title: Sprawa T-177/17: Skarga wniesiona w dniu 15 marca 2017 r. – EKETA/Komisja

text:
               15.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/41

         Skarga wniesiona w dniu 15 marca 2017 r. – EKETA/Komisja
   (Sprawa T-177/17)
   (2017/C 151/53)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Ethniko Kentro Erevnas kai Technologikis Anaptyxis (EKETA) (Saloniki, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci V. Christianos i S. Paliou)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że wystosowane przez Komisję Europejską do ΕΚΕΤΑ żądanie zwrotu kwoty 211 185,95 EUR odpowiadającej pomocy finansowej otrzymanej przez nią na projekt ASK-IT, które to żądanie figuruje w nocie debetowej nr 3241615292/29 listopada 2016 r., jest bezzasadne w odniesieniu do kwoty 143 910,77 EUR;

               —

               stwierdzenie, że kwota 143 910,77 EUR stanowi koszty kwalifikowalne oraz że ΕΚΕΤΑ nie jest zobowiązana zwrócić tej kwoty Komisji Europejskiej, i

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               W niniejszej skardze Ethniko Kentro Erevnas kai Technologikis Anaptyxis (zwane dalej „EKETA”) kwestionuje żądanie wystosowane przez Komisję w drodze noty debetowej nr 3241615292/29 listopada 2016 r. w związku z wykonaniem projektu ASK-IT. Za pomocą tej noty debetowej Komisja zażądała, by ΕΚΕΤΑ zwróciła część pomocy finansowej otrzymanej na projekt ASK-IT, w wysokości 211 185,95 EUR. Sporna wierzytelność została ustalona w wyniku kontroli na miejscu przeprowadzonej przez Komisję Europejską w pomieszczeniach strony skarżącej.

               2.

               W tym kontekście strona skarżąca wnosi do Sądu na podstawie art. 272 TFUE o stwierdzenie, że część wyżej wymienionej kwoty, o której mowa w nocie debetowej, wynosząca 143 910,77 EUR stanowi koszty kwalifikowalne oraz że ΕΚΕΤΑ nie jest zobowiązana zwrócić owej kwoty Komisji.

               3.

               ΕΚΕΤΑ utrzymuje, że wyżej wymieniona kwota 143 910,77 EUR składa się z kwalifikowalnych kosztów personelu, kosztów podwykonawstwa i kosztów pośrednich, które Komisja błędnie odrzuciła jako koszty niekwalifikowalne. Dopuszczalność kosztów strony skarżącej znajduje potwierdzenie w informacjach, które przekazała ona Komisji Europejskiej podczas kontroli na miejscu i w późniejszej korespondencji oraz które przedkłada ona także Sądowi.


title: Sprawa C-65/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Bari (Włochy) w dniu 12 lutego 2015 r. – postępowanie karne przeciwko Vitowi Santorowi

text:
               27.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/38

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Bari (Włochy) w dniu 12 lutego 2015 r. – postępowanie karne przeciwko Vitowi Santorowi
   (Sprawa C-65/15)
   (2015/C 138/51)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale di Bari

      Strona w postępowaniu głównym

   Vito Santoro

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 49 i nast. oraz art. 56 i nast. TFUE analizowane w świetle wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 16 lutego 2012 r. [w sprawach połączonych C 72/10 i C 77/10] należy interpretować w ten sposób, że postanowienia te stoją na przeszkodzie ogłoszeniu przetargu na koncesje o czasie trwania krótszym od koncesji przyznanych w przeszłości, jeżeli wspomniany przetarg został ogłoszony rzekomo w celu usunięcia konsekwencji wynikających z bezprawnego wykluczenia pewnej liczby operatorów z wcześniejszych przetargów?

               2)

               Czy art. 49 i nast. oraz art. 56 i nast. TFUE analizowane w świetle powyższego wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że postanowienia te stoją na przeszkodzie temu, aby wymóg dostosowania czasu wygaśnięcia koncesji stanowił odpowiednie uzasadnienie dla krótszego w porównaniu z koncesjami przyznanymi w przeszłości, czasu trwania koncesji objętych przetargiem?

               3)

               Czy art. 49 i nast. oraz art. 56 i nast. TFUE analizowane w świetle powyższego wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że postanowienia te stoją na przeszkodzie dla wprowadzenia obowiązku nieodpłatnego zbycia użytkowania środków materialnych i niematerialnych majątku, które tworzą sieć zarządzania grami i ich przyjmowania w wypadku zakończenia działalności, z powodu upływu końcowego terminu ważności koncesji lub z powodu decyzji o jej wygaśnięciu lub odebraniu?


title: Sprawa T-513/13: Wyrok Sądu z dnia 6 marca 2015 r. – Braun Melsungen/OHIM (SafeSet) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego SafeSet — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 75 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 207/2009 — Badanie stanu faktycznego z urzędu — Artykuł 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               27.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/47

         Wyrok Sądu z dnia 6 marca 2015 r. – Braun Melsungen/OHIM (SafeSet)
   (Sprawa T-513/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego SafeSet - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 75 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 207/2009 - Badanie stanu faktycznego z urzędu - Artykuł 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009])
   (2015/C 138/61)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: B. Braun Melsungen AG (Melsungen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M.C. Seiler)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 27 czerwca 2013 r. (sprawa R 1598/2012) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego SafeSet jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               B. Braun Melsungen AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 336 z 16.11.2013.


title: Sprawa F-34/06: Skarga wniesiona w dniu  3 lutego 2006 r.  — Michail przeciwko Komisji

text:
               1.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 154/24

         Skarga wniesiona w dniu 3 lutego 2006 r. — Michail przeciwko Komisji
   (Sprawa F-34/06)
   (2006/C 154/57)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Christos Michail (Bruksela, Belgia) [Przedstawiciel: C. Meïdanis, avocat]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej skarżącego za 2004 r., w wersji sporządzonej w systemie SYSPER 2, w którym się znajduje;

               —

               uchylenie decyzji organu powołującego z dnia 4 listopada 2005 r. oddalającej zażalenia skarżącego;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej zadośćuczynienia krzywdy doznanej przez skarżącego, wynoszącego 120 000 EUR;

               —

               orzeczenie o kosztach zgodnie ze stanem prawnym.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący, urzędnik w grupie zaszeregowania A*12, kwestionuje ważność sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej, który w odniesieniu do niego za 2004 r. sporządziła strona pozwana. Na poparcie swojej skargi podnosi on najpierw, że wspomniane sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej dokonuje analizy i zawiera uzasadnienie tylko zważywszy na okres od 1 maja 2004 r. do 31 grudnia 2004 r., podczas gdy pierwsze cztery miesiące omawianego roku nie zostały uwzględnione, nawet za pomocą odniesienia do oceny zawartej w sprawozdaniu pośrednim dotyczącym dokładnie tego okresu. Takie pominięcie stanowi naruszenie art. 4 ust. 3 ogólnych przepisów wykonawczych do art. 43 regulaminu pracowniczego. Skarżący dodaje, że w każdym razie sprawozdanie pośrednie zostało sporządzone przez niewłaściwy organ.
   Następnie skarżący podnosi, że w trakcie drugiej części 2004 r. jego przełożeni powierzali mu jedynie zadania o charakterze okolicznościowym i pomocniczym, które nie były przydatne dla celów sporządzenia sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej urzędnika w jego grupie zaszeregowania.
   Skarżący podnosi wreszcie naruszenie art. 12a regulaminu pracowniczego dotyczącego mobbingu.


title: Sprawa C-245/06 P: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 9 marca 2007 r. — Saiwa SpA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Barilla G. e R. Fratelli SpA (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Zgłoszenie wspólnotowego graficznego znaku towarowego zawierającego elementy słowne SELEZIONE ORO i Barilla — Sprzeciw właściciela krajowego i międzynarodowego znaku towarowego ORO oraz krajowego znaku towarowego ORO SAIWA — Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne, a w części oczywiście nieuzasadnione)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/25

         Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 9 marca 2007 r. — Saiwa SpA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Barilla G. e R. Fratelli SpA
   (Sprawa C-245/06 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Zgłoszenie wspólnotowego graficznego znaku towarowego zawierającego elementy słowne „SELEZIONE ORO ’i „Barilla’ - Sprzeciw właściciela krajowego i międzynarodowego znaku towarowego ORO oraz krajowego znaku towarowego ORO SAIWA - Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne, a w części oczywiście nieuzasadnione)
   (2007/C 96/44)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Saiwa SpA (przedstawciele: G. Sena, P. Tarchini, J.-P. Karsenty, M. Karsenty-Ricard, adwokaci)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Urząd harmonizacji w ramach Rynku wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: O. Montalto i L. Rampini, pełnomocnicy), Barilla G. e R. Fratelli SpA, dawniej Barilla Alimentare SpA (przedstawiciel: A. Vanzetti, avvocato)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia 5 kwietnia 2006 r. w sprawie T-344/03 Saiwa SpA przeciwko OHIM, na mocy którego Sąd oddalił skargę wniesioną przez właściciela krajowego i międzynarodowego słownego znaku towarowego ORO i krajowego słownego znaku towarowego ORO SAIWA zarejestrowanego dla towarów należących do klasy 30, o stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 18 lipca 2003 r., nr R 480/2002-4, oddalającej odwołanie od decyzji Wydziału Sprzeciwów, który odrzucił sprzeciw wniesiony wobec rejestracji graficznego znaku towarowego zawierającego słowa „SELEZIONE ORO ”i „Barilla ”dla towarów należących do klasy 30 — Podobieństwo pomiędzy znakami towarowymi — Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 11, str. 1)
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Saiwa SpA zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Barilla G. e R. Fratelli SpA ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 178 z 29.7.2006.


title: Sprawa T-387/04: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 kwietnia 2007 r. — EnBW Energie Baden-Württemberg przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Dyrektywa 2003/87/WE — System handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych — Krajowy plan rozdzielenia przydziałów emisji w Niemczech — Pomoc państwa — Interes prawny — Niedopuszczalność)

text:
               23.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 140/23

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 kwietnia 2007 r. — EnBW Energie Baden-Württemberg przeciwko Komisji
   (Sprawa T-387/04) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Dyrektywa 2003/87/WE - System handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych - Krajowy plan rozdzielenia przydziałów emisji w Niemczech - Pomoc państwa - Interes prawny - Niedopuszczalność)
   (2007/C 140/39)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: EnBW Energie Baden-Württemberg (Karlsruhe, Niemcy) (przedstawiciele: C.-D. Ehlermann, M. Seyfarth, A. Gutermuth i M. Wissmann, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: U. Wölker, M. Niejahr i T. Scharf, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciel: W.-D. Plessing i U. Forsthoff, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów D. Sellnera i U. Karpensteina)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2004) 2515/2 końcowy, z dnia 7 lipca 2004 r. dotycząca krajowego planu rozdzielenia przydziałów emisji gazów cieplarnianych przez Republikę Federalną Niemiec zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającą system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającą dyrektywę Rady 96/61/WE, (Dz.U. L 275, str. 32)
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Skarżąca pokrywa koszty własne i koszty poniesione przez pozwaną.

