title: Sprawa T-180/15: Wyrok Sądu z dnia 10 listopada 2017 r. – Icap i in. / Komisja [Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Sektor instrumentów pochodnych, których stopy procentowe są wyrażone w jenach — Decyzja stwierdzająca sześć naruszeń art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG — Manipulowanie międzybankowymi stopami referencyjnymi JPY LIBOR i Euroyen TIBOR — Ograniczenie konkurencji ze względu na cel — Uczestnictwo maklera w naruszeniach — „Hybrydowe” postępowanie ugodowe — Zasada domniemania niewinności — Zasada dobrej administracji — Grzywny — Kwota podstawowa — Wyjątkowe dostosowanie — Artykuł 23 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 — Obowiązek uzasadnienia]

text:
               8.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 5/26

         Wyrok Sądu z dnia 10 listopada 2017 r. – Icap i in. / Komisja
   (Sprawa T-180/15) (1)

   ([Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Sektor instrumentów pochodnych, których stopy procentowe są wyrażone w jenach - Decyzja stwierdzająca sześć naruszeń art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG - Manipulowanie międzybankowymi stopami referencyjnymi JPY LIBOR i Euroyen TIBOR - Ograniczenie konkurencji ze względu na cel - Uczestnictwo maklera w naruszeniach - „Hybrydowe” postępowanie ugodowe - Zasada domniemania niewinności - Zasada dobrej administracji - Grzywny - Kwota podstawowa - Wyjątkowe dostosowanie - Artykuł 23 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 - Obowiązek uzasadnienia])
   (2018/C 005/35)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Icap plc (Londyn, Zjednoczone Królestwo), Icap Management Services Ltd (Londyn) i Icap New Zealand Ltd (Wellington, Nowa Zelandia) (przedstawiciele: adwokaci C. Riis-Madsen i S. Frank)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Bottka, B. Mongin i J. Norris-Usher, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie oparte na art. 263 TFUE i zmierzające w pierwszej kolejności do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2015) 432 final z dnia 4 lutego 2015 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG (sprawa AT.39861 – Instrumenty pochodne, których stopa procentowa jest wyrażona w jenach), a także, posiłkowo, do obniżenia kwoty grzywien nałożonych na skarżące we wskazanej decyzji.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 1 lit. a) decyzji Komisji Europejskiej C(2015) 432 final z dnia 4 lutego 2015 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE oraz art. 53 porozumienia EOG (sprawa AT.39861 – Instrumenty pochodne, których stopy procentowe są wyrażone w jenach) w zakresie, w jakim przepis ten dotyczy okresu po dniu 22 sierpnia 2007 r.

               2)

               Stwierdza się nieważność art. 1 lit. b) decyzji C(2015) 432 final.

               3)

               Stwierdza się nieważność art. 1 lit. d), decyzji C(2015) 432 final w zakresie, w jakim odnosi się on do okresu od 5 marca do 27 kwietnia 2010 r.

               4)

               Stwierdza się nieważność art. 1 lit. e) decyzji C(2015) 432 final w zakresie, w jakim odnosi się on do okresu sprzed dnia 18 maja 2010 r.

               5)

               Stwierdza się nieważność art. 1 lit. f) decyzji C(2015) 432 final w zakresie, w jakim odnosi się on do okresu sprzed dnia 18 maja 2010 r.

               6)

               Stwierdza się nieważność art. 2 decyzji C(2015) 432 final.

               7)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               8)

               Icap plc, Icap Management Services Ltd i Icap New Zealand Ltd pokrywają jedną czwartą własnych kosztów.

               9)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty, a także trzy czwarte kosztów poniesionych przez Icap, Icap Management Services i Icap New Zealand.

      (1)  Dz.U. C 245 z 27.7.2015.


title: Sprawa T-684/16: Wyrok Sądu z dnia 17 listopada 2017 r. – Ciarko / EUIPO – Maan (Okap kuchenny) [Wzór wspólnotowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru — Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający okap kuchenny — Wcześniejszy wzór wspólnotowy — Podstawa unieważnienia — Brak indywidualnego charakteru — Poinformowany użytkownik — Stopień swobody twórcy — Brak innego całościowego wrażenia — Artykuł 6 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002]

text:
               8.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 5/37

         Wyrok Sądu z dnia 17 listopada 2017 r. – Ciarko / EUIPO – Maan (Okap kuchenny)
   (Sprawa T-684/16) (1)

   ([Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru - Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający okap kuchenny - Wcześniejszy wzór wspólnotowy - Podstawa unieważnienia - Brak indywidualnego charakteru - Poinformowany użytkownik - Stopień swobody twórcy - Brak innego całościowego wrażenia - Artykuł 6 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002])
   (2018/C 005/50)
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Ciarko spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp.k. (Sanok, Polska) (przedstawiciel: M. Żabińska, radca prawny)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Maan sp. z o.o. (Grójec, Polska) (przedstawiciel: M. Rumak, radca prawny)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 lipca 2016 r. (sprawa R 1212/2015-3) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru między Maan a Ciarko spółka z ograniczoną odpowiedzialnością.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Ciarko spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp.k. pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

               3)

               Maan sp. z o.o. pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 410 z 7.11.2016.


title: Sprawa T-701/17: Skarga wniesiona w dniu 5 października 2017 r. – OCU / SRB

text:
               8.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 5/48

         Skarga wniesiona w dniu 5 października 2017 r. – OCU / SRB
   (Sprawa T-701/17)
   (2018/C 005/66)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Organización de Consumidores y Usuarios (OCU) (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci E. Martínez Martínez i C. López-Mélida de Ramón)

      Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB/EES/2017/08) i anulowanie wyceny niezależnego biegłego, na której opiera się ta decyzja zgodnie z art. 20 ust. 15 rozporządzenia (UE) nr 806/2014;

               —

               uznanie art. 18 i 29 rozporządzenia (UE) nr 806/2014 za niezgodne z prawem i za niemające zastosowania;

               —

               obciążenie JEDNOLITEJ RADY DS. RESTRUKTURYZACJI I UPORZĄDKOWANEJ LIKWIDACJI kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty są podobne do tych podniesionych w sprawach T-478/17 Mutualidad de la Abogacía i Hermandad Nacional de Arquitectos Superiores y Químicos/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-481/17 Fundación Tatiana Pérez de Guzmán y Bueno i SFL/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-482/17 Comercial Vascongada Recalde/ Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-483/17 García Suárez i in./Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-484/17 Fidesban i in./Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-497/17 Sánchez del Valle i Calatrava Real State 2015/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji oraz T-498/17 Pablo Álvarez de Linera Granda/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji.


title: Sprawa C-423/16 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 9 listopada 2017 r. – HX / Rada (Odwołanie — Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte wobec Syryjskiej Republiki Arabskiej — Środki ograniczające przyjęte wobec osoby, której nazwisko figuruje w załączniku do decyzji — Przedłużenie okresu obowiązywania tej decyzji podczas trwania postępowania przed Sądem Unii Europejskiej — Wniosek o dostosowanie skargi złożony podczas rozprawy, a nie w odrębnym piśmie — Artykuł 86 regulaminu postępowania przed Sądem — Bułgarska wersja językowa — Stwierdzenie przez Sąd nieważności pierwotnej decyzji, na podstawie której osoba zainteresowana została umieszczona w wykazie osób objętych środkami ograniczającymi — Wygaśnięcie decyzji przedłużającej — Dalsze istnienie przedmiotu wniosku o dostosowanie skargi)

text:
               8.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 5/11

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 9 listopada 2017 r. – HX / Rada
   (Sprawa C-423/16 P) (1)

   ((Odwołanie - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte wobec Syryjskiej Republiki Arabskiej - Środki ograniczające przyjęte wobec osoby, której nazwisko figuruje w załączniku do decyzji - Przedłużenie okresu obowiązywania tej decyzji podczas trwania postępowania przed Sądem Unii Europejskiej - Wniosek o dostosowanie skargi złożony podczas rozprawy, a nie w odrębnym piśmie - Artykuł 86 regulaminu postępowania przed Sądem - Bułgarska wersja językowa - Stwierdzenie przez Sąd nieważności pierwotnej decyzji, na podstawie której osoba zainteresowana została umieszczona w wykazie osób objętych środkami ograniczającymi - Wygaśnięcie decyzji przedłużającej - Dalsze istnienie przedmiotu wniosku o dostosowanie skargi))
   (2018/C 005/14)
   Język postępowania: bułgarski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: HX (przedstawiciel: S. Koev, advokat)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: I. Gurov i S. Kyriakopoulou, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Punkt 2 sentencji wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 2 czerwca 2016 r., HX/Rada (T-723/14, EU:T:2016:332) zostaje uchylony.

               2)

               Postępowanie w sprawie wniosku o dostosowanie skargi zgłoszonego przez HX w pierwszej instancji zostaje umorzone.

               3)

               Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona, poza własnymi kosztami, również kosztami poniesionymi przez HX zarówno w postępowaniu w pierwszej instancji, jak i w postępowaniu odwoławczym.

