title: Wyrok Sądu (ósma izba) z dnia 17 lutego 2011 r. # Annco, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM). # Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ANN TAYLOR LOFT - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy LOFT - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009. # Sprawa T-385/09.

text:
      Sprawa T‑385/09
      Annco, Inc.
      przeciwko
      Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
      Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ANN TAYLOR LOFT – Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy LOFT – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009
      Streszczenie wyroku
      1.      Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji –
            Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych
            towarów lub usług – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do wcześniejszego znaku towarowego
      (rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 8 ust. 1 lit. b))
      2.      Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie odwoławcze – Skarga do sądu wspólnotowego – Właściwość Sądu – Zmiana decyzji Urzędu
            – Ocena w świetle kompetencji przyznanych izbie odwoławczej
      (rozporządzenie Rady nr 207/2009, art. 64 ust. 1)
      1.      Nie istnieje w odczuciu przeciętnego konsumenta francuskiego prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w rozumieniu art. 8 ust. 1
         lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego w przypadku oznaczenia słownego ANN TAYLOR LOFT,
         o którego rejestrację jako wspólnotowego znaku towarowego wniesiono dla artykułów skórzanych i odzieżowych należących odpowiednio
         do klas 18 i 25 porozumienia nicejskiego oraz słownego znaku towarowego LOFT, zarejestrowanego wcześniej we Francji dla identycznych
         artykułów.

      Niezależnie od identyczności towarów, wobec nikłego podobieństwa rozpatrywanych oznaczeń odbiorcy, przyzwyczajeni, że ta sama
         firma odzieżowa używa znaków pochodnych od znaku podstawowego, nie powiążą oznaczeń ANN TAYLOR LOFT i LOFT, jako że znak wcześniejszy
         nie zawiera elementu „ann taylor”, który jest elementem najsilniej odróżniającym zgłoszonego znaku towarowego.

      (por. pkt 22, 48)
      2.      Izba odwoławcza jest uprawniona na mocy art. 64 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego
         do wykonania kompetencji organu, który wydał zaskarżoną przed nią decyzję. W związku z tym Sąd może, w ramach swojej właściwości,
         wykonać kompetencje organów niższego rzędu Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), których
         decyzje podlegają zaskarżeniu do izby odwoławczej. Sąd może zatem wydać decyzję w miejsce i w granicach uprawnień eksperta,
         Wydziału Sprzeciwów lub Wydziału Unieważnień. Sąd nie może natomiast wydać decyzji, do wydania której organy te nie mają kompetencji.
         Z tego względu Sąd nie może dokonać rejestracji znaku towarowego, gdyż czynność ta nie należy ani do kompetencji eksperta,
         ani Wydziału Sprzeciwów.

      (por. pkt 52)
WYROK SĄDU (ósma izba)
      z dnia 17 lutego 2011 r.(*)

      Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ANN TAYLOR LOFT – Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy LOFT – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009
      W sprawie T‑385/09
      Annco, Inc., z siedzibą w Wilmington, Delaware (Stany Zjednoczone), reprezentowana przez G. Trieta, adwokata,

      strona skarżąca,
      przeciwko
      Urzędowi Harmonizacji Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), reprezentowanemu przez A. Folliarda-Monguirala, działającego w charakterze pełnomocnika,

      strona pozwana,
      w której drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą OHIM była
      Freche et fils associés, z siedzibą w Paryżu (Francja),

      mającej za przedmiot skargę na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 1 lipca 2009 r. (sprawa R 1485/2008‑1), dotyczącą
         postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Freche et fils associés a Annco, Inc.,

      SĄD (ósma izba),
      w składzie, podczas narady: M.E. Martins Ribeiro (sprawozdawca), prezes, S. Papasavvas i A. Dittrich, sędziowie,
      sekretarz: E. Coulon,
      po zapoznaniu się ze skargą złożoną w sekretariacie Sądu w dniu 2 października 2009 r.,
      po zapoznaniu się z odpowiedzią na skargę złożoną w sekretariacie Sądu w dniu 11 stycznia 2010 r.,
      uwzględniając, że w terminie miesiąca od dnia powiadomienia stron o zakończeniu procedury pisemnej nie wpłynął żaden wniosek
         o wyznaczenie rozprawy, i postanowiwszy, na podstawie sprawozdania sędziego sprawozdawcy i w zastosowaniu art. 135a regulaminu
         postępowania przed Sądem, orzec w przedmiocie skargi bez przeprowadzenia fazy ustnej postępowania,

      wydaje następujący
      Wyrok
       Okoliczności powstania sporu
      1        W dniu 16 marca 2004 r. na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku
         towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1), ze zmianami [zastąpionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r.
         w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1)], Annco, Inc. dokonała w Urzędzie Harmonizacji Rynku Wewnętrznego
         (znaki towarowe i wzory) (OHIM) zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego.

      2        Znak towarowy, o którego rejestrację wniesiono, to oznaczenie słowne ANN TAYLOR LOFT.

      3        Towary i usługi, dla których dokonano zgłoszenia, należą do klas 18, 25 i 35 porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej
         klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., zrewidowane i zmienione, i odpowiadają,
         dla każdej z tych klas, następującemu opisowi:

      –        klasa 18: „Skóra i imitacje skóry, wyroby z tych materiałów, nieujęte w innych klasach; skóry zwierzęce; kufry i torby podróżne;
         parasole zwykłe i przeciwsłoneczne; torebki, portmonetki, walizki”;

      –        klasa 25: „Odzież, obuwie, nakrycia głowy, sukienki, spódnice, garnitury, dżinsy, swetry, koszule, T‑shirty, podkoszulki,
         stroje sportowe, pulowery, kamizelki, rękawiczki, piżamy i koszule nocne, szlafroki, stroje kąpielowe, bluzki, obuwie, spodnie,
         szorty, kurtki, prochowce, skarpetki, wyroby pończosznicze, kapelusze i czapki, paski, chusty i fulary, bielizna osobista”;

      –        klasa 35: „Usługi sprzedaży detalicznej; usługi sprzedaży detalicznej produktów za pomocą ogólnoświatowych sieci informatycznych;
         usługi sprzedaży detalicznej odzieży, obuwia, torebek, galanterii ze skóry i imitacji skóry, biżuterii, produktów toaletowych,
         perfum i kosmetyków”.

      4        Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego zostało opublikowane w Biuletynie Wspólnotowych Znaków Towarowych nr 51/2004 z dnia 20 grudnia 2004 r.

      5        W dniu 18 marca 2005 r. Freche et fils associés wniosła, na podstawie art. 42 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 41 rozporządzenia
         nr 207/2009), sprzeciw wobec rejestracji zgłoszonego znaku towarowego, zarzucając prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w rozumieniu
         art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009].

      6        W uzasadnieniu sprzeciwu powołano się na niektóre towary i usługi objęte słownym znakiem towarowym LOFT, zarejestrowanym we
         Francji w dniu 22 sierpnia 2003 r. pod numerem 13089435, ze skutkiem od dnia 16 marca 2001 r., między innymi dla towarów należących
         do klas 18 i 25 i odpowiadających następującemu opisowi:

      –        klasa 18: „Skóra i imitacje skóry; galanteria ze skóry i imitacji skóry (z wyjątkiem etui dostosowanych do konkretnych wyrobów,
         rękawiczek i pasków); portmonetki inne niż z metali szlachetnych; torebki; torby podróżne; walizki ze skóry lub ze skóry wtórnej;
         kufry podróżne; narzuty ze skór (futer), ircha inna niż do czyszczenia; skóry zwierzęce; kufry bagażowe i walizki; parasole
         zwykłe i przeciwsłoneczne; laski”;

      –        klasa 25: „Odzież, bielizna osobista, odzież sportowa inna niż do nurkowania, paski, rękawiczki, obuwie, nakrycia głowy”.
      7        Sprzeciw dotyczył wszystkich towarów i usług objętych zgłoszeniem znaku towarowego.

      8        Decyzją z dnia 12 sierpnia 2008 r. Wydział Sprzeciwów uwzględnił sprzeciw w odniesieniu do towarów należących do klas 18 i 25
         z uwagi na prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd i oddalił sprzeciw w odniesieniu do usług należących do klasy 35. Wydział
         Sprzeciwów stwierdził identyczność towarów i uznał, że w ramach całościowej oceny oznaczenia LOFT i ANN TAYLOR LOFT wykazują
         przeciętny stopień podobieństwa, jako że w obu oznaczeniach zawarta jest idea loftu. Uwzględniając identyczność towarów oraz
         że słowo „loft” zachowuje niezależną pozycję odróżniającą w zgłoszonym znaku, konsumenci mogliby uznać, iż towary pochodzą
         od przedsiębiorstw powiązanych.

      9        W dniu 10 października 2008 r. skarżąca wniosła do OHIM odwołanie od decyzji Wydziału Sprzeciwów na podstawie art. 57–62 rozporządzenia
         nr 40/94 (obecnie art. 58–64 rozporządzenia nr 207/2009).

      10      Decyzją z dnia 1 lipca 2009 r. (zwaną dalej „zaskarżoną decyzją”) Pierwsza Izba Odwoławcza oddaliła odwołanie. Uznała ona
         w szczególności, po pierwsze, że towary objęte zgłoszonym znakiem i znakiem wcześniejszym są identyczne, a po drugie, że mimo
         znacznego podobieństwa koncepcyjnego sporne oznaczenia są w ramach całościowej oceny w niewielkim stopniu podobne. Izba Odwoławcza
         uznała, że istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd, ponieważ wspólne słowo „loft” jest elementem dominującym zgłoszonego
         znaku i jedynym elementem znaku wcześniejszego. Właściwy krąg odbiorców, złożony z przeciętnych francuskich nabywców artykułów
         skórzanych i odzieżowych, mógłby uznać, że pochodzenie towarów jest takie samo lub że ANN TAYLOR LOFT jest nazwą nowej gamy
         produktów spółki Freche et fils associés.

