title: Sprawa T-394/09: Skarga wniesiona w dniu 5 października 2009 r. — General Bearing przeciwko OHIM (GENERAL BEARING CORPORATION)

text:
               5.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/26

         Skarga wniesiona w dniu 5 października 2009 r. — General Bearing przeciwko OHIM (GENERAL BEARING CORPORATION)
   (Sprawa T-394/09)
   2009/C 297/39
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: General Bearing Corp. (West Nyack, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat A. Dellmeier-Beschorner)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 16 lipca 2009 r. w sprawie R 73/2009-1;

               —

               nakazanie OHIM dokonania rejestracji rozpatrywanego wspólnotowego znaku towarowego;

               —

               obciążenie OHIM kosztami poniesionymi w postępowaniu sądowym;

               —

               w razie potrzeby wyznaczenie daty rozprawy.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „GENERAL BEARING CORPORATION” dla towarów z klas 7 i 12

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) i art. 7 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 207/2009 oraz naruszenie ogólnych zasad prawa znaków towarowych ze względu na błędne ustalenie przez Izbę Odwoławczą, że rozpatrywany wspólnotowy znak towarowy nie kwalifikuje się do rejestracji, jako że jest określeniem wyłącznie opisowym.


title: Sprawa F-119/15: Skarga wniesiona w dniu 20 sierpnia 2015 r. – ZZ/Europol

text:
               26.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 354/56

         Skarga wniesiona w dniu 20 sierpnia 2015 r. – ZZ/Europol
   (Sprawa F-119/15)
   (2015/C 354/67)
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci W.J. Dammingh i N.D. Dane)

      Strona pozwana: Europejski Urząd Policji (Europol)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Europolu, wydanej w wykonaniu wyroku Sądu, potwierdzającej odmowę zawarcia ze skarżącym umowy o pracę na czas nieokreślony i oferującej mu kwotę ryczałtową w wysokości, która zdaniem skarżącego nie wystarczy do wynagrodzenia szkody, jaką twierdzi, że poniósł ze względu na niewykonanie wyroków Sądu.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Europolu z dnia 29 lipca 2014 r. w zakresie, w jakim zawiera odmowę zawarcia ze skarżącym umowy o pracę na czas nieokreślony i oferuje mu kwotę odszkodowania w wysokości 10  000 EUR, jak również decyzji z dnia 22 maja 2015 r., w zakresie, w jakim oddalono nią zażalenie złożone przez skarżącego na decyzję z dnia 29 lipca 2014 r.;

               —

               obciążenie Europolu kosztami postępowania obejmującymi również koszty wynagrodzenia adwokata.


title: Sprawa C-173/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 10 lutego 2012 r. w sprawie T-32/11 Verenigde Douaneagenten przeciwko Komisji, wniesione w dniu 11 kwietnia 2012 r. przez Verenigde Douaneagenten BV

text:
               23.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/4

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 10 lutego 2012 r. w sprawie T-32/11 Verenigde Douaneagenten przeciwko Komisji, wniesione w dniu 11 kwietnia 2012 r. przez Verenigde Douaneagenten BV
   (Sprawa C-173/12 P)
   2012/C 184/07
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Verenigde Douaneagenten BV (przedstawiciel: adwokat S. H. L. Moolenaar)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku zgodnie z zarzutami wskazanymi w odwołaniu,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

                     Pierwsze dwa zarzuty
                   dotyczą błędu co do prawa, którego dopuścił się Sąd poprzez stwierdzenie, że strona pozwana słusznie doszła do wniosku, że świadectwa przewozowe EUR.1 zostały wydane wskutek nieprawidłowego przedstawienia stanu faktycznego przez eksportera.
               Sąd oparł się przy tym na pojedynczych pismach skierowanych do Departement van Economische Zaken (ministerstwa gospodarki) około dwa i pół roku przed rzeczywistym wywozem, które można interpretować w różny sposób oraz na błędnie przyjęte za nieistotne zastosowanie zasady kumulacji, przy czym Sąd pomija okoliczność, że nawet władze uważają ją za bardzo skomplikowaną.
               Jednocześnie Sąd nie wziął pod uwagę, że niderlandzkie organy celne w postępowaniu przed Gerechtshof te Amsterdam wyjaśniły, iż nie mogą dowieść, że udzielenie omawianych świadectw przywozowych EUR.1 wynikło z nieprawidłowego przedstawienia stanu faktycznego przez eksportera.

               2)

                     Zarzuty trzeci i czwarty
                   dotyczą błędów co do prawa, których Sąd dopuścił się w związku ze stwierdzeniem, że organy celne w Curaçao w chwili wydania świadectw EUR.1 nie wiedziały lub nie miały obowiązku wiedzieć, że omawiane towary nie mogły zostać objęte preferencyjnym traktowaniem.
               Sąd nie uwzględnił w swych rozważaniach okoliczności, że dla celów wydania świadectw przewozowych EUR.1 Departement van Economische Zaken w Curaçao przeprowadził co najmniej jedną kontrolę na miejscu, u eksportera. Ponadto Sąd nie wziął pod uwagę, że przy wydawaniu świadectw pochodzenia EUR.1 organy celne w Curaçao skontrolowały pochodzenie omawianego cukru w związku z jego przetworzeniem, aby w ten sposób zweryfikować wybrany reżim prawny.
               Ponadto Sąd nie uwzględnił, że świadectwa przywozowe EUR.1 zostały wydane przez organy celne na podstawie świadectw pochodzenia w postaci formularza A (zwanych dalej: formularzami A), na których nie można oprzeć wydania świadectw przewozowych EUR.1.
               Te same organy celne przyjmują przy dostarczeniu surowców do Curaçao formularze A. Okoliczność, że wskutek pożaru w archiwach organów celnych w Curaçao zniszczone zostały właśnie te formularze A nie może zostać przypisana wnoszącej odwołanie. Ponieważ archiwum zostało zniszczone, nie jest możliwe do ustalenia, jakie dokumenty zawierały akta organów celnych.
               Konkluzja Sądu, że kurator wręczył owe dokumenty członkom delegacji, gdy byli oni w urzędzie nie jest logiczna. Mając na uwadze powyższe, z okoliczności tej nie można wywieść wniosku, że formularze A się tam nie znajdowały.


title: Sprawy połączone od T-259/02 do T-264/02 i T-271/02: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 grudnia 2006 r. — Raiffeisen Zentralbank Österreich i in. przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Austriacki rynek bankowy — Klub Lombard — Wpływ na handel między państwami członkowskimi — Obliczanie grzywien)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/29

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 grudnia 2006 r. — Raiffeisen Zentralbank Österreich i in. przeciwko Komisji
   (Sprawy połączone od T-259/02 do T-264/02 i T-271/02) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Austriacki rynek bankowy - „Klub Lombard” - Wpływ na handel między państwami członkowskimi - Obliczanie grzywien)
   (2006/C 331/65)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Raiffeisen Zentralbank Österreich AG (Wiedeń, Austria) (przedstawiciel: adwokat S. Völcker) (sprawa T-259/02); Bank Austria Creditanstalt AG (Wiedeń) (przedstawiciele: adwokaci C. Zschocke i J. Beninca) (sprawa T-260/02); Anteilsverwaltung BAWAG PSK AG, dawniej Bank für Arbeit und Wirtschaft AG (Wiedeń) (przedstawiciele: początkowo adwokaci H.J. Niemeyer i M. von Hinden, a następnie adwokat H.J. Niemeyer) (sprawa T-261/02); Raiffeisenlandesbank Niederösterreich-Wien AG (Wiedeń) (przedstawiciel: adwokat H. Wollmann) (sprawa T-262/02); BAWAG PSK Bank für Arbeit und Wirtschaft und Österreichische Postsparkasse AG, dawniej Österreichische Postsparkasse AG (Wiedeń) (przedstawiciele: początkowo adwokaci H.J. Niemeyer i M. von Hinden, a następnie adwokat H.J. Niemeyer) (sprawa T-263/02); Erste Bank der österreichischen Sparkassen AG (Wiedeń) (przedstawiciele: początkowo adwokaci W. Kirchhoff, F. Montag, G. Bauer i A. Wegner, a następnie adwokaci F. Montag i A. Wegner) (sprawa T-264/02); Österreichische Volksbanken AG (Wiedeń) i Niederösterreichische Landesbank-Hypothekenbank AG (St. Pölten, Austria) (przedstawiciele: adwokaci R. Roniger, A. Ablasser, R. Bierwagen i F. Neumayr) (sprawa T-271/02)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: początkowo S. Rating, a następnie A. Bouquet, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów D. Waelbroecka i U. Zinsmeister)
   Przedmiot sprawy
   Tytułem żądania głównego, wnioski o stwierdzenie nieważności w całości lub w części decyzji Komisji 2004/138/WE z dnia 11 czerwca 2002 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE (Sprawa COMP/36.571/D-1, Banki austriackie — „klub Lombard”) (Dz.U. 2004, L 56, str. 1), oraz, tytułem żądania ewentualnego, wnioski o obniżenie grzywien nałożonych na skarżące.
   Sentencja wyroku

               1)

               W sprawie T-263/02 kwota grzywny nałożonej na mocy art. 3 decyzji Komisji 2004/138/WE z dnia 11 czerwca 2002 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE (Sprawa COMP/36.571/D-1, Banki austriackie — „klub Lombard”) na Österreichische Postsparkasse AG, w której prawa wstąpiła skarżąca, zostaje obniżona do 3 795 000 EUR.

               2)

               W pozostałej części skargi zostają oddalone.

               3)

               W sprawie T-259/02 powództwo wzajemne wniesione przez Komisję zostaje oddalone.

               4)

               W sprawach od T-260/02 do T-262/02, T-264/02 i T-271/02 skarżące zostają obciążone kosztami postępowania.

