title: Sprawa T-189/16: Skarga wniesiona w dniu 27 kwietnia 2016 r. – Migros-Genossenschafts-Bund/EUIPO Luigi Lavazza (CReMESPRESSO)

text:
               27.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/24

         Skarga wniesiona w dniu 27 kwietnia 2016 r. – Migros-Genossenschafts-Bund/EUIPO Luigi Lavazza (CReMESPRESSO)
   (Sprawa T-189/16)
   (2016/C 232/32)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Migros-Genossenschafts-Bund (Zurych, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat M. Treis)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Luigi Lavazza SpA (Turyn, Włochy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Luigi Lavazza SpA

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „CReMESPRESSO” – zgłoszenie nr 8 919 541

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 lutego 2016 r. w sprawie R 2823/2014-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim uwzględniono w niej odwołanie właściciela unijnego znaku towarowego i w jakim stwierdzono w niej częściową nieważność decyzji EUIPO z dnia 24 października 2014 r., a mianowicie w odniesieniu do „urządzeń do wyrobu lodów, urządzeń do wyrobu sorbetów, a także ekspresów do kawy” z klasy 11 i w odniesieniu do „elektrycznych urządzeń do kruszenia lodu” z klasy 7;

               —

               obciążenie EUIPO i interwenienta kosztami postępowania.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-66/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 10 lutego 2014 r. – Finanzamt Linz przeciwko Bundesfinanzgericht, Außenstelle Linz

text:
               12.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 10 lutego 2014 r. – Finanzamt Linz przeciwko Bundesfinanzgericht, Außenstelle Linz
   (Sprawa C-66/14)
   2014/C 142/18
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca w postępowaniu rewizyjnym: Finanzamt Linz

      Pozwany organ administracyjny: Bundesfinanzgericht, Außenstelle Linz

      Uczestnik postępowania: IFN-Holding AG, IFN Beteiligungs GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy art. 107 TFUE (poprzednio art. 87 WE) w związku z art. 108 ust. 3 TFUE (dawniej art. 88 ust. 3 WE) stoi na przeszkodzie krajowemu środkowi, zgodnie z którym przy nabyciu krajowych udziałów należy dokonać amortyzacji wartości firmy zmniejszającej podstawę wymiaru podatku i tym samym obciążenie podatkowe w ramach opodatkowania grupy kapitałowej, podczas gdy przy nabyciu udziałów w innych przypadkach opodatkowanie podatkiem dochodowym od osób fizycznych i podatkiem dochodowym od osób prawnych taka amortyzacja wartości firmy nie jest dopuszczalna?

               2.

               Czy art. 49 TFUE (poprzednio art. 43 WE) w związku z art. 54 TFUE (dawnej art. 48 WE) stoi na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego, zgodnie z którymi przy nabyciu krajowych udziałów w ramach opodatkowania grupy kapitałowej należy dokonać amortyzacji wartości firmy, podczas gdy przy nabyciu udziałów [Or. 2] niebędącej rezydentem osoby prawnej (w szczególności mającej siedzibę w innym państwie członkowskim) taka amortyzacja wartości firmy jest niedopuszczalna?


title: Sprawa C-22/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus (Finlandia) w dniu 17 stycznia 2011 r. — Finnair Oyj przeciwko Timy’emu Lassooyowi

text:
               12.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus (Finlandia) w dniu 17 stycznia 2011 r. — Finnair Oyj przeciwko Timy’emu Lassooyowi
   (Sprawa C-22/11)
   2011/C 80/30
   Język postępowania: fiński

      Sąd krajowy

   Korkein oikeus

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Finnair Oyj

      Strona pozwana: Timy Lassooy

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy rozporządzenie (WE) nr 261/2004 (1), a szczególności jego art. 4, należy interpretować w ten sposób, że jego zastosowanie jest ograniczone do odmowy przyjęcia na pokład wynikającej z nadkompletu rezerwacji przyjętych przez przewoźnika lotniczego ze względów ekonomicznych, czy też rozporządzenie to ma zastosowanie również do odmowy przyjęcia na pokład z innych powodów, takich jak powody operacyjne?

               2)

               Czy art. 2 lit. j) rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że wymienione w nim dopuszczalne powody ograniczają się do czynników mających związek z pasażerami, czy też odmowa przyjęcia na pokład może być uzasadniona innymi powodami? Jeżeli rozporządzenie należy interpretować tak, że odmowa przyjęcia na pokład może być uzasadniona innymi powodami niż te, które mają związek z pasażerami, czy należy rozumieć, że ta odmowa może być uzasadniona również reorganizacją lotów spowodowaną nadzwyczajnymi okolicznościami, o których mowa w art. 14 i 15 rozporządzenia?

               3)

               Czy rozporządzenie należy interpretować w ten sposób, że przewoźnik lotniczy może zostać zwolniony z odpowiedzialności na podstawie art. 5 ust. 3 nie tylko w odniesieniu do lotu odwołanego z powodu nadzwyczajnych okoliczności, lecz również wobec pasażerów późniejszych lotów, o ile starał się rozłożyć negatywne skutki spowodowane nadzwyczajnymi okolicznościami, na które napotkał w swej działalności — jak przykładowo strajk — na większą grupę pasażerów niż pasażerowie odwołanego lotu, dokonując reorganizacji lotów późniejszych w taki sposób, aby podróż żadnego pasażera nie opóźniła się nadmiernie? Innymi słowy, czy przewoźnik lotniczy może się powołać na nadzwyczajne okoliczności również wobec pasażera lotu późniejszego, na którego podróż okoliczności te nie miały wpływu bezpośredniego? Czy w tym zakresie występuje istotna różnica w zależności od tego, czy sytuację pasażera i jego prawo do odszkodowania należy oceniać na podstawie art. 4 rozporządzenia, dotyczącego odmowy przyjęcia na pokład, czy też art. 5, który dotyczy odwołania lotu?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. L 46, s. 1)


title: Sprawa T-340/09: Skarga wniesiona w dniu 19 sierpnia 2009 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Urzędowi Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/73

         Skarga wniesiona w dniu 19 sierpnia 2009 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Urzędowi Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-340/09)
   2009/C 267/133
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: N. Korogiannakis i M. Dermitzakis, prawnicy)

      Strona pozwana: Urząd Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji OPOCE w sprawie odrzucenia ofert skarżącej złożonych w odpowiedzi na ogłoszenie o zamówieniu w przetargu otwartym nr 10017 „CORDIS” część B „usługi redakcyjne i wydawnicze” i część C „świadczenie nowych usług informacji cyfrowej” oraz w sprawie wyboru oferty skarżącej złożonej w odpowiedzi na ogłoszenie o zamówieniu w przetargu otwartym nr 10017 „CORDIS” część E „usługi rozpowszechniania”, w celu udzielenia jej wskazanego zamówienia jako trzeciemu z kolei wykonawcy w ramach kaskady (Dz.U. 2008/S 242-321376 w brzmieniu zmienionym Dz.U. 2009/S 40-057377), doręczonej skarżącej pismem z dnia 9 czerwca 2009 r. oraz kolejnych związanych z tym decyzji OPOCE, w tym decyzji o udzieleniu poszczególnych zamówień wygrywającym wykonawcom;

               —

               zasądzenie od OPOCE zapłaty na rzecz skarżącej odszkodowania za szkody poniesione z tytułu przedmiotowego postępowania przetargowego w kwocie 7 215 405 EUR (5 291 935 EUR za część B, 975 000 EUR za część C i 948 470 EUR za część E);

               —

               obciążenie OPOCE kosztami poniesionymi prze skarżącą w związku z niniejszą skargą, nawet w przypadku jej oddalenia.

      Zarzuty i główne argumenty

   W swojej skardze skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji OPOCE w sprawie: a) odrzucenia ofert skarżącej złożonych w odpowiedzi na ogłoszenie o zamówieniu w przetargu otwartym nr 10017 „CORDIS” część B „usługi redakcyjne i wydawnicze” i część C „świadczenie nowych usług informacji cyfrowej”, b) wyboru oferty skarżącej złożonej w odpowiedzi na ogłoszenie o zamówieniu w przetargu otwartym nr 10017 „CORDIS” część E „usługi rozpowszechniania”, w celu udzielenia jej wskazanego zamówienia jako trzeciemu z kolei wykonawcy w ramach kaskady (Dz.U. 2008/S 242-321376 w brzmieniu zmienionym Dz.U. 2009/S 40-057377).
   Skarżąca twierdzi, że, po pierwsze, jeśli chodzi o część B, miało miejsce dyskryminacyjne traktowanie poszczególnych oferentów, ponieważ jeden z członków wygrywającego konsorcjum spełniał przesłanki kryteriów wykluczenia i w związku z tym należało stwierdzić, że poważnie naruszył on zobowiązania umowne wobec Komisji. Ponadto skarżąca podnosi, że instytucja zamawiająca naruszyła art. 93 ust. 1 lit. f) i art. 94 rozporządzenia finansowego (1) oraz zasadę dobrej administracji i że Komisja powinna była zastosować kary określone w art. 96 rozporządzenia finansowego oraz w art. 133a i 134b rozporządzenia wykonawczego (2).
   Po drugie, skarżąca podnosi, że instytucja zamawiająca nie poinformowała o zaletach wygrywającego.
   Po trzecie, skarżąca podnosi, że Komisja popełniła szereg oczywistych błędów w ocenie przy dokonywaniu oceny jej oferty i że wprowadzając nowe kryteria udzielenia zamówienia, niewymienione w specyfikacji warunków zamówienia, naruszyła ona zasadę równego traktowania. Ponadto skarżąca twierdzi, że instytucja zamawiająca naruszyła art. 148 ust. 1 i 3 rozporządzenia wykonawczego oraz zasadę dobrej administracji.
   Jeśli chodzi o część C, skarżąca podnosi, że traktowanie poszczególnych oferentów miało dyskryminacyjny charakter, ponieważ jeden z członków konsorcjum, które znalazło się na trzecim miejscu w ramach kaskady, spełniał przesłanki kryteriów wykluczenia i należało stwierdzić, że dopuścił się on poważnego naruszenia warunków poprzedniego zamówienia. Po drugie, skarżąca podnosi, że instytucja zamawiająca nie poinformowała o zaletach wygrywającego i naruszyła zasadę dobrej administracji.
   Jeśli chodzi o część E, skarżąca twierdzi, że jeden z członków wygrywającego konsorcjum spełniał przesłanki kryteriów wykluczenia, ponieważ należało stwierdzić, że dopuścił się on poważnego naruszenia warunków poprzedniego zamówienia i że inny z członków tego konsorcjum powinien był zostać wykluczony ze wszystkich przetargów na dwa lata, ponieważ został skazany za prowadzenie działalności niezgodnej z prawem. Ponadto skarżąca podnosi, że jeden z członków wygrywającego konsorcjum korzysta z usług wykonawców nieobjętych zakresem porozumienia w sprawie zamówień rządowych (GPA), zawartego w ramach WTO (3), naruszając tym samym specyfikację warunków zamówienia, zasady przejrzystości i niedyskryminacji, a także art. 106 i 107 rozporządzenia finansowego. Skarżąca uważa, że spółki z krajów niebędących stroną porozumienia WTO w sprawie zamówień rządowych nie powinny być dopuszczane do przetargów instytucji europejskich ani w nich uczestniczyć, bezpośrednio lub pośrednio, ani też wykonywać jako podwykonawcy jakichkolwiek prac objętych zakresem przedmiotowym rozporządzenia finansowego lub dyrektywy 2004/18/WC (4).
   Wreszcie skarżąca podnosi, że instytucja zamawiająca nie przedstawiła uzasadnienia, popełniła szereg oczywistych błędów w ocenie, dodała nowe kryteria udzielenia zamówienia, niewymienione w specyfikacji warunków zamówienia i naruszyła zasadę równego traktowania przy dokonywaniu oceny jej oferty i oferty innego oferenta.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot (Dz.U. 2002 L 248, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE,Euratom) nr 478/2007 z dnia 23 kwietnia 2007 r. (Dz.U. 2007 L 111, s. 13).

