title: Sprawa T-830/14: Skarga wniesiona w dniu 29 grudnia 2014 r. – Farahat/Rada

text:
               23.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/22

         Skarga wniesiona w dniu 29 grudnia 2014 r. – Farahat/Rada
   (Sprawa T-830/14)
   (2015/C 096/28)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Mohamed Farahat (Kair, Egipt) (przedstawiciele: P. Saini, QC, B. Kennelly, barrister, i N. Sheikh, solicitor)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady 2014/730/WPZiB z dnia 20 października 2014 r. (1). w sprawie wykonania decyzji 2013/255/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1105/2014 z dnia 20 października 2014 r. (2) dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii w zakresie, w jakim stosują się one do strony skarżącej; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżący podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że warunki umieszczenia w załączniku do decyzji i rozporządzenia nie zostały spełnione. Skarżący podnosi, iż:

                           —

                           Rada twierdzi, że skarżący jest zastępcą szefa działu finansowego i administracyjnego w przedsiębiorstwie Tri-Ocean Energy i że w związku z jego stanowiskiem jest on odpowiedzialny za działalność podmiotu w zakresie dostarczania ropy reżimowi;

                           —

                           brak jest dowodów na poparcie tego twierdzenia i żaden taki dowód nie został przedstawiony przez Radę.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że Rada naruszyła przysługujące skarżącemu prawo do obrony i prawo do skutecznej ochrony sądowej, jako że zaskarżone środki zostały przyjęte bez zastosowania gwarancji proceduralnych w celu zapewnienia, by skarżącemu przedstawiono pełne uzasadnienie i gwarancję, iż zostanie właściwie wysłuchany.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że Rada nie przedstawiła skarżącemu wystarczających powodów umieszczenia go w wykazach. Skarżący twierdzi, że podany powód jest niewystarczający do tego, by umożliwić mu skuteczne podważenie wysuwanych przeciwko niemu oskarżeń lub by umożliwić sądowi skontrolowanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że Rada naruszyła przysługujące skarżącemu prawa podstawowe do własności i dobrego imienia. Skarżący uważa, że Rada nie wykazała, iż bardzo znacząca ingerencja w prawo własności skarżącego jest uzasadniona i proporcjonalna.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący tego, że Rada popełniła oczywisty błąd w ocenie, umieszczając skarżącego w wykazach. Skarżący twierdzi, iż:

                           —

                           brak jest dostępnych informacji lub dowodów, że Tri Ocean Energy faktyczne wspierała reżim syryjski;

                           —

                           brak jest informacji lub dowodów sugerujących, że ze względu na samą rolę skarżącego był on odpowiedzialny za rzekome działania Tri Ocean Energy.

      (1)  Decyzja wykonawcza Rady 2014/730/WPZiB z dnia 20 października 2014 r. w sprawie wykonania decyzji 2013/255/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. L 301, s. 36).

      (2)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 1105/2014 z dnia 20 października 2014 r. dotyczące wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. L 301, s. 7).


title: Sprawa T-422/16: Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2016 r. – sheepworld/EUIPO (Beste Mama)

text:
               19.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/45

         Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2016 r. – sheepworld/EUIPO (Beste Mama)
   (Sprawa T-422/16)
   (2016/C 343/61)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: sheepworld AG (Ursensollen, Niemcy) (przedstawiciel: Rechtsanwalt S. von Rüden)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Beste Mama” – zgłoszenie nr 14 169 304

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 maja 2016 r. w sprawie R 95/2016-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w postępowaniu odwoławczym.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-193/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 6 marca 2008 r. w sprawie F-46/06 Skareby przeciwko Komisji, wniesione w dniu 21 maja 2008 r. przez Skareby

text:
               2.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 197/26

         Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 6 marca 2008 r. w sprawie F-46/06 Skareby przeciwko Komisji, wniesione w dniu 21 maja 2008 r. przez Skareby
   (Sprawa T-193/08 P)
   (2008/C 197/47)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Carina Skareby (Leuven, Belgia) (przedstawiciele: S. Rodrigues i C. Bernard-Glanz, avocats)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu ds. Służby Publicznej Unii Europejskiej wydanego w dniu 6 marca 2008 r. w sprawie F-46/06;

               —

               uwzględnienie żądań stwierdzenia nieważności i odszkodowania przedstawionych przez wnoszącą odwołanie przed Sądem ds. Służby Publicznej;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Carina Skareby wnosi w odwołaniu o uchylenie wyroku Sądu ds. Służby Publicznej (SSP) wydanego w dniu 6 marca 2008 r. w sprawie F-46/06 Skareby przeciwko Komisji oddalającego jej skargę, w której żądała stwierdzenia nieważności sprawozdania z przebiegu jej kariery zawodowej za 2004 r. oraz odszkodowania.
   W uzasadnieniu swojego odwołania wnosząca odwołanie podnosi dwa zarzuty dotyczące: oczywistych błędów w ocenie (pkt 66, 98 i 113 zaskarżonego wyroku) i niewłaściwej oceny dowodu (pkt 68).


title: Sprawa T-329/02: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 lipca 2006 r. — URS Nederland przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/53

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 lipca 2006 r. — URS Nederland przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-329/02) (1)

   (2006/C 224/112)

      Język postępowania: niderlandzki

   Prezes trzeciej izby w składzie powiększonym zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 323 z 21.12.2002


title: Sprawa T-176/11: Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2011 r. — Carbunión przeciwko Radzie

text:
               21.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/26

         Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2011 r. — Carbunión przeciwko Radzie
   (Sprawa T-176/11)
   2011/C 152/47
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Federación Nacional de Empresarios de Minas de Carbón (Carbunión) (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: K. Desai, Solicitor, S. Cisnal de Ugarte i M. Peristeraki, lawyers)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie, że skarga o stwierdzenie nieważności jest dopuszczalna;

               —

               uznanie, że skarga o stwierdzenie nieważności jest zasadna i stwierdzenie w związku z tym nieważności art. 3 ust. 1 lit. a), b) i f) oraz art. 3 ust. 3 decyzji Rady z dnia 10 grudnia 2010 r. w sprawie pomocy państwa ułatwiającej zamykanie niekonkurencyjnych kopalń węgla (2010/787/UE) (1); oraz

               —

               obciążenie Rady kosztami niniejszego postępowania poniesionymi przez skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów:

               1)

               Zarzut pierwszy, oparty na oczywistych błędach w ocenie stosownych aktów, jako że pozwana oparła zaskarżoną decyzję na następujących ustaleniach:

                           —

                           udział węgla w zaopatrzeniu Unii Europejskiej w energię jest niewielki;

                           —

                           zamknięcie niekonkurencyjnych kopalń i wyeliminowanie produkcji węgla w UE będzie sprzyjać rozwojowi odnawialnych źródeł energii;

                           —

                           wcale nie jest pewne, że produkcja węgla w UE, a zwłaszcza w Hiszpanii, stanie się konkurencyjna do 2018 r.

               2)

               Zarzut drugi, oparty na braku uzasadnienia, ponieważ Rada:

                           —

                           nie rozpatrzyła licznych dowodów i wniosków przedstawionych jej w ramach prac przygotowawczych przez inne instytucje oraz zainteresowane strony, wskazujących na znaczenie przemysłu węglowego UE dla bezpieczeństwa zaopatrzenia UE w energię;

                           —

                           nie przedstawiła powodów (i), gdy odeszła od ram prawnych i polityki w sprawie pomocy państwa, określonych w rozporządzeniu węglowym z 2002 r. (2), które opierały się na obawach dotyczących bezpieczeństwa zaopatrzenia w energię, (ii) a zamiast tego wydała zaskarżoną decyzję bazującą wyłącznie na względach konkurencji.

               3)

               Zarzut trzeci, oparty na naruszeniu zasad pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań, jako że zaskarżona decyzja:

                           —

                           stanowi nagłą i nieoczekiwaną zmianę stanowiska UE w przedmiocie rodzimego sektora węglowego w UE, a w szczególności w Hiszpanii;

                           —

                           narusza zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań, ponieważ nie przewiduje okresu przejściowego pozwalającego skarżącej na dostosowanie się do tej istotnej zmiany polityki.

               4)

               Zarzut czwarty, oparty na naruszeniu zasady proporcjonalności, jako że zaskarżona decyzja nakłada nieuzasadnione i nadmierne ograniczenia w zakresie działania rodzimych kopalni węgla w Hiszpanii, które nie odpowiadają celom Rady. Konkretnie zdaniem skarżącej środki przedsięwzięte w zaskarżonej decyzji nie stanowią odpowiedzi na wyrażone przez Radę obawy w zakresie ochrony środowiska, ponieważ elektrownie w UE nadal będą „palić” importowany węgiel. W istocie zaskarżona decyzja nakłada nadmiernie uciążliwe obowiązki na skarżącą, które nie mają żadnego związku z celem ochrony środowiska. Poza tym skarżąca podnosi, że obawy w zakresie konkurencji wynikające z subwencjonowania rodzimej produkcji węgla są także przesadzone w zaskarżonej decyzji.

               5)

               Zarzut piąty, oparty na nadużyciu władzy. Skarżąca podnosi w tym względzie, że środki przedsięwzięte w zaskarżonej decyzji — zważywszy na ich niekorzystny wpływ na sektor węglowy w UE — nie odpowiadają strategicznym i politycznym celom, jakie UE winna realizować stosownie do art. 194 TFUE. Zaskarżona decyzja zagraża sprawnemu funkcjonowaniu rynku energetycznego w UE oraz bezpieczeństwu zaopatrzenia w energię w UE, a zwłaszcza w Hiszpanii. Dlatego też Rada nadużyła władzy, wydając zaskarżoną decyzję, która zmierza do wyeliminowania jednego z najważniejszych rodzimych surowców dla zapewnienia bezpieczeństwa zaopatrzenia UE w energię.

               6)

               Zarzut szósty, oparty na naruszeniu zasad równego traktowania i niedyskryminacji. Zdaniem skarżącej zaskarżona decyzja dyskryminuje rodzimych producentów węgla (i) w porównaniu z importerami sprowadzającymi węgiel do UE oraz (ii) w stosunku do innych form energii.

               7)

               Zarzut siódmy, oparty na twierdzeniu, że zaskarżona decyzja bazuje na nieprawidłowej podstawie prawnej. Skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja została wydana wyłącznie na podstawie art. 107 ust. 3 lit. e) TFUE, podczas gdy winna zostać wydana również na podstawie art. 109 TFUE w ramach stosownego postępowania.

      (1)  Dz.U. L 336, s. 24.