               3)

               Interwenient pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 6 z 8.1.2005


title: Sprawa F-78/07: Skarga wniesiona w dniu 27 lipca 2007 r. — Boudova i in. przeciwko Komisji

text:
               20.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/42

         Skarga wniesiona w dniu 27 lipca 2007 r. — Boudova i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa F-78/07)
   (2007/C 247/70)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Stanislava Boudova (Luksemburg, Luksemburg) i inni (przedstawiciel: M.-A. Lucas, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji Komisji z dnia 23 września 2006 r., potwierdzonej pismem dyrektora generalnego Urzędu Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich (OPOCE) z dnia 26 września 2006 r., oddalającej wniosek skarżących z dnia 23 maja 2006 r. dotyczący:

                           —

                           zmiany grupy zaszeregowania skarżących ustalonej na mocy decyzji o ich zatrudnieniu w charakterze urzędników w okresie próbnym na grupę B*3 i ich zaszeregowanie do grupy B*6 z mocą wsteczną od dnia wejścia w życie tej decyzji,

                           —

                           odtworzenia na tej podstawie ich kariery zawodowej od dnia podjęcia przez nich służby w charakterze urzędników w okresie próbnym do dnia decyzji zmieniającej,

                           —

                           wypłaty różnicy pomiędzy wynagrodzeniem, do którego byliby uprawnieni w tym okresie, gdyby zostali byli zaszeregowani do grupy B*6 a wynagrodzeniem otrzymywanym ze względu na zaszeregowanie do grupy B*3;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący podnoszą, że zostali zatrudnieni przez Komisję w charakterze członków personelu pomocniczego przed wejściem w życie w dniu 1 maja 2004 r. rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 723/2004 z dnia 22 marca 2004 r. zmieniającego Regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich i Warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich (1) na stanowiskach korektorów w OPOCE w perspektywie rozszerzenia Wspólnot oraz obsadzenia tych stanowisk w drodze otwartych konkursów.
   Po tym jak przed 1 maja 2004 r. zostali laureatami konkursów ogólnych dla grup zaszeregowania B5/B4, mających na celu obsadzenia stanowisk korektorów, skarżący zostali zatrudnieni w charakterze urzędników w okresie próbnym na podstawie list rezerwowych po 1 maja 2004 r. Na podstawie art. 12 ust. 3 załącznika XIII do Regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich (dalej: regulamin pracowniczy) ustalono ich grupę zaszeregowania na grupę B*3.
   Skarżący twierdzą, że chociaż ich skarga nie została wniesiona w określonym w regulaminie pracowniczym terminie na wniesienie zażalenia na decyzje ustalające ich grupy zaszeregowania, to jest ona dopuszczalna z uwagi na nową okoliczność faktyczną. Chodzi o decyzję Biura Parlamentu Europejskiego z dnia 13 lutego 2006 r. o zmianie zaszeregowania członków personelu tymczasowego powołanych na urzędników na podstawie konkursów wewnętrznych po dniu 1 maja 2004 r. do grupy zaszeregowania, do której zostaliby zaszeregowani gdyby byli zatrudnieni w charakterze urzędników przed tą datą.
   Skarżący twierdzą, że są dyskryminowani, zważywszy na zmianę grupy zaszeregowania tych urzędników Parlamentu i uważają, że powinni być potraktowani tak samo, ponieważ w rzeczywistości byli zatrudnieni w charakterze członków personelu tymczasowego a nie pomocniczego. Według nich, ich umowy o pracę podlegały art. 2 warunków zatrudnienia innych pracowników (WZIP), a nie art. 3a WZIP, ponieważ zajmowali oni stanowiska tymczasowo wolne, a nie zastępowali urzędników czy członków personelu tymczasowego okresowo niemogących wykonywać swych zadań. Pomocniczo skarżący twierdzą, że przy założeniu nawet, że zostali zatrudnieni w charakterze członków personelu pomocniczego, ich sytuacja jest analogiczna do sytuacji członków personelu tymczasowego.
   W uzasadnieniu swojej skargi skarżący podnoszą jeden zarzut dotyczący naruszenia art. 5 ust. 3 i 4 i art. 12 ust. 3 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego, interpretowanych w świetle zasady równego traktowania. W szczególności wykładni art. 5 ust. 4 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego należy dokonywać w ten sposób, że znajduje on zastosowanie do członków personelu tymczasowego powołanych na urzędników na podstawie konkursów wewnętrznych, co stoi na przeszkodzie ustaleniu grupy zaszeregowania tej kategorii w oparciu o art. 12 ust. 3 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego.

      (1)  Dz.U. L 124 z 27.4.2004 r., str. 1.


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej Dz.U. C 51 z 23.2.2008 .

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/3

         (2008/C 64/02)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 51 z 23.2.2008.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 37 z 9.2.2008.

      Dz.U. C 22 z 26.1.2008.

      Dz.U. C 8 z 12.1.2008.

      Dz.U. C 315 z 22.12.2007.

      Dz.U. C 297 z 8.12.2007.

      Dz.U. C 283 z 24.11.2007.
   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


title: Sprawa F-109/12: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 5 grudnia 2012 r. — Scheidemann przeciwko Parlamentowi (Służba publiczna — Urzędnicy — Przeniesienie międzyinstytucjnalne w trakcie postępowania w sprawie awansu, w ramach którego urzędnik był przedstawiony do awansu w pierwotnie zatrudniającej go instytucji — Żądanie przyznania awansu z mocą wsteczną — Wyraźna decyzja odmowna, wydana po decyzji dorozumianej — Termin na wniesienie zażalenia — Przekroczenie terminu — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               16.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/32

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 5 grudnia 2012 r. — Scheidemann przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-109/12)
   (Służba publiczna - Urzędnicy - Przeniesienie międzyinstytucjnalne w trakcie postępowania w sprawie awansu, w ramach którego urzędnik był przedstawiony do awansu w pierwotnie zatrudniającej go instytucji - Żądanie przyznania awansu z mocą wsteczną - Wyraźna decyzja odmowna, wydana po decyzji dorozumianej - Termin na wniesienie zażalenia - Przekroczenie terminu - Oczywista niedopuszczalność)
   2013/C 46/65
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Sabine Scheidemann (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues i A. Blot)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Przedmiot sprawy

   Służba publiczna — Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Parlamentu oddalającej żądanie strony skarżącej o przyznanie jej awansu z mocą wsteczną od dnia 1 stycznia 2010 r.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               S. Scheidemann ponosi własne koszty.


title: Sprawa T-490/15: Postanowienie Sądu z dnia 9 marca 2016 r. – SGP Rechtsanwälte/OHIM – StoryDOCKS (tolino) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Uchylenie zaskarżonej decyzji — Następcza bezprzedmiotowość sporu — Umorzenie postępowania)

text:
               2.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/47

         Postanowienie Sądu z dnia 9 marca 2016 r. – SGP Rechtsanwälte/OHIM – StoryDOCKS (tolino)
   (Sprawa T-490/15) (1)

   ((Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Uchylenie zaskarżonej decyzji - Następcza bezprzedmiotowość sporu - Umorzenie postępowania))
   (2016/C 156/64)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: SGP Rechtsanwälte Hero, Langbein, Zwecker PartGmbB (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: Rechtsanwältin K. Köklü).

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciel: A. Schifko, pełnomocnik)

      Druga strona w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą, Interwenient przed Sądem: StoryDOCKS GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: Rechtsanwälte R. Graef i C. Rauda)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 czerwca 2015 r. (sprawa R 2042/2014-1) dotycząca postępowania w sprawie sprzeciwu między Verlag Friedrich Oetinger GmbH, obecnie StoryDOCKS GmbH i PF&P Rechtsanwälte, obecnie SGP Rechtsanwälte Hero, Langbein, Zwecker PartGmbB.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie zostaje umorzone.

               2)

               Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez SGP Rechtsanwälte Hero, Langbein, Zwecker PartGmbB i StoryDOCKS GmbH.

      (1)  Dz.U. C 337 z 12.10.2015.


title: Sprawa C-352/16: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 26 stycznia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Navarra – Hiszpania) – Instituto de Religiosas Oblatas del Santísimo Redentor/Joaquín Taberna Carvajal

text:
               10.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/32

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 26 stycznia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Navarra – Hiszpania) – Instituto de Religiosas Oblatas del Santísimo Redentor/Joaquín Taberna Carvajal
   (Sprawa C-352/16) (1)

   (2017/C 112/44)
   Język postępowania: hiszpański
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 326 z 5.9.2016.


title: Sprawa T-189/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 lutego 2008 r. — Usinor przeciwko OHIM — Corus UK (GALVALLOY) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego GALVALLOY — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy GALVALLIA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               29.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/27

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 lutego 2008 r. — Usinor przeciwko OHIM — Corus UK (GALVALLOY)
   (Sprawa T-189/05) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego GALVALLOY - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy GALVALLIA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2008/C 79/52)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Usinor SA (Puteaux, Francja) (przedstawiciele: adwokaci P. de Candé i J. Blanchard)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Corus UK Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: S. Malynicz, barrister)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 10 lutego 2005 r. (sprawa R 411/2004-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Usinor SA a Corus UK Ltd.
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 10 lutego 2005 r. (sprawa R 411/2004-1).

               2)

               OHIM poniesie koszty własne oraz koszty poniesione przez Usinor SA.

               3)

               Corus UK Ltd poniesie koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 182 z 23.7.2005.


title: Sprawa T-54/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 lipca 2008 r. — Lafarge przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek płyt gipsowych — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Przypisanie odpowiedzialności — Skutek odstraszający — Powrót do naruszenia — Grzywna — Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien)

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/41

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 lipca 2008 r. — Lafarge przeciwko Komisji
   (Sprawa T-54/03) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek płyt gipsowych - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Przypisanie odpowiedzialności - Skutek odstraszający - Powrót do naruszenia - Grzywna - Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien)
   (2008/C 209/70)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Lafarge SA (Paryż, Francja) (przedstawiciele: początkowo H. Lesguillons, J. C. Bermond, N. Jalabert-Doury, A. Winckler, F. Brunet i I. Simic, następnie N. Jalabert-Doury, A. Winckler i F. Brunet, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: początkowo F. Castillo de la Torre i C. Ingen-Housz, następnie F. Castillo de la Torre i F. Arbault, działający w charakterze pełnomocników)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: S. Marquardt i E. Karlsson, działający w charakterze pełnomocników)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2005/471/WE z dnia 27 listopada 2002 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 [WE] przeciwko BPB plc, Gebrüder Knauf Westdeutsche Gipswerke KG, Société Lafarge SA i Gyproc Benelux NV (Sprawa COMP/E-1/37.152 — Płyty gipsowe) (Dz.U. 2005, L 166, s. 8), a tytułem żądania subsydiarnego, wniosek o uchylenie lub obniżenie grzywny nałożonej na skarżącą.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Lafarge SA pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję.

