title: Sprawa C-644/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Poznaniu (Polska) w dniu 26 listopada 2020 r. – W. J. przeciwko L. J. et J. J. reprezentowanym przez przedstawicielkę ustawową A. P.

text:
               15.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/26

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Poznaniu (Polska) w dniu 26 listopada 2020 r. – W. J. przeciwko L. J. et J. J. reprezentowanym przez przedstawicielkę ustawową A. P.
      (Sprawa C-644/20)
      (2021/C 53/34)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Okręgowy w Poznaniu

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: W. J.

         Strona pozwana: L. J. et J. J. reprezentowani przez przedstawicielkę ustawową A. P.

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 3 ust. 1 i 2 Protokołu haskiego z dnia 23 listopada 2007 r. o prawie właściwym dla zobowiązań alimentacyjnych, zatwierdzonego w imieniu Wspólnoty Europejskiej, decyzją Rady 2009/941/WE z dnia 30 listopada 2009 r. (1) należy interpretować w ten sposób, że wierzyciel będący dzieckiem może uzyskać nowe miejsce zwykłego pobytu w państwie, w którym został bezprawnie zatrzymany, w przypadku nakazania przez sąd powrotu wierzyciela do państwa, w którym miał zwykły pobyt bezpośrednio przed bezprawnym zatrzymaniem?

         (1)  Dz. U. 2009, L 331, s. 17


title: Sprawa C-645/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 1 grudnia 2020 r. – V A, Z A / TP

text:
               15.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/26

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 1 grudnia 2020 r. – V A, Z A / TP
      (Sprawa C-645/20)
      (2021/C 53/35)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour de cassation

         Strony w postępowaniu głównym

         Strony wnoszące kasację: V A, Z A

         Druga strona postępowania: TP

         Pytanie prejudycjalne

      Czy przepisy art. 10 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 650/2012 z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń, przyjmowania i wykonywania dokumentów urzędowych dotyczących dziedziczenia oraz w sprawie ustanowienia europejskiego poświadczenia spadkowego (1) należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy miejsce zwykłego pobytu zmarłego w chwili jego śmierci nie znajduje się w państwie członkowskim, sąd państwa członkowskiego, w którym miejsce zwykłego pobytu zmarłego nie zostało określone, ale który stwierdza, że ów zmarły miał obywatelstwo tego państwa oraz posiadał w nim majątek, powinien z urzędu badać swoją jurysdykcję dodatkową, o której mowa w tym przepisie?”

         (1)  Dz. U. 2012, L 201, s. 107.


title: Sprawa C-647/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) (Portugalia) w dniu 1 grudnia 2020 r. – XG / Autoridade Tributária e Aduaneira

text:
               15.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/27

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) (Portugalia) w dniu 1 grudnia 2020 r. – XG / Autoridade Tributária e Aduaneira
      (Sprawa C-647/20)
      (2021/C 53/36)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd odsyłający

      Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD).

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: XG.

         Druga strona postępowania: Autoridade Tributária e Aduaneira.

         Pytania prejudycjalne

      Czy zyski kapitałowe osiągnięte z transakcji dotyczącej nieruchomości, która polegała na sprzedaży nieruchomości nabytej przez portugalskiego obywatela niebędącego rezydentem Unii Europejskiej, mogą zostać opodatkowane według systemu dyskryminującego w wyższej kwocie w stosunku do podatników będących rezydentami, którzy korzystają z 50 % obniżenia zysku kapitałowego będącego podstawą obliczenia podatku dochodowego, na mocy art. 65 ust. 1 lit. a) TFUE?


title: Sprawa C-683/20: Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2020 r. – Komisja Europejska / Republika Słowacka

text:
               15.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/27

      Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2020 r. – Komisja Europejska / Republika Słowacka
      (Sprawa C-683/20)
      (2021/C 53/37)
      Język postępowania: słowacki

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lindenthal, M. Noll-Ehlers, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Republika Słowacka

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie, że Republika Słowacka naruszyła art. 8 ust. 2 i art. 10 ust. 2 w związku z załącznikiem VI do dyrektywy 2002/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 czerwca 2002 r. odnoszącej się do oceny i zarządzania poziomem hałasu w środowisku (1) poprzez niesporządzenie planów działań i nieprzekazanie Komisji streszczeń planów działań dla 445 głównych odcinków drogowych;

                  —

                  stwierdzenie, że Republika Słowacka naruszyła art. 8 ust. 2 i art. 10 ust. 2 w związku z załącznikiem VI do dyrektywy 2002/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 czerwca 2002 r. odnoszącej się do oceny i zarządzania poziomem hałasu w środowisku poprzez niesporządzenie planów działań i nieprzekazanie Komisji streszczeń planów działań dla 16 głównych odcinków kolejowych i

                  —

                  obciążenie Republiki Słowackiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na podstawie art. 8 ust. 2 dyrektywy 2002/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 czerwca 2002 r. odnoszącej się do oceny i zarządzania poziomem hałasu w środowisku Republika Słowacka powinna była zapewnić sporządzenie planów działań dla głównych odcinków drogowych (drogi, którymi przejeżdża rocznie ponad trzy miliony pojazdów) i głównych odcinków kolejowych (linie kolejowe, po których przejeżdża rocznie ponad 30 000 składów pociągów) na swoim terytorium w terminie do dnia 18 lipca 2013 r. Na podstawie art. 10 ust. 2 w związku z załącznikiem VI do tej dyrektywy Republika Słowacka powinna była następnie zapewnić przekazanie streszczeń planów działań do Komisji w terminie do dnia 18 stycznia 2014 r.
      Republika Słowacka uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie art. 8 ust. 2 dyrektywy i art. 10 ust. 2 dyrektywy w związku z załącznikiem VI do dyrektywy w odniesieniu do 445 głównych odcinków drogowych i 16 głównych odcinków kolejowych, o których wcześniej powiadomiła Komisję.

         (1)  Dz.U. 2002, L 189, s. 12; wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 15, t. 7, s. 101.


title: Sprawa T-207/18: Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2020 r. – PlasticsEurope / ECHA [REACH – Ustalenie listy substancji zidentyfikowanych w celu ich ewentualnego włączenia do załącznika XIV do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 – Uzupełnienie wpisu dotyczącego substancji bisfenol A na tej liście – Artykuły 57 i 59 rozporządzenia nr 1907/2006 – Oczywisty błąd w ocenie – Podejście oparte na mocy dowodowej przedstawionych dowodów – Badania rozpoznawcze – Zastosowania w charakterze półproduktu – Proporcjonalność]

text:
               15.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/31

      Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2020 r. – PlasticsEurope / ECHA
      (Sprawa T-207/18) (1)

      (REACH - Ustalenie listy substancji zidentyfikowanych w celu ich ewentualnego włączenia do załącznika XIV do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 - Uzupełnienie wpisu dotyczącego substancji bisfenol A na tej liście - Artykuły 57 i 59 rozporządzenia nr 1907/2006 - Oczywisty błąd w ocenie - Podejście oparte na mocy dowodowej przedstawionych dowodów - Badania rozpoznawcze - Zastosowania w charakterze półproduktu - Proporcjonalność)
      (2021/C 53/40)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: PlasticsEurope (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci R. Cana, E. Mullier i F. Mattioli)

         Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (przedstawiciele: M. Heikkilä, W. Broere i C. Buchanan, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: J. Möller, D. Klebs i S. Heimerl, pełnomocnicy), Republika Francuska (przedstawiciele: A.-L. Desjonquères, J. Traband, E. Leclerc i W. Zemamta, pełnomocnicy), ClientEarth (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat P. Kirch)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji ECHA ED/01/2018 z dnia 3 stycznia 2018 r., na mocy której istniejący wpis substancji bisfenol A na listę substancji zidentyfikowanych w celu ewentualnego włączenia do załącznika XIV do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) i utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniającego dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. 2006, L 396, s. 1; sprostowanie Dz.U. 2007, L 136, s. 3), zgodnie z art. 59 tego rozporządzenia, został uzupełniony w ten sposób, że bisfenol A został zidentyfikowany również jako substancja zaburzająca gospodarkę hormonalną i powodująca prawdopodobne poważne skutki dla środowiska dające powody do obaw równoważnych obawom stwarzanym przez pozostałe substancje wymienione w art. 57 lit. a)–e) wspomnianego rozporządzenia, w rozumieniu art. 57 lit. f) tego rozporządzenia.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  PlasticsEurope pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Europejską Agencję Chemikaliów (ECHA) i przez ClientEarth.

                  3)

                  Republika Federalna Niemiec i Republika Francuska pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 190 z 4.6.2018.


title: Sprawa T-243/18: Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2020 r. – VW / Komisja [Służba publiczna – Urzędnicy – Żyjący małżonek – Renta rodzinna – Artykuły 18 i 20 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego – Przesłanki kwalifikujące – Czas trwania małżeństwa – Zarzut niezgodności z prawem – Równość traktowania – Zasada proporcjonalności]

text:
               15.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/32

      Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2020 r. – VW / Komisja
      (Sprawa T-243/18) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Żyjący małżonek - Renta rodzinna - Artykuły 18 i 20 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego - Przesłanki kwalifikujące - Czas trwania małżeństwa - Zarzut niezgodności z prawem - Równość traktowania - Zasada proporcjonalności)
      (2021/C 53/41)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: VW (przedstawiciel: adwokat N. de Montigny)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Mongin i L. Vernier, pełnomocnicy)

         Interwenienci, popierający stronę pozwaną: Parlament Europejski (przedstawiciele: D. Boytha i J. Steele, pełnomocnicy), Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i R. Meyer, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 270 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 26 czerwca 2017 r. oddalającej wniosek skarżącej o przyznanie renty rodzinnej oraz, w razie potrzeby, decyzji oddalającej zażalenie na tę decyzję z dnia 19 stycznia 2018 r.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Europejskiej z dnia 26 czerwca 2017 r. oddalającej wniosek VW o przyznanie renty rodzinnej.