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1407/2002 z dnia 23 lipca 2002 r. w sprawie pomocy państwa dla przemysłu węglowego, Dz.U. 2002 L 205, s. 1.


title: Sprawa T-235/11: Wyrok Sądu z dnia 31 stycznia 2013 r. — Hiszpania przeciwko Komisji (Fundusz spójności — Zmniejszenie wymiaru pomocy finansowej przyznanej początkowo z Funduszu na pięć projektów realizacji pewnych odcinków hiszpańskiej linii kolei dużych prędkości — Termin na przyjęcie decyzji — Artykuł H ust. 2 załącznika II rozporządzenia (WE) nr 1164/94 — Artykuł 18 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1386/2002 — Dostawy uzupełniające — Prace lub usługi uzupełniające — Pojęcie „nieprzewidzianych okoliczności” — Artykuł 20 ust. 2 lit. e) i f) dyrektywy 93/38/EWG)

text:
               16.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/14

         Wyrok Sądu z dnia 31 stycznia 2013 r. — Hiszpania przeciwko Komisji
   (Sprawa T-235/11) (1)

   (Fundusz spójności - Zmniejszenie wymiaru pomocy finansowej przyznanej początkowo z Funduszu na pięć projektów realizacji pewnych odcinków hiszpańskiej linii kolei dużych prędkości - Termin na przyjęcie decyzji - Artykuł H ust. 2 załącznika II rozporządzenia (WE) nr 1164/94 - Artykuł 18 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1386/2002 - Dostawy uzupełniające - Prace lub usługi uzupełniające - Pojęcie „nieprzewidzianych okoliczności” - Artykuł 20 ust. 2 lit. e) i f) dyrektywy 93/38/EWG)
   2013/C 79/25
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: początkowo M. Muñoz Pérez i N. Díaz Abad, a następnie N. Díaz Abad i A. Rubio González, abogados del Estado)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Adserá Ribera i D. Recchia, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Tytułem żądania głównego, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2010) 1023 z dnia 18 lutego 2011 r. obniżającej wymiar pomocy finansowej przyznanej z Funduszu Spójności na etapy projektu zatytułowane „Linia kolei dużych prędkości Madryt-Saragossa-Barcelona-Granica francuska. Odcinek Lérida-Martorell (platforma). Pododcinek IX-A” (CCI 1999.ES.16.C.PT.001), „Linia kolei dużych prędkości Madryt-Barcelona. Odcinek Lérida-Martorell (platforma, etap 1)” (CCI 2001.ES.16.C.PT.001), „Linia kolei dużych prędkości Madryt-Saragossa-Barcelona-Granica francuska. Dostęp kolejowy do nowego dworca w Saragossie” (CCI 2000.ES.16.C.PT.003), „Linia kolei dużych prędkości Madryt-Saragossa-Barcelona-Granica francuska. Odcinek Lérida-Martorell. Pododcinek X-A (Olérdola-Avinyonet del Penedés)” (CCI 2001.ES.16.C.PT.007), „Nowy dostęp kolejowy do linii kolei dużych prędkości w Lewancie. Pododcinek La Gineta-Albacete (platforma)” (CCI 2004.ES.16.C.PT.014) i, tytułem ewentualnym, żądanie częściowego stwierdzenia nieważności tej decyzji w zakresie dotyczącym korekt zastosowanych przez Komisję.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 186 z 25.6.2011


title: Sprawa T-146/09 RENV: Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2016 r. – Parker Hannifin Manufacturing i Parker-Hannifin/Komisja (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Europejski rynek przewodów morskich — Porozumienia dotyczące ustalania cen, podziału rynków i wymiany szczególnie chronionych informacji handlowych — Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia — Zasada ciągłości gospodarczej — Zasada odpowiedzialności osobistej — Grzywny — Okoliczności obciążające — Rola przywódcy — Górna granica wynosząca 10 % — Nieograniczone prawo orzekania)

text:
               29.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/17

         Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2016 r. – Parker Hannifin Manufacturing i Parker-Hannifin/Komisja
   (Sprawa T-146/09 RENV) (1)

   ((Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek przewodów morskich - Porozumienia dotyczące ustalania cen, podziału rynków i wymiany szczególnie chronionych informacji handlowych - Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia - Zasada ciągłości gospodarczej - Zasada odpowiedzialności osobistej - Grzywny - Okoliczności obciążające - Rola przywódcy - Górna granica wynosząca 10 % - Nieograniczone prawo orzekania))
   (2016/C 314/23)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Parker Hannifin Manufacturing Srl, dawniej Parker ITR Srl (Corsico, Włochy) i Parker Hannifin Corp. (Mayfield Heights, Ohio, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: B. Amory, F. Marchini Camia i É. Barbier de La Serre, adwokatów)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Bottka, S. Noë i R. Sauer, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Tytułem głównym, żądanie stwierdzenia nieważności, na podstawie art. 263 TFUE, decyzji Komisji C(2009) 428 wersja ostateczna z dnia 28 stycznia 2009 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 81 [WE] oraz w art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/39406 – Przewody morskie) w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy skarżących i tytułem ewentualnym, na podstawie art. 263 TFUE, żądanie uchylenia nałożonej na skarżące w tej decyzji grzywny lub znaczne obniżenie jej kwoty.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 2 akapit pierwszy lit. e) decyzji Komisji C(2009) 428 wersja ostateczna z dnia 28 stycznia 2009 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/39406 – Przewody morskie), w zakresie, w jakim podwyższenie o 30 % zostało zastosowane do kwoty grzywny podlegającej solidarnej zapłacie przez Parker-Hannifin Corp. z tytułu okoliczności obciążającej dotyczącej roli przywódcy odgrywanej przez spółkę ITR od dnia 11 czerwca 1999 r. do dnia 30 września 2001 r. i w zakresie, w jakim Komisja Europejska nie obliczyła wyłącznie na podstawie obrotu Parker ITR Srl przewidzianej w art. 23 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 [WE] i 82 [WE] górnej granicy wynoszącej 10 % obrotu w odniesieniu do części grzywny, za której zapłatę tylko spółka Parker ITR została uznana za odpowiedzialną za okres przed dniem 1 stycznia 2002 r.

               2)

               Kwotę nałożonej na Parker Hannifin Manufacturing Srl, dawniej Parker ITR, grzywny ustala się na 19 945 728 EUR, za której zapłatę Parker-Hannifin jest solidarnie odpowiedzialna w wysokości 6 400 000 EUR.

               3)

               W pozostałej części skarga zostaje oddalona.

               4)

               Parker Hannifin Manufacturing, Parker-Hannifin i Komisja pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 141 z 20.6.2009.


title: Sprawa T-414/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 7 maja 2009 r. — NHL Enterprises przeciwko OHIM — Glory & Pompea (LA KINGS) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego LA KINGS — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy KING — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               4.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/34

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 7 maja 2009 r. — NHL Enterprises przeciwko OHIM — Glory & Pompea (LA KINGS)
   (Sprawa T-414/05) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego LA KINGS - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy KING - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   2009/C 153/64
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: NHL Enterprises BV (Rijswijk, Niderlandy) (przedstawiciele: początkowo G. Llewelyn, solicitor, adwokat V. Barresi, następnie M. Collins, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: J. Novais Gonçalves i D. Botis, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Glory & Pompea, SA (Mataró, Hiszpania)

      Przedmiot sprawy

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 lipca 2005 r. (sprawa R 371/2003-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Glory & Pompea, SA a NHL Enterprises BV.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 6 lipca 2005 r. (sprawa R 371/2003-4).

               2)

               OHIM pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez NHL Enterprises BV.

      (1)  Dz.U. C 36 z 11.2.2006


title: Sprawa T-194/06: Wyrok Sądu z dnia 16 czerwca 2011 r. — SNIA przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Nadtlenek wodoru i nadboran sodu — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia — Przejęcie spółki odpowiedzialnej za naruszenie — Prawo do obrony — Zgodność między pismem w sprawie przedstawienia zarzutów i zaskarżoną decyzją — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               30.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 226/21

         Wyrok Sądu z dnia 16 czerwca 2011 r. — SNIA przeciwko Komisji
   (Sprawa T-194/06) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Nadtlenek wodoru i nadboran sodu - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia - Przejęcie spółki odpowiedzialnej za naruszenie - Prawo do obrony - Zgodność między pismem w sprawie przedstawienia zarzutów i zaskarżoną decyzją - Obowiązek uzasadnienia)
   2011/C 226/41
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: SNIA SpA (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci A. Santa Maria, B. Biscaretti di Ruffia i E. Gambaro)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo V. Di Bucci i F. Amato, następnie V. Di Bucci i V. Bottka, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2006) 1766 wersja ostateczna z dnia 3 maja 2006 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia o EOG (sprawa COMP/F/38.620 — Nadtlenek wodoru i nadboran sodu), w części, w jakiej odnosi się ona do skarżącej.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               SNIA SpA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 212 z 2.9.2006.


title: Sprawa T-391/09: Wyrok Sądu z dnia 23 stycznia 2014 r. — Evonik Degussa i AlzChem przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek węglika wapnia i magnezu dla przemysłu stalowego i gazowego w EOG, z wyjątkiem Irlandii, Hiszpanii, Portugalii i Zjednoczonego Królestwa — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Ustalanie cen i podział rynku — Możliwość przypisania zachowania o znamionach naruszenia — Grzywny — Współpraca w postępowaniu administracyjnym — Okoliczności obciążające — Powrót do naruszenia — Okoliczności łagodzące — Proporcjonalność — Czas trwania naruszenia — Odpowiedzialność solidarna za zapłatę grzywny — Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien z 2006 r.)

text:
               8.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/14

      Wyrok Sądu z dnia 23 stycznia 2014 r. — Evonik Degussa i AlzChem przeciwko Komisji
      (Sprawa T-391/09) (1)

      (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek węglika wapnia i magnezu dla przemysłu stalowego i gazowego w EOG, z wyjątkiem Irlandii, Hiszpanii, Portugalii i Zjednoczonego Królestwa - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Ustalanie cen i podział rynku - Możliwość przypisania zachowania o znamionach naruszenia - Grzywny - Współpraca w postępowaniu administracyjnym - Okoliczności obciążające - Powrót do naruszenia - Okoliczności łagodzące - Proporcjonalność - Czas trwania naruszenia - Odpowiedzialność solidarna za zapłatę grzywny - Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien z 2006 r.)
      (2014/C 71/24)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Evonik Degussa GmbH (Essen, Niemcy) i AlzChem AG, dawniej AlzChem Trostberg GmbH, dawniej AlzChem Hart GmbH (Trostberg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci C. Steinle, O. Andresen i I. Bodenstein)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: N. von Lingen i A. Antoniadis, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Böhlkego)

         Przedmiot

      Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2009) 5791 wersja ostateczna z dnia 22 lipca 2009 r. w przedmiocie procedury stosowania art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/F/39.396 — Odczynniki na bazie węglika wapnia i magnezu dla przemysłu stalowego i gazowego) w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżących, a także, posiłkowo, żądanie zmiany wskazanej decyzji poprzez, po pierwsze, uchylenie nałożonej na skarżących grzywny lub obniżenie jej kwoty, a po drugie, obciążenie całością tej kwoty spółki SKW Stahl-Technik GmbH & Co. KG, solidarnie ze skarżącymi.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność art. 2 lit. g) i h) decyzji Komisji C(2009) 5791 wersja ostateczna z dnia 22 lipca 2009 r. w przedmiocie procedury stosowania art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/F/39.396 — Odczynniki na bazie węglika wapnia i magnezu dla przemysłu stalowego i gazowego) w zakresie, w jakim dotyczy on spółek Evonik Degussa GmbH i AlzChem AG, przy czym wyjaśnia się, że owo stwierdzenie nieważności nie ma wpływu na skutek zwalniający jakiejkolwiek płatności dokonanej przez którąkolwiek z tych dwóch spółek tytułem grzywny, jaka została na nie nałożona solidarnie za naruszenie stwierdzone w art. 1 lit. f) wskazanej decyzji, względem SKW Stahl-Technik GmbH & Co. KG, oraz grzywny, która została nałożona na tę ostatnią spółkę w art. 2 lit. g) tej decyzji.

