title: Sprawa T-749/21: Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2021 r. – Wenz Kunststoff/EUIPO – Mouldpro (MOULDPRO)

text:
               14.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/61

      Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2021 r. – Wenz Kunststoff/EUIPO – Mouldpro (MOULDPRO)
      (Sprawa T-749/21)
      (2022/C 73/75)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Wenz Kunststoff GmbH & Co. KG (Lüdenscheid, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J. Bühling i D. Graetsch)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Mouldpro ApS (Ballerup, Dania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „MOULDPRO” – unijny znak towarowy nr 10 022 317

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 października 2021 r. w sprawie R 646/2020-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  oddalenie wniosku Mouldpro ApS z dnia 30 stycznia 2018 r. o stwierdzenie wygaśnięcia unijnego znaku towarowego nr 10 022 317;

            posiłkowo:

                  —

                  oddalenie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia w zakresie, w jakim wykracza on poza towary „zaworki do węży gumowych z tworzywa sztucznego (o ile zostały ujęte w klasie 17);

            w dalszej kolejności posiłkowo:

                  —

                  przekazanie sprawy EUIPO do ponownego rozpatrzenia i wydania decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania odwoławczego.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-795/21: Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2021 r. – Protectoplus/EUIPO (Li-SAFE)

text:
               14.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/61

      Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2021 r. – Protectoplus/EUIPO (Li-SAFE)
      (Sprawa T-795/21)
      (2022/C 73/76)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Protectoplus GmbH (Rensburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat W. Riegger)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Li-SAFE – zgłoszenie nr 18 288 094

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 października 2021 r. w sprawie R 845/2021-1.

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-797/21: Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2021 r. – Gustopharma Consumer Health/EUIPO – Helixor Heilmittel (HELIXORIGINAL)

text:
               14.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/62

      Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2021 r. – Gustopharma Consumer Health/EUIPO – Helixor Heilmittel (HELIXORIGINAL)
      (Sprawa T-797/21)
      (2022/C 73/77)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Gustopharma Consumer Health, SL (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J. Wachinger i R. Drozdz)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Helixor Heilmittel GmbH (Rosenfeld, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego „HELIXORIGINAL” – zgłoszenie nr 17 234 824

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 października 2021 r. w sprawie R 1644/2019-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-798/21: Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2021 r. – Gustopharma Consumer Health/EUIPO – Helixor Heilmittel (HELIXFORTE)

text:
               14.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/63

      Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2021 r. – Gustopharma Consumer Health/EUIPO – Helixor Heilmittel (HELIXFORTE)
      (Sprawa T-798/21)
      (2022/C 73/78)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Gustopharma Consumer Health, SL (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J. Wachinger i R. Drozdz)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Helixor Heilmittel GmbH (Rosenfeld, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego „HELIXFORTE” – zgłoszenie nr 17 234 899

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 października 2021 r. w sprawie R 1645/2019-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-800/21: Skarga wniesiona w dniu 28 grudnia 2021 r. – Fieldpoint (Cyprus)/EUIPO (HYPERLIGHTOPTICS)

text:
               14.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/63

      Skarga wniesiona w dniu 28 grudnia 2021 r. – Fieldpoint (Cyprus)/EUIPO (HYPERLIGHTOPTICS)
      (Sprawa T-800/21)
      (2022/C 73/79)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Fieldpoint (Cyprus) LTD (Nikozja, Cypr) (przedstawiciele: adwokaci P. Rath i S. Gebele)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego „HYPERLIGHTOPTICS” – zgłoszenie nr 18 335 960

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 października 2021 r. w sprawie R 1166/2021-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  uznanie zgłoszenia unijnego znaku towarowego nr 18 335 960 „HYPERLIGHTOPTICS” za kwalifikujące się do rejestracji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania przed Sądem.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) i art. 7 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie zasady równości.


title: Sprawa T-801/21: Skarga wniesiona w dniu 28 grudnia 2021 r. – Fieldpoint (Cyprus)/EUIPO (HYPERLIGHTEYEWEAR)

text:
               14.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/64

      Skarga wniesiona w dniu 28 grudnia 2021 r. – Fieldpoint (Cyprus)/EUIPO (HYPERLIGHTEYEWEAR)
      (Sprawa T-801/21)
      (2022/C 73/80)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Fieldpoint (Cyprus) LTD (Nikozja, Cypr) (przedstawiciele: adwokaci P. Rath i S. Gebele)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego „HYPERLIGHTEYEWEAR” – zgłoszenie nr 18 335 969

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 października 2021 r. w sprawie R 1165/2021-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  uznanie zgłoszenia unijnego znaku towarowego nr 18 335 969 „HYPERLIGHTEYEWEAR” za kwalifikujące się do rejestracji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania przed Sądem.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) i art. 7 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie zasady równości.


title: Sprawa T-802/21: Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2021 r. – just-organic.com/EUIPO (JUST ORGANIC)

text:
               14.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/65

      Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2021 r. – just-organic.com/EUIPO (JUST ORGANIC)
      (Sprawa T-802/21)
      (2022/C 73/81)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: just-organic.com GmbH (Essen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Menebröcker)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „JUST ORGANIC” – zgłoszenie nr 18 317 774

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 października 2021 r. w sprawie R 1010/2021-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim odrzucono w niej zgłoszenie unijnego znaku towarowego nr 18 317 774;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-805/21: Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2021 r. – NS/Parlament

text:
               14.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/65

      Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2021 r. – NS/Parlament
      (Sprawa T-805/21)
      (2022/C 73/82)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: NS (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Blot)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie, że niniejsza skarga jest dopuszczalna i zasadna;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 21 stycznia 2021 r. o przeniesieniu skarżącej na stanowisko doradcy w Dyrekcji Generalnej ds. Urzędu Przewodniczącego oraz, w razie potrzeby, decyzji o zwrocie nienależnie wypłaconych kwot z dnia 8 marca 2021 r.;

                  —

                  w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 16 września 2021 r. oddalającej zażalenie skarżącej z dnia 7 kwietnia 2021 r.;

                  —

                  naprawienie szkód i krzywd poniesionych przez skarżącą;

                  —

                  obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, a w szczególności naruszenie prawa do bycia wysłuchanym i obowiązku uzasadnienia.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący oczywistego braku interesu służby i naruszenia obowiązku dbałości o dobro urzędnika.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący nadużycia władzy oraz nadużycia proceduralnego.


title: Sprawa T-806/21: Skarga wniesiona w dniu 27 grudnia 2021 r. – NT/EMA

text:
               14.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/66

      Skarga wniesiona w dniu 27 grudnia 2021 r. – NT/EMA
      (Sprawa T-806/21)
      (2022/C 73/83)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: NT (przedstawiciel: N. de Montigny, avocate)

         Strona pozwana: Europejska Agencja Leków

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 15 marca 2021 r.;

                  —

                  w stosownym przypadku – stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 30 września 2021 r.;

                  —

                  zasądzenie od strony pozwanej zadośćuczynienia w wysokości 2 500,00 euro za krzywdę poniesioną przez skarżącą;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący niewystarczającego pod względem prawnym uzasadnienia decyzji. Skarżąca zwraca w tym względzie uwagę na brak konkretnej i pogłębionej analizy sytuacji oraz na sprzeczności w przedstawionych wnioskach. Podnosi ona również przeinaczenie pojęcia „choroby zawodowej” i oczywisty błąd w ocenie.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący braku przekazania informacji lub przekazania informacji błędnych co do kwalifikacji schorzenia jako „choroby zawodowej” w rozumieniu regulaminu pracowniczego urzędników przez lekarza agencji lekarzowi wyznaczonemu przez skarżącą lub lekarzowi trzeciemu.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący uchybienia proceduralnego i przedwczesnego charakteru wniosków komisji ds. inwalidztwa polegających na tym, że wnioski powinny uwzględniać stres wywołany pracą oraz fakt, że okoliczności, na które się powołuje skarżąca, są aktualnie przedmiotem dochodzenia administracyjnego.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia przez organ upoważniony do zawierania umów o pracę prawa skarżącej do bycia wysłuchaną przed wydaniem decyzji w jej sprawie oraz obowiązków dbałości, pomocy i dobrej administracji.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący nieprawidłowości w rozpatrywaniu przez administrację wniosku skarżącej, w tym krzywdy poniesionej przez skarżącą, którą oszacowała ona ex aequo et bono na 2 500,00 euro.


title: Sprawa T-807/21: Skarga wniesiona w dniu 29 grudnia 2021 r. – QI/Komisja

text:
               14.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/67

      Skarga wniesiona w dniu 29 grudnia 2021 r. – QI/Komisja
      (Sprawa T-807/21)
      (2022/C 73/84)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: QI (przedstawiciel: adwokat N. de Montigny)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji dyrektora generalnego Dyrekcji Generalnej ds. Zasobów Ludzkich i Bezpieczeństwa z dnia 26 lutego 2021 r. oddalającej skargę skarżącej wniesione w dniu 25 października 2020 r. na podstawie art. 24 regulaminu pracy;

                  —

                  stwierdzenie nieważności, w koniecznym zakresie, decyzji Komisji z dnia 27 września 2021 r. oddalającej zażalenie skarżącej z dnia 26 maja 2021 r.;

                  —

                  zasądzenie od Komisji zapłaty na rzecz skarżącej odszkodowania z tytułu szkód niemajątkowej oraz majątkowej, które skarżąca poniosła, szacowanych ex aequo et bono na 100 000 EUR;

                  —

                  obciążenie Komisji całością kosztów niniejszego postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że oddalenie wniosku o udzielenie wsparcia było przedwczesne, ponieważ nastąpiło bez wszczęcia dochodzenia, bez oczekiwania na wynik wniosku skarżącej o dostęp do jej dokumentacji medycznej, a zatem z naruszeniem prawa do bycia skuteczni wysłuchanym przed wydaniem decyzji.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący oczywistego błędu w ocenie w związku z niewystarczającym charakterem dowodów na dopuszczenie się zachowań sprzecznych z regulaminem pracowniczym urzędników Unii Europejskiej (zwanym dalej „regulaminem pracowniczym”). Skarżąca podnosi, że mobbing, którego doświadczyła, naprawdę miał miejsce, że terminy proceduralne były zbyt krótkie i że naruszono art. 59 regulaminu pracowniczego, który nie zezwala na przeprowadzenie w takim przypadku kontroli przez służbę medyczną.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, obowiązku wsparcia i dbałości oraz prawa skarżącej do dobrej administracji i sprawiedliwego traktowania. Skarżąca podnosi również naruszenie jej uzasadnionych oczekiwań.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia prawa do bycia skutecznie wysłuchanym ze względu na brak kontradyktoryjnego charakteru postępowania w odniesieniu do elementów analizowanych przez Biuro Dochodzeń i Postępowań Dyscyplinarnych (OUZU) przed zamknięciem akt.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący żądania zasądzenia odszkodowania z tytułu poniesionych szkód majątkowych i niemajątkowych.


