title: Sprawa T-127/12: Skarga wniesiona w dniu 22 marca 2012 r. — Free przeciwko OHIM — Noble Gaming (FREEVOLUTION TM)

text:
               9.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/23

         Skarga wniesiona w dniu 22 marca 2012 r. — Free przeciwko OHIM — Noble Gaming (FREEVOLUTION TM)
   (Sprawa T-127/12)
   2012/C 165/40
   Język skargi: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Free (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat Y. Coursin)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Noble Gaming Ltd (Praga, Republika Czeska)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie R 2326/2010-2;

               —

               orzeczenie, że przywołane wcześniejsze znaki towarowe, a w szczególności francuski słowny znak towarowy FREE nr 1734391, są podobne do zakwestionowanego znaku towarowego „FREEVOLUTION TM” w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. b) i a fortiori w rozumieniu art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               orzeczenie, że zgłoszenie zakwestionowanego znaku towarowego winno zostać odrzucone na podstawie art. 8 ust. 1 lit. b) i a fortiori na podstawie art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009; oraz

               —

               obciążenie Noble Gaming Ltd kosztami postępowania zarówno przed Sądem, jak i przed OHIM.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Noble Gaming Ltd

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „FREEVOLUTION TM” dla towarów i usług z klas 9, 41 i 42 — zgłoszenie nr 8206443

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Francuski graficzny znak towarowy „free LA LIBERTÉ N’A PAS DE PRIX” nr 99785839, zarejestrowany dla towarów i usług z klas 9 i 38; Francuski słowny znak towarowy „FREE” nr 1734391; Francuski słowny znak towarowy „FREE MOBILE” nr 73536224, zarejestrowany dla towarów z klasy 9; firma „FREE” używana w obrocie handlowym we Francji; nazwa domeny „FREE.FR” używana w obrocie handlowym

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ ocena podobieństwa oznaczeń winna być dokonana odrębnie dla każdego z przywołanych powyżej przepisów; naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd; oraz naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ między znakami „FREE” i „FREEVOLUTION TM” można dopatrzyć się związku, w związku z czym istnienie zakwestionowanego znaku towarowego prowadziłoby do naruszenia praw do renomowanego znaku towarowego „FREE”.


title: Sprawa T-126/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 września 2008 r. — Włochy przeciwko Komisji

text:
               20.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 327/41

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 września 2008 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-126/06) (1)

   (2008/C 327/74)

      Język postępowania: włoski

   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 143 z 17.6.2006.


title: Sprawa T-738/15: Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2015 r. – Aurubis i in./Komisja

text:
               15.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 59/43

         Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2015 r. – Aurubis i in./Komisja
   (Sprawa T-738/15)
   (2016/C 059/50)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Aurubis AG (Hamburg, Niemcy), Aurubis Stolberg GmbH & Co. KG (Stolberg, Niemcy), Covestro Deutschland AG (Leverkusen, Niemcy), Dow Olefinverbund GmbH (Schkopau, Niemcy), Rheinkalk GmbH (Wülfrath, Niemcy), Siltronic AG (Monachium, Niemcy), Vestolit GmbH (Marl, Niemcy) i Wacker Chemie AG (Monachium) (przedstawiciele: adwokaci C. Arhold i N. Wimmer)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 3 ust. 1 spornej decyzji,

                           —

                           w zakresie, w jakim stwierdza się w nim, że przyznane odbiorcom energochłonnym obniżki dopłaty na finansowanie wsparcia na rzecz energii ze źródeł odnawialnych (dopłata EEG) w latach 2013 i 2014 [Besondere Ausgleichsregelung (specjalna regulacja wyrównawcza, zwana dalej „BesAR”) stanowią pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, lub

                           —

                           posiłkowo w zakresie, w jakim stwierdza się w nim, że BesAR stanowi niezgodną z prawem pomoc państwa wdrożoną z naruszeniem art. 108 ust. 3 TFUE;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 6, 7 i 8 spornej decyzji w zakresie, w jakim nakazuje się w nich odzyskanie pomocy;

               —

               obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez skarżące.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżące wnoszą w niniejszej skardze o stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji (UE) 2015/1585 z dnia 25 listopada 2014 r. w sprawie programu pomocy SA.33995 (2013/C) (ex 2013/NN) wdrożonego przez Niemcy w celu wsparcia energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych (notyfikowanej jako dokument nr C(2014) 8786 final)
   Na poparcie skargi skarżące podnoszą cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy: naruszenie art. 107 ust. 1 TFUE
               Skarżące podnoszą, że BesAR już z powodu braku transferu zasobów państwowych nie stanowi pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. Poza tym nie przyznaje on odbiorcom energochłonnym selektywnej korzyści gospodarczej.

               2.

               Zarzut drugi: naruszenie art. 108 TFUE
               Żądając (częściowego) odzyskania pomocy, Komisja naruszyła art. 108 TFUE, ponieważ EEG 2012 można było zaklasyfikować – jeżeli w ogóle – tylko jako pomoc istniejącą, a nie jako nową pomoc wdrożoną niezgodnie z prawem.

               3.

               Zarzut trzeci: naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań
               W tym miejscu skarżące podnoszą, że żądanie odzyskania pomocy przyznanej rzekomo bezprawnie narusza uzasadnione oczekiwania skarżących co do zgodności z prawem uregulowania krajowego, które oczekiwania są oparte w szczególności na decyzji Komisji dotyczącej EEG 2000.

               4.

               Zarzut czwarty: Naruszenie art. 108 ust. 1 TFUE w związku z art. 18 regulaminu postępowania
               Skarżące podnoszą w ramach zarzutu czwartego, że przed wszczęciem formalnego postępowania wyjaśniającego Komisja nie zaproponowała Republice Federalnej Niemiec żadnych stosownych działań.


title: Sprawa C-97/17: Skarga wniesiona w dniu 24 lutego 2017 r. – Komisja Europejska/Republika Bułgarii

text:
               18.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/17

         Skarga wniesiona w dniu 24 lutego 2017 r. – Komisja Europejska/Republika Bułgarii
   (Sprawa C-97/17)
   (2017/C 121/25)
   Język postępowania: bułgarski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Michajłowa, C. Hermes)

      Strona pozwana: Republika Bułgarii

      Żądania strony skarżącej

               —

               Orzeczenie, że ze względu na to, iż nie zakwalifikowała jako obszaru specjalnej ochrony ornitologicznie ważnego miejsca „Riła” w całości, Republika Bułgarii nie dokonała klasyfikacji najbardziej odpowiednich, pod względem liczby i powierzchni, obszarów jako obszarów specjalnej ochrony w celu ochrony gatunków ptactwa wskazanych w załączniku I do dyrektywy 2009/147/ЕО (1) w sprawie ochrony dzikiego ptactwa, i w ten sposób nie wykonała swoich zobowiązań określonych w art. 4 ust. 1 wskazanej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Bułgarii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Sprawa dotyczy ochrony licznych zagrożonych gatunków ptactwa określonych w załączniku I do dyrektywy dotyczącej ptactwa, a także ich siedlisk na obszarze w górach Riła, położonych w południowozachodniej części Bułgarii. Ornitologicznie ważne miejsce „Riła” jest jednym z najważniejszych obszarów zarówno w Bułgarii, jak i w Unii Europejskiej dla ochrony ponad 130 gatunków gniazdującego tam ptactwa. Z europejskiej perspektywy ochrony przyrody ważnych jest 41 gatunków, a jeden z nich jest zagrożony na poziomie światowym.
   Zgodnie z art. 4 ust. 1 dyrektywy dotyczącej ptactwa gatunki wymienione w załączniku I podlegają specjalnym środkom ochrony dotyczącym ich naturalnego siedliska w celu zapewnienia im przetrwania oraz reprodukcji na obszarze ich występowania. Podobnie art. 4 ust. 1 dyrektywy dotyczącej ptactwa stanowi, że państwa członkowskie dokonują klasyfikacji jako obszarów specjalnej ochrony właśnie najbardziej odpowiednich pod względem liczby i powierzchni obszarów w celu ochrony wspomnianych gatunków.
   Zdaniem Komisji Republika Bułgarii powinna była zakwalifikować jako obszar specjalnej ochrony ornitologicznie ważne miejsce „Riła” w całości, lecz do tej chwili tego nie uczyniła. Komisja przedstawiła dowody istotności ornitologicznej niesklasyfikowanych obszarów w ornitologicznie ważnym miejscu „Riła”.

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa, Dz.U. 2010, L 20, s. 7.


title: Sprawa C-132/12 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 27 lutego 2014 r. – Stichting Woonpunt, Stichting Havensteder, dawniej Stichting Com.wonen, Woningstichting Haag Wonen, Stichting Woonbedrijf SWS.Hhvl przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Pomoc państwa — System pomocy przyznanej na rzecz spółek mieszkalnictwa społecznego — Decyzja o zgodności — Zobowiązania podjęte przez władze krajowe, aby dostosować się do prawa Unii — Artykuł 263 akapit czwarty TFUE — Skarga o stwierdzenie nieważności — Przesłanki dopuszczalności — Interes prawny — Legitymacja procesowa — Beneficjenci, których decyzja dotyczy indywidualnie i bezpośrednio — Pojęcie zamkniętej grupy)

text:
               14.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/3

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 27 lutego 2014 r. – Stichting Woonpunt, Stichting Havensteder, dawniej Stichting Com.wonen, Woningstichting Haag Wonen, Stichting Woonbedrijf SWS.Hhvl przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-132/12 P) (1)

   ((Odwołanie - Pomoc państwa - System pomocy przyznanej na rzecz spółek mieszkalnictwa społecznego - Decyzja o zgodności - Zobowiązania podjęte przez władze krajowe, aby dostosować się do prawa Unii - Artykuł 263 akapit czwarty TFUE - Skarga o stwierdzenie nieważności - Przesłanki dopuszczalności - Interes prawny - Legitymacja procesowa - Beneficjenci, których decyzja dotyczy indywidualnie i bezpośrednio - Pojęcie zamkniętej grupy))
   2014/C 112/04
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Stichting Woonpunt, Stichting Havensteder, dawniej Stichting Com.wonen, Woningstichting Haag Wonen, Stichting Woonbedrijf SWS.Hhvl (przedstawiciele: P. Glazener i E. Henny, advocaten)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. van Vliet, S. Noë i S. Thomas, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od postanowienia Sądu (siódma izba) z dnia 16 grudnia 2011 r. w sprawie T-203/10 Stichting Woonpunt i in. przeciwko Komisji, w którym Sąd odrzucił jako niedopuszczalne żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C (2009) 9963 wersja ostateczna z dnia 15 grudnia 2009 r. dotyczącej pomocy państwa E 2/2005 i N 642/2009 – Niderlandy – Pomoc istniejąca i pomoc specjalna na projekty dla spółek mieszkalnictwa społecznego

      Sentencja

               1)

               Postanowienie Sądu Unii Europejskiej z dnia 16 grudnia 2011 r. w sprawie T-203/10 Stichting Woonpunt i in. przeciwko Komisji zostaje uchylone w części, w której uznaje za niedopuszczalną skargę o stwierdzenie nieważności wniesioną przez Stichting Woonpunt, Stichting Havensteder, Woningstichting Haag Wonen i Stichting Woonbedrijf SWS.Hhvl na decyzję Komisji C(2009) 9963 wersja ostateczna z dnia 15 grudnia 2009 r. dotyczącą pomocy państwa E 2/2005 i N 642/2009 – Niderlandy – Pomoc istniejąca i pomoc specjalna na projekty dla spółek mieszkalnictwa społecznego w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy systemu pomocy E 2/2005.