                  2)

                  Za naruszenie stwierdzone w odniesieniu do spółek Evonik Degussa i AlzChem w art. 1 lit. f) decyzji C(2009) 5791 wersja ostateczna nakłada się następujące grzywny:

                              —

                              solidarnie na spółki Evonik Degussa i AlzChem: 2,49 mln EUR, przy czym uznaje się, że Evonik Degussa i AlzChem wywiązały się z obowiązku zapłaty tej grzywny do wysokości kwot wpłaconych przez SKW Stahl-Technik tytułem grzywny, jaka została nałożona na tę spółkę w art. 2 lit. f) i g) rzeczonej decyzji;

                              —

                              na spółkę Evonik Degussa — jako jedyny podmiot odpowiedzialny za zapłatę tej grzywny — 1,24 mln EUR.

                  3)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  4)

                  Evonik Degussa i AlzChem pokrywają dwie trzecie własnych kosztów, a także dwie trzecie kosztów poniesionych przez Komisję Europejską. Komisja pokrywa jedną trzecią własnych kosztów oraz jedną trzecią kosztów poniesionych przez spółki Evonik Degussa i AlzChem.

         (1)  Dz.U. C 297 z 5.12.2009.


title: Sprawa T-749/15: Wyrok Sądu z dnia 24 stycznia 2017 r. – Nausicaa Anadyomène i Banque d’escompte/EBC (Odpowiedzialność pozaumowna — Polityka gospodarcza i pieniężna — EBC — Krajowe banki centralne — Restrukturyzacja greckiego długu publicznego — Program zakupu papierów wartościowych — Umowa w sprawie wymiany papierów wartościowych wyłącznie na rzecz banków centralnych Eurosystemu — Udział sektora prywatnego — Klauzule wspólnego działania — Wsparcie jakości kredytowej w formie programu odkupu w celu podniesienia jakości papierów wartościowych jako gwarancji — Wierzyciele prywatni — Banki komercyjne — Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom — Uzasadnione oczekiwania — Równość traktowania)

text:
               6.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 70/19

         Wyrok Sądu z dnia 24 stycznia 2017 r. – Nausicaa Anadyomène i Banque d’escompte/EBC
   (Sprawa T-749/15) (1)

   ((Odpowiedzialność pozaumowna - Polityka gospodarcza i pieniężna - EBC - Krajowe banki centralne - Restrukturyzacja greckiego długu publicznego - Program zakupu papierów wartościowych - Umowa w sprawie wymiany papierów wartościowych wyłącznie na rzecz banków centralnych Eurosystemu - Udział sektora prywatnego - Klauzule wspólnego działania - Wsparcie jakości kredytowej w formie programu odkupu w celu podniesienia jakości papierów wartościowych jako gwarancji - Wierzyciele prywatni - Banki komercyjne - Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom - Uzasadnione oczekiwania - Równość traktowania))
   (2017/C 070/26)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Nausicaa Anadyomène SAS (Paryż, Francja) i Banque d’escompte (Paryż) (przedstawiciele: S. Rodrigues i A. Tymen, adwokaci)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: O. Heinz, G. Varhelyi oraz F. von Lindeiner, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata, H.G. Kamanna)

      Przedmiot

   Żądnie wniesione na podstawie art. 268 TFUE o zasądzenie odszkodowania za szkodę jaką miałyby ponieść skarżące w szczególności w wyniku przyjęcia decyzji EBC 2012/153/UE z dnia 5 marca 2012 r. w sprawie kryteriów kwalifikowania rynkowych instrumentów dłużnych emitowanych lub w pełni gwarantowanych przez Republikę Grecką w kontekście oferty Republiki Greckiej dotyczącej wymiany instrumentów dłużnych (EBC/2012/3) (Dz.U. 2012, L 77, s. 19), a także innych środków EBC związanych z restrukturyzacją greckiego długu publicznego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Nausicaa Anadyomène SAS i Banque d’escompte zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 68 z 22.2.2016.


20150731058617092015/C 270/493442015TC27020150817PL01PLINFO_JUDICIAL20150701394021Sprawa T-344/15: Skarga wniesiona w dniu 1 lipca 2015 r. – Francja/Komisja
 ---documentbreak--- C2702015PL3910120150701PL0049391402Skarga wniesiona w dniu 1 lipca 2015 r. – Francja/Komisja
   (Sprawa T-344/15)2015/C 270/49Język postępowania: francuski
      Strony

      Strona skarżąca: Republika Francuska (przedstawiciele: F. Alabrune, G. de Bergues, D. Colas i F. Fize, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej GESTDEM 2014/6046 z dnia 21 kwietnia 2015 r. w sprawie wniosku potwierdzającego o udzielenie dostępu do dokumentów na mocy rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji;

            —

            obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

            1.

            Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 4 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (
                  1
               ), który przewiduje, że państwo członkowskie może zażądać od instytucji nieujawniania dokumentu pochodzącego od tego państwa członkowskiego bez jego uprzedniej zgody.

            2.

            Zarzut drugi, podniesiony tytułem ewentualnym, dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia w odniesieniu do niezastosowania wyjątku przewidzianego w art. 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001.

            3.

            Zarzut trzeci, podniesiony dalszym tytułem ewentualnym, dotyczący naruszenia art. 4 ust. 2 tirety drugie i trzecie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001. Strona skarżąca podnosi, że Komisja mogła była odmówić udzielenia dostępu do dokumentów przekazanych przez organy francuskie w ramach procedury przewidzianej w dyrektywie 98/34/WE (
                  2
               ), ponieważ wspomniana procedura stanowi dochodzenie w rozumieniu ww. artykułu.

      (
         1
      )	Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).
   (
         2
      )	Dyrektywa 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiająca procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych (Dz.U. L 204, s. 37).


title: Sprawa T-679/14: Skarga wniesiona w dniu 19 września 2014 r. – Teva UK i in. przeciwko Komisji

text:
               17.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 409/54

         Skarga wniesiona w dniu 19 września 2014 r. – Teva UK i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-679/14)
   2014/C 409/74
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Teva UK Ltd (West Yorkshire, Zjednoczone Królestwo), Teva Pharmaceuticals Europe BV (Utrecht, Niderlandy) i Teva Pharmaceutical Industries Ltd (Jerozolima, Izrael) (przedstawiciele: adwokaci D. Tayar i A. Richard)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               przyjęcie niniejszej skargi i uznanie skargi za dopuszczalną;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 3 decyzji COMP/AT.39612 „Perindopril (Servier)” z dnia 9 lipca 2014 r. w zakresie, w jakim Komisja stwierdziła w nim, że Teva UK limited, Teva Pharmaceuticals Europe B.V. i Teva Pharmaceutical Industries Limited naruszyły art. 101 traktatu;

               —

               uchylenie grzywny nałożonej na Tevę UK limited, Tevę Pharmaceuticals Europe B.V. i Tevę Pharmaceutical Industries Limited zgodnie z art. 7 decyzji COMP/AT.39612 „Perindopril (Servier)” z dnia 9 lipca 2014 r.;

               —

               w przypadku, gdy Sąd nie stwierdzi nieważności art. 3 zaskarżonej decyzji lub nie uchyli w całości grzywny, istotne obniżenie jej wysokości oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Po pierwsze skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła prawo i popełniła błąd dotyczący okoliczności faktycznych, uznając porozumienie zawarte przez Tevę z Servierem w dniu 13 czerwca 2006 r. (zwane dalej „porozumieniem”) za ograniczenie ze względu na cel. Pod względem prawnym Komisja niesłusznie uznała za ograniczenia ze względu na cel wszystkie porozumienia mogące powodować ograniczenie konkurencji zamiast tylko porozumień, które jednoznacznie ze swej natury wskazują na wystarczający stopień szkodliwości dla konkurencji. Pod względem faktycznym okoliczności istniejące w chwili negocjowania porozumienia, w szczególności rzeczywiste zagrożenia dla własności intelektualnej, na które narażona była Teva wykazują, że Teva zawarła porozumienie w celu zapewnienia wejścia na rynek w odpowiednim momencie, a nie w celu otrzymania zachęty w zamian za opóźnione wejście.

               2.

               Po drugie, skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła prawo i popełniła błąd dotyczący okoliczności faktycznych, uznając porozumienie za ograniczenie ze względu na skutek, ponieważ w decyzji nie przedstawiono dostatecznych dowodów ograniczenia konkurencji w porównaniu do mającego znaczenie dla sprawy scenariusza alternatywnego.

               3.

               Po trzecie, skarżąca podnosi, że nawet jeśli Sąd ustali, iż porozumienie to jest objęte zakresem art. 101 ust. 1 TFUE, to Sąd powinien dojść do wniosku, że Komisja nie przeanalizowała we właściwy sposób przedstawionych przez skarżącą argumentów i dowodów wzrostu efektywności oraz spełnienia przez porozumienie wszystkich przesłanek z art. 101 ust. 3 TFUE.

               4.

               Po czwarte, skarżąca podnosi, że grzywna nałożona na skarżące powinna być uchylona lub a przynajmniej znacznie obniżona. W pierwszej kolejności Komisja naruszyła decyzją zasady pewności prawa, niedziałania prawa wstecz i uzasadnionych oczekiwań nakładając na Tevę wysoką grzywnę. W drugiej kolejności Komisja niesłusznie odeszła od swych wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien i naruszyła zasady pewności prawa, uzasadnionych oczekiwań, proporcjonalności i równego traktowania, nakładając na Tevę nadmierną grzywnę.

