title: Sprawa T-590/17: Skarga wniesiona w dniu 30 sierpnia 2017 r. – EBI/Syria

text:
               30.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 369/34

         Skarga wniesiona w dniu 30 sierpnia 2017 r. – EBI/Syria
   (Sprawa T-590/17)
   (2017/C 369/47)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Europejski Bank Inwestycyjny (przedstawiciele: P. Chamberlain, T. Gilliams, J. Shirran i F. de Borja Oxangoiti Briones, pełnomocnicy, adwokat D. Arts oraz T. Cusworth, solicitor)

      Strona pozwana: Syryjska Republika Arabska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               nakazanie Syryjskiej Republice Arabskiej zapłaty stronie skarżącej wszelkich kwot należnych jej na podstawie art. 3.01, 3.02, 4.01, 9.01 i 9.02 Water Supply Sweida Region Loan Agreement, w tym:

                           —

                           726 942,81 EUR – kwoty należnej stronie skarżącej na dzień 25 sierpnia 2017 r., na którą składa się kwota główna oraz odsetki i umowne odsetki za zwłokę (naliczone od dnia wymagalności do dnia 25 sierpnia 2017 r.);

                           —

                           dalszych umownych odsetek za zwłokę, naliczonych według stopy procentowej równiej 3,5 % w skali roku (350 punktów bazowych) do dnia zapłaty;

                           —

                           należnych podatków, ceł, kosztów i honorariów naliczonych od dnia wymagalności do dnia zapłaty, w tym kosztów niniejszego postępowania;

               —

               w każdym wypadku, nakazanie Syryjskiej Republice Arabskiej zapłaty stronie skarżącej należnych jej rat, które będą wymagalne po dniu wniesienia skargi w niniejszej sprawie i których Syryjska Republika Arabska nie uiści, w tym:

                           —

                           kwoty głównej i odsetek od każdej z rat;

                           —

                           dalszych umownych odsetek za zwłokę, naliczonych według stopy procentowej równiej 3,5 % w skali roku (350 punktów bazowych) do dnia zapłaty przez Syryjską Republikę Arabską;

               —

               obciążenie Syryjskiej Republiki Arabskiej kosztami niniejszego postępowania w całości, na podstawie art. 134 ust. 1 regulaminu postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu skargi strona skarżąca formułuje jeden zarzut.
   Zgodnie z pierwszym i wyłącznym zarzutem, Syryjska Republika Arabska nie wypełniła ciążących na niej zobowiązań umownych wynikających z art. 3.01 oraz 4.01 Water Supply Sweida Region Loan Agreement do zapłaty rat na podstawie Water Supply Sweida Region Loan Agreement w dniu ich wymagalności oraz wynikających z art. 3.02 Water Supply Sweida Region Loan Agreement do zapłaty odsetek za zwłokę w spłacie każdej z wymagalnych a nieuregulowanych rat, naliczonych według rocznej stopy odsetek określonej w tymże art. 3.02. Wobec powyższego na Syryjskiej Republice Arabskiej ciąży zobowiązanie umowne do zapłaty wszystkich wymagalnych kwot na podstawie art. 3.01, 3.02, 4.01, 9.01 oraz 9.02 Water Supply Sweida Region Loan Agreement.


title: Sprawa T-103/16: Wyrok Sądu z dnia 14 września 2017 r. – Aldi Einkauf/EUIPO – Weetabix (Alpenschmaus) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Alpenschmaus — Wcześniejszy słowny znak towarowy ALPEN — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               30.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 369/11

         Wyrok Sądu z dnia 14 września 2017 r. – Aldi Einkauf/EUIPO – Weetabix (Alpenschmaus)
   (Sprawa T-103/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Alpenschmaus - Wcześniejszy słowny znak towarowy ALPEN - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 369/15)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Aldi Einkauf GmbH & Co. OHG (Essen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci N. Lützenrath, U. Rademacher, C. Fürsen i N. Bertram)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: początkowo E. Strittmatter i A. Folliard-Monguiral, następnie A. Schifko, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Weetabix Ltd (Kettering, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci M. Finger i T. Farkas)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 stycznia 2016 r. (sprawa R 2725/2014-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Weetabix a Aldi Einkauf.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Aldi Einkauf GmbH & Co. OHG zostaje obciążona kosztami niniejszego postępowania.

      (1)  Dz.U. C 156 z 2.5.2016.


title: Sprawa T-612/17: Skarga wniesiona w dniu 11 września 2017 r. – Google i Alphabet/Komisja

text:
               30.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 369/37

         Skarga wniesiona w dniu 11 września 2017 r. – Google i Alphabet/Komisja
   (Sprawa T-612/17)
   (2017/C 369/51)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Google Inc. (Mountain View, Kalifornia, Stany Zjednoczone) i Alphabet Inc. (Mountain View) (przedstawiciele: T. Graf, R. Snelders i C. Thomas, lawyers, K. Fountoukakos-Kyriakakos, Solicitor, R. O’Donoghue i D. Piccinin, Barristers)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 27 czerwca 2017 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 102 TFUE i art. 54 Porozumienia o EOG (AT.39741 – Google Search (Shopping));

               —

               tytułem żądania ewentualnego, w ramach przysługującego Sądowi nieograniczonego prawa orzekania, uchylenie nałożonej na skarżące grzywny bądź obniżenie jej wysokości;

               —

               w każdym razie, zasądzenie od Komisji kosztów poniesionych przez skarżące w związku z tymi postępowaniami.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżący podnoszą sześć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja w zaskarżonej decyzji naruszyła prawo stwierdzając, iż Google, grupując wyniki wyszukiwania produktów (Product Universals), faworyzował własną porównywarkę cenową.

                           —

                           Skarżący podnoszą, że Komisja poczyniła w zaskarżonej decyzji błędne ustalenia faktyczne. Ich zdaniem Google wprowadził zgrupowane wyświetlanie wyników wyszukiwania produktów celem poprawy jakości, nie zaś – przekierowania ruchu konsumentów do swej własnej porównywarki cenowej.

                           —

                           Skarżący podnoszą następnie, że Komisja dopuściła się w zaskarżonej decyzji naruszenia prawa stwierdzając, iż przetwarzanie wyników wyszukiwania produktów w odmienny sposób niż wyników wyszukiwania ogólnego skutkuje faworyzowaniem, podczas gdy nie dochodzi tu do żadnej dyskryminacji.

                           —

                           Skarżący twierdzą wreszcie, że w zaskarżonej decyzji naruszone zostały wymogi prawne, według których należy oceniać przedstawione przez Google’a obiektywne uzasadnienie wyświetlania Product Universals.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja w zaskarżonej decyzji naruszyła prawo stwierdzając, iż Google wyświetlając zgrupowane reklamy produktów (Shopping Units) faworyzowała własną porównywarkę cenową.

                           —

                           Skarżące podnoszą, że Komisja dopuściła się w zaskarżonej decyzji naruszenia prawa stwierdzając, iż przetwarzanie zgrupowanych reklam produktów w odmienny sposób niż wyników wyszukiwania ogólnego skutkuje faworyzowaniem, podczas gdy nie dochodzi tu do żadnej dyskryminacji.

                           —

                           Skarżące podnoszą następnie, że Komisja dopuściła się w zaskarżonej decyzji naruszenia prawa uznając, iż dzięki porównywarce cenowej Google’a reklamy produktów w Shopping Units są bardziej zyskowne.

                           —

                           Skarżący twierdzą wreszcie, że w zaskarżonej decyzji naruszone zostały wymogi prawne, według których należy oceniać przedstawione przez Google’a obiektywne uzasadnienie wyświetlania Shopping Units.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że Komisja w zaskarżonej decyzji naruszyła prawo stwierdzając, iż rzekomo mające znamiona nadużycia zachowanie wywierało wpływ na wyniki wyszukiwań prowadzonych przez konsumentów za pomocą wyszukiwarki Google’a.

                           —

                           Skarżący podnoszą, że Komisja w zaskarżonej decyzji nie wykazała tego, iż to zachowanie zmniejszyło ilość odwiedzin agregatorów przez konsumentów korzystających z wyszukiwarki Google’a.

                           —

                           Skarżący podnoszą, że Komisja w zaskarżonej decyzji nie wykazała tego, iż to zachowanie zwiększyło ilość odwiedzin przez konsumentów porównywarki cenowej Google’a.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że Komisja w zaskarżonej decyzji naruszyła prawo stwierdzając, iż rzekomo mające znamiona nadużycia zachowanie może mieć antykonkurencyjne skutki.

                           —

                           Skarżący podnoszą, że w zaskarżonej decyzji dopuszczono się błędu ze względu na zawarcie w niej, pomimo braku przeprowadzenia aktualnej analizy rozwoju sytuacji rynkowej, spekulacji na temat potencjalnych antykonkurencyjnych skutków stosowanej praktyki.

                           —

                           Skarżący podnoszą następnie, że Komisja w zaskarżonej decyzji nie uwzględniła w odpowiedni sposób ograniczeń konkurencji ze strony platform zakupowych.

                           —

                           Wreszcie skarżący podnoszą, że, nawet jeśli analiza sytuacji konkurencyjnej miała by się ograniczać do agregatorów, Komisja nie zdołałaby wykazać w zaskarżonej decyzji antykonkurencyjnych skutków przyjętej praktyki.

               5.

               W piątym zarzucie skarżące podnoszą, że Komisja dopuściła się naruszenia prawa uznając stanowiące konkurencję pozacenową podnoszenie jakości za zachowanie mające znamiona naruszenia.

                           —

                           Skarżący podnoszą, że Komisja w zaskarżonej decyzji w błędny sposób uznała podnoszenie przez Google’a jakości ogólnego wyszukiwania za mające znamiona nadużycia użycie efektu dźwigni.

                           —

                           Skarżący twierdzą następnie, że Komisja, pomimo niespełnienia określonych w prawie wymogów, zwróciła się w zaskarżonej decyzji do Google’a o udzielenie agregatorom dostępu do jego innowacyjnego produktu.

