title: Nota informacyjna dotycząca składania przez sądy krajowe wniosków o wydanie orzeczeń w trybie prejudycjalnym

text:
               5.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/1

         Poniższy tekst zastępuje, w związku z wejściem w życie traktatu z Lizbony, notę informacyjną opublikowaną w Dz.U. C 143 z dnia 11 czerwca 2005 r., s. 1, oraz uzupełnienie tej noty opublikowane w Dz.U. C 64 z dnia 8 marca 2008 r.

      NOTA INFORMACYJNA

   dotycząca składania przez sądy krajowe wniosków o wydanie orzeczeń w trybie prejudycjalnym
   2009/C 297/01
   I.   Informacje ogólne

               1.

               System odesłań prejudycjalnych stanowi podstawowy mechanizm prawa Unii Europejskiej, którego celem jest umożliwienie sądom krajowym zapewnienia jego jednolitej wykładni i stosowania we wszystkich państwach członkowskich.

               2.

               Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest właściwy do orzekania w trybie prejudycjalnym w przedmiocie wykładni prawa Unii Europejskiej i ważności aktów wydanych przez instytucje, organy lub jednostki organizacyjne Unii. Ta ogólna właściwość została mu powierzona na mocy art. 19 ust. 3 lit. b) Traktatu o Unii Europejskiej (Dz.U. 2008, C 115, s. 13, zwanego dalej „TUE”) oraz art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. 2008, C 115, s. 47, zwanego dalej „TFUE”).

               3.

               Zgodnie z art. 256 ust. 3 TFUE Sąd jest właściwy do rozpoznawania pytań prejudycjalnych przedkładanych na mocy art. 267, w poszczególnych dziedzinach określonych w statucie. Ponieważ statut nie został dostosowany w tym zakresie, Trybunał Sprawiedliwości, zwany dalej „Trybunałem”, zachowuje wyłączną właściwość do orzekania w trybie prejudycjalnym.

               4.

               Mimo że art. 267 TFUE przyznaje Trybunałowi właściwość ogólną, poszczególne postanowienia przewidują jednakże wyjątki od niej lub jej ograniczenia. Mowa tu w szczególności o art. 275 i 276 TFUE oraz o art. 10 Protokołu (nr 36) w sprawie postanowień przejściowych traktatu z Lizbony (Dz.U. 2008, C 115, s. 322).

               5.

               Ponieważ procedura prejudycjalna opiera się na współpracy między Trybunałem a sądami krajowymi, w celu zapewnienia jej efektywności potrzebne wydaje się udostępnienie sądom krajowym poniższych wskazówek.

               6.

               Celem tych praktycznych wskazówek, pozbawionych jakiejkolwiek mocy wiążącej, jest dostarczenie sądom krajowym wytycznych dotyczących zasadności kierowania odesłań prejudycjalnych oraz, w razie konieczności, udzielenie tym sądom pomocy w formułowaniu i przedstawianiu pytań przedkładanych Trybunałowi.

      Rola Trybunału w procedurze prejudycjalnej

               7.

               Rola Trybunału w procedurze prejudycjalnej polega na dokonywaniu wykładni prawa Unii lub orzekaniu w przedmiocie jego ważności, nie zaś na stosowaniu tego prawa do stanu faktycznego leżącego u podstaw postępowania przed sądem krajowym, gdyż to zadanie należy do właściwości sądu krajowego. Do Trybunału nie należy orzekanie ani w przedmiocie kwestii faktycznych podniesionych w ramach sporu przed sądem krajowym, ani w przedmiocie różnic w opiniach na temat wykładni lub stosowania przepisów prawa krajowego.

               8.

               Trybunał orzeka w przedmiocie wykładni lub ważności prawa Unii, dokładając wysiłków, by udzielona przez niego odpowiedź była pomocna w rozwiązaniu sporu, lecz do sądu krajowego należy wyciągnięcie z niej odpowiednich wniosków, w tym - w razie potrzeby – podjęcie decyzji o niestosowaniu danego przepisu prawa krajowego.

      Decyzja o przedłożeniu pytania Trybunałowi

         Autor pytania

               9.

               Zgodnie z art. 267 TFUE, każdy sąd państwa członkowskiego mający orzekać w postępowaniu, które ma zostać zakończone wydaniem orzeczenia sądowego, może co do zasady skierować do Trybunału pytanie prejudycjalne (1) Pojęcie sądu jest interpretowane przez Trybunał jako autonomiczne pojęcie prawa Unii.

               10.

               Inicjatywa w zakresie zwrócenia się do Trybunału z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym należy wyłącznie do sądu krajowego, niezależnie od tego, czy strony postępowania przed sądem krajowym się o to zwróciły.

         Wniosek o dokonanie wykładni

               11.

               Każdy sąd może skierować do Trybunału pytanie dotyczące wykładni przepisu prawa Unii, jeżeli jego zdaniem odpowiedź na nie jest niezbędna do rozstrzygnięcia zawisłego przed nim sporu.

               12.

               Natomiast sąd, którego orzeczenia nie podlegają zaskarżeniu według prawa wewnętrznego jest co do zasady zobowiązany skierować do Trybunału takie pytanie, chyba, że Trybunał orzekał już w tej kwestii (a jakikolwiek nowy kontekst nie rodzi poważnych wątpliwości co do możliwości stosowania jego wcześniejszego orzecznictwa) lub właściwa wykładnia danego przepisu prawa jest oczywista.

               13.

               A zatem sąd, którego orzeczenia podlegają zaskarżeniu, może, zwłaszcza jeśli uzna, że orzecznictwo Trybunału daje wystarczające wyjaśnienie, samodzielnie zdecydować o właściwej wykładni prawa Unii i jego zastosowaniu do ustalonego przez ten sąd stanu faktycznego. Niemniej, odesłanie prejudycjalne może okazać się szczególnie wskazane, na odpowiednim etapie postępowania, w przypadku wystąpienia nowego zagadnienia interpretacyjnego o znaczeniu ogólnym dla jednolitego stosowania prawa Unii we wszystkich państwach członkowskich lub w przypadku, gdy istniejące orzecznictwo wydaje się nie mieć zastosowania do nowych okoliczności faktycznych.

               14.

               Do sądu krajowego należy wyjaśnienie powodów, dla których dokonanie wykładni, o którą się zwraca, jest niezbędne do wydania przez niego wyroku.

         Wniosek o dokonanie oceny ważności

               15.

               O ile sądy krajowe mogą odrzucać podnoszone w postępowaniach przed nimi zarzuty nieważności, to stwierdzenie nieważności aktu instytucji, organu lub jednostki organizacyjnej Unii należy do wyłącznej właściwości Trybunału.

               16.

               Każdy sąd krajowy, który poweźmie wątpliwości co do ważności takiego aktu musi zatem skierować do Trybunału pytanie, wskazując powody, dla których uważa, że może on być dotknięty nieważnością.

               17.

               Jednakże, jeśli sąd krajowy ma poważne wątpliwości co do ważności aktu instytucji, organu lub jednostki organizacyjnej Unii, na podstawie którego został przyjęty akt prawa krajowego, może w drodze wyjątku zawiesić tymczasowo stosowanie tego aktu prawa krajowego lub podjąć inne środki tymczasowe w odniesieniu do tego aktu. Musi on zatem skierować do Trybunału pytanie dotyczące ważności, wskazując powody, dla których uważa, że akt ten jest dotknięty nieważnością.

      Etap postępowania, na którym należy przedłożyć pytanie prejudycjalne

               18.

               Sąd krajowy może skierować do Trybunału pytanie prejudycjalne natychmiast po stwierdzeniu, że orzeczenie w przedmiocie zagadnienia lub zagadnień interpretacyjnych albo ważności jest niezbędne do wydania przez niego wyroku; sąd ten najlepiej może ocenić, na jakim etapie postępowania należy skierować takie pytanie.

               19.

               Pożądane jest jednak, aby decyzja o przekazaniu pytania prejudycjalnego została podjęta na takim etapie postępowania, na którym sąd krajowy jest w stanie określić faktyczne i prawne ramy problemu, tak aby Trybunał dysponował wszelkimi danymi niezbędnymi do zbadania, w stosowanym przypadku, czy prawo Unii ma zastosowanie do postępowania przed sądem krajowym. Względy sprawności postępowania przemawiałyby również za tym, aby pytanie prejudycjalne było przekazywane dopiero po wysłuchaniu obydwu stron.

      Forma odesłania prejudycjalnego

               20.

               Orzeczenie, na podstawie którego sąd krajowy przedkłada Trybunałowi pytanie prejudycjalne może zostać wydane w dowolnej formie przewidzianej przez prawo krajowe dla kwestii incydentalnych. Należy jednak mieć na uwadze fakt, że dokument ten stanowi podstawę postępowania przed Trybunałem i że Trybunał musi tym samym dysponować danymi pozwalającymi mu udzielić sądowi krajowemu użytecznej odpowiedzi. Poza tym, wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym jest jedynym dokumentem przekazywanym podmiotom uprawnionym do przedkładania Trybunałowi uwag, zwłaszcza państwom członkowskim i instytucjom, oraz przekładanym na inne języki.

               21.

               Ze względu na konieczność dokonania przekładu wniosku, powinien on być zredagowany w sposób prosty, jasny i precyzyjny oraz nie zawierać zbędnych danych.

               22.

               Do przedstawienia we właściwy sposób ram wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym wystarcza często dokument nieprzekraczający dziesięciu stron. Przy zachowaniu wymogu lapidarności, postanowienie odsyłające musi jednakże być wystarczająco kompletne i zawierać wszelkie istotne informacje pozwalające Trybunałowi oraz podmiotom uprawnionym do przedkładania uwag właściwie zrozumieć ramy faktyczne i prawne postępowania przed sądem krajowym. W szczególności, postanowienie odsyłające powinno:

                           —

                           zawierać zwięzłe przedstawienie przedmiotu sporu oraz ustaleń co do istotnych okoliczności faktycznych lub co najmniej wyjaśniać założenia faktyczne, na których oparte zostało pytanie prejudycjalne;

                           —

                           przytaczać brzmienie mających zastosowanie krajowych przepisów oraz wskazywać, w razie potrzeby, istotne dla sprawy orzecznictwo krajowe, podając w każdym przypadku dokładne odniesienia (np: stronę konkretnego dziennika urzędowego lub zbioru orzeczeń; ewentualnie odniesienia do zasobów internetowych);

                           —

                           wskazywać możliwie najdokładniej istotne dla sprawy przepisy prawa Unii;

                           —

                           podawać powody, dla których sąd krajowy zwraca się z pytaniem o wykładnię lub ważność określonych przepisów prawa Unii oraz związek między tymi przepisami a ustawodawstwem krajowym mającym zastosowanie do sporu przed sądem krajowym;

                           —

                           zawierać, w razie potrzeby, streszczenie istoty głównych argumentów stron postępowania przed sądem krajowym.

