title: Sprawa C-869/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 28 listopada 2019 r. – L./Banco de Caja España de inversiones, Salamanca y Soria, S.A.U.

text:
               16.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 87/5

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 28 listopada 2019 r. – L./Banco de Caja España de inversiones, Salamanca y Soria, S.A.U.
      (Sprawa C-869/19)
      (2020/C 87/06)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Tribunal Supremo

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: L

         Druga strona postępowania: Banco de Caja España de Inversiones, Salamanca y Soria, S.A.U.

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13/EWG (1) stoi na przeszkodzie zastosowaniu proceduralnych zasad dyspozycyjności, spójności i zakazu reformatio in peius, które uniemożliwiają sądowi rozstrzygającemu w przedmiocie apelacji wniesionej przez bank od wyroku, w którym ograniczono w czasie zwrot kwot nienależnie zapłaconych przez konsumenta wskutek stwierdzenia nieważności „klauzuli dolnego progu”, zasądzenie zwrotu tych kwot w pełnej wysokości pogarszając w ten sposób sytuację wnoszącego apelację, ponieważ ograniczenie to nie zostało zaskarżone przez konsumenta?

         (1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. L 95, 21.4.1993, s. 29).


title: Sprawa C-873/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Schleswig-Holsteinisches Verwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 29 listopada 2019 r. – Deutsche Umwelthilfe eV / Bundesrepublik Deutschland

text:
               16.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 87/5

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Schleswig-Holsteinisches Verwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 29 listopada 2019 r. – Deutsche Umwelthilfe eV / Bundesrepublik Deutschland
      (Sprawa C-873/19)
      (2020/C 87/07)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Schleswig-Holsteinisches Verwaltungsgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Deutsche Umwelthilfe eV

         Druga strona postępowania: Bundesrepublik Deutschland

         Uczestnik postępowania: Volkswagen AG

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 9 ust. 3 Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, podpisanej w dniu 25 czerwca 1998 r. w Aarhus, zatwierdzonej decyzją Rady 2005/370/WE z dnia 17 lutego 2005 r. w imieniu Wspólnoty Europejskiej (1), w związku z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że stowarzyszenia ochrony środowiska powinny mieć zasadniczo możliwość wniesienia do sądu skargi na decyzję zezwalającą – ewentualnie z naruszeniem art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 715/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie homologacji typu pojazdów silnikowych w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 5 i Euro 6) oraz w sprawie dostępu do informacji dotyczących naprawy i utrzymania pojazdów (2) – na produkcję samochodów osobowych z silnikami o zapłonie samoczynnym wyposażonych w urządzenia ograniczające skuteczność działania?

                  2)

                  W razie udzielenie odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:

                              a)

                              Czy art. 5 ust. 2 rozporządzenia nr 715/2007 należy interpretować w ten sposób, że parametrem w odniesieniu do kwestii niezbędności urządzenia ograniczającego skuteczność działania dla zabezpieczenia silnika przed uszkodzeniem lub awarią i ze względu na bezpieczeństwo użytkowania pojazdu jest co do zasady aktualny stan techniki w rozumieniu możliwości technicznych w chwili udzielenia homologacji typu WE?

                              b)

                              Czy oprócz stanu techniki należy uwzględnić także inne okoliczności, które mogą prowadzić do dopuszczalności urządzenia ograniczającego skuteczność działania, mimo że w świetle danego aktualnego stanu techniki ono samo nie byłoby „niezbędne” w rozumieniu art. 5 ust. 2 zdanie drugie lit. a) rozporządzenia nr 715/2007?

         (1)  Decyzja Rady z dnia 17 lutego 2005 r. w sprawie zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska (Dz.U. 2005, L 124, s. 1).

         (2)  Dz.U. 2007, L 171, s. 1.


title: Sprawa C-880/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 3 grudnia 2019 r. – VZ i in. / Eurowings GmbH

text:
               16.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 87/6

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 3 grudnia 2019 r. – VZ i in. / Eurowings GmbH
      (Sprawa C-880/19)
      (2020/C 87/08)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Amtsgericht Düsseldorf

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: VZ i in.

         Strona pozwana: Eurowings GmbH

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 5 ust. 1 lit. c) ppkt (iii) rozporządzenia WE nr 261/04 (1) należy interpretować w ten sposób, że wskazana w tym przepisie zmiana planu podróży umożliwiająca pasażerowi odlot nie wcześniej, niż godzinę przed planowanym czasem odlotu, musi nastąpić z tego samego miejsca odlotu, co zarezerwowany lot, czy też może również nastąpić odlot z innego portu lotniczego?

                  2)

                  Czy w przypadku gdy może nastąpić odlot z innego portu lotniczego, decydujące jest wówczas jedynie to, by odlot nie miał miejsca wcześniej niż jedną godzinę przed planowanym czasem odlotu, niezależnie od tego, jak daleki jest dojazd pasażera na lotnisko, czy też różnicę czasu należy obliczyć również w związku z dojazdem pasażera na lotnisko?

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1).


title: Sprawa C-882/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Barcelona (Hiszpania) w dniu 3 grudnia 2019 r. – Sumal, S.L / Mercedes Benz Trucks España, S.L.

text:
               16.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 87/7

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Barcelona (Hiszpania) w dniu 3 grudnia 2019 r. – Sumal, S.L / Mercedes Benz Trucks España, S.L.
      (Sprawa C-882/19)
      (2020/C 87/09)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Audiencia Provincial de Barcelona.

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Sumal, S.L.

         Strona pozwana: Mercedes Benz Trucks España, S.L.

         Pytania prejudycjalne

                  A)

                  Czy doktryna jedności gospodarczej, która wynika z orzecznictwa samego Trybunału Sprawiedliwości, uzasadnia rozszerzenie odpowiedzialności spółki dominującej na spółkę zależną, czy też doktryna ta ma zastosowanie wyłącznie do rozszerzenia odpowiedzialności spółek zależnych na spółkę dominującą?

                  B)

                  Czy rozszerzenie pojęcia jedności gospodarczej w dziedzinie stosunków wewnątrz grupy powinno być dokonywane wyłącznie na podstawie kryteriów kontroli, czy też może się ono również opierać na innych kryteriach, w tym na fakcie, że spółka zależna mogła odnieść korzyść z działań stanowiących naruszenie?

                  C)

                  W przypadku stwierdzenia możliwości rozszerzenia odpowiedzialności spółki dominującej na spółkę zależną, jakie byłyby przesłanki, które by to umożliwiały?

                  D)

                  W przypadku udzielenia na powyższe pytania odpowiedzi opowiadających się za przyjęciem rozszerzenia odpowiedzialności za działania spółek dominujących na spółki zależne, czy zgodny z taką doktryną unijną jest przepis krajowy, taki jak art. [71.2] Ley de Defensa de la Competencia (ustawy o ochronie konkurencji)[,] który przewiduje jedynie możliwość rozszerzenia odpowiedzialności spółki zależnej na spółkę dominującą i to pod warunkiem, sprawowania kontroli przez spółkę dominującą nad spółką zależną?


title: Sprawa C-901/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof Baden-Württemberg (Niemcy) w dniu 10 grudnia 2019 r. – CF, DN / Republika Federalna Niemiec

text:
               16.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 87/7

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof Baden-Württemberg (Niemcy) w dniu 10 grudnia 2019 r. – CF, DN / Republika Federalna Niemiec
      (Sprawa C-901/19)
      (2020/C 87/10)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgerichtshof Baden-Württemberg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: CF, DN

         Druga strona postępowania: Republika Federalna Niemiec

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy art. 15 lit. c) i art. 2 lit. f) dyrektywy 2011/95/UE (1) stoją na przeszkodzie wykładni i stosowaniu przepisu prawa krajowego, zgodnie z którym poważne indywidualne zagrożenie życia lub integralności osoby cywilnej wynikające z masowej przemocy w sytuacjach konfliktu zbrojnego (w tym znaczeniu, że osoba cywilna wystawia się rzeczywiście na niebezpieczeństwo narażenia się na takie zagrożenie ze względu na sam fakt przebywania na danym obszarze) może mieć miejsce – w przypadkach, w których dana sytuacja nie dotyczy konkretnie tej osoby ze względu na elementy charakteryzujące jej sytuację osobistą – tylko wtedy, gdy stwierdzono już minimalną liczbę ofiar cywilnych (zabitych i rannych)?

                  2.

                  W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: Czy ocena istnienia zagrożenia w takim znaczeniu powinna być dokonywana w oparciu o szerokie uwzględnienie wszystkich okoliczności konkretnego przypadku? W przypadku odpowiedzi przeczącej: Jakie inne wymogi prawa Unii istnieją w odniesieniu do tej oceny?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony (Dz.U. 2011, L 337, s. 9).


title: Sprawa C-914/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 12 grudnia 2019 r. – Ministero della Giustizia, reprezentowane przez urzędującego ministra / GN

text:
               16.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 87/9

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 12 grudnia 2019 r. – Ministero della Giustizia, reprezentowane przez urzędującego ministra / GN
      (Sprawa C-914/19)
      (2020/C 87/12)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnosząca odwołanie: Ministero della Giustizia, reprezentowane przez urzędującego ministra

         Druga strona postępowania: GN

         przy udziale: HM, JL, JJ

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 21 karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 10 TFUE oraz art. 6 dyrektywy Rady i 20007/8/WE (1) z dnia 27 listopada 2000 r., w części w której zakazują dyskryminacji ze względu na wiek w dostępie do zatrudnienia, sprzeciwiają się wprowadzeniu przez państwo członkowskie górnej granicy wieku w związku z dostępem do zawodu notariusza?