               6.

               W szóstym zarzucie skarżące podnoszą, że Komisja w zaskarżonej decyzji dopuściła się w błędu przy nakładaniu grzywny.

                           —

                           Skarżący twierdzą, że grzywna ta nie została odpowiednio uzasadniona, gdyż Komisja przedstawiła nową teorię, przyjęła, iż zachodzi dany przypadek ze względu na przyjęcie zobowiązań i z góry odrzuciła środek zaradczy.

                           —

                           Twierdzą one też, że Komisja dopuściła się błędu przy obliczaniu kwoty grzywny.


title: Sprawa T-751/15: Wyrok Sądu z dnia 14 września 2017 r. – Contact Software/Komisja (Konkurencja — Nadużycie pozycji dominującej — Rynek oprogramowania do projektowania wspomaganego komputerowo i informacji dotyczących interfejsu do tego oprogramowania — Decyzja w sprawie oddalenia skargi do Komisji — Rynek właściwy — Oczywisty błąd w ocenie — Brak interesu Unii)

text:
               30.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 369/9

         Wyrok Sądu z dnia 14 września 2017 r. – Contact Software/Komisja
   (Sprawa T-751/15) (1)

   ((Konkurencja - Nadużycie pozycji dominującej - Rynek oprogramowania do projektowania wspomaganego komputerowo i informacji dotyczących interfejsu do tego oprogramowania - Decyzja w sprawie oddalenia skargi do Komisji - Rynek właściwy - Oczywisty błąd w ocenie - Brak interesu Unii))
   (2017/C 369/12)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Contact Software GmbH (Brema, Niemcy) (przedstawiciele: J.-M. Schultze, S. Pautke i C. Ehlenz, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Vollrath, I. Zaloguin i L. Wildpanner, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Dassault systèmes (Vélizy-Villacoublay, Francja) (przedstawiciele: R. Snelders, avocat, i J. Messent, barrister)

      Przedmiot

   Oparte na art. 263 TFUE żądanie częściowego stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2015) 7006 final z dnia 9 października 2015 r. oddalającej wniesioną przez skarżącą skargę do Komisji dotyczącą naruszeń art. 102 TFUE rzekomo popełnionych przez Dassault systèmes i Parametric Technology Corp. na pewnych rynkach oprogramowania do projektowania wspomaganego komputerowo i na pewnych rynkach informacji dotyczących interfejsu do tego oprogramowania (sprawa COMP/39846 – Contact/Dassault & Parametric).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Contact Software GmbH pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               3)

               Dassault systèmes pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 68 z 22.2.2016.


title: Sprawa T-86/16: Postanowienie Sądu z dnia 18 wrzesień 2017 r. – Codorníu/EUIPO – Bodegas Altun (ANA DE ALTUN) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego ANA DE ALTUN — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy ANNA — Względne podstawy odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Obowiązek uzasadnienia]

text:
               30.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 369/11

         Postanowienie Sądu z dnia 18 wrzesień 2017 r. – Codorníu/EUIPO – Bodegas Altun (ANA DE ALTUN)
   (Sprawa T-86/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego ANA DE ALTUN - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy ANNA - Względne podstawy odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Obowiązek uzasadnienia])
   (2017/C 369/14)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Codorníu SA (Esplugues de Llobregat, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci M. Ceballos Rodríguez i J. Güell Serra)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: E. Zaera Cuadrado, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: Bodegas Altun, SL (Baños de Ebro, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat M. Escribano Uzcudun)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 grudnia 2015 r. (sprawa R 199/2015-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Codorníu a Bodegas Altun.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 9 grudnia 2015 r. (sprawa R 199/2015-2).

               2)

               EUIPO i Bodegas Altun, SL pokrywają własne koszty oraz każde z nich po połowie kosztów poniesionych przez Codorníu SA.

      (1)  Dz.U. C 136 z 18.4.2016.


title: Sprawa T-116/10: Postanowienie Sądu z dnia 13 września 2017 r. – Niemcy/Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — EFRR — Zmniejszenie pomocy finansowej — Program Nadrenii Północnej-Westfalii — Niedochowanie terminu na wydanie decyzji — Naruszenie istotnych wymogów proceduralnych — Skarga oczywiście zasadna)

text:
               30.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 369/18

         Postanowienie Sądu z dnia 13 września 2017 r. – Niemcy/Komisja
   (Sprawa T-116/10) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - EFRR - Zmniejszenie pomocy finansowej - Program Nadrenii Północnej-Westfalii - Niedochowanie terminu na wydanie decyzji - Naruszenie istotnych wymogów proceduralnych - Skarga oczywiście zasadna))
   (2017/C 369/27)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: początkowo J. Möller, następnie J. Möller i T. Henze, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata U. Karpensteina)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B.R. Killmann, B. Conte i A. Steiblytė, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniesiona na podstawie art. 263 TFUE skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2009) 10675 z dnia 23 grudnia 2009 r. dotyczącej zmniejszenia pomocy z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) przyznanej na rzecz programu Nadrenii Północnej-Westfalii objętego celem nr 2 (1997–1999) w Republice Federalnej Niemiec na podstawie decyzji Komisji C(97) 1120 z dnia 7 maja 1997 r.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2009) 10675 z dnia 23 grudnia 2009 r. dotyczącej zmniejszenia pomocy z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) przyznanej na rzecz programu Nadrenii Północnej-Westfalii objętego celem nr 2 (1997–1999) w Republice Federalnej Niemiec na podstawie decyzji Komisji C(97) 1120 z dnia 7 maja 1997 r.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 134 z 22.5.2010.


title: Sprawa C-223/16: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 września 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Casertana Costruzioni Srl/Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti – Provveditorato Interregionale per le opere pubbliche della Campania e del Molise, Agenzia Regionale Campana per la Difesa del Suolo – A.R.CA.DI.S. (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 2004/18/WE — Artykuł 47 ust. 2 i art. 48 ust. 3 — Oferent powołujący się na zdolności innych podmiotów w celu spełnienia wymogów organu zamawiającego — Utrata przez wspomniane podmioty wymaganych zdolności — Uregulowanie krajowe przewidujące wykluczenie oferenta z postępowania przetargowego i udzielenie zamówienia konkurentowi)

text:
               13.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/23

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 września 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Casertana Costruzioni Srl/Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti – Provveditorato Interregionale per le opere pubbliche della Campania e del Molise, Agenzia Regionale Campana per la Difesa del Suolo – A.R.CA.DI.S.
   (Sprawa C-223/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2004/18/WE - Artykuł 47 ust. 2 i art. 48 ust. 3 - Oferent powołujący się na zdolności innych podmiotów w celu spełnienia wymogów organu zamawiającego - Utrata przez wspomniane podmioty wymaganych zdolności - Uregulowanie krajowe przewidujące wykluczenie oferenta z postępowania przetargowego i udzielenie zamówienia konkurentowi))
   (2017/C 382/26)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Casertana Costruzioni Srl

      Strona pozwana: Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti – Provveditorato Interregionale per le opere pubbliche della Campania e del Molise, Agenzia Regionale Campana per la Difesa del Suolo – A.R.CA.DI.S.

      Przy udziale: Consorzio Stabile Infratech, W.E.E. Water Environment Energy SpA, Massimo Fontana, Studio Tecnico Associato Thinkd, Claudio Della Rocca, Nicola Maione, Vittorio Ciotola, Fin.Se.Co. SpA, Edilgen SpA, Site Srl

      Sentencja

   Artykuł 47 ust. 2 i art. 48 ust. 3 dyrektywy 2004/18 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one uregulowaniu krajowemu wykluczającemu możliwość zastąpienia przez podmiot gospodarczy uczestniczący w przetargu przedsiębiorstwa pomocniczego, które utraciło wymagane kwalifikacje po złożeniu jego oferty, czego konsekwencją jest automatyczne wykluczenie tego podmiotu.

      (1)  Dz.U. C 251 z 11.7.2016.


title: Sprawa T-717/16: Wyrok Sądu z dnia 26 września 2017 r. – Waldhausen/EUIPO (Przedstawienie zarysu głowy konia) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego przedstawiającego zarys głowy konia — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               13.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/44

         Wyrok Sądu z dnia 26 września 2017 r. – Waldhausen/EUIPO (Przedstawienie zarysu głowy konia)
   (Sprawa T-717/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego przedstawiającego zarys głowy konia - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 382/53)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Waldhausen GmbH & Co. KG (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat V. Ekey)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Hanne, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 31 sierpnia 2016 r. (sprawa R 1195/2016-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego przedstawiającego zarys głowy konia jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zotaje oddalona.

               2)

               Waldhausen GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 441 z 28.11.2016.


title: Sprawa T-609/17: Skarga wniesiona w dniu 6 września 2017 r. –Francja/Komisja

text:
               13.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/49

         Skarga wniesiona w dniu 6 września 2017 r. –Francja/Komisja
   (Sprawa T-609/17)
   (2017/C 382/61)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Francuska) (przedstawiciele: F. Alabrune, D. Colas, B. Fodda i E. de Moustier, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie częściowej nieważności decyzji wykonawczej Komisji Europejskiej (UE) 2017/1144 z dnia 26 czerwca wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) w zakresie, w jakim wyłącza ona niektóre refundacje wywozowe wypłacone przez Republikę Francuską za lata finansowe 2011-2014.