                     W celu ułatwienia lektury wniosku i możliwości powoływania się na niego, wskazane jest, aby poszczególne punkty lub ustępy postanowienia odsyłającego były ponumerowane

               23.

               Wreszcie, sąd krajowy może, jeśli uzna, że leży to w jego możliwościach, lapidarnie przedstawić swoje stanowisko co do odpowiedzi, która ma zostać udzielona na pytania skierowane w trybie prejudycjalnym.

               24.

               Samo pytanie lub pytania prejudycjalne muszą być zawarte w odrębnej i jasno oznaczonej części postanowienia odsyłającego, zazwyczaj na jego początku lub końcu. Muszą być zrozumiałe bez konieczności odwoływania się do uzasadnienia wniosku, które jednakże przedstawia kontekst niezbędny do przeprowadzenia właściwej oceny.

      Skutki odesłania prejudycjalnego dla postępowania przed sądem krajowym

               25.

               Skierowanie wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym powoduje zawieszenie postępowania przed sądem krajowym do czasu wydania przez Trybunał orzeczenia.

               26.

               Sąd krajowy zachowuje niemniej uprawnienie do stosowania różnego rodzaju środków zabezpieczających, zwłaszcza w przypadku wniosku o dokonanie oceny ważności (zob. pkt 17 powyżej).

      Koszty postępowania i pomoc w zakresie kosztów postępowania

               27.

               Postępowanie prejudycjalne przed Trybunałem jest bezpłatne, a Trybunał nie rozstrzyga o kosztach stron postępowania przed sądem krajowym ; rozstrzyganie o tych kosztach należy do sądu krajowego.

               28.

               Jeżeli strona nie dysponuje wystarczającymi zasobami, sąd krajowy może, o ile zezwalają na to przepisy krajowe, przyznać jej pomoc w zakresie kosztów postępowania na pokrycie wydatków poniesionych w postępowaniu przed Trybunałem, zwłaszcza związanych z reprezentacją. Sam Trybunał również może przyznać taką pomoc w przypadku, gdy strona nie korzysta równocześnie zakresie pomocy w zakresie kosztów postępowania na poziomie krajowym lub jeżeli taka pomoc nie pokrywa wydatków poniesionych w postępowaniu przed Trybunałem, lub pokrywa je jedynie częściowo.

      Wymiana korespondencji między sądem krajowym a Trybunałem

               29.

               Postanowienie odsyłające i dokumenty z nim związane (w szczególności, w stosownym przypadku, akta sprawy, ewentualnie ich kopia) muszą zostać wysłane przez sąd krajowy przesyłką poleconą bezpośrednio do Trybunału (na adres: „Sekretariat Trybunału Sprawiedliwości, L-2925 Luksemburg”, tel. +352 4303-1).

               30.

               Sekretariat Trybunału pozostaje w kontakcie z sądem krajowym aż do chwili ogłoszenia orzeczenia, przekazując mu odpisy dokumentów procesowych.

               31.

               Trybunał przekazuje orzeczenie sądowi krajowemu. Trybunał pozostaje zobowiązany za przekazywanie mu przez ten sąd informacji o dalszym przebiegu toczącego się przed nim postępowania oraz za przesłanie mu, w stosownym przypadku, odpisu wyroku sądu krajowego kończącego postępowanie w sprawie.

         II.   Pilny tryb prejudycjalny (PPU)

               32.

               Niniejsza część noty dostarcza praktycznych wytycznych odnoszących się do pilnego trybu prejudycjalnego mającego zastosowanie do odesłań dotyczących przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości. Omawiany tryb został uregulowany w art. 23a Protokołu (nr 3) w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (Dz.U. 2008, C 115, s. 210) i w art. 104b regulaminu Trybunału. Możliwość zwracania się o zastosowanie tego trybu jest rozwiązaniem istniejącym obok możliwości zwracania się o zastosowanie trybu przyspieszonego zgodnie z art. 23a wspomnianego protokołu i art. 104a regulaminu.

      Przesłanki zastosowania pilnego trybu prejudycjalnego

               33.

               Pilny tryb prejudycjalny może zostać zastosowany wyłącznie w odniesieniu do dziedzin objętych tytułem V części trzeciej TFUE, regulującej zagadnienia dotyczące przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości.

               34.

               O zastosowaniu omawianego trybu decyduje Trybunał. Co do zasady, decyzja taka jest podejmowana wyłącznie na podstawie uzasadnionego wniosku sądu krajowego. W wyjątkowych okolicznościach Trybunał może z urzędu zdecydować o poddaniu odesłania rozpoznaniu w pilnym trybie prejudycjalnym, jeżeli wydaje się to konieczne.

               35.

               Pilny tryb prejudycjalny upraszcza poszczególne etapy postępowania przed Trybunałem, ale jego zastosowanie wiąże się zarówno poważnymi ograniczeniami zarówno dla Trybunału, jak i dla stron i innych zainteresowanych podmiotów, które uczestniczą w postępowaniu, w szczególności dla państw członkowskich.

               36.

               O zastosowanie tego trybu można więc wnosić wyłącznie w okolicznościach wskazujących jednoznacznie na konieczność wydania przez Trybunał rozstrzygnięcia w przedmiocie odesłania w jak najkrótszym terminie. Choć nie jest możliwe wyliczenie niniejszym w wyczerpujący sposób takich sytuacji przede wszystkim ze względu na zróżnicowany i rozwojowy charakter przepisów Unii regulujących zagadnienia przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, sąd krajowy mógłby, tytułem przykładu, rozważyć złożenie wniosku o zastosowanie pilnego trybu prejudycjalnego w następujących sytuacjach: w przewidzianym w art. 267 akapit czwarty TFUE przypadku osoby pozbawionej wolności, jeżeli odpowiedź na zadane pytanie jest rozstrzygająca dla oceny sytuacji prawnej tej osoby lub – w przypadku sporu dotyczącego władzy rodzicielskiej lub opieki nad dzieckiem – jeżeli właściwość sądu, do którego sprawę wniesiono zgodnie prawem Unii zależy od odpowiedzi udzielonej na pytanie prejudycjalne.

      Wniosek o zastosowanie pilnego trybu prejudycjalnego

               37.

               W celu umożliwienia Trybunałowi podjęcia szybkiej decyzji co do tego, czy należy zastosować pilny prejudycjalny, wniosek powinien wskazywać elementy stanu faktycznego i prawnego dowodzące tej pilności, a w szczególności zagrożenie wynikające z rozpoznania odesłania w zwykłym trybie prejudycjalnym.

               38.

               W miarę możliwości sąd krajowy powinien przedstawić w sposób zwięzły swoje stanowisko w przedmiocie odpowiedzi, jakiej należy udzielić na zadane pytanie lub pytania. Takie wskazanie ułatwia zajęcie stanowiska przez strony i inne podmioty, które uczestniczą w postępowaniu, a także decyzję Trybunału, przyczyniając się tym samym do szybkiego przebiegu postępowania.

               39.

               Wniosek o zastosowanie pilnego trybu prejudycjalnego powinien zostać złożony w formie pozwalającej sekretariatowi Trybunału niezwłocznie stwierdzić, że akta sprawy powinny zostać skierowane do rozpoznania w trybie szczególnym. W tym celu wniosek powinien zostać złożony w dokumencie odrębnym od samego postanowienia odsyłającego albo w liście towarzyszącym wyraźnie wskazującym na ten wniosek.

               40.

               Co się tyczy samego postanowienia odsyłającego, jego zwięzły charakter jest tym bardziej ważny w pilnych sytuacjach, że pomaga zapewnić szybkość postępowania.

      Wymiana informacji między Trybunałem, sądem krajowym i stronami

               41.

               Do celów komunikowania się z sądem krajowym i stronami postępowania przed nim, sądy krajowe, które składają wnioski o zastosowanie pilnego trybu prejudycjalnego powinny wskazać adres poczty elektronicznej, ewentualnie numer telefaksu, którego Trybunał mógłby używać oraz adresy poczty elektronicznej, ewentualnie numery telefaksu przedstawicieli stron sporu.

               42.

               Kopia podpisanego postanowienia odsyłającego wraz z wnioskiem zastosowanie pilnego trybu prejudycjalnego może zostać przekazana Trybunałowi uprzednio za pośrednictwem poczty elektronicznej (ECJ-Registry@curia.europa.eu) lub telefaksu (+352 43 37 66). Postanowienie i wniosek mogą być rozpoznawane niezwłocznie po otrzymaniu takiej kopii. Oryginały dokumentów muszą jednakże zostać przekazane do sekretariatu Trybunału w jak najkrótszym terminie.

      (1)  Zgodnie z art. 10 ust. 1-3 protokołu nr 36 uprawnienia przyznane Trybunałowi Sprawiedliwości w odniesieniu do aktów przyjętych przed wejściem w życie traktatu z Lizbony (Dz.U. 2007, C 306, s. 1), na mocy tytułu VI TUE, w dziedzinie współpracy policyjnej i sądowej w sprawach karnych, i niezmienione od tego czasu, pozostają jednakże bez zmian przez okres maksymalnie pięciu lat od daty wejścia w życie traktatu z Lizbony (1 grudnia 2009 r.). W tym okresie jedynie sądy tych państw członkowskich, które uznały właściwość Trybunału mogą kierować do niego wnioski o wydanie orzeczeń w trybie prejudycjalnym w odniesieniu do takich aktów, przy czym każde państwo członkowskie wskazuje, czy możliwość zwrócenia się do Trybunału obejmuje wszystkie sądy, czy jest zastrzeżona dla sądów, których orzeczenia nie podlegają zaskarżeniu.


title: Sprawa C-404/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hanseatisches Oberlandesgericht in Bremen (Niemcy) w dniu 24 lipca 2015 r. – postępowanie karne/o Pál Aranyosi

text:
               28.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hanseatisches Oberlandesgericht in Bremen (Niemcy) w dniu 24 lipca 2015 r. – postępowanie karne/o Pál Aranyosi
   (Sprawa C-404/15)
   (2015/C 320/26)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Hanseatisches Oberlandesgericht in Bremen

      Strony w postępowaniu głównym

   Pál Aranyosi

      Druga strona postępowania: Generalstaatsanwaltschaft Bremen

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 1 ust. 3 decyzji ramowej Rady z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (1) (2002/584/WSiSW) należy interpretować w ten sposób, że ekstradycja w celu przeprowadzenia postępowania karnego jest niedopuszczalna, jeżeli istnieją poważne podstawy wskazujące na to, że warunki pozbawienia wolności w państwie wydającym nakaz naruszają prawa podstawowe danej osoby i ogólne zasady zagwarantowane w art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej, czy też należy go interpretować w ten sposób, że państwo wykonujące nakaz w tych przypadkach może lub musi uzależnić rozstrzygnięcie o dopuszczalności ekstradycji od uzyskania gwarancji, że zostaną zapewnione odpowiednie warunki pozbawienia wolności? Czy państwo wykonujące nakaz może lub musi sformułować w tym względzie konkretne wymagania minimalne w stosunku do gwarantowanych warunków pozbawienia wolności?

