title: Sprawa T-132/13: Skarga wniesiona w dniu 4 marca 2013 r. — Deweerdt i in. przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu

text:
               27.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 123/21

         Skarga wniesiona w dniu 4 marca 2013 r. — Deweerdt i in. przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu
   (Sprawa T-132/13)
   2013/C 123/36
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Sonja Deweerdt (Rulles, Belgia); Didier Lebrun (Luksemburg, Luksemburg) i Margot Lietz (Mensdorf, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci A. Coolen, J.N. Louis, E. Marchal i D. Abreu Caldas)

      Strona pozwana: Trybunał Obrachunkowy

      Żądania

   Skarżący wnoszą do Sądu o:

               —

               stwierdzenie i orzeczenie,

                           —

                           niezgodności z prawem art. 4 regulaminu Trybunału Obrachunkowego ze względu na to, że skutkuje on bezkarnością członka, który dopuścił się mobbingu;

                           —

                           nieważności decyzji Trybunału Obrachunkowego z dnia 13 grudnia 2012 r. o braku skierowania sprawy do Trybunału Sprawiedliwości w celu zwrócenia się o zbadanie, czy p. S., będąca ówcześnie członkiem Trybunału Obrachunkowego, przestała odpowiadać wymaganym warunkom lub czynić zadość zobowiązaniom wynikającym z jej urzędu, a w sytuacji gdy jej kadencja dobiegła już końca, o stwierdzenie, że zostaje pozbawiona prawa do emerytury;

                           —

                           obciążenia Trybunału Obrachunkowego kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżący podnoszą cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący niezgodności z prawem art. 4 regulaminu Trybunału Obrachunkowego ze względu na to, że zapewnia on bezkarność członkowi, który dopuścił się mobbingu.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący tego, że zaskarżona decyzja dotknięta jest wewnętrzną sprzecznością, ze względu na to, że Trybunał Obrachunkowy wyraźnie przyznał zaistnienie naruszeń popełnionych przez p. S., a jednak odmówił postawienia jej przed Trybunałem Sprawiedliwości.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący całkowitego braku istotnego uzasadnienia, pozwalającego skarżącym ocenić zasadność zaskarżonej decyzji.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady uzasadnionych oczekiwań, a także nadużycia prawa, ze względu na to, że Trybunał Obrachunkowy zbadał, czy p. S. należało postawić przed Trybunałem Sprawiedliwości dopiero po upływie roku i jednego dnia od złożenia sprawozdania przez zewnętrznego prowadzącego dochodzenie.


title: Sprawa C-178/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Târgu-Mureș (Rumunia) w dniu 17 marca 2010 r. — Ministerul Economiei și Finanțelor, Direcția Generală a Finanțelor Publice Mureș, Administrația Finanțelor Publice Târgu-Mureș przeciwko SC Darmi SRL

text:
               19.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/34

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Târgu-Mureș (Rumunia) w dniu 17 marca 2010 r. — Ministerul Economiei și Finanțelor, Direcția Generală a Finanțelor Publice Mureș, Administrația Finanțelor Publice Târgu-Mureș przeciwko SC Darmi SRL
      (Sprawa C-178/10)
      (2010/C 161/51)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd krajowy

      Curtea de Apel Târgu-Mureș

         Strony

         Strona skarżąca: Ministerul Economiei și Finanțelor, Direcția Generală a Finanțelor Publice Mureș, Administrația Finanțelor Publice Târgu-Mureș

         Strona pozwana: SC Darmi SRL.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy odpowiednie przepisy prawa krajowego przyjęte w Rumunii (dekret nadzwyczajny nr 50/2008), ustanawiające podatek od zanieczyszczeń w okresie od dnia 1 lipca 2008 r. do dnia 15 grudnia 2008 r. są zgodne z zasadami unii celnej i zakazem podwójnego opodatkowania ustanowionymi w art. 23 WE, 25 WE i 90 WE, czy też, te przepisy traktatu zezwalają na wprowadzenie podatku od zanieczyszczeń w celu określonym przez ustawodawcę rumuńskiego w preambule dekretu nadzwyczajnego nr 50/2008, który to cel przewidziany został również w art. 174 WE i następnych, jakim jest zagwarantowanie ochrony środowiska naturalnego poprzez realizację programów i projektów mających zapewnić poprawę jakości powietrza atmosferycznego i osiągnięcie dopuszczalnych wartości przewidzianych w przepisach wspólnotowych w tej dziedzinie. Innymi słowy, w szczególności, czy ustanowienie podatku od zanieczyszczeń w państwie członkowskim UE przy pierwszej rejestracji pojazdu nowego lub używanego, przywiezionego z innego państwa członkowskiego, pozwala przyjąć, że art. 174 WE i następne uzasadniają odstąpienie od stosowania od art. 23 WE, 25 WE i 90 WE.

                  2)

                  Czy można przyjąć, że jeśli taki pojazd był objęty w państwie członkowskim podobnym podatkiem, czyli podatkiem od zanieczyszczeń (o tym samym zakresie i tym samym celu, jakim jest ochrona środowiska naturalnego zgodnie z zasadami i celami określonymi w art. 174 WE i następnych), przy pierwszej rejestracji w innym państwie członkowskim możliwe jest ustanowienie takiego podatku od zanieczyszczeń mającego takie same cele przewidziane w art. 174 WE i następnych, także jeśli poprzednio był on objęty podatkiem od zanieczyszczeń w innym państwie członkowskim.

                  3)

                  Wreszcie w odwrotnej sytuacji, jeżeli natomiast taki pojazd nie jest objęty w innym państwie członkowskim podatkiem od zanieczyszczeń (gdyż taki podatek nie istnieje lub z innych powodów), lecz w razie późniejszej rejestracji w innym państwie członkowskim, na przykład w Rumunii, gdzie taki podatek obowiązuje, przy pierwszej rejestracji jest on objęty podatkiem od zanieczyszczeń w tym państwie, czy można przyjąć, że naruszone są zasady unii celnej i pośredniej ochrony krajowej przewidziane w art. 23 WE, 25 WE i 90 WE.


title: Sprawa T-96/13: Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2013 r. — Rot Front. przeciwko OHIM — Rakhat (Macka)

text:
               27.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 123/18

         Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2013 r. — Rot Front. przeciwko OHIM — Rakhat (Macka)
   (Sprawa T-96/13)
   2013/C 123/30
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Rot Front OAO (Moskwa, Rosja) (przedstawiciel: adwokat B. Térauda)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Rakhat AO (Almaty, Kazachstan)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Rakhat AO

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy zawierający element słowny „Macka” dla towarów z klas 29 i 30 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 9 556 135

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: niezarejestrowany graficzny znak towarowy będący przedstawieniem torebki z elementem słownym „Macka” dla wyrobów „cukierniczych” w Grecji i Niemczech

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia Rady nr 207/2009.


title: Sprawa T-514/10: Skarga wniesiona w dniu 1 listopada 2010 r. — Fruit of the Loom przeciwko OHIM — Blueshore Management (FRUIT)

text:
               15.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/30

         Skarga wniesiona w dniu 1 listopada 2010 r. — Fruit of the Loom przeciwko OHIM — Blueshore Management (FRUIT)
   (Sprawa T-514/10)
   ()
   2011/C 13/58
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Fruit of the Loom, Inc. (Bowling Green, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: S. Malynicz, barrister, i V.G. Marsland, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Blueshore Management S.A. (Cernusco Sul Naviglio, Włochy)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 30 sierpnia 2010 r. w sprawie R 1686/2008-4; oraz

               —

               obciążenie OHIM i Blueshore Management S.A. kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku: słowny znak towarowy „FRUIT” dla towarów z klas 18, 24 i 25 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 745216

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: skarżąca

      Strona wnosząca o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Blueshore Management

      Decyzja Wydziału Unieważnień: stwierdzenie częściowego wygaśnięcia prawa do wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja narusza art. 15 ust. 1 rozporządzenia Rady 207/2009, gdyż Izba Odwoławcza nie wzięła pod uwagę następujących okoliczności: (i) sposobu przedstawienia i znaczenia słowa „FRUIT” w znakach towarowych zaprezentowanych w dowodach używania właściciela; (ii) dowodu, iż właściciel nieformalnie wprowadzał swoje produkty na rynek pod nazwą „FRUIT”, często stosując ten znak słownie w kontaktach i transakcjach z klientami; oraz (iii) dowodu, iż właściciel używał znaku „FRUIT” w ramach swojej komercyjnej witryny internetowej.


title: Sprawa C-51/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Noord-Holland (Niderlandy) w dniu 28 stycznia 2016 r. – Stryker EMEA Supply Chain Services BV/Inspecteur van de Belastingdienst/Douane, kantoor Rotterdam Rijnmond

text:
               18.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 136/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Noord-Holland (Niderlandy) w dniu 28 stycznia 2016 r. – Stryker EMEA Supply Chain Services BV/Inspecteur van de Belastingdienst/Douane, kantoor Rotterdam Rijnmond
   (Sprawa C-51/16)
   (2016/C 136/21)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank Noord-Holland

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Stryker EMEA Supply Chain Services BV

      Strona pozwana: Inspecteur van de Belastingdienst/Douane, kantoor Rotterdam Rijnmond

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy pozycję 9021 CN [Nomenklatury scalonej] należy interpretować w ten sposób, że śruby implantów, takie jak opisane wyżej w pkt 4, które przeznaczone są wyłącznie do implantacji w ciele człowieka w celu leczenia złamań lub mocowania protez, mogą być klasyfikowane do tej pozycji?

               2)

               Czy rozporządzenie nr 1212/2014 (1) jest ważne?