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jedyny zarzut oparty na naruszeniu zasady proporcjonalności poprzez to, że Komisja w dużej mierze oparła swoją decyzję na domniemanych poważnych uchybieniach przez Republikę Francuską jej zobowiązaniom w zakresie kontroli zawartości wody w mrożonych kurczakach przeznaczonych do wywozu z refundacją.
   Zdaniem strony skarżącej niesłuszne jest jednak twierdzenie, że organy francuskie poważnie uchybiły swoim zobowiązaniom w odniesieniu do przepisów Unii i wzmocnionych środków wprowadzonych od 2010 r. Analizy zawartości wody wchodzą bowiem w zakres dokonywanych na podstawie art. 5 ust. 4 rozporządzenia nr 1276/2008 kontroli przyjętej w obrocie należytej i uczciwej jakości mrożonych kurczaków przeznaczonych do wywozu z refundacją. Według strony skarżącej przepisy te nie wymagają, aby każda bezpośrednia kontrola mrożonych kurczaków przeznaczonych do wywozu z refundacją obejmowała laboratoryjną analizę zawartości wody.
   Uważa ona, że do organów francuskich należało określenie środków kontroli, które powinny zostać podjęte, z zastrzeżeniem, że będą one proporcjonalne w odniesieniu do ryzyka finansowego ciążącego na EFRG. W tym względzie strona skarżąca podnosi, że organy francuskie ustanowiły ambitny system dostosowany do tego ryzyka finansowego.


title: Sprawa T-83/16: Wyrok Sądu z dnia 26 września 2017 r. – Banca Monte dei Paschi di Siena i Banca Widiba/EUIPO – ING-DIBa (WIDIBA) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego WIDIBA — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy DiBa — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Niedopuszczalność odwołania do izby odwoławczej — Wniosek o przywrócenie stanu poprzedniego — Obowiązek należytej staranności]

text:
               6.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 374/30

         Wyrok Sądu z dnia 26 września 2017 r. – Banca Monte dei Paschi di Siena i Banca Widiba/EUIPO – ING-DIBa (WIDIBA)
   (Sprawa T-83/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego WIDIBA - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy DiBa - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Niedopuszczalność odwołania do izby odwoławczej - Wniosek o przywrócenie stanu poprzedniego - Obowiązek należytej staranności])
   (2017/C 374/45)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Banca Monte dei Paschi di Siena SpA (Sienna, Włochy) i Wise Dialog Bank SpA (Banca Widiba SpA) (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci L. Trevisan i D. Contini)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: H. O’Neill i J. García Murillo, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: ING-DIBa AG (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci N. Gerling i M. Wolpert-Witzel)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 listopada 2015 r. (sprawy połączone R 112/2015-2 i R 190/2015-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między ING-DIBa a Banca Monte dei Paschi di Siena.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Banca Monte dei Paschi di Siena SpA i Wise Dialog Bank SpA (Banca Widiba SpA) zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 211 z 13.6.2016.


title: Sprawa T-628/17: Skarga wniesiona w dniu 18 września 2017 r. – Aeris Invest/Komisja i SRB

text:
               6.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 374/48

         Skarga wniesiona w dniu 18 września 2017 r. – Aeris Invest/Komisja i SRB
   (Sprawa T-628/17)
   (2017/C 374/71)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Aeris Invest Sàrl (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci M. Roca Junyent, J. Calvo Costa, R. Vallina Hoset i A. Sellés Marco)

      Strona pozwana: Komisja Europejska i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji SRB/EES/2017/08 z dnia 7 czerwca 2017 r. w sprawie przyjęcia programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji Banco Popular Español S.A.;

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) 2017/1246 z dnia 7 czerwca 2017 r. zatwierdzającej program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do Banco Popular Español S.A.

               —

               W danym wypadku stwierdzenie, że art. 15, 18, 20, 21, 22 lub 24 rozporządzenia 806/2014 nie znajdują zastosowania zgodnie z art. 277 TFUE; oraz

               —

               Obciążenie Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji i Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty są podobne do tych podniesionych w sprawach T-478/17 Mutualidad de la Abogacía i Hermandad Nacional de Arquitectos Superiores y Químicos/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-481/17 Fundación Tatiana Pérez de Guzmán y Bueno i SFL/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-482/17 Comercial Vascongada Recalde/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-483/17 García Suárez i in./Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-484/17 Fidesban i in./Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-497/17 Sáchez del Valle i Calatrava Real State 2015/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji oraz T-498/17 Pablo Álvarez de Linera Granda/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji.


title: Sprawa T-631/17: Skarga wniesiona w dniu 19 września 2017 r. – Hola/Komisja i SRB

text:
               13.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/50

         Skarga wniesiona w dniu 19 września 2017 r. – Hola/Komisja i SRB
   (Sprawa T-631/17)
   (2017/C 382/63)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Hola, S.L. (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci R. Vallina Hoset i C. Iglesias Megías)

      Strona pozwana: Komisja Europejska i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji Uporządkowanej Likwidacji

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji SRB/EES/2017/08 z dnia 7 czerwca 2017 r. w sprawie przyjęcia programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji Banco Popular Español SA;

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) 2017/1246 z dnia 7 czerwca 2017 r. zatwierdzającej program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do Banco Popular Español SA;

               —

               W danym wypadku stwierdzenie, że art. 15, 18, 20, 21, 22 lub 24 rozporządzenia 806/2014 nie znajdują zastosowania zgodnie z art. 277 TFUE; oraz

               —

               Obciążenie Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji i Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty są podobne do tych podniesionych w sprawach T-478/17 Mutualidad de la Abogacía i Hermandad Nacional de Arquitectos Superiores y Químicos/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-481/17 Fundación Tatiana Pérez de Guzmán y Bueno i SFL/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-482/17 Comercial Vascongada Recalde/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-483/17 García Suárez i in./Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-484/17 Fidesban i in./Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-497/17 Sáchez del Valle i Calatrava Real State 2015/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji oraz T-498/17 Pablo Álvarez de Linera Granda/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji.


title: Sprawa T-453/16: Wyrok Sądu z dnia 3 października 2017 r. – Ellinikos Syndesmos Epicheiriseon gia ti Diacheirisi ton Diethnon Protypon GS1/EUIPO – 520 Barcode Hellas (520Barcode Hellas) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego 520Barcode Hellas — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Określenie charakteru oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie — Inne wcześniejsze oznaczenie 520 — Określenie towarów i usług, na których opiera się sprzeciw}

text:
               13.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/41

         Wyrok Sądu z dnia 3 października 2017 r. – Ellinikos Syndesmos Epicheiriseon gia ti Diacheirisi ton Diethnon Protypon GS1/EUIPO – 520 Barcode Hellas (520Barcode Hellas)
   (Sprawa T-453/16) (1)

   ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego 520Barcode Hellas - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Określenie charakteru oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie - Inne wcześniejsze oznaczenie 520 - Określenie towarów i usług, na których opiera się sprzeciw})
   (2017/C 382/49)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ellinikos Syndesmos Epicheiriseon gia ti Diacheirisi ton Diethnon Protypon GS1 (Argiroupoli Attikis, Grecja) (przedstawiciel: adwokat A. Mouzaki)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Gája, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: 520 Barcode Hellas – AE Diacheirisis Diethnon Protypon kai Parochis Symvouleutikon Ypiresion (Kifisia Attikis, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci A. Roussou, M.M. Theodoridou i F. Christodoulou-Kardiopoulis)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 czerwca 2016 r. (sprawa R 238/2015-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Ellinikos Syndesmos Epicheiriseon gia ti Diacheirisi ton Diethnon Protypon GS1 a 520 Barcode Hellas – AE Diacheirisis Diethnon Protypon kai Parochis Symvouleutikon Ypiresion.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 14 czerwca 2016 r. (sprawa R 238/2015-4).

               2)

               EUIPO pokrywa, oprócz własnych kosztów, koszty poniesione przez Ellinikos Syndesmos Epicheiriseon gia ti Diacheirisi ton Diethnon Protypon GS1.

               3)

               520 Barcode Hellas – AE Diacheirisis Diethnon Protypon kai Parochis Symvouleutikon Ypiresion pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 371 z 10.10.2016.


title: Sprawy połączone C-215/16, C-216/16, C-220/16 i C-221/16: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 20 września 2017 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha – Hiszpania) – Elecdey Carcelen SA (C-215/16), Energías Eólicas de Cuenca SA (C-216/16), Iberenova Promociones SAU (C-220/16), Iberdrola Renovables Castilla La Mancha SA (C-221/16)/Comunidad Autónoma de Castilla-La Mancha [Odesłanie prejudycjalne — Środowisko — Energia elektryczna pochodzenia wiatrowego — Dyrektywa 2009/28/WE — Promowanie stosowania energii ze źródeł odnawialnych — Artykuł 2 akapit drugi lit. k) — System pomocy — Artykuł 13 ust. 1 akapit drugi lit. e) — Opłaty administracyjne — Dyrektywa 2008/118/WE — Ogólne zasady dotyczące podatku akcyzowego — Artykuł 1 ust. 2 — Dodatkowe podatki pośrednie służące szczególnym celom — Dyrektywa 2003/96/WE — Opodatkowanie produktów energetycznych i energii elektrycznej — Artykuł 4 — Minimalne opodatkowanie energii — Opłata obciążająca turbiny wiatrowe przeznaczone do produkcji energii elektrycznej]

text:
               13.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/22

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 20 września 2017 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha – Hiszpania) – Elecdey Carcelen SA (C-215/16), Energías Eólicas de Cuenca SA (C-216/16), Iberenova Promociones SAU (C-220/16), Iberdrola Renovables Castilla La Mancha SA (C-221/16)/Comunidad Autónoma de Castilla-La Mancha
   (Sprawy połączone C-215/16, C-216/16, C-220/16 i C-221/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Środowisko - Energia elektryczna pochodzenia wiatrowego - Dyrektywa 2009/28/WE - Promowanie stosowania energii ze źródeł odnawialnych - Artykuł 2 akapit drugi lit. k) - System pomocy - Artykuł 13 ust. 1 akapit drugi lit. e) - Opłaty administracyjne - Dyrektywa 2008/118/WE - Ogólne zasady dotyczące podatku akcyzowego - Artykuł 1 ust. 2 - Dodatkowe podatki pośrednie służące szczególnym celom - Dyrektywa 2003/96/WE - Opodatkowanie produktów energetycznych i energii elektrycznej - Artykuł 4 - Minimalne opodatkowanie energii - Opłata obciążająca turbiny wiatrowe przeznaczone do produkcji energii elektrycznej])
   (2017/C 382/25)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Elecdey Carcelen SA (C-215/16), Energías Eólicas de Cuenca SA (C-216/16), Iberenova Promociones SAU (C-220/16), Iberdrola Renovables Castilla La Mancha SA (C-221/16)

      Strona pozwana: Comunidad Autónoma de Castilla-La Mancha

      Sentencja

               1)

               Dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych zmieniającą i w następstwie uchylającą dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/30/WE, a w szczególności jej art. 2 akapit drugi lit. k) i art. 13 ust. 1 akapit drugi lit. e), należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia ona się uregulowaniu krajowemu takiemu jak będące przedmiotem postępowania głównego, które przewiduje pobór opłaty obciążającej turbiny wiatrowe przeznaczone do produkcji energii elektrycznej.