title: Sprawa T-47/21: Postanowienie Sądu z dnia 26 listopada 2021 r. – Cepewa/EUIPO – Out of the blue (LIEBLINGSMENSCH)

text:
               14.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/68

      Postanowienie Sądu z dnia 26 listopada 2021 r. – Cepewa/EUIPO – Out of the blue (LIEBLINGSMENSCH)
      (Sprawa T-47/21) (1)

      (2022/C 73/85)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 88 z 15.3.2021.


title: Sprawa T-48/21: Postanowienie Sądu z dnia 26 listopada 2021 r. – Cepewa/EUIPO – Out of the blue (LIEBLINGSMENSCH)

text:
               14.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/68

      Postanowienie Sądu z dnia 26 listopada 2021 r. – Cepewa/EUIPO – Out of the blue (LIEBLINGSMENSCH)
      (Sprawa T-48/21) (1)

      (2022/C 73/86)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 88 z 15.3.2021.


title: Sprawa C-699/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte costituzionale (Włochy) w dniu 22 listopada 2021 r. – postępowanie karne przeciwko E.D.L.

text:
               14.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/14

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte costituzionale (Włochy) w dniu 22 listopada 2021 r. – postępowanie karne przeciwko E.D.L.
      (Sprawa C-699/21)
      (2022/C 73/18)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Corte costituzionale

         Strona w postępowaniu głównym

      E.D.L.

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 1 ust. 3 decyzji ramowej 2002/584/WSiSW w sprawie europejskiego nakazu aresztowania (1) odczytywany w świetle art. 3, 4 i 35 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy wykonujący nakaz organ sądowy, który uważa, iż przekazanie osoby cierpiącej na poważną, przewlekłą i potencjalnie nieodwracalną chorobę mogłoby narazić ją na niebezpieczeństwo doznania poważnego uszczerbku na zdrowiu, musi zwrócić się do wydającego nakaz organu sądowego o przekazanie informacji pozwalających wykluczyć istnienie takiego ryzyka i jest zobowiązany odmówić przekazania, jeżeli nie uzyska takiego zapewnienia w rozsądnym terminie?

         (1)  Decyzja ramowa Rady z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (Dz.U. 2002, L 190, s. 1).


title: Sprawa C-700/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte costituzionale (Włochy) w dniu 22 listopada 2021 r. – postępowanie karne przeciwko O.G.

text:
               14.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/14

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte costituzionale (Włochy) w dniu 22 listopada 2021 r. – postępowanie karne przeciwko O.G.
      (Sprawa C-700/21)
      (2022/C 73/19)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Corte costituzionale

         Strona w postępowaniu głównym

      O.G.

         Pytania prejudycjalne

                  a)

                  Czy art. 4 pkt 6 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (1), interpretowany w świetle art. 1 ust. 3 tej decyzji ramowej i art. 7 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”), stoi na przeszkodzie przepisom, takim jak przepisy prawa włoskiego, które – w ramach postępowania w sprawie europejskiego nakazu aresztowania mającego na celu wykonanie kary lub środka zabezpieczającego – wykluczają w sposób bezwarunkowy i automatyczny, by wykonujące nakaz organy sądowe mogły odmówić przekazania obywateli państw trzecich, którzy przebywają lub mają miejsce zamieszkania na terytorium danego kraju, niezależnie od więzi łączących ich z tym terytorium?;

                  b)

                  w przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, na podstawie jakich kryteriów i przesłanek należy uznać, że więzi te są na tyle istotne, iż wymagają od wykonującego nakaz organu sądowego odmowy przekazania?

         (1)  Dz.U. 2002, L 190, s. 1.


title: Sprawa C-731/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation du Grand-Duché de Luxembourg (Luksemburg) w dniu 1 grudnia 2021 r. – GV/Caisse nationale d’assurance pension

text:
               14.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/15

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation du Grand-Duché de Luxembourg (Luksemburg) w dniu 1 grudnia 2021 r. – GV/Caisse nationale d’assurance pension
      (Sprawa C-731/21)
      (2022/C 73/20)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour de cassation du Grand-Duché de Luxembourg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę kasacyjną: GV

         Druga strona postępowania: Caisse nationale d’assurance pension

         Pytania prejudycjalne

      Czy prawo Unii Europejskiej, a w szczególności art. 18, 45 i 48 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i art. 7 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 492/2011 z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Unii (1) sprzeciwiają się przepisom prawa państwa członkowskiego, takim jak art. 195 luksemburskiego kodeksu zabezpieczenia społecznego i art. 3, 4 i 4–1 ustawy z dnia 9 lipca 2004 r. o skutkach prawnych niektórych związków partnerskich, ze zmianami, które to przepisy uzależniają przyznanie pozostałemu przy życiu partnerowi, w przypadku związku partnerskiego zawartego i zarejestrowanego w sposób zgodny z prawem w państwie członkowskim pochodzenia, renty rodzinnej, należnej z racji wykonywania działalności zawodowej przez zmarłego partnera w przyjmującym państwie członkowskim, od wymogu wpisu związku partnerskiego do rejestru prowadzonego przez to państwo w celu zweryfikowania, czy spełnione są wymogi materialne przewidziane przez prawo tego państwa członkowskiego dla uznania związku partnerskiego i zapewnienia jego skuteczności wobec osób trzecich, podczas gdy przyznanie renty rodzinnej pozostałemu przy życiu partnerowi w przypadku związku partnerskiego zawartego w przyjmującym państwie członkowskim jest uzależnione od jednego tylko warunku, a mianowicie od tego, by związek partnerski został zawarty i zarejestrowany w tym państwie w sposób zgodny z prawem?

         (1)  Dz.U. 2011, L 141, s. 1.


title: Sprawa C-747/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziesiąta izba) wydanego w dniu 22 września 2021 r. w sprawie T-753/16, Severstal/Komisja wniesione w dniu 3 grudnia 2021 r. przez PAO Severstal

text:
               14.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/16

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziesiąta izba) wydanego w dniu 22 września 2021 r. w sprawie T-753/16, Severstal/Komisja wniesione w dniu 3 grudnia 2021 r. przez PAO Severstal
      (Sprawa C-747/21 P)
      (2022/C 73/21)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: PAO Severstal (przedstawiciele: M. Krestiyanova i N. Tuominen, adwokaci)

         Pozostali uczestnicy postępowania: Komisja Europejska i Eurofer, European Steel Association, ASBL

         Żądania

      Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku;

                  —

                  wydanie orzeczenie ostatecznego w sprawie, jeśli stan postępowania na to pozwala,

                  —

                  tytułem żądania ewentualnego, skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości oraz kosztami postępowania przed Sądem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Podstawą odwołania są następujące zarzuty:

                  —

                  Po pierwsze, Sąd naruszył prawo dokonując błędnej wykładni art. 18 ust. 1 rozporządzenia podstawowego (1) oraz dokonał błędnych ustaleń faktycznych. Sąd wyszedł z założenia, że odnośny produkt był półproduktem, nie podając żadnego uzasadnienia. Jednakże, była to podstawowa sporna kwestia między stronami. Nie przeprowadzając badania tej spornej kwestii, ani nie dokonując oceny jej znaczenia do celów stosowania art. 18 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, Sąd odmówił przyznania, że bez rozstrzygnięcia tej podstawowej spornej kwestii między stronami, niemożliwe jest ustalenie, czy Komisja prawidłowo zastosowała w niniejszym postępowaniu art. 18 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.

                  —

                  Po drugie, Sąd popełnił oczywisty błąd w ocenie dokonując wykładni art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego oraz nie badając zasadniczych argumentów i nie przedstawiając uzasadnienia. Pod egidą Sądu Komisja wyraźnie przekroczyła granice okresu objętego dochodzeniem lub odnośnego okresu, uznając rok 2008 za „ostatni reprezentatywny rok”, na który nie miał wpływu kryzys finansowy. Wnosząca odwołanie twierdzi w związku z tym, że stwierdzenie w zaskarżonym wyroku szkody jest obarczone błędem, gdyż nie jest ono wynikiem wyważenia istotnych pozytywnych i negatywnych czynników. W tym kontekście wnosząca odwołanie podnosi, że obniżenie kosztów produkcji przemysłu Unii powinno być między innymi powiązane z sytuacją przemysłu Unii w następstwie ogólnego kryzysu finansowego w 2012 r. Jednakże Sąd odmówił nawet rozważenia kwestii, czy kryzys finansowy wpłynął również na ogniwa łańcucha szkody.

                  —

                  Po trzecie, Sąd naruszył prawo dokonując błędnej wykładni art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego oraz nie badając wszystkich argumentów, w tym także tych podniesionych przez sam Sąd. Sąd odstąpił od własnego orzecznictwa, uznając niezgodnie z prawem, że dostosowania z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego mogą również zostać wykorzystane w drodze analogi do obliczenia marginesu szkody. Dostosowanie ze względu na koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne oraz zysk ceny eksportowej CIF wnoszącej odwołanie do celów marginesu szkody jest błędne, nieracjonalne i stanowi oczywisty błąd w ocenie, gdyż jedyną mającą znaczenie ceną eksportową jest rynkowa cena CIF na granicy Unii przy wprowadzeniu na rynek Unii i konkurencyjna cena rynkowa przemysłu Unii. Twierdzenia wnoszącej odwołanie znajdują potwierdzenie w wyroku Sądu, Hansol Paper/Komisja, T-383/17 (2) (pkt 196–204).

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 2009 L 343, s. 51; sprostowanie Dz.U. 2010 L 7, s. 22).