      (1)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 1212/2014 z dnia 11 listopada 2014 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury scalonej (Dz.U. L 329, s. 3).


title: Sprawa C-344/12: Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej

text:
               22.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/26

         Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-344/12)
   2012/C 287/49
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Grespan i G. Conte, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując w wyznaczonych terminach wszystkich środków niezbędnych do wykonania decyzji Komisji C(2009) [8112] z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawie pomocy państwa nr C 38/A/2004 (ex NN 58/2004) i nr C 36/B/2006 (ex NN 38/2006) przyznanej przez Włochy na rzecz Alcoa Trasformazioni, Republika Włoska uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 2, 3 i 4 tej decyzji oraz art. 2888 TFUE;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarga Komisji dotyczy braku wykonania przez Republikę Włoską decyzji Komisji w sprawie pomocy państwa przyznanej bezprawnie na rzecz spółki Alcoa.
   Z jednej strony zgodnie z art. 4 wspomnianej decyzji Włochy powinny były do dnia 20 stycznia 2012 r. powiadomić Komisję o całkowitej wysokości pomocy, którą należało odzyskać, o środkach przyjętych i przewidzianych w celu wykonania decyzji oraz o dokumentach potwierdzających, że na beneficjenta nałożono wymóg zwrotu pomocy. Z drugiej strony zgodnie z art. 2 i 3 tej decyzji Włochy były zobowiązane do odzyskania pomocy od beneficjenta do dnia 20 marca 2012 r.
   W dniu wniesienia niniejszej skargi pozwana nie przyjęła jeszcze wszystkich środków niezbędnych do wypełnienia tych obowiązków.


title: Sprawa C-48/13: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 17 lipca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret – Dania) – Nordea Bank Danmark A/S przeciwko Skatteministeriet [Przepisy podatkowe — Swoboda przedsiębiorczości — Krajowy podatek dochodowy — Opodatkowanie grup — Opodatkowanie działalności zagranicznych stałych zakładów spółek będących rezydentami — Unikanie podwójnego opodatkowania poprzez zaliczenie podatku (metoda zaliczenia) — Ponowne doliczenie odliczonych uprzednio strat w przypadku zbycia stałego zakładu na rzecz należącej do tej samej grupy spółki, wobec której dane państwo członkowskie nie wykonuje kompetencji podatkowych]

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/8

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 17 lipca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret – Dania) – Nordea Bank Danmark A/S przeciwko Skatteministeriet
   (Sprawa C-48/13) (1)

   ([Przepisy podatkowe - Swoboda przedsiębiorczości - Krajowy podatek dochodowy - Opodatkowanie grup - Opodatkowanie działalności zagranicznych stałych zakładów spółek będących rezydentami - Unikanie podwójnego opodatkowania poprzez zaliczenie podatku (metoda zaliczenia) - Ponowne doliczenie odliczonych uprzednio strat w przypadku zbycia stałego zakładu na rzecz należącej do tej samej grupy spółki, wobec której dane państwo członkowskie nie wykonuje kompetencji podatkowych])
   2014/C 315/11
   Język postępowania: duński

      Sąd odsyłający

   Østre Landsret

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Nordea Bank Danmark A/S

      Strona przeciwna: Skatteministeriet

      Sentencja

   Artykuły 49 TFUE i 54 TFUE oraz art. 31 i 34 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 2 maja 1992 r. stoją na przeszkodzie regulacji państwa członkowskiego, mocą której w przypadku zbycia przez spółkę będącą rezydentem stałego zakładu położonego w innym państwie członkowskim lub w innym państwie będącym stroną porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym na rzecz niebędącej rezydentem spółki należącej do tej samej grupy, straty uprzednio odliczone z tytułu zbywanego zakładu zostają ponownie doliczone do podlegającego opodatkowaniu dochodu spółki zbywającej, o ile to pierwsze państwo członkowskie opodatkowuje zarówno dochody osiągnięte przez ten zakład przed jego zbyciem, jak i dochody wynikające z zysków kapitałowych zrealizowanych przy tym zbyciu.

      (1)  Dz.U. C 101 z 6.4.2013.


title: Sprawa T-109/11: Wyrok Sądu z dnia 23 kwietnia 2013 r. — Apollo Tyres przeciwko OHIM — Endurance Technologies (ENDURACE) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w przedmiocie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ENDURACE — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy — Względne podstawy odmowy rejestracji — Podobieństwo towarów i usług — Podobieństwo oznaczeń — Częściowa odmowa rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd)

text:
               1.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/40

         Wyrok Sądu z dnia 23 kwietnia 2013 r. — Apollo Tyres przeciwko OHIM — Endurance Technologies (ENDURACE)
   (Sprawa T-109/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w przedmiocie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ENDURACE - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy - Względne podstawy odmowy rejestracji - Podobieństwo towarów i usług - Podobieństwo oznaczeń - Częściowa odmowa rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd)
   2013/C 156/72
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Apollo Tyres AG (przedstawiciele: adwokat S. Szilvasi)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Endurance Technologies Pvt Ltd (Aurangbad, Indie)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 25 listopada 2010 r. (sprawa R 625/2010-1) dotyczącą postępowania w przedmiocie sprzeciwu pomiędzy Endurance Technologies Pvt Ltd a Apollo Tyres AG

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Apollo Tyres AG pokrywa koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 130 z 30.4.2011


title: Sprawa T-778/15: Postanowienie Sądu z dnia 29 czerwca 2017 r. – It Works/EUIPO – KESA Holdings Luxembourg (IT it WORKS)

text:
               21.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 277/60

         Postanowienie Sądu z dnia 29 czerwca 2017 r. – It Works/EUIPO – KESA Holdings Luxembourg (IT it WORKS)
   (Sprawa T-778/15) (1)

   (2017/C 277/86)
   Język postępowania: angielski
   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 90 z 7.3.2016.


title: Sprawa T-387/06: Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2006 r. — Inter-IKEA przeciwko OHIM (wyobrażenie palety)

text:
               27.1.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 20/35

         Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2006 r. — Inter-IKEA przeciwko OHIM (wyobrażenie palety)
   (Sprawa T-387/06)
   (2007/C 20/52)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Inter-IKEA Systems BV (Delft, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat J. Gulliksson)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej z dnia 26 września 2006 r. w sprawie R 353/2006-1;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy przedstawiający paletę składającą się z wydłużonej prostokątnej platformy lub podstawy oraz równie wydłużonego kołnierza ozdobionego kwadratowymi otworami, pozostających względem siebie pod kątem 90 stopni, dla towarów i usług z klas 6, 7, 16, 20, 35, 39 i 42 — zgłoszenie nr 4 073 763

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94, z uwagi na to, że znak towarowy ma dostatecznie odróżniający charakter, aby mógł być zarejestrowany.


title: Sprawa C-286/14: Skarga wniesiona w dniu 11 czerwca 2014 r. – Parlament Europejski przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               4.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 253/21

         Skarga wniesiona w dniu 11 czerwca 2014 r. – Parlament Europejski przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-286/14)
   2014/C 253/28
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Parlament Europejski (przedstawiciele: L.G. Knudsen, A. Troupiotis i M. Menegatti, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 275/2014 (1) z dnia 7 stycznia 2014 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1316/2013 ustanawiającego instrument „Łącząc Europę”;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie swej skargi Parlament podnosi jeden zarzut nieważności dotyczący okoliczności, że Komisja przekroczyła zakres uprawnień przysługujących jej na mocy art. 21 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1316/2013 (2). Zaskarżone rozporządzenie delegowane zmienia bowiem załącznik I aktu podstawowego, dodając do niego nową część VI, która odnosi się do priorytetów w zakresie finansowania transportu na potrzeby wieloletnich i rocznych programów prac. Zdaniem Parlamentu Komisja przekroczyła zatem zakres uprawnień przysługujących jej na mocy rozporządzenia podstawowego, przyjmując akt delegowany, który „zmienia” rzeczone rozporządzenie podstawowe, zamiast poprzestać na jego „uzupełnieniu”, jak wynika z art. 21 ust. 3.

      (1)  Dz.U. L 80, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 348, s. 129.


title: Sprawa F-102/07: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 29 września 2009 r. — Kerstens przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Awans — Postępowanie w sprawie awansu za lata 2004, 2005 i 2006 — Przyznanie punktów pierwszeństwa — Punkty pierwszeństwa przyznane przez dyrektora generalnego — Punkty pierwszeństwa stanowiące uwzględniające dodatkową pracę wykonaną w interesie instytucji — Zasada niedyskryminacji — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/72

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 29 września 2009 r. — Kerstens przeciwko Komisji
   (Sprawa F-102/07) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Awans - Postępowanie w sprawie awansu za lata 2004, 2005 i 2006 - Przyznanie punktów pierwszeństwa - Punkty pierwszeństwa przyznane przez dyrektora generalnego - Punkty pierwszeństwa stanowiące uwzględniające dodatkową pracę wykonaną w interesie instytucji - Zasada niedyskryminacji - Obowiązek uzasadnienia)
   2010/C 24/130
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Petrus Kerstens (Overijse, Belgia) (przedstawiciel: C. Mourato, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: początkowo — K. Herrmann i M. Velardo, pełnomocnicy, następnie C. Berardis-Kayser i G. Berscheid, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności rozlicznych decyzji Komisji dotyczących przyznania skarżącemu punktów pierwszeństwa dyrekcji generalnej (PPDG) lub punktów pierwszeństwa uwzględniających dodatkową pracę wykonaną w interesie instytucji (PPTS) w ramach postępowania w sprawie awansu za lata 2004, 2005 i 2006.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 297 z 8.12.2007, s. 49.


