title: Sprawa C-599/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Brugge (Belgia) w dniu 20 grudnia 2012 r. — Jetair NV, BTW-eenheid BTWE Travel4you przeciwko FOD Financiën

text:
               23.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Brugge (Belgia) w dniu 20 grudnia 2012 r. — Jetair NV, BTW-eenheid BTWE Travel4you przeciwko FOD Financiën
   (Sprawa C-599/12)
   2013/C 86/13
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank van eerste aanleg te Brugge

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Jetair NV, BTW-eenheid BTWE Travel4you

      Strona pozwana: FOD Financiën

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy Belgia może zmienić swoje ustawodawstwo w ten sposób, że opodatkuje zwolnione z podatku usługi — w niniejszym przypadku podróże poza UE — w chwili (1 grudnia 1977 r.) bezpośrednio poprzedzającej wejście w życie szóstej dyrektywy VAT (1) (1 stycznia 1978 r.) i w związku z tym obejść klauzulę „standstill” zawartą w art. 28 ust. 3 szóstej dyrektywy VAT (art. 370 dyrektywy 2006/112 (2)), która przewiduje, że przedmiotowe podróże mogą pozostać opodatkowane tylko jeśli były one opodatkowane już przed wejściem w życie szóstej dyrektywy?

               2)

               Czy począwszy od dnia 13 czerwca 1977 r. (daty publikacji dyrektywy) Belgia powinna była powstrzymać się od opodatkowywania podróży poza UE?

               3)

               Czy nie traktując, w odniesieniu do usług świadczonych poza Wspólnotą, biur podróży identycznie z pośrednikami i mimo to w dalszym ciągu opodatkowując te usługi, Belgia narusza art. 309 dyrektywy 2006/112?

               4)

               Czy art. 309, 153, 370 dyrektywy 2006/112 oraz załącznik X do tej dyrektywy, przyznając państwom członkowskim prawo wyboru opodatkowania bądź nie usług związanych z podróżami poza Wspólnotą, naruszają ogólne zasady prawa wspólnotowego, zasadę równego traktowania, zasadę proporcjonalności i przepisy dotyczące swobodnego przepływu osób, towarów i usług, m.in. art. 43 i 56 traktatu WE?

               5)

               Czy z ogólnymi zasadami prawa wspólnotowego, w szczególności z zasadą równego traktowania, zasadą proporcjonalności i zasadą neutralności podatku od wartości dodanej, niezgodne jest, że za pośrednictwem rozporządzenia królewskiego z dnia 28 listopada 1999 r. Belgia nałożyła obowiązek podatkowy w doniesieniu do podróży poza UE jedynie na biura podróży, ale nie na pośredników?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1)

      (2)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1)


title: Sprawa C-37/14: Skarga wniesiona w dniu 24 stycznia 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej

text:
               7.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/18

         Skarga wniesiona w dniu 24 stycznia 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-37/14)
   2014/C 102/25
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: J.-F. Brakeland i B. Stromsky, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Francuska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że nie przyjmując w wyznaczonych terminach wszystkich środków niezbędnych do odzyskania od jej beneficjentów pomocy państwa uznanej za niezgodną z prawem i wspólnym rynkiem w art. 1 decyzji Komisji 2009/402/WE z dnia 28 stycznia 2009 r. w sprawie „planów interwencyjnych” w sektorze owoców i warzyw wprowadzonych przez Francję (1) oraz nie informując Komisji w wyznaczonym terminie o środkach przyjętych w celu dostosowania się do tej decyzji, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 288 akapit czwarty TFUE oraz art. 2, 3 i 4 tej decyzji;

               —

               obciążenie Republiki Francuskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wyznaczony w ww. decyzji termin na odzyskanie uznanej za bezprawną pomocy państwa upłynął, a pomoc ta nie została w całości odzyskana.
   Zaś w momencie wniesienia niniejszej skargi pozwana nie przyjęła wszystkich środków niezbędnych do odzyskania pomocy od będących jej beneficjentami przedsiębiorstw, ani też nie przekazała Komisji wszystkich zażądanych przez tą instytucję informacji.

      (1)  Dz.U. L 127, s. 11.


title: Sprawa C-671/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 14 grudnia 2015 r. – Président de l’Autorité de la concurrence/Association des producteurs vendeurs d’endives (APVE), Association Comité économique régional agricole fruits et légumes de Bretagne (Cerafel), Société Fraileg, Société Prim’Santerre, Union des endiviers, Société Soleil du Nord, Comité économique fruits et légumes du Nord de la France (Celfnord), Association des producteurs d’endives de France (APEF), Section nationale de l’endive (SNE), Fédération du commerce de l’endive (FCE), Société France endives, Société Cambrésis Artois-Picardie endives (CAP’Endives), Société Marché de Phalempin, Société Primacoop, Société Coopérative agricole du marais audomarois (Sipema), Société Valois-Fruits, Société Groupe Perle du Nord, Ministre de l’économie, de l’industrie et du numérique

text:
               7.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 14 grudnia 2015 r. – Président de l’Autorité de la concurrence/Association des producteurs vendeurs d’endives (APVE), Association Comité économique régional agricole fruits et légumes de Bretagne (Cerafel), Société Fraileg, Société Prim’Santerre, Union des endiviers, Société Soleil du Nord, Comité économique fruits et légumes du Nord de la France (Celfnord), Association des producteurs d’endives de France (APEF), Section nationale de l’endive (SNE), Fédération du commerce de l’endive (FCE), Société France endives, Société Cambrésis Artois-Picardie endives (CAP’Endives), Société Marché de Phalempin, Société Primacoop, Société Coopérative agricole du marais audomarois (Sipema), Société Valois-Fruits, Société Groupe Perle du Nord, Ministre de l’économie, de l’industrie et du numérique
   (Sprawa C-671/15)
   (2016/C 090/10)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour de cassation

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca kasację: Président de l’Autorité de la concurrence

      Druga strona postępowania: Association des producteurs vendeurs d’endives (APVE), Association Comité économique régional agricole fruits et légumes de Bretagne (Cerafel), Société Fraileg, Société Prim’Santerre, Union des endiviers, Société Soleil du Nord, Comité économique fruits et légumes du Nord de la France (Celfnord), Association des producteurs d’endives de France (APEF), Section nationale de l’endive (SNE), Fédération du commerce de l’endive (FCE), Société France endives, Société Cambrésis Artois-Picardie endives (CAP’Endives), Société Marché de Phalempin, Société Primacoop, Société Coopérative agricole du marais audomarois (Sipema), Société Valois-Fruits, Société Groupe Perle du Nord, Ministre de l’économie, de l’industrie et du numérique

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy porozumienia, decyzje lub praktyki organizacji producentów, związków organizacji producentów i organizacji zawodowych, które można by uznać za antykonkurencyjne w świetle art. 101 TFUE, mogą zostać wyłączone spod zakazu przewidzianego w tym artykule z tego tylko powodu, że mogą one służyć realizacji zadań powierzonych tym organizacjom w ramach wspólnej organizacji rynku, mimo że nie mieszczą się one w zakresie żadnego z odstępstw ogólnych przewidzianych kolejno w art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 26 z dnia 4 kwietnia 1962 r. (1). i rozporządzenia (WE) nr 1184/2006 z dnia 24 lipca 2006 r. (2). oraz w art. 176 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. (3)?

               2)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej, czy art. 11 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2200/1996 (4), art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1182/2007 (5) i art. 122 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1234/2007, które wśród celów wyznaczonych organizacjom producentów i ich związkom określają również cel w postaci stabilizowania cen producentów i dostosowywania produkcji do popytu, w szczególności w odniesieniu do ilości, należy interpretować w ten sposób, że praktyki polegające na zbiorowym ustalaniu ceny minimalnej, na uzgadnianiu ilości wprowadzanych na rynek lub na wymianie informacji strategicznych, stosowane przez te organizacje lub ich związki są wyłączone spod zakazu porozumień antykonkurencyjnych, o ile zmierzają one do realizacji tych celów?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 26 z dnia 4 kwietnia 1962 r. dotyczące stosowania niektórych reguł konkurencji w odniesieniu do produkcji rolnej i handlu produktami rolnymi.

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1184/2006 z dnia 24 lipca 2006 r. dotyczące stosowania niektórych reguł konkurencji w odniesieniu do produkcji rolnej i handlu produktami rolnymi (Dz.U. L 214, s. 7).

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (Dz.U. L 299, s. 1).

      (4)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw (Dz.U. L 297, s. 1).

      (5)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1182/2007 z dnia 26 września 2007 r. ustanawiające przepisy szczegółowe dotyczące sektora owoców i warzyw, zmieniające dyrektywy 2001/112/WE, 2001/113/WE i rozporządzenia (EWG) nr 827/68, (WE) nr 2200/96, (WE) nr 2201/96, (WE) nr 2826/2000, (WE) nr 1782/2003, (WE) nr 318/2006 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 2202/96 (Dz.U. L 273, s. 1).


title: Sprawa T-651/13: Skarga wniesiona w dniu 12 grudnia 2013 r. — Time przeciwko OHIM (InStyle)

text:
               1.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 61/10

         Skarga wniesiona w dniu 12 grudnia 2013 r. — Time przeciwko OHIM (InStyle)
   (Sprawa T-651/13)
   2014/C 61/17
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Time Inc. (Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: D. Cañadas Arcas, avocat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 20 września 2013 r. w sprawie R 827/2013-2;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania przed Urzędem.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy dla towarów i usług z klas 9, 16 i 41 — Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego 11 264 223

      Decyzja eksperta: Częściowe odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009


title: Sprawa C-547/08: Skarga wniesiona w dniu 9 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji

text:
               7.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/23

         Skarga wniesiona w dniu 9 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji
   (Sprawa C-547/08)
   (2009/C 32/40)
   Język postępowania: szwedzki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: P. Dejmek i M. Sundén, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Szwecji
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2006/70/WE z dnia 1 sierpnia 2006 r. (1) ustanawiającej środki wykonawcze do dyrektywy 2005/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do definicji „osoby zajmującej eksponowane stanowisko polityczne”, jak również w odniesieniu do technicznych kryteriów stosowania uproszczonych zasad należytej staranności wobec klienta oraz wyłączenia z uwagi na działalność finansową prowadzoną w sposób sporadyczny lub w bardzo ograniczonym zakresie lub, w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, Królestwo Szwecji uchybiło swoim zobowiązaniom na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Królestwa Szwecji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na transpozycję dyrektywy upłynął w dniu 15 grudnia 2007 r.