               5)

               W sprawie T-259/02 skarżąca pokrywa własne koszty oraz 90 % kosztów poniesionych przez Komisję. Komisja pokrywa 10 % własnych kosztów.

               6)

               W sprawie T-263/02 każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 274 z 9.11.2002.


title: Sprawa C-141/08 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 1 października 2009 r. — Foshan Shunde Yongjian Housewares & Hardware Co. Ltd przeciwko Radzie Unii Europejskiej, Komisji Wspólnot Europejskich, Vale Mill (Rochdale) Ltd, Pirola SpA, Colombo New Scal SpA, Republice Włoskiej (Odwołanie — Polityka handlowa — Dumping — Przywóz desek do prasowania pochodzących z Chin — Rozporządzenie (WE) nr 384/96 — Artykuł 2 ust. 7 lit. c) oraz art. 20 ust. 4 i 5 — Status przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej — Prawo do obrony — Dochodzenie antydumpingowe — Termin wyznaczony przedsiębiorstwom na przedstawienie uwag)

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/9

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 1 października 2009 r. — Foshan Shunde Yongjian Housewares & Hardware Co. Ltd przeciwko Radzie Unii Europejskiej, Komisji Wspólnot Europejskich, Vale Mill (Rochdale) Ltd, Pirola SpA, Colombo New Scal SpA, Republice Włoskiej
   (Sprawa C-141/08 P) (1)

   (Odwołanie - Polityka handlowa - Dumping - Przywóz desek do prasowania pochodzących z Chin - Rozporządzenie (WE) nr 384/96 - Artykuł 2 ust. 7 lit. c) oraz art. 20 ust. 4 i 5 - Status przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej - Prawo do obrony - Dochodzenie antydumpingowe - Termin wyznaczony przedsiębiorstwom na przedstawienie uwag)
   2009/C 282/16
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Foshan Shunde Yongjian Housewares & Hardware Co. Ltd (przedstawiciele: J.-F. Bellis, adwokat, G. Vallera, barrister)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.-P. Hix, pełnomocnik, E. McGovern, barrister, B.O'Connor, solicitor), Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: H. van Vliet, T. Scharf i K.Talabér-Ritz, pełnomocnicy), Vale Mill (Rochdale) Ltd, Pirola SpA, Colombo New Scal SpA (przedstawiciele: G. Berrische i G. Wolf Rechtsanwälte), Republika Włoska (przedstawiciele: R. Adam, pełnomocnik i W. Ferrante, avvocato dello Stato)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (szósta izba) z dnia 29 stycznia 2008 r. w sprawie T-206/07 Foshan Shunde Yongjian Housewares & Hardware przeciwko Radzie, w którym Sąd oddalił skargę wnoszącego odwołanie o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 452/2007 z dnia 23 kwietnia 2007 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz desek do prasowania pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Ukrainy (Dz.U. L 109, s. 12), w zakresie w jakim ustanawia cło antydumpingowe na przywóz desek do prasowania produkowanych przez wnoszącego odwołanie — Błąd co do prawa wynikający z błędności ustaleń dokonanych przez Sąd Pierwszej Instancji i braku sankcji związanych ze stwierdzonym przez Sąd Pierwszej Instancji naruszeniem prawa do obrony — Wykładnia art. 2 ust. 7 lit. c) i art. 20 ust. 4 i 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 1996, L 56, s. 1) — Pojęcie przedsiębiorstwa „działającego w warunkach gospodarki rynkowej” oraz zakres minimalnego 10-dniowego terminu przyznanego przedsiębiorstwu, którego dotyczy dochodzenie antydumpingowe na przedstawienie ewentualnych uwag

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 29 stycznia 2008 r. w sprawie T-206/07 Foshan Shunde Yongjian Housewares & Hardware przeciwko Radzie w zakresie, w jakim Sąd orzekł, że naruszenie art. 20 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej, nie miało wpływu na prawo do obrony Foshan Shunde Yongjian Housewares & Hardware Co. Ltd., zostaje uchylony.

               2)

               Rozporządzenie Rady (WE) nr 452/2007 z dnia 23 kwietnia 2007 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz desek do prasowania pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Ukrainy jest nieważne w zakresie, w jakim ustanawia cło antydumingowe na przywóz desek do prasowania produkowanych przez Foshan Shunde Yongjian Housewares & Hardware Co. Ltd.

               3)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa koszty postępowania w obydwu instancjach.

               4)

               Komisja Wspólnot Europejskich, Vale Mill (Rochdale) Ltd, Pirola SpA, Colombo New Scal SpA i Republika Włoska pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 158 z 21.06.2008.


title: Sprawa C-506/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 15 lipca 2015 r. w sprawie T-561/13, Hiszpania/Komisja, wniesione w dniu 23 września 2015 r. przez Królestwo Hiszpanii

text:
               16.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/24

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 15 lipca 2015 r. w sprawie T-561/13, Hiszpania/Komisja, wniesione w dniu 23 września 2015 r. przez Królestwo Hiszpanii
   (Sprawa C-506/15 P)
   (2015/C 381/26)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: M.A. Sampol Pucurull, pełnomocnik)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               W każdym razie uwzględnienie odwołania i częściowe uchylenie wyroku Sądu z dnia 15 lipca 2015 r. w sprawie T-561/13.

               —

               stwierdzenie częściowej nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim wyłącza ona wydatki poniesione przez Królestwo Hiszpanii w ramach pomocy „Indemnizaciones Compensatorias de las Desventajas Naturales” (dodatki wyrównawcze z tytułu niekorzystnych warunków naturalnych, zwane dalej ICDN) przewidzianej w planie rozwoju obszarów wiejskich w Galicji w latach 2007–2013 na kwotę 7 57  968,97 EUR odpowiadającą pojęciu „niekorzystnych warunków naturalnych” (środki 211 i 212)”.

               —

               W każdym razie obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarzut pierwszy: Naruszenie prawa przez Sąd ze względu na niepodniesienie z urzędu naruszenia istotnych wymogów proceduralnych w zakresie, w jakim Komisja Europejska wydała sporną decyzję po upływie rozsądnego terminu.

      Zarzut drugi: Naruszenie prawa przez Sąd ze względu na naruszenie art. 10 i 14 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006 (1) z dnia 7 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz naruszenie art. 35 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 (2) z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników ze względu na stwierdzenie przez Sąd, że przepisy te zobowiązywały władze hiszpańskie do dokonania spisu zwierząt podczas kontroli na miejscu.

      (1)  Dz.U. L 368, s. 74.

      (2)  Dz.U. L 141, s. 18.


title: Sprawa T-603/15: Postanowienie Sądu z dnia 27 marca 2017 r. – Frank/Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — Program ramowy „Horyzont 2020” w zakresie badań naukowych i innowacji — Zaproszenie do składania wniosków i powiązanych działań przewidzianych w programie pracy ERBN na rok 2015 — Decyzja ERBN stwierdzająca brak kwalifikowalności wniosku złożonego przez skarżącą — Dorozumiana decyzja Komisji oddalająca skargę administracyjną na decyzję ERBN — Błędne wskazanie strony pozwanej — Niedopuszczalność)

text:
               6.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/19

         Postanowienie Sądu z dnia 27 marca 2017 r. – Frank/Komisja
   (Sprawa T-603/15) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Program ramowy „Horyzont 2020” w zakresie badań naukowych i innowacji - Zaproszenie do składania wniosków i powiązanych działań przewidzianych w programie pracy ERBN na rok 2015 - Decyzja ERBN stwierdzająca brak kwalifikowalności wniosku złożonego przez skarżącą - Dorozumiana decyzja Komisji oddalająca skargę administracyjną na decyzję ERBN - Błędne wskazanie strony pozwanej - Niedopuszczalność))
   (2017/C 178/25)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Regine Frank (Bonn, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo W. Trautner, następnie E. Niitväli, M. Reysen, następnie E. Niitväli, M. Reysen oraz S. Wachs oraz w końcu S. Conrad, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal i B. Conte, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie oparte na art. 263 TFUE i zmierzające do stwierdzenia nieważności decyzji Agencji Wykonawczej Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych (AW ERBN) z dnia 5 czerwca 2015 r. w sprawie braku pozytywnej oceny złożonego przez skarżącą w ramach programu „ERC starting grant” wniosku nr 680151 na pierwszym etapie postępowania i który nie został dopuszczony do oceny w ramach drugiego etapu oraz dorozumianej decyzji Komisji oddalającej skargę administracyjną złożoną przez skarżącą zgodnie z art. 22 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 58/2003 z dnia 19 grudnia 2002 r. ustanawiającego statut agencji wykonawczych, którym zostaną powierzone niektóre zadania w zakresie zarządzania programami wspólnotowymi (Dz.U. 2003 L 11, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Regine Frank oraz Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 48 z 8.2.2016.


title: Sprawa C-376/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court (Irlandia) w dniu 22 czerwca 2017 r. – Minister for Justice and Equality Ireland i Attorney General/Arkadiusz Piotr Lipinski

text:
               28.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court (Irlandia) w dniu 22 czerwca 2017 r. – Minister for Justice and Equality Ireland i Attorney General/Arkadiusz Piotr Lipinski
   (Sprawa C-376/17)
   (2017/C 283/35)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Supreme Court

      Strony w postępowaniu głównym

      Skarżący/druga strona postępowania apelacyjnego: Minister for Justice and Equality, Ireland i Attorney General

      Pozwany/wnoszący apelację: Arkadiusz Piotr Lipinski

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w sytuacji gdy osoba zostaje uznana za winną i skazana przez właściwy sąd państwa członkowskiego i gdy pierwotnie wymierzona w pierwszej instancji kara ulega zmianie wskutek postępowania apelacyjnego, po czym wykonanie tej kary (w wymiarze zmienionym w wyniku apelacji) zostaje następnie zawieszone, a w dalszej kolejności wznowione w wyniku uchylenia zawieszenia, pojęcie „rozprawy” w rozumieniu art. 4a decyzji ramowej (1) należy interpretować jako:

                           a)

                           odnoszące się wyłącznie do postępowania prowadzącego do stwierdzenia winy i wymierzenia kary w pierwszej instancji (zwanej dalej „karą wymierzoną w pierwszej instancji”); czy

                           b)

                           odnoszące się do postępowania opisanego w lit. a) powyżej lub którejkolwiek z poniższych możliwości:

                                       (i)

                                       dowolnego postępowania apelacyjnego w następstwie postępowania z lit. a), wskutek którego kara wymierzona w pierwszej instancji ulega zmianie (zwana dalej „zmienioną karą”);

                                       (ii)

                                       postępowania prowadzącego w dalszej kolejności do zawieszenia zmienionej kary (lub jej części);

                                       (iii)

                                       postępowania prowadzącego do uchylenia zawieszenia zmienionej kary (lub jej części)?