      (3)  Porozumienie w sprawie zamówień rządowych zawarte w ramach Światowej Organizacji Handlu.

      (4)  Dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. 2004 L 134, p. 114).


title: Sprawa F-97/14: Skarga wniesiona w dniu 22 września 2014 r. – ZZ przeciwko EMA

text:
               12.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/50

         Skarga wniesiona w dniu 22 września 2014 r. – ZZ przeciwko EMA
   (Sprawa F-97/14)
   (2015/C 007/59)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat S. Orlandi)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Leków (EMA)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji EMA utrzymującej w mocy decyzję wcześniejszą, której nieważność została stwierdzona wyrokiem Sądu do spraw Służby Publicznej o nieprzedłużaniu umowy o pracę ze skarżącym.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji wydanej w wykonaniu wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawach połączonych F-135/11, F-51/12 i F-110/12;

               —

               zasądzenie od EMA na rzecz skarżącego 1 50  000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę;

               —

               zasądzenie od EMA na rzecz skarżącego tymczasowo 1 EUR tytułem naprawienia wyrządzonej szkody;

               —

               obciążenie EMA kosztami postępowania.


title: Sprawa T-50/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 lipca 2008 r. — Saint-Gobain Gyproc Belgium przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek płyt gipsowych — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Grzywna — Waga i czas trwania naruszenia — Okoliczności łagodzące)

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/40

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 lipca 2008 r. — Saint-Gobain Gyproc Belgium przeciwko Komisji
   (Sprawa T-50/03) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek płyt gipsowych - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Grzywna - Waga i czas trwania naruszenia - Okoliczności łagodzące)
   (2008/C 209/67)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Saint-Gobain Gyproc Belgium NV, dawne BPB Belgium NV, dawne Gyproc Benelux NV (Beveren-Kallo, Belgia) (przedstawiciele: J.-F. Bellis, P. L'Ecluse i M. Favart, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: początkowo F. Castillo de la Torre i C. Ingen-Housz, następnie F. Castillo de la Torre i F. Arbault, działający w charakterze pełnomocników)
   Przedmiot sprawy
   Skraga na podstawie art. 229 WE i 230 WE mająca na celu obniżenie grzywny nałożonej na Gyproc w decyzji Komisji 2005/471/WE z dnia 27 listopada 2002 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 [WE] przeciwko BPB plc, Gebrüder Knauf Westdeutsche Gipswerke KG, Société Lafarge SA i Gyproc Benelux NV (Sprawa COMP/E-1/37.152 — Płyty gipsowe) (Dz.U. 2005, L 166, s. 8).
   Sentencja wyroku

               1)

                  Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Saint-Gobain Gyproc Belgium NV pokrywa koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 101 z 26.4.2003.


title: Sprawa F-3/08: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (izba pierwsza) z dnia 7 października 2009 r. — Marcuccio przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Odmowa przetłumaczenia decyzji przez instytucję — Skarga oczywiście pozbawiona jakiejkolwiek podstawy prawnej — Artykuł 94 regulaminu)

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/64

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (izba pierwsza) z dnia 7 października 2009 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa F-3/08) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Odmowa przetłumaczenia decyzji przez instytucję - Skarga oczywiście pozbawiona jakiejkolwiek podstawy prawnej - Artykuł 94 regulaminu)
   2009/C 282/122
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i C. Berardis-Kayser, pełnomocnicy wspierani przez adwokata A. Dal Ferro)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji o nieprzetłumaczeniu pisma na język wybrany przez skarżącego — Żądanie odszkodowania

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga Luigiego Marcuccio zostaje odrzucona jako oczywiście pozbawiona jakiejkolwiek podstawy prawnej.

               2)

               Luigi Marcuccio zostaje obciążony kosztami postępowania.

               3)

               Luigi Marcuccio zostaje obciążony obowiązkiem zapłaty na rzecz Sądu kwoty 1 000 EUR.

      (1)  Dz. U. C 64 z 8.3.2008, s. 68.


title: Sprawa C-532/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 9 września 2010 r. w sprawie T-106/09 adp Gauselmann GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), Archer Maclean, wniesione w dniu 16 listopada 2010 r. przez adp Gauselmann GmbH

text:
               5.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/2

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 9 września 2010 r. w sprawie T-106/09 adp Gauselmann GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), Archer Maclean, wniesione w dniu 16 listopada 2010 r. przez adp Gauselmann GmbH
   (Sprawa C-532/10 P)
   2011/C 38/02
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: adp Gauselmann GmbH (przedstawiciel: adwokat P. Koch Moreno)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), Archer Maclean

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu (siódma izba) z dnia 9 września 2010 r. w sprawie T-106/09;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wydanej w dniu 12 stycznia 2009 r. przez Pierwszą Izbę Odwoławczą OHIM lub, ewentualnie, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Unii Europejskiej;

               —

               obciążenie strony przeciwnej poniesionymi w obu instancjach kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie twierdzi, że wyrok Sądu nie jest zgodny z orzecznictwem odnoszącym się do wykładni art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1). Twierdzenia wnoszącej odwołanie opierają się na następujących argumentach.

               —

               Wnosząca odwołanie utrzymuje, że Sąd — dochodząc do wniosku, że nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do będącego podstawą sprzeciwu znaku towarowego „MERKUR” — błędnie nadał słowom „Archer Macleans’s”, których przedstawienie posiada wyraźnie drugorzędne i marginalne znaczenie w całości zgłoszonego znaku towarowego i sprawia, że stają się prawie nieczytelne, taką samą wartość odróżniającą jak słowu „MERCURY”, które jest odróżniającym i dominującym elementem tego znaku.

               —

               Wnosząca odwołanie utrzymuje, że w swoim wyroku Sąd dokonał błędnej oceny obu znaków towarowych, ponieważ słowo „MERCURY”, które jest odróżniającym i dominującym elementem zgłoszonego znaku towarowego, nie tylko nie posiada żadnego znaczenia w języku rynku właściwego, to jest w Niemczech, lecz również jest bardzo podobne z fonetycznego i wizualnego punktu widzenia do będącego podstawą sprzeciwu znaku towarowego „MERKUR”.

               —

               Wreszcie wnosząca odwołanie utrzymuje, iż Sąd błędnie uznał, że minimalne różnice między słowem „MERCURY”, które jest odróżniającym i dominującym elementem zgłoszonego znaku towarowego, a słowem „MERKUR”, które stanowi symbol będącego podstawą sprzeciwu znaku towarowego, są wystarczające, aby uniemożliwić wprowadzenie odbiorców w błąd w przypadku tych dwóch znaków towarowych.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa T-220/14: Wyrok Sądu z dnia 6 kwietnia 2017 r. – Saremar/Komisja (Pomoc państwa — Transport morski — Rekompensata z tytułu świadczenia usług publicznych — Podwyższenie kapitału — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie — Postawienie w stan likwidacji przedsiębiorstwa będącego beneficjentem pomocy — Zachowanie interesu prawnego — Brak umorzenia postępowania — Pojęcie pomocy — Usługa świadczona w ogólnym interesie gospodarczym — Kryterium inwestora prywatnego — Oczywisty błąd w ocenie — Naruszenie prawa — Zarzut niezgodności z prawem — Obowiązek uzasadnienia — Prawo do obrony — Decyzja 2011/21/UE — Wytyczne dotyczące pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw — Zasady ramowe Unii Europejskiej dotyczące pomocy państwa w formie rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych — Wyrok Altmark)

text:
               22.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/21

         Wyrok Sądu z dnia 6 kwietnia 2017 r. – Saremar/Komisja
   (Sprawa T-220/14) (1)