               2)

               W pozostałym zakresie odwołanie zostaje oddalone.

               3)

               Skarga o stwierdzenie nieważności, o której mowa w pkt 1 niniejszej sentencji, jest dopuszczalna.

               4)

               Sprawa zostaje skierowana do Sądu Unii Europejskiej do ponownego rozpoznania, by orzekł on co do istoty w przedmiocie skargi o stwierdzenie nieważności, o której mowa w pkt 1 niniejszej sentencji.

               5)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 138 z 12.5.2012.


title: Sprawa F-58/10: Skarga wniesiona w dniu 16 lipca 2010 r. — Allgeier przeciwko FRA

text:
               25.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/27

         Skarga wniesiona w dniu 16 lipca 2010 r. — Allgeier przeciwko FRA
   (Sprawa F-58/10)
   ()
   2010/C 260/37
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Timo Allgeier (Wiedeń, Austria) (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i M. Vandenbussche)

      Strona pozwana: Agencja Praw Podstawowych Unii Europejskiej

      Przedmiot i opis sporu

   Po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej o umorzeniu postępowania w sprawie wniesionego przez skarżącego zażalenia dotyczącego mobbingu. Po drugie, uznanie, że skarżący był ofiarą mobbingu stosowanego przez jego przełożonych a także naprawienie szkody i zadośćuczynienie za krzywdę.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej z dnia 16 października 2009 r., na mocy której zarzuty skarżącego zostały oddalone w zakresie w jakim w decyzji tej nie uznaje się, że skarżący był ofiarą mobbingu stosowanego przez M i przez A oraz w razie potrzeby stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 6 kwietnia 2010 r., na mocy której zażalenie zostało oddalone;

               —

               stwierdzenie, że skarżący był ofiarą mobbingu stosowanego przez M i przez A wraz z niezbędnymi konsekwencjami natury dyscyplinarnej bądź albo i) ponowne wszczęcie dochodzenia administracyjnego, które będzie rzetelne, niezależne i bezstronne a jego prowadzenie zostanie powierzone panelowi niezależnych ekspertów albo ii) przyjęcie wszelkich niezbędnych środków w celu organizacji rzetelnego dochodzenia w warunkach braku ewentualnych nacisków;

               —

               naprawienie szkody majątkowej poniesionej przez skarżącego, oszacowanej wstępnie na 71 823,23 EUR;

               —

               zapłata kwoty 85 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę wynikającą ze sposobu w jaki całe postępowanie było prowadzone i w jaki decyzja została podjęta;

               —

               obciążenie FRA kosztami postępowania.


title: Sprawa C-198/06: Skarga wniesiona w dniu  2 maja 2006 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               15.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/15

         Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2006 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-198/06)
   (2006/C 165/27)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich [przedstawiciele: A. Alcover San Pedro i F. Simonetti, pełnomocnicy]

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, iż nie sporządzając, a w każdym razie nie przekazując Komisji sprawozdania przewidzianego w art. 9 dyrektywy 1999/94/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 grudnia 1999 r. odnoszącej się do dostępności dla konsumentów informacji o zużyciu paliwa i emisjach CO2 w odniesieniu do obrotu nowymi samochodami osobowymi (1), Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 9 rzeczonej dyrektywy.

               —

               Obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wielkie Księstwo Luksemburga było zobowiązane przekazać Komisji najpóźniej do dnia 31 grudnia 2003 r. sprawozdanie o skuteczności wdrażania przepisów dyrektywy za okres od 18 stycznia 2001 r. do 31 grudnia 2002 r.

      (1)  Dz.U. 2000 L 12, str. 16


title: Sprawa C-143/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 26 marca 2015 r. – G.E. Security BV/Staatssecretaris van Financiën

text:
               15.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 26 marca 2015 r. – G.E. Security BV/Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-143/15)
   (2015/C 198/27)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca kasację: G.E. Security BV

      Druga strona postępowania: Staatssecretaris van Financiën

      Pytanie prejudycjalne

   Czy pozycje 8517, 8521, 8531 i 8543 CN należy interpretować w ten sposób, że do jednej z nich klasyfikuje się towar taki jak videomultiplexer, który został opracowany, aby stanowił część systemu, który pozwala analizować obrazy i dźwięki z podłączonych do niego kamer i czujników alarmowych, oraz w razie potrzeby rejestruje obrazy i dźwięki, przechowuje je, przetwarza i odtwarza na podłączonym monitorze, lub – jeżeli obrazy lub dźwięki to uzasadniają – nadaje sygnał ostrzegawczy w postaci e-maila wysyłanego do jednego lub kilku użytkowników podłączonych do systemu lub może uruchomić urządzenia nadające sygnały dźwiękowe lub świetlne?


title: Sprawa F-36/11: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 28 marca 2012 r. — BD przeciwko Komisji (Służba publiczna — Personel kontraktowy — Nieprzedłużenie umowy — Artykuł 11a regulaminu pracowniczego — Konflikt interesów — Stosunki oparte na zaufaniu — Artykuł 12b regulaminu pracowniczego — Działalność zewnętrzna — Domniemanie niewinności)

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/27

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 28 marca 2012 r. — BD przeciwko Komisji
   (Sprawa F-36/11) (1)

   (Służba publiczna - Personel kontraktowy - Nieprzedłużenie umowy - Artykuł 11a regulaminu pracowniczego - Konflikt interesów - Stosunki oparte na zaufaniu - Artykuł 12b regulaminu pracowniczego - Działalność zewnętrzna - Domniemanie niewinności)
   2012/C 138/57
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: BD (Etterbeek, Belgia) (przedstawiciele: T. Bontinck i S. Woog, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Berscheid i J. Baquero Cruz, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o nieprzedłużeniu umowy ze stroną skarżącą po dacie wygaśnięcia tej umowy i w konsekwencji przywrócenia strony skarżącej do służby począwszy od dnia 1 listopada 2010 r.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               BD pokrywa własne koszty postępowania oraz koszty postępowania poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz. U. C 179 z 18.6.2011, s. 22.


title: Wykreślenie sprawy C-47/04

text:
               25.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/10

         Wykreślenie sprawy C-47/04 (1)

   (2005/C 155/20)

      (Język postępowania: francuski)

   Postanowieniem z dnia 14 lutego 2005 r. prezes piątej izby Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-47/04: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej.

      (1)  Dz.U. C 71 z 23.03.2004


title: Sprawa F-99/12: Skarga wniesiona w dniu 18 września 2012 r. — ZZ przeciwko Komitetowi Regionów

text:
               10.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/24

         Skarga wniesiona w dniu 18 września 2012 r. — ZZ przeciwko Komitetowi Regionów
   (Sprawa F-99/12)
   2012/C 343/42
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Blot)

      Strona pozwana: Komitet Regionów

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności odmownej decyzji Komitetu Regionów w sprawie wniosku skarżącego o to, by nie obliczać jego uprawnień emerytalnych zgodnie z nowymi ogólnymi przepisami wykonawczymi.

      Żądania strony skarżącej

               —

               tytułem żądania głównego, stwierdzenie nieważności odmownej decyzji Komitetu Regionów z dnia 1 grudnia 2011 r. w sprawie wniosku skarżącego z dnia 13 lipca 2011 r. w wersji uzupełnionej w dniu 16 sierpnia 2011 r.;

               —

               w razie potrzeby stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 8 czerwca 2012 r. oddalającej wprost zażalenie skarżącego z dnia 10 lutego 2012 r.;

               —

               pomocniczo, uznanie, że skarżący doznał krzywdy i zasądzenie od strony pozwanej kwoty szacowanej na 20 000 EUR;

               —

               obciążenie Komitetu Regionów kosztami postępowania.


title: Sprawa C-81/06: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 31 sierpnia 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/37

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 31 sierpnia 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-81/06) (1)

   (2006/C 294/73)

      Język postępowania: włoski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 86 z 8.4.2006


title: Sprawa C-295/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 16 kwietnia 2015 r. w sprawie T-258/13 Matratzen Concord/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 12 czerwca 2015 r. przez Matratzen Concord GmbH

text:
               14.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 302/17

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 16 kwietnia 2015 r. w sprawie T-258/13 Matratzen Concord/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 12 czerwca 2015 r. przez Matratzen Concord GmbH
   (Sprawa C-295/15 P)
   (2015/C 302/22)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Matratzen Concord GmbH (przedstawiciel: adwokat I. Selting)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji T ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), KBT & Co. Ernst Kruchen agenzia commerciale sociétá in accomandita

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnosząca odwołanie zwraca się do Trybunału o:

               —

               Uchylenie wyroku Sądu (szósta izba) z dnia 16 kwietnia 2015 r. w sprawie T-258/13 dotyczącej stwierdzenia wygaśnięcia wspólnotowego znaku towarowego nr 2 8 18  680„Arktis” z powodu braku rzeczywistego używania.