      (1)  Dz.U. L 214, s. 29.


title: Sprawa T-531/15: Skarga wniesiona w dniu 11 września 2015 r. – Coveris Rigid (Auneau) France/Komisja

text:
               7.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 406/34

         Skarga wniesiona w dniu 11 września 2015 r. – Coveris Rigid (Auneau) France/Komisja
   (Sprawa T-531/15)
   (2015/C 406/34)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Coveris Rigid (Auneau) France (Auneau, Francja) (przedstawiciele: H. Meyer-Lindemann, C. Graf York von Wartenburg i L. Titze, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 5 decyzji Komisji C(2015)4336 final z dnia 24 czerwca 2015 r. w sprawie AT.39563 – Opakowania spożywcze do sprzedaży detalicznej w zakresie, w jakim Komisja stwierdza w niej, że skarżąca naruszyła art. 101 TFUE, uczestnicząc w okresie wskazanym w art. 1 ust. 5 lit. d) decyzji Komisji w jednolitym i ciągłym naruszeniu składającym się z szeregu odrębnych naruszeń w sektorze tacek z pianki polistyrenowej wykorzystywanych jako opakowania spożywcze do sprzedaży detalicznej i obejmującym terytorium Francji;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2 ust. 5 decyzji Komisji C(2015)4336 final z dnia 24 czerwca 2015 r. w sprawie AT.39563 – Opakowania spożywcze do sprzedaży detalicznej w zakresie, w jakim Komisja nakłada w niej na skarżącą grzywnę w wysokości 4 7 56  000 EUR;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja błędnie zastosowała zasadę odpowiedzialności osobistej, gdy uznała, iż Coveris była odpowiedzialna za rzekomy udział w jednolitym i ciągłym naruszeniu w sektorze tacek z pianki polistyrenowej wykorzystywanych jako opakowania spożywcze do sprzedaży detalicznej we Francji. Nadzwyczajne okoliczności sprawy uzasadniały przyjęcie holistycznego podejścia w odniesieniu do dwóch części wykupu menedżerskiego ONO Packaging lub ewentualnie zastosowanie zasady ciągłości gospodarczej w odniesieniu do części transakcji obejmującej asset deal. Na tej podstawie Coveris nie mogła zostać uznana za odpowiedzialną za zarzucane jej naruszenie.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja naruszyła zasadę równego traktowania, ponieważ dokonała rozróżnienia między częścią wykupu menedżerskiego ONO Packaging obejmującą asset deal oraz częścią wykupu menedżerskiego ONO Packaging obejmującą share deal i w związku z tym podzieliła odpowiedzialność między podmioty prawne (to jest Coveris i ONO Packaging Portugal SA) należące do odrębnych przedsiębiorstw, gdy przypisała odpowiedzialność za wskazywane naruszenia popełnione przez jedno i to samo przedsiębiorstwo, które pozostało bez zmian po wykupie menedżerskim.


title: Sprawa T-194/06: Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2006 r. — SNIA przeciwko Komisji

text:
               2.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/43

         Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2006 r. — SNIA przeciwko Komisji
   (Sprawa T-194/06)
   (2006/C 212/73)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: SNIA S.p.A. (Przedstawiciele: adwokaci Alberto Santa Maria i Claudi Biscaretti di Rufia)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2006) 1766 wersja ostateczna z dnia 3 maja 2006 r. w sprawie COMP/F/38.620 — Nadtlenek wodoru i nadboran, w zakresie w jakim nakłada ona na SNIA S.p.A., jako adresata tej decyzji, solidarnie z Caffaro S.r.l. grzywnę w wysokości 1,078 mln euro;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Decyzja zaskarżona w niniejszej sprawie to ta sama decyzja co w sprawie T-185/06 L'Air Liquide przeciwko Komisji.
   Podkreśla się w tym względzie, że w decyzji tej pozwana twierdzi, że w czasie zaistnienia spornych faktów spółka Industrie Chimiche Caffaro S.p.A (zwana dalej „ICC”) była zależna — z punktu widzenia procesu decyzyjnego — nie tylko od Caffaro S.p.A., spółki notowanej na włoskiej giełdzie, która kontroluje ICC w 100 %, ale również od skarżącej, większościowego akcjonariusza spółki Caffaro S.p.A., posiadającej od 53 % do 59 % jej kapitału. Głównie z powodu tego pośredniego pozwiązania skarżąca jest uważana za odpowiedzialną solidarnie za naruszenie, które Komisja zarzuca spółce Caffaro S.r.l.
   Na poparcie swoich żądań skarżąca podnosi, że:

               —

               Komisja nie wykazała istnienia stosunku zależności między SNIA a ICC w spornym okresie. Komisja nie wykazała również istnienia, w tym samym okresie, stosunku zależności między Caffaro S.p.A. a ICC;

               —

               jeśli chodzi o znaczenie połączenia Caffaro S.p.A. ze SNIA dla celów stwierdzenia decydującego wpływu SNIA, Komisja nie uwzględniła okoliczności, że połączenie w drodze włączenia spółki Caffaro S.p.A. do SNIA S.p.A. (podobnie jak zmiana firmy spółki ICC na Caffaro S.p.A., obecnie Caffaro S.r.l.) nastąpiło w 2000 r., tj. rok po wyjściu z rynku środków wybielających, oraz że — jak wspomniano powyżej — decydujący wpływ Caffaro S.p.A. na ICC w rozpatrywanym okresie nie został w żaden sposób wykazany przez Komisję;

               —

               za podnoszone naruszenie jest odpowiedzialna jedynie ICC (obecnie Caffaro S.r.l.), która zresztą nie przestała istnieć prawnie, lecz zmieniła po prostu swoją nazwę. Z drugiej strony, gdyby uznać, że spółka Caffaro S.p.A. jest odpowiedzialna za podnoszone naruszenie, następcą prawnym tej spółki jest Caffaro S.r.l. a nie SNIA.


title: Sprawa T-347/09: Skarga wniesiona w dniu 31 sierpnia 2009 r. — Niemcy przeciwko Komisji

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/75

         Skarga wniesiona w dniu 31 sierpnia 2009 r. — Niemcy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-347/09)
   2009/C 267/135
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: M. Lumma i B. Klein)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 2 lipca 2009 r. SG-Greffe (2009) D/3985 w sprawie pomocy państwa nr NN 8/2009 w zakresie, w jakim zgłoszone środki zostały uznane za pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca podważa decyzję Komisji z dnia 2 lipca 2009 r. C(2009) 5080 wersja ostateczna, dotyczącą systemu pomocy obejmującego, po pierwsze, nieodpłatne przekazywanie stanowiących własność federalną terenów należących do narodowego dziedzictwa przyrodniczego oraz, po drugie, wspieranie dużych projektów mających na celu ochronę środowiska (Pomoc państwa NN 8/2009 — Niemcy — Obszary chronione). W decyzji tej Komisja uznała system pomocy za zgodny ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 86 ust. 2 WE. Skarżąca kwestionuje tą decyzję w części, w jakiej uznaje ona zgłoszone środki za pomoc w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE.
   Na poparcie swej skargi Republika Federalna Niemiec podnosi, że pozwana z wielu względów błędnie zastosowała art. 87 ust. 1. W związku z tym twierdzi ona w szczególności, że pozwana popełniła błąd uznając organizacje zajmujące się ochroną środowiska za przedsiębiorstwa oraz nie dokonując, zgodnie z wnioskiem skarżącej, łącznej oceny zgłoszonych środków. Ponadto, zgłoszone środki nie przysporzyły organizacjom zajmującym się ochroną środowiska żadnych korzyści mających znaczenie z punktu widzenia pomocy państwa. Skarżąca kwestionuje następnie błędne zastosowanie czwartego z kryteriów ustanowionych w wyroku Trybunału z dnia 24 lipca 2003 r. w sprawie C-280/00 Altmark Trans und Regierungspräsidium Magdeburg (Rec. s. I-7747).
   Tytułem ewentualnym skarżąca podnosi naruszenie ustanowionego w art. 253 WE obowiązku uzasadnienia.


title: Sprawa F-141/15: Skarga wniesiona w dniu 23 marca 2016 r. – ZZ/Komisja

text:
               13.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/66

      Skarga wniesiona w dniu 23 marca 2016 r. – ZZ/Komisja
      (Sprawa F-141/15)
      (2016/C 211/81)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci J.N. Louis i N. de Montigny)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Przedmiot i opis sporu

      Stwierdzenie nieważności decyzji odmownej Komisji w sprawie zwrotu kwot potrąconych z wynagrodzenia skarżącego na podstawie art. 24 ust. 4 załącznika IX do regulaminu pracowniczego.