   ((Pomoc państwa - Transport morski - Rekompensata z tytułu świadczenia usług publicznych - Podwyższenie kapitału - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie - Postawienie w stan likwidacji przedsiębiorstwa będącego beneficjentem pomocy - Zachowanie interesu prawnego - Brak umorzenia postępowania - Pojęcie pomocy - Usługa świadczona w ogólnym interesie gospodarczym - Kryterium inwestora prywatnego - Oczywisty błąd w ocenie - Naruszenie prawa - Zarzut niezgodności z prawem - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony - Decyzja 2011/21/UE - Wytyczne dotyczące pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw - Zasady ramowe Unii Europejskiej dotyczące pomocy państwa w formie rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych - Wyrok Altmark))
   (2017/C 161/28)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Saremar – Sardegna Regionale Marittima SpA (Cagliari, Włochy) (przedstawiciele: G. M. Roberti, G. Bellitti i I. Perego, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Conte, D. Grespan i A. Bouchagiar, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Compagnia italiana di navigazione SpA (Neapol, Włochy) (przedstawiciele: początkowo F. Sciaudone, R. Sciaudone, D. Fioretti i A. Neri, następnie M. Merola, B. Carnevale i M. Toniolo, adwokaci)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności, na podstawie art. 263 TFUE, decyzji Komisji C(2013) 9101 final z dnia 22 stycznia 2014 r. w sprawie środków pomocy SA.32014 (2011/C), SA.32015 (2011/C) i SA.32016 (2011/C), które Regione autonoma della Sardegna wprowadził na rzecz Saremaru, w zakresie, w jakim Komisja uznała w tej decyzji środek w postaci rekompensaty z tytułu świadczenia usługi publicznej oraz podwyższenie kapitału za pomoc państwa, uznała te środki za niezgodne z rynkiem wewnętrznym oraz nakazała ich odzyskanie.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Saremar – Sardegna Regionale Marittima SpA zostaje obciążony, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską i Compagnia Italiana di Navigazione SpA.

      (1)  Dz.U. C 175 z 10.6.2014.


title: Sprawa T-400/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 września 2009 r. — Zero Industry przeciwko OHIM — zero Germany (zerorh+) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego zerorh+ — Wcześniejsze graficzne i słowne krajowe znaki towarowe zero — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Podobieństwo towarów — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/56

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 września 2009 r. — Zero Industry przeciwko OHIM — zero Germany (zerorh+)
   (Sprawa T-400/06) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego zerorh+ - Wcześniejsze graficzne i słowne krajowe znaki towarowe zero - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Podobieństwo towarów - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2009/C 267/95
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Zero Industry Srl (Mariano Comense, Włochy) (przedstawiciele: M. Rapisardi i N. Colombo, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Botis, pełnomocnik)

      Drugą stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: zero Germany GmbH & Co. KG, dawniej zero International Holding GmbH & Co. KG (Brême, Niemcy) (przedstawiciel: W.-D. Kuntze, adwokat)

      Przedmiot sprawy

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 5 października 2006 r. (sprawa R 958/2005-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy zero Germany GmbH & Co. KG i Zero Industry Srl.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Zero Industry Srl zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 56 z 10.3.2007.


title: Sprawa T-10/13: Skarga wniesiona w dniu 9 stycznia 2013 r. — Bank of Industry and Mine przeciwko Radzie

text:
               16.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/24

         Skarga wniesiona w dniu 9 stycznia 2013 r. — Bank of Industry and Mine przeciwko Radzie
   (Sprawa T-10/13)
   2013/C 79/42
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Bank of Industry and Mine (Teheran, Iran) (przedstawiciele: adwokaci E. Glaser i S. Perrotet)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 pkt 8 decyzji Rady nr 2012/635/WPZiB z dnia 15 października 2012 r. w zakresie, w jakim zmieniono w nim art. 20 lit. c) decyzji 2010/413/WPZiB;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady nr 2012/635/WPZiB z dnia 15 października 2012 r. w zakresie, w jakim dodano w nim spółkę BIM do ujętego w załączniku II do decyzji 2010/413/WPZiB wykazu podmiotów, które mają być objęte środkami w postaci zamrożenia funduszy;

               —

               równocześnie stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady nr 945/2012 z dnia 15 października 2012 r. w zakresie, w jakim dodano w nim spółkę BIM do wykazu podmiotów, które mają być objęte środkami w postaci zamrożenia funduszy, w załączniku IX do rozporządzenia 267/2012;

               —

               uznanie, że nie mają zastosowania względem BIM rozporządzenie nr 267/2012, decyzja 2010/413/WPZiB, zmieniona przepisami decyzji 2012/35/WPZiB i 2012/635/WPZiB wprowadzającymi, a następnie zmieniającymi lit. c) do art. 20 decyzji 2010/413/WPZiB i umieszczającymi stronę skarżącą w wykazie zamieszczonym w załączniku II;

               —

               i posiłkowo przy założeniu niestwierdzenia nieważności art. 1 pkt 8 decyzji nr 2012/635/WPZiB z dnia 15 października 2012 r. w zakresie, w jakim zmieniono w nim art. 20 lit c) decyzji 2010/413/WPZiB, uznanie, że nie ma on zastosowania wobec BIM;

               —

               obciążenie Rady całością kosztów postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziesięć zarzutów, które są co do istoty identyczne z podniesionymi w sprawie T-9/13 National Iranian Gas Company przeciwko Radzie lub podobne do nich.


title: Sprawa C-135/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Belgia) w dniu 9 kwietnia 2009 r. — Association des Riverains et Habitants des Communes Proches de l'Aéroport B.S.C.A. (Brussels South Charleroi Airport) ASBL — A.R.A.Ch, Léon L'Hoir, Nadine Dartois przeciwko Région wallonne

text:
               4.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Belgia) w dniu 9 kwietnia 2009 r. — Association des Riverains et Habitants des Communes Proches de l'Aéroport B.S.C.A. (Brussels South Charleroi Airport) ASBL — A.R.A.Ch, Léon L'Hoir, Nadine Dartois przeciwko Région wallonne
   (Sprawa C-135/09)
   2009/C 153/42
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Conseil d'État

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Association des Riverains et Habitants des Communes Proches de l'Aéroport B.S.C.A. (Brussels South Charleroi Airport) ASBL — A.R.A.Ch, Léon L'Hoir, Nadine Dartois

      Strona pozwana: Région wallonne

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 1.5 dyrektywy 85/337/EWG w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (1) może być interpretowany w ten sposób, iż wyklucza on ze swego zakresu zastosowania akty ustawodawcze — takie jak dekret Regionu Walonii z dnia 17 lipca 2008 r. w sprawie kilku pozwoleń, których wydanie uzasadnione jest nadrzędnymi względami interesu ogólnego — które ograniczają się do stwierdzenia istnienia „oczywistych nadrzędnych względów interesu ogólnego”, przyznając decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, pozwolenie środowiskowe oraz poszczególne pozwolenia dotyczące czynności i robót wymienionych w akcie ustawodawczym i które „zatwierdzają” pozwolenia, w przypadku których stwierdzone jest istnienie „oczywistych nadrzędnych względów interesu ogólnego”?

               2)

                           a)

                           Czy art. 1, 5, 6, 7, 8 i 10a dyrektywy 85/337/EWG zmienionej dyrektywą Rady 97/11/WE (2) oraz dyrektywą 2003/35/WE (3) Parlamentu Europejskiego i Rady wykluczają możliwość, aby w danym systemie prawnym pozwolenie na zrealizowanie przedsięwzięcia, w przypadku którego wymagane jest przeprowadzenie oceny jego wpływu na środowisko naturalne było wydawane w drodze aktu ustawodawczego, który nie jest zaskarżalny w procedurze odwoławczej przed sądem lub innym niezależnym i bezstronnym organem ustanowionym przez prawo, pozwalającej zakwestionować materialną i proceduralną legalność decyzji przyznającej uprawnienie do realizacji tego przedsięwzięcia?

                           b)

                           Czy art. 9 konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, zawartej w dniu 25 czerwca 1998 r. i zatwierdzonej przez Wspólnotę Europejską decyzją Rady 2005/370/WE z dnia 17 lutego 2005 r. należy interpretować w ten sposób, iż nakłada on na państwa członkowskie obowiązek zapewnienia dostępu do procedury odwoławczej przed sądem lub innym niezależnym i bezstronnym organem ustanowionym przez prawo, umożliwiającej zakwestionowanie materialnej i proceduralnej legalności decyzji, aktów lub zaniechań objętych przepisami art. 6 w każdej kwestii z zakresu przepisów prawa materialnego i przepisów proceduralnych regulujących wydawanie pozwoleń na realizację przedsięwzięć, w przypadku których wymagana jest ocena ich wpływu na środowisko naturalne?

                           c)

                           Czy w świetle konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, zawartej w dniu 25 czerwca 1998 r. i zatwierdzonej przez Wspólnotę Europejską decyzją Rady 2005/370/WE z dnia 17 lutego 2005 r. (4), art. 10a dyrektywy 85/337/EWG, zmienionej dyrektywą 2003/35/WE, należy interpretować w ten sposób, iż nakłada on na państwa członkowskie obowiązek zapewnienia dostępu do procedury odwoławczej przed sądem lub innym niezależnym i bezstronnym organem ustanowionym przez prawo, umożliwiającej zakwestionowanie materialnej i proceduralnej legalności decyzji, aktów lub zaniechań, zarówno w zakresie przepisów prawa materialnego, jak i przepisów proceduralnych regulujących wydawanie pozwoleń na realizację przedsięwzięć, w przypadku których wymagana jest ocena ich wpływu na środowisko naturalne?

      (1)  Dyrektywa Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz.U. L 175, s. 40).

      (2)  Dyrektywa Rady 97/11/WE z dnia 3 marca 1997 r. zmieniająca dyrektywę 85/337/EWG w sprawie oceny wpływu wywieranego przez niektóre publiczne i prywatne przedsięwzięcia na środowisko (Dz.U. L 73, s. 5).

      (3)  Dyrektywa 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. przewidująca udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w zakresie środowiska oraz zmieniająca w odniesieniu do udziału społeczeństwa i dostępu do wymiaru sprawiedliwości dyrektywy Rady 85/337/EWG i 96/61/WE — Oświadczenie Komisji (Dz.U. L 156, s. 17).

