2016 r. – Ogrodnik/EUIPO – Aviário Tropical (Tropical) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Graficzny unijny znak towarowy Tropical — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy TROPICAL — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Zakres uprawnień skarżącego zgodnie z prawem krajowym — Współistnienie znaków towarowych — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               5.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/23

         Wyrok Sądu z dnia 21 lipca 2016 r. – Ogrodnik/EUIPO – Aviário Tropical (Tropical)
   (Sprawa T-804/14) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy Tropical - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy TROPICAL - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Zakres uprawnień skarżącego zgodnie z prawem krajowym - Współistnienie znaków towarowych - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009])
   (2016/C 326/42)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Tadeusz Ogrodnik (Chorzów, Polska) (przedstawiciele: adwokaci A. von Mühlendahl i H. Hartwig)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J. Garrido Otaola, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: Aviário Tropical, SA (Loures, Portugalia)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 września 2014 r. (sprawa R 1948/2013-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Aviário Tropical a Tadeuszem Ogrodnikiem.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 22 września 2014 r. (sprawa R 1948/2013-4).

               2)

               EUIPO pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Tadeusza Ogrodnika.

      (1)  Dz.U. C 65 z dnia 23.2.2015.


title: Sprawa C-537/14 P: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 27 października 2016 r.– Debonair Trading Internacional Lda/Groupe Léa Nature SA, Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (Odwołanie — Znak towarowy Unii Europejskiej — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Artykuł 8 ust 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 — Graficzny znak towarowy zawierający elementy słowne „SO’BiO ētic” — Sprzeciw właściciela słownych i graficznych krajowych i unijnych znaków towarowych zawierających element słowny „SO…?” — Odmowa rejestracji)

text:
               9.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/6

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 27 października 2016 r.– Debonair Trading Internacional Lda/Groupe Léa Nature SA, Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
   (Sprawa C-537/14 P) (1)

   ((Odwołanie - Znak towarowy Unii Europejskiej - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Artykuł 8 ust 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 - Graficzny znak towarowy zawierający elementy słowne „SO’BiO ētic” - Sprzeciw właściciela słownych i graficznych krajowych i unijnych znaków towarowych zawierających element słowny „SO…?” - Odmowa rejestracji))
   (2017/C 006/06)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Debonair Trading Internacional Lda (przedstawiciele: D. Selden, Advokate, T. Alkin, Barrister)

      Druga strona postępowania: Groupe Léa Nature SA (przedstawiciel: adwokat S. Arnaud), Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: D. Gája i P. Geroulakos, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 23 września 2014, Groupe Léa Nature/OHIM – Debonair Trading Internacional (SO’BiO ētic) (T-341/13, niepublikowany, EU:T:2014:802) zostaje uchylony.

               2)

               Sprawa zostaje przekazana do ponownego rozpoznania przez Sąd Unii Europejskiej.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 118 z 13.4.2015.


title: Sprawa T-111/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 21 listopada 2007 r. — Wesergold Getränkeindustrie przeciwko OHIM — Lidl Stiftung (VITAL FIT) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego VITAL FIT — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy VITAFIT — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Prawo do bycia wysłuchanym — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               12.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 8/14

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 21 listopada 2007 r. — Wesergold Getränkeindustrie przeciwko OHIM — Lidl Stiftung (VITAL FIT)
   (Sprawa T-111/06) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego VITAL FIT - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy VITAFIT - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Prawo do bycia wysłuchanym - Obowiązek uzasadnienia)
   (2008/C 8/26)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Wesergold Getränkeindustrie GmbH & Co. KG (Rinteln, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci P. Goldenbaum, T. Melchert i I. Rohr)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Lidlt Stiftung & Co. KG (Neckarsulm, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Schaeffer)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 16 lutego 2006 r. (sprawa R 3/2005-2), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Lidl Stiftung & Co. KG a Wesergold Getränkeindustrie GmbH & Co. KG.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Wesergold Getränkeindustrie GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 143 z 17.6.2006.


title: Sprawa C-182/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Łotwa) w dniu 22 kwietnia 2015 – Aleksei Petruhhin

text:
               22.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Łotwa) w dniu 22 kwietnia 2015 – Aleksei Petruhhin
   (Sprawa C-182/15)
   (2015/C 205/31)
   Język postępowania: łotewski

