title: Sprawa C-406/09: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 18 października 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Realchemie Nederland BV przeciwko Bayer CropScience AG (Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Jurysdykcja i wykonywanie orzeczeń — Pojęcie spraw cywilnych i handlowych — Uznanie i wykonanie orzeczenia nakładającego grzywnę — Dyrektywa 2004/48/WE — Prawa własności intelektualnej — Naruszenie tych praw — Środki, procedury i środki naprawcze — Skazanie — Postępowanie o udzielenie exequatur — Koszty sądowe z tym związane)

text:
               10.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 362/4

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 18 października 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Realchemie Nederland BV przeciwko Bayer CropScience AG
   (Sprawa C-406/09) (1)

   (Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Jurysdykcja i wykonywanie orzeczeń - Pojęcie spraw cywilnych i handlowych - Uznanie i wykonanie orzeczenia nakładającego grzywnę - Dyrektywa 2004/48/WE - Prawa własności intelektualnej - Naruszenie tych praw - Środki, procedury i środki naprawcze - Skazanie - Postępowanie o udzielenie exequatur - Koszty sądowe z tym związane)
   2011/C 362/05
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Realchemie Nederland BV

      Strona pozwana: Bayer CropScience AG

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hoge Raad der Nederlanden — Wykładnia art. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. L 12, s. 1) i art. 14 dyrektywy 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej (Dz.U. L 157, s. 45) — Pojęcie spraw cywilnych i handlowych — Naruszenie ustanowionego orzeczeniem niemieckiego sądu zakazu przywozu i wprowadzania do obrotu w Niemczech określonych pestycydów — Grzywna — Wykonanie orzeczenia nakładającego grzywnę — Postępowanie w sprawie wykonania orzeczeń wydanych za granicą w przedmiocie kosztów postępowania dotyczącego kary porządkowej lub grzywny w związku z niezastosowaniem się do zakazu naruszania prawa własności intelektualnej

      Sentencja

               1)

               Pojęcie spraw cywilnych i handlowych ujęte w art. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że rozporządzenie to ma zastosowanie do uznania i wykonania orzeczenia sądowego obejmującego zasądzenie grzywny w celu zapewnienia poszanowania orzeczenia sądowego wydanego w sprawach cywilnych i handlowych.

               2)

               Koszty związane z wszczętym w państwie członkowskim postępowaniem o udzielenie exequatur, w toku którego zwrócono się o uznanie i wykonanie orzeczenia wydanego w innym państwie członkowskim w ramach sporu mającego na celu zapewnienie poszanowania prawa własności intelektualnej, objęte są zakresem art. 14 dyrektywy 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej.

      (1)  Dz.U. C 312 z 19.12.2009.


title: sprawa T-147/04: Skarga wniesiona dnia 23 kwietnia 2004 r. przez Briana M. Rossa przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               26.6.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 168/9

         Skarga wniesiona dnia 23 kwietnia 2004 r. przez Briana M. Rossa przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (sprawa T-147/04)
   (2004/C 168/17)
   język postępowania: francuski
   Dnia 23 kwietnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich złożona przez Briana M. Rossa, zamieszkałego w Morpeth (Zjednoczone Królestwo), reprezentowanego przez Erica Boigelota, avocat.
   Skarżący wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               uchylenie decyzji z dnia 31 marca 2003 r. w sprawie ostatecznego przyjęcia sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej za okres 2001/2002;

               —

               uchylenie sprawozdania;

               —

               uchylenie decyzji odrzucającej w sposób dorozumiany odwołania skarżącego, wniesionego dnia 24 września 2002 r. (R/562/03) i zmierzającego do uchylenia zaskarżonej decyzji;

               —

               zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącego zadośćuczynienia za krzywdę oszacowaną według zasad słuszności na kwotę 10.000 euro, z zastrzeżeniem podwyższenia albo obniżenia tej kwoty w toku postępowania;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i zasadnicze argumenty:
   Na poparcie swojej skargi, skarżący podnosi naruszenie art. 25 ust. 2 oraz art. 26 i 43 regulaminu pracowniczy urzędników, jak również Postanowień ogólnych dotyczących stosowania art. 43 w brzmieniu przyjętym przez Komisję dnia 26 kwietnia 2002 r. Skarżący podnosi również nadużycie władzy, naruszenie zasad ogólnych prawa, takich jak poszanowanie prawa do obrony, zasada dobrej administracji oraz zasada równego traktowania, jak również oczywisty błąd w ocenie.


title: Sprawa F-42/11: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 13 grudnia 2012 r. — Honnefelder przeciwko Komisji (Służba publiczna — Konkurs otwarty — Stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowej — Powaga rzeczy osądzonej — Zasada legalności — Zarzut niezgodności z prawem decyzji o ponownym przeprowadzeniu konkursu otwartego)

text:
               16.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/28

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 13 grudnia 2012 r. — Honnefelder przeciwko Komisji
   (Sprawa F-42/11) (1)

   (Służba publiczna - Konkurs otwarty - Stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowej - Powaga rzeczy osądzonej - Zasada legalności - Zarzut niezgodności z prawem decyzji o ponownym przeprowadzeniu konkursu otwartego)
   2013/C 46/54
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Stephanie Honnefelder (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat C. Bode)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo B. Eggers i P. Pecho, pełnomocnicy, następnie B. Eggers, pełnomocnik)

      Przedmiot sprawy

   Służba publiczna — Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o nieumieszczeniu nazwiska skarżącej na liście rezerwy kadrowej konkursu EPSO/AD/26/05

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               S. Honnefelder pokrywa dwie trzecie własnych kosztów.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz jedną trzecią kosztów poniesionych przez S. Honnefelder.

      (1)  Dz.U. C 183 z 25.6.2011, s. 34.


title: Sprawa C-655/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep (Niderlandy) w dniu 12 grudnia 2013 r. — H.J. Mertens przeciwko Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen

text:
               15.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep (Niderlandy) w dniu 12 grudnia 2013 r. — H.J. Mertens przeciwko Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen
   (Sprawa C-655/13)
   2014/C 78/05
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Centrale Raad van Beroep.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca apelację: H.J. Mertens.

      Druga strona postępowania: Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 71 ust. 1 lit. a) pkt i) rozporządzenia nr 1408/71 (1) należy intepretować w ten sposób, że jest z nim niegodne, aby pracownik przygraniczny, który bezpośrednio po zakończeniu zatrudnienia w pełnym wymiarze godzin u pracodawcy w państwie członkowskim podjął zatrudnienie u innego pracodawcy w tym samym państwie członkowskim w mniejszym wymiarze godzin, był uważany za częściowo bezrobotnego pracownika przygranicznego?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego w stosunku do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek oraz do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, Dz.U. L 149, s. 2.


title: Sprawa F-84/10: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 5 czerwca 2012 r. — Chatzidoukakis przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Wynagrodzenie — Dodatki rodzinne — Dodatek edukacyjny — Warunki przyznawania — Potrącenie dodatku tego samego rodzaju otrzymywanego gdzie indziej)

text:
               21.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/31

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 5 czerwca 2012 r. — Chatzidoukakis przeciwko Komisji
   (Sprawa F-84/10) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Wynagrodzenie - Dodatki rodzinne - Dodatek edukacyjny - Warunki przyznawania - Potrącenie dodatku tego samego rodzaju otrzymywanego gdzie indziej)
   2012/C 217/65
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Efstratios Chatzidoukakis (Schrassig, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat V. Christianos)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Martin, pełnomocnik, wspierany przez E. Bourtzalasa i E. Antypas, adwokatów)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o obniżeniu przyznanego skarżącemu dodatku edukacyjnego na tej podstawie, że jego syn otrzymuje pomoc finansową przyznaną przez państwo członkowskie w postaci stypendium i pożyczki

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona

               2)

               Efstratios Chatzidoukakis pokryje koszty Komisji Europejskiej.

