title: Sprawa C-327/08: Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/15

         Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-327/08)
   (2008/C 285/26)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: G. Rozet i D. Kukovec, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Francuska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że:
               przyjmując i utrzymując w mocy art. 44-1 dekretu nr 2005-1308 z dnia 20 października 2005 r., art. 46-1 dekretu nr 2005-1742 z dnia 30 grudnia 2005 r. i art. 80-1-1o dekretu nr 2006-975 z dnia 1 sierpnia 2006, w zakresie, w jakim przepisy te umożliwiają instytucjom zamawiającymi lub podmiotom zamawiającym na skrócenie rozsądnego terminu, który należy zachować między powiadomieniem oferentów a podpisaniem umowy w sprawie udzielenia zamówienia, bez żadnych ograniczeń czasowych i bez uprzedniego ustanowienia w krajowych przepisach jakiegokolwiek obiektywnego warunku,
               oraz
               przyjmując i utrzymując w mocy art. 1441-1 nowego kodeksu postępowania cywilnego, w brzmieniu zmienionym przez dekret nr 2005-1308 z dnia 20 października 2005 r., w zakresie w jakim przepis ten przyznaje dziesięciodniowy termin na odpowiedź właściwej instytucji zamawiającej lub właściwego podmiotu zamawiającego, uniemożliwiający jakiekolwiek przedumowne zarządzenie tymczasowe przed udzieleniem tej odpowiedzi, który to termin nie zawiesza biegu terminu który należy zachować między powiadomieniem oferentów a podpisaniem umowy w sprawie udzielenia zamówienia,
               Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy dyrektywy 89/665/EWG (1) i dyrektywy 92/13/EWG (2), zgodnie z ich wykładnią udzieloną przez Trybunał Sprawiedliwości w wyrokach w sprawie C-81/98 Alcatel i C-212/02 Komisja przeciwko Austrii, a konkretnie na mocy art. 2 ust. 1 dyrektywy 89/665/EWG i art. 2ust. 1 dyrektywy 92/13/EWG;

               —

               obciążenie Republiki Francuskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na poparcie swojej skargi Komisja podnosi dwa zarzuty.
   W pierwszym z nich Komisja zarzuca pozwanej umożliwienie instytucjom zamawiającym, w pilnych przypadkach, skrócenia do mniej niż 10 dni minimalnego terminu, który należy zachować między powiadomieniem wszystkich oferentów o decyzji o udzieleniu zamówienia a podpisaniem umowy w sprawie udzielenia tego zamówienia. Po pierwsze bowiem, ocenę pilnego charakteru sprawy, o którym mowa we francuskich uregulowaniach, pozostawiono swobodnemu uznaniu instytucji zamawiającej, nie nakładając żadnego obiektywnego warunku. Po drugie, w uregulowaniach tych brak jest jakiejkolwiek gwarancji, że oferentów informuje się o tym, o ile dni skrócono termin, co mogłoby spowodować, że oferenci ci wystąpią o zastosowanie przedumownego środka tymczasowego przeciwko decyzji o udzieleniu zamówienia na etapie, na którym umowa o jego udzieleniu będzie już podpisana. Taka sytuacja byłaby w oczywisty sposób niezgodna z celem dyrektyw 89/665/EWG i 92/13/EWG, popartym orzecznictwem Trybunału, który polega na ustanowieniu skutecznych i szybkich dróg odwoławczych od niezgodnych prawem decyzji instytucji zamawiających, na takim etapie, na którym naruszenia te mogą być wciąż jeszcze naprawione.
   W drugim zarzucie Komisja podnosi ponadto, że pozwana pozbawia skuteczności te dyrektywy, ustanawiając we francuskich uregulowaniach etap poprzedzający, na którym obowiązkowo należy wezwać instytucję zamawiającą do usunięcia uchybienia, w trakcie czego bieg terminu, który należy zachować między powiadomieniem oferentów a podpisaniem umowy w sprawie udzielenia zamówienia nie ulega zawieszeniu. Jeżeli bowiem wniesienie środka odwoławczego przez odrzuconego oferenta byłoby wykluczone w trakcie trwania terminu na odpowiedź na wezwanie do usunięcia uchybienia, wynoszącego 10 dni, odpowiedź udzielona przez instytucję zamawiającą z chwilą upływu tego terminu pozbawiałaby odrzuconego oferenta jakiejkolwiek możliwości skutecznego dowołania się, gdyż wówczas umowa byłaby już podpisana.

      (1)  Dyrektywa Rady 89/665/WE z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane (Dz.U. L 395, s. 33), zmieniona przez dyrektywę Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnoszącą się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi (Dz.U. L 209, s. 1).

      (2)  Dyrektywa Rady 92/13/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. koordynująca przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne odnoszące się do stosowania przepisów wspólnotowych w procedurach zamówień publicznych podmiotów działających w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji (Dz.U. L 76, s. 14).


title: Sprawa C-225/08 P: Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) wydanego w dniu 12 marca 2008 r. w sprawie T-443/07 Nuova Agricast Srl przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 23 maja 2008 r. przez Nuova Agricast Srl

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/24

         Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) wydanego w dniu 12 marca 2008 r. w sprawie T-443/07 Nuova Agricast Srl przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 23 maja 2008 r. przez Nuova Agricast Srl
   (Sprawa C-225/08 P)
   2009/C 267/41
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Nuova Agricast Srl (przedstawiciel: M.A. Calabrese, avvocato)

      Druga strona postępowania: Komisja wspólnot Europejskich
   Postanowieniem z dnia 29 czerwca 2009 r. Trybunał Sprawiedliwości (ósma izba) oddalił odwołanie.


title: Sprawa C-372/07: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 2 października 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court Irlandia) — Nicole Hassett przeciwko South Eastern Health Board, Cheryl Doherty przeciwko North Western Health Board (Jurysdykcja — Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Artykuł 22 pkt 2 — Spory o ważność decyzji organów spółek — Wyłączna jurysdykcja sądów państwa siedziby — Organizacja zawodowa lekarzy)

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/10

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 2 października 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court Irlandia) — Nicole Hassett przeciwko South Eastern Health Board, Cheryl Doherty przeciwko North Western Health Board
   (Sprawa C-372/07) (1)

   (Jurysdykcja - Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Artykuł 22 pkt 2 - Spory o ważność decyzji organów spółek - Wyłączna jurysdykcja sądów państwa siedziby - Organizacja zawodowa lekarzy)
   (2008/C 301/19)
   Język postępowania: angielski
   Sąd krajowy
   Supreme Court
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Nicole Hassett, Cheryl Doherty

      Strona pozwana: South Eastern Health Board, North Western Health Board

      Przy udziale: Raymonda Howarda, Medical Defence Union Ltd, MDU Services Ltd, Briana Davidsona
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Supreme Court — Wykładnia art. 22 pkt 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2001, L 12, str. 1) — Organizacja zawodowa lekarzy, mająca formę spółki utworzonej zgodnie z prawem jednego z państw członkowskich, udzielająca wsparcia i przejmująca koszty członków praktykujących w tym samym i w innym państwie członkowskim — Udzielenie wsparcia/przejęcie kosztów uzależnione od decyzji zarządu tej spółki, dysponującego całkowicie dyskrecjonalnymi uprawnieniami — Zaskarżenie decyzji odmawiającej udzielenia wsparcia lub przejęcia kosztów lekarzowi praktykującemu w innym państwie członkowskim — Jurysdykcja wyłączna sądów państwa, w którym spółka ta ma swoja siedzibę na podstawie art. 22 pkt 22 rozporządzenia
   Sentencja
   Wykładni art. 22 pkt 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy dokonywać w ten sposób, że nie dotyczy ważności decyzji organów spółki w rozumieniu tego przepisu powództwo, takie jak w postępowaniu przed sądem krajowym, w ramach którego jedna ze stron podnosi, że decyzja organu spółki narusza prawa, jakie strona ta wywodzi ze statutu tej spółki

      (1)  Dz.U. C 283 z 24.11.2007.


title: Sprawa C-497/12: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 2 lipca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Sicilia – Włochy) – Davide Gullotta, Farmacia di Gullotta Davide & C. Sas/Ministero della Salute, Azienda Sanitaria Provinciale di Catania (Odesłanie prejudycjalne — Artykuły 49 TFUE, 102 TFUE i 106 TFUE — Swoboda przedsiębiorczości — Zasada niedyskryminacji — Nadużycie pozycji dominującej — Artykuł 15 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej — Niedopuszczalność)

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/2

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 2 lipca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Sicilia – Włochy) – Davide Gullotta, Farmacia di Gullotta Davide & C. Sas/Ministero della Salute, Azienda Sanitaria Provinciale di Catania
   (Sprawa C-497/12) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuły 49 TFUE, 102 TFUE i 106 TFUE - Swoboda przedsiębiorczości - Zasada niedyskryminacji - Nadużycie pozycji dominującej - Artykuł 15 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Niedopuszczalność))
   (2015/C 294/02)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per la Sicilia

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Davide Gullotta, Farmacia di Gullotta Davide & C. Sas

      Strona pozwana: Ministero della Salute, Azienda Sanitaria Provinciale di Catania

      Sentencja

   Pytania zadane w ramach wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożonego przez Tribunale amministrativo regionale per la Sicilia (Włochy) postanowieniem z dnia 9 października 2012 r. i utrzymane przez ten sąd, są niedopuszczalne.

      (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2013.


title: Sprawa C-241/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 26 lutego 2016 r. w sprawie T-507/14, VedranVidmar i Darko Graf/Komisja Europejska, wniesione w dniu 26 kwietnia 2016 r. przez Darka Grafa

text:
               11.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/14

         Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 26 lutego 2016 r. w sprawie T-507/14, VedranVidmar i Darko Graf/Komisja Europejska, wniesione w dniu 26 kwietnia 2016 r. przez Darka Grafa
   (Sprawa C-241/16 P)
   (2016/C 251/16)
   Język postępowania: chorwacki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Darko Graf (przedstawiciel: L. Duvnjak, odvjetnik)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie zwraca się do Trybunału o:

               —

               Uchylenie w całości wyroku Sądu wydanego w dniu 26 lutego 2016 r. w sprawie T-507/14, uwzględnienie żądań sformułowanych przez wnoszącego odwołanie w pierwszej instancji w skardze z dnia 1 lipca 2014 r. i zasądzenie od Komisji Europejskiej na rzecz wnoszącego odwołanie kosztów postępowania odwoławczego.