               2)

               W przypadku gdyby pojęcie „rozprawy” należało interpretować w ten sposób, że odnosi się ono do jakiegokolwiek postępowania apelacyjnego, prowadzącego do zmiany kary, czy brak odniesienia do okoliczności, że osoba, której dotyczy wniosek o przekazanie, została powiadomiona o rozpatrywanym postępowaniu apelacyjnym i była podczas niego reprezentowana skutkuje nieważnością europejskiego nakazu aresztowania, niezależnie od tego, że po dostarczeniu dodatkowych informacji w toku postępowania toczącego się w państwie, do którego skierowano wniosek ustalono, że zainteresowana osoba została faktycznie powiadomiona i była reprezentowana podczas postępowania?

      (1)  Decyzja ramowa Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (Dz.U. 2002, L 190, s. 1).


title: Sprawa T-532/17: Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2017 r. – Coral Venture/SRB

text:
               23.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/22

         Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2017 r. – Coral Venture/SRB
   (Sprawa T-532/17)
   (2017/C 357/30)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Coral Venture S.L. (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat M. Niño Camazón)

      Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uwzględnienie skargi o stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez SRB w dniu 7 czerwca 2017 r. (SRB/EES/2017/08) uznającej restrukturyzację i uporządkowaną likwidację instytucji Banco Popular oraz zatwierdzającej program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zawierający działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, które należy zastosować do tej instytucji i uwzględnienie w pełni żądań skarżącej po przeprowadzeniu właściwych czynności procesowych.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty są podobne do tych podniesionych w sprawach T-478/17 Mutualidad de la Abogacía i Hermandad Nacional de Arquitectos Superiores y Químicos/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-481/17 Fundación Tatiana Pérez de Guzmán y Bueno i SFL/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-482/17 Comercial Vascongada Recalde/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-483/17 García Suárez i in./Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-484/17 Fidesban i in./Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-497/17 Sáchez del Valle i Calatrava Real State 2015/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji oraz T-498/17 Pablo Álvarez de Linera Granda/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji.


title: Sprawa C-210/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Belgia) w dniu 9 maja 2011 r. — Państwo belgijskie przeciwko Medicom sprl

text:
               16.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Belgia) w dniu 9 maja 2011 r. — Państwo belgijskie przeciwko Medicom sprl
   (Sprawa C-210/11)
   2011/C 211/28
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour de cassation

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Państwo belgijskie

      Strona pozwana: Medicom sprl

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 6 ust. 2 akapit pierwszy lit. a) i art. 13 B lit. b) szóstej dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (1) należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uznaniu za świadczenie usług zwolnione z podatku, jako najem lub dzierżawa nieruchomości w rozumieniu art. 13 B lit. b), użytkowanie do celów prywatnych przez osoby zarządzające, członków organów lub wspólników spółki będącej podatnikiem i mającej osobowość prawną, albo przez członków rodzin tych osób, części lub całości nieruchomości wchodzącej w skład majątku tej spółki i w związku z tym stanowiącej w całości część przedsiębiorstwa, w sytuacji gdy w zamian za użytkowanie to nie żąda się zapłaty czynszu w pieniądzu, lecz uważa się je za świadczenie w naturze, podlegające opodatkowaniu w ramach podatku dochodowego płaconego przez owe osoby, w związku z czym z podatkowego punktu widzenia użytkowanie to traktowane jest jako wynagrodzenie za część pracy, którą świadczą te osoby?

               2)

               Czy wspomniane przepisy należy interpretować w ten sposób, że zwolnienie to znajduje zastosowanie w opisanej sytuacji, jeżeli spółka nie udowodniła istnienia związku między prowadzeniem przedsiębiorstwa a udostępnieniem całości lub części nieruchomości osobom zarządzającym, członkom organów lub wspólnikom tej spółki i czy w takim razie istnienie pośredniego związku jest wystarczające?

      (1)  Dz.U L 145, s. 1.


title: Sprawa T-320/09: Wyrok Sądu z dnia 22 kwietnia 2015 r. – Planet/Komisja [Ochrona interesów finansowych Unii — System wczesnego ostrzegania (SWO), który umożliwia określenie stopnia ryzyka związanego z wybranymi oferentami — Dochodzenie OLAF-u dotyczące wykonania zamówienia publicznego na projekt modernizacji instytucjonalnej w Syrii — Decyzje o aktywacji ostrzeżeń W1a i W1b — Podstawa prawna — Prawa podstawowe — Obowiązek uzasadnienia]

text:
               8.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/8

         Wyrok Sądu z dnia 22 kwietnia 2015 r. – Planet/Komisja
   (Sprawa T-320/09) (1)

   ([Ochrona interesów finansowych Unii - System wczesnego ostrzegania (SWO), który umożliwia określenie stopnia ryzyka związanego z wybranymi oferentami - Dochodzenie OLAF-u dotyczące wykonania zamówienia publicznego na projekt modernizacji instytucjonalnej w Syrii - Decyzje o aktywacji ostrzeżeń W1a i W1b - Podstawa prawna - Prawa podstawowe - Obowiązek uzasadnienia])
   (2015/C 190/08)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Planet AE Anonymi Etaireia Parochis Symvouleftikon Ypiresion (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: V. Christianos, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Triantafyllou i F. Dintilhac, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF), w których to decyzjach wystąpiono o wpis skarżącej do systemu wczesnego ostrzegania (SWO), a także decyzji Komisji dotyczących aktywacji ostrzeżeń W1a, a następnie W1b.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF), w których wystąpiono o wpis Planet AE Anonymi Etaireia Parochis Symvouleftikon Ypiresion do systemu wczesnego ostrzegania (SWO), a także decyzji Komisji Europejskiej dotyczących aktywacji ostrzeżeń W1a i W1b w zakresie, w jakim dotyczą one tej spółki.

               2)

               Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 267 z 7.11.2009.


title: Sprawa T-598/11: Wyrok Sądu z dnia 12 czerwca 2013 r. — MPDV Mikrolab przeciwko OHIM (Lean Performance Index) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Lean Performance Index — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/73

         Wyrok Sądu z dnia 12 czerwca 2013 r. — MPDV Mikrolab przeciwko OHIM (Lean Performance Index)
   (Sprawa T-598/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Lean Performance Index - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2013/C 225/162
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: MPDV Mikrolab GmbH, Mikroprozessordatenverarbeitung und Mikroprozessorlabor (Mosbach, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat W. Göpfert)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: G. Marten i R. Pethke, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 września 2011 r. (sprawa R 131/2011-1) dotyczącą rejestracji słownego znaku towarowego Lean Performance Index jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               MPDV Mikrolab GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 32 z 4.2.2012.


title: Sprawa T-302/12: Postanowienie Sądu z dnia 20 czerwca 2014 r. – Torrefacção Camelo przeciwko OHIM – Lorenzo Pato Hermanos (Zdobienie opakowań)

text:
               1.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 292/59

         Postanowienie Sądu z dnia 20 czerwca 2014 r. – Torrefacção Camelo przeciwko OHIM – Lorenzo Pato Hermanos (Zdobienie opakowań)
   (Sprawa T-302/12) (1)

   2014/C 292/74
   Język postępowania: hiszpański
   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 273 z 8.9.2012.


title: Sprawa T-108/05: Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2005 r. przez Suzy Frederic-Leemans przeciwko Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu

text:
               14.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 115/30

         Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2005 r. przez Suzy Frederic-Leemans przeciwko Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu
   (Sprawa T-108/05)
   (2005/C 115/55)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 22 lutego 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Suzy Frederic-Leemans, zamieszkałej w Lahas (Francja) reprezentowanej przez adwokatów Georgesa Vandersandena, Laure Levi i Aurore Finchelstein przeciwko Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu.
   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               1)

               stwierdzenie nieważności odcinka emerytury za maj 2004 r., aby spowodować zastosowanie współczynnika korygującego obowiązującego w stosunku do stolicy państwa, w którym ma ona miejsce zamieszkania lub przynajmniej takiego współczynnika korygującego, który odzwierciedlałby w odpowiedni sposób różnice w kosztach utrzymania w miejscu, w których skarżąca zmuszona jest ponosić wydatki i tym samym odpowiadałby zasadzie równoważności,

               2)

               obciążenie Komitetu Ekonomiczno-Społecznego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Zarzuty i argumenty powołane w niniejszej sprawie są podobne do tych powołanych w sprawie T-35/05 Elizabeth Agne-Dapper i in. przeciwko Komisji.


title: Sprawa T-115/12: Wyrok Sądu z dnia 30 maja 2013 r. — Buzil-Werk Wagner przeciwko OHIM — Roca Sanitario (Roca) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Roca — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy ROCA i wcześniejszy graficzny międzynarodowy znak towarowy Roca — Względna podstawa odmowy rejestracji — Podobieństwo towarów — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/75