                  2)

                  Komisja pokrywa, poza własnymi kosztami postępowania, koszty VW.

                  3)

                  Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej pokrywają własne koszty postępowania.

         (1)  Dz.U. C 231 z 2.7.2018.


title: Sprawa T-430/18: Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2020 r. – American Airlines/Komisja [Konkurencja – Koncentracje – Rynek transportu lotniczego – Decyzja uznająca koncentrację za zgodną z rynkiem wewnętrznym i z porozumieniem EOG – Zobowiązania – Decyzja przyznająca prawa nabyte – Naruszenie prawa – Pojęcie „właściwego wykorzystania”]

text:
               15.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/32

      Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2020 r. – American Airlines/Komisja
      (Sprawa T-430/18) (1)

      (Konkurencja - Koncentracje - Rynek transportu lotniczego - Decyzja uznająca koncentrację za zgodną z rynkiem wewnętrznym i z porozumieniem EOG - Zobowiązania - Decyzja przyznająca prawa nabyte - Naruszenie prawa - Pojęcie „właściwego wykorzystania”)
      (2021/C 53/42)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: American Airlines, Inc. (Fort Worth, Teksas, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: J.-P. Poitras, solicitor, adwokaci J. Ruiz Calzado i J. Wileur,)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Franchoo, H. Leupold i L. Wildpanner, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Delta Air Lines, Inc. (Wilmington, Delaware, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: M. Demetriou, QC, adwokaci C. Angeli i I. Giles)

         Przedmiot

      Wniesione na podstawie art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2018) 2788 final z dnia 30 kwietnia 2018 r. przyznającej Delta Air Lines prawa nabyte (sprawa M.6607 – US Airways/American Airlines).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  American Airlines, Inc. pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                  3)

                  Delta Air Lines, Inc. pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 319 z 10.9.2018.


title: Sprawa T-438/18: Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2020 r. – Pareto Trading/EUIPO – Bikor i Bikor Professional Color Cosmetics (BIKOR EGYPTIAN EARTH) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Słowny unijny znak towarowy BIKOR EGYPTIAN EARTH – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Zła wiara – Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]]

text:
               15.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/33

      Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2020 r. – Pareto Trading/EUIPO – Bikor i Bikor Professional Color Cosmetics (BIKOR EGYPTIAN EARTH)
      (Sprawa T-438/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy BIKOR EGYPTIAN EARTH - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Zła wiara - Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2021/C 53/43)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Pareto Trading Co., Inc. (Carlstadt, New Jersey, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci I. Sempere Massa, C. Martínez-Tercero Molina i V. Balaguer Fuentes)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: D. Gája, H. O’Neill, V. Ruzek i S. Hanne, pełnomocnicy).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Elżbieta Korbut Bikor (Gdańsk, Polska), Bikor Professional Color Cosmetics Małgorzata Wedekind (Gdańsk)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 24 kwietnia 2018 4. (sprawa R 1826/2015-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Pareto Trading, z jednej strony, a E. Bikor i Bikor Professional Color Cosmetics Małgorzata Wedekind, z drugiej strony.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Pareto Trading Co., Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 319 z 10.9.2018.


title: Sprawa T-176/19: Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2020 r. – 3V Sigma / ECHA [REACH – Ocena substancji – Uvasorb HEB – Decyzja, w której ECHA żąda dodatkowych informacji – Artykuł 46 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 – Żądanie mające na celu identyfikację ewentualnych produktów przetworzenia lub rozpadu substancji – Proporcjonalność – Konieczność przeprowadzenia żądanego badania dodatkowego – Odpowiednie warunki i warunki realistyczne – Temperatura badania – Oczywisty błąd w ocenie]

text:
               15.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/34

      Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2020 r. – 3V Sigma / ECHA
      (Sprawa T-176/19) (1)

      (REACH - Ocena substancji - Uvasorb HEB - Decyzja, w której ECHA żąda dodatkowych informacji - Artykuł 46 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 - Żądanie mające na celu identyfikację ewentualnych produktów przetworzenia lub rozpadu substancji - Proporcjonalność - Konieczność przeprowadzenia żądanego badania dodatkowego - Odpowiednie warunki i warunki realistyczne - Temperatura badania - Oczywisty błąd w ocenie)
      (2021/C 53/44)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: 3V Sigma SpA (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: C. Bryant, S. Hainsworth, solicitors i adwokat D. Anderson)

         Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) (przedstawiciele: A. Hautamäki, J. Alaranta i W. Broere, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: J. Möller, D. Klebs i S. Heimerl, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Izby Odwoławczej ECHA A-004-2017 z dnia 15 stycznia 2019 r. w zakresie, w jakim oddalono w niej odwołanie strony skarżącej od decyzji ECHA z dnia 20 grudnia 2016 r., w której zażądano dodatkowych informacji dotyczących substancji uvasorb HEB i wyznaczono termin przedstawienia tych informacji na dzień 22 października 2020 r.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  3V Sigma pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Europejską Agencję Chemikaliów (ECHA), w tym również te poniesione w związku z postępowaniem w przedmiocie środków tymczasowych.

                  3)

                  Republika Federalna Niemiec pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 172 z 20.5.2019.


title: Sprawa T-286/19: Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2020 r. – Azarov / Rada [Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie – Zamrożenie środków finansowych – Wykaz osób, podmiotów i organów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych – Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie – Spoczywający na Radzie obowiązek zweryfikowania, czy decyzja organu państwa trzeciego została podjęta z poszanowaniem prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej]

text:
               15.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/34

      Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2020 r. – Azarov / Rada
      (Sprawa T-286/19) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie - Zamrożenie środków finansowych - Wykaz osób, podmiotów i organów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych - Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie - Spoczywający na Radzie obowiązek zweryfikowania, czy decyzja organu państwa trzeciego została podjęta z poszanowaniem prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej)
      (2021/C 53/45)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Mykola Yanovych Azarov (Kijów, Ukraina) (przedstawiciele: G. Lansky i A. Egger, avocats)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J. Van Blaaderen i P. Mahnič, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Sformułowane na podstawie art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2019/354 z dnia 4 marca 2019 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2019, L 64, s. 7) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2019/352 z dnia 4 marca 2019 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2019, L 64, s. 1) w zakresie, w jakim nazwisko skarżącego zostało pozostawione w wykazie osób, podmiotów i organów, do których mają zastosowanie owe środki ograniczające.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdzona zostaje nieważność decyzji Rady (WPZiB) 2019/354 z dnia 4 marca 2019 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2019/352 z dnia 4 marca 2019 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie w zakresie, w jakim nazwisko Mykoli Yanovycha Azarova zostało pozostawione w wykazie osób, podmiotów i organów, do których mają zastosowanie owe środki ograniczające.

                  2)

                  Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 213 z 24.6.2019.


title: Sprawa T-535/19: Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2020 r. – H.R. Participations / EUIPO – Hottinger Investment Management (JCE HOTTINGUER) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Słowny unijny znak towarowy JCE HOTTINGUER – Wcześniejszy niezarejestrowany krajowy znak towarowy HOTTINGER – Względna podstawa odmowy rejestracji – Odesłanie do prawa krajowego, któremu podlega wcześniejszy znak towarowy – Istniejące w systemie common law powództwo oparte na bezprawnym używaniu nazwy (action for passing off) – Artykuł 8 ust. 4 i art. 53 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie, odpowiednio, art. 8 ust. 4 i art. 60 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001]]

text:
               15.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/35

      Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2020 r. – H.R. Participations / EUIPO – Hottinger Investment Management (JCE HOTTINGUER)
      (Sprawa T-535/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy JCE HOTTINGUER - Wcześniejszy niezarejestrowany krajowy znak towarowy HOTTINGER - Względna podstawa odmowy rejestracji - Odesłanie do prawa krajowego, któremu podlega wcześniejszy znak towarowy - Istniejące w systemie common law powództwo oparte na bezprawnym używaniu nazwy (action for passing off) - Artykuł 8 ust. 4 i art. 53 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie, odpowiednio, art. 8 ust. 4 i art. 60 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2021/C 53/46)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: H.R. Participations SA (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci P. Wilhelm, J. Rossi, E. Dumur i G. Hadot-Pericard)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Crespo Carrillo i V. Ruzek, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Hottinger Investment Management Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: W. Sander, solicitor, i M. Beebe, barrister)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 maja 2019 r. (sprawa R 2078/2018-2) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku pomiędzy Hottinger Investment Management a H.R. Participations.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje w części odrzucona, a w pozostałym zakresie oddalona.

