201806080331931372018/C 221/351862018TC22120180625PL01PLINFO_JUDICIAL20180314282921Sprawa T-186/18: Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2018 r. – Abaco Energy i in. / Komisja
 ---documentbreak--- C2212018PL2810120180314PL0035281292Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2018 r. – Abaco Energy i in. / Komisja
   (Sprawa T-186/18)2018/C 221/35Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Abaco Energy (Madryt, Hiszpania) i 1660 skarżących (przedstawiciele: adwokaci P. Holtrop, P. Kuypers i M. de Wit)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2017) 7384 final z dnia 10 listopada 2017 r. w sprawie pomocy państwa SA.40348 (2015/NN) dotyczącej wsparcia na rzecz wytwarzania energii elektrycznej z odnawialnych źródeł energii, kogeneracji i odpadów (
                  1
               );

            —

            nakazanie Komisji dokonania odrębnej oceny wcześniejszego i obecnego systemu pomocy, zgodnie z prawem Unii Europejskiej;

            —

            obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

            1.

            Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przez Komisję obowiązku staranności.

                     —

                     Komisja powinna ze starannością wykonywać obowiązki wynikające z traktatów. Komisja miała możliwość, informacje i zasoby konieczne do dokonania oceny wcześniejszego systemu pomocy w ramach dokonywania oceny dla potrzeb decyzji, w sposób wymagany przez prawo. Z naruszeniem wymogów wynikających z traktatów Komisja uchybiła temu obowiązkowi, nie dokonując odrębnej oceny wcześniejszego systemu pomocy.

            2.

            Zarzut drugi dotyczący oczywistego błędu co do okoliczności faktycznych

                     —

                     Komisja popełniła oczywisty błąd co do okoliczności faktycznych, uznając że wcześniejszy system pomocy został wchłonięty przez obecny system pomocy. Jest oczywiste, że nie nastąpiło żadne wchłonięcie i że – przeciwnie – w całym rozpatrywanym okresie istniały dwa całkowicie odrębne systemy pomocy, z których każdy wymagał dokonania jego własnej oceny zgodności z zasadami dotyczącymi pomocy państwa.

            3.

            Zarzut trzeci dotyczący oczywistego naruszenia prawa

                     —

                     Komisja nieprawidłowo zastosowała swoje własne wiążące wytyczne, naruszając prawo Unii Europejskiej. Ponadto uważa ona, że skoro uznała, iż obecny system pomocy wchłania wcześniejszy system pomocy, nie ma potrzeby dokonania oceny wcześniejszego systemu pomocy. Skarżący uważają, że takie stanowisko narusza prawo Unii Europejskiej.

            4.

            Zarzut czwarty dotyczący niewystarczającego uzasadnienia

                     —

                     Komisja nie przedstawiła wystarczającego uzasadnienia swojej decyzji, które pozwoliłoby skarżącym zrozumieć podstawy jej wydania. Z zaskarżonej decyzji nie wynika jasno: (i) na jakiej podstawie Komisja uważa, że wcześniejszy system pomocy został wchłonięty przez obecny system pomocy ani (ii) dlaczego wchłonięcie jednego systemu pomocy przez inny wyklucza potrzebę oceny zgodności pierwszego systemu pomocy z zasadami dotyczącymi pomocy państwa. Są to dwa kluczowe elementy, które spowodowały wydanie decyzji przez komisję. W ten sposób skarżący zostali pozbawieni swojego prawa podstawowego, jakim jest prawo otrzymania decyzji pozwalającej im zrozumieć, w jaki sposób i dlaczego Komisja doszła do przedstawionych w decyzji wniosków.

            5.

            Zarzut piąty dotyczący nadużycia uprawnień i naruszenia Karty praw podstawowych Unii Europejskiej

                     —

                     Zgodnie z art. 41 ust. 1 karty praw podstawowych Komisja ma obowiązek bezstronnie i sprawiedliwie rozpatrzeć interes skarżących w zaskarżonej decyzji. Komisja uchybiła temu obowiązkowi, niesłusznie przedkładając interesy Hiszpanii ponad interes skarżących..

            6.

            Zarzut szósty dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności

                     —

                     Komisja nie uwzględniła interesów skarżących, nie przedstawiając odrębnej oceny wcześniejszego systemu pomocy, przez co naruszyła zasadę proporcjonalności.

      (
         1
      )	Dz.U. 2017 C 442, s. 1


201806080411931432018/C 221/142752018CJC22120180625PL01PLINFO_JUDICIAL20180423121321Sprawa C-275/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud (Republika Czeska) w dniu 23 kwietnia 2018 r. – Milan Vinš / Odvolací finanční ředitelství
 ---documentbreak--- C2212018PL1210120180423PL0014121132Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud (Republika Czeska) w dniu 23 kwietnia 2018 r. – Milan Vinš / Odvolací finanční ředitelství
   (Sprawa C-275/18)2018/C 221/14Język postępowania: czeski
      Sąd odsyłający

   Nejvyšší správní soud

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Milan Vinš

      Strona przeciwna: Odvolací finanční ředitelství

      Pytania prejudycjalne

            1)

            Czy dopuszczalne jest uzależnienie prawa do zwolnienia z podatku od wartości dodanej przy eksporcie towarów [art. 146 dyrektywy 2006/112/WE (
                  1
               ) Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (zwanej dalej „dyrektywą”)] od tego, że towary zostaną najpierw objęte określoną procedurą celną [§ 66 zákona č. 235/2004 Sb., o dani z přidané hodnoty (ustawy nr 235/2004 o podatku od wartości dodanej)]?

            2)

            Czy taki przepis prawa krajowego znajduje wystarczające uzasadnienie w treści art. 131 dyrektywy, jako warunek ustanowiony celem zapobieżenia uchylaniu się od opodatkowania, unikania opodatkowania i nadużywania systemu podatkowego?

      (
         1
      )	Dz.U. 2006, L 347, s. 1.


201806080501931642018/C 221/061832018CJC22120180625PL01PLINFO_JUDICIAL201803095622Sprawa C-183/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy Gdańsk–Południe w Gdańsku (Polska) w dniu 9 marca 2018 r. – Centraal Justitieel Incassobureau, Ministerie van Veiligheid en Justitie (CJIB) przeciwko Bankowi BGŻ BNP Paribas S.A. w Gdańsku
 ---documentbreak--- C2212018PL520120180309PL00065262Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy Gdańsk–Południe w Gdańsku (Polska) w dniu 9 marca 2018 r. – Centraal Justitieel Incassobureau, Ministerie van Veiligheid en Justitie (CJIB) przeciwko Bankowi BGŻ BNP Paribas S.A. w Gdańsku
   (Sprawa C-183/18)2018/C 221/06Język postępowania: polski
      Sąd odsyłający

   Sąd Rejonowy Gdańsk–Południe w Gdańsku

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Centraal Justitieel Incassobureau, Ministerie van Veiligheid en Justitie (CJIB)

      Strona pozwana: Bank BGŻ BNP Paribas S.A. w Gdańsku

      Pytania prejudycjalne

            1)

            Czy przepisy artykułów l lit. a), art. 9 ust. 3, art. 20 ust. 1 i ust. 2 lit. b) decyzji ramowej Rady 2005/214/WSiSW w sprawie stosowania zasady wzajemnego uznawania do kar o charakterze pieniężnym (
                  1
               ) należy interpretować w ten sposób, że przekazane do wykonania orzeczenie, którym nałożono karę o charakterze pieniężnym na osobę prawną, powinno zostać wykonane w państwie wykonującym, pomimo tego, że przepisy krajowe implementujące tę decyzję ramową nie przewidują możliwości wykonania orzeczenia nakładającego taką karę na osobę prawną?

            2)

            W przypadku pozytywnej odpowiedzi na pytanie l, czy pojęcie „osoba prawna” użyte w przepisach art. l lit. a) i art. 9 ust. 3 decyzji ramowej Rady wykładać zgodnie z:

                     a.

                     przepisami prawa państwa wydającego (art. l lit c),

                     b.

                     przepisami prawa państwa wykonującego (art. 1 lit d),

                     c.

                     jako pojęcie autonomiczne prawa Unii,

               i czy w konsekwencji obejmuje ono również oddział osoby prawnej, pomimo, iż oddział osoby prawnej nie posiada osobowości prawnej w państwie wykonującym?

      (
         1
      )	Dz.U. L 76, s. 16-30.


201806080171931292018/C 221/362242018TC22120180625PL01PLINFO_JUDICIAL20180411293131Sprawa T-224/18: Skarga wniesiona w dniu 11 kwietnia 2018 r. – PV / Komisja
 ---documentbreak--- C2212018PL2910120180411PL0036291313Skarga wniesiona w dniu 11 kwietnia 2018 r. – PV / Komisja
   (Sprawa T-224/18)2018/C 221/36Język postępowania: francuski
      Strony

      Strona skarżąca: PV (przedstawiciel: adwokat M. Casado García-Hirschfeld)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie dopuszczalności i zasadności skargi;

      a konsekwencji o nakazanie:

            —

            połączenia niniejszej sprawy ze sprawą w toku T-786/16 zgodnie z zasadą powiązania i art. 68 skonsolidowanego regulaminu postępowania przed Sądem UE z dnia 4 marca 2015 r.;

            —

            uznania, że mobbing został wykazany i potwierdzenia posługiwania się fałszywymi merytorycznie wprowadzającymi w błąd twierdzeniami, co sprawia, że tego rodzaju nieprawidłowości nie mogą być tolerowane w porządku prawnym UE;

            —

            stwierdzenia nieważności postępowania CMS 17/025 pod każdym względem i stwierdzenia nieważności decyzji stanowiącej podstawę zażalenia R/8/18;

            —

            stwierdzenia nieważności decyzji „obniżenia do zera” wynagrodzenia skarżącego od dnia 1 października 2017 r.;

            —

            stwierdzenia nieważności decyzji zobowiązującej skarżącego do udziału w postępowaniu w sprawie oceny FP 2016 (rok kalendarzowy 2016) oraz oddalenia zażalenia R/502/17 z dnia 16 marca 2018 r., z uwagi na mobbing i niezdolność do wykonywania pracy;

            —

            stwierdzenia nieważności decyzji zobowiązującej skarżącego do udziału w postępowaniu w sprawie oceny FP 2017 (rok kalendarzowy 2017) z uwagi na mobbing oraz stwierdzenia nieważności decyzji, od której złożono zażalenie R/121/18;

            —

            stwierdzenia nieważności decyzji oraz oddalenia zażalenia R/413/17 z dnia 15 stycznia 2018 r., w drodze której skarżący został przeniesiony z urzędu do DG SCIC, z naruszeniem zasady elementarnej staranności;

            —

            stwierdzenia nieważności decyzji PMO (pani [X]) z dnia 12 września 2017 r. o potrąceniu noty debetowej nr ABAC 324170991 z dnia 20 lipca 2017 r. w kwocie 42704,74 EUR z niezapłaconego skarżącemu wynagrodzenia za okres od 1 sierpnia 2016 r. do 30 września 2017 r., a także oddalenia zażalenia R/482/17 z dnia 9 marca 2018 r.;

      oraz przyznania następującego odszkodowania na podstawie art. 340 TFUE:

            —

            nakazania zadośćuczynienia za krzywdę wynikającą z kwestionowanych decyzji w kwocie 98000 EUR;

            —

            w zakresie szkody majątkowej, przyznania:

                     —

                     bądź kwoty 23190,44 EUR zaległego wynagrodzenia za okres od 1 października 2017 r. do 30 kwietnia 2018 r., jeżeli Sąd uzna, że skarżącemu przysługuje całe wynagrodzenie;

                     —

                     bądź kwoty 7612,87 EUR zaległego wynagrodzenia za okres od 1 października 2017 r. do 30 kwietnia 2018 r., jeżeli Sąd uzna, że skarżącemu przysługuje jedynie różnica między wynagrodzeniem w Komisji i w sektorze prywatnym;

            —

            przyznania ogólnego odszkodowania bądź w kwocie 121990,44 EUR, bądź 105612,87 EUR powiększonej o odsetki za zwłokę do czasu uregulowania w całości;

      w każdym razie:

            —

            obciążenia pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

            1.

            Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia art. 1, 3, 4 i 31 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „Kartą”) oraz art. 1e pkt 2 i 12a Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”), zakazujących mobbingu.

            2.

            Zarzut drugi, dotyczący naruszenia art. 21a, 22b i 23 regulaminu pracowniczego dotyczących zakazu popełniania bezprawnych czynów, w szczególności w zakresie, w jakim zmuszono skarżącego do udziału w postepowaniu w sprawie oceny 2016, chociaż nie świadczył on w ogóle pracy z racji niezdolności do wykonywania pracy i wydalenia ze służby od dnia 1 sierpnia 2016 r.

            3.

            Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia art. 41 Karty i art. 11a regulaminu pracowniczego dotyczącego bezpośredniego konfliktu interesów.

            4.

            Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia zasady staranności i wspomagania, którego dopuszczono się w decyzji o przeniesieniu skarżącego z urzędu do DG SCIC.

            5.

            Zarzut piąty, dotyczący zasady prawnej zarzutu niewykonania umowy oraz zasady legalności.

            6.

            Zarzut szósty, dotyczący naruszenia art. 9 pkt 3 załącznika IX do regulaminu pracowniczego i zasady prawnej „non bis in idem”, którymi obarczone było postępowanie dyscyplinarne CMS 17/025, wszczęte wobec skarżącego.

            7.

            Zarzut siódmy, dotyczący naruszenia art. 41 ust. 1 Karty, a konkretnie rozsądnych terminów we wspomnianym postepowaniu dyscyplinarnym.


201806080431931302018/C 221/071892018CJC22120180625PL01PLINFO_JUDICIAL201803136721Sprawa C-189/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 13 marca 2018 r. – Glencore Agriculture Hungary / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága
 ---documentbreak--- C2212018PL610120180313PL00076172Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 13 marca 2018 r. – Glencore Agriculture Hungary / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága
   (Sprawa C-189/18)2018/C 221/07Język postępowania: węgierski
      Sąd odsyłający

   Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Glencore Agriculture Hungary

      Strona przeciwna: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

      Pytania prejudycjalne

            1)

            Czy przepisy dyrektywy VAT (
                  1
               ) oraz w odniesieniu do nich podstawową zasadę poszanowania prawa do obrony oraz art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego oraz opartej na ni[m] praktyce organów krajowych, zgodnie z którymi ustalenia dokonane w ramach kontroli stron stosunku umownego (umowy, transakcji), którego dotyczy obowiązek podatkowy, przez organ podatkowy w wyniku postępowania przeprowadzonego wobec jednej ze stron owego stosunku prawnego (wystawcy faktury w postępowaniu głównym), a które prowadzą do zmiany kwalifikacji stosunku prawnego, powinny być brane pod uwagę z urzędu przez organ podatkowy w toku kontroli drugiej strony tego stosunku prawnego (odbiorcy faktury w postępowaniu głównym), w taki sposób, że owa druga strona stosunku prawnego nie posiadała żadnego prawa, a w szczególności praw związanych ze statusem strony, we wcześniejszym postępowaniu kontrolnym?

            2)

            Na wypadek, gdyby Trybunał udzielił na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej: czy przepisy dyrektywy VAT oraz w odniesieniu do nich podstawowa zasada poszanowania prawa do obrony oraz art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej stoją na przeszkodzie istnieniu praktyki organów krajowych, która dopuszcza postępowanie, takie jak opisane w pierwszym pytaniu, w którym druga strona stosunku prawnego (odbiorca faktury) nie posiada we wcześniejszym postępowaniu kontrolnym praw związanych ze statusem strony i nie może w związku z tym wykonać prawa do [wniesienia środka zaskarżenia] w ramach postępowania kontrolnego, którego ustalenia powinny zostać wzięte pod uwagę z urzędu przez organ podatkowy w postępowaniu kontrolnym dotyczącym obowiązku podatkowego drugiej strony i mogą zostać przyjęte przeciwko temu podmiotowi, biorąc pod uwagę to, że organ podatkowy nie udostępnia drugiej stronie akt odnośnej kontroli przeprowadzonej wobec pierwszej strony stosunku prawnego (wystawcy faktur w postępowaniu głównym), w szczególności dokumentów uzasadniających te ustalenia, protokołów ani decyzji administracyjnych, a jedynie przedstawia stronie ich część w postaci streszczenia, przez co organ podatkowy umożliwia drugiej stronie zapoznanie się z aktami sprawy w sposób jedynie pośredni, po dokonaniu przez niego wyboru materiałów według kryteriów przyjętych przez ów organ, nad którymi ów drugi podatnik nie ma żadnej kontroli?

            3)

            Czy przepisy dyrektywy VAT oraz w odniesieniu do nich podstawową zasadę poszanowania prawa do obrony oraz art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie praktyce organów krajowych, zgodnie z którą ustalenia dokonane w ramach kontroli stron stosunku umownego, którego dotyczy obowiązek podatkowy, przez organ podatkowy w wyniku postępowania przeprowadzonego wobec wystawcy faktur, obejmujące ustalenie, że rzeczony wystawca uczestniczył w czynnym oszustwie podatkowym, powinny zostać uwzględnione z urzędu przez organ podatkowy w toku kontroli odbiorcy faktur, gdy rzeczony odbiorca faktur nie posiada w postępowaniu kontrolnym wobec wystawcy praw związanych ze statusem strony i nie może w związku z tym wykonać prawa do [wniesienia środka zaskarżenia] w ramach postępowania kontrolnego, którego ustalenia powinny zostać wzięte pod uwagę z urzędu przez organ podatkowy w postępowaniu kontrolnym dotyczącym jego obowiązku podatkowego i mogą zostać przyjęte przeciwko temu podmiotowi, biorąc pod uwagę to, że [organ podatkowy] nie udostępnia adresatowi akt odnośnej kontroli przeprowadzonej wobec wystawcy, w szczególności dokumentów uzasadniających te ustalenia, protokołów ani decyzji administracyjnych, a jedynie przedstawia stronie tylko ich część w postaci podsumowania, przez co organ podatkowy umożliwia drugiej stronie zapoznanie się z aktami sprawy w sposób jedynie pośredni, po dokonaniu przez niego wyboru materiałów według kryteriów przyjętych przez ów organ, nad którymi ów drugi podatnik nie ma żadnej kontroli?

      (
         1
      )	Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, Dz.U. L 347, s. 1.


201806080231931492018/C 221/261932017TC22120180625PL01PLINFO_JUDICIAL20180503222321Sprawy połączone T-193/17, T-194/17 i T-195/17: Wyrok Sądu z dnia 3 maja 2018 r. – CeramTec / EUIPO – C5 Medical Werks (Kształt części do protezy biodrowej i in.) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Trójwymiarowy unijny znak towarowy — Kształt części do protezy biodrowej — Graficzny unijny znak towarowy przedstawiający część do protezy biodrowej — Unijny znak towarowy utworzony z odcienia koloru różowego — Wycofanie wniosków o unieważnienie prawa do znaku i umorzenie postępowań w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Odwołanie właściciela znaku towarowego mające na celu uchylenie decyzji o umorzeniu — Niedopuszczalność odwołania do izby odwoławczej — Artykuł 59 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 67 rozporządzenia (UE) 2017/1001]}
 ---documentbreak--- C2212018PL2210120180503PL0026221232Wyrok Sądu z dnia 3 maja 2018 r. – CeramTec / EUIPO – C5 Medical Werks (Kształt części do protezy biodrowej i in.)
   (Sprawy połączone T-193/17, T-194/17 i T-195/17) (
         1
      )
   „{Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Trójwymiarowy unijny znak towarowy — Kształt części do protezy biodrowej — Graficzny unijny znak towarowy przedstawiający część do protezy biodrowej — Unijny znak towarowy utworzony z odcienia koloru różowego — Wycofanie wniosków o unieważnienie prawa do znaku i umorzenie postępowań w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Odwołanie właściciela znaku towarowego mające na celu uchylenie decyzji o umorzeniu — Niedopuszczalność odwołania do izby odwoławczej — Artykuł 59 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 67 rozporządzenia (UE) 2017/1001]}”2018/C 221/26Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: CeramTec GmbH (Plochingen, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo adwokaci A. Renck i E. Nicolás Gómez, a następnie A. Renck)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Hanf, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: C5 Medical Werks (Grand Junction, Kolorado, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat S. Naumann)

      Przedmiot

   Skargi na decyzje Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 lutego 2017 r. (sprawy R 929/2016-4, R 928/2016-4 i R 930/2016-4) dotyczące postępowań w sprawie unieważnienia prawa do znaku między C5 Medical Werks a CeramTec.

      Sentencja

            1)

            Skargi zostają oddalone.

            2)

            CeramTec GmbH pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) i C5 Medical Werks.

      (
         1
      )	Dz.U. C 161 z 22.5.2017.


201806080511931462018/C 221/081952018CJC22120180625PL01PLINFO_JUDICIAL201803197821Sprawa C-195/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim (Polska) w dniu 19 marca 2018 r. – postępowanie karne przeciwko B.S.
 ---documentbreak--- C2212018PL710120180319PL00087182Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim (Polska) w dniu 19 marca 2018 r. – postępowanie karne przeciwko B.S.
   (Sprawa C-195/18)2018/C 221/08Język postępowania: polski
      Sąd odsyłający

   Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim

      Strony w postępowaniu głównym

   B.S.
   Prokuratura Okręgowa w Piotrkowie Trybunalskim
   Łódzki Urząd Celno-Skarbowy w Łodzi
   Urząd Celno-Skarbowy w Piotrkowie Trybunalskim

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 2 dyrektywy Rady 92/83/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od alkoholu i napojów alkoholowych (
         1
      ) w związku z załącznikiem nr 1 do rozporządzenia Rady (EWG) 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (
         2
      ) należy interpretować w ten sposób, że piwem otrzymywanym ze słodu według kodu CN 2203 nomenklatury scalonej może być wyrób, w przypadku którego do wyprodukowania brzeczki nastawnej użyto ekstraktu słodowego, syropu glukozowego, kwasku cytrynowego i wody, także wówczas, gdy udział składników niesłodowych w brzeczce jest przeważający w stosunku do składników słodowych i syrop glukozowy dodano do nastawu brzeczki przed procesem fermentacji brzeczki oraz jakimi kryteriami należy kierować się określając proporcje udziału w brzeczce nastawnej składników słodowych i niesłodowych, aby kwalifikować uzyskany produkt jako piwo według kodu CN 2203?"
   (
         1
      )	Dz.U. L 316, s. 21; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 09 Tom 001 P. 206 – 212
   (
         2
      )	Dz.U. L 256, s. 1; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 02 Tom 002 P. 382 – 386


201806080491931562018/C 221/153042018CJC22120180625PL01PLINFO_JUDICIAL20180504131421Sprawa C-304/18: Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Włoska
 ---documentbreak--- C2212018PL1310120180504PL0015131142Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Włoska
   (Sprawa C-304/18)2018/C 221/15Język postępowania: włoski
      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: Z. Malůšková, M. Owsiany-Hornung, F. Tomat, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska

      Żądania strony skarżącej

   Komisja wnosi do Trybunału o:

            —

            stwierdzenie, że odmawiając udostępnienia tradycyjnych zasobów własnych w wysokości 2120309,50 EUR w odniesieniu do powiadomienia o nieściągalności IT(07)08-917, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej zgodnie z art. 8 decyzji Rady 94/728/WE Euratom (
                  1
               ), art. 8 decyzji Rady 2000/597/WE Euratom (
                  2
               ), art. 8 decyzji Rady 2007/436/WE Euratom (
                  3
               ) i art. 8 decyzji Rady 2014/335/UE (
                  4
               ), a także art. 6, 10, 11 i 17 rozporządzenia Rady (EWG, Euratom) nr 1552/1989 (
                  5
               ), art. 6, 10, 11 i 17 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 (
                  6
               ) oraz art. 6, 10, 12 i 13 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 609/2014 (
                  7
               );

            —

            obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Z posiadanych przez Komisję danych, które oparte są na powiadomieniach i informacjach dostarczonych przez Republikę Włoską w toku postępowania poprzedzającego wniesienie skargi, wynika, że w ramach zwalczania nadużyć finansowych mającego na celu walkę z nielegalnym handlem wyrobami tytoniowymi produkowanymi zagranicą, w 1997 r., władze włoskie stwierdziły istnienie przedmiotowego długu celnego, zaksięgowały go na oddzielnych rachunkach, a następnie powiadomiły dłużnika o należnym cle. Ponieważ przedmiotowy dług celny został zaksięgowany na odrębnym rachunku (rachunek B), i nie został zakwestionowany, władze włoskie powinny były niezwłocznie przystąpić do jego poboru, czego nie uczyniły. Z rozpoczęciem postępowania windykacyjnego władze włoskie czekały na zakończenie postępowań karnych wszczętych w stosunku do dłużników, które to postępowania zakończyły sie dopiero około sześciu lat po powstaniu i stwierdzeniu istnienia długu.
   Cła stanowią zasoby własne Unii, które powinny zostać pobrane przez państwa członkowskie i przekazane do dyspozycji Komisji. Obowiązek państw członkowskich polegający na przedstawieniu rachunku należności Unii z tytułu zasobów własnych powstaje w chwili, kiedy zostaną spełnione wymogi przewidziane w przepisach celnych (ustalenie kwoty ceł wynikających ze zobowiązania celnego i tożsamości podatnika).
   Rozporządzenie w sprawie udostępniania przewiduje ponadto, że państwa członkowskie mają obowiązek podjąć wszystkie wymagane środki, aby kwota odpowiadająca ustalonym należnościom została udostępniona Komisji. Państwa członkowskie są zwolnione z obowiązku udostępniania Komisji kwot odpowiadających ustalonym należnościom jedynie, jeżeli okażą się one nieściągalne z powodu siły wyższej lub kiedy ich ściągnie okaże się definitywnie niemożliwe z przyczyn powstałych bez ich winy. Jeżeli państwo członkowskie uchyla się od udostępnienia Komisji kwot ustalonych zasobów własnych pomimo niespełnienia żadnej z przesłanek przewidzianych w rozporządzeniu, uchybia ono zobowiązaniom ciążącym na nim za mocy prawa Unii Europejskiej. Każde opóźnienie w udostępnieniu zasobów własnych rodzi ponadto po stronie danego państwa członkowskiego obowiązek zapłaty odsetek za zwłokę za cały okres opóźnienia.
   Zważywszy, że władze włoskie opóźniły zasadniczo o sześć lat rozpoczęcie przedmiotowego postępowania windykacyjnego i że opóźnienie to nastąpiło wyłącznie z winy władz włoskich, Republika Włoska nie może twierdzić, że podjęła wszystkie wymagane środki, aby kwoty odpowiadający ustalonym należnościom zostały udostępnione Komisji. Władze włoskie stale odmawiały udostepnienia Komisji ustalonej kwoty.
   Komisja uważa więc, że w niniejszym przypadku Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 8 decyzji w sprawie zasobów własnych, a także art. 6, 10, 11 i 17 (obecnie art. 6, 10, 12 i 13) rozporządzenia w sprawie udostępniania.
   (
         1
      )	94/728/WE, Euratom: Decyzja Rady z dnia 31 października 1994 r. w sprawie systemu zasobów własnych Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 293, s. 9).
   (
         2
      )	2000/597/WE, Euratom: Decyzja Rady z dnia 29 września 2000 r. w sprawie systemu zasobów własnych Wspólnot Eiropejskich (Dz.U. L 253, s. 42).
   (
         3
      )	2007/436/WE, Euratom: Decyzja Rady z dnia 7 czerwca 2007 r. w sprawie systemu zasobów własnych Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 163, s. 17).
   (
         4
      )	2014/335/UE, Euratom: Decyzja Rady z dnia 26 maja 2014 r. w sprawie systemu zasobów własnych Wspólnot Eiropejskich (Dz.U. L 168, s. 105).
   (
         5
      )	Rozporzadzenie Rady (EWG, Euratom) nr 1552/89 z dnia 29 maja 1989 r., w sprawie stosowania decyzji 88/376/EWG, Euratom w sprawie systemu zasobów własnych Wspólnoty (Dz.U. L 155, s. 1).
   (
         6
      )	Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r. w sprawie stosowania decyzji 94/728/CE, Euratom, w sprawie systemu zasobów własnych Wspólnoty (Dz.U. L 130, s. 1).
   (
         7
      )	Rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 609/2014 z dnia 26 maja 2014 r. w sprawie metod i procedury udostępniania tradycyjnych zasobów własnych, zasobów własnych opartych na VAT i zasobów własnych opartych na DNB oraz w sprawie środków w celu zaspokojenia potrzeb gotówkowych (wersja przekształcona) (Dz.U. L 168, s. 39).


201806080121931602018/C 221/272002017TC22120180625PL01PLINFO_JUDICIAL20180503232311Sprawa T-200/17: Wyrok Sądu z dnia 3 maja 2018 r. – SB / EUIPO (Służba publiczna — Personel tymczasowy — Umowa na czas określony — Decyzja o nieprzedłużeniu — Zarzut niezgodności z prawem — Obowiązek uzasadnienia — Obowiązek staranności — Dyskryminacja ze względu na wiek)
 ---documentbreak--- C2212018PL2310120180503PL0027231231Wyrok Sądu z dnia 3 maja 2018 r. – SB / EUIPO
   (Sprawa T-200/17) (
         1
      )
   „(Służba publiczna — Personel tymczasowy — Umowa na czas określony — Decyzja o nieprzedłużeniu — Zarzut niezgodności z prawem — Obowiązek uzasadnienia — Obowiązek staranności — Dyskryminacja ze względu na wiek)”2018/C 221/27Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: SB (przedstawiciel: adwokat S. Pappas)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: K. Tóth i A. Lukošiūtė, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek na podstawie art. 270 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji odmownej dyrektora wykonawczego EUIPO z dnia 2 czerwca 2016 r. w sprawie przedłużenia po raz drugi ze skarżącą umowy zatrudnienia oraz decyzji dyrektora wykonawczego EUIPO z dnia 19 grudnia 2016 r. oddalającej zażalenie skarżącej.

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje oddalona.

            2)

            SB zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 178 z 6.6.2017.


201806080221931622018/C 221/164312012TC22120180625PL01PLINFO_JUDICIAL20180503151621Sprawa T-431/12: Wyrok Sądu z dnia 3 maja 2018 r. – Distillerie Bonollo i in. / Rada {Dumping — Przywóz kwasu winowego pochodzącego z Chin — Zmiana ostatecznego cła antydumpingowego — Częściowy przegląd okresowy — Skarga o stwierdzenie nieważności — Bezpośrednie i indywidualne oddziaływanie — Dopuszczalność — Ustalenie wartości normalnej — Wartość normalna konstruowana — Zmiana metody — Traktowanie indywidualne — Artykuł 2 ust. 7 lit. a) oraz art. 11 ust. 9 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 [obecnie art. 2 ust. 7 lit. a) oraz art. 11 ust. 9 rozporządzenia (UE) 2016/1036] — Dostosowanie w czasie skutków stwierdzenia nieważności}
 ---documentbreak--- C2212018PL1510120180503PL0016151162Wyrok Sądu z dnia 3 maja 2018 r. – Distillerie Bonollo i in. / Rada
   (Sprawa T-431/12) (
         1
      )
   „{Dumping — Przywóz kwasu winowego pochodzącego z Chin — Zmiana ostatecznego cła antydumpingowego — Częściowy przegląd okresowy — Skarga o stwierdzenie nieważności — Bezpośrednie i indywidualne oddziaływanie — Dopuszczalność — Ustalenie wartości normalnej — Wartość normalna konstruowana — Zmiana metody — Traktowanie indywidualne — Artykuł 2 ust. 7 lit. a) oraz art. 11 ust. 9 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 [obecnie art. 2 ust. 7 lit. a) oraz art. 11 ust. 9 rozporządzenia (UE) 2016/1036] — Dostosowanie w czasie skutków stwierdzenia nieważności}”2018/C 221/16Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Distillerie Bonollo SpA (Formigine, Włochy), Industria Chimica Valenzana (ICV) SpA (Borgoricco, Włochy), Distillerie Mazzari SpA (Sant’Agata sul Santerno, Włochy), Caviro Distillerie Srl (Faenza, Włochy) oraz Comercial Química Sarasa, SL (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: R. MacLean, solicitor oraz A. Bochon, adwokat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: S. Boelaert oraz B. Driessen, pełnomocnicy, wspierani początkowo przez adwokata G. Berrischa oraz N. Chesaites, barrister, następnie przez G. Berrischa oraz w końcu przez adwokata N. Tuominen)

      Interwenienci popierający żądania strony pozwanej: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo M. França oraz A. Stobiecka-Kuik, następnie M. França oraz J.F. Brakeland, pełnomocnicy) oraz Changmao Biochemical Engineering Co. Ltd (Changzhou, Chiny) (przedstawiciele: E. Vermulst, S. Van Cutsem, F. Graafsma oraz J. Cornelis, adwokaci)

      Przedmiot

   Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 626/2012 z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zmiany rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 349/2012 nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz kwasu winowego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. 2012, L 182, s. 1).

      Sentencja

            1)

            Stwierdza się nieważność rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 626/2012 z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zmiany rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 349/2012 nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz kwasu winowego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej.

            2)

            Cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem wykonawczym nr 626/2012 zostaje utrzymane w odniesieniu do produktów Ninghai Organic Chemical Factory do czasu przyjęcia przez Komisję Europejską i Radę Unii Europejskiej środków, które zapewnią wykonanie niniejszego wyroku.

            3)

            Rada pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Distillerie Bonollo SpA, Industria Chimica Valenzana (ICV) SpA, Distillerie Mazzari SpA, Caviro Distillerie Srl oraz Comercial Química Sarasa, SL.

            4)

            Komisja pokrywa własne koszty.

            5)

            Changmao Biochemical Engineering Co. Ltd pokrywa własne koszty.

      (
         1
      )	Dz.U. C 366 z 24.11.2012.


201806080481931342018/C 221/092202018CJC22120180625PL01PLINFO_JUDICIAL201803278921Sprawa C-220/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hanseatisches Oberlandesgericht in Bremen (Niemcy) w dniu 27 marca 2018 r. – ML
 ---documentbreak--- C2212018PL810120180327PL00098192Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hanseatisches Oberlandesgericht in Bremen (Niemcy) w dniu 27 marca 2018 r. – ML
   (Sprawa C-220/18)2018/C 221/09Język postępowania: niemiecki
      Sąd odsyłający

   Hanseatisches Oberlandesgericht in Bremen

      Strony w postępowaniu głównym

      Ściagany: ML

      Pytania prejudycjalne

            1.