               —

               Tytułem ewentualnym, uchylenie w całości wyroku Sądu wydanego w dniu 26 lutego 2016 r. w sprawie T-507/14, skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd i zasądzenie od Komisji Europejskiej na rzecz wnoszącego odwołanie kosztów postępowania odwoławczego.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie kwestionuje następujące części zaskarżonego wyroku:

               —

               pkt 40, w którym Sąd uznał, że czynne bezprawne zachowanie instytucji Unii Europejskiej stanowi tylko jeden z niezbędnych elementów umożliwiających powstanie pozaumownej odpowiedzialności Unii, zważywszy, iż to stanowisko Sądu jest sprzeczne z art. 340 akapit drugi Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 maja 1992 r., Mulder i in./Rada i Komisja, C–104/89 i C–37/90, EU:C:1992:217);

               —

               pkt 47, w którym z naruszeniem art. 36 i załącznika VII do aktu dotyczącego przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej zobowiązania podjęte przez Republikę Chorwacji wobec Unii podczas negocjacji dotyczących przystąpienia do Unii, Sąd błędnie nazwał „zasadami”, zważywszy, że niniejsza sprawa nie dotyczy zasad, lecz 11 konkretnych zobowiązań Republiki Chorwacji wobec Unii, które weszły w życie w dniu 9 grudnia 2011 r.;

               —

               pkt 48–52, jako że art. 36 i załącznik VII pkt 1 do aktu dotyczącego przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii weszły w życie w dniu 9 grudnia 2011 r., gdy obowiązywały i miały zastosowanie strategia reformy wymiaru sprawiedliwości Republiki Chorwacji na okres 2011–2015 z dnia 15 grudnia 2010 r. i zmieniony plan działania rządu Republiki Chorwacji z dnia 20 maja 2010 r. dotyczący reformy sądownictwa, a w konsekwencji po uchyleniu tych aktów przez Republikę Chorwacji, co uprzednio wyraźnie Komisja zatwierdziła w pkt 3 szczegółowego sprawozdania monitorującego Republikę Chorwacji z dnia 10 października 2012 r., w którym Komisja nakazała Republice Chorwacji przyjęcie nowego ustawodawstwa w dziedzinie wykonywania orzeczeń sądowych, niezgodnie z ogólnymi zasadami ochrony uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa, zważywszy, że w odniesieniu do wnoszącego odwołanie uchylenie tych aktów miało w oczywisty sposób moc wsteczną, ponieważ po dniu 9 grudnia 2011 r. Republika Chorwacji nie przyjęła żadnej nowej strategii dotyczącej reformy sądownictwa, lecz jedynie strategię na rzecz rozwoju systemu sądowniczego w okresie 2013–2018, a zatem ostatnią przyjętą przez Republikę Chorwacji strategią reformy sądownictwa była faktycznie strategia obowiązująca w dniu 9 grudnia 2011 r. (zob. wyrok Trybunału z dnia 30 stycznia 1974 r., Louwage/Komisja, 148/73, EU:C:1974:7, pkt 12, 28; wyrok Sądu z dnia 17 grudnia 1998 r., Embassy Limousines & Services/Parlament, T–203/96, EU:T:1998:302, pkt 74–88; wyrok Trybunału z dnia 14 maja 1975 r., CNTA/Komisja, 74/74, EU:C:1975:59, pkt 41–44), przy czym należy zaznaczyć, że Sąd twierdząc w pkt 53 zaskarżonego wyroku, iż „nie można wnioskować, że chorwackie władze miały pełną swobodę zmiany strategii reformy sądownictwa 2011–2015 i planu działania 2010. Mając na względzie przepisy aktu dotyczącego przystąpienia, a w szczególności jego art. 36 i załącznik VII do tego aktu, na władzach tych ciążył obowiązek przestrzegania nie tylko zobowiązania nr 1, lecz także wszystkich innych zobowiązań określonych we wspomnianym załączniku”, Sąd potwierdził zasadność zawartego w skardze roszczenia odszkodowawczego;

               —

               pkt 54–57 i 59–63 dotyczących uchybienia przez Komisję Europejską jej obowiązkowi na podstawie art. 36 aktu dotyczącego przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii do zapewnienia spełnienia ciążącego na Republice Chorwacji zgodnie z załącznikiem VII pkt 3 do aktu dotyczącego przystąpienia zobowiązania do dalszego zwiększania skuteczności wymiaru sprawiedliwości, zważywszy na to, że z załączników do skargi wyraźnie wynika, iż Komisja wprowadziła do tabeli monitorowania za okres od dnia 1 września 2012 r. do dnia dniu 28 lutego 2013 r. błędne informacje przedstawione przez chorwackie ministerstwo sprawiedliwości dotyczące zmniejszenia liczby postępowań spornych i postępowań egzekucyjnych przed chorwackimi sądami rejonowymi i sądami gospodarczymi bez przeprowadzenia żadnej kontroli technicznej lub arytmetycznej w odniesieniu do dokonanej przez siebie oceny, wykazując tym samym rażące niedochowanie staranności w odniesieniu do znaczenia opracowania tych tabeli;

               —

               pkt 68, zważywszy na to, że Komisja uchybiwszy wynikającemu z art. 36 ust. 1 i 2 aktu dotyczącego przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii obowiązkowi zapewnienia realizacji przez Republikę Chorwacji zobowiązania do rozpoczęcia działalności chorwackiej służby komorników sądowych w dniu 1 stycznia 2012 r., uchybiła także ciążącemu na niej na podstawie art. 17 TUE obowiązkowi czuwania nad stosowaniem traktatu o przystąpieniu Republiki Chorwacji do Unii, który jest jednym z podstawowych traktatów Unii;

               —

               pkt 69–82, z tego względu, że późniejsze zgodne i wyraźne działania Komisji nie były konieczne do powstania uzasadnionych oczekiwań wnoszącego odwołanie po dniu 9 grudnia 2011 r., gdyż uzasadnione oczekiwania wnoszącego odwołanie powstały przed tym dniem.


title: Sprawa T-41/14: Wyrok Sądu z dnia 28 stycznia 2015 r. – Argo Development and Manufacturing/OHIM – Clapbanner (Przedstawienie artykułów reklamowych) [Wzór wspólnotowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru — Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający artykuł reklamowy — Wcześniejsze wzory wspólnotowe — Podstawy unieważnienia — Nowość — Charakter indywidualny — Poinformowany użytkownik — Stopień swobody twórcy — Inne całościowe wrażenie — Artykuły 4, 5, 6 i art. 25 ust. 1 lit b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002]

text:
               16.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/23

         Wyrok Sądu z dnia 28 stycznia 2015 r. – Argo Development and Manufacturing/OHIM – Clapbanner (Przedstawienie artykułów reklamowych)
   (Sprawa T-41/14) (1)

   ([Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru - Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający artykuł reklamowy - Wcześniejsze wzory wspólnotowe - Podstawy unieważnienia - Nowość - Charakter indywidualny - Poinformowany użytkownik - Stopień swobody twórcy - Inne całościowe wrażenie - Artykuły 4, 5, 6 i art. 25 ust. 1 lit b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002])
   (2015/C 089/26)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Argo Development and Manufacturing Ltd (Ra’anana, Izrael) (przedstawiciel: adwokat B. Brisset)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo A. Pohlmann, następnie S. Hanne, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Clapbanner Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 22 paźdzniernika 2013 r. (sprawa R 981/2012-3) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru między Argo Development and Manufacturing Ltd a Clapbanner Ltd.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Argo Development and Manufacturing Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 129 z 28.4.2014.


title: Sprawa C-239/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 26 lutego 2016 r. w sprawach połączonych T-546/13, T-108/14 i T-109/14, Ante Šumelj i in./Komisja Europejska, wniesione w dniu 25 kwietnia 2016 r. przez Antego Šumelja i in.

text:
               11.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/11

         Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 26 lutego 2016 r. w sprawach połączonych T-546/13, T-108/14 i T-109/14, Ante Šumelj i in./Komisja Europejska, wniesione w dniu 25 kwietnia 2016 r. przez Antego Šumelja i in.
   (Sprawa C-239/16 P)
   (2016/C 251/14)
   Język postępowania: chorwacki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Ante Šumelj, Dubravka Bašljan, Đurđica Crnčević, Miroslav Lovreković, Drago Burazer, Nikolina Nežić, Blaženka Bošnjak, Bosiljka Grbašić, Tea Tončić, Milica Bjelić, Marijana Kruhoberec, Davor Škugor, Ivan Gerometa, Kristina Samardžić, Sandra Cindrić, Sunčica Gložinić, Tomislav Polić, Vlatka Pižeta (przedstawiciel: M. Krmek, odvjetnik)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszących odwołanie

   Wnoszący odwołanie zwracają się do Trybunału o:

               —

               Uwzględnienie zarzutów przedstawionych przez wnoszących odwołanie w pierwszej instancji i w postępowaniu odwoławczym.

               —

               Obciążenie drugiej strony postępowania kosztami postępowania w pierwszej instancji i kosztami postępowania odwoławczego.

      Zarzuty i główne argumenty

   Po dokonaniu analizy wyroku Sądu wnoszący odwołanie podnoszą szereg zarzutów prawnych:

               1.

               Wnoszący odwołanie uważają, że Sąd naruszył prawo na ich niekorzyść, ze względu na to, iż nie uznał, że Komisja uchybiła ciążącemu na niej obowiązkowi monitorowania wdrażania traktatu dotyczącego przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej w części odnoszącej się do wprowadzenia zawodu komornika publicznego do porządku prawnego Republiki Chorwacji zgodnie z art. 36 aktu dotyczącego przystąpienia, który wyraźnie stanowi, że „Komisja dokładnie monitoruje wszystkie zobowiązania podjęte przez Chorwację podczas negocjacji akcesyjnych, w tym również zobowiązania, które muszą zostać zrealizowane przed dniem przystąpienia lub z dniem przystąpienia”. Działania monitorujące Komisji dotyczyły w szczególności zobowiązań podjętych przez Chorwację w dziedzinie wymiaru sprawiedliwości i praw podstawowych (załącznik VII).

               2.