               3)

               Rada pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 101 z 26.4.2003.


title: Sprawa T-142/12: Skarga wniesiona w dniu 30 marca 2012 r. — Aventis Pharmaceuticals przeciwko OHIM — Fasel (CULTRA)

text:
               9.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/27

         Skarga wniesiona w dniu 30 marca 2012 r. — Aventis Pharmaceuticals przeciwko OHIM — Fasel (CULTRA)
   (Sprawa T-142/12)
   2012/C 165/47
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Aventis Pharmaceuticals, Inc. (New Jersey, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat R. Gilbey)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Fasel Srl (Bolonia, Włochy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 26 stycznia 2012 r. w sprawie R 2478/2010-1;

               —

               wypowiedzenie się i uzasadnienie swojego stanowiska w przedmiocie podobieństwa oznaczeń w sytuacji gdyby Izba Odwoławcza przyjęła prawidłowe ustalenia faktyczne i zastosowała prawidłowe kryteria;

               —

               obciążenie strony przegrywającej sprawę kosztami poniesionymi w niniejszym postępowaniu i w dotychczasowych postępowaniach.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „CULTRA” dla towarów należących do klasy 10 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 7534035

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny znak towarowy „SCULPTRA” zarejestrowany w Czechach pod numerem 301724 dla towarów i usług należących do klas 5, 10 i 44; słowny znak towarowy „SCULPTRA” zarejestrowany w Niemczech pod numerem 30406574 dla towarów i usług należących do klas 5, 10 i 44; słowny znak towarowy „SCULPTRA” zarejestrowany w Finlandii pod numerem 233638 dla towarów i usług należących do klas 5, 10 i 44; słowny znak towarowy „SCULPTRA” zarejestrowany w Zjednoczonym Królestwie pod numerem 2355273 dla towarów i usług należących do klas 5, 10 i 44; słowny znak towarowy „SCULPTRA” zarejestrowany na Węgrzech pod numerem 183214 dla towarów i usług należących do klas 5, 10 i 44

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie zasady 50 rozporządzenia Komisji nr 2868/95 i art. 76 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza: i) oparła swoje rozumowanie i swoją decyzję o fakt, który nie został podniesiony przez strony i do którego nie odniesiono się w spornej decyzji, a mianowicie, że sporne oznaczenie będzie przede wszystkim lub wyłącznie postrzegane jako „ULTRA” z okrężnym elementem graficznym; ii) nie odniosła się do istotnych argumentów i dowodów przedstawionych przez skarżącą, dotyczących podobieństwa pod względem koncepcyjnym, nie dokonała prawidłowego porównania oznaczeń w kontekście całościowego wrażenia jakie wywołują i w efekcie nie zastosowała kryterium całościowego porównania wyrażonego przez Trybunał Sprawiedliwości; iii) nie dokonała oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd wyłącznie w oparciu o przedstawione jej fakty; iv) nie wzięła pod uwagę w wymagany prawem sposób wzajemnych zależności między istotnymi czynnikami ogólnymi, w szczególności jednakowością lub podobieństwem towarów i usług oraz podobieństwem oznaczeń.


title: Sprawa F-23/08: Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2008 r. — Di Bucci przeciwko Komisji

text:
               9.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 116/33

         Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2008 r. — Di Bucci przeciwko Komisji
   (Sprawa F-23/08)
   (2008/C 116/64)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Vittorio Di Bucci (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: M. van der Woude, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Przedmiot i opis sporu
   Stwierdzenie nieważności z dnia 11 kwietnia 2007 r. w zakresie, w jakim przyznaje ona skarżącemu tylko jeden dodatkowy punkt pierwszeństwa w ramach postępowania w sprawie awansu za rok 2003, na dwa punkty pierwszeństwa łącznie i w sumie 21 punktów, i zasądzenie od pozwanej zapłaty odszkodowania.
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności z dnia 11 kwietnia 2007 r. w zakresie, w jakim przyznaje ona skarżącemu tylko jeden dodatkowy punkt pierwszeństwa w ramach postępowania w sprawie awansu za rok 2003, na dwa punkty pierwszeństwa łącznie i w sumie 21 punktów, i zasądzenie od pozwanej zapłaty odszkodowania;

               —

               zasądzenie od pozwanej kwoty 5 000 EUR tytułem odszkodowania;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-5/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Hoge Raad der Nederlanden z dnia 7 stycznia 2005 r. w sprawie secrétaire d'État aux Finances przeciwko B.F. Joustra

text:
               19.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Hoge Raad der Nederlanden z dnia 7 stycznia 2005 r. w sprawie secrétaire d'État aux Finances przeciwko B.F. Joustra
   (Sprawa C-5/05)
   (2005/C 69/13)
   Język postępowania: niderlandzki
   W dniu 10 stycznia 2005 r. do sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Hoge Raad der Nederlanden z dnia 7 stycznia 2005 r. w sprawie secrétaire d'État aux Finances przeciwko B.F. Joustra. Hoge Raad der Nederlanden zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1.

               Czy art. 8 dyrektywy Rady 92/12/EWG (1) powinien być interpretowany w ten sposób, że w przypadku, gdy osoba prywatna nabywa w Państwie Członkowskim osobiście i na własny użytek wyroby objęte podatkiem akcyzowym i transportuje je za pośrednictwem przedsiębiorstwa transportowego do innego Państwa Członkowskiego, podatek akcyzowy pobierany jest jedynie w Państwie Członkowskim nabycia?

               2.

               Czy art. 8 dyrektywy Rady 92/12/EWG powinien być interpretowany w ten sposób, że podatek akcyzowy pobierany jest jedynie w Państwie Członkowskim nabycia, przy założeniu, że – jak w niniejszej sprawie – osoby prywatne zlecają nabycie w określonym Państwie Członkowskim wyrobów objętych podatkiem akcyzowym innej osobie prywatnej niedziałającej zawodowo lub w celu zarobkowym, która z kolei zleca ich przetransportowanie na rachunek nabywców za pośrednictwem przedsiębiorstwa transportowego do innego Państwa Członkowskiego?

               3.

               Jeżeli odpowiedź na jedno lub oba te pytania będzie negatywna, to czy art. 7 i art. 9 dyrektywy Rady 92/12/EWG powinny być interpretowane w ten sposób, że - w przypadku, gdy osoba prywatna transportuje, za pośrednictwem osoby trzeciej działającej na jej zlecenie dopuszczone do konsumpcji w Państwie Członkowskim wyroby objęte podatkiem akcyzowym do innego Państwa Członkowskiego, w którym są one przeznaczane dla własnego użytku tej osoby, jak również dla użytku osobistego innych osób prywatnych, na rzecz których ta ostatnia również działa - osoba ta przechowuje w tym innym Państwie Członkowskim do celów handlowych, w rozumieniu art. 7 i art. 9 tej dyrektywy, owe wyroby objęte podatkiem akcyzowym, to znaczy zarówno te, które przeznacza do własnej konsumpcji, jak też te, które są przeznaczane przez inne osoby do ich własnej konsumpcji, nawet jeśli nie działa ona zawodowo lub w celu zarobkowym?

               4.

               Jeśli odpowiedź na trzecie pytanie będzie negatywna, to czy wynika z przepisu dyrektywy, że osoba prywatna, o której mowa w trzecim pytaniu, zobowiązana jest zapłacić podatek akcyzowy w tym innym Państwie Członkowskim?

      (1)  Dyrektywa Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania (Dz.U. L 76 z 23. 3.1992, str. 1).


title: Sprawa C-287/14: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 9 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gyulai Törvényszék – Węgry) – Eurospeed Ltd/Szegedi Törvényszék [Odesłanie prejudycjalne — Transport drogowy — Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 — Odpowiedzialność kierowcy za naruszanie obowiązku używania tachografu]

text:
               16.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/5

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 9 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gyulai Törvényszék – Węgry) – Eurospeed Ltd/Szegedi Törvényszék
   (Sprawa C-287/14) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Transport drogowy - Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 - Odpowiedzialność kierowcy za naruszanie obowiązku używania tachografu])
   (2016/C 296/08)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Gyulai Törvényszék

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Eurospeed Ltd

      Strona pozwana: Szegedi Törvényszék

      Sentencja

   Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ono na przeszkodzie uregulowaniom krajowym, które zamiast lub oprócz przedsiębiorstwa transportowego zatrudniającego kierowcę uznają tego kierowcę za odpowiedzialnego za naruszenia rzeczonego rozporządzenia, których on sam się dopuścił.