               2)

               Artykuł 4 dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu takiemu jak będące przedmiotem postępowania głównego, które przewiduje pobór opłaty obciążającej turbiny wiatrowe przeznaczone do produkcji energii elektrycznej, ponieważ opłata ta nie opodatkowuje produktów energetycznych lub energii elektrycznej w rozumieniu art. 1 i art. 2 ust. 1 i 2 tej dyrektywy i w konsekwencji nie jest objęta zakresem zastosowania tej dyrektywy.

               3)

               Artykuł 1 ust. 2 dyrektywy Rady 2008/118/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie ogólnych zasad dotyczących podatku akcyzowego, uchylającej dyrektywę 92/12/EWG, należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu takiemu jak będące przedmiotem postępowania głównego, które przewiduje pobór opłaty obciążającej turbiny wiatrowe przeznaczone do produkcji energii elektrycznej, ponieważ opłata ta nie stanowi podatku obciążającego konsumpcję produktów energetycznych lub energii elektrycznej i w konsekwencji nie jest objęta zakresem zastosowania tej dyrektywy.

      (1)  Dz.U. C 243 z 4.7.2016.


title: Sprawa C-569/15: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 września 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – X/Staatssecretaris van Financiën [Odesłanie prejudycjalne — Stosowanie systemów zabezpieczenia społecznego — Pracownicy migrujący — Ustalenie właściwego ustawodawstwa — Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 — Artykuł 14 ust. 2 lit. b) ppkt (i) — Osoba zwykle zatrudniona na terytorium dwóch lub większej liczby państw członkowskich — Osoba zatrudniona w państwie członkowskim i wykonująca pracę najemną na terytorium innego państwa członkowskiego w okresie trzymiesięcznego urlopu bezpłatnego]

text:
               13.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/8

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 września 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – X/Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-569/15) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Stosowanie systemów zabezpieczenia społecznego - Pracownicy migrujący - Ustalenie właściwego ustawodawstwa - Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 - Artykuł 14 ust. 2 lit. b) ppkt (i) - Osoba zwykle zatrudniona na terytorium dwóch lub większej liczby państw członkowskich - Osoba zatrudniona w państwie członkowskim i wykonująca pracę najemną na terytorium innego państwa członkowskiego w okresie trzymiesięcznego urlopu bezpłatnego])
   (2017/C 382/07)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca:
      X

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën

      Sentencja

   Artykuł 14 ust. 2 lit. b) ppkt (i) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, zmienionego i uaktualnionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 592/2008 z dnia 17 czerwca 2008 r., należy interpretować w ten sposób, że osoba, która zamieszkuje i wykonuje pracę najemną na terytorium państwa członkowskiego i która przez okres trzech miesięcy korzysta z urlopu bezpłatnego oraz wykonuje pracę najemną na terytorium innego państwa członkowskiego, powinna być uznana za wykonującą zwykle pracę najemną na terytorium dwóch państw członkowskich w rozumieniu tego przepisu, w zakresie, w jakim, po pierwsze, w okresie tego urlopu jest ona uznawana za wykonującą pracę najemną przez ustawodawstwo w dziedzinie zabezpieczenia społecznego pierwszego państwa członkowskiego, oraz po drugie, działalność wykonywana na terytorium drugiego państwa członkowskiego wykazuje zwykły i istotny charakter, co powinien ustalić sąd odsyłający

      (1)  Dz.U. C 38 z 1.2.2016.


title: Sprawa C-564/17: Skarga wniesiona w dniu 25 września 2017 r. – Komisja Europejska/Królestwo Belgii

text:
               13.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/34

         Skarga wniesiona w dniu 25 września 2017 r. – Komisja Europejska/Królestwo Belgii
   (Sprawa C-564/17)
   (2017/C 382/42)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Cattabriga, G. von Rintelen, R. Troosters, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując, najpóźniej do dnia 25 grudnia 2013 r., wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/98/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie procedury jednego wniosku o jedno zezwolenie dla obywateli państw trzecich na pobyt i pracę na terytorium państwa członkowskiego oraz w sprawie wspólnego zbioru praw dla pracowników z państw trzecich przebywających legalnie w państwie członkowskim (1), a w każdym razie nie przekazując tych przepisów Komisji, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 16 ust. 1 rzeczonej dyrektywy;

               —

               nałożenie na Królestwo Belgii, zgodnie z art. 260 ust. 3 TFUE, okresowej kary pieniężnej w wysokości 70 828,80 EUR dziennie, począwszy od dnia wydania w niniejszej sprawie wyroku, za uchybienie obowiązkowi przekazania środków transpozycji dyrektywy 2011/98/UE;

               —

               obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na podstawie art. 16 ust. 1 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy 2011/98/UE państwa członkowskie były zobowiązane do przyjęcia środków krajowych koniecznych do transpozycji wymogów przewidzianych w dyrektywie najpóźniej do dnia 25 grudnia 2013 r. Z uwagi na fakt, że Belgia nie powiadomiła o pełnej transpozycji dyrektywy, Komisja zdecydowała się wystąpić do Trybunału Sprawiedliwości.
   W skardze Komisja proponuje nałożenie na Królestwo Belgii okresowej kary pieniężnej w wysokości 70 828,80 EUR dziennie. Wysokość okresowej kary pieniężnej została obliczona z uwzględnieniem wagi naruszenia, czasu jego trwania, jak również skutku odstraszającego w powiązaniu ze zdolnością płatniczą państwa członkowskiego.

      (1)  Dz.U. L 343, s. 1.


title: Sprawa T-668/17: Skarga wniesiona w dniu 27 września 2017 r. – Maico Holding/EUIPO – Eico (Eico)

text:
               13.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/58

         Skarga wniesiona w dniu 27 września 2017 r. – Maico Holding/EUIPO – Eico (Eico)
   (Sprawa T-668/17)
   (2017/C 382/72)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Maico Holding GmbH (Villingen-Schwenningen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci T. Krüger I D. Deckers)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Eico A/S (Brønderslev, Dania)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Zgłoszenie unijnego znaku towarowego nr 13 706 726

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 lipca 2017 r. w sprawie R 2089/2016-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 lipca 2017 r. w sprawie R 2089/2016-4 Eico/Maico i uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów z dnia 26 października 2016 r. wydanej w postępowaniu nr B 002528654 oraz ich zmianę poprzez całkowite uwzględnienie odwołania i sprzeciwu;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami związanymi z postępowaniem odwoławczym.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 42 rozporządzenia nr 207/2009 w związku z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawy połączone T-495/16 RENV I i T-495/16 RENV II: Wyrok Sądu z dnia 28 września 2017 r. – Hristov/Komisja i EMA (Służba publiczna — Powołanie — Stanowisko dyrektora zarządzającego agencji regulacyjnej — EMA — Postępowanie w sprawie naboru i mianowania — Skład komisji preselekcyjnej — Bezstronność — Kryteria oceny — Mianowanie innego kandydata — Powaga rzeczy osądzonej)

text:
               13.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/42

         Wyrok Sądu z dnia 28 września 2017 r. – Hristov/Komisja i EMA
   (Sprawy połączone T-495/16 RENV I i T-495/16 RENV II) (1)

   ((Służba publiczna - Powołanie - Stanowisko dyrektora zarządzającego agencji regulacyjnej - EMA - Postępowanie w sprawie naboru i mianowania - Skład komisji preselekcyjnej - Bezstronność - Kryteria oceny - Mianowanie innego kandydata - Powaga rzeczy osądzonej))
   (2017/C 382/50)
   Język postępowania: bułgarski

      Strony

      Strona skarżąca: Emil Hristov (Sofia, Bułgaria) (przedstawiciele: w sprawie T-495/16 RENV I adwokaci M. Ekimdzhiev, K. Boncheva i G. Chernicherska a w sprawie T-495/16 RENV II początkowo adwokaci M. Ekimdzhiev, K. Boncheva i G. Chernicherska, następnie adwokaci M. Ekimdzhiev i K. Boncheva)

      Strona pozwana: Komisja Europejska i Europejska Agencja Leków (EMA) (przedstawiciele: G. Berscheid i N. Nikolova, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na podstawie art. 270 TFUE mająca w szczególności na celu stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 20 kwietnia 2011 r., mocą której zaproponowała ona Zarządowi EMA listę czterech kandydatów rekomendowanych przez komisję preselekcyjną i zatwierdzonych przez komitet doradczy ds. mianowań oraz decyzji Zarządu EMA z dnia 6 października 2011 r. w sprawie mianowania dyrektora zarządzającego EMA, jak również naprawienie szkody poniesionej jakoby przez skarżącego ze względu na te decyzje.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Emil Hristov zostaje obciążony kosztami poniesionymi w sprawach F-2/12, T-26/15 P, T-27/15 P, T-495/16 RENV I i T-495/16 RENV II.