      (1)  Dz.U. C 13 z 15.1.11, s. 39.


title: Sprawa F-126/13: Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               15.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/47

         Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-126/13)
   2014/C 45/89
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: É. Boigelot, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie z mocą wsteczną od dnia 1 października 2012 r. nieważności decyzji PMO w sprawie wypłacenia dodatków rodzinnych bezpośrednio matce córki skarżącego.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie z mocą wsteczną od dnia 1 października 2012 r. nieważności decyzji z dnia 21 maja 2013 r., w drodze której PMO poinformował skarżącego o swej decyzji w sprawie wypłacenia bezpośrednio matce jego małoletniej córki dodatków rodzinnych, obejmujących dodatek na gospodarstwo domowe, dodatek na dziecko na utrzymaniu i dodatek szkolny;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wydanej w dniu 23 września 2013 r. oddalającej zażalenie skarżącego;

               —

               zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącego całości kwot należnych z tytułu dodatków rodzinnych niesłusznie wstrzymanych od dnia 1 października 2012 r. do dnia wykonania wyroku stwierdzającego nieważność decyzji, powiększonych o odsetki w wysokości 4 % rocznie naliczanych od dnia 1 października 2012 r. do dnia faktycznej spłaty;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawy połączone T-492/09 i T-147/10: Wyrok Sądu z dnia 7 czerwca 2012 — Meda Pharma przeciwko OHIM — Nycomed (ALLERNIL) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Międzynarodowa rejestracja wskazująca Wspólnotę Europejską — Słowny znak towarowy ALLERNIL — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ALLERNIL — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy ALLERGODIL — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Uzasadnienie — Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009)

text:
               21.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/18

         Wyrok Sądu z dnia 7 czerwca 2012 — Meda Pharma przeciwko OHIM — Nycomed (ALLERNIL)
   (Sprawy połączone T-492/09 i T-147/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Międzynarodowa rejestracja wskazująca Wspólnotę Europejską - Słowny znak towarowy ALLERNIL - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ALLERNIL - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy ALLERGODIL - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Uzasadnienie - Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009)
   2012/C 217/36
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Meda Pharma GmbH & Co. KG (Bad Homburg vor der Höhe, Niemcy) (przedstawiciele: G. Würtenberger i R. Kunze, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo B. Schmidt, następnie D. Walicka i ostatecznie G. Schneider, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Nycomed GmbH (Konstancja, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo A. Ferchland, następnie A. Ferchland i K. Trautmann, adwokaci)

      Przedmiot

   Dwie skargi wniesione na dwie decyzje Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 29 września 2009 r. (sprawy R 1386/2007-4 i R 697/2007-4), dotyczące postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Meda Pharma GmbH & Co. KG a Nycomed GmbH.

      Sentencja

               1)

               Skargi zostają oddalone

               2)

               Meda Pharma GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania w sprawach T-492/09 i T-147/10

      (1)  Dz.U. C 37 z 13.2.2010.


title: Sprawa T-291/13: Skarga wniesiona w dniu 24 maja 2013 r. — Eleftheriou i Papachristofi przeciwko Komisji i EBC

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 226/15

         Skarga wniesiona w dniu 24 maja 2013 r. — Eleftheriou i Papachristofi przeciwko Komisji i EBC
   (Sprawa T-291/13)
   (2013/C 226/23)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Andreas Eleftheriou (Dherynia, Cypr); Eleni Eleftheriou (Dherynia); Lilia Papachristofi (Dherynia) (przedstawiciele: C. Paschalides, Solicitor i adwokat A. Paschalides)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny i Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zasądzenie odszkodowania w kwocie 347 520,68 GBP na tej podstawie, że klauzule protokołu ustaleń z dnia 26 kwietnia 2013 r. podpisanego przez Cypr i pozwanych zawierają w pkt 1.23 — 1.27 wymagania stanowiące wystarczająco poważne naruszenie normy prawnej wyższego rzędu chroniącej podmioty indywidualne, a mianowicie art. 17 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej i art. 1 protokołu nr 1 do europejskiej konwencji praw człowieka;

               —

               uznanie stosownych klauzul za nieważne i niebyłe oraz nakazanie pilnego przeglądu instrumentów pomocy finansowej przewidzianych w art. 14 — 18 Traktatu ustanawiającego europejski mechanizm stabilności (zwanego dalej „traktatem EMS”), zgodnie z art. 19 tego traktatu, w świetle orzeczenia Sądu i celem wprowadzenia zmian niezbędnych, by zastosować się do tego orzeczenia;

               —

               jeżeli odszkodowanie wskazane w żądaniu pierwszym nie zostanie przyznane z tego powodu, że stosowne klauzule powinny zostać uznane za nieważne — zasądzenie odszkodowania z tytułu naruszenia art. 263 TFUE.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy, zgodnie z którym stosowne klauzule protokołu ustaleń zawierają wymagania stanowiące „wystarczająco poważne naruszenie normy prawnej wyższego rzędu chroniącej podmioty indywidualne” (1), z tego względu, że:

                           —

                           wspomniana norma prawna ma charakter nadrzędny, gdyż jest zawarta w karcie praw podstawowych i w europejskiej konwencji praw człowieka;

                           —

                           na mocy art. 51 ust. 1 karty i art. 6 ust. 2 TUE pozwani mają obowiązek przestrzegać podstawowych praw zagwarantowanych w karcie i konwencji oraz popierać ich stosowanie; oraz

                           —

                           depozyty bankowe stanowią własność w rozumieniu wspomnianego art. 17 karty i art. 1 protokołu nr 1 do konwencji.

               2)

               Zarzut drugi, zgodnie z którym poniższe naruszenia rozpatrywane łącznie są tak rozległe, że stanowią wystarczająco poważne naruszenie normy prawnej wyższego rzędu:

                           —

                           w czasie kiedy strona skarżąca została pozbawiona depozytów bankowych nie istniały ograniczenia „przewidziane ustawą” w acquis regulujące kwestie pozbawienia depozytów bankowych, niezgodnie z wymogami karty i protokołu;

                           —

                           strona skarżąca została pozbawiona depozytów bankowych bez „słusznego odszkodowania […] wypłaconego we właściwym terminie” niezgodnie z art. 17 karty i art. 1 protokołu;

                           —

                           pozbawienie depozytów jest prima facie nielegalne, chyba że „[z] zastrzeżeniem zasady proporcjonalności, [jest ono] […] konieczne i rzeczywiście odpowiada[…] celom interesu ogólnego uznawanym przez Unię lub potrzebom ochrony praw i wolności innych osób” (2);

                           —

                           stanowiący przeciwwagę interes publiczny polegający na zapobieżeniu, w krótkim i średnim terminie, panice i szturmowi na banki, nie został uwzględniony przy dokonywaniu oceny interesu publicznego w rozumieniu art. 17 karty i art. 1 protokołu;

                           —

                           celem nie było skrzywdzenie lub ukaranie Cypru, lecz objęcie go oraz strefy euro wsparciem na rzecz stabilności, a tym samym odciążenie, a nie destabilizacja jego instytucji finansowych oraz żywotności gospodarczej;

                           —

                           nie ma mowy o zachowaniu proporcjonalności ingerencji względem uzasadnionego celu, gdyż zgodnie z art. 3 traktatu EMS jego prawdziwym celem jest „uruchamianie funduszy oraz udzielanie jego członkom napotykającym lub mogącym napotkać poważne trudności finansowe, pod rygorystycznymi warunkami […], wsparcia na rzecz stabilności, jeżeli będzie to konieczne do zapewnienia stabilności finansowej strefy euro w całości i jej państw członkowskich” bez równoczesnego paraliżowania ich gospodarki.