      (1)  Dz.U. C 303 z 8.9.2014.


title: Sprawa T-593/15: Wyrok Sądu z dnia 28 września 2016 r. – The Art Company B & S/EUIPO – G-Star Raw (THE ART OF RAW) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego THE ART OF RAW — Wcześniejsze graficzne, krajowy i unijny, znaki towarowe art i wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy The Art Company — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               14.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 419/44

         Wyrok Sądu z dnia 28 września 2016 r. – The Art Company B & S/EUIPO – G-Star Raw (THE ART OF RAW)
   (Sprawa T-593/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego THE ART OF RAW - Wcześniejsze graficzne, krajowy i unijny, znaki towarowe art i wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy The Art Company - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 419/58)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: The Art Company B & S, SA (Quel, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. Villamor Muguerza)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Palmero Cabezas, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: G-Star Raw CV (Amsterdam, Niderlandy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 lipca 2015 r. (sprawa R 1980/2014-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy The Art Company B & S a G-Star Raw.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               The Art Company B & S, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 414 z 14.12.2015.


title: Sprawa T-172/07: Skarga wniesiona w dniu 11 maja 2007 r. — Atlantic Dawn i in. przeciwko Komisji

text:
               21.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 170/29

         Skarga wniesiona w dniu 11 maja 2007 r. — Atlantic Dawn i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-172/07)
   (2007/C 170/58)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Atlantic Dawn Ltd (Killybegs, Irlandia), Antarctic Fishing Co. Ltd (Killybegs, Irlandia), Atlantean Ltd (Killybegs, Irlandia), Killybegs Fishing Enterprises Ltd (Killybegs, Irlandia), Doyle Fishing Co. Ltd (Killybegs, Irlandia), Western Seaboard Fishing Co. Ltd (Killybegs, Irlandia), O'Shea Fishing Co. Ltd (Killybegs, Irlandia), Aine Fishing Co. Ltd (Burtonport, Irlandia), Brendelen Ltd (Lifford, Irlandia), Cavankee Fishing Co. Ltd (Lifford, Irlandia), Ocean Trawlers Ltd (Killybegs, Irlandia), Eileen Oglesby (Burtonport, Irlandia), Noel McGing (Killybegs, Irlandia), Mullglen Ltd (Balbriggan, Irlandia), Bradan Fishing Co. Ltd (Sligo, Irlandia), Larry Murphy (Castletownbere, Irlandia), Pauric Conneelly (Claregalway, Irlandia), Thomas Flaherty (Kilronan, Irlandia), Carmarose Trawling Co. Ltd (Killybegs, Irlandia), Colmcille Fishing Ltd (Killybegs, Irlandia) (przedstawiciele: D. Barry, Solicitor, G. Hogan, SC, N. Travers i T. O'Sullivan, Barristers)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej
   Skarżący wnoszą do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 147/2007 z dnia 15 lutego 2007 r. dostosowującego określone kwoty połowowe od 2007 r. do 2012 r. na mocy art. 23 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa,

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 1 rozporządzenia oraz załącznika I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 147/2007 z dnia 15 lutego 2007 r. dostosowującego określone kwoty połowowe od 2007 r. do 2012 r. na mocy art. 23 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa ponieważ, oraz w zakresie w jakim, wyżej wymienione przepisy obniżają kwoty połowowe makreli (Scomber scombrus) przyznane Irlandii na lata 2007 - 2012 r.,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W skardze skarżący zmierzają do stwierdzenia, na mocy art. 230 WE, nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 147/2007 z dnia 15 lutego 2007 r. dostosowującego określone kwoty połowowe od 2007 r. do 2012 r. na mocy art. 23 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa (1).
   Skarżący podnoszą, że należy stwierdzić nieważność zaskarżonego rozporządzenia na podstawie czterech zarzutów.
   Po pierwsze skarżący twierdzą, że Komisja nie miała kompetencji do ustanowienia zaskarżonego rozporządzenia obniżającego kwoty na lata 2007 - 2012 r., na mocy art. 23 ust. 4 rozporządzenia Rady 2371/2002.
   W ramach żądania ewentualnego skarżący podnoszą, w razie orzeczenia przez Sąd, iż Komisja miała kompetencje do dokonania obniżek kwot połowowych na wiele nadchodzących lat w związku z przekroczeniem w przeszłości zdolności połowowych, że w ich opinii Komisja dopuściła się w niniejszej sprawie nadużycia uprawnień. Skarżący podnoszą bowiem, że Komisja nie ustaliła, iż państwa członkowskie, których dotyczy sporne rozporządzenie, mianowicie Irlandia i Zjednoczone Królestwo, przekroczyły przyznane im zdolności połowowe jak tego wymaga art. 23 ust. 4 przywołanego wyżej rozporządzenia w celu obniżenia kwot połowowych. Ponadto skarżący utrzymują, że nagła zmiana ustalonej polityki Komisji zmniejszania kwot połowowych „na podstawie roku poprzedniego”, odbiegająca od brzmienia art. 5 rozporządzenia Rady nr 874/96 i opartej na nim praktyki, była naruszeniem zasady uzasadnionych oczekiwań.
   Ponadto skarżący twierdzą, że Komisja nie wskazała powodów uzasadniających jej decyzję, jak tego wymaga art. 253 WE. Na tej podstawie skarżący podnoszą, że Komisja nie uzasadniła spornego rozporządzenia w wystarczający sposób, w szczególności wobec faktu, iż stanowi ono jasną i radykalną zmianę polityki z poważnymi, negatywnymi konsekwencjami dla skarżących.
   Wreszcie skarżący podnoszą, że Komisja naruszyła zasadę równego traktowania, nie przyjmując wobec żadnej innej floty rybackiej środków równoważnych do przewidzianych w zaskarżonym rozporządzeniu w przypadkach, w których była ona informowana o istotnym przekroczeniu kwot połowowych innych, równie zagrożonych zasobów rybnych.

      (1)  Dz.U. L 46, z 16.2.2007, str. 10.


title: Sprawa T-352/08: Skarga wniesiona w dniu 25 sierpnia 2008 r. — Pannon Hőerőmű Zrt. przeciwko Komisji

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/46

         Skarga wniesiona w dniu 25 sierpnia 2008 r. — Pannon Hőerőmű Zrt. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-352/08)
   (2008/C 285/85)
   Język postępowania: węgierski
   Strony

      Strona skarżąca: Pannon Hőerőmű Energiatermelő, Kereskedelmi és Szolgáltató Zrt. (Pecz, Węgry) (przedstawiciele: M. Kohlrusz, P. Simon, G. Ormai, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               tytułem żądania głównego, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 4 czerwca 2008 r. w sprawie pomocy państwa przyznanej przez Węgry w ramach długoterminowych umów dotyczących zakupu energii elektrycznej (C 41/2005. [ex NN 49/2005.]) (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”);

               —

               ewentualnie, zwolnienie skarżącej z obowiązku odzyskania pomocy nałożonego na Węgry na mocy zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca jest zamkniętą spółką akcyjną prawa węgierskiego, która zajmuje się głównie produkcją energii elektrycznej. Przed przystąpieniem Węgier do Unii Europejskiej kilku producentów energii elektrycznej działających w charakterze sprzedawców zawarło z MVM Trade Villamosenergia-kereskedelmi Zrt. (zwaną dalej „MVM”), działającą w charakterze nabywcy, długoterminowe umowy dotyczące zakupu energii elektrycznej (Power Purchase Agreements, zwane dalej „PPA”). Na podstawie tych umów MVM jest zobowiązana do nabycia określonej minimalnej ilości energii elektrycznej od producentów działających w ramach PPA. Zgodnie z zaskarżoną decyzją takie zobowiązanie do zakupu stanowi pomoc państwa niezgodną ze wspólnym rynkiem, która powinna być zwrócona przez beneficjentów tej pomocy.
   Na poparcie swojego głównego żądania zmierzającego do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji skarżąca podnosi zasadniczo naruszenie istotnych wymogów formalnych, błędne zastosowanie przepisów prawnych, a także istnienie obowiązku świadczenia usługi w ogólnym interesie gospodarczym.
   Jeśli chodzi o naruszenie istotnych wymogów formalnych, skarżąca podnosi po pierwsze, że Komisja nie zbadała żadnej z PPA, lecz wyciągnęła ten wniosek w ogólny sposób w odniesieniu do wszystkich omawianych umów. Po drugie, skarżąca twierdzi, że Komisja nie uwzględniła długiego okresu obowiązywania PPA, zbadała zaś okres po dniu 1 maja 2004 r., czyli okres między datą przystąpienia Węgier do Unii Europejskiej a wydaniem zaskarżonej decyzji. Po trzecie, Komisja poprzestała na zbadaniu, w jaki sposób zachowałby się podmiot gospodarczy znajdujący się na miejscu MVM, lecz nie zbadała, jak zachowałby się podmiot gospodarczy na miejscu producenta energii elektrycznej. Po czwarte, skarżąca uważa, że Komisja błędnie zakwalifikowała jako „gwarancję” mechanizm ustalania cen przyjęty w ramach PPA. Wreszcie, po piąte, skarżąca twierdzi, że w odniesieniu do zakłócenia konkurencji Komisja sformułowała jedynie ogólne stwierdzenia i nie zbadała prawdziwych okoliczności.
   Gdyby zarzut oparty na istnieniu naruszenia istotnych wymogów formalnych miał okazać się bezzasadny, skarżąca podnosi błędne zastosowanie przepisów prawnych. Zdaniem skarżącej, jeśli chodzi o zawarte przez nią PPA, nie są spełnione przesłanki pozwalające uznać je za pomoc państwa. Po pierwsze, Komisja popełniła błąd, twierdząc, że spełnione jest kryterium inwestora prywatnego, ponieważ nie można porównywać sytuacji MVM do sytuacji typowego inwestora prywatnego. Po drugie, nie można też twierdzić, że środek ma charakter selektywny, ponieważ zawarcie PPA stanowiło wyraźny obowiązek prawny. Po trzecie, korzyść nie pochodzi ze środków publicznych, jako że MVM jest spółką handlową działającą w warunkach gospodarki rynkowej. Po czwarte, zdaniem skarżącej, nie doszło do zakłócenia konkurencji, ponieważ nie można wykazać, iż PPA wywarły wpływ na konkurencję.
   Zakładając, że Sąd Pierwszej Instancji uzna jednak, iż spełnione są przesłanki pomocy państwa, skarżąca twierdzi, że świadczona przez nią usługa ma charakter usługi świadczonej w ogólnym interesie gospodarczym, w związku z czym PPA zawarte przez skarżącą nie stanowią pomocy państwa niezgodnej ze wspólnym rynkiem.
   Na poparcie żądania ewentualnego zawartego w skardze, zmierzającego do zwolnienia skarżącej z obowiązku zwrotu pomocy skarżąca powołuje się na zasady proporcjonalności, ochrony uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa, jak również na prawo do obrony.


title: Sprawa T-312/10: Wyrok Sądu z dnia 2 października 2012 r. — ELE.SI.A przeciwko Komisji (Klauzula arbitrażowa — Szósty wieloletni program ramowy Wspólnoty Europejskiej w zakresie badań, rozwoju technologicznego oraz prezentacji wspomagający tworzenie Europejskich Obszarów Badawczych oraz innowacji (2002-2006) — Umowa dotycząca projektu „I-Way, Intelligent co-operative system in cars for road safety” — Rozwiązanie umowy — Żądanie zwrotu wypłaconego wkładu finansowego — Odszkodowanie — Skarga mająca na celu uzyskanie całości żądanego wkładu finansowego i podważenie żądania zwrotu — Żądanie wzajemne)

text:
               17.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/25

         Wyrok Sądu z dnia 2 października 2012 r. — ELE.SI.A przeciwko Komisji
   (Sprawa T-312/10) (1)

   (Klauzula arbitrażowa - Szósty wieloletni program ramowy Wspólnoty Europejskiej w zakresie badań, rozwoju technologicznego oraz prezentacji wspomagający tworzenie Europejskich Obszarów Badawczych oraz innowacji (2002-2006) - Umowa dotycząca projektu „I-Way, Intelligent co-operative system in cars for road safety” - Rozwiązanie umowy - Żądanie zwrotu wypłaconego wkładu finansowego - Odszkodowanie - Skarga mająca na celu uzyskanie całości żądanego wkładu finansowego i podważenie żądania zwrotu - Żądanie wzajemne)
   2012/C 355/54
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Elettronica e sistemi per automazione (ELE.SI.A) SpA (Guidonia Montecelio, Włochy) (przedstawiciele: P. Tomassi, S. Baratti oraz P. Caprile, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Aresu oraz A. Sauka, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga mająca na celu wypłatę wkładu finansowego, co do której skarżąca uważa, że ma prawo na podstawie umowy nr 27195 zawartej w dniu 13 grudnia 2005 r. między Komisją a skarżącą, dotyczącej projektu badawczego pod nazwą „I-Way, Intelligent, co-operative system in cars for road safety”, a także żądanie wzajemne mające na celu zwrot części wypłaconego wkładu finansowego, jak również zapłatę odszkodowania.