      (1)  Dz.U. C 184 z 23.6.2012 (sprawa początkowo zarejestrowana przed Sądem do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod sygnaturą F-2/12).


title: Sprawa C-329/15: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 13 września 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy – Polska) – ENEA S.A./Prezes Urzędu Regulacji Energetyki (O desłanie prejudycjalne — Pomoc państwa — Pojęcie „pomocy przyznawanej przez państwa lub przy użyciu zasobów państwowych” — Obowiązek zakupu przez spółkę kapitałową z sektora energetycznego, stanowiącą w całości własność państwa, energii elektrycznej wytworzonej w skojarzeniu z wytwarzaniem ciepła)

text:
               13.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/6

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 13 września 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy – Polska) – ENEA S.A./Prezes Urzędu Regulacji Energetyki
   (Sprawa C-329/15) (1)

   ((O desłanie prejudycjalne - Pomoc państwa - Pojęcie „pomocy przyznawanej przez państwa lub przy użyciu zasobów państwowych” - Obowiązek zakupu przez spółkę kapitałową z sektora energetycznego, stanowiącą w całości własność państwa, energii elektrycznej wytworzonej w skojarzeniu z wytwarzaniem ciepła))
   (2017/C 382/05)
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Sąd Najwyższy

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: ENEA S.A.

      Strona pozwana: Prezes Urzędu Regulacji Energetyki

      Sentencja

   Artykuł 107 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że środek krajowy taki jak środek będący przedmiotem sporu w postępowaniu głównym, nakładający zarówno na prywatne, jak i na publiczne przedsiębiorstwa obowiązek zakupu energii wytworzonej w skojarzeniu z wytwarzaniem ciepła, nie stanowi interwencji państwa lub przy użyciu zasobów państwowych.

      (1)  Dz.U. C 320 z 28.9.2015.


title: Sprawa T-563/16: Wyrok Sądu z dnia 26 września 2017 r. – Knöll/Europol (Służba publiczna — Europol — Nieprzedłużenie umowy — Odmowa zawarcia umowy na czas nieokreślony — Zadośćuczynienie — Stwierdzenie nieważności przez Sąd do spraw Służby Publicznej — Wykonanie wyroków w sprawach F-44/09 i F-105/12)

text:
               13.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/43

         Wyrok Sądu z dnia 26 września 2017 r. – Knöll/Europol
   (Sprawa T-563/16) (1)

   ((Służba publiczna - Europol - Nieprzedłużenie umowy - Odmowa zawarcia umowy na czas nieokreślony - Zadośćuczynienie - Stwierdzenie nieważności przez Sąd do spraw Służby Publicznej - Wykonanie wyroków w sprawach F-44/09 i F-105/12))
   (2017/C 382/52)
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Brigitte Knöll (Hochheim am Main, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci W. Dammingh i N. Dane)

      Strona pozwana: Agencja Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Ścigania (przedstawiciele: D. Neumann i C. Falmagne, pełnomocnicy, wspomagani przez adwokatów D. Waelbroecka, A. Duron i I. Antypas)

      Przedmiot

   Wniosek na podstawie art. 270 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji Europolu z dnia 29 lipca 2014 r. o nieprzedłużeniu de skarżącą umowy na czas nieokreślony i o zasądzenie na jej rzecz kwoty 10 000 EUR tytułem przewlekłości postępowania i przedłużającego się utrzymywania jej w stanie niepewności, a także o stwierdzenie nieważności decyzji oddalającej jej zażalenie.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Brigitte Knöll zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 354 z 26.10.2015 (sprawa zarejestrowana początkowo w sądzie do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod numerem F-120/15, przekazana do Sądu Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016).


title: Sprawa T-634/17: Skarga wniesiona w dniu 15 września 2017 r. – Pint/Komisja

text:
               13.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/53

         Skarga wniesiona w dniu 15 września 2017 r. – Pint/Komisja
   (Sprawa T-634/17)
   (2017/C 382/66)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Anikó Pint (Göd, Węgry) (przedstawiciel: D. Lazar, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 1 czerwca 2017 r. w sprawie o sygnaturze akt Ares(2017)2755260,

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 17 lipca 2017 r. w sprawie o sygnaturze akt C(2017)5145 final,

               —

               nakazanie Komisji, aby udzieliła skarżącej dostępu do wszystkich dokumentów unijnego postępowania pilotażowego 8572/15, CHAP (2015)00353, niezależnie od tego, czy owe dokumenty już istnieją czy powinny zostać przedłożone w przyszłości, oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy: Cel polegający na ochronie czynności dochodzeniowych nie zostałby naruszony wskutek udostępnienia spornych dokumentów.
               Przedmiotem unijnego postępowania pilotażowego 8572/15 są masowe przypadki naruszenia przez węgierskie sądy prawa do bezstronnego sądu i sprawiedliwego postępowania w związku ze stosowaniem przepisów dotyczących konwersji tzw. kredytów walucie obcej na węgierską walutę. Ustawy te naruszają podział władzy, ponieważ stanowią ingerencję w prywatne stosunki prawne obywateli. W szczególności ustawy te zmuszają kredytobiorców do ponoszenia strat wskutek ryzyka kursowego i zakazują podważania na drodze sądowej ważności umów kredytowych.
               Negocjacje prowadzone między Komisją Europejską i rządem węgierskim, których celem jest dostosowanie węgierskiego porządku prawnego do prawa Unii, są nieodpowiednie dla osiągnięcia tego celu, ponieważ sędziowie w państwie prawa są niezależni od instrukcji.
               Ujawnienie spornych dokumentów nie stanowiłoby naruszenia celu w postaci ochrony czynności dochodzeniowych, lecz wspierałoby ten cel, ponieważ tylko dyskusja publiczna może zmienić orzecznictwo sądów węgierskich.

               2.

               Zarzut drugi: Za ujawnieniem spornych dokumentów przemawia przeważający interes publiczny.
               W interesie publicznym jest publiczne udostępnienie tych dokumentów, ponieważ w ten sposób umożliwi się:

                           —

                           zmianę kultury prawnej węgierskich sędziów,

                           —

                           poddanie pod publiczną dyskusję w Europie rozumienia przez węgierski rząd wykładni praw podstawowych,

                           —

                           publiczną dyskusję w kwestii rozumienia Komisji odnośnie do wykładni art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 6 ust. 1 zd. 1 EKPC,

                           —

                           ochronę rynku wewnętrznego,

                           —

                           uwypuklenie korzyści dla obywateli wynikających z członkostwa Węgier w Unii Europejskiej.


title: Sprawy połączone C-588/15 P i C-622/15 P: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 14 września 2017 r. – LG Electronics, Inc./Komisja Europejska [Odwołanie — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Światowy rynek kineskopów do telewizorów i monitorów komputerowych — Porozumienia i uzgodnione praktyki w dziedzinie cen, podziału rynków i klientów oraz ograniczeń produkcji — Prawo do obrony — Wysłanie pisma w sprawie przedstawienia zarzutów jedynie do spółek dominujących wspólnego przedsiębiorstwa, nie zaś do tego przedsiębiorstwa — Grzywna — Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien z 2006 r. — Punkt 13 — Ustalenie wartości sprzedaży mającej związek z naruszeniem — Sprzedaż wewnętrzna danego produktu poza Europejskim Obszarem Gospodarczym (EOG) — Uwzględnienie sprzedaży w EOG wyrobów gotowych, w których został zainstalowany dany produkt — Równość traktowania]

text:
               13.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/9

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 14 września 2017 r. – LG Electronics, Inc./Komisja Europejska
   (Sprawy połączone C-588/15 P i C-622/15 P) (1)

   ([Odwołanie - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Światowy rynek kineskopów do telewizorów i monitorów komputerowych - Porozumienia i uzgodnione praktyki w dziedzinie cen, podziału rynków i klientów oraz ograniczeń produkcji - Prawo do obrony - Wysłanie pisma w sprawie przedstawienia zarzutów jedynie do spółek dominujących wspólnego przedsiębiorstwa, nie zaś do tego przedsiębiorstwa - Grzywna - Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien z 2006 r. - Punkt 13 - Ustalenie wartości sprzedaży mającej związek z naruszeniem - Sprzedaż wewnętrzna danego produktu poza Europejskim Obszarem Gospodarczym (EOG) - Uwzględnienie sprzedaży w EOG wyrobów gotowych, w których został zainstalowany dany produkt - Równość traktowania])
   (2017/C 382/09)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszące odwołanie: LG Electronics, Inc. (przedstawiciele: G. van Gerven i T. Franchoo, advocaten), Koninklijke Philips Electronics NV (przedstawiciele: E. Pijnacker Hordijk, J. K. de Pree i S. Molin, advocaten)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Biolan, V. Bottka i I. Zaloguin, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołania zostają oddalone.

               2)

               LG Electronics Inc. i Koninklijke Philips Electronics NV zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 16 z 18.1.2016.

      Dz.U. C 27 z 25.1.2016.


title: Sprawa T-138/15: Wyrok Sądu z dnia 28 września 2017 r. – Aanbestedingskalender i in./Komisja (Pomoc państwa — Środki finansowe przyznane przez władze niderlandzkie na stworzenie i wprowadzenie platformy TenderNed do udzielania zamówień publicznych drogą elektroniczną — Decyzja stwierdzająca brak pomocy państwa — Usługi o charakterze nieekonomicznym świadczone w interesie ogólnym)

text:
               13.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/37

         Wyrok Sądu z dnia 28 września 2017 r. – Aanbestedingskalender i in./Komisja
   (Sprawa T-138/15) (1)

   ((Pomoc państwa - Środki finansowe przyznane przez władze niderlandzkie na stworzenie i wprowadzenie platformy TenderNed do udzielania zamówień publicznych drogą elektroniczną - Decyzja stwierdzająca brak pomocy państwa - Usługi o charakterze nieekonomicznym świadczone w interesie ogólnym))
   (2017/C 382/44)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Aanbestedingskalender BV (Ede, Niderlandy), Negometrix BV (Amsterdam, Niderlandy), CTM Solution BV (Breukelen, Niderlandy), Stillpoint Applications BV (Amsterdam), Huisinga Beheer BV (Amsterdam) (przedstawiciele: adwokaci C. Dekker i L. Fiorilli)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P.J. Loewenthal i K. Herrmann, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: M. Bulterman, B. Koopman et M. Noort, pełnomocnicy) i Republika Słowacka (przedstawiciel: B. Ricziová, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Wniosek oparty na art. 263 TFUE zmierzający do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2014) 9548 final z dnia 18 grudnia 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.34646 (2014/NN) (ex 2012/CP) – Plate-forme E-procurement TenderNed w Niderlandach.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Aanbestedingskalender BV, Negometrix BV, CTM Solution BV, Stillpoint Applications BV i Huisinga Beheer BV zostają obciążone kosztami postępowania.