               3)

               Zarzut trzeci, zgodnie z którym wskazane pozbawienie depozytów strony skarżącej nie było konieczne, ani proporcjonalne.

               4)

               Zarzut czwarty, zgodnie z którym ostatecznie to pozwani spowodowali pozbawienie strony skarżącej jej depozytów bankowych, ponieważ gdyby nie to wystarczająco poważne naruszenie depozyty bankowe strony skarżącej byłyby chronione prawami wynikającymi z karty i protokołu, skutkiem czego szkoda poniesiona przez stronę skarżącą jest wystarczająco bezpośrednia i przewidywalna.

               5)

               Zarzut piąty, zgodnie z którym skoro powyższe żądania są uzasadnione, stosowne klauzule należy uznać za nieważne i niebyłe pomimo faktu, że odnoszą się one do Cypru, ponieważ dotyczą strony skarżącej bezpośrednio i indywidualnie na tej podstawie, że stosowne klauzule i sposób ich wykonania naruszają traktat lub reguły prawne związane z jego stosowaniem, lub — w zakresie w jakim zostałoby orzeczone, że pozbawienie strony skarżącej jej depozytów bankowych podważało zasadę prawną wyrażoną w art. 6 ust. 1 TUE — że miało miejsce nadużycie władzy.

      (1)  Zobacz wyrok z dnia 2 grudnia 1971 r. w sprawie 5/71 Zuckerfabrik Schoeppenstedt przeciwko Radzie, Rec. s. 975.

      (2)  Artykuł 52 ust. 1 karty.


title: Sprawa C-414/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud (Czeska Republika) w dniu 10 lipca 2017 r. – AREX CZ a.s./Odvolací finanční ředitelství

text:
               11.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud (Czeska Republika) w dniu 10 lipca 2017 r. – AREX CZ a.s./Odvolací finanční ředitelství
   (Sprawa C-414/17)
   (2017/C 300/28)
   Język postępowania: czeski

      Sąd odsyłający

   Nejvyšší správní soud

      Strony w postępowaniu głównym

      Wnosząca skargę kasacyjną (skarżąca w pierwszej instancji): AREX CZ a.s.

      Druga strona postępowania (pozwana w pierwszej instancji): Odvolací finanční ředitelství

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy za podatnika w rozumieniu art. 138 ust. 2 lit. b) dyrektywy Rady 2006/112/WE (1) w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (zwanej dalej „dyrektywą VAT”) należy uznać każdego podatnika? Jeśli tak nie jest, w odniesieniu do których podatników przepis ten ma zastosowanie?

               2)

               Jeżeli Trybunał Sprawiedliwości stwierdzi, że art. 138 ust. 2 lit. b) dyrektywy VAT znajduje zastosowanie w sytuacji takiej jak w postępowaniu głównym (w której nabywcą wyrobów jest podatnik zarejestrowany do celów podatku), czy przepis ten należy interpretować w taki sposób, że w sytuacji gdy wysłanie lub transport tych wyrobów następuje zgodnie z odpowiednimi przepisami dyrektywy Rady 2008/118/WE (2) w sprawie ogólnych zasad dotyczących podatku akcyzowego, uchylającej dyrektywę 92/12/EWG (3) (zwanej dalej „dyrektywą o podatku akcyzowym”), należy uznać za dostawę uprawniającą do zwolnienia zgodnie z tym przepisem dostawę mającą związek z procedurą w rozumieniu dyrektywy o podatku akcyzowym, nawet jeżeli w poza tym nie są spełnione przesłanki zwolnienia przewidziane w art. 138 ust. 1 dyrektywy VAT ze względu na uznanie innej transakcji za transport towarów?

               3)

               Jeżeli Trybunał Sprawiedliwości stwierdzi, że art. 138 ust. 2 lit. b) dyrektywy VAT nie znajduje zastosowania w sytuacji takiej jak w postępowaniu głównym, czy fakt, że towary są przewożone w procedurze zawieszenia poboru akcyzy, jest rozstrzygający dla ustalenia, którą z szeregu następujących po sobie dostaw należy uznać za transport do celów prawa do zwolnienia z VAT zgodnie z art. 138 ust. 1 dyrektywy VAT?

      (1)  Dz. U. 2006, L 347, s. 1.

      (2)  Dz. U. 2009, L 9, s. 12.

      (3)  Dz. U. 1992, L 76, s. 1.


title: Sprawa C-426/15 P: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 5 października 2016 r. – Diputación Foral de Bizkaia/Komisja Europejska (Odwołanie — Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Pomoc państwa — Artykuł 108 ust. 3 TFUE — Decyzja Komisji uznająca pomoc za bezprawnie przyznaną — Brak uprzedniego zgłoszenia — Ustalenie daty przyznania pomocy — Umowy „ustanawiające” pomoc — Bezwarunkowe zobowiązanie do przyznania pomocy — Uwzględnienie przepisów krajowych — Formalne postępowanie wyjaśniające — Zasada dobrej administracji — Prawo do obrony)

text:
               19.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 475/8

         Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 5 października 2016 r. – Diputación Foral de Bizkaia/Komisja Europejska
   (Sprawa C-426/15 P) (1)

   ((Odwołanie - Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Pomoc państwa - Artykuł 108 ust. 3 TFUE - Decyzja Komisji uznająca pomoc za bezprawnie przyznaną - Brak uprzedniego zgłoszenia - Ustalenie daty przyznania pomocy - Umowy „ustanawiające” pomoc - Bezwarunkowe zobowiązanie do przyznania pomocy - Uwzględnienie przepisów krajowych - Formalne postępowanie wyjaśniające - Zasada dobrej administracji - Prawo do obrony))
   (2016/C 475/10)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Diputación Foral de Bizkaia (przedstawiciel: I. Sáenz-Cortabarría Fernández, abogado)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Němečková i É. Gippini Fournier, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje odrzucone.

               2)

               Diputación Foral de Bizkaia zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 337 z 12.10.2015


title: Sprawa T-38/16: Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2016 r. – EEB/Komisja

text:
               4.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/34

         Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2016 r. – EEB/Komisja
   (Sprawa T-38/16)
   (2016/C 118/38)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: European Environmental Bureau (EEB) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: B. Kloostra, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 19 listopada 2015 r. oznaczonej jako Ares(2015) 5212500 potwierdzającej decyzję Komisji z dnia 14 września 2015 r. oznaczonej jako Ares(2015)3790389, w której Komisja wydała decyzję uzupełniającą w przedmiocie złożonego w dniu 3 lutego 2015 r. przez EEB wniosku o udzielenie informacji oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczy oczywistego błędu w określeniu przedmiotu pierwotnego wniosku, a w konsekwencji naruszenia ciążącego na Komisji obowiązku zbadania wniosku w całości oraz naruszenia art. 6 ust. 2, 7 i 8 rozporządzenia 1049/2001.

               2.

