title: Sprawa C-52/08: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 24 maja 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Notariusze — Dyrektywa 2005/36/WE)

text:
               9.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 204/3

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 24 maja 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-52/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Notariusze - Dyrektywa 2005/36/WE)
   2011/C 204/05
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. Støvlbæk i P. Andrade, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciel: S. Ossowski, pełnomocnik i K. Smith, barrister)

      Strona pozwana: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes i F.S. Gaspar Rosa, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Czeska (przedstawiciel: M. Smolek, pełnomocnik), Republika Litewska (przedstawiciele: D. Kriaučiūnas i E. Matulionytė, pełnomocnicy), Republika Słowenii (przedstawiciele: V. Klemenc i Ž. Cilenšek Bončina, pełnomocnicy), Republika Słowacka (przedstawiciel: J. Čorba pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia w wyznaczonym terminie w odniesieniu do zawodu notariusza przepisów niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (Dz.U. L 255, s. 22), uchylającej dyrektywę 89/48/EWG (Dz.U. L 19, s. 16)

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Republika Czeska, Republika Litewska, Republika Słowenii, Republika Słowacka i Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 107 z 26.4.2008.


title: Sprawa C-462/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Bari (Włochy) w dniu 8 października 2014 r. – postępowanie karne przeciwko Lorenzowi Carlucciemu

text:
               15.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 448/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Bari (Włochy) w dniu 8 października 2014 r. – postępowanie karne przeciwko Lorenzowi Carlucciemu
   (Sprawa C-462/14)
   (2014/C 448/16)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale di Bari

      Strony w postępowaniu głównym

   Lorenzo Carlucci

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 49 i nast. oraz art. 56 i nast. TFUE analizowane w świetle wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 16 lutego 2012 r. [w sprawach połączonych C-72/10 i C-77/10] należy interpretować w ten sposób, że postanowienia te stoją na przeszkodzie ogłoszeniu przetargu na koncesje o czasie trwania krótszym od koncesji przyznanych w przeszłości, jeżeli wspomniany przetarg został ogłoszony rzekomo w celu usunięcia konsekwencji wynikających z bezprawnego wykluczenia pewnej liczby operatorów z wcześniejszych przetargów?

               2)

               Czy art. 49 i nast. oraz art. 56 i nast. TFUE analizowane w świetle powyższego wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że postanowienia te stoją na przeszkodzie temu, aby wymóg dostosowania czasu wygaśnięcia koncesji stanowił odpowiednie uzasadnienie dla krótszego w porównaniu z koncesjami przyznanymi w przeszłości, czasu trwania koncesji objętych przetargiem?

               3)

               Czy art. 49 i nast. oraz art. 56 i nast. TFUE analizowane w świetle powyższego wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że postanowienia te stoją na przeszkodzie dla wprowadzenia obowiązku nieodpłatnego zbycia użytkowania środków materialnych i niematerialnych majątku, które tworzą sieć zarządzania grami i ich przyjmowania w wypadku zakończenia działalności, z powodu upływu końcowego terminu ważności koncesji lub z powodu decyzji o jej wygaśnięciu lub odebraniu?


title: Sprawa F-100/08: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 4 maja 2010 r. — Petrilli przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Emerytura — Pojęcie miejsca zamieszkania — Główne miejsce zamieszkania — Stosowne dokumenty)

text:
               31.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/52

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 4 maja 2010 r. — Petrilli przeciwko Komisji
   (Sprawa F-100/08) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Emerytura - Pojęcie miejsca zamieszkania - Główne miejsce zamieszkania - Stosowne dokumenty)
   2010/C 209/80
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Alessandro Petrilli (Grottammare, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci J.-L. Lodomez i J. Lodomez)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i D. Martin, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego w sprawie ustalenia głównego miejsca zamieszkania skarżącego.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               A. Petrilli zostaje obciążony całością kosztów postępowania.

      (1)  Dz.U. C 55 z 7.3.2009, s. 52.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 lipca 2005 r. w sprawie C-135/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Uregulowanie wspólnotowe w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych — Ustawodawstwo krajowe zezwalające na użycie oznaczenia „bio” w stosunku do produktów niepochodzących z ekologicznej produkcji)

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/5

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 14 lipca 2005 r.
   w sprawie C-135/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Uregulowanie wspólnotowe w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych - Ustawodawstwo krajowe zezwalające na użycie oznaczenia „bio” w stosunku do produktów niepochodzących z ekologicznej produkcji)
   (2005/C 217/09)
   Język postępowania: hiszpański
   W sprawie C-107/04 mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 26 marca 2003 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: G. Berscheid, B. Doherty i F. Jimeno Fernandez, jak również S. Pardo Quintillán) przeciwko Królestwu Hiszpanii (pełnomocnicy: N. Díaz Abad i E. Braquehais Conesa), Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann (sprawozdawca), prezes izby, K. Lenaerts, J. N. Cunha Rodrigues, M. Ilešič i E. Levits, sędziowie; rzecznik generalny: J. Kokott, sekretarz: M. Ferreira, główny administrator, wydał w dniu 14 lipca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 146 z 21.6.2003.


title: Sprawa C-322/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) w dniu 30 maja 2017 r. – Eugen Bogatu/Minister for Social Protection

text:
               21.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 277/26

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) w dniu 30 maja 2017 r. – Eugen Bogatu/Minister for Social Protection
   (Sprawa C-322/17)
   (2017/C 277/37)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   High Court (Irlandia)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Eugen Bogatu

      Strona pozwana: Minister for Social Protection

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy rozporządzenie nr 883/2004 (1), a w szczególności jego art. 67 w związku z art. 11 ust. 2 tego rozporządzenia przewidują wymóg, by dla nabycia uprawnienia do „świadczenia rodzinnego” w rozumieniu art. 1 lit. z) tego rozporządzenia dana osoba była osobą wykonującą pracę najemną lub pracę na własny rachunek we właściwym państwie członkowskim (w rozumieniu art l lit. s) rozporządzenia), bądź też otrzymywała świadczenia pieniężne, o których mowa w art. 11 ust. 2 rozporządzenia?

               2)

               Czy odniesienie do „świadczeń pieniężnych” zawarte w art. 11 ust. 2 rozporządzenia należy interpretować jako odnoszące się wyłącznie do okresu, w którym skarżący faktycznie otrzymuje świadczenia pieniężne, czy też do całego okresu, w którym skarżący pozostaje objęty systemem ubezpieczenia oferującym wypłatę takiego świadczenia w przyszłości, niezależnie od tego, czy ubiegano się o nie w chwili złożenia wniosku o świadczenie rodzinne?”

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. 2004, L 166, s. 1).


title: Sprawa T-438/12: Skarga wniesiona w dniu 5 października 2012 r. — Global Steel Wire przeciwko Komisji

text:
               1.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 373/11

         Skarga wniesiona w dniu 5 października 2012 r. — Global Steel Wire przeciwko Komisji
   (Sprawa T-438/12)
   2012/C 373/17
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Global Steel Wire, SA (Cerdanyola del Vallés, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci F. González Díaz i P. Herrero Prieto)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu Unii Europejskiej o:

               —

               stwierdzenie na podstawie 264 TFUE nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 25 lipca 2012 r. w sprawie COMP/38.344 — Stal sprężająca;

               —

               nakazanie Komisji aby, na podstawie art. 24 statutu Trybunału oraz art. 64 § 3 regulaminu przed Sądem, przedstawiła dokumenty, obliczenia i inne elementy stanu faktycznego lub prawnego, na podstawie których oparła się ona uwzględniając wnioski o stwierdzenie braku zdolności płatniczej przedstawione przez Proderac, CB, ITAS, OriMartin, Siderúrgica Latina Martin oraz uwzględniając wniosek o obniżenie kwoty grzywny nałożonej na ArcelorMittal;

               —

               w każdym razie, obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga została skierowana przeciwko decyzji Komisji, w której instytucja ta nie uwzględniła złożonego do niej przez skarżącą wniosku o stwierdzenie braku zdolności płatniczej lub odroczenie płatności z wyłączeniem obowiązku ustanowienia gwarancji bankowej.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczy błędów faktycznych i naruszeń prawa, jakich dopuściła się Komisja oceniając zdolność płatniczą skarżącej do zapłaty grzywny.

               2)

               Zarzut drugi dotyczy błędów faktycznych i naruszeń prawa, jakich dopuściła się Komisja oceniając zdolność płatniczą udziałowców skarżącej.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczy naruszenia zasady niedyskryminacji ze względu na to, że Komisja, uznając, iż inne przedsiębiorstwa z tego sektora znajdują się w sytuacji braku zdolności płatniczej, obniżyła kwoty nałożonych na nie grzywien albo zniosła obowiązek ustanowienia gwarancji.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczy naruszenia prawa do obrony:

                           —

                           w pierwszej kolejności Komisja nie dała skarżącej możliwości przedstawienia jej stanowiska;

                           —

                           w drugiej kolejności Komisja naruszyła reguły konkurencji nie uwzględniając zasady kolegialności;

                           —

                           wreszcie, Komisja naruszyła obowiązek uzasadnienia.


title: Sprawa C-554/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 20 września 2012 r. w sprawie T-421/09 DEI przeciwko Komisji, wniesione w dniu 30 listopada 2012 r. przez Komisję Europejską

text:
               2.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/11

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 20 września 2012 r. w sprawie T-421/09 DEI przeciwko Komisji, wniesione w dniu 30 listopada 2012 r. przez Komisję Europejską
   (Sprawa C-554/12 P)
   2013/C 32/15
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: Th. Christoforou, A. Antoniadis i adwokat A. Oikonomou)

      Druga strona postępowania: Dimosia Epicheirisi Ilektrismou AE (DEI), Republika Grecka

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie w całości wyroku Sądu z dnia 20 września 2012 r. w sprawie T-421/09;

               —

               jeżeli stan postępowania na to pozwala — ostateczne rozstrzygnięcie sprawy;

               —

               obciążenie DEI kosztami postępowania w obu instancjach i kosztami, jakie w tych instancjach poniosła Komisja.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

               Wyrokiem w sprawie T-421/09 Sąd stwierdził nieważność decyzji z dnia 4 sierpnia 2009 r., w której Komisja uznała, że zaproponowane przez Republikę Grecką działania naprawcze były niezbędne i proporcjonalne w celu usunięcia skutków naruszenia oraz aby zapewnić wykonanie przez nią wcześniejszej decyzji z dnia 5 marca 2008 r. (zwanej dalej „decyzją z dnia 4 sierpnia 2009 r.” lub „zaskarżoną decyzją”). Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji, opierając się jedynie na okoliczności, iż wcześniejsza decyzja Komisji — z dnia 5 marca 2008 r. — która stanowiła wyłączną podstawę zaskarżonej decyzji, w międzyczasie również została uznana za nieważną na mocy wyroku Sądu z dnia T-169/08, który również został wydany w dniu 20 września 2012 r.