         Wyrok Sądu z dnia 30 maja 2013 r. — Buzil-Werk Wagner przeciwko OHIM — Roca Sanitario (Roca)
   (Sprawa T-115/12) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Roca - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy ROCA i wcześniejszy graficzny międzynarodowy znak towarowy Roca - Względna podstawa odmowy rejestracji - Podobieństwo towarów - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2013/C 225/168
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Buzil-Werk Wagner GmbH & Co. KG (Memmingen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat D. Waldhauser)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: G. Schneider i M. Lenz, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Roca Sanitario, SA (Barcelona, Hiszpania)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 9 stycznia 2012 r. (sprawa R 1907/2010-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Roca Sanitario, SA et Buzil-Werk Wagner GmbH & Co. KG.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Buzil-Werk Wagner GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 157 z 2.6.2012.


title: Sprawa T-695/16 P: Wyrok Sądu z dnia 18 lipca 2017 r. – Komisja/RN (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Żyjący małżonek — Emerytury i renty — Renta rodzinna — Artykuł 20 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego — Warunki zakwalifikowania — Naruszenie prawa)

text:
               28.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/46

         Wyrok Sądu z dnia 18 lipca 2017 r. – Komisja/RN
   (Sprawa T-695/16 P) (1)

   ((Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Żyjący małżonek - Emerytury i renty - Renta rodzinna - Artykuł 20 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego - Warunki zakwalifikowania - Naruszenie prawa))
   (2017/C 283/71)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja (przedstawiciele: A.C. Simon, F. Simonetti i G. Gattinara, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: RN (przedstawiciel: adwokat F. Moyse) i Parlament Parlement Europejski (przedstawiciele: M. Ecker i E. Taneva, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 20 lipca 2016 r., RN/Komisja (F-104/15, EU:F:2016:163).

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 20 lipca 2016 r., RN/Komisja (F-104/15) zostaje uchylony.

               2)

               Sprawa zostaje przekazana do ponownego rozpoznania przez izbę Sądu inną niż ta, która orzekała w niniejszym postepowaniu odwoławczym.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postepowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 441 z 28.11.2016.


title: Sprawa T-486/11: Skarga wniesiona w dniu 2 września 2011 r. — Telekomunikacja Polska przeciwko Komisji

text:
               19.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 340/27

         Skarga wniesiona w dniu 2 września 2011 r. — Telekomunikacja Polska przeciwko Komisji
   (Sprawa T-486/11)
   2011/C 340/56
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Telekomunikacja Polska SA (Warszawa, Rzeczpospolita Polska) (przedstawiciele: M. Modzelewska de Raad, P. Paśnik, S. Hautbourg, adwokaci, C. Vajda, QC, i A. Howard, barrister)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2011) 4378 wersja ostateczna z dnia 22 czerwca 2011 r. w całości lub, tytułem żądania ewentualnego

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2 zaskarżonej decyzji w całości lub, tytułem żądania ewentualnego;

               —

               odpowiednie obniżenie wysokości określonej w niej grzywny; oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący

                           —

                           naruszenia prawa ze względu na to, że nie zostało wykazane istnienie uzasadnionego interesu w przeprowadzeniu dochodzenia i wydaniu stwierdzającej naruszenie decyzji dotyczącej zachowania, które miało miejsce w przeszłości.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący

                           —

                           sprzeczności art. 2 zaskarżonej decyzji z art. 6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka oraz art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej ze względu na wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie zasadności mającego karny charakter oskarżenia przez organ administracyjny, w niniejszym przypadku — Komisję, zamiast przez spełniający określone w tym art. 6 kryteria niezależny sąd.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący

                           —

                           nieważności ww. art. 2 spowodowanej tym, że Komisja nie przestrzegała w trakcie toczącego się przed nią postępowania administracyjnego prawa do obrony skarżącej ze względu na to, iż obliczając wysokość grzywny nie zajęła stanowiska w kwestii okoliczności obciążających i łagodzących.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący

                           —

                           obniżenia wysokości grzywny ze względu na popełnienie przez Komisję błędu w ocenie wagi naruszenia oraz naruszenie przez tą instytucję zasady proporcjonalności przy ustalaniu kwoty podstawowej grzywny:

                                       a)

                                       nieuwzględnienie okoliczności polegającej na tym, że na zarzucane naruszenie to składały się różnego rodzaju praktyki o różnym czasie trwania i różnym stopniu intensywności;

                                       b)

                                       błąd w ocenie związany ze stwierdzeniem, że zarzucane naruszenie miało rzeczywisty negatywny wpływ na konkurencję i konsumentów na rynku właściwym.

               5)

               Zarzut piąty dotyczący

                           —

                           obniżenia wysokości grzywny ze względu na niewłaściwe i niesłuszne nieuwzględnienie przez Komisję pod uwagę okoliczności łagodzących:

                                       a)

                                       nieuwzględnienie podjętych przez skarżącą środków wyrównawczych w postaci znacznych inwestycji mających na celu poprawę, z korzyścią dla konkurentów i konsumentów, infrastruktury umożliwiającej szerokopasmowy dostęp do internetu;

                                       b)

                                       nieuwzględnienie faktu dobrowolnego zaprzestania naruszenia;

                                       c)

                                       nieuwzględnienie zaproponowanych przez skarżącą zobowiązań.


title: Sprawa T-259/06: Skarga wniesiona w dniu 20 września 2006 r. — Torres przeciwko OHIM — Navisa Industrial Vinícola Española (MANSO DE VELASCO)

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/52

         Skarga wniesiona w dniu 20 września 2006 r. — Torres przeciwko OHIM — Navisa Industrial Vinícola Española (MANSO DE VELASCO)
   (Sprawa T-259/06)
   (2006/C 294/108)
   Język skargi: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Miguel Torres, S.A., (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciele: E. Armijo Chávarri i A. Castán Pérez-Gómez, abogados)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Navisa Industrial Vinícola Española, S.A.
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu z dnia 29 czerwca 2006 r. w sprawie R 865/2005-1 przy jednoczesnym obciążeniu Urzędu kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy MANSO DE VELASCO dla towarów z klasy 33 — zgłoszenie nr 2.261.527
   Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Navisa Industrial Vinícola Española, S.A.
   Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Hiszpański słowny znak towarowy VELASCO dla towarów z klasy 33

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu i odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), ponieważ w odniesieniu do spornych oznaczeń nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd, które uniemożliwiałoby ich współistnienie na rynku.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1)


title: Sprawa T-378/02: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 maja 2007 r. — Technische Glaswerke Ilmenau przeciwko Komisji

text:
               4.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/41

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 maja 2007 r. — Technische Glaswerke Ilmenau przeciwko Komisji
   (Sprawa T-378/02) (1)

   (2007/C 183/79)

      Język postępowania: niemiecki

   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 55 z 8.3.2003.


title: Sprawa F-79/09: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 14 września 2010 r. — AE przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Zabezpieczenie społeczne — Ubezpieczenie z tytułu wypadków i chorób zawodowych — Artykuł 73 regulaminu pracowniczego — Odmowa uznania zawodowego charakteru choroby — Nadwrażliwość na pola elektromagnetyczne)

text:
               20.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 317/48

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 14 września 2010 r. — AE przeciwko Komisji
   (Sprawa F-79/09)
   (Służba publiczna - Urzędnicy - Zabezpieczenie społeczne - Ubezpieczenie z tytułu wypadków i chorób zawodowych - Artykuł 73 regulaminu pracowniczego - Odmowa uznania zawodowego charakteru choroby - Nadwrażliwość na pola elektromagnetyczne)
   2010/C 317/84
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: AE (Muchamiel, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i M. Vandenbussche)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo J. Currall i D. Martin, pełnomocnicy, następnie J. Currall i J. Baquero Cruz, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji organu powołującego z dnia 15 grudnia 2008 r., otrzymanej w dniu 16 stycznia 2009 r., oddalającej wniosek skarżącego o uznanie za chorobę zawodową w rozumieniu art. 73 regulaminu pracowniczego dolegliwości, która go dotknęła, a po drugie, w razie potrzeby, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 11 czerwca 2009 r. oddalającej zażalenie skarżącego. Żądanie zapłaty 12 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.

      Sentencja wyroku

               1)

               Komisja Europejska zostaje obciążona zapłatą na rzecz AE kwoty 2 000 EUR.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa, poza własnymi kosztami, jedną czwartą kosztów poniesionych przez skarżącego.