               Sąd naruszył prawo, stwierdzając w pkt 57 wyroku (wbrew temu, co wskazano w pkt 52 wyroku), że z żadnego z zobowiązań określonych w załączniku VII do aktu dotyczącego przystąpienia, na który powołują się skarżący, nie wynika obowiązek ustanowienia przez Republikę Chorwacji zawodu komornika publicznego ani tym bardziej obowiązek podjęcia na tej podstawie przez Komisję określonych w art. 36 aktu o przystąpieniu działań w celu zapobieżenia uchyleniu ustawy o komornikach publicznych.
               Negocjacje Republiki Chorwacji z Unią Europejską były długotrwałe i w odróżnieniu od pozostałych rozdziałów, rozdział 23, który był ostatnim i najtrudniejszym rozdziałem, został opracowany zgodnie z najlepszymi praktykami Unii Europejskiej. Dotyczył on kryteriów politycznych, od których było uzależnione przystąpienie Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej. Negocjacje zostały zakończone w dniu 30 czerwca 2011 r., po przekazaniu przez rząd chorwacki prezydencji Unii Europejskiej w dniu 12 maja 2011 r. sprawozdania dotyczącego spełnienia zobowiązań wynikających z rozdziału 23. W sprawozdaniu tym Republika Chorwacji podjęła w dziesięciu kwestiach konkretne zobowiązania, do których spełnienia zobowiązała się w związku z traktatem dotyczącym przystąpienia (art. 36 aktu dotyczącego przystąpienia). Zobowiązanie nr 1 i zobowiązanie nr 3, których postanowienia (związane z ustanowieniem komorników publicznych) przytaczają wnoszący odwołanie w postępowaniu, wyraźnie nakładają na Republikę Chorwacji zobowiązanie do ustanowienia komorników publicznych.

               3.

               Ponadto Sąd naruszył prawo (niezgodnie z zasadą pewności prawa) wskazując wcześniej w pkt 47–51 zaskarżonego wyroku, że zobowiązanie nr 1 nie odnosiło się do określonej strategii reformy sądownictwa i do określonego planu działania, które obowiązywały w okresie od zakończenia negocjacji do uchylenia ustawodawstwa regulującego zawód komornika publicznego. Wnoszący odwołanie twierdzą, że fakt powoływania się na inną strategię reformy sądownictwa, niż strategia, którą Komisja przytoczyła następnie w swych dokumentach, a nie na strategię reformy sądownictwa z 2011 r. i na plan działania z 2011 r., które zobowiązywały Republikę Chorwacji do ustanowienia urzędu komornika publicznego, tworzy niebezpieczny precedens niezgodny z racjonalną wykładnią prawa.

               4.

               Podobnie Sąd naruszył prawo stwierdzając w pkt 55, że wnoszący odwołanie nie powołują się na żadne konkretne naruszenie inne niż naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, ze względu na to, iż podnoszą oni tytułem naruszenia dyskryminację, naruszenie prawa do pracy i pewności prawa przez cały czas trwania postępowania. Jest po prostu niesamowite, że Sąd w wydanym przez siebie zaskarżonym wyroku zupełnie pomija zasadę (w żaden sposób nie odnosi się do tej zasady) pewności prawa (pewność prawa), której konsekwencję zgodnie z utrwalonym orzecznictwem stanowi zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań.

               5.

               Sąd naruszył prawo uznając, że art. 13 traktatu o Unii Europejskiej nie ma znaczenia dla niniejszego postępowania. Jednakże zachowanie nie jest bezprawne jedynie w sytuacji, gdy oznacza naruszenie prawa stanowionego Unii Europejskiej, to jest norm pisanych, lecz także, gdy narusza zasady ogólne prawa (pewności prawa), jak ma to miejsce w przypadku naruszenia art. 13 TUE. Unia dysponuje ramami instytucjonalnymi, które mają na celu propagowanie jej wartości, realizację jej celów, służenie jej interesom, interesom jej obywateli oraz interesom państw członkowskich, jak również zapewnianie spójności, skuteczności i ciągłości jej polityk oraz działań. Ogólne zasady prawa stanowią część porządku prawnego Unii Europejskiej.

               6.

               Sąd naruszył prawo nie stwierdzając, zgodnie z art. 17 traktatu o Unii Europejskiej, że wnoszący odwołanie zostali mianowani, a zatem zatrudnieni w celu wykonywania obowiązków komorników publicznych w momencie zamknięcia rozdziału 23, to znaczy, gdy została opracowana reforma sądownictwa, której część stanowią komornicy publiczni. Właśnie po zakończeniu negocjacji akcesyjnych pomiędzy Republiką Chorwacji i Unią Europejską, w szczególności poprzez podjęcie konkretnych działań i ze względu na art. 26 konwencji wiedeńskiej, wnoszący odwołanie mieli gwarancję prawną wykonywania wybranego przez siebie zawodu.

               7.

               Sąd naruszył prawo nie uznając, w świetle bezwzględnie obowiązujących postanowień art. 36 aktu dotyczącego przystąpienia, że Komisja powinna czuwać nad jego wdrożeniem i przyjąć wszelkie niezbędne środki, aby Republika Chorwacji wywiązała się ze swych zobowiązań. Ponieważ Komisja nie postąpiła zgodnie z art. 17 traktatu o Unii Europejskiej, naruszyła ona to postanowienie na niekorzyść wnoszących odwołanie.

               8.

               Sąd naruszył prawo nie uznając, że traktat dotyczący przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej jest wynikiem negocjacji, a zatem nakłada obowiązki i wywołuje skutki prawne zgodnie z przepisami i porządkiem prawnym Unii Europejskiej. W niniejszym wypadku traktat dotyczący przystąpienia zapewnia wnoszącym odwołanie prawo do pracy i utworzenie nowego zawodu, do którego zostali wybrani. W świetle postanowień traktatu wnoszący odwołanie mogli słusznie oczekiwać, ze rozpoczną wykonywanie obowiązków, do których zostali powołani, gdyż spełnili uprzednio wszystkie wymagane przesłanki prawne (zdali egzaminy, złożyli rezygnację z poprzednio zajmowanych stanowisk i wyposażyli swe biura).


title: Sprawa T-346/15: Wyrok Sądu z dnia 14 marca 2017 r. – Bank Tejarat/Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej — Zamrożenie środków finansowych — Ponowne umieszczenie nazwy skarżącego w wykazach — Obowiązek uzasadnienia — Oczywisty błąd w ocenie — Powaga rzeczy osądzonej — Nadużycie władzy — Prawa podstawowe)

text:
               24.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/17

         Wyrok Sądu z dnia 14 marca 2017 r. – Bank Tejarat/Rada
   (Sprawa T-346/15) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej - Zamrożenie środków finansowych - Ponowne umieszczenie nazwy skarżącego w wykazach - Obowiązek uzasadnienia - Oczywisty błąd w ocenie - Powaga rzeczy osądzonej - Nadużycie władzy - Prawa podstawowe))
   (2017/C 129/28)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Bank Tejarat (Teheran, Iran) (przedstawiciele: S. Zaiwalla, P. Reddy i A. Meskarian, solicitors, M. Brindle, QC, i R. Blakeley, barrister)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bishop et A. Vitro, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie wniesione na podstawie art. 263 TFUE, zmierzające do stwierdzenia nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2015/556 z dnia 7 kwietnia 2015 r. zmieniającej decyzję Rady 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. 2015, L 92, s. 101) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/549 z dnia 7 kwietnia 2015 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. 2015, L 92, s. 12) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Bank Tejarat zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 302 z 14.9.2015.


title: Sprawa C-385/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 30 lipca 2010 r. — Elenca Srl przeciwko Ministero dell’Interno

text:
               9.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 30 lipca 2010 r. — Elenca Srl przeciwko Ministero dell’Interno
   (Sprawa C-385/10)
   ()
   2010/C 274/21
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Elenca Srl

      Strona pozwana: Ministero dell’Interno

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy okólnik zaskarżony w postępowaniu w pierwszej instancji oraz przytoczone w nim przepisy wewnętrzne [tj. okólnik włoskiego Ministerstwa Spraw Wewnętrznego z dnia 18 maja 2009 r. nr 4853 oraz dekretu ustawodawczy z dnia 2 kwietnia 2006 r. nr 152] są zgodne z prawem wspólnotowym oraz z ww. przepisami? W szczególności czy naruszają one zasady i reguły ustanowione w dyrektywie 89/106/EWG (1) odnoszącej się do wyrobów budowlanych, która nie nakłada obowiązku stosowania znaku CE i stanowi (w art. 6 ust. 1 i 2), że „państwa członkowskie nie będą utrudniać swobodnego przepływu, wprowadzania do obrotu lub wykorzystania na swoim terytorium wyrobów, które spełniają przepisy” zapewniając, by „wykorzystanie takich wyrobów zgodnie z ich przeznaczeniem nie było hamowane przez reguły lub warunki narzucane z pozycji monopolisty przez instytucje publiczne lub przez organizacje prywatne działające jako przedsiębiorstwa publiczne lub jako organy publiczne” i zezwalając „na wprowadzanie na rynek na swoim terytorium wyrobów, które nie są objęte art. 4 ust. 2, o ile spełniają one przepisy krajowe zgodne z Traktatem, do czasu, gdy europejskie specyfikacje techniczne, określone w rozdziałach II i III, będą stanowić inaczej”?

               2)

               Czy zaskarżony okólnik i przytoczone w nim przepisy krajowe naruszają w szczególności art. 28-31 traktatu o Wspólnocie Europejskiej, które zakazują ograniczeń w przywozie i środków o skutku równoważnym, w zakresie w jakim uzależniają wprowadzanie do obrotu produktu pochodzącego z innego państwa członkowskiego Wspólnoty, jak w niniejszym przypadku, od wymogu technicznego, a mianowicie umieszczeniu oznaczenia CE — które byłoby możliwe i zgodne z prawem tylko wtedy, gdyby istniała odpowiednia zharmonizowana norma — i w rzeczywistości uniemożliwiają przywóz i dystrybucję danego produktu we Włoszech, z naruszeniem zasad określonych w przytoczonych przepisach traktatu WE i prawa wspólnotowego, które gwarantują swobodę i konkurencję, ustanawiając zasady gwarantujące równe i niedyskryminacyjne traktowanie, a także przejrzystość, proporcjonalność i poszanowanie praw poszczególnych przedsiębiorstw?

               3)

               Czy ogół zasad wynikających z prawa wspólnotowego mających zapewnić efektywną konkurencję również w sektorze, którego dotyczy badany spór, nie powinien wymusić na ustawodawcy krajowym i krajowej administracji odstąpienia od przyjęcia przepisów wskazanych w ww. okólniku i dekrecie ustawodawczym nr 152/2006?

               4)

               Czy wreszcie gwarantowana prawem europejskim ochrona pluralizmu i konkurencji jest zapewniona przez ustawodawstwo krajowe, takie jak dekret ustawodawczy nr 152/2006 (w szczególności w odniesieniu do ’art. 285 i części II Załącznika IX, pkt 2.7 i 3.4), które przewiduje i ustanawia ww. ograniczenia?