       Żądania stron
      11      Skarżąca wnosi do Sądu o:

      –        uznanie skargi za zasadną;
      –        stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;
      –        zmianę zaskarżonej decyzji poprzez spowodowanie rejestracji znaku towarowego ANN TAYLOR LOFT dla klas 18 i 25, dla których
         rejestracja została słusznie dopuszczona przez Wydział Sprzeciwów i nie została podważona;

      –        obciążenie OHIM kosztami postępowania.
      12      OHIM wnosi do Sądu o:

      –        oddalenie skargi;
      –        obciążenie skarżącej kosztami postępowania.
       W przedmiocie żądania stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji
      13      Skarżąca podnosi dwa zarzuty oparte na naruszeniu, po pierwsze, art. 75 zdanie drugie rozporządzenia nr 207/2009, a po drugie,
         art. 8 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia.

      14      Należy w pierwszej kolejności rozpatrzyć zarzut oparty na naruszeniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.

      15      Zgodnie z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 w wyniku sprzeciwu właściciela wcześniejszego znaku towarowego
         zgłoszonego znaku towarowego nie rejestruje się, jeżeli: „z powodu identyczności lub podobieństwa do wcześniejszego znaku
         towarowego, identyczności lub podobieństwa towarów lub usług istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd opinii publicznej
         [odbiorców] na terytorium, na którym wcześniejszy znak towarowy jest chroniony; prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd obejmuje
         również prawdopodobieństwo skojarzenia z wcześniejszym znakiem towarowym”.

      16      Ponadto zgodnie z art. 8 ust. 2 lit. a) ppkt ii) rozporządzenia nr 207/2009 za znaki wcześniejsze należy uznać znaki towarowe
         zarejestrowane w państwie członkowskim, w odniesieniu do których data złożenia wniosku o rejestrację jest wcześniejsza od
         daty wniosku o rejestrację wspólnotowego znaku towarowego.

      17      Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd istnieje, jeśli odbiorcy mogą uznać, że towary lub
         usługi pochodzą od tego samego przedsiębiorstwa lub ewentualnie od przedsiębiorstw powiązanych gospodarczo [zob. wyrok Sądu
         z dnia 10 września 2008 r. w sprawie T‑325/06 Boston Scientific przeciwko OHIM – Terumo (CAPIO), niepublikowany w Zbiorze,
         pkt 70 i przytoczone tam orzecznictwo; zob. także analogicznie wyroki Trybunału: z dnia 29 września 1998 r. w sprawie C‑39/97
         Canon, Rec. s. I‑5507, pkt 29; z dnia 22 czerwca 1999 r. w sprawie C‑342/97 Lloyd Schuhfabrik Meyer, Rec. s. I‑3819, pkt 17].

      18      Poza tym, jak wiadomo, prawdopodobieństwo wprowadzenia odbiorców w błąd należy oceniać całościowo, z uwzględnieniem wszelkich
         okoliczności istotnych w sprawie (zob. ww. w pkt 17 wyrok w sprawie CAPIO, pkt 71 i przytoczone tam orzecznictwo; zob. także
         analogicznie wyrok Trybunału z dnia 11 listopada 1997 r. w sprawie C‑251/95 SABEL, Rec. s. I‑6191, pkt 22; ww. w pkt 17 wyroki:
         w sprawie Canon, pkt 16; w sprawie Lloyd Schuhfabrik Meyer, pkt 18).

      19      Owa całościowa ocena oznacza pewną współzależność branych pod uwagę czynników, w szczególności podobieństwa znaków i podobieństwa
         oznaczonych nimi towarów lub usług. Stąd niski stopień podobieństwa pomiędzy oznaczonymi towarami lub usługami może być zrównoważony
         wysokim stopniem podobieństwa między samymi znakami i odwrotnie [wyrok Trybunału z dnia 13 września 2007 r. w sprawie C‑234/06 P
         Il Ponte Finanziaria przeciwko OHIM, Zb.Orz. s. I‑7333, pkt 48; wyrok Sądu z dnia 23 października 2002 r. w sprawie T‑6/01
         Matratzen Concord przeciwko OHIM – Hukla Germany (MATRATZEN), Rec. s. II‑4335, pkt 25; zob. także analogicznie ww. w pkt 17
         wyrok w sprawie Canon, pkt 17]. Współzależność tych czynników znajduje wyraz w motywie 8 rozporządzenia nr 207/2009, zgodnie
         z którym pojęcie podobieństwa należy interpretować w odniesieniu do prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, którego ocena
         zależy od wielu czynników, w szczególności rozpoznawalności znaku towarowego na rynku, mogącego powstać skojarzenia ze znakiem
         używanym lub zarejestrowanym, stopnia podobieństwa między znakiem towarowym i oznaczeniem, między określonymi towarami lub
         usługami (zob. ww. w pkt 17 wyrok w sprawie CAPIO, pkt 72 i przytoczone tam orzecznictwo).

      20      Co więcej, całościowa ocena w zakresie dotyczącym wizualnego, fonetycznego lub koncepcyjnego podobieństwa kolidujących ze
         sobą oznaczeń powinna opierać się na wywieranym przez nie całościowym wrażeniu, przy szczególnym uwzględnieniu ich elementów
         odróżniających i dominujących. Z brzmienia art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, zgodnie z którym „[…] istnieje
         prawdopodobieństwo wprowadzenia [odbiorców] w błąd”, wynika bowiem, że sposób postrzegania znaków towarowych przez przeciętnego
         konsumenta danej kategorii towarów lub usług odgrywa decydującą rolę w całościowej ocenie prawdopodobieństwa wprowadzenia
         w błąd. Przeciętny konsument postrzega zaś zwykle znak towarowy jako całość i nie dokonuje analizy jego poszczególnych elementów
         (zob. ww. w pkt 17 wyrok w sprawie CAPIO, pkt 73 i przytoczone tam orzecznictwo; zob. także analogicznie ww. w pkt 18 wyrok
         w sprawie SABEL, pkt 23).

      21      Na potrzeby całościowej oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd przeciętnego konsumenta danej kategorii towarów uważa
         się za właściwie poinformowanego, dostatecznie uważnego i rozsądnego. Ponadto należy wziąć pod uwagę, że przeciętny konsument
         rzadko kiedy ma możliwość dokonania bezpośredniego porównania między poszczególnymi znakami i w tym zakresie musi ufać ich
         niedoskonałemu obrazowi zachowanemu w pamięci. Należy również uwzględnić, że poziom uwagi przeciętnego konsumenta może różnić
         się w zależności od kategorii towarów lub usług [wyroki Sądu: z dnia 23 października 2002 r. w sprawie T‑104/01 Oberhauser
         przeciwko OHIM – Petit Liberto (Fifties), Rec. s. II‑4359, pkt 28; z dnia 30 czerwca 2004 r. w sprawie T‑186/02 BMI Bertollo
         przeciwko OHIM – Diesel (DIESELIT), Zb.Orz. s. II‑1887, pkt 38; zob. także analogicznie ww. w pkt 17 wyrok w sprawie Lloyd
         Schuhfabrik Meyer, pkt 26].

      22      W niniejszej sprawie wcześniejszym znakiem towarowym jest krajowy znak towarowy zarejestrowany we Francji. Zatem jak stwierdziła
         Izba Odwoławcza w pkt 12 zaskarżonej decyzji, badanie należy ograniczyć do terytorium Francji. Bezsporne jest ponadto, że
         właściwy krąg odbiorców – na co słusznie wskazała Izba Odwoławcza w pkt 13 zaskarżonej decyzji – składa się z przeciętnych
         konsumentów francuskich artykułów skórzanych i odzieżowych, co odpowiada znacznej części społeczeństwa. Powyższe stwierdzenia,
         które nie zostały zakwestionowane przez strony, należy podtrzymać.

      23      To właśnie w świetle powyższych rozważań należy przeprowadzić badanie dokonanej przez Izbę Odwoławczą oceny prawdopodobieństwa
         wprowadzenia w błąd w przypadku kolidujących ze sobą oznaczeń.

       W przedmiocie podobieństwa towarów
      24      W tej kwestii wystarczy stwierdzić, że stanowisko Izby Odwoławczej przedstawione w pkt 10 zaskarżonej decyzji, zgodnie z którym
         towary rozpatrywane w niniejszej sprawie są identyczne, niezakwestionowane przez skarżącą, zasługuje na podtrzymanie.

       W przedmiocie podobieństwa oznaczeń
      25      Jak wskazano już w pkt 20 powyżej, całościową ocenę prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, w zakresie w jakim dotyczy ona
         wizualnego, fonetycznego lub koncepcyjnego podobieństwa spornych znaków, należy oprzeć na wywieranym przez nie całościowym
         wrażeniu, ze szczególnym uwzględnieniem ich elementów odróżniających i dominujących. (zob. także wyrok Trybunału z dnia 2 września
         2010 r. w sprawie C‑254/09 P Klein Trademark Trust przeciwko OHIM, dotychczas nieopublikowany w Zbiorze, pkt 45 i przytoczone
         tam orzecznictwo).

      26      Z orzecznictwa wynika także, że dwa znaki towarowe są podobne, jeżeli z punktu widzenia właściwego kręgu odbiorców są one
         przynajmniej częściowo identyczne w jednym lub kilku z ich istotnych aspektów, to jest aspektów wizualnych, fonetycznych lub
         koncepcyjnych (ww. w pkt 19 wyrok w sprawie MATRATZEN, pkt 30; ww. w pkt 17 wyrok w sprawie CAPIO, pkt 89; zob. także analogicznie
         ww. w pkt 18 wyrok w sprawie SABEL, pkt 23).