               2)

               Uznając, że wyrok Sądu w sprawie T–169/08 wielokrotnie narusza prawo, został wadliwie i niewystarczająco uzasadniony oraz opiera się na błędnej interpretacji dowodów i uzasadnienia decyzji Komisji z dnia 5 marca 2008 r., Komisja wniosła od niego odwołanie. Wobec tego, ewentualne uwzględnienie odwołania od wyroku w sprawie T-169/08 spowoduje, że jedyna podstawa, na której opiera się zaskarżony wyrok w sprawie T-421/09, automatycznie przestanie istnieć.


title: Sprawa F-12/09: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 14 września 2011 r. — A przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Choroba zawodowa — Postępowania przewidziane w art. 73 i 78 regulaminu pracowniczego — Dodatek tymczasowy — Zwrot kosztów medycznych — Dostęp do akt osobowych)

text:
               10.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 362/22

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 14 września 2011 r. — A przeciwko Komisji
   (Sprawa F-12/09) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Choroba zawodowa - Postępowania przewidziane w art. 73 i 78 regulaminu pracowniczego - Dodatek tymczasowy - Zwrot kosztów medycznych - Dostęp do akt osobowych)
   2011/C 362/34
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: A (P., Francja) (przedstawiciele: adwokaci B. Cambier i A. Paternostre)

      Strona pozwana: Komisja (przedstawiciele: J. Currall i J. Baquero Cruz, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Po pierwsze wniosek o stwierdzenie odpowiedzialności Komisji za określone niezgodne z prawem zachowania, których rzekomo dopuszczono się w stosunku do strony skarżącej w ramach postępowania na podstawie art. 73 regulaminu pracowniczego, oraz o stwierdzenie nieważności szeregu odmownych decyzji w przedmiocie zastosowania w stosunku do strony skarżącej przepisów art. 73 ust. 2 lit. b) regulaminu pracowniczego, przekazania jej szeregu dokumentów z jej akt medycznych oraz zwrotu pewnych kosztów medycznych — Zasądzenie odszkodowania za szkodę jakoby poniesioną przez stronę skarżącą

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżący zostaje obciążony całością kosztów postępowania.

      (1)  Dz.U. C 113 16.5.2009, s. 45.


title: Sprawa T-296/11: Wyrok Sądu z dnia 14 marca 2014 r. – Cementos Portland Valderrivas przeciwko Komisji (Konkurencja  — Postępowanie administracyjne  — Decyzja w sprawie żądania informacji  — Konieczność żądanych informacji  — Dostatecznie poważne poszlaki  — Kontrola sądowa  — Proporcjonalność)

text:
               5.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 135/30

         Wyrok Sądu z dnia 14 marca 2014 r. – Cementos Portland Valderrivas przeciwko Komisji
   (Sprawa T-296/11) (1)

   ((Konkurencja - Postępowanie administracyjne - Decyzja w sprawie żądania informacji - Konieczność żądanych informacji - Dostatecznie poważne poszlaki - Kontrola sądowa - Proporcjonalność))
   2014/C 135/36
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Cementos Portland Valderrivas, S.A. (Pamplona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokaci L. Ortiz Blanco i N. Ruiz García)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castilla Contreras, C. Urraca Caviedes i C. Hödlmayr, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata J. Rivasa)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2011) 2368 wersja ostateczna z dnia 30 marca 2011 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 18 ust. 3 rozporządzenia Rady nr 1/2003 (sprawa 39520 – cement i produkty pokrewne).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona

               2)

               Cementos Portland Valderrivas, SA zostaje obciążona kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania w przedmiocie zastosowania środka tymczasowego.

      (1)  Dz.U. C 238 z 13.8.2011.


title: Sprawa C-430/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden w dniu 2 listopada 2009 r. — Euro Tyre Holding BV przeciwko Staatssecretaris van Financiën

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden w dniu 2 listopada 2009 r. — Euro Tyre Holding BV przeciwko Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-430/09)
   2010/C 24/42
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony postępowania przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Euro Tyre Holding BV

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën

      Pytanie prejudycjalne

   W jaki sposób w świetle art. 28c część A zdanie wprowadzające i lit. a) szóstej dyrektywy (1) w związku z art. 8 ust. 1 lit. a) i b), art. 28a ust. 1 lit. a) akapit pierwszy i art. 28b część A lit. a) ust. 1 szóstej dyrektywy, w przypadku, gdy w odniesieniu do tych samych towarów pomiędzy podatnikami, którzy działali w takim charakterze, zrealizowane zostały dwie następujące po sobie dostawy, w przypadku których chodzi o tylko jedną wewnątrzwspólnotową wysyłkę lub pojedynczy wewnątrzwspólnotowy transport, należy ustalić, której dostawie należy przypisać wewnątrzwspólnotowy transport, gdy transport towarów został zrealizowany przez osobę posiadającą zarówno cechę kupującego przy pierwszej dostawie, jak i sprzedającego przy drugiej dostawie lub na jej rachunek?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1).


title: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawie C-292/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Środowisko — Pojazdy wycofane z eksploatacji — Dyrektywa 2000/53/WE)

text:
               28.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/8

      WYROK TRYBUNAŁU

   (czwarta izba)
   z dnia 8 lipca 2004 r.
   w sprawie C-292/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Środowisko - Pojazdy wycofane z eksploatacji - Dyrektywa 2000/53/WE)
   (2004/C 217/14)
   Język postępowania: fiński
   W sprawie C-292/03, Komisja Wspólnot Europejskich (reprezentowana przez M. Konstantinidisa i P.Aalto) przeciwko Republice Finlandii (reprezentowanej przez A. Guimares-Purokoski) mającej za przedmiot wniosek o stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2000/53/WE z dnia 18 września 2000 r. w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz.U. L 269, str. 34), a w każdym razie nie podając tych przepisów do wiadomości Komisji, Republika Finlandii uchybiła zobowiązaniom, jakie ciążą na niej na mocy tej dyrektywy, Trybunał (czwarta izba), w składzie: J. N. Cunha Rodrigues, prezes izby, F. Macken (sprawozdawca) i K. Lenaerts, sędziowie, rzecznik generalny: M. Poiares Maduro, sekretarz: R. Grass, wydał dnia 8 lipca 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, niezbędnych do wykonania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2000/53/WE z dnia 18 września 2000 r. w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji, Republika Finlandii uchybiła zobowiązaniom, jakie ciążą na niej na mocy tej dyrektywy;

               2)

               Republika Finlandii zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 213 z 6.9.2003 r.


title: Sprawa C-609/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 21 października 2010 r. w sprawie T-474/08 Dieter C. Umbach przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 23 grudnia 2010 r. przez Dietera C. Umbacha

text:
               19.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/8

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 21 października 2010 r. w sprawie T-474/08 Dieter C. Umbach przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 23 grudnia 2010 r. przez Dietera C. Umbacha
   (Sprawa C-609/10 P)
   2011/C 89/16
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Dieter C. Umbach (przedstawiciel: M. Stephani, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie pkt 1 sentencji wyroku Sądu z dnia 21 października 2010 r. w sprawie T-474/08 Umbach przeciwko Komisji Europejskiej;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 2 września 2008 r. oznaczonej sygnaturą SG.E.3/MV/psi D(2008) 6991;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania w pierwszej instancji oraz w postępowaniu odwoławczym.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie zaskarża orzeczenie Sądu (siódma izba) z dnia 21 października 2010 r. w sprawie T-474/08 i wnosi o uchylenie tego wyroku, którym odmówiono mu pełnego wglądu do dotyczących go dokumentów związanych z umową Tacis.
   Wnoszący odwołanie stoi na stanowisku, że dostęp do dotyczących go dokumentów winien zostać mu udzielony choćby na podstawie zobowiązań wynikających z prawa pierwotnego, w szczególności zaś z art. 41 ust. 2 lit. b) karty praw podstawowych, zwłaszcza że został on pozwany przez Komisję Europejską przed sądem państwa członkowskiego o zapłatę i dla obrony swych praw w tym postępowaniu potrzebny mu jest dostęp do dokumentów znajdujących się w posiadaniu Komisji Europejskiej.
   Komisja Europejska podnosi natomiast, że zastosowanie znajduje tu tylko rozporządzenie (WE) nr 1049/2001, w świetle którego jest ona uprawniona do udostępnienia dokumentów jedynie w ograniczonym zakresie bądź do nieudostępnienia ich wcale.
   W odniesieniu do rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 wnoszący odwołanie twierdzi, że ilekroć akt ten znajduje zastosowanie, zakres uznania Komisji Europejskiej dotyczący kwestii jego praw podstawowych ulega ograniczeniu, tak aby na gruncie prawa wtórnego uzyskać taki sam skutek, jak skutek, który na gruncie prawa pierwotnego wynika z wyżej wymienionego postanowienia karty praw podstawowych.


title: Sprawa T-447/09: Skarga wniesiona w dniu 6 listopada 2009 r. — Centre national de la recherche scientifique przeciwko Komisji

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/55

         Skarga wniesiona w dniu 6 listopada 2009 r. — Centre national de la recherche scientifique przeciwko Komisji
   (Sprawa T-447/09)
   2010/C 24/98
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Centre national de la recherche scientifique (Paryż, Francja) (przedstawiciel: N. Lenoir, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 28 sierpnia 2009 r. o potrąceniu wierzytelności powstałej na podstawie umowy FP7 239108 ICT — VAMDC/=PF=, z jednej strony, z wierzytelnością Wspólnoty w stosunku do CNRS, dochodzoną z tytułu umowy NEMAGENETAG, z drugiej strony;

               —

               obciążenie Komisji całością kosztów postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Centre national de la recherche scientifique (CNRS) wnosi w niniejszej skardze o stwierdzenie nieważności decyzji o potrąceniu zawartej w decyzji BUDG/C3 D(2009) 10.5 — 1232 z dnia 28 sierpnia 2009 r., zgodnie z którą Komisja przystąpiła do odzyskania kwot wypłaconych skarżącej w ramach umowy NEMAGENETAG dotyczącej projektu szóstego programu ramowego badań i rozwoju technologicznego.
   W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi trzy zarzuty dotyczące:

               —

               naruszenia prawa do obrony w zakresie, w jakim decyzja została wydana bez wcześniejszego przeanalizowania przez Komisję szczegółowego stanowiska CNRS w przedmiocie sprawozdania końcowego z audytu;

               —

               naruszenia prawa i oczywistych błędów w ocenie okoliczności faktycznych, co miało wpływ na decyzję i spowodowało, że po pierwsze Komisja nie uwzględniła kosztów, zmieniając kryteria oceny kosztów kwalifikowanych, a po drugie pominęła niesłusznie dowody świadczące o kosztach poniesionych w związku z projektem;

               —

               naruszenia art. 73 ust. 1 rozporządzenia finansowego w zakresie, w jakim po pierwsze sporna wierzytelność nie mogła zostać uznana za „pewn[ą], wyrażon[ą] w kwocie pieniężnej i wymagaln[ą]” z powodu ważkiego charakteru dotyczącego jej zakwestionowania, po drugie wierzytelności, które zostały ze sobą potrącone, nie mogły zostać uznane za wzajemne, ponieważ jedna z nich była wierzytelnością należną wobec podmiotu zbiorowego, natomiast druga — należną wobec podmiotu indywidualnego, a wreszcie kwota wstępnego finansowania należnego z tytułu umowy VAMDC nie była wymagalna w chwili wydania decyzji o potrąceniu.


title: Sprawa T-358/06: Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2006 r. — Wegenbouwmaatschappij J. Heijmans przeciwko Komisji

text:
               27.1.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 20/25

         Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2006 r. — Wegenbouwmaatschappij J. Heijmans przeciwko Komisji
   (Sprawa T-358/06)
   (2007/C 20/37)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Wegenbouwmaatschappij J. Heijmans BV (przedstawiciele: adwokaci M. A. F. M. Smeets i A. M. van den Oord)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie w części lub w całości nieważności decyzji, której adresatami są Heijmans NV i Heijmans Infrastructuur BV,

               —

               uchylenie lub obniżenie grzywny wymierzonej Heijmans NV i Heijmans Infrastructuur BV,

               —

               obciążenie Komisja kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca kwestionuje decyzję Komisji z dnia 13 września 2006 r. dotyczącą postępowania na podstawie art. 81 WE (sprawa COMP/38.456 — Bitum — Niderlandy). Wprawdzie nie jest ona adresatem decyzji, niemniej uważa, że dotyczy jej ona indywidualnie i bezpośrednio, ponieważ mowa jest w niej o jej przynależności do grupy Heijmans i ponieważ na podstawie decyzji należy liczyć się z tym, że z powodu wspomnianego zachowania zostanie ona pociągnięta do odpowiedzialności.
   Na poparcie swojej skargi skarżąca powołuje się na naruszenie art. 81 WE oraz art. 2, 7 i 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003, ponieważ Komisja przy ocenie dowodów przedstawionych przeciwko Heijmans Infrastructuur BV niesłusznie przyjęła, że niderlandzki rynek asfaltu drogowego stanowi właściwe ramy gospodarcze. Komisja następnie niesłusznie przyjęła, że Heijmans Infrastructuur BV była uczestnikiem trwałego porozumienia pomiędzy przedsiębiorstwami zajmującymi się budową dróg dla celów zakupu asfaltu drogowego i w tym charakterze uczestniczyła wraz z dostawcami bituminu w Niderlandach w zmowie mającej na celu ograniczenie konkurencji. Wreszcie Komisja na podstawie wytycznych w sprawie stosowania art. 81 Traktatu WE do horyzontalnych porozumień kooperacyjnych (1) niesłusznie nie zbadała jedynie skutków udziału Heijmans Infrastructuur BV w tej zmowie.
   Następnie skarżąca powołuje się na naruszenie art. 81 WE oraz art. 11 i 16 rozporządzenia nr 1/2003, obowiązku staranności, ogólnej zasady dobrej administracji, zasady równości i praw do obrony, ponieważ w postępowaniu administracyjnym Komisja nie uwzględniła materialno- i formalnoprawnych zarzutów, które zostały umotywowane przez Heijmans Infrastructuur BV i Wegenbouwmaatschappij J. Heijmans BV, uznając je za „niepotrzebną interpretację zdarzeń”.
   W dalszej kolejności skarżąca powołuje się na naruszenie obowiązku uzasadnienia, ponieważ decyzja jest w zasadniczych częściach niejasna i dwuznaczna.
   Posiłkowo skarżąca podnosi, że Komisja nie przeprowadziła żadnego dowodu lub przeprowadziła niewystarczający dowód na okoliczność udziału Heijmans Infrastructuur BV w domniemanym naruszeniu przez cały okres trwania tego naruszenia.
   Dalej posiłkowo skarżąca podnosi, że Komisja nieprawidłowo oceniła znaczenie i wagę naruszenia. Heijmans Infrastructuur BV odgrywała jedynie drugorzędną rolę na rynku właściwym.

      (1)  Wytyczne w sprawie stosowania art. 81 Traktatu WE do horyzontalnych porozumień kooperacyjnych (Tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz.U. 2001, C 3, str. 2)


title: Sprawa T-275/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  9 listopada 2005 r.  — Focus Magazin Verlag GmbH przeciwko OHIM (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego Hi-FOCuS — Wcześniejszy krajowy słowny znak towarowy FOCUS — Zakres badania przeprowadzanego przez Izbę Odwoławczą — Ocena dowodów przedstawionych przed Izbą Odwoławczą)

text:
               14.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/19

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 listopada 2005 r. — Focus Magazin Verlag GmbH przeciwko OHIM
   (Sprawa T-275/03) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego Hi-FOCuS - Wcześniejszy krajowy słowny znak towarowy FOCUS - Zakres badania przeprowadzanego przez Izbę Odwoławczą - Ocena dowodów przedstawionych przed Izbą Odwoławczą)
   (2006/C 10/38)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Focus Magazin Verlag GmbH (Monachium, Niemcy) [Przedstawiciel(-e): U. Gürtler, adwokat]

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego [Przedstawiciel(-e): A. von Mühlendahl, B. Müller i G. Schneider]

      Uczestnikiem(-ami) postępowania przed Izbą Odwoławczą był/ była(byli) również: ECI Telecom Ltd (Petach Tikva, Izrael)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 30 kwietnia 2003 r. (sprawa R 913/2001-4) dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Focus Magazin Verlag GmbH i ECI Telecom Ltd
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 30 kwietnia 2003 r. (sprawa R 913/2001-4).

               2)

               Strona pozwana zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 251 z 18.10.2003


title: Sprawa C-446/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen (Belgia) w dniu 17 listopada 2009 r. — Koninklijke Philips Electronics NV przeciwko Lucheng Meijing Industrial Company Ltd i in.

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/29

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen (Belgia) w dniu 17 listopada 2009 r. — Koninklijke Philips Electronics NV przeciwko Lucheng Meijing Industrial Company Ltd i in.
   (Sprawa C-446/09)
   2010/C 24/54
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Koninklijke Philips Electronics NV

      Strona pozwana: Lucheng Meijing Industrial Company Ltd i in.

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 6 ust. 2 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 3295/94 (1) z dnia 22 grudnia 1994 r. (zwanego „dawnym rozporządzeniem celnym”) ustanawia ujednoliconą zasadę prawa wspólnotowego, która obowiązuje sąd państwa członkowskiego, do którego, zgodnie z art. 7 dawnego rozporządzenia celnego, zwraca się właściciel prawa autorskiego, w taki sposób, iż sąd ten nie może uwzględnić w swym wyroku tego, że towary zostały poddane procedurze odprawy czasowej lub też ich tranzytowego statusu i powinien zastosować fikcję polegającą na tym, że towary te zostały wyprodukowane w danym państwie członkowskim, rozstrzygając następnie, stosując przepisy tego państwa członkowskiego, czy towary te naruszają mające zastosowanie prawo własności intelektualnej?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 3295/94 z dnia 22 grudnia 1994 r. ustanawiające środki uniemożliwiające dopuszczanie do swobodnego obrotu, wywozu, powrotnego wywozu lub poddawania procedurze zawieszającej towarów podrabianych i towarów pirackich (Dz.U. L 341, s. 8)


title: Sprawa C-36/10: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 30 września 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywy 96/82/WE i 2003/105/WE — Kontrola niebezpieczeństwa poważnych awarii związanych z substancjami niebezpiecznymi — Artykuł 12 ust. 1 akapit drugi — Nieprawidłowa transpozycja)

text:
               20.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 317/12

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 30 września 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-36/10) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywy 96/82/WE i 2003/105/WE - Kontrola niebezpieczeństwa poważnych awarii związanych z substancjami niebezpiecznymi - Artykuł 12 ust. 1 akapit drugi - Nieprawidłowa transpozycja)
   2010/C 317/23
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Sipos i J.-B. Laignelot, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii (przedstawiciel: T. Materne, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia wszystkich niezbędnych przepisów w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 96/82/WE z dnia 9 grudnia 1996 r. w sprawie kontroli niebezpieczeństwa poważnych awarii związanych z substancjami niebezpiecznymi (Dz.U. 1997, L 10, s. 13), zmienionej dyrektywą 2003/105/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2003 r. (Dz.U. L 345, s. 97)

      Sentencja

               1)

               Nie przyjmując w wyznaczonym terminie wszystkich przepisów w celu dokonania prawidłowej transpozycji art. 12 ust. 1 akapit drugi dyrektywy Rady 96/82/WE z dnia 9 grudnia 1996 r. w sprawie kontroli niebezpieczeństwa poważnych awarii związanych z substancjami niebezpiecznymi, zmienionej dyrektywą 2003/105/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2003 r., Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami.

      (1)  Dz.U. C 80 z 27.3.2010.


title: Sprawa C-146/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 14 marca 2016 r. – Verband Sozialer Wettbewerb e.V./DHL Paket GmbH

text:
               4.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 14 marca 2016 r. – Verband Sozialer Wettbewerb e.V./DHL Paket GmbH
   (Sprawa C-146/16)
   (2016/C 243/16)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca i wnosząca kasację: Verband Sozialer Wettbewerb e.V.