               Zarzut drugi dotyczy naruszenia obowiązku uzasadnienia.


title: Sprawa F-68/12: Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               25.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 258/28

         Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-68/12)
   2012/C 258/52
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat F. Frabetti)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności punktów awansu przyznanych skarżącemu oraz sprawozdania z jego oceny za okres od dnia 1 stycznia 2010 r. do dnia 31 grudnia 2010 r.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny skarżącego sporządzonego przez Eurostat za okres od dnia 1 stycznia 2010 r. do dnia 31 grudnia 2010 r. oraz poziomu wyników w pracy, który został mu przyznany przez tę samą dyrekcję generalną;

               —

               stwierdzenie nieważności punktów awansu przyznanych przez Eurostat i organ powołujący;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji o oddaleniu zażalenia w zakresie w jakim ma ona charakter szykanujący i urażający, do tego stopnia, że wyrządza krzywdę oszacowaną na wynagrodzenie za 10 dni roboczych, czyli 2 500 EUR wyliczone przy przyjęciu za podstawę, że za każdy dzień przysługuje jedna trzydziesta miesięcznego wynagrodzenia;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-43/02: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 września 2006 r. — Jungbunzlauer AG przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Kwas cytrynowy — Artykuł 81 WE — Grzywna — Artykuł 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17 — Przypisanie zachowania spółce zależnej — Zasada legalności kar — Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien — Zasada proporcjonalności — Zasada ne bis in idem — Prawo dostępu do akt )

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/41

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 września 2006 r. — Jungbunzlauer AG przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-43/02) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Kwas cytrynowy - Artykuł 81 WE - Grzywna - Artykuł 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17 - Przypisanie zachowania spółce zależnej - Zasada legalności kar - Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien - Zasada proporcjonalności - Zasada ne bis in idem - Prawo dostępu do akt )
   (2006/C 294/87)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Jungbunzlauer AG (Bazylea, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci R. Bechtold, U. Soltész i M. Karl)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: P. Oliver, pełnomocnik, wspierany przez adwokata H. Freunda)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2002/742/WE z dnia 5 grudnia 2001 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 81 WE oraz art. 53 Porozumienia o EOG (sprawa COMP/E-1/36.604 — Kwas cytrynowy) (Dz.U. 2002, L 239 str. 18) oraz, ewentualnie, o obniżenie grzywny nałożonej w tej decyzji na skarżącą.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Jungbunzlauer AG pokrywa własne koszty i koszty poniesione przez Komisję.

               3)

               Rada pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 97 z 20.4.2002


title: Sprawa C-580/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg West-Vlaanderen, afdeling Brugge (Belgia) w dniu 9 listopada 2015 r. – Johannes Van der Weegen i Anna Pot/Belgische Staat

text:
               1.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/29

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg West-Vlaanderen, afdeling Brugge (Belgia) w dniu 9 listopada 2015 r. – Johannes Van der Weegen i Anna Pot/Belgische Staat
   (Sprawa C-580/15)
   (2016/C 038/41)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank van eerste aanleg West-Vlaanderen, afdeling Brugge

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Johannes Van der Weegen i Anna Pot

      Strona pozwana: Belgische Staat (państwo belgijskie)

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 21 pkt 5 WIB 1992 [Wetboek van de inkomstenbelastingen, kodeksu podatków dochodowych z 1992 r.] w brzmieniu nadanym art. 170 ustawy z dnia 25 kwietnia 2014 r. ustanawiającej różne przepisy narusza art. 56 TFUE i 63 TFUE, jak również art. 36 i 40 porozumienia EOG, ponieważ przepis ten, mimo że obowiązuje on bez różnicy zarówno w stosunku do krajowych, jak i zagranicznych usługodawców, wymaga spełnienia warunków, które są analogiczne do warunków określonych w art. 2 KB/WIB 1992 [królewskiego dekretu wykonawczego do kodeksu podatków dochodowych z 1992 r.] i które są de facto właściwe rynkowi belgijskiemu, w związku z czym stanowią one poważną przeszkodę dla zagranicznych usługodawców w oferowaniu swoich usług w Belgii?


title: Sprawa C-477/08: Skarga wniesiona w dniu 6 listopada 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/17

         Skarga wniesiona w dniu 6 listopada 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-477/08)
   (2009/C 69/30)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: H. Støvlbæk i M. Adam, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Austrii
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że nie ustanawiając wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (1), a w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Austrii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 20 października 2007 r.

      (1)  Dz.U. L 255, s. 22.


               24.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/5

         Wniosek dotyczący wydania przez Trybunał EFTA opinii doradczej złożony przez Héraðsdómur Reykjavíkur w dniu 17 grudnia 2013 r. w sprawie LBI hf. przeciwko Merrill Lynch Int. Ltd
   (Sprawa E-28/13)
   (2014/C 121/05)
   W dniu 17 grudnia 2013 r. do Trybunału EFTA wpłynął wniosek, zarejestrowany w tym samym dniu w jego kancelarii, złożony przez Héraðsdómur Reykjavíkur (sąd okręgowy w Reykjaviku), dotyczący wydania opinii doradczej w sprawie LBI hf. przeciwko Merrill Lynch Int. Ltd w odniesieniu do następujących kwestii:

               1.

               Czy art. 30 ust. 1 dyrektywy 2001/24/WE w sprawie reorganizacji i likwidacji instytucji kredytowych należy rozumieć tak, że „nieważność, możliwość unieważnienia lub niemożność wprowadzenia w życie aktów prawnych” odnosi się do zasad unieważnienia środków podjętych przez przedsiębiorstwo finansowe zgodnie z zasadami, które są porównywalne do tych dotyczących unieważniania środków podjętych przez osoby nadmiernie zadłużone według prawa upadłościowego?

               2.

               Jeżeli odpowiedź na pierwsze pytanie jest twierdząca, czy art. 30 ust. 1 dyrektywy należy rozumieć tak, że wystarczy, jeśli strona, wobec której skierowany jest wniosek o unieważnienie, przedstawi dowód na to, że unieważnienie środków byłoby niedozwolone zgodnie z dotyczącymi danego środka przepisami danego państwa członkowskiego, z odniesieniem do wszelkiego rodzaju zasad, np. zasad dotyczących ograniczeń czasowych na podjęcie kroków prawnych?

               3.

               Jeżeli odpowiedź na drugie pytanie jest przecząca, czy art. 30 ust. 1 dyrektywy należy rozumieć tak, że strona, wobec której skierowany jest wniosek o unieważnienie, musi przestawić dowód na to, że warunki unieważnienia na mocy przepisów państwa członkowskiego dotyczących danego środka zostały wyraźnie niespełnione, np. ze względu na całkowity brak upoważnienia do unieważnienia danego rodzaju środka?


title: Sprawa C-223/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 16 lutego 2017 r. w sprawie T-191/14 Lubrizol France SAS/Rada wniesione w dniu 26 kwietnia 2017 r. przez Lubrizol France SAS

text:
               10.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/11

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 16 lutego 2017 r. w sprawie T-191/14 Lubrizol France SAS/Rada wniesione w dniu 26 kwietnia 2017 r. przez Lubrizol France SAS
   (Sprawa C-223/17 P)
   (2017/C 221/15)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Lubrizol France SAS (przedstawiciele: R. MacLean, Solicitor, A. Bochon, adwokat)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska

      Żądania wnoszącej odwołanie

   Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu w sprawie T-191/14, Lubrizol France/Rada w zakresie w jakim oddala dwa zarzuty podniesione przez wnoszącą odwołanie przed Sądem;