               5.

               Po piąte, skarżąca podnosi, że Komisja dopuściła się naruszenia istotnych wymogów proceduralnych.


title: Sprawa T-78/09 P: Wyrok Sądu z dnia 17 marca 2010 r. — Parlament przeciwko Collée (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Awans — Postępowanie w sprawie awansu za 2004 r. — Postępowanie w sprawie przyznania punktów za osiągnięcia — Przeinaczenie dowodów — Uzasadnienie — Znaczenie opinii komitetu do spraw sprawozdań — Zasada niedyskryminacji)

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/45

         Wyrok Sądu z dnia 17 marca 2010 r. — Parlament przeciwko Collée
   (Sprawa T-78/09 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Awans - Postępowanie w sprawie awansu za 2004 r. - Postępowanie w sprawie przyznania punktów za osiągnięcia - Przeinaczenie dowodów - Uzasadnienie - Znaczenie opinii komitetu do spraw sprawozdań - Zasada niedyskryminacji)
   2010/C 113/72
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Parlament Europejski (przedstawiciele: początkowo C. Burgos i A. Lukošiūtė, następnie R. Ignătescu, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Laurent Collée (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, A. Coolen, J.N. Louis i É. Marchal)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 11 grudnia 2008 r. w sprawie F-148/06 Collée przeciwko Parlamentowi, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze, mające na celu uchylenie tego wyroku.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Parlament Europejski pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Laurent Collée w ramach niniejszego postępowania.

      (1)  Dz.U. C 102 z 1.5.2009.


title: Sprawa C-554/12 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 lipca 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Dimosia Epicheirisi Ilektrismou AE (DEI), Republice Greckiej (Odwołanie — Konkurencja — Artykuł 86 ust. 3 WE — Utrzymanie praw uprzywilejowanych przyznanych przez Republikę Grecką na rzecz przedsiębiorstwa publicznego w celu poszukiwań i wydobycia pokładów węgla brunatnego — Naruszenie — Decyzja — Niezgodność z prawem Unii — Późniejsza decyzja — Ustanowienie szczególnych środków — Sposób na antykonkurencyjne skutki naruszenia — Skarga o stwierdzenie nieważności)

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/7

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 lipca 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Dimosia Epicheirisi Ilektrismou AE (DEI), Republice Greckiej
   (Sprawa C-554/12 P) (1)

   ((Odwołanie - Konkurencja - Artykuł 86 ust. 3 WE - Utrzymanie praw uprzywilejowanych przyznanych przez Republikę Grecką na rzecz przedsiębiorstwa publicznego w celu poszukiwań i wydobycia pokładów węgla brunatnego - Naruszenie - Decyzja - Niezgodność z prawem Unii - Późniejsza decyzja - Ustanowienie szczególnych środków - Sposób na antykonkurencyjne skutki naruszenia - Skarga o stwierdzenie nieważności))
   2014/C 315/09
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Christoforou i A. Antoniadis, pełnomocnicy, wspierani przez A. Oikonomou, dikigoros)

      Druga strona postępowania: Dimosia Epicheirisi Ilektrismou AE (DEI) (przedstawiciel: P. Anestis, dikigoros), Republika Grecka (przedstawiciele: P. Mylonopoulos, M.-T. Marinos i K. Boskovits, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Unii Europejskiej w sprawie DEI/Komisja (T-421/09, EU:T:2012:450) zostaje uchylony.

               2)

               Sprawa zostaje skierowana do ponownego rozpoznania przez Sąd Unii Europejskiej.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 32 z 2.2.2013.


title: Sprawa C-549/09: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 20 października 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Pomoc państwa — Pomoc przyznana na rzecz prowadzących hodowle wodne i rybaków — Decyzja uznająca tę pomoc za niezgodną z prawem i ze wspólnym rynkiem — Obowiązek niezwłocznego odzyskania pomocy uznanej za niezgodną z prawem i ze wspólnym rynkiem i poinformowania o tym Komisji — Niewykonanie — Całkowita niemożliwość wykonania)

text:
               10.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 362/5

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 20 października 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-549/09) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Pomoc państwa - Pomoc przyznana na rzecz prowadzących hodowle wodne i rybaków - Decyzja uznająca tę pomoc za niezgodną z prawem i ze wspólnym rynkiem - Obowiązek niezwłocznego odzyskania pomocy uznanej za niezgodną z prawem i ze wspólnym rynkiem i poinformowania o tym Komisji - Niewykonanie - Całkowita niemożliwość wykonania)
   2011/C 362/06
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Gippini Fournier i K. Walkerová, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues i J. Gstalter, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Niepodjęcie środków niezbędnych do zastosowania się do decyzji Komisji 2005/239/WE z dnia 14 lipca 2004 r. w sprawie niektórych środków pomocy wprowadzonych przez Francję na rzecz prowadzących hodowle wodne i rybaków (Dz.U. 2005, L 74, s. 49) — Obowiązek niezwłocznego odzyskania pomocy uznanej za niezgodną z prawem i ze wspólnym rynkiem i poinformowania o tym Komisji

      Sentencja

               1)

               Nie wykonując w wyznaczonym terminie decyzji Komisji 2005/239/WE z dnia 14 lipca 2004 r. w sprawie niektórych środków pomocy wprowadzonych przez Francję na rzecz prowadzących hodowle wodne i rybaków, poprzez odzyskanie od beneficjentów pomocy uznanej za niezgodą z prawem i ze wspólnym rynkiem w art. 2 i 3 tej decyzji, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 288 akapit czwarty TFUE i art. 4 tej decyzji.

               2)

               Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 80 z 27.03.2010.


title: Sprawa C-70/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Polska) w dniu 17 luty 2015 r. – Emmanuel Lebek/Janusz Domino

text:
               26.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Polska) w dniu 17 luty 2015 r. – Emmanuel Lebek/Janusz Domino
   (Sprawa C-70/15)
   (2015/C 171/15)
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Sąd Najwyższy

      Strony w postępowaniu głównym

      Wnioskodawca: Emmanuel Lebek

      Uczestnik postępowania: Janusz Domino

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 34 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (1) należy interpretować w ten sposób, że określona w nim możliwość złożenia środka zaskarżenia obejmuje zarówno sytuację, w której środek taki może być złożony w terminie przewidzianym w prawie krajowym, jak też sytuację, w której termin ten już upłynął, jednak jest możliwe złożenie wniosku o zwolnienie od skutków jego upływu, a następnie – po jego uwzględnieniu – złożenie właściwego środka zaskarżenia?

               2)

               Czy art. 19 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1393/2007 z dnia 13 listopada 2007 r. dotyczącego doręczania w państwach członkowskich dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych i handlowych („doręczanie dokumentów”) oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1348/2000 (2) należy interpretować w ten sposób, że wyłącza zastosowanie przepisów prawa krajowego, dotyczących możliwości zwolnienia od skutków upływu terminu do wniesienia odwołania, czy też w ten sposób, że pozwany ma wybór albo skorzystać z wniosku przewidzianego w tym przepisie, albo z właściwej instytucji przewidzianej w prawie krajowym?

      (1)  Dz.U. L 12, s. 1; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 19 Tom 004 P. 42 – 64

      (2)  Dz.U. L 324, s. 79


title: Sprawa C-269/11: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 26 września 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Czeskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Podatki — Podatek VAT — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuły 306–310 — Procedura szczególna dla biur podróży — Rozbieżności pomiędzy wersjami językowymi — Przepisy krajowe przewidujące zastosowanie tej procedury szczególnej do osób innych niż podróżni — Pojęcia podróżnego i klienta)

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/7

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 26 września 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Czeskiej
   (Sprawa C-269/11) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Podatki - Podatek VAT - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuły 306–310 - Procedura szczególna dla biur podróży - Rozbieżności pomiędzy wersjami językowymi - Przepisy krajowe przewidujące zastosowanie tej procedury szczególnej do osób innych niż podróżni - Pojęcia podróżnego i klienta)
   2013/C 344/08
   Język postępowania: czeski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Lozano Palacios i M. Šimerdová, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek i J. Očková, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Grecka (przedstawiciel: E. M. Mamouna, pełnomocnik), Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: S. Centeno Huerta, pełnomocnik), Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues i J. S. Pilczer, pełnomocnicy), Rzeczpospolita Polska (przedstawiciel: B. Majczyna, pełnomocnik), Republika Finlandii (przedstawiciel: J. Heliskoski, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 306–310 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s.1) — Przepisy krajowe przewidujące zastosowanie szczególnej procedury opodatkowania dla biur podróży w odniesieniu do transakcji dokonywanych przez nie na rzecz osób innych niż podróżni

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Republikę Czeską.

               3)

               Republika Grecka, Królestwo Hiszpanii, Republika Francuska, Rzeczpospolita Polska i Republika Finlandii pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 232 z 6.8.2011.


title: Sprawa T-426/14: Skarga wniesiona w dniu 12 czerwca 2014 r. – Distribuidores y Transportistas de Productos Petrolíferos przeciwko Komisji

text:
               4.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 253/56

         Skarga wniesiona w dniu 12 czerwca 2014 r. – Distribuidores y Transportistas de Productos Petrolíferos przeciwko Komisji
   (Sprawa T-426/14)
   2014/C 253/74
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Distribuidores y Transportistas de Productos Petrolíferos, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J. García Muñoz, J. Jiménez-Blanco i J. Corral García)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty w niniejszej sprawie są takie same jak w sprawie T-392/14 Gutser przeciwko Komisji


title: Sprawa T-334/12: Skarga wniesiona w dniu 25 lipca 2012 r. — Plantavis i NEM przeciwko Kommisji i EFSA

text:
               13.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/9

         Skarga wniesiona w dniu 25 lipca 2012 r. — Plantavis i NEM przeciwko Kommisji i EFSA
   (Sprawa T-334/12)
   2012/C 311/11
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Plantavis GmbH (Berlin, Niemcy) i NEM, Verband mittelständischer europäischer Hersteller und Distributoren von Nahrungsergänzungsmitteln & Gesundheitsprodukten e.V. (Laudert, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Büttner)

      Strona pozwana: Komisja Europejska i Europejski Urząd do spraw Bezpieczeństwa Żywności

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zakazów ustanowionych w rozporządzeniu (WE) nr 1924/2006 (1) w związku z rozporządzeniem (UE) nr 432/2012 (2) oraz unijnym rejestrem dopuszczonych i niedopuszczonych oświadczeń zdrowotnych dotyczących żywności

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi po pierwsze, że brak jest właściwości prawodawcy europejskiego do ustanowienia zaskarżonych rozporządzeń.
   Po drugie podniesiono, że rozporządzenia nr 1924/2006 i nr 432/2012 oraz unijny rejestr oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności niezgodnie z prawem naruszają chronioną na mocy praw podstawowych sytuację prawną przemysłu spożywczego oraz prawo konsumentów i profesjonalistów do informacji. W tym kontekście skarżący podnoszą w szczególności, że przewidziane w zaskarżonych rozporządzeniach zakazy oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych są nieproporcjonalne. Odnosi się to w szczególności do zakazu użycia merytorycznie właściwych oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych, jak np. „lepsza biodostępność”. Ponadto rozporządzenia nie nadają się do osiągnięcia zamierzonych celów, ponieważ EFSA i Komisja nie ustanowiły zrozumiałych, przejrzystych i jednolitych wytycznych określających standardy naukowe. Skarżący podnoszą ponadto zarzut niezróżnicowanego nierównego traktowania różnych substancji i przedsiębiorstw spożywczych. Wskazane zakazy nie są ponadto konieczne, ponieważ już na podstawie dyrektywy 2003/13/EG (3) i rozporządzenia (UE) nr 1169/2011 (4) we wszystkich państwach członkowskich zabroniona jest wprowadzająca w błąd reklama żywności.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1924/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności (Dz.U. L 404, s. 9).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 432/2012 z dnia 16 maja 2012 r. ustanawiające wykaz dopuszczonych oświadczeń zdrowotnych dotyczących żywności, innych niż oświadczenia odnoszące się do zmniejszenia ryzyka choroby oraz rozwoju i zdrowia dzieci (Dz.U. L 136, s. 1).