title: Sprawa C-107/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Giustizia Amministrativa per la Regione siciliana (Włochy) w dniu 3 marca 2011 r. — Ministero dell’Interno, Questura di Caltanissetta przeciwko Massimilianowi Rizzo

text:
               7.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Giustizia Amministrativa per la Regione siciliana (Włochy) w dniu 3 marca 2011 r. — Ministero dell’Interno, Questura di Caltanissetta przeciwko Massimilianowi Rizzo
   (Sprawa C-107/11)
   2011/C 139/27
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Consiglio di Giustizia Amministrativa per la Regione siciliana

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca Ministero dell’Interno, Questura di Caltanissetta

      Strona pozwana: Massimiliano Rizzo

      Pytania prejudycjalne

   Czy z art. 43 i 49 traktatu WE zgodne są przepisy krajowe wprowadzone w dekrecie Bersaniego, czyli dekrecie z mocą ustawy nr 223 z dnia 4 lipca 2006 r. przekształconym w ustawę nr 248 z dnia 4 sierpnia 2006 r., przewidujące między innymi

               a)

               istnienie ogólnej tendencji ochrony posiadaczy koncesji wydanych we wcześniejszym okresie na podstawie przetargu, z którego niezgodnie z prawem wykluczono część podmiotów,

               b)

               istnienie przepisów, które faktycznie gwarantują utrzymanie uzyskanej pozycji rynkowej (jak np. obowiązujący nowych koncesjonariuszy zakaz zakładania ich punktów w odległości mniejszej niż określono od punktów już istniejących);

               c)

               określenie sytuacji, w których dochodzi do cofnięcia koncesji w przypadku, gdy koncesjonariusz prowadzi, bezpośrednio lub pośrednio, działalność transgraniczną związaną z grami, zbliżoną do tej objętej koncesją.


title: Sprawa T-689/16: Skarga wniesiona w dniu 24 września 2016 r. – PL/Komisja

text:
               28.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 441/25

      Skarga wniesiona w dniu 24 września 2016 r. – PL/Komisja
      (Sprawa T-689/16)
      (2016/C 441/29)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: PL (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci J.-N. Louis i N. de Montigny)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji potwierdzającej szefa wydziału DG HR.B4 „Zarządzenie przebiegiem kariery zawodowej i wydajności” z dnia 22 grudnia 2015 r. o niewykonaniu wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 15 kwietnia 2015 r. poprzez przyjęcie decyzji, wykonanej już ponad 3 lata temu, w sprawie przeniesienia skarżącego z urzędu w interesie służby z przedstawicielstwa Unii Europejskiej na Zachodnim Brzegu Jordanu i w Strefie Gazy (Wschodnia Jerozolima) do Dyrekcji Generalnej ds. Mobilności i Transportu (MOVE) w Brukseli z mocą wsteczną od dnia 1 stycznia 2013 r.;

                  —

                  stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji z dnia 20 sierpnia 2015 r. o nieuwzględnieniu wniosku skarżącego, złożonego przez jego adwokata, o przekazanie mu informacji o środkach podjętych przez Komisję w celu wykonania wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 15 kwietnia 2015 r. w sprawie F-96/13;

                  —

                  zasądzenie od Komisji zapłaty skarżącemu kwoty 250 000 EUR w drodze odszkodowania za doznaną szkodę materialną i krzywdę;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 266 TFUE, ze względu na to, że zaskarżone decyzje nie są zgodne z sentencją wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 15 kwietnia 2015 r. w sprawie F-96/13 w odniesieniu do jego uzasadnienia, które stanowi konieczne wsparcie dla sentencji, w takim rozumieniu, że jest ono nieodzowne dla określenia dokładnego znaczenia tego, co zostało orzeczone w sentencji.

                              —

                              Strona skarżąca uważa, że art. 266 TFUE nakłada na Komisję obowiązek unikania tego, aby każdy akt zastępujący akt, którego nieważność została stwierdzona obarczony był takimi samymi nieprawidłowościami, co nieprawidłowości zidentyfikowane w wyroku stwierdzającym nieważność, co ma miejsce w niniejszym przypadku.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący nadużycia proceduralnego, ze względu na to, że zaskarżone decyzje nie stanowią właściwego, w dobrej wierze i rzetelnego, wykonania wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej stwierdzającego nieważność i zostały wydane jedynie w celu nadania pozoru legalności decyzji, która, pomimo, że stwierdzono jej nieważność, została już wykonana ponad 3 lata temu.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 22a regulaminu pracowniczego.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 października 2004 r. w sprawie C-336/02 (wniosek Landgericht Düsseldorf o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Saatgut-Treuhandverwaltungsgesellschaft mbH przeciwko Brangewitz GmbH (Odmiany roślin — System ochrony — Art. 14 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2100/94 i art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1768/95 — Używanie przez rolników materiału ze zbioru — Świadczący usługi przygotowawcze — Obowiązek przekazania informacji posiadaczowi wspólnotowego prawa do ochrony)

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/12

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 14 października 2004 r.
   w sprawie C-336/02 (wniosek Landgericht Düsseldorf o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Saatgut-Treuhandverwaltungsgesellschaft mbH przeciwko Brangewitz GmbH (1)

   (Odmiany roślin - System ochrony - Art. 14 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2100/94 i art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1768/95 - Używanie przez rolników materiału ze zbioru - Świadczący usługi przygotowawcze - Obowiązek przekazania informacji posiadaczowi wspólnotowego prawa do ochrony)
   (2004/C 300/23)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-336/02, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Landgericht Düsseldorf (Niemcy) postanowieniem z dnia 8 sierpnia 2002 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 23 września 2002 r., w postępowaniu w sprawie Saatgut-Treuhandverwaltungsgesellschaft mbH przeciwko Brangewitz GmbH, Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann, prezes izby, A. Rosas, R. Silva de Lapuerta, K. Lenaerts i S. von Bahr (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: D. Ruiz-Jarabo Colomer, sekretarz: Múgica Arzamendi, główny administrator, wydał w dniu 14 października 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Przepisów art. 14 ust. 3 szóste tiret rozporządzenia Rady (WE) nr 2100/94 z dnia 27 lipca 1994 r. w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin w związku z art. 9 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1768/95 z dnia 24 lipca 1995 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze w zakresie odstępstwa rolnego przewidzianego w art. 14 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2100/94 nie można interpretować w ten sposób, że umożliwiają one posiadaczowi wspólnotowego prawa do ochrony odmiany roślin żądanie od podmiotu świadczącego usługi przygotowawcze informacji, o których mowa w tych przepisach, w sytuacji, gdy posiadacz nie dysponuje przesłankami wskazującymi, że ten ostatni przygotowywał lub zamierza przygotowywać do uprawy materiał ze zbioru uzyskany przez rolników z uprawy materiału rozmnożeniowego odmiany należącej do posiadacza i objętej wspólnotowym prawem do ochrony odmian roślin, ale nie będącej mieszańcem lub odmianą syntetyczną, i należącej do jednego z gatunków roślin uprawnych wymienionych w art. 14 ust. 2 rozporządzenia nr 2100/94.

               2)

               Przepisy art. 14 ust. 3 szóste tiret rozporządzenia nr 1768/95 w związku z art. 9 rozporządzenia nr 2100/94 należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji gdy posiadacz dysponuje przesłankami wskazującymi, że podmiot świadczący usługi przygotowawcze przygotowywał lub zamierza przygotowywać do uprawy materiał ze zbioru uzyskany przez rolników z uprawy materiału rozmnożeniowego odmiany należącej do posiadacza i objętej wspólnotowym prawem do ochrony odmian roślin, ale nie będącej mieszańcem lub odmianą syntetyczną, i należącej do jednego z gatunków roślin uprawnych wymienionych w art. 14 ust. 2 rozporządzenia nr 2100/94, podmiot ten jest zobowiązany przekazać istotne informacje dotyczące nie tylko rolników, co do których istnieją takie przesłanki, ale także informacje dotyczące innych rolników, na których rzecz świadczył, lub zamierza świadczyć takie usługi, jeżeli odmiana ta została mu zgłoszona, albo jeżeli uzyskał on informacje o niej z innych źródeł.

      (1)  Dz.U. C 289 z 23.11.2002.


title: Sprawa F-84/13: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 29 kwietnia 2016 r. – Drewes-Wran/Komisja

text:
               20.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/47

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 29 kwietnia 2016 r. – Drewes-Wran/Komisja
   (Sprawa F-84/13) (1)

   (2016/C 222/66)
   Język postępowania: francuski
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 325 z 9.11.2013, s. 52.


title: Sprawa C-516/08: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczpospolitej Polskiej

text:
               13.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/43

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczpospolitej Polskiej
   (Sprawa C-516/08) (1)

   2010/C 63/69

      Język postępowania: polski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 32 z 7.2.2009.


title: Sprawa T-136/08: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 maja 2009 r. — Aurelia Finance przeciwko OHIM (AURELIA) (Wspólnotowy znak towarowy — Słowny wspólnotowy znak towarowy AURELIA — Brak uiszczenia opłaty za przedłużenie prawa z rejestracji — Wykreślenie znaku towarowego po wygaśnięciu prawa z rejestracji — Wniosek o przywrócenie stanu poprzedniego)

text:
               4.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/38

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 maja 2009 r. — Aurelia Finance przeciwko OHIM (AURELIA)
   (Sprawa T-136/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Słowny wspólnotowy znak towarowy AURELIA - Brak uiszczenia opłaty za przedłużenie prawa z rejestracji - Wykreślenie znaku towarowego po wygaśnięciu prawa z rejestracji - Wniosek o przywrócenie stanu poprzedniego)
   2009/C 153/72
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Aurelia Finance SA (Genewa, Szwajcaria) (przedstawiciel: M. Elmslie, solicitor, i N. Saunders, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: D. Botis, pełnomocnik)