               4)

               Skarżący pokrywa trzy czwarte swoich kosztów.


title: Sprawa T-395/05: Skarga wniesiona w dniu  31 października 2005 r.  — Multikauf przeciwko OHIM

text:
               25.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/34

         Skarga wniesiona w dniu 31 października 2005 r. — Multikauf przeciwko OHIM
   (Sprawa T-395/05)
   (2006/C 48/67)
   Język skargi: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Multikauf Warenhandelsgesellschaft mbH (Kailling, Niemcy) [Przedstawiciel: M. Bahmann, Rechtsanwalt]

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Demo Holding S.A. (Luksemburg, Luksemburg)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 20 czerwca 2005 r. w sprawie R 895/2004-1, doręczonej pełnomocnikowi procesowemu skarżącej przez DHL w dniu 31 sierpnia 2005 r.,

               —

               odrzucenie wniesionego w imieniu zainteresowanej osoby trzeciej przez jej pełnomocnika procesowego w dniu 18 września 2001 r. sprzeciwu wobec rejestracji wspólnotowego znaku towarowego nr 1841121 „webmulti”.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „webmulti” dla towarów z klas 3, 7, 8, 9, 16, 20, 21, 25 i 30 — zgłoszenie nr 1 841 121
   Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Demo Holding S.A.
   Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowne i graficzne wspólnotowe, krajowe i międzynarodowe znaki towarowe „WEB” dla towarów z klas 3, 9 i 25

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uznanie sprzeciwu i odrzucenie zgłoszenia dla niektórych z towarów ujętych we wniosku o rejestrację

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania skarżącej

      Podniesione zarzuty: Znaki towarowe, na które powołano się w sprzeciwie, nie są używane dla części towarów.


title: Sprawa T-423/07: Wyrok Sądu z dnia 19 maja 2011 r. — Ryanair przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Konkurencja — Nadużycie pozycji dominującej — Sektor lotniczy — Wyłączność na korzystanie z terminalu 2 w porcie lotniczym w Monachium — Skarga na bezczynność — Zajęcie stanowiska przez Komisję — Umorzenie postępowania — Obowiązek działania — Brak)

text:
               2.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/12

         Wyrok Sądu z dnia 19 maja 2011 r. — Ryanair przeciwko Komisji
   (Sprawa T-423/07) (1)

   (Pomoc państwa - Konkurencja - Nadużycie pozycji dominującej - Sektor lotniczy - Wyłączność na korzystanie z terminalu 2 w porcie lotniczym w Monachium - Skarga na bezczynność - Zajęcie stanowiska przez Komisję - Umorzenie postępowania - Obowiązek działania - Brak)
   2011/C 194/16
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ryanair Ltd (Dublin, Irlandia) (przedstawiciel: adwokat E. Vahida)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn, S. Noë i E. Righini, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na bezczynność Komisji, zmierzająca do stwierdzenia, że instytucja ta bezprawnie zaniechała zajęcia stanowiska w przedmiocie skargi do Komisji wniesionej przez skarżącą, dotyczącej po pierwsze, pomocy przyznanej rzekomo przez Republikę Federalną Niemiec Lufthansie i jej partnerom ze Star Alliance w formie wyłączności na korzystanie z terminalu 2 w porcie lotniczym w Monachium (Niemcy), a po drugie, domniemywanego nadużycia pozycji dominującej przez port lotniczy w Monachium.

      Sentencja

               1)

               Umarza się postępowanie w przedmiocie żądania stwierdzenia bezczynności przedstawionego przez Ryanair Ltd w odniesieniu do domniemywanej pomocy państwa na rzecz Lufthansy.

               2)

               Żądanie stwierdzenia bezczynności przedstawione przez Ryanair w odniesieniu do domniemywanej pomocy państwa na rzecz partnerów Lufthansy ze Star Alliance zostaje oddalone.

               3)

               Żądanie stwierdzenia bezczynności przedstawione przez Ryanair w odniesieniu do domniemywanego nadużycia pozycji dominującej zostaje oddalone.

               4)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz połowę kosztów poniesionych przez Ryanair.

               5)

               Ryanair pokrywa połowę własnych kosztów.

      (1)  Dz.U. C 8 z 12.1.2008.


title: Sprawa T-255/06: Skarga wniesiona w dniu 15 września 2006 r. Budějovický Budvar przeciwko OHIM — Anheuser-Busch (BUD)

text:
               18.11.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/39

         Skarga wniesiona w dniu 15 września 2006 r. Budějovický Budvar przeciwko OHIM — Anheuser-Busch (BUD)
   (Sprawa T-255/06)
   (2006/C 281/69)
   Język skargi: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Budějovický Budvar, národní podnik (České Budějovice, Republika Czeska) (przedstawiciel: F. Fajgenbaum, avocat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Anheuser-Busch, Incorporated
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 28 czerwca 2006 r. w sprawie R 241/2005-2;

               —

               oddalenie wniosku o rejestrację słownego wspólnotowego znaku towarowego „BUD” dla usług należących do klas 16, 21, 25 i 32 — zgłoszenie nr 1 257 849;

               —

               przesłanie orzeczenia Sądu do OHIM;

               —

               obciążenie spółki Anheuser-Busch kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Anheuser-Busch, Incorporated

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „BUD” dla usług należących do klas 16, 21, 25 i 32 — zgłoszenie nr 1 257 849

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: prawo do używania chronionego oznaczenia pochodzenia „BUD” w odniesieniu do piwa

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 62 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 (1) oraz art. 20 rozporządzenia wykonawczego nr 2868/95 (2) ze względu na to, iż zdaniem skarżącej Izba Odwoławcza nie ma kompetencji do orzekania o ważności chronionego oznaczenia pochodzenia, na które skarżąca powołała się w swym sprzeciwie. Skarżąca podnosi również, że oznaczenie „BUD” stanowi oznaczenie pochodzenia, chronione we Francji i w Austrii. Nadto skarżąca powołuje się na błędne zastosowanie art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 40/94 ze względu na to, iż jej zdaniem oznaczenie pochodzenia „BUD” stanowi oznaczenie używane w działalności handlowej.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 11 z 1994 r., str. 1)

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r., wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 303 z 1995 r., str. 1)


title: Sprawa T-569/10: Skarga wniesiona w dniu 13 grudnia 2010 r. — Bimbo przeciwko OHIM — Panrico (BIMBO DOUGHNUTS)

text:
               12.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/15

         Skarga wniesiona w dniu 13 grudnia 2010 r. — Bimbo przeciwko OHIM — Panrico (BIMBO DOUGHNUTS)
   (Sprawa T-569/10)
   2011/C 46/29
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Bimbo, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. Carbonell Callicó)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Panrico, SL (Barcelona, Hiszpania)

      Żądania strony skarżącej

               —

               zmiana decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 7 października 2010 r. w sprawie R 838/2009-4 oraz uwzględnienie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 5096847;

               —

               alternatywnie, stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 7 października 2010 r. w sprawie R 838/2009-4; oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „BIMBO DOUGHNUTS” dla towarów z klasy 30 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 5096847

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Panrico, SL

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: zarejestrowany w Hiszpanii słowny znak towarowy nr 399563 „DONUT” dla towarów z klasy 30; zarejestrowany w Hiszpanii graficzny znak towarowy nr 643273 „donut” dla towarów z klasy 30; zarejestrowany w Hiszpanii słowny znak towarowy nr 1288926 „DOUGHNUTS” dla towarów z klasy 30; zarejestrowany w Hiszpanii graficzny znak towarowy nr 2518530 „donuts” dla towarów z klasy 30; zarejestrowany w Portugalii słowny znak towarowy nr 316988 „DONUTS” dla towarów z klasy 30; słowny międzynarodowy znak towarowy nr 355753 „DONUT” dla towarów z klasy 30; graficzny międzynarodowy znak towarowy nr 814272 „donuts” dla towarów z klasy 30

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: skarżąca uważa, że zaskarżona decyzja narusza art. 75 oraz 76 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009, gdyż Izba Odwoławcza nie wzięła pod uwagę stanu faktycznego oraz dowodów przedstawionych przez strony we odpowiednim terminie, oraz że zaskarżona decyzja narusza art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009, gdyż Izba Odwoławcza błędnie oceniła prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.


title: Sprawa C-170/12: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 października 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation — Francja) — Peter Pinckney przeciwko KDG Mediatech AG (Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Jurysdykcja — Czyny niedozwolone i czyny podobne do czynów niedozwolonych — Majątkowe prawa autorskie — Nośnik materialny, na którym zwielokrotniono utwór podlegający ochronie — Udostępnienie w sieci — Określenie miejsca, w którym urzeczywistniła się szkoda)

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/27

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 października 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation — Francja) — Peter Pinckney przeciwko KDG Mediatech AG
   (Sprawa C-170/12) (1)

   (Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Jurysdykcja - Czyny niedozwolone i czyny podobne do czynów niedozwolonych - Majątkowe prawa autorskie - Nośnik materialny, na którym zwielokrotniono utwór podlegający ochronie - Udostępnienie w sieci - Określenie miejsca, w którym urzeczywistniła się szkoda)
   2013/C 344/45
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour de cassation

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Peter Pinckney

      Strona pozwana: KDG Mediatech AG

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour de cassation — Wykładnia art. 5 pkt 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2001 L 12 s. 1) — Właściwość sądu krajowego w sprawach dotyczących czynów niedozwolonych i czynów podobnych do czynów niedozwolonych — Kryteria ustalania „miejsca, gdzie nastąpiło lub może nastąpić zdarzenie wywołujące szkodę” — Naruszenie majątkowych praw autorskich w związku z umieszczeniem w sieci zdematerializowanej treści lub materialnego nośnika zawierającego tę treść — Treść przeznaczona dla odbiorców

      Sentencja

   Artykuł 5 pkt 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że w wypadku zarzutu naruszenia majątkowych praw autorskich chronionych przez państwo członkowskie sądu, do którego wniesiono powództwo, sąd ten jest właściwy do rozpoznania powództwa odszkodowawczego wniesionego przez autora utworu przeciwko spółce z siedzibą w innym państwie członkowskim, która w tym państwie dokonała zwielokrotnienia tego utworu na nośniku materialnym rozpowszechnianym następnie przez spółki z siedzibą w trzecim państwie członkowskim za pośrednictwem strony internetowej dostępnej również na obszarze właściwości miejscowej sądu, do którego wniesiono powództwo. Sąd ten jest właściwy wyłącznie w zakresie szkody wyrządzonej na terytorium państwa członkowskiego, któremu podlega.