      (4)  Decyzja Rady 2005/370/WE z dnia 17 lutego 2005 r. w sprawie zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska (Dz.U. L 124, s.1).


title: Sprawa C-510/04: Skarga wniesiona w dniu 13 grudnia 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwo Belgii

text:
               5.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 31/16

         Skarga wniesiona w dniu 13 grudnia 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwo Belgii
   (Sprawa C-510/04)
   (2005/C 31/32)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 13 grudnia 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez K. Simonssona i W. Wilsa, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Królestwo Belgii.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1)

               Stwierdzenie, że nie przyjmując wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu dostosowania się do dyrektywy 2002/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 lutego 2002 r. w sprawie formalności sprawozdawczych dla statków wchodzących do i/lub wychodzących z portów Państw Członkowskich Wspólnoty (1), a w każdym razie nie podając ich do wiadomości Komisji, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy;

               2)

               obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin do wprowadzenia w życie dyrektywy w wewnętrznym porządku krajowym upłynął dnia 9 września 2003 r.

      (1)  Dz.U. L 67 z 9.3.2002, str. 31.


title: Sprawa C-48/06: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 7 grudnia 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2002/90/WE — Ułatwianie nielegalnego wjazdu, tranzytu i pobytu — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/18

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 7 grudnia 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-48/06) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2002/90/WE - Ułatwianie nielegalnego wjazdu, tranzytu i pobytu - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2006/C 331/31)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciel: C. O'Reilly, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga (Przedstawiciel: S. Schreiner, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak ustanowienia w wyznaczonym terminie przepisów niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 2002/90/WE z dnia 28 listopada 2002 r. definiującej ułatwianie nielegalnego wjazdu, tranzytu i pobytu (Dz.U. L 328, str. 17)
   Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 2002/90/WE z dnia 28 listopada 2002 r. definiującej ułatwianie nielegalnego wjazdu, tranzytu i pobytu Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Wielkie Księstwo Luksemburga zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 60 z 11.3.2006.


title: Sprawa T-844/14: Wyrok Sądu z dnia 12 maja 2016 r. – GRE/EUIPO (Mark1) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Mark1 — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               27.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/16

         Wyrok Sądu z dnia 12 maja 2016 r. – GRE/EUIPO (Mark1)
   (Sprawa T-844/14) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Mark1 - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   (2016/C 232/21)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: GRE Grand River Enterprises Deutschland GmbH (Kloster Lehnin, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci I. Memmler i S. Schulz)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 października 2014 r. (sprawa R 648/2014-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego Mark 1 jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               GRE Grand River Enterprises Deutschland GmbH pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

      (1)  Dz.U. C 65 z 23.2.2015.


title: Sprawa T-320/05: Skarga wniesiona w dniu 23 sierpnia 2005 r. — Maccanti/Komitet Ekonomiczno — Społeczny

text:
               12.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/25

         Skarga wniesiona w dniu 23 sierpnia 2005 r. — Maccanti/Komitet Ekonomiczno — Społeczny
   (Sprawa T-320/05)
   (2005/C 281/47)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Sandra Macccanti (Woluwé-St-Pierre, Belgia) [Przedstawiciel: L. Vogel, avocat]

      Strona pozwana: Komitet Ekonomiczno — Społeczny
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji organu powołującego z dnia 11 maja 2005 r. (doręczonej w dniu 13 maja 2005 r.) oddalającej zażalenie wniesione przez skarżącą w dniu 22 marca 2005 r. kwestionujące zaszeregowanie jej przy okazji przedłużenia, w dniu 23 grudnia 2004 r., umowy członka personelu tymczasowego, zawartej uprzednio w dniu 7 lipca 2004 r.;

               —

               o ile okaże się to konieczne uchylenie również decyzji ustalającej jej zaszeregowanie określone w umowie o przedłużeniu umowy członka personelu tymczasowego, podpisanej w dniu 23 grudnia 2004 r.;

               —

               obciążenie strony pozwanej całością kosztów.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca została zatrudniona w charakterze członka personelu tymczasowego w Komitecie Ekonomiczno — Społecznym początkowo na okres sześciu miesięcy poczynając od dnia 1 stycznia 2004 r. Umowa została następnie przedłużona na okres od dnia 7 lipca 2004 r. do dnia 31 grudnia 2004 r. Przy okazji przedłużania umowy zaszeregowana została w grupie B*4 stopień 2, przechodząc następnie w związku z awansem na kolejny stopień w grudniu 2004 r. do grupy zaszeregowania B*4/3.
   W dniu 23 grudnia 2004 r. skarżąca została poproszona o podpisanie nowej umowy przedłużającej jej zatrudnienie do dnia 31 grudnia 2006 r. W nowej umowie jej zaszeregowanie ustalone zostało w grupie B*3/1.
   W niniejszej skardze skarżąca kwestionuje mniej korzystne zaszeregowanie. Podnosi naruszenie art. 8 i 15 warunków zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich. Według niej z przepisów tych ma wynikać, że przedłużenie umowy z członkiem personelu tymczasowego stanowi jedynie przesunięcie w czasie jej skutków i stąd zaszeregowanie pracownika nie może być przy okazji jej przedłużania zmieniane.
   Skarżąca powołuje się ponadto na naruszenie zasady niedyskryminacji, podnosząc że niektórym członkom personelu tymczasowego strony pozwanej przedłużono umowy zachowując pierwotne zaszeregowanie, a także naruszenie zasady ochrony jej uzasadnionych oczekiwań.


title: Sprawa C-541/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 8 września 2010 r. w sprawie T-369/09 Quinta do Portal, SA przeciwko OHIM, wniesione w dniu 22 listopada 2010 r. przez Quinta do Portal, SA

text:
               5.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/4

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 8 września 2010 r. w sprawie T-369/09 Quinta do Portal, SA przeciwko OHIM, wniesione w dniu 22 listopada 2010 r. przez Quinta do Portal, SA
   (Sprawa C-541/10 P)
   2011/C 38/05
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Quinta do Portal, SA (przedstawiciel: Bolota Belchior, advogado)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Vallegre–Vinhos do Porto, SA

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu w całości;

               —

               stwierdzenie, że należy uwzględnić podniesione w pierwszej instancji żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 18 czerwca 2009 r. (sprawa R 1012/2008-1), oddalającej odwołanie od decyzji Wydziału Unieważnień OHIM, na mocy której unieważniono zarejestrowany w dniu 16 maja 2006 r. wspólnotowy znak towarowy nr 004009908 PORTO ALEGRE, opublikowany w Biuletynie Wspólnotowych Znaków Towarowych nr 30/2005 z dnia 25 czerwca 2005 r.

               —

               obciążenie drugiej strony postępowania kosztami obu instancji.

      Zarzuty i główne argumenty

   Słowa „Porto Alegre” i „Vista Alegre” różnią się pod względem koncepcyjnym, jeżeli chodzi o dominujący element znaku jako całości, a także pod względem wizualnym i graficznym, ponieważ dwa słowa występujące w tych dwóch znakach są różne.
   Charakter odróżniający zgłoszonego wspólnotowego znaku towarowego wynika z połączenia słów „Porto” i „Alegre”, które wspólnie tworzą logiczną i pojęciowo jednolitą jednostkę.
   Słowo „Alegre” nie stanowi dominującego elementu wspólnotowego znaku towarowego. Kwestia ta nie ma żadnego znaczenia przy rozpatrywaniu podobieństwa oznaczeń w niniejszym przypadku.
   W zaskarżonym wyroku dokonano nieprawidłowej wykładni art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 (1) i rozporządzenia nr 207/2009 (2) (brzmienie tego przepisu jest identyczne w obu tych rozporządzeniach), a w konsekwencji naruszono te przepisy.
   W zaskarżonym wyroku nie uwzględniono argumentów podniesionych w skardze do Sądu.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa C-540/14 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 22 czerwca 2016 r. – DK Recycling und Roheisen/Komisja Europejska (Odwołanie — Środowisko naturalne — Dyrektywa 2003/87/WE — Artykuł 10a — System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych — Przejściowe zasady dotyczące zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji od roku 2013 — Decyzja 2011/278/UE — Krajowe środki wykonawcze przedłożone przez Republikę Federalną Niemiec — Odmowa wpisu określonych instalacji do wykazów instalacji otrzymujących uprawnienia do emisji przydzielone nieodpłatnie — Przepis dotyczący przypadków przedstawiających „nadmierne trudności” — Uprawnienia wykonawcze Komisji)

text:
               29.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/2

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 22 czerwca 2016 r. – DK Recycling und Roheisen/Komisja Europejska
   (Sprawa C-540/14 P) (1)

   ((Odwołanie - Środowisko naturalne - Dyrektywa 2003/87/WE - Artykuł 10a - System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych - Przejściowe zasady dotyczące zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji od roku 2013 - Decyzja 2011/278/UE - Krajowe środki wykonawcze przedłożone przez Republikę Federalną Niemiec - Odmowa wpisu określonych instalacji do wykazów instalacji otrzymujących uprawnienia do emisji przydzielone nieodpłatnie - Przepis dotyczący przypadków przedstawiających „nadmierne trudności” - Uprawnienia wykonawcze Komisji))
   (2016/C 314/02)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: DK Recycling und Roheisen GmbH (przedstawiciele: S. Altenschmidt i P.-A. Schütter, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. White, C. Hermes i K. Herrmann, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               DK Recycling und Roheisen GmbH pokrywa własne koszty, jak również koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2015.


title: Sprawa T-555/10: Skarga wniesiona w dniu 3 grudnia 2010 r. — JBF RAK przeciwko Radzie

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/54

         Skarga wniesiona w dniu 3 grudnia 2010 r. — JBF RAK przeciwko Radzie
   (Sprawa T-555/10)
   ()
   2011/C 30/96
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: JBF RAK LLC, Al Jazeerah Al Hamra, Ras Al Khaimah, Zjednoczone Emiraty Arabskie (przedstawiciel: B. Servais, adwokat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 857/2010 z dnia 27 września 2010 r. nakładającego ostateczne cło wyrównawcze i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych politereftalanów etylenu pochodzących z Iranu, Pakistanu i Zjednoczonych Emiratów Arabskich (1),

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

               Po pierwsze skarżąca zarzuca Radzie naruszenie art. 15 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) Nr 597/2009 (2), w zakresie w jakim Rada pominęła okoliczność, że surowce wysłane z Królestwa Arabii Saudyjskiej nie były obciążone należnościami celnymi, a zatem dopuściła się błędu przy obliczaniu marginesu subsydiów. Skarżąca podnosi, że w niniejszej sprawie Rada:

                           —

                           nieprawidłowo określiła kwotę subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych, ponieważ nie uwzględniła istnienia unii celnej pomiędzy członkami Rady Współpracy Zatoki Perskiej (GCC);

                           —

                           nie uwzględniła wpływu tej unii celnej na wysokość subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych.

