title: Sprawa T-231/05: Skarga wniesiona w dniu 15 czerwca 2005 r. przez spółkę Corsica Ferries France przeciwko Komisji wspólnot Europejskich

text:
               20.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/30

         Skarga wniesiona w dniu 15 czerwca 2005 r. przez spółkę Corsica Ferries France przeciwko Komisji wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-231/05)
   (2005/C 205/55)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 15 czerwca do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga spółki Corsica Ferries France z siedzibą w Bastii (Francja), reprezentowanej przez adwokatów Stéphane'a Rodriguesa i Alice Jaume przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               1.

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 16 marca 2005 r. w sprawie przekazania przez Francję drugiej transzy pomocy na rzecz restrukturyzacji Société Nationale Maritime Corse-Méditerranée (SNCM);

               2.

               obciążenie strony pozwanej całością kosztów.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Niniejsza skarga skierowana jest przeciwko decyzji Komisji C(2004)4751 wersja ostateczna z dnia 16 marca 2005 r. w sprawie ogłoszenia zgodności z zasadami wspólnego rynku pod pewnymi warunkami przekazania przez Francję drugiej transzy pomocy na rzecz restrukturyzacji Société Nationale Maritime Corse-Méditerranée (SNCM) [pomoc nr C 58/2002 dawniej N 118(2002)]. Decyzja ta idzie w ślady decyzji z dnia 9 lipca 2003 r. warunkowo dopuszczającej pierwszą transzę tej pomocy na restrukturyzację.
   Na poparcie swoich żądań skarżąca spółka powołuje się na naruszenie art. 87 Traktatu WE i przepisów przyjętych w celu jego wykonania, istotnych z punktu widzenia niniejszej sprawy, a mianowicie po pierwsze warunków określonych w ww. decyzji z dnia 9 lipca 2003 r., a po drugie warunków wynikających z wytycznych wspólnotowych Komisji z 1977 r. dotyczących pomocy państwa na rzecz transportu morskiego (1) [tłumaczenie nieoficjalne] i wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw (2), w wersji obowiązującej w chwili wszczęcia procedury wyjaśniającej odnośnie do spornej pomocy.
   Skarżąca nadmienia w tym względzie, że wbrew decyzji z dnia 9 lipca 2003 r., udziały SNCM w Compagnie Corse Méditerranée nie zostały zbyte. Ponadto SNCM wciąż stosowała politykę cenową nastawioną na oferowanie niższych cen niż konkurencja.
   Ponadto, co się tyczy ww. wytycznych wspólnotowych, plan restrukturyzacji przedstawiony przez Republikę Francuską nie został w całości wdrożony. Co więcej wielkość pomocy nie była ograniczona do niezbędnego minimum.

      (1)  Dz.U. C 205 z 5.7.1997, str. 5.

      (2)  Dz.U. C 288 z 9.10.1999, str. 2.


title: Sprawa T-81/07: Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2007 r. — KG Holding (w likwidacji) przeciwko Komisji

text:
               26.5.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 117/23

         Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2007 r. — KG Holding (w likwidacji) przeciwko Komisji
   (Sprawa T-81/07)
   (2007/C 117/37)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Jan Rudolf Maas działający w charakterze zarządcy sądowego w postępowaniu upadłościowym dotyczącym K.G. Holding N.V. (Rotterdam, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci G. van der Wal i T. Boesman)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 19 lipca 2006 r. dotyczącej postępowania w sprawie C 30/2005;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca kwestionuje decyzję Komisji 2006/939/WE z dnia 19 lipca 2006 r. w sprawie zgłoszonej przez Niderlandy pomocy na rzecz KG Holding NV (1).
   Środek ten obejmuje pomoc na restrukturyzację, którą Niderlandy zdecydowały się udzielić KG Holding NV przekształcając wcześniej zatwierdzoną pożyczkę na ratowanie przedsiębiorstwa wraz z należnymi z jej tytułu odsetkami w kapitał udziałowy. W zaskarżonej decyzji Komisja uznaje niniejszą pomoc na restrukturyzacje za niezgodną ze wspólnym rynkiem.
   Komisja twierdzi także, że Niderlandy powinny odzyskać od KG Holding NV i jej spółki zależnej Kliq BV tą część pomocy, którą KG Holding NV przekazała spółce Kliq BV w postaci pożyczki na ratowanie przedsiębiorstwa, która to pożyczka została przekształcona w kapitał udziałowy; ponadto Niderlandy zobowiązane zostały do zgłoszenia zarządcy sądowemu swojego roszczenia względem KG Holding NV i/lub Kliq Reïntegratie jako wierzyciel w postępowaniu upadłościowym.
   Na poparcie swojej skargi, skarżąca podnosi, że po pierwsze, Komisja popełniła błąd w ocenie co skutkuje tym, że zaskarżona decyzja nie jest odpowiednio uzasadniona i stanowi naruszenie art. 87 ust. 1 WE. Skarżąca twierdzi w szczególności, że Komisja błędnie uznała, że Niderlandy były zobowiązane do zgłoszenia jako wierzyciel swojego roszczenia względem KG Holding i Kliq Reïntegratie w wysokości 35,75 mln EUR u zarządcy sądowego w postępowaniu upadłościowym. Zdaniem skarżącej nie jest jasne czy w odniesieniu do KG Holding Komisja uznała w zaskarżonej decyzji, że bezprawnie przyznana pomoc o wysokości 35,75 mln EUR powinna zostać odzyskana przez Niderlandy czy też mowa jest o pomocy na restrukturyzację, którą Komisja zatwierdziła na podstawie pkt 23 lit. d) wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw (2). Co więcej, skarżąca twierdzi, że Komisja w swojej decyzji z dnia 16 grudnia 2003 r. (3) postanowiła, że kwota ta zostanie wykorzystana na finansowanie zwolnień pracowników i na spłatę pozostałych zobowiązań spółki Kliq Reïntegratie, po czym Kliq Reïntegratie miała zostać poddana likwidacji.
   Skarżąca podnosi, po drugie, że Komisja błędnie zarzuciła dokonanie pełnej zapłaty za udziały KG Holding w Kliq BV poprzez zaliczenie obowiązku dokonania pełnej zapłaty na poczet roszczenia KG Holding wobec Kliq BV wynikającego z umowy pożyczki. Nie zostało to jednak zawarte w decyzji z dnia 5 sierpnia 2005 r. (4) w sprawie wszczęcia postępowania. Skarżąca twierdzi, że Komisja nadużyła władzy i działała w sposób sprzeczny z prawem do obrony i zasadą audi alteram partem.
   Po trzecie, skarżąca twierdzi, że Komisja niesłusznie nie ustaliła, że omawiana pomoc ma negatywny wpływ na konkurencję i wymianę handlową pomiędzy państwami członkowskimi; w każdym razie ustalenia Komisji w tym przedmiocie nie zostały odpowiednio uzasadnione.
   Po czwarte, skarżąca twierdzi, że Komisja błędnie ustaliła, iż omawiana pomoc w wysokości 9,25 mln EUR powinna zostać odzyskana przez Niderlandy od KG Holding i Kliq BV. Ponadto skarżąca uważa, że Komisja także błędnie ustaliła, iż omawiana pomoc w wysokości 35,75 mln EUR powinna być odzyskana od KG Holding i/lub Kliq Reïntegratie poprzez zgłoszenie tego roszczenia w postępowaniu upadłościowym. Zdaniem skarżącej, z powodu likwidacji KG Holding, Kliq Reïntegratie i Kliq BV odzyskanie kwoty omawianej pomocy będzie absolutnie niemożliwe i w każdym razie stało się bezprzedmiotowe ponieważ odzyskanie polegające na zgłoszeniu pomocy w postępowaniu upadłościowym dotyczącym tych spółek jest niepotrzebne i nie ma w żadnym razie znaczenia dla przerwania naruszenia konkurencji.
   Po piąte, skarżąca twierdzi, że Komisja popełniła błąd w swoich twierdzeniach i wnioskach prawnych dotyczących kredytu na rachunku bieżącym o wysokości 17 mln EUR, który został przekazany przez Niderlandy spółce KG Holding w następstwie ustalenia, że jest on zgodny z zasadami dotyczącymi pomocy państwa i który nie stanowi środka będącego przedmiotem oceny w zaskarżonej decyzji.
   Wreszcie, skarżąca zarzuca Komisji błąd w decyzji, polegający na tym, że Niderlandy podejmą wszelkie niezbędne działania w celu odzyskania od KG Holding kwoty 9,25 mln EUR wraz z odsetkami od dnia, w którym poszczególne raty pożyczki zostały udostępnione odbiorcom do dnia, w którym pieniądze zostały zwrócone. Ten wymóg, zdaniem skarżącej, jest sprzeczny z krajowym prawem upadłościowym.

      (1)  Dz.U. 2006 L 366, str. 40.

      (2)  Dz.U. 1999 C 288, str. 2.

      (3)  Środek pomocy nr 510/2003 — Pomoc na ratowanie przedsiębiorstwa Kliq Holding NV (Dz.U. 2004 C 33, str. 8).

      (4)  Pomoc państwa nr C 30/2005 (ex N 78/2004) — Pomoc restrukturyzacyjna dla KG Holding N.V — Zaproszenie do przedkładania uwag zgodnie z art. 88 ust. 2 traktatu WE (Dz.U. 2005 C 280, str. 2).


title: Sprawa T-80/17: Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2017 r. – Steiniger/EUIPO – ista Deutschland (IST)

text:
               10.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/43

         Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2017 r. – Steiniger/EUIPO – ista Deutschland (IST)
   (Sprawa T-80/17)
   (2017/C 112/59)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Ingo Steiniger (Nümbrecht, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat K. Schulze Horn)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: ista Deutschland GmbH (Essen, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „IST” – zgłoszenie nr 10 673 812

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 1 grudnia 2016 r. w sprawie R 2242/2015-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji Wydziału Sprzeciwów EUIPO z dnia 24 września 2015 r.;

               —

               zmianę decyzji w ten sposób, by sprzeciw został w całości oddalony;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w toku postępowania odwoławczego.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie zasady 20 ust. 6 rozporządzenia nr 2868/95.


title: Sprawa T-67/12: Wyrok Sądu z dnia 4 czerwca 2014 r. – Sina Bank przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej — Zamrożenie funduszy — Skarga o stwierdzenie nieważności — Akty niepodlegające zaskarżeniu — Niedopuszczalność — Prawo do obrony)

text:
               21.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/14

         Wyrok Sądu z dnia 4 czerwca 2014 r. – Sina Bank przeciwko Radzie
   (Sprawa T-67/12) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej - Zamrożenie funduszy - Skarga o stwierdzenie nieważności - Akty niepodlegające zaskarżeniu - Niedopuszczalność - Prawo do obrony))
   2014/C 235/18
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Sina Bank (Teheran, Iran) (przedstawiciele: adwokaci B. Mettetal i C. Wucher-North)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: B. Driessen i D. Gicheva, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądnie stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji Rady 2011/783/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącej zmiany decyzji 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 319, s. 71) w zakresie, w jakim po dokonaniu przeglądu utrzymano w niej wpis nazwy skarżącej w załączniku II do decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. L 195, s. 39), zmienionej decyzją Rady 2010/644/WPZiB z dnia 25 października 2010 r. (Dz.U. L 281, s. 81), oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1245/2011 z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 961/2010 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 319, s. 11) w zakresie, w jakim po dokonaniu przeglądu utrzymano w nim wpis nazwy skarżącej w załączniku VIII do rozporządzenia Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 423/2007 (Dz.U. L 281, s. 1), a po drugie, art. 16 ust. 2 rozporządzenia nr 961/2010 oraz art. 19 ust. 1 lit. b) i art. 20 ust. 1 lit. b) decyzji 2010/413 w zakresie, w jakich przepisy te dotyczą skarżącej.