         (2)  Wyrok z dnia 2 kwietnia 2020 r. (T-383/17, Hansol Paper/Komisja, EU:T:2020:139).


title: Sprawa C-748/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziesiąta izba) wydanego w dniu 22 września 2021 r. w sprawie T-752/16, NLMK/Komisja wniesione w dniu 3 grudnia 2021 r. przez Novolipetsk Steel PAO

text:
               14.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/17

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziesiąta izba) wydanego w dniu 22 września 2021 r. w sprawie T-752/16, NLMK/Komisja wniesione w dniu 3 grudnia 2021 r. przez Novolipetsk Steel PAO
      (Sprawa C-748/21 P)
      (2022/C 73/22)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Novolipetsk Steel PAO (przedstawiciele: M. Krestiyanova i N. Tuominen, adwokaci)

         Pozostali uczestnicy postępowania: Komisja Europejska i Eurofer, European Steel Association, ASBL

         Żądania

      Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku;

                  —

                  wydanie orzeczenie ostatecznego w sprawie, jeśli stan postępowania na to pozwala,

                  —

                  tytułem żądania ewentualnego, skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości oraz kosztami postępowania przed Sądem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Podstawą odwołania są następujące zarzuty:

                  —

                  Po pierwsze, Sąd naruszył prawo dokonując błędnej wykładni art. 18 ust. 1 rozporządzenia podstawowego (1), dokonał błędnych ustaleń faktycznych oraz przeinaczył dowody. Sąd wyszedł z założenia, że odnośny produkt był półproduktem i nie przedstawił żadnego uzasadnienia dlaczego przychylił się po prostu w tym względzie do stanowiska Komisji. Jednakże, jest to podstawowa sporna kwestia między stronami, która znacząco wpływa na sposób, w jaki powinien być stosowany art. 18 ust. 1 rozporządzenia podstawowego. Nie przeprowadzając badania tej spornej kwestii, ani nie dokonując oceny jej znaczenia do celów stosowania art. 18 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, Sąd odmówił przyznania, że bez rozstrzygnięcia tej podstawowej spornej kwestii między stronami, niemożliwe jest ustalenie, czy Komisja prawidłowo zastosowała w niniejszym postępowaniu art. 18 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.

                  —

                  Po drugie, Sąd popełnił oczywisty błąd w ocenie dokonując wykładni art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego oraz nie badając zasadniczych argumentów i nie przedstawiając uzasadnienia. Pod egidą Sądu Komisja wyraźnie przekroczyła granice okresu objętego dochodzeniem lub odnośnego okresu, uznając rok 2008 za „ostatni reprezentatywny rok” w następstwie kryzysu finansowego. Wnosząca odwołanie twierdzi w związku z tym, że stwierdzenie w zaskarżonym wyroku szkody jest obarczone błędem, gdyż nie jest ono wynikiem wyważenia istotnych pozytywnych i negatywnych czynników. W tym kontekście wnosząca odwołanie podnosi, że obniżenie kosztów produkcji przemysłu Unii powinno być między innymi powiązane z sytuacją przemysłu Unii w następstwie ogólnego kryzysu finansowego w 2012 r. Jednakże Sąd odmówił nawet rozważenia kwestii, czy kryzys finansowy wpłynął również na ogniwa łańcucha szkody.

                  —

                  Po trzecie, Sąd naruszył prawo dokonując błędnej wykładni art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego oraz nie badając wszystkich argumentów, w tym także tych podniesionych przez sam Sąd. Sąd odstąpił od własnego orzecznictwa, uznając niezgodnie z prawem, że dostosowania z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego mogą również zostać wykorzystane w drodze analogi do obliczenia marginesu szkody. Dostosowanie ze względu na koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne oraz zysk ceny eksportowej CIF wnoszącej odwołanie do celów marginesu szkody jest błędne, nieracjonalne i stanowi oczywisty błąd w ocenie, gdyż jedyną mającą znaczenie ceną eksportową jest rynkowa cena CIF na granicy Unii przy wprowadzeniu na rynek Unii i konkurencyjna cena rynkowa przemysłu Unii. Twierdzenia wnoszącej odwołanie znajdują potwierdzenie w wyroku Sądu, Hansol Paper/Komisja, T-383/17 (2) (pkt 196–204).

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 2009 L 343, s. 51; sprostowanie Dz.U. 2010 L 7, s. 22).

         (2)  Wyrok z dnia 2 kwietnia 2020 r. (T-383/17, Hansol Paper/Komisja, EU:T:2020:139).


title: Sprawa C-755/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 29 września 2021 r. w sprawie T-528/20, Kočner/Europol, wniesione w dniu 8 grudnia 2021 r. przez Mariána Kočnera

text:
               14.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/18

      Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 29 września 2021 r. w sprawie T-528/20, Kočner/Europol, wniesione w dniu 8 grudnia 2021 r. przez Mariána Kočnera
      (Sprawa C-755/21 P)
      (2022/C 73/23)
      Język postępowania: słowacki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Marián Kočner (przedstawiciele: M. Mandzák i M. Para, advokáti)

         Pozostali uczestnicy postępowania: Agencja Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Ścigania, Królestwo Hiszpanii

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  Uchylenie zaskarżonego wyroku w całości;

                  —

                  Przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania;

                  —

                  Nakazanie Sądowi wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnoszący odwołanie wskazuje na dwa zdarzenia wywołujące szkodę. Odwołanie obejmuje ogółem sześć zarzutów. Sąd dokonał błędnej oceny sprawy pod względem prawnym i błędnie zastosował prawo materialne w szczególności w odniesieniu do odpowiedzialności solidarnej strony pozwanej i państwa członkowskiego za szkodę, dokonał błędnej wykładni prawa krajowego, błędnie ustalił brak związku przyczynowego między zachowaniem strony pozwanej a zdarzeniem wywołującym szkodę, a także uzasadnił zaskarżony wyrok w sposób niewystarczający oraz przeinaczył dowody.


title: Sprawa C-763/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 29 września 2021 r w sprawie T-447/18, TUIfly GmbH/Komisja Europejska, wniesione w dniu 10 grudnia 2021 r. przez TUIfly GmbH

text:
               14.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/18

      Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 29 września 2021 r w sprawie T-447/18, TUIfly GmbH/Komisja Europejska, wniesione w dniu 10 grudnia 2021 r. przez TUIfly GmbH
      (Sprawa C-763/21 P)
      (2022/C 73/24)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnosząca odwołanie: TUIfly GmbH (przedstawiciele: adwokaci L. Giesberts i D.J Westarp)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącej odwołanie

                  —

                  uchylenie w całości wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 29 września 2021 r. w sprawie T-447/18 i stwierdzenie nieważności art. 7 i 8, a także art. 9, 10 i 11, w zakresie, w jakim odnoszą się one do art. 7 i 8 decyzji Komisji (UE) 2018/628 z dnia 11 listopada 2016 r. w sprawie pomocy państwa SA.24221(2011/C) (ex 2011/NN) udzielonej przez Austrię na rzecz portu lotniczego w Klagenfurcie, spółki Ryanair i innych przewoźników lotniczych korzystających z tego portu lotniczego (Dz.U. 2018, L 107, s. 1);

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania w obu instancjach

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnosząca odwołanie podnosi na jego poparcie dwa zarzuty.
      Po pierwsze, Sąd dokonał w zaskarżonym wyroku błędnej wykładni art. 107, ust. 1 TFUE i w ten sposób naruszył prawo Unii. W kontekście art. 107 ust. 1 TFUE Sąd przekroczył, stosując zasadę inwestora działającego w warunkach gospodarki rynkowej, granice wykładni dopuszczalnej w prawie Unii.
      Z jednej strony Sąd, podobnie jak Komisja, niesłusznie uznał, że wnoszącej odwołanie została przyznana korzyść. Sąd, stosując zasadę inwestora działającego w warunkach gospodarki rynkowej, wbrew prawu sformułował szereg niezgodnych z prawem uwag. Przede wszystkim Sąd dokonał wykładni art. 107 ust. 1 TFUE nie w sposób czysto obiektywny, lecz w sposób subiektywny. Sąd (przywołując stanowisko Komisji) oparł się przy tej okazji na okoliczności, że państwo członkowskie przed zawarciem umowy nie opracowało planu biznesowego. W rozpatrywanym okresie nie było to jednak zgodne z orzecznictwem ani z praktyką administracyjną, wobec czego Sąd naruszy zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań i zakaz działania prawa wstecz.
      Ponadto Sąd oparł swoją analizę wyłącznie na rentowności krótkoterminowej, pomimo że takie podejście jest według orzecznictwa sądów europejskich błędne i nie odpowiada praktyce administracyjnej w rozpatrywanym okresie. Sąd przy tej okazji zastosował do umów, w sposób retroaktywny i niezgodny z prawem, wytyczne w sprawie sektora lotnictwa, które zostały wydane dopiero po zawarciu umów marketingowych. Samo zastosowanie było zresztą nieprawidłowe. Sąd oparł swoje rozważania na rzekomych cechach szczególnych sektora tanich lotów, które nie istniały w rozpatrywanym okresie.
      Wnosząca odwołanie podnosi, że uwzględniając należycie kwestie dotyczące długoterminowej rentowności i bez wymienionych naruszeń istnienie pomocy państwa z tytułu art. 107 ust. 1 TFUE zostałoby zanegowane.
      Po drugie, wnosząca odwołane zarzuca Sądowi, że w odniesieniu do możliwego uzasadnienia pomocy państwa niewłaściwie zastosował art. 107 ust. 3 TFUE i dopuścił się oczywistych sprzeczności.
      Wybrane przez Sąd kryterium oceny (oparte wyłącznie na rentowności niektórych połączeń lotniczych wykonywanych przez wnoszącą odwołanie) było błędne z materialnego punktu widzenia, ponieważ nie uwzględniało wyraźnego rozróżnienia wynikającego z systematyki regulacji pomiędzy stanem faktycznym i uzasadnieniem. Kryterium w żaden sposób nie odpowiadało zresztą (w szczególności jeśli chodzi o umowę marketingową z 2003 r.) praktyce administracyjnej i właściwemu orzecznictwu, które były istotne w rozpatrywanym okresie. Inaczej niż miało to miejsce w przypadku pomocy państwa przyznanej na rzecz lotniska, w przypadku wnoszącej odwołanie Sąd całkowicie pominął, niezgodnie z prawem, potrzeby regionu Karyntia w zakresie transportu. Istnieje, ze względu na bliskość lub nawet tożsamość interesów, jeśli chodzi o pomoc państwa przyznaną na rzecz lotniska i na rzecz wnoszącej odwołanie, nieusuwalna sprzeczność w ocenie. Sąd nie uwzględnił podstawowych kryteriów oceny, o których mowa w art. 107 ust. 3 TFUE i tym samym naruszył ów przepis.
      Wnosząca odwołanie podnosi, że w przypadku dozwolonego zastosowania art. 107 ust. 3 TFUE uzasadnienie pomocy państwa zostałoby zaakceptowane.