                     W związku z powyższym skarżąca podnosi, że cło wyrównawcze przekracza wysokość subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych stwierdzonych w dochodzeniu.

               2)

               Po drugie skarżąca zarzuca Radzie naruszenie art. 30 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) Nr 597/2009 w zakresie w jakim Rada odmówiła uwzględnienia oświadczeń złożonych przez skarżącą w terminie w dniu 5 sierpnia 2010 r.

               3)

               Po trzecie skarżąca zarzuca Radzie naruszenie art. 11 ust. 8 rozporządzenia Rady (WE) Nr 597/2009 w zakresie w jakim Rada nie zbadała w sposób prawidłowy informacji przedstawionych przez skarżącą w dniu 5 sierpnia 2010 r.

               4)

               Po czwarte, skarżąca zarzuca Radzie naruszenie zasady prawidłowej administracji w zakresie w jakim Rada przyjęła zaskarżone rozporządzenie bez uwzględnienia wszystkich udostępnionych jej informacji.

      (1)  Dz.U. 2010 L 254, s. 10.

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 597/2009 z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 2009 L 188, s. 93)


title: Sprawa F-60/14: Skarga wniesiona w dniu 30 czerwca 2014 r. – ZZ przeciwko Komisji

text:
               24.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 421/60

         Skarga wniesiona w dniu 30 czerwca 2014 r. – ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-60/14)
   2014/C 421/87
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat S. Orlandi)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności propozycji dotyczącej liczby dodatkowych lat w ramach przeniesienia uprawnień emerytalnych skarżącego do systemu emerytalnego Unii, w której zastosowano nowe OPW do art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że art. 9 ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego jest niezgodny z prawem i nieobowiązujący;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 4 listopada 2013 r. w sprawie przyznania dodatkowych lat służby uprawniających do emerytury przysługujących w odniesieniu do uprawnień emerytalnych nabytych przez skarżącego przed podjęciem służby, w ramach ich przeniesienia do systemu emerytalnego instytucji Unii Europejskiej, na podstawie ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego z dnia 3 marca 2011 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-86/05: Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2005 r. przez K & L Ruppert Stiftung & Co. Handels-KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe, wzory)

text:
               25.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/22

         Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2005 r. przez K & L Ruppert Stiftung & Co. Handels-KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe, wzory)
   (Sprawa T-86/05)
   (2005/C 155/45)
   Język, w którym sporządzono skargę: niemiecki
   W dniu 22 lutego 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga K & L Ruppert Stiftung & Co. Handels-KG, z siedzibą w Weilheim (Niemcy), reprezentowanej przez adwokat D. Spoin, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe, wzory).
   Uczestnikami postępowania przed Izbą Odwoławczą były również Natália Cristina Lopes de Almeida Cunha, Cláudia Couto Simões oraz Marly Lima Jatobá, zamieszkałe w Vila Nova de Gaia (Portugalia).
   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji pierwszej Izby Odwoławczej z dnia 7 grudnia 2004 r. [w sprawie] R-328/2004-1;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               Natália Cristina Lopes de Almeida Cunha, Cláudia Couto Simões oraz Marly Lima Jatobá

               Zgłoszony znak towarowy:

               graficzny znak towarowy „CORPO livre” dla towarów z klas 18 i 25 (torby, odzież) — zgłoszenie nr 1 811 470.

               Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie:

               strona skarżąca

               Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie

               krajowy i międzynarodowy słowny znak towarowy „LIVRE” dla towarów z klasy 25 (odzież i obuwie)

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów:

               Odrzucenie sprzeciwu, ponieważ uznano, że dowody używania zostały dostarczone po terminie i z tego powodu używanie znaku, na który powołano się w sprzeciwie, nie miało miejsca.

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Nieuwzględnienie odwołania strony skarżącej

               Podniesione zarzuty:

               Zasada nr 71 w zw. z zasadą nr 22 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonującego rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1) oraz art. 74 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 40/94 zostały błędnie zastosowane.
               Przepisy te dopuszczają swobodę uznania również w postępowaniu spornym pomiędzy stronami w odniesieniu do uwzględnienia dokumentów. OHIM nie zastosował jednak swobody uznania.

      (1)  Dz.U. L 303, str. 1


title: Sprawa F-24/14: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 18 marca 2015 r. – Rajala/OHIM (Służba publiczna — Urzędnicy — Ocena — Sprawozdanie z oceny — Ogólna ocena wyników pracy — Spójność)

text:
               4.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 146/44

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 18 marca 2015 r. – Rajala/OHIM
   (Sprawa F-24/14) (1)

   ((Służba publiczna - Urzędnicy - Ocena - Sprawozdanie z oceny - Ogólna ocena wyników pracy - Spójność))
   (2015/C 146/59)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Tuula Rajala (El Campello, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat H. Tettenborn)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: M. Paolacci, pełnomocnik)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności sprawozdania z oceny skarżącej za okres od dnia 1 października 2011 r. do dnia 31 grudnia 2012 r.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Tuula Rajala pokrywa połowę swoich kosztów.

               3)

               Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) pokrywa własne koszty i zostaje obciążony połową kosztów poniesionych przez T. Rajalę.

      (1)  Dz.U. C 175 z 10.6.2014, s. 55.


title: Sprawa T-227/12: Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2012 r. — Saobraćajni institut CIP przeciwko Komisji

text:
               28.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 227/26

         Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2012 r. — Saobraćajni institut CIP przeciwko Komisji
   (Sprawa T-227/12)
   2012/C 227/45
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Saobraćajni institut CIP d.o.o. (Belgrad, Serbia) (przedstawiciel: adwokat A. Lojpur)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności ogłoszenia o przetargu opublikowanego w dniu 3 kwietnia 2012 r., dotyczącego sporządzenia dokumentacji technicznej dla projektu modernizacji kolei „Budowa nowej jednotorowej obwodnicy kolejowej miejscowości Nisz, od stacji Robna do stacji Sicevo”, przygotowanej zgodnie z normami interoperacyjności UE, umową o głównych międzynarodowych liniach kolejowych (AGC), umową o ważniejszych międzynarodowych liniach transportu kombinowanego i obiektach towarzyszących (AGTC) i porozumieniem o procesie współpracy w Europie Południowo-Wschodniej (SEECP) (Dz.U. 2012/S 65-104847), wykluczającego skarżącą z udziału w tym przetargu;

               —

               zasądzenie odszkodowania z tytułu zarzucanej szkody majątkowej;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczy braku podstawy prawnej uzasadniającej wykluczenie a priori skarżącej z udziału w spornym przetargu, ze względu na niewystąpienie konfliktu interesów.

               2)

               Zarzut drugi dotyczy tego, że wykluczenie skarżącej z przetargu jest niezgodne z rozporządzeniem IAP (1).

               3)

               Zarzut trzeci dotyczy niezgodności z prawem warunków przyznania zamówienia.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1085/2006 z dnia 17 lipca 2006 r. ustanawiające instrument pomocy przedakcesyjnej (IPA) (Dz.U L 210, s. 82).


title: Sprawa C-305/05: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 26 czerwca 2007 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour constitutionelle (wcześniej Cour d'arbitrage) Belgia] — Ordre des barreaux francophones et germanophone, Ordre français des avocats du barreau de Bruxelles, Ordre des barreaux flamands, Ordre néerlandais des avocats du barreau de Bruxelles przeciwko Conseil des ministres (Dyrektywa 91/308/EWG — Przeciwdziałanie korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy — Nałożony na adwokatów obowiązek informowania właściwych organów o każdej okoliczności mogącej wskazywać na pranie pieniędzy — Prawo do rzetelnego procesu sądowego — Tajemnica zawodowa i niezależność adwokatów)

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/6

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 26 czerwca 2007 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour constitutionelle (wcześniej Cour d'arbitrage) Belgia] — Ordre des barreaux francophones et germanophone, Ordre français des avocats du barreau de Bruxelles, Ordre des barreaux flamands, Ordre néerlandais des avocats du barreau de Bruxelles przeciwko Conseil des ministres
   (Sprawa C-305/05) (1)

   (Dyrektywa 91/308/EWG - Przeciwdziałanie korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy - Nałożony na adwokatów obowiązek informowania właściwych organów o każdej okoliczności mogącej wskazywać na pranie pieniędzy - Prawo do rzetelnego procesu sądowego - Tajemnica zawodowa i niezależność adwokatów)
   (2007/C 199/08)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Cour constitutionelle (wcześniej Cour d'arbitrage)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ordre des barreaux francophones et germanophone, Ordre français des avocats du barreau de Bruxelles, Ordre des barreaux flamands, Ordre néerlandais des avocats du barreau de Bruxelles

      Strona pozwana: Conseil des ministres

      Przy udziale: Conseil des barreaux de l'Union européenne, Ordre des avocats du barreau de Liège
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour constitutionelle (wcześniej Cour d'arbitrage) — Ważność art. 1 pkt 2) dyrektywy 2001/97/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 grudnia 2001 r. zmieniającej dyrektywę Rady 91/308/EWG z dnia 10 czerwca 1991 r. w sprawie przeciwdziałania korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy (Dz.U. L 344, str. 76) — Prawo do rzetelnego procesu sądowego gwarantowanego przez art. 6 europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz art. 6 ust. 2 traktatu UE — Zasada tajemnicy zawodowej i niezależności adwokatów — Nałożony na adwokatów obowiązek informowania właściwych organów o każdej okoliczności mogącej wskazywać na pranie pieniędzy
   Sentencja
   Obowiązki informowania i współpracy z władzami odpowiedzialnymi za zwalczanie prania pieniędzy, wprowadzone w art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 91/308/EWG z dnia 10 czerwca 1991 r. w sprawie przeciwdziałania korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy (Dz.U. L 166, str. 77), zmienionej dyrektywą 2001/97/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 grudnia 2001 r. i nałożone na adwokatów w art. 2a pkt 5 tej dyrektywy, z zastrzeżeniem art. 6 ust. 3 akapit drugi tej dyrektywy, nie naruszają prawa do rzetelnego procesu sądowego, jaki gwarantuje art. 6 EKPC i art. 6 ust. 2 UE.