      Sentencja

               1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako wniesiona do sądu niewłaściwego do jej rozpoznania w zakresie, w jakim zmierza do stwierdzenie nieważności art. 19 ust. 1 lit. b) i art. 20 ust. 1 lit. b) decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB, oraz jako niedopuszczalna w zakresie, w jakim zmierza do stwierdzenia nieważności art. 16 ust. 2 rozporządzenia Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 423/2007.

               2)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Rady 2011/783/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącej zmiany decyzji 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1245/2011 z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 961/2010 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu w zakresie, w jakim w aktach tych po dokonaniu przeglądu utrzymano wpis nazwy Sina Bank, odpowiednio, w załączniku II do decyzji 2010/413, zmienionej decyzją Rady 2010/644/WPZiB z dnia 25 października 2010 r. zmieniającej decyzję 2010/413, oraz w załączniku VIII do rozporządzenia nr 961/2010.

               3)

                  Rada Unii Europejskiej pokrywa cztery piąte własnych kosztów oraz kosztów poniesionych przez Sina Bank.

               4)

                  Sina Bank pokrywa jedną piątą własnych kosztów oraz kosztów poniesionych przez Radę.

      (1)  Dz.U. C 109 z 14.4.2012.


title: Sprawy połączone C-439/07 i C-499/07: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 4 czerwca 2009 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Hof van Beroep te Brussel oraz Rechtbank van Eerste Aanleg te Brugge — Belgia) — Państwo belgijskie przeciwko KBC Bank SA (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu — Artykuły 43 WE i 56 WE — Dyrektywa 90/435/EWG — Artykuł 4 ust. 1 — Przepisy krajowe mające na celu zniesienie podwójnego opodatkowania podzielonego zysku — Odliczenie wartości pobranych dywidend od podstawy opodatkowania spółki dominującej jedynie w zakresie, w jakim spółka ta osiągnęła zysk podlegający opodatkowaniu)

text:
               29.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/13

         Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 4 czerwca 2009 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Hof van Beroep te Brussel oraz Rechtbank van Eerste Aanleg te Brugge — Belgia) — Państwo belgijskie przeciwko KBC Bank SA
   (Sprawy połączone C-439/07 i C-499/07) (1)

   (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu - Artykuły 43 WE i 56 WE - Dyrektywa 90/435/EWG - Artykuł 4 ust. 1 - Przepisy krajowe mające na celu zniesienie podwójnego opodatkowania podzielonego zysku - Odliczenie wartości pobranych dywidend od podstawy opodatkowania spółki dominującej jedynie w zakresie, w jakim spółka ta osiągnęła zysk podlegający opodatkowaniu)
   2009/C 205/24
   Język postępowania: niderlandzki

      Sądy krajowe

   Hof van Beroep te Brussel oraz Rechtbank van Eerste Aanleg te Brugge

      Strony w postępowaniach przed sądami krajowymi

      Strona skarżąca: Państwo belgijskie (C-439/07), Beleggen, Risicokapitaal, Beheer NV (C-499/07)

      Strona pozwana: KBC Bank NV (C-439/07), Państwo belgijskie (C-499/07)

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hof van Beroep te Brussel — Wykładnia art. 43 WE i 56 WE oraz art. 4 ust. 1 tiret pierwsze oraz art. 4 ust. 2 dyrektywy Rady 90/435/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich (Dz.U. L 225, s. 6) — Przepisy krajowe mające na celu zniesienie podwójnego opodatkowania podzielonego zysku — System odliczania przychodu podlegającego ostatecznie opodatkowaniu

      Sentencja

               1)

               Artykuł 4 ust. 1 tiret pierwsze dyrektywy Rady 90/435/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich należy interpretować w ten sposób, iż niezgodne z nim są przepisy państwa członkowskiego, które w celu zwolnienia dywidend otrzymywanych przez spółkę dominującą mającą siedzibę w tym państwie od spółki zależnej mającej siedzibę w innym państwie członkowskim stanowią, iż wskazane dywidendy podlegają włączeniu do podstawy opodatkowania spółki dominującej, aby następnie zostać odliczone od tej podstawy do wysokości 95 % w zakresie, w jakim po odliczeniu innych zwolnionych zysków w danym okresie rozliczeniowym istnieje dodatnie saldo zysków, i które skutkują tym, że:

                           —

                           spółka dominująca podlega opodatkowaniu w późniejszym okresie rozliczeniowym z tytułu otrzymanego zysku podzielonego w sytuacji, gdy w danym okresie rozliczeniowym, w którym nastąpił wskazany podział zysku, nie uzyskała ona zysku podlegającego opodatkowaniu albo gdy uzyskała ona zysk podlegający opodatkowaniu w niewystarczającej wysokości,
                           lub że:

                           —

                           straty poniesione w tym okresie rozliczeniowym ulegają potrąceniu z zyskiem podzielonym i nie mogą zostać przeniesione na późniejszy okres rozliczeniowy do wartości zysku podzielonego.

               2)

               Artykuł 4 ust. 1 tiret pierwsze w związku z art. 4 ust. 2 dyrektywy 90/435 należy interpretować w ten sposób, iż nie wynika z niego obowiązek państw członkowskich, by koniecznie zezwolić na odliczenie w całości zysków podzielonych, które zostały wypłacone na rzecz spółki dominującej z siedzibą w tym państwie przez jej spółkę zależną z siedzibą w innym państwie członkowskim, od zysków osiągniętych przez spółkę dominującą w danym okresie rozliczeniowym, ani obowiązek zezwolenia na przeniesienie wynikającej stąd straty na następny rok podatkowy. Do państw członkowskich należy ustalenie, zasad, według których zostanie osiągnięty skutek określony w art. 4 ust. 1 tiret pierwszej wskazanej dyrektywy, przy uwzględnieniu zarówno potrzeb ich wewnętrznego porządku prawnego, jak i możliwości przewidzianej w art. 4 ust. 2 dyrektywy 90/435.
               Tym niemniej, w wypadku, gdy państwo członkowskie wybrało system zwolnienia przewidziany w art. 4 ust. 1 tiret pierwsze dyrektywy 90/435 oraz gdy przepisy wskazanego państwa członkowskiego zezwalają, co do zasady, na przeniesienie strat na kolejne lata podatkowe, niezgodne ze wskazanym przepisem byłyby przepisy krajowe, których skutkiem byłoby ograniczenie strat spółki dominującej mogących podlegać przeniesieniu aż do wysokości otrzymanych dywidend.

               3)

               W wypadku gdy przepisy krajowe przewidują zastosowanie rozwiązań pochodzących z prawa wspólnotowego także do sytuacji czysto wewnętrznych, ustalenie dokładnego znaczenia takiego odesłania do prawa wspólnotowego należy wyłącznie do sądu krajowego, w ramach przewidzianego przez art. 234 WE podziału funkcji orzeczniczych pomiędzy sądy krajowe a Trybunał, zaś uwzględnienie ograniczeń, jakie ustawodawca krajowy mógł nałożyć na zastosowanie tego prawa do sytuacji czysto wewnętrznych, należy do prawa danego państwa członkowskiego, a zatem, w konsekwencji, do wyłącznej kompetencji jego sądów.

               4)

               W wypadku gdy na mocy przepisów krajowych danego państwa członkowskiego dywidendy pochodzące ze spółki mającej siedzibę w państwie trzecim traktowane są w sposób mniej korzystny w porównaniu z dywidendami pochodzącymi od spółki mającej siedzibę w tym państwie członkowskim, obowiązkiem sądu krajowego jest zbadanie, czy znajduje zastosowanie art. 56 WE z uwzględnieniem przedmiotu regulacji przepisów krajowych oraz stanu faktycznego w rozpatrywanej sprawie, a w odpowiednim wypadku ustalenie, czy wskazane odmienne traktowanie jest niezgodne z przepisem tego artykułu.

               5)

               Przepisy państwa członkowskiego, które przewidują, iż spółka dominująca z siedzibą w jednym państwie członkowskim, która uzyskuje zysk rozdzielany przez jej spółkę zależną z siedzibą w innym państwie członkowskim, może odliczyć ten zysk od swojego przychodu podlegającego opodatkowaniu tylko do wysokości zysku osiągniętego w okresie rozliczeniowym, w którym zysk został rozdzielony, podczas gdy ten ostatni może zostać w całości zwolniony z opodatkowania w wypadku, gdyby spółka ta ustanowiła stały zakład w tym drugim państwie członkowskim, pod warunkiem, że zysk pochodzący od podmiotu ustanowionego w innym państwie członkowskim nie jest traktowany w sposób dyskryminujący w porównaniu do tego, w jaki traktowany jest zysk pochodzący z porównywalnych krajowych podmiotów, są zgodne z art. 43 WE.