                  2)

                  H.R. Participations SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 312 z 16.9.2019.


title: Sprawa T-665/19: Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2020 r. – Cinkciarz.pl / EUIPO (€$) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego €$ – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Obowiązek uzasadnienia – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Obowiązek uzasadnienia]

text:
               15.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/36

      Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2020 r. – Cinkciarz.pl / EUIPO (€$)
      (Sprawa T-665/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego €$ - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Obowiązek uzasadnienia - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Obowiązek uzasadnienia)
      (2021/C 53/47)
      Język postępowania: polski

         Strony

         Strona skarżąca: Cinkciarz.pl sp. z o.o. (Zielona Góra, Polska) (przedstawiciele: E. Skrzydło-Tefelska, radca prawny, i K. Gajek, adwokat)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 lipca 2019 r. (sprawa R 1345/2018-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego €$ jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Cinkciarz.pl sp. z o.o. zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 399 z 25.11.2019.


title: Sprawa T-736/19: Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2020 r. – HA / Komisja [Służba publiczna – Urzędnicy – Zwrot kosztów leczenia – Maksymalna kwota zwrotu na aparaty do leczenia bezdechu sennego – Skarga o stwierdzenie nieważności – Brak aktu wyłącznie potwierdzającego – Interes prawny – Dopuszczalność – Wspólne przepisy dotyczące ubezpieczenia zdrowotnego urzędników – Ogólne przepisy wykonawcze]

text:
               15.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/36

      Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2020 r. – HA / Komisja
      (Sprawa T-736/19) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Zwrot kosztów leczenia - Maksymalna kwota zwrotu na aparaty do leczenia bezdechu sennego - Skarga o stwierdzenie nieważności - Brak aktu wyłącznie potwierdzającego - Interes prawny - Dopuszczalność - Wspólne przepisy dotyczące ubezpieczenia zdrowotnego urzędników - Ogólne przepisy wykonawcze)
      (2021/C 53/48)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: HA (przedstawiciel: adwokat S. Kreicher)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciel: T. Bohr, A.-C. Simon i M. Brauhoff, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 270 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji ustalającej maksymalną kwotę zwrotu kosztów za najem aparatu medycznego w okresie od dnia 1 marca 2019 r. do dnia 29 lutego 2024 r. na kwotę 3 100 EUR.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Europejskiej z dnia 17 stycznia 2019 r. ustalającej maksymalną kwotę zwrotu kosztów za najem aparatu medycznego w okresie od dnia 1 marca 2019 r. do dnia 29 lutego 2024 r. na kwotę 3 100 EUR oraz decyzji Komisji z dnia 13 sierpnia 2019 r. oddalającej zażalenie złożone na ww. decyzję.

                  2)

                  Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 432 z 23.12.2019.


title: Sprawa T-859/19: Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2020 r. – Alkemie Group/EUIPO – Mann & Schröder (ALKEMIE) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego ALKEMIE – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy Alkmene – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               15.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/37

      Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2020 r. – Alkemie Group/EUIPO – Mann & Schröder (ALKEMIE)
      (Sprawa T-859/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego ALKEMIE - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy Alkmene - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2021/C 53/49)
      Język postępowania: polski

         Strony

         Strona skarżąca: Alkemie Group sp. z o. o. (Gdynia, Polska) (przedstawiciel: adwokat A. Korbela)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Mann & Schröder GmbH (Siegelsbach, Niemcy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 września 2019 r. (sprawa R 2230/2018-2), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Mann & Schröder a Alkemie Group.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 16 września 2019 r. (sprawa R 2230/2018 2) w zakresie, w jakim oddalono w niej odwołanie Alkemie Group sp. z o.o. w odniesieniu do „suplementów diety” należących do klasy 5.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Każda ze stron pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 54 z 17.2.2020.


title: Sprawa T-860/19: Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2020 r. – Alkemie Group / EUIPO – Mann & Schröder (ALKEMIE) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego ALKEMIE – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy Alkmene – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               15.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/38

      Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2020 r. – Alkemie Group / EUIPO – Mann & Schröder (ALKEMIE)
      (Sprawa T-860/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego ALKEMIE - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy Alkmene - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2021/C 53/50)
      Język postępowania: polski

         Strony

         Strona skarżąca: Alkemie Group sp. z o. o. (Gdynia, Polska) (przedstawiciel: adwokat A. Korbela)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Mann & Schröder GmbH (Siegelsbach, Niemcy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 września 2019 r. (sprawa R 2231/2018-2), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Mann & Schröder a Alkemie Group.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 16 września 2019 r. (sprawa R 2231/2018 2) w zakresie, w jakim oddalono w niej odwołanie Alkemie Group sp. z o.o. w odniesieniu do „suplementów diety” należących do klasy 5.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Każda ze stron pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 54 z 17.2.2020.


title: Sprawa T-863/19: Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2020 r. – Production Christian Gallimard / EUIPO – Éditions Gallimard (PCG CALLIGRAM CHRISTIAN GALLIMARD) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego PCG CALLIGRAM CHRISTIAN GALLIMARD – Wcześniejsze słowne unijne znaki towarowe GALLIMARD – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Porównanie konceptualne – Nazwiska patronimiczne – Niezależna pozycja odróżniająca – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009[obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               15.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/38

      Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2020 r. – Production Christian Gallimard / EUIPO – Éditions Gallimard (PCG CALLIGRAM CHRISTIAN GALLIMARD)
      (Sprawa T-863/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego PCG CALLIGRAM CHRISTIAN GALLIMARD - Wcześniejsze słowne unijne znaki towarowe GALLIMARD - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Porównanie konceptualne - Nazwiska patronimiczne - Niezależna pozycja odróżniająca - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009[obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2021/C 53/51)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Production Christian Gallimard (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat L. Dreyfuss-Bechmann)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: V. Ruzek, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Éditions Gallimard la nouvelle revue française éditions de la nouvelle revue française SA (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci J.-A. Bénazéraf i Y. Diringer)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 1 października 2019 r. (sprawa R 2316/2018-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Éditions Gallimard la nouvelle revue française éditions de la nouvelle revue française a Production Christian Gallimard.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Production Christian Gallimard pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

                  3)

                  Éditions Gallimard la nouvelle revue française éditions de la nouvelle revue française SA pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 61 z 24.2.2020.


title: Sprawa T-883/19: Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2020 r. – Gustopharma Consumer Health/EUIPO – Helixor Heilmittel (HELIX ELIXIR) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego HELIX ELIXIR – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy HELIXOR – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               15.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/39

      Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2020 r. – Gustopharma Consumer Health/EUIPO – Helixor Heilmittel (HELIX ELIXIR)
      (Sprawa T-883/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego HELIX ELIXIR - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy HELIXOR - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2021/C 53/52)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Gustopharma Consumer Health, SL (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci A. Gómez López i J. Mora Cortés)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: L. Rampini i V. Ruzek, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Helixor Heilmittel GmbH (Rosenfeld, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Klink)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 października 2019 r. (sprawa R 100/2019-1), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Helixor Heilmittel a Gustopharma Consumer Health.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Gustopharma Consumer Health, SL, zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 68 z 2.3.2020.


title: Sprawa T-738/16: Postanowienie Sądu z dnia 14 grudnia 2020 r. – La Quadrature du Net i in. / Komisja [Przestrzeń wolności, sprawiedliwości i bezpieczeństwa – Ochrona osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych – Przekazywanie danych osobowych do Stanów Zjednoczonych – Stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu – Następcza bezprzedmiotowość sporu – Umorzenie postępowania]

text:
               15.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/40

      Postanowienie Sądu z dnia 14 grudnia 2020 r. – La Quadrature du Net i in. / Komisja
      (Sprawa T-738/16) (1)

      (Przestrzeń wolności, sprawiedliwości i bezpieczeństwa - Ochrona osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych - Przekazywanie danych osobowych do Stanów Zjednoczonych - Stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu - Następcza bezprzedmiotowość sporu - Umorzenie postępowania)
      (2021/C 53/53)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: La Quadrature du Net (Paryż, Francja), French Data Network (Amiens, Francja), Fédération des fournisseurs d’accès à Internet associatifs (Fédération FDN) (Amiens) (przedstawiciel: adwokat A. Fitzjean Ò. Cobhthaigh)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. Kranenborg i D. Nardi, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę skarżącą: Union fédérale des consommateurs – Que choisir (UFC – Que choisir) (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat F.-P. Lani)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, J. Vláčil i O. Serdula, pełnomocnicy), Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: S. Eisenberg, S. Heimerl, D. Klebs i J. Möller, pełnomocnicy), Republika Francuska (przedstawiciele: E. Armoët i E. de Moustier, pełnomocnicy), Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: M. Bulterman i C. Schillemans, pełnomocnicy), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: S. Brandon, pełnomocnik, wspierany przez J. Holmesa, QC), Stany Zjednoczone (przedstawiciele: H. Viaene, C. Evrard, E. Valgaeren, P. Wytinck, adwokaci, S. Kingston i E. Barrington, SC), Digitaleurope (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: J. Cahir, V. Power, solicitors, i M. Gray, SC), Microsoft Corp. (Redmond, Waszyngton, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci J. Bourgeois i M. Meulenbelt), BSA Business Software Alliance, Inc. (Waszyngton, D.C., Stany Zjedoczone) (przedstawiciele: adwokaci B. Van Vooren i K. Van Quathem)

         Przedmiot

      Żądanie oparte na art. 263 TFUE i mające na celu stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2016/1250 z dnia 12 lipca 2016 r. przyjętej na mocy dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, w sprawie adekwatności ochrony zapewnianej przez Tarczę Prywatności UE-USA (Dz.U. 2016, L 207, s. 1).

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie w sprawie rozpatrywanej skargi zostaje umorzone.

                  2)

                  Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Quadrature du Net, French Data Network i Fédération des fournisseurs d’accès à Internet associatifs (Fédération FDN).