      (1)  Dz.U. C 243 z 1.10.2005.


title: Sprawa C-214/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) wydanego w dniu 25 marca 2009 r. w sprawie T-191/07 Anheuser-Busch, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), Budějovický Budvar, národní podnik, wniesione w dniu 12 czerwca 2009 r. przez Anheuser-Busch, Inc.

text:
               15.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/13

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) wydanego w dniu 25 marca 2009 r. w sprawie T-191/07 Anheuser-Busch, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), Budějovický Budvar, národní podnik, wniesione w dniu 12 czerwca 2009 r. przez Anheuser-Busch, Inc.
   (Sprawa C-214/09 P)
   2009/C 193/18
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Anheuser-Busch, Inc. (przedstawiciele: V. von Bomhard, Rechtsanwältin, i B. Goebel, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Budějovický Budvar, národní podnik,

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 25 marca 2009 r. w sprawie T-191/07; i

               —

               obciążenie strony skarżącej w pierwszej instancji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Anheuser-Busch podnosi trzy zarzuty odwołania: pierwszy z nich dotyczy naruszenia art. 41 ust. 2 zdanie trzecie rozporządzenia nr 207/2009 (1) w związku z zasadą 16 ust. 1 i 3 oraz zasadą 20 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2868/95 (2) z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonującego rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 (3) w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, drugi dotyczy naruszenia art. 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009, a trzeci — naruszenia art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009.
   Dwa pierwsze zarzuty dotyczą kwestii procesowych. Anheuser-Busch podnosi, że są one istotne w niniejszej sprawie. W zakresie dotyczącym piwa Izba Odwoławcza mogła rozstrzygnąć w przedmiocie sprzeciwu opartego na art. 8 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 2007/2009 jedynie przy uwzględnieniu wcześniejszej rejestracji IR 238 203. Oznacza to również, że podnoszone wcześniej w toku postępowania w sprawie sprzeciwu argumenty dotyczące tego, czy słowo „Budweiser” stanowi dominujący element graficznych znaków spółki Budvar, pozostały bez rozpatrzenia.
   Sąd Pierwszej Instancji pomylił się, stwierdzając, że na spółce Budvar nie ciążył prawny obowiązek wykazania ciągłej ważności (to znaczy poprzez przedłużenie) rejestracji IR 238 103. Obowiązek ten wynika z art. 41 ust. 2 zdanie trzecie rozporządzenia nr 207/2009 w związku z zasadą 16 ust. 1 i 3 oraz zasadą 20 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego z 1995 r., jak również z zawiadomienia OHIM z dnia 18 stycznia 2002 r. ponownie wzywającego spółkę Budvar do przedstawienia „dalszych okoliczności faktycznych, dowodów i argumentów na poparcie sprzeciwu”. Obowiązek ten dotyczył przedstawienia takiego dowodu w terminie wyznaczonym w tym zawiadomieniu, czyli do dnia 26 lutego 2002 r. Niemniej dowód został dostarczony dopiero w dniu 21 stycznia 2004 r.
   W konsekwencji dokonane przez Sąd Pierwszej Instancji ustalenie, że art. 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 nie miał zastosowania do przedłożenia świadectwa przedłużenia prawa z rejestracji, ponieważ nie istniał „odpowiedni termin” na jego przedstawienie, również było błędne i stanowi naruszenie tego przepisu. W rzeczywistości taki „odpowiedni termin” istniał i Izba Odwoławcza powinna była przynajmniej skorzystać z przysługującego jej na podstawie art. 76 ust. 2 swobodnego uznania w kwestii uwzględnienia tego dowodu. Sąd Pierwszej Instancji zinterpretował decyzję Izby Odwoławczej jako stwierdzającą, że świadectwo przedłużenia prawa z rejestracji zostało przedstawione w terminie. W rezultacie naruszenie art. 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 polega na nieskorzystaniu przez Izbę Odwoławczą z przysługującego jej swobodnego uznania i na potwierdzeniu przez Sąd takiego podejścia.
   Sąd Pierwszej Instancji nie uznał też, że przedstawiony przez spółkę Budvar na poparcie jej sprzeciwu dowód używania nie był wystarczający i dotyczył ponadto znaków towarowych innych niż ten, do którego odnosiła się zaskarżona decyzja i decyzja Izby Odwoławczej, naruszając w ten sposób art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1)

      (2)  Dz.U. L 303, s. 1

      (3)  Rozporządzenie z dnia 20 grudnia 1993 r. (Dz.U. 1994, L 11, s. 1)


title: Sprawa C-98/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 15 grudnia 2016 r. w sprawie T-762/14, Koninklijke Philips NV, Philips France/Komisja, wniesione w dniu 24 lutego 2017 r. przez Koninklijke Philips NV, Philips France

text:
               18.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/18

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 15 grudnia 2016 r. w sprawie T-762/14, Koninklijke Philips NV, Philips France/Komisja, wniesione w dniu 24 lutego 2017 r. przez Koninklijke Philips NV, Philips France
   (Sprawa C-98/17 P)
   (2017/C 121/26)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszące odwołanie: Koninklijke Philips, Philips France (przedstawiciele: J.K. de Pree, advocaat, T.M. Snoep, advocaat, A.M. ter Haar, advocaat)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszących odwołanie

   Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji, w jakim dotyczy spółek Koninklijke Philips NV i Philips France oraz

               —

               uchylenie lub obniżenie grzywien nałożonych na Koninklijke Philips NV i Philips France oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania w pierwszej instancji oraz kosztami postępowania odwoławczego.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszące odwołanie podnoszą następujące zarzuty i argumenty:

               —

               Sąd naruszył prawo, stosując błędne kryterium prawne oceny ograniczenia konkurencji ze względu na cel.

               —

               Sąd naruszył prawo, dokonując ustalenia o ograniczeniu konkurencji ze względu na cel w zakresie w jakim przekroczył granice nieograniczonego prawa orzekania.

               —

               Sąd naruszył prawo, dokonując ustalenia o ograniczeniu konkurencji ze względu na cel w zakresie w jakim naruszył ciążący na nim obwiązek uzasadnienia.

               —

               Sąd w sposób jasny i oczywisty dokonał błędnej oceny dowodów zgromadzonych w aktach sprawy, doprowadzając do ich przeinaczenia, w zakresie w jakim stwierdził, że okoliczność jakoby istniał wspólny cel znajduje poparcie w innych dowodach.

               —

               Sąd naruszył prawo, stosując błędne kryterium prawne i przeinaczając dowody w zakresie w jakim orzekł, że spółka Philips uczestniczyła w całości jednolitego i ciągłego naruszenia, w związku z czym mogła ona zostać w tym zakresie pociągnięta do odpowiedzialności.

               —

               Sąd naruszył prawo, błędnie stosując zasadę proporcjonalności oraz nie stosując nieograniczonego prawa orzekania w zakresie w jakim oddalił zarzut spółki Philips powołujący się na okoliczność, że czynnik wagi naruszenia zastosowany w sprawie był nieproporcjonalny do naruszenia i roli jaką odgrywała w nim spółka Philips.


title: Sprawy połączone C-587/13 P i C-588/13 P: Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 15 stycznia 2015 r. – Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, SA, Telefónica SA/Komisja Europejska (Odwołanie — System pomocy państwa przewidziany w ustawodawstwie hiszpańskim — Przepis dotyczący podatku od osób prawnych umożliwiający przedsiębiorstwom z siedzibą na terytorium hiszpańskim amortyzację wartości firmy wynikającej z nabycia udziałów w przedsiębiorstwach niemających siedziby na tym terytorium — Decyzja uznająca system pomocy państwa za niezgodny z rynkiem wewnętrznym)

text:
               4.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 146/8

         Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 15 stycznia 2015 r. – Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, SA, Telefónica SA/Komisja Europejska
   (Sprawy połączone C-587/13 P i C-588/13 P) (1)

   ((Odwołanie - System pomocy państwa przewidziany w ustawodawstwie hiszpańskim - Przepis dotyczący podatku od osób prawnych umożliwiający przedsiębiorstwom z siedzibą na terytorium hiszpańskim amortyzację wartości firmy wynikającej z nabycia udziałów w przedsiębiorstwach niemających siedziby na tym terytorium - Decyzja uznająca system pomocy państwa za niezgodny z rynkiem wewnętrznym))
   (2015/C 146/11)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, SA, Telefónica SA (przedstawiciele: J. Ruiz Calzado i J. Domínguez Pérez, abogados, M. Núñez Müller, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Urraca Caviedes i P. Němečková, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołania zostają oddalone.

               2)

               Banco Bilbao Vizcaya Argentaria SA i Telefónica SA zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 15 z 18.1.2014.