            Jakie znaczenie w ramach wykładni wyżej wskazanych przepisów (
                  1
               ) ma istnienie w wydającym nakaz państwie członkowskim możliwości ochrony prawnej dla osób pozbawionych wolności w odniesieniu do warunków pozbawienia wolności?

                     a)

                     Czy jeżeli wykonujące nakaz organy sądowe posiadają dowody istnienia nieprawidłowości, systemowych lub ogólnych, dotyczących niektórych grup osób, czy też niektórych ośrodków penitencjarnych w odniesieniu do warunków pozbawienia wolności w wydającym nakaz państwie członkowskim, należy, biorąc pod uwagę wyżej wskazane przepisy, już wtedy wykluczyć stanowiące przeszkodę dopuszczalności wydania rzeczywiste niebezpieczeństwo nieludzkiego lub poniżającego traktowania ściganego w przypadku jego wydania, jeżeli zostaną stworzone takie możliwości ochrony prawnej, bez konieczności dalszego sprawdzenia konkretnych warunków pozbawienia wolności?

                     b)

                     Czy ma znaczenie, że w odniesieniu do takich możliwości ochrony prawnej Europejski Trybunał Praw Człowieka nie widział przesłanek przemawiających za tym, że nie dają one osobom pozbawionym wolności realnych perspektyw poprawy nieodpowiednich warunków pozbawienia wolności?

            2.

            W razie gdy na podstawie odpowiedzi na pierwsze pytanie prejudycjalne istnienie takich możliwości ochrony prawnej dla osób pozbawionych wolności bez dalszego sprawdzenia konkretnych warunków pozbawienia wolności w wydającym nakaz państwie członkowskim przez wykonujące nakaz organy sądowe nie jest odpowiednie do wykluczenia rzeczywistego niebezpieczeństwa nieludzkiego lub poniżającego traktowania ściganego:

                     a)

                     Czy wyżej wskazane przepisy należy interpretować w ten sposób, że sprawdzenie warunków pozbawienia wolności w wydającym nakaz państwie członkowskim przez wykonujące nakaz organy sądowe należy rozciągnąć na wszelkie ośrodki penitencjarne lub inne zakłady karne, w których ścigany mógłby ewentualnie zostać umieszczony? Czy dotyczy to również pozbawienia wolności dokonanego tylko tymczasowo lub dla celów przejściowych w określonych ośrodkach penitencjarnych? Lub czy sprawdzenie może się ograniczyć do tego ośrodka penitencjarnego, w którym według informacji organów wydającego nakaz państwa członkowskiego ścigany prawdopodobnie zostanie umieszczony na większość czasu?

                     b)

                     Czy w tym celu każdorazowo konieczne jest kompleksowe sprawdzenie danych warunków pozbawienia wolności, które obejmuje zarówno ustalenie powierzchni osobistej przestrzeni na osadzonego, jak i inne warunki pozbawienia wolności? Czy oceny tak ustalonych warunków pozbawienia wolności należy dokonywać na podstawie orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka wynikającego z orzeczenia w sprawie Muršić przeciwko Chorwacji (wyrok z dnia 30 października 2016 r., nr 7334/13)?

            3.

            W razie gdy również na podstawie odpowiedzi na drugie pytanie prejudycjalne należy uznać, że obowiązek sprawdzenia przez wykonujące nakaz organy sądowe rozciąga się na wszelkie wchodzące w rachubę ośrodki penitencjarne:

                     a)

                     Czy sprawdzenie warunków pozbawienia wolności w każdym pojedynczym, wchodzącym w rachubę ośrodku penitencjarnym przez wykonujące nakaz organy sądowe może stać się zbędne wskutek tego, że wydające nakaz państwo członkowskie udzieli ogólnego zapewnienia, że ścigany nie będzie narażony na niebezpieczeństwo nieludzkiego lub poniżającego traktowania?

                     b)

                     Lub czy zamiast sprawdzenia warunków pozbawienia wolności w każdym pojedynczym, wchodzącym w rachubę ośrodku penitencjarnym decyzja wykonujących nakaz organów sądowych o dopuszczalności wydania może zostać uzależniona od warunku, że ścigany nie będzie narażony na takie traktowanie?

            4.

            W razie gdy również na podstawie odpowiedzi na trzecie pytanie prejudycjalne udzielenie zapewnień oraz określenie warunków nie jest odpowiednie, by sprawić, że sprawdzenie warunków pozbawienia wolności w każdym pojedynczym, wchodzącym w rachubę ośrodku penitencjarnym w wydającym nakaz państwie członkowskim przez wykonujące nakaz organy sądowe stanie się zbędne:

                     a)

                     Czy również wówczas należy rozszerzyć obowiązek sprawdzenia przez wykonujące nakaz organy sądowe na warunki pozbawienia wolności we wszystkich wchodzących w rachubę ośrodkach penitencjarnych, gdy organy sądowe wydającego nakaz państwa członkowskiego informują, że czas trwania pozbawienia tam wolności ściganego nie przekroczy okresu trzech tygodni, jednak z zastrzeżeniem zaistnienia okoliczności stojących temu na przeszkodzie?

                     b)

                     Czy to obowiązuje również wtedy, gdy wykonujące nakaz organy sądowe nie są w stanie określić, czy owe informacje zostały udzielone przez wydający nakaz organ sądowy, czy też pochodzą od centralnych organów wydającego nakaz państwa członkowskiego, które działały na prośbę o wsparcie wydającego nakaz organu sądowego?

      (
         1
      )	Decyzja ramowa Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (Dz.U. 2002, L 190, s. 1).
   Decyzja ramowa Rady 2009/299/WSiSW z dnia 26 lutego 2009 r. zmieniająca decyzje ramowe 2002/584/WSiSW, 2005/214/WSiSW, 2006/783/WSiSW, 2008/909/WSiSW oraz 2008/947/WSiSW i tym samym wzmacniająca prawa procesowe osób oraz ułatwiająca stosowanie zasady wzajemnego uznawania do orzeczeń wydanych pod nieobecność danej osoby na rozprawie (Dz.U. 2009, L 81, s. 24).


201806080211931482018/C 221/172412016TC22120180625PL01PLINFO_JUDICIAL20180504161611Sprawa T-241/16: Wyrok Sądu z dnia 4 maja 2018 r. – El Corte Inglés / EUIPO – WE Brand (EW) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego EW — Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy WE — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}
 ---documentbreak--- C2212018PL1610120180504PL0017161161Wyrok Sądu z dnia 4 maja 2018 r. – El Corte Inglés / EUIPO – WE Brand (EW)
   (Sprawa T-241/16) (
         1
      )
   „{Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego EW — Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy WE — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}”2018/C 221/17Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: El Corte Inglés, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J.L. Rivas Zurdo)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: D. Botis i J. Ivanauskas, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: WE Brand Sàrl (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci R. van Oerle i L. Bekke)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 lutego 2016 r. (sprawa R 426/2015-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między WE Brand a El Corte Inglés.

      Sentencja

            1)

            Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 11 lutego 2016 r. (sprawa R 426/2015-2).

            2)

            EUIPO i WE Brand Sàrl pokrywają, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez El Corte Inglés, SA.

      (
         1
      )	Dz.U. C 251 z 11.7.2016.


201806080181931212018/C 221/185742016TC22120180625PL01PLINFO_JUDICIAL20180503161722Sprawa T-574/16: Wyrok Sądu z dnia 3 maja 2018 r. – HK / Komisja (Służba publiczna — Urzędnicy — Emerytury i renty — Renta rodzinna — Warunki przyznania — Warunek stażu małżeńskiego — Związek partnerski niebędący małżeństwem — Artykuł 17 akapit pierwszy załącznika VIII do regulaminu pracowniczego)
 ---documentbreak--- C2212018PL1620120180503PL0018162172Wyrok Sądu z dnia 3 maja 2018 r. – HK / Komisja
   (Sprawa T-574/16) (
         1
      )
   „(Służba publiczna — Urzędnicy — Emerytury i renty — Renta rodzinna — Warunki przyznania — Warunek stażu małżeńskiego — Związek partnerski niebędący małżeństwem — Artykuł 17 akapit pierwszy załącznika VIII do regulaminu pracowniczego)”2018/C 221/18Język postępowania: francuski
      Strony

      Strona skarżąca: HK (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues i A. Tymen)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Gattinara i F. Simonetti, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Rada Unii Eurpoejskiej (przedstawiciele: początkoweo M. Bauer i M. Veiga, następnie M. Bauer i R. Meyer, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek na podstawie art. 270 TFUE zmierzający, po pierwsze, do stwierdzenia nieważności odmownej decyzji Komisji w sprawie przyznania skarżącemu renty rodzinnej, oraz w razie potrzeby decyzji Komisji oddalającej zażalenie skarżącego, a po drugie, uzyskania naprawienia szkody majątkowej i krzywdy.

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje oddalona.

            2)

            HK zostaje obciążony kosztami postępowania.

            3)

            Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty.

      (
         1
      )	Dz.U. C 59 z 15.2.2016 (sprawa początkowo zarejestrowana przed Sądem do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod nr F-151/15, przekazana do Sądu Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016).


201806150891955262018/C 231/298182016TC23120180702PL01PLINFO_JUDICIAL20180516242521Sprawa T-818/16: Wyrok Sądu z dnia 16 maja 2018 r. – Netflix International i Netflix / Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — Pomoc państwa — Planowana przez Niemcy pomoc na rzecz wsparcia produkcji i dystrybucji filmów — Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym — Brak indywidualnego oddziaływania — Akt regulacyjny wymagający przyjęcia środków wykonawczych — Niedopuszczalność)
 ---documentbreak--- C2312018PL2410120180516PL0029241252Wyrok Sądu z dnia 16 maja 2018 r. – Netflix International i Netflix / Komisja
   (Sprawa T-818/16) (
         1
      )
   „(Skarga o stwierdzenie nieważności — Pomoc państwa — Planowana przez Niemcy pomoc na rzecz wsparcia produkcji i dystrybucji filmów — Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym — Brak indywidualnego oddziaływania — Akt regulacyjny wymagający przyjęcia środków wykonawczych — Niedopuszczalność)”2018/C 231/29Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Netflix International BV (Amsterdam, Niderlandy) i Netflix, Inc. (Los Gatos, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci C. Alberdingk Thijm, S. van Schaik, S. van Velze i E. H. Janssen)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Samnadda, G. Braun i B. Stromsky, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie oparte na art. 263 TFUE, mające na celu stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) 2016/2042 z dnia 1 września 2016 r. w sprawie pomocy państwa nr SA.38418 – 2014/C (ex 2014/N), którą Niemcy zamierzają wdrożyć na rzecz wsparcia produkcji i dystrybucji filmów (Dz.U., 2016 r., L 314, s. 63).

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

            2)

            Postępowanie w sprawie złożonych przez Republikę Federalną Niemiec, Republikę Francuską, Królestwo Niderlandów i Filmförderungsanstalt wniosków o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta zostaje umorzone.

            3)

            Netflix International BV i Netflix, Inc. pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską, z wyjątkiem kosztów dotyczących wniosków o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenientów

            4)

            Netflix International, Netflix, Komisja, Republika Federalna Niemiec, Republika Francuska, Królestwo Niderlandów i Filmförderungsanstalt pokrywają swoje własne koszty związane z wnioskami o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

      (
         1
      )	Dz.U. C 30 z 30.1.2017.