                  3)

                  Republika Czeska, Republika Federalna Niemiec, Republika Francuska, Królestwo Niderlandów, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Stany Zjednoczone, Union fédérale des consommateurs – Que choisir (UFC – Que choisir), Digitaleurope, Microsoft Corp. i BSA Business Software Alliance, Inc., pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 6 z 9.1.2017.


title: Sprawa T-660/19: Postanowienie Sądu z dnia 16 grudnia 2020 r. – Universität Bremen / REA [Skarga o stwierdzenie nieważności – Projekt subwencji – Program ramowy w zakresie badań naukowych i innowacji „Horizon 2020” – Zaproszenie do składania wniosków H2020-SC6-Governance-2019 – Decyzja REA dotycząca odrzucenia wniosku – Brak reprezentowania przez adwokata – Oczywista niedopuszczalność skargi]

text:
               15.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/41

      Postanowienie Sądu z dnia 16 grudnia 2020 r. – Universität Bremen / REA
      (Sprawa T-660/19) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Projekt subwencji - Program ramowy w zakresie badań naukowych i innowacji „Horizon 2020” - Zaproszenie do składania wniosków H2020-SC6-Governance-2019 - Decyzja REA dotycząca odrzucenia wniosku - Brak reprezentowania przez adwokata - Oczywista niedopuszczalność skargi)
      (2021/C 53/54)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Universität Bremen (Brema, Niemcy) (przedstawiciel: C. Schmid, profesor uniwersytecki)

         Strona pozwana: Agencja Wykonawcza ds. Badań Naukowych (przedstawiciele: S. Payan-Lagrou i V. Canetti, pełnomocnicy, wspierani przez R. van der Houta i C. Wagnera, avocats)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji REA z dnia 16 lipca 2019 r. Ares(2019) 4590599, odrzucającej przedstawiony przez skarżącą wniosek w ramach zaproszenia do składania wniosków H2020-SC6-Governance-2019.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

                  2)

                  Universität Bremen pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Agencję Wykonawczą ds. Badań Naukowych (REA).

         (1)  Dz.U. C 399 z 25.11.2019.


title: Sprawa T-24/20: Postanowienie Sądu z dnia 15 grudnia 2020 r. – Junqueras i Vies / Parlement [Skarga o stwierdzenie nieważności – Prawo instytucjonalne – Członek Parlamentu – Przywileje i immunitety – Ogłoszenie przez przewodniczącego Parlamentu Europejskiego o stwierdzeniu, że mandat posła do Parlamentu Europejskiego jest wakujący – Wniosek o zainicjowanie działań w trybie pilnym w celu utrzymania immunitetu posła do Parlamentu Europejskiego – Akty niepodlegające zaskarżeniu – Niedopuszczalność]

text:
               15.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/41

      Postanowienie Sądu z dnia 15 grudnia 2020 r. – Junqueras i Vies / Parlement
      (Sprawa T-24/20) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Prawo instytucjonalne - Członek Parlamentu - Przywileje i immunitety - Ogłoszenie przez przewodniczącego Parlamentu Europejskiego o stwierdzeniu, że mandat posła do Parlamentu Europejskiego jest wakujący - Wniosek o zainicjowanie działań w trybie pilnym w celu utrzymania immunitetu posła do Parlamentu Europejskiego - Akty niepodlegające zaskarżeniu - Niedopuszczalność)
      (2021/C 53/55)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Oriol Junqueras i Vies (Sant Joan de Vilatorrada, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat A. Van den Eynde Adroer)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: F. Drexler, N. Görlitz i C. Burgos, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności, po pierwsze, stwierdzenia, że mandat skarżącego jest wakujący od dnia 3 stycznia 2020 r., ogłoszonego przez przewodniczącego Parlamentu na posiedzeniu plenarnym w dniu 13 stycznia 2020 r., a po drugie, zarzucanego oddalenia przez niego wniosku o zainicjowanie w trybie pilnym działań zmierzających do utrzymania immunitetu skarżącego, złożonego w dniu 20 grudnia 2019 r. w jego imieniu przez D. Ribę i Giner, posłanki do Parlamentu Europejskiego, na podstawie art. 8 regulaminu Parlamentu.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  Nie ma potrzeby orzekania w przedmiocie wniosku Królestwa Hiszpanii o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

                  3)

                  Oriol Junqueras i Vies zostaje obciążony kosztami, w tym kosztami poniesionymi w sprawie T-24/20 R.

                  4)

                  Królestwo Hiszpanii pokrywa koszty związane ze swoim wnioskiem o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

         (1)  Dz.U. C 68 z 2.3.2020.


title: Sprawa T-255/20: Postanowienie Sądu z dnia 14 grudnia 2020 r. – ClientEarth / Komisja [Skarga o stwierdzenie nieważności – Dostęp do dokumentów – Komitologia – Komitet Techniczny ds. Pojazdów Silnikowych – Porządek obrad 79. posiedzenia komitetu – Prawo do informacji obowiązujące w państwach członkowskich Unii w odniesieniu do emisji spalin z samochodów osobowych i lekkich pojazdów dostawczych – Dorozumiana odmowa dostępu – Wyraźna decyzja wydana po wniesieniu skargi – Umorzenie postępowania]

text:
               15.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/42

      Postanowienie Sądu z dnia 14 grudnia 2020 r. – ClientEarth / Komisja
      (Sprawa T-255/20) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Dostęp do dokumentów - Komitologia - Komitet Techniczny ds. Pojazdów Silnikowych - Porządek obrad 79. posiedzenia komitetu - Prawo do informacji obowiązujące w państwach członkowskich Unii w odniesieniu do emisji spalin z samochodów osobowych i lekkich pojazdów dostawczych - Dorozumiana odmowa dostępu - Wyraźna decyzja wydana po wniesieniu skargi - Umorzenie postępowania)
      (2021/C 53/56)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: ClientEarth AISBL (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: F. Logue, solicitor, i J. Kenny, barrister)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Delaude, C. Ehrbar i G. Gattinara, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności dorozumianej decyzji Komisji z dnia 26 lutego 2020 r. odmawiającej dostępu do pewnych fragmentów protokołu z 79. posiedzenia Komitetu Technicznego ds. Pojazdów Silnikowych, zwołanego w Brukseli w dniu 12 lutego 2019 r.

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

                  2)

                  Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 247 z 27.7.2020


title: Sprawa T-520/20: Postanowienie Sądu z dnia 16 grudnia 2020 r. – Bonicelli / Wspólne Przedsięwzięcie Fusion for Energy [Służba publiczna – Urzędnicy – Postępowanie w sprawie awansu 2019 – Decyzja o nieawansowaniu – Zastąpienie zaskarżonego aktu w toku postępowania – Następcza bezprzedmiotowość sporu – Umorzenie postępowania]

text:
               15.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/43

      Postanowienie Sądu z dnia 16 grudnia 2020 r. – Bonicelli / Wspólne Przedsięwzięcie Fusion for Energy
      (Sprawa T-520/20) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Postępowanie w sprawie awansu 2019 - Decyzja o nieawansowaniu - Zastąpienie zaskarżonego aktu w toku postępowania - Następcza bezprzedmiotowość sporu - Umorzenie postępowania)
      (2021/C 53/57)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Tullio Bonicelli (Badalona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat N. Lhoëst)

         Strona pozwana: Europejskie Wspólne Przedsięwzięcie na rzecz Realizacji Programu ITER i Rozwoju Energii Termojądrowej (przedstawiciel: G. T. Poszler, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Złożony na podstawie art. 270 TFUE wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Wspólnego Przedsięwzięcia na rzecz Realizacji Programu ITER i Rozwoju Energii Termojądrowej z dnia 24 października 2019 r. o nieumieszczeniu skarżącego na ostatecznej liście urzędników awansowanych w postepowaniu w sprawie awansu 2019, a także jego decyzji z dnia 8 maja 2020 r. oddalającej zażalenie skarżącego na powyższą decyzję.

         Sentencja

                  1)

                  Umarza się postępowanie.

                  2)

                  Europejskie Wspólne Przedsięwzięcie na rzecz Realizacji Programu ITER i Rozwoju Energii Termojądrowej pokrywa własne koszty postępowania oraz koszty poniesione przez Tullia Bonicellego.

         (1)  Dz.U. C 329 z 5.10.2020.


title: Sprawa T-579/20 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 15 grudnia 2020 r. – Genekam Biotechnology / Komisja [Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – Umowa o udzielenie dotacji zawarta w ramach siódmego programu ramowego w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007 – 2013) – Odzyskanie wypłaconych kwot – Wniosek o zawieszenie egzekucji – Brak pilnego charakteru]

text:
               15.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/43

      Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 15 grudnia 2020 r. – Genekam Biotechnology / Komisja
      (Sprawa T-579/20 R)
      (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych - Umowa o udzielenie dotacji zawarta w ramach siódmego programu ramowego w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007 – 2013) - Odzyskanie wypłaconych kwot - Wniosek o zawieszenie egzekucji - Brak pilnego charakteru)
      (2021/C 53/58)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Genekam Biotechnology AG (Duisburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Hertwig)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Estrada de Solà, A Katsimerou i R. Pethke, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Przedstawiony na podstawie art. 299 TFUE wniosek o zawieszenie egzekucji decyzji Komisji C(2020) 5548 final z dnia 7 sierpnia 2020 r. określającej obowiązek o charakterze pieniężnym, stanowiącej tytuł egzekucyjny wobec skarżącej.

         Sentencja

                  1)

                  Wniosek w przedmiocie środków tymczasowych zostaje oddalony.