               2)

               Czy art. 5 i art. 6 ust. 1 decyzji ramowej Rady z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (2002/584/WSiSW) należy interpretować w ten sposób, że organ sądowy wydający nakaz jest także uprawniony do udzielenia gwarancji, iż zostaną zapewnione odpowiednie warunki pozbawienia wolności, czy też uprawnienie to regulują krajowe przepisy dotyczące podziału kompetencji państwa członkowskiego wydającego nakaz?

      (1)  Dz.U. L 190, s. 1.


title: Sprawa T-330/09: Postanowienie Sądu z dnia 17 lutego 2011 r. — RapidEye przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Pomoc państwa — Pomoc przyznana przez władze niemieckie na podstawie wielosektorowych ram pomocy regionalnej — Projekt systemu geoprzestrzennej informacji satelitarnej — Wniosek o potwierdzenie zakresu obowiązywania decyzji stwierdzającej zgodność pomocy ze wspólnym rynkiem — Odpowiedź Komisji — Akt niepodlegający zaskarżeniu — Niedopuszczalność)

text:
               9.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/13

         Postanowienie Sądu z dnia 17 lutego 2011 r. — RapidEye przeciwko Komisji
   (Sprawa T-330/09) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - Pomoc przyznana przez władze niemieckie na podstawie wielosektorowych ram pomocy regionalnej - Projekt systemu geoprzestrzennej informacji satelitarnej - Wniosek o potwierdzenie zakresu obowiązywania decyzji stwierdzającej zgodność pomocy ze wspólnym rynkiem - Odpowiedź Komisji - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Niedopuszczalność)
   2011/C 113/25
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: RapidEye AG (Brandenbourg-sur-la-Havel, Niemcy) (przedstawiciel: T. Jestaedt, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Gross i B. Martenczuk, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji, jaka według skarżącej zawarta jest w piśmie Komisji z dnia 9 czerwca 2009 r. w sprawie pomocy udzielonej RapidEye AG przez władze niemieckie w celu stworzenia systemu geoprzestrzennej informacji satelitarnej [Pomoc państwa CP 183/2009 — Niemcy; RapidEye AG (następcza kontrola MSR 1998 — N 416/2002)].

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               RapidEye AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 267 z 7.11.2009 r.


title: Postanowienie Trybunału (druga izba) z dnia 14 lipca 2005 r. w sprawie C-52/04 Personalrat der Feuerwehr Hamburg przeciwko Leiter der Feuerwehr Hamburg (wniosek Bundesverwaltungsgericht o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Artykuł 104 § 3 regulaminu — Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników — Dyrektywy 89/391/EWG i 93/104/WE — Zakres stosowania — Siły interwencyjne publicznej straży pożarnej — Włączenie — Przesłanki)

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/23

      POSTANOWIENIE TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 14 lipca 2005 r.
   w sprawie C-52/04 Personalrat der Feuerwehr Hamburg przeciwko Leiter der Feuerwehr Hamburg (wniosek Bundesverwaltungsgericht o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (1)

   (Artykuł 104 § 3 regulaminu - Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników - Dyrektywy 89/391/EWG i 93/104/WE - Zakres stosowania - Siły interwencyjne publicznej straży pożarnej - Włączenie - Przesłanki)
   (2005/C 217/44)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-52/04, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Bundesverwaltungsgericht postanowieniem z dnia 17 grudnia 2003 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 10 lutego 2004 r., w postępowaniu: Personalrat der Feuerwehr Hamburg przeciwko Leiter der Feuerwehr Hamburg, Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, C. Gulmann, R. Schintgen (sprawozdawca) J. Makarczyk i J. Klučka, sędziowie; rzecznik generalny: D. Ruiz-Jarabo Colomer, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 14 lipca 2005 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:
   Artykuł 2 dyrektywy Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r., w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy oraz art. 1 ust. 3 dyrektywy Rady 93/104/WE z dnia 23 listopada 1993 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy należy interpretować w ten sposób, że:

               —

               działalność wykonywana przez siły interwencyjne publicznej służby straży pożarnej, takiej jak ta w postępowaniu przed sądem krajowym, normalnie objęta jest zakresem stosowania wyżej wskazanych dyrektyw, tak że co do zasady art. 6 pkt 2 dyrektywy 93/104 nie pozwala na przekroczenie pułapu 48 godzin przewidzianego dla maksymalnego tygodniowego wymiaru czasu pracy, włączając w to pełnienie dyżuru;

               —

               przekroczenie takie jest jednakże możliwe w wyjątkowych sytuacjach o takim ciężarze i rozmiarze, że cel, jakim jest zapewnienie prawidłowego funkcjonowania służb niezbędnych dla ochrony interesu publicznego, jakim jest porządek, zdrowie i bezpieczeństwo publiczne, musi tymczasowo przeważać nad celem polegającym na zagwarantowaniu bezpieczeństwa i zdrowia pracowników przypisanych do ekip interwencyjnych i ratowniczych; jednakże nawet w takiej wyjątkowej sytuacji realizacja celów dyrektywy 89/391 winna być zapewniona w sposób jak najszerszy.

      (1)  Dz.U. C 94 z 17.04.2004


title: Sprawa T-413/06 P: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 4 września 2008 r. — Gualtieri przeciwko Komisji (Odwołanie — Oddelegowany ekspert krajowy — Orzeczenie podlegające zaskarżeniu — Niedopuszczalność)

text:
               25.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/25

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 4 września 2008 r. — Gualtieri przeciwko Komisji
   (Sprawa T-413/06 P) (1)

   (Odwołanie - Oddelegowany ekspert krajowy - Orzeczenie podlegające zaskarżeniu - Niedopuszczalność)
   (2008/C 272/46)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona wnosząca odwołanie: Claudia Gualtieri (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: P. Gualtieri i M. Gualtieri, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall, pełnomocnik, wspierany przez G. Faedo, adwokata)
   Przedmiot sprawy
   Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 9 października 2006 r. w sprawie F-53/06 Gualtieri przeciwko Komisji (dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze) zmierzające do uchylenia tego postanowienia
   Sentencja wyroku

               1)

               Odwołanie zostaje odrzucone

               2)

               Claudia Gualtieri pokryje swoje własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję w postępowaniu odwoławczym

      (1)  Dz.U. C 42 z 24.2.2007.


title: Sprawa C-423/11 P: Odwołanie wniesione w dniu 11 sierpnia 2011 r. przez Rzeczpospolitą Polską od postanowienia Sądu (Siódma izba) z dnia 23 maja 2011 r. w sprawie T-226/10, Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej przeciwko Komisji

text:
               22.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/22

         Odwołanie wniesione w dniu 11 sierpnia 2011 r. przez Rzeczpospolitą Polską od postanowienia Sądu (Siódma izba) z dnia 23 maja 2011 r. w sprawie T-226/10, Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej przeciwko Komisji
   (Sprawa C-423/11 P)
   2011/C 311/38
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Rzeczpospolita Polska (Przedstawiciel: M. Szpunar, pełnomocnik)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Komisja Europejska, Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej

      Żądanie wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie w całości postanowienia Sądu Unii Europejskiej z dnia 23 maja 2011 w sprawie T-226/10.

      Zarzuty i główne argumenty

   Przesłanką odrzucenia skargi był stosunek pracy łączący radców prawnych reprezentujących Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z tym Urzędem, który zdaniem Sądu wyklucza możliwość reprezentowania przez nich strony skarżącej przed Sądem. Rząd Rzeczypospolitej Polskiej podnosi przeciwko zaskarżonemu postanowieniu następujące zarzuty:

               Po pierwsze, zarzut naruszenia art. 19 trzeci i czwarty akapit Statutu Trybunału Sprawiedliwości, poprzez jego błędna wykładnię. Przepisy prawa Unii Europejskiej nie harmonizują dopuszczalnych form świadczenia usług prawniczych. Również art. 19 Statutu nie wprowadza ograniczeń w tym zakresie odwołując się wprost do przepisów krajowych. Zdaniem Rzeczypospolitej Polskiej art. 19 Statutu nie daje podstaw do generalnego i arbitralnego pozbawienia radców prawnych świadczących pomoc prawną na podstawie umowy o pracę prawa do reprezentowania stron przed Trybunałem Sprawiedliwości, ponieważ przepisy prawa polskiego gwarantują w pełni ich niezależność.

               Po drugie, zarzut naruszenia zasady proporcjonalności wyrażonej w art. 5 ust. 4 TUE. Zdaniem Rządu Rzeczypospolitej Polskiej wykluczenie możliwości reprezentowania strony przez radcę prawnego związanego ze stroną stosunkiem pracy wykracza poza to, co jest konieczne w celu zapewnienia obsługi prawnej strony przez niezależnego prawnika. Istnieją mniej restrykcyjne środki materialne i formalne, które mogą doprowadzić do osiągnięcia tego samego celu, w szczególności krajowe regulacje odnoszące się do zasad wykonywania zawodu i etyki zawodowej.

               Po trzecie, zarzut naruszenia procedury poprzez brak odpowiedniego uzasadnienia. Zdaniem Rządu Rzeczypospolitej Polskiej Sąd nie przedstawił dostatecznego uzasadnienia postanowienia w sprawie T-226/10, w szczególności nie odniósł się do specyfiki stosunku prawnego łączącego radców prawnych z Prezesem Urzędu Komunikacji Elektronicznej.


title: Sprawa C-368/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 14 lipca 2015 r. – Ilves Jakelu Oy

text:
               21.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/34

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 14 lipca 2015 r. – Ilves Jakelu Oy
   (Sprawa C-368/15)
   (2015/C 311/40)
   Język postępowania: fiński

      Sąd odsyłający

   Korkein hallinto-oikeus

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ilves Jakelu Oy

      Pozostali uczestnicy postępowania: Ministerium für Verkehr und Kommunikation

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 9 dyrektywy pocztowej 97/67/WE (1) w brzmieniu zmienionym dyrektywami 2002/39/WE (2) i 2008/6/WE (3) należy interpretować w ten sposób, że doręczanie przesyłek pocztowych klientów umownych należy uznać za usługę, która wykracza poza zakres usług powszechnych w rozumieniu ust. 1 tego przepisu, czy też za usługę, która należy do zakresu usług powszechnych w rozumieniu ust. 2 tego przepisu, w sytuacji gdy przedsiębiorstwo pocztowe ustala warunki doręczenia ze swoim klientem i wystawia klientowi fakturę na ustaloną kwotę?