         (1)  Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. 2000, L 303, s. 16).


title: Sprawa C-919/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Najvyšší súd Slovenskej republiky (Słowacja) w dniu 16 grudnia 2019 r. – postępowanie karne przeciwko X.Y.

text:
               16.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 87/9

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Najvyšší súd Slovenskej republiky (Słowacja) w dniu 16 grudnia 2019 r. – postępowanie karne przeciwko X.Y.
      (Sprawa C-919/19)
      (2020/C 87/13)
      Język postępowania: słowacki

         Sąd odsyłający

      Najvyšší súd Slovenskej republiky

         Strony w postępowaniu głównym

      Generálna prokuratúra Slovenskej republiky, X.Y.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 4 ust. 1 lit. a) decyzji ramowej (1) należy interpretować w ten sposób, że określone w nim kryteria będą spełnione tylko wtedy, gdy osoba skazana ma w państwie członkowskim, którego jest obywatelem, takie więzi rodzinne, społeczne, zawodowe lub innego rodzaju, na podstawie których można zasadnie zakładać, że wykonanie kary w tym państwie może ułatwić jej resocjalizację, a więc, że sprzeciwia się takiej regulacji krajowej jak § 4 ust. 1 lit. a) ustawy nr 549/2011 (w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2019 r.), która umożliwia w takich wypadkach uznanie i wykonanie wyroku jedynie na podstawie formalnie zarejestrowanego zwykłego pobytu w państwie wykonującym, bez względu na to, czy osoba skazana ma w tym państwie konkretne więzi umożliwiające zwiększenie szans na jej resocjalizację?

                  2)

                  W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na poprzednie pytanie: czy art. 4 ust. 2 decyzji ramowej należy interpretować w ten sposób, że również w sytuacji uregulowanej w art. 4 ust. 1 lit. a) decyzji ramowej właściwy organ państwa wydającego powinien ustalić jeszcze przed przekazaniem wyroku i zaświadczenia, że wykonanie kary przez państwo wykonujące będzie służyć celowi ułatwienia resocjalizacji osoby skazanej, a jednocześnie uzyskane w tym względzie informacje powinien umieścić w części d) pkt 4 zaświadczenia, w szczególności gdy osoba skazana w stanowisku, o którym mowa w art. 6 ust. 3 decyzji ramowej twierdzi, że ma konkretne więzi rodzinne, społeczne lub zawodowe w państwie wydającym?

                  3)

                  W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: czy art. 9 ust. 1 lit. b) decyzji ramowej należy interpretować w ten sposób, że powód odmowy uznania i wykonania wyroku występuje również wtedy, gdy w sytuacji określonej w art. 4 ust. 1 lit. a) decyzji ramowej, pomimo przeprowadzenia konsultacji na podstawie ust. 3 tego przepisu i ewentualnego udzielenia dalszych koniecznych informacji, nie zostanie wykazane istnienie takich rodzinnych, społecznych, zawodowych lub innego rodzaju więzi, na podstawie których można by zasadnie zakładać, że wykonanie kary w państwie wykonującym może ułatwić resocjalizację skazanego?

         (1)  Decyzja ramowa Rady 2008/909/WSiSW z dnia 27 listopada 2008 r. o stosowaniu zasady wzajemnego uznawania do wyroków skazujących na karę pozbawienia wolności lub inny środek polegający na pozbawieniu wolności – w celu wykonania tych wyroków w Unii Europejskiej (Dz.U. 2008, L 327, s. 27), w brzmieniu decyzji ramowej Rady 2009/299/WSiSW z dnia 26 lutego 2009 r. (Dz.U. 2009, L 81, s. 24).


title: Sprawa C-931/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzgericht (Austria) w dniu 20 grudnia 2019 r. – Titanium Ltd / Finanzamt Wien 1/23

text:
               16.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 87/10

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzgericht (Austria) w dniu 20 grudnia 2019 r. – Titanium Ltd / Finanzamt Wien 1/23
      (Sprawa C-931/19)
      (2020/C 87/14)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesfinanzgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Titanium Ltd

         Strona przeciwna: Finanzamt Wien 1/23

         Pytanie prejudycjalne (1)

      Czy pojęcie „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy interpretować w ten sposób, że zakłada ono obecność zasobów ludzkich oraz technicznych, i w związku z tym w miejscu prowadzenia działalności gospodarczej konieczna jest obecność własnego personelu usługodawcy, czy też w konkretnym przypadku podlegającego opodatkowaniu wynajmu nieruchomości położonej na terytorium krajowym, który to wynajem stanowi tylko bierną usługę polegającą na tolerowaniu [działań usługobiorcy], można to miejsce uznać za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” również w sytuacji braku występowania w tym miejscu zasobów ludzkich?

         (1)  Dotyczące wykładni dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1) w brzmieniu nadanym jej dyrektywą 2008/8/WE (Dz.U. 2008, L 44, s. 11) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE (Dz.U. 2011, L 77, s.1).


title: Sprawa C-933/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 24 października 2019 r. w sprawie T-778/17, Autostrada Wielkopolska S.A. / Komisja, wniesione w dniu 20 grudnia 2019 r. przez Autostrada Wielkopolska S.A.

text:
               16.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 87/11

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 24 października 2019 r. w sprawie T-778/17, Autostrada Wielkopolska S.A. / Komisja, wniesione w dniu 20 grudnia 2019 r. przez Autostrada Wielkopolska S.A.
      (Sprawa C-933/19 P)
      (2020/C 87/15)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Autostrada Wielkopolska S.A. (przedstawiciele: O. Geiss, Rechtsanwalt, T. Siakka, dikigoros)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Rzeczpospolita Polska

         Żądania wnoszącej odwołanie

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) 2018/556 z dnia 25 sierpnia 2017 r. w sprawie pomocy państwa SA.35356 (2013/C) (ex 2013/NN, ex 2012/N) wdrożonej przez Polskę na rzecz spółki Autostrada Wielkopolska S.A. lub, ewentualnie, zwrócenie sprawy do Sądu;

                  —

                  w każdym wypadku – obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez wnosząca odwołanie w postępowaniu odwoławczym i w postępowaniu przed Sądem w sprawie T-778/17.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnosząca odwołanie podnosi na jego poparcie następujące cztery zarzuty.

         Zarzut pierwszy: Sąd w sposób oczywisty naruszył prawo, oddalając żądanie pierwsze wnoszącej odwołanie, ponieważ po dokonaniu słusznego stwierdzenia, że Komisja powinna była dać wnoszącej odwołanie możliwość ponownego przedstawienia uwag w toku postępowania administracyjnego (które to twierdzenie nie jest podważane w niniejszym postępowaniu), zastosował błędne kryterium prawne(wymagając określenia potencjalnego skutku decyzji), przeinaczył treść zaskarżonej decyzji i nie uzasadnił w sposób odpowiedni ustalenia, że kryterium to (prawnie błędne) nie zostało spełnione.

         Zarzut drugi: oczywiste naruszenie prawa przez Sąd obejmuje niedokonanie oceny zastosowania przez Komisję kryterium inwestora prywatnego wbrew właściwym standardom prawnym, z naruszeniem art. 107 ust. 1 TFUE, przekroczenie uprawnień kontrolnych poprzez zastąpienie uzasadnienia zaskarżonej decyzji własnym uzasadnieniem, odwrócenie ciężaru dowodu, niewłaściwe uzasadnienie, przeinaczenie dowodów, nieprzestrzeganie zasad postępowania dowodowego (w związku z własnymi ustaleniami i z ze spoczywającym na nim obowiązkiem ocenienie dokonana przez Komisję oceny pod kątem właściwych standardów prawnych) oraz naruszenie fundamentalnej zasady nadrzędności prawa UE. Dokładniej rzecz ujmując, naruszenia dotyczą stwierdzenia, że Komisja nie była zobowiązana uwzględnić i ocenić ryzyka związanego z inflacją i kursem walut, uznania przez Sąd ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. za granicę kryterium inwestora prywatnego, stwierdzenia, że Komisja nie była zobowiązana uwzględnić i ocenić ryzyka związanego z wypowiedzeniem umowy i postępowaniami sądowymi, oraz błędów dotyczących dokonanej przez Sąd oceny trzeciego czynnika w pkt 152.

         Zarzut trzeci: nie uwzględniając części drugiej zarzutu drugiego, Sąd w sposób oczywisty naruszył prawo poprzez niezastosowanie właściwego kryterium, nieuprawnione zastąpienie uzasadnienia Komisji własnym uzasadnieniem, odwrócenie ciężaru dowodu, niewłaściwe uzasadnienie i nieprzestrzeganie zasad postępowania dowodowego.

         Zarzut czwarty: nie uwzględniając części pierwszej zarzutu piątego, Sąd naruszył prawo poprzez przeinaczenie jasnego znaczenia dowodów i przedstawienie niewłaściwego uzasadnienia.


title: Sprawa C-934/19 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 10 października 2019 r. w sprawie T-2/19, Algebris (UK) i Anchorage Capital Group/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, wniesione w dniu 20 grudnia 2019 r. przez Algebris (UK) Ltd, Anchorage Capital Group LLC

text:
               16.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 87/12

      Odwołanie od postanowienia Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 10 października 2019 r. w sprawie T-2/19, Algebris (UK) i Anchorage Capital Group/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, wniesione w dniu 20 grudnia 2019 r. przez Algebris (UK) Ltd, Anchorage Capital Group LLC
      (Sprawa C-934/19 P)
      (2020/C 87/16)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszące odwołanie: Algebris (UK) Ltd, Anchorage Capital Group LLC (przedstawiciele: T. Soames, adwokat, N. Chesaites, adwokat, R. East, Solicitor, D. Mackersie, Barrister)

         Druga strona postępowania: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (zwana dalej „Jednolitą Radą”)

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Wnoszące odwołanie wnoszą do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie pkt 1 sentencji zaskarżonego postanowienia;

                  —

                  uchylenie pkt 2 sentencji zaskarżonego postanowienia oraz obciążenie Jednolitej Rady własnymi kosztami i kosztami poniesionymi przez wnoszące odwołanie w postępowaniu przed Sądem oraz w postępowaniu odwoławczym;

                  —

                  przyznanie wnoszącym odwołanie prawa do żądania stwierdzenia nieważności decyzji zaskarżonej przed Sądem.