                  2)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-655/20: Skarga wniesiona w dniu 27 października 2020 r. – Symrise / ECHA

text:
               15.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/44

      Skarga wniesiona w dniu 27 października 2020 r. – Symrise / ECHA
      (Sprawa T-655/20)
      (2021/C 53/59)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Symrise AG (Holzminden, Niemcy) (przedstawiciele: A, B, C, lawyers)

         Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności całości decyzji Rady Odwoławczej Europejskiej Agencji Chemikaliów z dnia 18 sierpnia 2020 r. w sprawie nr A-010-2018;

                  —

                  obciążenie ECHA kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że ECHA miała popełnić oczywisty błąd w ocenie i dokonać błędnej wykładni rozporządzenia REACH żądając przeprowadzenia badań rozpatrywanej substancji na zwierzętach kręgowych; błąd ten był też związany z tym, że uzasadniała ona potrzebę przeprowadzenia takich badań powołując się na narażenie pracowników na działanie tej substancji i że nie wzięła pod uwagę bezpieczeństwa tej substancji w ocenie przeprowadzonej zgodnie z rozporządzeniem w sprawie kosmetyków.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że ECHA miała popełnić oczywisty błąd w ocenie i naruszyć spoczywający na niej obowiązek uzasadnienia żądając przeprowadzenia rozszerzonego badania szkodliwego działania na rozrodczość na jednym pokoleniu (extended one-generation reproductive toxicity study with several extensions, zwanego dalej „EOGRTS”) z dalszymi rozszerzeniami.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że ECHA miała popełnić oczywisty błąd w ocenie dostępnych informacji i naruszyć spoczywający na niej obowiązek uzasadnienia rozstrzygając, że EOGRTS będzie musiało zostać przeprowadzone drogą doustną.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący tego, że ECHA, żądając przeprowadzenia badania toksyczności przewlekłej na rybach (OECD TG 234) zgodnie z sekcją 9.1.6.1. załącznika IX do rozporządzenia REACH, miała popełnić oczywisty błąd w ocenie i dokonać błędnej wykładni kolumny 2 sekcji 9.1 załącznika IX do tego rozporządzenia, naruszyć prawo skarżącej do bycia wysłuchaną i naruszyć art. 25 rozporządzenia REACH.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący tego, że ECHA miała popełnić oczywisty błąd w ocenie nie biorąc pod uwagę wszystkich istotnych informacji, naruszyć art. 25 rozporządzenia REACH i popełnić oczywisty błąd w ocenie wyznaczając w zaskarżonej decyzji terminy.


title: Sprawa T-656/20: Skarga wniesiona w dniu 27 października 2020 r. – Symrise / ECHA

text:
               15.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/45

      Skarga wniesiona w dniu 27 października 2020 r. – Symrise / ECHA
      (Sprawa T-656/20)
      (2021/C 53/60)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Symrise AG (Holzminden, Niemcy) (przedstawiciele: A, B, C, lawyers)

         Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności całości decyzji Rady Odwoławczej Europejskiej Agencji Chemikaliów z dnia 18 sierpnia 2020 r. w sprawie nr A-009-2018;

                  —

                  obciążenie ECHA kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że ECHA miała popełnić oczywisty błąd w ocenie i dokonać błędnej wykładni rozporządzenia REACH żądając przeprowadzenia badań rozpatrywanej substancji na zwierzętach kręgowych; błąd ten był też związany z tym, że uzasadniała ona potrzebę przeprowadzenia takich badań powołując się na narażenie pracowników na działanie tej substancji i że nie wzięła pod uwagę bezpieczeństwa tej substancji w ocenie przeprowadzonej zgodnie z rozporządzeniem w sprawie kosmetyków.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że ECHA miała popełnić oczywisty błąd w ocenie i naruszyć spoczywający na niej obowiązek uzasadnienia rozstrzygając, iż rozszerzone badanie szkodliwego działania na rozrodczość na jednym pokoleniu (extended one-generation reproductive toxicity study with several extensions, „EOGRTS”) z dalszymi rozszerzeniami będzie musiało zostać przeprowadzone drogą doustną.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że ECHA miała naruszyć art. 25 rozporządzenia REACH i popełnić oczywisty błąd w ocenie wyznaczając w zaskarżonej decyzji terminy.


title: Sprawa T-717/20: Skarga wniesiona w dniu 3 grudnia 2020 r. – Lenovo Global Technology Belgium/ Wspólne Przedsięwzięcie w dziedzinie Europejskich Obliczeń Wielkiej Skali

text:
               15.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/45

      Skarga wniesiona w dniu 3 grudnia 2020 r. – Lenovo Global Technology Belgium/ Wspólne Przedsięwzięcie w dziedzinie Europejskich Obliczeń Wielkiej Skali
      (Sprawa T-717/20)
      (2021/C 53/61)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Lenovo Global Technology Belgium BV (Machelen, Belgia) (przedstawiciele: S. Sakellariou, G. Forwood, K. Struckmann i F. Abou Zeid, adwokaci[

         Strona pozwana: Wspólne Przedsięwzięcie w dziedzinie Europejskich Obliczeń Wielkiej Skali

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  zarządzenie wnioskowanych środków organizacji postępowania;

                  —

                  stwierdzenie nieważności wydanej przez Wspólne Przedsięwzięcie w dziedzinie Europejskich Obliczeń Wielkiej Skali decyzji z dnia 29 września 2020 r. [Ref. Ares(2020)5103538] odrzucającej ofertę złożoną przez Lenovo w ramach procedury udzielania zamówień publicznych SMART 2019/1084 w odniesieniu do części 3 dotyczącej nabycia superkomputera Leonardo na rzecz zapewniającego hosting podmiotu CINECA we Włoszech i udzielającej zamówienia innemu oferentowi; oraz

                  —

                  obciążenie Wspólnego Przedsięwzięcia w dziedzinie Europejskich Obliczeń Wielkiej Skali kosztami.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy został oparty na tym, że pozwana naruszyła zasady równości traktowania i przejrzystości nie wykluczając z postępowania wyłonionego oferenta pomimo niespełnienia przezeń szeregu wiążących wymagań zawartych w specyfikacjach technicznych. Dokładnie rzecz ujmując, pozwana nie wykluczyła wyłonionego oferenta pomimo faktu, że ten nie spełnił wiążącego wymagania dotyczącego przedstawienia oferty z góry ustaloną ceną, gdyż zawarł w swej ofercie opartą na zasadzie wzajemności klauzulę dotyczącą kursów walut i nie przedstawił z góry ustalonej ceny dla modułów pamięci. Ponadto pozwana dopuściła się naruszenia tych samych zasad nie wykluczając wyłonionego oferenta z postępowania pomimo niespełnienia przezeń w jego ofercie innych zawartych w specyfikacjach technicznych wymagań.

                  2.

                  Drugi zarzut został oparty na tym, że pozwana popełniła szereg błędów w zakresie dotyczącym ocen przyznanych wyłonionemu oferentowi za jego wydajność i efektywność. Dokładnie rzecz ujmując, pozwana popełniła oczywisty błąd w ocenie używając przy obliczaniu oceny wydajności błędnej wartości minimalnej dla testu HPCG (high performance conjugate gradient); użyła ona w oczywisty sposób błędnych wartości w zakresie przedstawionych przez wyłonionego oferenta wydajności odnoszących się do HPL i do HPCG; nie zwracając się o wyjaśnienia dopuściła się oczywistego błędu w ocenie i naruszyła zasadę dobrej administracji; zaakceptowała ona również przedstawione przez wyłonionego oferenta w oczywisty sposób błędne wartości odnoszące się do zużycia energii, dopuszczając się w ten sposób kolejnego oczywistego błędu w ocenie i kolejnego naruszenia zasady dobrej administracji.

                  3.

                  Trzeci zarzut został oparty na tym, że pozwana popełniła szereg błędów w odniesieniu do kryterium udzielenia zamówienia związanego z „wartością dodaną dla Unii”. Dokładnie rzecz ujmując, przyjęcie takiego kryterium było bezprawne, ponieważ jest ono pozbawione związku z przedmiotem przetargu i narusza zasadę równości traktowania, przepisy rozporządzenia finansowego, obowiązki wynikające dla Unii z zastosowania porozumienia w zakresie zamówień publicznych WTO oraz zapisaną w art. 310 ust. 5 TFUE zasadę należytego zarządzania finansami. Ponadto przy stosowaniu tego kryterium pozwana popełniła oczywisty błąd w ocenie i naruszyła zasadę równości traktowania.

                  4.