      (1)  Dz.U. C 315 z 22.12.2007 oraz Dz.U. C 22 z 26.1.2008.


title: Sprawa T-447/14: Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2014 r. – nkt cables i NKT Holding przeciwko Komisji

text:
               25.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/47

         Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2014 r. – nkt cables i NKT Holding przeciwko Komisji
   (Sprawa T-447/14)
   2014/C 282/61
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: nkt cables GmbH (Kolonia, Niemcy) i NKT Holding A/S (Brøndby, Dania) (przedstawiciele: M. Kofmann i B. Creve, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Skarżące wnoszą do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2014) 2139 z dnia 2 kwietnia 2014 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG w sprawie AT.39610 – Kable elektryczne (zwanej dalej „decyzją”);

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie częściowej nieważności decyzji i znaczne obniżenie kwoty grzywny nałożonej na skarżące;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania;

               —

               zastosowanie wszelkich innych środków, które Sąd uzna za odpowiednie.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżące podnoszą pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo skarżących do obrony oraz ogólną zasadę równości broni, odmawiając im dostępu do potencjalnie odciążających dowodów otrzymanych przez Komisję po doręczeniu jej pisma w sprawie przedstawienia zarzutów.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja błędnie zdefiniowała zakres terytorialny jednolitego i ciągłego naruszenia oraz niewłaściwie zastosowała kryterium skutków.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że decyzja zawiera oczywiste błędy w ocenie dotyczącej zachowania, w którym udział jest przypisywany NKT Cables, oraz dotyczącej wniosku, że owo zachowanie dowodzi tego, że NKT Cables uczestniczyła we wszystkich działaniach składających się na jednolite i ciągłe naruszenie lub o nich wiedziała.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że Komisja popełniła błąd w zakresie ustaleń dotyczących czasu uczestnictwa NKT Cables w jednolitym i ciągłym naruszeniu.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący tego, że kwota grzywny nałożonej na skarżące była bezzasadnie i nieproporcjonalnie wysoka.


title: Sprawa F-93/13: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 4 maja 2016 r. – Jimenez Krause/Komisja

text:
               20.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/47

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 4 maja 2016 r. – Jimenez Krause/Komisja
   (Sprawa F-93/13) (1)

   (2016/C 222/68)
   Język postępowania: francuski
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 336 z 16.11.2013, s. 32.


title: Sprawa T-178/15: Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2015 r. – Kohrener Landmolkerei i DHG/Komisja

text:
               27.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/30

         Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2015 r. – Kohrener Landmolkerei i DHG/Komisja
   (Sprawa T-178/15)
   (2015/C 245/36)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Kohrener Landmolkerei GmbH (Penig, Niemcy), DHG Deutsche Heumilchgesellschaft mbH (Frohburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Wagner)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej, która wpłynęła w dniu 2 marca 2015 r.;

               —

               dopuszczenie sprzeciwu skarżących z dnia 23 grudnia 2014 r. w postępowaniu o sygnaturze akt AT-TSG-0007-01035.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu skargi skarżący podnoszą, że należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji, gdyż narusza ona prawo. Zgodnie z art. 51 rozporządzenia (EU) Nr. 1151/2012 (1) skarżący jako wnoszący sprzeciw mają termin trzech miesięcy na złożenie do organu krajowego sprzeciwu na rejestrację gwarantowanej tradycyjnej specjalności. Twierdzą w tym kontekście, że odpowiednia publikacja (Dz.U. 2014, C 340, s. 6) miała miejsce w dniu 30 września 2014 r. a sprzeciw został złożony do właściwego organu krajowego w dniu 23 grudnia 2014 r. Skarżący nie są odpowiedzialni za niedochowanie terminu po tym dniu. Uzupełniają, że nie ma możliwości wpływu przez samych skarżących na zakres czasowy działalności właściwego organu krajowego w kontekście przekazywania złożonych sprzeciwów do Komisji i że w zaskarżonej decyzji nie uwzględniono, że sprzeciw wniesiono w terminie. Decyzja uwzględnia tylko datę wpływu do Komisji Europejskiej.
   Skarżący podnoszą ponadto, że art. 51 rozporządzenia nr 1151/2012 nie przewiduje terminu na przekazanie sprzeciwu przez organ krajowy. Dlatego istotne jest jedynie złożenie sprzeciwu przez skarżących do organu krajowego.

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. L 343, s. 1).


title: Sprawa C-320/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 11 czerwca 2009 r. w sprawie T-301/02 AEM przeciwko Komisji, wniesione w dniu 11 sierpnia 2009 r. przez A2A SpA, dawniej ASM Brescia SpA

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/39

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 11 czerwca 2009 r. w sprawie T-301/02 AEM przeciwko Komisji, wniesione w dniu 11 sierpnia 2009 r. przez A2A SpA, dawniej ASM Brescia SpA
   (Sprawa C-320/09 P)
   2009/C 267/70
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: A2A SpA, dawniej ASM Brescia SpA (przedstawiciele: A. Giardina, A. Santa Maria, C. Croff i G. Pizzonia, adwokaci

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               uchylenie wyroku w sprawie T–301/02 ze względu na naruszenie prawa wspólnotowego, a w szczególności art. 87 traktatu WE, a także ze względu na brak uzasadnienia, w zakresie, w jakim w wyroku tym uznano trzyletnie zwolnienie z podatku od osób prawnych za pomoc państwa;

               —

               uchylenie wyroku ze względu na błędne i wewnętrznie sprzeczne zastosowanie prawa wspólnotowego w zakresie, w jakim w wyroku tym nie uznano trzyletniego zwolnienia z podatku od osób prawnych za pomoc istniejącą;

               —

               uchylenie wyroku ze względu na naruszenie prawa wspólnotowego w zakresie, w jakim w wyroku tym potwierdzono zgodność z prawem decyzji (1) zawierającej nakaz odzyskania pomocy, a w konsekwencji;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji w części, w której uznano w niej, że przejściowy system służący zachowaniu ciągłości opodatkowania, obejmujący lokalne przedsiębiorstwa użyteczności publicznej z przewagą kapitału publicznego stanowi niezgodną z prawem i ze wspólnym rynkiem pomoc państwa (art. 2 decyzji) lub w części, w której akt ten nakazuje Włochom odzyskanie pomocy od jej beneficjentów (art. 3 decyzji);

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W ramach zarzutu pierwszego A2A S.p.A. zarzuca Sądowi naruszenie art. 87 ust. 1 WE, a także brak uzasadnienia w zakresie, w jakim w zaskarżonym wyroku uznano trzyletnie zwolnienie z podatku od osób prawnych za pomoc państwa. W szczególności skarżąca twierdzi, że w swej decyzji Komisja nie wykazała, jakoby w okolicznościach niniejszej sprawy zaistniały dwie przesłanki określone w art. 87 ust. 1 WE, a mianowicie zakłócenie konkurencji i wpływ na wewnątrzwspólnotową wymianę handlową. Sąd nie zbadał w prawidłowy sposób przesłanek, na podstawie których Komisja doszła do wniosku o istnieniu „pomocy”, chociaż powinien to uczynić, w świetle sformułowanego w orzecznictwie wymogu przeprowadzenia „wyczerpującej” analizy.
   W ramach zarzutu drugiego skarżąca posiłkowo zarzuca Sądowi naruszenie art. 88 WE, a także obowiązku uzasadnienia, a w związku z tym wnosi o uchylenie wyroku w zakresie, w jakim trzyletnie zwolnienie z podatku od osób prawnych uznano w nim za „nową pomoc”. W szczególności Sąd zaprzeczył — powtarzając po prostu twierdzenia Komisji — że trzyletnie ulgi podatkowe przyznane komunalnym przedsiębiorstwom przekształconym w spółki akcyjne można uznać za „pomoc istniejącą”. Przeciwny wniosek nasuwa się jednak po uwzględnieniu okoliczności, że kwestionowany system ulg podatkowych, wprowadzony przed wejściem w życie traktatu WE, miał zastosowanie także do przedsiębiorstw komunalnych, które były — jak sama przyznała Komisja — takimi samymi podmiotami gospodarczymi jak spółki w rozumieniu ustawy nr 142/90.
   Wreszcie w ramach zarzutu trzeciego A2A wnosi posiłkowo o uchylenie wyroku ze względu na naruszenie prawa wspólnotowego i sformułowanych w nim zasad w zakresie, w jakim w wyroku tym potwierdzono zgodność z prawem zawartego w decyzji nakazu odzyskania pomocy. Według skarżącej wyrok należy uchylić ze względu na to, że wbrew wcześniejszemu orzecznictwu sądów wspólnotowych potwierdzono w nim zgodność z prawem zawartego w decyzji nakazu o charakterze ogólnym, a w istocie także całkowity brak uznania po stronie władz krajowych.

      (1)  Decyzja Komisji 2003/193/WE z dnia 5 czerwca 2002 w sprawie pomocy państwa w formie zwolnień podatkowych i pożyczek na preferencyjnych warunkach przyznanych przez Włochy na rzecz przedsiębiorstw użyteczności publicznej z przewagą kapitału publicznego (Dz.U. L 77, s. 21).


title: Sprawa C-196/15: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 lipca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Paris – Francja) – Granarolo SpA/Ambrosi Emmi France SA (Odesłanie prejudycjalne — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych i handlowych — Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Artykuł 5 pkt 1 i 3 — Sąd właściwy — Pojęcie spraw, „których przedmiotem jest umowa lub roszczenia wynikające z umowy”, oraz spraw, „których przedmiotem jest czyn niedozwolony lub czyn podobny do czynu niedozwolonego albo roszczenia wynikające z takiego czynu” — Nagłe zerwanie długotrwałych stałych stosunków handlowych — Powództwo o odszkodowanie — Pojęcia „sprzedaży rzeczy ruchomych” i „świadczenia usług”)

text:
               12.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 335/18

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 lipca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Paris – Francja) – Granarolo SpA/Ambrosi Emmi France SA
   (Sprawa C-196/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych i handlowych - Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Artykuł 5 pkt 1 i 3 - Sąd właściwy - Pojęcie spraw, „których przedmiotem jest umowa lub roszczenia wynikające z umowy”, oraz spraw, „których przedmiotem jest czyn niedozwolony lub czyn podobny do czynu niedozwolonego albo roszczenia wynikające z takiego czynu” - Nagłe zerwanie długotrwałych stałych stosunków handlowych - Powództwo o odszkodowanie - Pojęcia „sprzedaży rzeczy ruchomych” i „świadczenia usług”))
   (2016/C 335/24)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour d'appel de Paris

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Granarolo SpA

      Strona pozwana: Ambrosi Emmi France SA

      Sentencja

               1)

               Artykuł 5 pkt 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że powództwo o odszkodowanie wytoczone w związku z nagłym zerwaniem długotrwałych stałych stosunków handlowych, takie jak powództwo wytoczone w postępowaniu głównym, nie ma za przedmiot czynu niedozwolonego lub czynu podobnego do czynu niedozwolonego albo roszczenia wynikającego z takiego czynu w rozumieniu przywołanego rozporządzenia, jeżeli strony łączył dorozumiany stosunek umowny, przy czym ustalenia w tym zakresie musi dokonać sąd odsyłający. Ponadto dowód istnienia rzeczonego stosunku umownego musi być oparty na zbiorze zgodnych poszlak, wśród których powinny znaleźć się w szczególności: istnienie stałych długotrwałych stosunków handlowych, dobra wiara stron, regularność transakcji i ich ewolucja w czasie wyrażona ilościowo i wartościowo, ewentualne porozumienia dotyczące fakturowanych cen lub przyznanych rabatów oraz korespondencja stron.

               2)

               Artykuł 5 pkt 1 lit. b) rozporządzenia nr 44/2001 należy interpretować w ten sposób, że długotrwałe stałe stosunki handlowe, takie jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, należy kwalifikować jako „umowę sprzedaży rzeczy ruchomych”, jeżeli charakterystycznym zobowiązaniem w ramach danej umowy jest dostawa towarów, względnie jako „umowę o świadczenie usług”, jeżeli zobowiązaniem tym jest świadczenie usług, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.