               —

               stwierdzenie, że te dwa zarzuty są zasadne;

               —

               rozstrzygniecie przez Trybunał w przedmiocie tych dwóch zarzutów i wydanie ostatecznego orzeczenia w sprawie;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd, tak aby mógł wydać rozstrzygnięcie w przedmiocie podniesionych przez wnoszącą odwołanie dwóch zarzutów dotyczących naruszenia prawa i procedury; oraz

               —

               obciążenie Rady i ewentualnych interwenientów kosztami postępowania poniesionymi przez wnoszącą odwołanie w postępowaniu odwoławczym oraz w postępowaniu w pierwszej instancji.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu odwołania wnosząca odwołanie podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy, zgodnie z którym Sąd nie zbadał, czy Rada zastosowała prawidłowe kryterium prawne zgodnie z obowiązującymi zasadami prawa
               Wnosząca odwołanie twierdzi, że nie stosując odpowiednich kryteriów zawartych w komunikacie Komisji dotyczącym autonomicznych zawieszeń i kontyngentów taryfowych (2011/C 363/02 (1)) w ramach badania czy autonomiczne zawieszenie ceł na BPA powinno zostać zakończone, Sąd nie zbadał należycie argumentów Rady i Komisji co do prawidłowego kryterium prawnego, zgodnie z zasadami prawa obowiązującymi w tym kontekście.

               2.

               Zarzut drugi, zgodnie z którym Sąd niezgodnie z prawem zastąpił własną oceną ocenę Rady i w oczywisty sposób wypaczył dowody
               Wnosząca odwołanie twierdzi, po pierwsze, że Sąd niezgodnie z prawem zastąpił własną oceną ocenę Rady oraz Komisji i w ten sposób niezgodnie z prawem uzasadnił swe stanowisko, że towar dostarczony przez zgłaszające zastrzeżenia przedsiębiorstwo może być uznany za identyczny, równoważny lub zastępowalny względem BPA.
               Po drugie, twierdzi ona, że Sąd dokonał oczywiście błędnej oceny dowodów dotyczących możliwości dostarczenia przez zgłaszające zastrzeżenia przedsiębiorstwo dostatecznych dostępnych ilości produktu, który miałby być porównywalny z BPA, wypaczając jasne znaczenie dowodów i ich zastosowanie w ramach oceny dokonanej w pierwszej instancji.

               3.

               Zarzut trzeci, zgodnie z którym Sąd popełnił oczywisty błąd przy stosowaniu odpowiednich zasad proceduralnych jak też przyjmując wewnętrznie sprzeczne uzasadnienie
               Wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd naruszył prawo orzekając, że uprawnienie Komisji do oddalenia zażalenia z powodu zwłoki w udzieleniu odpowiedzi przekraczającej wyraźnie 15 dni roboczych określonych w komunikacie Komisji odnosi się wyłącznie do pierwszego kontaktu między zgłaszającym zastrzeżenia przedsiębiorstwem a wnioskującym przedsiębiorstwami a nie do późniejszej korespondencji, co pozwoliło Sądowi na uznanie tej zwłoki za pozbawioną znaczenia. W ten sposób Sąd przyjął wewnętrznie sprzeczne uzasadnienie dotyczące charakteru, funkcjonowania oraz roli poszczególnych stron w postępowaniu przewidzianym w komunikacie Komisji.

      (1)  Dz.U. 2011, C 363, s. 6.


title: Sprawa T-411/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 października 2008 r. — Sogelma przeciwko AER (Zamówienia publiczne na roboty budowlane — Przetarg Europejskiej Agencji Odbudowy — Decyzja o unieważnieniu przetargu i opublikowaniu nowego przetargu — Skarga o stwierdzenie nieważności — Właściwość Sądu — Wymóg uprzedniego wniesienia odwołania w procedurze administracyjnej — Termin na wniesienie skargi — Pełnomocnictwo — Obowiązek uzasadnienia — Żądanie odszkodowania)

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/32

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 października 2008 r. — Sogelma przeciwko AER
   (Sprawa T-411/06) (1)

   (Zamówienia publiczne na roboty budowlane - Przetarg Europejskiej Agencji Odbudowy - Decyzja o unieważnieniu przetargu i opublikowaniu nowego przetargu - Skarga o stwierdzenie nieważności - Właściwość Sądu - Wymóg uprzedniego wniesienia odwołania w procedurze administracyjnej - Termin na wniesienie skargi - Pełnomocnictwo - Obowiązek uzasadnienia - Żądanie odszkodowania)
   (2008/C 301/51)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Sogelma — Societá generale lavori manutenzioni appalti Srl (Scandicci, Włochy) (przedstawiciele: E. Cappelli, P. De Caterini, A. Bandini oraz A. Gironi, adwokaci)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Odbudowy (EAR) (przedstawiciele: początkowo O. Kalha, następnie M. Dischendorfer oraz R. Lundgren, pełnomocnicy, wspierani przez S. Bariatti oraz F. Scanzano, adwokatów)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: P. van Nuffel oraz L. Prete, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiej Agencji Odbudowy unieważniającej postępowanie w sprawie udzielenia zamówienia publicznego na roboty budowlane EuropeAid/120694/D/W/YU oraz decyzji o wszczęciu nowego postępowania przetargowego, a także żądanie odszkodowania za poniesioną wedle wniosku szkodę.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Sogelma — Societá generale lavori manutenzioni appalti Srl pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Europejską Agencję Odbudowy.

               3)

               Komisja pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 42 z 24.2.2007.


title: Sprawa F-9/10: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 28 września 2011 r. — AC przeciwko Radzie (Służba publiczna — Awans — Postępowanie w sprawie awansu za 2009 r. — Porównanie osiągnięć — Oczywisty błąd w ocenie)

text:
               10.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 362/23

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 28 września 2011 r. — AC przeciwko Radzie
   (Sprawa F-9/10) (1)

   (Służba publiczna - Awans - Postępowanie w sprawie awansu za 2009 r. - Porównanie osiągnięć - Oczywisty błąd w ocenie)
   2011/C 362/37
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: AC (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues i C. Bernard-Glanz)

      Strona pozwana: Rada (przedstawiciele: M. Bauer i K. Zieleśkiewicz, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o niewpisaniu strony skarżącej na listę osób awansowanych do grupy zaszeregowania AD13 w ramach postępowania w sprawie awansu za 2009 r.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               AC pokrywa całość kosztów postępowania.