      Sąd odsyłający

   Augstākā tiesa

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Aleksei Petruhhin

      Druga strona postępowania: Latvijas Republikas Ģenerālprokuratūra

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 18 akapit pierwszy i art. 21 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że do celów stosowania umowy o ekstradycji zawartej między państwem członkowskim a państwem trzecim w przypadku ekstradycji do państwa, które nie jest członkiem Unii Europejskiej, obywatel któregokolwiek z państw członkowskich Unii Europejskiej powinien korzystać z tego samego poziomu ochrony co przysługujący obywatelom państwa członkowskiego, do którego wpłynął wniosek o ekstradycję?

               2)

               W takim przypadku, czy sąd państwa członkowskiego, do którego wpłynął wniosek o ekstradycję, jest zobowiązany stosować warunki ekstradycji ustanowione przez państwo członkowskie przynależności państwowej czy państwo zwykłego pobytu?

               3)

               W sytuacji gdy ekstradycji należy dokonać bez względu na szczególny poziom ochrony przyznany obywatelom państwa, do którego wpłynął wniosek o ekstradycję, czy państwo to jest zobowiązane dokonać weryfikacji gwarancji przewidzianych przez art. 19 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, a mianowicie, że nikt nie może być wydany w drodze ekstradycji do państwa, w którym istnieje poważne ryzyko, iż może być poddany karze śmierci, torturom lub innemu nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu? Czy taka weryfikacja może ograniczyć się do ustalenia, że państwo, które domaga się wydania, jest stroną konwencji [ONZ] w sprawie zakazu stosowania tortur, czy też dany przypadek należy rozpatrzyć w sposób konkretny, biorąc pod uwagę ocenę tego państwa dokonaną przez Radę Europy?


title: Sprawa T-315/13: Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2013 r. — Kompas MTS przeciwko Parlamentowi i in.

text:
               10.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 233/12

         Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2013 r. — Kompas MTS przeciwko Parlamentowi i in.
   (Sprawa T-315/13)
   2013/C 233/20
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Kompas mejni turistični servis d.d. (Kompas MTS d.d.) (Ljubljana, Słowenia) (przedstawiciel: J. Tischler, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Parlament Europejski, Komisja Europejska i Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Zasądzenie od Unii Europejskiej kwoty 846 000 EUR wraz z odsetkami w wysokości 8 %, ewentualnie stwierdzenie istnienia roszczenia o odszkodowanie względem Unii Europejskiej;

               —

               Obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania zgodnie z art. 87 § 2 regulaminu postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona skarżąca zasadniczo żąda odszkodowania w związku z wydaniem art. 5 ust. 6 lit. e) dyrektywy 2001/37/WE (1). Jest ona zdania, że jedynie w wyniku wydania tego przepisu mogło dojść do tego, że austriacki ustawodawca ograniczył przywóz dla wyrobów tytoniowych bez niemieckojęzycznej etykiety. Strona skarżąca podnosi, że owo ilościowe ograniczenie przywozu zostało spowodowane wydaniem dyrektywy 2001/37, w związku z czym strona pozwana naruszyła zasadę proporcjonalności, zakaz dyskryminacji, podstawowe prawo własności i swobodę przedsiębiorczości.

      (1)  Dyrektywa 2001/37/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 czerwca 2001 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, dotyczących produkcji, prezentowania i sprzedaży wyrobów tytoniowych (Dz.U. L 194, s. 26.).


title: Sprawa T-405/12: Postanowienie Sądu z dnia 17 maja 2013 r. — FH przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie lub zadośćuczynienie — Decyzja Komisji w sprawie odebrania skarżącemu przepustek do jej budynków — Skarga o stwierdzenie nieważności — Brak interesu prawnego — Niedopuszczalność — Skarga o odszkodowanie lub zadośćuczynienie — Związek przyczynowy — Szkoda — Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej)

text:
               29.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 189/24