      Strona pozwana i druga strona postępowania kasacyjnego: DHL Paket GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy informacje o adresie i tożsamości przedsiębiorcy w rozumieniu art. 7 ust. 4 lit. b) dyrektywy 2005/29/WE (1) muszą zostać podane już w dotyczącym konkretnych produktów ogłoszeniu reklamowym zamieszczonym w medium drukowanym także wówczas, gdy konsumenci mogą nabyć reklamowane produkty wyłącznie za pośrednictwem strony internetowej podanej w ogłoszeniu zamieszczającego reklamę przedsiębiorstwa i mogą uzyskać informacje wymagane zgodnie z art. 7 ust. 4 dyrektywy w prosty sposób z tej strony internetowej albo za jej pośrednictwem?

               2)

               Czy dla udzielenia odpowiedzi na pytanie pierwsze ma znaczenie to, czy reklamujące się w medium drukowanym przedsiębiorstwo sprzedaje własne produkty i w celu udzielenia informacji wymaganych w rozumieniu art. 7 ust. 4 dyrektywy 2005/29/WE odsyła bezpośrednio do swojej strony internetowej, w odróżnieniu od sytuacji, gdy ta reklama dotyczy produktów sprzedawanych przez inne przedsiębiorstwa na platformie internetowej reklamodawcy i konsumenci mogą uzyskać informacje wymagane w rozumieniu art. 7 ust. 4 dyrektywy dopiero w wyniku poczynienia kolejnego kroku lub kroków (kliknięć) za pośrednictwem udostępnionych na podanej wyłącznie w reklamie stronie internetowej operatora platformy sprzedaży odnośników (linków) do stron internetowych tych innych przedsiębiorców?

      (1)  Dyrektywa 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniająca dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 149, s. 22).


title: Sprawa F-118/10: Skarga wniesiona w dniu 15 listopada 2010 r. — Psarras przeciwko Enisie

text:
               26.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/34

         Skarga wniesiona w dniu 15 listopada 2010 r. — Psarras przeciwko Enisie
   (Sprawa F-118/10)
   2011/C 63/61
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Aristidis Psarras (Heraklion, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci E. Boigelot i S. Woog)

      Strona pozwana: Europejska Agencja ds. Bezpieczeństwa Sieci i Informacji (ENISA)

      Przedmiot i opis sporu

   Po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie usunięcia skarżącego ze stanowiska księgowego agencji i powołania na to stanowisko innej osoby. Po drugie, żądanie wypłacenia na rzecz skarżącego określonej kwoty w celu naprawienia szkody poniesionej wskutek zaskarżonych aktów i mobbingu, którego jakoby padł on ofiarą.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji zarządu Enisy z dnia 7 lutego 2010 r. w sprawie odsunięcia skarżącego ze skutkiem natychmiastowym od pełnienia obowiązków księgowego agencji i powołania na stanowisko księgowego na czas nieokreślony innej osoby;

               —

               Stwierdzenie nieważności, jako aktu przygotowawczego, załącznika 1 do ww. decyzji z dnia 7 lutego 2010 r.; załącznik ten zawiera przedstawioną zarządowi przez dyrektora naczelnego propozycję powierzenia na stałe zadań księgowego innej osobie i odsunięcia skarżącego od pełnienia obowiązków księgowego;

               —

               W razie potrzeby, stwierdzenie nieważności wydanej w konsekwencji przez dyrektora naczelnego decyzji z dnia 1 marca 2010 r. w sprawie przeniesienia skarżącego z urzędu na nowe stanowisko na podstawie art. 7 regulaminu pracowniczego;

               —

               W wyniku stwierdzenia nieważności powyższych aktów, przywrócenie skarżącego na stanowisko księgowego agencji;

               —

               Zasądzenie od Enisy na rzecz skarżącego kwoty 10 000 EUR tytułem naprawienia, po pierwsze, szkody poniesionej wskutek wydania zaskarżonych decyzji, a po drugie, krzywdy wyrządzonej mobbingiem, którego padł on ofiarą, z zastrzeżeniem możliwości podwyższenia kwoty w toku postępowania;

               —

               Obciążenie Enisy kosztami postępowania.


title: Sprawa C-202/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 13 kwietnia 2017 r. – Peter Rebbe, Hans-Peter Rebbe, Harmine Rebbe/TUIfly GmbH

text:
               17.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 231/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 13 kwietnia 2017 r. – Peter Rebbe, Hans-Peter Rebbe, Harmine Rebbe/TUIfly GmbH
   (Sprawa C-202/17)
   (2017/C 231/15)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

      Amtsgericht Hannover

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Peter Rebbe, Hans-Peter Rebbe, Harmine Rebbe

      Strona pozwana: TUIfly GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy nieobecność znaczącej dla wykonywania lotów części pracowników obsługującego przewoźnika lotniczego w związku ze zgłoszeniem choroby stanowi nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1)? W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej: jak duży musi być procentowy udział nieobecności, aby przyjąć taką okoliczność?

               2)

               W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej: Czy spontaniczna nieobecność znaczącej dla wykonywania lotów części pracowników obsługującego przewoźnika lotniczego w związku z niezgodnym z prawem pracy i układem zbiorowym zaprzestaniem wykonywania pracy („dziki strajk”) stanowi nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004? W razie udzielenia na pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej: jak duży musi być procentowy udział nieobecności, aby przyjąć taką okoliczność?

               3)

               W razie udzielenia na pytanie pierwsze i pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej: Czy nadzwyczajna okoliczność musiała zaistnieć w przypadku samego odwołania lotu, czy też obsługujący przewoźnik lotniczy jest uprawniony, ze względów ekonomicznych dotyczących przedsiębiorstwa, do sporządzenia nowego planu lotów?

               4)

               W razie udzielenia na pytania pierwsze i pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej: Czy w wypadku możliwości zapobiegnięcia znaczenie ma sama nadzwyczajna okoliczność, czy też skutki wystąpienia nadzwyczajnej okoliczności?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91, Dz.U. L 46, s.1.


title: Sprawa C-467/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Bergamo (Włochy) w dniu 13 października 2014 r. – postępowanie karne przeciwko Chiarze Baldo

text:
               15.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 448/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Bergamo (Włochy) w dniu 13 października 2014 r. – postępowanie karne przeciwko Chiarze Baldo
   (Sprawa C-467/14)
   (2014/C 448/18)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale di Bergamo

      Strona w postępowaniu głównym

   Chiara Baldo

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 49 i nast. oraz art. 56 i nast. TFUE, analizowane również w świetle zasad ustanowionych w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 16 lutego 2012 r. [w sprawach połączonych C-72/10 i C-77/10], należy interpretować w ten sposób, że postanowienia te stoją na przeszkodzie ogłoszeniu przetargu na koncesje o czasie trwania krótszym od koncesji przyznanych w przeszłości?

               2)

               Czy art. 49 i nast. oraz art. 56 i nast. TFUE, analizowane również w świetle zasad ustanowionych wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 16 lutego 2012 r. [w sprawach połączonych C-72/10 i C-77/10], należy interpretować w ten sposób, że postanowienia te stoją na przeszkodzie temu, aby wymóg dostosowania czasu wygaśnięcia koncesji stanowił odpowiednie uzasadnienie dla krótszego w porównaniu z koncesjami przyznanymi w przeszłości, czasu trwania koncesji objętych przetargiem?

               3)

               Czy art. 49 i nast. oraz art. 56 i nast. TFUE, analizowane również w świetle zasad ustanowionych wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 16 lutego 2012 r. [w sprawach połączonych C-72/10 i C-77/10], należy interpretować w ten sposób, że postanowienia te stoją na przeszkodzie dla wprowadzenia obowiązku nieodpłatnego zbycia użytkowania środków materialnych i niematerialnych majątku, które tworzą sieć zarządzania grami i ich przyjmowania w wypadku zakończenia działalności, z powodu upływu końcowego terminu ważności koncesji lub z powodu decyzji o jej wygaśnięciu lub odebraniu?


title: Sprawa T-81/08: Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2008 r. — Enercon przeciwko OHIM (E-Ship)

text:
               26.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/34

         Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2008 r. — Enercon przeciwko OHIM (E-Ship)
   (Sprawa T-81/08)
   (2008/C 107/58)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Enercon (Aurich, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat R. Böhm)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 4 grudnia 2007 r. w sprawie R 319/2007-1;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „E-Ship” dla towarów i usług z klas 7, 9, 12 i 39 (zgłoszenie nr 5 050 539)

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1) z uwagi na błędną ocenę konieczności pozostawienia do swobodnego używania oraz charakteru odróżniającego zgłoszonego znaku towarowego.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1).


title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 24 czerwca 2004 r. w sprawie C-421/02: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa — Dyrektywa 85/337/EWG — Niekompletna transpozycja)

text:
               7.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/5

      WYROK TRYBUNAŁU

   (trzecia izba)
   z dnia 24 czerwca 2004 r.
   w sprawie C-421/02: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa - Dyrektywa 85/337/EWG - Niekompletna transpozycja)
   (2004/C 201/08)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie C-421/02, Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: X. Lewis) przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (pełnomocnik: Ph. Ormond), której przedmiotem było stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu dostosowania się do art. 4 ust. 2 dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz. U. L 175, str. 40), zmienionej dyrektywą Rady 97/11/WE z dnia 3 marca 1997 r. (Dz. U. L 73, str. 5), w odniesieniu do przedsięwzięć wymienionych w załączniku II ust. 1 lit. b) do tej dyrektywy, a w każdym razie nie notyfikując tych przepisów Komisji, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy, Trybunał (trzecia izba), w składzie: A. Rosas, prezes izby, R. Schingten i N. Colneric (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: D. Ruiz-Jarabo Colomer, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 24 czerwca 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Nie przyjmując w Szkocji oraz Irlandii Północnej przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu dostosowania się do art. 4 ust. 2 dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne, zmienionej dyrektywą Rady 97/11/WE z dnia 3 marca 1997 r., w odniesieniu do przedsięwzięć wymienionych w załączniku II ust. 1 lit. b) do tej dyrektywy oraz nie notyfikując Komisji przepisów przyjętych w tym celu w Anglii i Walii, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Zjednoczone Królestwo zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 7 z 11.1.2002.