      (1)  Dz.U. L 40, s. 12.


title: Sprawa F-100/05: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 14 listopada 2006 r. — Chatziioannidou przeciwko Komisji (Urzędnicy — Emerytury — Prawa emerytalne nabyte przed wstąpieniem do służby we Wspólnotach — Przeniesienie do systemu wspólnotowego — Obliczenie lat służby — Artykuł 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego — Brak stosowania, z uwagi na wprowadzenie euro, przepisów dotyczących zmiany waluty kwoty podlegającej transferowi)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/83

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 14 listopada 2006 r. — Chatziioannidou przeciwko Komisji
   (Sprawa F-100/05) (1)

   (Urzędnicy - Emerytury - Prawa emerytalne nabyte przed wstąpieniem do służby we Wspólnotach - Przeniesienie do systemu wspólnotowego - Obliczenie lat służby - Artykuł 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego - Brak stosowania, z uwagi na wprowadzenie euro, przepisów dotyczących zmiany waluty kwoty podlegającej transferowi)
   (2006/C 326/167)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Eleni Chatziioannidou (Auderghem, Belgia) (przedstawiciel: S. A. Pappas)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: D. Martin i K Herrmann, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Uchylenie decyzji Komisji dotyczącej przeniesienia do systemu wspólnotowego uprawnień emerytalnych nabytych w Grecji.
   Sentencja wyroku

               1)

               Decyzje Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 30 listopada 2004 r. i z dnia 20 lutego 2005 r. w sprawie obliczenia lat służby dla potrzeb emerytalnych skarżącej w następstwie przeniesienia do systemu wspólnotowego aktuarialnego ekwiwalentu uprawnień emerytalnych nabytych przez nią w Grecji zostają uchylone.

               2)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 10 z 14.01.2006, str. 25 (sprawa pierwotnie zarejestrowana w Sądzie Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich pod sygnaturą T-387/05 i przekazana do Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej postanowieniem z dnia 15.12.2005 r.).


title: Sprawa C-334/08: Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/39

         Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-334/08)
   (2008/C 223/65)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: A. Aresu i A. Caeiros)

      Strona pozwana: Republika Włoska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że odmawiając udostępnienia Komisji środków własnych odpowiadających długowi celnemu wynikającemu z udzielenia niezgodnych z prawem pozwoleń na utworzenie i prowadzenie składów celnych typu C w Taranto przez Direzione compartimentale delle dogane per le Regioni Puglia e Basilicata z siedzibą w Bari oraz następujących po nich pozwoleń na przetwarzanie pod nadzorem celnym i na uszlachetnianie czynne do ich cofnięcia w dniu 4 grudnia 2002 r., Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 10 WE, art. 8 decyzji Rady 2000/597/WE, Euratom (1) z dnia 29 września 2000 r. w sprawie systemu środków własnych Wspólnot Europejskich oraz art. 2, 6, 10, 11 i 17 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 (2) z dnia 22 maja 2000 r. wykonującego decyzję 94/728/WE, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot,

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszej skardze Komisja Europejska zarzuca rządowi włoskiemu, że odmówił on udostępnienia Wspólnocie Europejskiej środków własnych — szacowanych na 23 mln EUR — odpowiadających niektórym, niezgodnym z prawem pozwoleniom celnym udzielonym w Taranto w okresie pomiędzy lutym 1997 r. a grudniem 2002 r.
   Przedmiotem sporu jest głównie odpowiedzialność za kwoty odpowiadające środkom, które nie mogły zostać pobrane w związku ze spornymi działaniami niezgodnymi z prawem. Rząd włoski podnosi, że nie jest odpowiedzialny za utracone wpływy wynikające z wskazanych nieprawidłowości, ponieważ należy je przypisać wyłącznie urzędnikom, którzy spowodowali szkodę. Komisja jest natomiast zdania, że obowiązujące przepisy prawa wspólnotowego zobowiązują państwo włoskie do ponoszenia wszystkich skutków finansowych wynikających z — również bezprawnych — zachowań urzędników, działających w jego imieniu i na jego rachunek.

      (1)  Dz.U. L 253, s. 42.

      (2)  Dz.U. L 130, s. 1.


title: Sprawa C-43/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 28 stycznia 2013 r. — Hauptzollamt Köln przeciwko Kronos Titan GmbH

text:
               27.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 123/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 28 stycznia 2013 r. — Hauptzollamt Köln przeciwko Kronos Titan GmbH
   (Sprawa C-43/13)
   2013/C 123/14
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona pozwana i wnosząca kasację: Hauptzollamt Köln

      Strona skarżąca i strona przeciwna w postępowaniu kasacyjnym: Kronos Titan GmbH

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 2 ust. 3 dyrektywy 2003/96/WE w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (1) wymaga przy opodatkowaniu produktów energetycznych innych niż produkty, dla których w dyrektywie tej ustalono stawkę podatku, zastosowania stawki podatku, która ustalona jest w prawie krajowym dla wykorzystania produktu energetycznego jako paliwa do ogrzewania, jeżeli ów inny produkt energetyczny jest również wykorzystywany jako paliwo do ogrzewania? Czy też, w przypadku gdy inny produkt energetyczny wykorzystywany jako paliwo do ogrzewania jest równoważny określonemu produktowi energetycznemu, można zastosować stawkę podatku ustaloną w prawie krajowym dla tego produktu energetycznego, nawet jeżeli jest to stawka jednolita, która nie uwzględnia wykorzystania jako paliwo silnikowe albo paliwo do ogrzewania?

      (1)  Dz.U. L 283, s. 51.


title: Sprawa C-243/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Budaörsi Városi Bíróság (Węgry) w dniu 2 czerwca 2008 r. — Pannon GSM Zrt przeciwko Erzsébet Sustikné Győrfi

text:
               27.9.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Budaörsi Városi Bíróság (Węgry) w dniu 2 czerwca 2008 r. — Pannon GSM Zrt przeciwko Erzsébet Sustikné Győrfi
   (Sprawa C-243/08)
   (2008/C 247/03)
   Język postępowania: węgierski
   Sąd krajowy
   Budaörsi Városi Bíróság
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Pannon GSM Zrt.

      Strona pozwana: Erzsébet Sustikné Győrfi
   Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. (1) w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich — zgodnie z którą państwa członkowskie stanowią, że w warunkach określonych w prawie krajowym nieuczciwe warunki w umowach zawieranych przez sprzedawców lub dostawców z konsumentami nie będą wiążące dla konsumenta — należy rozumieć w ten sposób, że brak związania konsumenta nieuczciwym warunkiem umownym ustalonym przez sprzedawcę lub dostawcę nie działa ipso iure, lecz jedynie wówczas, gdy konsument skutecznie zaskarży taki zapis wniesioną w tym celu skargą?

               2.

               Czy ochrona konsumentów gwarantowana w dyrektywie 93/13/EWG wymaga, by — niezależnie od rodzaju postępowania oraz jego kontradyktoryjności lub braku kontradyktoryjności — sąd krajowy oceniał z urzędu, nawet jeżeli nie została złożona skarga podnosząca nieuczciwy charakter warunku umownego, że przedłożona mu umowa zawiera nieuczciwe warunki umowne, a tym samym z urzędu dokonywał oceny, w ramach kontroli swojej właściwości, zapisów umownych ustalonych przez sprzedawcę lub dostawcę?

               3.

               W przypadku pozytywnej odpowiedzi na pytanie drugie, jakie kryteria powinien uwzględniać i rozważać sąd krajowy w ramach tej kontroli?

      (1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. L 95, s. 29).


title: Sprawa F-38/11: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 5 lipca 2011 r. — Alari przeciwko Parlamentowi (Służba publiczna — Urzędnicy — Awans — Postępowanie w sprawie awansu za 2009 r. — Przeniesienie do innej instytucji w trakcie postępowania w sprawie awansu, w ramach którego skarżący otrzymałby awans w instytucji, z której został przeniesiony — Instytucja właściwa w przedmiocie wydania decyzji o awansowaniu przeniesionego urzędnika)

text:
               24.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/51

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 5 lipca 2011 r. — Alari przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-38/11) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Awans - Postępowanie w sprawie awansu za 2009 r. - Przeniesienie do innej instytucji w trakcie postępowania w sprawie awansu, w ramach którego skarżący otrzymałby awans w instytucji, z której został przeniesiony - Instytucja właściwa w przedmiocie wydania decyzji o awansowaniu przeniesionego urzędnika)
   2011/C 282/95
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Gianluigi Alari (Bertrange, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i É. Marchal)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: S. Alves i M. Ecker, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji o nieawansowaniu skarżącego w ramach postępowania w sprawie awansu za 2009 r.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje oddalona jako oczywiście bezpodstawna.

               2)

               Parlament Europejski zostaje obciążony, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez skarżącego.

      (1)  Dz.U. C 179 z 18.6.2011, s. 22.


title: Sprawa C-13/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação de Guimarães (Portugalia) w dniu 11 stycznia 2011 r. — Maria das Dores Meira da Silva przeciwko Zurich — Companhia de Seguros SA

text:
               26.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação de Guimarães (Portugalia) w dniu 11 stycznia 2011 r. — Maria das Dores Meira da Silva przeciwko Zurich — Companhia de Seguros SA
   (Sprawa C-13/11)
   2011/C 95/08
   Język postępowania: portugalski

      Sąd krajowy

   Tribunal da Relação de Guimarães.

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Maria das Dores Meira da Silva.

      Strona pozwana: Zurich — Companhia de Seguros SA.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w wypadku drogowym, w którym uczestniczyli pojazd samochodowy i pieszy, który przechodził na drugą stronę ulicy, i w którym to wypadku pieszy doznał uszkodzenia ciała i odniósł szkodę materialną, należy uznać, że wyłączenie odszkodowania za takie szkody wówczas, gdy zdarzenie powodujące te szkody wynikło z zachowania pieszego, na podstawie art. 505 i 570 portugalskiego Código Civil, jest sprzeczne z prawem wspólnotowym, a w szczególności z art. 3 ust. 1 pierwszej dyrektywy (72/166/EWG) (1), art. 2 ust. 1 drugiej dyrektywy (84/5/EWG) (2) oraz art. 1 a trzeciej dyrektywy (90/232/EWG) (3), wprowadzonym przez art. 4 piątej dyrektywy (2005/14/WE) (4) (wszystkie dyrektywy dotyczące ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej wynikającej z ruchu pojazdów samochodowych), z uwagi na orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości w zakresie okoliczności, w jakich może zostać wyłączone odszkodowanie za obowiązkowe ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej za ruch pojazdów samochodowych?

               2)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej, to znaczy, jeżeli takie wyłączenie odszkodowania byłoby sprzeczne z prawem wspólnotowym, to czy jest zgodna z ww. dyrektywami wspólnotowymi, wykładnia rzeczonych przepisów portugalskiego prawa cywilnego, zgodnie z którą dochodzi do ograniczenia lub obniżenia owego odszkodowania z uwzględnieniem winy pieszego, z jednej strony, oraz ryzyka związanego z pojazdem samochodowym, z drugiej strony, w przyczynieniu się do zaistnienia wypadku?