      (1)  Dz.U. C 213 z 29.6.2015.


title: Sprawa C-74/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Contencioso-Administrativo n° 4 de Madrid (Hiszpania) w dniu 10 lutego 2016 r. – Congregación de Escuelas Pías Provincia Betania/Ayuntamiento de Getafe

text:
               25.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Contencioso-Administrativo no 4 de Madrid (Hiszpania) w dniu 10 lutego 2016 r. – Congregación de Escuelas Pías Provincia Betania/Ayuntamiento de Getafe
   (Sprawa C-74/16)
   (2016/C 145/27)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado Contencioso-Administrativo no 4 de Madrid

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Congregación de Escuelas Pías Provincia Betania

      Strona pozwana: Ayuntamiento de Getafe

      Pytania prejudycjalne

   Czy sprzeczne z art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej jest zwolnienie kościoła katolickiego z podatku od konstrukcji, instalacji i robót w związku z pracami wykonanymi na nieruchomościach przeznczonych na prowadzenie działalności gospodarczej nie mającej ściśle religijnego celu?


title: Sprawa C-291/14 P: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 11 czerwca 2015 r. – Faci SpA/Komisja (Odwołanie — Regulamin postępowania przed Trybunałem — Artykuł 181 — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Europejski rynek stabilizatorów cynowych oraz epoksydowanego oleju sojowego i estrów — Grzywny — Waga naruszenia — Zasada skutecznej ochrony prawnej — Odwołanie oczywiście niedopuszczalne lub oczywiście bezzasadne)

text:
               28.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/8

         Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 11 czerwca 2015 r. – Faci SpA/Komisja
   (Sprawa C-291/14 P) (1)

   ((Odwołanie - Regulamin postępowania przed Trybunałem - Artykuł 181 - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek stabilizatorów cynowych oraz epoksydowanego oleju sojowego i estrów - Grzywny - Waga naruszenia - Zasada skutecznej ochrony prawnej - Odwołanie oczywiście niedopuszczalne lub oczywiście bezzasadne))
   (2015/C 320/10)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Faci SpA (przedstawiciele: S. Piccardo, avvocato, S. Crosby, solicitor)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castilla Contreras, J. Norris – Usher i F. Ronkes Agerbeek, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Faci SpA zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 303 z 8.9.2014.


title: Sprawa C-88/09: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 11 lutego 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony przez Conseil d'État — Francja) — Graphic Procédé przeciwko Ministère du budget, des comptes publics et de la fonction publique (Opodatkowanie — Szósta dyrektywa VAT — Reprografia — Pojęcia dostawa towarów i  świadczenie usług — Kryteria rozróżnienia)

text:
               27.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/5

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 11 lutego 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony przez Conseil d'État — Francja) — Graphic Procédé przeciwko Ministère du budget, des comptes publics et de la fonction publique
   (Sprawa C-88/09) (1)

   (Opodatkowanie - Szósta dyrektywa VAT - Reprografia - Pojęcia „dostawa towarów” i „świadczenie usług” - Kryteria rozróżnienia)
   2010/C 80/09
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Conseil d'État

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Graphic Procédé

      Strona pozwana: Ministère du budget, des comptes publics et de la fonction publique

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Conseil d'État — Wykładnia art. 2 ust. 1, art. 5 ust. 1 i art. 6 ust. 1 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) — Reprografia — Kryteria, jakie należy uwzględnić przy rozróżnianiu dostawy towarów i świadczenia usług w rozumieniu szóstej dyrektywy

      Sentencja

   Artykuł 5 ust. 1 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku należy interpretować w ten sposób, że działalność reprograficzna wykazuje cechy dostawy towarów, o ile ogranicza się do prostej czynności powielania dokumentów na nośnikach, a prawo do rozporządzania tymi nośnikami zostaje przeniesione przez podmiot wykonujący tę działalność na klienta, który zamówił sporządzenie kopii z oryginału. Działalność tę należy jednak kwalifikować jako „świadczenie usług” w rozumieniu art. 6 ust. 1 dyrektywy 77/388, jeżeli okazuje się, że towarzyszy jej świadczenie dodatkowych usług, które ze względu na wagę, jakiej nabierają dla klientów, czas potrzebny na ich wykonanie, wymaganą obróbkę dokumentów oryginalnych i udział w kosztach całkowitych, jaki przypada na te świadczenia, mogą zyskać charakter dominujący w stosunku do czynności dostawy towarów, stanowiąc przez to dla odbiorców cel sam w sobie.

      (1)  Dz.U. C 113 z 16.5.2009.


title: Sprawa F-25/16: Skarga wniesiona w dniu 18 maja 2016 r. – ZZ/ESDZ

text:
               11.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/52

         Skarga wniesiona w dniu 18 maja 2016 r. – ZZ/ESDZ
   (Sprawa F-25/16)
   (2016/C 251/61)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci N. de Montigny i J.N. Louis)

      Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 7 lipca 2015 r. w sprawie nieawansowania skarżącego do grupy AST 3 w postępowaniu w sprawie awansu za 2013 r. oraz żądanie odszkodowania.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 7 lipca 2015 r. w sprawie nieawansowania skarżącego do grupy AST 3 w postępowaniu w sprawie awansu za 2013 r.;

               —

               zasądzenie od ESDZ na rzecz skarżącego odszkodowania w wysokości 15 000 EUR;

               —

               obciążenie ESDZ kosztami postępowania.


title: Sprawy połączone C-80/11 i C-142/11: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 czerwca 2012 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Baranya Megyei Bíróság, Jász-Nagykun-Szolnok Megyei Bíróság — Węgry) — Mahagében Kft przeciwko Nemzeti Adó- és Vámhivatal Dél-dunántúli Regionális Adó Főigazgatósága (C-80/11), Péter Dávid przeciwko Nemzeti Adó- és Vámhivatal Észak-alföldi Regionális Adó Főigazgatósága (C-142/11) (Podatki — Podatek VAT — Szósta dyrektywa — Dyrektywa 2006/112/WE — Prawo do odliczenia — Warunki skorzystania z prawa do odliczenia — Artykuł 273 — Krajowe przepisy służące zwalczaniu przestępczości podatkowej — Praktyka krajowych organów podatkowych — Odmowa prawa do odliczenia w wypadku nieprawidłowości po stronie wystawcy faktury za towary lub usługi, których odliczenie ma dotyczyć — Ciężar dowodu — Ciążący na podatniku obowiązek upewnienia się o prawidłowym postępowaniu wystawcy faktury i udowodnienia tego)

text:
               18.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 250/5

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 czerwca 2012 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Baranya Megyei Bíróság, Jász-Nagykun-Szolnok Megyei Bíróság — Węgry) — Mahagében Kft przeciwko Nemzeti Adó- és Vámhivatal Dél-dunántúli Regionális Adó Főigazgatósága (C-80/11), Péter Dávid przeciwko Nemzeti Adó- és Vámhivatal Észak-alföldi Regionális Adó Főigazgatósága (C-142/11)
   (Sprawy połączone C-80/11 i C-142/11) (1)

   (Podatki - Podatek VAT - Szósta dyrektywa - Dyrektywa 2006/112/WE - Prawo do odliczenia - Warunki skorzystania z prawa do odliczenia - Artykuł 273 - Krajowe przepisy służące zwalczaniu przestępczości podatkowej - Praktyka krajowych organów podatkowych - Odmowa prawa do odliczenia w wypadku nieprawidłowości po stronie wystawcy faktury za towary lub usługi, których odliczenie ma dotyczyć - Ciężar dowodu - Ciążący na podatniku obowiązek upewnienia się o prawidłowym postępowaniu wystawcy faktury i udowodnienia tego)
   2012/C 250/08
   Język postępowania: węgierski

      Sądy krajowe

   Baranya Megyei Bíróság, Jász-Nagykun-Szolnok Megyei Bíróság

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Mahagében Kft (C-80/11), Péter Dávid (C-142/11)

      Strona pozwana: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Dél-dunántúli Regionális Adó Főigazgatósága (C-80/11), Nemzeti Adó- és Vámhivatal Észak-alföldi Regionális Adó Főigazgatósága (C-142/11)

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Baranya Megyei Bíróság — Wykładnia dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) — Warunki skorzystania z prawa do odliczenia podatku należnego lub zapłaconego w praktyce krajowych organów podatkowych — Ciążący na podatniku obowiązek udowodnienia rzeczywistego przeprowadzenia transakcji wskazanej na fakturze oraz prawidłowego postępowania wystawcy faktury

      Sentencja

               1)

               Artykuł 167, art. 168 lit. a), art. 178 lit. a), art. 220 pkt 1 i art. 226 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie praktyce krajowej, w ramach której organ podatkowy odmawia podatnikowi prawa do odliczenia od kwoty należnego podatku od wartości dodanej kwoty tego podatku należnego lub zapłaconego z tytułu świadczonych mu usług z tego powodu, iż wystawca faktur dotyczących owych usług lub jeden z jego usługodawców dopuścił się nieprawidłowości, bez udowodnienia przez organ podatkowy na podstawie obiektywnych przesłanek, iż podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć, że transakcja mająca stanowić podstawę prawa do odliczenia wiązała się z przestępstwem popełnionym przez wystawcę faktury lub inny podmiot działający na wcześniejszym etapie obrotu.

               2)

               Artykuł 167, art. 168 lit. a), art. 178 lit. a) i art. 273 dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie praktyce krajowej, w ramach której organ podatkowy odmawia prawa do odliczenia z tego powodu, iż podatnik nie upewnił się, że wystawca faktury za towary, których prawo do odliczenia ma dotyczyć, jest podatnikiem, że dysponował on tymi towarami i był w stanie je dostarczyć oraz że wywiązał się z obowiązku złożenia deklaracji i zapłaty podatku od wartości dodanej, albo z tego powodu, że podatnik nie posiada, poza fakturą, innych dokumentów potwierdzających spełnienie powyższych warunków, mimo że spełnione były warunki materialne i formalne powstania prawa do odliczenia określone w dyrektywie 2006/112, a podatnik nie miał przesłanek podejrzewać, że wystawca faktury dopuścił się nieprawidłowości lub przestępstwa.

      (1)  Dz.U. C 179 z 18.6.2011.


title: Sprawa C-388/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per le Marche (Włochy) w dniu 16 sierpnia 2012 r. — Comune di Ancona przeciwko Regione Marche

text:
               20.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per le Marche (Włochy) w dniu 16 sierpnia 2012 r. — Comune di Ancona przeciwko Regione Marche
   (Sprawa C-388/12)
   2012/C 319/06
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale Amministrativo Regionale per le Marche

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Commune di Ancona

      Strona pozwana: Regione Marche

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 30 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/1999 (1) należy interpretować w taki sposób, że, aby móc ocenić, czy udzielenie koncesji nie powoduje powstania po stronie organu udzielającego koncesji znacznych przychodów lub nienależnej korzyści po stronie koncesjonariusza, należy najpierw sprawdzić, czy obiekt został poddany znacznym modyfikacjom?
               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 1),

                           a)

                           czy przepis ten dotyczy jedynie modyfikacji fizycznej — co oznaczałoby, że zrealizowany obiekt nie odpowiada temu przewidzianemu w projekcie, którego dofinansowanie zostało zatwierdzone — czy dotyczy on też zmiany funkcjonalnej i, w tym przypadku, czy mamy do czynienia ze znaczną modyfikacją w sytuacji, gdy obiekt jest wykorzystywany „również” — ale nie w głównej mierze — do prowadzenia działalności innej niż ta, która została przewidziana w ogłoszeniu o naborze wniosków lub w samym wniosku?