         Postanowienie Sądu z dnia 17 maja 2013 r. — FH przeciwko Komisji
   (Sprawa T-405/12) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie lub zadośćuczynienie - Decyzja Komisji w sprawie odebrania skarżącemu przepustek do jej budynków - Skarga o stwierdzenie nieważności - Brak interesu prawnego - Niedopuszczalność - Skarga o odszkodowanie lub zadośćuczynienie - Związek przyczynowy - Szkoda - Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej)
   2013/C 189/50
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: FH (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci É. Boigelot i R. Murru)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i J. Baquero Cruz, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 10 lipca 2012 r. w sprawie odebrania skarżącemu przepustek do budynków Komisji oraz sprostowania z dnia 11 lipca 2012 r., a po drugie, żądanie nakazania Komisji naprawienia szkody poniesionej przez skarżącego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               FH pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 331 z 27.10.2012.


title: Sprawa C-72/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 11 lutego 2013 r. — Gmina Wrocław przeciwko Ministrowi Finansów

text:
               18.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 11 lutego 2013 r. — Gmina Wrocław przeciwko Ministrowi Finansów
   (Sprawa C-72/13)
   2013/C 141/23
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Naczelny Sąd Administracyjny

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Gmina Wrocław

      Strona pozwana: Minister Finansów

      Pytanie prejudycjalne

   Czy przepisy Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) sprzeciwiają się opodatkowaniu podatkiem VAT czynności gminy polegających na sprzedaży nabytych z mocy prawa lub pod tytułem darmym, w szczególności w drodze spadkobrania lub darowizny, mienia — w tym nieruchomości, bądź wniesienia ich w formie aportu do spółek prawa handlowego?

      (1)  Dz.U. L 347, s. 1


title: Sprawa C-550/11: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 4 października 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd — Warna — Bułgaria) — PIGI — Pavleta Dimova ET przeciwko Direktor na Direktsia „Obzhalvane I upravlenie na izpalnenieto” — Varna pri Tsentralno upravlenie na Natsionalnata agentsia za prihodite (Podatki — Podatek VAT — Dyrektywa 2006/112/WE — Prawo do odliczenia — Korekta — Kradzież towaru)

text:
               24.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 366/16

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 4 października 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd — Warna — Bułgaria) — PIGI — Pavleta Dimova ET przeciwko Direktor na Direktsia „Obzhalvane I upravlenie na izpalnenieto” — Varna pri Tsentralno upravlenie na Natsionalnata agentsia za prihodite
   (Sprawa C-550/11) (1)

   (Podatki - Podatek VAT - Dyrektywa 2006/112/WE - Prawo do odliczenia - Korekta - Kradzież towaru)
   2012/C 366/26
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd krajowy

   Administratiwen syd — Warna

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: PIGI — Pavleta Dimova ET

      Strona pozwana: Direktor na Direktsia „Obzhalvane I upravlenie na izpalnenieto” — Varna pri Tsentralno upravlenie na Natsionalnata agentsia za prihodite

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Administratiwen syd — Warna — Wykładnia art. 185 ust. 2 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) — Krajowa praktyka podatkowa, zgodnie z którą podatek VAT odliczony przy nabyciu towarów winien zostać uiszczony w wypadku utraty towarów będącej skutkiem kradzieży — Pojęcie należycie udokumentowanej lub potwierdzonej kradzieży

      Sentencja

   Artykuł 185 ust. 2 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie stosowaniu podobnych krajowych przepisów podatkowych jak zawarte w art. 79 i 80 Zakon za danak varhu dobavenata stoynost (ustawy o podatku od wartości dodanej), które wymagają w razie stwierdzenia niedoboru towarów podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT korekty odliczenia tego podatku dokonanego w chwili nabycia owych towarów, w sytuacji gdy podatnik padł ofiarą kradzieży, a jej sprawca nie został wykryty.