      (1)  Dyrektywa Rady 72/166/EWG z dnia 24 kwietnia 1972 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności (pierwsza dyrektywa) (Dz.U. L 103, s. 1).

      (2)  Druga dyrektywa Rady 84/5/EWG z dnia 30 grudnia 1983 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów silnikowych (Dz.U. 1984, L 8, s. 17).

      (3)  Trzecia dyrektywa Rady 2000/26/WE z dnia 14 maja 1990 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych (Dz.U. L 129, s. 33).

      (4)  Dyrektywa 2005/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. zmieniająca dyrektywy Rady 72/166/EWG, 84/5/EWG, 88/357/EWG i 90/232/EWG oraz dyrektywę 2000/26/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczące ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych (Dz.U. L 149, s. 14).


title: Sprawa C-620/15: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 27 kwietnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation – Francja) – A-Rosa Flussschiff GmbH/Union de recouvrement des cotisations de sécurité sociale et d’allocations familiales d’Alsace (Urssaf), następcy prawnemu Urssaf du Bas-Rhin, Sozialversicherungsanstalt des Kantons Graubünden [Odesłanie prejudycjalne — Pracownicy migrujący — Zabezpieczenie społeczne — Właściwe ustawodawstwo — Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 — Artykuł 14 ust. 2 lit. a) — Rozporządzenie (EWG) nr 574/72 — Artykuł 12a pkt 1a — Umowa między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską — Personel pływający — Pracownicy oddelegowani do innego państwa członkowskiego — Oddział szwajcarski — Zaświadczenie E 101 — Moc dowodowa]

text:
               26.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 202/4

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 27 kwietnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation – Francja) – A-Rosa Flussschiff GmbH/Union de recouvrement des cotisations de sécurité sociale et d’allocations familiales d’Alsace (Urssaf), następcy prawnemu Urssaf du Bas-Rhin, Sozialversicherungsanstalt des Kantons Graubünden
   (Sprawa C-620/15) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Pracownicy migrujący - Zabezpieczenie społeczne - Właściwe ustawodawstwo - Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 - Artykuł 14 ust. 2 lit. a) - Rozporządzenie (EWG) nr 574/72 - Artykuł 12a pkt 1a - Umowa między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską - Personel pływający - Pracownicy oddelegowani do innego państwa członkowskiego - Oddział szwajcarski - Zaświadczenie E 101 - Moc dowodowa])
   (2017/C 202/06)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour de cassation

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: A-Rosa Flussschiff GmbH

      Strona pozwana: Union de recouvrement des cotisations de sécurité sociale et d’allocations familiales d’Alsace (Urssaf), następca prawny Urssaf du Bas-Rhin, Sozialversicherungsanstalt des Kantons Graubünden

      Sentencja

   Wykładni art. 12a pkt 1a rozporządzenia Rady (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 647/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 kwietnia 2005 r., należy dokonywać w ten sposób, że wydane na podstawie art. 14 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 1408/71, w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 647/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 kwietnia 2005 r., przez instytucję wyznaczoną przez właściwy organ państwa członkowskiego zaświadczenie E 101 wiąże zarówno instytucje zabezpieczenia społecznego państwa członkowskiego, w którym praca jest wykonywana, jak i sądy tego państwa członkowskiego, nawet gdy stwierdzą one, że warunki wykonywania pracy przez danego pracownika w sposób oczywisty nie wchodzą w zakres przedmiotowy stosowania tego przepisu rozporządzenia nr 1408/71.

      (1)  Dz.U. C 48 z 8. 2.2016.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 października 2004 r. w sprawie C-304/02: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa — Dyrektywa 92/50/EWG — Procedura udzielania zamówień publicznych na usługi — Zadanie polegające na pomocy w realizacji inwestycji dotyczącej stacji uzdatniania wody — Udzielenie zamówienia poprzedniemu zwycięzcy konkursu na pomysł bez uprzedniej publikacji ogłoszenia o zamówieniu wDzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich)

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/12

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 14 października 2004 r.
   w sprawie C-304/02: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa - Dyrektywa 92/50/EWG - Procedura udzielania zamówień publicznych na usługi - Zadanie polegające na pomocy w realizacji inwestycji dotyczącej stacji uzdatniania wody - Udzielenie zamówienia poprzedniemu zwycięzcy konkursu na pomysł bez uprzedniej publikacji ogłoszenia o zamówieniu w
         Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich
      )
   (2004/C 300/24)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C- 340/02, Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: M. Nolin) przeciwko Republice Francuskiej (pełnomocnicy: G. Bergues, S. Paillier i D. Petrausch), mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie uchybienia na podstawie art. 226 WE, Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann, prezes izby, S. von Bahr i K. Schiemann (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: L. A. Geelhoed, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 14 października 2004 r. wyrok zawierający następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               Udzielenie przez Związek Gmin Miejskich Mans zamówienia na studium dotyczące pomocy inwestorowi odnoszącej się do stacji uzdatniania w Chauvinière bez dokonania publikacji ogłoszenia o zamówieniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, stanowi uchybienie przez Republikę Francuską zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy dyrektywy 92/50/EWG Rady z dnia 18 czerwca 1992 r. odnoszącej się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi, a w szczególności jej art. 15 ust. 2.

               2)

               Republika Francuska obciążona zostaje kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 289 z 23.11.2002.


title: Sprawa C-154/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 20 stycznia 2010 r. w sprawie T-460/07 Nokia Oyj przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 1 kwietnia 2010 r. przez Nokia Oyj

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/15

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 20 stycznia 2010 r. w sprawie T-460/07 Nokia Oyj przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 1 kwietnia 2010 r. przez Nokia Oyj
   (Sprawa C-154/10 P)
   2010/C 179/25
   Język postępowania: fiński

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Nokia Oyj (przedstawiciel: adwokat C. Rehaag)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), Medion AG

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku w sprawie T-460/07

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca wnosi o uchylenie wyroku w sprawie T-460/07, uzasadniając to tym, że w wyroku tym Sąd błędnie przyjął istnienie w przypadku znaków towarowych LIFE i LIFE BLOG prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd i w ten sposób niewłaściwie zastosował art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 (1). W związku z powyższym Sąd naruszył prawo Unii.
   W zakresie podobieństwa znaków towarowych Sąd stwierdził wprawdzie, że przedmiotem porównania są znaki LIFE i LIFE BLOG, jednak następnie postąpił w sposób oczywiście sprzeczny z tym stwierdzeniem, opierając podobieństwo znaków jedynie na elemencie LIFE jednolitego znaku towarowego LIFE BLOG.
   W tym kontekście Sąd dokonał błędnej oceny kategorii konsumentów, którzy należą do docelowego kręgu odbiorców, i sposobu, w jaki konsumenci postrzegają znaki towarowe, naruszając w ten sposób zasady uznane w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1).


title: Sprawa C-511/14: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 16 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Bologna – Włochy) – Pebros Servizi Srl/Aston Martin Lagonda Ltd (Odesłanie prejudycjalne — Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Rozporządzenie (WE) nr 805/2004 — Europejski tytuł egzekucyjny dla roszczeń bezspornych — Artykuł 3 ust. 1 lit. b) — Przesłanki nadania zaświadczenia — Wyrok zaoczny — Pojęcie „roszczeń bezspornych” — Zachowanie strony w toku postępowania mogące oznaczać „niekwestionowanie roszczeń”)

text:
               22.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/6

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 16 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Bologna – Włochy) – Pebros Servizi Srl/Aston Martin Lagonda Ltd
   (Sprawa C-511/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Rozporządzenie (WE) nr 805/2004 - Europejski tytuł egzekucyjny dla roszczeń bezspornych - Artykuł 3 ust. 1 lit. b) - Przesłanki nadania zaświadczenia - Wyrok zaoczny - Pojęcie „roszczeń bezspornych” - Zachowanie strony w toku postępowania mogące oznaczać „niekwestionowanie roszczeń”))
   (2016/C 305/08)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale di Bologna

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Pebros Servizi Srl

      Strona pozwana: Aston Martin Lagonda Ltd

      Sentencja

   Przesłanki, według których w wypadku wyroku zaocznego roszczenie uznaje się za „bezsporne” w rozumieniu art. 3 ust. 1 akapit drugi lit. b) rozporządzenia (WE) nr 805/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie utworzenia europejskiego tytułu egzekucyjnego dla roszczeń bezspornych, należy ustalać w sposób autonomiczny tylko na podstawie tego rozporządzenia.

      (1)  Dz.U. C 34 z 2.2.2015.


title: Sprawa T-289/13: Postanowienie Sądu z dnia 10 listopada 2014 r. – Ledra Advertising przeciwko Komisji i EBC (Skarga o stwierdzenie nieważności oraz o odszkodowanie — Program wsparcia na rzecz stabilności Cypru — Protokół ustaleń w sprawie polityki szczególnych warunków gospodarczych zawarty między Republiką Cypryjską a EMS — Właściwość Sądu — Związek przyczynowy — Skarga częściowo niedopuszczalna, a częściowo oczywiście pozbawiona podstaw prawnych)

text:
               26.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/28

         Postanowienie Sądu z dnia 10 listopada 2014 r. – Ledra Advertising przeciwko Komisji i EBC
   (Sprawa T-289/13) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności oraz o odszkodowanie - Program wsparcia na rzecz stabilności Cypru - Protokół ustaleń w sprawie polityki szczególnych warunków gospodarczych zawarty między Republiką Cypryjską a EMS - Właściwość Sądu - Związek przyczynowy - Skarga częściowo niedopuszczalna, a częściowo oczywiście pozbawiona podstaw prawnych))
   (2015/C 026/34)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ledra Advertising Ltd (Nikozja, Cypr) (przedstawiciele: C. Paschalides, solicitor i adwokat A. Paschalides)

      Strony pozwane: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Smulders i J. P. Keppenne, pełnomocnicy); Europejski Bank Centralny (EBC) (przedstawiciele: A. Sáinz de Vicuña Barroso, N. Lenihan i F. Athanasiou, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów W. Bussiana, W. Devroe i D. Artsa)

      Przedmiot

   Po pierwsze, skarga stwierdzenie nieważności pkt 1.23-1.27 protokołu ustaleń w sprawie polityki szczególnych warunków gospodarczych zawartego między Republiką Cypryjską a europejskim mechanizmem stabilności (EMS) w dniu 26 kwietnia 2013 r., oraz po drugie, żądanie zasądzenia odszkodowania za szkodę, jaką miałaby ponieść skarżąca z uwagi na włączenie pkt 1.23–1.27 protokołu ustaleń do tego aktu oraz naruszenie ciążącego na Komisji obowiązku nadzorowania.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Ledra Advertising Ltd pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Komisję Europejską i Europejski Bank Centralny (EBC).