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 13 marca 2015 r. oddalającej wniosek skarżącego o zwrot potrąconych z jego wynagrodzenia kwot na podstawie decyzji z dnia 14 grudnia 2006 r.;

                  —

                  zobowiązanie Komisji do zwrotu skarżącemu wspomnianych potrąconych kwot powiększonych o odsetki w wysokości określonej w art. 12 załącznika XII do regulaminu pracowniczego;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-610/11: Skarga wniesiona w dniu 2 grudnia 2011 r. — Wagon Automotive Nagold przeciwko Komisji

text:
               4.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/33

         Skarga wniesiona w dniu 2 grudnia 2011 r. — Wagon Automotive Nagold przeciwko Komisji
   (Sprawa T-610/11)
   2012/C 32/68
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Automotive Nagold GmbH (Nagold, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci T. Hackemann i H. Horstkotte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2011) 275 z dnia 26 stycznia 2011 r. w postępowaniu dotyczącym niemieckiej pomocy państwa C 7/2010 (ex CP 250/2009 oraz NN 5/2010) „KStG, Sanierungsklausel”;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi zasadniczo następujące zarzuty:

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE: odliczenie straty nie stanowi pomocy przyznanej ze środków państwa
               Skarżąca podnosi w tym względzie, że § 8c niemieckiej Körperschaftsteuergesetz (ustawa o podatku od osób prawnych, zwana dalej „KStG”) narusza obiektywną zasadę opodatkowania netto i zasadę finansowej wydajności oraz że poprzez klauzulę naprawczą jedynie zapobiega się sprzecznej z konstytucją ingerencji w składniki majątkowe podatnika w przypadkach obejmujących zakres stosowania klauzuli naprawczej. Zdaniem skarżącej z tego powodu nie została spełniona przesłanka pomocy na gruncie prawa wspólnotowego.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE: brakująca selektywność ze względu na brak wyjątku od miarodajnego systemu referencji
               Skarżąca w tym miejscu podnosi, że miarodajny system referencji stanowi ogólne uregulowanie dotyczące odliczenia straty w odniesieniu do osób prawnych [§ 10d niemieckiej Einkommensteuergesetzes (ustawy o podatku dochodowym) w związku z § 8 ust. 1 KStG i § 10a niemieckiej Gewerbesteuergesetzes (ustawy o podatku od prowadzenia działalności gospodarczej)] oraz że § 8c KStG stanowi jedynie wyjątek od tego miarodajnego systemu referencji, który z kolei jest ograniczony między innymi przez klauzulę naprawczą.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE: brakująca selektywność z uwagi na brak rozróżnienia pomiędzy podmiotami gospodarczymi, które ze względu na obrany cel znajdują się w porównywalnej pod względem faktycznym i prawnym sytuacji.
               Skarżąca podnosi w tym względzie między innymi, że klauzula naprawcza wychodzi na korzyść każdemu przedsiębiorstwu będącemu podatnikiem oraz że nie uprzywilejowywuje ani określonych dziedzin wzgl. obszarów działania, ani przedsiębiorstw określonej wielkości.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE: brakująca selektywność z uwagi na uzasadnienie wynikające z natury wzgl. wewnętrznej konstrukcji systemu podatkowego.
               Skarżąca podnosi w tym miejscu, że klauzula naprawcza opiera się na podstawach systemu podatkowego wynikających z konstytucyjnoprawnych zasad, jak opodatkowanie według wydajności, uniknięcie nadmiernego opodatkowania oraz zachowanie zasady proporcjonalności.

               5)

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE: oczywiste błędy w ocenie wskutek niedostatecznego ujęcia niemieckiej sytuacji podatkowej
               Skarżąca podnosi w tym względzie, że Komisja niewłaściwie oceniła niemieckie normy prawa podatkowego dotyczące odliczenia straty.

               6)

               Zarzut szósty dotyczący dochodzenia ochrony zaufania na gruncie prawa wspólnotowego
               Skarżąca w związku z tym podnosi, że podatkowe przywileje naprawcze w przypadku nabycia udziału w związku z odliczeniem straty zostały podchwycone przez Komisję dopiero na etapie formalnego postępowania sprawdzającego oraz że chodzi tutaj o działanie o charakterze wyjątkowym, ponieważ możliwa kwalifikacja jako pomoc mogła wyniknąć jedynie wskutek prawnego uproszczenia przepisu (§ 8 ust. 4 KStG) bezspornie zgodnego z prawem pomocy państwa. Znaczenie z punktu widzenia prawa pomocy państwa tego uproszczenia prawnego nie było dostrzegalne ani dla ustawodawcy niemieckiego ani dla przedsiębiorstw posiadających fachowych doradców.


title: Sprawa C-424/05 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 czerwca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Sonji Hosman-Chevalier (Odwołanie — Wynagrodzenie — Dodatek zagraniczny — Przesłanka przewidziana w art. 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII do regulaminu — Pojęcie pracy wykonywanej dla innego państwa )

text:
               4.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/7

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 czerwca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Sonji Hosman-Chevalier
   (Sprawa C-424/05 P) (1)

   (Odwołanie - Wynagrodzenie - Dodatek zagraniczny - Przesłanka przewidziana w art. 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII do regulaminu - Pojęcie „pracy wykonywanej dla innego państwa’)
   (2007/C 183/12)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: H. Kraemer i M. Velardo, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Sonja Hosman-Chevalier (przedstawiciele: J.-R. García-Gallardo Gil-Fournier, A. Sayagués Torres i D. Dominguez Pérez, avocats)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia 13 września 2005 r. w sprawie T-72/04 Hosman-Chevalier przeciwko Komisji, mocą którego Sąd stwierdził nieważność decyzji Komisji odmawiających skarżącej dodatku zagranicznego i dodatku na zagospodarowanie.
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 10 z 14.1.2006 r.


title: Sprawa C-201/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 13 kwietnia 2007 r. — Alfonso Luigi Marra przeciwko Clemente Antonio

text:
               9.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 13 kwietnia 2007 r. — Alfonso Luigi Marra przeciwko Clemente Antonio
   (Sprawa C-201/07)
   (2007/C 129/23)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Corte suprema di cassazione
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Alfonso Luigi Marra

      Strona pozwana: Clemente Antonio
   Pytania prejudycjalne
   Identyczne jak pytania przedłożone w sprawie C-200/07.


title: Sprawa C-422/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epkrateias (Grecja) w dniu 28 października 2009 r. — Vasiliki Stylianou Vandorou przeciwko Ypourgos Ethnikis Padeias kai Thriskevmaton (ministrowi edukacji powszechnej i wyznań religijnych)

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epkrateias (Grecja) w dniu 28 października 2009 r. — Vasiliki Stylianou Vandorou przeciwko Ypourgos Ethnikis Padeias kai Thriskevmaton (ministrowi edukacji powszechnej i wyznań religijnych)
   (Sprawa C-422/09)
   2010/C 24/35
   Język postępowania: grecki

      Sąd krajowy

   Symvoulio tis Epkrateias

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Vasiliki Stylianou Vandorou

      Strona pozwana: Ypourgos Ethnikis Padeias kai Thriskevmaton (minister edukacji powszechnej i wyznań religijnych)

      Pytania prejudycjalne

   Czy w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. b) dyrektywy Rady 89/48/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie ogólnego systemu uznawania dyplomów ukończenia studiów wyższych, przyznawanych po ukończeniu kształcenia i szkolenia zawodowego, trwających co najmniej trzy lata (Dz. U. L 19) ze zmianami wprowadzonymi przez art. 1 ust. 3 dyrektywy 2001/19/WE (Dz. U. L 206) i przed jej uchyleniem przez art. 62 dyrektywy 2005/36/WE (Dz. U. L 255) jako »doświadczenie zawodowe«, które bierze pod uwagę właściwa władza krajowa przy ocenie czy nabyte przez osobę zainteresowaną kwalifikacje mogą w całości lub w części uzupełnić zasadnicze różnice pomiędzy przedmiotami wchodzącymi w zakres kształcenia odbytego przez tą osobę w państwie jej pochodzenia i przedmiotami odnoszącymi się do wymaganego w przyjmującym państwie członkowskim dyplomu należy również traktować doświadczenie charakteryzujące się wszystkimi następującymi cechami: a) zostało zdobyte przez osobę zainteresowaną po uzyskaniu przez nią dyplomu zapewniającego dostęp do określonego zawodu regulowanego w państwie członkowskim pochodzenia; b) zostało zdobyte poprzez wykonywanie w przyjmującym państwie członkowskim działalności zawodowej, która co prawda nie pokrywa się z zawodem regulowanym, którego prawo wykonywania w przyjmującym państwie członkowskim odnosi się do wniosku przedstawionego przez osobę zainteresowaną na podstawie dyrektywy 89/48/EWG (która to osoba nie może zgodnie z prawem wykonywać tego zawodu w przyjmującym państwie członkowskim przed uwzględnieniem jej wniosku) ale na podstawie merytorycznej oceny przeprowadzonej przez właściwy w sprawie wydania decyzji w przedmiocie wniosku organ krajowy stanowi działalność zawodową, która zdaje się związana z rzeczonym zawodem regulowanym oraz c) na podstawie merytorycznej oceny rzeczonego organu krajowego zostało uznane za mogące z uwagi na wspomniany związek przynajmniej częściowo uzupełnić zasadnicze różnice pomiędzy wiadomościami, które osoba zainteresowana zdobyła w trakcie kształcenia w państwie członkowskim jej pochodzenia i tymi, które związane są z odnośnym dyplomem przyjmującego państwa członkowskiego?


title: Sprawa T-35/07: Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2007 r. — Leche Celta, S.L. przeciwko OHIM — Celia (Celia)

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/43

         Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2007 r. — Leche Celta, S.L. przeciwko OHIM — Celia (Celia)
   (Sprawa T-35/07)
   (2007/C 82/93)
   Język skargi: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Leche Celta, S.L. (Puentedeume, La Coruña, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J.A. Calderón Chavero, T. Villate Consonni i A. Yañez Manglano,)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Celia, SA
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego wydanej w dniu 5 grudnia 2006 r. w sprawie R-294/2006-4;

               —

               uchylenie w konsekwencji decyzji z dnia 21 grudnia z 2005 r. wydanej w postępowaniu w sprawie B 657132, w części w jakiej odrzuca się w niej sprzeciw wniesiony w imieniu strony skarżącej i uwzględnia wniosek o rejestrację spornego znaku towarowego dla towarów należących do klasy 29, to jest dla mleka i wyrobów z mleka, jadalnych olejów i tłuszczy;

               —

               uwzględnienie żądań strony skarżącej poprzez nakazanie Wydziałowi Sprzeciwów OHIM odrzucenia zgłoszenia znaku towarowego w odniesieniu do wskazanych wyżej towarów;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania w razie przegrania przezeń sprawy.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Celia, S.A.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „Celia ”dla towarów i usług należących do klas 16, 29 i 38 (zgłoszenie nr 2.977.221)

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Krajowe słowne znaki towarowe „CELTA ”dla towarów należących do klasy 29

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Odrzucenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1) z uwagi na niewystępowanie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w odniesieniu do występujących w sprawie znaków towarowych.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994 L 11, str. 1).


title: Sprawa T-551/15: Postanowienie Sądu z dnia 19 kwietnia 2016 r. – Portugalia/Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — EFRG i EFRROW — Termin do wniesienia skargi — Rozpoczęcie biegu terminu — Przekroczenie terminu — Niedopuszczalność)

text:
               6.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 200/24

         Postanowienie Sądu z dnia 19 kwietnia 2016 r. – Portugalia/Komisja
   (Sprawa T-551/15) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - EFRG i EFRROW - Termin do wniesienia skargi - Rozpoczęcie biegu terminu - Przekroczenie terminu - Niedopuszczalność))
   (2016/C 200/34)
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes, M. Figueiredo, P. Estêvão i J. Saraiva de Almeida, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Guerra e Andrade i J. Guillem Carrau, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2015/1119 z dnia 22 czerwca 2015 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. L 182, s. 39), w zakresie, w jakim wyłącza ona z finansowania określone wydatki poniesione przez Republikę Portugalską.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Republika Portugalska zostaje obciążona poza kosztami własnymi również kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 389 z 23.11.2015.


title: Sprawa F-78/14: Skarga wniesiona w dniu 7 sierpnia 2014 r. ZZ i in. – przeciwko ESDZ

text:
               3.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 388/31

         Skarga wniesiona w dniu 7 sierpnia 2014 r. ZZ i in. – przeciwko ESDZ
   (Sprawa F-78/14)
   2014/C 388/39
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strony skarżące: ZZ i in. (przedstawiciele: adwokaci D. de Abreu Caldas, M. de Abreu Caldas i J-N. Louis)

      Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o odmowie przyznania skarżącym awansu do kolejnej grupy zaszeregowania w ramach postępowania w sprawie awansu za rok 2013 w Europejskiej Służbie Działań Zewnętrznych.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dni 9 i 14 października 2013 r. ustanawiających listę awansowanych urzędników w ramach postępowania w sprawie awansu za rok 2013 r.