title: Sprawa C-780/21 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 5 października 2021 r. w sprawie T-613/20, Junqueras i Vies/Parlament, wniesione w dniu 15 grudnia 2021 r. przez Oriola Junquerasa i Viesa

text:
               14.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/20

      Odwołanie od postanowienia Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 5 października 2021 r. w sprawie T-613/20, Junqueras i Vies/Parlament, wniesione w dniu 15 grudnia 2021 r. przez Oriola Junquerasa i Viesa
      (Sprawa C-780/21 P)
      (2022/C 73/25)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Oriol Junqueras i Vies (przedstawiciel: M. Marsal i Ferret, abogado)

         Druga strona postępowania: Parlament Europejski

         wnioski

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie postanowienia Sądu (szósta izba) z dnia 5 października 2021 r. w sprawie T-613/20;

                  —

                  stwierdzenie pełnej dopuszczalności skargi wniesionej przez wnoszącego odwołanie;

                  —

                  przywrócenie wcześniejszego etapu postępowania, aby po dopuszczeniu skargi Sąd (szósta izba) przystąpił do rozpoznania sprawę;

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania dotyczącego zarzutu niedopuszczalności oraz niniejszego postępowania odwoławczego.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie odwołania wnoszący je podnosi pięć zarzutów prawnych:

         Po pierwsze: Postanowienie narusza wymogi prawa do skutecznej ochrony sądowej (art. 47 karty praw podstawowych, 6 EKPC i 13 EKPC), ponieważ wraz z decyzją o niedopuszczalności (oraz decyzjami o niepołączeniu spraw i o niezawieszeniu postępowania) pozbawia wszelkiej skuteczności (effet utile) wyrok, który Trybunał wyda w sprawie C-115/21 [P], oraz wyrok, który może zostać wydany przez Sąd w sprawie T-24/20 (1) w razie przekazania mu sprawy do ponownego rozpoznania. Wynika to z faktu, że Sąd dokonuje również błędnej wykładni prawnej skutków prawnych orzeczenia sądowego, które może zostać wydane w sprawach T-24/20 y C-115/21 [P]. Sąd uważa, że w celu przywrócenia mandatu O. Junquerasowi konieczna byłaby nowa decyzja władz wewnętrznych Królestwa Hiszpanii, podczas gdy utrzymanie jego mandatu byłoby skutkiem orzeczeń sądowych uwzględniających jego żądania.

         Po drugie: Zaskarżone postanowienie narusza prawo poprzez błędną wykładnię wymogów orzecznictwa dla stwierdzenia bezpośredniego oddziaływania zaskarżonego aktu i w związku z tym błędne stwierdzenie, że wnoszącemu odwołanie nie przysługuje legitymacja czynna w rozumieniu art. 263 akapit czwarty TFUE. Postanowienie to pozbawia skuteczności (effet utile) orzeczenia prawne, które mogą zapaść w sprawach C-115/21 [P] i T-24/20. W postanowieniu tym nie dostrzeżono, że gdyby nie zostało ono przyjęte, mandat O. Junquerasa pozostałby nieobsadzony i nie byłoby przeszkody dla przywrócenia mu tego mandatu oraz jego praw.

         Po trzecie: Postanowienie narusza prawo do równego traktowania (art. 20 karty praw podstawowych) i prawo do skutecznej ochrony sądowej (art. 47 karty praw podstawowych). W postanowieniu tym dokonano błędnej wykładni poprzez uznanie, że naruszenie tych praw jest możliwe jedynie na etapie rozpoznania sprawy co do istoty, mimo że gdyby O. Junqueras został potraktowany jak członek Parlamentu Europejskiego będący adresatem zaskarżonego aktu (bezpośrednie stosowanie skutków wyroku Trybunału z dnia 19 grudnia 2019 r. w sprawie C-502/19 (2) i decyzji Parlamentu Europejskiego o treści odmiennej od komunikatu Królestwa Hiszpanii), nie doszłoby do wydania zaskarżanego tu postanowienia, ponieważ O. Junqueras wciąż sprawowałby swój mandat. Naruszenie prawa do równego traktowania i prawa do skutecznej ochrony sądowej wskazuje na bezpośrednią szkodę dla O. Junqueras, co uzasadnia uznanie jego legitymacji czynnej w rozumieniu art. 263 akapit czwarty TFUE.

         Po czwarte: W zaskarżonym postanowieniu dokonano błędnej wykładni prawnej skutków wywoływanych przez kartę praw podstawowych. Postanowienie to narusza prawo, gdyż nie stwierdzono w nim, że bezpośrednie naruszenie praw określonych w karcie praw podstawowych przez zaskarżone akty jest źródłem legitymacji czynnej w rozumieniu art. 263 akapit czwarty TFUE, i nie uznano, że w niniejszym wypadku uprawnienia w zakresie sądowej kontroli prawa Unii nie zostałyby naruszone, ponieważ nie można wymagać od O. Junquerasa, aby wniósł wewnętrzną skargę na akt stwierdzający wakat mandatu, którego przywrócenia się domaga.

         Po piąte: W zaskarżonym postanowieniu błędnie pod względem prawnym zastosowano zasady skuteczności i pierwszeństwa prawa Unii. Postanowienie to narusza prawo poprzez brak ustalenia, że zaskarżony akt jest decyzją, która jest przejawem wytrwałego dążenia do tego, aby nie nadać żadnej użytecznej skuteczności wyrokowi Trybunału z dnia 19 grudnia 2019 r. w sprawie C-502/19, co narusza również prawo do skutecznej ochrony sądowej z art. 47 karty praw podstawowych w jego aspekcie, jakim jest prawo do tego, by orzeczenia były w pełni wykonywane, wobec czego O. Junquerasowi przysługuj legitymacja czynna w rozumieniu art. 263 akapit czwarty TFUE.

         (1)  Postanowienie z dnia 15 grudnia 2020 r., Junqueras i Vies/Parlament (T-24/20, EU:T:2020:601)

         (2)  Wyrok z dnia 19 grudnia 2019 r., Junqueras Vies (C-502/19, EU:C:2019:1115).


title: Sprawa C-790/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 6 października 2021 r. w sprawie T-745/18, Covestro Deutschland/Komisja Europejska, wniesione w dniu 16 grudnia 2021 r. przez Covestro Deutschland AG

text:
               14.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/21

      Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 6 października 2021 r. w sprawie T-745/18, Covestro Deutschland/Komisja Europejska, wniesione w dniu 16 grudnia 2021 r. przez Covestro Deutschland AG
      (Sprawa C-790/21 P)
      (2022/C 73/26)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Covestro Deutschland AG (przedstawiciele: T. Hartmann, M. Kachel, D. Fouquet, Rechtsanwälte)

         Pozostali uczestnicy postępowania: Komisja Europejska, Republika Federalna Niemiec

         Żądania wnoszącej odwołanie

                  1.

                  Uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 6 października 2021 r. w sprawie T-745/18 i stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 28 maja 2018 r. w sprawie pomocy państwa SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN), C(2018) 3166, w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

                  2.

                  tytułem ewentualnym, uchylenie zaskarżonego wyroku i stwierdzenie nieważności spornej decyzji w odniesieniu do wnoszącej odwołanie;

                  3.

                  tytułem ewentualnym do pierwszego żądania, uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi, aby ten wydał rozstrzygnięcie o stwierdzeniu nieważności spornej decyzji;

                  4.

                  tytułem ewentualnym do drugiego żądania, uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi, aby ten wydał rozstrzygnięcie o stwierdzeniu nieważności spornej decyzji w odniesieniu do wnoszącej odwołanie;

                  5.

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie swego odwołania wnosząca je podnosi cztery zarzuty.

         Zarzuty pierwszy i drugi: naruszenie prawa do bycia wysłuchanym i obowiązku uzasadnienia

      W ramach dwóch pierwszych zarzutów wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd dopuścił się naruszenia przepisów unijnego prawa proceduralnego, a mianowicie przysługującego skarżącej przed nim prawa do bycia wysłuchanym oraz ciążącego na Sądzie obowiązku uzasadnienia swego rozstrzygnięcia. Ze względu na te naruszenia Sąd wyciągnął błędny wniosek o istnieniu pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.
      Część pierwsza każdego z tych dwóch zarzutów dotyczy braku wzięcia przez Sąd pod uwagę w przeprowadzonej przezeń analizie pomocy państwa podniesionej przez skarżącą przed nim argumentacji dotyczącej określenia kwoty dopłaty, o której mowa w § 19 ust. 2 Stromnetzentgeltverordnung (rozporządzenia federalnego w sprawie opłat za użytkowanie sieci, zwanego dalej „rozporządzeniem StromNEV”) (pkt 8 zaskarżonego wyroku).
      Część druga każdego z tych dwóch zarzutów dotyczy braku wzięcia przez Sąd pod uwagę podniesionej przez skarżącą przed nim argumentacji w zakresie dotyczącym określenia kwoty dopłaty, o której mowa w § 19 ust. 2 rozporządzenia StromNEV (pkt 12, 94, 103, 129, 135 i 146 zaskarżonego wyroku).
      Część trzecia każdego z tych dwóch zarzutów dotyczy braku wzięcia przez Sąd pod uwagę podniesionej przez skarżącą przed nim argumentacji w zakresie dotyczącym braku zwrotu wszystkich utraconych przychodów i kosztów poniesionych w efekcie przyznania zwolnień z opłaty za użytkowanie sieci (pkt 130 i 143 zaskarżonego wyroku).
      Część czwarta każdego z tych dwóch zarzutów dotyczy braku wzięcia przez Sąd pod uwagę w przeprowadzonej przezeń analizie państwowego charakteru zasobów podniesionej przez skarżącą przed nim argumentacji w zakresie dotyczącym nieważności decyzji wydanej w 2011 r. przez Bundesnetzagentur (pkt 107 i 125 zaskarżonego wyroku).

         Zarzut trzeci: naruszenie art. 107 ust. 1 TFUE

      W ramach trzeciego zarzutu odwołania wnosząca je podnosi ponadto, że Sąd dopuścił się naruszenia unijnego prawa materialnego, uznając, że przewidziana w § 19 ust. 2 rozporządzenia StromNEV dopłata stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE (pkt 78–145 zaskarżonego wyroku).
      W pierwszej kolejności, wnosząca odwołanie podnosi w tym względzie, że w ramach przeprowadzanej analizy Sąd zastosował błędne pod względem prawnym kryteria pomocy państwa uznając, iż sporna dopłata stanowi korzyść. Sąd błędnie przyjął, że doszło do przysporzenia korzyści i nie wziął pod uwagę wynikającego z natury rzeczy i systematyki rozporządzenia StromNEV braku selektywnego charakteru środka.
      W drugiej kolejności, wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd błędnie uznał, iż przewidziana w § 19 ust. 2 rozporządzenia StromNEV dopłata stanowi pomoc przyznaną przy użyciu zasobów państwowych. W tym względzie, już na etapie oceny państwowego charakteru zasobów Sąd oparł ją na błędnym założeniu i błędnie doszedł do wniosku o istnieniu obowiązkowego obciążenia mającego świadczyć o państwowym charakterze zasobów.
      W trzeciej kolejności, wnosząca odwołanie twierdzi też, że Sąd dopuścił się naruszenia prawa, dochodząc do wniosku o istnieniu kontroli państwowej nad zasobami pochodzącymi z pobierania przewidzianej w § 19 ust. 2 rozporządzenia StromNEV dopłaty.