                  Czwarty zarzut został oparty na tym, że pozwana popełniła szereg błędów w odniesieniu do kryterium udzielenia zamówienia związanego z „bezpieczeństwem łańcucha dostaw”. Dokładnie rzecz ujmując, pozwana naruszyła zasadę równości traktowania i uchybiła swemu obowiązkowi uzasadnienia traktując ofertę wyłonionego oferenta w sposób bardziej korzystny niż ofertę skarżącej, nie przedstawiając przy tym żadnych obiektywnych uzasadnień i to pomimo faktu, że te dwie oferty były ze sobą porównywalne w swych istotnych aspektach. Pozwana popełniła również oczywisty błąd w zakresie dotyczącym oceny szeregu zawartych w ofercie skarżącej elementów istotnych z punktu widzenia kryterium udzielenia zamówienia związanego z bezpieczeństwem łańcucha dostaw.


title: Sprawa T-718/20: Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2020 r. – WIZZ Air Hungary / Komisja

text:
               15.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/46

      Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2020 r. – WIZZ Air Hungary / Komisja
      (Sprawa T-718/20)
      (2021/C 53/62)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: WIZZ Air Hungary Légiközlekedési Zrt. (WIZZ Air Hungary Zrt.) (Budapeszt, Węgry) (przedstawiciele: adwokaci E. Vahida, S. Rating i I. Metaxas-Maranghidis)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej (UE) z dnia 24 lutego 2020 r. w sprawie pomocy państwa SA. 56244 – Rescue aid to Tarom (1), i

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że pomoc na ratowanie Tarom nie spełnia – przewidzianego w wytycznych Komisji Europejskiej w sprawie ratowania i restrukturyzacji przedsiębiorstw (2) – warunku zgodności z rynkiem wewnętrznym, zgodnie z którym pomoc na ratowanie musi przyczyniać się do osiągnięcia celu będącego przedmiotem rzeczywistego wspólnego interesu, ponieważ Komisja nie dokonała oceny znaczenia Tarom na krajowym i międzynarodowym rynku transportu lotniczego oraz prawdopodobieństwa zastąpienia Tarom.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że pomoc na ratowanie nie spełnia warunku zgodności z zasadą „pierwszy i ostatni raz” przewidzianego w wytycznych w sprawie ratowania i restrukturyzacji przedsiębiorstw, ponieważ poprzedni okres restrukturyzacji Tarom trwał do 2019 r., tj. mniej niż dziesięć lat przed zatwierdzeniem przez Komisję Europejską nowej pomocy na ratowanie Tarom w decyzji z dnia 24 lutego 2020 r.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że Komisja Europejska nie wszczęła formalnego postępowania wyjaśniającego pomimo poważnych trudności i naruszyła prawa proceduralne strony skarżącej.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący tego, że Komisja Europejska naruszyła ciążący na niej obowiązek uzasadnienia.

         (1)  Dz.U. 2020, C 310, s. 3

         (2)  Komunikat Komisji – Wytyczne dotyczące pomocy państwa na ratowanie i restrukturyzację przedsiębiorstw niefinansowych znajdujących się w trudnej sytuacji, Dz.U. 2014, C 249, s. 1.


title: Sprawa T-728/20: Skarga wniesiona w dniu 14 grudnia 2020 r. – OM / Komisja

text:
               15.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/47

      Skarga wniesiona w dniu 14 grudnia 2020 r. – OM / Komisja
      (Sprawa T-728/20)
      (2021/C 53/63)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: OM (przedstawiciel: adwokat N. de Montigny)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności odmownej decyzji w sprawie wniosków dotyczących kosztów 247-251 i 252-256;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 23 marca 2020 r. oddalającej zażalenie;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi przede wszystkim dopuszczalność swojej skargi na decyzję, o której została zawiadomiona poprzez oddalenie z dniem 23 marca 2020 r. jej zażalenia złożonego w dniu 5 grudnia 2019 r., którą to decyzję skarżąca uważa za nową decyzję, wydaną na podstawie ponownego zbadania jej sytuacji, po uwzględnieniu przez administrację jej głównego zarzutu przedstawionego w pierwszym zażaleniu. Co do istoty sprawy, skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący sprzeczności między decyzjami w zakresie zmiany uzasadnienia wskutek refundacji podobnych kosztów w przeszłości.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący braku konkretnej i dokładnej analizy wniosków o refundację rozpatrywanych kosztów leczenia.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący braku przestrzegania prawa do bycia wysłuchanym.

                  4.

                  Zarzut czwarty, dotyczący oczywistego błędu w ocenie dokumentacji sprawy.


title: Sprawa T-734/20: Skarga wniesiona w dniu 16 grudnia 2020 r. – Boquoi Handels / EUIPO (Przedstawienie kryształka lodu na niebieskim tle w kształcie koła)

text:
               15.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/48

      Skarga wniesiona w dniu 16 grudnia 2020 r. – Boquoi Handels / EUIPO (Przedstawienie kryształka lodu na niebieskim tle w kształcie koła)
      (Sprawa T-734/20)
      (2021/C 53/64)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Boquoi Handels OHG (Grünwald, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Lorenz)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy (Przedstawienie kryształka lodu na niebieskim tle w kształcie koła) – zgłoszenie nr 17 970 116

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 września 2020 r. w sprawie R 522/2020-2

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-735/20: Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2020 r. – Planistat Europe i Charlot / Komisja

text:
               15.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/49

      Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2020 r. – Planistat Europe i Charlot / Komisja
      (Sprawa T-735/20)
      (2021/C 53/65)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Planistat Europe (Paryż, Francja), Hervé-Patrick Charlot (Paryż) (przedstawiciel: adwokat F. Martin Laprade)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Skarżący wnoszą do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że Komisja Europejska ponosi odpowiedzialność pozaumowną na podstawie art. 340 TFUE ze względu na to, że:

                              —

                              naruszyła w sposób wystarczająco istotny zasadę staranności i dobrej administracji;

                              —

                              naruszyła w sposób wystarczająco istotny prawo do obrony;

                              —

                              naruszyła w sposób wystarczająco istotny obowiązek poufności;

                              —

                              wyrządziła w ten sposób szkodę majątkową lub krzywdę spółce Planistat i jej prezesowi Hervému-Patrickowi Charlotowi;

            w konsekwencji,

                  —

                  nakazanie Komisji Europejskiej zapłaty kwoty 150 000 EUR tytułem krzywdy wyrządzonej Hervému-Patrickowi Charlotowi;

                  —

                  nakazanie Komisji Europejskiej zapłaty kwoty 11 600 000 EUR tytułem szkody wyrządzonej skarżącym;

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej wszystkimi kosztami poniesionymi przez spółkę Planistat i Hervégo-Patricka Charlota.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnoszą cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia obowiązku staranności i prawa do dobrej administracji ze względu na pomówienia skarżących przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF), a następnie przez Komisję Europejską, ponieważ skarżący zostali prawomocnie uznani za niewinnych w wyroku francuskiego Cour de cassation (sądu kasacyjnego) wydanym w dniu 16 czerwca 2016 r. W tym względzie skarżący podnoszą, że:

                              —

                              administracja Unii Europejskiej nie uwzględniła zgodnych z prawem interesów skarżących, których niesłusznie i fałszywie oskarżono o popełnienie przestępstw, i naruszyła zatem obowiązek staranności w odniesieniu do skarżących;

                              —

                              prawo do dobrej administracji obejmuje oczywiście prawo każdej osoby do uniknięcia pomówień ze strony pracowników i instytucji Unii.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący naruszenia prawa do dobrej administracji, prawa do obrony i zasady domniemania niewinności ze względu na naganną lekkomyślność OLAF-u, który pomówił skarżących przed organami francuskimi w piśmie z dnia 19 marca 2003 r. W tym względzie skarżący są zdania, że:

                              —

                              OLAF działał przedwcześnie, w sposób niezgodny z obowiązkiem przestrzegania rozsądnego terminu, przekazując organom francuskim informacje w dniu następującym po dniu wszczęcia zewnętrznego śledztwa dotyczącego skarżących;

                              —

                              OLAF powinien był traktować skarżących w sposób identyczny z urzędnikami Unii i oczekiwać na dodatkowe informacje, tak aby podjąć lepiej poinformowaną decyzję;

                              —

                              OLAF powinien był z wyprzedzeniem powiadomić skarżących, aby uzyskać ich wyjaśnienia w ramach kontradyktoryjnej debaty;

                              —

                              OLAF nie powinien był używać sformułowań zbyt jednoznacznych, wyrażających przekonanie, że skarżący ponoszą winę za „grabież” funduszy unijnych.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia obowiązku poufności w odniesieniu do danych osobowych, naruszenia prawa do dobrej administracji i zasady domniemania niewinności ze względu na „wyciek” informacji z OLAF-u związanych z jego pomówieniem z dnia 19 marca 2003 r. W tym względzie skarżący są zdania, że:

                              —

                              OLAF nie przestrzegał obowiązku poufności, jaki ciążył na nim w ramach prowadzonego dochodzenia;

                              —

                              OLAF naruszył zasadę dobrej administracji, ponieważ wynika z niej prawo do rozpatrzenia spraw z poszanowaniem poufności;

                              —

                              OLAF naruszył zasadę domniemania niewinności, umożliwiając przeniknięcie informacji związanych z pomówieniem skarżących.

                  4.