      Dz.U. C 24 z 25.1.2014.


title: Sprawa T-248/07: Skarga wniesiona w dniu 12 lipca 2007 r. — Republika Czeska przeciwko Komisji

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/48

         Skarga wniesiona w dniu 12 lipca 2007 r. — Republika Czeska przeciwko Komisji
   (Sprawa T-248/07)
   (2007/C 211/89)
   Język postępowania: czeski
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Czeska (przedstawiciel: T. Boček, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Komisji w całości;

               —

               ewentualnie — stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim dotyczy ona Republiki Czeskiej;

               —

               zobowiązanie Komisji do zwrotu kwot dotychczas zapłaconych;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2007) 1979 wersja ostateczna z dnia 4 maja 2007 r. w sprawie w sprawie określenia nadwyżki zapasów produktów rolnych innych niż cukier oraz w sprawie skutków finansowych ich eliminacji w związku z przystąpieniem Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji (1). Decyzją tą Komisja określiła ilości mięsa, owoców i ryżu w swobodnym obrocie w Republice Czeskiej w dniu przystąpienia przekraczające ilości, które można uznać za normalne zapasy na dzień 1 maja 2004 r. Ponadto Komisja obciążyła Republikę Czeską kwotą 12,287 mln EUR ze względu na koszty eliminacji tych ilości.
   W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi, że Komisja przekroczyła swoje kompetencje i naruszyła ust. 4 rozdziału 4 załącznika IV Aktu Przystąpienia (2), określając w zaskarżonej decyzji, wydanej na jego podstawie, kwotę, którą nowe państwa członkowskie muszą przekazać do budżetu Wspólnoty w związku z całkowitą ilością zapasów produktów rolnych.
   Ponadto skarżąca twierdzi, że mimo iż Komisja była upoważniona do wydania zaskarżonej decyzji na podstawie ust. 4 rozdziału 4 załącznika IV do Aktu Przystąpienia to wydając sporną decyzję naruszyła zasadę proporcjonalności, ponieważ decyzja ta nie była ani niezbędna, ani właściwa względem celu realizowanego przez obowiązek wyeliminowania nadwyżki zapasów.
   Skarżąca podnosi również, że nie definiując pojęcia normalnych zapasów i wydając zaskarżoną decyzję w nieprzejrzysty sposób pozwana naruszyła ust. 4 rozdziału 4 załącznika IV do Aktu Przystąpienia w związku z art. 10 WE oraz zasadami pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań.
   Ponadto skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła ust. 4 rozdziału 4 załącznika IV do Aktu Przystąpienia w zakresie, w jakim zaskarżona decyzja nie uwzględnia wszystkich zasługujących na wzięcie pod uwagę okoliczności stanu faktycznego.
   W końcu skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła ust. 4 rozdziału 4 załącznika IV do Aktu Przystąpienia w zakresie, w jakim niedostatecznie uzasadniła wydaną przez siebie decyzję.

      (1)  Dz.U. L 138 z 30.5.2007, str. 14.

      (2)  Akt dotyczący warunków przystąpienia do Unii Europejskiej Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej (Dz.U. L 236 z 23.9.2003, str. 33).


title: Sprawa T-255/09: Wyrok Sądu z dnia 13 lipca 2012 r. — Caixa Geral de Depósitos przeciwko OHIM — Caixa d’Estalvis i Pensions de Barcelona ( „la Caixa” ) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego la caixa — Wcześniejszy portugalski słowny znak towarowy CAIXA — Wcześniejsze graficzne i słowne krajowe znaki towarowe — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               25.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 258/16

         Wyrok Sądu z dnia 13 lipca 2012 r. — Caixa Geral de Depósitos przeciwko OHIM — Caixa d’Estalvis i Pensions de Barcelona („la Caixa”)
   (Sprawa T-255/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego la caixa - Wcześniejszy portugalski słowny znak towarowy CAIXA - Wcześniejsze graficzne i słowne krajowe znaki towarowe - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2012/C 258/25
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Caixa Geral de Depósitos, SA (Lizbona, Portugalia) (przedstawiciele: adwokaci F. Porcuna de la Rosa i M. Lobato García-Miján)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Caixa d’Estalvis i Pensions de Barcelona (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci E. Manresa Medina i J. Manresa Medina)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 24 marca 2009 r. (sprawa R 556/2008-2) dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu między Caixa d’Estalvis i Pensions de Barcelona a Caixa Geral de Depósitos, SA.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 24 marca 2009 r. (sprawa R 556/2008-2) w zakresie dotyczącym objętych zgłoszeniem znaku towarów należących do klasy 16.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Caixa Geral de Depósitos, SA pokrywa, poza dwiema trzecimi własnych kosztów, dwie trzecie kosztów poniesionych przez OHIM i dwie trzecie kosztów poniesionych przez Caixa d’Estalvis i Pensions de Barcelona.

               4)

               OHIM pokrywa, poza jedną trzecią własnych kosztów, jedną trzecią kosztów poniesionych przez Caixa Geral de Depósitos oraz jedną trzecią kosztów poniesionych przez Caixa d’Estalvis i Pensions de Barcelona.

      (1)  Dz.U. C 193 z 15.8.2009.


title: Sprawa C-301/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 24 czerwca 2014 r. – Pfotenhilfe-Ungarn e.V.przeciwko Ministerium für Energiewende, Landwirtschaft, Umwelt und ländliche Räume des Landes Schleswig-Holstein

text:
               8.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 24 czerwca 2014 r. – Pfotenhilfe-Ungarn e.V.przeciwko Ministerium für Energiewende, Landwirtschaft, Umwelt und ländliche Räume des Landes Schleswig-Holstein
   (Sprawa C-301/14)
   2014/C 303/32
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesverwaltungsgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Pfotenhilfe-Ungarn e.V.

      Strona pozwana: Ministerium für Energiewende, Landwirtschaft, Umwelt und ländliche Räume des Landes Schleswig-Holstein

      Uczestnik postępowania: Vertreter des Bundesinteresses przy Bundesverwaltungsgericht

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy transport wykonywany przez uznane za organizację pożytku publicznego stowarzyszenie ochrony zwierząt jest transportem zwierząt nie mającym związku z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 1 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1/2005 (1), jeżeli służy on pośredniczeniu w adopcji bezpańskich psów na rzecz osób trzecich w zamian za wynagrodzenie („opłatę ochronną, mającą zagwarantować faktyczne zainteresowanie osoby adoptującej zwierzę”), które

                           a)

                           jest niższe od wydatków stowarzyszenia poniesionych na zwierzę, transport oraz pośrednictwo albo też akurat wydatki te pokrywa,

                           b)

                           przewyższa te wydatki, lecz zysk służy finansowaniu niepokrytych wydatków powstałych w związku z pośredniczeniem w adopcji innych bezpańskich zwierząt, wydatków na bezpańskie zwierzęta oraz inne projekty w zakresie ochrony zwierząt?

               2)

               Czy występuje przedsiębiorstwo prowadzące handel wewnątrzwspólnotowy w rozumieniu art. 12 dyrektywy 90/425/EWG (2), jeżeli uznane za organizację pożytku publicznego stowarzyszenie ochrony zwierząt przemieszcza bezpańskie psy do Niemiec i pośredniczy w ich adopcji na rzecz osób trzecich w zamian za wynagrodzenie („opłatę ochronną, mającą zagwarantować faktyczne zainteresowanie osoby adoptującej zwierzę”), które

                           a)

                           jest niższe od wydatków stowarzyszenia poniesionych na zwierzę, transport oraz pośrednictwo albo też akurat wydatki te pokrywa,

                           b)

                           przewyższa te wydatki, lecz zysk służy finansowaniu niepokrytych wydatków powstałych w związku z pośredniczeniem w adopcji innych bezpańskich zwierząt, wydatków na bezpańskie zwierzęta oraz inne projekty w zakresie ochrony zwierząt?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i związanych z tym działań oraz zmieniające dyrektywy 64/432/EWG i 93/119/WE oraz rozporządzenie (WE) nr 1255/97; Dz.U. L 3, s. 1.

      (2)  Dyrektywa Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotycząca kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych, mających zastosowanie w handlu w obrębie Wspólnoty pewnymi żywymi zwierzętami i produktami w celu wprowadzenia rynku wewnętrznego; Dz.U. L 224, s. 29.


title: Sprawa F-51/09: Skarga wniesiona w dniu 19 maja 2009 r. — Petrilli przeciwko Komisji

text:
               29.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/48

         Skarga wniesiona w dniu 19 maja 2009 r. — Petrilli przeciwko Komisji
   (Sprawa F-51/09)
   2009/C 205/89
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Alessandro Petrilli (Grottammare, Włochy) (przedstawiciele: J.-L. Lodomez i J. Lodomez, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego dotyczącej ustalenia głównego miejsca zamieszkania skarżącego.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 19 lutego 2009 r., w której organ powołujący odmówił uznania Włoch za główne miejsce zamieszkania skarżącego;

               —

               zasądzenie od Komisji odsetek za okres od dnia 1 lipca 2007 r. od kwot należnych z tytułu zastosowania ze skutkiem wstecznym współczynnika korygującego dla Włoch do emerytury skarżącego, dodatku na ponowne zagospodarowanie i podwójnego dodatku rodzinnego w oparciu o podwyższone o 2 punkty stopy procentowe, ustalone przez EBC dla głównych operacji refinansowania dla odnośnego okresu;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.


title: Sprawa C-181/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 18 kwietnia 2012 r. — Yvon Welte przeciwko Finanzamt Velbert

text:
               16.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 174/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 18 kwietnia 2012 r. — Yvon Welte przeciwko Finanzamt Velbert
   (Sprawa C-181/12)
   2012/C 174/31
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Finanzgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Yvon Welte

      Strona pozwana: Finanzamt Velbert

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 56 i 58 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one temu, aby krajowe uregulowanie państwa członkowskiego w dziedzinie podatku od spadków przewidywało w przypadku nabycia w drodze dziedziczenia gruntu położonego na terytorium kraju przez osobę niebędącą rezydentem kwotę wolną od podatku w wysokości jedynie 2 000 EUR na rzecz nabywcy niebędącego rezydentem, podczas gdy przy nabyciu w drodze dziedziczenia zostałaby przyznana kwota wolna od podatku w wysokości 500 000 EUR, gdyby spadkodawca lub nabywca w chwili otwarcia spadku posiadał miejsce zamieszkania w danym państwie członkowskim?


title: Sprawa C- 425/07 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 23 kwietnia 2009 r. — AEPI Elliniki Etaireia pros Prostasian tis Pnevmatikis Idioktisias AE przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Konkurencja — Odrzucenie przez Komisję skargi — Poważne zakłócenia wspólnego rynku — Brak interesu wspólnotowego)