title: Sprawy połączone C-188/10 i C-189/10: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 22 czerwca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) — postępowania przeciwko Azizowi Melkiemu (C-188/10) i Sélimowi Abdeliemu (C-189/10) (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 267 TFUE — Badanie zgodności przepisu krajowego zarówno z prawem Unii jak i krajową konstytucją — Uregulowanie krajowe przewidujące priorytetowy charakter postępowania wpadkowego w sprawie kontroli zgodności z konstytucją — Artykuł 67 TFUE — Swobodny przepływ osób — Zniesienie kontroli granicznej na granicach wewnętrznych — Rozporządzenie (WE) nr 562/2006 — Artykuły 20 i 21 — Uregulowanie krajowe pozwalające na przeprowadzanie kontroli tożsamości w strefie mieszczącej między granicą lądową Francji z państwami będącymi stronami konwencji wykonawczej do układu z Schengen a linią wytyczoną w odległości 20 kilometrów w głąb kraju)

text:
               14.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/14

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 22 czerwca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) — postępowania przeciwko Azizowi Melkiemu (C-188/10) i Sélimowi Abdeliemu (C-189/10)
   (Sprawy połączone C-188/10 i C-189/10) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 267 TFUE - Badanie zgodności przepisu krajowego zarówno z prawem Unii jak i krajową konstytucją - Uregulowanie krajowe przewidujące priorytetowy charakter postępowania wpadkowego w sprawie kontroli zgodności z konstytucją - Artykuł 67 TFUE - Swobodny przepływ osób - Zniesienie kontroli granicznej na granicach wewnętrznych - Rozporządzenie (WE) nr 562/2006 - Artykuły 20 i 21 - Uregulowanie krajowe pozwalające na przeprowadzanie kontroli tożsamości w strefie mieszczącej między granicą lądową Francji z państwami będącymi stronami konwencji wykonawczej do układu z Schengen a linią wytyczoną w odległości 20 kilometrów w głąb kraju)
   2010/C 221/23
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour de cassation (Francja)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Aziz Melki (C-188/10), Sélim Abdeli (C-189/10)

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour de cassation — Wykładnia zasad ogólnych prawa Unii oraz art. 67 i 267 TFUE — Uprzednie obligatoryjne skierowanie sprawy do Conseil constitutionnel, jeżeli domniemana niezgodność przepisu prawa krajowego z konstytucją wynika z jego niezgodności z postanowieniami prawa Unii — Pierwszeństwo prawa Unii wobec prawa krajowego — Swobodny przepływ osób — Brak kontroli osób na granicach wewnętrznych

      Sentencja

               1)

               Artykuł 267 TFUE stoi na przeszkodzie istnieniu przepisów państwa członkowskiego, które wprowadzają wpadkową kontrolę zgodności konstytucją ustaw krajowych, o ile priorytetowy charakter tego postępowania skutkuje uniemożliwieniem — zarówno przed skierowaniem pytania o zgodność z konstytucją do sądu krajowego sprawującego kontrolę nad zgodnością ustaw z konstytucją jak i, ewentualnie, po wydaniu orzeczenia w tej kwestii przez ten sąd –wszystkim pozostałym sądom krajowym skorzystania z ich uprawnienia lub spełnienia obowiązku polegających na wystąpieniu do Trybunału z pytaniami prejudycjalnymi. Natomiast art. 267 TFUE nie stoi na przeszkodzie istnieniu takiego uregulowania krajowego, o ile pozostałe sądy krajowe zachowują swobodę:

                           —

                           zwrócenia się do Trybunału Sprawiedliwości z każdym pytaniem prejudycjalnym, jakie uważa za niezbędne i to na każdym etapie postępowania, nawet po zakończeniu postępowania wpadkowego w sprawie kontroli zgodności z konstytucją,

                           —

                           stosowania wszelkich niezbędnych środków w celu zapewnienia tymczasowej ochrony sądowej praw gwarantowanych w porządku prawnym Unii oraz

                           —

                           odstąpienia od stosowania, po zakończeniu takiego postępowania wpadkowego, tego krajowego przepisu ustawowego, jeżeli uważa go za sprzeczny z prawem Unii.

                     Do sądu odsyłającego należy ustalenie, czy przepisy krajowe, których dotyczy sprawa główna, mogą być interpretowane zgodnie z tymi wymogami prawa Unii.

               2)

               Artykuł 67 ust. 2 TFUE oraz art. 20 i 21 rozporządzenia (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. ustanawiającego wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen) (kodeks graniczny Schengen) stoją na przeszkodzie istnieniu uregulowania krajowego, które przyznaje organom policji państwa członkowskiego uprawnienie do kontrolowania — wyłącznie w strefie 20 kilometrów w głąb kraju licząc od granicy lądowej tego państwa z innymi państwami będącymi stronami KWUS — tożsamości każdej osoby, niezależnie od jej zachowania i istnienia szczególnych okoliczności wskazujących na ryzyko zagrożenia dla porządku publicznego, w celu ustalenia, czy przestrzega ona obowiązków posiadania, posiadania przy sobie oraz okazywania dokumentów wymaganych ustawą, jeżeli uregulowanie to nie zawiera niezbędnego zakreślenia tego uprawnienia, gwarantującego, że praktyczne wykonywanie uprawnienia do przeprowadzania kontroli tożsamości nie przybierze skutku równoważnego ze skutkiem odpraw na granicach.

      (1)  Dz.U. C 161 z 19.6.2010.


title: Sprawa C-450/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Niedersächsisches Finanzgericht (Niemcy) w dniu 19 listopada 2009 r. — Ulrich Schröder przeciwko Finanzamt Hameln

text:
               13.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Niedersächsisches Finanzgericht (Niemcy) w dniu 19 listopada 2009 r. — Ulrich Schröder przeciwko Finanzamt Hameln
   (Sprawa C-450/09)
   2010/C 37/04
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Niedersächsisches Finanzgericht

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ulrich Schröder

      Strona pozwana: Finanzamt Hameln

      Pytania prejudycjalne

   Czy z art. 56 WE względnie z art. 12 WE niezgodne jest, gdy członek rodziny podlegający w Republice Federalnej Niemiec ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, inaczej aniżeli członek rodziny podlegający nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, nie może uzyskać odliczenia — jako wydatku szczególnego — renty związanej z dochodami z tytułu najmu i dzierżawy?


title: Sprawa C-117/07: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 27 września 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Czeskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2005/28/WE — Zasady oraz szczegółowe wytyczne dobrej praktyki klinicznej w odniesieniu do badanych produktów leczniczych przeznaczonych do stosowania u ludzi — Wymogi zatwierdzania produkcji oraz przywozu takich produktów — Brak transpozycji w przewidzianym terminie)

text:
               24.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/5

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 27 września 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Czeskiej
   (Sprawa C-117/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2005/28/WE - Zasady oraz szczegółowe wytyczne dobrej praktyki klinicznej w odniesieniu do badanych produktów leczniczych przeznaczonych do stosowania u ludzi - Wymogi zatwierdzania produkcji oraz przywozu takich produktów - Brak transpozycji w przewidzianym terminie)
   (2007/C 283/08)
   Język postępowania: czeski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: B. Stromsky i M. Šimerdová, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Czeska (Przedstawiciel: T. Boček, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia w przewidzianym terminie przepisów niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Komisji 2005/28/WE z dnia 8 kwietnia 2005 r. ustalającej zasady oraz szczegółowe wytyczne dobrej praktyki klinicznej w odniesieniu do badanych produktów leczniczych przeznaczonych do stosowania u ludzi, a także wymogi zatwierdzania produkcji oraz przywozu takich produktów (Dz.U. L 91, str. 13).
   Sentencja

               1)

               Nie przyjmując w przewidzianym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Komisji 2005/28/WE z dnia 8 kwietnia 2005 r. ustalającej zasady oraz szczegółowe wytyczne dobrej praktyki klinicznej w odniesieniu do badanych produktów leczniczych przeznaczonych do stosowania u ludzi, a także wymogi zatwierdzania produkcji oraz przywozu takich produktów, a w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, Republika Czeska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 31 ust 1 tej dyrektywy.

               2)

               Republika Czeska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 95 z 28.4.2007.


title: Sprawa C-314/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 20 lipca 2006 r. — Société Pipeline Méditerranée et Rhône (SPMR) przeciwko Administration des douanes et droits indirects, Direction nationale du renseignement et des enquêtes douanières (DNRED)

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 20 lipca 2006 r. — Société Pipeline Méditerranée et Rhône (SPMR) przeciwko Administration des douanes et droits indirects, Direction nationale du renseignement et des enquêtes douanières (DNRED)
   (Sprawa C-314/06)
   (2006/C 224/47)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Cour de cassation
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Société Pipeline Méditerranée et Rhône (SPMR)

      Strona pozwana: Administration des douanes et droits indirects, Direction nationale du renseignement et des enquêtes douanières (DNRED)
   Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy pojęcie siły wyższej, wskutek której nastąpiły ubytki w ramach systemu zawieszenia w rozumieniu art. 14 ust. 1 dyrektywy Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania (1) należy interpretować jako wystąpienie nieprzewidzianych, nieuniknionych okoliczności, wywołanych przez czynniki niezależne od uprawnionego właściciela składu, który powołuje się na te okoliczności na poparcie wniosku o zwolnienie od podatku, czy też wystarczające jest, że okoliczności te były nieuniknione dla uprawnionego właściciela składu?

               2.

               Czy ubytki wyrobów powstałe na skutek wycieku z rurociągu, z uwagi na ich stan ciekły oraz uwzględniając, iż cechy charakterystyczne gruntu, na który wyciekły, uniemożliwiły ich odzyskanie i spowodowały ich opodatkowanie, można uznać za wynikające z właściwości tych wyrobów w rozumieniu art. 14 ust. 1 powołanej powyżej dyrektywy 92/12?

      (1)  Dz.U. L 76, str. 1


title: Sprawa F-70/07: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 10 listopada 2009 r. — Marcuccio przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Skarga o odszkodowanie — Zarzut skargi równoległej — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/78

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 10 listopada 2009 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa F-70/07) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Skarga o odszkodowanie - Zarzut skargi równoległej - Oczywista niedopuszczalność)
   2010/C 24/146
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: L. Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: C. Cipressa, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i J. Currall, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji oddalającej żądanie skarżącego o zwrot części poniesionych przez niego kosztów, którymi Komisja została obciążona na mocy postanowienia Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 6 marca 2006 r. w sprawie T-176/04 — Żądanie odszkodowania i zadośćuczynienia — (sprawa T-176/04 DEP została przekazana Sądowi do spraw Służby Publicznej przez Sąd Pierwszej Instancji postanowieniem z dnia 6 lipca 2009 r.).