         Zarzut czwarty: naruszenie zasady niedyskryminacji

      Wreszcie, czwarty z zarzutów odwołania został oparty na naruszeniu zasady niedyskryminacji polegającym, po pierwsze, na tym, że Sąd nie wziął pod uwagę bezprawnej różnicy w traktowaniu zaistniałej pomiędzy nakazanym w spornej decyzji Komisji odzyskaniu spornej pomocy a ustanowionym w § 32 ust. 7 rozporządzenia StromNEV z 2013 r. przepisem przejściowym; po drugie, na tym, że Sąd wprowadził bezprawne rozróżnienie pomiędzy dużymi odbiorcami energii elektrycznej a innymi kategoriami odbiorców; i, po trzecie, na tym, że Sąd bezzasadnie potraktował w ten sam sposób antycyklicznych i dużych odbiorców energii (pkt 192–210 zaskarżonego wyroku).


title: Sprawa C-791/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 6 paździenika 2021 r. w sprawie T-745/18, Covestro Deutschland/Komisja Europejska, wniesione w dniu 16 grudnia 2021 r. przez Republikę Federalną Niemiec

text:
               14.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/22

      Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 6 paździenika 2021 r. w sprawie T-745/18, Covestro Deutschland/Komisja Europejska, wniesione w dniu 16 grudnia 2021 r. przez Republikę Federalną Niemiec
      (Sprawa C-791/21 P)
      (2022/C 73/27)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: J. Möller i R. Kanitz, pełnomocnicy)

         Pozostali uczestnicy postępowania: Covestro Deutschland AG, Komisja Europejska

         Żądania wnoszącej odwołanie

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 6 października 2021 r. w sprawie T-745/18 w zakresie, w jakim oddalono w nim wniesioną skargę jako bezzasadną;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 28 maja 2018 r. w sprawie pomocy państwa SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) udzielonej przez Niemcy dużym odbiorcom energii elektrycznej na podstawie § 19 StromNEV C(2018) 3166 final, w odniesieniu do lat 2012 i 2013, zgodnie z art. 61 akapit pierwszy statutu Trybunału;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnosząca odwołanie podnosi tylko jeden zarzut, oparty na naruszeniu art. 107 ust. 1 TFUE. Jej zdaniem Sąd dopuścił się naruszenia prawa uznając, że system ustanowiony w § 19 ust. 2 Stromnetzentgeltverordnung (rozporządzenia federalnego w sprawie opłat za użytkowanie sieci, zwanego dalej „rozporządzeniem StromNEV”) miał znamiona pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.
      W pierwszej kolejności Sąd w ramach oceny państwowego charakteru zasobów błędnie uznał, że istnienie obowiązkowego obciążenia spoczywającego na odbiorcach lub klientach końcowych i kontrola państwowa nad funduszami lub osobami (trzecimi) zarządzającymi tymi funduszami stanowiły „dwa elementy, które składają się na jedną alternatywę”.
      W drugiej kolejności Sąd w ramach oceny istnienia „obowiązkowego obciążenia spoczywającego na odbiorcach lub klientach końcowych” błędnie uznał, że relacja pomiędzy dostawcą energii a klientami końcowymi jest bez znaczenia dla sprawy. Sąd ponadto błędnie uwzględnił obowiązek pobrania, nie zaś ustawowy obowiązek uiszczenia opłat za użytkowanie sieci.
      W trzeciej kolejności Sąd w ramach oceny istnienia kontroli państwowej czy też uprawnienia państwa do dysponowania funduszami błędnie uznał, że wyłączne przeznaczenie pobranych opłat za użytkowanie sieci nie wyklucza możliwości dysponowania tymi funduszami przez państwo.


title: Sprawa C-792/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 6 października 2021 r. w sprawie T-196/19, AZ/Komisja Europejska, wniesione w dniu 16 grudnia 2021 r. przez AZ

text:
               14.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/23

      Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 6 października 2021 r. w sprawie T-196/19, AZ/Komisja Europejska, wniesione w dniu 16 grudnia 2021 r. przez AZ
      (Sprawa C-792/21 P)
      (2022/C 73/28)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: AZ (przedstawiciele: T. Hartmann, D. Fouquet, M. Kachel, Rechtsanwälte)

         Pozostali uczestnicy postępowania: Komisja Europejska, Republika Federalna Niemiec

         Żądania wnoszącej odwołanie

                  1.

                              a)

                              Uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 6 października 2021 r. w sprawie T-196/19 i stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 28 maja 2018 r. w sprawie pomocy państwa SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN), C(2018) 3166, w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

                              b)

                              tytułem ewentualnym do lit. a), uchylenie zaskarżonego wyroku i stwierdzenie nieważności spornej decyzji w odniesieniu do wnoszącej odwołanie;

                  2.

                  tytułem ewentualnym do pkt 1,

                              a)

                              uchylenie zaskarżonego wyroku i stwierdzenie nieważności spornej decyzji w zakresie, w jakim nakazuje ona odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7 000 godzin rocznie, odzyskanie ponad 15 % tych opłat od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7 500 godzin rocznie i odzyskanie ponad 10 % tych opłat od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 8 000 godzin rocznie oraz, w pozostałym zakresie, przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd, aby ten wydał rozstrzygnięcie w przedmiocie pkt 1 lit. a) podniesionego w pierwszej instancji żądania stwierdzenia nieważności spornej decyzji w pozostałym zakresie;

                              b)

                              tytułem ewentualnym do lit. a), uchylenie zaskarżonego wyroku i stwierdzenie nieważności spornej decyzji w odniesieniu do wnoszącej odwołanie w zakresie, w jakim decyzja ta nakazuje odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7 000 godzin rocznie oraz, w pozostałym zakresie, przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd, aby ten wydał rozstrzygnięcie w przedmiocie pkt 1 lit. b) podniesionego w pierwszej instancji żądania stwierdzenia nieważności całości spornej decyzji [lub „również w pozostałym zakresie”] w odniesieniu do wnoszącej odwołanie;

                  3.

                  tytułem ewentualnym do pkt 2,

                              a)

                              uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd, aby ten wydał rozstrzygnięcie w przedmiocie pkt 1 lit. a) podniesionego w pierwszej instancji żądania stwierdzenia nieważności spornej decyzji;

                              b)

                              tytułem ewentualnym do pkt a), uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd, aby ten wydał rozstrzygnięcie w przedmiocie pkt 1 lit. b) podniesionego w pierwszej instancji żądania stwierdzenia nieważności spornej decyzji w odniesieniu do wnoszącej odwołanie;

                  4.

                  tytułem ewentualnym do pkt 3,

                              a)

                              uchylenie zaskarżonego wyroku i stwierdzenie nieważności spornej decyzji w zakresie, w jakim nakazuje ona odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7 000 godzin rocznie, odzyskanie ponad 15 % tych opłat od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7 500 godzin rocznie i odzyskanie ponad 10 % tych opłat od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 8 000 godzin rocznie;

                              b)

                              tytułem ewentualnym do lit. a), uchylenie zaskarżonego wyroku i stwierdzenie nieważności spornej decyzji w odniesieniu do wnoszącej odwołanie w zakresie, w jakim decyzja ta nakazuje odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7 000 godzin rocznie;

                  5.

                  tytułem ewentualnym do pkt 4,

                              a)

                              uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd, aby ten wydał rozstrzygnięcie w przedmiocie pkt 2 lit. a) podniesionego w pierwszej instancji żądania stwierdzenia nieważności spornej decyzji w zakresie, w jakim nakazuje ona odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7 000 godzin rocznie, odzyskanie ponad 15 % tych opłat od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7 500 godzin rocznie i odzyskanie ponad 10 % tych opłat od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 8 000 godzin rocznie;

                              b)

                              tytułem ewentualnym do lit. a), uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd, aby ten wydał rozstrzygnięcie w przedmiocie pkt 2 lit. b) podniesionego w pierwszej instancji żądania stwierdzenia nieważności spornej decyzji w odniesieniu do wnoszącej odwołanie w zakresie, w jakim decyzja ta nakazuje odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7 000 godzin rocznie;

                  6.

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania, włącznie z kosztami zastępstwa procesowego oraz kosztami podróży.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie swego odwołania wnosząca je podnosi cztery zarzuty.

         Zarzuty pierwszy i drugi: naruszenie prawa do bycia wysłuchanym i obowiązku uzasadnienia

      W ramach dwóch pierwszych zarzutów wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd dopuścił się naruszenia przepisów unijnego prawa proceduralnego, a mianowicie przysługującego skarżącej przed nim prawa do bycia wysłuchanym oraz ciążącego na Sądzie obowiązku uzasadnienia swego rozstrzygnięcia. Ze względu na te naruszenia Sąd wyciągnął błędny wniosek o istnieniu pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.
      Część pierwsza każdego z tych dwóch zarzutów dotyczy braku wzięcia przez Sąd pod uwagę w przeprowadzonej przezeń analizie pomocy państwa podniesionej przez skarżącą przed nim argumentacji dotyczącej określenia kwoty dopłaty, o której mowa w § 19 ust. 2 Stromnetzentgeltverordnung (rozporządzenia federalnego w sprawie opłat za użytkowanie sieci, zwanego dalej „rozporządzeniem StromNEV”) (pkt 8, 117 i 127 zaskarżonego wyroku).
      Część druga każdego z tych dwóch zarzutów dotyczy braku wzięcia przez Sąd pod uwagę podniesionej przez skarżącą przed nim argumentacji w zakresie dotyczącym określenia kwoty dopłaty, o której mowa w § 19 ust. 2 rozporządzenia StromNEV (pkt 12, 68, 100 i 101 zaskarżonego wyroku).
      Część trzecia każdego z tych dwóch zarzutów dotyczy braku wzięcia przez Sąd pod uwagę podniesionej przez skarżącą przed nim argumentacji w zakresie dotyczącym braku zwrotu wszystkich utraconych przychodów i kosztów poniesionych w efekcie przyznania zwolnień z opłaty za użytkowanie sieci (pkt 95 i 96 zaskarżonego wyroku).
      Część czwarta każdego z tych dwóch zarzutów dotyczy braku wzięcia przez Sąd pod uwagę w przeprowadzonej przezeń analizie państwowego charakteru zasobów podniesionej przez skarżącą przed nim argumentacji w zakresie dotyczącym nieważności decyzji wydanej w 2011 r. przez Bundesnetzagentur (pkt 76 zaskarżonego wyroku).