      Sentencja

               1)

               Skarga wniesiona przez Elettronica e sistemi per automazione (ELE.SI.A) SpA zostaje oddalona.

               2)

               ELE.SI.A zostaje zobowiązana do zapłaty na rzecz Komisji Europejskiej kwoty 184 129,74 EUR, powiększonej o odsetki naliczane od dnia 18 maja 2010 r., a także kwoty 7 344,46 EUR, powiększonej o odsetki naliczane od dnia 18 czerwca 2010 r.

               3)

               ELE.SI.A zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 260 z 25.9.2010 r.


title: Sprawy połączone C-23/03, C-52/03, C-133/03, C-337/03 i C-473/03: Postanowienie Trybunału (druga izba) z dnia  4 maja 2006 r.  (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunale di Milano, Tribunale ordinario di Torino — Włochy) — postępowania karne przeciwko Michelowi Mulliezowi i in. oraz Giuseppe Momblanowi (sprawy połączone C-23/03 i C-52/03), Alessandrowi Nizzie i Giacomowi Pizziemu (C-133/03), Fabriziowi Barrze (C-337/03), Adeliowi Aggiowi i in. (C-473/03) (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu — Prawo spółek — Pierwsza dyrektywa 68/151/EWG, czwarta dyrektywa 78/660/EWG i siódma dyrektywa 83/349/EWG — Roczne sprawozdania finansowe — Zasada rzetelnego i prawdziwego obrazu spółki — Kary przewidziane w przypadku nieprawdziwych informacji o spółkach (nieprawdziwe zapisy rachunkowe) — Artykuł 6 pierwszej dyrektywy 68/151/EWG — Wymóg odpowiednich kar za naruszenie prawa wspólnotowego)

text:
               29.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/11

         Postanowienie Trybunału (druga izba) z dnia 4 maja 2006 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunale di Milano, Tribunale ordinario di Torino — Włochy) — postępowania karne przeciwko Michelowi Mulliezowi i in. oraz Giuseppe Momblanowi (sprawy połączone C-23/03 i C-52/03), Alessandrowi Nizzie i Giacomowi Pizziemu (C-133/03), Fabriziowi Barrze (C-337/03), Adeliowi Aggiowi i in. (C-473/03)
   (Sprawy połączone C-23/03, C-52/03, C-133/03, C-337/03 i C-473/03) (1)

   (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu - Prawo spółek - Pierwsza dyrektywa 68/151/EWG, czwarta dyrektywa 78/660/EWG i siódma dyrektywa 83/349/EWG - Roczne sprawozdania finansowe - Zasada rzetelnego i prawdziwego obrazu spółki - Kary przewidziane w przypadku nieprawdziwych informacji o spółkach (nieprawdziwe zapisy rachunkowe) - Artykuł 6 pierwszej dyrektywy 68/151/EWG - Wymóg odpowiednich kar za naruszenie prawa wspólnotowego)
   (2006/C 178/17)
   Język postępowania: włoski
   Sądy krajowe
   Tribunale di Milano, Tribunale ordinario di Torino
   Strony postępowań karnych przed sądami krajowymi
   Michel Mulliez, Patrick Lesaffre, Peter Hordjk, Michel Hoste, Christophe Dubrulle, Benoit Lheureux, Guy Geffroy, Gregory Sartorius i Giuseppe Momblano (sprawy połączone C-23/03 i C-52/03), Alessandro Nizza i Giacomo Pizzi (C-133/03), Fabrizio Barra (C-337/03), Adelio Aggio i in. (C-473/03)
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale ordinario di Torino — Wykładnia art. 6 dyrektywy 68/151/EWG: pierwszej dyrektywy Rady z dnia 9 marca 1968 r. w sprawie koordynacji gwarancji, jakie są wymagane w państwach członkowskich od spółek w rozumieniu art. 58 akapit drugi traktatu, w celu uzyskania ich równoważności w całej Wspólnocie, dla zapewnienia ochrony interesów zarówno wspólników, jak i osób trzecich (Dz.U. L 65, str. 8) — Roczne sprawozdania finansowe — Czyny zabronione polegające na zaniechaniu podania informacji oraz podaniu nieprawdziwych informacji — Odpowiednie kary
   Sentencja
   W takich okolicznościach, jak mające miejsce w postępowaniu przed sądami krajowymi, pierwsza dyrektywa Rady 68/151/EWG z dnia 9 marca 1968 r. w sprawie koordynacji gwarancji, jakie są wymagane w państwach członkowskich od spółek w rozumieniu art. 58 akapit drugi traktatu, w celu uzyskania ich równoważności w całej Wspólnocie, dla zapewnienia ochrony interesów zarówno wspólników, jak i osób trzecich nie może być powoływana jako taka przez organy państwa członkowskiego w stosunku do oskarżonych w postępowaniu karnym, albowiem dyrektywa, samoistnie i niezależnie od wewnętrznej ustawy państwa członkowskiego wydanej w celu jej wykonania, nie może skutkować ustaleniem lub zaostrzeniem odpowiedzialności karnej oskarżonych.

      (1)  Dz.U. C 70 z 22.3.2003


title: Sprawa T-824/14: Wyrok Sądu z dnia 18 października 2016 r. – Eveready Battery Company/EUIPO – Hussain i in. (POWER EDGE) [Unijny znak towarowy — Procedura w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie unijnego graficznego znaku towarowego POWER EDGE — Wcześniejszy unijny słowny znak towarowy EDGE — Bezwzględna podstawa odmowy — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 15 ust. 1 i art. 42 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               28.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 441/17

      Wyrok Sądu z dnia 18 października 2016 r. – Eveready Battery Company/EUIPO – Hussain i in. (POWER EDGE)
      (Sprawa T-824/14) (1)

      ([Unijny znak towarowy - Procedura w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie unijnego graficznego znaku towarowego POWER EDGE - Wcześniejszy unijny słowny znak towarowy EDGE - Bezwzględna podstawa odmowy - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 15 ust. 1 i art. 42 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009])
      (2016/C 441/21)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Eveready Battery Company, Inc. (Saint-Louis, Missouri, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: N. Hebeis, adwokat)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), (przedstawiciele: J. Garrido Otaola i M. Fischer, pełnomocnicy)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO byli również, interwenient przed Sądem: Imran Hussain, Rizwana Hussain, Maariah Hussain, Danyaal Hussain i Zahra Hussain (Leeds, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: S. Malynicz, QC)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 października 2014 r. w sprawie R 38/2014 2 dotyczącej postępowania w przedmiocie sprzeciwu między Eveready Battery Company z jednej strony i Imranem Hussainem i innymi z drugiej strony.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Eveready Battery Company, Inc zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 65 z 23.2.2015.


title: Wyrok Trybunału z dnia 28 stycznia 2015 r. w sprawie E-14/14 – Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii (Uchybienie zobowiązaniom przez Umawiającą się Stronę – Zaniechanie wdrożenia – Dyrektywa 2009/48/WE w sprawie bezpieczeństwa zabawek)

text:
               18.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/8

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 28 stycznia 2015 r.
   w sprawie E-14/14
   Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
   (Uchybienie zobowiązaniom przez Umawiającą się Stronę – Zaniechanie wdrożenia – Dyrektywa 2009/48/WE w sprawie bezpieczeństwa zabawek)
   (2015/C 201/08)
   W sprawie E-14/14 Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii – SKARGA o stwierdzenie, że Islandia, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu, do którego następuje odniesienie w pkt 1a rozdziału XXIII załącznika II do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/48/WE z dnia 18 czerwca 2009 r. w sprawie bezpieczeństwa zabawek), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do Porozumienia i decyzją Wspólnego Komitetu nr 127/2012 z dnia 13 lipca 2012 r., lub nie zawiadamiając Urzędu Nadzoru EFTA o takich środkach, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy wspomnianego aktu oraz art. 7 Porozumienia EOG, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes) oraz sędziowie: Per Christiansen oraz Páll Hreinsson (sędzia sprawozdawca), wydał w dniu 28 stycznia 2015 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
   Trybunał niniejszym:

               1.

               Orzeka, że nie przyjmując w wyznaczonym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu, do którego następuje odniesienie w pkt 1a rozdziału XXIII załącznika II do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/48/WE z dnia 18 czerwca 2009 r. w sprawie bezpieczeństwa zabawek), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego Porozumienia i decyzją Wspólnego Komitetu nr 127/2012 z dnia 13 lipca 2012 r., Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy wspomnianego aktu oraz art. 7 Porozumienia EOG.

               2.

               Obciąża Islandię kosztami postępowania.


title: Sprawa C-230/15: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 lipca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Den Haag – Niderlandy) – Brite Strike Technologies Inc./Brite Strike Technologies SA [Odesłanie prejudycjalne — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Artykuł 22 pkt 4 — Jurysdykcja w sporach z zakresu własności intelektualnej — Artykuł 71 — Konwencje zawarte przez państwa członkowskie w sprawach szczególnych — Konwencja państw Beneluksu w sprawie własności intelektualnej — Jurysdykcja w sporach dotyczących znaków towarowych i wzorów Beneluksu — Artykuł 350 TFUE]

text:
               12.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 335/21

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 lipca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Den Haag – Niderlandy) – Brite Strike Technologies Inc./Brite Strike Technologies SA
   (Sprawa C-230/15) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Artykuł 22 pkt 4 - Jurysdykcja w sporach z zakresu własności intelektualnej - Artykuł 71 - Konwencje zawarte przez państwa członkowskie w sprawach szczególnych - Konwencja państw Beneluksu w sprawie własności intelektualnej - Jurysdykcja w sporach dotyczących znaków towarowych i wzorów Beneluksu - Artykuł 350 TFUE])
   (2016/C 335/28)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank Den Haag

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Brite Strike Technologies Inc.