      (1)  Dz.U. C 350 z 26.9.2016.


title: Sprawa T-381/17: Postanowienie Sądu z dnia 7 grudnia 2017 r. – Acsen / Parlament i Rada (Skarga o stwierdzenie nieważności — Dyrektywa 2011/35/UE — Łączenie spółek akcyjnych — Nieważność łączenia — Brak rozróżnienia między bezwzględną a względną nieważnością łączenia — Termin do wniesienia skargi — Przekroczenie terminu — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               5.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/27

         Postanowienie Sądu z dnia 7 grudnia 2017 r. – Acsen / Parlament i Rada
   (Sprawa T-381/17) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Dyrektywa 2011/35/UE - Łączenie spółek akcyjnych - Nieważność łączenia - Brak rozróżnienia między bezwzględną a względną nieważnością łączenia - Termin do wniesienia skargi - Przekroczenie terminu - Oczywista niedopuszczalność))
   (2018/C 042/40)
   Język postępowania: rumuński

      Strony

      Strona skarżąca: Ibram Acsen (Bukareszt, Rumunia) (przedstawiciel: C. Gagu, adwokat)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: M. Pencheva i C. Ionescu Dima, pełnomocnicy) oraz Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: S. Petrova Cerchia i A. Varnav, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie wniesione na podstawie art. 263 TFUE w celu doprowadzenia do stwierdzenia częściowej nieważności art. 22 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2011/35/UE Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/35/UE z dnia 5 kwietnia 2011 r. dotyczącej łączenia się spółek akcyjnych (Dz.U. 2011, L 110, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Ibram Acsen zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 269 z 14.8.2017.


title: Sprawa T-669/17: Skarga wniesiona w dniu 25 września 2017 r. – Hernando Avendaño i in./SRB

text:
               5.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/28

         Skarga wniesiona w dniu 25 września 2017 r. – Hernando Avendaño i in./SRB
   (Sprawa T-669/17)
   (2018/C 042/41)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Skarżące: María Hernando Avendaño (Madryt, Hiszpania), Ignacio Ruiz-Rivas Hernando (Madryt), Juan Ruiz-Rivas Cuesta (Madryt), Lucía Ruiz-Rivas Cuesta (Madryt) (przedstawiciel: P. Gabeiras Vázquez, adwokat)

      Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

      Żądania

   Skarżące wnoszą do Sądu o:

               —

               stwierdzenie dopuszczalności niniejszej skargi o stwierdzenie nieważności, jak również przedstawionych dowodów oraz środków objętych wnioskiem;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji SRB/EES/2017/08;

               —

               zasądzenie odszkodowania za poniesione szkody.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty są podobne do tych, które zostały podniesione w sprawach: T-478/17, Mutualidad de la Abogacía i Hermandad Nacional de Arquitectos Superiores y Químicos/SRB; T-481/17, Fundación Tatiana Pérez de Guzmán el Bueno i SFL/SRB; T-482/17, Comercial Vascongada Recalde/Komisja i SRB; T-483/17, García Suárez i in./Komisja i SRB; T-484/17, Fidesban i in./SRB, T-497/17, Sánchez del Valle i Calatrava Real State 2015/Komisja i SRB oraz T-498/17, Pablo Álvarez de Linera Granda/Komisja i SRB.


title: Sprawa T-735/17: Skarga wniesiona w dniu 31 października 2017 r. – Asociación de Usuarios de Bancos, Cajas y Seguros de España/SRB

text:
               5.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/28

         Skarga wniesiona w dniu 31 października 2017 r. – Asociación de Usuarios de Bancos, Cajas y Seguros de España/SRB
   (Sprawa T-735/17)
   (2018/C 042/42)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Asociación de Usuarios de Bancos, Cajas y Seguros de España (Adicae Consumidores Críticos y Responsables) (Saragossa, Hiszpania) (przedstawiciel: J. Llanos Acuña, adwokat)

      Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, a w konsekwencji o uznanie jej za bezskuteczną.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga została wniesiona na decyzję Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB) przyjętą na jej sesji wykonawczej w dniu 7 czerwca 2017 r. (decyzja SRB/EES/2017/08), dotyczącą uruchomienia jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji i jego stosowania do hiszpańskiego Banco Popular Español S.A.
   Zarzuty i główne argumenty są podobne do tych, które zostały podniesione w sprawach: T-478/17, Mutualidad de la Abogacía i Hermandad Nacional de Arquitectos Superiores y Químicos/SRB; T-481/17, Fundación Tatiana Pérez de Guzmán el Bueno i SFL/SRB; T-482/17, Comercial Vascongada Recalde/Komisja i SRB; T-483/17, García Suárez i in./Komisja i SRB; T-484/17, Fidesban i in./SRB, T-497/17, Sánchez del Valle i Calatrava Real State 2015/Komisja i SRB oraz T-498/17, Pablo Álvarez de Linera Granda/Komisja i SRB.


title: Sprawa T-745/17: Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2017 r. – Kerkosand / Komisja

text:
               5.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/29

         Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2017 r. – Kerkosand / Komisja
   (Sprawa T-745/17)
   (2018/C 042/43)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Kerkosand spol. s.r.o. (Šajdíkové Humence, Republika Słowacka) (przedstawiciele: adwokaci A. Rosenfeld i C. Holtmann)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej C(2017)5050 final z dnia 20 lipca 2017 r. wydanej w postępowaniu w sprawie pomocy państwa SA.38121 (2016/FC) – Republika Słowacka „Investment aid to the Slovak glass sand producer NAJPI a.s.”;

               —

               ewentualnie stwierdzenie nieważności pisma powiadamiającego Komisji Europejskiej z dnia 5 września 2017 r. przesłanego przedstawicielom strony skarżącej w postępowaniu w sprawie pomocy państwa SA.38121 (2014/CP) „Alleged State aid to Slovak glass sand producer NAJPI a.s.”; oraz

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia istotnego wymogu proceduralnego w postaci art. 15 ust. 1 zdanie pierwsze w związku z art. 4 rozporządzenia (UE) 2015/1589 (1)

                           —

                           Zdaniem skarżącej pozwana stoi na stanowisku, że pomoc spełnia przesłanki rozporządzenia (UE) nr 651/2014 (2). Miałoby to stać na przeszkodzie przeprowadzeniu przez pozwaną wstępnego postępowania wyjaśniającego oraz wydaniu przez nią decyzji w rozumieniu art. 4 ust. 2, 3 i 4 rozporządzenia (UE) 2015/1589. Stanowisko to jest błędne z punktu widzenia prawa, ponieważ w opinii skarżącej pozwana jest uprawniona do poddania pomocy opartej na rozporządzeniu (UE) nr 651/2014 wstępnemu postępowaniu wyjaśniającemu. Trwające ponad trzy i pół roku postępowanie wyjaśniające przekroczyło próg postępowania prima facie poprzedzającego wstępne postępowanie wyjaśniające. Pozwana jest zatem zgodnie z art. 15 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia (UE) 2015/1589 zobowiązana do wydania decyzji w rozumieniu art. 4 ust. 2, 3 i 4 rozporządzenia (UE) 2015/1589. Tymczasem pozwana naruszyła to zobowiązanie, jako że oddaliła jako bezzasadną złożoną do niej skargę, nie stwierdziwszy jednak, że ta konkretna pomoc nie budzi wątpliwości co do jej zgodności z rynkiem wewnętrznym.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia TFUE oraz przepisów mających zastosowanie w celu jego wykonania, to jest art. 107 ust. 3 lit. a) TFUE i art. 109 TFUE w związku z art. 58 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 651/2014 oraz art. 108 ust. 2 TFUE w związku z art. 4 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2015/1589

                           —

                           Zdaniem skarżącej pozwana stoi na stanowisku, że przysługujące jej uznanie w ramach badania pomocy opartej na rozporządzeniu (UE) nr 651/2014 ogranicza się do badania warunków wyłączenia tego rozporządzenia. Stanowisko to jest błędne z punktu widzenia prawa, ponieważ zgodnie z orzecznictwem sądów Unii przestrzeganie przesłanek rozporządzenia (UE) nr 651/2014 ma jedynie skutek w postaci pierwszeństwa domniemania zgodności pomocy z rynkiem wewnętrznym przed indywidualną oceną w konkretnym przypadku. Pierwszeństwo to nie miałoby zastosowania w takich przypadkach jak niniejszy, w których pomocy należy na pierwszy rzut oka przypisać istotne znaczenie z uwagi na jej ewentualne skutki dla konkurencji. W takich przypadkach pozwana jest uprawniona do dokonania indywidualnej oceny poza ramami rozporządzenia (UE) nr 651/2014 z uwzględnieniem prawa pierwotnego i ogólnych zasad prawa Unii Europejskiej. Nie korzystając z tego prawa, pozwana naruszyła art. 107 ust. 3 lit. a) TFUE.

                           —

                           Skarżąca twierdzi ponadto, że pozwana naruszyła art. 109 TFUE w związku z art. 58 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 651/2014, ponieważ zastosowała to rozporządzenie ze skutkiem wstecznym do niniejszego przypadku, mimo że nie zostały spełnione ku temu przesłanki. W grę wchodzi pomoc ad hoc dla dużego przedsiębiorstwa. Efekt zachęty takiej pomocy podlega zgodnie z art. 6 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 651/2014 szczególnie surowym wymogom. Nie przedstawiono koniecznego dowodu, że przed zatwierdzeniem pomocy władze słowackie upewniły się co do spełnienia tych wymogów na podstawie dokumentów beneficjenta pomocy.

                           —

                           Skarżąca utrzymuje wreszcie, że pozwana naruszyła art. 108 ust. 2 TFUE w związku z art. 4 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2015/1589, ponieważ nie wszczęła formalnego postępowania wyjaśniającego. W toku trwającego ponad trzy i pół roku postępowania wyjaśniającego pozwana skontrolowała jedynie w niewystarczający i niepełny sposób status MŚP, który przypisała beneficjentowi pomocy. Ponadto podczas jednego spotkania pozwana wspomniała wyraźnie o trudnościach w odniesieniu do oceny, czy w grę wchodzi pomoc przyznana na podstawie systemu pomocy czy pomoc ad hoc. Pozwana mogłaby pozostawić tę kwestię otwartą jedynie wtedy, gdyby skontrowała wystarczająco i stwierdziła zasadnie status MŚP beneficjenta. Taka sytuacja nie miała jednak miejsca. Co więcej, dopiero w zaskarżonej decyzji pozwana uznała brak zgodności pomocy z rynkiem wewnętrznym w świetle rozporządzenia (WE) nr 800/2008 (3), po tym jak przez wiele lat twierdziła coś przeciwnego.

      (1)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. 2015, L 248, s. 9).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu [o funkcjonowaniu Unii Europejskiej] (Dz.U. 2014, L 187, s. 1).