         Zarzuty i główne argumenty

      W pierwszym zarzucie wnoszące odwołanie podnoszą, że orzekając o braku bezpośredniego oddziaływania na wnoszące odwołanie, Sąd naruszył prawo poprzez dokonanie błędnej wykładni art. 20 ust. 11 akapit pierwszy rozporządzenia (UE) nr 806/2014 (1) (zwanego dalej „rozporządzeniem SRM”), a także dokonał naruszenia ich praw własności.
      Wykładnia dokonana przez Sąd doprowadziła go do błędnego wniosku, że w okolicznościach takich jak w niniejszej sprawie: 1) wywłaszczonym stronom, takim jak wnoszące odwołanie, prawo do zakwestionowania niedokonania ostatecznej wyceny ex post przysługuje tylko wtedy, gdy mogą uzyskać rekompensatę na podstawie art. 20 ust. 11 akapit drugi lit. b) rozporządzenia SRM; 2) rekompensata na mocy art. 20 ust. 11 akapit drugi lit. b) jest należna jedynie wtedy, gdy zastosowany program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wykorzystuje instrument umorzenia lub konwersji długu zgodnie z art. 27 rozporządzenia SRM, instrument instytucji pomostowej zgodnie z art. 25 rozporządzenia SRM lub instrument wydzielenia aktywów zgodnie z art. 26 rozporządzenia SRM; 3) w związku z tym wierzycielom (i akcjonariuszom) nie przysługuje prawo głosu. W rezultacie w okolicznościach takich jak w niniejszej sprawie, w których trudno jest wyobrazić sobie, by prawo zakwestionowania niedokonania przez Jednolitą Radę ostatecznej wyceny ex post przysługiwało podmiotom innym niż wywłaszczeni akcjonariusze i wierzyciele, Jednolita Rada może opierać się na istotnie wadliwych, wysoce niewiarygodnych tymczasowych wycenach. Niedokonanie w decyzji ostatecznej wyceny ma na wnoszące odwołanie bezpośrednie oddziaływanie, ponieważ jest wysoce prawdopodobne, że ostateczna wycena ex post nr 1 i 2 potwierdziłaby, że Bank został wyceniony nieprawidłowo, wymagając od Jednolitej Rady rozważenia, czy wnoszące odwołanie powinny uzyskać rekompensatę w postaci odpisania roszczeń wierzycieli i/lub zwiększenia kwoty wynagrodzenia wypłaconego przez Santander na podstawie art. 20 ust. 12 rozporządzenia SRM. Gdyby Jednolita Rada skorzystała z przysługującego jej dyskrecjonalnego uprawnienia do nieprzyznania rekompensaty, jej decyzja również podlegałaby odwołaniu i mogłaby stanowić przedmiot skargi o odszkodowanie.
      Dokonana przez Sąd wykładnia art. 20 ust. 11 narusza również prawo do własności zagwarantowane w art. 17 karty praw podstawowych, ponieważ ostateczna wycena ex post jest konieczna do zapewnienia, aby: 1) wywłaszczenie obligacji należących do kapitałów dodatkowych Tier 1 i Tier 2 następowało w przypadkach i na warunkach przewidzianych w ustawie oraz 2) rekompensata została wypłacona w sposób sprawiedliwy, tzn. w drodze określenia wartości Banku w oparciu o ostateczną wycenę ex post.
      2. W drugim zarzucie wnoszące odwołanie twierdzą, że w każdym razie Sąd naruszył prawo, stwierdzając, że wnoszącym odwołanie na mocy art. 20 ust. 12 lit. a) rozporządzenia SRM nie przysługiwałoby prawo do uzyskania rekompensaty, tym samym dokonując błędnej wykładni tego przepisu i naruszając zasadę niedyskryminacji.
      Wnoszące odwołanie podnoszą, że w przypadku restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banku art. 20 ust. 12 lit. a) powinien uwzględniać okoliczność, że odpowiednie instrumenty kapitałowe (tj. obligacje należące do kapitałów dodatkowych Tier 1 i Tier 2) zostają umorzone w 100 % (jak w niniejszej sprawie), niezależnie od tego, czy umorzenie następuje na mocy art. 22 ust. 1 rozporządzenia SRM, czy w oparciu o instrument umorzenia lub konwersji długu, z dwóch powodów. Po pierwsze, podejście to odpowiada okoliczności, że 100 % „umorzenie lub konwersja długu” oraz 100 % „umorzenie”/„konwersja” w przypadku obligacji należących do kapitałów dodatkowych Tier 1 i Tier 2 sprowadzają się w istocie do tego samego (wywołują takie same skutki gospodarcze), ponieważ oba te instrumenty prowadzą do umorzenia długu banku wobec jego wierzycieli bądź jego konwersji na kapitał własny. Po drugie, dyskryminująca i paradoksalna byłaby sytuacja, w której wierzyciele/akcjonariusze, których instrumenty dłużne zostały umorzone i uległy konwersji na mocy art. 22 ust. 1 rozporządzenia SRM nie mogliby uzyskać rekompensaty, podczas gdy ci, którzy podlegają instrumentowi umorzenia lub konwersji długu przewidzianemu w art. 27 rozporządzenia SRM, taką rekompensatę uzyskać by mogli, pomimo okoliczności, że: 1) mechanizm prawny i rzeczywisty skutek instrumentu umorzenia i konwersji przewidzianego w art. 21 rozporządzenia SRM oraz instrumentu umorzenia lub konwersji długu przewidzianego w art. 27 rozporządzenia SRM są takie same, a ponadto 2) oba środki zostały zakomunikowane w tej samej wycenie tymczasowej.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. ustanawiające jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 (Dz.U. 2014, L 225, s. 1).


title: Sprawa C-947/19 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 24 października 2019 r. w sprawie T-557/17, Liaño Reig/SRB, wniesione w dniu 23 grudnia 2019 r. przez Carmen Liaño Reig

text:
               16.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 87/13

      Odwołanie od postanowienia Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 24 października 2019 r. w sprawie T-557/17, Liaño Reig/SRB, wniesione w dniu 23 grudnia 2019 r. przez Carmen Liaño Reig
      (Sprawa C-947/19 P)
      (2020/C 87/17)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Carmen Liaño Reig (przedstawiciel: F. López Antón, adwokat)

         Druga strona postępowania: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  (i)

                  uwzględnienie niniejszego odwołania i uchylenie postanowienia Sądu (ósma izba) z dnia 24 października 2019 r., wydanego w sprawie T-557/17 (Carmen Liaño Reig/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji) w zakresie odrzucenia skargi wniesionej przez wnoszącą odwołanie do Sądu i obciążenia wnoszącej odwołanie kosztami poniesionymi przez SRB, określonymi odpowiednio w pkt 1 i 3 sentencji lub części dyspozytywnej postanowienia.

                  (ii)

                  wydanie, na podstawie art. 61 akapit pierwszy Statutu Trybunału Unii Europejskiej orzeczenia ostatecznego w sprawie będącej przedmiotem skargi wniesionej przez wnoszącą odwołanie do Sądu w ww. sprawie i uwzględnienie wszystkich żądań przedstawionych przez wnoszącą odwołanie w skardze wniesionej do Sądu, jeżeli Trybunał uzna, że stan postępowania na to pozwala lub w przeciwnym wypadku skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd, z zastrzeżeniem, że rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

         Zarzuty i główne argumenty

      A)   W odniesieniu do zarzutu niedopuszczalności skargi ze względu na uznanie przez Sąd w postanowieniu, że żądanego przez wnoszącą odwołanie częściowego stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nie można oddzielić od pozostałych części sentencji bez zmiany istoty tej decyzji.

      1o Podstawa wskazana w pkt 40 postanowienia jest obarczona brakiem uzasadnienia.
      2o Zawarte w pkt 40 postanowienia twierdzenie jest błędne i bezzasadne ze względu na nieuwzględnienie danych dotyczących kwot instrumentów w Tier II, o których mowa w art. 6 ust. 1 lit. d) decyzji w sprawie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji będących przedmiotem konwersji na akcje Banco Popular.
      3o Sąd nie uwzględnił w postanowieniu orzecznictwa Trybunału dotyczącego kwestii, że zmianę istoty aktu należy oceniać na podstawie kryterium obiektywnego.
      4o Punkty 30 i 35 postanowienia są wadliwe ze względu na brak uzasadnienia w odniesieniu do domniemanej konieczności konwersji wszystkich instrumentów w Tier II jako wstępnej przesłanki wykonania instrumentu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji służącego zbyciu działalności.
      5o Sąd naruszył prawo w postanowieniu, ponieważ oparł się na złożonej przez Banco de Santander ofercie zakupu, która nie zalicza się do dokumentów zawartych w aktach sprawy.
      6o Sąd naruszył prawo w postanowieniu, ponieważ nie uwzględnił w jego pkt 31 i 32 argumentów wnoszącej odwołanie w odniesieniu do skuteczności wyceny 2 i nie przeanalizował zawartych w aktach sprawy dokumentów uzasadniających te argumenty.
      7o Sąd naruszył prawo w pkt 42 postanowienia ze względu na brak jego uzasadnienia.
      8o Sąd pominął w postanowieniu argument wnoszącej odwołanie dotyczący stosowania art. 21 ust. 1 lit. c) rozporządzenia w odniesieniu do spełnienia wymogu rozdzielnego charakteru i z tego względu uzasadnienie pkt 42 postanowienia jest błędne.
      B)   W odniesieniu do zarzutu niedopuszczalności skargi ze względu na uznanie przez Sąd w postanowieniu, że żądane przez wnoszącą odwołanie częściowe stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji jest niezgodne z zasadą sprawiedliwego traktowania wierzycieli tej samej kategorii.