      Strona pozwana: Brite Strike Technologies SA

      Sentencja

   Artykuł 71 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych, rozpatrywany w świetle art. 350 TFUE, nie stoi na przeszkodzie temu, aby przepis jurysdykcyjny odnoszący się do sporów dotyczących znaków towarowych i wzorów Beneluksu – zawarty w art. 4.6 konwencji państw Beneluksu w sprawie własności intelektualnej (znaki towarowe i wzory) z dnia 25 lutego 2005 r., podpisanej w Hadze przez Królestwo Belgii, Wielkie Księstwo Luksemburga i Królestwo Niderlandów – był stosowany do tych sporów.

      (1)  Dz.U. C 254 z 3.8.2015.


title: Sprawa C-586/12 P: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 19 grudnia 2013 r. — Koninklijke Wegenbouw Stevin BV przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Porozumienia — Niderlandzki rynek bitumu drogowego — Określenie ceny brutto za bitum drogowy — Określenie obniżki ceny dla przedsiębiorstw budujących drogi — Dowód — Zasada równego traktowania — Nieograniczone prawo orzekania — Proporcjonalność grzywny — Kontrola Trybunału)

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/21

         Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 19 grudnia 2013 r. — Koninklijke Wegenbouw Stevin BV przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-586/12 P) (1)

   (Odwołanie - Porozumienia - Niderlandzki rynek bitumu drogowego - Określenie ceny brutto za bitum drogowy - Określenie obniżki ceny dla przedsiębiorstw budujących drogi - Dowód - Zasada równego traktowania - Nieograniczone prawo orzekania - Proporcjonalność grzywny - Kontrola Trybunału)
   2014/C 52/36
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Koninklijke Wegenbouw Stevin BV (przedstawiciel: E. Pijnacker Hordijk, advocaat)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciel: F. Ronkes Agerbeek, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) z dnia 27 września 2012 r. w sprawie T-357/06 Koninklijke Wegenbouw Stevin przeciwko Komisji, na mocy którego Sąd oddalił skargę, mającą za przedmiot, tytułem żądania głównego, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2006) 4090 wersja ostateczna z dnia 13 września 2006 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 [WE] [sprawa COMP/F/38.456 — Asfalt (Niderlandy)] w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej oraz, tytułem żądania ewentualnego, żądanie obniżenia kwoty grzywny nałożonej na nią w tej decyzji

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Koninklijke Wegenbouw Stevin BV zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 71 z 9.3.2013.


title: Sprawa F-116/11: Skarga wniesiona w dniu 7 listopada 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/69

      Skarga wniesiona w dniu 7 listopada 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji
      (Sprawa F-116/11)
      (2012/C 25/135)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat A. Salerno)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Przedmiot i opis sporu

      Stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie niedopuszczenia skarżącego do testów oceniających w ramach konkursu EPSO/AD/207/11.

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  zasądzenie od Komisji kwoty 10 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za wynikłą z zaskarżonej decyzji krzywdę;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-544/09 P: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 15 września 2011 r. — Republika Federalna Niemiec przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Pomoc państwa — Wprowadzenie naziemnej telewizji cyfrowej w Berlinie-Brandenburgii — Artykuł 87 ust. 3 lit. c) WE — Zawodność rynku — Proporcjonalność — Neutralność technologiczna — Efekt zachęty)

text:
               29.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/5

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 15 września 2011 r. — Republika Federalna Niemiec przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-544/09 P) (1)

   (Odwołanie - Pomoc państwa - Wprowadzenie naziemnej telewizji cyfrowej w Berlinie-Brandenburgii - Artykuł 87 ust. 3 lit. c) WE - Zawodność rynku - Proporcjonalność - Neutralność technologiczna - Efekt zachęty)
   2011/C 319/07
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: M. Lumma, J. Möller i B. Klein, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. van Vliet i K. Gross, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (siódma izba) z dnia 6 października 2009 r. w sprawie T-21/06 Niemcy przeciwko Komisji Europejskiej, w którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2006/513/WE z dnia 9 listopada 2005 r. w sprawie pomocy państwa udzielonej przez Republikę Federalną Niemiec na rzecz wdrażania naziemnej telewizji cyfrowej w Berlinie-Brandenburgii (Dz.U. 2006 L 200, s. 14) — Naruszenie art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Republika Federalna Niemiec zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 51 z 27.02.2010.


title: Sprawa C-141/11: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 5 lipca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Södertörns tingsrätt — Szwecja) — Torsten Hörnfeldt przeciwko Posten Meddelande AB (Równe traktowanie w zakresie zatrudnienia i pracy — Zakaz dyskryminacji ze względu na wiek — Uregulowania krajowe przyznające pracownikowi bezwarunkowe prawo do pracy do czasu ukończenia wieku 67 lat oraz przewidujące automatyczne ustanie stosunku pracy z końcem miesiąca, w którym pracownik osiągnął ten wiek — Brak uwzględnienia kwoty emerytury)

text:
               22.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/11

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 5 lipca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Södertörns tingsrätt — Szwecja) — Torsten Hörnfeldt przeciwko Posten Meddelande AB
   (Sprawa C-141/11) (1)

   (Równe traktowanie w zakresie zatrudnienia i pracy - Zakaz dyskryminacji ze względu na wiek - Uregulowania krajowe przyznające pracownikowi bezwarunkowe prawo do pracy do czasu ukończenia wieku 67 lat oraz przewidujące automatyczne ustanie stosunku pracy z końcem miesiąca, w którym pracownik osiągnął ten wiek - Brak uwzględnienia kwoty emerytury)
   2012/C 287/18
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd krajowy

   Södertörns tingsrätt

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Torsten Hörnfeldt

      Strona pozwana: Posten Meddelande AB

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Södertörns tingsrätt — Wykładnia ogólnej zasady niedyskryminacji ze względu na wiek i art. 6 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. L 303, s. 16) — Uregulowania krajowe i układ zbiorowy przyznający pracownikowi bezwarunkowe prawo do pracy do czasu ukończenia wieku 67 lat oraz przewidujący automatyczne i niewymagające wypowiedzenia ustanie stosunku pracy z końcem miesiąca, w którym pracownik osiąga wiek 67 lat, bez uwzględnienia wysokości emerytury, jaka może być w rzeczywistości wypłacana temu pracownikowi

      Sentencja

   Artykuł 6 ust. 1 akapit drugi dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy należy interpretować w ten sposób, iż nie stoi on na przeszkodzie przepisowi krajowemu, takiemu jak przepis rozpatrywany w sprawie przed sądem krajowym, który zezwala pracodawcy na rozwiązanie z pracownikiem umowy o pracę jedynie z tego powodu, że pracownik ten ukończył wiek 67 lat, i nie uwzględnia wysokości emerytury, którą zainteresowany będzie otrzymywał, jeżeli przepis ten jest obiektywnie i racjonalnie uzasadniony zgodnym z prawem celem dotyczącym polityki zatrudnienia i rynku pracy i jeżeli stanowi właściwy i konieczny środek dla realizacji tego celu.

      (1)  Dz.U. C 152 z 21.5.2011.


title: Sprawa T-870/16: Skarga wniesiona w dniu 7 grudnia 2016 r. – Miserini Johansson/EBI

text:
               20.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/28

         Skarga wniesiona w dniu 7 grudnia 2016 r. – Miserini Johansson/EBI
   (Sprawa T-870/16)
   (2017/C 086/38)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Virna Miserini Johansson (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat A. Senes)

      Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny (EBI)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               tytułem głównym:

                           —

                           stwierdzenie nieważności decyzji EBI z dnia 25 stycznia 2016 r.;

                           —

                           nakazanie przywrócenia przez EBI pełnych praw płacowych skarżącej wraz ze wszystkimi dodatkami, w tym pełnych praw emerytalnych i składek na dobrowolny dodatkowy system emerytalny (OSPS);

                           —

                           nakazanie EBI zwrotu kwoty odpowiadającej utracie wynagrodzenia (wstępnie oszacowanej na 24 000 EUR na dzień 31 grudnia 2016 r.);

                           —

                           nakazanie, aby EBI naliczył z mocą wsteczną pełne uprawnienia emerytalne skarżącej i składki na OSPS, ze skutkiem od dnia 1 lutego 2016 r.;

                           —

                           zasądzenie od EBI na rzecz skarżącej zadośćuczynienia za doznaną przez nią krzywdę, wstępnie oszacowanego na 5 000 EUR;

                           —

                           obciążenie EBI kosztami niniejszego postępowania, w tym kosztami pomocy prawnej i kosztami opinii biegłych (jeśli zajdzie taka konieczność).

               —

               pomocniczo:

                           —

                           zasądzenie od EBI odszkodowania za szkodę, jaką skarżąca poniosła z uwagi na utratę jej pełni praw płacowych poprzez wypłacenie jej kwoty odpowiadającej szkodzie, która na dzień 31 grudnia 2016 r. została wstępnie oszacowana na 24 000 EUR;

                           —

                           wyznaczenie biegłego w celu ustalenia dokładnej kwoty powyższych roszczeń, praw emerytalnych i składek na OSPS ze skutkiem od 1 lutego 2016 r.;

                           —

                           nakazanie EBI zwrotu kosztów leczenia i kosztów konsultacji psychologicznych, które są związane z problemami zdrowotnymi powstałymi ze względu na doznany przez skarżącą ciężki stres, a które to koszty nie są zwracane przez system ubezpieczeń zdrowotnych EBI;

                           —

                           zasądzenie od EBI zadośćuczynienia na rzecz skarżącej za doznaną przez nią krzywdę, szacowaną na 5 000 EUR, z pomocą wyznaczonego przez Sąd biegłego, jeżeli Sąd stwierdzi taką konieczność, w celu ustalenia dokładnej kwoty;

                           —

                           obciążenie EBI kosztami niniejszego postępowania, w tym kosztami pomocy prawnej i kosztami opinii biegłych (jeśli zajdzie taka konieczność).