      (3)  Règlement (CE) no 800/2008 de la Commission du 6 août 2008 déclarant certaines catégories d'aide compatibles avec le marché commun en application des articles 87 et 88 du traité (Dz.U. 2008 L 214, s. 3).


title: Sprawa T-754/17: Skarga wniesiona w dniu 15 listopada 2017 r. – Chambre de commerce et d’industrie métropolitaine Bretagne-ouest (port de Brest) / Komisja

text:
               5.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/30

         Skarga wniesiona w dniu 15 listopada 2017 r. – Chambre de commerce et d’industrie métropolitaine Bretagne-ouest (port de Brest) / Komisja
   (Sprawa T-754/17)
   (2018/C 042/44)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Chambre de commerce et d’industrie métropolitaine Bretagne-ouest (port de Brest) (Brest, Francja) (przedstawiciele: J. Vanden Eynde i E. Wauters, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną i w konsekwencji stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2017) 5176 final w sprawie pomocy państwa SA.38398 (2016/C, ex 2015/E) wdrożonej przez Francję – Opodatkowanie portów we Francji;

               —

               stwierdzenie, że niniejsza skarga jest dopuszczalna i zasadna;

               —

               w związku z tym stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej, w której instytucja ta uznała, że fakt, iż działalność gospodarcza prowadzona przez Chambre de commerce et d’industrie métropolitaine Bretagne-ouest nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych, stanowi pomoc państwa niezgodną z rynkiem wewnętrznym;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasady dobrej administracji, jako że spór w sprawie T-39/17, Chambre de commerce et d’industrie métropolitaine Bretagne-ouest (port de Brest)/Komisja, wszczęty przez skarżącą w przedmiocie prawa dostępu do akt postępowania administracyjnego nie został jeszcze rozstrzygnięty. Tak więc w zakresie, w jakim Komisja oparła się na dokumentach mających istotne znaczenie przy określeniu zarzutów stawianych skarżącej, aczkolwiek nie przekazała ich skarżącej pomimo licznych wniosków tej ostatniej, decyzja zawierająca analizę podobnych dokumentów powinna zostać uznana za niezgodną z prawem.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący błędu w ocenie w zakresie kwalifikacji działalności prowadzonej przez port w Breście. Zarzut ten dzieli się na dwie części:

                           —

                           cześć pierwsza, oparta na twierdzeniu, zgodnie z którym działalność prowadzona przez port w Breście polega na świadczeniu usług użyteczności publicznej. Skarżąca uważa, że w tym kontekście pozwana nie może kwestionować zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych, chyba, że wykaże, iż stanowi ono pomoc państwa udzieloną na rzecz działalności podlegającej konkurencji;

                           —

                           część druga, podniesiona posiłkowo, oparta na twierdzeniu, że nawet gdyby działalność portowa nie polegała na świadczeniu usług użyteczności publicznej, polega ona przynajmniej na wykonywaniu usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym, które przy poszanowaniu reguł Unii mogą być subwencjonowane, w tym w oparciu o środki podatkowe. Skarżąca uważa, że w takim przypadku nie można uznać, iż reguły konkurencji mają zastosowanie w niniejszej sprawie.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący braku uzasadnienia i oczywistego błędu w ocenie, jeśli chodzi o uznanie przez Komisję spornego środka za pomoc państwa. Zarzut ten dzieli się na dwie części:

                           —

                           część pierwsza, w ramach której skarżąca uważa, że wyjątek z art. 106 ust. 2 TFUE należy rozpatrywać w związku z art. 93 TFUE, który stanowi, że zgodna z traktatami jest pomoc, która odpowiada potrzebom koordynacji transportu lub stanowi zwrot za wykonanie pewnych świadczeń nierozerwalnie związanych z pojęciem usługi publicznej;

                           —

                           część druga, oparta na oczywistym błędzie w ocenie i niewystarczającym uzasadnieniu, jeśli chodzi o stosowanie art. 107 TFUE. Po pierwsze, zaskarżona decyzja jest niewystarczająco uzasadniona, ponieważ nie przedstawiono w niej żadnego dowodu w celu ustalenia i wykazania, w jaki sposób sporny system pomocy wpływa lub może wpłynąć na wymianę handlową między państwami członkowskimi w zakresie portów francuskich, a zwłaszcza portu w Breście. Po drugie, w decyzji dopuszczono się oczywistego błędu w ocenie, ponieważ uznano w niej za pomoc państwa środek, z którego korzysta port w Breście, podczas gdy nie została spełniona przesłanka dotycząca wpływu na wymianę handlową.


title: Sprawa T-779/17: Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2017 r. – United Wineries/EUIPO – Compañía de Vinos Miguel Martín (VIÑA ALARDE)

text:
               5.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/31

         Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2017 r. – United Wineries/EUIPO – Compañía de Vinos Miguel Martín (VIÑA ALARDE)
   (Sprawa T-779/17)
   (2018/C 042/45)
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: United Wineries, SA (Cenicero, Hiszpania) (przedstawiciel: J. Oria Sousa-Montes, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Compañía de Vinos Miguel Martín, SL (Cigales, Hiszpania)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „VIÑA ALARDE” / – zgłoszenie nr 13 390 521

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 września 2017 r. w sprawie R 281/2017-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie niniejszej skargi wraz załącznikami za dopuszczalną;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 42 ust. 1 oraz art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-781/17: Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2017 r. – Kraftpojkarna / Komisja

text:
               5.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/32

         Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2017 r. – Kraftpojkarna / Komisja
   (Sprawa T-781/17)
   (2018/C 042/46)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Kraftpojkarna (Västerås, Szwecja) (przedstawiciel: adwokat Y. Melin)

      Strona pozwana: Komisja

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               1.

               stwierdzenia niezgodności z prawem:

                           —

                           artykułu 3 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1238/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiącego o ostatecznym poborze cła tymczasowego nałożonego na przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej oraz

                           —

                           artykułu 2 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1239/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. nakładającego ostateczne cło wyrównawcze na przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej;

               2.

               stwierdzenie nieważności

                           —

                           artykułu 2 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/1524 z dnia 5 września 2017 r. w sprawie wycofania przyjęcia zobowiązania w odniesieniu do dwóch producentów eksportujących zgodnie z decyzją wykonawczą 2013/707/UE potwierdzającą przyjęcie zobowiązania złożonego w związku z postępowaniem antydumpingowym i postępowaniem antysubsydyjnym dotyczącym przywozu modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej na okres obowiązywania środków ostatecznych, w zakresie, w jakim dotyczy on skarżącej, a także

               3.

               Obciążenie Komisji i wszystkich interwenientów popierających żądania Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut.
   Komisja naruszyła art. 8 ust. 1, 9 i 10 oraz art. 10 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (1), a także art. 13 ust. 1, 9 i 10 oraz art. 16 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1037 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (2), stwierdzając, że faktury w ramach zobowiązania są nieważne, i nakazując organom celnym pobranie cła, jak gdyby żadna ważna faktura w ramach zobowiązania nie została wystawiona i przedstawiona organom celnym przy zgłoszeniu produktów do dopuszczenia do swobodnego obrotu w Unii.
   Zarzut ten jest oparty na niezgodności z prawem art. 3 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1238/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiącego o ostatecznym poborze cła tymczasowego nałożonego na przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej (3) i art. 2 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1239/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. nakładającego ostateczne cło wyrównawcze na przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej (4), które uprawniają Komisję do stwierdzenia, że faktury w ramach zobowiązania są nieważne.

      (1)  Dz.U. 2013 L 176, s. 21.

      (2)  Dz.U 2016 L 176, s. 55.

      (3)  Dz.U 2013 L 325, s. 1.

      (4)  Dz.U. 2013 L 325, s. 66.


title: Sprawa T-782/17: Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2017 r. – Wuxi Saijing Solar / Komisja

text:
               5.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/33

         Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2017 r. – Wuxi Saijing Solar / Komisja
   (Sprawa T-782/17)
   (2018/C 042/47)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Wuxi Saijing Solar Co. Ltd (Yixing, Chiny) (przedstawiciel: Y. Melin, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               1.

               stwierdzenie nieważności

                           —

                           art. 3 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1238/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiącego o ostatecznym poborze cła tymczasowego nałożonego na przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej, oraz

                           —

                           art. 2 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1239/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. nakładającego ostateczne cło wyrównawcze na przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej;

               2.

               stwierdzenie nieważności

                           —

                           art. 2 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/1524 z dnia 5 września 2017 r. w sprawie wycofania przyjęcia zobowiązania w odniesieniu do dwóch producentów eksportujących zgodnie z decyzją wykonawczą 2013/707/UE potwierdzającą przyjęcie zobowiązania złożonego w związku z postępowaniem antydumpingowym i postępowaniem antysubsydyjnym dotyczącym przywozu modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej na okres obowiązywania środków ostatecznych w zakresie w jakim znajduje on zastosowanie do skarżącej; oraz

               3.

               obciążenie Komisji i każdego interwenienta, który może być dopuszczony do sprawy na poparcie żądań Komisji, kosztami tego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut:
   Komisja naruszyła art. 8 ust. 1, 9 i 10 oraz art. 10 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (1), oraz art. 13 ust. 1, 9 i 10 oraz art. 16 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1037 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (2), uznając za nieważne faktury w ramach zobowiązania i nakazując organom celnym pobranie ceł, tak jak gdyby żadne ważne faktury w ramach zobowiązań nie zostały wystawione i przekazane organom celnym w chwili gdy towary zostały zgłoszone do dopuszczenia do swobodnego obrotu.
   Zarzut ten oparty jest na niezgodności z prawem art. 3 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1238/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiącego o ostatecznym poborze cła tymczasowego nałożonego na przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej (3), oraz art. 2 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1239/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. nakładającego ostateczne cło wyrównawcze na przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej (4), które upoważniają Komisję do stwierdzenia nieważności faktur w ramach zobowiązania.