               2)

               Jeśli wskazane wyżej doręczanie przesyłek pocztowych klientów umownych stanowi usługę wykraczającą poza zakres usług powszechnych, to czy art. 9 ust. 1 i art. 2 pkt 14 [dyrektywy 97/67/WE] należy interpretować w ten sposób, że świadczenie tego rodzaju usług pocztowych w okolicznościach takich, jak w postępowaniu głównym, może być uzależnione od uzyskania koncesji indywidualnej w formie przewidzianej w ustawie pocztowej?

               3)

               Jeśli wskazane wyżej doręczanie przesyłek pocztowych klientów umownych stanowi usługę wykraczającą poza zakres usług powszechnych, to czy art. 9 ust. 1 [dyrektywy 97/67/WE] należy interpretować w ten sposób, że zezwolenie dotyczące tych usług może być uzależnione tylko od wymogów dotyczących zapewnienia, że spełnione będą wymagania podstawowe w rozumieniu art. 2 pkt. 19 dyrektywy pocztowej, oraz że zezwolenia dotyczące tych usług nie mogą nakładać wymagań w zakresie jakości, dostępności i świadczenia określonych usług w rozumieniu art. 9 ust. 2 dyrektywy?

               4)

               Jeśli zezwolenia dotyczące wskazanego wyżej doręczania przesyłek pocztowych klientów umownych mogą być uzależnione tylko od wymogów dotyczących zapewnienia, że spełnione będą wymagania podstawowe, to czy wymagania takie jak te, o których mowa w postępowaniu głównym, dotyczące warunków doręczenia w usłudze pocztowej, częstotliwości doręczania przesyłek, usług związanych ze zmianą adresu i przerwą w doręczaniu, oznaczania przesyłek i punktów przyjmowania, można uznać za odpowiadające wymaganiom podstawowym w rozumieniu art. 2 pkt 19 i [dyrektywy 97/67/WE] za konieczne dla zapewnienia, że spełnione będą wymagania podstawowe w rozumieniu art. 9 ust. 1?

      (1)  Dyrektywa 97/67/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług (Dz.U. L 15, s. 14).

      (2)  Dyrektywa 2002/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 czerwca 2002 r. zmieniająca dyrektywę 97/67/WE w zakresie dalszego otwarcia na konkurencję wspólnotowych usług pocztowych (Dz.U. L 176, s. 21).

      (3)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/6/WE z dnia 20 lutego 2008 r. zmieniająca dyrektywę 97/67/WE w odniesieniu do pełnego urzeczywistnienia rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty (Dz.U. L 52, s. 3).


title: Sprawa C-137/08: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 9 listopada 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Budapesti II. és III. Kerületi Bíróság — Republika Węgierska) — VB Pénzügyi Lízing Zrt. przeciwko Ferencowi Schneiderowi (Dyrektywa 93/13/EWG — Nieuczciwe postanowienia w umowach konsumenckich — Kryteria oceny — Badanie z urzędu przez sąd krajowy nieuczciwego charakteru postanowienia umownego ustalającego właściwość sądu — Artykuł 23 statutu Trybunału)

text:
               15.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/2

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 9 listopada 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Budapesti II. és III. Kerületi Bíróság — Republika Węgierska) — VB Pénzügyi Lízing Zrt. przeciwko Ferencowi Schneiderowi
   (Sprawa C-137/08) (1)

   (Dyrektywa 93/13/EWG - Nieuczciwe postanowienia w umowach konsumenckich - Kryteria oceny - Badanie z urzędu przez sąd krajowy nieuczciwego charakteru postanowienia umownego ustalającego właściwość sądu - Artykuł 23 statutu Trybunału)
   2011/C 13/02
   Język postępowania: węgierski

      Sąd krajowy

   Budapesti II. és III. Kerületi Bíróság

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: VB Pénzügyi Lízing Zrt.

      Strona pozwana: Ferenc Schneider

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Budapesti II. és III. Kerületi Bíróság (sąd rejonowy dla II i III okręgu w Budapeszcie) — Wykładnia art. 23 akapit pierwszy Protokołu w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości oraz dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993°r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. L 95, s. 29) — Postanowienie umowne określające właściwość sądu położonego bliżej siedziby przedsiębiorcy, niż miejsca zamieszkania konsumenta — Kompetencja sądu krajowego do badania z urzędu nieuczciwego charakteru postanowienia umownego w ramach badania swojej właściwości — Kryteria oceny nieuczciwego charakteru postanowienia umownego

      Sentencja

               1)

               Artykuł 23 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie sprzeciwia się przepisowi krajowemu zgodnie z którym sąd, który wydaje postanowienie odsyłające, zobowiązany jest równocześnie zawiadomić o tym fakcie ministra właściwego do spraw sprawiedliwości danego państwa członkowskiego.

               2)

               Artykuł 267 TFUE należy interpretować w ten sposób, że właściwość Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej obejmuje wykładnię pojęcia nieuczciwych postanowień umownych, o których mowa w art. 3 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich oraz w załączniku do niej, jak też wykładnię kryteriów, jakie sąd krajowy może lub powinien stosować w toku badania postanowienia umownego w świetle przepisów tej dyrektywy, przy czym zadaniem sądu krajowego jest dokonanie skonkretyzowanej oceny nieuczciwego charakteru danego postanowienia umownego w oparciu o wskazane kryteria oraz w świetle okoliczności danej sprawy.

               3)

               Sąd krajowy zobowiązany jest przeprowadzić z urzędu dochodzenie w celu ustalenia, czy postanowienie umowne określające wyłączną właściwość miejscową sądu, zamieszczone w umowie pomiędzy przedsiębiorcą a konsumentem będącej przedmiotem sporu przed tym sądem, jest objęte zakresem zastosowania dyrektywy 93/13 i jeżeli jest nim objęte — zobowiązany jest z urzędu zbadać, czy postanowienie takie jest nieuczciwe.

      (1)  Dz.U. C 183 z 19.7.2008.


title: Sprawa T-805/14: Skarga wniesiona w dniu 9 grudnia 2014 r. – Stagecoach Group/OHIM (MEGABUS.COM)

text:
               2.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 34/44

         Skarga wniesiona w dniu 9 grudnia 2014 r. – Stagecoach Group/OHIM (MEGABUS.COM)
   (Sprawa T-805/14)
   (2015/C 034/53)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Stagecoach Group plc (Perth, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat G. Jacobs)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „MEGABUS.COM” – zgłoszenie nr 1 1 1 31  216

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 października 2014 r. w sprawie R 1894/2013-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               nakazanie rejestracji wspólnotowego znaku towarowego nr 1 1 1 31  216„MEGABUS.COM” dla wszystkich towarów i usług, albo częściowej rejestracji dla tych samych towarów i usług;

               —

               alternatywnie, nakazanie rejestracji wspólnotowego znaku towarowego nr 1 1 1 31  216„MEGABUS.COM” przynajmniej częściowo w odniesieniu do „świadczenia usług przewozu pasażerskiego”, dla których przedstawiono dowody uzyskania charakteru odróżniającego w następstwie używania;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-406/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 16 maja 2011 r. w sprawie T-145/08 Atlas Transport GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 29 lipca 2011 r. przez Atlas Transport GmbH; interwenient: Atlas Air Inc.

text:
               22.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/20

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 16 maja 2011 r. w sprawie T-145/08 Atlas Transport GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 29 lipca 2011 r. przez Atlas Transport GmbH; interwenient: Atlas Air Inc.
   (Sprawa C-406/11 P)
   2011/C 311/33
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Atlas Transport GmbH (przedstawiciel: K. Schmidt-Hern, adwokat)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) i Atlas Air. Inc. (interwenient)

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej wydanego w dniu 16 maja 2011 r. w sprawie T-145/08;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 24 stycznia 2008 r. (sprawa R 1023/2007-1);

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) kosztami postępowania w obydwu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zaskarżoną decyzją OHIM i Sąd naruszyły art. 59 zdanie trzecie rozporządzenia nr 40/94, regulujący obowiązek uzasadnienia odwołania. Ponadto zaskarżoną decyzją OHIM i Sąd naruszyły analogicznie art. 60 rozporządzenia nr 40/94 w związku z zasadą 20 ust. 7 rozporządzenia nr 2868/95 oraz uznane zasady prawne państw członkowskich. Postępowanie przez OHIM należało bezwzględnie zawiesić, tak żeby termin na wniesienie odwołania jeszcze nie upłynął.


title: Sprawa T-578/13: Skarga wniesiona w dniu 6 listopada 2013 r. — Luxembourg Pamol (Cyprus) i Luxembourg Industries przeciwko Komisji

text:
               15.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/35

         Skarga wniesiona w dniu 6 listopada 2013 r. — Luxembourg Pamol (Cyprus) i Luxembourg Industries przeciwko Komisji
   (Sprawa T-578/13)
   2014/C 45/60
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Luxembourg Pamol (Cyprus) Ltd (Nikozja, Cypr) i Luxembourg Industries Ltd (Tel Awiw, Izrael) (przedstawiciele: C. Mereu i K. Van Maldegem, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżące wnoszą o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 8 października 2013 r., doręczonej skarżącym w dniu 9 października 2013 r., dotyczącej opublikowania niektórych części sprawozdania z kolegialnej oceny oraz ostatecznego załącznika w sprawie fosfonianów potasu, o utajnienie których skarżące wniosły na podstawie dyrektywy Rady 91/414/EWG (1) i rozporządzenia Komisji (UE) nr 188/2011 (2) (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”).
   Na poparcie skargi skarżące podnoszą dwa zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przez Komisję art. 14 dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz podstawowego prawa do ochrony tajemnicy handlowej przewidzianego w art. 339 traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, art. 7 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 8 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności ze względu na błędną wykładnię wspomnianych przepisów oraz nieprawidłową ocenę wniosków o zachowanie poufności złożonych przez skarżące.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia przez Komisję podstawowych zasad prawa Unii, zasady dobrej administracji oraz prawa skarżących do obrony, jako że Komisja nie zapewniła skarżącym dostatecznej możliwości obrony i wyjaśnienia powodów, z jakich wniosły o zapewnienie poufności.