               —

               Obciążenie kosztami postępowania strony przeciwnej względem wnoszącej odwołanie, włącznie z kosztami powstałymi w toku postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie podnosi zarzut następujących naruszeń prawa w orzeczeniu Sądu:
   Sąd błędnie uwzględnił dane dotyczące sprzedaży firmy Breiding na korzyść znaku towarowego będącego przedmiotem postępowania. Uwzględnieniu nie mogły podlegać dane sprzedaży odnośnie do liczby sprzedanych towarów firmy Breiding za sporny okres 2006-2009.
   Sąd przy badaniu rzeczywistego używania błędnie uwzględnił towary oznaczone znakiem „Aktis Line”, a nie te oznaczone przez „Aktis” i stanął na stanowisku, że dodatek „Line” ma wyłącznie opisowy charakter.
   Ponadto Sąd w sposób błędny skorzystał ze swojego swobodnego uznania w ten sposób, że przyjął rzeczywiste używanie znaku będącego przedmiotem postępowania, mimo że obroty towarowe właściciela znaku były bardzo skromne.
   Na koniec Sąd nie zwrócił w ogóle uwagi na okoliczność faktyczną, że ma miejsce używanie w sposób pozwalający na zachowanie prawa w odniesieniu do „artykuły do łóżek” i „pościeli do łóżek”. Właściciel znaku przedłożył jednak jedynie dowody na używanie znaku towarowego w odniesieniu do „pościeli do łóżek”, natomiast już nie względem innych artykułów do łóżek jak np. poduszki, materace. W ten sposób wygaśnięciu z zakresu znaku towarowego podlegałyby przynajmniej „artykuły do łóżek”.


title: Sprawa C-149/07: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 28 września 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Rzeczpospolitej Polskiej

text:
               8.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/35

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 28 września 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Rzeczpospolitej Polskiej
   (Sprawa C-149/07) (1)

   (2007/C 297/69)

      Język postępowania: polski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 129 z 9.6.2007.


title: Sprawa C-255/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Københavns Byret (Dania) w dniu 2 maja 2016 r., Anklagemyndigheden/Bent Falbert, Poul Madsen, JP/Politikens Hus A/S

text:
               11.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Københavns Byret (Dania) w dniu 2 maja 2016 r., Anklagemyndigheden/Bent Falbert, Poul Madsen, JP/Politikens Hus A/S
   (Sprawa C-255/16)
   (2016/C 251/18)
   Język postępowania: duński

      Sąd odsyłający

   Københavns Byret

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Anklagemyndigheden

      Oskarżeni: Bent Falbert, Poul Madsen, JP/Politikens Hus A/S

      Pytanie prejudycjalne

   Czy niniejsza sprawa dotyczy przepisu, który ma podlegać zgłoszeniu [Komisji] zgodnie z art. 8 ust. 1 w związku z art. 1 ust. 1 pkt 2, 5 i 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiająca procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (1), zmienionej dyrektywą 98/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lipca 1998 r. zmieniającą dyrektywę 98/34/WE ustanawiającą procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych, jeśli należy wziąć pod uwagę, że:

               a)

               przyjęta nowelizacja dotyczy zmiany ustawy o grach losowych, loteriach i zakładach polegającej na wprowadzeniu przepisu przewidującego sankcję karną za m.in. działania podmiotów, które, nie mając określonego w § 1 zezwolenia, umyślnie lub przez szczególnie rażące niedbalstwo oferują w Danii uczestnictwo w grach losowych, loteriach czy też zakładach oraz tych, które umyślnie lub przez szczególnie rażące niedbalstwo reklamują gry losowe, loterie czy też zakłady, które nie są objęte określonym w § 1 zezwoleniem, a ponadto

               b)

               z zawartych w pracach przygotowawczych nad tym przepisem uwag wynika, że celem wprowadzenia tych przepisów karnych jest uściślenie czy też wprowadzenie zakazu oferowania w Internecie przez podmioty zagraniczne gier, które są kierowane bezpośrednio na duński rynek, częściowo poprzez wprowadzenie zakazu reklamowania m.in. gier, które są oferowane w Internecie przez podmioty zagraniczne, przy czym z tych samych uwag wynika, że nie ma wątpliwości co do tego, iż, zgodnie z zasadami obowiązującymi przed wprowadzeniem tej nowelizacji, czynności związane z grami są niezgodne z prawem, jeśli dokonujący ich zagraniczny podmiot używa takich kanałów dystrybucyjnych, w ramach których sprzedaż jest dokonywana fizycznie na obszarze Danii; istnieje za to wątpliwość co do tego, czy objęta tym przepisem jest również zagraniczna gra, która jest kierowana do duńskich graczy i fizycznie znajduje się poza Danią; dlatego należy wyjaśnić, czy objęte tym przepisem są gry należące do tej kategorii. Z zawartych w pracach przygotowawczych nad tym przepisem uwag wynika też sugestia, aby wprowadzić zakaz reklamowania gier losowych, loterii i zakładów, które nie są objęte określonym w tej ustawie zezwoleniem, a nowelizacja jest zgodna z obowiązującym zakazem ustanowionym w § 12 ust. 3 hestevæddeløbslovens [duńskiej ustawy o zakładach na wyścigi konne], lecz stanowi wyjaśnienie § 10, ust. 4 tips- og lottolovs [obecnie uchylonej duńskiej ustawy o zakładach i loteriach]. Z uwag tych wynika też, że celem ustanowienia tego zakazu jest zapewnienie ochrony tym podmiotom, które uzyskały zezwolenie od duńskich władz, przed konkurencją ze strony przedsiębiorstw, które nie mają takiego zezwolenia i nie mogą z tego względu legalnie oferować gier w Danii czy też pośredniczyć w ich oferowaniu?

      (1)  Dz.U. 1994, L 204, s. 37


title: Sprawa T-272/14: Postanowienie Sądu z dnia 9 czerwca 2015 r. – P-D Glasseiden i in./Komisja (Pomoc państwa — Środki przyjęte przez Niemcy na rzecz energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych — Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE — Wydanie ostatecznej decyzji już po wniesieniu skargi — Umorzenie postępowania)

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/62

         Postanowienie Sądu z dnia 9 czerwca 2015 r. – P-D Glasseiden i in./Komisja
   (Sprawa T-272/14) (1)

   ((Pomoc państwa - Środki przyjęte przez Niemcy na rzecz energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych - Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE - Wydanie ostatecznej decyzji już po wniesieniu skargi - Umorzenie postępowania))
   (2015/C 294/75)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: P-D Glasseiden GmbH Oschatz (Oschatz, Niemcy); P-D Interglas Technologies GmbH (Erbach, Niemcy); P-D Industriegesellschaft mbH (Wilsdruff, Niemcy); i Glashütte Freital GmbH (Freital, Niemcy) (przedstawiciele: H. Janssen i G.-R. Engel, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Maxian Rusche i R. Sauer, pełnomocnicy, wspierani przez A. Luke i C. Maurera, adwokatów)

      Przedmiot

   Żądanie częściowego stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C (2013) 4424 final z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie wszczęcia określonego w art. 108 ust. 2 TFUE postępowania w przedmiocie środków wdrożonych przez Republikę Federalną Niemiec w formie wsparcia dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych [pomoc państwa SA.33995 (2013/C) (ex 2013/NN)].

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie zostaje umorzone.

               2)

               Nie ma potrzeby orzekania w sprawie wniosku o dopuszczenie Urzędu Nadzoru EFTA do sprawy w charakterze interwenienta.

               3)

               P-D Glasseiden GmbH Oschatz, P-D Interglas Technologies GmbH, P-D Industriegesellschaft mbH i Glashütte Freital GmbH pokrywają koszty własne, a także poniesione przez Komisję Europejską.

               4)

               Urząd Nadzoru EFTA pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 223 z 14.7.2014.


title: Sprawa C-330/15 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 28 lipca 2016 r. – Johannes Tomana i in./Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Odwołanie — Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom należącym do rządu Zimbabwe albo osobom i podmiotom z nimi powiązanym — Wykaz osób, grup i podmiotów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych — Umieszczenie nazwisk lub nazw skarżących w wykazie)

text:
               26.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 350/10

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 28 lipca 2016 r. – Johannes Tomana i in./Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-330/15 P) (1)

   ((Odwołanie - Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom należącym do rządu Zimbabwe albo osobom i podmiotom z nimi powiązanym - Wykaz osób, grup i podmiotów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Umieszczenie nazwisk lub nazw skarżących w wykazie))
   (2016/C 350/12)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Johannes Tomana i in. (przedstawiciele: M. O’Kane, Solicitor, M. Lester i Z. Al-Rikabi, Barristers)

      Pozostałe strony postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: B. Driessen i A. Vitro, pełnomocnicy); Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Georgieva, M. Konstantinidis i T. Scharf, pełnomocnicy), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: M. Holt, pełnomocnik, wspierany przez S. Lee, barrister)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Johannes Tomana oraz 120 pozostałych skarżących, których nazwiska i nazwy zostały wymienione w załączniku do wyroku, pokrywają, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej i Komisję Europejską.

               3)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 302 z 14.9.2015.


title: Sprawa C-181/05: Skarga wniesiona w dniu 22 kwietnia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               9.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/7

         Skarga wniesiona w dniu 22 kwietnia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-181/05)
   (2005/C 171/13)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 22 kwietnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez U. Wölkera i M. Konstantinidisa, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Federalnej Niemiec.
   Komisja wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że nie dokonując prawidłowej transpozycji do prawa niemieckiego przepisów art. 3 ust. 4, art. 5 ust. 4 i art. 4 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2000/53/EG (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 września 2000 r. w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji, Republika Federalna Niemiec uchybiła swoim zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tych przepisów.