      (1)  Dz.U. 2013 L 176, s. 21.

      (2)  Dz.U. 2016 L 176, s. 55.

      (3)  Dz.U. 2013 L 325, s. 1.

      (4)  Dz.U. 2013 L 325, s. 66.


title: Sprawa T-783/17: Skarga wniesiona w dniu 1 grudnia 2017 r. – GE Healthcare / Komisja

text:
               5.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/34

         Skarga wniesiona w dniu 1 grudnia 2017 r. – GE Healthcare / Komisja
   (Sprawa T-783/17)
   (2018/C 042/48)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: GE Healthcare A/S (Oslo, Norwegia) (przedstawiciele: D. Scannell, barrister, oraz G. Castle i S. Oryszczuk, solicitors)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2017) 7941 final z dnia 23 listopada 2017 r. w sprawie zawieszenia pozwoleń na dopuszczenie do obrotu Omniscanu (INN gadodiamidu), których właścicielem jest strona skarżąca;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przez zaskarżoną decyzję art. 116 dyrektywy 2001/83/WE (1).

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia przez zaskarżoną decyzję zasady ostrożności.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia przez zaskarżoną decyzję zasady niedyskryminacji.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący okoliczności, że zaskarżona decyzja jest w każdym wypadku nieproporcjonalna.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia przez zaskarżoną decyzję zasady dobrej administracji.

      (1)  Dyrektywa 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. 2001, L 311, s. 67).


title: Sprawa T-786/17: Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2017 r. – BTC / Komisja

text:
               5.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/35

         Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2017 r. – BTC / Komisja
   (Sprawa T-786/17)
   (2018/C 042/49)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: BTC GmbH (Bolzano, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci L. von Lutterotti i A. Frei)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej Ares (2017) 4799558 z dnia 27 września 2017 r. w sprawie odzyskania przyznanych środków finansowych, a także odnośnej noty obciążeniowej (Nota di Addebito) nr 3241712708 z dnia 2 października 2017 r. oraz decyzji Ares (2017) 4790311 z dnia 2 października 2017 r., doręczonych pocztą elektroniczną w dniu 4 października 2017 r. na adres info@btc-srl.com, jak też wszelkich innych (także nieznanych) aktów prawnych, które poprzedzają obie wskazane decyzje, są z nimi związane lub służą ich wykonaniu;

               —

               posiłkowo, stwierdzenie w ramach postępowania arbitrażowego na podstawie art. 272 TFUE i art. 5 ust. 2 umowy o dotację nr C046311 z dnia 29 czerwca 2017 r., że skarżąca nie jest zobowiązana do zapłaty kwoty zażądanej przez Komisję Europejską w nocie obciążeniowej (Nota di Addebito) nr 3241712708 z dnia 2 października 2017 r., wobec czego skarżąca pa prawo zatrzymać tę kwotę;

               —

               w dalszej kolejności, posiłkowo i również w ramach postępowania arbitrażowego na podstawie art. 272 TFUE i art. 5 ust. 2 umowy o dotację nr C046311 z dnia 29 czerwca 2017 r., wyłącznie na wypadek, gdyby skarżąca była zobowiązana do zapłaty na rzecz Wspólnoty Europejskiej jakiejkolwiek kwoty na podstawie umowy o dotację C046311 z dnia 29 czerwca 2017 r., stwierdzenie, że kwota ewentualnie należna od skarżącej jest niższa niż kwota wskazana przez Komisję Europejską w nocie obciążeniowej nr 3241712708 z dnia 2 października 2017 r.;

               —

               w każdym razie, obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania zgodnie z art. 134 regulaminu postępowania, przy czym koszty te szacuje się, w oparciu o włoskie uregulowania dotyczące uiszczania honorariów adwokackich zawarte w dekrecie włoskiego ministra sprawiedliwości nr 55/2014, na kwotę 30 000 EUR powiększoną o 15 % tytułem zwrotu kosztów na zasadzie ryczałtu zgodnie z art. 15 tego dekretu, o 4 % tytułem ustawowej składki na rzecz kasy adwokackiej, a także o 22 % tytułem VAT, o ile jest on należny, z zastrzeżeniem doprecyzowania wysokości tych kosztów w późniejszym czasie, w toku postępowania, z uwzględnieniem rzeczywistego nakładu pracy.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy: nieważność zaskarżonych decyzji ze względu na przedawnienie zgodnie z art. 3 ust. 1 akapit czwarty rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2988/95 (1).

               2.

               Zarzut drugi: nieważność zaskarżonych decyzji jako sprzecznych z art. 296 TFUE i art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej ze względu na nieproporcjonalnie długi czas trwania postępowania prowadzącego do wydania decyzji i wskazanej wyżej noty obciążeniowej (naruszenie zasad pewności prawa i rozsądnego czasu trwania postępowania).

               3.

               Zarzut trzeci: nieważność zaskarżonych aktów ze względu na naruszenie art. 296 TFUE oraz art. 41 i 42 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej z uwagi na błędy popełnione przy dokonywaniu ustaleń faktycznych, brak, niedostateczne lub wewnętrznie sprzeczne uzasadnienie decyzji oraz naruszenie prawa dostępu do dokumentów.

               4.

               Zarzut czwarty: nieważność zaskarżonych aktów ze względu na naruszenie art. 2 i 4 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2988/95, a także naruszenie art. 296 TFUE i art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej z uwagi na nieproporcjonalny charakter dochodzonej kwoty, brak lub błędny charakter ustaleń faktycznych, a także niewystarczające lub wewnętrznie sprzeczne uzasadnienie decyzji.

               5.

               Zarzut piąty: kwota dochodzona przez Komisję od skarżącej w nocie obciążeniowej nr 3241712708 z dnia 2 października 2017 r. nie jest należna, ponieważ Komisja naruszyła zasadę wykonywania umów w dobrej wierze, ustaliła okoliczności faktyczne zbyt późno i w niewystarczającym zakresie, a także nie oceniła bądź błędnie oceniła zgromadzone dowody.

               6.

               Zarzut szósty: kwota dochodzona przez Komisję od skarżącej w nocie obciążeniowej nr 3241712708 z dnia 2 października 2017 r. nie jest należna, ponieważ wnioski, do jakich Komisja doszła na podstawie sprawozdania OLAF nie odpowiadają okolicznościom faktycznym.

               7.

               Zarzut siódmy: kwota dochodzona przez Komisję od skarżącej w nocie obciążeniowej nr 3241712708 z dnia 2 października 2017 r. jest w każdym razie zbyt wysoka, ponieważ w myśl art. 19 załącznika II do umowy o dotację zwrotowi podlegają jedynie kwoty, które rzeczywiście zostały niesłusznie pobrane, nie zaś kwoty wypłacone na podstawie wiarygodnego i zgodnego z umową rozliczenia (naruszenie zasady dobrej wiary oraz zasady proporcjonalności).

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.U. 1995, L 312, s. 1).


title: Sprawa T-789/17: Skarga wniesiona w dniu 29 listopada 2017 r. – TecAlliance / EUIPO – Siemens (TecDocPower)

text:
               5.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/36

         Skarga wniesiona w dniu 29 listopada 2017 r. – TecAlliance / EUIPO – Siemens (TecDocPower)
   (Sprawa T-789/17)
   (2018/C 042/50)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: TecAlliance GmbH (Ismaning, Niemcy) (przedstawiciel: Rechtsanwalt P. Engemann)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Siemens AG (Monachium, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Siemens AG

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „TecDocPower” – unijny znak towarowy nr 13 402 326

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 września 2017 r. w sprawie R 2433/2016-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 47 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-790/17: Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2017 r. – St. Andrews Links / EUIPO (ST ANDREWS)

text:
               5.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/37

         Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2017 r. – St. Andrews Links / EUIPO (ST ANDREWS)
   (Sprawa T-790/17)
   (2018/C 042/51)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: St. Andrews Links Ltd (St. Andrews, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat B. Hattier)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „ST ANDREWS” – zgłoszenie nr 9 586 348

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 października 2017 r. w sprawie R 92/2017-4

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie dopuszczalności niniejszej skargi;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim oddalono w niej odwołanie w odniesieniu do następujących usług należących do klasy 41: „organizowanie i prowadzenie konferencji rozrywkowych, kongresów, imprez, zawodów i seminariów; usługi klubowe [rozrywka lub nauczanie]; dostarczanie strony web dostarczającej informacje w zakresie konferencji kongresów, imprez, zawodów i seminariów; planowanie przyjęć [rozrywka]; organizowanie imprez kulturalnych i wystaw w celach kulturalnych lub edukacyjnych; publikowanie książek oraz książek i dzienników elektronicznych online; usługi doradztwa i szkoleń zawodowych [porady w zakresie edukacji lub kształcenia]”;

               —

               zezwolenie na rejestrację unijnego znaku towarowego nr 9 586 348 dla wspomnianych powyżej usług; oraz

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą w niniejszym postępowaniu.