      Sentencja postanowienia

               1)

               Pierwszy, drugi, trzeci i szósty zarzut skargi wniesionej przez L. Marcucci’ego należy odrzucić jako oczywiście niedopuszczalne.

               2)

               Każda ze stron ponosi własne koszty poniesione w związku z pierwszym, drugim, trzecim i szóstym zarzutem skargi wniesionej przez L. Marcucci’ego, włącznie z tymi, które zostały podniesione w ramach postępowania w sprawie T-176/04 DEP.

      (1)  Dz.U. C 223 z 22.9.2007, s. 20.


title: Sprawa C-227/11: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 19 stycznia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Haarlem — Niderlandy) — DHL Danzas Air & Ocean (Netherlands) BV przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst/Douane West, kantoor Hoofddorp Saturnusstraat (Artykuł 104 § 3 regulaminu postępowania — Wspólna taryfa celna — Pozycje taryfowe — Analizatory sieci — Klasyfikacja — Znaczenie prawne opinii dotyczącej klasyfikacji Światowej Organizacji Celnej)

text:
               28.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 126/3

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 19 stycznia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Haarlem — Niderlandy) — DHL Danzas Air & Ocean (Netherlands) BV przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst/Douane West, kantoor Hoofddorp Saturnusstraat
   (Sprawa C-227/11) (1)

   (Artykuł 104 § 3 regulaminu postępowania - Wspólna taryfa celna - Pozycje taryfowe - Analizatory sieci - Klasyfikacja - Znaczenie prawne opinii dotyczącej klasyfikacji Światowej Organizacji Celnej)
   2012/C 126/05
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Rechtbank Haarlem

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: DHL Danzas Air & Ocean (Netherlands) BV

      Strona pozwana: Inspecteur van de Belastingdienst/Douane West, kantoor Hoofddorp Saturnusstraat

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Rechtbank Haarlem — Ważność rozporządzenia Komisji (WE) nr 129/2005 z dnia 20 stycznia 2005 r. dotyczącego klasyfikacji niektórych towarów w nomenklaturze scalonej oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 955/98 (Dz.U. L 25, s. 37) — Analizatory sieci

      Sentencja

   Nomenklatura scalona zawarta z załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, zmieniona odpowiednio rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1810 z dnia 7 września 2004 r. i rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1719/2005 z dnia 27 października 2005 r., powinna być interpretowana w ten sposób, że analizatory sieci takie jak będące przedmiotem postępowania przed sądem krajowym mogą być zaklasyfikowane do podpozycji 9030 40 90 nomenklatury scalonej w brzmieniu wynikającym z rozporządzenia nr 1810/2004, lub do podpozycji 9030 40 00 nomenklatury scalonej w brzmieniu wynikającym z rozporządzenia nr 1719/2005, w zależności od daty ich przywozu, pod warunkiem, że celem tej aparatury jest pomiar lub kontrola wielkości elektrycznych, czego zbadanie należy do sądu krajowego. W przeciwnym wypadku aparatura ta powinna być zaklasyfikowana do podpozycji 9031 80 39 nomenklatury scalonej w brzmieniu wynikającym z rozporządzenia nr 1810/2004, lub do podpozycji 9031 80 38 nomenklatury scalonej w brzmieniu wynikającym z rozporządzenia nr 1719/2005, w zależności od daty jej przywozu.

      (1)  Dz.U. C 226 z 30.7.2011.


title: Sprawa T-314/11: Postanowienie Sądu z dnia 24 maja 2012 r. — Fortress Participations przeciwko OHIM — FIG i Fortress Investment Group (FORTRESS) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Wycofanie wniosku o unieważnienie prawa do znaku — Umorzenie postępowania)

text:
               7.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 200/16

         Postanowienie Sądu z dnia 24 maja 2012 r. — Fortress Participations przeciwko OHIM — FIG i Fortress Investment Group (FORTRESS)
   (Sprawa T-314/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Wycofanie wniosku o unieważnienie prawa do znaku - Umorzenie postępowania)
   2012/C 200/34
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Fortress Participations BV (Rotterdam, Niderlandy) (przedstawiciele: początkowo L. J. van de Braak, adwokat, B. Ladas, solicitor i S. Malynicz, barrister, następnie L. J. van de Braak, S. Malynicz, R. Black, solicitor i V. Baxter, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: V. Melgar, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: FIG LLC (Nowy Jork, Stany Zjednoczone) i Fortress Investment Group (UK) Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: J. Gray i R. Mallinson, adwokaci)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 1 kwietnia 2011 r. (sprawa R 354/2009-2) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między FIG LLC i Fortress Investment Group (UK), z jednej strony, a Fortress Participations BV, z drugiej strony.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie niniejszej skargi zostaje umorzone.

               2)

               Strona skarżąca pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez stronę pozwaną. Interwenienci pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 238 z 13.8.2011.


title: Wykreślenie sprawy C-121/05 P

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/33

         Wykreślenie sprawy C-121/05 P (1)

   (2006/C 60/69)

      (Język postępowania: niemiecki)

   Postanowieniem z dnia 14 grudnia 2005 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-121/05 P Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) przeciwko Deutsche Post EURO EXPRESS GmbH.

      (1)  Dz.U. C 143 z 11.6.2005


title: Sprawa T-108/13: Skarga wniesiona w dniu 23 lutego 2013 r. — VTZ i in. przeciwko Radzie

text:
               20.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 114/42

         Skarga wniesiona w dniu 23 lutego 2013 r. — VTZ i in. przeciwko Radzie
   (Sprawa T-108/13)
   2013/C 114/64
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Volžskij trubnyi zavod OAO (VTZ OAO) (Wołżski, Rosja); Taganrogskij metallurgičeskij zavod OAO (Tagmet OAO) (Taganrog, Rosja); Sinarskij trubnyj zavod OAO (SinTZ OAO) (Kamieńsk Uralski, Rosja) oraz Severskij trubnyj zavod OAO (STZ OAO) (Polewskoj, Rosja) (przedstawiciele: J. Bellis, F. Di Gianni oraz G. Coppo, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1269/2012 z dnia 21 grudnia 2012 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych rur i przewodów bez szwu z żelaza lub ze stali pochodzących m.in. z Rosji w następstwie częściowego przeglądu okresowego, zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 w tej części, w jakiej odnosi się ono do sprzedaży, o której mowa w ust. 23-33 zaskarżonego rozporządzenia w zakresie dochodzenia przeglądowego;

               —

               w konsekwencji częściowego stwierdzenia nieważności, o które skarżący wnoszą powyżej, obniżenie wysokości cła antydumpingowego nałożonego na grupę TMK z 28,7% do 13,6%;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1)

               W zarzucie pierwszym strona skarżąca podnosi, że Rada bezprawnie opierała się na innych kryteriach niż te zawarte w stosownych przepisach celnych, aby zaklasyfikować rury, o których mowa w ust. 23-33 zaskarżonego rozporządzenia.

               2)

               W zarzucie drugim strona skarżąca podnosi, że konkretne założenia, na których opierała się Rada stwierdzając, że rury, o których mowa w ust. 23-33 zaskarżonego rozporządzenia, nie są objęte kodem 7304 59 10, są błędne.

               3)

               W zarzucie trzecim strona skarżąca podnosi, że w świetle szczególnych okoliczności tego przypadku, sam fakt, iż rury, o których mowa w ust. 23-33 zaskarżonego rozporządzenia, były rzeczywiście wykorzystywane do produkcji rur i przewodów rurowych o innych przekrojach poprzecznych i grubościach ścianki dowodzi tego, że są one objęte kodem CN 7304 59 10.


title: Sprawa C-389/12 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 26 czerwca 2012 r. w sprawie T-129/12, Szarvas Timbor przeciwko Węgrom wniesione w dniu 20 sierpnia 2012 r. przez Szarvas

text:
               15.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/9

         Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 26 czerwca 2012 r. w sprawie T-129/12, Szarvas Timbor przeciwko Węgrom wniesione w dniu 20 sierpnia 2012 r. przez Szarvas
   (Sprawa C-389/12 P)
   2013/C 171/16
   Język postępowania: węgierski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Szarvas Tabor (przedstawiciel: M. Katona, adwokat)

      Druga strona postępowania: Węgry
   Postanowieniem z dnia 7 marca 2013 r. Trybunał Sprawiedliwości (ósma izba) odrzucił odwołanie i obciążył wnoszącego odwołanie kosztami.


title: Sprawa T-357/09: Skarga wniesiona w dniu 15 września 2009 r. — Pucci International przeciwko OHIM — El Corte Inglés (Emidio Tucci)

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/78

         Skarga wniesiona w dniu 15 września 2009 r. — Pucci International przeciwko OHIM — El Corte Inglés (Emidio Tucci)
   (Sprawa T-357/09)
   2009/C 267/140
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Emilio Pucci International BV (Baarn, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci M. Boletto, E. Gavuzzi, G. Lazzeretti i P. Roncaglia)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: El Corte Inglés, SA (Madryt, Hiszpania)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 18 czerwca 2009 r. w sprawach połączonych R 770/2008-2 i R 826/2008-2 w zakresie, w jakim dopuszcza ona rejestrację wspólnotowego znaku towarowego nr 3 679 594„Emidio Tucci” dla wszystkich oznaczonych nim towarów i usług w klasach 1, 2, 4–17, 19, 20, 21, 22, 23, 26–45;

               —

               obciążenie OHIM kosztami poniesionymi przez skarżącą w niniejszym postępowaniu; i

               —

               obciążenie El Corte Inglés, SA kosztami poniesionymi przez skarżącą w postępowaniach przed Wydziałem Sprzeciwów i Izbą Odwoławczą OHIM.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: El Corte Inglés, SA

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „Emidio Tucci” dla towarów i usług z klas 1–45

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: graficzny wspólnotowy znak towarowy „Emilio Pucci” dla towarów z klas 18 i 24; zarejestrowany we Włoszech słowny znak towarowy „EMILIO PUCCI” dla towarów z klas 3, 14, 18, 21, 24, 25 i 33; zarejestrowany we Włoszech słowny znak towarowy „EMILIO PUCCI” dla towarów z klas 9, 12, 18, 20, 26, 27 i 34; zarejestrowany we Włoszech graficzny znak towarowy „Emilio Pucci” dla towarów z klas 14, 18, 24 i 25