      9o Sąd dopuścił się w pkt 48 i 51 postanowienia błędu w ocenie argumentów przedstawionych przez wnoszącą odwołanie.
      10o Sąd naruszył prawo w pkt 45 i 46 postanowienia poprzez błędne zastosowanie w odniesieniu do obligacji BPEF określonej w art. 15 ust. 1 lit. f) rozporządzenia ogólnej zasady restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
      11o Sąd naruszył prawo w pkt 44–46 i 51 poprzez błędne zastosowanie w odniesieniu do obligacji BPEF zasady sprawiedliwego traktowania, a ponadto oparł postanowienie na błędnych podstawach.
      C)   W odniesieniu do odrzucenia przez Sąd w postanowieniu żądania unieważnienia wycen 1 i 2 jako niedopuszczalnego

      12o Sąd uzasadnił w pkt 55 postanowienia niedopuszczalność żądania unieważnienia wycen 1 i 2 wyłącznie niedopuszczalnością wniesionego przez skarżącą żądania stwierdzenia częściowej nieważności decyzji w sprawie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
      D)   W odniesieniu do odrzucenia przez Sąd w postanowieniu żądania odszkodowawczego

      13o Sąd uzasadnił w pkt 66 postanowienia niedopuszczalność wniesionego przez wnoszącą odwołanie żądania wyłącznie niedopuszczalnością żądania stwierdzenia nieważności dotyczącego konwersji obligacji BPEF na akcje Banco Popular.


title: Sprawa C-6/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tallinna Ringkonnakohus (Estonia) w dniu 7 stycznia 2020 r. – Sotsiaalministeerium / Innove SA

text:
               16.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 87/15

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tallinna Ringkonnakohus (Estonia) w dniu 7 stycznia 2020 r. – Sotsiaalministeerium / Innove SA
      (Sprawa C-6/20)
      (2020/C 87/18)
      Język postępowania: estoński

         Sąd odsyłający

      Tallinna Ringkonnakohus

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca odwołanie: Sotsiaalministeerium

         Druga strona postępowania: Innove SA

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 2 i 46 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (1) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom krajowym takim jak § 41 ust. 3 Riigihangete seadus (RHS, ustawy o zamówieniach publicznych), zgodnie z którymi w przypadku gdy prawo określa szczególne wymogi dotyczące czynności, które mają być wykonywane na podstawie zamówienia publicznego, instytucja zamawiająca musi określić w ogłoszeniu o zamówieniu, jakie rejestracje lub pozwolenia na prowadzenie działalności są wymagane do zakwalifikowania oferenta, oraz musi zażądać przedłożenia dowodu posiadania pozwolenia na prowadzenie działalności lub dowodu rejestracji w celu sprawdzenia, czy spełnione są szczególne wymogi prawne zawarte w ogłoszeniu o zamówieniu, a jeżeli oferent nie posiada odpowiedniego pozwolenia na prowadzenie działalności lub rejestracji, musi odrzucić go jako niekwalifikującego się do udziału?

                  2)

                  Czy art. 2 i 46 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 grudnia 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi, należy interpretować łącznie w ten sposób, że sprzeciwiają się one temu, aby instytucja zamawiająca, w przypadku zamówienia na pomoc żywnościową przekraczającą próg międzynarodowy, ustanowiła dla oferentów kryterium wyboru, zgodnie z którym wszyscy oferenci, niezależnie od ich dotychczasowego miejsca prowadzenia działalności, muszą już w chwili składania ofert posiadać pozwolenie na prowadzenie działalności lub być zarejestrowani w kraju, w którym pomoc żywnościowa jest udzielana, nawet jeśli dany oferent nie prowadził dotychczas działalności w tym państwie członkowskim?

                  3)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na poprzednie pytanie

                              a)

                              Czy art. 2 i 46 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi należy uznać za przepisy, które są na tyle jasne, że nie można powoływać przeciwko nim zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań?

                              b)

                              Czy art. 2 i 46 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi należy interpretować w ten sposób, że jeśli instytucja zamawiająca w ramach zamówienia publicznego dotyczącego pomocy żywnościowej wymaga od oferentów na podstawie ustawy o środkach spożywczych posiadania pozwolenia na prowadzenie działalności już w chwili składania ofert, to sytuacja taka może zostać uznana za oczywiste naruszenie obowiązujących uregulowań, niedbalstwo lub nadużycie, które uniemożliwiają powołanie się na zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań?

         (1)  Dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. 2004, L 134, s. 114).


title: Sprawa C-8/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Schleswig-Holsteinisches Verwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 9 stycznia 2020 r. – L.R./Republika Federalna Niemiec

text:
               16.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 87/15

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Schleswig-Holsteinisches Verwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 9 stycznia 2020 r. – L.R./Republika Federalna Niemiec
      (Sprawa C-8/20)
      (2020/C 87/19)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Schleswig-Holsteinisches Verwaltungsgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: L.R.

         Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec

         Pytanie prejudycjalne

      Czy uregulowanie krajowe, na podstawie którego wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej może zostać odrzucony jako niedopuszczalny drugi wniosek, jest zgodne z art. 33 ust. 2 lit. d) i art. 2 lit. q) dyrektywy 2013/32/UE (1), jeżeli bezskuteczna pierwsza procedura azylowa nie została przeprowadzona w państwie członkowskim Unii, lecz w Norwegii?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej (Dz.U. 2013, L 180, s. 60).


title: Sprawa C-13/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d’appel de Bruxelles (Belgia) w dniu 14 stycznia 2020 r. – Top System SA / État belge

text:
               16.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 87/16

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d’appel de Bruxelles (Belgia) w dniu 14 stycznia 2020 r. – Top System SA / État belge
      (Sprawa C-13/20)
      (2020/C 87/20)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour d’appel de Bruxelles

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca odwołanie: Top System SA

         Strona przeciwna: État belge

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy artykuł 5 ust. 1 dyrektywy 91/250/EWG Rady z dnia 14 maja 1991 r. w sprawie ochrony prawnej programów komputerowych (1) należy interpretować w ten sposób, że zezwala on uprawnionemu nabywcy programu komputerowego na dokonanie dekompilacji całości lub części tego programu, jeżeli dekompilacja ta jest konieczna, aby pozwolić mu na poprawienie błędów mających wpływ na funkcjonowanie tego programu, również w przypadku, gdy poprawka ta polega na wyłączeniu funkcji mającej wpływ na poprawne funkcjonowanie aplikacji, której program ten jest częścią?

                  2.

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy ponadto muszą zostać spełnione warunki określone w art. 6 dyrektywy lub jakieś inne warunki?

         (1)  Dz.U. 1991, L 122, s. 42


title: Sprawa C-51/20: Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2020 r.– Komisja Europejska/Republika Grecka

text:
               16.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 87/18

      Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2020 r.– Komisja Europejska/Republika Grecka
      (Sprawa C-51/20)
      (2020/C 87/22)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouchagiar i B. Stromsky)

         Strona pozwana: Republika Grecka

         Żądania strony skarżącej

      Skarżąca wnosi do Trybunału o:

                  —

                  stwierdzenie, że nie podjąwszy wszystkich środków koniecznych do wykonania wyroku Trybunału z dnia 9 listopada 2017 r. w sprawie Komisja/Grecja, C-481/16, EU:C:2017:845, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na podstawie wspomnianego wyroku i na mocy art. 260 ust. 1 TFUE,

                  —

                  zasądzenie od Republiki Greckiej zapłaty na rzecz Komisji okresowej kary pieniężnej w wysokości 26 697,89 EUR za każdy dzień zwłoki w wykonaniu wyroku Trybunału z dnia 9 listopada 2017 r. w sprawie C-481/16, począwszy od dnia ogłoszenia wyroku, który zapadnie w niniejszej sprawie, do dnia pełnego wykonania wyroku z dnia 9 listopada 2017 r.,

                  —

                  zasądzenie od Republiki Greckiej zapłaty na rzecz Komisji ryczałtu, którego wysokość wynika z pomnożenia kwoty dziennej wynoszącej 3 709,23 EUR przez liczbę dni, które upłynęły od dnia ogłoszenia wyroku z dnia 9 listopada 2017 r. do dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie,

                  —

                  obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgodnie z decyzją Komisji Europejskiej z dnia 27 marca 2014 r. w postępowaniu SA.34572 Republika Grecka powinna była odzyskać w terminie czterech miesięcy niezgodną z rynkiem wewnętrznym pomoc, którą przyznała na rzecz spółki Larco, oraz powiadomić Komisję w sposób zgodny z wymogami prawa o podjęciu wszelkich niezbędnych środków w tym zakresie. Pomoc, o której mowa, polegała na gwarancjach państwowych przyznanych Larco na 2008 r., 2010 r. i 2011 r. oraz na publicznym udziale w podwyższeniu kapitału zakładowego spółki w 2009 r.
      W dniu 2 września 2016 r. Komisja wniosła do Trybunału skargę o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego na podstawie art. 108 ust. 2 TFUE (sprawa C-481/16). Trybunał orzekł w dniu 9 listopada 2017 r., że nie podjąwszy w wyznaczonych terminach wszelkich środków koniecznych do wykonania decyzji Komisji oraz nie informując Komisji o środkach podjętych na podstawie wspomnianej decyzji, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na podstawie art. 3–5 wspomnianej decyzji, a także Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.
      Nie podjąwszy środków niezbędnych do wykonania wyroku Trybunału z dnia 9 listopada 2017 r., Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na podstawie wspomnianej decyzji i na mocy art. 260 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.


title: Sprawa C-57/20: Skarga wniesiona w dniu 4 lutego 2020 – Komisja Europejska / Republika Federalna Niemiec

text:
               16.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 87/18

      Skarga wniesiona w dniu 4 lutego 2020 – Komisja Europejska / Republika Federalna Niemiec
      (Sprawa C-57/20)
      (2020/C 87/23)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Pethke i J. Jokubauskaitė, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec

         Żądania strony skarżącej

      Skarżąca wnosi o orzeczenie, że:

                  —

                  Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 296 ust. 1 i 299 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) poprzez zastosowanie systemu ryczałtowego zasadniczo do wszystkich rolników niezależnie od tego, czy zastosowanie zasad ogólnych VAT lub procedury szczególnej dla małych przedsiębiorstw powodowałoby dla nich trudności, oraz, ponadto poprzez zastosowanie stawki podatkowej zryczałtowanych rekompensat, co prowadzi do strukturalnej, nadmiernej rekompensaty uiszczonego podatku;

                  —

                  obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarzut pierwszy – Naruszenie art. 296 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE.
      W pierwszym zarzucie Komisja podnosi, że stosując system ryczałtowy do wszystkich rolników, niezależnie od ewentualnych trudności, jakie rolnicy napotykają przy stosowaniu zwykłej procedury VAT lub procedury szczególnej dla małych przedsiębiorstw, Republika Federalna Niemiec naruszyła art. 296 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE.
      Artykuł 296 dyrektywy 2006/112 wymaga odpowiedniego zróżnicowania rolników, dla których system ryczałtowy może być korzystny. W związku z tym, rolnicy będący beneficjentami powinni mieć trudności ze stosowaniem zasad ogólnych VAT lub procedury szczególnej przewidzianej w rozdziale 1, co stanowi kryterium kwalifikujące. Republika Federalna Niemiec nie dokonała takiego kwalifikowanego wyboru rolników będących beneficjentami.
      Drugi zarzut dotyczy naruszenia przez Republikę Federalną Niemiec art. 299 dyrektywy 2006/112 w związku z tym, że ustalona przez nią stawka podatkowa zryczałtowanych rekompensat prowadzi do strukturalnej nadmiernej rekompensaty podatku naliczonego rzeczywiście zapłaconego przez rolników ryczałtowych.
      W obliczeniach, z jednej strony, usługi rolnicze świadczone przez komercyjnych kontrahentów zostały odliczone od obrotów całego sektora rolnego, ale z drugiej strony, obciążenie podatkiem naliczonym całego sektora rolnego zostało zmniejszone tylko o obciążenie podatkiem naliczonym rolników opodatkowanych w ramach systemu zwykłego, a nie o obciążenie podatkiem naliczonym komercyjnych kontrahentów. Prowadzi to do strukturalnej nadmiernej rekompensaty w postaci zryczałtowanego, zwróconego podatku naliczonego rolników ryczałtowych.