      (1)  Dyrektywa Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotycząca wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (Dz.U. L 230, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 188/2011 z dnia 25 lutego 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania dyrektywy Rady 91/414/EWG w odniesieniu do procedury oceny substancji czynnych, które nie znalazły się w obrocie dwa lata po notyfikacji przedmiotowej dyrektywy (Dz.U. L 53, s. 51)


title: Sprawa C-26/12: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 18 lipca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te Leeuwarden — Niderlandy) — fiscale eenheid PPG Holdings BV cs te Hoogezand przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst/Noord/kantoor Groningen (Podatek od wartości dodanej — Szósta dyrektywa 77/388/EWG — Artykuł 17 i art. 13 część B lit. d) pkt 6 — Zwolnienia — Odliczenie podatku naliczonego — Fundusze emerytalne — Pojęcie „zarządzania specjalnymi funduszami inwestycyjnymi” )

text:
               7.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/10

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 18 lipca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te Leeuwarden — Niderlandy) — fiscale eenheid PPG Holdings BV cs te Hoogezand przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst/Noord/kantoor Groningen
   (Sprawa C-26/12) (1)

   (Podatek od wartości dodanej - Szósta dyrektywa 77/388/EWG - Artykuł 17 i art. 13 część B lit. d) pkt 6 - Zwolnienia - Odliczenie podatku naliczonego - Fundusze emerytalne - Pojęcie „zarządzania specjalnymi funduszami inwestycyjnymi”)
   2013/C 260/18
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Gerechtshof te Leeuwarden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: fiscale eenheid PPG Holdings BV cs te Hoogezand

      Strona pozwana: Inspecteur van de Belastingdienst/Noord/kantoor Groningen

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Gerechtshof te Leeuwarden — Wykładnia art. 13 B lit. d) pkt 6 i art. 17 szóstej dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) oraz art. 135 ust. 1 lit. g), art. 168 i art. 169 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 347, s. 1) — Odliczenie podatku naliczonego — Podatnik, który na podstawie przepisów krajowych w dziedzinie emerytur utworzył fundusz emerytalny celem zapewnienia praw do emerytury swym pracownikom uprawnionym z tego funduszu — Odliczenie podatku naliczonego związanego ze świadczeniami wykonanymi na jego rzecz celem zarządzania funduszem emerytalnym

      Sentencja

   Artykuł 17 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku należy interpretować w ten sposób, że podatnik, który utworzył fundusz emerytalny w formie podmiotu odrębnego pod względem prawnym i podatkowym, taki jak będący przedmiotem postępowania głównego, celem zapewnienia praw do emerytury swym pracownikom i byłym pracownikom, jest uprawniony do odliczenia podatku od wartości dodanej, który zapłacił od świadczeń związanych z zarządzaniem i funkcjonowaniem rzeczonego funduszu, pod warunkiem że istnienie bezpośredniego i ścisłego związku wynika ze wszystkich okoliczności danych transakcji.

      (1)  Dz.U. C 98 z 31.3.2012.


title: Sprawa T-409/06: Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2006 r. — Sun Sang Kong Yuen Shoes Factory przeciwko Radzie

text:
               24.2.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/39

         Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2006 r. — Sun Sang Kong Yuen Shoes Factory przeciwko Radzie
   (Sprawa T-409/06)
   (2007/C 42/69)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Sun Sang Kong Yuen Shoes Factory (Hui Yang) Co., Ltd (Xin Xu, Chiny) (przedstawiciele: I. MacVay, solicitor, R. Thompson, QC, oraz K. Beal, barrister)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia w zakresie w jakim dotyczy skarżącej;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca będąca chińskim producentem i eksporterem skórzanych butów dąży do stwierdzenia nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 1472/2006 z dnia 5 października 2006 r. nakładającego ostateczne cła antydumpingowe oraz stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu (1).
   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi sześć zarzutów, twierdząc że:

               —

               zaskarżone rozporządzenie jest dotknięte oczywistym błędem w ocenie lub narusza istotne wymogi proceduralne oraz zasadę równego traktowania z uwagi na nieuznanie, że skarżąca działa na zasadach rynkowych (2);

               —

               odmawiając skarżącej traktowania na zasadach rynkowych, Komisja naruszyła art. 3 rozporządzenia podstawowego i popełniła oczywisty błąd w ocenie nie uwzględniając odpowiednich informacji dotyczących struktury rynku, a w szczególności istotnej roli, jaką odgrywają niezależni pośrednicy w dostarczaniu produktów wytworzonych przez skarżącą;

               —

               Komisja działała wykraczając poza zakres art. 18 ust. 1 rozporządzenia podstawowego i naruszyła przysługujące skarżącej prawo do obrony;

               —

               Komisja naruszyła art. 20 rozporządzenia podstawowego nie informując we właściwy sposób skarżącej o zasadniczej zmianie ostatecznych środków zaproponowanych przez Komisję między dniem 7 lipca a 28 lipca 2006 r.;

               —

               zaskarżone rozporządzenie jest dotknięte oczywistym błędem w ocenie co do zakresu i czasu trwania szkody stanowiącej uzasadnienie dla nałożenia na skarżącą cła;

               —

               zaskarżone rozporządzenie narusza art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego jeśli chodzi o konieczność dokonania „obiektywnego porównania” ceny eksportowej z normalną wartością przy ustalaniu marginesu.

      (1)  Dz. U. L 275, str. 1.

      (2)  Zob. art. 2 ust. 7 lit. b) i c) rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz. U. L 56, str. 1).


title: Sprawa F-63/08: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 14 marca 2013 r. — Christoph i in. przeciwko Komisji (Służba publiczna — Personel niestały — Artykuły 2, 3a i 3b WZIP — Personel tymczasowy — Personel kontraktowy — Personel kontraktowy do zadań pomocniczych — Czas trwania umowy — Artykuły 8 i 88 WZIP — Decyzja Komisji z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie maksymalnego czasu zatrudnienia niestałego personelu w służbach Komisji — Dyrektywa 1999/70 — Zastosowanie względem instytucji)

text:
               27.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 123/28

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 14 marca 2013 r. — Christoph i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa F-63/08) (1)

   (Służba publiczna - Personel niestały - Artykuły 2, 3a i 3b WZIP - Personel tymczasowy - Personel kontraktowy - Personel kontraktowy do zadań pomocniczych - Czas trwania umowy - Artykuły 8 i 88 WZIP - Decyzja Komisji z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie maksymalnego czasu zatrudnienia niestałego personelu w służbach Komisji - Dyrektywa 1999/70 - Zastosowanie względem instytucji)
   2013/C 123/50
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Eugen Christoph i in. (Leggiuno, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i É. Marchal)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i D. Martin, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo M. Bauer i K. Zieleśkiewicz, pełnomocnicy, następnie M. Bauer i J. Herrmann, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji ustalających warunki zatrudnienia skarżących w części wprowadzającej ograniczenie w postaci określonego czasu trwania umowy lub jej przedłużenia

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje oddalona jako oczywiście pozbawiona podstawy prawnej

               2)

               Skarżący pokrywają swoje własne koszty oraz zostają obciążeni kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

               3)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 247 z 27.9.2008, s. 25.


title: Sprawa T-379/14: Skarga wniesiona w dniu 3 czerwca 2014 r. – Universal Music przeciwko OHIM (Yellow Lounge)

text:
               1.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 292/46

         Skarga wniesiona w dniu 3 czerwca 2014 r. – Universal Music przeciwko OHIM (Yellow Lounge)
   (Sprawa T-379/14)
   2014/C 292/56
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Universal Music GmbH (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: M. Viefhues, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Yello Strom GmbH (Kolonia, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 20 marca 2014 r. w sprawie R 274/2013-4; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej i w danym przypadku pozostałych uczestników postępowania kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „Yellow Lounge” dla towarów i usług z klas 9, 16, 35, 38, 41, 42 i 45 – zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 1 0 0 33  421

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Yello Strom GmbH

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Krajowy znak towarowy Nationale Wortmarke „Yello” dla towarów i usług z klas 4, 7, 9, 16, 35, 38, 41, 42 i 45

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Odrzucenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa T-240/11: Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2011 r. — L'Oréal przeciwko OHIM — United Global Media Group (MyBeauty)

text:
               9.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 204/27

         Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2011 r. — L'Oréal przeciwko OHIM — United Global Media Group (MyBeauty)
   (Sprawa T-240/11)
   2011/C 204/48
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: L'Oréal (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci A. von Mühlendahl i S. Abel)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: United Global Media Group, Inc. (El Segundo, U.S.A.)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe wzory) wydanej w dniu 3 lutego 2011 r. w sprawie R 898/2010-1;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez skarżącą w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą; lub

               —

               ewentualnie obciążenie United Global Media Group, Inc., w razie jej przystąpienia do sprawy przed Sądem w charakterze interwenienta, kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez skarżącą w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „MyBeauty TV” dla towarów z klas 3, 35 i 41 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 6406755.

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: United Global Media Group, Inc.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: United Global Media Group, Inc oparła swój sprzeciw na art. 8 ust. 4 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego twierdząc, że jest właścicielem wielu wcześniejszych niezarejstrowanych znaków towarowych, które są podobne do znaku towarowego skarżącej.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu. W odniesieniu do kosztów Wydział Sprzeciwów zaobserwował, że wnosząca sprzeciw, jako strona, która przegrała sprawę, powinna zazwyczaj pokryć koszty pełnomocnictwa poniesione przez skarżącą, lecz z uwagi na to, że skarżąca nie wyznaczyła pełnomocnika w rozumieniu art. 93 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, nie poniosła ona takich kosztów.

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania i obciążenie skarżącej kosztami postępowania poniesionymi przez wnoszącą sprzeciw.