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: częściowe uwzględnienie odwołania w sprawach R 826/2008-2 i R 770/2008-2; oddalenie odwołania w pozostałej części

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady nr 207/2009 ze względu na błędne uznanie przez Izbę Odwoławczą, że te przepisy prawne nie mogą mieć zastosowania do towarów i usług oznaczonych rozpatrywanym wspólnotowym znakiem towarowym w klasach 1, 2, 4–17, 19, 20, 21 (częściowo), 22, 23 i 26–45.


title: Sprawa C-226/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio – Sezione Prima bis na podstawie postanowienia z dnia 22 kwietnia 2004, w sprawie Società „La Cascina” Coop.a.r.l. i Zilch s.r.l przeciwko Ministero della Difesa, Ministero dell'Economia i Pedus Service P. Dussmann i innym.

text:
               24.7.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio – Sezione Prima bis na podstawie postanowienia z dnia 22 kwietnia 2004, w sprawie Società „La Cascina” Coop.a.r.l. i Zilch s.r.l przeciwko Ministero della Difesa, Ministero dell'Economia i Pedus Service P. Dussmann i innym.
   (Sprawa C-226/04)
   (2004/C 190/16)
   Dnia 2 czerwca 2004 r. do sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony na podstawie postanowienia Trybunale Amministrativo Regionalne del Lazio (Włochy) – Sezione Prima bis, wydanego dnia 22 kwietnia 2004 w sprawie Società „La Cascina” Coop.a.r.l. i Zilch s.r.l przeciwko Ministero della Difesa, Ministero dell'Economia i Pedus Service P. Dussmann i innym.
   Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy wykładni dyrektywy 92/50/EWG (1) z dnia 18 lipca 1992 r., art. 29, akapit pierwszy, lit. e) i f), w zakresie powyższych postanowień, należy dokonywać w ten sposób, że tam, gdzie ustawodawca wspólnotowy używa sformułowań „który nie wypełnia zobowiązań dotyczących opłacania składek na ubezpieczenie społeczne, zgodnie z przepisami prawnymi kraju, w którym ma siedzibę lub miejsce zamieszkania, lub zgodnie z przepisami prawnymi kraju instytucji zamawiającej” jak również „który nie wypełnia zobowiązań dotyczących płatności podatków, zgodnie z przepisami prawnymi kraju instytucji zamawiającej”, odnoszą się one wyłącznie do wypełnienia tych zobowiązań przez adresata powyższych norm w chwili upływu terminu do złożenia wniosku o dopuszczenie do udziału w przetargu publicznym (lub w okresie poprzedzającym rozstrzygnięcie przetargu) poprzez dokonanie całkowitej i terminowej płatności?

               2)

               Czy, w konsekwencji powyższego, włoskie przepisy wykonawcze (art. 12, lit. d) i e) dekretu ustawodawczego z dnia 17 marca 1995 r. nr 157), które odmiennie od wyżej cytowanego przepisu wspólnotowego pozwalają na wykluczenie z udziału w przetargu podmiotów, które „mają nie uregulowane zobowiązania w zakresie płatności składek na ubezpieczenie społeczne pracowników, przewidzianych w ustawodawstwie włoskim lub ustawodawstwie kraju ich siedziby lub zamieszkania”, lub „mają nie uregulowane zobowiązania w zakresie płatności podatków i opłat, przewidzianych w ustawodawstwie włoskim lub ustawodawstwie państwa w którym mają siedzibę lub miejsce zamieszkania” należy interpretować z wyłącznym odniesieniem do – stwierdzonego we wskazanym powyżej terminie (tj. terminie złożenia wniosku o dopuszczenie do udziału w przetargu, lub okresie bezpośrednio poprzedzającym rozstrzygnięcie, również tymczasowe, przetargu) – braku wykonania tych zobowiązań, z wyłączeniem możliwości uwzględnienia jakiegokolwiek późniejszego „uregulowania” zobowiązań przez takie podmioty ?

               3)

               Czy też odmiennie (o ile w świetle wskazań zawartych w punkcie 2, przepisy krajowe zostałyby ocenione jako niezgodne z uzasadnieniem i funkcją przepisów wspólnotowych) można uznać, że ustawodawca krajowy, w świetle ciążących na nim obowiązków w zakresie wprowadzenia przepisów wspólnotowych wyrażonych w przedmiotowej dyrektywie, może wprowadzić dopuszczalność udziału w przetargach również podmiotów, które pomimo braku „uregulowania” ciążących na nich zobowiązań w chwili upływu terminu zgłoszenia udziału w przetargu, są w stanie udowodnić zdolność do uregulowania zobowiązań (i że podjęły działania w tym kierunku) przed rozstrzygnięciem przetargu ?

               4)

               Jeżeli dopuszczalna jest wykładnia wskazana w punkcie 3 i w konsekwencji mogą być wprowadzone przepisy, które są bardziej elastyczne niż wyrażone przez ustawodawcę wspólnotowego rygorystyczne znaczenie pojęcia „wypełnienie”, czy taka regulacja ustawowa nie pozostaje w sprzeczności z podstawowymi zasadami prawa wspólnotowego, w tym z zasadą równego traktowania wszystkich obywateli Unii, jak również – w zakresie dotyczącym regulacji zamówień publicznych – gwarancji równego traktowania wszystkich, którzy złożyli wniosek o dopuszczenie do takiego przetargu?

      (1)  Dz.U. L 209 z 24.7.1992, str. 1.


20150731016616682015/C 270/222742015CJC27020150817PL01PLINFO_JUDICIAL20150608171822Sprawa C-274/15: Skarga wniesiona w dniu 8 czerwca 2015 r. – Komisja Europejska/Wielkie Księstwo Luksemburga
 ---documentbreak--- C2702015PL1720120150608PL0022172182Skarga wniesiona w dniu 8 czerwca 2015 r. – Komisja Europejska/Wielkie Księstwo Luksemburga
   (Sprawa C-274/15)2015/C 270/22Język postępowania: francuski
      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Dintilhac, C. Soulay, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga

      Żądania strony skarżącej

            —

            stwierdzenie, że ustanawiając system podatku VAT dotyczący niezależnych grup osób, taki jak zdefiniowany w art. 44 ust. 1 lit. y) ustawy z dnia 12 lutego 1979 r. o podatku VAT, w art. 1-4 rozporządzenia wielkoksiążęcego z dnia 21 stycznia 2004 r. dotyczącego zwolnienia z podatku VAT usług świadczonych przez niezależne grupy osób swoim członkom, w okólniku administracyjnym nr 707 z dnia 29 stycznia 2004 r. w zakresie, w jakim interpretuje on art. 1-4 rozporządzenia wielkoksiążęcego, oraz w nocie z dnia 18 grudnia 2008 r. sporządzonej przez grupę roboczą działającą w ramach Comité d’Observation des Marchés (Cobma) [komisji obserwacji rynków] w porozumieniu z Administration de l’Enregistrement et des Domaines [administracją podatkową], Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, jakie na nim ciążą na mocy dyrektywy VAT (
                  1
               ), w szczególności art. 2 ust. 1 lit. c), art. 132 ust. 1 lit. f), art. 1 ust. 2 akapit drugi, art. 168 lit. a), art. 178 lit. a) oraz art. 14 ust. 2 lit. c) i art. 28 tej dyrektywy;

            —

            obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na podstawie art. 132 ust. 1 lit. f) dyrektywy VAT państwa członkowskie zwalniają z podatku VAT „usługi świadczone przez niezależne grupy osób, których działalność jest zwolniona z VAT lub w związku z którą nie są one uznawane za podatników, w celach świadczenia swoim członkom usług bezpośrednio niezbędnych do wykonywania tej działalności, gdy grupy te ograniczają się do żądania od swoich członków całkowitego zwrotu przypadającej im części we wspólnie poniesionych wydatkach, pod warunkiem że zwolnienie to nie spowoduje zakłóceń konkurencji”.
   Jednak zdaniem Komisji przepisy mające zastosowanie w Luksemburgu nie ograniczają zwolnienia z podatku VAT tylko do usług świadczonych przez niezależną grupę osób i bezpośrednio niezbędnych do wykonywania działalności niepodlegającej opodatkowaniu lub zwolnionej, wykonywanej przez jej członków.
   Ponadto Komisja uważa, że na podstawie prawa luksemburskiego członkowie niezależnej grupy osób, którzy wykonują działalność podlegającą opodatkowaniu stanowiącą część ich obrotów mogą odliczyć od podatku VAT, do zapłaty którego są sami zobowiązani, podatek VAT wykazany na fakturze niezależnej grupie osób z tytułu nabycia towarów lub usług od osób trzecich, podczas gdy na podstawie art. 168 dyrektywy VAT prawo do odliczenia podatku naliczonego jest przyznawane wyłącznie podatnikowi, który nabywa towary i usługi obciążone podatkiem VAT i wykorzystuje je na bezpośrednie potrzeby swoich opodatkowanych transakcji.
   Wreszcie Komisja twierdzi, że art. 14 ust. 2 lit. c) i art. 28 dyrektywy VAT sprzeciwiają się prawu krajowemu w zakresie, w jakim przewiduje ono, iż w wypadku gdy członek niezależnej grupy osób nabywa towary i usługi od osób trzecich we własnym imieniu, lecz na rachunek grupy, transakcja polegająca na tym, że poniesione w ten sposób wydatki członek ten przypisuje grupie, jest wyłączona z zakresu stosowania podatku VAT.
   (
         1
      )	Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1).


title: Sprawa T-94/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 października 2007 r. — Ferriere Nord przeciwko Komisji (Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Producenci prętów zbrojeniowych do betonu — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 65 EWWiS — Decyzja wydana na podstawie traktatu EWWiS po wygaśnięciu tego traktatu — Brak kompetencji Komisji)

text:
               8.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/37

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 października 2007 r. — Ferriere Nord przeciwko Komisji
   (Sprawa T-94/03) (1)

   (Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Producenci prętów zbrojeniowych do betonu - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 65 EWWiS - Decyzja wydana na podstawie traktatu EWWiS po wygaśnięciu tego traktatu - Brak kompetencji Komisji)
   (2007/C 297/76)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Ferriere Nord SpA (Osoppo, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci W. Viscardini, G. Donà i E. Perricone,)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: L. Pignataro-Nolin i A. Whelan, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata M. Moretta)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Republika Włoska (przedstawiciel: I. Braguglia, pełnomocnik)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2002) 5087 wersja ostateczna z dnia 17 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania na podstawie art 65 traktatu EWWiS (COMP/37.956 — Pręty zbrojeniowe do betonu)
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C (2002) 5087 wersja ostateczna z dnia 17 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania na podstawie art 65 traktatu EWWiS (COMP/37.956 — Pręty zbrojeniowe do betonu) w stosunku do Ferriere Nord SpA.