      (3)  Dyrektywa Komisji 2003/13/WE z dnia 10 lutego 2003 r. zmieniająca dyrektywę 96/5/WE w sprawie przetworzonej żywności na bazie zbóż oraz żywności dla niemowląt i małych dzieci (Dz.U. L 41, s. 33).

      (4)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004 (Dz.U. L 304, s. 18).


title: Sprawa T-205/16: Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2016 r. – Republika Litewska/Komisja Europejska

text:
               11.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/34

         Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2016 r. – Republika Litewska/Komisja Europejska
   (Sprawa T-205/16)
   (2016/C 251/40)
   Język postępowania: litewski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Litewska (przedstawiciele: D. Kriaučiūnas, R. Krasuckaitė i D. Stepanienė)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji nr C(2016)969 final z dnia 23 lutego 2016 r. dotyczącej zmniejszenia pomocy z Funduszu Spójności dla realizowanego na Litwie projektu pod tytułem „Pomoc techniczna dla zarządzania Funduszem Spójności w Republice Litewskiej” (2005LT16CPA001) w zakresie, w jakim przewidziano w niej zmniejszenie pomocy w wysokości 137 864,61 EUR;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi Republika Litewska podnosi zarzut dotyczący naruszania przepisów art. 11 rozporządzenia Komisji nr 16/2003 (1) w związku z zasadą uzasadnionych oczekiwań, gdyż Komisja Europejska, postanawiając zmniejszyć pomoc z Funduszu Spójności Unii Europejskiej na okres 2000–2006:

               —

               nie wzięła pod uwagę okoliczności, że koszty VAT poniesione w celu wykonania decyzji Komisji C(2005) 5291 (2) zatwierdzającej projekt „Pomoc techniczna dla zarządzania Funduszem Spójności w Republice Litewskiej” (zwany dalej „projektem”) kwalifikowały się do zwrotu zgodnie z wymaganiami art. 11 ust. 1 rozporządzenia nr 16/2003 i innymi wymaganiami;

               —

               błędnie zinterpretowała art. 11 ust. 3 rozporządzenia nr 16/2003 jako mający zastosowanie do projektu, gdyż nie rozważyła, czy koszty VAT podlegają czy nie podlegają zwrotowi; taka wykładnia jest niespójna z art. 11 ust. 1 rozporządzenia nr 16/2003 i jest pozbawiona logiki prawnej oraz możliwości zastosowania praktycznego w związku z finansowaniem projektów z Funduszu Spójności;

               —

               nie wzięła pod uwagę art. 3 ust. 2 decyzji Komisji nr C(2005)5291, która przewiduje zgodnie z art. 7 ust. 4 rozporządzenia nr 1164/94 (3) przyznanie pomocy wspólnotowej w 100 % wartości projektu (to znaczy nie był przewidywany żaden wkład ze strony podmiotu realizującego projekt) i że państwo członkowskie mogło rozsądnie spodziewać się, że projekt będzie finansowany w pełni ze środków z Funduszu Spójności, to znaczy że wszystkie przepisy rozporządzenia nr 16/2003 zostaną zastosowane we właściwy sposób.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 16/2003 z dnia 6 stycznia 2003 r. ustanawiające specjalne szczegółowe zasady dla wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1164/94 w zakresie kwalifikowania wydatków w kontekście środków częściowo finansowanych przez Fundusz Spójności (Dz.U. 2003, L 2, s. 7).

      (2)  Decyzja Komisji nr C(2005) 5291 z dnia 8 grudnia 2005 r. dotycząca udzielania pomocy z Funduszu Spójności dla projektu dotyczącego pomocy technicznej dla zarządzania Funduszem Spójności w Republice Litewskiej (CCI 2005/LT/16/C/PA/001), zmieniona decyzją Komisji nr C(2008) 1566 z dnia 15 kwietnia 2008 r. i decyzją Komisji nr C(2011) 3668 z dnia 20 maja 2011 r.

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1164/1994 z dnia 16 maja 1994 r. ustanawiające Fundusz Spójności (Dz.U. 1994, L 130, s. 1), uchylone rozporządzeniem Rady (WE) nr 1084/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającym Fundusz Spójności i uchylającym rozporządzenie (WE) nr 1164/94 (Dz.U. 2006, L 210, s. 79).


title: Sprawa F-110/06: Skarga wniesiona w dniu 15 września 2006 r. — Carpi Badía przeciwko Komisji

text:
               18.11.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/48

         Skarga wniesiona w dniu 15 września 2006 r. — Carpi Badía przeciwko Komisji
   (Sprawa F-110/06)
   (2006/C 281/85)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: José María Carpi Badía (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: B. Cortese i C. Cortese, avvocati)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji organu powołującego o przyznaniu skarżącemu niewystarczającej liczby punktów pierwszeństwa do awansu w ramach postępowania w sprawie awansu w 2005 r. i o nieawansowaniu go w tym postępowaniu, co zostało potwierdzone decyzją z dnia 6 czerwca 2006 r. oddalającą zażalenie skarżącego nr R/74/06;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty podnoszone w tej sprawie są prawie identyczne z zarzutami i głównymi argumentami podnoszonymi w sprawie F-109/06, o której informacja została zamieszczona w tym samym numerze Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.


title: Sprawa F-42/09: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 29 czerwca 2010 r. — Esnau-Kappé przeciwko Europejskiemu Urzędowi Policji (Europolowi) (Służba publiczna — Personel Europolu — Nieodnowienie umowy o pracę — Umowa na czas nieokreślony — Artykuł 6 regulaminu pracowniczego mającego zastosowanie do pracowników Europolu — Zasada poszanowania prawa do obrony)

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/71

      Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 29 czerwca 2010 r. — Esnau-Kappé przeciwko Europejskiemu Urzędowi Policji (Europolowi)
      (Sprawa F-42/09) (1)

      (Służba publiczna - Personel Europolu - Nieodnowienie umowy o pracę - Umowa na czas nieokreślony - Artykuł 6 regulaminu pracowniczego mającego zastosowanie do pracowników Europolu - Zasada poszanowania prawa do obrony)
      (2010/C 288/133)
      Język postępowania: niderlandzki

         Strony

         Strona skarżąca: Anne Esnau-Kappé (Haga, Niderlandy) (przedstawiciele: początkowo adwokat P. de Casparis, następnie adwokaci W. J. Dammingh i N. D. Dane)

         Strona pozwana: Europejski Urząd Policji (Europol) (przedstawiciele: D. Neumann i D. El Khoury, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów B. Wägenbaura i R. Van der Houta)

         Przedmiot sprawy

      Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 12 czerwca 2008 r., w drodze której skarżąca została poinformowana o braku możliwości zaoferowania jej stałego zatrudnienia a także decyzji z dnia 7 stycznia 2009 r. odrzucającej zażalenie złożone na pierwszą z decyzji.

         Sentencja wyroku

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji z dnia 12 czerwca 2008 r., w drodze której Europejski Urząd Policji (Europol) odmówił zawarcia z A. Esnau-Kappé umowy na czas nieokreślony.

                  2)

                  Europol zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 180 z 1.8.2009, s. 63


title: Wykreślenie sprawy T-220/02

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/44

         Wykreślenie sprawy T-220/02 (1)

   (2004/C 228/105)

      (Język postępowania: francuski)

   Postanowieniem z dnia 12 maja 2004 r. Sąd Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (w składzie jednego sędziego: M.E. Martins Ribeiro) zarządził wykreślenie sprawy T-220/02, Antonio Silva przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.

      (1)  Dz.U. C 247 z 12.10.2002.


title: Sprawa C-515/15 P: Odwołanie wniesione w dniu 25 września 2015 r. przez Roland SE od wyroku wydanego w dniu 16 lipca 2015 r. przez Sąd (dziewiąta izba) w sprawie T-631/14, Roland SE/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej

text:
               5.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/6

         Odwołanie wniesione w dniu 25 września 2015 r. przez Roland SE od wyroku wydanego w dniu 16 lipca 2015 r. przez Sąd (dziewiąta izba) w sprawie T-631/14, Roland SE/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
   (Sprawa C-515/15 P)
   (2016/C 326/10)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Roland SE (przedstawiciel: C. Onken, Rechtsanwältin)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej,
   Christian Louboutin
   Postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2016 r. Trybunał (dziewiąta izba) odrzucił odwołanie.


title: Sprawa C-488/07: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 18 grudnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Session (Scotland), Edynburg — Zjednoczone Królestwo) — Royal Bank of Scotland plc przeciwko The Commissioners of Her Majesty's Revenue & Customs (Szósta dyrektywa VAT — Odliczenie podatku naliczonego — Towary i usługi wykorzystywane zarówno do transakcji podlegających opodatkowaniu, jak i transakcji zwolnionych z podatku — Częściowe odliczenie — Obliczanie — Metody przewidziane w art. 17 ust. 5 akapit trzeci — Obowiązek stosowania zasady zaokrąglania z art. 19 ust. 1 akapit drugi)

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/19

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 18 grudnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Session (Scotland), Edynburg — Zjednoczone Królestwo) — Royal Bank of Scotland plc przeciwko The Commissioners of Her Majesty's Revenue & Customs
   (Sprawa C-488/07) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Odliczenie podatku naliczonego - Towary i usługi wykorzystywane zarówno do transakcji podlegających opodatkowaniu, jak i transakcji zwolnionych z podatku - Częściowe odliczenie - Obliczanie - Metody przewidziane w art. 17 ust. 5 akapit trzeci - Obowiązek stosowania zasady zaokrąglania z art. 19 ust. 1 akapit drugi)
   (2009/C 44/31)
   Język postępowania: angielski
   Sąd krajowy
   Court of Session (Scotland), Edynburg
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Royal Bank of Scotland plc

      Strona pozwana: The Commissioners of Her Majesty's Revenue & Customs
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Court of Session (Scotland), Edynburg — Wykładnia art. 17 ust. 5 i art. 19 ust. 1 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) — Towary i usługi wykorzystywane jednocześnie dla potrzeb czynności podlegających opodatkowaniu i dla czynności zwolnionych — Obliczanie części podatku do odliczenia — Zasady zaokrąglania
   Sentencja
   Państwa członkowskie nie są zobowiązane do stosowania zasady zaokrąglania przewidzianej w art. 19 ust. 1 akapit drugi szóstej dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, w przypadku gdy część podatku naliczonego podlegająca odliczeniu jest obliczana według jednej ze szczególnych metod wskazanych w art. 17 ust. 5 akapit trzeci lit. a), b), c) lub d) tej dyrektywy.