      (1)  Dz.U. C 174 z 16.6.2012.


title: Sprawa T-12/12: Skarga wniesiona w dniu 12 stycznia 2012 r. — Laboratoires CTRS przeciwko Komisji

text:
               25.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 58/15

         Skarga wniesiona w dniu 12 stycznia 2012 r. — Laboratoires CTRS przeciwko Komisji
   (Sprawa T-12/12)
   2012/C 58/29
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Laboratoires CTRS (Boulogne-Billancourt, Francja) (przedstawiciele: K. Bacon, barrister, M. Utges Manley, solicitor, M. Barnden, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, na podstawie art. 265 TFUE, bezczynności pozwanej stanowiącej naruszenie art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 726/2004 (1);

               —

               tytułem pomocniczym, stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej z dnia 5 grudnia 2011 r. odmawiającej udzielenia pozwolenia na wprowadzenie do obrotu na podstawie rozporządzenia (WE) nr 726/2004;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy, podniesiony w ramach skargi na bezczynność na podstawie art. 265 TFUE, wedle którego odmowa wydania ostatecznej decyzji w przedmiocie wniosku o pozwolenie dla środka leczniczego o nazwie Orphacol jest niezgodna z wymogami art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 726/2004, które wymaga wydania ostatecznej decyzji w określonym terminie zgodnie z wynikiem procedury komitetu.

               2)

               Zarzut drugi, podniesiony w ramach skargi o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 263 TFUE, wniesionej tytułem pomocniczym, wedle którego przez wydanie decyzji, która została oddalona przez stały komitet oraz komitet odwoławczy w ramach procedury komitetu, pozwana naruszyła rozporządzenie (UE) nr 182/2011 (2) i rozporządzenie (WE) nr 726/2004.

               3)

               Zarzut trzeci, podniesiony w ramach skargi o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 263 TFUE, wniesionej tytułem pomocniczym, wedle którego zaskarżona decyzja została w każdym wypadku wydana z rażącym naruszeniem prawa poprzez błędną wykładnię dyrektywy 2001/83/WE (ze zmianami) (3), a także wadą w postaci braku uzasadnienia wymaganego przez art. 296 TFUE.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. ustanawiające wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiające Europejską Agencję Leków (Dz.U. L 136, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. L 55, s. 13).

      (3)  Dyrektywa 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. L 311, s. 67).


title: Sprawa T-139/12: Skarga wniesiona w dniu 28 marca 2012 r. — Wehmeyer przeciwko OHIM — Cluett, Peabody (Fairfield)

text:
               9.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/25

         Skarga wniesiona w dniu 28 marca 2012 r. — Wehmeyer przeciwko OHIM — Cluett, Peabody (Fairfield)
   (Sprawa T-139/12)
   2012/C 165/44
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Wehmeyer GmbH & Co. KG (Akwizgran, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Weil)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Cluett, Peabody & Co. Inc. (Nowy Jork, Stany Zjednoczone)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 19 stycznia 2012 r. w sprawie R 2509/2010-1;

               —

               oddalenie sprzeciwu wniesionego przez Cluett, Peabody & Co. Inc. wobec rejestracji wspólnotowego znaku towarowego „Fairfield”; oraz

               —

               obciążenie OHIM i Cluett, Peabody & Co. Inc. kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą przed Izbą Odwoławczą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „Fairfield” dla towarów należących do klas 3, 14, 18 i 25 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 6294342

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Cluett, Peabody & Co. Inc.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: graficzny wspólnotowy znak towarowy nr 3079481 „FAIRFIELD BY ARROW” dla towarów z klasy 25

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe odrzucenie zgłoszenia zakwestionowanego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie sprzeciwu

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009 ze względu na błędne ustalenie przez Izbę Odwoławczą, że w przypadku rozpatrywanych dwóch znaków towarowych istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.


title: Sprawa C-124/05: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia  6 kwietnia 2006 r.  (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te 's-Gravenhage) — Federatie Nederlandse Vakbeweging (FNV) przeciwko Staat der Nederlanden (Polityka społeczna — Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników — Dyrektywa 93/104/WE — Prawo do płatnego, corocznego urlopu — Ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany minimalny wymiar płatnego, corocznego urlopu)

text:
               17.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/19

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 6 kwietnia 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te 's-Gravenhage) — Federatie Nederlandse Vakbeweging (FNV) przeciwko Staat der Nederlanden
   (Sprawa C-124/05) (1)

   (Polityka społeczna - Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników - Dyrektywa 93/104/WE - Prawo do płatnego, corocznego urlopu - Ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany minimalny wymiar płatnego, corocznego urlopu)
   (2006/C 143/33)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Gerechtshof te 's-Gravenhage
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Federatie Nederlandse Vakbeweging (FNV)

      Strona pozwana: Staat der Nederlanden
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Gerechtshof te 's-Gravenhage — Wykładnia art. 7 ust. 2 dyrektywy Rady 93/104/EWG z dnia 23 listopada 1993 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy (Dz.U. L 307, str. 18) — Zgodność z normą prawa krajowego przewidującą możliwość wyrażenia w formie pisemnej, w czasie trwania umowy o pracę, zgody na przyznanie w roku następnym ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy w minimalnym wymiarze.
   Sentencja
   Artykuł 7 dyrektywy Rady 93/104/WE z dnia 23 listopada 1993 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy, zmienionej dyrektywą 2000/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 2000 r., należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, by przepis krajowy zezwalał w trakcie trwania umowy o pracę na zastąpienie dni urlopu corocznego w rozumieniu art. 7 ust. 1 tej dyrektywy, niewykorzystanych w trakcie danego roku, ekwiwalentem pieniężnym w trakcie roku następnego.

      (1)  Dz.U. C 155 z 25.6.2005


title: Sprawa T-324/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 maja 2007 r. — F przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Dodatek zagraniczny — Skarga o uchylenie — Skarga o odszkodowanie — Art. 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII do regulaminu pracowniczego — Pojęcie organizacji międzynarodowej — Zwykłe miejsce zamieszkania i główna działalność zawodowa — Odmowa ze skutkiem wstecznym dodatku zagranicznego — Zwrot nadpłaconych kwot)

text:
               7.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/20

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 maja 2007 r. — F przeciwko Komisji
   (Sprawa T-324/04) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Dodatek zagraniczny - Skarga o uchylenie - Skarga o odszkodowanie - Art. 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII do regulaminu pracowniczego - Pojęcie organizacji międzynarodowej - Zwykłe miejsce zamieszkania i główna działalność zawodowa - Odmowa ze skutkiem wstecznym dodatku zagranicznego - Zwrot nadpłaconych kwot)
   (2007/C 155/38)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: F (Rhode-Saint-Genèse, Belgia) (przedstawiciel: E. Boigelot, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: H. Krämer, pełnomocnik)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o uchylenie decyzji Komisji odmawiających skarżącemu ze skutkiem wstecznym dodatku zagranicznego i określających sposób zwrotu kwot nienależnie wypłaconych z tego tytułu oraz wniosek o zwrot wszystkich kwot potrąconych z wynagrodzenia skarżącego począwszy od lutego 2004 r., powiększonych o odsetki, a także wniosek o odszkodowanie i zadośćuczynienie za szkodę majątkową i doznaną krzywdę.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron poniesie koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 300 z 4.12.2004.


title: Sprawa T-315/06: Skarga wniesiona w dniu 17 listopada 2006 r. — Ercros przeciwko OHIM — Degussa (TAI CROS)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/68

         Skarga wniesiona w dniu 17 listopada 2006 r. — Ercros przeciwko OHIM — Degussa (TAI CROS)
   (Sprawa T-315/06)
   (2006/C 326/142)
   Język skargi: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Ercros, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat R. Thierie)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Degussa AG (Düsseldorf, Niemcy)
   Żądania strony skarżącej

               —

               „zwykła zmiana” zaskarżonej decyzji (decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 20 września 2006 r. w postępowaniu odwoławczym R 29/2006-1),

               —

               uwzględnienie sprzeciwu i odrzucenie zgłoszenia graficznego znaku towarowego nr 2 768 851„TAICROS”,

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Degussa AG

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „TAI CROS” dla towarów z klasy 1 (zgłoszenie nr 2 768 851)
   Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Skarżąca
   Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Hiszpańskie słowne znaki towarowe „CROS”, hiszpański słowny znak towarowy „SOCIEDAD ANONIMA CROS”, hiszpańskie graficzne znaki towarowe „CROS” oraz hiszpański słowny znak towarowy „ERCROS” dla towarów z klasy 1

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Odrzucenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), ponieważ w odniesieniu do spornych znaków towarowych istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1).


title: Sprawa C-479/07: Skarga wniesiona w dniu 26 października 2007 r. — Republika Francuska przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               8.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/32

         Skarga wniesiona w dniu 26 października 2007 r. — Republika Francuska przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-479/07)
   (2007/C 297/52)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Francuska (przedstawiciele: E. Belliard, G. de Bergues i A.-L. During, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. de Gregorio Merino i M.-M. Joséphidès, pełnomocnicy)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 809/2007 z dnia 28 czerwca 2007 r. zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 894/97, (WE) nr 812/2004 oraz (WE) nr 2187/2005 w odniesieniu do pławnic (1);