                     W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie 1),

                           b)

                           czy przepis ten w odniesieniu do przypadków, gdy dofinansowanie ze środków publicznych jest wykorzystywane do wzniesienia obiektów mogących stanowić przedmiot zarządu mającego znaczenie gospodarcze, ma zastosowanie jedynie do etapu budowy obiektu czy też obowiązek przestrzegania zasad postępowania przetargowego ma zastosowanie również w odniesieniu do udzielenia koncesji na zarządzanie?

               2)

               Czy wykładni art. 30 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 należy dokonywać w taki sposób, że ustalenie faktyczne, iż udzielona podmiotowi trzeciemu koncesja na zarządzanie nie przysparza znacznych przychodów netto ani nienależnej korzyści przedsiębiorstwu, ani organowi publicznemu, jest pod względem logicznym i prawnym kwestią następczą względem pytania prejudycjalnego (obowiązku przestrzegania zasad procedur przetargowych), czy też przy sprawdzaniu tego, czy istnieje obowiązek przeprowadzenia procedury przetargowej, należy również uwzględnić szczególne wymogi związane ze stosunkiem koncesyjnym?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiające przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych (Dz.U. 161, s. 1)


title: Sprawa C-333/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sozialgericht Leipzig (Niemcy) w dniu 19 czerwca 2013 r. — Elisabeta Dano i Florin Dano przeciwko Jobcenter Leipzig

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 226/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sozialgericht Leipzig (Niemcy) w dniu 19 czerwca 2013 r. — Elisabeta Dano i Florin Dano przeciwko Jobcenter Leipzig
   (Sprawa C-333/13)
   (2013/C 226/18)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Sozialgericht Leipzig

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Elisabeta Dano i Florin Dano

      Strona pozwana: Jobcenter Leipzig

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy podmiotowym zakresem zastosowania art. 4 rozporządzenia nr 883/2004 (1) objęte są osoby, które nie zamierzają ubiegać się o świadczenia mające charakter świadczeń z zabezpieczenia społecznego lub świadczeń dla wsparcia rodziny w rozumieniu art. 3 ust. 1 ww. rozporządzenia, lecz o specjalne nieskładkowe świadczenie w rozumieniu art. 3 ust. 3 w związku z art. 70 tego rozporządzenia?

               2)

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: czy na mocy art. 4 rozporządzenia nr 883/2004 państwa członkowskie są pozbawione prawa do wyłączenia w całości lub w części, w celu zapobieżenia niesłusznemu korzystaniu z zabezpieczających utrzymanie nieskładkowych świadczeń socjalnych w rozumieniu art. 70 tego rozporządzenia, będących w niedostatku obywateli Unii z pobierania takich świadczeń, które są wypłacane obywatelom danego państwa znajdującym się w tej samej sytuacji?

               3)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze i pytanie drugie: czy na mocy art. 18 TFUE lub art. 20 ust. 2 zdanie drugie lit. a) TFUE w związku z art. 20 ust. 2 zdanie trzecie i art. 24 ust. 2 dyrektywy 2004/38 (2) państwa członkowskie są pozbawione prawa do wyłączenia w całości lub w części, w celu zapobieżenia niesłusznemu korzystaniu z zabezpieczających utrzymanie nieskładkowych świadczeń socjalnych w rozumieniu art. 70 tego rozporządzenia, będących w niedostatku obywateli Unii z pobierania takich świadczeń, które są wypłacane obywatelom danego państwa znajdującym się w tej samej sytuacji?

               4)

               Jeżeli w świetle odpowiedzi na powyższe pytania częściowe wyłączenie zabezpieczających utrzymanie świadczeń jest zgodne z prawem Unii: czy przyznanie nieskładkowych, zabezpieczających utrzymanie świadczeń obywatelom Unii może ograniczać się, poza pilną potrzebą, do przekazania środków koniecznych do powrotu do kraju ojczystego, czy też art. 1, 20 i 51 karty praw podstawowych wymagają świadczeń o szerszym zakresie, które umożliwiają trwały pobyt?

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. L 166, s. 1)

      (2)  Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. L 158, s. 77)


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 kwietnia 2005 r. w sprawie C-335/03 Republika Portugalska przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (EFOGR — Premia wołowa — Kontrole — Reprezentatywność próbek — Zastosowanie wyników kontroli do lat poprzednich — Uzasadnienie)

text:
               28.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 132/10

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 14 kwietnia 2005 r.
   w sprawie C-335/03 Republika Portugalska przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (EFOGR - Premia wołowa - Kontrole - Reprezentatywność próbek - Zastosowanie wyników kontroli do lat poprzednich - Uzasadnienie)
   (2005/C 132/17)
   Język postępowania: portugalski
   W sprawie C-335/03, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 230 WE, wniesioną w dniu 25 lipca 2003 r. przez Republikę Portugalską, (pełnomocnicy: L. Fernandesa, wspierany przez adwokatów C. Botelho Moniza oraz E. Maia Cadetę) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: A. M. Alves Vieira oraz L. Visaggio, wspierani przez adwokatów N. Castro Marquesa oraz F. Costa Leitę), Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, R. Silva de Lapuerta (sprawozdawca), C. Gulmann, R. Schintgen i J. Klučka, sędziowie, rzecznik generalny: L. A. Geelhoed, sekretarz: K. Sztanc, administrator, wydał w dniu 14 kwietnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Portugalska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 239 z 4.10.2003.


title: Sprawa T-470/13: Wyrok Sądu z dnia 8 września 2016 r. – Merck/Komisja (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek leków antydepresyjnych zawierających aktywny składnik farmaceutyczny cytalopram — Pojęcie ograniczenia konkurencji ze względu na cel — Potencjalna konkurencja — Leki generyczne — Bariery wejścia na rynek wynikające z istnienia patentów — Porozumienia zawarte pomiędzy właścicielem patentów i przedsiębiorstwem produkującym leki generyczne — Naruszenie prawa — Błąd w ocenie — Możliwość przypisania naruszeń — Odpowiedzialność spółki dominującej za naruszenia reguł konkurencji popełnione przez jedną z jej spółek zależnych — Pewność prawa — Rozsądny termin — Grzywny)

text:
               17.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/12

         Wyrok Sądu z dnia 8 września 2016 r. – Merck/Komisja
   (Sprawa T-470/13) (1)

   ((Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek leków antydepresyjnych zawierających aktywny składnik farmaceutyczny cytalopram - Pojęcie ograniczenia konkurencji ze względu na cel - Potencjalna konkurencja - Leki generyczne - Bariery wejścia na rynek wynikające z istnienia patentów - Porozumienia zawarte pomiędzy właścicielem patentów i przedsiębiorstwem produkującym leki generyczne - Naruszenie prawa - Błąd w ocenie - Możliwość przypisania naruszeń - Odpowiedzialność spółki dominującej za naruszenia reguł konkurencji popełnione przez jedną z jej spółek zależnych - Pewność prawa - Rozsądny termin - Grzywny))
   (2016/C 383/16)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Merck KGaA (Darmstadt, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo B. Bär-Bouyssière, K. Lillerud, L. Voldstad, B. Marschall, P. Sabbadini, R. De Travieso, i S. O, adwokaci, M. Marelus, solicitor, oraz R. Kreisberger i L. Osepciu, barristers, następnie B. Bär-Bouyssière, L. Voldstad, M. Holzhäuser, A. Cooke, M. Gampp, adwokaci, M. Marelus, R. Kreisberger i L. Osepciu)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo J. Bourke, F. Castilla Contreras i T. Vecchi, następnie F. Castilla Contreras, T. Vecchi, B. Mongin i C. Vollrath, pełnomocnicy, wspierani przez S. Kingstona, barrister)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Generics (UK) Ltd (Potters Bar, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: początkowo adwokaci G. Drauz, M. Rosenthal i B. Record, następnie G. Drauz i M. Rosenthal)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C (2013) 3803 final z dnia 19 czerwca 2013 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 [TFUE] oraz art. 53 porozumienia EOG (sprawa AT/39226 – Lundbeck) i żądanie obniżenia kwoty grzywny nałożonej na skarżącą w tej decyzji.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Merck KGaA pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               3)

               Generics (UK) Ltd pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 325 z 9.11.2013.


title: Sprawa T-441/11: Skarga wniesiona w dniu 12 sierpnia 2011 r. — Pieftiev przeciwko Radzie

text:
               1.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 290/17

         Skarga wniesiona w dniu 12 sierpnia 2011 r. — Pieftiev przeciwko Radzie
   (Sprawa T-441/11)
   2011/C 290/24
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Vladimir Pieftiev (Władimir Pieftiew) (Mińsk, Białoruś) (przedstawiciele: V. Vaitkute Pavan, A. Smaliukas i E. Matulionyte, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 588/2011 z dnia 20 czerwca 2011 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 765/2006 dotyczące środków ograniczających skierowanych przeciwko prezydentowi Aleksandrowi Łukaszence i niektórym urzędnikom z Białorusi (Dz.U. L 161, s. 1) w zakresie dotyczącym skarżącego;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/357/WPZiB z dnia 20 czerwca 2011 r. zmieniającej decyzję 2010/639/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym urzędnikom z Białorusi (Dz.U. L 161, s. 25) w zakresie dotyczącym skarżącego; oraz

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1)

               Pierwszy zarzut, oparty na niedopełnieniu przez pozwaną obowiązku właściwego uzasadnienia wpisania skarżącego na listę osób, wobec których zastosowanie znajdują środki ograniczające.

               2)

               Drugi zarzut, oparty na naruszeniu przez pozwaną prawa do obrony i prawa do przedstawienia stanowiska, chronionych na mocy art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 6 i 13 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, poprzez:

                           —

                           brak wskazania w jakimkolwiek momencie szczegółowych powodów wpisania skarżącego na listę osób objętych środkami ograniczającymi; oraz

                           —

                           brak umożliwienia skarżącemu skutecznego skorzystania z prawa do obrony, w szczególności z prawa do przedstawienia stanowiska oraz gwarancji proceduralnych pozwalających skutecznie dochodzić usunięcia go z listy osób objętych środkami ograniczającymi.

               3)

               Trzeci zarzut, oparty na oczywistych błędach w ocenie popełnionych przez pozwaną poprzez uznanie, iż skarżący jest osobą powiązaną z prezydentem Łukaszenką i jego rodziną, że jest głównym doradcą gospodarczym prezydenta Łukaszenki oraz kluczowym finansowym sponsorem reżimu Łukaszenki oraz że jest przewodniczącym rady przedsiębiorstwa BelTechExport, które jest największym przedsiębiorstwem eksportu i importu sprzętu wojskowego do Białorusi.