      Podniesione zarzuty: Skarżąca utrzymuje, że należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji, ponieważ narusza ona art. 85 ust. 1 rozporządzenia Rady nr 207/2009. Zgodnie z tym przepisem strona przegrywająca w postępowaniu w sprawie sprzeciwu powinna pokryć poniesione przez stronę wygrywającą koszty istotne dla postępowania. Artykuł 85 ust. 1 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego nie ogranicza tego obowiązku do kosztów poniesionych z tytułu udzielenia pełnomocnictwa zawodowemu pełnomocnikowi w rozumieniu art. 93 ust. 1 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego. Zasada 94 rozporządzenia wykonującego rozporządzenie w sprawie wspólnotowego znaku towarowego również nie zawiera przepisu, zgodnie z którym jedynie koszty zawodowego pełnomocnictwa mogą podlegać zwrotowi. Zasada 94 ustanawia raczej „górną granicę” kosztów podlegających zwrotowi w przypadku, gdy zawodowy pełnomocnik działał w imieniu strony wygrywającej. W zakresie, w jakim zasada 94 rozporządzenia wykonującego rozporządzenie w sprawie wspólnotowego znaku towarowego ma być interpretowana jako zabraniająca jakiegokolwiek zwrotu kosztów w takim przypadku, jaki ma miejsce w niniejszej sprawie, zasada ta jest całkowicie sprzeczna z art. 85 ust. 1 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, a zatem jest nieważna lub nie może być stosowana.


title: Sprawa C-198/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 13 kwietnia 2017 r. – Ivan Wallmann/TUIfly GmbH

text:
               17.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 231/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 13 kwietnia 2017 r. – Ivan Wallmann/TUIfly GmbH
   (Sprawa C-198/17)
   (2017/C 231/12)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Hannover

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ivan Wallmann

      Strona pozwana: TUIfly GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy nieobecność znaczącej dla wykonywania lotów części pracowników obsługującego przewoźnika lotniczego w związku ze zgłoszeniem choroby stanowi nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1)? W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej: jak duży musi być procentowy udział nieobecności, aby przyjąć taką okoliczność?

               2)

               W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej: Czy spontaniczna nieobecność znaczącej dla wykonywania lotów części pracowników obsługującego przewoźnika lotniczego w związku z niezgodnym z prawem pracy i układem zbiorowym zaprzestaniem wykonywania pracy („dziki strajk”) stanowi nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004? W razie udzielenia na pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej: jak duży musi być procentowy udział nieobecności, aby przyjąć taką okoliczność?

               3)

               W razie udzielenia na pytanie pierwsze i pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej: Czy nadzwyczajna okoliczność musiała zaistnieć w przypadku samego odwołania lotu, czy też obsługujący przewoźnik lotniczy jest uprawniony, ze względów ekonomicznych dotyczących przedsiębiorstwa, do sporządzenia nowego planu lotów?

               4)

               W razie udzielenia na pytania pierwsze i pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej: Czy w wypadku możliwości zapobiegnięcia znaczenie ma sama nadzwyczajna okoliczność, czy też skutki wystąpienia nadzwyczajnej okoliczności?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91, Dz.U. L 46, s.1.


title: Sprawa F-19/13: Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               27.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 123/30

         Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-19/13)
   2013/C 123/54
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci D. Abreu Caldas, A. Coolen, J.-N. Louis i E. Marchal)

      Strona pozwana: Komisja

      Przedmiot i opis sporu

   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji o obliczeniu dodatkowych lat zaliczanych do okresu uprawniającego do emerytury nabytych przed rozpoczęciem służby na podstawie nowych ogólnych przepisów wykonawczych.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 2 lipca 2012 r. o obliczeniu dodatkowych lat zaliczanych do okresu uprawniającego do emerytury nabytych przed rozpoczęciem służby w Komisji;

               —

               w razie potrzeby stwierdzenie nieważności decyzji o oddaleniu zażalenia z dnia 7 grudnia 2012 r. zmierzającego do zastosowania ogólnych przepisów wykonawczych i współczynników aktuarialnych obowiązujących w chwili złożenia wniosku o przeniesienie uprawnień emerytalnych;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-448/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 8 października 2012 r. — M. Roest; druga strona postępowania: Burgemeester van Amsterdam

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 8 października 2012 r. — M. Roest; druga strona postępowania: Burgemeester van Amsterdam
   (Sprawa C-448/12)
   2013/C 26/30
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Raad van State

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: M. Roest

      Druga strona postępowania: Burgemeester van Amsterdam

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 2252/2004 z dnia 13 grudnia 2004 r. w sprawie norm dotyczących zabezpieczeń i danych biometrycznych w paszportach i dokumentach podróży wydawanych przez państwa członkowskie (Dz.U. L 385, s. 1) w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 444/2009 z dnia 28 maja 2009 r. zmieniającym rozporządzenie Rady (WE) nr 2252/2004 (Dz.U. L 142, s.1) jest ważny w świetle art. 7 i 8 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 8 Europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności?

               2)

               Czy — o ile odpowiedź na pytanie pierwsze brzmi w ten sposób, że art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 2252/2004 z dnia 13 grudnia 2004 r. w sprawie norm dotyczących zabezpieczeń i danych biometrycznych w paszportach i dokumentach podróży wydawanych przez państwa członkowskie (Dz.U. L 385, s. 1) w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 444/2009 z dnia 28 maja 2009 r. zmieniającym rozporządzenie Rady (WE) nr 2252/2004 (Dz.U. L 142, s.1) jest ważny — art. 4 ust. 3 rozporządzenia należy w świetle art. 7 i 8 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 8 ust. 2 Europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz art. 7 lit. f) dyrektywy nr 95/46 (1) w związku z art. 6 ust. 1 lit. b) tej dyrektywy interpretować w ten sposób, że w celu wykonania tego rozporządzenia przez państwa członkowskie wymagane jest ustawowe zagwarantowanie, że pobrane i zarejestrowane na podstawie rzeczonego rozporządzenia dane biometryczne nie mogą być pobierane, wykorzystywane i przetworzone w innym celu niż wydanie dokumentu?

      (1)  Dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (Dz.U. L 281, s. 31)


title: Sprawa T-155/15 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 20 maja 2015 r. – Kaddour/Rada (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Środki ograniczające wobec Syrii — Zamrożenie funduszy i ograniczenie możliwości wjazdu na terytorium Unii oraz przejazdu przez nie — Wniosek o zawieszenie wykonania — Uchybienie wymogom formalnym — Niedopuszczalność)

text:
               6.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/21

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 20 maja 2015 r. – Kaddour/Rada
   (Sprawa T-155/15 R)
   ((Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Środki ograniczające wobec Syrii - Zamrożenie funduszy i ograniczenie możliwości wjazdu na terytorium Unii oraz przejazdu przez nie - Wniosek o zawieszenie wykonania - Uchybienie wymogom formalnym - Niedopuszczalność))
   (2015/C 221/30)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Khaled Kaddour (Damaszek, Syria) (przedstawiciele: adwokaci A. Boesch, D. Amaudruz i M. Ponsard)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania środków zastosowanych wobec skarżących na podstawie rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/108 z dnia 26 stycznia 2015 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. L 20, s. 2) oraz decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2015/117 z dnia 26 stycznia 2015 r. w sprawie wykonania decyzji 2013/255/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. L 20, s. 85).

      Sentencja

               1)

               Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-364/04: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia Symvoulio tis Epikrateias (Epitropi anastolon) z dnia 30 lipca 2004 r. w sprawie Michaniki AE przeciwko Ypourgos Perivallontos, Chorotaxias kai Dimosion Ergon, wspieranemu przez Syndemos Technikon Etaireion Anoteron Taxeon

text:
               20.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 284/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia Symvoulio tis Epikrateias (Epitropi anastolon) z dnia 30 lipca 2004 r. w sprawie Michaniki AE przeciwko Ypourgos Perivallontos, Chorotaxias kai Dimosion Ergon, wspieranemu przez Syndemos Technikon Etaireion Anoteron Taxeon
   (Sprawa C-364/04)
   (2004/C 284/15)
   Dnia 20 sierpnia 2004 r. do sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia Symvoulio tis Epikrateias (Epitropi anastolon) (Grecja) z dnia 30 lipca 2004 r. w sprawie Michaniki AE przeciwko Ypourgos Perivallontos, Chorotaxias kai Dimosion Ergon, wspieranemu przez Syndemos Technikon Etaireion Anoteron Taxeon. Symvoulio tis Epikrateias wystąpił o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy instytucja zamawiająca, przeprowadzająca procedurę przetargu w formie zaproszenia do ubiegania się o realizację projektu jak to, przedstawione w uzasadnieniu niniejszego postanowienia (składanie ofert pozbawionych wyjaśnień, zawierających odrębne rabaty dla niektórych grup cenowych oraz kontrola prawidłowości odrębnych rabatów) jest zobowiązana na podstawie art. 30 ust. 4 dyrektywy Rady 93/37 z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącej koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane (1) do nadania określonej treści decyzji, wzywającej oferenta do złożenia wyjaśnień dotyczących jego oferty, która w odniesieniu do wartości progowej ustalonej na podstawie zastosowania metody matematycznej charakteryzującej się identycznymi cechami jak przytoczone w uzasadnieniu przedmiotowej decyzji, podlega kwalifikacji jako nienormalnie niska?

               2)

               W przypadku udzielenia na pierwsze pytanie odpowiedzi twierdzącej: czy dla spełnienia wymogów wspomnianego przepisu dyrektywy 93/37 wystarczy, jeżeli dana decyzja przytacza zaoferowane przez oferenta odrębne rabaty dla jednej lub więcej grup cenowych, które instytucji zamawiającej wydają się problematyczne, czy też instytucja zamawiająca musi ponadto podać powody, dla których uznaje dany rabat za problematyczny i poza tym szczegółowo wskazać szacunek kosztów granicznych wykonania stosownej roboty budowlanej?

      (1)  Dz.U. L 199 z 9.8.1993, str. 54.


title: Sprawa T-281/11 P: Wyrok Sądu z dnia 16 maja 2013 r. — Canga Fano przeciwko Radzie (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Awans — Postępowanie w sprawie oceny za rok 2009 — Decyzja o nieawansowaniu skarżącego do grupy zaszeregowania AD 13 — Porównanie osiągnięć — Kontrola sądowa oczywistego błędu w ocenie)

text:
               29.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 189/19

         Wyrok Sądu z dnia 16 maja 2013 r. — Canga Fano przeciwko Radzie
   (Sprawa T-281/11 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Awans - Postępowanie w sprawie oceny za rok 2009 - Decyzja o nieawansowaniu skarżącego do grupy zaszeregowania AD 13 - Porównanie osiągnięć - Kontrola sądowa oczywistego błędu w ocenie)
   2013/C 189/36
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Diego Canga Fano (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues i C. Bernard-Glanz)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i J. Herrmann, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 24 marca 2011 r. w sprawie C-104/09 Canga Fano przeciwko Radzie (dotychczas nieopublikowany w Zbiorze), w ramach którego wniesiono o uchylenie tego wyroku

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               D. Canga Fano pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej w ramach postępowania w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U C 238 z 13.8.2011


title: Sprawa F-6/15: Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2015 r. – ZZ/EASA

text:
               30.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/40

      Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2015 r. – ZZ/EASA
      (Sprawa F-6/15)
      (2015/C 107/53)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat E. Asenov)

         Strona pozwana: Europejska Agencja Bezpieczeństwa Lotniczego (EASA)

         Przedmiot i opis sporu

      Stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego o rozwiązaniu umowy o pracę na czas określony ze skarżącym przed upływem wskazanego w umowie terminu oraz żądanie odszkodowania wraz z odsetkami z tytułu poniesionej szkody i doznanej krzywdy wynikających z wcześniejszego rozwiązania umowy.