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut dotyczący naruszenia przez EBI jej praw podstawowych, gwarantowanych na mocy Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości w obszarze ochrony praw podstawowych ((w szczególności wyrok z dnia 13 grudnia 1979 r., Hauer/Rheinland-Pfalz, C-44/79, EU:C:1979:290).
   Skarżąca twierdzi, że EBI naruszył wobec niej obowiązek staranności w odniesieniu do jej stanu zdrowia i zagrożeń, na które narażono jej stan zdrowia. Ponadto, skarżąca nie została prawidłowo poinformowana o procedurach postępowania w odniesieniu do dowodu na chorobę zawodową. Skarżąca utrzymuje w każdym razie, że choroba, na którą cierpi została uznana za mającą podłoże zawodowe według opinii lekarskiej i że dostarczyła EBI wszystkie istotne dokumenty umożliwiające ocenę, jaką należy przeprowadzić. Żadne dalsze kroki proceduralne z jej strony nie są wymagane a EBI powinien niezwłocznie zaspokoić jej żądania.


title: Sprawa C-84/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 19 lutego 2015 r. – Sonos Europe BV/Staatssecretaris van Financiën

text:
               4.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 146/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 19 lutego 2015 r. – Sonos Europe BV/Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-84/15)
   (2015/C 146/26)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Sonos Europe BV.

      Druga strona postępowania: Staatssecretaris van Financiën.

      Pytanie prejudycjalne

   Czy pozycje 8517, 8518, 8519 i 8527 Nomenklatury scalonej należy interpretować w ten sposób, że wyrób w rozumieniu niniejszej sprawy (Zoneplayer), który odbiera informacje cyfrowe i bez zapisu w pamięci urządzenia („streaming”) odtwarza za pomocą pięciu [Or. 17] (wbudowanych) głośników wzmocnione w formie dźwięków lub przekazuje dalej do innych urządzeń w ramach lokalnej sieci, kwalifikuje się do zaklasyfikowania do jednej albo do kilku pozycji i jeśli tak, to do której? Albo czy pozycję 8543 NS należy interpretować w ten sposób, że aparaturę taką jak Zoneplayer należy zakwalifikować do tej pozycji jako aparaturę elektryczną z indywidualną funkcją?


title: Sprawa C-408/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Karlsruhe (Niemcy) w dniu 18 lipca 2013 r. — Barbara Huber przeciwko Manfred Huber

text:
               21.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Karlsruhe (Niemcy) w dniu 18 lipca 2013 r. — Barbara Huber przeciwko Manfred Huber
   (Sprawa C-408/13)
   2013/C 274/26
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Karlsruhe

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Barbara Huber

      Strona pozwana: Manfred Huber

      Pytanie prejudycjalne

   Czy jest zgodne z art. 3 lit. a) i b) rozporządzenia Rady (WE) nr 4/2009 z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń oraz współpracy w zakresie zobowiązań alimentacyjnych (1),
   aby § 28 ust. 1 zdanie pierwsze niemieckiej ustawy w sprawie Geltendmachung von Unterhaltsansprüchen im Verkehr mit ausländischen Staaten (ustawy w sprawie dochodzenia roszczeń alimentacyjnych w stosunkach z innymi państwami — Auslandsunterhaltsgesetz, zwanej dalej „AUG”) stanowił, że
   wówczas, gdy uczestnik postępowania nie posiada zwykłego miejsca zamieszkania w Niemczech, w przedmiocie wniosku w sprawach o alimenty rozstrzyga w przypadkach art. 3 lit. a) i b) rozporządzenia (WE) nr 4/2009 wyłącznie Amtsgericht właściwy dla siedziby Oberlandesgericht, w którego okręgu zwykłe miejsce zamieszkania ma strona pozwana lub osoba uprawniona?

      (1)  Dz.U. L 7, s. 1.


title: Sprawa T-83/15: Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2015 r. – Swatch/OHIM – L’atelier Wysiwyg (wysiwatch WhatYouSeeIsTheWatchYouGet)

text:
               20.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 127/34

         Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2015 r. – Swatch/OHIM – L’atelier Wysiwyg (wysiwatch WhatYouSeeIsTheWatchYouGet)
   (Sprawa T-83/15)
   (2015/C 127/46)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Swatch AG (Biel, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat P. González-Bueno Catalán de Ocón)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: L’atelier Wysiwyg (Besançon, Francja)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: L’atelier Wysiwyg

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający elementy słowne „wysiwatch” i „WhatYouSeeIsTheWatchYouGet” – zgłoszenie nr 1 1 0 41  597

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 4 grudnia 2014 r. w sprawie R 1873/2014-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM i L’atelier Wysiwyg kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-463/12: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 5 marca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret – Dania) – Copydan Båndkopi/Nokia Danmark A/S [Odesłanie prejudycjalne — Prawo autorskie i prawa pokrewne — Dyrektywa 2001/29/WE — Artykuł 5 ust. 2 lit. b) i art. 6 — Prawo do zwielokrotniania — Wyjątek — Kopie na użytek prywatny — Zwielokrotnienia dokonywane za pomocą kart pamięci do telefonów komórkowych — Godziwa rekompensata — Opłata reprograficzna — Równość traktowania — Zwrot opłaty — Niewielka szkoda]

text:
               27.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/2

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 5 marca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret – Dania) – Copydan Båndkopi/Nokia Danmark A/S
   (Sprawa C-463/12) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Prawo autorskie i prawa pokrewne - Dyrektywa 2001/29/WE - Artykuł 5 ust. 2 lit. b) i art. 6 - Prawo do zwielokrotniania - Wyjątek - Kopie na użytek prywatny - Zwielokrotnienia dokonywane za pomocą kart pamięci do telefonów komórkowych - Godziwa rekompensata - Opłata reprograficzna - Równość traktowania - Zwrot opłaty - Niewielka szkoda])
   (2015/C 138/02)
   Język postępowania: duński

      Sąd odsyłający

   Østre Landsret

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Copydan Båndkopi

      Strona pozwana: Nokia Danmark A/S

      Sentencja

               1)

               Artykuł 5 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym nie stoi na przeszkodzie obowiązywaniu uregulowania krajowego, które przewiduje godziwą rekompensatę z tytułu wyjątku od prawa do zwielokrotniania dotyczącego kopii na użytek prywatny w związku z korzystaniem z wielofunkcyjnych nośników danych takich jak karty pamięci do telefonów komórkowych, niezależnie od tego, czy ich podstawową funkcją jest – lub nie jest – sporządzanie takich kopii, pod warunkiem że jedna z funkcji rzeczonych nośników, choćby drugorzędna, umożliwia posiadaczom tych nośników używanie ich we wskazanym celu. Natomiast podstawowy lub drugorzędny charakter tej funkcji oraz to, jak istotna jest zdolność danego nośnika do sporządzania kopii, mogą wpłynąć na wysokość należnej godziwej rekompensaty. W zakresie, w jakim szkoda poniesiona przez podmioty praw autorskich mogłaby zostać uznana za niewielką, udostępnienie wspomnianej funkcji może nie powodować powstania zobowiązania do zapłaty tej rekompensaty.

               2)

               Artykuł 5 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2001/29 nie stoi na przeszkodzie obowiązywaniu uregulowania krajowego, które przewiduje opłatę reprograficzną przeznaczoną na sfinansowanie godziwej rekompensaty z tytułu wyjątku od prawa do zwielokrotniania dotyczącego kopii na użytek prywatny w przypadku dostarczania nośników mogących służyć do zwielokrotniania na użytek prywatny, takich jak karty pamięci do telefonów komórkowych, jednak nie wprowadza tej opłaty w przypadku dostarczania komponentów przeznaczonych głównie do przechowywania kopii na użytek prywatny, takich jak pamięć wewnętrzna odtwarzaczy MP3, pod warunkiem że te poszczególne kategorie nośników i komponentów nie są porównywalne lub że różnica w ich traktowaniu jest uzasadniona, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.

               3)

               Artykuł 5 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2001/29 należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie obowiązywaniu uregulowania krajowego, które przewiduje obowiązek uiszczenia opłaty reprograficznej przeznaczonej na sfinansowanie godziwej rekompensaty z tytułu wyjątku od prawa do zwielokrotniania dotyczącego kopii na użytek prywatny przez producentów i importerów, którzy prowadzą sprzedaż kart pamięci do telefonów komórkowych na rzecz podmiotów profesjonalnych, mając świadomość, że karty te są przeznaczone do dalszej sprzedaży, nie wiedząc jednak, czy końcowi nabywcy owych kart są osobami prywatnymi czy podmiotami profesjonalnymi, pod warunkiem że:

                           —

                           wprowadzenie takiego systemu jest uzasadnione trudnościami praktycznymi;

                           —

                           podmioty zobowiązane do uiszczenia opłaty są zwolnione z tego obowiązku, w wypadku gdy dostarczają karty pamięci do telefonów komórkowych na rzecz osób innych niż osoby fizyczne w celach oczywiście niezwiązanych ze zwielokrotnianiem na użytek prywatny, przy czym zwolnienie to nie może być ograniczone do przypadków dostarczania wyłącznie na rzecz podmiotów profesjonalnych, które są zarejestrowane w organizacji zarządzającej omawianymi opłatami;

                           —

                           wspomniany system przewiduje prawo do zwrotu opłaty reprograficznej, które jest skuteczne i nie czyni nadmiernie utrudnionym zwrotu uiszczonej opłaty, przy czym dopuszczalne jest, by zwrot ten był dokonywany jedynie na rzecz końcowego nabywcy karty pamięci, który w tym celu wystąpił z właściwym wnioskiem do wspomnianej organizacji.

               4)

               Artykuł 5 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2001/29 rozpatrywany w świetle motywu 35 tego aktu należy interpretować w ten sposób, że pozwala on państwom członkowskim na przewidzenie w pewnych wypadkach, które mieszczą się w zakresie stosowania wyjątku od prawa do zwielokrotniania dotyczącego kopii na użytek prywatny, zwolnienia z zapłaty godziwej rekompensaty z tytułu tego wyjątku, pod warunkiem że szkoda poniesiona przez podmioty praw będzie w takim wypadku niewielka. Do kompetencji tych państw członkowskich należy określenie progu takiej szkody, przy czym ów próg musi być stosowany w szczególności zgodnie z zasadą równego traktowania.

               5)

               Dyrektywę 2001/29 należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy państwo członkowskie zdecydowało się na podstawie art. 5 ust. 2 tej dyrektywy na wyłączenie w ramach przedmiotowego zakresu stosowania tego przepisu wszelkiego prawa podmiotów praw autorskich do zezwalania na zwielokrotnianie ich utworów na użytek prywatny, udzielona przez podmiot praw autorskich zgoda na korzystanie z plików zawierających ich utwory nie może mieć wpływu na obowiązek godziwej rekompensaty z tytułu wyjątku od prawa do zwielokrotniania dotyczącego czynności zwielokrotnienia dokonanych za pomocą tych plików zgodnie z art. 5 ust. 2 lit. b) wspomnianej dyrektywy i nie może sama w sobie prowadzić do powstania obowiązku zapłaty przez użytkownika danych plików jakiegokolwiek wynagrodzenia na rzecz tego podmiotu praw autorskich.