                  Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia prawa do dobrej administracji, a także zasady domniemania niewinności ze względu na złożenie powództwa adhezyjnego i komunikat Komisji Europejskiej z lipca 2003 r. Skarżący podnoszą, że:

                              —

                              Komisja działała przedwcześnie, w sposób niezgodny z obowiązkiem przestrzegania rozsądnego terminu;

                              —

                              Komisja powinna oczekiwać na wnioski z dochodzenia OLAF-u, aby przyjąć lepiej poinformowaną decyzję dotyczącą ewentualnego złożenia powództwa adhezyjnego;

                              —

                              Komisja nie była bezstronna w odniesieniu do skarżących, ponieważ uprzywilejowała własne interesy finansowe, podczas gdy nie były one poważnie zagrożone;

                              —

                              Komisja naruszyła zasadę domniemania niewinności, publikując swój komunikat prasowy w dniu 9 lipca 2003 r.


title: Sprawa T-737/20: Skarga wniesiona w dniu 16 grudnia 2020 r. – Ryanair / Komisja

text:
               15.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/50

      Skarga wniesiona w dniu 16 grudnia 2020 r. – Ryanair / Komisja
      (Sprawa T-737/20)
      (2021/C 53/66)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Ryanair DAC (Swords, Irlandia) (przedstawiciele: adwokaci E. Vahida, F. Laprévote, V. Blanc, S. Rating i I. Metaxas-Maranghidis)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej (UE) z dnia 3 lipca 2020 r. w sprawie pomocy państwa SA. 56943 (2020/N) – Latvia – COVID-19: Recapitalisation of airBaltic (1); oraz

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja Europejska błędnie zastosowała art. 107 ust. 3 lit. b) TFUE i komunikatu Komisji – „Tymczasowe unijne ramy prawne w zakresie pomocy państwa mające na celu wsparcie gospodarki w związku z obecną epidemią Covid-19” oraz popełniła oczywisty błąd w ocenie uznając, że pomoc jest odpowiedzią na poważne zaburzenie w gospodarce łotewskiej, że airBaltic kwalifikuje się do objęcia pomocą oraz że spełnione zostały warunki dotyczące zakłócenia konkurencji, wyjścia państwa z kryzysu i restrukturyzacji, naruszając przy tym obowiązek rozważenia korzystnych skutków pomocy w zestawieniu z jej niekorzystnym wpływem na warunki wymiany handlowej i utrzymanie niezakłóconej konkurencji (tj. „test bilansujący”) oraz poprzez stwierdzenie, że airBaltic nie posiada znaczącej siły rynkowej.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że decyzja narusza konkretne postanowienia TFUE oraz ogólne zasady prawa europejskiego, które legły u podstaw liberalizacji transportu lotniczego w UE od końca lat 80-tych (tj. zasady niedyskryminacji, swobodę świadczenia usług i swobodę przedsiębiorczości).

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że Komisja Europejska nie wszczęła formalnego postępowania wyjaśniającego pomimo poważnych trudności i naruszyła prawa proceduralne strony skarżącej

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący tego, że Komisja Europejska naruszyła obowiązek uzasadnienia.

         (1)  Dz.U. 2020, C 346/1, s. 2


title: Sprawa T-738/20: Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2020 r. – Deutschtec/EUIPO – Group A (HOLUX)

text:
               15.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/51

      Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2020 r. – Deutschtec/EUIPO – Group A (HOLUX)
      (Sprawa T-738/20)
      (2021/C 53/67)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Deutschtec GmbH (Petershagen/Eggersdorf, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat R. Arnade)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Group A NV (Hasselt, Belgia)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „HOLUX” – zgłoszenie nr 17 371 378

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 października 2020 r. w sprawie R 223/2020-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji Wydziału Sprzeciwów EUIPO z dnia 26 listopada 2019 r. w sprawie B 3 051 677 w zakresie, w jakim uwzględniono w niej sprzeciw;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  W zaskarżonej decyzji brakuje niezbędnego wniosku wynikającego z faktu, że pojęcia „metale nieszlachetne i ich stopy”, jak również „artykuły metalowe” należące do klasy 6 są zbyt niejasne. Ponadto brakuje w niej rzetelnej analizy, czy odbiorcy na rynku uznaliby dane towary za towary tego samego pochodzenia.


title: Sprawa T-742/20: Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2020 r. – UPL Europe i Indofil Industries (Netherlands) / Komisja

text:
               15.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/52

      Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2020 r. – UPL Europe i Indofil Industries (Netherlands) / Komisja
      (Sprawa T-742/20)
      (2021/C 53/68)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: UPL Europe Ltd (Warrington Cheshire, Zjednoczone Królestwo) i Indofil Industries (Netherlands) BV (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci C. Mereu i P. Sellar)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2020/2087 w sprawie nieodnowienia zatwierdzenia substancji czynnej mankozeb, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 dotyczącym wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, oraz w sprawie zmiany załącznika do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 540/2011 (1) (zwanego dalej „zaskarżonym aktem”) oraz

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia istotnych wymogów proceduralnych poprzez uchybienie procedurze przewidzianej w art. 11–14 rozporządzenia nr 844/2012 (2):

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący dalszej wadliwości procedury oceny ze względu na naruszenie prawa skarżących do obrony.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący wadliwości procedury oceny ze względu na naruszenie zasady dobrej administracji i brak bezstronności pozwanej w toku postępowania.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący tego, że procedura oceny obarczona jest oczywistym błędem w ocenie, ponieważ pozwana wzięła pod uwagę nieistotne okoliczności dotyczące proponowanej klasyfikacji Reprotoxic 1B oraz swoiste właściwości metabolitu substancji ETU.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący wadliwości procedury oceny ze względu na naruszenie zasady uzasadnionych oczekiwań.

         (1)  Dz.U. 2020 L 423, s. 50.

         (2)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 844/2012 z dnia 18 września 2012 r. ustanawiające przepisy niezbędne do wprowadzenia w życie procedury odnowienia dotyczącej substancji czynnych, jak przewidziano w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 dotyczącym wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (Dz.U. 2012, L 252, s. 26).


title: Sprawa T-744/20: Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2020 r. – Airoldi Metalli/Komisja

text:
               15.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/53

      Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2020 r. – Airoldi Metalli/Komisja
      (Sprawa T-744/20)
      (2021/C 53/69)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Airoldi Metalli SpA (Molteno, Włochy) (przedstawiciele: M. Campa, D. Rovetta, G. Pandey i V. Villante, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2020/1428 z dnia 12 października 2020, nakładającego tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz elementów wyciskanych z aluminium pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (1);

                  —

                  nakazanie przeprowadzenia środków dowodowych;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami poniesionymi w niniejszym postępowaniu przez nią samą i skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 1 ust. 2 rozporządzenia podstawowego ze względu na to, że pozwana nieprawidłowo zdefiniowała odnośny produkt opierając się na Metodach Produkcji Produktu (Product Production Methods, „PPM”) i na nieprawidłowym odesłaniu do kodów klasyfikacji taryfowej Nomenklatury Scalonej UE. Pozwana również dopuściła się naruszenia prawa uznając, że produkty wykonane w aluminium („made in aluminium”) automatycznie należy kwalifikować jako odnośne produkty.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 1 ust. 2 i art. 3 ust. 2 rozporządzenia podstawowego oraz popełnienia oczywistego błędu w ocenie odnośnie do definicji odnośnego produktu oraz oceny przywozów z odnośnego kraju dla celów analizy wyrządzonej szkody.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 2 ust. 6 lit. a) rozporządzenia podstawowego ze względu na dokonanie przez Komisję błędnego wyboru „odpowiedniego reprezentatywnego” kraju.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 19 lit. a) rozporządzenia podstawowego i art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz przysługującego skarżącej prawa do obrony, a także zasad proporcjonalności i równości broni. Skarżąca twierdzi, że nie została uprzednio należycie poinformowana i że przewidziany w rozporządzeniu podstawowym system uprzedniej informacji jest, w zakresie dotyczącym importerów, niezgodny z prawem.

                  5.

                  Zarzut piaty dotyczący naruszenia art. 2 ust. 6 lit. a) rozporządzenia podstawowego w zakresie dotyczącym statusu prawnego sprawozdania, w którym Komisja stwierdziła istnienie znaczących zakłóceń rynku w pewnym państwie lub w pewnym sektorze tego państwa. Skarżąca twierdzi, że doszło do naruszenia przysługujących jej praw podstawowych ze względu na to, iż nie otrzymała ona tego sprawozdania sporządzonego w języku włoskim.

         (1)  Dz.U. 2020, L 336, s. 8.


title: Sprawa T-745/20: Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2020 r. – Symphony Environmental Technologies i Symphony Environmental / Parlament i in.

text:
               15.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/54

      Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2020 r. – Symphony Environmental Technologies i Symphony Environmental / Parlament i in.
      (Sprawa T-745/20)
      (2021/C 53/70)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Symphony Environmental Technologies plc (Borehamwood, Zjednoczone Królestwo), Symphony Environmental Ltd (Borehamwood) (przedstawiciele: G. Harvey, P. Selley, Solicitors, J. Holmes, QC i J. Williams, Barrister)

         Strona pozwana: Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  obciążenie strony pozwanej odpowiedzialnością pozaumowną na podstawie art. 340 akapit drugi TFUE lub art. 43 ust. 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej ze względu na przyjęcie art. 5 i motywu 15 (w zakresie, w jakim mają one zastosowanie do oksydegradowalnych tworzyw sztucznych) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) z dnia 5 czerwca 2019 r. w sprawie zmniejszenia wpływu niektórych produktów z tworzyw sztucznych na środowisko (1);

                  —

                  w związku z tym nakazanie stronie pozwanej zapłaty na rzecz strony skarżącej odszkodowania za poniesione szkody, w tym wszelkie dodatkowe szkody poniesione w trakcie postępowania lub wysoce prawdopodobne szkody, wraz z należnymi odsetkami, w kwotach, które zostaną określone w toku niniejszego postępowania;

                  —

                  ewentualnie zobowiązanie stron do przedstawienia Sądowi w rozsądnym terminie po dniu wydania wyroku danych liczbowych dotyczących kwoty odszkodowania ustalonej w drodze porozumienia między stronami lub, w braku takiego porozumienia, zobowiązane stron do przedstawienia Sądowi w tym samym okresie uwag zawierających dane liczbowe;

                  —

                  w każdym wypadku obciążenie strony pozwanej kosztami i wydatkami poniesionymi przez stronę skarżącą w związku z niniejszym postępowaniem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy oparty na twierdzeniu, że w związku z przygotowaniem i przyjęciem zakazu zawartego w art. 5 strona skarżąca działała niezgodnie z prawem i naruszyła swe pozaumowne zobowiązania, jakie ciążą na niej wobec strony skarżącej, przy czym uchybienie to winno zostać naprawione na podstawie art. 340 TFUE lub art. 41 karty. Strona skarżąca podnosi, że przyjęcie zakazu zawartego w art. 5 jest obarczone uchybieniami proceduralnymi, bezprawnie narusza zasadę proporcjonalności i jest rezultatem oczywistego błędu w ocenie.