               —

               obciążenie ESDZ kosztami postępowania.


title: Sprawa C-444/11 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 lipca 2013 r. — Team Relocations NV, Amertranseuro International Holdings Ltd, Trans Euro Ltd, Team Relocations Ltd przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Artykuł 81 WE i art. 53 porozumienia EOG — Rynek usług w zakresie przeprowadzek międzynarodowych w Belgii — Pośrednie i bezpośrednie ustalanie cen, podział rynku oraz manipulowanie postępowaniami przetargowymi — Jednolite i ciągłe naruszenie — Możliwość przypisania — Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien (2006) — Wartość sprzedaży — Pojęcie — Część — Dodatkowa kwota grzywny — Okoliczności łagodzące — Obowiązek uzasadnienia — Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia spółce dominującej — Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 — Artykuł 23 ust. 2 — Górna granica wynosząca 10 % obrotu — Proporcjonalność)

text:
               31.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/9

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 lipca 2013 r. — Team Relocations NV, Amertranseuro International Holdings Ltd, Trans Euro Ltd, Team Relocations Ltd przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-444/11 P) (1)

   (Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Artykuł 81 WE i art. 53 porozumienia EOG - Rynek usług w zakresie przeprowadzek międzynarodowych w Belgii - Pośrednie i bezpośrednie ustalanie cen, podział rynku oraz manipulowanie postępowaniami przetargowymi - Jednolite i ciągłe naruszenie - Możliwość przypisania - Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien (2006) - Wartość sprzedaży - Pojęcie - Część - Dodatkowa kwota grzywny - Okoliczności łagodzące - Obowiązek uzasadnienia - Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia spółce dominującej - Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 - Artykuł 23 ust. 2 - Górna granica wynosząca 10 % obrotu - Proporcjonalność)
   2013/C 252/14
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Team Relocations NV (przedstawiciele: H. Gilliams, J. Bocken i L. Gyselen, avocaten), Amertranseuro International Holdings Ltd, Trans Euro Ltd, Team Relocations Ltd

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouquet, N von Lingen i A. Antoniadis, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) z dnia 16 czerwca 2011 r. w sprawach połączonych T-204/08 i T-212/08 Team Relocations NV i in. przeciwko Komisji, którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji C(2008) 926 wersja ostateczna z dnia 11 marca 2008 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE oraz art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/38.543 — Usługi w zakresie przeprowadzek międzynarodowych) w sprawie kartelu na belgijskim rynku usług w zakresie przeprowadzek międzynarodowych, polegającego na pośrednim i bezpośrednim ustalaniu cen, podziale rynku oraz manipulowaniu postępowaniem przetargowym oraz uchylenie nałożonej na skarżącą grzywny lub, tytułem żądania ewentualnego, obniżenie jej kwoty

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Team Relocations NV, Amertranseuro International Holdings Ltd, Trans Euro Ltd i Team Relocations Ltd zostają obciążone solidarnie kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 347 z 26.11.2011.


title: Wyrok Trybunału z dnia 31 października 2013 r. w sprawie E-2/12 – INT, HOB-vín ehf. (Interpretacja wyroku – Opinia doradcza – Wyraźna niedopuszczalność skargi)

text:
               20.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 81/14

      WYROK TRYBUNAŁU

   z dnia 31 października 2013 r.
   w sprawie E-2/12
   INT, HOB-vín ehf.
   (Interpretacja wyroku – Opinia doradcza – Wyraźna niedopuszczalność skargi)
   2014/C 81/14
   W sprawie E-2/12 INT, HOB-vín ehf. – SKARGA na podstawie art. 39 Statutu Trybunału oraz art. 95 Regulaminu dotycząca interpretacji wyroku Trybunału z dnia 11 grudnia 2012 r. w sprawie E-2/12 HOB-vín [2012] EFTA Ct. Rep. 1092, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes), Per Christiansen (sędzia sprawozdawca) oraz Páll Hreinsson (sędzia), wydał w dniu 31 października 2013 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
   Skarga zostaje odrzucona jako wyraźnie niedopuszczalna.


title: Sprawa T-372/09: Wyrok Sądu z dnia 21 marca 2011 r. — Visti Beheer przeciwko OHIM — Meister (GOLD MEISTER) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego GOLD MEISTER — Wcześniejsze, wspólnotowy i graficzny, słowne znaki towarowe MEISTER — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               7.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/17

         Wyrok Sądu z dnia 21 marca 2011 r. — Visti Beheer przeciwko OHIM — Meister (GOLD MEISTER)
   (Sprawa T-372/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego GOLD MEISTER - Wcześniejsze, wspólnotowy i graficzny, słowne znaki towarowe MEISTER - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2011/C 139/32
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Visti Beheer BV (Helmond, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat A. Herbetz)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Meister & Co. AG (Wollerau, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat V. Knies)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 czerwca 2009 r. (sprawa R 1465/2008-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Meister & Co. AG a Visti Beheer BV.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Visti Beheer BV pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez OHIM.

               3)

               Meister & Co. AG pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 282 z 21.11.2009.


title: Sprawa T-623/16: Skarga wniesiona w dniu 31 sierpnia 2016 r. – Volkswagen/EUIPO – Paalupaikka (MAIN AUTO WHEELS)

text:
               17.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/23

         Skarga wniesiona w dniu 31 sierpnia 2016 r. – Volkswagen/EUIPO – Paalupaikka (MAIN AUTO WHEELS)
   (Sprawa T-623/16)
   (2016/C 383/33)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Volkswagen AG (Wolfsburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci H. Schrammek, C. Drzymalla, S. Risthaus i J. Engberding)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Paalupaikka Oy (Iisalmi, Finlandia)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Paalupaikka Oy

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „MAIN AUTO WHEELS” – zgłoszenie nr 12 863 643

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 1 lipca 2016 r. w sprawie R 2189/2015-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 75 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa F-148/15 R: Postanowienie Prezesa Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 20 stycznia 2016 r. – Brouillard/Komisja (Służba publiczna — Niedopuszczenie do udziału w egzaminach konkursowych — Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych — Pilny charakter — Brak)

text:
               7.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/27

         Postanowienie Prezesa Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 20 stycznia 2016 r. – Brouillard/Komisja
   (Sprawa F-148/15 R)
   ((Służba publiczna - Niedopuszczenie do udziału w egzaminach konkursowych - Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych - Pilny charakter - Brak))
   (2016/C 090/36)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Alain Laurent Brouillard (Forest, Belgia) (przedstawiciel: adwokat P. Vande Casteele)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Gattinara i F. Simonetti, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowej konkursu EPSO/AD/306/15 – francuskojęzyczni prawnicy lingwiści (AD7) w sprawie niedopuszczenia skarżącego do następnego etapu konkursu ze względu na to, że nie miał on poziomu wykształcenia odpowiadającego pełnemu kształceniu prawnemu ukończonemu w belgijskiej, francuskiej czy luksemburskiej placówce szkoły wyższej.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Wniosek A. L. Brouillarda o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-177/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Piemonte (Włochy) w dniu 5 kwietnia 2017 r. – Demarchi Gino S.a.s./Ministero della Giustizia

text:
               21.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 277/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Piemonte (Włochy) w dniu 5 kwietnia 2017 r. – Demarchi Gino S.a.s./Ministero della Giustizia
   (Sprawa C-177/17)
   (2017/C 277/30)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per il Piemonte

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Demarchi Gino S.a.s.

      Strona pozwana: Ministero della Giustizia

      Pytanie prejudycjalne

   Czy zasada, zgodnie z którą każdy ma prawo do rozpatrzenia jego sprawy przez bezstronny sąd w rozsądnym terminie, ustanowiona w art. 47 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i w art. 6 ust. 1 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka, która stała się zasadą prawa europejskiego na mocy art. 6 ust. 3 [TUE] w związku z zasadą wynikającą z art. 67 TFUE, zgodnie z którą Unia stanowi wspólną przestrzeń sprawiedliwości w poszanowaniu praw podstawowych, jak i zasadą dającą się odnaleźć w art. 81 i 82 TFUE, zgodnie z którą w sprawach cywilnych i karnych mających skutki transgraniczne Unia rozwija współpracę sądową w oparciu o zasadę wzajemnego uznawania orzeczeń sądowych i pozasądowych, stoją na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, takiemu jak przepis prawa włoskiego zawarty w art. 5e ustawy nr 89/2001, który podmiotom uznanym w stosunku do państwa włoskiego za wierzycieli kwot należnych tytułem „słusznego odszkodowania” z tytułu przewlekłości postępowania sądowego nakazuje spełnienie szeregu zobowiązań celem uzyskania zapłaty, takich jak oczekiwanie na upływ terminu określonego w cytowanym art. 5e ust. 5 ustawy nr 89/2001, bez możliwości powzięcia w międzyczasie żadnej sądowej czynności egzekucyjnej i bez możliwości późniejszego dochodzenia naprawienia szkody związanej ze spóźnioną zapłatą, również w sytuacjach, w których „słuszne odszkodowanie” zostało przyznane w związku z przewlekłością postępowania cywilnego mającego skutki transgraniczne albo w każdym razie w przedmiocie wchodzącym w zakres kompetencji Unii Europejskiej lub w przedmiocie, co do którego Unia Europejska przewiduje wzajemne uznawanie orzeczeń sądowych?