      (1)  Dz.U. C 226 z 3.8.2013.


title: Sprawa T-750/14: Skarga wniesiona w dniu 6 listopada 2014 r. – Segimerus przeciwko OHIM – Ergo Versicherungsgruppe (ELGO)

text:
               26.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/36

         Skarga wniesiona w dniu 6 listopada 2014 r. – Segimerus przeciwko OHIM – Ergo Versicherungsgruppe (ELGO)
   (Sprawa T-750/14)
   (2015/C 026/46)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Segimerus Ltd (Preston, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat F. Henkel)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Ergo Versicherungsgruppe AG (Dusseldorf, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „ELGO” – zgłoszenie nr 1 0 2 92  498

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 22 sierpnia 2014 r. w sprawie R 473/2014-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy Wydziałowi Sprzeciwów celem ponownego rozpoznania;

               —

               posiłkowo, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy Izbie Odwoławczej celem ponownego rozpoznania;

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

   Naruszenie art. 75 zdanie drugie rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-171/12: Skarga wniesiona w dniu 12 kwietnia 2012 r. — Peri przeciwko OHIM (kształt śruby rzymskiej)

text:
               23.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/18

         Skarga wniesiona w dniu 12 kwietnia 2012 r. — Peri przeciwko OHIM (kształt śruby rzymskiej)
   (Sprawa T-171/12)
   2012/C 184/32
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Peri GmbH (Weißenhorn, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Dönch)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 26 stycznia 2012 r. w sprawie R 1209/2011-1;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Trójwymiarowy znak towarowy w kształcie śruby rzymskiej dla towarów należących do klas 6 i 19 — zgłoszenie nr 9462078

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i e) pkt i) oraz ii) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-551/10: Skarga wniesiona w dniu 26 listopada 2010 r. — Fri-El Acerra przeciwko Komisji

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/52

         Skarga wniesiona w dniu 26 listopada 2010 r. — Fri-El Acerra przeciwko Komisji
   (Sprawa T-551/10)
   ()
   2011/C 30/92
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Fri-El Acerra Srl (Acerra, Neapol, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci M. Todino i P. Fattori)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie w całości nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 15 września 2010 r. dotyczącej pomocy państwa nr C-8/2009, w której stwierdziła ona niezgodność ze wspólnym rynkiem środka pomocy w ramach, którego Republika Włoska zamierzała udzielić wsparcia Fri-El Acerra s.r.l.

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej sprawie skarżąca podważa decyzję Komisji, zgodnie z którą pomoc jej udzielona przez władze włoskie na poczet przedsięwzięcia budowy elektrowni w Acerrze wykorzystującej biomasę, była niezgodna ze wspólnym rynkiem.
   1)   Zarzut pierwszy: błędne stosowanie §107 ust. 3 TFUE, błędne stosowanie wytycznych w dziedzinie pomocy państwa na cele regionalne i błędna wykładnia orzecznictwa w zakresie efektu zachęty.
   Zdaniem skarżącej Komisja błędnie zastosowała formalny wymóg chronologii zawarty w pkt 38 wytycznych, dotyczący pomocy państwa na cele regionalne w latach 2007–2013, nadając efektowi zachęty rangę domniemania bezwzględnego, pomijając istotne znaczenie tej ostatniej. Komisja dokonała w związku z powyższym formalnej wykładni tego wymogu, sprzecznej z orzecznictwem w dziedzinie efektu zachęty oraz nie dokonała właściwej analizy dokumentów dostarczonych przez strony.
   2)   Zarzut drugi: naruszenie podstawowych zasad wspólnotowego porządku prawnego, a w szczególności naruszenie zasady tempus regit actum oraz zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań.
   Zdaniem skarżącej Komisja błędnie uznała, że wymóg formalny przewidziany w wytycznych z 2007 r., opublikowanych w 2006 r. miał zastosowanie do okoliczności faktycznych powstałych przed datą tej publikacji. Tego rodzaju stosowanie wyżej wymienionego wymogu jest sprzeczne z podstawowymi zasadami wspólnotowego porządku prawnego, takimi jak zasada tempus regit actum, która wyklucza możliwość stosowania normy prawnej z mocą wsteczną, jak również zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań.
   3)   Zarzut trzeci: oczywisty błąd w ocenie, w zakresie w jakim Komisja dokonała wypaczenia okoliczności faktycznych, błędnie oceniając potrzebę zwiększenia zatrudnienia oraz dostaw energii do strefy przemysłowej Acerry, dochodząc tym samym do błędnego wniosku, iż przedsięwzięcie przyczyniłoby się w nieznacznym stopniu do rozwoju polityki energetycznej i rozwoju regionalnego.
   Zarzut ten opiera się na argumentach, zgodnie z którymi pozwana miała:
   dokonać czysto formalnej i sprzecznej z jej własna praktyką oceny potrzeby zwiększenia zatrudnienia, nie uwzględniając rodzaju rynku i warunków ekonomicznych, w które wpisuje się program pomocy;
   nie dokonać stosownej oceny bezpośredniego wkładu jakim jest energia elektryczna wytworzona przez Fri-El dla strefy przemysłowej Acerry, nie uwzględniając przepisów włoskich w dziedzinie energetyki oraz pośredniego efektu zachęty dla rozwoju przemysłu i rozwoju regionalnego;
   nie uwzględnić wkładu Fri-El Acerra do regionalnej polityki energetycznej, jednym z celów, której jest wytwarzanie do 2013 r. określonej ilości energii elektrycznej źródeł wykorzystaniem odnawialnych źródeł energii.
   4)   Zarzut czwarty: oczywisty błąd w ocenie w zakresie w jakim Komisja błędnie uznała, iż oceniana pomoc jest niezgodna z wytycznymi z zakresu ochrony środowiska.
   Zdaniem skarżącej Komisja błędnie stwierdziła, że władze włoskie i Fri-El Acerra nie dostarczyły stosownej dokumentacji. Ponadto nie zastosowała ona wymogu zachęty określonego w wytycznych, który wymagał dokonania badania natury materialnej, a nie czysto formalnej.


title: Sprawa C-293/07: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 11 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywy 79/409/EWG i 92/43/EWG — Ochrona dzikiego ptactwa — Obszary specjalnej ochrony — Niewystarczające środki ochronne)

text:
               7.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/4

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 11 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-293/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywy 79/409/EWG i 92/43/EWG - Ochrona dzikiego ptactwa - Obszary specjalnej ochrony - Niewystarczające środki ochronne)
   (2009/C 32/06)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: M. Konstantinidis, D. Recchia i M. Patakia, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Grecka (Przedstawiciel: E. Skandalou, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 4 ust. 1 i 2 dyrektywy Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (Dz.U. L 103, s. 1) w związku z art. 4 ust. 4 tej dyrektywy, w brzmieniu ustalonym art. 6 ust. 2 i 4 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.U. L 206, s. 7) — Brak ochrony obszarów specjalnej ochrony (OSO) — Występowanie działalności mogącej naruszyć integralność OSO i powodować negatywne konsekwencje z punktu widzenia celów ochrony OSO i gatunków, dla ochrony których obszary te zostały wyznaczone.
   Sentencja

               1)

               Nie podejmując wszelkich działań niezbędnych dla ustanowienia i stosowania spójnego i kompletnego systemu norm prawnych o charakterze szczególnym, który byłby w stanie zagwarantować zrównoważone zarządzanie i skuteczną ochronę obszarów specjalnej ochrony wyznaczonych dla realizacji celów ochrony określonych w dyrektywie Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 4 ust. 1 i 2 tej dyrektywy w związku z jej art. 4 ust.4 tiret pierwsze, członkowskiego brzmieniu ustalonym art. 6 ust. 2 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 182 z 4.8.2007.


title: Sprawa C-423/05: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 29 marca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Gospodarowanie odpadami — Dyrektywy 75/442/EWG i 1999/31/WE — Nielegalne i niepodlegające kontroli składowiska odpadów)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/13

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 29 marca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-423/05) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Gospodarowanie odpadami - Dyrektywy 75/442/EWG i 1999/31/WE - Nielegalne i niepodlegające kontroli składowiska odpadów)
   (2007/C 96/21)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A. Caeiros i M. Konstantinidis, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues i O. Christmann, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 4, 8 i 9 dyrektywy Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów (Dz.U. L 194, str. 39) zmienionej dyrektywą Rady z dnia 18 marca 1991 r. zmieniającą dyrektywę 75/442/EWG w sprawie odpadów (Dz.U. L 78, str. 32) i art. 14 lit. a), b) i c) dyrektywy Rady 1999/31/EWG z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów (Dz.U. L 182, str. 1) — Brak podjęcia działań niezbędnych w celu zamknięcia lub rekultywacji nielegalnych lub niepodlegających kontroli składowisk odpadów
   Sentencja

               1)

               Nie podejmując wszelkich działań niezbędnych w celu zapewnienia przestrzegania art. 4, 8 i 9 dyrektywy Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów, zmienionej dyrektywą Rady z dnia 18 marca 1991 r. i art. 14 lit. a), b) i c) dyrektywy Rady 1999/31/EWG z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tych przepisów.