      Podniesiony zarzut

               —

               Izba Odwoławcza przeprowadziła błędną ocenę odróżniającego charakteru zgłoszenia unijnego znaku towarowego nr 9 586 348 w odniesieniu do niektórych usług należących do klasy 41.


title: Sprawa T-602/16: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2017 r. – CJ/ECDC (Służba publiczna — Personel kontraktowy — Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej — Postepowanie w sprawie oceny w 2012 r. — Sporządzenie — Żądanie stwierdzenie nieważności decyzji zamykającej sprawozdanie z oceny)

text:
               5.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/19

         Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2017 r. – CJ/ECDC
   (Sprawa T-602/16) (1)

   ((Służba publiczna - Personel kontraktowy - Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej - Postepowanie w sprawie oceny w 2012 r. - Sporządzenie - Żądanie stwierdzenie nieważności decyzji zamykającej sprawozdanie z oceny))
   (2018/C 042/27)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: CJ (przedstawiciel: adwokat V. Kolias)

      Strona pozwana: Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (ECDC) (przedstawiciele: J. Mannheim i A. Daume, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów D. Waelbroecka i A. Duron)

      Przedmiot

   Skarga na podstawie art. 270 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji oceniającego z odwołania ECDC z dnia 21 września 2015 r., mocą której sprawozdanie z oceny skarżącego za 2011 r. stało się ostateczne oraz, w razie potrzeby, decyzji ECDC z dnia 20 kwietnia 2016 r. oddalającej zażalenie złożone przez skarżącego na tę decyzję oceniającego z odwołania.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               CJ pokrywa koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 296 du 16.8.2016 (sprawa początkowo zarejestrowana przed Sądem do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod sygnaturą F-32/16 i przekazana do Sądu Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016).


title: Sprawa T-611/16: Wyrok Sądu z dnia 14 grudnia 2017 r. – Trautmann/ESDZ (Służba publiczna — Urzędnicy — Wynagrodzenie — Dodatki rodzinne — Dodatek edukacyjny — Artykuł 15 załącznika X do regulaminu pracowniczego — Warunki przyznania — Artykuł 3 ust. 1 załącznika VII do regulaminu pracowniczego — Regularne uczęszczanie w pełnym wymiarze czasu do płatnej placówki nauczania — Artykuł 85 regulaminu pracowniczego — Zwrot nienależnych kwot — Obowiązek uzasadnienia — Prawo do bycia wysłuchanym)

text:
               5.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/20

         Wyrok Sądu z dnia 14 grudnia 2017 r. – Trautmann/ESDZ
   (Sprawa T-611/16) (1)

   ((Służba publiczna - Urzędnicy - Wynagrodzenie - Dodatki rodzinne - Dodatek edukacyjny - Artykuł 15 załącznika X do regulaminu pracowniczego - Warunki przyznania - Artykuł 3 ust. 1 załącznika VII do regulaminu pracowniczego - Regularne uczęszczanie w pełnym wymiarze czasu do płatnej placówki nauczania - Artykuł 85 regulaminu pracowniczego - Zwrot nienależnych kwot - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do bycia wysłuchanym))
   (2018/C 042/28)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Ernst Ulrich Trautmann (Kraainem, Belgia) (przedstawiciel: adwokat M. Meyer)

      Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ) (przedstawiciele: S. Marquardt i R. Weiss, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na podstawie art. 270 TFUE po pierwsze, o stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego ESDZ z dnia 18 grudnia 2015 r. w sprawie ponownej oceny wysokości dodatku edukacyjnego oraz decyzji Urzędu Administracji i Wypłacania Należności Indywidualnych (PMO) z dnia 12 stycznia 2016 r. w sprawie windykacji, poprzez potrącenie z wynagrodzenia, nienależnie wypłaconych skarżącemu kwot, a także decyzji z dnia 12 maja 2016 r. oddalającej zażalenia na te decyzje, a po drugie, o zasądzenie od ESDZ zwrotu na rzecz skarżącego kwot wypłaconych wcześniej w związku z jego uprawnieniem do dodatku edukacyjnego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Ernst Ulrich Trautmann pokrywa koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 371 z 10.10.2016 (sprawa początkowo zarejestrowana przed Sądem do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod sygnaturą F-41/16 i przekazana do Sądu Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016).


title: Sprawa C-401/17 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 15 maja 2017 r. w sprawie T-899/16, Double „W” Enterprises Ltd/Królestwo Hiszpanii, wniesione w dniu 30 czerwca 2017 r. przez Double „W” Enterprises Ltd

text:
               5.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/2

         Odwołanie od postanowienia Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 15 maja 2017 r. w sprawie T-899/16, Double „W” Enterprises Ltd/Królestwo Hiszpanii, wniesione w dniu 30 czerwca 2017 r. przez Double „W” Enterprises Ltd
   (Sprawa C-401/17 P)
   (2018/C 042/02)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Double „W” Enterprises Ltd (przedstawiciel: A. Rubio Crespo, abogado)

      Druga strona postępowania: Królestwo Hiszpanii
   Postanowieniem z dnia 14 grudnia 2017 r. Trybunał (dziesiąta izba) orzekł, że odwołanie jest niedopuszczalne.


title: Sprawa T-692/16: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2017 r. – CJ / ECDC [Służba publiczna — Personel kontraktowy — Umowa na czas określony — Artykuł 47 lit. b) WZIP — Stwierdzenie nieważności decyzji o przedterminowym rozwiązaniu umowy — Artykuł 266 TFUE — Wykonanie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej — Przyjęcie nowej decyzji o przedterminowym rozwiązaniu umowy — Skutek wsteczny]

text:
               5.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/21

         Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2017 r. – CJ / ECDC
   (Sprawa T-692/16) (1)

   ([Służba publiczna - Personel kontraktowy - Umowa na czas określony - Artykuł 47 lit. b) WZIP - Stwierdzenie nieważności decyzji o przedterminowym rozwiązaniu umowy - Artykuł 266 TFUE - Wykonanie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej - Przyjęcie nowej decyzji o przedterminowym rozwiązaniu umowy - Skutek wsteczny])
   (2018/C 042/29)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: CJ (przedstawiciel: adwokat V. Kolias)

      Strona pozwana: Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (ECDC) (przedstawiciele: J. Mannheim i A. Daume, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów D. Waelbroecka i A. Duron)

      Przedmiot

   Żądanie oparte na art. 270 TFUE dotyczące z jednej strony stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji ECDC z dnia 2 grudnia 2015 r. w sprawie rozwiązania, z mocą wsteczną od dnia 30 kwietnia 2012 r., umowy skarżącego o pracę w charakterze członka personelu kontraktowego, oraz po drugie, decyzji ECDC z dnia 27 czerwca 2016 r. w sprawie oddalenia złożonego przez skarżącego zażalenia na tę decyzję w sprawie rozwiązania umowy, a także z drugiej strony odszkodowania za wyrządzoną skarżącemu szkodę.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               CJ zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 441 z 28.11.2016.


title: Sprawa T-791/17: Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2017 r. – St. Andrews Links / EUIPO (ST ANDREWS)

text:
               5.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/37

         Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2017 r. – St. Andrews Links / EUIPO (ST ANDREWS)
   (Sprawa T-791/17)
   (2018/C 042/52)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: St. Andrews Links Ltd (St. Andrews, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokat B. Hattier)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „ST ANDREWS” – zgłoszenie nr 11 176 773

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 grudnia 2017 r. w sprawie R 93/2017-4

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, w zakresie w jakim oddalono w niej odwołanie w odniesieniu do następujących usług z klasy 41: „Organizowanie i przeprowadzanie konferencji związanych z rozrywką, kongresów, imprez, konkursów i seminariów; Usługi klubowe [rozrywka lub nauczanie]; Tworzenie stron internetowych zawierających informacje na temat konferencji, kongresów, imprez, konkursów lub seminariów; Planowanie przyjęć [rozrywka]; Organizowanie imprez w celach kulturalnych oraz wystaw w celach kulturalnych lub edukacyjnych; Publikowanie książek oraz publikowanie on-line elektronicznych książek i czasopism; Doradztwo zawodowe i usługi szkoleniowe”.

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Izba odwoławcza błędnie oceniła odróżniający charakter znaku towarowego objętego zgłoszeniem nr 11 176 773 w odniesieniu do niektórych usług z klasy 41.


title: Sprawa C-468/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 15 maja 2017 r. w sprawie T-223/15, Morton’s of Chicago / EUIPO, wniesione w dniu 3 sierpnia 2017 r. przez Morton’s of Chicago Inc.

text:
               5.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/2

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 15 maja 2017 r. w sprawie T-223/15, Morton’s of Chicago / EUIPO, wniesione w dniu 3 sierpnia 2017 r. przez Morton’s of Chicago Inc.
   (Sprawa C-468/17 P)
   (2018/C 042/03)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Morton’s of Chicago Inc. (przedstawiciele: J. Moss, barrister, M. Krause, solicitor)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Mortons the Restaurant Ltd
   Postanowieniem z dnia 13 grudnia 2017 r. Trybunał Sprawiedliwości (dziesiąta izba) orzekł, że odwołanie jest niedopuszczalne.


title: Sprawa T-792/17: Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2017 r. – Man Truck & Bus/EUIPO – Halla Holdings (MANDO)

text:
               5.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/38

         Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2017 r. – Man Truck & Bus/EUIPO – Halla Holdings (MANDO)
   (Sprawa T-792/17)
   (2018/C 042/53)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Man Truck & Bus AG (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Röhl)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Halla Holdings Corp. (Yongin-si, Republika Korei)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy „MANDO” – zgłoszenie nr 11 276 301

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 września 2017 r. w sprawie R 1677/2016-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-520/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 28 czerwca 2017 r. w sprawie T-470/16, X-cen-tek GmbH & Co. KG. / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), wniesione w dniu 30 sierpnia 2017 r. przez X-cen-tek GmbH & Co. KG

text:
               5.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/2

         Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 28 czerwca 2017 r. w sprawie T-470/16, X-cen-tek GmbH & Co. KG. / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), wniesione w dniu 30 sierpnia 2017 r. przez X-cen-tek GmbH & Co. KG
   (Sprawa C-520/17 P)
   (2018/C 042/04)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: X-cen-tek GmbH & Co. KG (przedstawiciel: H. Hillers, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)
   Postanowieniem z dnia 30 listopada 2017 r. Trybunał (siódma izba) w części odrzucił i w pozostałym zakresie oddalił odwołanie oraz postanowił, że X-cen-tek GmbH & Co. KG pokryje własne koszty.


title: Sprawa T-797/17: Skarga wniesiona w dniu 6 grudnia 2017 r. – Star Television Productions / EUIPO – Marc Dorcel (STAR)

text:
               5.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/39

         Skarga wniesiona w dniu 6 grudnia 2017 r. – Star Television Productions / EUIPO – Marc Dorcel (STAR)
   (Sprawa T-797/17)
   (2018/C 042/54)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Star Television Productions Ltd (Tortola, Brytyjskie Wyspy Dziewicze) (przedstawiciel: D. Farnsworth, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Marc Dorcel SA (Paryż, Francja)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „STAR” – unijny znak towarowy nr 1 992 510