      (1)  Dz.U. C 13 z 14.1.2012.


title: Sprawa C-114/15: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 27 października 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Pau – Francja) – postępowanie karne przeciwko Association des utilisateurs et distributeurs de l’agrochimie européenne (Audace) i in. (Odesłanie prejudycjalne — Swoboda przepływu towarów — Artykuły 34 TFUE i 36 TFUE — Ograniczenia ilościowe — Przywóz równoległy weterynaryjnych produktów leczniczych — Dyrektywa 2001/82/WE — Artykuł 65 — Krajowy system uzyskania uprzedniego zezwolenia — Wyłączenie hodowców z możliwości skorzystania z uproszczonej procedury wydawania pozwoleń na dopuszczenie do obrotu — Obowiązek posiadania pozwolenia na dokonywanie sprzedaży hurtowej — Obowiązek dysponowania zakładem na terytorium państwa członkowskiego przywozu — Obowiązki nadzoru nad bezpieczeństwem farmakoterapii)

text:
               9.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/12

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 27 października 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Pau – Francja) – postępowanie karne przeciwko Association des utilisateurs et distributeurs de l’agrochimie européenne (Audace) i in.
   (Sprawa C-114/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Swoboda przepływu towarów - Artykuły 34 TFUE i 36 TFUE - Ograniczenia ilościowe - Przywóz równoległy weterynaryjnych produktów leczniczych - Dyrektywa 2001/82/WE - Artykuł 65 - Krajowy system uzyskania uprzedniego zezwolenia - Wyłączenie hodowców z możliwości skorzystania z uproszczonej procedury wydawania pozwoleń na dopuszczenie do obrotu - Obowiązek posiadania pozwolenia na dokonywanie sprzedaży hurtowej - Obowiązek dysponowania zakładem na terytorium państwa członkowskiego przywozu - Obowiązki nadzoru nad bezpieczeństwem farmakoterapii))
   (2017/C 006/14)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour d'appel de Pau

      Strony w postępowaniu głównym, karnym

   Association des utilisateurs et distributeurs de l’agrochimie européenne (Audace), Association des éleveurs solidaires, Cruzalebes EARL, Des deux rivières EARL, Mounacq EARL, Soulard Max EARL, Francisco Xavier Erneta Azanza, Amestoya GAEC, La Vinardière GAEC reconnu, Lagunarte GAEC, André Jacques Iribarren, Ramuntcho Iribarren, Phyteron 2000 SAS, Cataloune SCL,

      przy udziale: Conseil national de l’Ordre des vétérinaires, uprzednio Conseil supérieur de l’Ordre des vétérinaires, Syndicat national des vétérinaires d’exercice libéral, Direction des douanes et des droits indirects

      Sentencja

               1)

               Artykuły 34 TFUE i 36 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym, które zastrzegają dostęp do przywozu równoległego weterynaryjnych produktów leczniczych wyłącznie dla dystrybutorów hurtowych będących posiadaczami pozwolenia, o którym mowa w art. 65 dyrektywy 2001/82/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do weterynaryjnych produktów leczniczych, zmienionej rozporządzeniem (WE) nr 596/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 czerwca 2009 r., wykluczając tym samym hodowców zamierzających dokonać przywozu weterynaryjnych produktów leczniczych na potrzeby własnych hodowli.

               2)

               Artykuły 34 TFUE i 36 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym, które nakładają na hodowców dokonujących przywozu równoległego weterynaryjnych produktów leczniczych na potrzeby własnych hodowli wymóg dysponowania zakładem na terytorium państwa członkowskiego przeznaczenia i spełnienia wszystkich obowiązków w zakresie nadzoru farmakologicznego, o których mowa w art. 72–79 dyrektywy 2001/82, zmienionej rozporządzeniem nr 596/2009.

      (1)  Dz.U. C 171 z 26.5.2015.


title: Sprawa F-127/07: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 11 września 2008 r. — Coto Moreno przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Konkurs otwarty — Niewpisanie na listę rezerwową — Ocena egzaminu pisemnego i egzaminu ustnego)

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/54

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 11 września 2008 r. — Coto Moreno przeciwko Komisji
   (Sprawa F-127/07) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Konkurs otwarty - Niewpisanie na listę rezerwową - Ocena egzaminu pisemnego i egzaminu ustnego)
   (2008/C 285/97)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Juana Maria Coto Moreno (Gaborone, Botswana) (przedstawiciele: K. Lemmens i C. Doutrelepont, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: B. Eggers i M. Velardo, w charakterze pełnomocników)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowej konkursu EPSO AD/25/05 z dnia 12 lutego 2007 r. o niewpisaniu skarżącej na listę rezerwową tego konkursu — Żądanie odszkodowania.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga J.M. Coto Moreno zostaje oddalona