      27      W niniejszej sprawie znak wcześniejszy składa się wyłącznie ze słowa „loft”, podczas gdy zgłoszonych znak towarowy składa
         się z elementu słownego „ann taylor loft”.

      28      Izba Odwoławcza stwierdziła, po pierwsze, że istnieją podobieństwa wizualne i fonetyczne między oznaczeniami, lecz że podobieństwo
         to nie jest znaczne, ponieważ w zgłoszonym znaku słowo „loft” poprzedzone jest innymi elementami. O ile zaś skarżąca twierdzi,
         że wrażenia wizualne i fonetyczne są bardzo różne z racji istnienia w zgłoszonym znaku dominującego elementu „ann taylor”,
         przyznaje ona, że istnieje „słaby stopień podobieństwa między oznaczeniami”. Ustalenie Izby Odwoławczej w tej kwestii należy
         zatem podtrzymać.

      29      Po drugie, jeżeli chodzi o podobieństwo koncepcyjne, Izba Odwoławcza, utrzymując w mocy ustalenia Wydziału Sprzeciwów, uznała
         w pkt 18 i 20 zaskarżonej decyzji, że oznaczenie słowne ANN TAYLOR LOFT przypomina imię i nazwisko osoby pochodzenia anglosaskiego,
         gdzie słowo „ann” można z łatwością uznać za imię, słowo „taylor” za drugie imię lub część imienia, a słowo „loft” za nazwisko.
         Izba Odwoławcza dodała w pkt 19 zaskarżonej decyzji, na podstawie wyroku Sądu z dnia 2 grudnia 2008 r. w sprawie T‑212/07
         Harman International Industries przeciwko OHIM – Becker (Barbara Becker), Zb.Orz. s. II‑3431, że element „loft” jako nazwisko
         byłby elementem dominującym zgłoszonego znaku. Ponadto Izba Odwoławcza uznała, w pkt 23 zaskarżonej decyzji, że słowo „loft”
         ma charakter odróżniający, jako że we Francji jest słowem obcym, które niekoniecznie będzie postrzegane jako nazwa rodzajowa
         wskazująca na miejsce sprzedaży towarów. Słowo „loft” będzie raczej postrzegane jako rzeczownik angielski pozbawiony znaczenia
         lub jako nazwisko.

      30      Skarżąca kwestionuje to rozumowanie. Jej zdaniem bowiem odbiorcy francuscy nie będą postrzegali wspólnego dla obu oznaczeń
         słowa „loft” jako nazwiska pochodzenia anglosaskiego, ponieważ słowo to jest używane w języku francuskim na określenie przestrzeni
         magazynowej zamienionej na przestrzeń użytkową do celów mieszkalnych lub handlowych. Zatem mimo obecności w obu oznaczeniach
         słowa „loft”, element „ann taylor”, jako element odróżniający i dominujący znaków towarowych ANN TAYLOR i ANN TAYLOR LOFT,
         dominuje nad całością w takim stopniu, że wszystkie pozostałe elementy składowe są bez znaczenia. Jej zdaniem nie ma więc
         żadnego podobieństwa koncepcyjnego między oznaczeniami w niniejszej sprawie.

      31      Trzeba stwierdzić, że rozumowanie Izby Odwoławczej, oparte na błędnej przesłance, nie może zostać podtrzymane.

      32      Jak bowiem wskazał to już w decyzji Wydział Sprzeciwów, słowo „loft” nie jest słowem obcym, a przeciwnie, jest słowem, które
         w języku francuskim określa pewien rodzaj pomieszczenia mieszkalnego. Choć pochodzące od podobnego słowa angielskiego, słowo
         „loft” weszło do języka francuskiego i jest w pełni słowem francuskim. W związku z tym przeciętny odbiorca francuski, widząc
         to słowo, mające określone znaczenie znane temu odbiorcy, powiąże je z określonym rodzajem pomieszczenia mieszkalnego, a nie
         z nazwiskiem obcojęzycznym, co do którego nawet OHIM przyznaje zresztą, że nie jest ono bardzo rozpowszechnione w krajach
         anglosaskich. Ponadto nie można w sposób zasadny utrzymywać, że słowo „loft” jest w języku francuskim rzadko używane.

      33      Jednakże nie można przyjąć argumentu skarżącej, zgodnie z którym element „ann taylor” jest dominujący w ogólnym wrażeniu,
         ponieważ oznaczenia ANN TAYLOR i ANN TAYLOR LOFT cieszą się renomą u odbiorców.

      34      W tej kwestii wystarczy stwierdzić, że skarżąca nie podała żadnego elementu dowodu wskazującego na renomę oznaczeń ANN TAYLOR
         LOFT lub ANN TAYLOR u właściwego kręgu odbiorców, jako że dowody w tym zakresie ograniczają się do Stanów Zjednoczonych. Istnienie
         strony internetowej nie jest wystarczającym dowodem renomy. Sama skarżąca wyjaśnia zresztą, że „podjęła pewne działania mające
         umożliwić jej rozszerzenie działalności na inne kraje, w tym należące do Unii Europejskiej”, co wskazuje wyraźnie na brak
         rzeczywistej renomy zgłoszonego znaku towarowego i oznaczenia ANN TAYLOR na terytorium Unii Europejskiej, w tym we Francji.

      35      Ponadto przyjąwszy nawet, że element „ann taylor” można uznać za dominujący w oznaczeniu ANN TAYLOR LOFT, ocena podobieństwa
         koncepcyjnego nie może ograniczać się tylko do elementu dominującego, ponieważ zgodnie z orzecznictwem ocena podobieństwa
         wyłącznie na podstawie elementu dominującego jest dopuszczalna tylko pod warunkiem, że wszystkie inne elementy są bez znaczenia
         (wyrok Trybunału z dnia 3 września 2009 r. w sprawie C‑498/07 P Aceites del Sur-Coosur przeciwko Koipe i OHIM, Zb.Orz. s. I‑7371,
         pkt 62).

      36      Słowa „loft” zawartego w zgłoszonym znaku nie można zaś uznać za pozbawione znaczenia dla całościowego wrażenia, jako że uzupełnia
         ono element „ann taylor”, dodając mu cechę charakterystyczną, która może oznaczać, zważywszy na kategorię oznaczonych towarów,
         na kolekcję ubrań odwołującą się do określonego stylu życia związanego z ową nową formą mieszkania lub przejmującą stamtąd
         pewne zasady.

      37      Tym niemniej nie można zaprzeczyć, że w całościowym wrażeniu wywoływanym przez zgłoszony znak towarowy element „ann taylor”
         ma w sposób oczywisty charakter bardziej odróżniający dla odbiorcy francuskiego niż słowo „loft”, choćby z tego względu, że
         słowo to ma jasne i konkretne znaczenie w języku francuskim. Element „ann taylor” odwołuje się do imion, czy do imienia i nazwiska
         angielskiego, w związku z czym silniej przyciągnie uwagę odbiorców francuskich.

      38      Jak wynika z powyższego, ogólnie rzecz biorąc, po stwierdzeniu niewielkich podobieństw wizualnych i fonetycznych, jak również
         pewnego podobieństwa koncepcyjnego oznaczeń, i uwzględniając, iż element „ann taylor” jest najbardziej odróżniającym elementem
         zgłoszonego znaku towarowego, najsilniej przyciągającym uwagę właściwego kręgu odbiorców, należy stwierdzić, że ogólne podobieństwo
         rozpatrywanych oznaczeń jest niewielkie.

       W przedmiocie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd
      39      Należy przypomnieć, że prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd występuje, gdy stopień podobieństwa rozpatrywanych znaków towarowych
         i stopień podobieństwa towarów lub usług oznaczonych tymi znakami są łącznie wystarczająco wysokie (ww. w pkt 19 wyrok w sprawie
         MATRATZEN, pkt 45).

      40      Skarżąca twierdzi w istocie, że w związku z istnieniem elementu odróżniającego i dominującego „ann taylor” na początku oznaczenia
         ANN TAYLOR LOFT nie ma niebezpieczeństwa wprowadzenia w błąd właściwego kręgu odbiorców poprzez wrażenie, iż rozpatrywane
         oznaczenia wskazują na dwie linie towarów oferowane przez to samo przedsiębiorstwo lub przez przedsiębiorstwa powiązane gospodarczo.

      41      Izba Odwoławcza uznała natomiast w pkt 19 zaskarżonej decyzji, że słowo „loft” jest elementem dominującym zgłoszonego znaku
         towarowego, w związku z czym istnieje niebezpieczeństwo wprowadzenia w błąd, zważywszy na identyczność towarów.

      42      Tego rozumowania nie można przyjąć.

      43      W tej kwestii należy stwierdzić – w związku z ustaleniami poczynionymi w ramach analizy podobieństwa koncepcyjnego rozpatrywanych
         oznaczeń – że słowo „loft” nie jest elementem dominującym zgłoszonego znaku towarowego. Z ustaleń tych wynika również, że
         element „ann taylor” należy uznać ze względu na brak konkretnego znaczenia dla właściwego kręgu odbiorców za silniej odróżniający
         w zgłoszonym znaku niż słowo „loft”, które dla tych odbiorców ma określone znaczenie.

      44      Poza tym istnieje niewielkie podobieństwo wizualne i fonetyczne rozpatrywanych oznaczeń oraz pewne podobieństwo koncepcyjne.