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 września 2017 r. w sprawie R 1519/2016-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do znaku; oraz

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-136/15: Wyrok Sądu z dnia 14 grudnia 2017 r. – Evropaïki Dynamiki / Parlament [Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Zapytania ofertowe dotyczące wszystkich części zamówienia, których dotyczy przetarg — Odmowa dostępu — Brak indywidualnej i konkretnej analizy wnioskowanych dokumentów — Wyjątek dotyczący ochrony bezpieczeństwa publicznego — Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych — Wyjątek dotyczący ochrony prywatności — Wyjątek dotyczący ochrony procesu podejmowania decyzji — Ogólne domniemanie — Nierozsądny nakład pracy]

text:
               5.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/11

         Wyrok Sądu z dnia 14 grudnia 2017 r. – Evropaïki Dynamiki / Parlament
   (Sprawa T-136/15) (1)

   ([Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Zapytania ofertowe dotyczące wszystkich części zamówienia, których dotyczy przetarg - Odmowa dostępu - Brak indywidualnej i konkretnej analizy wnioskowanych dokumentów - Wyjątek dotyczący ochrony bezpieczeństwa publicznego - Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych - Wyjątek dotyczący ochrony prywatności - Wyjątek dotyczący ochrony procesu podejmowania decyzji - Ogólne domniemanie - Nierozsądny nakład pracy])
   (2018/C 042/14)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: początkowo I. Ampazis i M. Sfyri, a następnie M. Sfyri i C.N. Dede, adwokaci)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: początkowo N. Görlitz, N. Rasmussen i L. Darie, a następnie N. Görlitz, L. Darie i C. Burgos, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający żądania strony skarżącej: Królestwo Szwecji (przedstawiciele: E. Karlsson, L. Swedenborg, A. Falk, C. Meyer-Seitz, U. Persson i N. Otte Widgren, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek na podstawie art. 263 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu z dnia 13 lutego 2015 r. w sprawie odmowy dostępu do zapytań ofertowych dotyczących wszystkich części przetargu ITS 08 – Świadczenie zewnętrznych usług informatycznych 2008/S 149–199622.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE pokrywa własne koszty, jak również koszty poniesione przez Parlament Europejski.

               3)

               Królestwo Szwecji pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 228 z 13.7.2015.


title: Sprawa T-700/16: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2017 r. – Laboratorios Ern / EUIPO – Ascendo Medienagentur (SLIMDYNAMICS) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego SLIMDYNAMICS — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy DYNAMIN — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo towarów — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}

text:
               5.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/21

         Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2017 r. – Laboratorios Ern / EUIPO – Ascendo Medienagentur (SLIMDYNAMICS)
   (Sprawa T-700/16) (1)

   ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego SLIMDYNAMICS - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy DYNAMIN - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo towarów - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]})
   (2018/C 042/30)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Laboratorios Ern, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat S. Correa Rodríguez)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: Ascendo Medienagentur AG (Gamprin-Bendern, Liechtenstein)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 lipca 2016 r. (sprawy połączone R 1814/2015-4 i R 1780/2015-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Laboratorios Ern a Ascendo Medienagentur.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Laboratorios Ern, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 462 z 12.12.2016.


title: Sprawa C-614/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 24 października 2017 r. – Fundación Consejo Regulador de la Denominación de Origen Protegida Queso Manchego / Industrial Quesera Cuquerella S.L. i Juan Ramón Cuquerella Montagud

text:
               5.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 24 października 2017 r. – Fundación Consejo Regulador de la Denominación de Origen Protegida Queso Manchego / Industrial Quesera Cuquerella S.L. i Juan Ramón Cuquerella Montagud
   (Sprawa C-614/17)
   (2018/C 042/05)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Supremo

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Fundación Consejo Regulador de la Denominación de Origen Protegida Queso Manchego

      Druga strona postępowania: Industrial Quesera Cuquerella S.L. i Juan Ramón Cuquerella Montagud

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zabronione w art. 13 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 510/2006 (1) przywołanie chronionej nazwy pochodzenia powinno nastąpić koniecznie poprzez użycie nazw wykazujących wizualne, fonetyczne lub konceptualne podobieństwo z chronioną nazwa pochodzenia, czy też może nastąpić poprzez użycie oznaczeń graficznych przywołujących nazwę pochodzenia?

               2)

               W sytuacji gdy chodzi o chronioną nazwę pochodzenia o charakterze geograficznym [art. 2 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 510/2006] oraz o produkty takie same lub porównywalne, czy użycie oznaczeń przywołujących region, z którym jest związana chroniona nazwa pochodzenia, może zostać uznane za przywołanie samej chronionej nazwy pochodzenia w znaczeniu art. 13 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 510/2006, które to przywołanie jest niedopuszczalne nawet w przypadku, gdy osoba używająca tych oznaczeń jest producentem, który ma siedzibę w regionie, z którym jest związana chroniona nazwa pochodzenia, lecz którego produkty nie są objęte taką chronioną nazwą pochodzenia, ponieważ nie spełniają wymogów – innych niż pochodzenie geograficzne – określonych w specyfikacji?

               3)

               Czy pojęcie przeciętnego konsumenta, właściwie poinformowanego oraz dostatecznie uważnego i rozsądnego, do którego sposobu postrzegania należy się odnieść w celu ustalenia, czy istnieje „przywołanie” w rozumieniu art. 13 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 510/2006, należy rozumieć w ten sposób, że odnosi się ono do konsumenta europejskiego, czy też może odnosić się wyłącznie do konsumenta państwa członkowskiego, w którym wytwarzany jest produkt dający sposobność do przywołania chronionego oznaczenia geograficznego lub z którym ChNP jest związana geograficznie i w którym produkt ten jest w większości spożywany?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 510/2006 z dnia 20 marca 2006 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. 2006, L 93, s. 12)


title: Sprawa T-703/16 RENV: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2017 r. – CJ/ECDC (Służba publiczna — Personel kontraktowy — Umowa na czas określony — Wcześniejsze rozwiązanie — Artykuł 47 lit. b) ppkt ii) WZIP — Sposoby wypowiedzenia — Odpowiedzialność — Krzywda)

text:
               5.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/22

         Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2017 r. – CJ/ECDC
   (Sprawa T-703/16 RENV) (1)

   ((Służba publiczna - Personel kontraktowy - Umowa na czas określony - Wcześniejsze rozwiązanie - Artykuł 47 lit. b) ppkt ii) WZIP - Sposoby wypowiedzenia - Odpowiedzialność - Krzywda))
   (2018/C 042/31)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: CJ (przedstawiciel: adwokat V. Kolias)

      Strona pozwana: Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (ECDC) (przedstawiciele: J. Mannheim i A. Daume, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów D. Waelbroecka i A. Duron)

      Przedmiot

   Skarga na podstawie art. 270 TFUE o uzyskanie zadośćuczynienia za krzywdę, jakiej skarżący doznał w wyniku doręczonej mu w dniu 24 lutego 2012 r. decyzji dyrektora ECDC w sprawie wcześniejszego rozwiązania jego umowy o pracę w charakterze członka personelu kontraktowego.

      Sentencja

               1)

               Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (ECDC) wypłaci CJ kwotę 2 000 EUR z tytułu doznanej przez niego krzywdy.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga w sprawie F-161/12 zostaje oddalona.

               3)

               CJ i ECDC pokrywają własne koszty w pierwotnym postępowaniu przed Sądem do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej w sprawie F-161/12, w postepowaniu odwoławczym w sprawie T-370/15 P i w niniejszym postępowaniu po ponownym rozpoznaniu sprawy.

      (1)  Dz.U. C 311 z 21.9.2015.


title: Sprawa C-627/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okresný súd Dunajská Streda (Słowacja) w dniu 8 listopada 2017 r. – ZSE Energia a.s. / RG

text:
               5.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okresný súd Dunajská Streda (Słowacja) w dniu 8 listopada 2017 r. – ZSE Energia a.s. / RG
   (Sprawa C-627/17)
   (2018/C 042/06)
   Język postępowania: słowacki

      Sąd odsyłający

   Okresný súd Dunajská Streda

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca (powód): ZSE Energia a.s.

      Strona przeciwna (pozwany): RG

      przy udziale: ZSE Energia CZ s.r.o.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy pojęcie „jednej ze stron”, którym posługuje się art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 861/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lipca 2007 r. (1) ustanawiającego europejskie postępowanie w sprawie drobnych roszczeń (Dz.U. L 199, z dnia 31 lipca 2007 r., s. 1, zwanego dalej „rozporządzeniem nr 861/2007”) należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono również „interwenienta”, czyli podmiot uczestniczący w postępowaniu, który nie jest stroną skarżącą (powodem) ani stroną przeciwną (pozwanym), lecz uczestniczy w postępowaniu jedynie popierając żądania strony skarżącej (powoda) lub strony przeciwnej (pozwanego)?

               2)

               Jeżeli „interwenienta” nie należy uważać za „stronę” w rozumieniu art. 3 ust. 1 rozporządzenia 861/2007:
               czy postępowanie wszczęte z wykorzystaniem formularza A zawartego w załączniku [I] do rozporządzenia nr 861/2007 pomiędzy stroną skarżącą (powodem) i stroną przeciwną (pozwanym) jest objęte zakresem stosowania rozporządzenia nr 861/2007 w rozumieniu jego art. 2 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1, jeśli strony te mają miejsce zamieszkania w tym samym państwie członkowskim, w którym siedzibę ma sąd rozpatrujący sprawę a jedynie „interwenient” ma miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim?