               2)

               Każda ze stron poniesie swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 22 z 26.1.2008, s. 57.


title: Sprawa T-216/12: Skarga wniesiona w dniu 18 maja 2012 r. — Technion i Technion Research & Development Foundation przeciwko Komisji

text:
               11.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/19

         Skarga wniesiona w dniu 18 maja 2012 r. — Technion i Technion Research & Development Foundation przeciwko Komisji
   (Sprawa T-216/12)
   2012/C 243/36
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Technion — Israel Institute of Technology (Haïfa, Izrael) i Technion Research & Development Foundation Ltd (Haïfa) (przedstawiciel: adwokat D. Grisay)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               przyjęcie niniejszej skargi o stwierdzenie nieważności wniesionej na podstawie art. 263 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną oraz,

               —

               tytułem żądania głównego, stwierdzenie zasadności skargi jak też stwierdzenie nieważności dotyczącej TECHNION decyzji o potrąceniu wydanej przez Dyrekcję Generalną Społeczeństwo Informacyjne i Media Komisji Europejskiej, zawartej w piśmie z dnia 13 marca 2012 r.;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu skargi skarżące podnoszą dwa zarzuty zasadniczo identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-657/11 Technion i Technion Research & Development Foundation przeciwko Komisji (1) lub podobne do tych zarzutów.

      (1)  Dz.U. 2012, C 73, s. 28.


title: Sprawa C-401/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 21 maja 2010 r. w sprawach połączonych T-425/04, T-444/04, T-450/04 i T-456/04 Francja i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 5 sierpnia 2010 r. przez Komisję Europejską

text:
               20.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 317/15

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 21 maja 2010 r. w sprawach połączonych T-425/04, T-444/04, T-450/04 i T-456/04 Francja i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 5 sierpnia 2010 r. przez Komisję Europejską
   (Sprawa C-401/10 P)
   ()
   2010/C 317/28
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Giolito, D. Grespan i S. Thomas, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Republika Francuska, France Télécom SA, Bouygues SA, Bouygues Télécom SA, Association française des opérateurs de réseaux et services de télécommunications (AFORS Télécom)

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej (trzecia izba w składzie powiększonym) z dnia 21 maja 2010 r. w sprawach połączonych T-425/04, T-444/04, T-450/04 i T-456/04, doręczonego Komisji faksem z dnia 25 maja 2010 r., w zakresie w jakim Sąd:

                           —

                           stwierdził nieważność art. 1 decyzji Komisji 2006/621/WE z dnia 2 sierpnia 2004 r. dotyczącej pomocy państwa wdrożonej przez Francję na rzecz France Télécom (1);

                           —

                           obciążył Komisję własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Republikę Francuską i przez France Télécom w sprawach T-425/04 i T-444/04;

               —

               skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd;

               —

               orzeczenie, że rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja podnosi trzy zarzuty na poparcie swego odwołania.
   W ramach zarzutu pierwszego Komisja twierdzi, że wyrok Sądu zawiera wewnętrznie sprzeczne uzasadnienie odnośnie do kilku kwestii. Ma to miejsce zwłaszcza wówczas, gdy Sąd uznaje w zaskarżonym wyroku, iż oświadczenia — w tym zapowiedź pożyczki akcjonariusza z dnia 4 grudnia 2002 r. — mogą zostać ocenione razem, jeśli chodzi o ustalenie istnienia korzyści po stronie France Télécom; natomiast gdy chodzi o ustalanie zaangażowania zasobów państwowych, Sąd uznaje, że istnieje znaczny rozdźwięk między zapowiedzią pożyczki akcjonariusza a różnymi oświadczeniami złożonymi wcześniej przez państwo.
   W ramach zarzutu drugiego, który składa się z czterech części, Komisja podnosi, że Sąd kilkakrotnie naruszył art. 87 ust. 1 WE w związku z art. 230 WE. Otóż Sąd naruszył pojęcie pomocy, gdyż wskazał na wymóg istnienia ścisłego związku między korzyścią a zaangażowaniem zasobów państwowych (pierwsza część), odmówił uznania, że zapowiedź i oferta umowy pożyczki akcjonariusza złożona przez państwo francuskie pod adresem France Télécom implikowały zaangażowanie zasobów państwowych (druga część), i nie zbadał kryterium rozważnego inwestora prywatnego, aby ustalić istnienie korzyści lub jej brak po stronie France Télécom (trzecia część). Ponadto Sąd naruszył zakres uznania, jakim dysponuje Komisja, gdy dokonuje ona złożonych analiz ekonomicznych, i przeprowadził kontrolę stosowności zaskarżonej decyzji (czwarta część).
   W ramach zarzutu trzeciego Komisja twierdzi, że Sąd wypaczył zaskarżoną decyzję, gdyż uznał, iż Komisja winna była szerzej uzasadnić istnienie odrębnej korzyści wynikającej z oferty linii kredytowej w wysokości 9 mld EUR dla France Télécom, oraz stwierdził znaczny rozdźwięk między oświadczeniami złożonymi od lipca 2002 r. a zapowiedzią umowy pożyczki akcjonariusza z dnia 4 grudnia 2002 r.