                  2.

                  Zarzut drugi oparty na twierdzeniu, że ze względu na niezgodne z prawem (zbiorowe lub indywidualne) postępowanie strony pozwanej strona skarżąca poniosła lub prawdopodobnie poniesie szkodę, w tym w postaci (a) utraty zysków, (b) nadszarpnięcia reputacji lub (c) utraty wartości przedsiębiorstwa.

                  3.

                  Zarzut trzeci oparty na twierdzeniu, że istnieje wystarczający związek przyczynowy pomiędzy (zbiorowym bądź indywidualnym) niezgodnym z prawem postępowaniem strony pozwanej a szkodą, jaką poniosła lub prawdopodobnie poniesie strona skarżąca.

         (1)  Dz.U. 2019, L 155, s. 1.


title: Sprawa T-746/20: Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2020 r. – Grünig / Komisja

text:
               15.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/55

      Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2020 r. – Grünig / Komisja
      (Sprawa T-746/20)
      (2021/C 53/71)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Grünig KG (Bad Kissingen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci Y. Melin i B. Vigneron)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2020/1336 z dnia 25 września 2020 r. nakładającego ostateczne cła antydumpingowe na przywóz niektórych (poli)alkoholi winylowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej na podstawie art. 263 TFUE, ze względu na to, że Komisja Europejska naruszyła art. 9 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej, ustanawiając cło antydumpingowe w sposób dyskryminujący, poprzez przyznanie zwolnienia na podstawie reżimu celnego o szczególnym przeznaczeniu;

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej i ewentualnych interwenientów popierających żądania Komisji wszystkimi kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut dotyczący naruszenia art. 9 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (Dz.U. 2016, L 176, s. 21) w ten sposób, że zaskarżone rozporządzenie, a mianowicie rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2020/1336 z dnia 25 września 2020 r. nakładające ostateczne cła antydumpingowe na przywóz niektórych (poli)alkoholi winylowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. 2020, L 315, s. 1), nie obejmuje cłem antydumpingowym wszystkich przywozów, w odniesieniu do których stwierdzono, że noszą one znamiona dumpingu i wyrządzają szkodę.
      Strona skarżąca twierdzi, że Komisja wprowadziła w sposób dyskryminujący cło antydumpingowe w odniesieniu do przywozu towaru, z naruszeniem art. 9 ust. 5 wspomnianego wyżej rozporządzenia 2016/1036, ponieważ przewiduje ona zwolnienie z cła antydumpingowego na podstawie reżimu celnego o szczególnym przeznaczeniu. W związku z tym wskazany przepis rozporządzenia jest niezgodny z prawem i należy stwierdzić jego nieważność.


title: Sprawa T-747/20: Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2020 r. – EOC Belgium / Komisja

text:
               15.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/56

      Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2020 r. – EOC Belgium / Komisja
      (Sprawa T-747/20)
      (2021/C 53/72)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: EOC Belgium (Oudenaarde, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci Y. Melin i B. Vigneron)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2020/1336 z dnia 25 września 2020 r. nakładającego ostateczne cła antydumpingowe na przywóz niektórych (poli)alkoholi winylowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej na podstawie art. 263 TFUE, ze względu na to, że Komisja Europejska naruszyła art. 9 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej, ustanawiając cło antydumpingowe w sposób dyskryminujący, poprzez przyznanie zwolnienia na podstawie reżimu celnego o szczególnym przeznaczeniu;

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej i ewentualnych interwenientów popierających żądania Komisji wszystkimi kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut, który jest zasadniczo identyczny z zarzutem podniesionym w sprawie T-746/20, Grünig/Komisja, lub podobny do niego.


title: Sprawa T-750/20: Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2020 r. – Correia / EKES

text:
               15.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/56

      Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2020 r. – Correia / EKES
      (Sprawa T-750/20)
      (2021/C 53/73)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Paula Correia (Woluwe-Saint-Étienne, Belgia) (przedstawiciele: adwokatki L. Levi i M. Vandenbussche)

         Strona pozwana: Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie dopuszczalności i zasadności skargi;

            w konsekwencji,

                  —

                  stwierdzenie nieważności odmownej decyzji EKES z dnia 8 kwietnia 2020 r. w sprawie wniosku skarżącej o odtworzenie jej ścieżki kariery, a w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji oddalającej zażalenie z dnia 8 listopada 2020 r.;

                  —

                  zasądzenie od EKES zapłaty zaległego wynagrodzenia i powiązanych z nim świadczeń pieniężnych, z odsetkami za zwłokę według stopy ustalonej przez Europejski Bank Centralny powiększonej o 2 punkty;

                  —

                  zasądzenie od EKES zapłaty 2 000 EUR z tytułu poniesionej krzywdy;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia gwarancji proceduralnych zawartych w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą praw podstawowych”) oraz naruszenia zasady niedyskryminacji. Skarżąca podnosi, że sposób podejmowania przez Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny (EKES) decyzji w sprawie awansu lub zmiany zaszeregowania personelu tymczasowego sekretariatów grup narusza gwarancje procesowe z art. 41 karty praw podstawowych. Dotyczy to wszystkich decyzji o nieprzyznaniu awansu lub zmiany zaszeregowania skarżącej od czasu podjęcia przez nią służby. Skarżąca twierdzi, że decyzje te są całkowicie pozbawione uzasadnienia oraz że żaden akt, decyzja o charakterze generalnym lub komunikat nie wskazuje, jakie kryteria przyjmuje się i stosuje w celu wyłonienia członków personelu tymczasowego, którzy otrzymają awans lub zmianę zaszeregowania.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący naruszenia zasady pewności prawa. Skarżąca podnosi w tym względzie, że choć EKES rzeczywiście przysługuje uznanie w zakresie ustalania kryteriów i szczegółowych zasad stosowania art. 10 warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej, musza one jednak gwarantować wymagany prawem Unii stopień przewidywalności. Należy jednak stwierdzić, że nie ma to miejsca, gdyż nie istnieją kryteria, a tym bardziej jasne i przejrzyste kryteria, które by pozwoliły członkom personelu tymczasowego dowiedzieć się, jaki i na jakich warunkach nastąpi awans lub zmiana zaszeregowania powodująca zawarcie aneksu do umowy.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący oczywistego błędu w ocenie, ze względu na to, że decyzja o zmianie zaszeregowania skarżącej tylko trzykrotnie od 2004 r. jest obarczona oczywistym błędem w ocenie, nawet gdyby należało brać pod uwagę kryteria wynikające rzekomo z utrwalonej praktyki stosowanej w EKES.

                  4.

                  Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia obowiązku dbałości. Skarżąca podnosi, że odkąd tylko wstąpiła do służby, przy podejmowaniu przez organ upoważniony do zawierania umów decyzji, którym członkom personelu tymczasowego należy przyznać awans lub zmianę zaszeregowania, nie brano pod uwagę jej interesów.


title: Sprawa T-751/20: Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2020 r. – KL / EBI

text:
               15.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/57

      Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2020 r. – KL / EBI
      (Sprawa T-751/20)
      (2021/C 53/74)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: KL (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Champetier)

         Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny

         Żądania

      Skarżący wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że niniejsza skarga jest dopuszczalna i zasadna;

                  —

                  w konsekwencji, stwierdzenie nieważności decyzji EBI z dnia 18 maja 2020 r., zgodnie z którą zaświadczenia lekarskie skarżącego od dnia 18 marca do dnia 18 kwietnia i od dnia 20 kwietnia do dnia 20 maja 2020 r. nie są ważne w świetle art. 3.3 załącznika X do przepisów administracyjnych;

                  —

                  w razie zaistnienia takiej potrzeby, stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 12 września 2020 r. oddalającej skargę administracyjną skarżącego na decyzję początkową z dnia 18 maja 2020 r.;

                  —

                  zasądzenie od EBI zadośćuczynienia za krzywdę skarżącego;

                  —

                  obciążenie EBI całością kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 3.3 załącznika X do przepisów administracyjnych. Skarżący podnosi między innymi, że artykuł ten nie znajduje zastosowania, ponieważ w niniejszej sprawie nie istnieje żaden uzasadniony przypadek, który pozwoliłby służbie medycznej na odrzucenie przedstawionych przez niego zaświadczeń lekarskich.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia obowiązku dbałości, zasady proporcjonalności i nadużycia prawa. Skarżący podnosi w tym względzie, że postawa strony pozwanej jedynie pogarsza jego i tak już bardzo niestabilną sytuację zdrowotną, ponieważ poprzez odmowę ważności dwóch zaświadczeń lekarskich za okresy od dnia 18 marca do dnia 18 kwietnia i od dnia 20 kwietnia do dnia 20 maja 2020 r. oraz poprzez wystosowanie groźby postępowania dyscyplinarnego zaskarżone decyzje znacznie pogłębiają jego uogólniony stan niepokoju.