201806220481970402018/C 240/377012016TC24020180709PL01PLINFO_JUDICIAL20180517353622Sprawa T-701/16 P: Wyrok Sądu z dnia 17 maja 2018 r. – Komisja/AV (Odwołanie — Służba publiczna — Personel tymczasowy — Zatrudnienie — Badanie lekarskie — Niekompletne oświadczenia złożone podczas badania lekarskiego — Zastosowanie zastrzeżenia medycznego z mocą wsteczną — Nieprzyznanie uprawnienia do renty inwalidzkiej — Wykonanie wyroku do spraw Służby Publicznej, który stwierdza nieważność pierwotnej decyzji)
 ---documentbreak--- C2402018PL3520120180517PL0037352362Wyrok Sądu z dnia 17 maja 2018 r. – Komisja/AV
   (Sprawa T-701/16 P) (
         1
      )
   „(Odwołanie — Służba publiczna — Personel tymczasowy — Zatrudnienie — Badanie lekarskie — Niekompletne oświadczenia złożone podczas badania lekarskiego — Zastosowanie zastrzeżenia medycznego z mocą wsteczną — Nieprzyznanie uprawnienia do renty inwalidzkiej — Wykonanie wyroku do spraw Służby Publicznej, który stwierdza nieważność pierwotnej decyzji)”2018/C 240/37Język postępowania: francuski
      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo C. Berardis-Kayser, C. Ehrbar i T. Bohr, następnie C. Ehrbar i T. Bohr, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: AV (przedstawiciele: adwokaci J.N. Louis i N. de Montigny)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 21 lipca 2016 r. AV/Komisja (F-91/15, EU:F:2016:170).

      Sentencja

            1)

            Wyrok Sądu do Spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 21 lipca 2016 r., AV/Komisja (F-91/15) zostaje uchylony.

            2)

            Sprawa zostaje przekazana do innej izby Sądu niż izba rozpatrująca niniejsze odwołanie.

            3)

            Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (
         1
      )	Dz.U. C 14 z 16.1.2017.


201806220341970802018/C 240/202112018CJC24020180709PL01PLINFO_JUDICIAL20180326171822Sprawa C-211/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) (Portugalia) w dniu 26 marca 2018 r. – Idealmed III – Serviços de Saúde SA / Autoridade Tributária e Aduaneira
 ---documentbreak--- C2402018PL1720120180326PL0020172182Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) (Portugalia) w dniu 26 marca 2018 r. – Idealmed III – Serviços de Saúde SA / Autoridade Tributária e Aduaneira
   (Sprawa C-211/18)2018/C 240/20Język postępowania: portugalski
      Sąd odsyłający

   Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Idealmed III – Serviços de Saúde SA

      Druga strona postępowania: Autoridade Tributária e Aduaneira

      Pytania prejudycjalne

            1)

            Czy art. 132 ust. 1 lit. b) dyrektywy Rady 2006/112/WE (
                  1
               ) z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (zwanej dalej „dyrektywą VAT”) sprzeciwia się uznaniu, że szpital będący własnością spółki handlowej prawa prywatnego, która zawarła umowy o świadczenie usług zdrowotnych z państwem oraz z osobami prawnymi prawa publicznego, prowadzi działalność na warunkach socjalnych porównywalnych do warunków mających zastosowanie do podmiotów prawa publicznego wskazanych w przywołanym przepisie, gdy spełnione są następujące wymogi:

                     —

                     ponad 54,5 % kwot, w tym kwoty zafakturowane na odpowiednich użytkowników beneficjentów, fakturowanych jest na instytucje państwowe i publiczne systemy ubezpieczeń zdrowotnych po cenach ustalonych w zawartych z nimi porozumieniach i umowach;

                     —

                     ponad 69 % użytkowników jest beneficjentami publicznych systemów ubezpieczeń zdrowotnych lub korzysta z usług świadczonych na podstawie umów z instytucjami państwowymi;

                     —

                     ponad 71 % świadczeń medycznych wykonywanych jest na podstawie umów zawartych z publicznymi systemami ubezpieczeń zdrowotnych i z instytucjami państwowymi, oraz

                     —

                     prowadzona działalność ma duże znaczenie dla ogólnego interesu publicznego?

            2)

            Czy biorąc pod uwagę, że zgodnie z art. 377 dyrektywy VAT Portugalia postanowiła o utrzymaniu zwolnień z VAT dla transakcji dokonywanych przez szpitale, niewymienionych w art. 132 ust. 1 lit. b) tej dyrektywy; że przyznała takim podatnikom możliwość dokonania wyboru systemu opodatkowania tych transakcji na podstawie art. 391 dyrektywy, pod warunkiem, że pozostaną w tym systemie opodatkowania przez okres co najmniej pięciu lat; oraz że przewiduje, że będą oni mogli ponownie podlegać systemowi zwolnień, jeżeli złożą wyraźne oświadczenie, wspomniany art. 391 lub zasady ochrony praw nabytych i uzasadnionych oczekiwań, równości i niedyskryminacji, neutralności i niezakłócania konkurencji sprzeciwiają się temu, aby w stosunku do użytkowników i podatników będących podmiotami prawa publicznego Autoridade Tributária e Aduaneira (urząd podatkowy i celny) nakładał obowiązek stosowania systemu zwolnień przed upływem tego okresu, od chwili stwierdzenia, że podatnik świadczy usługi na warunkach socjalnych porównywalnych do tych, które mają zastosowanie do podmiotów prawa publicznego?

            3)

            Czy przywołany art. 391 dyrektywy lub wymienione wyżej zasady sprzeciwiają się wprowadzeniu nowej ustawy nakładającej obowiązek stosowania przed upływem rzeczonego terminu pięciu lat systemu zwolnień wobec podatników, którzy wybrali uprzednio system opodatkowania?

            4)

            Czy przywołany art. 391 dyrektywy i wyżej wymienione zasady są sprzeczne z przepisami, zgodnie z którymi podatnik, który zdecydował się na zastosowanie systemu opodatkowania, ponieważ w chwili dokonania tego wyboru nie świadczył usług zdrowotnych na warunkach socjalnych porównywalnych do warunków mających zastosowanie do podmiotów prawa publicznego, może pozostać w tym systemie, jeśli zacznie świadczyć takie usługi na warunkach socjalnych porównywalnych z tymi, które mają zastosowanie do podmiotów prawa publicznego?

      (
         1
      )	Dz.U. 2006, L 347, s. 1.


201806220631970192018/C 240/526662017TC24020180709PL01PLINFO_JUDICIAL20180417464611Sprawa T-666/17: Postanowienie Sądu z dnia 17 kwietnia 2018 r. – NeoCell / EUIPO (BIOACTIVE NEOCELL COLLAGEN) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Osoba prawna prawa prywatnego — Brak dowodu posiadania osobowości prawnej — Artykuł 177 § 4 regulaminu postępowania — Oczywista niedopuszczalność)
 ---documentbreak--- C2402018PL4610120180417PL0052461461Postanowienie Sądu z dnia 17 kwietnia 2018 r. – NeoCell / EUIPO (BIOACTIVE NEOCELL COLLAGEN)
   (Sprawa T-666/17) (
         1
      )
   „(Znak towarowy Unii Europejskiej — Osoba prawna prawa prywatnego — Brak dowodu posiadania osobowości prawnej — Artykuł 177 § 4 regulaminu postępowania — Oczywista niedopuszczalność)”2018/C 240/52Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: NeoCell Corporation (przedstawiciel: M. Edenborough, QC)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Lukošiūtė, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 lipca 2017 r. (sprawa R 147/2017-2) dotyczącą rejestracji międzynarodowej wskazującej Unię Europejską słownego znaku towarowego BIOACTIVE NEOCELL COLLAGEN.

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje odrzucona.

            2)

            NeoCell Corporation zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 5 z 8.1.2018.


201806220081970652018/C 240/212122018CJC24020180709PL01PLINFO_JUDICIAL20180326191911Sprawa C-212/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Piemonte (Włochy) w dniu 26 marca 2018 r. – Prato Nevoso Termo Energy Srl / Provincia di Cuneo, ARPA Piemonte
 ---documentbreak--- C2402018PL1910120180326PL0021191191Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Piemonte (Włochy) w dniu 26 marca 2018 r. – Prato Nevoso Termo Energy Srl / Provincia di Cuneo, ARPA Piemonte
   (Sprawa C-212/18)2018/C 240/21Język postępowania: włoski
      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per il Piemonte

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Prato Nevoso Termo Energy Srl

      Druga strona postępowania: Provincia di Cuneo, ARPA Piemonte

      Pytania prejudycjalne

            1)

            Czy art. 6 dyrektywy 2008/98/WE (
                  1
               ), a w każdym razie zasada proporcjonalności stoi na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, takiemu jak uregulowanie zawarte w art. 293 dekretu ustawodawczego nr 152/2006 oraz w art. 268 lit. eee-bis) dekretu ustawodawczego nr 152/2006, które stanowią, że należy uznać za odpad – również w ramach postępowania o wydanie zezwolenia na elektrownię zasilaną biomasą – biopłyn, który spełnia wymagania techniczne w tym zakresie i który jest wymagany do celów produkcyjnych jako paliwo, o ile wspomniany biopłyn nie jest ujęty w załączniku X, część II, sekcja 4, ust. 1, w części V dekretu ustawodawczego nr 152 z dnia 3 kwietnia 2006 r., i to niezależnie od przeprowadzenia oceny negatywnego oddziaływania na środowisko lub istnienia jakichkolwiek zastrzeżeń dotyczących właściwości technicznych produktu, podniesionych w ramach postępowania o wydanie zezwolenia?

            2)

            Czy art. 13 dyrektywy 2009/28/WE (
                  2
               ), a w każdym razie zasady: proporcjonalności, przejrzystości i uproszczenia stoją na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, takiemu jak uregulowanie zawarte w art. 5 dekretu ustawodawczego nr 28/2011 w zakresie, w jakim nie przewiduje on, w przypadku gdy wnioskodawca wnosi o wydanie zezwolenia na wykorzystanie biomasy jako paliwa w instalacji, która powoduje emisje do atmosfery, żadnej koordynacji z postępowaniem o wydanie zezwolenia na takie wykorzystanie paliwa, przewidzianym w dekrecie ustawodawczym nr 152/2006, załącznik X w części V, ani też możliwości dokonania oceny in concreto rozwiązania proponowanego w ramach jednego postępowania o wydanie zezwolenia oraz w świetle wcześniej określonych specyfikacji technicznych?

      (
         1
      )	Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylająca niektóre dyrektywy (Dz.U. L 312, s. 3).
   (
         2
      )	Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych zmieniająca i w następstwie uchylająca dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/30/WE (Dz.U. L 140, s. 16).