      (1)  Dz.U. C 113 z 1.5.2010, s. 79.


title: Sprawa T-668/11: Wyrok Sądu z dnia 6 czerwca 2013 r. — VIP Car Solutions przeciwko Parlamentowi (Odpowiedzialność pozaumowna — Zamówienia publiczne na usługi — Wspólnotowa procedura przetargowa — Przewóz członków Parlamentu Europejskiego samochodami i mikrobusami z szoferem w trakcie trwania sesji w Strasburgu — Odrzucenie oferty oferenta — Stwierdzenie przez Sąd nieważności decyzji o odrzuceniu — Szkoda, jaką strona skarżąca miała ponieść w następstwie decyzji odrzucającej jej ofertę — Skarga o odszkodowanie)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/75

         Wyrok Sądu z dnia 6 czerwca 2013 r. — VIP Car Solutions przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-668/11) (1)

   (Odpowiedzialność pozaumowna - Zamówienia publiczne na usługi - Wspólnotowa procedura przetargowa - Przewóz członków Parlamentu Europejskiego samochodami i mikrobusami z szoferem w trakcie trwania sesji w Strasburgu - Odrzucenie oferty oferenta - Stwierdzenie przez Sąd nieważności decyzji o odrzuceniu - Szkoda, jaką strona skarżąca miała ponieść w następstwie decyzji odrzucającej jej ofertę - Skarga o odszkodowanie)
   2013/C 225/166
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: VIP Car Solutions SARL (Hoenheim, Francja) (przedstawiciel: adwokat G. Welzer)

      Strona pozwana: Parlement Europejski (przedstawiciele: początkowo G. Hellinckx i M. Mraz, następnie L. Darie i M. Mraz, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga o odszkodowanie, której przedmiotem jest żądanie odszkodowania i zadośćuczynienia z tytułu szkody oraz krzywdy, jakie strona skarżąca miała ponieść w związku z decyzją Parlamentu Europejskiego w przedmiocie odrzucenia jej oferty złożonej w ramach przetargu nr°PE/2006/06/UTD/1 dotyczącego przewozu członków Parlamentu samochodami i mikrobusami z szoferem w trakcie trwania sesji w Strasburgu, przy czym w wyroku z dnia 20 maja 2009 r. w sprawie T-89/07 VIP Car Solutions przeciwko Parlamentowi (Zb.Orz. s. II-1403) Sąd stwierdził nieważność wspomnianej decyzji.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Spółka VIP Car Solutions SARL zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 109 z 14.4.2012.


title: Sprawa T-305/10: Wyrok Sądu z dnia 7 lutego 2012 r. — Hartmann-Lamboy przeciwko OHIM — Diptyque (DYNIQUE) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego DYNIQUE — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy DIPTYQUE — Względna podstawa odmowy — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               17.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/17

         Wyrok Sądu z dnia 7 lutego 2012 r. — Hartmann-Lamboy przeciwko OHIM — Diptyque (DYNIQUE)
   (Sprawa T-305/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego DYNIQUE - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy DIPTYQUE - Względna podstawa odmowy - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2012/C 80/26
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Marlies Hartmann-Lamboy (Westerburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat R. Loos)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo A. Pohlmann, następnie G. Schneider, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Diptyque SAS (Paryż, Francja)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 maja 2010 r. (sprawa R 1217/2009-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Diptyque SAS a Marlies Hartmann-Lamboy.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Marlies Hartmann-Lamboy pokrywa koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 288 z 23.10.2010.


title: Sprawa C-168/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo, Sala de lo Contencioso Administrativo, Sección Tercera (Hiszpania) w dniu 7 kwietnia 2014 r. – Grupo Itevelesa S.L., Applus Iteuve Technology, Certio ITV S.L. i Asistencia Técnica Industrial SAE przeciwko Oca Inspección Técnica de Vehículos SA i in.

text:
               10.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/31

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo, Sala de lo Contencioso Administrativo, Sección Tercera (Hiszpania) w dniu 7 kwietnia 2014 r. – Grupo Itevelesa S.L., Applus Iteuve Technology, Certio ITV S.L. i Asistencia Técnica Industrial SAE przeciwko Oca Inspección Técnica de Vehículos SA i in.
   (Sprawa C-168/14)
   2014/C 175/39
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Supremo, Sala de lo Contencioso Administrativo, Sección Tercera.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Grupo Itevelesa S.L., Applus Iteuve Technology, Certio ITV S.L. i Asistencia Técnica Industrial SAE.

      Strona pozwana: Oca Inspección Técnica de Vehículos SA i Generalidad de Cataluña

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy artykuł 2 ust. 2 lit. d) dyrektywy 2006/123/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym wyłącza z zakresu zastosowania rzeczonej dyrektywy czynności kontroli technicznej pojazdów (ITV), jeżeli są dokonywane zgodnie z przepisami krajowymi przez prywatne podmioty prawne pod nadzorem administracji danego państwa członkowskiego?

               2)

               Jeżeli odpowiedź na wcześniejsze pytanie będzie przecząca (to znaczy, jeżeli czynności kontroli technicznej pojazdów objęte są zasadniczo zakresem dyrektywy 2006/123/WE, to czy można stosować przyczynę wyłączenia przewidzianą w art. 2 ust. 2 lit. i) rzeczonej dyrektywy z tego względu, że podmioty prywatne świadczące usługę muszą być upoważnione, tytułem środka ostrożności, do zarządzenia unieruchomienia pojazdów, które posiadają takie braki dotyczące bezpieczeństwa, że ich ruch wiązałby się z nieodzownym niebezpieczeństwem?

               3)

               Jeżeli dyrektywa 2006/123/WE ma zastosowanie do czynności kontroli technicznej pojazdów, to czy jej wykładnia w związku z art. 2 dyrektywy 2009/40/WE Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/40/WE (2) z dnia 6 maja 2009 r. w sprawie badań zdatności do ruchu drogowego pojazdów silnikowych i ich przyczep (lub w związku z analogicznym przepisem poprzedniej dyrektywy 96/96/WE), pozwala na to, aby w każdym przypadku uzależnić owe czynności od uprzedniego zezwolenia administracyjnego? Czy na odpowiedź mają wpływ twierdzenia zawarte w pkt 26 wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 22 października 2009 r. (sprawa C-438/08) (3)?

               4)

               Czy zgodny z art. 10 i 14 dyrektywy 2006/123/WE, a na wypadek gdyby dyrektywa ta nie miała zastosowania, z art. 43 traktatu WE (obecnym art. 49 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej), jest przepis krajowy, który uzależnia liczbę zezwoleń dla placówek kontroli technicznej pojazdów od treści planu terytorialnego, na którym, wśród powodów uzasadniających ograniczenie liczbowe, znajdują się zagwarantowanie odpowiedniego pokrycia terytorialnego, zapewnienie jakości usługi i promocja konkurencji pomiędzy podmiotami, włączając w tym elementy programowania gospodarczego?

      (1)  Dz.U. L 376, s. 36.

      (2)  Dz.U. L 141, s. 12.

      (3)  EU:C:2099:651


title: Sprawa C-287/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif (Luksemburg) w dniu 10 czerwca 2010 r. — Tankreederei I SA przeciwko Directeur de l’administration des Contributions directes

text:
               14.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/28

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif (Luksemburg) w dniu 10 czerwca 2010 r. — Tankreederei I SA przeciwko Directeur de l’administration des Contributions directes
   (Sprawa C-287/10)
   ()
   2010/C 221/44
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Tribunal administratif

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Tankreederei I SA

      Strona pozwana: Directeur de l’administration des Contributions directes

      Pytanie prejudycjalne

   Czy artykuły 49 WE i 56 WE stoją na przeszkodzie uregulowaniom art. 152bis ust. 1 loi modifiée du 4 décembre 1967 concernant l’impôt sur le revenu (znowelizowanej ustawy z dnia 4 grudnia 1967 r. o podatku dochodowym) w zakresie, w jakim zastrzegają one dla podatników luksemburskich prawo do ulgi podatkowej z tytułu inwestycji pod warunkiem, iż inwestycje te są zrealizowane w zakładzie położonym w Wielkim Księstwie i który ma tam na stałe pozostać oraz że muszą one ponadto być rzeczywiście wykorzystywane na terytorium Luksemburga?