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia  1 grudnia 2005 r.  w sprawie C-14/04 Abdelkader Dellas i in. przeciwko Premier ministre i in. (wniosek Conseil d'État o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Polityka społeczna — Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników — Dyrektywa 93/104/WE — Pojęcie  czasu pracy  — Zakres — Przepisy krajowe przewidujące w zakresie między innymi maksymalnego tygodniowego wymiaru czasu pracy próg korzystniejszy dla pracownika — Określenie wymiaru czasu pracy w niektórych organizacjach społecznych — Dyżur zakładowy wiążący się z koniecznością obecności pracownika w miejscu pracy — Okresy niewykonywania pracy w ramach takiego dyżuru — Krajowy mechanizm zróżnicowanego naliczania godzin obecności w zależności od natężenia pracy)

text:
               11.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/8

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 1 grudnia 2005 r.
   w sprawie C-14/04 Abdelkader Dellas i in. przeciwko Premier ministre i in. (1) (wniosek Conseil d'État o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)
   (Polityka społeczna - Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników - Dyrektywa 93/104/WE - Pojęcie „czasu pracy” - Zakres - Przepisy krajowe przewidujące w zakresie między innymi maksymalnego tygodniowego wymiaru czasu pracy próg korzystniejszy dla pracownika - Określenie wymiaru czasu pracy w niektórych organizacjach społecznych - Dyżur zakładowy wiążący się z koniecznością obecności pracownika w miejscu pracy - Okresy niewykonywania pracy w ramach takiego dyżuru - Krajowy mechanizm zróżnicowanego naliczania godzin obecności w zależności od natężenia pracy)
   (2006/C 36/13)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-14/04, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Conseil d'État (Francja), postanowieniem z dnia 3 grudnia 2003 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 15 stycznia 2004 r., w postępowaniu: Abdelkader Dellas, Confédération générale du travail, Fédération nationale des syndicats des services de santé et des services sociaux CFDT, Fédération nationale de l'action sociale Force ouvrière przeciwko Premier ministre, Ministre des Affaires sociales, du Travail et de la Solidarité, przy udziale: Union des fédérations et syndicats nationaux d'employeurs sans but lucratif du secteur sanitaire, social et médico-social, Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, R. Schintgen (sprawozdawca), R. Silva de Lapuerta, P. Kūris i G. Arestis, sędziowie; rzecznik generalny: D. Ruiz-Jarabo Colomer, sekretarz: L. Hewlett, główny administrator; wydał w dniu 1 grudnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               Dyrektywę Rady nr 93/104/WE z dnia 23 listopada 1993 r. dotyczącą niektórych aspektów organizacji czasu pracy należy interpretować w ten sposób, że stanowi przeszkodę dla istnienia przepisów Państwa Członkowskiego, które odnośnie do okresów dyżuru zakładowego wykonywanego przez pracowników niektórych organizacji społecznych oraz medyczno-społecznych zgodnie z systemem fizycznej obecności w miejscu pracy, przewidują, dla potrzeb obliczania efektywnego czasu pracy system równoważnego czasu pracy jak system będący przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, jeśli nie gwarantują one przestrzegania wszystkich wymagań minimalnych wymienionych w dyrektywie w celu skutecznej ochrony bezpieczeństwa i zdrowia pracowników.

               W przypadku gdy prawo krajowe ustala, zwłaszcza w zakresie maksymalnego tygodniowego wymiaru czasu pracy, próg korzystniejszy dla pracowników, właściwymi progi dla zbadania przestrzegania zasad ochronnych przewidzianych w tej dyrektywie są wyłącznie progi ustalone w dyrektywie.

      (1)  Dz.U. C 59 z 06.03.2004 r.


title: Sprawa C-437/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Finanzsenat, Außenstelle Linz (Austria) w dniu 3 października 2008 r. — Österreichische Salinen AG przeciwko Finanzamt Linz

text:
               24.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Finanzsenat, Außenstelle Linz (Austria) w dniu 3 października 2008 r. — Österreichische Salinen AG przeciwko Finanzamt Linz
   (Sprawa C-437/08)
   (2009/C 19/19)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Unabhängiger Finanzsenat, Außenstelle Linz.
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Österreichische Salinen AG.

      Strona pozwana: Finanzamt Linz.
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy prawo wspólnotowe stoi na przeszkodzie temu, aby krajowy organ administracji w celu uniknięcia dyskryminacji udziałów w spółkach zagranicznych, które zgodnie z brzmieniem ustawy w odróżnieniu od udziałów w spółkach krajowych są zwolnione od podatku dopiero przy wielkości udziałów przekraczającej 25 % (zgodnie z obowiązującym stanem prawnym 10 %), stosował metodę zaliczenia z tego względu, że takie rozwiązanie w myśl rozstrzygnięcia austriackiego Verwaltungsgerichtshof (naczelnego sądu administracyjnego) w największej mierze uwzględnia (hipotetyczną) wolę ustawodawcy oraz z jednej strony w odniesieniu do podlegającego zaliczeniu podatku dochodowego od osób prawnych, a z drugiej strony w odniesieniu do podlegającego zaliczeniu podatku u źródła, nie zezwalał na jednoczesne przeniesienie zaliczenia z lat ubiegłych na lata kolejne lub na udzielenie ulgi podatkowej w roku podatkowym, w którym osiągnięto stratę?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: Czy prawo wspólnotowe stoi na przeszkodzie temu, aby w przypadku dywidend pochodzących z państw trzecich nie zezwalano na przeniesienie zaliczenia z lat ubiegłych lub na udzielenie ulgi podatkowej?


title: Wyrok Trybunału z dnia 28 stycznia 2015 r. w sprawie E-15/14 – Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii (Uchybienie zobowiązaniom przez Umawiającą się Stronę – Brak wdrożenia – Rozporządzenie (UE) nr 1007/2011 w sprawie nazewnictwa włókien tekstylnych oraz etykietowania i oznakowywania składu surowcowego wyrobów włókienniczych – Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 286/2012)

text:
               18.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/9

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 28 stycznia 2015 r.
   w sprawie E-15/14
   Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
   (Uchybienie zobowiązaniom przez Umawiającą się Stronę – Brak wdrożenia – Rozporządzenie (UE) nr 1007/2011 w sprawie nazewnictwa włókien tekstylnych oraz etykietowania i oznakowywania składu surowcowego wyrobów włókienniczych – Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 286/2012)
   (2015/C 201/09)
   W sprawie E-15/14 Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii – SKARGA o stwierdzenie, że Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 7 Porozumienia EOG, nie przyjmując w wyznaczonym terminie środków niezbędnych do włączenia do krajowego porządku prawnego aktu przywołanego w rozdziale XI pkt 4d załącznika II do tego Porozumienia (rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1007/2011 z dnia 27 września 2011 r. w sprawie nazewnictwa włókien tekstylnych oraz etykietowania i oznakowywania składu surowcowego wyrobów włókienniczych, a także uchylenia dyrektywy Rady nr 73/44/EWG oraz dyrektyw Parlamentu Europejskiego i Rady nr 96/73/WE i 2008/121/WE, zmienionych Rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) nr 286/2012 z dnia 27 stycznia 2012 r. zmieniającym załącznik I – w celu dodania nazwy nowego włókna tekstylnego – oraz załączniki VIII i IX – w celu dostosowania ich do postępu technicznego – do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1007/2011 w sprawie nazewnictwa włókien tekstylnych oraz etykietowania i oznakowywania składu surowcowego wyrobów włókienniczych), dostosowanego do Porozumienia EOG przez protokół 1 do tego Porozumienia, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes i sędzia sprawozdawca) oraz sędziowie: Per Christiansen oraz Páll Hreinsson, wydał w dniu 28 stycznia 2015 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
   Trybunał niniejszym:

               1.

               Stwierdza, że Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 7 Porozumienia EOG, nie przyjmując w wyznaczonym terminie środków niezbędnych do włączenia do krajowego porządku prawnego aktu przywołanego w rozdziale XI pkt 4d załącznika II do tego Porozumienia (rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1007/2011 z dnia 27 września 2011 r. w sprawie nazewnictwa włókien tekstylnych oraz etykietowania i oznakowywania składu surowcowego wyrobów włókienniczych, a także uchylenia dyrektywy Rady nr 73/44/EWG oraz dyrektyw Parlamentu Europejskiego i Rady nr 96/73/WE i 2008/121/WE zmienionych Rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) nr 286/2012 z dnia 27 stycznia 2012 r. zmieniającym załącznik I – w celu dodania nazwy nowego włókna tekstylnego – oraz załączniki VIII i IX – w celu dostosowania ich do postępu technicznego – do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1007/2011 w sprawie nazewnictwa włókien tekstylnych oraz etykietowania i oznakowywania składu surowcowego wyrobów włókienniczych), dostosowanego do Porozumienia EOG przez protokół 1 do tego Porozumienia;

               2.

               Obciąża Islandię kosztami postępowania.


title: Sprawa C-185/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo per il Lazio (Włochy) w dniu 12 kwietnia 2013 r. — ANCC-Coop Associazione Nazionale Cooperative di Consumatori i in. przeciwko Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti i in.

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo per il Lazio (Włochy) w dniu 12 kwietnia 2013 r. — ANCC-Coop Associazione Nazionale Cooperative di Consumatori i in. przeciwko Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti i in.
   (Sprawa C-185/13)
   2013/C 207/10
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo per il Lazio

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: ANCC-Coop Associazione Nazionale Cooperative di Consumatori, ANCD Associazione Nazionale Cooperative Dettaglianti, Sviluppo Discount SpA, Centrale Adriatica Soc coop, Coop Consorzio Nord Ovest Società Consortile arl, Coop Italia Consorzio Nazionale non Alimentari Società Cooperativa, Coop Centro Italia Società Cooperativa, Tirreno Logistica srl, Unicoop Firenze Società Cooperativa, CONAD — Consorzio Nazionale Dettaglianti — Soc. Coop., Conad Centro Nord Soc. Coop, Commercianti Indipendenti Asoociati Soc. Coop, Conad del Tirreno Soc. Coop, Pac2000A Soc. Coop, Conad Adriatico Soc. Coop, Conad Sicilia Soc. Coop, Sicilconad Mercurio Soc. Coop

      Druga strona postępowania: Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti, Ministero dello Sviluppo Economico, Consulta generale per l'autotrasporto e la logistica, Osservatorio sulle attività di autotrasporto, Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato -Antitrust

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy i w jakim stopniu krajowe przepisy państw członkowskich Unii ustalające minimalne koszty działalności w sektorze transportu drogowego i powodujące heteronomiczne określenie elementu składowego wynagrodzenia za usługę, a zatem ceny umownej, są zgodne z ochroną wolnej konkurencji, swobodą przepływu przedsiębiorstw, swobodą przedsiębiorczości i swobodą świadczenia usług (o których mowa w art. 4 (3) TUE, art. 101 TFUE, art. 49, 56 i 96 TFUE)?