      (1)  Dz.U. C 8 z 12.1.2008.


title: Sprawa T-206/13: Postanowienie Sądu z dnia 3 lipca 2014 r. – Stance przeciwko OHIM – Pokarna (STANCE) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w przedmiocie sprzeciwu — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

text:
               29.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 339/17

         Postanowienie Sądu z dnia 3 lipca 2014 r. – Stance przeciwko OHIM – Pokarna (STANCE)
   (Sprawa T-206/13) (1)

   ((Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w przedmiocie sprzeciwu - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania))
   2014/C 339/20
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Stance, Inc. (San Clemente, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: R. Kunze i G. Würtenberger, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w Ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: V. Melgar, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM i interwenientem przed Sądem była również: Pokarna Ltd (Secundrabad Andhra Pradesh, Indie)

      Przedmiot

   Skarga wniesiona na decyzję Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 1 lutego 2013 r. (sprawa R 885/2012-5) w przedmiocie postępowania w sprawie sprzeciwu między Pokarna Ltd i Stance, Inc.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Strona skarżąca ponosi swoje koszty postępowania oraz koszty strony pozwanej.

      (1)  Dz.U. C 171 z 15.6.2013 r.


title: Sprawa T-349/16: Skarga wniesiona w dniu 30 czerwca 2016 r. – Bank Saderat Iran/Rada

text:
               22.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/48

         Skarga wniesiona w dniu 30 czerwca 2016 r. – Bank Saderat Iran/Rada
   (Sprawa T-349/16)
   (2016/C 305/65)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Bank Saderat Iran (Teheran, Iran) (przedstawiciele: T. de la Mare, QC, R. Blakeley, barrister i S. Jeffrey, S. Ashley i A. Irvine, solicitors)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2016/603 z dnia 18 kwietnia 2016 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. 2016 L 104, s. 8) oraz decyzji Rady (WPZiB) 2016/609 z dnia 18 kwietnia 2016 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. 2016 L 104, s. 19) w zakresie, w jakim mają one zastosowanie do strony skarżącej;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że ponowne umieszczenie skarżącej w wykazach w kwietniu 2016 r.: (i) stanowi nadużycie proceduralne i jako takie nadużycie władzy; (ii) jest niezgodne z przysługującym skarżącej prawem do dobrej administracji; (iii) jest niezgodne z zasadami powagi rzeczy osądzonej, pewności prawa i celowości.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że ponowne umieszczenie skarżącej w wykazach w kwietniu 2016 r. narusza art. 266 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że ponowne umieszczenie skarżącej w wykazach w kwietniu 2016 r. jest dotknięte oczywistym błędem w ocenie.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że ponowne umieszczenie skarżącej w wykazach w kwietniu 2016 r. narusza podstawowe prawa skarżącej do poszanowania jej reputacji i swobodnego korzystania z jej własności, a także zasady proporcjonalności i niedyskryminacji.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący tego, że ponowne umieszczenie skarżącej w wykazach w kwietniu 2016 r. nie jest wymagane i jest niezgodne ze Wspólnym kompleksowym planem działania.


title: Sprawa C-531/06: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 19 maja 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Swoboda przedsiębiorczości — Swobodny przepływ kapitału — Artykuły 43WE i 56 WE — Zdrowie publiczne — Apteki — Przepisy zastrzegające prawo do prowadzenia apteki wyłącznie dla farmaceutów — Względy uzasadniające — Pewne i należytej jakości zaopatrzenie ludności w produkty lecznicze — Niezależność zawodowa farmaceutów — Przedsiębiorstwa zajmujące się dystrybucją produktów leczniczych — Apteki gminne)

text:
               4.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/5

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 19 maja 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-531/06) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Swoboda przedsiębiorczości - Swobodny przepływ kapitału - Artykuły 43WE i 56 WE - Zdrowie publiczne - Apteki - Przepisy zastrzegające prawo do prowadzenia apteki wyłącznie dla farmaceutów - Względy uzasadniające - Pewne i należytej jakości zaopatrzenie ludności w produkty lecznicze - Niezależność zawodowa farmaceutów - Przedsiębiorstwa zajmujące się dystrybucją produktów leczniczych - Apteki gminne)
   2009/C 153/09
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: E. Traversa i H. Krämer, G. Giacomini i E. Boglione, avvocati)

      Strona pozwana: Republika Włoska (przedstawiciele: I.M. Braguglia, pełnomocnik, G. Fiengo, avvocato dello Stato)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Grecka (przedstawiciel: E. Skandalou, pełnomocnik), Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: J. Rodríguez Cárcamo i F. Díez Moreno, pełnomocnicy), Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues i B. Messmer, pełnomocnik), Republika Łotewska (przedstawiciele: E. Balode-Buraka i L. Ostrovska, pełnomocnicy), Republika Austrii (przedstawiciele: C. Pesendorfer i T. Kröll, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 43 i 56 WE — System własności aptek.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Wspólnot Europejskiej, Republika Włoska, Republika Grecka, Królestwo Hiszpanii, Republika Francuska, Republika Łotewska i Republika Austrii pokryją własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 42 z 24.02.2007.


title: Sprawa T-56/03: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia  15 marca 2006 r.  — Bioelettrica przeciwko Komisji

text:
               20.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/18

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 marca 2006 r. — Bioelettrica przeciwko Komisji
   (Sprawa T-56/03) (1)

   (2006/C 121/33)

      Język postępowania: włoski

   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 101 z 26.4.2003.


title: Sprawa T-341/07: Skarga wniesiona w dniu 10 września 2007 r. — Sison przeciwko Radzie

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/58

         Skarga wniesiona w dniu 10 września 2007 r. — Sison przeciwko Radzie
   (Sprawa T-341/07)
   (2007/C 269/105)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: J.M. Sison (Utrecht, Niderlandy) (przedstawiciele: J. Fermon, A. Comte, H. Schultz, D. Gürses, W. Kaleck, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie częściowej nieważności, w zakresie wskazanym poniżej, na podstawie art. 230 WE, decyzji Rady nr 2007/445/WE z dnia 28 czerwca 2007 r. wykonującej art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu i uchylającej decyzje 2006/379/WE oraz 2006/1008/WE, a konkretnie:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 pkt 1 ppkt 1 tej decyzji, o brzmieniu: „Sison, Jose Maria [vel Armando Liwanag, vel Joma, przywódca Komunistycznej Partii Filipin, w tym Nowej Armii Ludowej (NPA)] ur. 8.2.1939 w Cabugao, Filipiny”;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 pkt 2 ppkt 7 tej decyzji, w zakresie w jakim wymienia nazwisko skarżącego: „Komunistyczna Partia Filipin, w tym Nowa Armia Ludowa (NPA), Filipiny, powiązana z Jose Marią C. Sisonem (vel Armando Liwanag, vel Joma, przywódca Komunistycznej Partii Filipin, w tym NPA)”;

               —

               orzeczenie podstawie art. 241 WE niezgodności z prawem rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 z dnia 27 grudnia 2001 r. w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu (Dz.U. L 344, s. 70);

               —

               zasądzenie tytułem odszkodowania od Wspólnoty na rzecz skarżącego, na podstawie art. 235 WE i 288 WE, kwoty 291 427,97 EUR oraz dodatkowo kwoty 200,87 EUR miesięcznie do chwili wydania wyroku przez Sąd, wraz z odsetkami za okres od października 2002 r. do dnia zapłaty całej kwoty;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący domaga się w skardze, na podstawie art. 230 WE, stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Rady nr 2007/445/WE (1) z dnia 28 czerwca 2007 r. wykonującej art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 (2) w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu i uchylającej decyzje 2006/379/WE oraz 2006/1008/WE w części, w jakiej decyzja ta zawiera nazwisko profesora Jose Marii Sisona. Ponadto skarżący domaga się orzeczenia na podstawie art. 241 WE, że rozporządzenie nr 2580/2001 jest niezgodne z prawem oraz zasądzenia na podstawie art. 235 WE i 288 WE odszkodowania wyrównującego poniesioną w jego opinii szkodę.
   Na poparcie swoich żądań skarżący podnosi następujące argumenty:
   Skarżący podnosi, że Rada naruszyła art. 253 WE w zakresie uzasadnienia decyzji. W tym względzie skarżący wskazuje, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji Rada popełniła oczywisty błąd w ocenie, ponieważ decyzja ta oparta została na nieudowodnionych faktach i twierdzeniach. Ponadto zdaniem skarżącego zaskarżona decyzja narusza zasadę dobrej administracji. Z drugiej strony skarżący podnosi, że decyzja narusza art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 i art. 1 ust. 4 wspólnego stanowiska nr 2001/931/WPZiB oraz zasadę proporcjonalności. Dalej skarżący podnosi, że decyzja została wydana z naruszeniem ogólnych zasad prawa wspólnotowego, wywodzonych z zasady rzetelnego procesu, prawa do bezstronnego organu sądowego, zasady domniemania niewinności i prawa do bycia wysłuchanym, zasady legalności, zasady wolności wypowiedzi, prawa do stowarzyszania się, jak również prawa własności, wyrażonych w Europejskiej konwencji praw człowieka. Na koniec skarżący twierdzi, że Rada, umieszczając nazwisko skarżącego w wykazie załączonym do zaskarżonej decyzji, nadużyła swoich uprawnień.