      (1)  Dz.U. 2007, L 199, s. 1.


title: Sprawa T-798/17: Skarga wniesiona w dniu 8 grudnia 2017 r. – De Masi i Varoufakis / EBC

text:
               5.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/39

         Skarga wniesiona w dniu 8 grudnia 2017 r. – De Masi i Varoufakis / EBC
   (Sprawa T-798/17)
   (2018/C 042/55)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Fabio De Masi (Hamburg, Niemcy) i Yanis Varoufakis (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: prof. A. Fischer-Lescano)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności doręczonej pismem z dnia 16 października 2017 r. decyzji zarządu Europejskiego Banku Centralnego, którą został oddalony wniosek skarżących o dostęp do dokumentu Europejskiego Banku Centralnego „Responses to questions concerning the interpretation of Art. 14.4 of the Statute of the ESCB and of the ECB” z dnia 23 kwietnia 2015 r.; oraz

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania i kosztami ewentualnych interwenientów na podstawie art. 87 § 2 regulaminu postępowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy: błędne zastosowanie art. 4 ust. 2 tiret drugie decyzji Europejskiego Banku Centralnego z dnia 4 marca 2004 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Europejskiego Banku Centralnego (EBC/2004/3) (1)

                           —

                           Skarżący zarzucają, że opublikowanie spornej opinii prawnej nie naruszyłoby ochrony doradztwa prawnego pozwanego oraz że istnieje nadrzędny interes publiczny w jej ujawnieniu. Ponadto występują braki w uzasadnieniu i w wyważeniu interesów.

               2.

               Zarzut drugi: błędne zastosowanie art. 4 ust. 3 akapit pierwszy decyzji Europejskiego Banku Centralnego z dnia 4 marca 2004 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Europejskiego Banku Centralnego (EBC/2004/3)

                           —

                           Ujawnienie nie narusza ochrony użytku wewnętrznego spornej opinii jako części obrad i wstępnych konsultacji wewnątrz Europejskiego Banku Centralnego lub przeprowadzonych z poszczególnymi krajowymi bankami centralnymi.

      (1)  Decyzja Europejskiego Banku Centralnego z dnia 4 marca 2004 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Europejskiego Banku Centralnego (EBC/2004/3) (Dz.U. 2004, L 80, s.42).


title: Sprawa T-164/15: Wyrok Sądu z dnia 14 grudnia 2017 r. – European Dynamics Luxembourg i Evropaïki Dynamiki/Parlament (Zamówienia publiczne na usługi — Postępowanie przetargowe — Świadczenie zewnętrznych usług informatycznych na rzecz Parlamentu i innych instytucji oraz agencji Unii — Klasyfikacja oferenta w procedurze kaskadowej — Kryteria udzielenia zamówienia — Obowiązek uzasadnienia — Odpowiedzialność pozaumowna)

text:
               5.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/11

         Wyrok Sądu z dnia 14 grudnia 2017 r. – European Dynamics Luxembourg i Evropaïki Dynamiki/Parlament
   (Sprawa T-164/15) (1)

   ((Zamówienia publiczne na usługi - Postępowanie przetargowe - Świadczenie zewnętrznych usług informatycznych na rzecz Parlamentu i innych instytucji oraz agencji Unii - Klasyfikacja oferenta w procedurze kaskadowej - Kryteria udzielenia zamówienia - Obowiązek uzasadnienia - Odpowiedzialność pozaumowna))
   (2018/C 042/15)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: European Dynamics Luxembourg SA (Luksemburg, Luksemburg) oraz Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: początkowo I. Ampazis i M. Sfyri, następnie M. Sfyri, D. Papadopoulou oraz C.N. Dede, adwokaci)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: początkowo B. Simon, L. Darie i I. Anagnostopoulou, następnie L. Darie, Z. Nagy oraz I. Anagnostopoulou, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Po pierwsze, żądanie wniesione na podstawie art. 263 TFUE w celu doprowadzenia do stwierdzenia nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego D (2015) 7680, doręczonej stronie skarżącej pismem z dnia 13 lutego 2015 r., o zaklasyfikowaniu oferty strony skarżącej na trzecim miejscu w mechanizmie kaskadowym w odniesieniu do części nr 3 „Tworzenie i utrzymywanie systemów informatycznych dla produkcji”, w otwartym postępowaniu przetargowym PE/ITEC-ITS14 „Świadczenie zewnętrznych usług informatycznych”, a po drugie, żądanie wniesione na podstawie art. 268 TFUE w celu doprowadzenia do zasądzenia odszkodowania za szkodę, jaką miałaby ponieść strona skarżąca.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Parlamentu Europejskiego D (2015) 7680, doręczonej stronie skarżącej pismem z dnia 13 lutego 2015 r., o zaklasyfikowaniu oferty European Dynamics Luxembourg SA i Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE na trzecim miejscu w odniesieniu do części nr 3 „Tworzenie i utrzymywanie systemów informatycznych dla produkcji”, w otwartym postępowaniu przetargowym PE/ITEC-ITS14 „Świadczenie zewnętrznych usług informatycznych”.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 228 z 13.7.2015.


title: Sprawa T-799/17: Skarga wniesiona w dniu 11 grudnia 2017 r. – Scania i in. / Komisja

text:
               5.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/40

         Skarga wniesiona w dniu 11 grudnia 2017 r. – Scania i in. / Komisja
   (Sprawa T-799/17)
   (2018/C 042/56)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Scania AB (Södertälje, Szwecja), Scania CV AB (Södertälje) i Scania Deutschland GmbH (Koblencja, Niemcy) (przedstawiciele: D. Arts, F. Miotto, C. Pommiès, K. Schillemans, C. Langenius, L. Ulrichs i P. Hammarskiöld, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Skarżące wnoszą do Sądu o:

               —

               przyjęcie środka organizacji postępowania na podstawie art. 88 § 1 oraz art. 89 § 3 lit. d) regulaminu postępowania i wezwanie Komisji do przekazania udzielonych w formie pisemnej przez DAF oraz Iveco odpowiedzi na pismo w sprawie przedstawienia zarzutów;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 27 września 2017 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz art. 53 Porozumienia EOG (AT.39824 – Samochody ciężarowe) (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”);

               —

               tytułem ewentualnym stwierdzenie nieważności części zaskarżonej decyzji i obniżenie grzywny nałożonej na skarżące na podstawie art. 261 TFUE i art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1/2003;

               —

               w każdym razie zastąpienie oceny Komisji własną oceną w odniesieniu do kwoty grzywny i obniżenie grzywny nałożonej na skarżące na podstawie art. 261 TFUE i art. 31 rozporządzenia nr 1/2003;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania zgodnie z art. 134 regulaminu postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżące podnoszą dziewięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy, oparty na twierdzeniu, że zaskarżona decyzja narusza prawo skarżących do obrony wynikające z art. 48 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”), art. 27 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 1/2003, obowiązek prowadzenia dochodzenia w sposób bezstronny, spoczywający na instytucjach Unii na podstawie art. 41 ust. 1 karty, jak również zasadę domniemania niewinności określoną w art. 48 ust. 1 karty.

               2.

               Zarzut drugi, oparty na twierdzeniu, że Komisja naruszyła art. 27 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 1/2003, jak również art. 48 ust. 2 karty, gdy odmówiła Scanii dostępu do ewentualnych nowych dowodów odciążających zawartych w odpowiedziach udzielonych przez DAF oraz Iveco na pismo w sprawie przedstawienia zarzutów.

               3.

               Zarzut trzeci, oparty na twierdzeniu, że Komisja błędnie zastosowała w zaskarżonej decyzji art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG, gdy uznała, że wymiana informacji w ramach koła Test & Drive stanowiła naruszenie.

               4.

               Zarzut czwarty, oparty na twierdzeniu, że zaskarżona decyzja narusza art. 296 TFUE, ponieważ zawiera niespójne rozumowanie co do zarzucanego porozumienia lub uzgodnionej praktyki w przedmiocie wprowadzenia na rynek technologii w dziedzinie emisji, a ponadto Komisja stosuje w niej w niewłaściwy sposób art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG, ponieważ stwierdza, iż skarżące zawarły porozumienie lub stosowały uzgodnioną praktykę w zakresie harmonogramu wprowadzania na rynek technologii w dziedzinie emisji.

               5.

               Zarzut piąty, oparty na twierdzeniu, że Komisja stosuje w błędny sposób w zaskarżonej decyzji art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG, ponieważ nieprawidłowo kwalifikuje wymianę informacji w ramach koła niemieckiego jako naruszenie „ze względu na cel”.

               6.

               Zarzut szósty, oparty na twierdzeniu, że Komisja stosuje w błędny sposób w zaskarżonej decyzji art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG, ponieważ przyjmując, że geograficzny zasięg naruszenia związanego z kołem niemieckim obejmował cały EOG, Komisja dopuszcza się oczywistego błędu w zakresie oceny okoliczności faktycznych oraz ich kwalifikacji prawnej.

               7.

               Zarzut siódmy, oparty na twierdzeniu, że Komisja stosuje w błędny sposób w zaskarżonej decyzji art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG, ponieważ przyjmując, że stwierdzone zachowanie stanowi jednolite i ciągłe naruszenie oraz uznając, że skarżące ponoszą odpowiedzialność w tym zakresie, Komisja dopuszcza się oczywistego błędu w zakresie oceny okoliczności faktycznych oraz ich kwalifikacji prawnej.

               8.

               Zarzut ósmy, oparty na twierdzeniu, że Komisja stosuje w błędny sposób w zaskarżonej decyzji art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG, jak również art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1/2003, ponieważ nakłada grzywnę za zachowanie, które uległo przedawnieniu, i w żadnym razie nie uwzględnia ona okoliczności, że zachowanie to nie było ciągłe.

               9.