               —

               obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   § 1 ust. 3 zdanie pierwsze Altfahrzeug-Verordnung (rozporządzenie w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji) Republiki Federalnej Niemiec jest sprzeczny z przepisami dyrektywy 2000/53/EG, ponieważ art. 3 ust. 1 tej dyrektywy — w związku z art. 2 pkt 1 — stosuje się do wszystkich pojazdów klas M1 i N1 oraz do pojazdów specjalnego przeznaczenia. Przepisy niemieckiego Altfahrzeug-Verordnung stosuje się natomiast do pojazdów specjalnego przeznaczenia tylko o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 tony. Art. 3 ust. 4 dyrektywy wyłącza pojazdy specjalnego przeznaczenia z przepisów o ponownym użyciu i odzysku, ale nie z przepisów o zakazanych substancjach. Należy stwierdzić, że zgodnie z wymienionymi przepisami cechy produktu końcowego jednoznacznie określają zakres stosowania: jeżeli więc pojazd specjalnego przeznaczenia po dostosowaniu spełnia cechy klasy M1, podlega bezwzględnie zakresowi stosowania dyrektywy 2000/53. Ograniczenie stosowania na podstawie masy całkowitej narusza zatem dyrektywę.
   § 1 ust. 3 zdanie trzecie niemieckiego Altfahrzeug-Verordnung wyłącza z zakazu substancji „osprzęt, części pojazdów i inne przedmioty wyposażenia, które są niezbędne do szczególnego przeznaczenia”. Wyjątek ten nie jest objęty dyrektywą, ponieważ jej odpowiedni przepis stosuje się do wszystkich materiałów i części pojazdów, których głównym przeznaczeniem jest wykorzystanie w pojazdach objętych dyrektywą, włącznie z materiałami i częściami pojazdów, które są wymagane do szczególnego przeznaczenia.
   Zgodnie z § 3 ust. 4 Altfahrzeug-Verordnung zasada nieodpłatnego zwrotu nie obowiązuje, jeżeli pojazd wycofywany z eksploatacji nie jest lub nie był ostatnio dopuszczony do ruchu zgodnie z przepisami niemieckiej procedury dopuszczenia do ruchu, jeżeli pojazd przed wycofaniem z eksploatacji zgodnie z przepisami niemieckiej procedury dopuszczenia do ruchu był dopuszczony krócej niż jeden miesiąc, jeżeli nie został przekazany dowód rejestracyjny lub jeżeli pojazd wycofywany z eksploatacji jest pojazdem z klasy M1 lub N1, który nie został wyprodukowany i zatwierdzony seryjnie i jednoetapowo. Wyjątki te nie są objęte dyrektywą.
   § 8 ust. 2 Altfahrzeug-Verordnung ogranicza zakaz substancji przewidziany w art. 4 ust. 2 lit. a) dyrektywy do pojazdów wprowadzonych do obrotu po 1 lipca 2003 r. oraz do materiałów i części tych pojazdów. Ponieważ jednak zakaz substancji przewidziany w dyrektywie obejmuje wszystkie materiały i części pojazdów, które zostały wprowadzone do obrotu po 1 lipca 2003 r., ten przepis niemieckiego rozporządzenia narusza dyrektywę. Fakt, że w decyzjach 2002/525 i 5006/63 obok zawartych początkowo w załączniku II do dyrektywy wyjątków dotyczących części zamiennych przewidziane zostały dodatkowe wyjątki, nie może uzasadniać innej wykładni art. 4 ust. 2 lit. a) dyrektywy, ponieważ konieczność wprowadzenia tych wyjątków uwidoczniła się dopiero da przyjęciu dyrektywy. Przedstawiona powyżej sprzeczność regulacji niemieckiej pojawi się na nowo, kiedy upłyną terminy wyjątków ograniczonych czasowo. Cele dyrektyw — zminimalizowanie szkodliwego wpływu pojazdów wycofanych z eksploatacji na środowisko naturalne i ograniczenie do minimum powstawania odpadów — można osiągnąć w najlepszy sposób poprzez jak najbardziej ścisłą wykładnię art. 4 ust. 2 lit. a).

      (1)  Dz.U. L 269, str. 34.


title: Sprawa T-179/15: Postanowienie Sądu z dnia 3 maja 2016 r. – Lions Gate Entertainment/EUIPO (DIRTY DANCING)

text:
               20.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/35

         Postanowienie Sądu z dnia 3 maja 2016 r. – Lions Gate Entertainment/EUIPO (DIRTY DANCING)
   (Sprawa T-179/15) (1)

   (2016/C 222/45)
   Język postępowania: angielski
   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 190 z 8.6.2015.


title: Sprawa C-345/04: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 15 lutego 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Centro Equestre da Leziria Grande Lda przeciwko Bundesamt für Finanzen (Swoboda świadczenia usług — Przepisy podatkowe — Podatek dochodowy od osób prawnych — Przedstawienia i lekcje jazdy konnej organizowane w jednym państwie członkowskim przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim — Uwzględnienie wydatków poniesionych na wykonywanie działalności — Przesłanki — Bezpośredni związek gospodarczy z dochodami osiągniętymi w państwie, w którym wykonywana jest działalność gospodarcza)

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/3

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 15 lutego 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Centro Equestre da Leziria Grande Lda przeciwko Bundesamt für Finanzen
   (Sprawa C-345/04) (1)

   (Swoboda świadczenia usług - Przepisy podatkowe - Podatek dochodowy od osób prawnych - Przedstawienia i lekcje jazdy konnej organizowane w jednym państwie członkowskim przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim - Uwzględnienie wydatków poniesionych na wykonywanie działalności - Przesłanki - Bezpośredni związek gospodarczy z dochodami osiągniętymi w państwie, w którym wykonywana jest działalność gospodarcza)
   (2007/C 82/05)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesgerichtshof
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Centro Equestre da Leziria Grande Lda

      Strona pozwana: Bundesamt für Finanzen
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesfinanzhof — Zgodność z art. 59 traktatu WE (obecnie, po zmianach art. 49 WE) przepisów krajowych w dziedzinie podatku dochodowego od nierezydentów, przewidujących zwrot podatku wówczas, gdy koszty wykonywania działalności pozostające w bezpośrednim związku gospodarczym z dochodami będą stanowiły ponad połowę tych dochodów.
   Sentencja
   Artykuł 59 traktatu WE (obecnie, po zmianie art. 49 WE) nie sprzeciwia się przepisom krajowym, takim jak przepisy sporne w postępowaniu przed sądem krajowym w zakresie, w jakim przepisy te uzależniają zwrot podatku dochodowego od osób prawnych pobranego u źródła od dochodów osiągniętych przez podatnika podlegającego ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu od przesłanki, aby koszty działalności, których uwzględnienia domaga się ów podatnik, pozostawały w bezpośrednim związku gospodarczym z dochodami osiągniętymi w ramach działalności wykonywanej na terytorium danego państwa członkowskiego, o ile za takie zostaną uznane koszty nierozerwalnie związane z tą działalnością, niezależnie od miejsca lub chwili ich poniesienia. Artykuł ten sprzeciwia się natomiast tym przepisom krajowym w zakresie, w jakim uzależniają one zwrot wspomnianego podatku na rzecz podatnika od przesłanki, aby koszty działalności przekraczały połowę tych dochodów.

      (1)  Dz.U. C 273 z 6.11.2004 r.


title: Sprawa C-104/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Galicia, Hiszpania w dniu 19 marca 2009 r. — Pedro Manuel Roca Álvarez przeciwko Sesa Start España ETT SA

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Galicia, Hiszpania w dniu 19 marca 2009 r. — Pedro Manuel Roca Álvarez przeciwko Sesa Start España ETT SA
   (Sprawa C-104/09)
   2009/C 141/40
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Tribunal Superior de Justicia de Galicia, Hiszpania.

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Pedro Manuel Roca Álvarez.

      Strona pozwana: Sesa Start España ETT SA.

      Pytania prejudycjalne

   Czy prawo krajowe (w niniejszej sprawie art. 37 ust. 4 Estatuto de los Trabajadores [kodeksu pracy]), które przyznaje wyłącznie matkom będącym pracownicami najemnymi na zasadzie dobrowolności prawo do płatnej przerwy na karmienie, której koszt ponoszony jest przez pracodawcę, polegające na skróceniu dziennego czasu pracy o pół godziny lub na jednogodzinnej nieobecności w pracy, która może zostać podzielona na dwie części, do czasu ukończenia przez dziecko dziewiątego miesiąca, i nie przyznaje z kolei tego prawa ojcom będącym pracownikami najemnymi, stanowi naruszenie zasady równego traktowania zakazującej wszelkiej dyskryminacji ze względu na płeć ustanowionej w art. 13 WE, dyrektywie Rady 76/207/EWG z dnia 9 lutego 1976 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy (1) oraz w dyrektywie 2002/73/WE, zmieniającej dyrektywę 76/207/EWG (2)?

      (1)  Dz.U. L 39, s. 40.

      (2)  Dz.U. L 269, s. 25.


title: Sprawa F-102/15: Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2015 r. – ZZ/EKES

text:
               14.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 302/70

         Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2015 r. – ZZ/EKES
   (Sprawa F-102/15)
   (2015/C 302/87)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Tymen)

      Strona pozwana: Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny (EKES)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji EKES oddalających wniosek skarżącej o dostęp do dokumentów oraz zadośćuczynienie za wynikłą z tego krzywdę.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 10 września 2014 r. i z dnia 19 listopada 2014 r. oddalających wniosek skarżącej o dostęp do dokumentów z dnia 12 czerwca 2014 r., uzupełniony wnioskami z dni 23 września 2014 r., 20 października i 30 października 2014 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 27 marca 2015 r., otrzymanej w dniu 31 marca 2015 r., oddalającej zażalenie skarżącej z dnia 1 grudnia 2014 r.;

               —

               zasądzenie zadośćuczynienia oszacowanego na kwotę 10  000 EUR;

               —

               obciążenie EKES kosztami postępowania.


title: Sprawa C-26/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te Leeuwarden (Niderlandy) w dniu 18 stycznia 2012 r. — fiscale eenheid PPG Holdings BV cs przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst/Noord/kantoor Groningen

text:
               31.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te Leeuwarden (Niderlandy) w dniu 18 stycznia 2012 r. — fiscale eenheid PPG Holdings BV cs przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst/Noord/kantoor Groningen
   (Sprawa C-26/12)
   2012/C 98/24
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Gerechtshof te Leeuwarden

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: fiscale eenheid PPG Holdings BV cs

      Strona pozwana: Inspecteur van de Belastingdienst/Noord/kantoor Groningen

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 17 dyrektywy 77/388/EWG (1) (art. 168 i 169 dyrektywy 2006/112/WE (2)) zezwala na to, by podatnik, który na podstawie przepisów krajowych w dziedzinie emerytur utworzył samodzielny fundusz emerytalny celem zapewnienia praw do emerytury swym pracownikom i byłym pracownikom uprawnionych z tego funduszu, odliczył podatek związany ze świadczeniami wykonanymi na jego rzecz celem realizacji systemu emerytur i funkcjonowania funduszu emerytalnego?