               2)

               Czy i na jakich warunkach uzasadnione są ograniczenia wspomnianych zasad w stosunku do wymogów ochrony interesu publicznego w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz czy z powyższego funkcjonalnego punktu widzenia uzasadnione jest ustalenie minimalnych kosztów działalności zgodnie z postanowieniami art. 83a dekretu z mocą ustawy nr 112/2008 z późniejszymi zmianami?

               3)

               Czy z powyższego punktu widzenia minimalne koszty działalności mogą być ustalone w ramach dobrowolnych porozumień zainteresowanych podmiotów lub ewentualnie przez instytucje, których skład charakteryzuje się znaczną obecnością osób reprezentujących prywatne podmioty gospodarcze z danego sektora w przypadku braku kryteriów ustalonych z góry na poziomie ustawodawczym?


title: Sprawa T-299/10: Skarga wniesiona w dniu 15 lipca 2010 r. — Babcock Noell przeciwko Europejskiemu Wspólnemu Przedsięwzięciu na rzecz Realizacji Projektu ITER i Rozwoju Energii Termojądrowej

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/52

         Skarga wniesiona w dniu 15 lipca 2010 r. — Babcock Noell przeciwko Europejskiemu Wspólnemu Przedsięwzięciu na rzecz Realizacji Projektu ITER i Rozwoju Energii Termojądrowej
   (Sprawa T-299/10)
   ()
   2010/C 234/92
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Babcock Noell GmbH (Würzburg, Niemcy) (przedstawiciele: M. Werner i C. Ebrecht, adwokaci)

      Strona pozwana: Europejskie Wspólne Przedsięwzięcie na rzecz Realizacji Projektu ITER i Rozwoju Energii Termojądrowej

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności wydanych przez pozwaną w postępowaniu o udzielenie zamówienia F4E-2009-OPE-053 (MS-MG) decyzji z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie wykluczenia z tego postępowania oferty skarżącej, składającej się z czterech odrębnych ofert na części A, B, C i D;

               —

               stwierdzenie nieważności wydanej przez pozwaną w postępowaniu o udzielenie zamówienia F4E-2009-OPE-053 (MS-MG) decyzji z dnia 2 lipca 2010 r. w sprawie udzielenia zamówienia zwycięzcy;

               —

               nakazanie pozwanej unieważnienia postępowania przetargowego F4E-2009-OPE-053 (MS-MG) i zorganizowanie nowego postępowania przetargowego na dostawę magnesów do tokomaka ITER (ITER Toroidal Field Coils Winding Packs);

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skargę swą skarżąca opiera na siedmiu zarzutach.
   Po pierwsze, twierdzi ona, że decyzje o wykluczeniu jej ofertę z postępowania ze względu na niespełnienie określonych w specyfikacji istotnych warunków zamówienia zostały wydane z naruszeniem zasady równości traktowania, a także, że popełniony w nich został oczywisty błąd w ocenie ze względu na to, iż te oferty nie zawierały żadnych znaczących zmian („45 odchyleń”) w stosunku do umowy standartowej, jak twierdzi pozwana, lecz zawierały w rzeczywistości jedynie wykaz kilku podlegających negocjacjom propozycji. Skarżąca twierdzi następnie, że, wydając te decyzje, pozwana naruszyła zasady dobrej administracji i przejrzystości.
   Po drugie, skarżąca twierdzi, że przy wydawaniu zaskarżonych decyzji naruszone zostały ogólne zasady równości traktowania wszystkich oferentów, ponieważ w trakcie postępowania przetargowego pozwana nie zapobiegła sytuacji polegającej na tym, iż zwycięzca przetargu posiadał przy sporządzaniu swej oferty znaczną przewagę informacyjną będąca wynikiem wykonywania przezeń, jeszcze przed rozpoczęciem postępowania przetargowego, prac dla pozwanej i innych podmiotów. Skarżąca twierdzi następnie, że zaskarżone decyzje zostały wydane z naruszeniem zasady przejrzystości, ponieważ pozwana nie udostępniła skarżącej wszystkich informacji dotyczących okoliczności i materialnej podstawy wydania decyzji o niepodaniu wszystkich informacji przydatnych do oceny istnienia po stronie zwycięzcy przetargu przewagi informacyjnej.
   Po trzecie, skarżąca twierdzi, że zaskarżone decyzje zostały wydane z naruszeniem art. 84 lit. a) rozporządzenia finansowego (1), ponieważ zwycięzca przetargu pozostawał, w zakresie dotyczącym mającego zostać udzielonym zamówienia, w konflikcie interesów.
   Po trzecie, skarżąca twierdzi, że zaskarżone decyzje zostały wydane z naruszeniem przepisów art. 93 i 100 ust. 2 lit. h) przepisów wykonawczych (2), ponieważ decyzje skarżącej o udzieleniu zamówienia w postępowaniu przetargowym F4E-2009-OPE-053 (MS-MG) zostały wydane w otwartym postępowaniu przetargowym, zamiast — w ramach procedury dialogu konkurencyjnego czy też procedury negocjacyjnej.
   Po piąte, skarżąca twierdzi, że zaskarżone decyzje zostały wydane z naruszeniem art. 23 ust. 2 dyrektywy 2004/18/WE (3) (mającej zastosowanie do rozpatrywanego postępowania przetargowego na zasadzie analogii), ponieważ warunki określone w zawartej w umowie standartowej specyfikacji istotnych warunków są sprzeczne z mającymi zastosowanie przepisami hiszpańskimi i tworzą nieuzasadnione przeszkody w otwarciu zamówień na konkurencję.
   Po szóste, skarżąca twierdzi, że, ustanawiając w specyfikacji istotnych warunków zamówienia nieostre i niejasne wymogi, pozwana naruszyła zasadę przejrzystości i nie uwzględniła art. 116 ust. 1 przepisów wykonawczych.
   Wreszcie, twierdzi ona, że pozwana naruszył zasady przejrzystości i równości traktowania ze względu na to, iż określiła w specyfikacji warunków przetargu nieostre i nieprzejrzyste kryteria udzielenia zamówienia; ponadto nie powołuje się ona w nich na przedmiot przetargu, lecz na kwalifikację i wybór oferenta.

      (1)  Decyzja Zarządu Europejskiego Wspólnego Przedsięwzięcia na rzecz Realizacji Projektu ITER i Rozwoju Energii Termojądrowej z dnia 22 października 2007 r. w sprawie przyjęcia rozporządzenia finansowego

      (2)  Decyzja Zarządu Europejskiego Wspólnego Przedsięwzięcia na rzecz Realizacji Projektu ITER i Rozwoju Energii Termojądrowej z dnia 22 października 2007 r. w sprawie przyjęcia przepisów wykonawczych do rozporządzenia finansowego (przepisy wykonawcze)

      (3)  Dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. 2004 L 134, s. 114)


title: Sprawa T-408/12: Skarga wniesiona w dniu 14 września 2012 r. — Ubee Interactive przeciwko OHIM — Augere Holdings (Netherlands) (ubee)

text:
               17.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/33

         Skarga wniesiona w dniu 14 września 2012 r. — Ubee Interactive przeciwko OHIM — Augere Holdings (Netherlands) (ubee)
   (Sprawa T-408/12)
   2012/C 355/70
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ubee Interactive Corp. (Jhubei City, Tajwan) (przedstawiciel: adwokat M. Nentwig)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Augere Holdings (Netherlands) BV (Amsterdam, Niderlandy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 11 lipca 2012 r. w sprawie R 1848/2011-2; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „ubee” dla towarów i usług należących do klas 9 i 38 — zgłoszenie nr 7467111

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Augere Holdings (Netherlands) BV

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny wspólnotowy znak towarowy nr 7130248 „QUBEE” dla towarów i usług należących do klas 9, 37, 38 i 42; graficzny wspólnotowy znak towarowy nr 7224603 „QUBEE” dla towarów i usług należących do klas 9, 37, 38 i 42

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009.


title: Sprawy połączone C-512/11 i C-513/11: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 lutego 2014 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Työtuomioistuin — Finlandia) — Terveys- ja sosiaalialan neuvottelujärjestö TSN ry przeciwko Terveyspalvelualan Liitto ry (C-512/11), Ylemmät Toimihenkilöt (YTN) ry przeciwko Teknologiateollisuus ry, Nokia Siemens Networks Oy (C-513/11) (Polityka społeczna — Dyrektywa 92/85/EWG — Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników — Pracownice w ciąży, pracownice, które niedawno rodziły, i pracownice karmiące piersią — Urlop macierzyński — Utrzymanie płatności lub prawa do odpowiednich zasiłków — Dyrektywa 96/34/WE — Porozumienie ramowe dotyczące urlopu rodzicielskiego — Indywidualne prawo do urlopu rodzicielskiego z powodu urodzenia lub przysposobienia dziecka — Warunki pracy i wynagrodzenia — Krajowy układ zbiorowy — Pracownica, która skorzystała z urlopu macierzyńskiego po przerwaniu bezpłatnego urlopu rodzicielskiego — Odmowa wypłaty wynagrodzenia podczas urlopu macierzyńskiego)

text:
               29.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/2

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 lutego 2014 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Työtuomioistuin — Finlandia) — Terveys- ja sosiaalialan neuvottelujärjestö TSN ry przeciwko Terveyspalvelualan Liitto ry (C-512/11), Ylemmät Toimihenkilöt (YTN) ry przeciwko Teknologiateollisuus ry, Nokia Siemens Networks Oy (C-513/11)
   (Sprawy połączone C-512/11 i C-513/11) (1)