      (1)  Dz.U. L 169, s. 58.

      (2)  Dz.U. L 344 z 28.12.2001, s. 70.


title: Sprawa T-63/16: Wyrok Sądu z dnia 29 czerwca 2017 r. – E-Control/ACER [Energia — Warunki dostępu do sieci w odniesieniu do transgranicznej wymiany energii elektrycznej — Decyzje krajowych organów regulacyjnych zatwierdzające metody alokacji transgranicznych zdolności przesyłowych — Zgodność z rozporządzeniem (WE) nr 714/2009 — Opinia ACER — Pojęcie decyzji, od której przysługuje odwołanie do ACER — Artykuł 19 rozporządzenia (WE) nr 713/2009 — Decyzja komisji odwoławczej ACER odrzucająca odwołanie jako niedopuszczalne — Naruszenie prawa — Obowiązek uzasadnienia]

text:
               21.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 277/38

         Wyrok Sądu z dnia 29 czerwca 2017 r. – E-Control/ACER
   (Sprawa T-63/16) (1)

   ([Energia - Warunki dostępu do sieci w odniesieniu do transgranicznej wymiany energii elektrycznej - Decyzje krajowych organów regulacyjnych zatwierdzające metody alokacji transgranicznych zdolności przesyłowych - Zgodność z rozporządzeniem (WE) nr 714/2009 - Opinia ACER - Pojęcie decyzji, od której przysługuje odwołanie do ACER - Artykuł 19 rozporządzenia (WE) nr 713/2009 - Decyzja komisji odwoławczej ACER odrzucająca odwołanie jako niedopuszczalne - Naruszenie prawa - Obowiązek uzasadnienia])
   (2017/C 277/56)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Energie-Control Austria für die Regulierung der Elektrizitäts- und Erdgaswirtschaft (E-Control) (Wiedeń, Austria) (przedstawiciel: F. Schuhmacher, adwokat)

      Strona pozwana: Agencja ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki (ACER) (przedstawiciel: E. Tremmel, pełnomocnik)

      Interwenient popierający żądania strony skarżącej: Republika Austrii (przedstawiciel: C. Pesendorfer, pełnomocnik)

      Interwenienci popierający żądania strony pozwanej: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, T. Müller i J. Vláčil, pełnomocnicy), Rzeczpospolita Polska (przedstawiciel: B. Majczyna, pełnomocnik) i Polskie Sieci Elektroenergetyczne S.A. (Konstancin-Jeziorna, Polska) (przedstawiciele: początkowo M. Motylewski i A. Kulińska, następnie H. Napieła i K. Figurska, adwokaci)

      Przedmiot

   Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji A-001-2015 komisji odwoławczej ACER z dnia 16 grudnia 2015 r. odrzucającej odwołanie wniesione od opinii ACER nr 09/2015 z dnia 23 września 2015 r. dotyczącej zgodności decyzji krajowych organów regulacyjnych zatwierdzających metody alokacji transgranicznych zdolności przesyłowych w Europie Centralnej i Wschodniej z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 714/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie warunków dostępu do sieci w odniesieniu do transgranicznej wymiany energii elektrycznej i uchylającym rozporządzenie (WE) nr 1228/2003 (Dz.U. 2009, L 211, s. 15), w tym także ze znajdującymi się w załączniku I do tego rozporządzenia wytycznymi w sprawie zarządzania dostępną zdolnością przesyłową połączeń wzajemnych między krajowymi systemami przesyłowymi i jej alokacji.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Energie-Control Austria für die Regulierung der Elektrizitäts- und Erdgaswirtschaft (E-Control) pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Agencję ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki (ACER).

               3)

               Republika Czeska, Rzeczpospolita Polska, Republika Austrii i Polskie Sieci Elektroenergetyczne S.A. pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 156 z 2.5.2016.


title: Postanowienie Trybunału z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie E-13/10 – Aleris Ungplan AS przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA (Odmowa wszczęcia postępowania przez Urząd Nadzoru EFTA w sprawie domniemanego uchybienia zobowiązaniom przez państwo członkowskie EFTA w dziedzinie zamówień – Akty zaskarżalne – Dopuszczalność)

text:
               12.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/12

         POSTANOWIENIE TRYBUNAŁU
   z dnia 31 stycznia 2011 r.
   w sprawie E-13/10
   Aleris Ungplan AS przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA
   (Odmowa wszczęcia postępowania przez Urząd Nadzoru EFTA w sprawie domniemanego uchybienia zobowiązaniom przez państwo członkowskie EFTA w dziedzinie zamówień – Akty zaskarżalne – Dopuszczalność)
   2011/C 141/12
   W sprawie E-13/10 Aleris Ungplan AS przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA – SKARGA na mocy art. 36 ust. 2 Porozumienia pomiędzy państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości o unieważnienie decyzji Urzędu Nadzoru EFTA nr 248/10/COL z dnia 21 czerwca 2010 r. w sprawie zamówień dotyczących usług opieki dla młodzieży w Norwegii, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher, prezes, Per Tresselt (sędzia sprawozdawca) i Thorgeir Örlygsson, sędziowie, wydał dnia 31 stycznia 2011 r. postanowienie zawierające sentencję następującej treści:

               1)

               Skarga zostaje oddalona jako niedopuszczalna.

               2)

               Skarżący zostaje obciążony kosztami postępowania.


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej Dz.U. C 128 z 24.5.2008 .

text:
               7.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/1

         Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

   (2008/C 142/01)

         Dz.U. C 128 z 24.5.2008.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 116 z 9.5.2008.

      Dz.U. C 107 z 26.4.2008.

      Dz.U. C 92 z 12.4.2008.

      Dz.U. C 79 z 29.3.2008.

      Dz.U. C 64 z 8.3.2008.

      Dz.U. C 51 z 23.2.2008.
   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


title: Sprawa T-403/09: Skarga wniesiona w dniu 7 października 2009 r. — Tecnoprocess przeciwko Przedstawicielstwu Komisji Europejskiej w Maroku i in.

text:
               5.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/31

         Skarga wniesiona w dniu 7 października 2009 r. — Tecnoprocess przeciwko Przedstawicielstwu Komisji Europejskiej w Maroku i in.
   (Sprawa T-403/09)
   2009/C 297/46
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Tecnoprocess Srl (Rzym, Włochy) (przedstawiciel: adwokat A. Majoli)

      Strona pozwana: Przedstawicielstwo Komisji Europejskiej w Maroku, Przedstawicielstwo Komisji Europejskiej w Republice Nigerii, Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie bezpodstawnego wzbogacenia przedstawicielstwa w Abuya, przedstawicielstwa w Rabacie oraz Komisji Europejskiej;

               —

               w konsekwencji zasądzenie na rzecz skarżącej od przedstawicielstwa w Abuya, przedstawicielstwa w Rabacie i Komisji Europejskiej solidarnie kwoty 114 069,94 EUR wraz z odsetkami aż do dnia jej całkowitej spłaty lub innej kwoty, jaką Sąd uzna za właściwą, wraz z odsetkami od tej kwoty aż do dnia jej całkowitej spłaty;

               —

               obciążenie przedstawicielstwa w Abuya, przedstawicielstwa w Rabacie oraz Komisji Europejskiej solidarnie kosztami niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Spółka skarżąca w niniejszym postępowaniu, ta sama skarżąca w sprawie T-264/09 Tecnoprecess przeciwko Komisji i przedstawicielstwu Komisji Europejskiej w Królestwie Maroka oraz w sprawie T-367/09 Tecnoprocess przeciwko Komisji i przedstawicielstwu Komisji Europejskiej w Republice Nigerii, podnosi, że w zakresie stosowania rozpatrywanych w obu tych sprawach umów zawartych z władzami marokańskimi i nigeryjskimi, powyższe przedstawicielstwa oraz Komisja Europejska bezzasadnie odmówiły rozstrzygnięcia w drodze negocjacji rozmaitych kwestii związanych z wykonaniem przedmiotowych umów, pomimo tego że spółka ta wielokrotnie zwracała uwagę instytucjom wspólnotowym, że aktywa i pasywa dotyczące omawianych umów powinny się równoważyć.
   W wyniku tego stanu rzeczy przedstawicielstwa i Komisja bezzasadnie powstrzymały wypłatę znaczących kwot, które powinny były zostać przekazane skarżącej, przyczyniając się do powstania sytuacji stanowiącej bezpodstawne wzbogacenie.


title: Sprawa T-361/15: Wyrok Sądu z dnia 12 kwietnia 2016 r. – Choice/EUIPO (Choice chocolate & ice cream) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Choice chocolate & ice cream — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               30.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/29

         Wyrok Sądu z dnia 12 kwietnia 2016 r. – Choice/EUIPO (Choice chocolate & ice cream)
   (Sprawa T-361/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Choice chocolate & ice cream - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 191/37)
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Choice sp. z o.o. (Legnica, Polska) (przedstawiciel: T. Mielke, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 30 kwietnia 2015 r. (sprawa R 2221/2014-5) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego Choice chocolate & ice cream jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Choice sp. z o.o. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 294 z 7.9.2015.


title: Sprawa C-157/06: Skarga wniesiona w dniu  23 marca 2006 r.  — Komisja Wspólnot Europejskich/Republika Włoska

text:
               3.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/32

         Skarga wniesiona w dniu 23 marca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich/Republika Włoska
   (Sprawa C-157/06)
   (2006/C 131/61)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich [przedstawiciele: X. Lewis, D. Recchia, pełnomocnicy]

      Strona pozwana: Republika Włoska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że ustanawiając dekret nr 558/A/04/03/RR Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 11 lipca 2003 r. zezwalający na odstępstwo od przepisów wspólnotowych dotyczących zamówień publicznych na dostawy, w odniesieniu do zakupu lekkich helikopterów na potrzeby policji i krajowej straży pożarnej przy braku wystąpienia przesłanek mogących uzasadniać to odstępstwo, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 2 ust. 1 lit. b, art. 6 oraz art. 9 dyrektywy 93/36/EWG, (1)

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Komisja Wspólnot Europejskich wniosła w dniu 23 marca 2006 r. skargę zmierzającą do stwierdzenia, że ustanawiając dekret Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 11 lipca 2003 r. zezwalający na odstępstwo od przepisów wspólnotowych dotyczących zamówień publicznych na dostawy, w odniesieniu do zakupu lekkich helikopterów dla policji i krajowej straży pożarnej na potrzeby policji i krajowej straży pożarnej przy braku wystąpienia przesłanek mogących uzasadniać to odstępstwo, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy dyrektywy Rady 93/36/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. koordynującej procedury udzielania zamówień publicznych na dostawy, a w szczególności art. 2 ust. 1 lit. b w związku z art. 6 oraz art. 9 tej dyrektywy.
   Podczas dochodzenia w ramach innych postępowań dotyczących naruszeń Komisja dowiedziała się o istnieniu wspomnianego dekretu Ministra Spraw Wewnętrznych. Komisja twierdzi, że dekret ten pozostaje w sprzeczności z powołaną wyżej dyrektywą w sprawie zamówień publicznych na dostawy w zakresie w jakim nie wystąpiła żadna z przesłanek, które w świetle art. 2 ust. 1 lit. b) dyrektywy 93/36/EWG umożliwiają niestosowanie tej dyrektywy, tj. w przypadku zamówień na dostawy określanych jako objęte tajemnicą, w przypadku zamówień których realizacji muszą towarzyszyć szczególne środki bezpieczeństwa lub gdy wymaga tego ochrona podstawowych interesów bezpieczeństwa państwa.