               2)

               Czy fundusz emerytalny utworzony w celu realizacji wypłat emerytur na rzecz uprawnionych przy najniższych możliwych kosztach, i do którego wnoszony jest kapitał przez uprawnionych lub w ich imieniu, przy czym zysk jest wypłacany, może zostać uznany za specjalny fundusz inwestycyjny [fundusz powierniczy] w rozumieniu art. 13 B lit. d) pkt 6 dyrektywy 77/388/EWG [art. 135 ust. 1 lit. g) dyrektywy 2006/112/WE]?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1)

      (2)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1)


title: Sprawa C-349/2015: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Castellón (Hiszpania) w dniu 10 lipca 2015 r. – Banco Popular Español S.A./Elena Lucaciu i Cristian Laurentiu Lucaciu

text:
               14.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 302/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Castellón (Hiszpania) w dniu 10 lipca 2015 r. – Banco Popular Español S.A./Elena Lucaciu i Cristian Laurentiu Lucaciu
   (Sprawa C-349/2015)
   (2015/C 302/29)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Audiencia Provincial de Castellón.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Banco Popular Español S.A.

      Strona pozwana: Elena Lucaciu i Cristian Laurentiu Lucaciu.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy ograniczenie w czasie skutków stwierdzenia nieważności warunku uznanego za nieuczciwy jest sprzeczne z art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13/EWG? (1)

               2)

               W przypadku uznania takiego ograniczenia skutków za zgodne z uregulowaniem Unii Europejskiej, a konkretnie z art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13/EWG w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich z uwagi na dobrą wiarę zainteresowanych i ryzyko poważnych zakłóceń:

                           a)

                           Co rozumie się przez poważne zakłócenia ograniczenia skutków?

                           b)

                           Czy należy prawidłowo wykazać ryzyko poważnych zakłóceń w postępowaniu sądowym, w którym są one powoływane, czy też przeciwnie, wystarczająca może być ogólna ocena przez sąd owego ryzyka, bez konkretnych danych, na których się ona opiera?

      (1)  Dz.U. L 25, s. 29.


title: Sprawa T-397/15: Wyrok Sądu z dnia 14 grudnia 2016 r. – PAL-Bullermann/EUIPO – Symaga (PAL) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku — Graficzny unijny znak towarowy PAL — Częściowe stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku — Rzeczywiste używanie znaku towarowego — Artykuł 15 ust. 1 lit. a) i art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Postać różniąca się od zarejestrowanego znaku towarowego — Zasada 22 ust. 3 i 4 rozporządzenia (WE) nr 2868/95]

text:
               30.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/44

         Wyrok Sądu z dnia 14 grudnia 2016 r. – PAL-Bullermann/EUIPO – Symaga (PAL)
   (Sprawa T-397/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy PAL - Częściowe stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku - Rzeczywiste używanie znaku towarowego - Artykuł 15 ust. 1 lit. a) i art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Postać różniąca się od zarejestrowanego znaku towarowego - Zasada 22 ust. 3 i 4 rozporządzenia (WE) nr 2868/95])
   (2017/C 030/48)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: PAL-Bullermann GmbH (Friesoythe-Markhausen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Eberhardt)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Symaga, SA (Villarta de San Juan, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat A. Tarí Lázaro)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 maja 2015 r. (sprawa R 1626/2014-1) dotyczącą postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku pomiędzy PAL-Bullermann a Symaga.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               PAL-Bullermann GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 302 z 14.9.2015.


title: Sprawa T-810/14: Postanowienie Sądu z dnia 27 czerwca 2016 r. – Portugalia/Komisja (Niewykonanie wyroku Trybunału stwierdzającego uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Okresowa kara pieniężna — Decyzja określająca wysokość okresowej kary pieniężnej — Uchylenie uregulowania krajowego niezgodnego z prawem Unii — Data zaprzestania uchybienia — Stwierdzenie nieważności wcześniejszej decyzji określającej wysokość okresowej kary pieniężnej nałożonej w wykonaniu tego samego wyroku Trybunału — Powaga rzeczy osądzonej — Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej)

text:
               5.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/26

         Postanowienie Sądu z dnia 27 czerwca 2016 r. – Portugalia/Komisja
   (Sprawa T-810/14) (1)

   ((Niewykonanie wyroku Trybunału stwierdzającego uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Okresowa kara pieniężna - Decyzja określająca wysokość okresowej kary pieniężnej - Uchylenie uregulowania krajowego niezgodnego z prawem Unii - Data zaprzestania uchybienia - Stwierdzenie nieważności wcześniejszej decyzji określającej wysokość okresowej kary pieniężnej nałożonej w wykonaniu tego samego wyroku Trybunału - Powaga rzeczy osądzonej - Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej))
   (2016/C 326/47)
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes, J. de Oliveira i S. Nunes de Almeida, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Braga da Cruz i M. Heller, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek oparty na art. 263 TFUE, zmierzający do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji MARKT/A2/3523710 z dnia 3 października 2014 r., w której – w wykonaniu wyroku z dnia 10 stycznia 2008 r., Komisja/Portugalia (C-70/06, EU:C:2008:3) – instytucja ta określiła wysokość okresowej kary pieniężnej należnej od Republiki Portugalskiej za okres od 10 do 29 stycznia 2008 r.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona jako oczywiście pozbawiona podstawy prawnej.

               2)

               Republika Portugalska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 65 z 23.2.2015.


title: Sprawa F-7/09: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 23 lutego 2010 r. — Faria przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (Służba publiczna — Urzędnicy — Ocena — Sprawozdanie z oceny — Postępowanie w sprawie oceny za rok 2006/2007 — Żądnie stwierdzenia nieważności sprawozdania z oceny — Oczywisty błąd w ocenie — Zadośćuczynienie za krzywdę)

text:
               22.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/51

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 23 lutego 2010 r. — Faria przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   (Sprawa F-7/09) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Ocena - Sprawozdanie z oceny - Postępowanie w sprawie oceny za rok 2006/2007 - Żądnie stwierdzenia nieważności sprawozdania z oceny - Oczywisty błąd w ocenie - Zadośćuczynienie za krzywdę)
   2010/C 134/84
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Marie-Hélène Faria (Muchamiel, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciele: I. de Medrano Caballero, pełnomocnik, wspierany przez adwokata D. Waelbroecka)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności sprawozdania z oceny za okres od dnia 1 października 2006 r. do dnia 30 września 2007 r. oraz zasądzenie od strony pozwanej zadośćuczynienia za krzywdę doznaną przez skarżącą.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność sprawozdania z oceny M.H. Farii, sporządzonego przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) za okres od dnia 1 października do dnia 30 września 2007 r.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               OHIM pokrywa, poza własnymi kosztami, trzy czwarte kosztów poniesionych M.H. Farię.

               4)

               M.H. Faria pokrywa jedną czwartą własnych kosztów.

      (1)  Dz.U. C 69 z 21.3.2009, s. 55.


title: Sprawa T-39/11: Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2015 r. – Cargolux Airlines/Komisja [Konkurencja — Kartele — Rynek towarowego transportu lotniczego — Porozumienia i uzgodnione praktyki dotyczące licznych składników cen usług towarowego transportu lotniczego (wprowadzenie dopłat paliwowych i dopłat z tytułu bezpieczeństwa, odmowa zapłaty prowizji od dopłat) — Artykuł 101 TFUE, art. 53 Porozumienia EOG i art. 8 umowy między Wspólnotą a Szwajcarią w sprawie transportu lotniczego — Obowiązek uzasadnienia]

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/33

         Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2015 r. – Cargolux Airlines/Komisja
   (Sprawa T-39/11) (1)

   ([Konkurencja - Kartele - Rynek towarowego transportu lotniczego - Porozumienia i uzgodnione praktyki dotyczące licznych składników cen usług towarowego transportu lotniczego (wprowadzenie dopłat paliwowych i dopłat z tytułu bezpieczeństwa, odmowa zapłaty prowizji od dopłat) - Artykuł 101 TFUE, art. 53 Porozumienia EOG i art. 8 umowy między Wspólnotą a Szwajcarią w sprawie transportu lotniczego - Obowiązek uzasadnienia])
   (2016/C 048/37)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Cargolux Airlines International SA (Sandweiler, Luksemburg) (przedstawiciele: początkowo J. Joshua, barrister, i G. Goeteyn, solicitor, następnie G. Goeteyn, T. Soames, solicitor, C. Rawnsley, barrister, i E. Aliende Rodríguez, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo N. Khan, S. Noë i N. von Lingen, pełnomocnicy, wspierani początkowo przez O. Jonesa, następnie S. Love, barristers, następnie N. Khana i A. Dawesa, pełnomocników)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2010) 7694, wersja ostateczna, z dnia 9 listopada 2010 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 TFUE oraz w art. 53 Porozumienia EOG oraz art. 8 umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego (Sprawa COMP/39258 – towarowy transport lotniczy) w zakresie w jakim odnosi się ona do skarżącej oraz tytułem ewentualnym zmniejszenie nałożonej na nią grzywny.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 1-5 decyzji Komisji C(2010) 7694, wersja ostateczna, z dnia 9 listopada 2010 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 TFUE oraz w art. 53 Porozumienia EOG oraz art. 8 umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego (Sprawa COMP/39258 – towarowy transport lotniczy), w zakresie w jakim odnoszą się one do Cargolux Airlines International SA.

               2)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Cargolux Airlines International.

      (1)  Dz.U. C 80 z 12.3.2011.


title: Sprawa T-83/09: Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2009 r. – Chalk przeciwko OHIM – Reformed Spirits Company Holdings (CRAIC)

text:
               18.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/35

         Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2009 r. – Chalk przeciwko OHIM – Reformed Spirits Company Holdings (CRAIC)
   (Sprawa T-83/09)
   2009/C 90/54
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: David Chalk (Canterbury, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: C. Balme, W. James i M. Gilbert, solicitors i S. Malynicz, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Reformed Spirits Company Holdings Ltd (St Helier, Jersey)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 13 listopada 2008 r. w sprawie R 1888/2007-2;

               —

               usunięcie Reformed Spirits Company Holdings Ltd z rejestru OHIM i wyrażenie zgody na wpisanie skarżącego jako właściciela wspólnotowego znaku towarowego nr 2 245 306 na podstawie dokonanego przez Arthur Crack Limited w dniu 21 stycznia 2006 r. przeniesienia na skarżącego praw do tego znaku towarowego;

               —

               ewentualnie przekazanie sprawy Izbie Odwoławczej OHIM do dalszego postępowania zgodnie z ustaleniami dokonanymi przez Sąd

               —

               obciążenie OHIM i Reformed Spirits Company Holdings Ltd., w zakresie w jakim bierze ona udział w tym postępowaniu w charakterze interwenienta, kosztami niniejszego postępowania oraz postępowania przed Izbą Odwoławczą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy, będący przedmiotem wniosku o unieważnienie rejestracji przeniesienia praw do tego znaku: Słowny znak towarowy „CRAIC” dla towarów należących do klas for 25, 32 i 33.