   (Polityka społeczna - Dyrektywa 92/85/EWG - Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników - Pracownice w ciąży, pracownice, które niedawno rodziły, i pracownice karmiące piersią - Urlop macierzyński - Utrzymanie płatności lub prawa do odpowiednich zasiłków - Dyrektywa 96/34/WE - Porozumienie ramowe dotyczące urlopu rodzicielskiego - Indywidualne prawo do urlopu rodzicielskiego z powodu urodzenia lub przysposobienia dziecka - Warunki pracy i wynagrodzenia - Krajowy układ zbiorowy - Pracownica, która skorzystała z urlopu macierzyńskiego po przerwaniu bezpłatnego urlopu rodzicielskiego - Odmowa wypłaty wynagrodzenia podczas urlopu macierzyńskiego)
   2014/C 93/02
   Język postępowania: fiński

      Sąd odsyłający

   Työtuomioistuin

      Strony w postępowaniu głównym

      Strony powodowe: Terveys- ja sosiaalialan neuvottelujärjestö TSN ry (C-512/11), Ylemmät Toimihenkilöt (YTN) ry (C-513/11)

      Strony pozwane: Terveyspalvelualan Liitto ry (C-512/11), Teknologiateollisuus ry, Nokia Siemens Networks Oy (C-513/11)

      Przy udziale: Mehiläinen Oy (C-512/11)

      Przedmiot

   Wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Työtuomioistuin — Wykładnia dyrektywy 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (Dz.U. L 204, s. 23) i dyrektywy Rady 92/85/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie wprowadzenia środków służących wspieraniu poprawy w miejscu pracy bezpieczeństwa i zdrowia pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, i pracownic karmiących piersią (Dz.U. L 348, s. 1) — Układ zbiorowy pracy przewidujący prawo pracownic do pełnego wynagrodzenia w czasie urlopu macierzyńskiego pod warunkiem, że były one nieprzerwanie zatrudnione przynajmniej przez trzy miesiące przed rozpoczęciem urlopu macierzyńskiego — Brak wypłaty wynagrodzenia w czasie przewidzianego w owym układzie zbiorowym urlopu macierzyńskiego w przypadku pracownic, które przeszły na ten urlop bezpośrednio po bezpłatnym urlopie wychowawczym

      Sentencja

   Dyrektywę Rady 96/34/WE z dnia 3 czerwca 1996 r. w sprawie porozumienia ramowego dotyczącego urlopu rodzicielskiego zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego — takiemu jak przewidziany przez układy zbiorowe rozpatrywane w postępowaniach głównych — na mocy którego pracownicy w ciąży, która przerywa bezpłatny urlop rodzicielski w rozumieniu tej dyrektywy, aby skorzystać ze skutkiem natychmiastowym z urlopu macierzyńskiego w rozumieniu dyrektywy Rady 92/85/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie wprowadzenia środków służących wspieraniu poprawy w miejscu pracy bezpieczeństwa i zdrowia pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, i pracownic karmiących piersią (dziesiąta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG), nie przysługuje utrzymanie wynagrodzenia, do którego byłaby uprawniona, gdyby urlop macierzyński był poprzedzony minimalnym okresem wznowienia pracy.

      (1)  Dz.U. C 347 z 26.11.2011.


title: Sprawa T-221/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 lipca 2008 r. — Huvis przeciwko Radzie (Dumping — Przywóz włókien poliestrowych z Korei — Rozporządzenie kończące przegląd okresowy — Zastosowanie metody innej niż metoda stosowana w pierwotnym okresie dochodzenia — Konieczność zmiany okoliczności — Korekta żądana z uwagi na koszty kredytu — Termin zapłaty — Ciężar dowodu — Zasada dobrej administracji — Artykuł 2 ust. 10 lit. b) i g) oraz art. 11 ust. 9 rozporządzenia (WE) nr 384/96)

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/44

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 lipca 2008 r. — Huvis przeciwko Radzie
   (Sprawa T-221/05) (1)

   (Dumping - Przywóz włókien poliestrowych z Korei - Rozporządzenie kończące przegląd okresowy - Zastosowanie metody innej niż metoda stosowana w pierwotnym okresie dochodzenia - Konieczność zmiany okoliczności - Korekta żądana z uwagi na koszty kredytu - Termin zapłaty - Ciężar dowodu - Zasada dobrej administracji - Artykuł 2 ust. 10 lit. b) i g) oraz art. 11 ust. 9 rozporządzenia (WE) nr 384/96)
   (2008/C 209/76)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Huvis Corp. (Gangnam-gu, Seul, Korea Południowa) (przedstawiciele: J.-F. Bellis, F. Di Gianni i R. Antonini, avocats)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.-P. Hix, pełnomocnik, wspierany przez G. Berrischa, avocat)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: E. Righini oraz K. Talabér-Ricz, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Po pierwsze, stwierdzenie nieważności art. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 428/2005 z dnia 10 marca 2005 r. nakładającego ostateczne cła antydumpingowe na przywóz włókien poliestrowych z Chińskiej Republiki Ludowej i Arabii Saudyjskiej, wprowadzającego zmiany do rozporządzenia (WE) nr 2852/2000 nakładającego ostateczne cła antydumpingowe na przywóz włókien poliestrowych z Republiki Korei i kończącego postępowanie antydumpingowe w odniesieniu do przywozu z Tajwanu (Dz. U. L 71, str. 1) oraz, po drugie, wniosek żądający, na podstawie art. 241 WE, stwierdzenia niemożności stosowania przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 1996, L 56, s. 1), w zakresie w jakim są one podstawą zakwestionowanych wniosków zawartych w rozporządzeniu nr 428/2005.
   Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 428/2005 z dnia 10 marca 2005 r. nakładającego ostateczne cła antydumpingowe na przywóz włókien poliestrowych z Chińskiej Republiki Ludowej i Arabii Saudyjskiej, wprowadzającego zmiany do rozporządzenia (WE) nr 2852/2000 nakładającego ostateczne cła antydumpingowe na przywóz włókien poliestrowych z Republiki Korei i kończącego postępowanie antydumpingowe w odniesieniu do przywozu z Tajwanu, w zakresie w jakim cło antydumpingowe nałożone na wywóz do Wspólnoty Europejskiej towarów produkowanych i wywożonych przez Huvis Corp. przekracza cło, które znalazłoby zastosowanie, gdyby dokonano korekty normalnej wartości z tytułu opłat importowych i podatków pośrednich w zastosowaniu metody „input” stosowanej w pierwotnym okresie dochodzenia.

               2)

               Skarga zostaje oddalona w pozostałym zakresie.

               3)

               Rada pokrywa koszty własne oraz 70 % kosztów poniesionych przez Huvis Corp.

               4)

               Komisja pokrywa koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 193 z 6.8.2005.


title: Sprawa T-401/08: Wyrok Sądu z dnia 12 kwietnia 2013 r. — Säveltäjäin Tekijänoikeustoimisto Teosto przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Prawa autorskie dotyczące publicznego wykonania utworów muzycznych w drodze przekazu internetowego, satelitarnego i retransmisji drogą kablową — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Podział rynku geograficznego — Porozumienia dwustronne między krajowymi organizacjami zbiorowego zarządzania — Uzgodniona praktyka polegająca na wyłączeniu możliwości przyznawania licencji wieloterytorialnych i wielorepertuarowych — Dowód — Domniemanie niewinności)

text:
               1.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/27

         Wyrok Sądu z dnia 12 kwietnia 2013 r. — Säveltäjäin Tekijänoikeustoimisto Teosto przeciwko Komisji
   (Sprawa T-401/08) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Prawa autorskie dotyczące publicznego wykonania utworów muzycznych w drodze przekazu internetowego, satelitarnego i retransmisji drogą kablową - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Podział rynku geograficznego - Porozumienia dwustronne między krajowymi organizacjami zbiorowego zarządzania - Uzgodniona praktyka polegająca na wyłączeniu możliwości przyznawania licencji wieloterytorialnych i wielorepertuarowych - Dowód - Domniemanie niewinności)
   2013/C 156/46
   Język postępowania: fiński

      Strony

      Strona skarżąca: SSäveltäjäin Tekijänoikeustoimisto Teosto ry (Helsinki, Finlandia) (przedstawiciel: H. Pokela, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo E. Paasivirta, F. Castillo de la Torre i P. Aalto, a następnie E. Paasivirta i F. Castillo de la Torre, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2008) 3435 wersja ostateczna z dnia 16 lipca 2008 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 81 [WE] oraz w art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/C2/38.698 — CISAC)

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 3 decyzji Komisji C(2008) 3435 wersja ostateczna z dnia 16 lipca 2008 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 81 [WE] oraz w art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/C2/38.698 — CISAC) w zakresie, w jakim dotyczy on Säveltäjäin Tekijänoikeustoimisto Teosto ry.

               2)

               Stwierdza się nieważność art. 4 decyzji Komisji C(2008) 3435 wersja ostateczna w zakresie, w jakim odnosi się on do art. 3 tego aktu, i w zakresie, w jakim dotyczy on Säveltäjäin Tekijänoikeustoimisto Teosto.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               Komisja Europejska pokrywa swe własne koszty, a także połowę kosztów poniesionych przez Säveltäjäin Tekijänoikeustoimisto Teosto.

               5)

               Säveltäjäin Tekijänoikeustoimisto Teosto pokrywa połowę własnych kosztów.

               6)

               Säveltäjäin Tekijänoikeustoimisto Teosto i Komisja pokrywają własne koszty związane z postępowaniem w przedmiocie środka tymczasowego.