      Przedmiot sprawy

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 9 stycznia 2008 r. (sprawa R 1214/2007-1) dotyczącą złożonego przez skarżącą wniosku o przywrócenie stanu poprzedniego.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Aurelia finance SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 128 z 24.5.2008


title: Sprawa F-97/08: Skarga wniesiona w dniu 27 listopada 2008 r. — Füller-Tomlinson przeciwko Parlamentowi Europejskiemu

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/76

         Skarga wniesiona w dniu 27 listopada 2008 r. — Füller-Tomlinson przeciwko Parlamentowi Europejskiemu
   (Sprawa F-97/08)
   (2009/C 44/136)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Paulette Füller-Tomlinson (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: L. Levi, avocat)

      Strona pozwana: Parlament Europejski
   Przedmiot i opis sporu
   Stwierdzenie nieważności decyzji określającej stopień trwałej częściowej niezdolności do pracy w następstwie choroby o podłożu zawodowym na 20 % oraz tytułem żądania ewentualnego — zasądzenie od pozwanego zapłaty pewnej kwoty tytułem naprawienia krzywdy doznanej przez skarżącą.
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji szefa jednostki Emerytury i Zabezpieczenia Społeczne z dnia 9 kwietnia 2008 r. określającej w swoim art. 3 stopień trwałej częściowej niezdolności do pracy w następstwie choroby o podłożu zawodowym na 20 %;

               —

               w niezbędnym zakresie stwierdzenie nieważności decyzji oddalającej zażalenie;

               —

               tytułem żądania ewentualnego — zasądzenie od pozwanego zapłaty kwoty 12 000 EUR tytułem naprawienia krzywdy;

               —

               obciążenie Parlamentu kosztami postępowania.


title: Sprawa F-24/14: Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2014 r. – ZZ przeciwko OHIM

text:
               10.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/55

         Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2014 r. – ZZ przeciwko OHIM
   (Sprawa F-24/14)
   2014/C 175/79
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat H. Tettenborn)

      Strona pozwana: Urząd ds. Harmonizacji Rynku Wewnętrznego (Znaki Towarowe i Wzory)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny skarżącego za okres od dnia 1 października 2011 r. do dnia 31 grudnia 2012 r. i wniosek o odszkodowanie.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny skarżącego za okres od dnia 1 października 2011 r. do dnia 31 grudnia 2012 r. w postaci, w jakiej zostało ono sfinalizowane i podpisane przez oceniającego;

               —

               Zasądzenie od OHIM-u na rzecz skarżącego stosowanego zadośćuczynienia, w wysokości, jaką Sąd uzna za właściwą, lecz nie mniej niż 500 EUR, za krzywdę i szkodę niematerialną doznaną wskutek zaskarżonego sprawozdania z oceny;

               —

               obciążenie OHIM-u kosztami postępowania.


title: Sprawa T-45/16: Wyrok Sądu z dnia 18 lipca 2017 r. – Alfonso Egüed/EUIPO – Jackson Family Farms (BYRON) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego BYRON — Wcześniejszy niezarejestrowany znak towarowy BYRON — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Istniejące w systemie common law powództwo oparte na bezprawnym używaniu nazwy (action for passing off) — „Goodwill” — Dowód nabycia i trwania prawa wcześniejszego]

text:
               28.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/37

         Wyrok Sądu z dnia 18 lipca 2017 r. – Alfonso Egüed/EUIPO – Jackson Family Farms (BYRON)
   (Sprawa T-45/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego BYRON - Wcześniejszy niezarejestrowany znak towarowy BYRON - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Istniejące w systemie common law powództwo oparte na bezprawnym używaniu nazwy (action for passing off) - „Goodwill” - Dowód nabycia i trwania prawa wcześniejszego])
   (2017/C 283/55)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Nelson Alfonso Egüed (przedstawiciel: adwokat N. Fernández Fernández-Pacheco)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: H. O’Neill, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: Jackson Family Farms LLC (Santa Rosa, Californie, Stany Zjednoczone)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO dnia 16 listopada 2015 r. (sprawa R 822/2015-2) dotycząca postępowania w sprawie sprzeciwu między Jackson Family Farms a N. Alfonsem Egüedem.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona, a w pozostałym zakresie oddalona.

               2)

               Nelson Alfonso Egüed zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 111 z 29.3.2016.


title: Sprawa C-599/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 14 września 2015 r. w sprawie T-784/14, Komisja/Rumunia, wniesione w dniu 16 listopada 2015 r. przez Rumunię

text:
               1.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/33

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 14 września 2015 r. w sprawie T-784/14, Komisja/Rumunia, wniesione w dniu 16 listopada 2015 r. przez Rumunię
   (Sprawa C-599/15 P)
   (2016/C 038/46)
   Język postępowania: rumuński

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Rumunia (przedstawiciele: R.H. Radu, A. Buzoianu, E. Gane i M. Chicux, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Komisja

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               I. Stwierdzenie dopuszczalności odwołania, uchylenie w całości postanowienia w sprawie T-784/14 i ponowne rozpoznanie sprawy T-784/14 poprzez uwzględnienie skargi o stwierdzenie nieważności i stwierdzenie nieważności pisma BUDG/B/03MV D (2014) 3079038 z dnia 19 września 2014 r.
               lub
               stwierdzenie dopuszczalności odwołania, uchylenie w całości postanowienia w sprawie T-784/14, przekazanie sprawy T-784/14 do ponownego rozpoznania przez Sąd, aby w nowym wyroku uwzględnił skargę o stwierdzenie nieważności i stwierdził nieważność pisma BUDG/B/03MV D (2014) 3079038 z dnia 19 września 2014 r.

               —

               II. Obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

                  Zarzut pierwszy: uchybienia proceduralne przed Sądem na niekorzyść państwa rumuńskiego

               Rumunia podnosi, że postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 130 ust. 7 w związku z ust. 8 regulaminu postępowania przed Sądem.
               Sąd nie rozpatrzył kwestii, czy rozstrzygnięcie zarzutu niedopuszczalności należy połączyć z rozstrzygnięciem w sprawie głównej, i nie uzasadnił jej odpowiednio.
               Chociaż Sąd nie uznał za uzasadnione, by połączyć rozstrzygnięcie zarzutu niedopuszczalności z rozstrzygnięciem w sprawie głównej, określił ramy prawne obowiązku zapłaty, któremu podlega Rumunia w zakresie uregulowanym w decyzji 2007/436/EG, Euratom (1) i rozporządzeniu nr 1150/2000 (2), przy czym stwierdził, że państwo rumuńskie zgodnie z tymi przepisami jest zobowiązane do ustalenia i zapłaty kwoty 14 883,79 EUR jako tradycyjnych zasobów własnych.
               Poprzez rozpatrzenie charakteru i zasadności obowiązku zapłaty Sąd rozpoznał sprawę co do istoty i tym samym postąpił wbrew swej decyzji o rozpoznaniu wyłącznie zarzutu niedopuszczalności.

               2.

                  Zarzut drugi: naruszenie prawa Unii przez Sąd

               Rumunia uważa, że Sąd błędnie zakwalifikował charakter obowiązków wynikających z pisma BUDG/B/03MV D (2014) 3079038 z dnia 19 września 2014 r. i w ten sposób dopuścił się błędu prawnego, który wpłynął na przeprowadzoną przezeń analizę w odniesieniu do (i) oceny uprawnień Komisji i (ii) charakteru zaskarżonego pisma.
               Posiłkowo Rumunia uważa, że Sąd naruszył prawo Unii i orzecznictwo Trybunału, stwierdzając, że obowiązkiem państw członkowskich jest ustalenie, czy występuje strata tradycyjnych zasobów własnych, i że istnieje obwiązek zapłaty takich zasobów.
               Ponadto Rumunia kwestionuje zastosowanie mechanizmu zapłaty warunkowej w niniejszej sprawie i w konsekwencji związane z tym rozważania Sądu.

      (1)  Decyzja Rady z dnia 7 czerwca 2007 r. w sprawie systemu zasobów własnych Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 163, s. 17).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r. wykonujące decyzję 94/728/WE, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot (Dz.U. L 130, s. 1).


title: Sprawa C-165/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Najvyšším súdom Slovenskej republiky (Republika Słowacka)w dniu 4 kwietnia 2011 r. — Daňové riaditeľstvo Slovenskej republiky przeciwko Profitube spol. sro

text:
               2.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Najvyšším súdom Slovenskej republiky (Republika Słowacka)w dniu 4 kwietnia 2011 r. — Daňové riaditeľstvo Slovenskej republiky przeciwko Profitube spol. sro
   (Sprawa C-165/11)
   2011/C 194/12
   Język postępowania: słowacki

      Sąd krajowy

   Najvyšší súd Slovenskej republiky

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Daňové riaditeľstvo Slovenskej republiky

      Strona pozwana: Profitube spol., sro

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w sytuacji, w której w latach 2005 i 2006 kiedy to do publicznego składu celnego położonego na obszarze państwa członkowskiego Unii Europejskiej przez importera z tego państwa członkowskiego przywożone były towary pochodzące z państwa nienależącego do Unii Europejskiej (Ukrainy), które następnie były przetwarzane w tym składzie celnym w procedurze uszlachetniania czynnego z zastosowaniem systemu zawieszeń i w której produkt końcowy zamiast zostać natychmiast wywiezionym zgodnie z art. 114 rozporządzenia EWG nr 2913/92, został sprzedany w tym samym składzie przez podmiot, który dokonał jego przetworzenia innej spółce z rzeczonego państwa członkowskiego, która nie wprowadziła go do swobodnego obrotu ze wspomnianego składu celnego, lecz następnie objęła ponownie procedurą składu celnego — do wspomnianej sprzedaży towarów w tym samym składzie celnym mają zastosowanie wciąż i jedynie wspólnotowe przepisy celne lub też czy wraz z omawianą sprzedażą towarów sytuacja prawna uległa zmianie takiej, iż wspomniana transakcja podlega szóstej dyrektywie Rady z dnia 17 maja 1977 r. 77/388/EWG (1), czyli że dla celów systemu podatku od wartości dodanej w rozumieniu szóstej dyrektywy publiczny skład celny położony na obszarze jednego z państw członkowskich można uznać za część obszaru Wspólnoty a dokładniej obszaru tego państwa członkowskiego w rozumieniu definicji zawartej w art. 3 szóstej dyrektywy?