201806220431970542018/C 240/387602016TC24020180709PL01PLINFO_JUDICIAL20180517363611Sprawa T-760/16: Wyrok Sądu z dnia 17 maja 2018 r. – Basil/EUIPO – Artex (Kosze rowerowe) [Wzór wspólnotowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru — Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający kosze rowerowe — Podstawa unieważnienia — Niedopuszczalność wniosku o unieważnienie prawa do wzoru — Artykuł 52 ust. 3 i art. 86 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 6/2002 — Ujawnienie wcześniejszego wzoru — Indywidualny charakter — Inne całościowe wrażenie — Artykuł 6 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 6/2002]
 ---documentbreak--- C2402018PL3610120180517PL0038361361Wyrok Sądu z dnia 17 maja 2018 r. – Basil/EUIPO – Artex (Kosze rowerowe)
   (Sprawa T-760/16) (
         1
      )
   „[Wzór wspólnotowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru — Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający kosze rowerowe — Podstawa unieważnienia — Niedopuszczalność wniosku o unieważnienie prawa do wzoru — Artykuł 52 ust. 3 i art. 86 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 6/2002 — Ujawnienie wcześniejszego wzoru — Indywidualny charakter — Inne całościowe wrażenie — Artykuł 6 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 6/2002]”2018/C 240/38Język postępowania: niemiecki
      Strony

      Strona skarżąca: Basil BV (Silvolde, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci N. Weber i J. von der Thüsen)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: S. Hanne i D. Walicka, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Artex SpA (San Zeno di Cassola, Włochy) (przedstawiciel: adwokat J. Vogtmeier)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 lipca 2016 r. (sprawa R 535/2015-3) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru między Artex a Basil.

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje oddalona.

            2)

            Basil BV zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 6 z 9.1.2017.


201806220811970772018/C 240/537262017TC24020180709PL01PLINFO_JUDICIAL20180515464722Sprawa T-726/17: Postanowienie Sądu z dnia 15 maja 2018 r. – Commune de Fessenheim i in./Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — Dostęp do dokumentów — Pismo, które Komisja skierowała do władz francuskich w sprawie protokołu dotyczącego odszkodowania dla grupy EDF w ramach uchylenia zezwolenia na eksploatację elektrowni jądrowej Fessenheim — Dorozumiana odmowa dostępu — Termin do wniesienia skargi — Przekroczenie terminu — Niedopuszczalność)
 ---documentbreak--- C2402018PL4620120180515PL0053462472Postanowienie Sądu z dnia 15 maja 2018 r. – Commune de Fessenheim i in./Komisja
   (Sprawa T-726/17) (
         1
      )
   „(Skarga o stwierdzenie nieważności — Dostęp do dokumentów — Pismo, które Komisja skierowała do władz francuskich w sprawie protokołu dotyczącego odszkodowania dla grupy EDF w ramach uchylenia zezwolenia na eksploatację elektrowni jądrowej Fessenheim — Dorozumiana odmowa dostępu — Termin do wniesienia skargi — Przekroczenie terminu — Niedopuszczalność)”2018/C 240/53Język postępowania: francuski
      Strony

      Strona skarżąca: Commune de Fessenheim (Francja), Communauté de communes Pays Rhin-Brisach (Volgelsheim, Francja), Conseil départemental du Haut-Rhin (Colmar, Francja), Conseil régional Grand Est Alsace Champagne-Ardenne Lorraine, (Strasburg, Francja) (przedstawiciel: G. de Rubercy, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciel: A. Buchet, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności dorozumianej decyzji z dnia 10 sierpnia 2017 r., w której Komisja odmówiła udzielenia skarżącym dostępu do pisma z dnia 22 marca 2017 r., które Komisja skierowała do władz francuskich w sprawie protokołu dotyczącego odszkodowania dla grupy Électricité de France (EDF) w ramach uchylenia zezwolenia na eksploatację elektrowni jądrowej Fessenheim.

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

            2)

            Postępowanie w przedmiocie wniosku Republiki Francuskiej o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta zostaje umorzone.

            3)

            Commune de Fessenheim, Communauté de communes Pays Rhin-Brisach, Conseil départemental du Haut-Rhin i Conseil régional Grand Est Alsace Champagne-Ardenne Lorraine pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

            4)

            Republika Francuska pokrywa własne koszty.

      (
         1
      )	Dz.U. C 13 z 15.1.2018.


201806220191970702018/C 240/091022017CJC24020180709PL01PLINFO_JUDICIAL201804257711Sprawa C-102/17: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 25 kwietnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de Contas – Portugalia) – Secretaria Regional de Saúde dos Açores / Ministério Público (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 53 § 2 i art. 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Artykuł 267 TFUE — Pojęcie „sądu jednego z państw członkowskich” — Postępowanie mające na celu wydanie orzeczenia o charakterze sądowym — Krajowy trybunał obrachunkowy — Uprzednia kontrola legalności i zasadności budżetowej wydatku publicznego — Oczywista niedopuszczalność)
 ---documentbreak--- C2402018PL710120180425PL00097171Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 25 kwietnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de Contas – Portugalia) – Secretaria Regional de Saúde dos Açores / Ministério Público
   (Sprawa C-102/17) (
         1
      )
   „(Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 53 § 2 i art. 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Artykuł 267 TFUE — Pojęcie „sądu jednego z państw członkowskich” — Postępowanie mające na celu wydanie orzeczenia o charakterze sądowym — Krajowy trybunał obrachunkowy — Uprzednia kontrola legalności i zasadności budżetowej wydatku publicznego — Oczywista niedopuszczalność)”2018/C 240/09Język postępowania: portugalski
      Sąd odsyłający

   Tribunal de Contas

      Strony w postępowaniu głównym

      Wnoszący odwołanie: Secretaria Regional de Saúde dos Açores

      przy udziale: Ministério Público

      Sentencja

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de Contas (trybunał obrachunkowy, Portugalia) postanowieniem z dnia 17 stycznia 2017 r. jest oczywiście niedopuszczalny.
   (
         1
      )	Dz.U. C 151 z 15.5.2017.


201806220721970462018/C 240/398012016TC24020180709PL01PLINFO_JUDICIAL20180529373711Sprawa T-801/16: Wyrok Sądu z dnia 29 maja 2018 r. – Fedtke / EKES (Służba publiczna — Urzędnicy — Przeniesienie na emeryturę — Wiek przejścia na emeryturę — Wniosek o pozostanie w służbie — Artykuł 52 akapity pierwszy i drugi regulaminu pracowniczego — Interes służby — Akt wyłącznie potwierdzający — Nowe istotne okoliczności faktyczne — Dopuszczalność)
 ---documentbreak--- C2402018PL3710120180529PL0039371371Wyrok Sądu z dnia 29 maja 2018 r. – Fedtke / EKES
   (Sprawa T-801/16) (
         1
      )
   „(Służba publiczna — Urzędnicy — Przeniesienie na emeryturę — Wiek przejścia na emeryturę — Wniosek o pozostanie w służbie — Artykuł 52 akapity pierwszy i drugi regulaminu pracowniczego — Interes służby — Akt wyłącznie potwierdzający — Nowe istotne okoliczności faktyczne — Dopuszczalność)”2018/C 240/39Język postępowania: francuski
      Strony

      Strona skarżąca: Ingrid Fedtke (Wezembeek-Oppem, Belgia) (przedstawiciel: adwokat M.A. Lucas)

      Strona pozwana: Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny (EKES) (przedstawiciele: M. Pascua Mateo, K. Gambino, X. Chamodraka, A. Carvajal i L. Camarena Januzec, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata B. Wägenbaura)

      Przedmiot

   Wniosek na podstawie art. 270 TFUE o stwierdzenia nieważności odmownej decyzji EKES w sprawie wniosku skarżącej o pozostawienie jej w służbie do ukończenia 66 lat.

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje oddalona.

            2)

            Ingrid Fedtke zostaje obciążona kosztami niniejszego postępowania przed Sądem Unii Europejskiej, jak również przed Sądem do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej.

      (
         1
      )	Dz.U. C 320 z 28.9.2015 (sprawa początkowo zarejestrowana przed Sądem do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod numerem F-107/15, przeniesiona do Sądu Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016 r.).


201806220141970532018/C 240/222132018CJC24020180709PL01PLINFO_JUDICIAL20180326192022Sprawa C-213/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Roma (Włochy) w dniu 26 marca 2018 r. – Adriano Guaitoli i in. / easyJet Airline Co. Ltd
 ---documentbreak--- C2402018PL1920120180326PL0022192202Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Roma (Włochy) w dniu 26 marca 2018 r. – Adriano Guaitoli i in. / easyJet Airline Co. Ltd
   (Sprawa C-213/18)2018/C 240/22Język postępowania: włoski
      Sąd odsyłający

   Tribunale ordinario di Roma

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Adriano Guaitoli, Concepción Casan Rodriguez, Alessandro Celano Tomassoni, Antonia Cirilli, Lucia Cortini, Mario Giuli, Patrizia Padroni

      Strona pozwana: easyJet Airline Co. Ltd

      Pytania prejudycjalne

            1)

            Czy w sytuacji gdy strona, której lot został opóźniony lub odwołany, oprócz ujednoliconych i zryczałtowanych odszkodowań, o których mowa w art. 5, 7 i 9 rozporządzenia nr 261/04 (
                  1
               ), żąda jednocześnie także odszkodowania na mocy art. 12 tego samego rozporządzenia, należy stosować art. 33 Konwencji montrealskiej, czy też „właściwość sądów” (tak międzynarodowa, jak i wewnętrzna) jest w każdym wypadku regulowana przez art. 5 rozporządzenia nr 44/01 (
                  2
               )?

            2)

            Czy w pierwszej sytuacji, o której mowa w pytaniu pierwszym, art. 33 Konwencji montrealskiej należy interpretować w ten sposób, że reguluje on jedynie podział jurysdykcji pomiędzy państwami, czy w ten sposób, że reguluje on także wewnętrzną właściwość miejscową każdego państwa?

            3)

            Czy w pierwszej sytuacji, o której mowa w pytaniu drugim, zastosowanie art. 33 Konwencji montrealskiej ma charakter „wyłączny”, wykluczając zastosowanie art. 5 rozporządzenia nr 44/01, czy też te dwa przepisy mogą być stosowane łącznie, w sposób pozwalający na bezpośrednie określenie tak jurysdykcji państwa, jak i wewnętrznej właściwości miejscowej jego sądów?

      (
         1
      )	Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. L 46, s. 1).
   (
         2
      )	Rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. L 12, s. 1).


201806220541970412018/C 240/40672017TC24020180709PL01PLINFO_JUDICIAL20180518373822Sprawa T-67/17: Wyrok Sądu z dnia 18 maja 2018 r. – Italytrade / EUIPO – Tpresso (tèespresso) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego tèespresso — Wcześniejsze, graficzny TPresso i słowny TPRESSO, międzynarodowe znaki towarowe — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}
 ---documentbreak--- C2402018PL3720120180518PL0040372382Wyrok Sądu z dnia 18 maja 2018 r. – Italytrade / EUIPO – Tpresso (tèespresso)
   (Sprawa T-67/17) (
         1
      )
   „{Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego tèespresso — Wcześniejsze, graficzny TPresso i słowny TPRESSO, międzynarodowe znaki towarowe — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}”2018/C 240/40Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Italytrade Srl (Bari, Włochy) (przedstawiciel: adwokat N. Clemente)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Tpresso SA (Zurych, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci L. Biglia i R. Spagnolli)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 listopada 2016 r. (sprawa R 959/2016-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Tpresso a Italytrade.

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje oddalona.

            2)

            Italytrade Srl zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 104 z 3.4.2017.