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  Stwierdzenie nieważności podważanej decyzji nr 2014/039/E z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie przedterminowego rozwiązania umowy o pracę ze skarżącym, utrzymanej w mocy decyzją EASA nr SR 14-005 z dnia 27 października 2014 r.;

                  —

                  zasądzenie od EASA zadośćuczynienia za krzywdę doznaną przez skarżącego w postaci poniżenia, zniewagi, zepsutej reputacji i pogarszającego się stanu zdrowia, spowodowanych decyzją. Oszacowanie wymiaru krzywdy przez skarżącego wynosi 100 000 EUR;

                  —

                  zasądzenie od EASA odszkodowania za szkodę poniesioną przez skarżącego w związku z przedterminowym rozwiązaniem umowy. Szkoda ta odpowiada różnicy między pełnym wynagrodzeniem pobieranym przez skarżącego a odszkodowaniem na podstawie art. 47 lit. b) ppkt (ii) warunków zatrudnienia innych pracowników za okres od dnia przedterminowego rozwiązania umowy ze skarżącym do dnia jego przywrócenia do pracy albo do dnia wygaśnięcia umowy, czyli 1 listopada 2015 r. Skarżący szacuje, że różnica ta wynosi około 75 000 EUR, ale dokładniejszych obliczeń może dokonać księgowość EASA;

                  —

                  przywrócenie normalnego wykonywania umowy o pracę przez skarżącego i jego stosunków pracy z Europejską Agencją Bezpieczeństwa Lotniczego;

                  —

                  w odniesieniu do środków dowodowych:

                              —

                              powołanie jednego świadka na ustnym etapie postępowania na okoliczność reputacji skarżącego wśród społeczności lotnictwa cywilnego przed niezgodnym z prawem zawieszeniem w wykonywaniu obowiązków służbowych;

                              —

                              powołanie jednego świadka na ustnym etapie postępowania na okoliczność ogólnego stanu zdrowia i stanu psychicznego skarżącego w trakcie niezgodnego z prawem zawieszenia w wykonywaniu obowiązków służbowych i po nim oraz po rozwiązaniu umowy;

                              —

                              nakazanie EASA przedłożenia wykazu wrażliwych stanowisk;

                  —

                  co do kosztów, obciążenie strony pozwanej jej własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez skarżącego, w tym kosztami pełnomocnika reprezentującego skarżącego przed Sądem do spraw Służby Publicznej, kosztami świadków i innymi kosztami powstałymi w ramach postępowania.


title: Sprawa T-19/06: Wyrok Sądu z dnia 5 października 2011 r. — Mindo przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Włoski rynek zakupu i pierwszego przetworzenia surowca tytoniowego — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Ustalanie cen i podział rynku — Zapłata grzywny przez dłużnika solidarnego — Skarżąca, w stosunku do której w toku postępowania przed sądem zostało wszczęte postępowanie upadłościowe — Utrata interesu prawnego — Umorzenie postępowania)

text:
               19.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 340/15

         Wyrok Sądu z dnia 5 października 2011 r. — Mindo przeciwko Komisji
   (Sprawa T-19/06) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Włoski rynek zakupu i pierwszego przetworzenia surowca tytoniowego - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Ustalanie cen i podział rynku - Zapłata grzywny przez dłużnika solidarnego - Skarżąca, w stosunku do której w toku postępowania przed sądem zostało wszczęte postępowanie upadłościowe - Utrata interesu prawnego - Umorzenie postępowania)
   2011/C 340/28
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Mindo Srl (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: J. Folguera Crespo i P. Vidal Martínez, adwokaci)
   Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawciele: początkowo É. Gippini Fournier, N. Khan i F. Amato, następnie É. Gippini Fournier, N. Khan i L. Malferrari, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji C(2005) 4012 wersja ostateczna z dnia 20 października 2005 r. w sprawie postępowania zgodnie z art. 81 ust. 1 [WE] (Sprawa COMP/C.38.281/B.2 — Surowiec tytoniowy — Włochy), oraz, tytułem żądania ewentualnego, wniosek o obniżenie kwoty nałożonej na skarżącą grzywny.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie niniejszej skargi zostaje umorzone.

               2)

               Mindo Srl ponosi koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 60 z 11.3.2006


title: Sprawa C-336/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 5 kwietnia 2017 r. w sprawie T-361/14, HB i in./Komisja, wniesione w dniu 6 czerwca 2017 r. przez HB i in.

text:
               28.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/22

         Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 5 kwietnia 2017 r. w sprawie T-361/14, HB i in./Komisja, wniesione w dniu 6 czerwca 2017 r. przez HB i in.
   (Sprawa C-336/17 P)
   (2017/C 283/31)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: HB i in. (przedstawiciel: adwokat P. Brockmann)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               1)

               Uchylenie wyroku Sądu wydanego w dniu 5 kwietnia 2017 r. w sprawie T-361/14, HB i in./Komisja, w którym oddalono skargę jako bezzasadną i obciążono skarżących kosztami postępowania oraz przekazanie sprawy Sądowi w celu przeprowadzenia nowej rozprawy,
               ewentualnie

               2)

               jeżeli Trybunał uzna, że jest w posiadaniu wystarczających informacji w tym zakresie, wydanie orzeczenia co do istoty przez sam Trybunał i potwierdzenie, że wzajemne psychologiczne oddziaływanie na siebie ludzi i zwierząt należy do kompetencji Unii;

               3)

               w każdym wypadku, obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarzut pierwszy: uchybienie proceduralne ze względu na naruszenie przez Sąd prawa do obrony w zakresie, w jakim:

               —

               Adwokatowi reprezentującemu skarżących i sędziom uniemożliwiono dowiedzenie się, że pierwsza skarżąca stawiła się w odpowiednim czasie celem udziału w rozprawie, która została przeprowadzona w dniu 27 września 2016 r., ponieważ pracownik Sądu zakazał wejścia małoletniej córce pierwszej skarżącej z uwagi na to, iż osoba do opieki nad dzieckiem była spóźniona. W konsekwencji skarżącej odmówiono wejścia i wbrew oświadczeniom wspomnianego pracownika informacja dotycząca obecności skarżącej nie została przekazana ani sędziom, ani adwokatowi reprezentującemu skarżących;

               —

               pozostali skarżący nie zostali ponadto poinformowani, że powinni aktywnie okazać swą obecność na sali rozpraw, gdyż, mimo że przybyli oni przed rozpoczęciem rozprawy, to jednak po godzinie wskazanej na wezwaniu,

         co uniemożliwiło dokonanie żądanego na piśmie przesłuchania skarżących jako świadków, co zdaniem wnoszących odwołanie nieuchronnie doprowadziło do dokonania błędnej oceny prawnej, a mianowicie stwierdzenia, że skarga była bezzasadna.

      Zarzut drugi: uchybienie proceduralne ze względu na dokonanie oceny mocy dowodowej dowodu przez Sąd przed dopuszczeniem jego przedstawienia ze względu na to, że:

               —

               wszystkie dowody, których przedstawienie zaproponowano, zostały niesłusznie i bez uzasadnienia odrzucone;

               —

               w szczególności, jeśli chodzi o kwestie interdyscyplinarne, nie zostało dopuszczone rozpatrzenie przez biegłych;

               —

               stronom nie zadano żadnych pytań ani na piśmie, ani ustnie,

         co zdaniem wnoszących odwołanie nieuchronnie doprowadziło do dokonania błędnej oceny prawnej, a mianowicie stwierdzenia, że skarga była bezzasadna.

      Zarzut trzeci: w wypadku gdyby Trybunał uznał etykę za będącą w każdym razie kwestią dotyczącą praw człowieka i istotny wymóg integracji, byłoby możliwe wydanie orzeczenia co do istoty w świetle akt sprawy.


title: Sprawa T-3/07: Skarga wniesiona w dniu 27 grudnia 2006 r. — Hiszpania przeciwko Komisji

text:
               10.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/31

         Skarga wniesiona w dniu 27 grudnia 2006 r. — Hiszpania przeciwko Komisji
   (Sprawa T-3/07)
   (2007/C 56/62)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: J. M. Rodríguez Cárcamo)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności całości decyzji Komisji C(2006) 5103 z dnia 20 października 2006 r. dokonującej korekty finansowej w odniesieniu do pięciu projektów realizowanych na terytorium Andaluzji:

                           —

                           uwzględnienie pierwszego z podniesionych zarzutów prowadzącego do stwierdzenia nieważności decyzji w części i zmniejszenie wymiaru korekty o 1.136.320 EUR,

                           —

                           uwzględnienie drugiego z podniesionych zarzutów prowadzącego do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w części i zmniejszenie wymiaru korekty o 267.746 EUR, a ewentualnie o 90.186 EUR z powodu błędu rachunkowego,

                           —

                           uwzględnienie trzeciego z podniesionych zarzutów prowadzącego do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w części i zmniejszenie wymiaru korekty o 76.369 EUR,

                           —

                           uwzględnienie czwartego z podniesionych zarzutów prowadzącego do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w części i zmniejszenie wymiaru korekty o 3.264.849 EUR.

               —

               Obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarga dotyczy decyzji Komisji C (2006) 5103 z dnia 25 października 2006 r. zmniejszającej wymiar pomocy z Funduszu Spójności na rzecz pięciu projektów realizowanych na terytorium regionu autonomicznego Andaluzji, mianowicie:

               —

               nr 2000.ES.16.C.PE.012 (planowane działania w zakresie zarządzania odpadami w regionie autonomicznym Andaluzji);

               —

               nr 2000.ES.16.C.PE.066 (działania w zakresie uzdatniania i oczyszczania wód w dorzeczu Guadalquivir);

               —

               nr 2000.ES.16.C.PE.004 (działania w zakresie uzdatniania i oczyszczania wód w dorzeczu Sur: etap I);

               —

               nr 2001.ES.16.C.PE.025 (rozbudowa oczyszczalni RSU w regionie autonomicznym Andaluzji — 2001);

               —

               nr 2000.ES.16.C.PE.0138 (planowane działania w zakresie zarządzania odpadami w regionie autonomicznym Andaluzji).