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Reformed Spirits Company Holdings Ltd

      Strona wnosząca o unieważnienie rejestracji przeniesienia praw do znaku: Skarżący

      Decyzja eksperta: Odmowa uchylenia decyzji w sprawie rejestracji przeniesienia praw do znaku

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty:

   Po pierwsze naruszenie art. 16 ust. 1 rozporządzenia Rady 40/94 w zakresie w jakim Izba Odwoławcza nie uwzględniła i nie zastosowała ustawodawstwa krajowego państw członkowskich (w tym przypadku prawa Zjednoczonego Królestwa) wydając decyzję w sprawie przeniesienia praw do wspólnotowego znaku towarowego.
   Po drugie naruszenie zasady 31 rozporządzenia Komisji nr 2868/95 (1) w zakresie w jakim Izba Odwoławcza nie uwzględniła ważności i skutków dostarczonych jej dokumentów w przypadku gdyby skutki prawne tych dokumentów miały być później kwestionowane.
   Po trzecie naruszenie art. 77 lit. a) rozporządzenia Rady 40/94 w zakresie w jakim Izba Odwoławcza nie uwzględniła wcześniejszych decyzji OHIM w świetle dostarczonych jej później faktów i dowodów.
   Po czwarte naruszenie art. 23 rozporządzenia Rady 40/94 w zakresie w jakim Izba Odwoławcza niesłusznie oddaliła wniosek skarżącej o rejestrację przeniesienia praw do wspólnotowego znaku towarowego nr 2 245 306.
   Wreszcie Izba Odwoławcza niesłusznie odmówiła uchylenia decyzji, na mocy której OHIM wpisał Reformed Spirits Company Holdings Ltd do rejestru jako właściciela wspólnotowego znaku towarowego nr 2 245 306 a także uznała, że rozporządzenie Rady 40/94 i rozporządzenie Komisji 2868/95 nie zezwala OHIM na wpisanie skarżącego do rejestru jako właściciela wspólnotowego znaku towarowego nr 2 245 306.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1995 L 303, s. 1).


title: Sprawa C-388/11: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 12 września 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État — Francja) — Le Crédit Lyonnais przeciwko Ministre du budget, des comptes publics et de la réforme de l’État (Podatek od wartości dodanej — Szósta dyrektywa 77/388/EWG — Artykuły 17 i 19 —Odliczenie podatku naliczonego — Wykorzystanie towarów i usług jednocześnie do celów transakcji podlegających opodatkowaniu i transakcji zwolnionych z podatku — Częściowe odliczenie — Obliczanie części podlegającej odliczeniu — Oddziały mieszczące się w innych państwach członkowskich lub państwach trzecich — Nieuwzględnienie ich obrotów)

text:
               9.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 325/2

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 12 września 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État — Francja) — Le Crédit Lyonnais przeciwko Ministre du budget, des comptes publics et de la réforme de l’État
   (Sprawa C-388/11) (1)

   (Podatek od wartości dodanej - Szósta dyrektywa 77/388/EWG - Artykuły 17 i 19 - Odliczenie podatku naliczonego - Wykorzystanie towarów i usług jednocześnie do celów transakcji podlegających opodatkowaniu i transakcji zwolnionych z podatku - Częściowe odliczenie - Obliczanie części podlegającej odliczeniu - Oddziały mieszczące się w innych państwach członkowskich lub państwach trzecich - Nieuwzględnienie ich obrotów)
   2013/C 325/03
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil d’État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Le Crédit Lyonnais

      Strona pozwana: Ministre du budget, des comptes publics et de la réforme de l’État

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Conseil d’État — Interpretacja art. 13 część B lit. d) pkt 1–5, art. 17 ust. 2, ust. 3 lit. a) i c) i ust. 5, art. 19 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) — Odliczenie podatku naliczonego — Towary i usługi wykorzystywane jednocześnie do transakcji uprawniających do odliczenia i nieuprawniających do odliczenia — Obliczanie części podlegającej odliczeniu — Obowiązek uwzględnienia przez zakład główny spółki znajdujący się w państwie członkowskim dochodów uzyskanych przez oddziały mieszczące się w innym państwie członkowskim

      Sentencja

               1)

               Artykuł 17 ust. 2 i 5 oraz art. 19 ust. 1 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku należy interpretować w ten sposób, że spółka, której zakład główny znajduje się w państwie członkowskim, przy ustalaniu mającej do niej zastosowanie części podatku VAT podlegającej odliczeniu nie może uwzględniać obrotów osiągniętych przez jej oddziały mieszczące się w innych państwach członkowskich.

               2)

               Artykuł 17 ust. 3 lit. a) i c) oraz art. 19 ust. 1 szóstej dyrektywy 77/388 należy interpretować w ten sposób, że spółka, której zakład główny znajduje się w państwie członkowskim, przy ustalaniu mającej do niej zastosowanie części podatku od wartości dodanej podlegającej odliczeniu nie może uwzględniać obrotów osiągniętych przez jej oddziały mieszczące się w państwach trzecich.

               3)

               Artykuł 17 ust. 5 akapit trzeci szóstej dyrektywy 77/388 należy interpretować w ten sposób, że nie pozwala on, aby państwo członkowskie przyjęło zasadę obliczania części podlegającej odliczeniu według obszaru działalności opodatkowanej spółki upoważniając ją do uwzględnienia obrotów zrealizowanych przez oddział mieszczący się w innym państwie członkowskim lub w państwie trzecim.

      (1)  Dz.U. C 298 z 8.10.2011.


title: Sprawa C-539/03: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 13 lipca 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Roche Nederland BV, Roche Diagnostic Systems Inc., Roche NV, Hoffman-La Roche AG, Produits Roche SA, Roche Products Ltd., F. Hoffman-La Roche AG, Hoffman-La Roche Wien GmbH, Roche AB przeciwko Fredeickowi Primusowi i Miltonowi Goldenbergowi (Konwencja brukselska — Artykuł 6 pkt 1 — Pozwanie łączne kilku osób — Właściwość sądu, w którego okręgu ma miejsce zamieszkania jeden z pozwanych — Pozew o naruszenie praw z patentu europejskiego — Pozwani mający siedziby w różnych umawiających się państwach — Dopuszczenie się czynów stanowiących naruszenie w kilku umawiających się państwach)

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/1

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 13 lipca 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Roche Nederland BV, Roche Diagnostic Systems Inc., Roche NV, Hoffman-La Roche AG, Produits Roche SA, Roche Products Ltd., F. Hoffman-La Roche AG, Hoffman-La Roche Wien GmbH, Roche AB przeciwko Fredeickowi Primusowi i Miltonowi Goldenbergowi
   (Sprawa C-539/03) (1)

   (Konwencja brukselska - Artykuł 6 pkt 1 - Pozwanie łączne kilku osób - Właściwość sądu, w którego okręgu ma miejsce zamieszkania jeden z pozwanych - Pozew o naruszenie praw z patentu europejskiego - Pozwani mający siedziby w różnych umawiających się państwach - Dopuszczenie się czynów stanowiących naruszenie w kilku umawiających się państwach)
   (2006/C 224/02)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Hoge Raad der Nederlanden
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Roche Nederland BV, Roche Diagnostic Systems Inc., Roche NV, Hoffman-La Roche AG, Produits Roche SA, Roche Products Ltd., F. Hoffman-La Roche AG, Hoffman-La Roche Wien GmbH, Roche AB

      Strona pozwana: Frederick Primus, Milton Goldenberg
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hoge Raad der Nederlanden — Wykładnia art. 6 pkt 1 konwencji brukselskiej — Pozwanie łączne kilku osób — Pozwy o naruszenie praw z patentu europejskiego wniesione przeciwko spółkom mającym siedziby w różnych państwach europejskich — Właściwość sądu, w którego okręgu siedzibę ma jedna ze spółek
   Sentencja
   Artykuł 6 pkt 1 Konwencji z dnia 27 września 1968 r. o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych, zmienionej ostatnio Konwencją z dnia 29 listopada 1996 r. w sprawie przystąpienia Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji, należy interpretować w taki sposób, że nie znajduje on zastosowania do sporu o naruszenie patentu europejskiego wytoczonego przeciwko kilku spółkom z siedzibami w różnych umawiających się państwach za czyny, których dopuściły się one na terytorium jednego lub kilku z tych państw, również w przypadku, gdy wspomniane spółki należą do tego samego koncernu i działały w identyczny lub podobny sposób, zgodnie ze wspólną polityką opracowaną wyłącznie przez jedną z nich.

      (1)  Dz.U. C 59 z 6.3.2004.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia  10 listopada 2005 r.  w sprawie C-316/04 Stichting Zuid-Hollandse Milieufederatie przeciwko College voor de toelating van bestrijdingsmiddelen (wniosek College van Beroep voor het bedrijfsleven o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Zezwolenie na dopuszczenie do obrotu środków ochrony roślin i produktów biobójczych — Dyrektywa 91/414/EWG — Art. 8 — Dyrektywa 98/8/WE — Art. 16 — Uprawnienia Państw Członkowskich w okresie przejściowym)

text:
               14.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/4

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 10 listopada 2005 r.
   w sprawie C-316/04 Stichting Zuid-Hollandse Milieufederatie przeciwko College voor de toelating van bestrijdingsmiddelen (1) (wniosek College van Beroep voor het bedrijfsleven o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)
   (Zezwolenie na dopuszczenie do obrotu środków ochrony roślin i produktów biobójczych - Dyrektywa 91/414/EWG - Art. 8 - Dyrektywa 98/8/WE - Art. 16 - Uprawnienia Państw Członkowskich w okresie przejściowym)
   (2006/C 10/07)
   Język postępowania: niderlandzki
   W sprawie C-316/04, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven (Niderlandy), postanowieniem z dnia 22 lipca 2004 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 26 lipca 2004 r., w postępowaniu: Stichting Zuid-Hollandse Milieufederatie przeciwko College voor de toelating van bestrijdingsmiddelen, przy udziale: 3M Nederland BV i in., Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, J. Makarczyk, R. Schintgen, G. Arestis i J. Klučka (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: F. G. Jacobs, sekretarz: M. Ferreira, główny administrator, wydał w dniu 10 listopada 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Wykładni art. 16 ust. 1 dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu produktów biobójczych należy dokonywać w ten sposób, że nie wprowadza on obowiązku „standstill”. Jednakże art. 10 akapit drugi WE w związku z art. 249 akapit trzeci WE jak również dyrektywa 98/8 nakazują, by w okresie przejściowym Państwa Członkowskie powstrzymały się od podejmowania wszelkich środków, które mogłyby poważnie utrudnić osiągnięcie rezultatów przewidzianych w dyrektywie.