         Zarzut trzeci: naruszenie art. 107 ust. 1 TFUE

      W ramach trzeciego zarzutu odwołania wnosząca je podnosi ponadto, że Sąd dopuścił się naruszenia unijnego prawa materialnego, uznając, że przewidziana w § 19 ust. 2 rozporządzenia StromNEV dopłata stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.
      W pierwszej kolejności, wnosząca odwołanie podnosi w tym względzie, że w ramach przeprowadzanej analizy Sąd zastosował błędne pod względem prawnym kryteria pomocy państwa w zakresie dotyczącym obowiązkowego obciążenia w rozumieniu prawa pomocy państwa i kontroli państwowej (pkt 77, 83, 86 i 101 zaskarżonego wyroku).
      W drugiej kolejności, wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd, opierając się na stronniczej prezentacji prawa krajowego, dopuścił się naruszenia prawa uznając przewidzianą w § 19 ust. 2 rozporządzenia StromNEV dopłatę za obowiązkowe obciążenie w rozumieniu prawa pomocy państwa, i to pomimo zarówno braku istnienia po stronie operatorów sieci obowiązku pobrania, braku istnienia ciążącego na użytkownikach i odbiorcach końcowych energii elektrycznej obowiązku zapłaty, jak i pomimo tego, że wszystkie te utraty przychodów i wszystkie te koszty nie zostały zwrócone operatorom (pkt 68 i 75–115 zaskarżonego wyroku).
      W trzeciej kolejności, wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd, opierając się na stronniczej prezentacji prawa krajowego, dopuścił się naruszenia prawa wyciągając wniosek o istnieniu kontroli państwowej nad przewidzianą w § 19 ust. 2 rozporządzenia StromNEV dopłatą, ponieważ wyszedł on z założenia o istnieniu obowiązku pobrania i całkowitego pokrycia kosztów oraz uznał, iż Bundesnetzagentur ustaliła kwotę tej dopłaty (pkt 100–112 zaskarżonego wyroku).
      W czwartej kolejności, wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd, opierając się na stronniczej prezentacji prawa krajowego, określił niekompletne i błędne ramy odniesienia (pkt 8 i 128–131 zaskarżonego wyroku).

         Zarzut czwarty: naruszenie zasady niedyskryminacji

      Wreszcie, czwarty z zarzutów odwołania został oparty na naruszeniu zasady niedyskryminacji polegającym na tym, że Sąd nie wziął pod uwagę bezprawnej różnicy w traktowaniu zaistniałej pomiędzy nakazanym w spornej decyzji Komisji odzyskaniu spornej pomocy a ustanowionym w § 32 ust. 7 rozporządzenia StromNEV z 2013 r. przepisem przejściowym i, co za tym idzie, uznał, że nie doszło do naruszenia usankcjonowanej w prawie unijnym ogólnej zasady niedyskryminacji (pkt 141 zaskarżonego wyroku).


title: Sprawa C-793/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 6 października 2021 r. w sprawie T-196/19, AZ / Komisja Europejska, wniesione w dniu 16 grudnia 2021 r. przez Republikę Federalną Niemiec

text:
               14.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/26

      Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 6 października 2021 r. w sprawie T-196/19, AZ / Komisja Europejska, wniesione w dniu 16 grudnia 2021 r. przez Republikę Federalną Niemiec
      (Sprawa C-793/21 P)
      (2022/C 73/29)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: J. Möller i R. Kanitz, pełnomocnicy)

         Pozostali uczestnicy postępowania: Komisja Europejska, AZ

         Żądania wnoszącej odwołanie

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 6 października 2021 r. w sprawie T-196/19 w zakresie, w jakim oddalono w nim wniesioną skargę jako bezzasadną;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 28 maja 2018 r. w sprawie pomocy państwa SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) udzielonej przez Niemcy dużym odbiorcom energii elektrycznej na podstawie § 19 StromNEV C(2018) 3166 final, w odniesieniu do lat 2012 i 2013, zgodnie z art. 61 akapit pierwszy statutu Trybunału;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnosząca odwołanie podnosi tylko jeden zarzut, oparty na naruszeniu art. 107 ust. 1 TFUE. Jej zdaniem Sąd dopuścił się naruszenia prawa uznając, że system ustanowiony w § 19 ust. 2 Stromnetzentgeltverordnung (rozporządzenia federalnego w sprawie opłat za użytkowanie sieci, zwanego dalej „rozporządzeniem StromNEV”) miał znamiona pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.
      W pierwszej kolejności Sąd w ramach oceny państwowego charakteru zasobów błędnie uznał, że istnienie obowiązkowego obciążenia spoczywającego na odbiorcach lub klientach końcowych i kontrola państwowa nad funduszami lub osobami (trzecimi) zarządzającymi tymi funduszami stanowiły „dwa elementy, które składają się na jedną alternatywę”.
      W drugiej kolejności Sąd w ramach oceny istnienia „obowiązkowego obciążenia spoczywającego na odbiorcach lub klientach końcowych” błędnie uznał, że relacja pomiędzy dostawcą energii a klientami końcowymi jest bez znaczenia dla sprawy. Sąd ponadto błędnie uwzględnił obowiązek pobrania, nie zaś ustawowy obowiązek uiszczenia opłat za użytkowanie sieci.
      W trzeciej kolejności Sąd w ramach oceny istnienia kontroli państwowej czy też uprawnienia państwa do dysponowania funduszami błędnie uznał, że wyłączne przeznaczenie pobranych opłat za użytkowanie sieci nie wyklucza możliwości dysponowania tymi funduszami przez państwo.


title: Sprawa C-794/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 6 paździenika 2021 r. w sprawach połączonych T-233/19 i T-234/19, Infineon Technologies Dresden GmbH & Co. KG i Infineon Technologies AG/Komisja Europejska, wniesione w dniu 16 grudnia 2021 r. przez Republikę Federalną Niemiec

text:
               14.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/26

      Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 6 paździenika 2021 r. w sprawach połączonych T-233/19 i T-234/19, Infineon Technologies Dresden GmbH & Co. KG i Infineon Technologies AG/Komisja Europejska, wniesione w dniu 16 grudnia 2021 r. przez Republikę Federalną Niemiec
      (Sprawa C-794/21 P)
      (2022/C 73/30)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: J. Möller i R. Kanitz, pełnomocnicy)

         Pozostali uczestnicy postępowania: Infineon Technologies Dresden GmbH & Co. KG, Infineon Technologies AG, Komisja Europejska

         Żądania wnoszącej odwołanie

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 6 października 2021 r. w sprawach połączonych T-233/19 i T-234/19 w zakresie, w jakim oddalono w nim wniesioną skargę jako bezzasadną;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 28 maja 2018 r. w sprawie pomocy państwa SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) udzielonej przez Niemcy dużym odbiorcom energii elektrycznej na podstawie § 19 StromNEV C(2018) 3166 final, w odniesieniu do lat 2012 i 2013, zgodnie z art. 61 akapit pierwszy statutu Trybunału;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania przed Sądem i przed Trybunałem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnosząca odwołanie podnosi tylko jeden zarzut, oparty na naruszeniu art. 107 ust. 1 TFUE. Jej zdaniem Sąd dopuścił się naruszenia prawa uznając, że system ustanowiony w § 19 ust. 2 Stromnetzentgeltverordnung (rozporządzenia federalnego w sprawie opłat za użytkowanie sieci, zwanego dalej „rozporządzeniem StromNEV”) miał znamiona pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.
      W pierwszej kolejności Sąd w ramach oceny państwowego charakteru zasobów błędnie uznał, że istnienie obowiązkowego obciążenia spoczywającego na odbiorcach lub klientach końcowych i kontrola państwowa nad funduszami lub osobami (trzecimi) zarządzającymi tymi funduszami stanowiły „dwa elementy, które składają się na jedną alternatywę”.
      W drugiej kolejności Sąd w ramach oceny istnienia „obowiązkowego obciążenia spoczywającego na odbiorcach lub klientach końcowych” błędnie uznał, że relacja pomiędzy dostawcą energii a klientami końcowymi jest bez znaczenia dla sprawy. Sąd ponadto błędnie uwzględnił obowiązek pobrania, nie zaś ustawowy obowiązek uiszczenia opłat za użytkowanie sieci.
      W trzeciej kolejności Sąd w ramach oceny istnienia kontroli państwowej czy też uprawnienia państwa do dysponowania funduszami błędnie uznał, że wyłączne przeznaczenie pobranych opłat za użytkowanie sieci nie wyklucza możliwości dysponowania tymi funduszami przez państwo.


title: Sprawa C-795/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 6 paździenika 2021 r. w sprawie T-238/19, Wepa Hygieneprodukte GmbH i in./Komisja Europejska, wniesione w dniu 16 grudnia 2021 r. przez WEPA Hygieneprodukte GmbH i WEPA Deutschland GmbH & Co. KG, ta ostatnia występująca uprzednio jako Wepa Leuna GmbH i Wepa Papierfabrik Sachsen GmbH

text:
               14.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/27

      Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 6 paździenika 2021 r. w sprawie T-238/19, Wepa Hygieneprodukte GmbH i in./Komisja Europejska, wniesione w dniu 16 grudnia 2021 r. przez WEPA Hygieneprodukte GmbH i WEPA Deutschland GmbH & Co. KG, ta ostatnia występująca uprzednio jako Wepa Leuna GmbH i Wepa Papierfabrik Sachsen GmbH
      (Sprawa C-795/21 P)
      (2022/C 73/31)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: WEPA Hygieneprodukte GmbH i WEPA Deutschland GmbH & Co. KG, ta ostatnia występująca uprzednio jako Wepa Leuna GmbH i Wepa Papierfabrik Sachsen GmbH (przedstawiciele H. Janssen, A. Vallone, Rechtsanwälte, D. Salm, Rechtsanwältin)

         Pozostali uczestnicy postępowania: Komisja Europejska, Republika Federalna Niemiec

         Żądania wnoszących odwołanie

                  1.

                  uchylenie w całości wyroku Sądu (trzecia izba) z dnia 6 października 2021 r. w sprawie T-238/19;

                  2.