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W uzasadnieniu swej skargi, wniesionej do Sekretariatu Sądu Pierwszej Instancji w dniu 10 października 2007 r. (otrzymanej za pośrednictwem faksu w dniu 5 października 2007 r.) i przekazanej Trybunałowi Sprawiedliwości na mocy postanowienia Sądu (ósma izba) z dnia 26 października 2007 r. na podstawie art. 51 i art. 54 akapit drugi Statutu Trybunału Sprawiedliwości, skarżąca kwestionuje definicję „pławnicy” dokonaną przez Radę w rozporządzeniu nr 809/2007 r., w zakresie w jakim zaliczałaby ona do pławnic także sieci ustabilizowane, takie jak sieć zwana „thonaille”. Według skarżącej, rozszerzając zakaz używania pławnic ustanowiony w rozporządzeniach nr 894/2007, 812/2004 oraz 2187/2005 na te ostatnie sieci, niniejsze rozporządzenie naruszyło zarówno obowiązek uzasadnienia jak i zasady proporcjonalności i niedyskryminacji.
   W ramach pierwszego zarzutu skarżąca podnosi, że nie podając w zaskarżonym rozporządzeniu — po pierwsze — powodów, które doprowadziły Radę do zaliczenia sieci ustabilizowanych do pławnic a zatem do rozszerzenia na ten typ sieci materialnego zakresu obowiązujących restrykcji i — po drugie — opinii o charakterze naukowym i technicznym, na których oparła się w celu przyjęcia tego środka, Rada uchybiła ciążącemu na niej obowiązkowi uzasadnienia.
   W ramach drugiego zarzutu skarżąca krytykuje rażąco niewłaściwy charakter zakazu sieci ustabilizowanych, takich jak sieć „thonaille,” w świetle celów, do osiągnięcia których zmierzają wspomniane rozporządzenia, a mianowicie celu polegającego na ograniczeniu niekontrolowanej ekspansji połowów za pomocą pławnic skrzelowych a także celu polegającego na ograniczeniu przyłowów. Według skarżącej, dokonywane na bardzo małą skalę i przez ograniczoną liczbę niewielkich statków połowy za pomocą sieci „thonaille” są bowiem działalnością o charakterze rzemieślniczym, praktykowaną na małej części wybrzeża śródziemnomorskiego, która nie przedstawia żadnego zagrożenia niekontrolowaną ekspansją. Poza tym, sieci „thonaille” poddawane są adaptacjom technicznym tak, aby jak najbardziej zmniejszyć ryzyko przyłowów, a zwłaszcza przyłowów gatunków chronionych.
   W ramach trzeciego zarzutu skarżąca podnosi wreszcie naruszenie zasady niedyskryminacji, ponieważ zaskarżone rozporządzenie traktuje sieć „thonaille” w taki sam sposób jak pławnice skrzelowe, podczas gdy sytuacje jednej i drugiej kategorii sieci są odmienne, zarówno pod względem specyficznych charakterystyk technicznych sieci „thonaille” jak i ze względu na małą liczbę odnośnych statków oraz małą skalę działalności połowowej.

      (1)  Dz.U. L 182, str. 1.


title: Sprawa C-322/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 7 czerwca 2016 r. – Global Starnet Ltd/Ministero dell'Economiae delle Finanze, Amministrazione Autonoma Monopoli di Stato

text:
               19.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 7 czerwca 2016 r. – Global Starnet Ltd/Ministero dell'Economiae delle Finanze, Amministrazione Autonoma Monopoli di Stato
   (Sprawa C-322/16)
   (2016/C 343/37)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Global Starnet Ltd

      Druga strona postępowania: Ministero dell'Economiae delle Finanze, Amministrazione Autonoma Monopoli di Stato

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Tytułem głównym: czy art. 267 akapit trzeci TFUE może być interpretowany w ten sposób, że sąd ostatniej instancji nie ma bezwzględnego obowiązku odesłania prejudycjalnego kwestii dotyczącej wykładni prawa europejskiego, jeżeli w ramach tego samego postępowania Corte costituzionale (trybunał konstytucyjny) stwierdził konstytucyjność uregulowania krajowego na podstawie w istocie tych samych kryteriów normatywnych, których wykładni dotyczy pytanie skierowane do Trybunału Sprawiedliwości, chociaż formalnie odmiennych, ponieważ zawartych w unormowaniach Konstytucji, nie zaś w traktatach europejskich?

               2)

               Tytułem ewentualnym w stosunku do pytania pierwszego, w wypadku, gdyby Trybunał rozstrzygnął kwestię wykładni art. 267 ust. 3 w ten sposób, że odesłanie prejudycjalne jest obowiązkowe: czy przepisy i zasady, o których jest mowa w art. 26 – Rynek wewnętrzny – w art. 49 TFUE – Prawo przedsiębiorczości – w art. 56 TFUE – Swoboda świadczenia usług – w art. 63 TFUE – Swoboda przepływu kapitału – i w art. 16 Karty praw podstawowych UE – Wolność prowadzenia działalności gospodarczej – a także ogólna zasada uzasadnionych oczekiwań (która „należy do podstawowych zasad Unii”, jak stwierdził Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 14 marca 2013 r. w sprawie C – 545/11), sprzeciwiają się przyjęciu i stosowaniu uregulowania krajowego (art. 1 ust. 78 lit. b) pkt 4, 8, 9, 17, 23 i 25 ustawy nr 220/2010) ustanawiającego, również w odniesieniu do podmiotów będących już koncesjonariuszami w sektorze telematycznego zarządzania dozwolonymi grami, nowe wymagania i obowiązki w drodze aneksu do już istniejącej umowy (bez żadnego okresu na stopniowe dostosowanie)?


title: Sprawa C-130/10: Skarga wniesiona w dniu 11 marca 2010 r. — Parlament Europejski przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               22.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/26

         Skarga wniesiona w dniu 11 marca 2010 r. — Parlament Europejski przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-130/10)
   2010/C 134/40
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Parlament Europejski (przedstawiciele: E. Perillo, K. Bradley, A. Auersperger Matić, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 1286/2009 (1) z dnia 22 grudnia 2009 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 881/2002 (2) wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami;

               —

               utrzymanie w mocy rozporządzenia Rady (UE) nr 1286/2009 do chwili zastąpienia go innym aktem prawnym;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Parlament Europejski utrzymuje, że rozporządzenie Rady (UE) nr 1286/2009 z dnia 22 grudnia 2009 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami jest nieważne z następujących powodów:

               —

               zważywszy na jego cel i treść, właściwą podstawą prawną do wydania rozporządzenia byłby art. 75 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

               —

               alternatywnie, przesłanki do skorzystania z art. 215 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej nie zostały spełnione, ponieważ nie przedstawiono żadnej właściwej propozycji, a Rada nie przyjęła wcześniej decyzji zgodnie z tytułem V rozdział 2 Traktatu o Unii Europejskiej.

         Jeśli Trybunał stwierdzi nieważność zaskarżonego rozporządzenia, Parlament wnosi jednak o to, by Trybunał skorzystał ze swej swobody uznania i utrzymał w mocy zaskarżone rozporządzenie, zgodnie z art. 264 akapit drugi TFEU aż do chwili zastąpienia go innym aktem prawnym.

      (1)  Dz.U. L 346, s. 42.

      (2)  Dz.U. L 139, s. 9.


title: Sprawa F-46/15: Skarga wniesiona w dniu 20 marca 2015 r. – ZZ/Komisja

text:
               8.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/34

         Skarga wniesiona w dniu 20 marca 2015 r. – ZZ/Komisja
   (Sprawa F-46/15)
   (2015/C 190/40)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci J.-N. Louis, N. de Montigny i D. Verbeke)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji biura ds. rozliczeń w Brukseli odmawiającej uznania za poważną choroby, którą jest dotknięty skarżący.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji biura ds. rozliczeń w Brukseli z dnia 27 maja 2014 r. oddalającej wniosek o uznanie za poważną choroby, którą jest dotknięty skarżący oraz oddalającej wniosek o przejęcie 100 % związanych z nią kosztów leczenia;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.


title: Sprawa T-186/15: Skarga wniesiona w dniu 14 kwietnia 2015 r. – CSTP Azienda della Mobilità/Komisja

text:
               8.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/29

         Skarga wniesiona w dniu 14 kwietnia 2015 r. – CSTP Azienda della Mobilità/Komisja
   (Sprawa T-186/15)
   (2015/C 190/32)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: CSTP Azienda della Mobilità SpA (Salerno, Włochy) (przedstawiciele: G. Capo i L. Visone, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji UE z dnia 19 stycznia 2015 r. w sprawie pomocy państwa Sa.35842 (2014/C) (ex 2012/NN), notyfikowanej skarżącej w dniu 19 lutego 2015 r., która to decyzja została wykonana przez Włochy;

               —

               stwierdzenie zgodnie z art. 263 TFUE i 264 TFUE, że decyzja Komisji Europejskiej z dnia 19 stycznia 2015 r. w postępowaniu dotyczącym pomocy państwa Sa.35842 (2014/C) (ex 2012/NN) (na kwotę 4 9 51  838,00 EUR) jest w pełni nieważna i bezskuteczna, jako że stwierdzono w niej, iż kwoty uznane jako rekompensata z tytułu zobowiązań z zakresu usług publicznych w rozumieniu rozporządzenia (EWG) nr 1191/69 – wypłata rekompensaty na podstawie art. 11 z racji obowiązku taryfowego w sektorze lokalnego transportu publicznego – należy postrzegać jako niezgłoszony środek, który stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 107 § 1 traktatu i który jest niezgodny z rynkiem wewnętrznym;

               —

               stwierdzenie zgodnie z art. 263 TFUE i 264 TFUE, że decyzja Komisji Europejskiej z dnia 19 stycznia 2015 r. w postępowaniu dotyczącym pomocy państwa Sa.35842 (2014/C) (ex 2012/NN) (na kwotę 4 9 51  838,00 EUR) jest w pełni nieważna w części, w której instytucja ta zarządziła, iż państwo włoskie jest zobowiązane podjąć środki operacyjne w celu odzyskania pomocy państwa;

               —

               obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez CSTP.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty odpowiadają tym podniesionym w sprawie T-185/15 Buonotourist/Komisja.


title: Sprawa T-50/09: Wyrok Sądu z dnia 15 marca 2011 r. — Ifemy’s przeciwko OHIM — Dada & Co Kids (Dada & Co. kids) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Dada & Co. kids — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy DADA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               30.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 130/15