      45      W tej kwestii należy przypomnieć, iż w branży odzieżowej często się zdarza, że ten sam znak towarowy występuje w różnych formach,
         zależnie od rodzaju oznaczonych nim towarów. W branży tej powszechnym zjawiskiem jest bowiem, że to samo przedsiębiorstwo
         odzieżowe używa znaków pochodnych, to jest oznaczeń pochodzących od podstawowego znaku towarowego i mających wspólny z nim
         dominujący element odróżniający, dla odróżnienia poszczególnych linii produktów odzieżowych [zob. wyrok Sądu z dnia 6 października
         2004 r. w sprawach połączonych od T‑117/03 do T‑119/03 i T‑171/03 New Look przeciwko OHIM – Naulover (NLSPORT, NLJEANS, NLACTIVE
         i NLCollection), Zb.Orz. s. II‑3471, pkt 51 i przytoczone tam orzecznictwo].

      46      Biorąc pod uwagę w pierwszym rzędzie rodzaj towarów i sposób ich sprzedaży, następnie zwyczaje w zakresie oznakowania produktów
         odzieżowych, a wreszcie oczekiwania i przyzwyczajenia właściwego kręgu odbiorców, należy uznać, że odbiorcy ci wobec obu rozpatrywanych
         oznaczeń nie połączą ich, jako że element najsilniej odróżniający zgłoszonego znaku towarowego nie powtarza się z jedynym
         elementem wcześniejszego znaku towarowego, a jest przyjęte, iż znak towarowy oznaczający konkretnego przedsiębiorcę jest modyfikowany
         poprzez dodanie do niego elementu charakteryzującego inną linię produktów.

      47      Właściwy krąg odbiorców jest bowiem, jak słusznie zauważa skarżąca, przyzwyczajony do tego, że producent sprzedaje różne linie
         produktów pod nazwami zawierającymi nazwisko projektanta lub firmy odzieżowej wraz z nazwą linii odpowiednią dla jej charakteru
         (sportowego, eleganckiego, swobodnego itd.).

      48      W niniejszej sprawie podobieństwo rozpatrywanych oznaczeń uznano za niewielkie, zważywszy na całościowe wrażenie, jakie wywołują.
         Niezależnie od identyczności towarów należy stwierdzić, że wobec nikłego podobieństwa rozpatrywanych oznaczeń odbiorcy, przyzwyczajeni,
         że ta sama firma odzieżowa używa znaków pochodnych od znaku podstawowego, nie powiążą oznaczeń ANN TAYLOR LOFT i LOFT, jako
         że znak wcześniejszy nie zawiera elementu „ann taylor”, który, jak stwierdzono powyżej w pkt 37 (zob. także pkt 43 powyżej),
         jest elementem najsilniej odróżniającym zgłoszonego znaku towarowego.

      49      Ponadto przyjąwszy nawet, że element „loft” zachowuje niezależny charakter odróżniający w zgłoszonym znaku towarowym, nie
         można z tego automatycznie wnioskować prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd poprzez pomylenie rozpatrywanych oznaczeń.

      50      Prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd nie można bowiem oceniać w sposób abstrakcyjny, lecz w ramach analizy całościowej,
         uwzględniającej wszystkie istotne okoliczności sprawy (ww. w pkt 18 wyrok w sprawie SABEL, pkt 22; zob. także wyrok Trybunału
         z dnia 6 października 2005 r. w sprawie C‑120/04 Medion, Zb.Orz. s. I‑8551, pkt 37), w szczególności charakter towarów i usług,
         sposób sprzedaży, większą lub mniejszą uwagę odbiorców, a także ich przyzwyczajenia w konkretnej branży. Analiza okoliczności
         istotnych w niniejszej sprawie, dokonana w powyżej w pkt 45–48, nie wskazuje zaś prima facie na prawdopodobieństwo wprowadzenia
         w błąd poprzez pomylenie rozpatrywanych oznaczeń.

      51      Z całości powyższych rozważań wynika, że należy uwzględnić pierwszy zarzut i stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji bez
         potrzeby rozpatrywania drugiego zarzutu, opartego na naruszeniu prawa do przedstawienia stanowiska.

       W przedmiocie żądania zmiany zaskarżonej decyzji
      52      W trzecim żądaniu skarżąca wnosi w istocie, by Sąd zmienił zaskarżoną decyzję w ten sposób, aby zgłoszony znak towarowy został
         zarejestrowany. Należy przypomnieć, że izba odwoławcza jest uprawniona na mocy art. 64 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 do
         wykonania kompetencji organu, który wydał zaskarżoną przed nią decyzję. W związku z tym Sąd może, w ramach swojej właściwości,
         wykonać kompetencje organów niższego rzędu OHIM, których decyzje podlegają zaskarżeniu do izby odwoławczej. Sąd może zatem
         wydać decyzję w miejsce i w granicach uprawnień eksperta, Wydziału Sprzeciwów lub Wydziału Unieważnień. Sąd nie może natomiast
         wydać decyzji, do wydania której organy te nie mają kompetencji. Z tego względu Sąd nie może dokonać rejestracji znaku towarowego,
         gdyż czynność ta nie należy ani do kompetencji eksperta, ani Wydziału Sprzeciwów [zob. podobnie postanowienie Sądu z dnia
         30 czerwca 2009 r. w sprawie T‑285/08 Securvita przeciwko OHIM (Natur-Aktien-Index), Zb.Orz. s. II‑2171, pkt 16–23].

      53      Trzecie żądanie należy zatem odrzucić jako niedopuszczalne.

       W przedmiocie kosztów
      54      Zgodnie z art. 87 § 2 regulaminu postępowania przed Sądem kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona
         przegrywająca sprawę. Ponieważ OHIM przegrał sprawę, należy obciążyć go kosztami poniesionymi przez skarżącą, zgodnie z jej
         żądaniem.

      Z powyższych względów
      SĄD (ósma izba)
      orzeka, co następuje:
      1)      Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
            (OHIM) z dnia 1 lipca 2009 r. (sprawa R 1485/2008-1).
      2)      W pozostałym zakresie skarga jest niedopuszczalna.
      3)      OHIM zostaje obciążony kosztami postępowania.

               Martins Ribeiro

               Papasavvas

               Dittrich

         Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 17 lutego 2011 r.
      Podpisy
      * Język postępowania: angielski.


Wyrok Trybunału z dnia 14 lipca 1972 r. # Cassella Farbwerke Mainkur AG przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Sprawa 55-69.


title: Wyrok Sądu pierwszej instancji (siódma izba) z dnia 15 października 2008 r. # Gerasimos Potamianos przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Sprawy pracownicze. # Sprawa T-160/04.

text:
      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI (siódma izba)
      z dnia 15 października 2008 r.
      Sprawa T‑160/04
      Gerasimos Potamianos
      przeciwko
      Komisji Wspólnot Europejskich
      Służba publiczna – Członek personelu tymczasowego – Nieprzedłużenie umowy na czas określony
      Przedmiot: Skarga mająca za przedmiot żądanie stwierdzenia nieważności decyzji organu upoważnionego do zawierania umów zatrudnienia w sprawie
         nieprzedłużenia umowy członka personelu tymczasowego ze skarżącym.

      Orzeczenie: Skarga zostaje oddalona. Gerasimos Potamianos i Komisja pokrywają własne koszty.

      Streszczenie
      1.      Urzędnicy – Skarga – Uprzednie zażalenie w drodze administracyjnej – Termin – Rozpoczęcie biegu terminu
      (regulamin pracowniczy, art. 90 ust. 1)
      2.      Urzędnicy – Personel tymczasowy – Zatrudnienie – Przedłużenie umowy zawartej na czas określony – Uznanie administracyjne
      (warunki zatrudnienia innych pracowników, art. 8, art. 47 akapit pierwszy)
      1.      Wprawdzie zazwyczaj umowa wywołuje skutki od momentu jej podpisania, a zatem również od daty jej podpisania należy liczyć
         bieg terminu do wniesienia w stosownym czasie zażalenia w rozumieniu art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego, lecz decyzja
         o nieprzedłużeniu umowy z członkiem personelu tymczasowego stanowi decyzję odrębną od wspomnianej umowy i w związku z tym
         można na nią złożyć zażalenie, czy nawet wnieść skargę, w terminie określonym w regulaminie pracowniczym.

      (zob. pkt 21)
      Odesłanie: Sąd Pierwszej Instancji, sprawy połączone T‑137/99 i T‑18/00 Martinez Paramo i in. przeciwko Komisji, 11 lipca
         2002 r., RecFP s. I‑A‑119, II‑639, pkt 56

      2.      Choć art. 8 warunków zatrudnienia innych pracowników przewiduje możliwość przedłużenia umowy z członkiem personelu tymczasowego,
         to nie chodzi tu o roszczenie, lecz jedynie możliwość pozostawioną uznaniu właściwego organu. Instytucje korzystają bowiem
         z szerokiego zakresu uznania w zakresie organizacji swoich służb w zależności od zadań, jakie zostały im powierzone, oraz
         – mając na uwadze ich realizację – w obsadzaniu stanowisk personelem pozostającym w ich dyspozycji, pod warunkiem jednakże,
         że odbywa się ono w interesie służby.