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 28 maja 2018 r. w sprawie pomocy państwa SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) udzielonej przez Niemcy dużym odbiorcom energii elektrycznej w rozumieniu § 19 rozporządzenia StromNEV;

                  3.

                  tytułem ewentualnym, odesłanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd;

                  4.

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania przed Sądem i Trybunałem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnoszące odwołanie w pierwszym z zarzutów podnoszą, że Sąd dopuścił się przeinaczenia okoliczności faktycznych oraz nie uwzględnił treści i zakresu obowiązywania prawa krajowego, stwierdzając w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia, po pierwsze, że Bundesnetzagentur ustaliła w wiążący sposób kwotę dopłaty ustanowionej w § 19 ust. 2 Stromnetzentgeltverordnung (rozporządzenia federalnego w sprawie opłat za użytkowanie sieci, zwanego dalej „rozporządzeniem StromNEV”), po drugie, że Bundesnetzagentur ustaliła w tych ramach bardzo szczegółowe zasady i, po trzecie, że utrata przychodów operatorów sieci była w pełni rekompensowana przez wprowadzoną dopłatę. Wnoszące odwołanie podnoszą więc w tej sytuacji, że Sąd, ustalając istnienie państwowej kontroli nad funduszami pochodzącymi z tej dopłaty, nie oparł się na żadnych mających znaczenie dla sprawy okolicznościach.
      W drugim zarzucie odwołania wnoszące je podnoszą, że Sąd nie wziął pod uwagę przesłanek istnienia pomocy przyznawanej przy użyciu zasobów państwowych w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. Po pierwsze, Sąd nie wziął pod uwagę okoliczności, że przewidziana w § 19 ust. 2 rozporządzenia StromNEV dopłata nie stanowi podatku, ani „obowiązkowego obciążenia”, ani też „opłaty parafiskalnej” (część pierwsza zarzutu drugiego). Po drugie, Sąd nie wziął pod uwagę okoliczności, że zwolnienie przyznane dużym odbiorcom energii elektrycznej na podstawie § 19 ust. 2 rozporządzenia StromNEV i przewidziana w tym przepisie dopłata nie stanowiły pomocy przyznawanej przy użyciu zasobów państwowych (część druga zarzutu drugiego). Skoro zaś, co ma miejsce, ta dopłata nie stanowi podatku, to ustanowiona w art. 107 ust. 1 TFUE przesłanka nie jest spełniona, również w opinii Sądu. Ponadto, nawet gdyby chodziło tu o podatek, to ustanowiona w art. 107 ust. 1 TFUE przesłanka nie byłaby spełniona, ponieważ ta dopłata nie stanowi pomocy przyznanej przy użyciu zasobów państwowych.


title: Sprawa C-796/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 6 paździenika 2021 r. w sprawie T-238/19, Wepa Hygieneprodukte GmbH i in./Komisja Europejska, wniesione w dniu 16 grudnia 2021 r. przez Republikę Federalną Niemiec

text:
               14.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/28

      Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 6 paździenika 2021 r. w sprawie T-238/19, Wepa Hygieneprodukte GmbH i in./Komisja Europejska, wniesione w dniu 16 grudnia 2021 r. przez Republikę Federalną Niemiec
      (Sprawa C-796/21 P)
      (2022/C 73/32)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: J. Möller i R. Kanitz, pełnomocnicy)

         Pozostali uczestnicy postępowania: WEPA Hygieneprodukte GmbH i WEPA Deutschland GmbH & Co. KG, ta ostatnia występująca uprzednio jako Wepa Leuna GmbH i Wepa Papierfabrik Sachsen GmbH, oraz Komisja Europejska

         Żądania wnoszącej odwołanie

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 6 października 2021 r. w sprawie T-238/19 w zakresie, w jakim oddalono w nim wniesioną skargę jako bezzasadną;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 28 maja 2018 r. w sprawie pomocy państwa SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) udzielonej przez Niemcy dużym odbiorcom energii elektrycznej na podstawie § 19 StromNEV C(2018) 3166 final, w odniesieniu do lat 2012 i 2013, zgodnie z art. 61 akapit pierwszy statutu Trybunału;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania przed Sądem i przed Trybunałem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnosząca odwołanie podnosi tylko jeden zarzut, oparty na naruszeniu art. 107 ust. 1 TFUE. Jej zdaniem Sąd dopuścił się naruszenia prawa uznając, że system ustanowiony w § 19 ust. 2 Stromnetzentgeltverordnung (rozporządzenia federalnego w sprawie opłat za użytkowanie sieci, zwanego dalej „rozporządzeniem StromNEV”) miał znamiona pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.
      W pierwszej kolejności Sąd w ramach oceny państwowego charakteru zasobów błędnie uznał, że istnienie obowiązkowego obciążenia spoczywającego na odbiorcach lub klientach końcowych i kontrola państwowa nad funduszami lub osobami (trzecimi) zarządzającymi tymi funduszami stanowiły „dwa elementy, które składają się na jedną alternatywę”.
      W drugiej kolejności Sąd w ramach oceny istnienia „obowiązkowego obciążenia spoczywającego na odbiorcach lub klientach końcowych” błędnie uznał, że relacja pomiędzy dostawcą energii a klientami końcowymi jest bez znaczenia dla sprawy. Sąd ponadto błędnie uwzględnił obowiązek pobrania, nie zaś ustawowy obowiązek uiszczenia opłat za użytkowanie sieci.
      W trzeciej kolejności Sąd w ramach oceny istnienia kontroli państwowej czy też uprawnienia państwa do dysponowania funduszami błędnie uznał, że wyłączne przeznaczenie pobranych opłat za użytkowanie sieci nie wyklucza możliwości dysponowania tymi funduszami przez państwo.


title: Sprawa C-800/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 6 paździenika 2021 r. w sprawach połączonych T-233/19 i T-234/19, Infineon Technologies Dresden GmbH & Co. KG i Infineon Technologies AG./Komisja Europejska, wniesione w dniu 17 grudnia 2021 r. przez Infineon Technologies AG i Infineon Technologies Dresden GmbH & Co. KG

text:
               14.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/29

      Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 6 paździenika 2021 r. w sprawach połączonych T-233/19 i T-234/19, Infineon Technologies Dresden GmbH & Co. KG i Infineon Technologies AG./Komisja Europejska, wniesione w dniu 17 grudnia 2021 r. przez Infineon Technologies AG i Infineon Technologies Dresden GmbH & Co. KG
      (Sprawa C-800/21 P)
      (2022/C 73/33)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Infineon Technologies Dresden GmbH & Co. KG i Infineon Technologies AG (przedstawiciele L. Assmann i M. Peiffer, Rechtsanwälte)

         Pozostali uczestnicy postępowania: Komisja Europejska, Republika Federalna Niemiec

         Żądania wnoszących odwołanie

                  —

                  uchylenie w całości wyroku Sądu (trzecia izba) z dnia 6 października 2021 r. w sprawach połączonych T-233/19 i T-234/19 (ECLI:EU:T:2021:647);

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 28 maja 2018 r. w sprawie pomocy państwa SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) udzielonej przez Niemcy dużym odbiorcom energii elektrycznej w rozumieniu § 19 rozporządzenia StromNEV;

                  —

                  tytułem ewentualnym, odesłanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania przed Sądem i Trybunałem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Niniejsza sprawa została zapoczątkowana zwolnieniem z opłat za użytkowanie sieci, z tytułu którego wnoszące odwołanie zostały uwolnione, w odniesieniu do lat 2012 i 2013, z opłaty za użytkowanie sieci uiszczanej ich operatorom z tytułu zaopatrzenia w energię elektryczną z sieci ogólnej (zwanym dalej „zwolnieniem z opłat za użytkowanie sieci”).
      Wnoszące odwołanie podnoszą, że Sąd w zaskarżonym wyroku rozstrzygnął, iż zwolnienie z opłat za użytkowanie sieci było finansowane przy użyciu zasobów państwowych i stanowi zatem pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE (pkt 111 zaskarżonego wyroku). Sąd zatem pominął istotę pojęcia pomocy państwa w przyjętym w orzecznictwie Trybunału rozumieniu.
      To zwolnienie z opłat za użytkowanie sieci miało być finansowane przy użyciu dopłaty, o której mowa w § 19 ust. 2 Stromnetzentgeltverordnung (rozporządzenia federalnego w sprawie opłat za użytkowanie sieci, zwanego dalej „rozporządzeniem StromNEV”). Wbrew temu, co rozstrzygnął Sąd w pkt 97 zaskarżonego wyroku, nie stanowiła ona obowiązkowego obciążenia w rozumieniu orzecznictwa Trybunału, co mogłoby stanowić poszlakę państwowego charakteru zasobów w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.
      W ramach odwołania wnoszące je kwestionują przede wszystkim zastosowanie prawa europejskiego i podnoszą, że Sąd dokonał, w oparciu o kryteria przewidziane w europejskich przepisach z dziedziny pomocy państwa, błędnej oceny prawa krajowego (zarzut pierwszy). W rzeczywistości to zwolnienie z opłat za użytkowanie sieci nie było przyznawane przy użyciu zasobów państwowych w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.
      Z orzecznictwa Trybunału wynika, że mamy do czynienia z zasobami państwowymi w tym rozumieniu tylko w przypadku istnienia wystarczająco ścisłego związku z budżetem państwa. Przewidziana w § 19 ust. 2 rozporządzenia StromNEV sporna dopłata nie ma zaś wystarczająco ścisłego związku z budżetem państwa niemieckiego. Dopłata ta jest więc środkiem prywatnym, nie państwowym, uiszczanym przez użytkowników sieci jej operatorom.
      Na poparcie swego odwołania wnoszące je podnoszą również, że Sąd dopuścił się przeinaczenia okoliczności faktycznych, pomijając treść i zakres zastosowania przepisów prawa krajowego (zarzut drugi).


title: Sprawa C-803/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 6 października 2021 r. w sprawach połączonych T-351/18 i T-584/18 Ukrselhosprom PCF i Versobank/EBC, wniesione w dniu 17 grudnia 2021 r. przez Versobank AS

text:
               14.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/30

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 6 października 2021 r. w sprawach połączonych T-351/18 i T-584/18 Ukrselhosprom PCF i Versobank/EBC, wniesione w dniu 17 grudnia 2021 r. przez Versobank AS
      (Sprawa C-803/21 P)
      (2022/C 73/34)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Versobank AS (przedstawiciel: O. Behrends, Rechtsanwalt)

         Druga strona postępowania: Europejski Bank Centralny (EBC), Komisja Europejska, Ukrselhosprom PCF LLC