         Wyrok Sądu z dnia 15 marca 2011 r. — Ifemy’s przeciwko OHIM — Dada & Co Kids (Dada & Co. kids)
   (Sprawa T-50/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Dada & Co. kids - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy DADA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2011/C 130/26
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ifemy’s Holding GmbH (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat H.G. Augustinowski)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Dada & Co. Kids Srl (Prato, Włochy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 27 listopada 2008 r. (sprawa R 911/2008-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Ifemy’s Holding GmbH a Dada & Co. Kids Srl.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Ifemy’s Holding GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 90 z 18.4.2009.


title: Sprawa F-32/05: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 15 września 2009 r. — Perez Santander przeciwko Radzie

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/85

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 15 września 2009 r. — Perez Santander przeciwko Radzie
   (Sprawa F-32/05) (1)

   2009/C 267/156

      Język postępowania: francuski

   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 193 z 6.5.2008, s. 32 (sprawa wpisana początkowo do rejestru Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich pod numerem T-201/05 i przekazana Sądowi do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej postanowieniem z dnia 15 grudnia 2005 r.)


title: Sprawa T-39/08: Skarga wniesiona w dniu 22 stycznia 2007 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/34

         Skarga wniesiona w dniu 22 stycznia 2007 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji
   (Sprawa T-39/08)
   (2008/C 92/69)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: N. Korogiannakis, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o odrzuceniu oferty skarżącej i udzieleniu zamówienia wygrywającemu oferentowi,

               —

               zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącej odszkodowania w wysokości 441 564,50 EUR za szkody poniesione z tytułu spornego postępowania przetargowego,

               —

               obciążenie Komisji całością kosztów postępowania poniesionych przez skarżącą w związku z niniejszą skargą, nawet w przypadku oddalenia samej skargi,

               —

               obciążenie Komisji całością kosztów postępowania poniesionych przez skarżącą w związku z niniejszą skargą.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca złożyła ofertę w odpowiedzi na ogłoszenie o przetargu nieograniczonym, którego przedmiotem były hosting, zarządzanie, rozwijanie, promowanie i utrzymywanie portalu internetowego Komisji Europejskiej dotyczącego e-learningu (elearningeuropa.info) (Dz.U. 2007/S 87-105977). Skarżąca kwestionuje decyzję pozwanej z dnia 12 listopada 2007 r. w sprawie odrzucenia jej oferty i powiadomienia skarżącej, że zamówienie zostanie udzielone innemu oferentowi. Skarżąca żąda ponadto odszkodowania za spowodowane postępowaniem przetargowym szkody.
   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi, że pozwana popełniła oczywiste błędy w ocenie i nie podała uzasadnienia decyzji zgodnie z art. 253 WE. Ponadto skarżąca twierdzi, że pozwana pomyliła kryteria oceny z kryteriami udzielenia zamówienia przy ocenie ofert i posłużyła się kryteriami oceny, o których nie poinformowano oferentów przez upływem terminu do składania ofert. Wreszcie, skarżąca utrzymuje, że pozwana naruszyła zasadę niedyskryminacji.


title: Sprawa T-467/17: Skarga wniesiona w dniu 26 lipca 2017 r. – Barata/Parlament

text:
               16.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/33

         Skarga wniesiona w dniu 26 lipca 2017 r. – Barata/Parlament
   (Sprawa T-467/17)
   (2017/C 347/42)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Carlos Manuel Henriques Barata (Lizbona, Portugalia) (przedstawiciele: adwokaci G. Pandey, D. Rovetta i V. Villante)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności następujących decyzji i aktów, w stosownym przypadku po uznaniu wcześniej za niezgodne z prawem i niemające zastosowania do skarżącego ogłoszenia o naborze EP/CAST/S/16/2016 (1) na mocy art. 277 TFUE:

                           —

                           decyzji z dnia 26 października 2016 r. dyrektora ds. rozwoju zasobów ludzkich o nieumieszczeniu nazwiska C.M.H. Baraty w projekcie listy kandydatów na pracowników kontraktowych grupy funkcyjnej I jako kierowcy w ramach tak zwanej procedury naboru pracowników kontraktowych CAST 2016/2017;

                           —

                           przesłanej drogą elektroniczną decyzji z dnia 28 listopada 2016 r. wydanej przez DG INLO Parlamentu, potwierdzającej ww. decyzję o nieumieszczeniu nazwiska C.M.H. Baraty w projekcie listy kandydatów na pracowników kontraktowych grupy funkcyjnej I jako kierowcy w ramach tak zwanej procedury naboru pracowników kontraktowych CAST 2016/2017;

                           —

                           decyzji z dnia 25 kwietnia 2017 r. Sekretariatu Generalnego Parlamentu Europejskiego, podpisanej przez Klausa Welle’a, doręczonej C.M.H. Baracie listem poleconym, w której oddalono zażalenie złożone przez skarżącego w dniu 9 stycznia 2017 r. na mocy art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej;

               —

               nakazanie Parlamentowi Europejskiemu pokrycia kosztów niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu skargi skarżący podnosi cztery zarzuty twierdząc, że doszło do naruszenia art. 25 regulaminu pracowniczego oraz art. 296 TFUE, wynikającego z oczywistego błędu w ocenie umiejętności teoretycznych skarżącego oraz oczywistego błędu w ocenie okoliczności faktycznych, biorąc pod uwagę brak autentyczności certyfikatu kwestionariusza rzekomo odpowiadającego dokumentowi złożonemu przez skarżącego podczas konkursu. Oczywisty błąd został popełniony w konsekwencji braku nadzoru przez Parlament nad należytą starannością podwykonawcy, któremu powierzono ocenę kandydatur w ramach procedury selekcyjnej CAST 2016. Okoliczność ta miała niekorzystny wpływ na obowiązek przedstawienia skarżącemu wystarczającego uzasadnienia.
   Skarżący podnosi także naruszenie zasady skutecznej ochrony sądowej poprzez odmówienie mu prawa do obrony oraz prawa do bycia wysłuchanym, co oznacza naruszenie art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, oraz podnosi zarzut niezgodności z prawem i niemożności stosowania ogłoszenia o naborze EP/CAST/S/16/2016.
   Skarżący twierdzi także, że Parlament przekroczył swe uprawnienia poprzez oddelegowanie procedury selekcyjnej na rzecz Ecole de Maîtrise Automobile (zwanej dalej „podwykonawcą”), która nie była związana unijnym regulaminem pracowniczym ani kodeksem postępowania pracowników instytucji UE. Zdaniem skarżącego jest to sprzeczne z ogłoszeniem o naborze oraz z art. 30 regulaminu pracowniczego w związku z załącznikiem III do regulaminu pracowniczego, wzmacniając wspomniane powyżej naruszenie obowiązku dobrej administracji.
   Skarżący następnie podnosi naruszenie art. 1 regulaminu pracowniczego, zasady niedyskryminacji oraz zasady proporcjonalności w odniesieniu do przeprowadzenia konkursu przez Parlament i/lub podwykonawcę oraz w odniesieniu do ograniczonego wyboru drugiego języka dla kandydatów uczestniczących w tej procedurze zaproszenia do składania kandydatur.
   Wreszcie, skarżący podnosi, że doszło do naruszenia zasady równości szans oraz naruszenia art. 296 ust. 2 TFUE i art. 25 regulaminu pracowniczego, w związku z nieprzedstawieniem przez Parlament i podwykonawcę uzasadnienia ich decyzji, wzmocnionego brakiem nadzoru nad podwykonawcą. Skarżący twierdzi, że jest to sprzeczne z ogłoszeniem o naborze EP/CAST/S/16/2016, stanowi naruszenie zasady rozsądnej i dobrej administracji oraz naruszenie zasady uzasadnionych oczekiwań skarżącego i zasady równego traktowania.

      (1)  Zaproszenie do składania kandydatur – Pracownicy kontraktowi – Grupa funkcyjna I – Kierowcy (M/K) – EP/CAST/S/16/2016


title: Sprawa T-72/11: Skarga wniesiona w dniu 3 lutego 2011 r. — Sogepi Consulting y Publicidad przeciwko OHIM (ESPETEC)

text:
               9.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/15

         Skarga wniesiona w dniu 3 lutego 2011 r. — Sogepi Consulting y Publicidad przeciwko OHIM (ESPETEC)
   (Sprawa T-72/11)
   2011/C 113/31
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Sogepi Consulting y Publicidad, SL (Vic, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J.P. de Oliveira Vaz Miranda Sousa, T. Barceló Rebaque i N. Esteve Manasanch)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 12 listopada 2010 r. w sprawie R 312/2010-2;

               —

               w następstwie dopuszczenie do rejestracji wspólnotowego znaku towarowego nr 7.114.572 „ESPETEC”;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „ESPETEC” dla towarów z klasy 29

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1), ponieważ wyraz „ESPETEC” nie jest pozbawiony charakteru odróżniającego gdy jest postrzegany w oderwaniu od zgłoszonych towarów, jak również naruszenie art. 7ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 z uwagi na wypaczenie i niewłaściwą ocenę dowodów używania znaku „ESPETEC” na rynku.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa F-56/08: Skarga wniesiona w dniu 9 czerwca 2008 r. — De Britto Patricio-Dias przeciwko Komisji

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/74

         Skarga wniesiona w dniu 9 czerwca 2008 r. — De Britto Patricio-Dias przeciwko Komisji
   (Sprawa F-56/08)
   (2008/C 209/136)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Jorge De Britto Patricio-Dias (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: L. Massaux, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Przedmiot i opis sporu
   Stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego (AIPN) oddalającej wniosek skarżącego o prawo korzystania przez jego dzieci z podstawowego systemu ubezpieczeń.
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego (AIPN) nr R/559/07 z dnia 10 marca 2008 r.;

               —

               stwierdzenie, że dzieci skarżącego mają prawo do podstawowego systemu ubezpieczeń;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.