      (zob. pkt 30)
      Odesłanie: Trybunał, sprawa 176/82 Nebe przeciwko Komisji, 14 lipca 1983 r., Rec. s. 2475, pkt 18; Trybunał, sprawa 69/83
         Lux przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu, 21 czerwca 1984 r., Rec. s. 2447, pkt 17


title: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 28 kwietnia 2009 r. # Luc Verheyden przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Sprawy pracownicze - Urzędnicy - Dopuszczalność. # Sprawa F-72/06.

text:
      WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ
      (pierwsza izba)
      z dnia 28 kwietnia 2009 r.
      Sprawa F-72/06
      Luc Verheyden
      przeciwko
      Komisji Wspólnot Europejskich
      Służba publiczna – Urzędnicy – Dochodzenie wewnętrzne OLAF‑u – Decyzja OLAF-u o przekazaniu informacji krajowym organom wymiaru sprawiedliwości – Dopuszczalność
       Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 236 WE i art. 152 EWEA, w której L. Verheyden żąda w szczególności stwierdzenia nieważności
         decyzji Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) o przekazaniu dotyczących go informacji włoskim organom
         wymiaru sprawiedliwości oraz zasądzenia odszkodowania od Komisji.

      Orzeczenie: Skarga zostaje oddalona. Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      Streszczenie
      1.      Urzędnicy – Skarga – Akt niekorzystny – Decyzja Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) o przekazaniu
            informacji krajowym organom wymiaru sprawiedliwości – Włączenie
      (regulamin pracowniczy, art. 90a; rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1073/1999, art. 10 § 2)
      2.      Urzędnicy – Skarga – Skarga skierowana przeciwko Europejskiemu Urzędowi ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF)
      (regulamin pracowniczy, art. 90 ust. 1, art. 90a)
      3.      Urzędnicy – Skarga – Uprzednie postępowanie administracyjne
      (regulamin pracowniczy, art. 90)
      1.      Decyzje Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) o przekazaniu informacji krajowym organom wymiaru sprawiedliwości
         na podstawie art. 10 ust. 2 rozporządzenia nr 1073/1999 dotyczącego dochodzeń prowadzonych przez OLAF, w świetle konsekwencji,
         jakie mogą wywołać, i zważywszy na konieczność zapewnienia skutecznej ochrony sądowej osobom podlegającym regulaminowi pracowniczemu,
         stanowią akt niekorzystny w rozumieniu art. 90a regulaminu pracowniczego.

      (zob. pkt 38)
      Odesłanie:
      Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawy połączone F‑5/05 i F‑7/05 Violetti i in. przeciwko Komisji, 28 kwietnia 2009 r., Zb.Orz.SP
         s. I‑A‑1‑0000, II‑A‑1‑0000, pkt 69–97

      2.      W systemie środków prawnych ustanowionym w art. 90a regulaminu pracowniczego skarga odszkodowawcza mająca na celu uzyskanie
         naprawienia szkody lub krzywdy, za które odpowiedzialny jest Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF), jest
         dopuszczalna tylko wtedy, gdy przed jej wniesieniem zostało przeprowadzone postępowanie poprzedzające wniesienie skargi, zgodne
         z przepisami regulaminu pracowniczego. Postępowanie to różni się w zależności od tego, czy szkoda, której naprawienia się
         żąda, wynika z aktu niekorzystnego w rozumieniu art. 90a regulaminu pracowniczego, czy też z zachowania OLAF‑u, które nie
         ma charakteru decyzyjnego. W pierwszym przypadku zadaniem zainteresowanego jest złożenie w wyznaczonym terminie zażalenia
         na dany akt do dyrektora OLAF‑u. Natomiast w drugim przypadku postępowanie administracyjne powinno być wszczęte poprzez złożenie
         wniosku w rozumieniu art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego zmierzającego do uzyskania odszkodowania lub zadośćuczynienia,
         a następnie powinno być kontynuowane w stosownym przypadku przez złożenie zażalenia na decyzję o oddaleniu wniosku. Jednakże,
         w przypadku gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy skargą o stwierdzenie nieważności a skargą odszkodowawczą, skarga odszkodowawcza
         jest dopuszczalna jako akcesoryjna w stosunku do skargi o stwierdzenie nieważności, i nie musi być koniecznie poprzedzona
         złożonym do administracji wnioskiem o naprawienie poniesionej szkody oraz zażaleniem kwestionującym zasadność oddalenia wniosku
         w sposób wyraźny lub dorozumiany.

      (zob. pkt 53)
      Odesłanie:
      Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑500/93 Y przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości, 28 czerwca 1996 r., RecFP s. I‑A‑335, II‑977,
         pkt 64, 66

      3.      Niedochowanie terminów przewidzianych w art. 90 regulaminu pracowniczego może powodować powstanie odpowiedzialności danej
         instytucji za ewentualnie wyrządzoną zainteresowanym szkodę, pod warunkiem jednak, że w celu uzyskania naprawienia podnoszonej
         szkody zainteresowani przeszli przez obydwa etapy postępowania poprzedzającego wniesienie skargi, tj. etap złożenia wniosku,
         a następnie zażalenia.

      (zob. pkt 60)
      Odesłanie:
      Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑267/03 Roccato przeciwko Komisji, 26 stycznia 2005 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑1, II‑1, pkt 84


Wyrok Trybunału z dnia 10 lipca 1980 r. # Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej. # Rybołówstwo. # Sprawa 32/79.


Wyrok Trybunału z dnia 17 lutego 1981 r. # Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Rebublice Włoskiej. # Sprawa 133/80.


Wyrok Trybunału z dnia 13 lutego 1969 r. # Walt Wilhelm i inni przeciwko Bundeskartellamt. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym Kammergericht Berlin - Niemcy. # Sprawa 14-68.


title: Wyrok Sądu pierwszej instancji (ósma izba) z dnia 12 marca 2008 r. # Suez przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM). # Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego GARUM - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Właściwy krąg odbiorców - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94. # Sprawa T-128/07.

text:
      Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba) z dnia 12 marca 2008 r. – Suez przeciwko OHIM (Delivering the essentials of life)
      (sprawa T‑128/07)
      Wspólnotowy znak towarowy – Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Delivering the essentials of life – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94
      Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Znaki towarowe pozbawione charakteru odróżniającego (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 7 ust. 1 lit. b)) (por. pkt 27–29)
      Przedmiot

               Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 2 lutego 2007 r. (sprawa R 811/2006‑1) dotyczącą rejestracji słownego
                  znaku towarowego Delivering the essentials of life jako wspólnotowego znaku towarowego.

            Informacje dotyczące sprawy

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               Suez

               Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:

               Słowny znak towarowy Delivering the essentials of life dla towarów i usług z klas 1, 9, 11, 16 i 35–42 – zgłoszenie nr 4102497

               Decyzja eksperta:

               Odmowa rejestracji

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Oddalenie odwołania

      Sentencja

                  1)

                  	Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  	Suez zostaje obciążona kosztami postępowania.


title: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 14 lipca 2005 r.#P. Charles i T. S. Charles-Tijmens przeciwko Staatssecretaris van Financiën.#Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Hoge Raad der Nederlanden - Niderlandy.#Szósta dyrektywa VAT - Odliczenie podatku naliczonego - Nieruchomość używana częściowo w ramach przedsiębiorstwa, a częściowo do celów prywatnych.#Sprawa C-434/03.

text:
      Sprawa C-434/03
      P. Charles i T.S. Charles-Tijmens
      przeciwko
      Staatssecretaris van Financiën
      (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden)
      Szósta dyrektywa VAT – Odliczenie podatku naliczonego – Nieruchomość wykorzystywana częściowo w ramach przedsiębiorstwa, a częściowo do celów prywatnych
      Opinia rzecznika generalnego F.G. Jacobsa przedstawiona w dniu 20 stycznia 2005 r.  I-0000
      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 14 lipca 2005 r. I-0000
      Streszczenie wyroku
      Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Odliczenie
            podatku naliczonego – Dobro inwestycyjne wykorzystywane częściowo w ramach przedsiębiorstwa, a częściowo do celów prywatnych
            – Wyłączenie przez przepisy krajowe poprzedzające szóstą dyrektywę zaliczenia całego dobra do aktywów przedsiębiorstwa oraz
            prawa do odliczenia całego podatku naliczonego przy jego nabyciu – Niedopuszczalność
      (dyrektywa Rady 67/228, art. 11; dyrektywa Rady 77/388, art. 6 ust. 2 i art. 17 ust. 2 i 6)
      Artykuł 6 ust. 2 oraz art. 17 ust. 2 i 6 szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich
         w odniesieniu do podatków obrotowych, zmienionej dyrektywą 95/7, powinny być interpretowane w ten sposób, że sprzeciwiają
         się one ustawodawstwu krajowemu przyjętemu przed wejściem w życie tej dyrektywy, które nie pozwala podatnikowi na zaliczenie
         do aktywów jego przedsiębiorstwa całego dobra inwestycyjnego wykorzystywanego w części do celów przedsiębiorstwa, a w części
         do celów innych niż związane z jego działalnością, oraz nie pozwala w takim przypadku na pełne i bezpośrednie odliczenie podatku
         od wartości dodanej naliczonego przy nabyciu tego dobra.

      O ile prawdą jest, że art. 17 ust. 6 szóstej dyrektywy pozwala państwu członkowskiemu zachować krajowy system, który istniał
         przed wejściem w życie tej dyrektywy, o tyle jednak przepis ten zakłada, że wykluczenia, które państwa te mogą na jego podstawie
         zachować, są zgodne z prawem w świetle drugiej dyrektywy 67/228, która poprzedza szóstą dyrektywę. W tym zakresie art. 11
         drugiej dyrektywy przewidując w ust. 4, że państwa członkowskie mogą wyłączyć z systemu odliczeń „pewne towary i pewne usługi,
         w szczególności te, które mogą być wykorzystywane wyłącznie lub częściowo do celów prywatnych podatnika lub jego personelu”,
         nie przyznał państwom członkowskim nieograniczonego uprawnienia dyskrecjonalnego do wyłączenia prawa do odliczenia w zakresie
         wszystkich towarów i usług lub niemalże ich całości, a w szczególności wszystkich towarów, jeśli tylko były wykorzystywane
         do celów prywatnych podatnika.