               2)

               Wykładni art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414/EWG Rady z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, należy dokonywać w ten sposób, że jeżeli Państwo Członkowskie dopuszcza do obrotu na swym terytorium środki ochrony roślin zawierające substancje czynne nie wymienione w załączniku I tej dyrektywy, a znajdujące się w obrocie dwa lata po notyfikacji tej dyrektywy, nie musi ono stosować się do postanowień art. 4 lub art. 8 ust. 3 tej dyrektywy.

               3)

               Artykuł 16 ust. 1 dyrektywy 98/8 ma takie samo znaczenie jak art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414.

               4)

               Na piąte pytanie należy zatem odpowiedzieć, że do sądu odsyłającego należy ocena czy badanie, o którym mowa w art. 25d ustawy o pestycydach (Bestrijdingsmiddelenwet) z 1962 r. odpowiada wszystkim elementom charakteryzującym przegląd w rozumieniu art. 8 ust. 3 dyrektywy 91/414.

               5)

               Wykładni art. 8 ust. 3 dyrektywy 91/414 należy dokonywać w ten sposób, że zawiera on wyłącznie postanowienia dotyczące dostarczania danych przed przeglądem.

               6)

               Nie ma potrzeby udzielenia odpowiedzi na pierwsze pytanie.

      (1)  Dz.U. C 239 z 25.09.2004.


title: Sprawa T-193/11: Postanowienie Sądu z dnia 23 września 2011 r. — Ahoua N'Guetta i in. przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające w związku z sytuacją w Wybrzeżu Kości Słoniowej — Skarga o stwierdzenie nieważności — Brak działania strony skarżącej — Umorzenie postępowania)

text:
               19.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 340/23

         Postanowienie Sądu z dnia 23 września 2011 r. — Ahoua N'Guetta i in. przeciwko Radzie
   (Sprawa T-193/11) (1)

   (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające w związku z sytuacją w Wybrzeżu Kości Słoniowej - Skarga o stwierdzenie nieważności - Brak działania strony skarżącej - Umorzenie postępowania)
   2011/C 340/49
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Timothée Ahoua-N'Guetta (Abidżan, Wybrzeże Kości Słoniowej), Jacques André Monoko Daligou (Abidżan), Bruno Walé Ekpo (Abidżan), Félix Tano Kouakou (Abidżan), Hortense Sess (Abidżan) i Joséphine Suzanne Ebah (Abidżan) (przedstawiciel: adwokat J.C. Tchikaya)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: B. Driessen i M. Chavrier, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady 2011/18/WPZiB z dnia 14 stycznia 2011 r. w sprawie zmiany decyzji Rady 2010/656/WPZiB przedłużającej obowiązywanie środków ograniczających wobec Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej (Dz.U. L 11, s. 36) i rozporządzenia Rady (UE) nr 25/2011 z dnia 14 stycznia 2011 r. w sprawie zmiany rozporządzenia (WE) nr 560/2005 nakładającego określone szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej (Dz.U. L 11, s. 1) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżących.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Timothée Ahoua-N'Guetta, Jacques André Monoko Daligou, Bruno Walé Ekpo, Félix Tano Kouakou, oraz Hortense Sess i Joséphine Suzanne Ebah zostają obciążeni kosztami postępowania.

               3)

               Nie ma potrzeby wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku Komisji Europejskiej i Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze interwenienta.

      (1)  Dz.U. C 152 z 21.5.2011.


title: Sprawa T-85/10: Wyrok Sądu z dnia 9 grudnia 2014 r. – Alfa Acciai/Komisja [Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek prętów zbrojeniowych prostych lub w kręgach — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 65 EWWiS, po wygaśnięciu traktatu EWWiS, na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1/2003 — Ustalanie cen i terminów płatności — Ograniczanie lub kontrolowanie produkcji lub sprzedaży — Nadużycie władzy — Prawo do obrony — Jednolite i ciągłe naruszenie — Grzywny — Ustalenie kwoty wyjściowej — Okoliczności łagodzące — Czas trwania postępowania administracyjnego]

text:
               2.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 34/24

         Wyrok Sądu z dnia 9 grudnia 2014 r. – Alfa Acciai/Komisja
   (Sprawa T-85/10) (1)

   ([Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek prętów zbrojeniowych prostych lub w kręgach - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 65 EWWiS, po wygaśnięciu traktatu EWWiS, na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1/2003 - Ustalanie cen i terminów płatności - Ograniczanie lub kontrolowanie produkcji lub sprzedaży - Nadużycie władzy - Prawo do obrony - Jednolite i ciągłe naruszenie - Grzywny - Ustalenie kwoty wyjściowej - Okoliczności łagodzące - Czas trwania postępowania administracyjnego])
   (2015/C 034/26)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Alfa Acciai SpA (Brescia, Włochy) (przedstawiciele: D. Fosselard, S. Amoruso i L. Vitolo, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Sauer i B. Gencarelli, następnie R. Sauer i R. Striani, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata P. Manziniego)

      Przedmiot

   Tytułem żądania głównego stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2009) 7492 wersja ostateczna z dnia 30 września 2009 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 65 EWWiS (sprawa COMP/37.956 – Pręty zbrojeniowe okrągłe, ponowne przyjęcie), zmienionej decyzją Komisji C (2009) 9912 wersja ostateczna z dnia 8 grudnia 2009 r., w zakresie, w jakim Komisja stwierdza w niej naruszenie przez skarżącą art. 65 EWWiS i nakłada na nią grzywnę w wysokości 7,175 mln EUR, a tytułem żądania ewentualnego – obniżenie kwoty tej grzywny.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Alfa Acciai SpA zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 100 z 17.4.2010.


title: Sprawa C-383/14: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 3 września 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Francja) – Etablissement national des produits de l’agriculture et de la mer (FranceAgriMer)/Société Sodiaal International [Odesłanie prejudycjalne — Ochrona interesów finansowych Unii — Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2988/95 — Artykuł 3 — Odzyskanie pomocy wspólnotowej — Kara administracyjna — Środek administracyjny — Termin przedawnienia]

text:
               26.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 354/9

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 3 września 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Francja) – Etablissement national des produits de l’agriculture et de la mer (FranceAgriMer)/Société Sodiaal International
   (Sprawa C-383/14) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Ochrona interesów finansowych Unii - Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2988/95 - Artykuł 3 - Odzyskanie pomocy wspólnotowej - Kara administracyjna - Środek administracyjny - Termin przedawnienia])
   (2015/C 354/11)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil d’État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Etablissement national des produits de l’agriculture et de la mer (FranceAgriMer)

      Strona pozwana: Société Sodiaal International

      Sentencja

   Artykuł 3 ust. 1 akapit czwarty rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich należy interpretować w ten sposób, że przewidziane w nim przedawnienie ma zastosowanie nie tylko do postępowań w sprawie nieprawidłowości prowadzących do nałożenia kar administracyjnych w rozumieniu art. 5 tego rozporządzenia, lecz również do postępowań prowadzących do zastosowania środków administracyjnych w rozumieniu art. 4 wspomnianego rozporządzenia.

      (1)  Dz.U. C 361 z 13.10.2014.


title: Sprawa C-286/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Verwaltungsgerichtshof Baden-Württemberg z dnia 30 czerwca 2005 r. w sprawie Reinhold Haug przeciwko Land Baden-Württemberg

text:
               17.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 229/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Verwaltungsgerichtshof Baden-Württemberg z dnia 30 czerwca 2005 r. w sprawie Reinhold Haug przeciwko Land Baden-Württemberg
   (Sprawa C-286/05)
   (2005/C 229/18)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 18 lipca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Verwaltungsgerichtshof Baden-Württemberg z dnia 30 czerwca 2005 r. w sprawie Reinhold Haug przeciwko Land Baden-Württemberg.
   Verwaltungsgerichtshof Baden-Württemberg zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy art. 2 ust. 2 zdanie drugie rozporządzenia (WE, EUROATOM) nr 2988/95 (1) należy stosować również w przypadku gdy z uwagi na nieprawidłowości w rozumieniu art. 1 ust. 2 tego rozporządzenia wymagany jest jedynie zwrot bezprawnie uzyskanej korzyści [art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE, EUROATOM) nr 2988/95], a bezprawnie uzyskana korzyść, na skutek wspólnotowego uregulowania, które weszło w życie później, została zwrócona w mniejszym zakresie niż wynikało to ze wspólnotowych przepisów obowiązujących w momencie wystąpienia nieprawidłowości?
               W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej:

               2)

               Czy art. 2 ust. 2 zdanie drugie rozporządzenia (WE, EUROATOM) nr 2988/95 znajduje zastosowanie również względem właściwych przepisów regulujących płatność odsetek, jeżeli na danego przedsiębiorcę nie została nałożona żadna kara administracyjna w rozumieniu art. 5 ust. 1 tego rozporządzenia, a jedynie został on zobowiązany do zwrotu bezprawnie uzyskanej korzyści w rozumieniu art. 4 ust. 1 tego rozporządzenia?