      (1)  Dz.U. C 313 z 6.12.2008.


title: Sprawa T-284/07: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 22 maja 2007 r. w sprawie F-97/06 López Teruel przeciwko OHIM, wniesione w dniu 24 lipca 2007 r. przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/57

         Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 22 maja 2007 r. w sprawie F-97/06 López Teruel przeciwko OHIM, wniesione w dniu 24 lipca 2007 r. przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa T-284/07)
   (2007/C 211/105)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) (przedstawiciele: I. de Medrano Caballero i E. Maurage, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Adelaida López Teruel (Guadalajara, Hiszpania)
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 22 maja 2007 r. w sprawie F-97/06;

               —

               orzeczenie w sprawie kosztów postępowania zgodnie z obowiązującymi przepisami.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wyrokiem z dnia 22 maja 2007 r., o którego uchylenie wniesiono w niniejszym odwołaniu, Sąd do spraw Służby Publicznej (SSP) uchylił decyzję OHIM z dnia 6 października 2005 r. oddalającą wniosek A. López Teruel o powołanie komisji ds. niezdolności do pracy.
   Na poparcie wniosku o uchylenie powyższego wyroku OHIM podnosi trzy zarzuty.
   Pierwszy zarzut oparty jest na naruszeniu przepisów regulaminu pracowniczego dotyczących powoływania komisji ds. niezdolności do pracy, polegającym na zrównaniu przez SSP przesłanek uzyskania renty z tytułu niezdolności do pracy z przesłankami powołania komisji ds. niezdolności do pracy. Wnoszący odwołanie kwestionuje również istnienie kompetencji związanych organu powołującego w zakresie zwołania komisji do spraw inwalidztwa i podnosi, że w konsekwencji wyrok SSP narusza prawo przez błędną wykładnię przepisów.
   Drugi zarzut oparty jest na naruszeniu art. 90 regulaminu pracowniczego oraz na naruszeniu prawa przy określaniu charakteru zaskarżonej decyzji polegającym na uznaniu przez SSP decyzji z dnia 6 października 2005 r. za jedyny akt niekorzystny i potraktowaniu decyzji OHIM ustosunkowującej się do odwołania od tej decyzji za akt potwierdzający.
   Po trzecie OHIM podnosi, że SSP w sposób oczywisty wypaczył okoliczności faktyczne i dowody orzekając, że Urząd oparł swą decyzje na wnioskach z badania przeprowadzonego przez niezależnego lekarza w dniu 18 października 2005 r.


title: Sprawa T-247/12: Wyrok Sądu z dnia 20 maja 2014 r. – Argo Group International Holdings przeciwko OHIM – Arisa Assurances (ARIS) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego ARIS — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy ARISA ASSURANCES S.A. — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Współistnienie na rynku wcześniejszych znaków towarowych — Zasada prawa amerykańskiego zwana „Morehouse defense”  — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               30.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 202/20

         Wyrok Sądu z dnia 20 maja 2014 r. – Argo Group International Holdings przeciwko OHIM – Arisa Assurances (ARIS)
   (Sprawa T-247/12) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego ARIS - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy ARISA ASSURANCES S.A. - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Współistnienie na rynku wcześniejszych znaków towarowych - Zasada prawa amerykańskiego zwana „Morehouse defense” - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   2014/C 202/25
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Argo Group International Holdings Ltd (Hamilton, Bermudy, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: R. Hoy, S. Levine i N. Edbrooke, solicitors)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Arisa Assurances SA (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat H. Bock)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 9 marca 2012 r. (sprawa R 193/2011-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Arisa Assurances SA a Argo Group International Holdings Ltd.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Argo Group International Holdings Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 243 z 11.8.2012.


title: Sprawa T-149/16: Skarga wniesiona w dniu 11 kwietnia 2016 r. – Spliethoff’s Bevrachtingskantoor/Komisja

text:
               13.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/56

      Skarga wniesiona w dniu 11 kwietnia 2016 r. – Spliethoff’s Bevrachtingskantoor/Komisja
      (Sprawa T-149/16)
      (2016/C 211/70)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Spliethoff’s Bevrachtingskantoor BV (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat P. Glazener)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji C(2015) 5274 z dnia 31 lipca 2015 r., w której – w wyniku zaproszenia do składania wniosków ogłoszonego w dniu 11 września 2014 r. w oparciu o wieloletni program prac –ustalony został wykaz wniosków wybranych do uzyskania pomocy finansowej UE dotyczącej instrumentu „Łącząc Europę” (CEF) – sektor transportu;

                  —

                  zobowiązanie Komisji do wydania, w ciągu 3 miesięcy od daty ogłoszenia wyroku Sądu, nowej decyzji w przedmiocie wniosku skarżącej, która będzie uwzględniać ten wyrok;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący oczywistego błędu w ocenie

                              —

                              Ocena wniosku skarżącej jest niewłaściwa w zakresie następujących kryteriów udzielania zamówienia: odpowiedniości, wpływu i jakości. Gdyby dokonana została właściwa ocena w oparciu o wspomniane kryteria, wniosek ten powinien był zostać wybrany do współfinansowania ze środków UE.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady równego traktowania

                              —

                              Komisja w zaskarżonej decyzji naruszyła zasadę równego traktowania, gdyż instytucja ta nie wybrała wniosku skarżącej, natomiast wybrała inne, podobne wnioski odnoszące się do technologii ograniczających emisje.


title: Sprawa T-239/12: Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2012 r. — Jyoti Ceramic Industries przeciwko OHIM — DeguDent (ZIECON)

text:
               14.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/13

         Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2012 r. — Jyoti Ceramic Industries przeciwko OHIM — DeguDent (ZIECON)
   (Sprawa T-239/12)
   2012/C 209/22
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Jyoti Ceramic Industries PVT. Ltd (Nashik, Indie) (przedstawiciele: adwokaci R. Egerer, D. Jochim i A. Kolb)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: DeguDent GmbH (Hanau-Wolfgang, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 21 marca 2012 r. w sprawie r 2546/2010-1;

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „ZIECON” dla towarów z klas 5, 10 i 40 — zgłoszenie nr 8 272 271

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: DeguDent GmbH

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny znak towarowy „CERCON” dla towarów z klas 5, 9 i 10

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uwzględnienie odwołania i odrzucenie zgłoszenia

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, naruszenie art. 76 rozporządzenia nr 207/2009 w związku z zasadą 50 ust. 1 oraz zasadą 19 ust. 1 i 3 rozporządzenia wykonawczego.


title: Sprawa C-442/12: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 7 listopada 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Jan Sneller przeciwko DAS Nederlandse Rechtsbijstand Verzekeringsmaatschappij NV (Ubezpieczenie ochrony prawnej — Dyrektywa 87/344/EWG — Artykuł 4 ust. 1 — Przysługujący ubezpieczonemu swobodny wybór prawnika — Przewidziane w ogólnych warunkach umownych postanowienie gwarantujące świadczenie pomocy prawnej w postępowaniach sądowych i administracyjnych przez jednego z pracowników ubezpieczyciela — Koszty związane ze świadczeniem pomocy prawnej przez zewnętrznego prawnika, które są zwracane jedynie w przypadku ocenianej przez ubezpieczyciela konieczności powierzenia prowadzenia danej sprawy przez takiego prawnika)

text:
               11.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/13

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 7 listopada 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Jan Sneller przeciwko DAS Nederlandse Rechtsbijstand Verzekeringsmaatschappij NV
   (Sprawa C-442/12) (1)

   (Ubezpieczenie ochrony prawnej - Dyrektywa 87/344/EWG - Artykuł 4 ust. 1 - Przysługujący ubezpieczonemu swobodny wybór prawnika - Przewidziane w ogólnych warunkach umownych postanowienie gwarantujące świadczenie pomocy prawnej w postępowaniach sądowych i administracyjnych przez jednego z pracowników ubezpieczyciela - Koszty związane ze świadczeniem pomocy prawnej przez zewnętrznego prawnika, które są zwracane jedynie w przypadku ocenianej przez ubezpieczyciela konieczności powierzenia prowadzenia danej sprawy przez takiego prawnika)
   2014/C 9/18
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Jan Sneller

      Strona pozwana: DAS Nederlandse Rechtsbijstand Verzekeringsmaatschappij NV

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy — Wykładnia art. 4 ust.1 dyrektywy Rady 87/344/EWG z dnia 22 czerwca 1987 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczenia ochrony prawnej (Dz.U. L 185, s. 77) — Przysługujący ubezpieczonemu swobodny wybór prawnika

      Sentencja

               1)

               Artykuł 4 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 87/344 z dnia 22 czerwca 1987 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczenia ochrony prawnej należy interpretować w ten sposób, iż sprzeczne jest z nim to, aby ubezpieczyciel ochrony prawnej, który umieszcza w zawieranych umowach ubezpieczenia warunek, że pomoc prawna jest co do zasady zapewniana przez jego pracowników, zawarł w tej umowie również postanowienie, że koszty związane z obsługą prawną przez wybranego swobodnie przez ubezpieczonego adwokata lub przedstawiciela prawnego są pokrywane tylko wówczas, gdy ubezpieczyciel jest zdania, iż obsługa danej sprawy winna zostać zlecona prawnikowi zewnętrznemu.

               2)

               To, czy zgodnie z prawem krajowym w danym postępowaniu sądowym lub administracyjnym istnieje przymus adwokacki, jest bez znaczenia dla odpowiedzi na pytanie pierwsze.

      (1)  Dz.U. C 9 z 12.1.2013.


title: Sprawa F-48/08: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 30 października 2008 r. — Ortega Serrano przeciwko Komisji (Służba publiczna — Oczywista niedopuszczalność — Niemożność reprezentowania strony pozwanej przez adwokata, który nie jest osobą trzecią — Pomoc prawna — Wniosek o interwencję)

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/73

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 30 października 2008 r. — Ortega Serrano przeciwko Komisji
   (Sprawa F-48/08) (1)

   (Służba publiczna - Oczywista niedopuszczalność - Niemożność reprezentowania strony pozwanej przez adwokata, który nie jest osobą trzecią - Pomoc prawna - Wniosek o interwencję)
   (2009/C 44/129)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: António Ortega Serrano (Cádiz, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat A. Ortega Serrano)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: K. Herrmann i L. Lozano Palacios, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowej konkursu EPSO/AD/26/05 odmawiających wpisania skarżącego na listę rezerwową oraz powtórzenia egzaminu ustnego
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Wniosek pomocniczy A. Ortegi Serrany o to, by miał możliwość uzupełnienia pozwu zostaje odrzucony.

               3)

               A. Ortega Serrano zostaje obciążony kosztami postępowania.

               4)

               Nie ma potrzeby orzekania w przedmiocie wniosku o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

               5)

               Europejski inspektor ochrony danych osobowych pokryje własne koszty postępowania związane z wystąpieniem z wnioskiem o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

               6)

               Wniosek o pomoc prawną w sprawie F-48/08 AJ Ortega Serrano przeciwko Komisji zostaje odrzucony.

      (1)  Dz. U. C 171 z 5.7.2008, s. 52.