title: Sprawa T-301/12: Wyrok Sądu z dnia 4 lipca 2013 r. — Laboratoires CTRS przeciwko Komisji (Produkty lecznicze stosowany u ludzi — Wniosek o wydanie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego Orphacol — Decyzja odmowna Komisji — Rozporządzenie (WE) nr 726/2004 — Dyrektywa 2001/83/WE — Ugruntowane zastosowanie medyczne — Wyjątkowe okoliczności)

text:
               10.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 233/9

         Wyrok Sądu z dnia 4 lipca 2013 r. — Laboratoires CTRS przeciwko Komisji
   (Sprawa T-301/12) (1)

   (Produkty lecznicze stosowany u ludzi - Wniosek o wydanie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego Orphacol - Decyzja odmowna Komisji - Rozporządzenie (WE) nr 726/2004 - Dyrektywa 2001/83/WE - Ugruntowane zastosowanie medyczne - Wyjątkowe okoliczności)
   2013/C 233/16
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Laboratoires CTRS (Boulogne-Billancourt, Francja) (przedstawiciele: K. Bacon, barrister, M. Utges Manley i M. Barnden, solicitors)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. White, M. Šimerdová i L. Banciella, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę skarżącą: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek i D. Hadroušek, pełnomocnicy); Królestwo Danii (przedstawiciele: V. Pasternak Jørgensen i C. Thorning, pełnomocnicy); Republika Francuska (przedstawiciele: D. Colas, F. Gloaguen i S. Menez, pełnomocnicy); Republika Austrii (przedstawiciele: C. Pesendorfer i A. Posch, pełnomocnicy); Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: początkowo S. Behzadi-Spencer, pełnomocnik, następnie C. Murrel i wreszcie L. Christie, pełnomocnicy, wspomagani przez J. Holmesa, barrister)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: początkowo B. Majczyna oraz M. Szpunar, a następnie M. Majczyna, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji C(2012) 3306 wersja ostateczna z dnia 25 maja 2012 r. odmawiającej wydania pozwolenia na dopuszczenie do obrotu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady sierocego produktu leczniczego stosowanego u ludzi „Orphacol — Kwas cholowy”

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji wykonawczej Komisji C(2012) 3306 wersja ostateczna z dnia 25 maja 2012 r. odmawiającej wydania pozwolenia na dopuszczenie do obrotu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady stosowanego u ludzi sierocego produktu leczniczego „Orphacol — Kwas cholowy”.

               2)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Laboratoires CTRS.

               3)

               Republika Czeska, Królestwo Danii, Republika Francuska, Republika Austrii, Rzeczpospolita Polska oraz Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 250 z 18.8.2012.


title: Sprawa C-22/06: Skarga wniesiona w dniu  17 stycznia 2006 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/30

         Skarga wniesiona w dniu 17 stycznia 2006 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-22/06)
   (2006/C 60/57)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 17 stycznia 2006 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Michela Nolina, działającego w charakterze pełnomocnika, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1.

               stwierdzenie, iż nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Komisji 2004/105/WE z dnia 15 października 2004 r. określającej wzory urzędowych świadectw fitosanitarnych lub świadectw fitosanitarnych ponownego wywozu towarzyszących roślinom, produktom roślinnym lub innym produktom z państw trzecich wymienionych w dyrektywie 2000/29/WE (1), a w każdym razie nie podając tych przepisów do wiadomości Komisji, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy;

               2.

               obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy 2004/105 upłynął w dniu 31 grudnia 2004 r.

      (1)  Dz.U. L 319, str. 9


title: Sprawa T-392/08 R: Postanowienie sędziego orzekającego w przedmiocie środków tymczasowych z dnia 19 listopada 2008 r. — AEPI przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Decyzja Komisji nakazująca zaprzestanie uzgodnionej praktyki w dziedzinie zbiorowego zarządzania prawami autorskimi — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru)

text:
               7.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/35

         Postanowienie sędziego orzekającego w przedmiocie środków tymczasowych z dnia 19 listopada 2008 r. — AEPI przeciwko Komisji
   (Sprawa T-392/08 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Decyzja Komisji nakazująca zaprzestanie uzgodnionej praktyki w dziedzinie zbiorowego zarządzania prawami autorskimi - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru)
   (2009/C 32/68)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: AEPI Elliniki Etaireia pros Prostasian tis Pnevmatikis Idioktisias AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: P. Xanthopoulos i T. Asprogerakas Grivas, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: T. Christoforou i F. Castillo de la Torre, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Wniosek o zawieszenie wykonania art. 3 decyzji Komisji C(2008)3435 wersja ostateczna z dnia 16 lipca 2008 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE i art. 53 porozumienia o EOG (sprawa COMP/C2/38.698-CISAC).
   Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-140/16 R: Postanowienie Sądu z dnia 22 kwietnia 2016 r. – Le Pen/Parlament (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Poseł do Parlamentu Europejskiego — Zwrot dodatków wypłaconych z tytułu zwrotu kosztów zatrudnienia asystentów parlamentarnych — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru)

text:
               6.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 200/26

         Postanowienie Sądu z dnia 22 kwietnia 2016 r. – Le Pen/Parlament
   (Sprawa T-140/16 R)
   ((Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Poseł do Parlamentu Europejskiego - Zwrot dodatków wypłaconych z tytułu zwrotu kosztów zatrudnienia asystentów parlamentarnych - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru))
   (2016/C 200/37)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Jean-Marie Le Pen (Saint-Cloud, Francja) (przedstawiciele: adwokaci M. Ceccaldi i J.-P. Le Moigne)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: G. Corstens i S. Seyr, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek na podstawie art. 278 TFUE i 279 TFUE mający na celu zawieszenie wykonania decyzji sekretarza generalnego Parlamentu z dnia 29 stycznia 2016 r. nakazującej skarżącemu zwrot kwoty 320 026,23 EUR oraz noty debetowej nr 2016-195 z dnia 4 lutego 2016 r., wystawionej w następstwie tej decyzji.

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w spawie.


title: Sprawa T-455/05: Skarga wniesiona w dniu  29 grudnia 2005 r.  — Componenta przeciwko Komisji

text:
               25.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/42

         Skarga wniesiona w dniu 29 grudnia 2005 r. — Componenta przeciwko Komisji
   (Sprawa T-455/05)
   (2006/C 48/80)
   Język postępowania: fiński
   Strony