      (1)  Dz.U. L 312, str. 1


title: Sprawa T-461/15: Wyrok Sądu z dnia 11 października 2016 r. – Guccio Gucci/EUIPO – Guess? IP Holder (Przedstawienie czterech splecionych G) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Graficzny unijny znak towarowy przedstawiający cztery splecione G — Wcześniejsze graficzne, krajowy, unijne i międzynarodowy, znaki towarowe G — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak podobieństwa oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               21.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 428/15

         Wyrok Sądu z dnia 11 października 2016 r. – Guccio Gucci/EUIPO – Guess? IP Holder (Przedstawienie czterech splecionych G)
   (Sprawa T-461/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy przedstawiający cztery splecione G - Wcześniejsze graficzne, krajowy, unijne i międzynarodowy, znaki towarowe G - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak podobieństwa oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 428/16)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Guccio Gucci SpA (Florencja, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci P. L. Roncaglia, F. Rossi i N. Parrotta)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Bonne, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Guess? IP Holder LP (Los Angeles, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: D. McFarland, barrister)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 maja 2015 r. (sprawa R 2049/2014-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Guccio Gucci a Guess? IP Holder.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Guccio Gucci SpA zostaje obciążona kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez Guess? IP Holder LP w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

      (1)  Dz.U. C 328 z 5.10.2015.


title: Sprawa F-37/10: Skarga wniesiona w dniu 27 maja 2010 r. — Stratakis przeciwko Komisji

text:
               11.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/41

         Skarga wniesiona w dniu 27 maja 2010 r. — Stratakis przeciwko Komisji
   (Sprawa F-37/10)
   ()
   2010/C 246/71
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Sofoklis Stratakis (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: adwokat F. Sigalas)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji jury konkursu ogólnego EPSO/AD/129/08 o nieuwzględnieniu skarżącego na liście rezerwowej opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji jury konkursu ogólnego EPSO/AD/129/08 z dnia 30 lipca 2009 r. o nieuwzględnieniu skarżącego na liście rezerwowej opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.


title: Sprawa C-35/05: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 15 marca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione — Włochy) — Reemtsma Cigarettenfabriken GmbH przeciwko Ministero delle Finanze (Ósma dyrektywa VAT — Artykuły 2 i 5 — Podatnicy niemający siedziby na terytorium kraju — Nienależnie zapłacony podatek — Warunki zwrotu)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/7

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 15 marca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione — Włochy) — Reemtsma Cigarettenfabriken GmbH przeciwko Ministero delle Finanze
   (Sprawa C-35/05) (1)

   (Ósma dyrektywa VAT - Artykuły 2 i 5 - Podatnicy niemający siedziby na terytorium kraju - Nienależnie zapłacony podatek - Warunki zwrotu)
   (2007/C 95/10)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Corte suprema di cassazione
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Reemtsma Cigarettenfabriken GmbH

      Strona pozwana: Ministero delle Finanze
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Corte suprema di cassazione — Wykładnia art. 2 i 5 ósmej dyrektywy Rady 79/1072/EWG z dnia 6 grudnia 1979 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych — warunki zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikom niemającym siedziby na terytorium kraju (Dz.U. L 331, str. 11) — Podatek zapłacony nienależnie w wyniku błędnego wykazania w fakturze
   Sentencja

               1)

               Artykuły 2 i 5 ósmej dyrektywy Rady 79/1072/EWG z dnia 6 grudnia 1979 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych — warunki zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikom niemającym siedziby na terytorium kraju należy interpretować w ten sposób, że nienależny podatek od wartości dodanej wykazany w wyniku błędu w wystawionej na rzecz odbiorcy usług fakturze, a następnie wpłacony na rzecz skarbu państwa członkowskiego miejsca świadczenia tych usług nie może podlegać zwrotowi w świetle tych przepisów.

               2)

               Z wyjątkiem przypadków wyraźnie wskazanych w art. 21 pkt 1 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej dyrektywą Rady 92/111/EWG z dnia 14 grudnia 1992 r., jedynie dostawca powinien być uważany za zobowiązanego do zapłaty podatku VAT przez organy podatkowe państwa członkowskiego miejsca świadczenia usług.

               3)

                           —

                           Zasady neutralności, skuteczności i niedyskryminacji nie sprzeciwiają się przepisom krajowym, takim jak te będące przedmiotem sporu w postępowaniu przed sądem krajowym, zgodnie z którymi jedynie dostawca może żądać od organów podatkowych zwrotu kwot wpłaconych nienależnie z tytułu podatku od wartości dodanej, a odbiorca usług może wnieść przeciwko dostawcy powództwo cywilne o zwrot nienależnego świadczenia. Jednak w przypadku, gdy zwrot podatku VAT okaże się niemożliwy lub nadmiernie utrudniony państwa członkowskie, w celu przestrzegania zasady skuteczności, powinny określić środki niezbędne dla umożliwienia odbiorcy odzyskania podatku nienależnie wykazanego w fakturze.

                           —

                           Na niniejszą odpowiedź nie mają wpływu przepisy krajowe dotyczące podatków bezpośrednich.

      (1)  Dz.U. C 93 z 16.4.2005.


title: Sprawa T-161/15: Skarga wniesiona w dniu 1 kwietnia 2015 r. – Brinkmann (Steel Trading) a.o./Komisja

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/68

         Skarga wniesiona w dniu 1 kwietnia 2015 r. – Brinkmann (Steel Trading) a.o./Komisja
   (Sprawa T-161/15)
   (2015/C 294/83)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Brinkmann (Steel Trading) Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo); Dalmar investments Ltd (Tortola, Brytyjskie Wyspy Dziewicze); Darlows Consultants Ltd (Nassau, Bahamy); Forestborne Ltd (Tortola); International Corporate Management Company SA (Luksemburg, Luksemburg); Kraxis Investments Ltd (Nikozja, Cypr); Magnamox Management Ltd (Nikozja); Megamatic Technologies Ltd (Nikozja); Windward Yachting Ltd (Sliema, Malta); Chupit Ltd (Nikozja); Coburg Investments (Overseas) Ltd (Nikozja); First Trade International Ltd (Tortola); Fitinvest Ltd (Limassol, Cypr); Halman Consultants (Overseas) Ltd (Tortola); Limtan Investments Ltd (Larnaka, Cyprus); Minnesota Trading Ltd (Nikozja); Protoconsult Ltd (Nikozja); Transcoal Trading Ltd (Nikozja); iVeft Management Ltd (Nikozja) (przedstawiciel: R. Nowinski, Barrister)

      Strona pozwana: Komisja Europejska i Europejski Bank Centralny

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               nakazanie Unii Europejskiej naprawienia szkody poniesionej przez skarżących w wyniku wydania i zastosowania protokołu ustaleń dotyczącego szczegółowych warunków w zakresie polityki gospodarczej, kwotami określonymi w skardze lub kwotami, które Trybunał uzna za należne skarżącym

               —

               nakazanie Unii Europejskiej zapłaty kosztów poniesionych w związku z wniesieniem niniejszej skargi.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 18 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i art. 21 ust. 2 Karty praw podstawowych ze względu na bezprawność działań Komisji i EBC dyskryminujących Cypr i w konsekwencji deponentów banków cypryjskich.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja i EBC działały bezprawnie ze względu na naruszenie przysługującego deponentom prawa do ochrony własności zagwarantowanego w Karcie praw podstawowych, oraz

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej ze względu na bezprawność działań Komisji i EBC polegającą na naruszeniu zasady proporcjonalności przy sporządzaniu protokołu ustaleń dotyczącego szczegółowych warunków w zakresie polityki gospodarczej wynegocjowanego przez Komisję i EBC z upoważnienia Europejskiego Mechanizmu Stabilności.


title: Sprawa T-230/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 września 2006 r. — Finlandia przeciwko Komisji (EFOGR — Sekcja Gwarancji — System kontroli pomocy obszarowej w niektórych regionach — Wydatki wyłączone z finansowanie wspólnotowego)

text:
               20.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/25

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 września 2006 r. — Finlandia przeciwko Komisji
   (Sprawa T-230/04) (1)

   (EFOGR - Sekcja Gwarancji - System kontroli pomocy obszarowej w niektórych regionach - Wydatki wyłączone z finansowanie wspólnotowego)
   (2007/C 247/38)
   Język postępowania: fiński
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Finlandii (przedstawiciele: początkowo A. Guimaraes-Purokoski i T. Pynnä, a następnie A. Guimaraes-Purokoski i E. Bygglin, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Huttunen i L. Visaggio, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2004/136/WE z dnia 4 lutego 2004 r. wyłączającej z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie w ramach Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) Sekcja Gwarancji (Dz.U. L 40, str. 31), w zakresie w jakim decyzja ta wyłącza pewne wydatki poczynione przez Republikę Finlandii w ramach pomocy obszarowej w niektórych regionach ze względu na braki stosowanego systemu kontroli.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Finlandii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 146 z 29.5.2004 (uprzednio sprawa C-162/04).


title: Sprawa C-151/12: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 24 października 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Środowisko naturalne — Dyrektywa 2000/60/WE — Ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej — Transpozycja art. 4 ust. 8, art. 7 ust. 2, art. 10 ust. 1 i 2 dyrektywy 2000/60 oraz pkt 1.3 i 1.4 załącznika V do niej — Zlewnie wewnątrzwspólnotowe i międzywspólnotowe — Artykuł 149 ust. 3 in fine hiszpańskiej konstytucji — Klauzula uzupełniająca)

text:
               14.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 367/9

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 24 października 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-151/12) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Środowisko naturalne - Dyrektywa 2000/60/WE - Ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej - Transpozycja art. 4 ust. 8, art. 7 ust. 2, art. 10 ust. 1 i 2 dyrektywy 2000/60 oraz pkt 1.3 i 1.4 załącznika V do niej - Zlewnie wewnątrzwspólnotowe i międzywspólnotowe - Artykuł 149 ust. 3 in fine hiszpańskiej konstytucji - Klauzula uzupełniająca)
   2013/C 367/14
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Valero Jordana, E. Manhaeve i B. Simon, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: A. Rubio González, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 4 ust. 8, art. 7 ust. 2, art. 10 ust. 1 i 2 dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (Dz.U. L 327, s. 1) oraz pkt 1.3 i 1.4 załącznika V do niej — Cele ochrony środowiska — Wody wykorzystywane do poboru wody do spożycia — Wody powierzchniowe — Zlewnie wewnątrzwspólnotowe

      Sentencja

               1)

               Nie podejmując wszystkich środków niezbędnych do dokonania transpozycji art. 4 ust. 8, art. 7 ust. 2, art. 10 ust. 1 i 2 dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej oraz pkt 1.3 i 1.4.1 ppkt (i)–(iii) załącznika V do niej, do którego to załącznika odsyła art. 8 ust. 2 tej dyrektywy w odniesieniu do zlewni wewnątrzwspólnotowych położonych poza terytorium Katalonii oraz art. 7 ust. 2 i art. 10 ust. 1 i 2 dyrektywy 2000/60 w odniesieniu do zlewni wewnątrzwspólnotowych położonych na terytorium Katalonii, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy tej dyrektywy.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 174 z 16.6.2012.