               2)

               Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 48 z 25.2.2006.


title: Sprawa T-273/08: Skarga wniesiona w dniu 14 lipca 2008 r. — X Technology Swiss GmbH przeciwko OHIM

text:
               13.9.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 236/14

         Skarga wniesiona w dniu 14 lipca 2008 r. — X Technology Swiss GmbH przeciwko OHIM
   (Sprawa T-273/08)
   (2008/C 236/24)
   Język skargi: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: X Technology Swiss GmbH (Wollerau, Szwajcaria) (przedstawiciel: A. Herbertz, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Ipko-Amcor BV (Zoetermeer, Niderlandy)
   Żądania strony skarżącej

               —

               zmiana decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 15 maja 2008 r. w sprawie R281/2007 — 4 i odrzucenie sprzeciwu

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „First-On-Skin” dla towarów z klasy 18, 23, i 25 (zgłoszenie nr 4 019 981)

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Ipko-Amcor BV.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny znak towarowy „FIRST” dla towarów z klasy 25 (rejestracja na kraje Beneluksu nr 401 666), sprzeciw wniesiony wobec rejestracji dla klasy 25

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: odrzucenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów

      Podniesione zarzuty: brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w odniesieniu do kolidujących ze sobą znaków towarowych.


title: Sprawa T-475/10: Skarga wniesiona w dniu 4 października 2010 r. — Republika Portugalska przeciwko Komisji

text:
               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/49

         Skarga wniesiona w dniu 4 października 2010 r. — Republika Portugalska przeciwko Komisji
   (Sprawa T-475/10)
   ()
   2010/C 328/77
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes, pełnomocnik, wspierana przez C. Botelho Moniza i P. Gouveia e Melę, adwokatów)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2010) 4891 wersja ostateczna z dnia 20 lipca 2010 r. w sprawie opłaty parafiskalnej w celu promocji wina stosowanej w Portugalii nr sprawy C-43/2004 (ex NN 38/2003);
               pomocniczo, na wypadek, gdyby Trybunał nie orzekł w ten sposób:

               —

               stwierdzenie nieważności warunków siódmego i dziewiątego z ust. 2 art. 3 decyzji;
               i w obydwu przypadkach

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               a)

               Naruszenie prawa poprzez uchybienie art. 107 ust. 1 traktatu, w związku z zaklasyfikowaniem jako zasobów państwa części wpływów z tytułu opłaty w celu promocji przeznaczonej zgodnie z Decreto-Lei n.o 119/97 (dekretem z mocą ustawy) z dnia 15 maja na promocję i reklamę wina;

               b)

               Naruszenie prawa poprzez uchybienie art. 107 ust. 1 i 296 traktatu i rozporządzenia Komisji (WE) nr 1860/2004 (1) w zakresie, w jakim Komisja zaklasyfikowała pomoc dla promocji i reklamy wina jako pomoc państwa bez dokonania oceny, czy mogła ona spowodować ograniczenie konkurencji na rynku i czy nie mogła ona stanowić pomocy de minimis;

               c)

               Błąd w ustaleniach faktycznych poprzez stwierdzenie, iż opłata promocyjna, jako mechanizm finansowania działalności promocyjnej i reklamowej w innych państwach członkowskich i państwach trzecich, dyskryminuje importowane towary i narusza art. 110 traktatu; naruszenie zasady dobrej administracji poprzez brak dokonania dodatkowych czynności dochodzenia poza wezwaniem do udzielenia informacji z dnia 24 kwietnia 2006 r., w celu rozstrzygnięcia wątpliwości, jakie Komisja miała jeszcze odnośnie tej kwestii.

               d)

               Naruszenie prawa przy stosowaniu art. 108 traktatu oraz art. 7 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 (2), jak również zasady proporcjonalności oraz równego traktowania w zakresie, w jakim — nawet przy założeniu zgodności z prawem oceny dokonanej przez Komisję w decyzji (quod non) — siódmy warunek nałożony w ust. 2 art. 3 decyzji jest w sprzeczności z oceną i wnioskami, do jakich Komisja doszła w uzasadnieniu decyzji.

               e)

               Naruszenie prawa w zakresie, w jakim dziewiąty warunek nałożony w ust. 2 art. 3 decyzji narusza art. 108 i 296 traktatu oraz art. 6 ust. 1 i 7 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999, a także zasady proporcjonalności i równego traktowania oraz prawo do obrony.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1860/2004 z dnia 6 października 2004 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy w ramach zasady de minimis dla sektora rolnego i sektora rybołówstwa.

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) NR 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE.


title: Sprawa T-291/16: Wyrok Sądu z dnia 5 kwietnia 2017 r. – Anta (China)/EUIPO (Przedstawienie dwóch linii tworzących kąt ostry) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego przedstawiającego dwie linie tworzące kąt ostry — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               22.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/28

         Wyrok Sądu z dnia 5 kwietnia 2017 r. – Anta (China)/EUIPO (Przedstawienie dwóch linii tworzących kąt ostry)
   (Sprawa T-291/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego przedstawiającego dwie linie tworzące kąt ostry - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 161/40)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Anta (China) Co. Ltd (Jinjiang City, Chiny) (przedstawiciele: adwokaci A. Franke i K. Hammerstingl)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 marca 2016 r. (sprawa R 1292/2015-5) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego przedstawiającego dwie linie tworzące kąt ostry jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Anta (China) Co. Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 279 z 1.8.2016.


title: Sprawa C-508/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de première instance francophone de Bruxelles (Belgia) w dniu 26 września 2016 r. – Karim Boudjellal/Rauwers Contrôle SA

text:
               20.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de première instance francophone de Bruxelles (Belgia) w dniu 26 września 2016 r. – Karim Boudjellal/Rauwers Contrôle SA
   (Sprawa C-508/16)
   (2017/C 053/25)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Tribunal de première instance francophone de Bruxelles

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Karim Boudjellal

      Strona pozwana: Rauwers Contrôle SA
   Trybunał Sprawiedliwości w drodze postanowienia z dnia 11 stycznia 2017 r. orzekł, że jest oczywiście niewłaściwy w przedmiocie udzielenia odpowiedzi na pytania skierowane przez tribunal de première instance francophone de Bruxelles (Belgia).


title: Sprawa T-820/14: Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2014 r. – Delta Group agroalimentare/Komisja

text:
               23.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/43

         Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2014 r. – Delta Group agroalimentare/Komisja
   (Sprawa T-820/14)
   (2015/C 065/59)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Delta Group agroalimentare Srl (Porto Viro, Włochy) (przedstawiciel: V. Migliorini, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności pisma Komisji Europejskiej – Dyrektora Generalnego ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich Jerzego Plewy Prot. SM/FUN S/2622874 z dnia 28 lipca 2014 r. skierowanego do dyrektora generalnego polityk międzynarodowych i Unii Europejskiej przy włoskim ministerstwie rolnictwa i polityki leśnej Felice Assenza, z którym skarżąca zapoznała się w ramach dostępu do akt w dniu 19 listopada 2014 r. w części, w której odrzuca ono wniosek Włoch w zakresie środków wsparcia od 6 do 9, o które wnioskowano na podstawie art. 220 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, w szczególności tych dotyczących przedsiębiorstw zajmujących się ubojem zwierząt, które zostały poddane ubojowi w wykonaniu środków sanitarnych w celu zapobiegania rozprzestrzenieniu się ptasiej grypy i w zakresie odnośnych szkód gospodarczych oraz rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 1071/2014 z dnia 10 października 2014 r. w sprawie nadzwyczajnych środków wsparcia dla sektorów jaj i mięsa drobiowego we Włoszech, opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w dniu 11 października 2014 r. w części, w której wyklucza środki wsparcia przyjęte zgodnie z art. 220 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do przedsiębiorstw zajmujących się ubojem zwierząt, które zostały poddane ubojowi w wykonaniu środków sanitarnych w celu zapobiegania rozprzestrzenieniu się ptasiej grypy i w zakresie odnośnych szkód gospodarczych.

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi 3 zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia art. 40 ust. 2 TFUE, w szczególności zasady niedyskryminacji, a także oczywistego błędu w ocenie i nadużycia władzy.

                           —

                           Zostało podniesione w tym zakresie, że ponieważ te same środki bezpieczeństwa biologicznego, które spowodowały szkody w stadach kur niosek w Imola, Lugo, Mordano i Occhiobello, objęte środkami wsparcia, o których mowa w rozporządzeniu (UE) nr 1071/2014, wywołały szkodę również po stronie skarżącej, która powinna była otrzymać uśmiercone sztuki zwierząt w celu dokonani ich uboju i odsprzedania ich własnym klientom, to nieobjęcie środkami wsparcia przedsiębiorstwa, które powinno było otrzymać sztuki zwierząt, które ucierpiały w celu ich odsprzedania oraz objęcie tymi środkami wyłącznie przedsiębiorstwa, które zajmowało się ich hodowlą stanowi niezgodną z prawem dyskryminację między podmiotami danej branży, pozostającą w sprzeczności z art. 40 ust. 2 TFUE. Artykuł 40 ust. 2 TFUE przewiduje ponadto wyraźnie „subwencje służące produkcji i wprowadzaniu do obrotu różnych produktów”.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 220 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013

                           —

                           Zostało podniesione w tym zakresie, że art. 220 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, przewiduje środki wsparcia rynku w celu uwzględnienia ograniczeń dla handlu, które to ograniczenia mogą wynikać ze stosowania środków zwalczania rozprzestrzeniania się chorób zwierząt. Szkoda związana z handlem stanowi zatem właśnie szkodę podlegającą rekompensacie w ramach środków, o których mowa w art. 220 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 i nie może być uznana za pośrednią szkodę w odniesieniu do szkody dotyczącej wcześniejszego etapu wymiany handlowej (szkody w hodowli).

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia istotnych wymogów proceduralnych, a w szczególności art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011

                           —

                           Zostało podniesione w tym zakresie, że decyzja Komisji o odrzuceniu wniosku Włoch o objęciu środkami wsparcia przedsiębiorstw handlowych i szkód gospodarczych, o których mowa w zaskarżonym piśmie została przyjęta bez wcześniejszej opinii Komitetu ds. Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych, a zatem z naruszeniem istotnych wymogów proceduralnych, przewidzianych w art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011, znajdującego zastosowanie w wyniku odesłania zawartego w art. 229 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, który z kolei przywołany jest w art. 220 tegoż rozporządzenia.


title: Sprawa C-327/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bayerischer Verwaltungsgerichtshof (Niemcy) w dniu 14 sierpnia 2009 r. — Mensch und Natur AG przeciwko Freistaat Bayern

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bayerischer Verwaltungsgerichtshof (Niemcy) w dniu 14 sierpnia 2009 r. — Mensch und Natur AG przeciwko Freistaat Bayern
   (Sprawa C-327/09)
   2009/C 282/38
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bayerischer Verwaltungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Mensch und Natur AG

      Strona pozwana: Freistaat Bayern

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 249 akapit czwarty WE stoi na przeszkodzie takiej interpretacji decyzji Komisji skierowanej zgodnie z jej brzmieniem do określonego adresata, że wiąże ona również innych przedsiębiorców, którzy z punktu widzenia kontekstu i celu decyzji powinni być traktowani w jednakowy sposób?

               2)

               Czy decyzja Komisji z dnia 22 lutego 2000 r. o odmowie dopuszczenia „Stevia rebaudiana Bertoni: rośliny i suszone liście” jako nowej żywności i nowych składników żywności (2000/196/WE (1)), stanowiąca w art. 1, że „Stevia rebaudiana Bertoni: rośliny i suszone liście” jako nowa żywność i nowe składniki żywności nie są dopuszczone we Wspólnocie, wiąże również stronę skarżącą, która obecnie wprowadza do obrotu we Wspólnocie „Stevia rebaudiana Bertoni: rośliny i suszone liście”?