         (1)  Dz.U. 2006 L 347, s. 1.


title: Sprawa T-619/19 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 12 grudnia 2019 r. – KF / EUSC (Decyzja o wszczęciu dochodzenia administracyjnego – Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji – Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych – Niedopuszczalność – Brak pilnego charakteru)

text:
               16.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 87/20

      Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 12 grudnia 2019 r. – KF / EUSC
      (Sprawa T-619/19 R)
      (Decyzja o wszczęciu dochodzenia administracyjnego - Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji - Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych - Niedopuszczalność - Brak pilnego charakteru)
      (2020/C 87/24)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: KF (przedstawiciele: adwokat A. Kunst i N. Macaulay, barrister)

         Strona pozwana: Centrum Satelitarne Unii Europejskiej (przedstawiciel: A. Guillerme, pełnomocnik).

         Przedmiot

      Oparte na art. 278 i art. 279 TFUE żądanie zawieszenia wykonania decyzji dyrektora Centrum Satelitarnego Unii Europejskiej z dnia 3 lipca 2019 r. w sprawie wznowienia dochodzenia administracyjnego przeciwko KF.

         Sentencja

                  1)

                  Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje odrzucony.

                  2)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-873/19: Skarga wniesiona w dniu 11 grudnia 2019 r. – Multi-Service / Komisja

text:
               16.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 87/20

      Skarga wniesiona w dniu 11 grudnia 2019 r. – Multi-Service / Komisja
      (Sprawa T-873/19)
      (2020/C 87/25)
      Język postępowania: polski

         Strony

         Strona skarżąca: Multi-Service S.A. (Kwidzyn, Polska) (przedstawiciel: P. Jankowski, adwokat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji ARES (2019) 6103796 z dnia 3 października 2019 r. w sprawie stanu rejestracji w rejestrze zgodnie z rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2019/661, Registry ID 9920, i przywrócenie rejestracji przedsiębiorstwa w rejestrze,

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania,

                  —

                  dopuszczenie dowodu z pisma z dnia 23 października 2019 r.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden jedyny zarzut.
      Zarzuca ona stronie pozwanej naruszenie art. 17 rozporządzenia nr 517/2014 w związku z art. 6 rozporządzenia wykonawczego 2019/661, poprzez niezasadne anulowanie rejestracji skarżącego przedsiębiorstwa z rejestru wodorofluorowęglowodorów (HFC).


title: Sprawa T-881/19: Skarga wniesiona w dniu 31 grudnia 2019 r. – GABO:mi / Komisja

text:
               16.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 87/21

      Skarga wniesiona w dniu 31 grudnia 2019 r. – GABO:mi / Komisja
      (Sprawa T-881/19)
      (2020/C 87/26)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: GABO:mi Gesellschaft für Ablauforganisation:milliarium mbH & Co. KG (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Mayer)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  zasądzenie od pozwanej zapłaty 1 680 681,82 EUR wraz z odsetkami w wysokości 76 552,60 EUR;

                  —

                  obciążenie pozwanej wszystkimi kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że pozwana powinna zwrócić koszty kwalifikowalne.

                              —

                              Skarżąca świadczyła swoje usługi w ramach umów o udzielenie dotacji FP6 i FP7. W okresie od 1 sierpnia 2015 r. do 30 kwietnia 2016 r. skarżąca pracowała w ogółem 37 projektach badawczych. Od 1 maja 2016 r. do 30 czerwca 2016 r. skarżąca świadczyła usługi w ogółem 38 projektach badawczych. Wszystkie koszty poniesione w tych okresach spełniają kryteria kwalifikowalności określone w umowach o udzielenie dotacji zawartych przez strony (art. II.14.1). Do chwili obecnej pozwana nie zwróciła tych kosztów. Pozwana jest zobowiązana zwrócić te koszty zgodnie z tymi umowami o udzielenie dotacji.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że potrącenia dokonane w okresie od sierpnia 2015 r. do kwietnia 2016 r. są nieskuteczne.

                              —

                              Potrącenia dokonane w okresie od sierpnia 2015 r. do kwietnia 2016 r. są nieskuteczne zgodnie z niemieckim prawem upadłościowym. W odniesieniu do części kwoty w wysokości 274 248,27 EUR nieskuteczność potrąceń z roszczeniami skarżącej wynika z § 95 ust. 1 zdanie trzecie niemieckiego prawa upadłościowego (Insolvenzordnung, zwanego dalej „InsO”). W zakresie, w jakim potrącenia dotyczą pozostałej kwoty 1 144 394,33 EUR, zgodnie z wyrokiem z dnia 25 września 2018 r., GABO:mi Gesellschaft für Ablauforganisation:milliarium mbH & Co. KG / Komisja (T-10/16, EU:T:2018:600), ich nieskuteczność wynika z § 96 ust. 1 zdanie trzecie InsO w związku z § 133 ust. 1 InsO (dawne brzmienie).

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący nieskuteczności potrąceń dokonanych w toku tymczasowego postępowania upadłościowego (od maja do czerwca 2016 r.).

                              —

                              Potrącenia dokonane przez pozwaną w okresie od maja do czerwca 2016 r. są nieskuteczne zgodnie z § 96 ust. 1 zdanie trzecie InsO w związku z § 130 ust. 1 pkt 2 InsO. Paragraf 96 ust. 1 zdanie trzecie InsO przewiduje nieskuteczność dla celów postępowania upadłościowego takich potrąceń, które zostały zgłoszone przed otwarciem postępowania upadłościowego albo po nim, jeżeli prawo do potrącenia zostało uzyskane w sposób podlegający unieważnieniu.


title: Sprawa T-4/20: Skarga wniesiona w dniu 3 stycznia 2020 r. – Sieć Badawcza Łukasiewicz – Port Polski Ośrodek Rozwoju Technologii / Komisja

text:
               16.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 87/22

      Skarga wniesiona w dniu 3 stycznia 2020 r. – Sieć Badawcza Łukasiewicz – Port Polski Ośrodek Rozwoju Technologii / Komisja
      (Sprawa T-4/20)
      (2020/C 87/27)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Sieć Badawcza Łukasiewicz – Port Polski Ośrodek Rozwoju Technologii (Wrocław, Polska) (przedstawiciel: adwokat Ł. Stępkowski)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie braku istnienia roszczenia umownego pozwanej określonego w piśmie z dnia 13 listopada 2019 r. [ref. Ares (2019)6993009], datowanym na dzień 12 listopada 2019 r., i w sześciu notach obciążeniowych wystawionych przez pozwaną z dołączonym pismem przewodnim na kwotę ogółem 180 893,90 EUR, składającą się z kwoty głównej wynoszącej 164 EUR oraz ryczałtowego odszkodowania w wysokości 16 444,90 EUR, a w konsekwencji:

                  —

                  stwierdzenie, że koszty osobowe będące przedmiotem skargi są kosztami kwalifikowalnymi należnymi od pozwanej;

                  —

                  zasądzenie od pozwanej zapłaty skarżącemu kwoty 180 893,90 EUR plus ustawowe odsetki za opóźnienie na mocy prawa belgijskiego w wysokości 8 % rocznie od dnia 24 grudnia 2019 r. do dnia zapłaty kwoty głównej; i

                  —

                  tytułem żądania posiłkowego – w zakresie, w jakim pismo pozwanej z dnia 13 listopada 2019 r. [ref. Ares (2019)6993009] stanowi akt zaskarżalny – stwierdzenie nieważności decyzji Komisji zawartej w tym piśmie;

                  —

                  w każdym wypadku obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy główny dotyczący naruszenia umowy: naruszenie art. II.14 ust. 1 lit. a) i b) w związku z art. II.6 ust. 6, art. II.22 ust. 6 i art. II.24 ust. 1 załączników II do umów o dotację nr 248577-C2POWER, 257626-ACROPOLIS i 215669-EUWB.

                  2.

                  Zarzut drugi główny dotyczący naruszenia prawa właściwego, a mianowicie prawa belgijskiego: naruszenie art. 1134, 1135 i 1315 belgijskiego kodeksu cywilnego.

                  3.

                  Zarzut trzeci główny dotyczący naruszenia prawa właściwego, a mianowicie prawa polskiego: naruszenie art. 113, art. 18 ust. 2 i art. 140 polskiego kodeksu pracy.

                  4.

                  Zarzut czwarty główny podnoszący, że pozwana jest zobowiązana wypłacić odsetki za opóźnienie na podstawie ogólnej zasady prawa Unii dotyczącej odsetek za opóźnienie i na podstawie prawa belgijskiego.

                  5.

                  Zarzut piąty główny dotyczący naruszenia zasady uzasadnionych oczekiwań, ponieważ pozwana udzieliła konkretnych i bezwarunkowych gwarancji, których nie dotrzymano.

                  6.

                  Zarzut szósty główny, dotyczący kosztów, podnoszący żądanie obciążenia kosztami pozwanej jako strony przegrywającej.

                  7.

                  Zarzut pierwszy posiłkowy dotyczący naruszenia prawa do obrony poprzez to, że pozwana nie przedstawiła dowodów i nie wysłuchała skarżącej.

                  8.

                  Zarzut drugi posiłkowy, dotyczący oczywistego błędu w ocenie poprzez to, że pozwana popełniła błędy faktyczne i nie przedłożyła spójnych dowodów.

                  9.

                  Zarzut trzeci posiłkowy, dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia poprzez to, że pozwana nie przedstawiła swego uzasadnienia i odmówiła wyjaśnienia swojego stanowiska.

                  10.

                  Zarzut czwarty posiłkowy, dotyczący naruszenia zasady uzasadnionych oczekiwań poprzez to, że pozwana udzieliła konkretnych i bezwarunkowych gwarancji, których nie dotrzymano.

                  11.