201806220761970252018/C 240/54TC24020180709PL01PLINFO_JUDICIAL20180515474711Sprawa T-812/17: Postanowienie Sądu z dnia 15 maja 2018 r. – Seco Belgium i Vinçotte / Parlament (Skarga o stwierdzenie nieważności — Zamówienia publiczne na roboty budowlane — Postępowanie przetargowe — Zadania w zakresie kontroli i wydawania opinii technicznych w ramach zakupów, projektów i robót dotyczących nieruchomości na rzecz Parlamentu Europejskiego w Brukseli — Odrzucenie oferty skarżących i udzielenie zamówienia innemu oferentowi — Cofnięcie zaskarżonego aktu — Następcza bezprzedmiotowość sporu — Umorzenie postępowania)
 ---documentbreak--- C2402018PL4710120180515PL0054471471Postanowienie Sądu z dnia 15 maja 2018 r. – Seco Belgium i Vinçotte / Parlament
   (Sprawa T-812/17) (
         1
      )
   „(Skarga o stwierdzenie nieważności — Zamówienia publiczne na roboty budowlane — Postępowanie przetargowe — Zadania w zakresie kontroli i wydawania opinii technicznych w ramach zakupów, projektów i robót dotyczących nieruchomości na rzecz Parlamentu Europejskiego w Brukseli — Odrzucenie oferty skarżących i udzielenie zamówienia innemu oferentowi — Cofnięcie zaskarżonego aktu — Następcza bezprzedmiotowość sporu — Umorzenie postępowania)”2018/C 240/54Język postępowania: francuski
      Strony

      Strona skarżąca: Seco Belgium (Bruksela, Belgia) i Vinçotte (Vilvoorde, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci A. Delvaux i R. Simar)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: początkowo P. López-Carceller i Z. Nagy, następnie Z. Nagy i B. Simon, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek na podstawie art. 263 TFUE zmierzający do stwierdzenia nieważności decyzji Parlamentu z dnia 1 grudnia 2017 r. o odrzuceniu oferty złożonej przez skarżące w postępowaniu o udzielenie zamówienia 06D 20/2017/M005, zatytułowanym „Zadania w zakresie kontroli i wydawania opinii technicznych w ramach zakupów, projektów i robót dotyczących nieruchomości na rzecz Parlamentu Europejskiego w Brukseli” i o udzieleniu zamówienia innemu oferentowi.

      Sentencja

            1)

            Umarza się postępowanie.

            2)

            Parlament Europejski zostaje obciążony kosztami, w tym kosztami postępowania w sprawie środków tymczasowych.

      (
         1
      )	Dz.U. C 52 z 12.2.2018.


201806220531970592018/C 240/41682017TC24020180709PL01PLINFO_JUDICIAL20180518383811Sprawa T-68/17: Wyrok Sądu z dnia 18 maja 2018 r. – Italytrade / EUIPO – Tpresso (teaespresso) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego teaespresso — Wcześniejsze, graficzny TPresso i słowny TPRESSO, międzynarodowe znaki towarowe — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}
 ---documentbreak--- C2402018PL3810120180518PL0041381381Wyrok Sądu z dnia 18 maja 2018 r. – Italytrade / EUIPO – Tpresso (teaespresso)
   (Sprawa T-68/17) (
         1
      )
   „{Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego teaespresso — Wcześniejsze, graficzny TPresso i słowny TPRESSO, międzynarodowe znaki towarowe — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}”2018/C 240/41Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Italytrade Srl (Bari, Włochy) (przedstawiciel: adwokat N. Clemente)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Tpresso SA (Zurych, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci L. Biglia i R. Spagnolli)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 listopada 2016 r. (sprawa R 1099/2016-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Tpresso a Italytrade.

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje oddalona.

            2)

            Italytrade Srl zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 104 z 3.4.2017.


201806220211970752018/C 240/232172018CJC24020180709PL01PLINFO_JUDICIAL20180326202121Sprawa C-217/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consigli di Stato (Włochy) w dniu 26 marca 2018 r. – La Gazza s.c.r.l. i in. / Agenzia per le Erogazioni in Agricultura (AGEA), Regione Veneto
 ---documentbreak--- C2402018PL2010120180326PL0023201212Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consigli di Stato (Włochy) w dniu 26 marca 2018 r. – La Gazza s.c.r.l. i in. / Agenzia per le Erogazioni in Agricultura (AGEA), Regione Veneto
   (Sprawa C-217/18)2018/C 240/23Język postępowania: włoski
      Sąd odsyłający

   Consigli di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: La Gazza s.c.r.l., Umberto Bernardi, Giovanni Bressan, Bruno Ceccato, Alessandro Cerbaro, Virgilio Cerbaro, Alessandro Conte, Antonio Costa, Maurizio Dalla Pria, Daniele Donà, Fausto Guidolin, Gianni Mancon, Claudio Meneghini, Antonio Pesce, Dario Poli, Rino Salvalaggio, Luciano Simioni, Tiziano Sperotto, Armando Tollio, Marco Toson, Silvano Marcon, Lorella Cusinato, Federica Marcon, Eleonora Marcon, Caterina Marcon, Azienda agricola Bacchin Fratelli, Baldisseri Giancarlo e Mario s.s., Azienda agricola Ballardin Bortolino e Giuseppe, Facchinello Egidio e Giuseppe s.s., Azienda agricola Marchioron Fratelli di Marchioron Maurizio e Giuliano, Marchioron Ruggero e Massimo s.s., Azienda agricola Milan di Milan Mauro e Maurizio s.s., Azienda agricola Pettenuzzo Luciano e Aurelio s.s., Azienda agricola Stragliotto di Stragliotto Giovanni & c. s.s., Azienda agricola Todescato Giuseppe e Maurizio s.s., Azienda agricola Toffan Piermaria e Antonio s.s.

      Druga strona postępowania: Agenzia per le Erogazioni in Agricultura (AGEA), Regione Veneto

      Pytania prejudycjalne

            1)

            Czy w sytuacji takiej jak opisana, będącej przedmiotem postępowania głównego, prawo Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że brak zgodności przepisu państwa członkowskiego z art. 2 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia (EWG) nr 3950/92 (
                  1
               ) oznacza w konsekwencji brak zobowiązania producentów do wniesienia dodatkowej opłaty w przypadku wystąpienia warunków określonych w tymże rozporządzeniu?

            2)

            Czy w sytuacji takiej jak opisana, będącej przedmiotem postępowania głównego, prawo Unii Europejskiej, a dokładniej rzecz ujmując ogólną zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań, należy interpretować w ten sposób, że ochronie uzasadnionych oczekiwań nie podlegają podmioty, które dopełniły obowiązku nałożonego przez państwo członkowskie i które czerpały korzyści ze skutków odnoszących się do przestrzegania tego obowiązku, jeżeli obowiązek ten jest sprzeczny z prawem Unii Europejskiej?

            3)

            Czy w sytuacji takiej jak opisana, będącej przedmiotem postępowania głównego, art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1392/2001 (
                  2
               ) z dnia 9 lipca 2001 r. oraz termin unijny „kategoria priorytetowa” stoją na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego takiemu jak art. 2 ust. 3 dekretu ustawodawczego nr 157/2004 przyjętego przez Republikę Włoską, ustalający zróżnicowane formy zwrotu nadpłaty tejże dodatkowej opłaty, z rozróżnieniem, w odniesieniu do terminów i sposobów zwrotu, na producentów, którzy postępowali zgodnie z wymogami przedmiotowych przepisów krajowych, które stoją w sprzeczności z prawem Unii, i producentów, którzy tych przepisów nie przestrzegali?

      (
         1
      )	Rozporządzenie (EWG) nr 3950/92 Rady z dnia 28 grudnia 1992 r. ustanawiające opłatę dodatkową w sektorze mleka i przetworów mlecznych (Dz.U. L 405, s. 1).
   (
         2
      )	Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1392/2001 z dnia 9 lipca 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 3950/92 ustanawiającego opłatę dodatkową w sektorze mleka i przetworów mlecznych (Dz.U. L 187, s. 19, wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 3, t. 33, s. 104).


201806220151970742018/C 240/103272017CJC24020180709PL01PLINFO_JUDICIAL201804127822Sprawa C-327/17 P: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 12 kwietnia 2018 r. – Cryo-Save AG / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), MedSkin Solutions Dr. Suwelack AG (Odwołanie — Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku — Wycofanie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku — Odwołanie, które stało się bezprzedmiotowe — Umorzenie postępowania)
 ---documentbreak--- C2402018PL720120180412PL00107282Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 12 kwietnia 2018 r. – Cryo-Save AG / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), MedSkin Solutions Dr. Suwelack AG
   (Sprawa C-327/17 P) (
         1
      )
   „(Odwołanie — Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku — Wycofanie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku — Odwołanie, które stało się bezprzedmiotowe — Umorzenie postępowania)”2018/C 240/10Język postępowania: niemiecki
      Strony

      Strona skarżąca: Cryo-Save AG (przedstawiciel: C. Onken, Rechtsanwältin)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciel: D. Hanf, pełnomocnik), MedSkin Solutions Dr. Suwelack AG (przedstawiciel: A. Thünken, Rechtsanwalt)

      Sentencja

            1)

            Postępowanie w przedmiocie niniejszego odwołania zostaje umorzone.

            2)

            Cryo-Save AG zostaje obciążona kosztami postępowania poniesionymi w związku z niniejszym postępowaniem przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

            3)

            Cryo-Save AG i MedSkin Solutions Dr. Suwelack AG pokrywają własne koszty.

      (
         1
      )	Dz.U. C 330 z 2.10.2017.


201806220711970862018/C 240/552522018TC24020180709PL01PLINFO_JUDICIAL20180422484811Sprawa T-252/18: Skarga wniesiona w dniu 22 kwietnia 2018 r. – European Anglers Alliance / Rada
 ---documentbreak--- C2402018PL4810120180422PL0055481481Skarga wniesiona w dniu 22 kwietnia 2018 r. – European Anglers Alliance / Rada
   (Sprawa T-252/18)2018/C 240/55Język postępowania: francuski
      Strony

      Strona skarżąca: European Anglers Alliance (Offenbach am Main, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat L.B. Buchman)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            uznanie interesu prawnego European Anglers Alliance;

            —

            stwierdzenie nieważności przepisów art. 9 ust. 4 i art. 9 ust. 5 rozporządzenia Rady (UE) 2018/120 z dnia 23 stycznia 2018 r. ustalającego uprawnienia do połowów na rok 2018 w odniesieniu do niektórych stad ryb i grup stad ryb, mające zastosowanie w wodach Unii oraz – dla unijnych statków rybackich – w niektórych wodach nienależących do Unii, a także zmieniającego rozporządzenie (UE) 2017/127 (Dz.U. 2018, L 27, s. 1), ponieważ:

                     —

                     prowadzą one do nieuzasadnionej dyskryminacji między obywatelami Unii Europejskiej w świetle celu przyświecającego tym przepisom i naruszają zasadę równego traktowania;

                     —

                     Rada Unii Europejskiej przekroczyła granice przysługującego jej uznania, nie opierając się na żadnych obiektywnych danych na temat poławiania stad labraksa w ramach połowów rekreacyjnych na morzu;

                     —

                     naruszają one zasadę proporcjonalności i nie respektują art. 17 Wspólnej Polityki Rybołówstwa, jako że gospodarcze i socjologiczne znaczenie połowów rekreacyjnych na morzu ewidentnie nie zostało wzięte pod uwagę.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

            1.

            Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasady równego traktowania, gdyż zaskarżone przepisy rozporządzenia (UE) 2018/120 prowadzą do nieuzasadnionej dyskryminacji między obywatelami europejskimi w świetle zamierzonego celu, jak również między rybakami rekreacyjnymi a rybołówstwem przemysłowym.

            2.

            Zarzut drugi dotyczący przekroczenia przez Radę granic przysługującego jej uznania.

            3.

            Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności.