               6)

               Zastosowanie środków technologicznych, o których mowa w art. 6 dyrektywy 2001/29, w stosunku do narzędzi używanych do zwielokrotniania chronionych utworów, takich jak DVD, CD, odtwarzacze MP3 lub komputery, nie może mieć wpływu na godziwą rekompensatę należną z tytułu wyjątku od prawa do zwielokrotniania dotyczącego kopii na użytek prywatny sporządzonych za pomocą takich narzędzi. Jednak zastosowanie owych środków może mieć wpływ na konkretną wysokość tej rekompensaty.

               7)

               Dyrektywa 2001/29 stoi na przeszkodzie obowiązywaniu uregulowania krajowemu, które przewiduje godziwą rekompensatę z tytułu wyjątku od prawa do zwielokrotniania dotyczącego kopii sporządzonych z nielegalnych źródeł, a mianowicie z chronionych utworów, które zostały podane do publicznej wiadomości bez zgody podmiotów praw autorskich.

               8)

               Dyrektywa 2001/29 nie stoi na przeszkodzie obowiązywaniu uregulowania krajowego przewidującego godziwą rekompensatę z tytułu wyjątku od prawa do zwielokrotniania dotyczącego kopii chronionych utworów, które są sporządzane przez osobę fizyczną z lub za pomocą narzędzia należącego do osoby trzeciej.

      (1)  Dz.U. C 399 z 22.12.2012.


title: Sprawa T-17/15: Skarga wniesiona w dniu 15 stycznia 2015 r. – Włochy/Komisja

text:
               9.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 81/27

         Skarga wniesiona w dniu 15 stycznia 2015 r. – Włochy/Komisja
   (Sprawa T-17/15)
   (2015/C 081/35)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: P. Gentili, avvocato dello Stato i G. Palmieri, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności ogłoszenia o konkursie otwartym EPSO/AD/294/14 – Administratorzy (AD 6) w dziedzinie ochrony danych;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postepowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 263, 264 i 266 TFUE

                           —

                           Komisja nie zastosowała się do wyroku Trybunału w sprawie C-566/10 P, w myśl którego za niezgodne z prawem uznaje się ogłoszenia o konkursach, które ograniczają do angielskiego, francuskiego i niemieckiego języki, które uczestnicy konkursów otwartych Unii Europejskiej mogą wybrać jako drugi język.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 342 TFUE oraz art. 1 i 6 rozporządzenia nr 1/58

                           —

                           W tym względzie strona skarżąca podnosi, że, zawężając do trzech języków możliwość wyboru drugiego języka przez uczestników konkursu otwartego Unii Europejskiej Komisja ustanowiła w rzeczywistości nowy system językowy instytucji, naruszając w ten sposób wyłączne kompetencje, jakimi w tej dziedzinie dysponuje Rada.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 12 WE (obecnie 18 TFUE), art. 22 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej; art. 6 ust. 3 TUE; art. 1 ust. 2 i 3 załącznika III do regulaminu pracowniczego urzędników; art. 1 i 6 rozporządzenia nr 1/58; art. 1d ust. 1 i 6, art. 27 ust. 2 i art. 28 lit. f) regulaminu pracowniczego urzędników

                           —

                           Strona skarżąca twierdzi w tym względzie, że ograniczenie językowe zastosowane przez Komisję jest dyskryminujące, gdyż przytoczone wyżej postanowienia zakazują nakładania na obywateli Unii lub urzędników instytucji ograniczeń językowych, które nie są (bądź jeszcze nie są) w sposób ogólny i obiektywny uregulowane w regulaminach tych instytucji, o których mowa w art. 6 rozporządzenia nr 1/58; postanowienia te zakazują także wprowadzania takich ograniczeń, o ile nie jest to uzasadnione konkretnym i uzasadnionym interesem danej służby.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 6 ust. 3 TUE w zakresie, w jakim postanowienie to ustanawia zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań, jako prawo podstawowe wynikające z tradycji konstytucyjnych wspólnych państwom członkowskim

                           —

                           W tym zakresie strona skarżąca podnosi, że Komisja podważyła zaufanie obywateli co do istnienia możliwości wyboru jako drugiego języka któregokolwiek spośród języków Unii Europejskiej, która to możliwość istniała nieprzerwanie do roku 2007 i która została potwierdzona w wyroku Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-566/10 P.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący nadużycia władzy, naruszenia przepisów materialnych odnoszących się do charakteru i celu ogłoszeń o konkursach [w szczególności zaś art. 1d ust. 1 i 6, art. 28 lit. f), art. 27 akapit drugi, art. 34 ust. 3 i art. 45 ust. 1 regulaminu pracowniczego urzędników] a także naruszenia zasady proporcjonalności

                           —

                           Strona skarżąca utrzymuje w tym względzie, że ograniczając z góry i w sposób generalny do trzech liczbę języków, spośród których można wybrać drugi język, Komisja w rzeczywistości przyspieszyła ocenę kompetencji językowych kandydatów, przenosząc ją do fazy ogłoszenia o konkursie i zawierając ją w kryteriach dopuszczenia do konkursu, co jednak powinno mieć miejsce dopiero na etapie przeprowadzania samego konkursu. Tym samym kompetencje językowe stały się ważniejsze niż kompetencje zawodowe.

               6.

               Zarzut szósty dotyczący naruszenia art. 18 TFUE i art. 24 akapit czwarty TFUE, art. 22 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art.2 rozporządzenia nr 1/58 oraz art. 1d ust. 1 i 6 regulaminu pracowniczego urzędników

                           —

                           W tym zakresie strona skarżąca podnosi, że nakładając na kandydatów wymóg przesyłania zgłoszeń w języku angielskim, francuskim lub niemieckim, zaś na EPSO wymóg przesyłania kandydatom informacji o przebiegu konkursu w jednym z tych języków, Komisja naruszyła prawo obywateli UE do komunikowania się z instytucjami w ich własnym języku, a także wprowadziła dyskryminację wszystkich osób, które nie posługują się biegle jednym z tych trzech języków.

               7.

               Zarzut siódmy dotyczący naruszenia art. 1 i 6 rozporządzenia nr 1/58, art. 1d ust. 1 i 6 oraz art. 28 lit. f) regulaminu pracowniczego urzędników, art. 1 ust. 1 lit. f) załącznika III do regulaminu pracowniczego urzędników i art. 296 akapit drugi TFUE (brak uzasadnienia), jak również naruszenia zasady proporcjonalności i przeinaczenia faktów

                           —

                           Strona skarżąca zwraca w tym względzie uwagę, że Komisja uzasadniła ograniczenie wyboru języków do trzech potrzebą zapewnienia, aby nowi pracownicy od początku byli w stanie porozumiewać się wewnątrz instytucji. Według strony skarżącej takie uzasadnienie jest rezultatem przeinaczenia faktów, gdyż trzy wskazane języki nie są tymi, które są najczęściej używane do wymiany informacji między różnymi grupami językowymi w ramach instytucji; ograniczenie to stanowi także nieproporcjonalne ograniczenie prawa podstawowego do niedyskryminacji ze względu na język, gdyż istnieją mniej dotkliwe środki zapewnienia szybszej komunikacji wewnątrz instytucji.


title: Sprawa C-493/06 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) wydanego w dniu 13 września 2006 r. w sprawie T-191/04, MIP Group Intellectual Property GmbH & Co. KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), wniesione w dniu 30 listopada 2006 r. przez Tesco Stores Ltd

text:
               10.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/13

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) wydanego w dniu 13 września 2006 r. w sprawie T-191/04, MIP Group Intellectual Property GmbH & Co. KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), wniesione w dniu 30 listopada 2006 r. przez Tesco Stores Ltd
   (Sprawa C-493/06 P)
   (2007/C 56/22)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Tesco Stores Ltd (przedstawiciele: E. Kelly, Solicitor, S. Malynicz, Barrister)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego i MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 września 2006 r. w sprawie T-191/04;

               —

               obciążenie strony przeciwnej poniesionymi przez Tesco kosztami niniejszego postępowania oraz postępowania przed Sądem Pierwszej Instancji.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zdaniem wnoszącego odwołanie zaskarżony wyrok podlega uchyleniu z uwagi na to, że Sąd Pierwszej Instancji dopuścił się uchybień proceduralnych, które niekorzystnie wpłynęły na sytuację wnoszącego odwołanie, a także naruszył prawo wspólnotowe. Wnoszący odwołanie twierdzi w szczególności, że:

               1.

               Z art. 8 i 42 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1) nie wynika, by wnoszący sprzeciw miał obowiązek wykazać spełnienie którejkolwiek z przesłanek dopuszczalności sprzeciwu według stanu na okres przypadający po dniu jego wniesienia. Według prawidłowej i zgodnej z zasadą pewności prawa wykładni tych przepisów, wnoszący sprzeciw tylko raz — wraz z wniesieniem sprzeciwu — ma obowiązek wykazać, że owe przesłanki (takie jak tytuł prawny do wcześniejszego znaku i fakt dalszego obowiązywania ochrony) zostały spełnione.

               2.

               Zgodnie z zasadami 15, 16 i 20 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonującego rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (2), wnoszący sprzeciw nie miał obowiązku przedstawiania dowodów dotyczących znaku wcześniejszego, a w szczególności dowodu przedłużenia jego ochrony, dotyczących okresu następującego po dniu wniesienia sprzeciwu.

               3.

               Tesco mogło zasadnie oczekiwać, że nie będzie musiało przedstawiać dalszych dowodów na przysługiwanie mu wcześniejszego prawa, poza już dostarczonymi.

               4.

               Nałożenie na Tesco obowiązku wykazania, iż rejestracja była przedłużona według stanu na dzień 28 stycznia 2000 r., 24 lutego 2000 r., 13 czerwca 2000 r., a nawet na dzień 23 października 2000 r., oznaczałoby nakazanie mu ze skutkiem wstecznym udowodnienia czegoś, czego według stanu na te dni nie było ono w stanie wykazać, ani też w świetle prawa krajowego nie miało takiego obowiązku.

               5.

               W postępowaniu przed Sądem Pierwszej Instancji doszło do uchybień proceduralnych, które niekorzystnie wpłynęły na sytuację wnoszącego odwołanie, polegających na tym, że OHIM a) powoływał się na wytyczne dotyczące postępowania w sprawie sprzeciwu w wersji, która nie była w odnośnym czasie wersją obowiązującą i b) przedstawiał argumenty wykraczające poza ramy sporu określone przez strony.

      (1)  Dz.U. L 11, str. 1.

      (2)  Dz.U. L 303, str. 1.