      (por. pkt 31–34, 36 i sentencja)
WYROK TRYBUNAŁU (wielka izba)
      z dnia 14 lipca 2005 r.(*)

      Szósta dyrektywa VAT – Odliczenie podatku naliczonego – Nieruchomość wykorzystywana częściowo w ramach przedsiębiorstwa, a częściowo do celów prywatnych
      W sprawie C-434/03
      mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Hoge Raad
         der Nederlanden (Niderlandy) postanowieniem z dnia 10 października 2003 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 13 października
         2003 r., w postępowaniu:

      P. Charles,

      T.S. Charles-Tijmens
      przeciwko
      Staatssecretaris van Financiën,

      TRYBUNAŁ (wielka izba),
      w składzie: V. Skouris, prezes, P. Jann, C.W.A. Timmermans, A. Rosas, R. Silva de Lapuerta, K. Lenaerts i A. Borg Barthet,
         prezesi izb, S. von Bahr (sprawozdawca), J.N. Cunha Rodrigues, J. Makarczyk, P.Kūris, E. Juhász i G. Arestis, sędziowie,

      rzecznik generalny: F.G. Jacobs,
      sekretarz: K. Sztranc, administrator,
      uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 16 listopada 2004 r.
      rozważywszy uwagi na piśmie przedstawione:
      –       w imieniu P. Charlesa i T.S. Charles-Tijmens przez E.H. van den Elsena, adviseur, i G. Volkerinka, belastingsadviseur,
      –       w imieniu rządu niderlandzkiego przez H.G. Sevenster i C. ten Dam, działające w charakterze pełnomocników,
      –       w imieniu rządu niemieckiego przez A. Tiemann, działającą w charakterze pełnomocnika,
      –       w imieniu Komisji Wspólnot Europejskich przez L. Ström van Lier i A. Weimara, działających w charakterze pełnomocników,
      po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 20 stycznia 2005 r.,
      wydaje następujący
      Wyrok
      1       Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 6 ust. 2, jak również art. 17 ust. 1, 2 i 6 szóstej
         dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do
         podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, str. 1),
         zmienionej dyrektywą Rady 95/7/WE z dnia 10 kwietnia 1995 r. (Dz.U. L 102, str. 18 zwanej dalej „szóstą dyrektywą”).

      2       Wniosek ten został przedstawiony w ramach sporu toczącego się między P. Charlesem i T.S. Charles-Tijmens a Staatssecretaris
         van Financiën w przedmiocie wydanej przez tego ostatniego decyzji odmawiającej uwzględnienia wniosku o zwrot całego podatku
         od wartości dodanej (zwanego dalej „podatkiem VAT”), który P. Charles i T.S. Charles-Tijmens uiścili od domku letniskowego
         wynajmowanego przez 87,5% czasu, a wykorzystywanego prywatnie przez 12,5% czasu użytkowania.

       Ramy prawne
       Uregulowania wspólnotowe
      3       Artykuł 6 ust. 2 szóstej dyrektywy stanowi:
      „Za świadczenie usług za wynagrodzeniem uznaje się:
      a)      korzystanie z towarów stanowiących część aktywów przedsiębiorstwa dla prywatnych potrzeb podatnika lub jego pracowników lub,
         bardziej ogólnie, do celów innych niż związane z jego działalnością, w przypadkach kiedy podatek od wartości dodanej od takich
         towarów podlega w całości lub w części odliczeniu;

      b)      nieodpłatne świadczenie usług przez podatnika na jego własny użytek lub użytek jego pracowników lub, bardziej ogólnie, do
         celów innych niż związane z jego działalnością.

      Państwa członkowskie mogą odstąpić od stosowania przepisu niniejszego ustępu, pod warunkiem że takie odstąpienie nie będzie
         prowadzić do zakłócenia konkurencji”.

      4       W rozumieniu art. 17 ust. 2 i 6 szóstej dyrektywy:
      „O ile towary i usługi są używane [wykorzystywane] do celów zawieranych transakcji podlegających opodatkowaniu, podatnik jest
         uprawniony do odliczenia od podatku, który zobowiązany jest zapłacić, następujących kwot:

      a)      należny [podlegający zapłacie] lub zapłacony na terytorium kraju podatek od wartości dodanej od towarów lub usług, które są
         lub mają być mu dostarczone przez innego podatnika;

      […]
      6. Przed upływem najwyżej czterech lat od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy Rada, stanowiąc jednogłośnie na wniosek
         Komisji, podejmie decyzję, które wydatki nie będą się kwalifikowały do odliczenia podatku od wartości dodanej. Odliczenie
         podatku od wartości dodanej nie będzie w żadnym przypadku obejmowało wydatków niebędących wydatkami ściśle związanymi z działalnością
         gospodarczą, takich jak wydatki na artykuły luksusowe, rozrywkowe lub wydatki reprezentacyjne.

      Do czasu wejścia w życie powyższych przepisów państwa członkowskie mogą zachować wyłączenia przewidziane w ich prawie krajowym
         w momencie wejścia w życie niniejszej dyrektywy”.

       Uregulowania krajowe
      5       Artykuł 2 Wet op de omzetbelasting 1968 (ustawy z 1968 r. o podatku obrotowym, zwanej dalej „ustawą o podatku VAT”) stanowi:
      „Podatek obciążający dostawy towarów i świadczenie usług przedsiębiorcy, dokonane przez niego wewnątrzwspólnotowe nabycie
         towarów, jak również przywóz towarów dla niego przeznaczonych, podlega odliczeniu od podatku należnego z tytułu dostaw towarów
         i świadczenia usług”.

      6       Prawo do odliczenia jest opisane w art. 15 ustawy o podatku VAT w następujących słowach:
      „1.      W rozumieniu art. 2 podatkiem podlegającym odliczeniu przez przedsiębiorcę jest:
      a)      podatek, który inni przedsiębiorcy naliczyli w fakturze wystawionej zgodnie z odpowiednimi zasadami, w okresie, którego dotyczy
         deklaracja, od towarów i usług, które mu zostały dostarczone;

      […]
      w zakresie w jakim przedsiębiorca wykorzystuje towary i usługi w ramach swojego przedsiębiorstwa […]
      […]
      4.      Odliczenie podatku dokonywane jest zgodnie z przeznaczeniem towarów i usług, gdy podatek zostaje naliczony przedsiębiorcy
         w fakturze lub gdy staje się wymagalny. Jeżeli w chwili gdy przedsiębiorca decyduje się wykorzystać towary i usługi okazuje
         się, iż odlicza podatek na nie przypadający w stosunku wyższym lub niższym od tego, do którego ma prawo z uwagi na wykorzystanie
         towarów lub usług, wartość odliczonej nadwyżki staje się z tym momentem wymagalna. Podatek, który stał się wymagalny, podlega
         wpłaceniu zgodnie z art. 14 [ustawy o podatku VAT].

      Część podatku, której nie odliczono, mimo takiego uprawnienia, będzie mu zwrócona na jego wniosek.
      […]”.
       Postępowanie przed sądem krajowym i pytanie prejudycjalne
      7       Jak wynika z postanowienia odsyłającego P. Charles i T.S. Charles-Tijmens nabyli wspólnie w marcu 1997 r. domek letniskowy
         w Niderlandach. Był on przeznaczony zarówno na wynajem, jak i do użytku własnego, a w rozpatrywanym w postępowaniu przed sądem
         krajowym okresie, to znaczy od 1 kwietnia do 30 czerwca 1997 r., domek ten był wynajmowany przez 87,5%, a wykorzystywany do
         celów prywatnych przez 12,5% czasu użytkowania.

      8       Hoge Raad der Nederlanden wskazuje, że P. Charles i T.S. Charles-Tijmens są w związku z tym wynajmem podatnikami w rozumieniu
         szóstej dyrektywy i przedsiębiorcami w rozumieniu ustawy o podatku VAT. Ponieważ domek jest wynajmowany osobom, które w nim
         przebywają jedynie przez krótkie okresy, a wynajem jest dokonywany w ramach „przedsiębiorstwa wakacyjnego”, to nie podlega
         on zwolnieniu od podatku VAT, z którego korzysta w Niderlandach wynajem nieruchomości zgodnie z art. 13 część B lit. b) pkt 1
         szóstej dyrektywy.

      9       W deklaracji podatku VAT za drugi kwartał 1997 r. P. Charles i T.S. Charles-Tijmens odliczyli 87,5% podatku VAT, który został
         im naliczony w fakturze za domek. Zażądali zatem od inspektora podatkowego właściwego do rozpoznania tego wniosku (zwanego
         dalej „inspektorem podatkowym”) zwrotu kwoty odpowiadającej temu ułamkowi.

      10     Decyzją z dnia 1 października 1997 r. inspektor podatkowy przyznał P. Charlesowi i T.S. Charles-Tijmens zwrot, którego dotyczył
         ich wniosek. Oceniając jednakże, że podatek VAT uiszczony przez nich mógł być odliczony w 100%, złożyli oni wniosek o zwrot
         uzupełniający odpowiadający 12,5% czasu korzystania z domku do celów prywatnych.

      11     Jako że inspektor podatkowy uznał ten wniosek za niedopuszczalny, P. Charles i T.S. Charles-Tijmens wnieśli odwołanie do Gerechtshof
         te ’s‑Hertogenbosch. Sąd ten stwierdził nieważność decyzji o uznaniu wniosku za niedopuszczalny, ale orzekając do co istoty
         sprawy podtrzymał decyzję inspektora podatkowego, wyjaśniając, że zainteresowani nie byli uprawnieni do odliczenia całego
         podatku VAT uiszczonego od tego domku, ponieważ był on wykorzystywany do celów prywatnych przez 12,5% czasu całkowitego użytkowania.