               4)

               Czwarty zarzut, oparty na ograniczeniu przez pozwaną fundamentalnego prawa własności chronionego na mocy art. 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 1 protokołu nr 1 do europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności w sposób nieuzasadniony i nieproporcjonalny, bez przedstawienia dowodów.

               5)

               Piąty zarzut, oparty na naruszeniu przez pozwaną zasady proporcjonalności poprzez nieproporcjonalne ograniczenie praw podstawowych skarżącego bez właściwych gwarancji proceduralnych i bez przedstawienia dowodów.


title: Sprawa C-442/10: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 1 grudnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) — Zjednoczone Królestwo) — Churchill Insurance Company Limited przeciwko Benjaminowi Wilkinsonowi oraz Tracy Evans przeciwko Equity Claims Limited (Obowiązkowe ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów — Dyrektywa 84/5/EWG — Artykuł 1 ust. 4 i art. 2 ust. 1 — Osoby trzecie poszkodowane w wypadku — Wyraźne lub dorozumiane zezwolenie na prowadzenie pojazdu — Dyrektywa 90/232/EWG — Artykuł 1 akapit pierwszy — Dyrektywa 2009/103/WE — Artykuł 10, art. 12 ust. 1 i art. 13 ust. 1 — Poszkodowany w wypadku komunikacyjnym będący pasażerem pojazdu, w odniesieniu do którego jest ubezpieczony jako kierowca — Pojazd prowadzony przez osobę nieobjętą polisą ubezpieczeniową — Ubezpieczony poszkodowany niewykluczony z zakresu ubezpieczenia)

text:
               4.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/10

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 1 grudnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) — Zjednoczone Królestwo) — Churchill Insurance Company Limited przeciwko Benjaminowi Wilkinsonowi oraz Tracy Evans przeciwko Equity Claims Limited
   (Sprawa C-442/10) (1)

   (Obowiązkowe ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów - Dyrektywa 84/5/EWG - Artykuł 1 ust. 4 i art. 2 ust. 1 - Osoby trzecie poszkodowane w wypadku - Wyraźne lub dorozumiane zezwolenie na prowadzenie pojazdu - Dyrektywa 90/232/EWG - Artykuł 1 akapit pierwszy - Dyrektywa 2009/103/WE - Artykuł 10, art. 12 ust. 1 i art. 13 ust. 1 - Poszkodowany w wypadku komunikacyjnym będący pasażerem pojazdu, w odniesieniu do którego jest ubezpieczony jako kierowca - Pojazd prowadzony przez osobę nieobjętą polisą ubezpieczeniową - Ubezpieczony poszkodowany niewykluczony z zakresu ubezpieczenia)
   2012/C 32/17
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Churchill Insurance Company Limited, Tracy Evans

      Strona pozwana: Benjamin Wilkinson, Equity Claims Limited

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) — Wykładnia art. 12 ust. 1 i art. 13 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/103/WE z dnia 16 września 2009 r. w sprawie ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności (Dz.U. L 263, s. 11) — Ofiara wypadku drogowego, która w chwili wypadku jest pasażerem pojazdu, w odniesieniu do którego jest ubezpieczona jako kierowca, lecz prowadzonego przez kierowcę nieubezpieczonego, którego ofiara upoważniła do prowadzenia pojazdu — Przepisy prawa krajowego skutkujące wyłączeniem ofiary z zakresu ubezpieczenia

      Sentencja

               1)

               Wykładni art. 1 akapit pierwszy trzeciej dyrektywy Rady 90/232/EWG z dnia 14 maja 1990 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i art. 2 ust. 1 drugiej dyrektywy Rady 84/5/EWG z dnia 30 grudnia 1983 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów silnikowych należy dokonywać w ten sposób, że sprzeciwiają się one obowiązywaniu przepisów krajowych powodujących automatyczne wykluczenie ciążącego na zakładzie ubezpieczeń obowiązku wypłacenia odszkodowania poszkodowanemu w wypadku komunikacyjnym, jeżeli wypadek ten został spowodowany przez kierowcę nieobjętego ubezpieczeniem w ramach polisy ubezpieczeniowej, a poszkodowany ten, będący pasażerem w pojeździe w chwili wypadku był ubezpieczony w zakresie prowadzenia tego pojazdu i zezwolił temu kierowcy na jego prowadzenie.

               2)

               Odpowiedź na pierwsze przedłożone pytanie nie będzie inna w zależności od tego, czy ubezpieczony poszkodowany w wypadku wiedział o fakcie, że osoba, której zezwolił na prowadzenie pojazdu, nie była w tym zakresie ubezpieczona, lub był przeświadczony, iż była ona ubezpieczona, lub też czy rozważał on tę kwestię bądź jej nie rozważał.

      (1)  Dz.U. C 346 z 18.12.2010.


title: Sprawa T-458/13: Skarga wniesiona w dniu 23 sierpnia 2013 r. — Larrañaga Otaño przeciwko OHIM (GRAPHENE)

text:
               26.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/32

         Skarga wniesiona w dniu 23 sierpnia 2013 r. — Larrañaga Otaño przeciwko OHIM (GRAPHENE)
   (Sprawa T-458/13)
   2013/C 313/60
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Joseba Larrañaga Otaño (San Sebastian, Hiszpania) i Mikel Larrañaga Otaño (przedstawiciel: adwokat F. Bueno Salamero)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „GRAPHENE” dla towarów i usług z klas 13, 23, 25 i 38 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 10 895 258

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa T-10/11 P: Wyrok Sądu z dnia 29 listopada 2011 r. — Birkhoff przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Dodatek rodzinny — Dodatek na dziecko pozostające na utrzymaniu — Niepełnosprawne dziecko nie będąc w stanie zaspokoić swoich własnych potrzeb — Odmowa dalszej wypłaty dodatku)

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/51

      Wyrok Sądu z dnia 29 listopada 2011 r. — Birkhoff przeciwko Komisji
      (Sprawa T-10/11 P) (1)

      (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Dodatek rodzinny - Dodatek na dziecko pozostające na utrzymaniu - Niepełnosprawne dziecko nie będąc w stanie zaspokoić swoich własnych potrzeb - Odmowa dalszej wypłaty dodatku)
      (2012/C 25/98)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Gerhard Birkhoff (Weitnau, Niemcy) (przedstawiciel: C.Inzillo, adwokat)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i B. Eggers, pełnomocnicy wspierani przez A. Dal Ferro, adwokata)

         Przedmiot

      Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 27 października 2010 r. w sprawie F-60/09 Birkhoff przeciwko Komisji, dotychczas niepublikowanego w Zbiorze.

         Sentencja

                  1)

                  Uchyla się wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 27 października 2010 r. w sprawie F-60/09 Birkhoff przeciwko Komisji, dotychczas niepublikowanego w Zbiorze.

                  2)

                  Sprawa zostaje przekazana do Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej.

                  3)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

         (1)  Dz.U C 55 z 19.2.2011.


title: Sprawa C-159/05: Skarga wniesiona dnia 6 kwietnia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               28.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 132/19

         Skarga wniesiona dnia 6 kwietnia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-159/05)
   (2005/C 132/35)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 6 kwietnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez D. Maidani, działającej w charakterze pełnomocnika, z adresem do doręczeń w Luksemburgu przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1.

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2002/47/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 czerwca 2002 r. w sprawie uzgodnień dotyczących zabezpieczeń finansowych (1), a w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2.

               obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy do prawa krajowego upłynął dnia 27 grudnia 2003 r.

      (1)  Dz.U. L 168 z 27.6.2002, str. 43


               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/2

         Listy służące ustaleniu składów orzekających
   (2007/C 269/04)
   Na posiedzeniu w dniu 9 października 2007 r. Trybunał sporządził następujące listy, o których mowa w art. 11c § 2 akapit drugi regulaminu, do celów ustalenia składu izb złożonych z trzech sędziów:
   Piąta izba
   R. Schintgen
   A. Borg Barthet
   M. Ilešič
   E. Levits
   Szósta izba
   K.H.T. Schiemann
   J. Makarczyk
   P. Kūris
   J.-C. Bonichot
   C. Toader
   Siódma izba
   J.N. Cunha Rodrigues
   J. Klučka
   A. O'Caoimh
   P. Lindh
   A. Arabadjiev
   Ósma izba
   R. Silva de Lapuerta
   E. Juhász
   J. Malenovský
   T. von Danwitz


title: Sprawa C-51/07: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 15 maja 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               20.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/21

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 15 maja 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-51/07) (1)

   (2007/C 247/30)

      Język postępowania: francuski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 69 z 24.3.2007.


title: Sprawa T-23/11: Skarga wniesiona w dniu 17 stycznia 2011 r. — El Corte Inglés przeciwko OHIM — BA&SH (ba&sh)

text:
               12.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/22

         Skarga wniesiona w dniu 17 stycznia 2011 r. — El Corte Inglés przeciwko OHIM — BA&SH (ba&sh)
   (Sprawa T-23/11)
   2011/C 80/43
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: El Corte Inglés, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci M. López Camba i J. Rivas Zurdo)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: BA&SH SAS (Paryż, Francja)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 7 października 2010 r. w sprawie R 94/2010-2;

               —

               obciążenie OHIM i BA&SH SAS kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: BA&SH SAS

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „ba&sh” dla towarów z klas 3, 14, 18 i 25 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 5679758

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: zarejestrowany w Hiszpanii kolorowy graficzny znak towarowy nr 2211312 „BASS10” dla towarów z klasy 3; zarejestrowany w Hiszpanii kolorowy graficzny znak towarowy nr 2140717 „BASS10” dla towarów z klasy 18; zarejestrowany w Hiszpanii kolorowy graficzny znak towarowy nr 2140718 „BASS10” dla towarów z klasy 25; zarejestrowany w Hiszpanii kolorowy graficzny znak towarowy nr 2223832 „BASS10” dla towarów z klasy 14

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: zdaniem skarżącej zaskarżona decyzja narusza art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 ze względu na błędne stwierdzenie przez Izbę Odwoławczą, że nie zostało udowodnione rzeczywiste używanie dla towarów. Zdaniem skarżącej zaskarżona decyzją narusza także art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 ze względu na to, że rozpatrywane znaki towarowe są łudząco podobne, a towary oznaczone zakwestionowanym znakiem towarowym są częściowo identyczne z towarami objętymi wcześniejszymi rejestracjami i częściowo do nich podobne.