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji EBC w przedmiocie cofnięcia zezwolenia wnoszącego odwołanie z dnia 26 marca 2018 r. (zwanej dalej: „pierwszą zaskarżoną decyzją”) oraz z dnia 17 lipca 2018 r. (zwanej dalej: „drugą zaskarżoną decyzją”);

                  —

                  w zakresie, w jakim Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie jest w stanie orzec co do istoty sprawy, przekazanie spraw połączonych T-351/18 i T-584/18 do Sądu w celu rozpoznania skarg o stwierdzenie nieważności; oraz

                  —

                  obciążenie EBC kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie odwołania wnosząca odwołanie podnosi sześć zarzutów.
      Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa przez Sąd poprzez błędne przyjęcie, że w sprawie T-351/18 nie zachodzi potrzeba orzekania oraz błędnego nieuwzględnienia, że rzekomy skutek ex tunc drugiej zaskarżonej decyzji narusza art. 263 TFUE, a także błędnego przyjęcia, że wnosząca odwołanie nie ma interesu w stwierdzeniu nieważności pierwszej zaskarżonej decyzji.
      Zarzut drugi dotyczący naruszenia przez Sąd prawa w odniesieniu do licznych naruszeń istotnych wymogów proceduralnych.
      Zarzut trzeci dotyczący błędnego uznania przez Sąd, iż EBC przekroczył swoje kompetencje dokonując ustaleń w dziedzinie usług płatniczych i innych usług finansowych, w dziedzinie zwalczania prania pieniędzy i finansowania terroryzmu oraz w dziedzinie postępowania naprawczego.
      Zarzut czwarty dotyczący naruszenia przez Sąd prawa poprzez dokonanie ustaleń w kwestii podlegającej wykluczeniu ze względu rozstrzygnięcie przez krajowy sąd administracyjny.
      Zarzut piąty dotyczący błędnego zastosowania przez Sąd rozporządzenia nr 806/2014 (1) zamiast prawa krajowego w odniesieniu do ocen znajdowania się na progu upadłości lub zagrożenia upadłością oraz decyzji o braku restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji i błędnie zinterpretował ich znaczenie, nie nakazując ujawnienia tych decyzji.
      Zarzut szósty dotyczący (1) naruszenia przez Sąd granic swoich kompetencji zgodnie z art. 263 TFUE poprzez dokonanie ustaleń podlegających prawu krajowemu, które należą do wyłącznej kompetencji właściwych władz i sądów krajowych, oraz wykroczenia poza kontrolę decyzji EBC poprzez dokonanie ustaleń i ocen, których EBC nie dokonał, (2) oparcia orzeczenia na zaskakujących ustaleniach na podstawie spóźnionego przedłożenia obszernych dokumentów bezpośrednio przed rozprawą, nie dając wnoszącej odwołanie możliwości przedstawienia uwag, (3) braku uwzględnienia naruszenia praw wnoszącego odwołanie na podstawie art. 47 karty przed wszczęciem postępowania i ciągłego braku skutecznej reprezentacji wnoszącego odwołanie w trakcie postępowania oraz (4) błędnej odmowy nakazania przedstawienia decyzji w przedmiocie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na poziomie krajowym, przy jednoczesnym wyrażeniu szczegółowego, lecz błędnego stanowiska na temat znaczenia prawnego i podstaw prawnych tych decyzji.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (EU) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. ustanawiające jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 (Dz.U. 2014, L 255, s. 1).


title: Sprawa C-154/20: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 9 grudnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud – Republika Czeska) – Kemwater ProChemie s.r.o. / Odvolací finanční ředitelství [Odesłanie prejudycjalne – Podatki – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 168 – Prawo do odliczenia podatku naliczonego – Materialne przesłanki prawa do odliczenia – Dostawca mający status podatnika – Ciężar dowodu – Odmowa prawa do odliczenia w sytuacji, gdy rzeczywisty dostawca nie został zidentyfikowany – Warunki]

text:
               14.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/2

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 9 grudnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud – Republika Czeska) – Kemwater ProChemie s.r.o. / Odvolací finanční ředitelství
      (Sprawa C-154/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 168 - Prawo do odliczenia podatku naliczonego - Materialne przesłanki prawa do odliczenia - Dostawca mający status podatnika - Ciężar dowodu - Odmowa prawa do odliczenia w sytuacji, gdy rzeczywisty dostawca nie został zidentyfikowany - Warunki)
      (2022/C 73/02)
      Język postępowania: czeski

         Sąd odsyłający

      Nejvyšší správní soud

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Kemwater ProChemie s.r.o.

         Strona przeciwna: Odvolací finanční ředitelství

         Sentencja

      Dyrektywę Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej trzeba interpretować w ten sposób, że możliwości skorzystania z prawa do odliczenia naliczonego podatku od wartości dodanej (VAT) należy odmówić bez konieczności udowodnienia przez organ podatkowy, że podatnik dopuścił się oszustwa w zakresie VAT bądź że wiedział lub powinien był wiedzieć, iż transakcja powołana jako podstawa prawa do odliczenia wiązała się z takim oszustwem, jeżeli – w sytuacji, gdy rzeczywisty dostawca danych towarów lub usług nie został zidentyfikowany – podatnik ten nie przedstawia dowodów na to, że ów dostawca miał status podatnika, o ile w świetle okoliczności faktycznych i informacji dostarczonych przez tego podatnika brak jest danych niezbędnych do sprawdzenia, czy rzeczywisty dostawca miał taki status.

         (1)  Dz.U. C 209 z 22.6.2020.


title: Sprawa C-217/20: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 9 grudnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Overijssel – Niderlandy) – XXXX/Staatssecretaris van Financiën [Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 2003/88/WE – Organizacja czasu pracy – Ochrona zdrowia i bezpieczeństwa pracowników – Artykuł 7 ust. 1 – Prawo do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego – Poziom wynagrodzenia – Obniżone wynagrodzenie ze względu na niezdolność do pracy]

text:
               14.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/3

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 9 grudnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Overijssel – Niderlandy) – XXXX/Staatssecretaris van Financiën
      (Sprawa C-217/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2003/88/WE - Organizacja czasu pracy - Ochrona zdrowia i bezpieczeństwa pracowników - Artykuł 7 ust. 1 - Prawo do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego - Poziom wynagrodzenia - Obniżone wynagrodzenie ze względu na niezdolność do pracy)
      (2022/C 73/03)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Rechtbank Overijssel

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: XXXX

         Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën

         Sentencja

      Artykuł 7 ust. 1 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom i praktykom krajowym, zgodnie z którymi, gdy pracownik niezdolny do pracy z powodu choroby korzysta z prawa do corocznego płatnego urlopu, obniżenie, w wyniku niezdolności do pracy, wysokości wynagrodzenia otrzymywanego przez niego w okresie pracy poprzedzającym okres, w którym wystąpił o coroczny urlop, jest uwzględniane przy ustalaniu wysokości wynagrodzenia, które zostanie mu wypłacone z tytułu corocznego płatnego urlopu.

         (1)  Dz.U. C 297 z 7.9.2020.


title: Sprawa C-242/20: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 9 grudnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Visoki trgovački sud Republike Hrvatske – Chorwacja) – HRVATSKE ŠUME d.o.o., z siedzibą w Zagrzebiu (Chorwacja), działająca jako następca prawny HRVATSKE ŠUME javno poduzeće za gospodarenje šumama i šumskim zemljištima u Republici Hrvatskoj p.o., z siedzibą w Zagrzebiu / BP Europa SE, działająca jako następca prawny Deutsche BP AG, które działało z kolei jako następca prawny The Burmah Oil (Deutschland) GmbH [Odesłanie prejudycjalne – Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 – Artykuł 5 pkt 3 – Pojęcie „[spraw, których] przedmiotem jest czyn niedozwolony lub czyn podobny do czynu niedozwolonego albo roszczenia wynikające z takiego czynu” – Sądowe postępowanie egzekucyjne – Powództwo o zwrot nienależnego świadczenia oparte na bezpodstawnym wzbogaceniu – Artykuł 22 pkt 5 – Wykonywanie orzeczeń – Jurysdykcja wyłączna]

text:
               14.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/3

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 9 grudnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Visoki trgovački sud Republike Hrvatske – Chorwacja) – HRVATSKE ŠUME d.o.o., z siedzibą w Zagrzebiu (Chorwacja), działająca jako następca prawny HRVATSKE ŠUME javno poduzeće za gospodarenje šumama i šumskim zemljištima u Republici Hrvatskoj p.o., z siedzibą w Zagrzebiu / BP Europa SE, działająca jako następca prawny Deutsche BP AG, które działało z kolei jako następca prawny The Burmah Oil (Deutschland) GmbH
      (Sprawa C-242/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Artykuł 5 pkt 3 - Pojęcie „[spraw, których] przedmiotem jest czyn niedozwolony lub czyn podobny do czynu niedozwolonego albo roszczenia wynikające z takiego czynu” - Sądowe postępowanie egzekucyjne - Powództwo o zwrot nienależnego świadczenia oparte na bezpodstawnym wzbogaceniu - Artykuł 22 pkt 5 - Wykonywanie orzeczeń - Jurysdykcja wyłączna)
      (2022/C 73/04)
      Język postępowania: chorwacki

         Sąd odsyłający

      Visoki trgovački sud Republike Hrvatske

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca środek odwoławczy: HRVATSKE ŠUME d.o.o., z siedzibą w Zagrzebiu (Chorwacja), działająca jako następca prawny HRVATSKE ŠUME javno poduzeće za gospodarenje šumama i šumskim zemljištima u Republici Hrvatskoj p.o., z siedzibą w Zagrzebiu

         Druga strona postępowania: BP Europa SE, działająca jako następca prawny Deutsche BP AG, które działało z kolei jako następca prawny The Burmah Oil (Deutschland), GmbH

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 22 pkt 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że powództwo o zwrot oparte na bezpodstawnym wzbogaceniu nie jest objęte zakresem jurysdykcji wyłącznej przewidzianej w tym przepisie, nawet jeżeli powództwo to zostało wytoczone z powodu upływu terminu, w którym w ramach postępowania egzekucyjnego można żądać zwrotu kwot nienależnie uiszczonych w toku tego samego postępowania egzekucyjnego.

                  2)

                  Artykuł 5 pkt 3 rozporządzenia nr 44/2001 należy interpretować w ten sposób, że powództwo o zwrot oparte na bezpodstawnym wzbogaceniu nie jest objęte zakresem przewidzianej w owym przepisie jurysdykcji.

         (1)  Dz.U. C 262 z 10.8.2020.