      12     P. Charles i T.S. Charles-Tijmens wnieśli skargę na wyrok Gerechtshof te ’s‑Hertogenbosch do Hoge Raad der Nederlanden. Na
         poparcie skargi podnoszą, iż z art. 6 ust. 2 szóstej dyrektywy wynika, że użytek własny domku stanowi czynność podlegającą
         opodatkowaniu, ponieważ zdecydowali oni zaliczyć go w całości do aktywów przedsiębiorstwa, co zgodnie z art. 17 ust. 2 tej
         dyrektywy daje im prawo do odliczenia całości podatku VAT nałożonego z tego tytułu (por. w szczególności wyroki z dnia 4 października
         1995 r. w sprawie C‑291/92 Armbrecht, Rec. str. I‑2775, oraz z dnia 8 marca 2001 r. w sprawie C‑415/98 Bakcsi, Rec. str. I‑1831).

      13     P. Charles i T.S. Charles-Tijmens dodają, że art. 17 ust. 6 szóstej dyrektywy nie podważa tej wykładni, ponieważ w dacie wejścia
         w życie szóstej dyrektywy ustawodawstwo niderlandzkie nie przewidywało żadnego wyłączenia prawa do odliczenia w rozumieniu
         tego przepisu, z wyjątkiem pojazdów przeznaczonych do transportu osób.

      14     Hoge Raad der Nederlanden wskazuje, że uregulowania niderlandzkie dotyczące towarów i usług przeznaczonych do celów mieszanych,
         jak to ma miejsce w sprawie przed sądem krajowym, zostały wprowadzone w Niderlandach w 1969 r. na podstawie art. 11 ust. 1
         drugiej dyrektywy Rady 67/228/EWG z dnia 11 kwietnia 1967 r. dotyczącej harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w dziedzinie
         podatków obrotowych – struktury i sposoby stosowania wspólnego systemu podatku od wartości dodanej [tłumaczenie nieoficjalne]
         (Dz.U. 1967, 71, str. 1303, zwanej dalej „drugą dyrektywą”).

      15     Zdaniem tego sądu uregulowania te miały inne konsekwencje niż wynikające z szóstej dyrektywy, przy czym były one w pewnych
         przypadkach bardziej korzystne dla podatnika, w innych zaś mniej korzystne. Dyrektywa ta bowiem przyznawała podatnikowi bezpośrednie
         i pełne prawo do odliczenia, a modyfikacja ze względu na wykorzystanie towaru poza przedsiębiorstwem miała miejsce jedynie
         wtedy, gdy takie wykorzystanie nastąpiło. Natomiast w systemie ustanowionym ustawą o podatku VAT należało wykazać od razu
         lub co najmniej w trakcie pierwszego roku, w jakim stopniu towar będzie wykorzystywany poza przedsiębiorstwem w przyszłości.

      16     Hoge Raad der Nederlanden wyjaśnia, że art. 12 ust. 3 Uitvoeringsbeschikking omzetbelasting 1968 (rozporządzenia z 1968 r.
         dotyczącego wprowadzenia podatku obrotowego, Stcrt. 1968, nr 169), wydanego na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy o podatku VAT
         stanowi, że w chwili gdy złożona zostaje deklaracja dotycząca ostatniego okresu podatkowego danego roku podatkowego, odliczony
         podatek VAT podlega przeliczeniu w oparciu o dane dotyczące całego roku podatkowego. Żadne inne przeliczenie ani ponowne rozpatrzenie
         odliczenia nie ma miejsca po upływie tego roku podatkowego.

      17     W takich właśnie okolicznościach Hoge Raad der Nederlanden postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym
         pytaniem prejudycjalnym:

      „Czy poprzedzający szóstą dyrektywę system prawny […]
      –       który nie pozwala na całkowite zaliczenie do aktywów przedsiębiorstwa dobra inwestycyjnego lub za takie uznanego bądź też
         usługi za takie dobro uznanej, jeżeli nabywca wykorzystuje to dobro lub tę usługę zarówno do celów swojego przedsiębiorstwa,
         jak i do celów z nim niezwiązanych (w szczególności do celów prywatnych)

      –       i który w konsekwencji nie pozwala również na bezpośrednie i pełne odliczenie podatku naliczonego przy nabyciu tego dobra
         lub tej usługi,

      –       i który nie przewiduje poboru podatku VAT w rozumieniu art. 6 ust. 2 lit. a) szóstej dyrektywy,
      jest zgodny z szóstą dyrektywą, a w szczególności z jej art. 17 ust. 1, 2 i 6 oraz z jej art. 6 ust. 2?”.
       W przedmiocie pytania prejudycjalnego
      18     Poprzez zadane pytanie sąd odsyłający zmierza w istocie do uzyskania odpowiedzi, czy art. 6 ust. 2 i art. 17 ust. 2 i 6 szóstej
         dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one ustawodawstwu krajowemu, takiemu jak w sprawie przed
         sądem krajowym, przyjętemu przed wejściem w życie tej dyrektywy, które nie pozwala podatnikowi na zaliczenie do aktywów jego
         przedsiębiorstwa całego dobra inwestycyjnego wykorzystywanego w części do celów przedsiębiorstwa, a w części do celów innych
         niż związane z jego działalnością i które w takiej sytuacji nie zezwala na pełne i bezpośrednie odliczenie podatku VAT naliczonego
         przy nabyciu tego dobra oraz nie przewiduje, że wykorzystanie go do celów innych niż związane z działalnością przedsiębiorstwa
         jest uznawane za nieodpłatne świadczenie usług.

       Uwagi przedstawione Trybunałowi
      19     P. Charles i T.S. Charles-Tijmens oceniają, że ustawodawstwo krajowe, którego dotyczy postępowanie przed sądem krajowym, jest
         sprzeczne z orzecznictwem Trybunału w zakresie podatku VAT, a w szczególności z wyrokiem z dnia 8 maja 2003 r. w sprawie C‑269/00
         Seeling, Rec. str. I‑4101.

      20     Rządy niderlandzki i niemiecki podnoszą, że art. 17 ust. 2 szóstej dyrektywy pozwala państwu członkowskiemu na wyłączenie
         prawa do odliczenia podatku VAT w zakresie dobra inwestycyjnego lub za takie uznanego bądź też usługi za takie dobro uznanej,
         jeżeli podatnik wykorzystuje to dobro lub usługę do celów innych niż związane z działalnością przedsiębiorstwa, w szczególności
         do celów prywatnych, jeżeli to państwo, na podstawie odstępstwa przewidzianego w art. 6 ust. 2 akapit drugi tej dyrektywy,
         uzna, że wykorzystanie takie nie stanowi czynności podlegającej opodatkowaniu.

      21     Na wypadek gdyby Trybunał orzekł, że art. 17 ust. 2 i art. 6 ust. 2 szóstej dyrektywy nie pozwalają na wyłączenie prawa do
         odliczenia podarku VAT, jakie występuje w sprawie przed sądem krajowym, rząd niderlandzki utrzymuje, że art. 17 ust. 6 pozwala
         państwu członkowskiemu zachować krajowy system, który istniał w momencie wejścia w życie tej dyrektywy, wyłączający prawo
         do odliczenia podatku VAT w zakresie dobra inwestycyjnego lub za takie uznanego bądź też usługi za takie dobro uznanej, jeżeli
         podatnik wykorzystuje to dobro lub tą usługę do celów innych niż związane z działalnością przedsiębiorstwa, w szczególności
         do celów prywatnych.

      22     Komisja ocenia, że system prawny, który – zgodnie z prawem do wprowadzenia odstępstwa przewidzianym w art. 6 ust. 2 akapit
         drugi szóstej dyrektywy – nie opodatkowuje wykorzystania do celów prywatnych dobra inwestycyjnego lub towaru bądź usługi uznanych
         za takie dobra i który w konsekwencji nie zezwala na jakiekolwiek odliczenie w zakresie tego typu towaru lub usługi, jeśliby
         były wykorzystane do celów prywatnych, jest zgodny z tą dyrektywą.

       Ocena Trybunału
      23     Należy przede wszystkim przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem w przypadku wykorzystywania dobra inwestycyjnego
         do celów zarówno zawodowych, jak i prywatnych, zainteresowany ma, na potrzeby podatku VAT, możliwość dokonania wyboru, czy
         zaliczyć to dobro w całości do aktywów swojego przedsiębiorstwa, czy pozostawić całość w ramach majątku prywatnego, wyłączając
         je tym samym całkowicie z systemu podatku VAT, czy też zaliczyć je do aktywów przedsiębiorstwa jedynie w zakresie wynikającym
         z rzeczywistego wykorzystania do celów zawodowych (por. podobnie w szczególności ww. wyroki w sprawie Armbrecht, pkt 20; Bakcsi,
         pkt 25 i 26; Seeling, pkt 40; oraz wyrok z dnia 21 kwietnia 2005 r. w sprawie C‑25/03 HE, Zb.Orz. str. I‑3123, pkt 46).

      24     Jeżeli podatnik zdecyduje się traktować dobra inwestycyjne wykorzystywane jednocześnie do celów zawodowych i celów prywatnych
         jako dobra należące do przedsiębiorstwa, to podatek VAT naliczony przy nabyciu tych dóbr podlega co do zasady całkowicie i bezpośrednio
         odliczeniu (por. w szczególności wyrok z dnia 11 lipca 1991 r. w sprawie C‑97/90 Lennartz, Rec. str. I‑3795, pkt 26, jak również
         ww. wyroki w sprawach: Bakcsi, pkt 25, oraz Seeling, pkt 41).