                  Zarzut piąty posiłkowy, dotyczący kosztów, podnoszący żądanie obciążenia kosztami pozwanej jako strony przegrywającej.


title: Sprawa T-7/20: Skarga wniesiona w dniu 7 stycznia 2020 r. – Global Translation Solutions / Parlament

text:
               16.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 87/23

      Skarga wniesiona w dniu 7 stycznia 2020 r. – Global Translation Solutions / Parlament
      (Sprawa T-7/20)
      (2020/C 87/28)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Global Translation Solutions ltd. (Valletta, Malta) (przedstawiciele: adwokat C. Mifsud-Bonnici)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej z dnia 28 października 2019 r. o odrzuceniu oferty złożonej przez stronę skarżącą w odniesieniu do części 15 w ramach postępowania o udzielenie zamówienia TRA/EU19/2019 (1);

                  —

                  pomocniczo, stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej z dnia 5 grudnia 2019 r. o udzieleniu zamówienia na część 15 w ramach postępowania o udzielenie zamówienia TRA/EU19/2019 tylko jednemu podmiotowi gospodarczemu; oraz

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że decyzja strony pozwanej z dnia 28 października 2019 r. o odrzuceniu oferty złożonej w odniesieniu do części 15 w ramach postępowania o udzielenie zamówienia TRA/EU19/2019 jest niezgodna z prawem, ponieważ opiera się na błędnej ocenie stanu faktycznego, a w szczególności na stwierdzeniu, że format pliku „.doc” nie spełniał wymogów obowiązujących dla dokumentacji przetargowej z uwagi na to, że:

                              —

                              dokumentacja przetargowa nie została zredagowana w sposób wystarczająco jasny, dokładny i jednoznaczny; oraz

                              —

                              format pliku „.doc” jest funkcjonalnie równoważny z formatem pliku „.docx”.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że decyzja strony pozwanej z dnia 28 października 2019 r. o odrzuceniu oferty złożonej w odniesieniu do części 15 w ramach postępowania o udzielenie zamówienia TRA/EU19/2019 jest niezgodna z prawem z uwagi na to, że:

                              —

                              zachowanie strony pozwanej było niezgodne z prawem, w tym między innymi z art. 106 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego Komisji (2) oraz sprzeczne z ogólnymi zasadami prawa Unii, w tym w szczególności z zasadą proporcjonalności w odniesieniu do zamówień publicznych; oraz

                              —

                              zachowanie strony pozwanej było niezgodne z prawem, w tym między innymi z art. 96 ust. 2 rozporządzenia finansowego (3), oraz z ogólnymi zasadami prawa Unii, w tym w szczególności z zasadą dobrej administracji oraz obowiązkiem sumienności.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że decyzja strony pozwanej z dnia 5 grudnia 2019 r. o udzieleniu zamówienia na część 15 w ramach postępowania o udzielenie zamówienia TRA/EU19/2019 tylko jednemu podmiotowi gospodarczemu [jest niezgodna z prawem] z uwagi na to, że jest ona sprzeczna z ogólnymi zasadami prawa Unii, w tym w z zasadami obowiązującymi w dziedzinie zamówień publicznych oraz przepisami dotyczącymi udzielania zamówień publicznych.

         (1)  Dz.U. 2019/S 54-123613.

         (2)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1268/2012 z dnia 29 października 2012 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii (Dz.U. L 362, s. 1).

         (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (Dz.U. L 298, s. 1).


title: Sprawa T-31/20: Skarga wniesiona w dniu 20 stycznia 2020 r. – West End Drinks / EUIPO – Pernod Ricard (The King of SOHO)

text:
               16.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 87/24

      Skarga wniesiona w dniu 20 stycznia 2020 r. – West End Drinks / EUIPO – Pernod Ricard (The King of SOHO)
      (Sprawa T-31/20)
      (2020/C 87/29)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: West End Drinks Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: C. Hawkes, solicitor, i C. Hall, barrister)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Pernod Ricard SA (Paryż, Francja)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego The King of SOHO w kolorach złotym, ciemnożółtym, jasnożółtym i kremowym – zgłoszenie nr 11 539 103

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 października 2019 r. w sprawie R 1543/2018-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 42 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-48/20: Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2020 r. – Sahaj Marg Spirituality Foundation / EUIPO (Heartfulness)

text:
               16.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 87/26

      Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2020 r. – Sahaj Marg Spirituality Foundation / EUIPO (Heartfulness)
      (Sprawa T-48/20)
      (2020/C 87/31)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Sahaj Marg Spirituality Foundation (Manapakkam, Indie) (przedstawiciel: adwokat E. Manresa Medina)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską graficznego znaku towarowego Heartfulness – zgłoszenie nr 1 433 232

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 listopada 2019 r. w sprawie R 1266/2019-4

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-49/20: Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2020 r. – Rothenberger / EUIPO – Paper Point (ROBOX)

text:
               16.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 87/26

      Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2020 r. – Rothenberger / EUIPO – Paper Point (ROBOX)
      (Sprawa T-49/20)
      (2020/C 87/32)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Rothenberger AG (Kelkheim, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci V. von Bomhard i J. Fuhrmann)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Paper Point Snc di Daria Fabbroni e Simone Borghini (Arezzo, Włochy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego ROBOX – zgłoszenie nr 16 462 971

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 31 października 2019 r. w sprawie R 210/2019-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO i interwenienta, na wypadek gdyby wstąpił do postępowania, kosztami postępowania.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-51/20: Skarga wniesiona w dniu 31 stycznia 2020 r. – Mélin / Parlament

text:
               16.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 87/27

      Skarga wniesiona w dniu 31 stycznia 2020 r. – Mélin / Parlament
      (Sprawa T-51/20)
      (2020/C 87/33)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Joëlle Mélin (Aubagne, Francja) (przedstawiciel: adwokat F. Wagner)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie dopuszczalności zarzutu niezgodności z prawem i stwierdzenie niezgodności z prawem art. 33 ust. 1 i 2 i art. 68 ust. 1 i 2 PWSP (przepisów wykonawczych do statutu posła);

                  —

                  w konsekwencji orzeczenie, że decyzja sekretarza generalnego z dnia 17 grudnia 2019 r. jest pozbawiona podstawy prawnej i stwierdzenie jej nieważności;

                  —

                  posiłkowo, stwierdzenie naruszenia art. 68 ust. 2 PWSP przez sekretarza generalnego i stwierdzenie nieważności jego decyzji z dnia 17 grudnia 2019 r.;
                  tytułem żądania głównego:

                  —

                  stwierdzenie, że Joëlle Mélin przedstawiła dowody na okoliczność, że praca jej asystentki jest zgodna z art. 33 ust. 1 i 2 PWSP oraz z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej;
                  w konsekwencji,

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego z dnia 17 grudnia 2019 r., doręczonej pismem nr D202484 z dnia 18 grudnia 2019 r., wydanej na podstawie art. 68 decyzji 2009/C 159/01 Prezydium Parlamentu Europejskiego z dnia 19 maja i 9 lipca 2008 r.„ustanawiającej przepisy wykonawcze do Statutu posła do Parlamentu Europejskiego” ze zmianami, stwierdzającej w stosunku do skarżącej wierzytelność w wysokości 130 339,35 EUR z tytułu kwot wypłaconych nienależnie w ramach zatrudniania asystentów parlamentarnych i uzasadniającą jego windykację;

                  —

                  stwierdzenie nieważności noty obciążeniowej nr 2019-2018 informującej skarżącą, że w odniesieniu do niej została stwierdzona wierzytelność, zgodnie z decyzją sekretarza generalnego z dnia 17 grudnia 2019 r., windykacja nienależnie wypłaconych kwot z tytułu zatrudniania asystentów parlamentarnych – zastosowanie art. 68 PWSP i art. 98-101 rozporządzenia finansowego;

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego całością kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący niezgodności z prawem w związku z naruszeniem zasad pewności prawa i uzasadnionych oczekiwań przez art. 33 i 68 przepisów wykonawczych do statutu posła (zwanych dalej „przepisami wykonawczymi”), przyjętych decyzją Prezydium Parlamentu Europejskiego z dnia 19 maja i 9 lipca 2008 r., w szczególności ze względu na ich niejasność oraz brak precyzji. Skarżąca twierdzi, że brak precyzji zaskarżonych przepisów wymaga sądowej wykładni zgodności z prawem przepisów wykonawczych. Tymczasem, szczegóły dotyczące dowodu pracy asystentów parlamentarnych zostały wywiedzione z orzeczenia Montel dopiero w 2017 r., bowiem orzeczenie Gorostiaga z 2005 r. dotyczyło jedynie dowodu wypłaty wynagrodzenia przez osobę trzecią. W rezultacie, w zaskarżonych przepisach od 2008 r. cechowały się niepewnością oraz brakiem jasności. Skarżąca dodaje, że mimo ryzyka braku pewności prawa, Parlament Europejski nie uregulował w sposób precyzyjny i jasny postępowania dotyczącego kontroli asystentów parlamentarnych, nie sformalizował obowiązku gromadzenia i przechowywania dokumentacji po stronie posłów ani systemu dopuszczalnych, możliwych do zidentyfikowania i opatrzonych datą dowodów.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia istotnych wymogów proceduralnych oraz prawa do obrony. Skarżąca podnosi, że sekretarz generalny zrezygnował z przeprowadzenia jakichkolwiek przesłuchań i całego postępowania poprzedzającego wydanie nowej decyzji, nie zwrócił się do niej z wnioskiem o przedstawienie jakichkolwiek wyjaśnień oraz, że akta, które analizuje nie uwzględniają dodatkowych dokumentów przedłożonych przez nią na poparcie skargi w dniu 7 grudnia 2018 r. Ponadto skarżąca uważa, że nie przestrzegając procedury przewidzianej w art. 68 ust. 2 przepisów wykonawczych, sekretarz generalny pozbawił ją możliwości przedłożenia tych dodatkowych dokumentów i tym samym naraził ją na ryzyko odrzucenia tych dokumentów przez Sąd jako nieprzedłożonych do oceny przez sekretarza generalnego na początku postępowania mającego na celu odzyskanie wierzytelności.


title: Sprawa T-56/20: Skarga wniesiona w dniu 3 lutego 2020 r. – Bezos Family Foundation / EUIPO – SNCF Mobilités (VROOM)

text:
               16.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 87/28