      (1)  Dz.U. L 257, s. 11.


title: Sprawa T-311/06 RI, T-311/06 RII, T-312/06 R i T-313/06 R: Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 1 marca 2007 r. — FMC Chemical i in. przeciwko EFSA (Środek tymczasowy — Wniosek o zawieszenie wykonania aktu — Dyrektywa 91/414/EWG — Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności — Niedopuszczalność)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/42

         Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 1 marca 2007 r. — FMC Chemical i in. przeciwko EFSA
   (Sprawa T-311/06 RI, T-311/06 RII, T-312/06 R i T-313/06 R)
   (Środek tymczasowy - Wniosek o zawieszenie wykonania aktu - Dyrektywa 91/414/EWG - Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności - Niedopuszczalność)
   (2007/C 95/86)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: FMC Chemical SPRL (Bruksela, Belgia); Arysta Lifesciences SAS (Noguères, Francja); Otsuka Chemcial Co. Ltd (Osaka, Japonia) (przedstawiciele: C. Mereu, K. Van Maldegem, adwokaci)

      Strona pozwana: Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) (przedstawiciele: A. Cuvillier i D. Detken, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: B. Doherty, pełnomocnik)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o zawieszenie wykonania aktów EFSA z dnia 28 lipca i 28 sierpnia 2006 r., dotyczących oceny substancji czynnych karbofuranu, karbosulfanu i benfurakarbu w rozumieniu dyrektywy Rady nr 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (Dz.U. L 230, str. 1), jak również o zastosowanie innych środków tymczasowych.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Sprawy T-311/06 RI, T-311/06 RII, T-312/06 R i T-313/06 R zostają połączone w celu wydania niniejszego postanowienia.

               2)

               Wnioski zostają oddalone.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-341/10: Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej

text:
               25.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/6

         Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-341/10)
   ()
   2010/C 260/08
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (Przedstawiciele: J. Enegren i Ł. Habiak, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska

      Żądania strony skarżącej

               —

               o stwierdzenie, że w związku z nieprawidłowym i niepełnym wdrożeniem art. 3 ust. 1 lit. d) — h) i art. 9 dyrektywy Rady 2000/43/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. wprowadzającej w życie zasadę równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne (1), Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy art. 16 tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Przedmiotowym zakresem stosowania dyrektywy 2000/43/WE objętych jest szereg obszarów, wymienionych w art. 3 ust. 1 dyrektywy. Na mocy art. 16 dyrektywy na państwach członkowskich ciąży obowiązek przyjęcia przepisów niezbędnych do wykonania dyrektywy we wszystkich tych obszarach (lub zapewnienia, że przepisy takie zostaną przyjęte przez partnerów społecznych) oraz powiadomienia o tym Komisji Europejskiej. Zdaniem Komisji Rzeczpospolita Polska dotychczas wywiązała się z tego obowiązku jedynie częściowo. W niniejszej skardze Komisja zarzuca Polsce nieprawidłowe i niepełne wdrożenie dyrektywy w zakresie wstępowania do organizacji pracowników lub pracodawców lub jakiejkolwiek organizacji, której członkowie wykonują określony zawód i działania w takich organizacjach, łącznie z korzyściami jakie dają takie organizacje, ochrony społecznej, łącznie z zabezpieczeniem społecznym i opieką zdrowotną, świadczeń społecznych, edukacji, a także dostępu do dóbr i usług oraz dostarczania dóbr i usług publicznie dostępnych, włącznie z zakwaterowaniem (art. 3 ust. 1 lit. d)–h) dyrektywy). Komisja odrzuca twierdzenia władz polskich, jakoby wdrożenie dyrektywy w tych obszarach zapewniały przepisy Konstytucji RP, ustaw oraz umów międzynarodowych, wskazanych w trakcie postępowania poprzedzającego wniesienie skargi.
   Komisja Europejska zarzuca ponadto Polsce, że w sposób nieprawidłowy i niepełny wdrożyła do prawa krajowego art. 9 dyrektywy 2000/43/WE. Przepis ten, mówiący o środkach niezbędnych do ochrony osób przed wszelkiego rodzaju negatywnym traktowaniem lub skutkami w reakcji na skargę lub wystąpienie z powództwem do sądu z zamiarem doprowadzenia do przestrzegania zasady równego traktowania, dotyczy wszystkich osób i wszystkich sytuacji objętych zakresem stosowania dyrektywy. Tymczasem przepisy dotychczas przekazane przez władze polskie zdaniem Komisji świadczą o istnieniu tego rodzaju środków jedynie w odniesieniu do pracowników oraz stosunku pracy.

      (1)  Dz.U. L 180, s. 22


title: Sprawa T-203/06: Skarga wniesiona w dniu 1 sierpnia 2006 r. — Eurostrategies przeciwko Komisji

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/51

         Skarga wniesiona w dniu 1 sierpnia 2006 r. — Eurostrategies przeciwko Komisji
   (Sprawa T-203/06)
   (2006/C 224/106)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Eurostrategies SPRL (Bruksela, Belgia) (Przedstawiciele: S.Crosby, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 28 lipca 2006 r. w sprawie odmowy udzielenia dostępu do wymienionych poniżej dokumentów dotyczących przetargu na projekt EuropeAid/113676/D/SV/PL, zatytułowany „Phare-Technical assistance for JHA projects, 2003/S 159-145155 (PL0103.08)” (Phare — Pomoc techniczna dla projektów z dziedziny wymiaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych), finansowany z krajowego programu operacyjnego, PL0103-Wymiar sprawiedliwości i sprawy wewnętrzne 2001:

                           —

                           „Sprawozdanie z oceny” jednostki wdrażającej z dnia 7 stycznia 2004 r.;

                           —

                           wszystkie dokumenty dotyczące propozycji jednostki wdrażającej z dnia 7 stycznia 2004 r. udzielenia zamówienia Eurostrategies;

                           —

                           pismo Przedstawicielstwa WE w Warszawie do jednostki wdrażającej z dnia 13 stycznia 2004;

                           —

                           „Sprawozdanie z oceny ze zmianami” z dnia 15 stycznia 2004 r.;

                           —

                           wewnętrzna notatka Przedstawicielstwa WE w Warszawie, wysłana w dniu 27 stycznia 2004 r.;

                           —

                           pismo Przedstawicielstwa WE do jednostki wdrażającej z dnia 27 stycznia 2004 r.;

                           —

                           „Sprawozdanie z negocjacji” z dnia 10 lutego 2004 r. oraz

                           —

                           pismo Przedstawicielstwa WE do jednostki wdrażającej z dnia 12 lutego 2004 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na podstawie art. 230 i 231 WE skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 28 lipca 2006 r. w sprawie nieuwzględnienia wniosku skarżącej o udzielenie dostępu do niektórych dokumentów na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji. Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi dwa zarzuty.
   Po pierwsze, skarżąca podnosi, że odmawiając ujawnienia żądanych dokumentów bez uzasadnienia tej odmowy Komisja naruszyła art. 8 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001.
   Po drugie, skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja narusza obowiązek uzasadnienia, którego wymaga art. 235 WE, a zatem decyzja ta jest zdaniem skarżącej nieważna.