      25     Z art. 6 ust. 2 akapit pierwszy lit. a) szóstej dyrektywy wynika, że jeżeli towar zaliczony do aktywów przedsiębiorstwa spowodował
         powstanie prawa do pełnego lub częściowego odliczenia naliczonego podatku VAT, to jego wykorzystywanie do celów prywatnych
         podatnika lub jego personelu lub do celów innych niż związane z działalnością przedsiębiorstwa jest uważane za świadczenie
         usług dokonane nieodpłatnie. Wykorzystanie to, które stanowi zatem czynność opodatkowaną w rozumieniu art. 17 ust. 2 tej dyrektywy,
         jest zgodnie z jej art. 11 część A ust. 1 lit. c) opodatkowane na podstawie kwoty wydatków poniesionych na wykonanie usług
         (por. podobnie ww. wyroki w sprawach: Lennartz, pkt 26; Bakcsi, pkt 30; oraz Seeling, pkt 42).

      26     Odnosząc się do art. 6 ust. 2 akapit drugi szóstej dyrektywy należy na wstępie przypomnieć, iż wyjątki od harmonizacji powinny
         być zdefiniowane w sposób ścisły. Każde bowiem skorzystanie z systemu odstępstw w zakresie podatku VAT pociąga za sobą zróżnicowanie
         poziomu obciążenia podatkowego między państwami członkowskimi.

      27     Artykuł 6 ust. 2 akapit drugi winien być zatem co do zasady interpretowany w ten sposób, że państwa członkowskie mogą się
         powstrzymać od uznawania określonych świadczeń lub korzystania za nieodpłatne świadczenie usług, zwłaszcza w celu uproszczenia
         procedur administracyjnych dotyczących poboru podatku VAT (por. podobnie wyrok z dnia 11 września 2003 r. w sprawie C‑155/01
         Cookies World, Rec. str. I‑8785, pkt 59).

      28     Jednakże art. 6 ust. 2 akapit drugi szóstej dyrektywy nie skutkuje uprawnieniem państw członkowskich odmowy podatnikom, którzy
         zdecydowali się traktować dobra inwestycyjne wykorzystywane jednocześnie do celów zawodowych i celów prywatnych, jako dobra
         należące do przedsiębiorstwa, pełnego i bezpośredniego odliczenia podatku VAT naliczonego przy nabyciu tych dóbr, do którego
         mają oni prawo zgodnie z utrwalonym orzecznictwem przywołanym w pkt 24 niniejszego wyroku. Takie ograniczenie prawa do odliczenia
         jest sprzeczne z tym przepisem.

      29     Ponadto oparta na art. 6 ust. 2 akapit drugi szóstej dyrektywy generalna rezygnacja z opodatkowania wykorzystywania części
         dobra inwestycyjnego na cele prywatne podatnika, jeżeli mógł on odliczyć w całości podatek VAT naliczony przy nabyciu tego
         dobra, również nie jest zgodna z tym przepisem, ponieważ prowadzi ona w nieunikniony sposób do zakłócenia konkurencji.

      30     Podatnik zatem, po pierwsze, jest uprawniony, według swego wyboru, do zaliczenia do swojego przedsiębiorstwa całego dobra
         inwestycyjnego, które wykorzystuje w części do celów przedsiębiorstwa, a w części do celów innych niż związane z działalnością
         przedsiębiorstwa, jak również ma w takim przypadku prawo do pełnego i bezpośredniego odliczenia podatku VAT naliczonego przy
         nabyciu tego dobra, a po drugie, ma co do zasady odpowiadający temu uprawnieniu obowiązek zapłacenia podatku VAT od kwoty
         wydatków poniesionych na wykorzystanie tego dobra do celów innych niż związane z działalnością przedsiębiorstwa (zob. podobnie
         ww. wyrok w sprawie Seeling, pkt 43).

      31     Artykuł 17 ust. 6 szóstej dyrektywy pozwala wprawdzie państwu członkowskiemu, jak to podkreśla rząd niderlandzki, zachować
         krajowy system, który istniał przed wejściem w życie tej dyrektywy, jednakże przepis ten zakłada, że wykluczenia, które państwa
         członkowskie mogą na jego podstawie zachować, są zgodne z prawem w świetle drugiej dyrektywy, która poprzedza szóstą dyrektywę
         (zob. wyrok z dnia 5 października 1999 r. w sprawie C‑305/97 Royscot i in., Rec. str. I‑6671, pkt 21).

      32     Artykuł 11 drugiej dyrektywy, wprowadzając w ust. 1 prawo do odliczenia, przewidywał jednak w ust. 4, że państwa członkowskie
         mogą wyłączyć z systemu odliczeń „pewne towary i pewne usługi, w szczególności te, które mogą być wykorzystywane wyłącznie
         lub częściowo do celów prywatnych podatnika lub jego personelu” [tłumaczenie nieoficjalne].

      33     Ten ostatni przepis nie przyznał zatem państwom członkowskim nieograniczonego uprawnienia dyskrecjonalnego do wyłączenia prawa
         do odliczenia w zakresie wszystkich towarów i usług lub niemalże ich całości i podważenia w ten sposób istoty systemu ustanowionego
         w art. 11 ust. 1 szóstej dyrektywy (zob. ww. wyrok w sprawie Royscot i in., pkt 24).

      34     Zatem mimo że art. 11 ust. 4 drugiej dyrektywy zezwolił państwom członkowskim na wyłączenie z systemu odliczeń pewnych towarów,
         takich jak pojazdy mechaniczne, to przepis ten nie zezwalał im na wykluczenie z tego systemu wszystkich towarów, jeśli tylko
         były wykorzystywane do celów prywatnych podatnika.

      35     Wynika z tego, że art. 17 ust. 6 szóstej dyrektywy w związku z art. 11 ust. 4 drugiej dyrektywy nie zezwala państwom członkowskim
         na utrzymywanie ogólnego wyłączenia z systemu odliczeń wszystkich towarów należących do podatnika, jeśli są one wykorzystywane
         na jego prywatne potrzeby.

      36     Na zadane pytanie prejudycjalne należy zatem udzielić odpowiedzi, że art. 6 ust. 2 oraz art. 17 ust. 2 i 6 szóstej dyrektywy
         powinny być interpretowane w ten sposób, że sprzeciwiają się one ustawodawstwu krajowemu, takiemu jak w sprawie przed sądem
         krajowym, przyjętemu przed wejściem w życie tej dyrektywy, które nie pozwala podatnikowi na zaliczenie do aktywów jego przedsiębiorstwa
         całego dobra inwestycyjnego wykorzystywanego w części do celów przedsiębiorstwa, a w części do celów innych niż związane z jego
         działalnością, oraz nie pozwala w takim przypadku na pełne i bezpośrednie odliczenie podatku VAT naliczonego przy nabyciu
         tego dobra.

       W przedmiocie kosztów
      37     Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej
         przed tym sądem; do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi,
         inne niż poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.

      Z powyższych względów Trybunał (wielka izba) orzeka, co następuje:
      Artykuł 6 ust. 2 oraz art. 17 ust. 2 i 6 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw
            państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa
            wymiaru podatku, zmienionej dyrektywą Rady 95/7/WE z dnia 10 kwietnia 1995 r., powinny być interpretowane w ten sposób, że
            sprzeciwiają się one ustawodawstwu krajowemu, takiemu jak w sprawie przed sądem krajowym, przyjętemu przed wejściem w życie
            tej dyrektywy, które nie pozwala podatnikowi na zaliczenie do aktywów jego przedsiębiorstwa całego dobra inwestycyjnego wykorzystywanego
            w części do celów przedsiębiorstwa, a w części do celów innych niż związane z jego działalnością, oraz nie pozwala w takim
            przypadku na pełne i bezpośrednie odliczenie podatku VAT naliczonego przy nabyciu tego dobra.
      Podpisy
      * Język postępowania: niderlandzki.


Wyrok Trybunału z dnia 23 lutego 1961 r. # De Gezamenlijke Steenkolenmijnen in Limburg przeciwko Wysokiej Władzy EWWiS. # Sprawa 30-59.


title: Wyrok Sądu pierwszej instancji (druga izba) z dnia 19 listopada 2009 r. # Agencja Wydawnicza Technopol sp. z o.o. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM). # Wspólnotowy znak towarowy. # Sprawa T-298/06.

text:
      Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 19 listopada 2009 r. – Agencja Wydawnicza Technopol przeciwko OHIM (1000)
      (sprawa T‑298/06)
      Wspólnotowy znak towarowy – Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego 1000 – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]
      Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Znaki towarowe składające się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek mogących służyć do oznaczania cech towaru (rozporządzenie
         Rady nr 40/94, art. 7 ust. 1 lit. c)) (por. pkt 24–31)

      Przedmiot

               Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 sierpnia 2006 r. (sprawa R 447/2006‑4) dotyczącą rejestracji słownego
                  znaku towarowego 1000 jako wspólnotowego znaku towarowego.

            Informacje dotyczące sprawy

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               Agencja Wydawnicza Technopol sp. z o.o.

               Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:

               Słowny znak towarowy 1000 dla towarów i usług z klas 16, 28 i 41 – zgłoszenie nr 4372264

               Decyzja eksperta:

               Odmowa rejestracji

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Oddalenie odwołania

      Sentencja

                  1)

                  	Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  	Agencja Wydawnicza Technopol sp. z o.o. zostaje obciążona kosztami postępowania.


Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 8 stycznia 2002 r. # Metropol Treuhand WirtschaftsstreuhandgmbH przeciwko Finanzlandesdirektion für Steiermark i Michael Stadler przeciwko Finanzlandesdirektion für Vorarlberg. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Verwaltungsgerichtshof - Austria. # Szósta dyrektywa VAT. # Sprawa C-409/99.