title: Sprawa C-279/10: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 16 lutego 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Verbania — Włochy) — postępowanie karne przeciwko Matteowi Minesiemu (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania — Swoboda przedsiębiorczości — Swoboda świadczenia usług — Gry hazardowe — Przyjmowanie zakładów na imprezy sportowe — Wymóg koncesji — Konsekwencje wynikające z naruszenia prawa Unii przy udzielaniu koncesji — Wydanie 16300 dodatkowych koncesji — Zasada równego traktowania i obowiązek przejrzystości — Zasada pewności prawa — Ochrona posiadaczy wcześniejszych koncesji — Przepisy krajowe — Minimalne odległości obowiązujące między punktami przyjmowania zakładów — Dopuszczalność — Działalność transgraniczna podobna do działalności objętej koncesją — Zakaz w przepisach krajowych — Dopuszczalność)

text:
               26.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/10

         Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 16 lutego 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Verbania — Włochy) — postępowanie karne przeciwko Matteowi Minesiemu
   (Sprawa C-279/10) (1)

   (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania - Swoboda przedsiębiorczości - Swoboda świadczenia usług - Gry hazardowe - Przyjmowanie zakładów na imprezy sportowe - Wymóg koncesji - Konsekwencje wynikające z naruszenia prawa Unii przy udzielaniu koncesji - Wydanie 16 300 dodatkowych koncesji - Zasada równego traktowania i obowiązek przejrzystości - Zasada pewności prawa - Ochrona posiadaczy wcześniejszych koncesji - Przepisy krajowe - Minimalne odległości obowiązujące między punktami przyjmowania zakładów - Dopuszczalność - Działalność transgraniczna podobna do działalności objętej koncesją - Zakaz w przepisach krajowych - Dopuszczalność)
   2012/C 151/18
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale di Verbania

      Strona w postępowaniu przed sądem krajowym

   Matteo Minesi

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale del Riesame di Verbania — Swobodny przepływ osób — Swoboda przedsiębiorczości — Swoboda świadczenia usług — Działalność polegająca na przyjmowaniu zakładów — Przepisy krajowe uzależniające wykonywanie tej działalności od uzyskania zezwolenia i licencji bezpieczeństwa publicznego — Ochrona udzielana podmiotom prawa, które uzyskały zezwolenia i licencje dzięki procedurom ich udzielenia, z których niezgodnie z prawem wykluczono inne podmioty gospodarcze z tego samego sektora — Zgodność z art. 43 i 49 WE

      Sentencja

               1)

               Artykuły 43 WE i 49 WE, jak również zasady równego traktowania i skuteczności należy interpretować w ten sposób, iż stoją na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie, które z naruszeniem prawa Unii wykluczyło określoną kategorię podmiotów gospodarczych z możliwości uzyskania koncesji na wykonywanie danej działalności gospodarczej i które zmierza do zaradzenia temu naruszeniu, organizując przetarg na znaczną liczbę nowych koncesji, chroniło pozycję rynkową uzyskaną przez działające już podmioty gospodarcze, w szczególności poprzez ustanowienie minimalnych odległości między punktami zakładanymi przez nowych koncesjonariuszy a punktami działających już podmiotów.

               2)

               Artykuły 43 WE i 49 WE należy interpretować w ten sposób, iż stoją one na przeszkodzie temu, by nakładano sankcje za prowadzenie bez koncesji lub zezwolenia policji zorganizowanej działalności w zakresie przyjmowania zakładów na osoby powiązane z podmiotem, który został wykluczony z przetargu z naruszeniem prawa Unii, nawet po przeprowadzeniu nowego przetargu mającego zaradzić temu naruszeniu prawa Unii, ponieważ wspomniany przetarg i wynikające z niego udzielenie nowych koncesji nie zaradziły skutecznie niezgodnemu z prawem wykluczeniu wspomnianego podmiotu z poprzedniego przetargu.

               3)

               Z art. 43 WE i 49 WE, zasady równego traktowania, obowiązku przejrzystości oraz zasady pewności prawa wynika, że warunki i zasady przetargu, takiego jak przetarg będący przedmiotem sporu w sprawach przed sądem krajowym, a w szczególności przepisy przewidujące cofnięcie koncesji wydanych na zakończenie takiego przetargu, takie jak przepisy zawarte w art. 23 ust. 2 lit. a) i ust. 3 projektu umowy między autonomiczną administracją monopoli państwowych a podmiotem otrzymującym koncesję dotyczącą gier hazardowych w zakresie imprez innych niż wyścigi konne, powinny być sformułowane w sposób jasny, precyzyjny i jednoznaczny, a ocena tego należy do sądu krajowego.

      (1)  Dz.U. C 209 z 31.7.2010.


title: Sprawa T-580/11: Skarga wniesiona w dniu 8 listopada 2011 r. — McNeil przeciwko OHIM — Alkalon (NICORONO)

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/58

      Skarga wniesiona w dniu 8 listopada 2011 r. — McNeil przeciwko OHIM — Alkalon (NICORONO)
      (Sprawa T-580/11)
      (2012/C 25/111)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: McNeil AB (Helsingborg, Szwecja) (przedstawiciel: I. Starr, solicitor)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Alkalon ApS (Kopenhaga V, Dania)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 3 sierpnia 2011 r. w sprawie R 1582/2010-2;

                  —

                  nakazanie stronie pozwanej pokrycia kosztów poniesionych przez stronę skarżącą w związku z niniejszym postępowaniem.

         Zarzuty i główne argumenty

         Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Alkalon ApS

         Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „NICORONO” dla towarów z klas 5, 10 oraz 30 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 6654529.

         Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: strona skarżąca

         Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny wspólnotowy znak towarowy nr 2190239 „NICORETE” dla towarów z klas 5, 10 oraz 30

         Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu

         Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie zakwestionowanej decyzji

         Podniesione zarzuty: naruszenie art. 75, art. 8 ust. 1 lit.) b oraz art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza w ramach jej całościowej oceny nie uwzględniła w sposób należyty następujących elementów (i) identyczności towarów oraz faktu, iż niweluje ona mniejszy stopień podobieństwa pomiędzy porównywanymi znakami towarowymi; (ii) faktu, iż konsumenci przeważnie postrzegają słowne znaki towarowe jako całość oraz przywiązują szczególną uwagę do początku znaku towarowego; oraz (iii) faktu, że znak towarowy „NICORETTE”, którego właścicielem jest skarżący ma wysoce odróżniający charakter i znaczącą renomę ze względu na znaczące wykorzystanie.


title: Sprawa C-72/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Asturias (Hiszpania) w dniu 9 lutego 2007 r. — José Manuel Blanco Pérez, María del Pilar Chao Gómez przeciwko Consejería de Slaud y Servicios Sanitarios

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Asturias (Hiszpania) w dniu 9 lutego 2007 r. — José Manuel Blanco Pérez, María del Pilar Chao Gómez przeciwko Consejería de Slaud y Servicios Sanitarios
   (Sprawa C-72/07)
   (2007/C 82/42)
   Język postępowania: hiszpański
   Sąd krajowy
   Tribunal Superior de Justicia de Asturias (Hiszpania)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: José Manuel Blanco Pérez, María del Pilar Chao Gómez

      Strona pozwana: Consejería de Slaud y Servicios Sanitarios.
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 2 i część I rozdziału II Decreto 72/2001, wydanego w wykonaniu postanowień art. 103 Ley 14/1986, General de Sanidad [ustawy powszechnej 14/1986 o służbie zdrowia] oraz art. 88 Ley 25/1990, de 20 de diciembre, del medicamento [ustawy 25/1990 z 20 grudnia o środkach leczniczych] mogą zostać uznane za sprzeczne z art. 43 traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską?

               2)

               Czy załącznik III do decyzji Consejería de Salud y Servicios Sanitarios del Gobierno del Principado de Asturias [ministerstwa ds. zdrowia i służb sanitarnych rządu Księstwa Asturii] może zostać uznany za sprzeczny z art. 43 traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską?


title: Sprawa T-259/04: Skarga wniesiona dnia 21 czerwca 2004 r. przez Anne Koistinen przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/29

         Skarga wniesiona dnia 21 czerwca 2004 r. przez Anne Koistinen przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-259/04)
   (2004/C 262/57)
   Język postępowania: francuski
   Dnia 21 czerwca 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesiona przez Anne Koistinen, zamieszkałą w Brukseli, reprezentowaną przez Sébastiena Orlandiego, Alberta Coolena, Jean-Noëla Louisa i Etienne Marchala, adwokatów, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji dotyczącej odmowy przyznania jej dodatku zagranicznego za rozłąkę przewidzianego w art. 4 ust.1 lit. a) załącznika VII regulaminu pracowniczego oraz ustalenia Brukseli jako jej miejsca pochodzenia.

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca wstąpiła do służby Komisji dnia 16 stycznia 2002 r. jako pracownik personelu pomocniczego. Dnia 1 lipca 2003 r. została mianowana na urzędnika na okres próbny. Przed wstąpieniem do służby Komisji pracowała w przedsiębiorstwie prywatnym w Brukseli od 15 stycznia 1996 r. do 16 sierpnia 1998 r., od 17 sierpnia 1998 r. do 2 września 1998 r. pracowała w tym samym przedsiębiorstwie w Helsinkach i od 7 września 1998 r. do 15 stycznia 2002 r. w „Finpro” w Brukseli – fińskiej organizacji o celu niezarobkowym.
   Wnosząc skargę, skarżąca kwestionuje decyzję Komisji, na mocy której Komisja nie przyznała jej dodatku zagranicznego za rozłąkę. Powołuje się na naruszenie art. 4 ust.1 lit. a) załącznika VII regulaminu pracowniczego twierdząc, że nie mieszkała ona ani nie wykonywała swojej głównej działalności zawodowej w Brukseli podczas całego okresu odniesienia określonego przez ten przepis, ale że od 17 sierpnia 1998 do 2 września 1998 r mieszkała i pracowała w Helsinkach. Ponadto podnosi, że „Finpro” stanowiła część stałego przedstawicielstwa Finlandii przy Unii Europejskiej i dlatego okres, podczas którego tam pracowała, nie powinien być brany pod uwagę, gdyż chodzi w tym wypadku o służbę pełnioną na rzecz państwa.


title: Sprawa C-500/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di pace di Genova (Włochy) w dniu 8 grudnia 2006 r. — Corporación Dermoestética SA przeciwko To Me Group Advertising Media

text:
               24.2.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di pace di Genova (Włochy) w dniu 8 grudnia 2006 r. — Corporación Dermoestética SA przeciwko To Me Group Advertising Media
   (Sprawa C-500/06)
   (2007/C 42/17)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Giudice di pace di Genova (sędzia pokoju w Genui)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Corporación Dermoestética SA

      Strona pozwana: To Me Group Advertising Media
   Pytania prejudycjalne

               1)

               czy są zgodne z art. 49 traktatu WE przepisy krajowe — takie jak te zawarte w art. 4, 5 i 9 Bis Legge 175 z 1992 r. i w Decreto Ministeriale nr 657 z dnia 16 września 1994 r. — lub praktyki administracyjne, które zabraniają reklamowania w telewizji o zasięgu krajowym zabiegów medyczno-chirurgicznych wykonywanych w posiadających właściwe zezwolenia prywatnych strukturach medycznych również wtedy, gdy taka sama reklama jest dozwolona w sieciach telewizyjnych o zasięgu lokalnym, które to przepisy nakładają jednocześnie ograniczenie wydatków do wysokości 5 procent dochodu zadeklarowanego za rok poprzedni;