               2)

               Czy opisaną powyżej sytuację można oceniać w świetle doktryny nadużycia prawa wypracowanej przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej i dotyczącej stosowania szóstej dyrektywy (wyrok z dnia 1 lutego 2006 r. w sprawie C-255/02 Halifax) w ten sposób, iż dokonując dostawy towarów w publicznym składzie celnym położonym na obszarze Republiki Słowackiej skarżąca dokonała odpłatnej dostawy towarów na obszarze kraju?

               3)

               Jeżeli na pierwsze pytanie zostanie udzielona odpowiedź twierdząca, a mianowicie że omawiana transakcja jest objęta szóstą dyrektywą, to czy taka transakcja stanowi zdarzenie podatkowe:

                           a)

                           związane z wymagalnością podatku w rozumieniu art. 10 ust. 1 i 2 szóstej dyrektywy jako że dostawa towarów miała miejsce w składzie celnym na obszarze Republiki Słowackiej lub,

                           b)

                           jako że w następstwie przywozu towarów z państwa trzeciego (art. 10 ust. 3 szóstej dyrektywy) bądź podczas ich przebywania we wspomnianym składzie celnym procedura celna zakończyła się wraz z dostawą składowanych towarów innej osobie z państwa członkowskiego?

               4)

               Czy cele szóstej dyrektywy określone w jej preambule a w szczególności cele GATT (WTO) są osiągnięte, gdy dostawa towarów przywiezionych z państwa trzeciego do składu celnego a następnie tam przetworzonych i sprzedanych innej osobie z tego państwa członkowskiego w składzie celnym położonym na obszarze państwa członkowskiego Wspólnoty Europejskiej nie podlega systemowi podatku od wartości dodanej w rzeczonym państwie członkowskim?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku.


title: Sprawa C-607/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte Suprema di Cassazione (Włochy) w dniu 25 listopada 2013 r. — Ministero dell’Economia e delle Finanze i in. przeciwko Francesco Cimmino i in.

text:
               1.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 61/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte Suprema di Cassazione (Włochy) w dniu 25 listopada 2013 r. — Ministero dell’Economia e delle Finanze i in. przeciwko Francesco Cimmino i in.
   (Sprawa C-607/13)
   2014/C 61/04
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Corte Suprema di Cassazione

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ministero dell’Economia e delle Finanze i in.

      Druga strona postępowania: Francesco Cimmino i in.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 11 rozporządzenia (WE) nr 2362/98 (1), który nakłada na państwa członkowskie obowiązek upewnienia się, że podmioty gospodarcze prowadzą działalność przywozową na własny rachunek jako niezależna jednostka gospodarcza pod względem zarządzania, personelu i funkcjonowania, powinien być interpretowany w ten sposób, że z przyznanych ulg celnych jest wyłączona wszelka działalność prowadzona na rachunek tradycyjnego podmiotu gospodarczego, jeżeli działalność ta jest wykonywana przez podmioty, które tylko formalnie spełniają wymogi przewidziane dla „nowych podmiotów gospodarczych” w tym rozporządzeniu?

               2)

               Czy rozporządzenie (WE) nr 2362/98 zezwala tradycyjnemu podmiotowi gospodarczemu sprzedawać banany pochodzące spoza Unii nowemu podmiotowi gospodarczemu i uzgodnić z nim, że wprowadzi banany na obszar Unii z zastosowaniem obniżonej stawki należności celnych i odsprzeda je temu samemu tradycyjnemu podmiotowi gospodarczemu po cenie uzgodnionej przed całą transakcją, nie ponosząc rzeczywistego ryzyka przedsiębiorczego i nie zapewniając organizacji środków dla takiej transakcji?

               3)

               Czy porozumienie, o którym mowa w pytaniu drugim, stanowi naruszenie zakazu przenoszenia praw nowych podmiotów gospodarczych na tradycyjne podmioty gospodarcze przewidzianego w art. 21 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2362/98, w związku z czym dokonane przeniesienie jest nieskuteczne i należności celne pozostają należne w pełnej, a nie w obniżonej wysokości zgodnie z art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 2988/95 (2)?

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2362/98 z dnia 28 października 1998 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 404/93 w odniesieniu do uregulowań dotyczących przywozu bananów do Wspólnoty, Dz.U. L 293, s. 32.

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich, Dz.U. L 312, s. 1.


title: Sprawa C-288/12: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 8 kwietnia 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Węgrom (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 95/46/WE — Ochrona osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych — Artykuł 28 ust. 1 — Krajowe organy nadzorcze — Niezależność — Ustawodawstwo krajowe skracające kadencję organu nadzorczego — Utworzenie nowego organu nadzorczego oraz powołanie innej osoby na stanowisko prezesa)

text:
               10.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/6

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 8 kwietnia 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Węgrom
   (Sprawa C-288/12) (1)

   ((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 95/46/WE - Ochrona osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych - Artykuł 28 ust. 1 - Krajowe organy nadzorcze - Niezależność - Ustawodawstwo krajowe skracające kadencję organu nadzorczego - Utworzenie nowego organu nadzorczego oraz powołanie innej osoby na stanowisko prezesa))
   2014/C 175/06
   Język postępowania: węgierski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Talabér-Ritz i B. Martenczuk, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Węgry (przedstawiciel: M. Z. Fehér, pełnomocnik)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Europejski Inspektor Ochrony Danych (EIOD) (przedstawiciele: I. Chatelier, A. Buchta, Z. Belényessy oraz H. Kranenborg, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Naruszenie dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (Dz.U. L 281, s. 31) – Ciążący na państwach członkowskich obowiązek zapewnienia, że za kontrolę stosowania przepisów przyjętych na podstawie dyrektywy będą odpowiedzialne jeden lub więcej organów władzy publicznej, postępujące przy wykonywaniu powierzonych im funkcji w sposób całkowicie niezależny – Przyjęcie przepisów krajowych powodujących skrócenie sześcioletniej kadencji inspektora ochrony danych – Utworzenie krajowego urzędu ochrony danych i wolności informacji – Powołanie na stanowisko prezesa tego organu, na dziewięcioletnią kadencję, osoby innej niż inspektor ochrony danych

      Sentencja

               1)

               Węgry uchybiły zobowiązaniom, które na nich ciążą na mocy dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych, w ten sposób, że skróciły kadencję organu nadzorczego ochrony danych osobowych.

               2)

               Węgry zostają obciążone kosztami postępowania.

               3)

               Europejski Inspektor Ochrony Danych (EOID) pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 227 z 28.7.2012.


title: Sprawa T-191/15: Skarga wniesiona w dniu 10 kwietnia 2015 r. – SLE Schuh/OHIM – Vigoss Tekstil Konfeksiyon Sanayi ve Ticaret (VIOS)

text:
               22.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/35

         Skarga wniesiona w dniu 10 kwietnia 2015 r. – SLE Schuh/OHIM – Vigoss Tekstil Konfeksiyon Sanayi ve Ticaret (VIOS)
   (Sprawa T-191/15)
   (2015/C 205/48)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: SLE Schuh GmbH (Graz, Austria) (przedstawiciel: adwokat A. Stolitzka)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Vigoss Tekstil Konfeksiyon Sanayi ve Ticaret (Istambuł, Turcja)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „VIOS” – zgłoszenie nr 11 283 546

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 22.01.2015 w sprawie R 623/2014-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uwzględnienie żądania skargi i zmianę zaskarżonej decyzji w ten sposób, że dopuszczona zostanie rejestracja znaku towarowego VIOS dla wszystkich klas, w tym także dla:

                           —

                           klasy 18: wyroby [ze skóry i imitacji skóry], nieujęte w innych klasach; walizy i torby podróżne; parasole przeciwsłoneczne;

                           —

                           i klasy 25: odzież, nakrycia głowy;

                     tytułem żądania ewentualnego:

               —

               uwzględnienie żądania skargi i stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-487/08: Wyrok Sądu z dnia 16 czerwca 2010 r. — Kureha przeciwko OHIM — Sanofi-Aventis (KREMEZIN) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego KREMEZIN — Wcześniejszy słowny międzynarodowy znak towarowy KRENOSIN — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Podobieństwo towarów — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009) — Dowód istnienia wcześniejszego znaku towarowego — Termin — Zasady 19 i 20 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 — Dowód rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009))

text:
               31.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/35

         Wyrok Sądu z dnia 16 czerwca 2010 r. — Kureha przeciwko OHIM — Sanofi-Aventis (KREMEZIN)
   (Sprawa T-487/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego KREMEZIN - Wcześniejszy słowny międzynarodowy znak towarowy KRENOSIN - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Podobieństwo towarów - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009) - Dowód istnienia wcześniejszego znaku towarowego - Termin - Zasady 19 i 20 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 - Dowód rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009))
   2010/C 209/52
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Kureha Corp. (Tokio, Japonia) (przedstawiciele: adwokaci W. von der Osten-Sacken i O. Sude)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Sanofi-Aventis SA (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat R. Gilbey)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 września 2008 r. (sprawa R 1631/2007-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Sanofi-Aventis SA a Kureha Corp.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Kureha Corp. pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).