         Sporną decyzją, której część zasadniczą stanowi analiza projektu 012, Komisja dokonała korekty w wysokości 4.745.284 EUR, na podstawie istotnych wątpliwości odnośnie dostatecznej kontroli kwalifikacji wydatków i przestrzegania norm w zakresie udzielania zamówień (w dwóch przypadkach bezpośrednie udzielanie zamówień, posługiwanie się doświadczeniem jako kryterium udzielania zamówień oraz rzekome nieprawidłowości przy publikacji ogłoszeń o zamówieniach).
   Na poparcie swych żądań państwo skarżące powołuje się na:

               —

               naruszenie zasady uzasadnionych oczekiwań, pewności prawa i proporcjonalności w związku z kwalifikacją niektórych wydatków, z uwagi na fakt, iż sporna decyzja została wydana przed upływem odroczonego terminu na wycofanie wydatków niepodlegających kwalifikacji i zastąpienia ich wydatkami podlegającymi kwalifikacji;

               —

               błędną interpretację art. 11 ust. 3 lit. b) i e) dyrektywy 92/50/EWG (1) w związku z rzekomymi nieprawidłowościami dotyczącymi bezpośredniego udzielania zamówień na usługi; w ramach tego zarzutu strona skarżąca podnosi ewentualnie błąd rachunkowy;

               —

               naruszenie dyrektywy dotyczącej zamówień publicznych w zakresie włączenia „kryterium doświadczenia” do kryteriów udzielania zamówień; w tym względzie strona skarżąca twierdzi, iż mimo że kryterium to nie zostało wyraźnie przewidziane w znajdujących zastosowanie przepisach, orzecznictwo wspólnotowe dopuszcza taką możliwość, i że posłużenie się tym kryterium nie stanowi ciężkiego i oczywistego naruszenia wspólnotowego porządku prawnego, a co najwyżej usprawiedliwiony błąd w stosowaniu prawa wynikający z braku jasności normy;

               —

               brak ciężkiego i oczywistego uchybienia, a tym samym wystarczająco istotnego naruszenia prawa wspólnotowego w zakresie rzekomych nieprawidłowości wynikających z braku publikacji niektórych ogłoszeń o zamówieniach.

      (1)  Dyrektywa Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnosząca się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi (Dz.U. L 209, z 24.7.1992. str. 1).


title: Sprawa T-203/15: Postanowienie Sądu z dnia 20 listopada 2015 r. – Zitro IP/OHIM (WORLD OF BINGO) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego WORLD OF BINGO — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej]

text:
               1.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/60

         Postanowienie Sądu z dnia 20 listopada 2015 r. – Zitro IP/OHIM (WORLD OF BINGO)
   (Sprawa T-203/15) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego WORLD OF BINGO - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej])
   (2016/C 038/80)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Zitro IP Sàrl (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat A. Canela Giménez)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: V. Melgar i J. Crespo Carrillo, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 23 lutego 2015 r. (sprawa R 1900/2014-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego WORLD OF BINGO jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Zitro IP Sàrl zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 198 z 15.6.2015.


title: Sprawa C-530/08: Postanowienie prezesa siódmej izby Trybunału z dnia 12 listopada 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Węgierskiej

text:
               13.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/43

         Postanowienie prezesa siódmej izby Trybunału z dnia 12 listopada 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Węgierskiej
   (Sprawa C-530/08) (1)

   2010/C 63/70

      Język postępowania: węgierski

   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 19 z 24.1.2009.


title: Wykreślenie sprawy C-246/03

text:
               30.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/21

         Wykreślenie sprawy C-246/03 (1)

   (2005/C 106/45)

      (Język postępowania: grecki)

   Postanowieniem z dnia 19 listopada 2004 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-246/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

      (1)  Dz.U. C 184 z 2.8.2003


title: Sprawa C-283/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Oberster Gerichtshof z dnia 30 czerwca 2005 r. w sprawie ASML Netherlands BV przeciwko SEMIS Semiconductor Industry Services GmbH

text:
               17.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 229/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Oberster Gerichtshof z dnia 30 czerwca 2005 r. w sprawie ASML Netherlands BV przeciwko SEMIS Semiconductor Industry Services GmbH
   (Sprawa C-283/05)
   (2005/C 229/17)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 14 lipca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Oberster Gerichtshof z dnia 30 czerwca 2005 r. w sprawie ASML Netherlands BV przeciwko SEMIS Semiconductor Industry Services GmbH.
   Oberster Gerichtshof zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1.

               Czy sformułowanie zawarte w art. 34 pkt 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych „...chyba że pozwany nie złożył przeciwko orzeczeniu środka zaskarżenia, chociaż miał do tego możliwość” (1) należy interpretować w ten sposób, że ta „możliwość” wymaga w każdym wypadku stosownego, zgodnie z podlegającym zastosowaniu prawem regulującym doręczenie, doręczenia pozwanemu odpisu wyroku zaocznego uznającego żądanie strony skarżącej wydanego w jednym z Państw Członkowskich.

               2.

               W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pierwsze pytanie:
               Czy już samo doręczenie odpisu postanowienia w sprawie wniosku o stwierdzenie wykonalności wyroku zaocznego Landesgericht w 'S-Hertogenbosch z dnia 16 czerwca 2004 r. w Austrii oraz o wykonanie w przypadku stwierdzenia wykonalności powinno spowodować zbadanie przez przeciwnika wniosku, jednocześnie pozwanego w postępowaniu w sprawie wydania tytułu egzekucyjnego po pierwsze, czy wyrok ten istotnie został wydany oraz, po drugie, czy zgodnie z prawem Państwa Członkowskiego, w którym wyrok ten został wydany (ewentualnie) istnieją środki zaskarżenia tego wyroku celem uzyskania w ten sposób wiedzy o możliwości złożenia środka zaskarżenia, co stanowi pierwszoplanowy warunek zastosowania wyjątku od przeszkody w uznaniu wyroku zagranicznego zgodnie z art. 34 pkt 2 rozporządzenia nr 44/2001.

      (1)  Dz.U L 012, str. 1


title: Sprawa T-75/08: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 września 2009 r. — JOOP! przeciwko OHIM (!) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego wykrzyknik — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/43

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 września 2009 r. — JOOP! przeciwko OHIM (!)
   (Sprawa T-75/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego wykrzyknik - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2009/C 282/81
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: JOOP! GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci H. Schmidt-Hollburg, W. Möllering, A. Löhde, H. Leo, A. Witte, T. Frank, A. Theil, H.P. Rühland, B. Willers i T. Rein)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Przedmiot sprawy

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 listopada 2007 r. (sprawa R 1134/2007-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               JOOP! GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 107 z 26.4.2008.


title: Sprawa C-368/08: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 19 maja 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2004/35/WE — Naprawienie szkód wyrządzonych środowisku naturalnemu — Zasada zanieczyszczający płaci )

text:
               4.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/16

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 19 maja 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-368/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2004/35/WE - Naprawienie szkód wyrządzonych środowisku naturalnemu - Zasada „zanieczyszczający płaci”)
   2009/C 153/31
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: U. Wölker i I. Dimitriou, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Grecka (przedstawiciel: N. Dafniou, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia w wyznaczonym terminie przepisów niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2004/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie odpowiedzialności za środowisko w odniesieniu do zapobiegania i zaradzania szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu

      Sentencja

               1)

               Nieustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2004/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie odpowiedzialności za środowisko w odniesieniu do zapobiegania i zaradzania szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 19 ust. 1 tej dyrektywy.

               2)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 247 z 27.9.2008


title: Sprawa C-421/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) wydanego w dniu 14 lipca 2008 r. w sprawie T-366/06 Calebus, SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wspieranej przez Królestwo Hiszpanii, wniesione w dniu 24 września 2008 r. przez Calebus, SA

text:
               7.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/5

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) wydanego w dniu 14 lipca 2008 r. w sprawie T-366/06 Calebus, SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wspieranej przez Królestwo Hiszpanii, wniesione w dniu 24 września 2008 r. przez Calebus, SA
   (Sprawa C-421/08 P)
   (2009/C 55/08)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Calebus, SA (przedstawiciel: adwokat R. Bocanegra Sierra)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich i Królestwo Hiszpanii
   Żądania wnoszącego odwołanie
   Odwołanie wnoszone jest od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 lipca 2008 r., w drodze którego skarga wniesiona przez Calebus w sprawie T-366/06 została odrzucona jako niedopuszczalna. Calebus wnosi o przyjęcie i uwzględnienie odwołania oraz, w razie spełnienia przewidzianych prawem wymogów formalnych, o wydanie rozstrzygnięcia, w ramach którego skarga zostanie rozpatrzona i uznana za dopuszczalną, zaskarżone postanowienie uchylone a żądania wnoszącej odwołanie uwzględnione.
   Zarzuty i główne argumenty
   Odwołanie zostało wniesione od postanowienia Sadu Pierwszej Instancji z dnia 14 lipca 2008 r., w drodze którego skarga Calebus, S.A. na decyzję 2006/613/WE (1) z dnia 19 lipca 2006 r. przyjmującą wykaz terenów śródziemnomorskiego regionu biogeograficznego, mających znaczenie dla Wspólnoty, wniesiona w ramach sprawy T-366/06, została odrzucona jako niedopuszczalna, w zakresie w jakim dotyczyła włączenia obszaru o nazwie „Las Cuerdas” w ramy terenu mającego znaczenie dla Wspólnoty (TZW) „ES6110006 Ramblas de Gergal, Tabernas y Sur de Sierra Alhamilla”.
   W odwołaniu zarzuca się, że zaskarżone postanowienie narusza prawo, gdyż na jego mocy odrzucono skargę ze względu na brak bezpośredniego interesu wnoszącej odwołanie w stwierdzeniu nieważności wspomnianej decyzji. W przeciwieństwie do tego, co przedstawiono w uzasadnieniu postanowienia, decyzja 2006/613 nakłada jednak sama w sobie obowiązek objęcia przez państwa członkowskie ochroną obszarów zaklasyfikowanych jako TZW, do których należy teren obejmujący obszar o nazwie „Las Cuerdas”, co bezpośrednio wpływa na ograniczenie możliwości korzystania z niego, a także zmniejsza jego rentowność i cenę sprzedaży. Państwa członkowskie dysponują zakresem swobodnego uznania w kwestii ustalania konkretnych środków, ale nie w zakresie decydowania, czy takie środki mają znajdować zastosowanie do danego obszaru. Tak więc fakt dysponowania zakresem swobodnego uznania nie stoi na przeszkodzie stwierdzeniu bezpośredniego wpływu decyzji na interes prawny wnoszącej odwołanie.

      (1)  Dz. U. L 259, s. 1.