               2)

               czy są zgodne z art. 49 traktatu WE przepisy krajowe — takie jak te zawarte w art. 4, 5 i 9 Bis Legge 175 z 1992 r. i w Decreto Ministeriale nr 657 z dnia 16 września 1994 r. — lub praktyki administracyjne, które zabraniają reklamowania w telewizji o zasięgu krajowym zabiegów medyczno-chirurgicznych wykonywanych w posiadających właściwe zezwolenia prywatnych strukturach medycznych również wtedy, gdy taka sama reklama jest dozwolona w sieciach telewizyjnych o zasięgu lokalnym, które to przepisy nakładają jednocześnie, w zakresie tego ostatniego rodzaju rozpowszechniania, obowiązek uprzedniego uzyskania zezwolenia ze strony poszczególnych gmin, po wysłuchaniu właściwego lokalnego stowarzyszenia zawodowego oraz ograniczenie wydatków do wysokości 5 procent dochodu zadeklarowanego za rok poprzedni;

               3)

               czy art. 43 lub art. 49 traktatu WE stoją na przeszkodzie temu, aby rozpowszechnianie reklamy informacyjnej dotyczącej estetycznych zabiegów medyczno-chirurgicznych wykonywanych w posiadających właściwe zezwolenia prywatnych strukturach medycznych było dodatkowo uzależnione od uprzedniego uzyskania zezwolenia terytorialnych organów administracyjnych lub stowarzyszeń zawodowych;

               4)

               czy Federazione nazionale degli ordini dei medici (FNOMCEO) (krajowa federacja izb lekarskich) i izby lekarskie stowarzyszonych lekarzy, uchwalając kodeks deontologii, który wyznacza granice reklamowania zawodów medycznych oraz wykładnię przepisów obowiązujących w dziedzinie reklamy medycznej, poważnie zawężający prawo lekarzy do reklamowania własnej działalności, gdzie tak kodeks jak i wykładnia mają charakter wiążący dla wszystkich lekarzy, ograniczyły konkurencję w stopniu wyższym, niż jest to dopuszczalne w świetle obowiązujących przepisów krajowych i na podstawie art. 81 ust. 1 WE;

               5)

               czy wykładnia przyjęta przez FNOMCEO pozostaje tak czy inaczej w sprzeczności z art. 3 lit. g), art. 4, 98, 10, 81 i ewentualnie art. 86 traktatu WE w zakresie, w jakim wykładnia ta jest dozwolona na podstawie przepisów krajowych, które nakładają na właściwe stowarzyszenia lokalne obowiązek kontroli przejrzystości i prawdziwości reklam oraz ustalają sposób wykonywania owych uprawnień.


title: Sprawa T-414/08: Skarga wniesiona w dniu 29 września 2008 r. — AKKA/LAA przeciwko Komisji

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/39

         Skarga wniesiona w dniu 29 września 2008 r. — AKKA/LAA przeciwko Komisji
   (Sprawa T-414/08)
   (2008/C 313/71)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Autortiesību un komunicēšanās konsultāciju aģentūra/Latvijas Autoru apvienība (AKKA/LAA) (Ryga, Łotwa) (przedstawiciel: adwokat M. Favart)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności art. 3 decyzji Komisji z dnia 16 lipca 2008 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE i art. 53 EOG (Sprawa COMP/C2/38698 — CISAC);

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W drodze niniejszej skargi skarżąca wnosi na podstawie art. 230 WE o stwierdzenie nieważności art. 3 decyzji Komisji C(2008) 3435 z dnia 16 lipca 2008 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE i art. 53 EOG (Sprawa COMP/C2/38698 — CISAC) zarzucającej 24 związkom CISAC (1) — włącznie ze skarżącą — mającym siedziby na terytorium EOG branie udziału w uzgodnionej praktyce „koordynacji podziałów terytorialnych w ramach zawieranych przez związki autorów umów o wzajemnej reprezentacji określających, że licencje ograniczone są do terytorium państwowego każdej ze spółek zarządzających”.
   Główne zarzuty i argumenty są podobne lub identyczne w stosunku do tych, które podniesione zostały w sprawie T-413/08.

      (1)  Międzynarodowa Konfederacja Związków Autorów i Kompozytorów („CISAC”).


title: Sprawa C-51/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 4 lutego 2011 r. — Schutzverband der Spirituosen-Industrie e V przeciwko Sonnthurn Vertriebs GmbH

text:
               7.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 4 lutego 2011 r. — Schutzverband der Spirituosen-Industrie e V przeciwko Sonnthurn Vertriebs GmbH
   (Sprawa C-51/11)
   2011/C 139/21
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Schutzverband der Spirituosen-Industrie eV

      Strona pozwana: Sonnthurn Vertriebs GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy termin „zdrowie” zawarty w definicji pojęcia „oświadczenie zdrowotne” określonego w art. 2 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności (1) zmienionego ostatnio przez rozporządzenie Komisji (UE) nr 116/2010 z dnia 9 lutego 2010 r. (2) obejmuje również ogólne dobre samopoczucie?

               2)

               W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie wymienione w pkt 1:
               Czy stwierdzenie zamieszczone w przekazie o charakterze komercyjnym w ramach etykietowania lub prezentacji lub w reklamie żywności, która jako taka ma być dostarczana konsumentowi, odnosi się co najmniej także do związanego ze zdrowiem dobrego samopoczucia, czy też jedynie do ogólnego dobrego samopoczucia, jeżeli powołuje się na jedną z funkcji wymienionych w art. 13 ust. 1 i art. 14 ust. 1 rozporządzenia nr 1924/2006 w sposób opisany w art. 2 ust. 2 pkt 5 tego rozporządzenia?

               3)

               W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze i jeżeli stwierdzenie w znaczeniu opisanym w pytaniu drugim odnosi się przynajmniej także do związanego ze zdrowiem dobrego samopoczucia:
               Czy zaliczenie do zakresu zakazu przewidzianego w art. 4 ust. 3 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 1924/2006 stwierdzenia, zgodnie z którym określony napój o zawartości alkoholu większej niż 1,2 % objętości nie obciąża i nie oddziaływuje niekorzystnie na organizm i jego funkcje jest, mając na względzie wolność posiadania opinii oraz otrzymywania i przekazywania informacji i idei zgodnie z art. 6 ust. 3 TFUE w zw. z art. 10 EKPC, zgodne z wspólnotową zasadą proporcjonalności?

      (1)  Dz.U. L 404, s. 9.

      (2)  Dz.U. L 37, s. 16.


title: Sprawa C-201/08: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 września 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hessisches Finanzgericht, Kassel — Niemcy) — Plantanol GmbH & Co.KG przeciwko Hauptzollamt Darmstadt (Dyrektywa 2003/30/WE — Wspieranie użycia w transporcie biopaliw lub innych paliw odnawialnych — Dyrektywa 2003/96/WE — Wspólnotowe przepisy ramowe dotyczące opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej — Mieszanka oleju roślinnego, dodatków i paliwa — Biopaliwa — Uregulowanie krajowe — Zwolnienia z podatku — Zastąpienie zwolnienia obowiązkiem przestrzegania minimalnej proporcji biopaliwa w paliwach — Zgodność z dyrektywami 2003/30/WE i 2003/96/WE — Ogólne zasady pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań)

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/19

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 września 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hessisches Finanzgericht, Kassel — Niemcy) — Plantanol GmbH & Co.KG przeciwko Hauptzollamt Darmstadt
   (Sprawa C-201/08) (1)

   (Dyrektywa 2003/30/WE - Wspieranie użycia w transporcie biopaliw lub innych paliw odnawialnych - Dyrektywa 2003/96/WE - Wspólnotowe przepisy ramowe dotyczące opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej - Mieszanka oleju roślinnego, dodatków i paliwa - Biopaliwa - Uregulowanie krajowe - Zwolnienia z podatku - Zastąpienie zwolnienia obowiązkiem przestrzegania minimalnej proporcji biopaliwa w paliwach - Zgodność z dyrektywami 2003/30/WE i 2003/96/WE - Ogólne zasady pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań)
   2009/C 267/33
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Hessisches Finanzgericht, Kassel

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Plantanol GmbH & Co.KG

      Strona pozwana: Hauptzollamt Darmstadt

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hessisches Finanzgericht (Niemcy) — Wykładnia art. 3 dyrektywy 2003/30/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 maja 2003 r. w sprawie wspierania użycia w transporcie biopaliw lub innych paliw odnawialnych (Dz.U. L 123, s. 42), oraz zasad pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań — Ustawodawstwo krajowe zastępujące, przed upływem terminu przewidzianego w dotychczasowych przepisach, system zwolnień podatkowych dotyczących biopaliw wchodzących w skład paliw mieszanych, przez obowiązek dodawania biopaliw do zwykłych paliw, wywołujące tym samym niekorzystne skutki ekonomiczne dla producentów objętych tymi zwolnieniami.

      Sentencja

               1)

               Artykuł 3 dyrektywy 2003/30WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 maja 2003 r. w sprawie wspierania użycia w transporcie biopaliw lub innych paliw odnawialnych należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on regulacji krajowej, takiej jak w sprawie przed sądem krajowym, która wyklucza z systemu zwolnień podatkowych dotyczących biopaliw produkt, taki jak w sprawie przed sądem krajowym, mający postać mieszanki oleju roślinnego, oleju napędowego z ropy naftowej i specjalnych dodatków.

               2)

               Ogólne zasady pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań nie sprzeciwiają się temu, by państwo członkowskie zniosło przed przewidzianym pierwotnie dniem utraty mocy system zwolnień podatkowych stosowany w odniesieniu do produktu, takiego jak w sprawie przed sądem krajowym. W każdym razie zniesienie to nie wymaga wystąpienia wyjątkowych okoliczności. Do sądu krajowego należy jednak ocena, w ramach całościowej analizy in concreto, czy zasady te były przestrzegane w rozpatrywanej przez niego sprawie z uwzględnieniem wszystkich jej istotnych okoliczności.

      (1)  Dz.U. C 183 z 19.07.2008


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii EuropejskiejDz.U. C 217 z 3.9.2005.

text:
               17.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 229/41

         (2005/C 229/84)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 217 z 3.9.2005.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 205 z 20.8.2005.

      Dz.U. C 193 z 6.8.2005.

      Dz.U. C 182 z 23.7.2005.

      Dz.U. C 171 z 9.7.2005.

      Dz.U. C 155 z 25.6.2005.

      Dz.U. C 143 z 11.6.2005.
   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://europa.eu.int/eur/lex

               CELEX: http://europa.eu.int/celex