               3)

               Królestwo Niderlandów i Republika Słowacka ponoszą własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 198 z 15.6.2015


title: Sprawa T-652/17: Skarga wniesiona w dniu 26 września 2017 r. – Eddy’s Snack Company/EUIPO – Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli (Eddy’s Snackcompany)

text:
               13.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/57

         Skarga wniesiona w dniu 26 września 2017 r. – Eddy’s Snack Company/EUIPO – Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli (Eddy’s Snackcompany)
   (Sprawa T-652/17)
   (2017/C 382/71)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Eddy’s Snack Company GmbH (Lügde, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Decker)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli AG (Kilchberg, Szwajcaria)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Eddy’s Snackcompany” – zgłoszenie nr 14 363 931

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 lipca 2017 r. w sprawie R 1999/2016-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               ostateczne oddalenie sprzeciwu Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli AG wobec rejestracji znaku towarowego nr 14363931 „Eddy’s Snackcompany” zgłoszonego przez Eddy’s Snack Company GmbH;

               —

               nakazanie EUIPO dopuszczenia do rejestracji znaku towarowego nr 14363931 „Eddy’s Snackcompany” dla wszystkich wskazanych towarów;

               —

               nakazanie EUIPO dopuszczenia do rejestracji znaku towarowego nr 14363931 „Eddy’s Snackcompany” przynajmniej dla wskazanych towarów z klas 29, 31 i 32;

               —

               obciążenie EUIPO i Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli AG łącznie lub oddzielnie kosztami, opłatami i honorariami zapłaconymi przez skarżącą w postępowaniu przed Sądem oraz w postępowaniu w sprawie sprzeciwu i w postępowaniu odwoławczym przed EUIPO.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 74 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-411/15: Wyrok Sądu z dnia 4 października 2017 r. – Gappol Marzena Porczyńska/EUIPO – Gap (ITM) (GAPPOL) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego GAPPOL — Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy GAP — Skarga wzajemna — Względne podstawy odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Renoma — Czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia 2017/1001) — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 94 rozporządzenia 2017/1001)}

text:
               13.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/38

         Wyrok Sądu z dnia 4 października 2017 r. – Gappol Marzena Porczyńska/EUIPO – Gap (ITM) (GAPPOL)
   (Sprawa T-411/15) (1)

   ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego GAPPOL - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy GAP - Skarga wzajemna - Względne podstawy odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Renoma - Czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia 2017/1001) - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 94 rozporządzenia 2017/1001)})
   (2017/C 382/45)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: PP Gappol Marzena Porczyńska (Łódź, Polska) (przedstawiciel: J. Gwiazdowska, radca prawny)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Gája, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Gap (ITM), Inc. (San Francisco, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: M. Siciarek i J. Mrozowski, adwokaci)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 maja 2015 r. (sprawa R 686/2013-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Gap (ITM) a PP Gappol Marzena Porczyńska

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 13 maja 2015 r. (sprawa R 686/2013-1) w zakresie dotyczącym odrzucenia przez Izbę Odwoławczą na podstawie art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej [obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej] zgłoszenia do rejestracji w odniesieniu do towarów należących do klasy 20 i odpowiadających opisowi „meble”.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty poniesione w toku postępowania przed Sądem.

      (1)  Dz.U. C 328 z 5.10.2015.


title: Sprawa T-765/15: Wyrok Sądu z dnia 27 września 2017 r. – BelTechExport/Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające skierowane przeciwko Białorusi — Zamrożenie środków finansowych — Zawieszenie stosowania środków — Obowiązek uzasadnienia — Prawo do obrony — Prawo do bycia wysłuchanym — Błąd w ocenie)

text:
               13.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/39

         Wyrok Sądu z dnia 27 września 2017 r. – BelTechExport/Rada
   (Sprawa T-765/15) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające skierowane przeciwko Białorusi - Zamrożenie środków finansowych - Zawieszenie stosowania środków - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony - Prawo do bycia wysłuchanym - Błąd w ocenie))
   (2017/C 382/47)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: BelTechExport ZAO (Mińsk, Białoruś) (przedstawiciele: adwokaci J. Jerņeva i E. Koškins)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: F. Naert i J.-P. Hix, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Paasivirta i L. Havas, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie oparte na art. 263 TFUE i mające na celu stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZIB) 2015/1957 z dnia 29 października 2015 r. zmieniającej decyzję 2012/642/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Białorusi (Dz.U. L 284, s. 149) oraz rozporządzenia Rady (UE) 2015/1948 z dnia 29 października 2015 r. w sprawie zmiany rozporządzenia (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających wobec Białorusi (Dz.U. L 284, s. 62), w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącej.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               BelTechExport ZAO pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 68 z 22.2.2016.


title: Sprawa T-673/17: Skarga wniesiona w dniu 26 września 2017 r. – Port Autonome du Centre et de l'Ouest i in./Komisja

text:
               13.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/59

         Skarga wniesiona w dniu 26 września 2017 r. – Port Autonome du Centre et de l'Ouest i in./Komisja
   (Sprawa T-673/17)
   (2017/C 382/73)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Port Autonome du Centre et de l'Ouest (La Louvière, Belgiae), Port autonome de Namur (Namur, Belgia), Port autonome de Charleroi (Charleroi, Belgia), Port autonome de Liège (Liège, Belgia) i Région wallonne (Jambes, Belgia) (przedstawiciel: J. Vanden Eynde, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną w przypadku każdego ze skarżących i w konsekwencji stwierdzenie nieważność decyzji Komisji o sygnaturze: SA.38393(2016/CP, ex 2015/E) – opodatkowanie portów w Belgii [C(2017)5174 final]

               —

               uznanie niniejszej skargi za dopuszczalną i zasadną;

               —

               w konsekwencji stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej uznającej brak opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych dochodów z działalności gospodarczej portów belgijskich, a w szczególności portów walońskich, za pomoc państwa niezgodną z rynkiem wewnętrznym;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżący podnoszą w istocie jeden zarzut. Ich zdaniem Komisja od początku pominęła art. 93 TFUE, który ustanawia szczególne reguły dla sektora transportu, a zatem dla portów, i w ten sposób nie uwzględniła woli prawodawcy europejskiego.
   Według skarżących ocena Komisji jest faktycznie i prawnie nieuzasadniona i jest sprzeczna z treścią art. 1 belgijskiego kodeksu podatkowego (CIR) i z prerogatywami organów publicznych w zakresie określania działań o charakterze nieekonomicznym prowadzonych w interesie ogólnym.
   Stanowisko Komisji nie jest również spójne z wnioskiem z dnia 16 marca 2011 r. (COM/2011/0121 final) dotyczącym dyrektywy Rady w sprawie wspólnej skonsolidowanej podstawy opodatkowania osób prawnych, który przewiduje, również w odniesieniu do spółek handlowych, zwolnienie z opodatkowania dotacji bezpośrednio związanych z nabyciem, wytworzeniem lub ulepszeniem aktywów trwałych.
   Ponadto zdaniem skarżących Komisja, wzywając Belgię do zmiany jej przepisów podatkowych, próbuje obejść uprawnienia podatkowe państw członkowskich, narzucając harmonizację podatkową, która nie wchodzi w zakres jej uprawnień zgodnie z art. 113 TFUE. Nie uwzględnia ona tym samym prerogatyw państw członkowskich w dziedzinie określania działań w zakresie usług publicznych i zakresu stosowania podatków bezpośrednich, obowiązku zapewnienia prawidłowego funkcjonowania usług świadczonych w interesie ogólnym niezbędnego do osiągnięcia spójności społecznej i gospodarczej, a także samodzielnej organizacji usług świadczonych w interesie ogólnym. Prawodawca europejski przekazał bowiem państwom członkowskim uprawnienie do zwolnienia z opodatkowania działalności, którą określą one suwerennie jako wchodzącą w zakres usługi publicznej.
   Według skarżących zasadniczą działalność portów walońskich stanowią usługi świadczone w interesie ogólnym, które zgodnie z prawem europejskim nie podlegają regułom konkurencji.
   Wreszcie, ustanowione na gruncie prawa europejskiego kryteria definicji pomocy państwa nie są w niniejszym przypadku spełnione, w szczególności jeśli chodzi o kryterium selektywności.


title: Sprawa T-637/17: Skarga wniesiona w dniu 20 września 2017 r. – Policlínico Centro Médico de Seguros i Medicina Asturiana/Komisja i SRB

text:
               13.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/55

         Skarga wniesiona w dniu 20 września 2017 r. – Policlínico Centro Médico de Seguros i Medicina Asturiana/Komisja i SRB
   (Sprawa T-637/17)
   (2017/C 382/68)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Policlínico Centro Médico de Seguros SA (Oviedo, Hiszpania) i Medicina Asturiana SA (Oviedo) (przedstawiciele: adwokaci R. Vallina Hoset i A. Lois Perreau de Pinninck)

      Strona pozwana: Komisja Europejska i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji SRB/EES/2017/08 z dnia 7 czerwca 2017 r. w sprawie przyjęcia programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do Banco Popular Español SA;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji UE/2017/1246 z dnia 7 czerwca 2017 r. zatwierdzającej program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do Banco Popular Español SA;

               —

               w danym wypadku stwierdzenie, że art. 15, 18, 20, 21, 22 lub 24 rozporządzenia 806/2014 nie znajdują zastosowania zgodnie z art. 277 TFUE; oraz