      Skarga wniesiona w dniu 3 lutego 2020 r. – Bezos Family Foundation / EUIPO – SNCF Mobilités (VROOM)
      (Sprawa T-56/20)
      (2020/C 87/34)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Bezos Family Foundation (Seattle, Waszyngton, Stany Zjedoczone) (przedstawiciele: adwokaci A. Klett i M. Schaffner)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: SNCF Mobilités, établissement public à caractère industriel et commercial (Saint-Denis, Francja)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „VROOM” – zgłoszenie nr 17 569 997

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 listopada 2019 r. w sprawie R 1288/2019-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  oddalenie sprzeciwu nr B 3 051 050;

                  —

                  zezwolenie na rejestrację unijnego znaku towarowego nr 17 569 997 „VROOM”;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania związanymi zarówno z postępowaniem przed Sądem, jak i przed EUIPO (poniesionymi przed Izbą Odwoławczą i Wydziałem Sprzeciwów), w tym kosztami poniesionymi w tych postępowaniach przez stronę skarżącą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-57/20: Skarga wniesiona w dniu 3 lutego 2020 r. – Group / EUIPO – Iliew (GROUP Company TOURISM & TRAVEL)

text:
               16.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 87/29

      Skarga wniesiona w dniu 3 lutego 2020 r. – Group / EUIPO – Iliew (GROUP Company TOURISM & TRAVEL)
      (Sprawa T-57/20)
      (2020/C 87/35)
      Język skargi: bułgarski

         Strony

         Strona skarżąca: Group EOOD (Sofia, Bułgaria) (przedstawiciele: adwokaci D. Dragiew, A. Andreew)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Kosta Iliew (Sofia, Bułgaria)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego „GROUP Company TOURISM & TRAVEL” w kolorach liliowym, szarym, czarnym, fioletowym, pomarańczowym, czerwonym, żółtym – zgłoszenie nr 10 640 449

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 listopada 2019 r. w sprawie R 2059/2018-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO i Kosty Iliewa, na wypadek gdyby wstąpił do postępowania w charakterze interwenienta, kosztami postępowania.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Wyrok Trybunału z dnia 14 grudnia 2019 r. w sprawie E-1/19 Andreas Gyrre przeciwko Rządowi Norwegii, reprezentowanemu przez Ministerstwo ds. Dzieci i Równości (Dyrektywa 2005/29/WE – nieuczciwe praktyki handlowe stosowane przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów – załącznik I – punkt 9 – twierdzenie lub stwarzanie w inny sposób wrażenia, że sprzedaż produktu jest zgodna z prawem, w sytuacji gdy jest to niezgodne z rzeczywistością) 2020/C 90/02

text:
               19.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/2

      WYROK TRYBUNAŁU
      z dnia 14 grudnia 2019 r.
      w sprawie E-1/19
      Andreas Gyrre
      przeciwko
      Rządowi Norwegii, reprezentowanemu przez Ministerstwo ds. Dzieci i Równości

            (Dyrektywa 2005/29/WE – nieuczciwe praktyki handlowe stosowane przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów – załącznik I – punkt 9 – twierdzenie lub stwarzanie w inny sposób wrażenia, że sprzedaż produktu jest zgodna z prawem, w sytuacji gdy jest to niezgodne z rzeczywistością)

      (2020/C 90/02)
      W sprawie E-1/19 Andreas Gyrre przeciwko rządowi Norwegii, reprezentowanemu przez Ministerstwo ds. Dzieci i Równości – WNIOSEK skierowany do Trybunału na mocy art. 34 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości złożony przez sąd apelacyjny Borgarting (Borgarting lagmannsrett) dotyczący wykładni dyrektywy 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającej dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady, w szczególności jej załącznika I pkt 9, Trybunał w składzie: Páll Hreinsson (prezes), Bernd Hammermann (sędzia sprawozdawca) oraz Siri Teigum (sędzia ad hoc) wydał w dniu 14 grudnia 2019 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
      Pkt 9 załącznika I do dyrektywy 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającej dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady należy interpretować w taki sposób, że obejmuje on sytuacje, w których przedsiębiorca twierdzi lub stwarza w inny sposób wrażenie, biorąc pod uwagę całościowe wrażenie wywierane na przeciętnym konsumencie w momencie podjęcia decyzji dotyczącej transakcji, że sprzedaż produktu jest zgodna z prawem, w sytuacji gdy jest to niezgodne z rzeczywistością. Na ocenę tę nie ma wpływu to, czy zakaz przewidziany w prawodawstwie krajowym, jak w omawianym przypadku, ma zastosowanie w państwie EFTA, w którym produkt jest sprzedawany, czy w państwie EFTA, w którym będzie on używany, czy też w obu tych państwach. Na przedmiotową ocenę nie wpływa również późniejsze uznanie zakazu przewidzianego w prawodawstwie krajowym za sprzeczny z prawem EOG.


title: Wyrok Trybunału z dnia 13 grudnia 2019 r. w sprawie E-1/18 Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Królestwu Norwegii (Dyrektywa 2006/54/WE – warunki zatrudnienia i pracy – świadczenia rodzicielskie) 2020/C 90/03

text:
               19.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/3

      WYROK TRYBUNAŁU
      z dnia 13 grudnia 2019 r.
      w sprawie E-1/18
      Urząd Nadzoru EFTA
      przeciwko
      Królestwu Norwegii

            (Dyrektywa 2006/54/WE – warunki zatrudnienia i pracy – świadczenia rodzicielskie)

      (2020/C 90/03)
      W sprawie E-1/18 Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Królestwu Norwegii – SKARGA o stwierdzenie, że utrzymując w mocy przepisy takie jak sekcja 14-13 akapit pierwszy, drugi i trzeci oraz sekcja 14-14 akapit pierwszy ustawy o powszechnym ubezpieczeniu, które czynią upoważnienie ojca do świadczeń rodzicielskich zależnym od sytuacji matki, podczas gdy świadczenia rodzicielskie matki nie są zależne od sytuacji ojca, Norwegia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 14 ust. 1 lit. c) aktu, o którym mowa w pkt 21b załącznika XVIII do Porozumienia EOG (dyrektywa 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (wersja przeredagowana)), Trybunał w składzie: Páll Hreinsson (prezes), Bernd Hammermann (sędzia sprawozdawca) i Siri Teigum (sędzia ad hoc) wydał w dniu 13 grudnia 2019 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
      Trybunał niniejszym:

                  1.

                  Oddala skargę.

                  2.

                  Obciąża Urząd Nadzoru EFTA kosztami postępowania.


title: Sprawa C-410/17: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 10 stycznia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus – Finlandia) – postępowanie wszczęte przez A Oy Odesłanie prejudycjalne – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112 WE – Artykuł 2 ust. 1 lit. a) i c) – Artykuł 14 ust. 1 – Artykuł 24 ust. 1 – Transakcje odpłatne – Transakcje w przypadku zapłaty składającej się częściowo z towarów lub z usług – Umowa o rozbiórkę – Umowa o zakup w celu demontażu

text:
               25.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/2

      Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 10 stycznia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus – Finlandia) – postępowanie wszczęte przez A Oy
      (Sprawa C-410/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112 WE - Artykuł 2 ust. 1 lit. a) i c) - Artykuł 14 ust. 1 - Artykuł 24 ust. 1 - Transakcje odpłatne - Transakcje w przypadku zapłaty składającej się częściowo z towarów lub z usług - Umowa o rozbiórkę - Umowa o zakup w celu demontażu)
      (2019/C 72/02)
      Język postępowania: fiński

         Sąd odsyłający

      Korkein hallinto-oikeus

         Strony w postępowaniu głównym

      A Oy

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 2 ust. 1 lit. a) i c) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej w związku z art. 14 ust. 1 oraz art. 24 ust. 1 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji gdy na mocy umowy o rozbiórkę usługodawca, a mianowicie przedsiębiorstwo rozbiórkowe, jest zobowiązany do wykonania prac rozbiórkowych i – o ile odpady z rozbiórki zawierają złom metalowy – może odsprzedać taki złom, umowa ta obejmuje odpłatne świadczenie usług, tj. świadczenie prac rozbiórkowych, oraz ponadto odpłatną dostawę towarów, tj. dostawę złomu metalowego, jeżeli nabywca, a mianowicie przedsiębiorstwo rozbiórkowe, przypisuje tej dostawie wartość, którą uwzględnia przy ustalaniu ceny proponowanej za świadczenie prac rozbiórkowych, przy czym jednak wspomniana dostawa podlega opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej wyłącznie wówczas, gdy jest ona dokonywana przez podatnika działającego w takim charakterze.

                  2)

                  Artykuł 2 ust. 1 lit. a) i c) dyrektywy 2006/112 w związku z art. 14 ust. 1 oraz art. 24 ust. 1 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji gdy na mocy umowy o zakup w celu demontażu nabywca, a mianowicie przedsiębiorstwo rozbiórkowe, dokonuje zakupu towaru przeznaczonego do demontażu i zobowiązuje się pod karą umowną do dokonania rozbiórki lub demontażu oraz wywiezienia tego towaru, a także wywiezienia odpadów w terminie określonym w umowie, rzeczona umowa obejmuje odpłatną dostawę towarów, a mianowicie dostawę towaru przeznaczonego do demontażu, przy czym dostawa ta podlega opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej wyłącznie wówczas, gdy jest ona dokonywana przez podatnika działającego w takim charakterze, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego. W zakresie, w jakim nabywca jest zobowiązany do rozbiórki lub demontażu oraz wywiezienia towaru, a także wywiezienia odpadów powstałych w wyniku tego demontażu celem zaspokojenia w szczególności potrzeb sprzedawcy – czego sprawdzenie należy do sądu odsyłającego – umowa ta obejmuje ponadto odpłatne świadczenie usług, tj. świadczenie prac związanych z rozbiórką lub demontażem oraz wywozem, jeżeli nabywca ów przypisuje temu świadczeniu wartość, którą uwzględnia przy ustalaniu proponowanej ceny jako czynnik obniżający cenę zakupu obiektu przeznaczonego do demontażu, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.