               3)

               Sanofi-Aventis SA pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 19 z 24.1.2009.


title: Sprawa C-460/04: Skarga wniesiona dnia 22 października 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów

text:
               18.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/8

         Skarga wniesiona dnia 22 października 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów
   (Sprawa C-460/04)

      (Język postępowania: niderlandzki)

   (2004/C 314/16)
   W dniu 22 października 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez pełnomocników Carmel O'Reilly i Rudiego Troostersa, przeciwko Królestwu Niderlandów.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy dyrektywy Rady 2001/51/WE (1) z dnia 28 czerwca 2001 r. uzupełniającej postanowienia art. 26 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. poprzez brak przyjęcia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania tej dyrektywy, a w każdym razie poprzez brak powiadomienia Komisji o tych przepisach.

               2)

               obciążenie Królestwa Niderlandów kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy 2001/51/WE upłynął dnia 11 lutego 2003 r.

      (1)  Dz.U. L 187 z dnia 10 lipca 2001, str. 45-46.


title: Sprawa T-600/11: Skarga wniesiona w dniu 25 listopada 2011 r. — Schuhhaus Dielmann przeciwko OHIM — Carrera (Carrera panamericana)

text:
               4.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/30

         Skarga wniesiona w dniu 25 listopada 2011 r. — Schuhhaus Dielmann przeciwko OHIM — Carrera (Carrera panamericana)
   (Sprawa T-600/11)
   2012/C 32/62
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Schuhhaus Dielmann GmbH & Co. KG (Darmstadt, Niemcy) (pełnomocnik procesowy: adwokat W. Göpfert)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Carrera SpA (Caldiero, Włochy)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 15 września 2011 r. w sprawie R 1989/2010-1; oraz

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „Carrera panamericana” dla towarów z klas 18 i 25.

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Carrera SpA.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: graficzny znak towarowy zawierający element słowny „CARRERA” dla towarów z klasy 25

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009, ponieważ między rozpatrywanymi znakami towarowymi nie zachodzi niebezpieczeństwo pomyłki.


title: Sprawa F-6/13: Skarga wniesiona w dniu 17 stycznia 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               13.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/39

         Skarga wniesiona w dniu 17 stycznia 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-6/13)
   2013/C 108/91
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, A. Coolen, J.N. Louis, E. Marchal i D. Abreu Caldas)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o zastosowaniu współczynnika korygującego dla miasta Varese zgodnie z rozporządzeniem Rady (UE) nr 1239/2010 z dnia 20 grudnia 2010 r. do wynagrodzenia skarżącego za kwiecień 2012 r. i za kolejne miesiące.

      Żądania strony skarżącej

               —

               uznanie art. 1 załącznika XI do regulaminu pracowniczego oraz poradnika metodologicznego, o którym mowa w załączniku I do rozporządzenia nr 1445/2007 z dnia 11 grudnia 2007 r. za niezgodne z prawem;

               —

               uznanie art. 3 rozporządzenia Rady (UE) nr 1239/2010 z dnia 20 grudnia 2010 r. ustalającego współczynnik korygujący mający zastosowanie do wyliczania wynagrodzenia pracowników zatrudnionych w mieście Varese wynoszący 92,3 za niezgodny z prawem;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji dotyczących sporządzenia pasków wypłaty skarżącego w oparciu o współczynnik korygujący dla miasta Varese, który określony został w rozporządzeniu Rady (UE) nr 1239/2010 z dnia 20 grudnia 2010 r. mającym zastosowanie od dnia 1 lipca 2010 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 5 października 2012 r. oddalającej zażalenie skarżącego dotyczące współczynnika korygującego przyjętego dla miasta Varese;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 maja 2005 r. w sprawie T-390/03 CM Capital Markets Holding SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Wcześniejszy graficzny znak towarowy zawierający wyrażenie „capital markets CM”CM — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego zawierającego element „CM” — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               9.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/17

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 11 maja 2005 r.
   w sprawie T-390/03 CM Capital Markets Holding SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wcześniejszy graficzny znak towarowy zawierający wyrażenie „capital markets CM” - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego zawierającego element „CM” - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2005/C 171/30)
   Język postępowania: hiszpański
   W sprawie T-390/03 CM Capital Markets Holding SA, z siedzibą w Madrycie (Hiszpania), początkowo reprezentowana przez adwokat N. Moya Fernández i adwokata J. Calderóna Chavera, a następnie przez adwokata J. Calderóna Chavera i adwokat T. Villate Consonni, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (pełnomocnicy: O. Montalto i I. de Medrano Caballero), w której drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą OHIM była Caja de Ahorros de Murcia, z siedzibą w Murcji (Hiszpania), mającej za przedmiot skargę na decyzję pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 września 2003 r. (sprawa R 244/2003-1), wydaną w postępowaniu w sprawie sprzeciwu między CM Capital Markets Holding SA a Caja de Ahorros de Murcia, Sąd Pierwszej Instancji (trzecia izba), w składzie: M. Jaeger, prezes, V. Tiili i O. Czúcz, sędziowie; sekretarz: B. Pastor, zastępca sekretarza, wydał w dniu 11 maja 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1

               Skarga zostaje oddalona.

               2

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 21 z 24.1.2004


title: Sprawa T-52/06: Skarga wniesiona w dniu  21 lutego 2006 r.  — Harry's Morato przeciwko OHIM

text:
               22.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/19

         Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2006 r. — Harry's Morato przeciwko OHIM
   (Sprawa T-52/06)
   (2006/C 96/35)
   Język skargi: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Harry's Morato SpA (Altavilla Vicentina, Włochy) [Przedstawiciele: adwokaci Niccoló Ferretti, Giovanni Casucci, Fabio Trevisan]

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Ferrero OhG mbH
   Żądania strony skarżącej

               —

               zmiana decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej w sprawie R 600/2005-1 z dnia 16 grudnia 2005 r.,

               —

               nakazanie OHIM bezzwłoczne dokonanie rejestracji zgłoszonego znaku towarowego Morato (nr 1 849 439) z ograniczonym wykazem towarów, ponieważ rejestracji nie stoi na przeszkodzie jakiekolwiek prawo podmiotowe, a w szczególności jakakolwiek kolizja ze znakiem towarowym „MORATO” oraz obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „Morato” dla towarów z klasy 30 (zgłoszenie nr 1 849 439)
   Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: FERRERO OHG mbH
   Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Niemiecki słowny znak towarowy „MORETTO” (nr 39 707 273) dla towarów z klasy 30

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu i odrzucenie zgłoszenia
   Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Wygaśnięcie prawa ze znaku towarowego „MORETTO” z uwagi na brak używania, jak również niewłaściwe zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd).


title: Sprawa T-84/08: Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2008 r. — Intesa Sanpaolo przeciwko OHIM — MIP Metro (COMIT)

text:
               9.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 116/23

         Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2008 r. — Intesa Sanpaolo przeciwko OHIM — MIP Metro (COMIT)
   (Sprawa T-84/08)
   (2008/C 116/42)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Intesa Sanpaolo SpA (Turyn, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci A. Perani i P. Pozzi)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG (Düsseldorf, Niemcy)
   Żądania strony skarżącej

               —

               całkowita zmiana decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM w sprawie R 138/2006-4 wydanej w dniu 19 grudnia 2007 r. i doręczonej w dniu 27 grudnia 2007 r.;

               —

               utrzymanie w mocy decyzji Wydziału Sprzeciwów OHIM z dnia 12 stycznia 2006 r. wydanej w sprawie sprzeciwu nr B 675 803 w zakresie, w jakim uwzględniono w niej zgłoszenie nr 3 104 155 COMIT w odniesieniu do klas 35, 36, 41 i 42;

               —

               zmiana decyzji Wydziału Sprzeciwów OHIM z dnia 12 stycznia 2006 r. wydanej w sprawie sprzeciwu nr B 675 803 w zakresie, w jakim uwzględniono w niej w części sprzeciw nr B 675 803 w odniesieniu do towarów z klasy 16;

               —

               w konsekwencji odrzucenie sprzeciwu nr B 675 803 w całości i uwzględnienie zgłoszenia nr 3 104 155 COMIT w odniesieniu do wszystkich towarów i usług z klas 16, 35, 36, 41 i 42;

               —

               obciążenie pozwanych kosztami niniejszego postępowania, a także kosztami postępowania w sprawie sprzeciwu i postępowania odwoławczego przed OHIM.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „COMIT” dla towarów i usług z klas 16, 35, 36, 41 i 42 — zgłoszenie nr 3 104 155

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: graficzny krajowy znak towarowy „Comet” dla towarów i usług z klas 9, 16, 35, 36, 41 i 42

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów i odrzucenie zgłoszenia w całości

      Podniesione zarzuty: Skarżąca twierdzi, że brak jest prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w odniesieniu do kolidujących znaków towarowych.


title: Sprawa F-39/15: Skarga wniesiona w dniu 9 marca 2015 r. – ZZ/Komisja

text:
               1.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/27

         Skarga wniesiona w dniu 9 marca 2015 r. – ZZ/Komisja
   (Sprawa F-39/15)
   (2015/C 178/29)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci J.N. Louis i N. de Montigny)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności propozycji przeniesienia uprawnień emerytalnych skarżącego do systemu emerytalnego Unii, która stosuje nowe ogólne przepisy wykonawcze do art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego z dnia 3 marca 2011 r.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 15 października 2014 r. zawierającej obliczenie dodatkowych lat służby uprawniających skarżącego do emerytury w ramach uprawnień nabytych przed rozpoczęciem służby w Komisji;

               —

               obciążenie Komisja Europejskiej kosztami postępowania.


title: Sprawa T-534/13: Skarga wniesiona w dniu 4 października 2013 r. — Panrico przeciwko OHIM — HDN Development (Krispy Kreme DOUGHNUTS)

text:
               11.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/24

         Skarga wniesiona w dniu 4 października 2013 r. — Panrico przeciwko OHIM — HDN Development (Krispy Kreme DOUGHNUTS)
   (Sprawa T-534/13)
   2014/C 9/40
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Panrico, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat D. Pellisé Urquiza)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: HDN Development Corp. (Frankfort, Stany Zjednoczone)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               dopuszczenie niniejszej skargi;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 25 lipca 2013 r. w sprawie R 623/2011-4, doręczonej stronie skarżącej w dniu 29 lipca 2013 r.; oraz

               —

               unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego nr 1 298 785„KRISPY KREME DOUGHNUTS”;

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Graficzny znak towarowy „Krispy Kreme DOUGHNUTS” zarejestrowany dla towarów i usług z klas 25, 30 i 42 — wspólnotowy znak towarowy nr 1 298 785

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: HDN Development Corp.