201806220221970362018/C 240/242182018CJC24020180709PL01PLINFO_JUDICIAL20180326212221Sprawa C-218/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 26 marca 2018 r. – Latte Più Srl i in. / Agenzia per le Erogazioni in Agricultura (AGEA), Regione Veneto
 ---documentbreak--- C2402018PL2110120180326PL0024211222Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 26 marca 2018 r. – Latte Più Srl i in. / Agenzia per le Erogazioni in Agricultura (AGEA), Regione Veneto
   (Sprawa C-218/18)2018/C 240/24Język postępowania: włoski
      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Latte Più Srl, Azienda agricola Benedetti Pietro e Angelo s.s., Azienda agricola Bertoldo Leandro e Ferruccio s.s., Sila di Bettinardi Virgilio e Adriano s.s., Bonora Delis, Capparotto Giampaolo e Lorenzino s.s., Cristofori Alessandra, Cunico Antonio, Dal Degan Santo e Giovanni, Dalle Palle Silvano e Munari Teresa, Dalle Palle Tiziano, Fontana Luca, Gonzo Dino e Stefano s.s., Guarato Giuseppe, Guerra Giuseppe, Magrin Stefano e Renato s.s., Marcolin Graziano, Marin Daniele, Gabriele e Graziano s.s., Azienda agricola Mascot di Pilotto Bortolo e figli s.s., Azienda agricola 2000 di Mastrotto Giuseppe, Matteazzi Mario, Mazzaron Roberto, Pozzan Michele e Luca, Radin Alessandro, Raffaello Carlo e fratelli s.s., Azienda agricola Rodighiero Elena di Bartolomei Roberto e Michele s.s., Sambugaro Andrea, Scuccato Gervasio, Serafini Candida, Toffanin Giovanni e Mauro s.s., Trevisan Francesco, Zanettin Gianfranco e Giampietro s.s.

      Druga strona postępowania: Agenzia per le Erogazioni in Agricultura (AGEA), Regione Veneto

      Pytania prejudycjalne

            1)

            Czy w sytuacji takiej jak opisana, będącej przedmiotem postępowania głównego, prawo Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że brak zgodności przepisu państwa członkowskiego z art. 2 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia (EWG) nr 3950/92 (
                  1
               ) oznacza w konsekwencji brak zobowiązania producentów do wniesienia dodatkowej opłaty w przypadku wystąpienia warunków określonych w tymże rozporządzeniu?

            2)

            Czy w sytuacji takiej jak opisana, będącej przedmiotem postępowania głównego, prawo Unii Europejskiej, a dokładniej rzecz ujmując ogólną zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań, należy interpretować w ten sposób, że ochronie uzasadnionych oczekiwań nie podlegają podmioty, które dopełniły obowiązku nałożonego przez państwo członkowskie i które czerpały korzyści ze skutków odnoszących się do przestrzegania tego obowiązku, jeżeli obowiązek ten jest sprzeczny z prawem Unii Europejskiej?

            3)

            Czy w sytuacji takiej jak opisana, będącej przedmiotem postępowania głównego, art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1392/2001 (
                  2
               ) z dnia 9 lipca 2001 r. oraz termin unijny „kategoria priorytetowa” stoją na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego takiemu jak art. 2 ust. 3 dekretu ustawodawczego nr 157/2004 przyjętego przez Republikę Włoską, ustalający zróżnicowane formy zwrotu nadpłaty tejże dodatkowej opłaty, z rozróżnieniem, w odniesieniu do terminów i sposobów zwrotu, na producentów, którzy postępowali zgodnie z wymogami przedmiotowych przepisów krajowych, które stoją w sprzeczności z prawem Unii, i producentów, którzy tych przepisów nie przestrzegali?

      (
         1
      )	Rozporządzenie (EWG) nr 3950/92 Rady z dnia 28 grudnia 1992 r. ustanawiające opłatę dodatkową w sektorze mleka i przetworów mlecznych (Dz.U. L 405, s. 1).
   (
         2
      )	Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1392/2001 z dnia 9 lipca 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 3950/92 ustanawiającego opłatę dodatkową w sektorze mleka i przetworów mlecznych (Dz.U. L 187, s. 19, wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 3, t. 33, s. 104).


201806220661970622018/C 240/562532018TC24020180709PL01PLINFO_JUDICIAL20180423484922Sprawa T-253/18: Skarga wniesiona w dniu 23 kwietnia 2018 r. – VY / Komisja
 ---documentbreak--- C2402018PL4820120180423PL0056482492Skarga wniesiona w dniu 23 kwietnia 2018 r. – VY / Komisja
   (Sprawa T-253/18)2018/C 240/56Język postępowania: francuski
      Strony

      Strona skarżąca: VY (przedstawiciel: adwokat J.N. Louis)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie mianowania [niejawne] (
                  1
               ) na stanowisko kierownika wydziału [niejawne] przedstawicielstwa Unii Europejskiej w Japonii oraz decyzji oddalającej kandydaturę skarżącego;

            —

            obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżący podnosi trzy zarzuty.

            1.

            Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia ogłoszenia o naborze.

            2.

            Zarzut drugi dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia.

            3.

            Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, a także art. 1d statutu.

      (
         1
      )	Dane niejawne.


201806220121970662018/C 240/116402017CJC24020180709PL01PLINFO_JUDICIAL201804178811Sprawa C-640/17: Postanowienie Trybunału ósma izba) z dnia 17 kwietnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Administrativo e Fiscal de Coimbra – Portugalia) – Luís Manuel dos Santos / Fazenda Pública (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Podatki wewnętrzne — Zakaz dyskryminującego opodatkowania — Artykuł 110 TFUE — Jednolity podatek od ruchu pojazdów samochodowych — Ustalenie stawki opodatkowania w zależności od daty pierwszej rejestracji pojazdu w państwie członkowskim opodatkowania — Używane pojazdy samochodowe przywożone z innych państw członkowskich — Brak uwzględnienia daty pierwszej rejestracji w innym państwie członkowskim)
 ---documentbreak--- C2402018PL810120180417PL00118181Postanowienie Trybunału ósma izba) z dnia 17 kwietnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Administrativo e Fiscal de Coimbra – Portugalia) – Luís Manuel dos Santos / Fazenda Pública
   (Sprawa C-640/17) (
         1
      )
   „(Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Podatki wewnętrzne — Zakaz dyskryminującego opodatkowania — Artykuł 110 TFUE — Jednolity podatek od ruchu pojazdów samochodowych — Ustalenie stawki opodatkowania w zależności od daty pierwszej rejestracji pojazdu w państwie członkowskim opodatkowania — Używane pojazdy samochodowe przywożone z innych państw członkowskich — Brak uwzględnienia daty pierwszej rejestracji w innym państwie członkowskim)”2018/C 240/11Język postępowania: portugalski
      Sąd odsyłający

   Tribunal Administrativo e Fiscal de Coimbra

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Luís Manuel dos Santos

      Strona przeciwna: Fazenda Pública

      Sentencja

   Artykuł 110 TFUE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on uregulowaniu państwa członkowskiego, na podstawie którego ustanowiony przez nie jednolity podatek od ruchu drogowego pobierany jest od lekkich pojazdów samochodowych przeznaczonych do transportu pasażerów, zarejestrowanych lub wpisanych do ewidencji we wspomnianym państwie członkowskim, bez uwzględniania daty pierwszej rejestracji pojazdu, jeżeli miała ona miejsce w innym państwie członkowskim, co skutkuje tym, że opodatkowanie pojazdów przywożonych z innego państwa członkowskiego jest wyższe niż opodatkowanie podobnych pojazdów, które nie zostały przywiezione.
   (
         1
      )	Dz.U. C 42 z 5.2.2018.


201806220441970552018/C 240/683152018TC24020180709PL01PLINFO_JUDICIAL20180516585921Sprawa T-315/18: Skarga wniesiona w dniu 16 maja 2018 r. – Calvo Gutierrez i in. / SRB
 ---documentbreak--- C2402018PL5810120180516PL0068581592Skarga wniesiona w dniu 16 maja 2018 r. – Calvo Gutierrez i in. / SRB
   (Sprawa T-315/18)2018/C 240/68Język postępowania: hiszpański
      Strony

      Strona skarżąca: Maria Graciela Calvo Gutierrez (Alcobendas, Hiszpania) i 21 pozostałych skarżących (przedstawiciele: adwokaci R. Vallina Hoset, A. Sellés Marco, C. Iglesias Megías i A. Lois Perreau de Pinninck)

      Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie odpowiedzialności pozaumownej Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji [SRB] i zobowiązanie jej do naprawienia poniesionej przez stronę skarżącą szkody wynikającej z wszystkich działań i zaniechań SRB, które pozbawiły stronę skarżącą całości jej inwestycji w obligacje podporządkowane BANCO POPULAR ESPAÑOL, S.A.;

            —

            zasądzenie od SRB zapłaty na rzecz strony skarżącej z tytułu naprawienia poniesionej szkody majątkowej i zadośćuczynienia za doznaną krzywdę:
            Z tytułu szkody majątkowej, łącznej kwoty 7570098,78 EUR za obniżenie wartości akcji Banco Popular, podzielonej proporcjonalnie w zależności od akcji posiadanych przez każdego ze skarżących w następujący sposób:

                     —

                     María Graciela Calvo Gutiérrez: 8836,67 EUR

                     —

                     Eric Gancedo Holmer: 35257,42 EUR

                     —

                     María Graciela Calvo Gutiérrez y Eric Gancedo Holmer: 39358,01 EUR

                     —

                     Carlos Eric Gancedo Calvo: 7374,19 EUR

                     —

                     Gabriel Gancedo Calvo: 7062,93 EUR

                     —

                     Jorge Gancedo Calvo: 8545,24 EUR

                     —

                     Lucía Gancedo Calvo: 7388,69 EUR

                     —

                     Manuel Gancedo Calvo: 9472,17 EUR

                     —

                     José Gancedo Calvo: 7389,45 EUR

                     —

                     Claudia Sáez de Montagut Gancedo: 763,66 EUR

                     —

                     Bosco Sáez de Montagut Gancedo: 2879,18 EUR

                     —

                     Yago Sáez de Montagut Gancedo: 379,16 EUR

                     —

                     VICA58, S.L.: 265763,84 EUR

                     —

                     Diana Luisa Gancedo Holmer: 175499,04 EUR

                     —

                     Guillermo de Zavala Gancedo: 722,47 EUR

                     —

                     Alfredo de Zavala Gancedo: 718,65 EUR

                     —

                     Cosme de Zavala Gancedo: 1006,27 EUR

                     —

                     Bruno de Zavala Gancedo: 689,66 EUR

                     —

                     María Astrid Gancedo Holmer: 442136,41 EUR

                     —

                     Marco Gancedo Holmer: 442135,64 EUR

                     —

                     LOS PRUNOS DEL SETO, S.L.: 6898,14 EUR

                     —

                     MANUEL GANCEDO, S.A.: 5340911,85 EUR

                     —

                     EVEDAM INMUEBLES, S.L.: 620238,46 EUR

                     —

                     GANCEDO Y GONZÁLEZ, S.L.: 138671,57 EUR; oraz

               Z tytułu krzywdy, kwoty w wysokości do 7570098,78 EUR lub kwoty, której przyznanie Sąd uzna za właściwe, podzielonej proporcjonalnie między skarżących w tym samym stosunku, co kwota przyznana z tytułu szkody majątkowej.

            —

            Zwiększenie dochodzonej kwoty o odsetki za opóźnienie od dnia ogłoszenia niniejszego wyroku do całkowitej zapłaty dochodzonej kwoty, według stóp procentowych ustalonych przez Europejski Bank Centralny dla głównych operacji refinansowania, powiększonych o dwa punkty procentowe.

            —

            Obciążenie Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Główne zarzuty i argumenty są podobne do tych podniesionych w sprawie T-659/17 Vallina Fonseca/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (Dz.U. 2017, C 424, s. 42).