      (1)  Dz.U. L 199 z 9.8.1993, str. 1.


title: Sprawa T-232/16 P: Wyrok Sądu z dnia 19 stycznia 2017 r. – Komisja/Frieberger i Vallin (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Emerytury i renty — Nowelizacja regulaminu pracowniczego — Podniesienie wieku emerytalnego — Decyzja odmawiająca ponownego ustalenia liczby dodatkowych lat zaliczanych do okresu uprawniającego do emerytury — Zasada ne ultra petita — Naruszenie prawa — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               27.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/28

         Wyrok Sądu z dnia 19 stycznia 2017 r. – Komisja/Frieberger i Vallin
   (Sprawa T-232/16 P) (1)

   ((Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Emerytury i renty - Nowelizacja regulaminu pracowniczego - Podniesienie wieku emerytalnego - Decyzja odmawiająca ponownego ustalenia liczby dodatkowych lat zaliczanych do okresu uprawniającego do emerytury - Zasada ne ultra petita - Naruszenie prawa - Obowiązek uzasadnienia))
   (2017/C 063/39)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Berscheid i G. Gattinara, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Jürgen Frieberger (Woluwe Saint Lambert, Belgia), Benjamin Vallin (Saint Gilles, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci J.N. Louis i N. de Montigny)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu ds. Służby Publicznej Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 2 marca 2016 r., Frieberger i Vallin/Komisja (F-3/15, EU:F:2016:26).

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu ds. Służby Publicznej Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 2 marca 2016 r., Frieberger i Vallin/Komisja (F-3/15, EU:F:2016:26) zostaje uchylony.

               2)

               Skarga wniesiona przez Jürgena Friebergera i Benjamina Vallina do Sądu ds. Służby Publicznej w sprawie F-3/15 zostaje oddalona.

               3)

               Każda ze stron pokrywa koszty poniesione w związku z postępowaniem odwoławczym.

               4)

               Jürgen Frieberger i Benjamin Vallin zostają obciążeni kosztami postępowania przed Sądem ds. Służby Publicznej, w tym kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 243 z 4.7.2016.


title: Sprawa F-91/09: Skarga wniesiona w dniu 30 października 2009 r. — Marcuccio przeciwko Komisji

text:
               16.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 11/41

         Skarga wniesiona w dniu 30 października 2009 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa F-91/09)
   2010/C 11/79
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o oddaleniu wniosku skarżącego mającego na celu uzyskanie naprawienia szkód poniesionych w związku z pismem, w drodze którego Komisja zarządziła przeprowadzenie badania lekarskiego przez lekarza medycyny pracy w celu oceny zdolności skarżącego do wykonywania pracy.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieistnienia lub ewentualnie nieważności decyzji podjętej w dorozumiany sposób, w drodze której Komisja oddaliła wniosek z dnia 9 września 2008 r.;

               —

               w razie potrzeby, stwierdzenie nieistnienia lub ewentualnie nieważności aktu oddalenia przez Komisję zażalenia z dnia 16 marca 2009 r. na decyzję oddalającą wniosek z dnia 9 września 2008 r., niezależnie od formy tego aktu;

               —

               w razie potrzeby, stwierdzenie nieistnienia lub ewentualnie nieważności pisma ADMIN.B.2/MB/ks/D(09) 16349 z dnia 30 czerwca 2009 r.;

               —

               w razie potrzeby, ustalenie okoliczności, że urzędnik Komisji: a) przesłał lub spowodował przesłanie dyrektorowi A.S.L. Le 2 — Maglie pisma z dnia 9 grudnia 2003 r. mającego za przedmiot „przeprowadzenie badania przez lekarza medycyny pracy w Tricase (Le)”; b) zarządził przeprowadzenie przez niego badania lekarskiego skarżącego; c) poinformował go, że, z uwagi na przedłużającą się chorobę (ponad 365 dni), w dniu 14 grudnia 2003 r. zostało wszczęte przeciwko skarżącemu postępowanie (komisja lekarska) w celu oceny jego zdolności do pracy; d) przekazał mu swoją, całkowicie bezzasadną opinię, że skarżący „uciekł się do licznych wybiegów w celu opóźnienia powołania komisji lekarskiej ale żadne z jego działań nie zostało przyjęte przez właściwe jednostki Komisji Europejskiej ze względu na ich bezzasadność”; e) poinformował go o okoliczności, że skarżący „został wezwany do poddania się badaniu lekarskiemu w Brukseli w dniu 8 grudnia 2003 r. (poniedziałek)”; f) przekazał mu nazwisko osoby wyznaczonej do reprezentowania instytucji w ramach komisji lekarskiej; g) poinformował go, że do dnia 9 grudnia 2003 r. służba medyczna Komisji „nie otrzymała faksem żadnego zaświadczenia lekarskiego”; h) przekazał mu swoją, całkowicie bezzasadną opinię, że skarżący miał obowiązek przesłania zaświadczenia lekarskiego służbom medycznym Komisji aby usprawiedliwić nieobecność na badaniu lekarskim, które miało odbyć się w Brukseli w dniu 8 grudnia 2003 r.; i) dołączył do pisma z dnia 9 grudnia 2003 r. dwa dokumenty, z których pierwszy dotyczył powierzenia komisji lekarskiej sprawy skarżącego a drugi wezwania do poddania się badaniu lekarskiemu;

               —

               w razie potrzeby, ustalenie lub stwierdzenie niezgodności z prawem każdej z okoliczności, które wywołały wspomniane szkody i związku między nimi;

               —

               nakazanie pozwanej zapłaty skarżącemu, tytułem naprawienia wspomnianych szkód kwoty 300 000 EUR lub takiej wyższej bądź niższej sumy jaką Sąd uzna za prawidłową i słuszną;

               —

               nakazanie Komisji zapłaty skarżącemu w odniesieniu do okresu biegnącego od dnia następującego po dniu, w którym wniosek z dnia 9 września 2008 r. został doręczony Komisji do dnia rzeczywistej zapłaty kwoty 300 000 EUR, odsetek od tej kwoty w wysokości 10 % rocznie z coroczną kapitalizacją;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich wszystkimi kosztami niniejszego postępowania.


title: Sprawa C-287/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okresní soud v Českých Budějovicích (Republika Czeska) w dniu 19 maja 2017 r. – Česká pojišťovna a.s. Česká pojišťovna a.s./WCZ spol. s.r.o.

text:
               14.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okresní soud v Českých Budějovicích (Republika Czeska) w dniu 19 maja 2017 r. – Česká pojišťovna a.s. Česká pojišťovna a.s./WCZ spol. s.r.o.
   (Sprawa C-287/17)
   (2017/C 269/05)
   Język postępowania: czeski

      Sąd odsyłający

   Okresní soud v Českých Budějovicích

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Česká pojišťovna a.s.

      Strona pozwana: WCZ spol. s.r.o.

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 6 ust. 1 i 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/7/UE (1) w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych powinien być interpretowany w ten sposób, że zobowiązuje sąd do przyznania powodowi wygrywającemu spór o zapłatę należności z transakcji handlowej określonej w art. 3 lub 4 wspomnianej dyrektywy kwoty 40 EUR (lub ekwiwalentu w walucie krajowej) i oprócz tego rekompensaty za koszty postępowania sądowego, w tym rekompensaty za koszty monitowania pozwanego przed wniesieniem powództwa w wysokości ustalonej na podstawie przepisów procesowych państwa członkowskiego?

      (1)  Dz.U. 2011, L 48, s. 1.


title: Sprawa C-74/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Oradea (Rumunia) w dniu 18 lutego 2015 r. – Dumitru Tarcău, Ileana Tarcău/Banca Comercială Intesa Sanpaolo România SA – Sucursala Baia Mare i inni

text:
               26.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Oradea (Rumunia) w dniu 18 lutego 2015 r. – Dumitru Tarcău, Ileana Tarcău/Banca Comercială Intesa Sanpaolo România SA – Sucursala Baia Mare i inni
   (Sprawa C-74/15)
   (2015/C 171/16)
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Curtea de Apel Oradea

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Dumitru Tarcău, Ileana Tarcău

      Strona pozwana: Banca Comercială Intesa Sanpaolo România SA – Sucursala Baia Mare, Banca Comercială Intesa Sanpaolo România SA Arad, Cristian Nicolae Tarcău, Corina Tarcău, SC Magenta reprezentowana przez likwidatora Pareto Grup IPURL, SC Crisco SRL reprezentowana przez syndyka specjalnego CII Renata Moldovan, SC Crisco SRL reprezentowana przez dyrektora specjalnego Cristiana Tarcău

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wykładni art. 2 lit. b) dyrektywy 93/13/EWG (1), w odniesieniu do definicji pojęcia „konsumenta” należy dokonywać w ten sposób, że obejmuje ono osoby fizyczne, które podpisały jako poręczyciele akty dodatkowe i umowy akcesoryjne (umowy poręczenia, umowy gwarancji na nieruchomości) względem umowy kredytu zawartej przez spółkę handlową w celu wykonywania jej działalności, w okolicznościach w których rzeczone osoby fizyczne nie mają żadnych powiązań z działalnością spółki handlowej i działały w celach niemieszczących się w zakresie ich działalności zawodowej?

               2)

               Czy wykładni art. 1 ust. 1 dyrektywy 93/13/EWG należy dokonywać w ten sposób, że zakresem stosowania tej dyrektywy objęte są jedynie umowy zawarte pomiędzy przedsiębiorcami i konsumentami, których przedmiotem jest sprzedaż towarów lub usług bądź, że w zakres jej stosowania wchodzą również umowy akcesoryjne (umowa gwarancji, poręczenia) względem umowy kredytu, której beneficjentem jest spółka handlowa, zawarte przez osoby fizyczne niemające żadnych powiązań z działalnością spółki handlowej i działające w celach niemieszczących się w zakresie ich działalności zawodowej?

      (1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. L 95, s. 29).