         (1)  Dz.U. C 300 z 11.9.2017


title: Sprawa C-97/18: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 10 stycznia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Noord-Nederland – Niderlandy) – postępowanie karne przeciwko ET Odesłanie prejudycjalne – Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych – Zasada wzajemnego uznawania nakazów konfiskaty – Decyzja ramowa 2006/783/WSiSW – Artykuł 12 ust. 1 i 4 – Prawo regulujące wykonanie – Ustawodawstwo państwa wykonującego zezwalające na zastosowanie aresztu w celu przymuszenia w razie niewykonania nakazu konfiskaty – Zgodność – Ustawodawstwo państwa wydającego również zezwalające na zastosowanie aresztu w celu przymuszenia – Brak wpływu

text:
               25.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/3

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 10 stycznia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Noord-Nederland – Niderlandy) – postępowanie karne przeciwko ET
      (Sprawa C-97/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych - Zasada wzajemnego uznawania nakazów konfiskaty - Decyzja ramowa 2006/783/WSiSW - Artykuł 12 ust. 1 i 4 - Prawo regulujące wykonanie - Ustawodawstwo państwa wykonującego zezwalające na zastosowanie aresztu w celu przymuszenia w razie niewykonania nakazu konfiskaty - Zgodność - Ustawodawstwo państwa wydającego również zezwalające na zastosowanie aresztu w celu przymuszenia - Brak wpływu)
      (2019/C 72/03)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Rechtbank Noord-Nederland

         Strona w postępowaniu głównym w sprawie karnej

      ET

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 12 ust. 1 i 4 decyzji ramowej Rady 2006/783/WSiSW z dnia 6 października 2006 r. w sprawie stosowania zasady wzajemnego uznawania do nakazów konfiskaty należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie stosowaniu ustawodawstwa państwa wykonującego, takiego jak to w sprawie w postępowaniu głównym, które do celów wykonania nakazu konfiskaty orzeczonego w państwie wydającym zezwala, w stosownym przypadku, na zastosowanie aresztu w celu przymuszenia.

                  2)

                  Okoliczność, że ustawodawstwo państwa wydającego również zezwala na ewentualne zastosowanie aresztu w celu przymuszenia, nie ma żadnego wpływu na stosowanie takiego środka w państwie wykonującym.

         (1)  Dz.U. C 182 z 28.5.2018.


title: Sprawa C-694/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Económico Administrativo Central de Madrid (Hiszpania) w dniu 7 listopada 2018 r. – Ente Público Radio Televisión Madrid / Agencia Estatal de la Administración Tributaria (AEAT)

text:
               25.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/3

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Económico Administrativo Central de Madrid (Hiszpania) w dniu 7 listopada 2018 r. – Ente Público Radio Televisión Madrid / Agencia Estatal de la Administración Tributaria (AEAT)
      (Sprawa C-694/18)
      (2019/C 72/04)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Tribunal Económico Administrativo Central de Madrid

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Ente Público Radio Televisión Madrid

         Strona przeciwna: Agencia Estatal de la Administración Tributaria (AEAT)

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy podmioty takie, jak opisane, wraz podmiotami prawa publicznego, które je utworzyły, można uznać za jednego podatnika dla celów VAT w rozumieniu art. 11 dyrektywy 2006/112/WE (1)?

                  2)

                  W przypadku odpowiedzi twierdzącej na powyższe pytanie, czy należy uznać, że środki finansowe otrzymywane przez te podmioty od podmiotów prawa publicznego, które je utworzyły, w żadnym przypadku nie mogą zostać uznane za świadczenie wzajemne z tytułu świadczenia usług podlegających opodatkowaniu VAT?

                  3)

                  W odniesieniu do odliczania kwot VAT naliczonego przez te podmioty, czy to ów jeden podatnik powinien określać kwotę podlegającą odliczeniu w zależności od prowadzonej przez niego działalności na podstawie art. 168 dyrektywy 2006/112/WE?

                  4)

                  W odniesieniu w szczególności do działalności w zakresie telewizji publicznej, zakładając, że działalność ta ma dwoisty charakter i zakładając również, że podmioty te wraz z podmiotami prawa publicznego posiadającymi w nich większość kapitału są uznawane za jednego podatnika, czy należy uznać za możliwą do odliczenia jedynie tę część VAT naliczonego, którą można uważać za związaną z ich działalnością gospodarczą?

         (1)  Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1)


title: Sprawa C-695/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Económico Administrativo Central de Madrid (Hiszpania) w dniu 7 listopada 2018 r. – Agencia Pública Empresarial de la Radio y Televisión de Andalucía (RTVA) / Agencia Estatal de la Administración Tributaria (AEAT)

text:
               25.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/4

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Económico Administrativo Central de Madrid (Hiszpania) w dniu 7 listopada 2018 r. – Agencia Pública Empresarial de la Radio y Televisión de Andalucía (RTVA) / Agencia Estatal de la Administración Tributaria (AEAT)
      (Sprawa C-695/18)
      (2019/C 72/05)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Tribunal Económico Administrativo Central de Madrid

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Agencia Pública Empresarial de la Radio y Televisión de Andalucía (RTVA)

         Strona przeciwna: Agencia Estatal de la Administración Tributaria (AEAT)

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy podmioty takie, jak opisane, wraz podmiotami prawa publicznego, które je utworzyły, można uznać za jednego podatnika dla celów VAT w rozumieniu art. 11 dyrektywy 2006/112/WE (1)?

                  2)

                  W przypadku odpowiedzi twierdzącej na powyższe pytanie, czy należy uznać, że środki finansowe otrzymywane przez te podmioty od podmiotów prawa publicznego, które je utworzyły, w żadnym przypadku nie mogą zostać uznane za świadczenie wzajemne z tytułu świadczenia usług podlegających opodatkowaniu VAT?

                  3)

                  W odniesieniu do odliczania kwot VAT naliczonego przez te podmioty, czy to ów jeden podatnik powinien określać kwotę podlegającą odliczeniu w zależności od prowadzonej przez niego działalności na podstawie art. 168 dyrektywy 2006/112/WE?

                  4)

                  W odniesieniu w szczególności do działalności w zakresie telewizji publicznej, zakładając, że działalność ta ma dwoisty charakter i zakładając również, że podmioty te wraz z podmiotami prawa publicznego posiadającymi w nich większość kapitału są uznawane za jednego podatnika, czy należy uznać za możliwą do odliczenia jedynie tę część VAT naliczonego, którą można uważać za związaną z ich działalnością gospodarczą?

         (1)  Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1)


title: Sprawa C-696/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Económico Administrativo Central de Madrid (Hiszpania) w dniu 7 listopada 2018 r. – Radiotelevisión del Principado de Asturias S.A.U. / Agencia Estatal de la Administración Tributaria (AEAT)

text:
               25.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/5

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Económico Administrativo Central de Madrid (Hiszpania) w dniu 7 listopada 2018 r. – Radiotelevisión del Principado de Asturias S.A.U. / Agencia Estatal de la Administración Tributaria (AEAT)
      (Sprawa C-696/18)
      (2019/C 72/06)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Tribunal Económico Administrativo Central de Madrid

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Radiotelevisión del Principado de Asturias S.A.U.

         Strona przeciwna: Agencia Estatal de la Administración Tributaria (AEAT)

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy podmioty takie, jak opisane, wraz podmiotami prawa publicznego, które je utworzyły, można uznać za jednego podatnika dla celów VAT w rozumieniu art. 11 dyrektywy 2006/112/WE (1)?

                  2)

                  W przypadku odpowiedzi twierdzącej na powyższe pytanie, czy należy uznać, że środki finansowe otrzymywane przez te podmioty od podmiotów prawa publicznego, które je utworzyły, w żadnym przypadku nie mogą zostać uznane za świadczenie wzajemne z tytułu świadczenia usług podlegających opodatkowaniu VAT?

                  3)

                  W odniesieniu do odliczania kwot VAT naliczonego przez te podmioty, czy to ów jeden podatnik powinien określać kwotę podlegającą odliczeniu w zależności od prowadzonej przez niego działalności na podstawie art. 168 dyrektywy 2006/112/WE?

                  4)

                  W odniesieniu w szczególności do działalności w zakresie telewizji publicznej, zakładając, że działalność ta ma dwoisty charakter i zakładając również, że podmioty te wraz z podmiotami prawa publicznego posiadającymi w nich większość kapitału są uznawane za jednego podatnika, czy należy uznać za możliwą do odliczenia jedynie tę część VAT naliczonego, którą można uważać za związaną z ich działalnością gospodarczą?

         (1)  Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1)


title: Sprawa C-697/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Económico Administrativo Central de Madrid (Hiszpania) w dniu 7 listopada 2018 r. – Televisión Autonómica de Castilla La Mancha / Agencia Estatal de la Administración Tributaria (AEAT)

text:
               25.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/6

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Económico Administrativo Central de Madrid (Hiszpania) w dniu 7 listopada 2018 r. – Televisión Autonómica de Castilla La Mancha / Agencia Estatal de la Administración Tributaria (AEAT)
      (Sprawa C-697/18)
      (2019/C 72/07)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Tribunal Económico Administrativo Central de Madrid

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Televisión Autonómica de Castilla La Mancha

         Strona przeciwna: Agencia Estatal de la Administración Tributaria (AEAT)

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy podmioty takie, jak opisane, wraz podmiotami prawa publicznego, które je utworzyły, można uznać za jednego podatnika dla celów VAT w rozumieniu art. 11 dyrektywy 2006/112/WE (1)?

                  2)

                  W przypadku odpowiedzi twierdzącej na powyższe pytanie, czy należy uznać, że środki finansowe otrzymywane przez te podmioty od podmiotów prawa publicznego, które je utworzyły, w żadnym przypadku nie mogą zostać uznane za świadczenie wzajemne z tytułu świadczenia usług podlegających opodatkowaniu VAT?

                  3)

                  W odniesieniu do odliczania kwot VAT naliczonego przez te podmioty, czy to ów jeden podatnik powinien określać kwotę podlegającą odliczeniu w zależności od prowadzonej przez niego działalności na podstawie art. 168 dyrektywy 2006/112/WE?

                  4)

                  W odniesieniu w szczególności do działalności w zakresie telewizji publicznej, zakładając, że działalność ta ma dwoisty charakter i zakładając również, że podmioty te wraz z podmiotami prawa publicznego posiadającymi w nich większość kapitału są uznawane za jednego podatnika, czy należy uznać za możliwą do odliczenia jedynie tę część VAT naliczonego, którą można uważać za związaną z ich działalnością gospodarczą?

         (1)  Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1)