      (1)  Decyzja Komisji z dnia 22 lutego 2000 r. o odmowie dopuszczenia „Stevia rebaudiana Bertoni: rośliny i suszone liście” jako nowej żywności i nowych składników żywności w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 258/97 Parlamentu Europejskiego i Rady [notyfikowana jako dokument C(2000) 77]; Dz. U. L 61, s. 4.


title: Sprawa T-253/04: Skarga wniesiona dnia 25 czerwca 2004 r. przez Zubeyir Aydar w imieniu Kongra-gel i 10 pozostałych przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/28

         Skarga wniesiona dnia 25 czerwca 2004 r. przez Zubeyir Aydar w imieniu Kongra-gel i 10 pozostałych przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa T-253/04)
   (2004/C 262/55)
   Język postępowania: angielski
   Dnia 25 czerwca 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Radzie Unii Europejskiej przez Zubeyira Aydara, Fryburg, Szwajcaria, Haydara Isika, Maisoich, Niemcy, Kazima Babę, Berlin, Niemcy, George'a Aryo, Oldenzaal, Niderlandy, Saita Uzuna, Egg/Flaw, Szwajcaria, Lorda Nicholasa Rea, Londyn, Zjednoczone Królestwo, Hugo Charltona, Londyn, Zjednoczone Królestwo, Rogera Tomkinsa, Droucha, Cypr, Marka Thomasa, Londyn, Zjednoczone Królestwo, Hugo Van Rompaye'a, Geel, Belgia oraz Jeana Paula Nuneza, Montpellier, Francja, reprezentowanych przez M. Mullera, E. Grievesa and C. Vine'a, Barristers i G. Pierce'a, Solicitor.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności części decyzji Rady Unii Europejskiej 2004/306/WE z dnia 2 kwietnia 2004 r. o zdelegalizowaniu KONGRA-GEL jako inaczej zwanego PKK oraz rozporządzenia nr 2508/2001;

               —

               alternatywnie, uznanie rozporządzenia nr 2508/2001 za bezprawne w odniesieniu do jego zastosowania wobec skarżących;

               —

               podjęcie takich dalszych działań, jakie Sąd może w swym majestacie uznać za odpowiednie;

               —

               zasądzenie od Rady kosztów poniesionych przez skarżących w trakcie niniejszego postępowania;

               —

               zasądzenie odszkodowania od Rady.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący podnoszą, że podejmując decyzję o zdelegalizowaniu KONGRA-GEL jako inaczej zwanego PKK, Rada Unii Europejskiej działała w naruszeniu Traktatu WE, zarówno w zakresie materialnym jak i formalnym.
   Skarżący podnoszą, że Rada Unii Europejskiej naruszyła przepisy prawa materialnego zawarte w Traktacie WE w związku z:

               —

               niezastosowaniem zrozumiałych, obiektywnych kryteriów do odpowiednich faktów;

               —

               nieprzestrzeganiem podstawowych praw takich jak wolność wyrażania opinii oraz wolność stowarzyszania się, chronionych na mocy art. 10 i 11 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka;

               —

               naruszeniem zasad prawa wspólnotowego, takich jak zasada proporcjonalności, zasada pewności prawnej, równości oraz prawa do rzetelnego procesu sądowego;

               —

               nadużyciem władzy.

         Ponadto skarżący podnoszą, że Rada naruszyła Traktat WE w odniesieniu do przepisów prawa procesowego w następujący sposób:

               —

               poprzez nieprzyznanie skarżącym możliwości skorzystania z prawa do przedstawienia swojego stanowiska przed aktem delegalizacji i/lub niezapewnienie skarżącym rzetelnego procesu sądowego lub skutecznych środków odwoławczych, na podstawie których mogliby zakwestionować twierdzenia co do faktów, na których opierała się Rada Unii Europejskiej, w znaczeniu art. 6 i 13 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka;

               —

               poprzez niewskazanie dokładnego i wystarczającego uzasadnienia jako podstawy prawnej i faktycznej swojej decyzji.


title: Sprawa T-38/13: Skarga wniesiona w dniu 24 stycznia 2013 r. — Pedro Group przeciwko OHIM — Cortefiel (PEDRO)

text:
               6.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 101/20

         Skarga wniesiona w dniu 24 stycznia 2013 r. — Pedro Group przeciwko OHIM — Cortefiel (PEDRO)
   (Sprawa T-38/13)
   2013/C 101/44
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Pedro Group Pte Ltd (Singapur, Singapur) (przedstawiciel: adwokat B. Brandreth)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Cortefiel, SA (Madryt, Hiszpania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej z dnia 26 listopada 2012 r. (sprawa R 0271/2011-4) w zakresie dotyczącym częściowego uchylenia decyzji Wydziału Sprzeciwów z dnia 17 grudnia 2010 i odrzucenia dokonanego przez skarżąca zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego dla niektórych towarów z klasy 25;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami poniesionymi przez skarżącą w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą i przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „PEDRO” dla towarów i usług z klas 18, 25 i 35 — zgłoszenie nr 7 541 857

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Cortefiel, SA

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzny wspólnotowy znak towarowy nr 1 252 899 w kolorach czarnym i białym „Pedro del Hierro” dla towarów i usług z klas 3, 9, 14, 18, 25, 35 i 42 oraz międzynarodowa rejestracja nr 864 740 wywołująca skutki hale Bułgarii, Hiszpanii hale Rumunii graficznego znaku towarowego w kolorach czarnym i białym „Pedro del Hierro” dla towarów i usług z klas 3, 14, 25 i 35

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie zaskarżonej decyzji w zakresie dotyczącym oddalenia sprzeciwu w odniesieniu do towarów z klasy 25, odrzucenie zgłoszenia dla tych towarów i oddalenie odwołania w pozostałym zakresie

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b), art. 15 i art. 42 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 207/2009.


title: Sprawa T-85/07: Skarga wniesiona w dniu 20 marca 2007 r. — Gabel Industria Tessile przeciwko OHIM — Creaciones Garel (GABEL)

text:
               26.5.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 117/26

         Skarga wniesiona w dniu 20 marca 2007 r. — Gabel Industria Tessile przeciwko OHIM — Creaciones Garel (GABEL)
   (Sprawa T-85/07)
   (2007/C 117/41)
   Język skargi: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Gabel Industria Tessile S.p.A. (Rovellasca, Włochy) (przedstawiciel: A. Petruzzelli, Avvocato)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM)

      Uczestnikiem postępowania przez Izbą Odwoławczą była również: Creaciones Garel S.A.
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej z dnia 25 stycznia 2007 r., doręczonej w dniu 29 stycznia 2007 r., w części odmawiającej rejestracji zgłoszonego wspólnotowego znaku towarowego Gabel — nr zgłoszenia 3754777 — dla towarów należących do klasy 24, z powodu niezgodności z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94;

               —

               Utrzymanie w mocy decyzji Drugiej Izby Odwoławczej o rejestracji tego znaku towarowego dla „szlafroków ”należących do klasy 25;

               —

               Nakazanie OHIM rejestrację wspólnotowego znaku towarowego Gabel zgłoszonego pod nr 3754777 dla wyszczególnionych towarów należących do klasy 24, jak również dla „szlafroków ”należących do klasy 25;

               —

               Obciążenie OHIM kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „GABEL ”(nr zgłoszenia 3754777) dla towarów należących do klas 24 i 25.

      Właściciel znaku towarowego lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Creaciones Garel S.A.

      Znak towarowy lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Wspólnotowy graficzny znak towarowy „GAREL ”zarejestrowany dla towarów należących do klas 24, 25 i 26.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu.

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uwzględnienie odwołania w części, dopuszczenie rejestracji znaku towarowego dla „szlafroków ”(klasa 25).

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.


title: Sprawa C-477/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundespatentgericht (Niemcy) w dniu 24 października 2012 r. — Hogan Lovells International LLP przeciwko Bayer CropScience K.K.

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundespatentgericht (Niemcy) w dniu 24 października 2012 r. — Hogan Lovells International LLP przeciwko Bayer CropScience K.K.
   (Sprawa C-477/12)
   2013/C 26/39
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundespatentgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Hogan Lovells International LLP

      Strona pozwana: Bayer CropScience K.K.

      Pytanie prejudycjalne

   Czy zastosowanie art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1610/96 (1) zależy wyłącznie od zezwolenia na wprowadzenie produktu do obrotu wydanego zgodnie z art. 4 dyrektywy 91/414/EWG, czy świadectwo może być wydane także na podstawie zezwolenia na wprowadzenie produktu do obrotu wydanego zgodnie z art. 8 ust. 4 dyrektywy 91/414?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1610/96 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 lipca 1996 r. dotyczące stworzenia dodatkowego świadectwa ochronnego dla środków ochrony roślin, Dz.U. L 198, s. 30.


title: Sprawa F-128/11: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (w składzie jednego sędziego) z dnia 18 grudnia 2015 r. – De Nicola/EBI (Służba publiczna — Personel EBI — Ocena — Sprawozdanie z oceny za 2010 r. — Zakwestionowanie — Procedury wewnętrzne — Przesłanki — Odstąpienie — Skarga — Interes prawny — Brak — Rozsądny termin — Niedochowanie — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/98

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (w składzie jednego sędziego) z dnia 18 grudnia 2015 r. – De Nicola/EBI
   (Sprawa F-128/11) (1)

   ((Służba publiczna - Personel EBI - Ocena - Sprawozdanie z oceny za 2010 r. - Zakwestionowanie - Procedury wewnętrzne - Przesłanki - Odstąpienie - Skarga - Interes prawny - Brak - Rozsądny termin - Niedochowanie - Oczywista niedopuszczalność))
   (2016/C 048/112)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Carlo De Nicola (Strassen, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat L. Isola)

      Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny (przedstawiciele: G. Nuvoli T. Gilliams, pełnomocnicy, A. Dal Ferro, adwokat)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie odnoszące się do, po pierwsze, stwierdzenia nieważności e-maili i decyzji EBI dotyczących postępowania administracyjnego w przedmiocie oceny pracy skarżącego w 2010 r., po drugie, stwierdzenia nieważności decyzji, którą Prezes EBI odmówił wszczęcia postępowania mediacyjnego, po trzecie, stwierdzenia nieważności oceny rocznej skarżącego za 2010 r. w zakresie w jakim nie otrzymał on oceny „exceptional performance” lub „very good performance” i nie zaproponowano jego awansu do funkcji D i wreszcie, zasądzenia od EBI odszkodowania i zadośćuczynienia za krzywdę poniesioną przez skarżącego

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Carlo De Nicola pokrywa swoje własne koszty oraz koszty poniesione przez Europejski Bank Inwestycyjny

      (1)  Dz.U. C 65 z 3.3.2012, s. 21.