               —

               obciążenie Jednolitej Rady i Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty są podobne do tych podniesionych w sprawach T-478/17 Mutualidad de la Abogacía i Hermandad Nacional de Arquitectos Superiores y Químicos/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-481/17 Fundación Tatiana Pérez de Guzmán y Bueno i SFL/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-482/17 Comercial Vascongada Recalde/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-483/17 García Suárez i in./Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-484/17 Fidesban i in./Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-497/17 Sánchez del Valle i Calatrava Real State 2015/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji oraz T-498/17 Pablo Álvarez de Linera Granda/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji.


title: Sprawa T-393/16: Postanowienie Sądu z dnia 13 września 2017 r. – Omnicom International Holdings/EUIPO – eBay (dA/tA/bA/y)

text:
               13.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/61

         Postanowienie Sądu z dnia 13 września 2017 r. – Omnicom International Holdings/EUIPO – eBay (dA/tA/bA/y)
   (Sprawa T-393/16) (1)

   (2017/C 382/75)
   Język postępowania: angielski
   Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 364 z 3.10.2016.


title: Sprawa C-132/16: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 września 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varhoven administrativen sad – Bułgaria) – Direktor na Direktsia „Obzhałvane i danachno-osiguritelna praktika” – Sofia/Iberdrola Inmobiliaria Real Estate Investments” EOOD (Odesłanie prejudycjalne — Podatki — Wspólny system podatku od wartości dodanej — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 26 ust. 1 lit. b) i art. 168 i 176 — Odliczenie podatku naliczonego — Usługi budowlane lub remontowe dotyczące obiektu należącego do osoby trzeciej — Wykorzystanie usług przez osobę trzecią i przez podatnika — Nieodpłatne świadczenie usług na rzecz osób trzecich — Zaksięgowanie kosztów wyświadczonych usług jako kosztów ogólnych podatnika — Ustalenie istnienia bezpośredniego i ścisłego związku z działalnością gospodarczą osoby trzeciej lub z działalnością gospodarczą podatnika)

text:
               13.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/17

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 września 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varhoven administrativen sad – Bułgaria) – Direktor na Direktsia „Obzhałvane i danachno-osiguritelna praktika” – Sofia/Iberdrola Inmobiliaria Real Estate Investments” EOOD
   (Sprawa C-132/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Wspólny system podatku od wartości dodanej - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 26 ust. 1 lit. b) i art. 168 i 176 - Odliczenie podatku naliczonego - Usługi budowlane lub remontowe dotyczące obiektu należącego do osoby trzeciej - Wykorzystanie usług przez osobę trzecią i przez podatnika - Nieodpłatne świadczenie usług na rzecz osób trzecich - Zaksięgowanie kosztów wyświadczonych usług jako kosztów ogólnych podatnika - Ustalenie istnienia bezpośredniego i ścisłego związku z działalnością gospodarczą osoby trzeciej lub z działalnością gospodarczą podatnika))
   (2017/C 382/19)
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Varhoven administrativen sad

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Direktor na Direktsia „Obzhałvane i danachno-osiguritelna praktika” – Sofia

      Strona pozwana: Iberdrola Inmobiliaria Real Estate Investments” EOOD

      Sentencja

   Artykuł 168 lit. a) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, iż podatnik ma prawo do odliczenia podatku od wartości dodanej naliczonego z tytułu usług polegających na wybudowaniu lub ulepszeniu obiektu, którego właścicielem jest osoba trzecia, w sytuacji gdy właściciel budynku korzysta nieodpłatnie z rezultatu takich usług, a same usługi są wykorzystywane zarówno przez tego podatnika, jak i przez właściciela budynku w ramach prowadzonej przez każdego z nich działalności gospodarczej, o ile zakres tych usług nie wykracza poza to, co jest konieczne dla umożliwienia podatnikowi dokonania transakcji podlegających opodatkowaniu na kolejnym etapie obrotu, a ich koszt jest uwzględniony w cenie tych transakcji.

      (1)  Dz.U. C 175 z 17.5.2016.


title: Sprawa C-177/16: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 września 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa – Łotwa) – Autortiesību un komunicēšanās konsultāciju aģentūra – Latvijas Autoru apvienība/Konkurences padome (Oesłanie prejudycjalne — Konkurencja — Artykuł 102 TFUE — Nadużycie pozycji dominującej — Pojęcie „niesłusznej ceny” — Opłaty pobierane przez organizację zbiorowego zarządzania prawami autorskimi — Porównanie z opłatami stosowanymi w innych państwach członkowskich — Wybór państw odniesienia — Kryteria oceny cen — Ustalenie wysokości grzywny)

text:
               13.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/18

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 września 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa – Łotwa) – Autortiesību un komunicēšanās konsultāciju aģentūra – Latvijas Autoru apvienība/Konkurences padome
   (Sprawa C-177/16) (1)

   ((Oesłanie prejudycjalne - Konkurencja - Artykuł 102 TFUE - Nadużycie pozycji dominującej - Pojęcie „niesłusznej ceny” - Opłaty pobierane przez organizację zbiorowego zarządzania prawami autorskimi - Porównanie z opłatami stosowanymi w innych państwach członkowskich - Wybór państw odniesienia - Kryteria oceny cen - Ustalenie wysokości grzywny))
   (2017/C 382/21)
   Język postępowania: łotewski

      Sąd odsyłający

   Augstākā tiesa

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Autortiesību un komunicēšanās konsultāciju aģentūra – Latvijas Autoru apvienība

      Strona pozwana: Konkurences padome

      Sentencja

               1)

               Poziom opłat ustalanych przez organizację zbiorowego zarządzania prawami autorskimi, która zajmuje pozycję monopolistyczną i która zarządza również prawami autorów zagranicznych, może wpływać na wymianę handlową między państwami członkowskimi, wobec czego zastosowanie powinien mieć art. 102 TFUE.

               2)

               Dla potrzeb zbadania, czy organizacja zbiorowego zarządzania prawami autorskimi stosuje niesłuszne ceny w rozumieniu art. 102 akapit drugi lit. a) TFUE, właściwe jest dokonanie porównania stosowanych przez nią stawek ze stawkami stosowanymi w państwach sąsiednich, a także ze stawkami stosowanymi w innych państwach członkowskich, skorygowanymi za pomocą wskaźnika PPP, pod warunkiem że państwa odniesienia zostały wybrane na podstawie obiektywnych, adekwatnych i możliwych do zweryfikowania kryteriów i że podstawa przeprowadzonych porównań jest jednorodna. Dopuszczalne jest porównywanie stawek stosowanych dla jednego lub kilku konkretnych segmentów użytkowników, jeżeli istnieją przesłanki, by sądzić, że ewentualny nadmierny charakter opłat dotyczy owych segmentów.

               3)

               Różnicę między porównywanymi stawkami należy uznać za istotną, jeżeli jest ona znaczna i trwała. Różnica taka jest przesłanką świadczącą o nadużyciu pozycji dominującej, a zadaniem organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi zajmującej pozycję dominującą jest wykazanie – w oparciu o obiektywne elementy mające wpływ na koszty zarządzania lub na wynagrodzenie posiadaczy praw – że stosowane przez nią ceny są słuszne.

               4)

               W wypadku udowodnienia naruszenia, o którym mowa w art. 102 akapit drugi lit. a) TFUE, wynagrodzenia przeznaczone dla posiadaczy praw należy przy ustalaniu kwoty grzywny zaliczyć do obrotu danej organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi, pod warunkiem że wynagrodzenia te stanowią część wartości usług świadczonych przez tę organizację i że ich włączenie jest konieczne dla zapewnienia skutecznego, proporcjonalnego i odstraszającego charakteru nałożonej sankcji. Do sądu odsyłającego należy zweryfikowanie, na podstawie wszystkich okoliczności sprawy, czy warunki te są spełnione.

      (1)  Dz.U. C 200 z 6.6.2016.


title: Sprawy połączone C-177/17 i C-178/17: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 7 września 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Piemonte – Włochy) – Demarchi Gino S.a.s. (C-177/17), Graziano Garavaldi (C-178/17)/Ministero della Giustizia (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 47 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej — Wprowadzanie w życie prawa Unii — Wystarczający związek — Brak — Brak właściwości Trybunału

text:
               6.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 374/12

         Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 7 września 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Piemonte – Włochy) – Demarchi Gino S.a.s. (C-177/17), Graziano Garavaldi (C-178/17)/Ministero della Giustizia
   (Sprawy połączone C-177/17 i C-178/17) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 47 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Wprowadzanie w życie prawa Unii - Wystarczający związek - Brak - Brak właściwości Trybunału)
   (2017/C 374/16)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per il Piemonte

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Demarchi Gino S.a.s. (C-177/17), Graziano Garavaldi (C-178/17)

      Strona pozwana: Ministero della Giustizia

      Sentencja

   Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest oczywiście niewłaściwy do udzielenia odpowiedzi na pytanie przedłożone w trybie prejudycjalnym przez Tribunale amministrativo regionale per il Piemonte (regionalny sąd administracyjny dla regionu Piemont, Włochy) postanowieniami z dnia 11 stycznia 2017 r.