               2)

               Komisja zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Ferriere Nord.

               3)

               Republika Włoska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 112 z 10.5.2003.


               26.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/17

         Wniosek do Trybunału EFTA z dnia 22 marca 2016 r. o wydanie opinii doradczej wniesiony przez norweską izbę odwoławczą ds. praw własności przemysłowej w sprawie odwołania wniesionego przez gminę Oslo
   (Sprawa E-5/16)
   (2017/C 26/08)
   W dniu 31 marca 2016 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynął wniosek, pismem z dnia 22 marca 2016 r., wniesiony przez norweską izbę odwoławczą ds. praw własności przemysłowej (Klagenemnda for industrielle rettigheter), o wydanie opinii doradczej w sprawie odwołania wniesionego przez gminę Oslo, w odniesieniu do następujących kwestii:

               1.

               Czy rejestracja znaków towarowych dotyczących utworów chronionych prawem autorskim, których okres ochrony upłynął, może w pewnych okolicznościach stać w sprzeczności z zakazem zawartym w art. 3 ust. 1 lit. f) dyrektywy w sprawie rejestracji znaków towarowych dotyczącym rejestracji znaków towarowych, które stoją w sprzeczności z „polityką publiczną lub […] przyjętymi dobrymi obyczajami”?

               2.

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 1, czy na rozpatrzenie wniosku będzie miało znaczenie to, że odnośny utwór chroniony prawem autorskim jest dobrze znany i ma znaczną wartość kulturową?

               3.

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 1, czy dla rozpatrzenia wniosku mogą mieć znaczenie czynniki lub kryteria inne niż te wymienione w pytaniu 2? Jeśli tak, jakie to czynniki lub kryteria?

               4.

               Czy art. 3 ust. 1 lit. e) ppkt (iii) dyrektywy 2008/95/WE ma zastosowanie do dwuwymiarowych przedstawień rzeźb?

               5.

               Czy art. 3 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2008/95/WE może stanowić podstawę prawną do odrzucenia wniosku o zarejestrowanie znaku towarowego stanowiącego dwu- lub trójwymiarowe przedstawienie postaci lub wyglądu danego towaru?

               6.

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 5, czy art. 3 ust. 1 lit. b) i c) dyrektywy 2008/95/WE należy rozumieć w ten sposób, iż oznacza on, że oceniając znaki towarowe składające się z dwu- lub trójwymiarowych przedstawień postaci lub wyglądu danego towaru krajowy urząd rejestracyjny musi stosować kryterium, które umożliwia stwierdzenie, czy odnośny projekt znacząco odbiega od norm lub zwyczajów w danym sektorze, czy też powodem odrzucenia takiego znaku może być fakt, że znak opisuje postać lub wygląd danego towaru?


title: Sprawa C-408/04 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (czwarta izba w składzie powiększonym) z dnia 1 lipca 2004 r. w sprawie T-308/00, Salzgitter AG, popieranej przez Republikę Federalną Niemiec przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wniesione przez Komisję Wspólnot Europejskich w dniu 23 września 2004 r. (faksem w dniu 16 września 2004 r.)

text:
               18.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/3

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (czwarta izba w składzie powiększonym) z dnia 1 lipca 2004 r. w sprawie T-308/00, Salzgitter AG, popieranej przez Republikę Federalną Niemiec przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wniesione przez Komisję Wspólnot Europejskich w dniu 23 września 2004 r. (faksem w dniu 16 września 2004 r.)
   (Sprawa C-408/04 P)
   (2004/C 314/06)
   W dniu 23 września 2004 r. (faksem w dniu 16 września 2004 r.) do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęło odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (czwarta izba w składzie powiększonym) z dnia 1 lipca 2004 r. w sprawie T-308/00, Salzgitter AG, popieranej przez Republikę Federalną Niemiec przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wniesione przez Komisję Wspólnot Europejskich reprezentowaną przez Viktora Kreutschitza i Michaela Niejahra, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Strona wnosząca odwołanie zwraca się do Trybunału o:

               1)

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 1 lipca 2004 r. w sprawie T-308/00 (1), Salzgitter AG przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

               2)

               przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Pierwszej Instancji

               3)

               obciążenie Salzgitter AG kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W wyroku, od którego wniesiono odwołanie Sąd Pierwszej Instancji stwierdził nieważność art. 2 i 3 decyzji Komisji nr 2000/797/EWWiS dotyczącej pomocy państwa wdrożonej przez Republikę Federalną Niemiec na rzecz Salzgitter AG, Preussag Stahl AG oraz oddziałów metalurgicznych grupy. W tychże postanowieniach decyzji Komisja zobowiązała Republikę Federalną Niemiec do uzyskania zwrotu sprzecznej z prawem i niezgodnej ze wspólnym rynkiem pomocy od beneficjenta.
   Na mocy art. 1 tej decyzji specjalne odpisy amortyzacyjne i rezerwy zwolnione od podatku przewidziane w art. 3 Zonenrandförderungsgesetzes (ustawa niemiecka mająca na celu przyczynienie się do rozwoju strefy położonej wzdłuż granicy z byłą Niemiecką Republiką Demokratyczną i byłą Republiką Czechosłowacką) z których korzystała strona w odniesieniu do podstawy subwencjonowanej wynoszącej odpowiednio 484 miliony i 367 milionów marek niemieckich, zostały zakwalifikowane przez Komisję jako pomoc Państwa niezgodna ze wspólnym rynkiem, jednak nie zostały objęte stwierdzeniem nieważności. Zonenrandförderungsgesetz została zatwierdzona przez Komisję w świetle art. 92 ust. 2 lit. c Traktatu WE (obecnie po zmianie art. 87 ust. 2 lit. c WE). EWWiS nie zawierał porównywalnej regulacji. Zatem, chociaż pomoc państwa przyznana Salzgitter AG jest niezgodna ze wspólnym rynkiem, nie można uzyskać jej zwrotu.
   Wyrok opiera się zasadniczo na stwierdzeniu, że sytuację wynikającą z ustanowienia drugiego i trzeciego kodeksu pomocy w dziedzinie przemysłu metalurgicznego charakteryzują elementy niepewności i braku jasności, które można przypisać Komisji.
   Sprzeciwiając się temu strona wnosząca odwołanie podnosi cztery zarzuty:

               Po pierwsze, przedstawiając sytuację prawną wynikającą z ustanowienia pierwszego, drugiego i trzeciego kodeksu pomocy w dziedzinie przemysłu metalurgicznego jako charakteryzującą się „elementami niepewności i braku jasności”, Sąd Pierwszej Instancji postępuje wbrew własnemu orzecznictwu. W swoim wyroku z dnia 31 marca 1998 r., w sprawie T-129/96 Preussag Stahl przeciwko Komisji (Rec. str. II-609, pkt 43) Sąd ten orzekł, że przewidziane kodeksami wyjątki od zasady bezwzględnego zakazu udzielania pomocy przez państwo na podstawie art. 4 lit. c Traktatu EWWiS mogą być przyznane jedynie na czas określony. Z tego, potwierdzonego przez Trybunał Sprawiedliwości orzecznictwa wynika, że ani pierwszy ani drugi kodeks pomocy w dziedzinie przemysłu metalurgicznego nie mogły wywoływać skutków prawnych po terminie ich wygaśnięcia, czyli odpowiednio 31 grudnia 1981 r. oraz 31 grudnia 1985 r. Od momentu wejścia w życie trzeciego kodeksu pomocy w dziedzinie przemysłu metalurgicznego było oczywiste, że Komisję „należy powiadamiać o wszelkich planach zmierzających do zastosowania jakichkolwiek systemów pomocy państwa w sektorze metalurgicznym, w stosunku do których Komisja zajęła już stanowisko na podstawie postanowień Traktatu EWG.”(art. 6 ust. 1 trzeciego kodeksu pomocy w dziedzinie przemysłu metalurgicznego, Dz.U. L 340 z 18.12.1985, str. 1). Dwa pierwsze kodeksy pomocy w dziedzinie przemysłu metalurgicznego nie były jednak stosowane w zaskarżonej decyzji i pozostają bez znaczenia dla przedmiotowego sporu. W każdym bądź razie oraz wbrew temu, co sugeruje zaskarżony wyrok, nie mogą one wywoływać jakichkolwiek skutków poza obszarem objętym Traktatem EWWiS.

               Po drugie, Sąd nie zażądał żadnych dowodów na to, że Komisja była rzeczywiście w posiadaniu „wiedzy o pomocy przyznanej skarżącej”. Ponadto Sąd zaniechał dociekania, czy sprawozdania roczne z działalności gospodarczej regularnie składane Komisji przez stronę skarżącą nie pozwalały dostrzec nienotyfikowanej pomocy.

               Po trzecie, wydaje się, iż Sąd wychodzi z założenia, że przekazanie Komisji dokumentów poza procedurą przewidzianą w art. 88 WE wystarczy, aby wykluczyć obowiązek zwrotu sprzecznej z prawem pomocy państwa, jeśli strona skarżąca powołuje się na zasadę pewności prawa.

               Wreszcie wyrok ten może działać na szkodę systemu kontroli pomocy państwa przez Komisję, ponieważ odbiega od ustalonej linii orzecznictwa Trybunału, zgodnie z którą przedsiębiorstwo, któremu została przyznana pomoc państwa może polegać na zgodności pomocy państwa z prawem co do zasady jedynie wtedy, gdy została ona przyznana zgodnie z przewidzianą procedurą. Staranny przedsiębiorca powinien móc się upewnić, że procedura ta była przestrzegana (wyrok Trybunału z dnia 20 września 1990 r. w sprawie C-5/89 Komisja przeciwko Republice Federalnej Niemiec, Rec. str. I-3437, pkt 14). W tym wyroku Trybunał orzekł, że przedsiębiorstwa, które otrzymały pomoc państwa nie mogą powołać się na wynikającą z zasady pewności prawa ochronę uzasadnionych oczekiwań celem uniknięcia zwrotu pomocy państwa uznanej za niezgodną ze wspólnym rynkiem.

      (1)  Dz.U. C 239 z 25.9.2004.