               Zarzut dziewiąty, oparty na twierdzeniu, że Komisja narusza w zaskarżonej decyzji zasadę proporcjonalności oraz zasadę równego traktowania w odniesieniu do wysokości grzywny, w związku z czym Sąd powinien w każdym razie obniżyć kwotę grzywny na podstawie art. 261 TFUE i art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1/2003.


title: Sprawa T-828/16: Wyrok Sądu z dnia 14 grudnia 2017 r. – Consejo Regulador „Torta del Casar” / EUIPO – Consejo Regulador „Queso de La Serena” (QUESO Y TORTA DE LA SERENA) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego QUESO Y TORTA DE LA SERENA — Ochrona nazwy pochodzenia „Torta del Casar” — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 2 ust. 3, art. 3 ust. 1 i art. 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 510/2006 — Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2017/1001]}

text:
               5.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/22

         Wyrok Sądu z dnia 14 grudnia 2017 r. – Consejo Regulador „Torta del Casar” / EUIPO – Consejo Regulador „Queso de La Serena” (QUESO Y TORTA DE LA SERENA)
   (Sprawa T-828/16) (1)

   ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego QUESO Y TORTA DE LA SERENA - Ochrona nazwy pochodzenia „Torta del Casar” - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 2 ust. 3, art. 3 ust. 1 i art. 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 510/2006 - Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2017/1001]})
   (2018/C 042/32)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Consejo Regulador de la Denominación de Origen „Torta del Casar” (Casar de Cáceres, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci A. Pomares Caballero i M. Pomares Caballero)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: Consejo Regulador de la Denominación de Origen Protegida „Queso de La Serena” (Castuera, Hiszpania)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 września 2016 r. (sprawa R 2573/2014-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Consejo Regulador de la Denominación de Origen „Torta del Casar” a Consejo Regulador de la Denominación de Origen Protegida „Queso de La Serena”.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 26 września 2016 r. (sprawa R 2573/2014-4).

               2)

               EUIPO pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Consejo Regulador de la Denominación de Origen „Torta del Casar”.

      (1)  Dz.U. C 22 z 23.1.2017.


title: Sprawa T-314/15: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2017 r. – Grecja / Komisja (Pomoc państwa — Pomoc państwa na rzecz przedsiębiorstwa, które zawarło umowę koncesji na wykorzystywanie terminali kontenerowych w porcie w Pireusie — Decyzja stwierdzająca niezgodność pomocy z rynkiem wewnętrznym — Prawo do obrony — Obowiązek uzasadnienia — Pojęcie pomocy państwa — Pomoc przeznaczona na ułatwianie rozwoju niektórych działań gospodarczych lub niektórych regionów gospodarczych — Efekt zachęty pomocy — Konieczność pomocy — Ustalanie kwoty pomocy)

text:
               5.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/12

         Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2017 r. – Grecja / Komisja
   (Sprawa T-314/15) (1)

   ((Pomoc państwa - Pomoc państwa na rzecz przedsiębiorstwa, które zawarło umowę koncesji na wykorzystywanie terminali kontenerowych w porcie w Pireusie - Decyzja stwierdzająca niezgodność pomocy z rynkiem wewnętrznym - Prawo do obrony - Obowiązek uzasadnienia - Pojęcie pomocy państwa - Pomoc przeznaczona na ułatwianie rozwoju niektórych działań gospodarczych lub niektórych regionów gospodarczych - Efekt zachęty pomocy - Konieczność pomocy - Ustalanie kwoty pomocy))
   (2018/C 042/16)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Grecka (przedstawiciele: K. Boskovits i L. Kotroni, pełnomocnicy)

      Strona przeciwna: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouchagiar i B. Stromsky, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie oparte na art. 263 TFUE i zmierzające do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji (UE) 2015/1827 z dnia 23 marca 2015 r. w sprawie pomocy państwa SA.28876 (2012/C) (ex CP 202/09) wdrożonej przez Grecję na rzecz spółek Piraeus Container Terminal S.A. i Cosco Pacific Limited (Dz.U. 2015, L 269, s. 93).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 279 z 24.8.2015.


title: Sprawa C-633/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Oberösterreich (Austria) w dniu 10 listopada 2017 r. – Gmalieva s.r.o., Manfred Naderhirn

text:
               5.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Oberösterreich (Austria) w dniu 10 listopada 2017 r. – Gmalieva s.r.o., Manfred Naderhirn
   (Sprawa C-633/17)
   (2018/C 042/07)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landesverwaltungsgericht Oberösterreich

      Strony w postępowaniu głównym

      Skarżący: Gmalieva s.r.o., Manfred Naderhirn

      Urzędy, których decyzje zostały zaskarżone: Landespolizeidirektion Oberösterreich, Bezirkshauptmann von Linz-Land

      Pozostali uczestnicy postępowania: Mag. Jungwirth u. Mag. Fabian OHG, Mag. Krenn KG, Michael Weber, Gunhild Mayr i Mag. Übermaßer KG

      Pytanie prejudycjalne

   Czy zgodne z zagwarantowaną w art. 49 TFUE swobodą przedsiębiorczości lub z zagwarantowaną w art. 56 swobodą świadczenia usług jest takie połączenie systemu proceduralnego i organizacji sądów, jakie zostało ustanowione w Austrii dla trybunałów prawa publicznego w art. 133 ust. 4 B-VG i art. 144 ust. 1 Bundes-Verfassungsgesetz w połączeniu z § § 41, 42 i 63 Verwaltungsgerichtshofgesetz, z jednej strony, i w połączeniu z § 87 Verfassungsgerichtshofgesetz z drugiej strony –
   polegające na:
   zwykłej kasacji przez sąd najwyższej instancji, która w efekcie nie oznacza wydania rozstrzygnięcia w sprawie, lecz tylko formalne przekazanie jej sądowi niższej instancji, tj.

               1)

               uchylenie zaskarżonego wyroku

               2)

               wraz ze zobowiązaniem sądu niższej instancji do wydania nowego orzeczenia przy

               3)

               jednoczesnym związaniu go wykładnią dokonaną przez sąd najwyższej instancji,

         przy czym to związanie ustawowe ma co do zasady charakter ogólny, czyli dotyczy również takich przypadków, w których ex lege nie jest zapewnione, że sądy wyższej instancji, w ramach postępowania spełniającego w każdym aspekcie wymagania ustanowione w art. 6 ust. 1 EKPC lub w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (lecz przede wszystkim charakteryzującego się

               1)

               zakazem zgłaszania nowych faktów i dowodów w postępowaniu odwoławczym,

               2)

               związaniem stanem faktycznym przyjętym przez niższą instancję,

               3)

               odniesieniem do stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w momencie wydania orzeczenia przez niższą instancję oraz

               4)

               ograniczeniem prawa orzekania do mających zasadnicze znaczenie pytań prawnych [VwGH], z jednej strony, lub naruszenia sfery praw podstawowych [VfGH], z drugiej strony),

         przeprowadziły autonomiczną i bazującą na aktualnym stanie faktycznym analizę spójności i proporcjonalności?


title: Sprawa T-912/16: Wyrok Sądu z dnia 14 grudnia 2017 r. – RRTec / EUIPO – Mobotec (RROFA) Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego RROFA — Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy ROFA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 2017/1001]

text:
               5.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/23

         Wyrok Sądu z dnia 14 grudnia 2017 r. – RRTec / EUIPO – Mobotec (RROFA)
   (Sprawa T-912/16) (1)

   (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego RROFA - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy ROFA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 2017/1001])
   (2018/C 042/33)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: RRTec sp. z o.o. (Gliwice, Polska) (przedstawiciel: radca prawny T. Gawrylczyk)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Ivanauskas i M.M. Baldares, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Mobotec AB (Göteborg, Szwecja) (przedstawiciel: adwokat N. Köster)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 października 2016 r. (sprawa R 2392/2015–1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Mobotec a RRTec.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               RRTec sp. z o.o. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 63 z 27.2.2017.


title: Sprawa T-800/17: Skarga wniesiona w dniu 11 grudnia 2017 r. – Brown Street Holdings / EUIPO – Enesan (FIGHT LIFE)

text:
               5.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/41

         Skarga wniesiona w dniu 11 grudnia 2017 r. – Brown Street Holdings / EUIPO – Enesan (FIGHT LIFE)
   (Sprawa T-800/17)
   (2018/C 042/57)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Brown Street Holdings Ltd (Auckland, Nowa Zelandia) (przedstawiciele: Rechtsanwälte C. Hufnagel, M. Kleespies, A. Bender, i Rechtsanwältin J. Clayton-Chen)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Enesan AG (Zurych, Szwajcaria)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Enesan AG

      Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską słownego znaku towarowego „FIGHT LIFE” nr 1 112 642

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 września 2017 r. w sprawie R 36/2017-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 75 zdanie drugie rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 75 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-4/17: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2017 r. – Coedo Suárez/Rada (Służba publiczna — Urzędnicy — Przeniesienie z urzędu w stan spoczynku — Wniosek o uznanie zawodowego podłoża niepełnosprawności — Zakwalifikowanie wniosku jako zażalenia — Rozsądny termin — Nieprawidłowe postępowanie poprzedzające wniesienie skargi — Niedopuszczalność — Odpowiedzialność)

text:
               5.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/24

         Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2017 r. – Coedo Suárez/Rada
   (Sprawa T-4/17) (1)

   ((Służba publiczna - Urzędnicy - Przeniesienie z urzędu w stan spoczynku - Wniosek o uznanie zawodowego podłoża niepełnosprawności - Zakwalifikowanie wniosku jako zażalenia - Rozsądny termin - Nieprawidłowe postępowanie poprzedzające wniesienie skargi - Niedopuszczalność - Odpowiedzialność))
   (2018/C 042/34)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Ángel Coedo Suárez (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues i C. Bernard-Glanz)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i R. Meyer, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na podstawie art. 270 TFUE po pierwsze, o stwierdzenie nieważności decyzji odmownej Rady z dnia 4 marca 2016 r. w sprawie uznania zawodowego podłoża niepełnosprawności skarżącego, a po drugie, o naprawienie szkody, jaką skarżący miał jakoby ponieść.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Ángel Coedo Suárez pokrywa koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 78 z 13.3.2017.