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Skarżąca

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 w związku z art. 53 ust. 1 lit. a) tego rozporządzenia

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do znaku

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 w związku z art. 53 ust. 1 lit. a) tego rozporządzenia


title: Sprawa C-256/09: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 15 lipca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Bianca Purrucker przeciwko Guillermowi Vallésowi Pérezowi (Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Jurysdykcja oraz uznawanie i wykonywanie orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej — Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 — Środki tymczasowe lub zabezpieczające — Uznanie i wykonanie)

text:
               11.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/10

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 15 lipca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Bianca Purrucker przeciwko Guillermowi Vallésowi Pérezowi
   (Sprawa C-256/09) (1)

   (Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Jurysdykcja oraz uznawanie i wykonywanie orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej - Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 - Środki tymczasowe lub zabezpieczające - Uznanie i wykonanie)
   2010/C 246/16
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Bianca Purrucker

      Strona pozwana: Guillermo Vallés Pérez

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesgerichtshof — Wykładnia rozdziału 3 rozporządzenia Rady (WE) 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 (Dz.U. L 338, s. 1) — Stosowanie przepisów tego rozporządzenia dotyczących uznawania i wykonywania orzeczeń do środków tymczasowych w przedmiocie przyznania pieczy nad dzieckiem jego ojcu i nakazania powrotu dziecka przebywającego wraz z matką w innym państwie członkowskim

      Sentencja

   Przepisy art. 21 i następnych rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 nie mają zastosowania do środków tymczasowych z zakresu prawa do pieczy wchodzących w zakres art. 20 tego rozporządzenia

      (1)  Dz.U. C 220 z 12.9.2009.


title: Sprawa T-113/08: Skarga wniesiona w dniu 29 lutego 2008 r. — Hiszpania przeciwko Komisji

text:
               26.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/40

         Skarga wniesiona w dniu 29 lutego 2008 r. — Hiszpania przeciwko Komisji
   (Sprawa T-113/08)
   (2008/C 107/68)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: M. Muñoz Pérez)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2008/68/WE z dnia 20 grudnia 2007 r. wyłączającej z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) w części będącej przedmiotem skargi oraz,

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na mocy zaskarżonej decyzji z finansowania wspólnotowego zostały wyłączone niektóre korekty finansowe, pośród których, objęte niniejszą skargą znajdują się pomoc w zakresie produkcji oliwy z oliwek za lata gospodarcze 1998/1999, 1999/2000 i 1999/2001 o łącznej wysokości EUR 183 965 185,54 oraz płatności bezpośrednie w ramach pomocy na obszary upraw roślin uprawnych, wnioskowane w latach 2003 i 2004 o łącznej kwocie EUR 16 591 528,35
   W szczególności skarga odnosi się do korekt finansowych zastosowanych w odniesieniu do pomocy do produkcji oliwy z oliwek skutkujących wyłączeniem części produkcji z roku gospodarczego 1999/2000 w Andaluzji oraz zastosowanych w stosunku do pomocy na obszary upraw roślinnych wnioskowanej w latach 2003 i 2004.
   Na poparcie skargi skarżący powołuje się na:

               —

               w odniesieniu do produkcji oliwy z oliwek:

                           —

                           naruszenie art. 8 rozporządzenia nr 1663/95 (1) w zakresie w jakim działania korygujące nie były oparte na obserwacjach Komisji w zakresie oceny wyników dochodzenia lecz były ekstrapolacją wyników innych dochodzeń;

                           —

                           naruszenia art. 2 i 3 rozporządzenia nr 729/70 (2) zakresie art. 2 rozporządzenia nr 1258/1999 (3) w zakresie w jakim zakażona decyzja stosuje je w nieodpowiednich okolicznościach, zważywszy fakt, że teoretycznie nieprawidłowości, na których opiera się Komisja uzasadniając działania korygujące są niedostateczne;

                           —

                           niedochowanie ustanowionego na mocy art. 7 ust. 4 rozporządzenia 1258/99, terminu dwudziestu czterech miesięcy poprzedzających notyfikację na piśmie wyników kontroli;

               —

               w odniesieniu do pomocy na obszary upraw roślin uprawnych:

                           —

                           naruszenie procedury ustanowionej w art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 1663/95, ponieważ dokument, którym dokonano notyfikacji państwu członkowskiemu wyników kontroli, nie formułował uzasadnienia zastosowania korekty finansowej, lub posiłkowo niedochowanie terminu dwudziestu czterech miesięcy ustanowionego mocą art. 7 ust. 4 rozporządzenia nr 1258/1999;

                           —

                           naruszenie art. 2 rozporządzenia nr 1258/1999, ponieważ zaskarżona decyzja została zastosowana w niewłaściwych okolicznościach, zważywszy fakt, że nieprawidłowości stwierdzone przez Komisję są niedostateczne;

                           —

                           naruszenie art. 2 tego rozporządzenia oraz wytycznych w zakresie obliczania skutków finansowych przygotowywania decyzji o zamknięciu rachunków Sekcji Gwarancji EFOGR.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1663/95 z dnia 7 lipca 1995 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 729/70 w odniesieniu do procedury rozliczania rachunków Sekcji Gwarancji EFOGR (Dz.U. L 158, z 8.7.1995, s. 6).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 792/70 z dnia 12 kwietnia 1970 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. L 94, z 28.4.1970, s. 13).

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1258/99 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. L 160, z 26.6.1999, s. 103).


title: Sprawa C-73/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Oradea (Rumunia) w dniu 18 lutego 2015 r. – SC Vicdantrans SRL/Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice Cluj Napoca prin Administrația Județeană a Finanțelor Publice Bihor, Administrația Fondului pentru Mediu

text:
               11.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Oradea (Rumunia) w dniu 18 lutego 2015 r. – SC Vicdantrans SRL/Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice Cluj Napoca prin Administrația Județeană a Finanțelor Publice Bihor, Administrația Fondului pentru Mediu
   (Sprawa C-73/15)
   (2015/C 155/14)
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Curtea de Apel Oradea

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: SC Vicdantrans SRL

      Strona pozwana: Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice Cluj Napoca prin Administrația Județeană a Finanțelor Publice Bihor, Administrația Fondului pentru Mediu

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 110 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie wprowadzeniu przez państwo członkowskie tzw. „podatku środowiskowego”, takiego jak ustanowiony w OUG [Ordonanţa de urgenţa a Guvernului (dekrecie z mocą ustawy)] nr 9/2013 stosowanego przy rejestracji używanych pojazdów silnikowych pochodzących z innego państwa członkowskiego lub przy przeniesieniu prawa własności używanych pojazdów silnikowych nabytych na rynku krajowym, lecz z którego zapłaty są zwolnione używane pojazdy silnikowe nabyte na rynku krajowym, w odniesieniu do których został już zapłacony analogiczny podatek, sprzeczny z prawem Unii, który nie został zwrócony?


title: Sprawa T-255/09: Skarga wniesiona w dniu 30 czerwca 2009 r. — Caixa Geral de Depósitos przeciwko OHIM — Caixa d'Estalvis i Pensions de Barcelona ( la Caixa )

text:
               15.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/32

         Skarga wniesiona w dniu 30 czerwca 2009 r. — Caixa Geral de Depósitos przeciwko OHIM — Caixa d'Estalvis i Pensions de Barcelona («la Caixa»)
   (Sprawa T-255/09)
   2009/C 193/51
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Caixa Geral de Depósitos, SA (Lisbona, Portugalia) (przedstawiciele: adwokaci F. de la Rosa i M. Lobato García-Miján)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Caixa d’Estalvis i Pensions de Barcelona (Barcelona, Hiszpania)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 24 marca 2009 r. na podstawie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94;

               —

               posiłkowo stwierdzenie wspomnianej decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 24 marca 2009 r. na podstawie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94;

               —

               obciążenie OHIM i — w przypadku przystąpienia do postępowania — interwenienta kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: CAIXA D’ESTALVIS I PENSIONS DE BARCELONA

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „la Caixa” (zgłoszenie nr 4 685 145) dla towarów i usług z klas 9, 16, 36, 38 i 45
   Właściciel znaku lub oznaczenia,

      na które powołano się w sprzeciwie: CAIXA GERAL DE DEPÓSITOS
   Znak lub oznaczenie,

      na które powołano się w sprzeciwie: Różne zarejestrowane w Portugalii słowne znaki towarowe zawierające przedrostek „caixa” (nr. 357 311, 261 198, 268 466, 302 708, 303 290, 325 155, 325 156, 325 224, 330 542 i 342 311) dla towarów i usług z klas 9, 16 i 36 oraz zarejestrowany w Portugalii graficzny znak towarowy (nr 357 310) zawierający wyraz „caixa” dla towarów i usług z klas 9, 16 i 36

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uwzględnienie odwołania i uchylenie zaskarżonej decyzji

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego i posiłkowo naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia.


title: Sprawa C-169/12: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 16 maja 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny — Polska) — TNT Express Worldwide (Poland) sp. z o.o. przeciwko Ministrowi Finansów (Podatek od wartości dodanej — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 66 lit. a)–c) — Świadczenie usług transportowych i spedycyjnych — Wymagalność — Dzień otrzymania zapłaty, nie później niż 30. dnia po wykonaniu usługi — Wcześniejsze wystawienie faktury)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/31

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 16 maja 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny — Polska) — TNT Express Worldwide (Poland) sp. z o.o. przeciwko Ministrowi Finansów
   (Sprawa C-169/12) (1)

   (Podatek od wartości dodanej - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 66 lit. a)–c) - Świadczenie usług transportowych i spedycyjnych - Wymagalność - Dzień otrzymania zapłaty, nie później niż 30. dnia po wykonaniu usługi - Wcześniejsze wystawienie faktury)
   2013/C 225/51
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Naczelny Sąd Administracyjny

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: TNT Express Worldwide (Poland) sp. z o.o.