      (1)  Dz.U. C 277 z 21.8.2017.


title: Sprawa T-581/17: Skarga wniesiona w dniu 25 sierpnia 2017 r. – Asics/EUIPO – Van Lieshout textiel Agenturen (Przedstawienie czterech krzyżujących się linii)

text:
               6.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 374/40

         Skarga wniesiona w dniu 25 sierpnia 2017 r. – Asics/EUIPO – Van Lieshout textiel Agenturen (Przedstawienie czterech krzyżujących się linii)
   (Sprawa T-581/17)
   (2017/C 374/61)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Asics Corporation (Kobe, Japonia) (przedstawiciele: adwokaci M. Polo Carreño, M. Granado Carpenter)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Van Lieshout textiel Agenturen BV (Berkel-Enschot, Niderlandy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Van Lieshout textiel Agenturen BV

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy (Przedstawienie czterech krzyżujących się linii) – zgłoszenie nr 11 952 678

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 czerwca 2017 r. w sprawie R 2129/2016-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów poniesionych w związku z postępowaniem w sprawie skargi przed Sądem.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie obowiązku skontrolowania przez Izbę Odwoławczą zgodności z prawem decyzji Wydziału Sprzeciwów;

               —

               Naruszenie art. 75 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-484/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 10 sierpnia 2017 r. – K/Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie

text:
               6.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 374/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 10 sierpnia 2017 r. – K/Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie
   (Sprawa C-484/17)
   (2017/C 374/21)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Raad van State

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: K

      Strona przeciwna: Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 15 ust. 1 i 4 dyrektywy Rady 2003/86/WE z dnia 22 września 2003 r. w sprawie prawa do łączenia rodzin (Dz.U. 2003, L 251, s. 12 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 19, t. 6, s. 224; sprostowanie Dz.U. 2012, L 71[, s. 77]) należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie regulacji krajowej takiej jak będąca przedmiotem sporu w postępowaniu głównym, która przewiduje, że wniosek o wydanie samoistnego dokumentu pobytowego złożony przez cudzoziemca, który w ramach łączenia rodzin przebywa na terytorium danego państwa członkowskiego legalnie dłużej niż pięć lat, może zostać oddalony, ponieważ cudzoziemiec nie spełnił obowiązujących w prawie krajowym warunków dotyczących integracji społecznej?


title: Sprawa T-564/10 RENV: Wyrok Sądu z dnia 26 września 2017 r. – Quimitécnica.com i de Mello/Komisja [Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Europejski rynek fosforanów do pokarmów zwierząt — Grzywna nałożona solidarnie na zakończenie postępowania ugodowego — Płatność rozłożona na raty — Decyzja nakazująca ustanowienie gwarancji bankowej w banku mającym ocenę finansową (rating) „AA” dla zobowiązań długoterminowych — Skarga o stwierdzenie nieważności — Akt zaskarżalny — Dopuszczalność — Obowiązek uzasadnienia — Proporcjonalność]

text:
               6.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 374/25

         Wyrok Sądu z dnia 26 września 2017 r. – Quimitécnica.com i de Mello/Komisja
   (Sprawa T-564/10 RENV) (1)

   ([Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek fosforanów do pokarmów zwierząt - Grzywna nałożona solidarnie na zakończenie postępowania ugodowego - Płatność rozłożona na raty - Decyzja nakazująca ustanowienie gwarancji bankowej w banku mającym ocenę finansową (rating) „AA” dla zobowiązań długoterminowych - Skarga o stwierdzenie nieważności - Akt zaskarżalny - Dopuszczalność - Obowiązek uzasadnienia - Proporcjonalność])
   (2017/C 374/37)
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Quimitécnica.com – Comércio e Indústria Química, SA (Lordelo, Portugalia) i José de Mello – Sociedade Gestora de Participações Sociais, SA (Lisbona, Portugalia) (przedstawiciel: adwokat J. Calheiros)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Bottka i B. Mongin, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów M. Marquesa Mendesa i A. Dias Henriques)

      Przedmiot

   Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności części decyzji zawartej zdaniem skarżących w piśmie księgowego Komisji z dnia 8 października 2010 r. w sprawie spłaty grzywien nałożonych na skarżące za naruszenie reguł konkurencji decyzją Komisji C(2010) 5004 final z dnia 20 lipca 2010 r. dotyczącą postępowania na podstawie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/38.886 – Fosforany do pokarmów zwierząt) w zakresie, w jakim w piśmie tym zostało nakazane ustanowienie gwarancji bankowej w banku, który otrzymał ocenę finansową (rating) „AA” dla zobowiązań długoterminowych, jako warunek uwzględnienia wniosku skarżących o uzyskanie dodatkowych terminów zapłaty grzywny nałożonej na nie solidarnie.

      Sentencja

               1)

               Zarzut niedopuszczalności zostaje oddalony.

               2)

               Skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Quimitécnica.com – Comércio e Indústria Química, SA i José de Mello – Sociedade Gestora de Participações Sociais, SA związane z postępowaniem odwoławczym przed Trybunałem oraz z postępowaniem przed Sądem, które poprzedziło odwołanie.

               4)

               Quimitécnica.com – Comércio e Indústria Química, José de Mello – Sociedade Gestora de Participações Sociais i Komisja Europejska pokrywają własne koszty związane z postępowaniem po przekazaniu sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania.

      (1)  Dz.U. C 55 z 19.2.2011.


title: Sprawa T-609/15: Wyrok Sądu z dnia 21 września 2017 r. – Repsol YPF/EUIPO – Basic (BASIC) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Graficzny unijny znak towarowy BASIC — Wcześniejsze krajowe nazwy handlowe basic i basic AG — Względna podstawa odmowy rejestracji — Używanie w obrocie handlowym oznaczenia o zasięgu większym niż lokalny — Artykuł 8 ust. 4 i art. 53 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               6.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 374/29

         Wyrok Sądu z dnia 21 września 2017 r. – Repsol YPF/EUIPO – Basic (BASIC)
   (Sprawa T-609/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy BASIC - Wcześniejsze krajowe nazwy handlowe basic i basic AG - Względna podstawa odmowy rejestracji - Używanie w obrocie handlowym oznaczenia o zasięgu większym niż lokalny - Artykuł 8 ust. 4 i art. 53 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 374/43)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Repsol YPF, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: początkowo adwokaci J.B. Devaureix i L. Montoya Terán, następnie adwokat J. Erdozain López)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Hanf, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Basic AG Lebensmittelhandel (Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci D. Altenburg i H. Bickel)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 sierpnia 2015 r. (sprawa R 2384/2013-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Basic Lebensmittelhandel a Repsol, SA.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 11 sierpnia 2015 r. (sprawa R 2384/2013-1).

               2)

               EUIPO pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Repsol YPF, SA.

               3)

               Basic AG Lebensmittelhandel pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 27 z 25.1.2016.


title: Sprawa C-6/16: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 7 września 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Francja) – Eqiom SAS, dawniej Holcim France SAS, Enka SA/Ministre des Finances et des Comptes publics (Odesłanie prejudycjalne — Podatki bezpośrednie — Swoboda przedsiębiorczości — Swobodny przepływ kapitału — Pobór podatku u źródła — Dyrektywa 90/435/EWG — Artykuł 1 ust. 2 — Artykuł 5 ust. 1 — Zwolnienie — Dywidendy wypłacane przez spółkę zależną będącą rezydentem na rzecz spółki dominującej niebędącej rezydentem, której bezpośrednimi lub pośrednimi właścicielami są rezydenci państw trzecich — Domniemanie — Oszustwo podatkowe, unikanie opodatkowania i nadużycie podatkowe)

text:
               6.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 374/5

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 7 września 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Francja) – Eqiom SAS, dawniej Holcim France SAS, Enka SA/Ministre des Finances et des Comptes publics
   (Sprawa C-6/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Podatki bezpośrednie - Swoboda przedsiębiorczości - Swobodny przepływ kapitału - Pobór podatku u źródła - Dyrektywa 90/435/EWG - Artykuł 1 ust. 2 - Artykuł 5 ust. 1 - Zwolnienie - Dywidendy wypłacane przez spółkę zależną będącą rezydentem na rzecz spółki dominującej niebędącej rezydentem, której bezpośrednimi lub pośrednimi właścicielami są rezydenci państw trzecich - Domniemanie - Oszustwo podatkowe, unikanie opodatkowania i nadużycie podatkowe))
   (2017/C 374/06)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil d’État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Eqiom SAS, dawniej Holcim France SAS, Enka SA

      Strona pozwana: Ministre des Finances et des Comptes publics

      Sentencja

   Artykuł 1 ust. 2 dyrektywy Rady 90/435/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich, zmienionej dyrektywą Rady 2003/123/WE z dnia 22 grudnia 2003 r., z jednej strony oraz art. 49 TFUE z drugiej strony należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie krajowym przepisom podatkowym, takim jak będące przedmiotem postępowania głównego, które uzależniają przyznanie korzyści podatkowej przewidzianej w art. 5 ust. 1 tej dyrektywy – czyli zwolnienie z poboru podatku u źródła dywidend wypłaconych przez spółkę zależną będącą rezydentem spółce dominującej niebędącej rezydentem, jeżeli ta spółka dominująca jest kontrolowana bezpośrednio lub pośrednio przez jednego lub kilku rezydentów państw trzecich – pod warunkiem że owa spółka dominująca udowodni, iż głównym lub jednym z głównych celów łańcucha udziałów nie było czerpanie korzyści z tego zwolnienia.

      (1)  Dz.U. C 106 z 21.3.2016.


title: Sprawa C-247/16: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 7 września 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Hannover – Niemcy) – Heike Schottelius/Falk Seifert (Odesłanie prejudycjalne — Ochrona konsumentów — Dyrektywa 1999/44/WE — Sprzedaż towarów konsumpcyjnych i związane z tym gwarancje — Pojęcie „umowy sprzedaży” — Brak możliwości zastosowania tej dyrektywy — Brak właściwości Trybunału)

text:
               6.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 374/6

         Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 7 września 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Hannover – Niemcy) – Heike Schottelius/Falk Seifert
   (Sprawa C-247/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Ochrona konsumentów - Dyrektywa 1999/44/WE - Sprzedaż towarów konsumpcyjnych i związane z tym gwarancje - Pojęcie „umowy sprzedaży” - Brak możliwości zastosowania tej dyrektywy - Brak właściwości Trybunału))
   (2017/C 374/08)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landgericht Hannover

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Heike Schottelius

      Strona pozwana: Falk Seifert

      Sentencja

   Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest niewłaściwy do udzielenia odpowiedzi na pytanie zadane w trybie prejudycjalnym przez Landgericht Hannover (sąd okręgowy w Hanowerze, Niemcy) w drodze postanowienia z dnia 22 kwietnia 2016 r.

      (1)  Dz.U. C 279 z 1.8.2016.