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/11

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 23 kwietnia 2009 r. — AEPI Elliniki Etaireia pros Prostasian tis Pnevmatikis Idioktisias AE przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C- 425/07 P) (1)

   (Odwołanie - Konkurencja - Odrzucenie przez Komisję skargi - Poważne zakłócenia wspólnego rynku - Brak interesu wspólnotowego)
   2009/C 141/17
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: AEPI Elliniki Etaireia pros Prostasian tis Pnevmatikis Idioktisias AE (przedstawiciel: T. Asprogerakas Grivas, dikigoros)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre i T. Christoforou, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie wniesione od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) wydanego w dniu 12 lipca 2007 r. w sprawie T-229/05 AEPI przeciwko Komisji, którym Sąd oddalił jako bezzasadną skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 18 kwietnia 2005 r. o nieuwzględnieniu złożonej do niej przez wnoszącego odwołanie skargi informującej o naruszeniu art. 81 WE oraz art. 82 WE przez organizacje zbiorowego zarządzania prawami autorskimi i prawami pokrewnymi ERATO, APOLLON i GRAMMO ze względu na zarzucane im fakturowanie stacjom radiowym i telewizyjnym nieadekwatnych kwot z tytułu praw autorskich piosenkarzy, muzyków i producentów nagrań.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               AEPI Elliniki Etaireia pros Prostasian tis Pnevmatikis Idioktisias AE zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 269 z 10.11.2007.


title: Sprawa C-280/12 P: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 28 listopada 2013 r. — Rada Unii Europejskiej przeciwko Fulmen, Fereydounowi Mahmoudianowi, Komisji Europejskiej (Odwołanie — Środki ograniczające przyjęte wobec Islamskiej Republiki Iranu w celu niedopuszczenia do rozprzestrzeniania broni jądrowej — Zamrożenie funduszy — Obowiązek umotywowania zasadności środka)

text:
               15.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/10

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 28 listopada 2013 r. — Rada Unii Europejskiej przeciwko Fulmen, Fereydounowi Mahmoudianowi, Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-280/12 P) (1)

   (Odwołanie - Środki ograniczające przyjęte wobec Islamskiej Republiki Iranu w celu niedopuszczenia do rozprzestrzeniania broni jądrowej - Zamrożenie funduszy - Obowiązek umotywowania zasadności środka)
   2014/C 45/17
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bishop i R. Liudvinaviciute-Cordeiro, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Fulmen, Fereydoun Mahmoudian (przedstawiciele: A. Kronshagen i C. Hirtzberger, avocats), Komisja Europejska (przedstawiciel: M. Konstantinidis, pełnomocnik)

      Interwenienci popierający żądania strony skarżącej: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: J. Beeko i A. Robinson, pełnomocnicy, wspierani przez S. Lee, barrister), Republika Francuska (przedstawiciele: E. Ranaivoson i D. Colas, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 21 marca 2012 r. w sprawach połączonych T439/12 i T-440/10 Fulmen i Mahmoudian przeciwko Radzie, którym sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. L 195, s. 39), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 668/2010 z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie wdrożenia art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 423/2007 dotyczącego środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 195, s. 25), decyzji Rady 2010/644/WPZiB z dnia 25 października 2010 r. zmieniającej decyzję 2010/413 (Dz.U. L 281, s. 81) i rozporządzenia Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie nr 423/2007 (Dz.U. L 281, s. 1) — Szczególne środki ograniczające przyjęte wobec Islamskiej Republiki Iranu w celu niedopuszczenia do rozprzestrzeniania broni jądrowej — Zamrożenie funduszy — Naruszenie prawa — Błąd w ocenie — Ciężar dowodu

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Republika Francuska, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej oraz Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 235 z 4.8.2012.


title: Sprawa C-516/08: Skarga wniesiona w dniu 25 listopada 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich/Rzeczypospolitej Polskiej

text:
               7.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/20

         Skarga wniesiona w dniu 25 listopada 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich/Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-516/08)
   (2009/C 32/33)
   Język postępowania: polski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: M. Kaduczak i P. Dejmek, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska
   Żądania

               —

               stwierdzenie, że poprzez nieprzyjęcie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych dla wykonania dyrektywy Komisji 2006/70/WE z dnia 1 sierpnia 2006 r. ustanawiającej środki wykonawcze do dyrektywy 2005/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do definicji osoby zajmującej eksponowane stanowisko polityczne, jak również w odniesieniu do technicznych kryteriów stosowania uproszczonych zasad należytej staranności wobec klienta oraz wyłączenia z uwagi na działalność finansową prowadzoną w sposób sporadyczny lub w bardzo ograniczonym zakresie (1); a w każdym razie poprzez niepoinformowanie Komisji o przyjęciu tych przepisów, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy wymienionej dyrektywy,

               —

               obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy 2006/70/WE upłynął w dniu 15 grudnia 2007 r.

      (1)  Dz. U. L 214 z dnia 4.8.2006, str. 29.


title: Sprawa T-410/10: Wyrok Sądu z dnia 22 marca 2013 r. — Bottega Veneta International przeciwko OHIM (Kształt torby) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie trójwymiarowego wspólnotowego znaku towarowego — Kształt torby — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Nieuwzględnienie jednego z elementów tworzących zgłoszony znak towarowy — Zasada 9 rozporządzenia (WE) nr 2868/95)

text:
               4.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/15

         Wyrok Sądu z dnia 22 marca 2013 r. — Bottega Veneta International przeciwko OHIM (Kształt torby)
   (Sprawa T-410/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie trójwymiarowego wspólnotowego znaku towarowego - Kształt torby - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Nieuwzględnienie jednego z elementów tworzących zgłoszony znak towarowy - Zasada 9 rozporządzenia (WE) nr 2868/95)
   2013/C 129/29
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Bottega Veneta International Sàrl (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokaci P. Roncaglia, G. Lazzeretti, M. Boletto i E. Gavuzzi)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i znaki) (przedstawiciel: G. Mannuci, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 16 czerwca 2010 r. (sprawa R 1539/2009-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia trójwymiarowego tworzonego przez kształt torby jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Bottega Veneta International Sàrl zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 301 z 6.11.2010.


title: Sprawa C-251/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kecskeméti Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 26 maja 2014 r. – György Balázs przeciwko Nemzeti Adó- és Vámhivatal Dél-alföldi Regionális Vám- és Pénzügyőri Főigazgatósága

text:
               8.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kecskeméti Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 26 maja 2014 r. – György Balázs przeciwko Nemzeti Adó- és Vámhivatal Dél-alföldi Regionális Vám- és Pénzügyőri Főigazgatósága
   (Sprawa C-251/14)
   2014/C 303/14
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Kecskeméti Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: György Balázs.

      Strona pozwana: Nemzeti Adó – és Vámhivatal Dél-alföldi Regionális Vám- és Pénzügyőri Főigazgatósága.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 4 ust. 1 i art. 5 dyrektywy 98/70/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 1998 r. odnoszącej się do jakości benzyny i olejów napędowych oraz zmieniającej dyrektywę Rady 93/12/EWG (1), należy interpretować w ten sposób, ze poza przesłankami jakości ustanowionymi w przepisach krajowych przyjętych na podstawie rzeczonej dyrektywy, inne przepisy krajowe nie mogą nakładać na dostawcę paliw inne przesłanki dotyczące jakości, które zostaną ujęte w uregulowaniu krajowym, będą dodatkowymi przesłankami w stosunku do przesłanek ustanowionych w dyrektywie?

               2)

               Czy art. 1 ust. 6 i 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych oraz przepisy dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego (2) należy interpretować w ten sposób, że jeżeli obowiązuje rozporządzenie techniczne (w niniejszej sprawie rozporządzenie ministerialne przyjęte w drodze delegacji ustawowej), to stosowanie przepisu krajowego przyjętego w tej samej dziedzinie może być dobrowolne, to znaczy, że ustawa nie może postanowić o obowiązkowym jej stosowaniu?

               3)

               Czy spełnia kryterium udostępnienia publicznego przepisu krajowego ustanowione w art. 1 ust. 6 dyrektywy 98/34/WE, przepis krajowy, który w chwili, gdy powinien być zastosowany, nie był dostępny w języku krajowym?

      (1)  Dz.U. L 350, s. 58.

      (2)  Dz.U. L 204, s. 37.


title: Sprawa C-522/06: Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii

text:
               24.2.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/16

         Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-522/06)
   (2007/C 42/27)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: A. Alcover San Pedro, B. Stromsky, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie określając minimalnych wymagań kwalifikacyjnych dla niektórych członków personelu zatrudnionego w dziedzinie odzyskiwania, recyklingu, regeneracji lub niszczenia substancji regulowanych zgodnie z art. 16 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 2037/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową (1) i nie podejmując w odniesieniu do regionu Walonii wszelkich wykonalnych środków ostrożności w celu zapobiegania wyciekom substancji regulowanych i ich minimalizowania oraz nie przeprowadzając corocznych kontroli tych wycieków zgodnie z art. 17 ust. 1 tego rozporządzenia, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 16 ust. 5 i art. 17 ust. 1 tego rozporządzenia;

               —

               obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W uzasadnieniu skargi Komisja podnosi, że Królestwo Belgii po pierwsze nie określiło minimalnych wymagań kwalifikacyjnych dla niektórych członków personelu zatrudnionego w dziedzinie odzyskiwania, recyklingu, regeneracji lub niszczenia substancji regulowanych określonych w art. 2 rozporządzenia i zawartych w sprzęcie chłodniczym i klimatyzacyjnym, pompach cieplnych, systemach ochrony przeciwpożarowej i gaśnicach — z wyjątkiem regionu Brukseli w odniesieniu do gaśnic zawierających halon — i po drugie nie podjęło w odniesieniu do regionu Walonii wszelkich wykonalnych środków ostrożności w celu zapobiegania wyciekom substancji regulowanych i ich minimalizowania oraz nie przeprowadzało corocznych kontroli tych wycieków.

      (1)  Dz.U. L 244, str. 1.