      Strona pozwana: Minister Finansów

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) — Wykładnia art. 66 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1), ze zmianami — Uregulowania krajowe określające moment wymagalności podatku VAT od usług transportowych na dzień otrzymania zapłaty, najpóźniej 30 dni po wykonaniu usługi, nawet w razie wcześniejszego wystawienia faktury

      Sentencja

   Artykuł 66 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2008/117/WE z dnia 16 grudnia 2008 r., należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie unormowaniu prawa krajowego, zgodnie z którym podatek od wartości dodanej w odniesieniu do usług transportowych i spedycyjnych staje się wymagalny w momencie otrzymania całości lub części zapłaty, lecz nie później niż po upływie 30 dni od dnia świadczenia usługi, nawet jeżeli faktura została wystawiona wcześniej i przewiduje późniejszy termin zapłaty.

      (1)  Dz.U. C 209 z 14.7.2012.


title: Sprawa F-37/15: Skarga wniesiona w dniu 3 marca 2015 r. – ZZ/Komisja

text:
               1.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/26

         Skarga wniesiona w dniu 3 marca 2015 r. – ZZ/Komisja
   (Sprawa F-37/15)
   (2015/C 178/27)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat C. Mourato)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji oddalającej żądanie strony skarżącej dotyczące wypłacenia jej podwójnego dodatku na ponowne zagospodarowanie w związku z jej przeprowadzką do Szwajcarii.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 19 maja 2014 r. oddalającej żądanie strony skarżącej dotyczące wypłacenia jej dodatku na ponowne zagospodarowanie stanowiącego równowartość dwóch miesięcy jej wynagrodzenia podstawowego;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa C-400/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 16 lipca 2013 r. — Sophia Marie Nicole Sanders reprezentowana przez Marianne Sanders przeciwko Davidowi Verhaegenowi

text:
               21.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 16 lipca 2013 r. — Sophia Marie Nicole Sanders reprezentowana przez Marianne Sanders przeciwko Davidowi Verhaegenowi
   (Sprawa C-400/13)
   2013/C 274/22
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Sophia Marie Nicole Sanders reprezentowana przez Marianne Sanders

      Strona pozwana: David Verhaegen

      Pytania prejudycjalne

   Czy § 28 ust. 1 Gesetz zur Geltendmachung von Unterhaltsansprüchen im Verkehr mit ausländischen Staaten (ustawy w sprawie dochodzenia roszczeń alimentacyjnych w stosunkach z innymi państwami — Auslandsunterhaltsgesetz, zwanej dalej „AUG”) z dnia 23 maja 2011 r., BGBl I s. 898 narusza art. 3 lit. a) i b) rozporządzenia Rady (WE) nr 4/2009 z dnia 18 grudnia 2008 r. (1)?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 4/2009 z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń oraz współpracy w zakresie zobowiązań alimentacyjnych; Dz.U. L 7, s. 1.


title: Sprawa C-642/13 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 stycznia 2017 r. – Villeroy & Boch – Belgium/Komisja Europejska (Odwołanie — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Belgijski, niemiecki, francuski, włoski, niderlandzki i austriacki rynek instalacji sanitarnych do łazienek — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE i art. 53 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym — Koordynacja cen i wymiana szczególnie chronionych informacji handlowych — Jednolite naruszenie — Dowód — Grzywny — Nieograniczone prawo orzekania — Rozsądny termin — Proporcjonalność)

text:
               3.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/8

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 stycznia 2017 r. – Villeroy & Boch – Belgium/Komisja Europejska
   (Sprawa C-642/13 P) (1)

   ((Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Belgijski, niemiecki, francuski, włoski, niderlandzki i austriacki rynek instalacji sanitarnych do łazienek - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE i art. 53 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym - Koordynacja cen i wymiana szczególnie chronionych informacji handlowych - Jednolite naruszenie - Dowód - Grzywny - Nieograniczone prawo orzekania - Rozsądny termin - Proporcjonalność))
   (2017/C 104/14)
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Villeroy & Boch – Belgium (przedstawiciele: O. W. Brouwer i N. Lorjé, advocaten)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: L Malferrari i F. Ronkes Agerbeek, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Villeroy & Boch Belgium SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 45 z 15.2.2014.


title: Sprawa T-338/10: Postanowienie Sądu z dnia 13 maja 2011 r. — Komisja przeciwko Tornasol Films

text:
               25.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 186/32

         Postanowienie Sądu z dnia 13 maja 2011 r. — Komisja przeciwko Tornasol Films
   (Sprawa T-338/10) (1)

   2011/C 186/58
   Język postępowania: hiszpański
   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 288 z 23.10.2010.


title: Sprawa C-428/05: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 21 czerwca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg — Niemcy) — Firma Laub GmbH & Co. Vieh & Fleisch Import-Export przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas (Refundacje wywozowe — Rozporządzenie (EWG) nr 3665/87 — Pojęcie nienależnej wypłaty refundacji — Wypłata refundacji na podstawie niepełnej dokumentacji — Możliwość uzupełnienia dokumentów dotyczących refundacji po upływie terminów wskazanych w art. 47 ust. 2 i art. 48 ust. 2 lit. a) rozporządzenia, w ramach wszczętej w późniejszym okresie procedury odzyskiwania)

text:
               4.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/8

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 21 czerwca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg — Niemcy) — Firma Laub GmbH & Co. Vieh & Fleisch Import-Export przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas
   (Sprawa C-428/05) (1)

   (Refundacje wywozowe - Rozporządzenie (EWG) nr 3665/87 - Pojęcie „nienależnej wypłaty refundacji’ - Wypłata refundacji na podstawie niepełnej dokumentacji - Możliwość uzupełnienia dokumentów dotyczących refundacji po upływie terminów wskazanych w art. 47 ust. 2 i art. 48 ust. 2 lit. a) rozporządzenia, w ramach wszczętej w późniejszym okresie procedury odzyskiwania)
   (2007/C 183/13)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Finanzgericht Hamburg
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Firma Laub GmbH & Co. Vieh & Fleisch Import-Export

      Strona pozwana: Hauptzollamt Hamburg-Jonas
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Finanzgericht Hamburg — Wykładnia art. 11 ust. 3 akapit pierwszy zdanie pierwsze, art. 47 ust. 2 oraz art. 48 ust. 2 rozporządzenia Komisja (EWG) nr 3665/87 z dnia 27 listopada 1987 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych (Dz.U. L 351, str. 1), w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 604/98 z dnia 17 marca 1998 r. (Dz.U. L 77, str. 12) — Pojęcie „nienależnej wypłaty refundacji” — Żądanie zwrotu refundacji przyznanej na podstawie niekompletnych dokumentów przewozowych, w sytuacji gdy należycie wypełniony dokument został przedstawiony po upływie terminu
   Sentencja
   Refundacja wywozowa nie może zostać zakwalifikowana jako „nienależnie wypłacona” w rozumieniu art. 11 ust. 3 akapit pierwszy zdanie pierwsze rozporządzenia Komisja (EWG) nr 3665/87 z dnia 27 listopada 1987 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych (Dz.U. L 351, str. 1), w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 604/98 z dnia 17 marca 1998 r., jeśli w ramach procedury odzyskiwania tej refundacji, beneficjent przedstawi dowody niezbędne dla uzasadnienia jego uprawnienia do rzeczonej refundacji. Do właściwych władz krajowych należy wyznaczenie rozsądnego terminu pozwalającego beneficjentowi na przedstawienie tych dowodów.

      (1)  Dz.U. C 36 z 11.2.2006 r.


title: Sprawa C-566/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 14 listopada 2011 r. — Iberdrola, S.A. i Gas Natural SDG, S.A. przeciwko Administración del Estado, Hidroeléctrica del Cantábrico, S.A. i Endesa, S.A.

text:
               11.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 39/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 14 listopada 2011 r. — Iberdrola, S.A. i Gas Natural SDG, S.A. przeciwko Administración del Estado, Hidroeléctrica del Cantábrico, S.A. i Endesa, S.A.
   (Sprawa C-566/11)
   2012/C 39/13
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Tribunal Supremo.

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Iberdrola, S.A. i Gas Natural SDG, S.A.

      Strona pozwana: Administración del Estado, Hidroeléctrica del Cantábrico, S.A. i Endesa, S.A.

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 10 dyrektywy 2003/87/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się stosowaniu krajowych przepisów, takich jak analizowane w niniejszej sprawie, których celem i skutkiem jest obniżenie wynagrodzenia za działalność związaną z produkcją energii elektrycznej o kwotę odpowiadającą wartości bezpłatnie przydzielonych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych w odpowiednim okresie?

      (1)  Dz.U. L 275, s. 32.