      Strona skarżąca: Componenta Oyj (Helsinki, Finlandia) [Przedstawiciel: adwokat M. Savola]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2005)3871 wersja ostateczna z dnia 20 października 2005 r. w sprawie pomocy państwa przyznanej przez Republikę Finlandii spółce Componenta w charakterze pomocy inwestycyjnej;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania wraz z odsetkami.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarga dotyczy decyzji Komisji C(2005)3871 wersja ostateczna z dnia 20 października 2005 r. uznającej pomoc państwa przyznaną przez Republikę Finlandii spółce Componenta za niezgodną z art. 87 WE (pomoc nr C 37/2004, sygn. NN 51/2004).
   Zdaniem Komisji pomoc państwa została udzielona w ramach dwuczęściowego uregulowania, na podstawie którego z jednej strony Componenta sprzedała swój udział (50 %) w kapitale spółki inwestycyjnej działającej na rynku nieruchomości Karkkilan Keskustakiinteistöt Oy miastu Karkkila, które już wcześniej posiadało 50 % kapitału tej spółki, a z drugiej strony wspomniana spółka inwestycyjna spłaciła spółce Componenta pożyczkę wspólnika, której ta jej udzieliła. W tym samym czasie miasto Karkkila udzieliło spółce nowej pożyczki uzupełniającej w tej samej kwocie.
   Zdaniem Komisji pomoc państwa wynika z ceny sprzedaży oraz spłaty pożyczki udzielonej przez wspólnika.
   Na poparcie swej skargi skarżąca podnosi między innymi następujące zarzuty:
   Decyzja Komisji jest w całości błędna oraz niezgodna z prawem, nie tylko w odniesieniu do uzasadnienia, lecz także w odniesieniu do ww. kwot. Skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła istotne wymogi proceduralne oraz popełniła oczywisty błąd w ocenie dowodów przedstawionych w formalnej procedurze dochodzenia. Zdaniem skarżącej decyzja Komisji narusza również postanowienia art. 87 WE w sprawie pomocy państwa. Skarżąca dodaje, że decyzja ta wywołuje nieproporcjonalne skutki, a zatem narusza zasadę proporcjonalności wyrażoną w art. 5 ust. 3 WE.
   Skarżąca twierdzi, że Komisja przyjęła błędne założenie przy wycenie sprzedanych udziałów w spółce inwestycyjnej działającej na rynku nieruchomości. Skarżąca uważa, że wbrew twierdzeniom Komisji wartość przedmiotu sprzedaży została ustalona zgodnie z wymogami rynku w chwili sprzedaży.
   W odniesieniu do uregulowania w sprawie pożyczki wspólnika skarżąca podnosi, że uregulowanie to nie przyniosło jej żadnych korzyści gospodarczych. Wobec tego Komisja dokonała błędnej oceny charakteru i znaczenia tego uregulowania. Ponadto przedstawione w decyzji uzasadnienie Komisji dotyczące uregulowania w sprawie pożyczki wspólnika jest niejasne i niewystarczające.
   Skarżąca podnosi wreszcie, że decyzja Komisji narusza jej dotychczasową praktykę w innych sprawach z zakresu pomocy państwa oraz jest niezgodna z zasadami zawartymi w komunikacie Komisji do Państw Członkowskich w sprawie stosowania art. 92 i art. 93 Traktatu EWG oraz art. 5 dyrektywy Komisji 80/723/EWG do przedsiębiorstw publicznych w przemyśle przetwórczym (1).
   W odniesieniu do zawartego w umowie sprzedaży nakładu inwestycyjnego skarżąca podnosi, że Komisja nieprawidłowo oszacowała wspomniany nakład i jego znaczenie.

      (1)  Dz.U. C 307 z 13.11.1993, str. 3.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia  9 lutego 2006 r.  w sprawie C-127/04 [wniosek o wydanie wyroku w trybie prejudycjalnym High Cour of Justice (England &Wales), Queen's Bench Division]: Declan O'Byrne przeciwko Sanofi Pasteur MSAD Ltd, Sanofi Pasteur SA (Dyrektywa 85/374/EWG — Odpowiedzialność za produkty wadliwe — Pojęcie  wprowadzenie produktu do obrotu  — Dostawa dokonana przez producenta na rzecz spółki zależnej będącej w całości jego własnością)

text:
               8.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/5

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 9 lutego 2006 r.
   w sprawie C-127/04 [wniosek o wydanie wyroku w trybie prejudycjalnym High Cour of Justice (England &Wales), Queen's Bench Division]: Declan O'Byrne przeciwko Sanofi Pasteur MSAD Ltd, Sanofi Pasteur SA (1)

   (Dyrektywa 85/374/EWG - Odpowiedzialność za produkty wadliwe - Pojęcie „wprowadzenie produktu do obrotu” - Dostawa dokonana przez producenta na rzecz spółki zależnej będącej w całości jego własnością)
   (2006/C 86/09)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie C-127/04 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez High Cour of Justice (England &Wales), Queen's Bench Division (Zjednoczone Królestwo) postanowieniem z dnia 18 listopada 2003 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 8 marca 2004 r w postępowaniu Declan O'Byrne przeciwko Sanofi Pasteur MSAD Ltd, dawniej Aventis Pasteur MSD Ltd, Sanofi Pasteur SA, dawniej Aventis Pasteur SA, Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann (sprawozdawca), prezes izby, K. Schiemann, K. Lenaerts, E. Juhász i M. Ilešič, sędziowie; rzecznik generalny: L.A. Geelhoed, sekretarz: M. Ferreira, główny administrator, wydał w dniu 9 lutego 2006 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Artykuł 11 dyrektywy Rady 85/374/EWG z dnia 25 lipca 1985 r. w sprawie zbliżania przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących odpowiedzialności za produkty wadliwe należy interpretować w ten sposób, iż dany produkt jest wprowadzony do obrotu wówczas, gdy opuścił on proces produkcji przeprowadzany przez producenta i wszedł do procesu handlowego, w którym jest oferowany odbiorcom w celu użycia lub konsumpcji.

               2)

               Jeżeli powództwo zostało wniesione przeciwko spółce wskazanej w sposób błędny jako producent produktu, podczas gdy w rzeczywistości produkt ten został wyprodukowany przez inną spółkę, to zasadniczo prawo krajowe powinno ustalać warunki, na jakich możliwe jest w ramach tego postępowania wstąpienie jednej strony w miejsce drugiej. Sąd krajowy, który bada spełnienie warunków, od których uzależnione jest takie wstąpienie, musi jednak czuwać nad przestrzeganiem podmiotowego zakresu zastosowania dyrektywy określonego w jej art. 1 i 3.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.04.2004.


title: Sprawa C-16/11: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 6 lipca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Estonii

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/38

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 6 lipca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Estonii
   (Sprawa C-16/11) (1)

   2011/C 269/81
   Język postępowania: estoński
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 63 z 26.2.2011.


title: Sprawa T-210/09: Skarga wniesiona w dniu 26 maja 2009 r. — Formenti Seleco przeciwko Komisji

text:
               18.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 167/22

         Skarga wniesiona w dniu 26 maja 2009 r. — Formenti Seleco przeciwko Komisji
   (Sprawa T-210/09)
   2009/C 167/44
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Formenti Seleco SpA (Pordenone, Włochy) (przedstawiciele: A. Malatesta, G. Terracciano, S. Malatesta, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie dopuszczalności niniejszej skargi,

               —

               zasądzenie od Komisji Wspólnot Europejskich kwoty 156 208 915,03 EUR na rzecz spółki Formenti Seleco SpA w likwidacji i w zarządzie syndyka, powiększonej o odsetki, począwszy od daty stwierdzenia upadłości lub tytułem ewentualnym innej kwoty, którą Sąd uzna za właściwą,

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania w tej instancji.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca, która jest głównym włoski producentem telewizorów kolorowych została postawiona w stan upadłości i pozostaje w zarządzie syndyka, w następstwie znacznego rozmiaru przywozu na rynek europejski telewizorów kolorowych wyprodukowanych przez spółki tureckie, które dokonały ich sprzedaży po cenach dumpingowych.
   Okoliczność ta została na terytorium wspólnotowym bezpośrednio spowodowana naruszeniem przez Republikę Turecką układu stowarzyszeniowego ze Wspólnotą Europejską z 1963 r. i późniejszych przepisów, którymi go uzupełniono, w zakresie w jakim rząd turecki wprowadził uregulowania mające na celu obejście zobowiązań Turcji przewidzianych w tym układzie a dotyczących w szczególności ustalenia tureckiego pochodzenia telewizorów kolorowych przywożonych o Wspólnoty, przy czy, Wspólnota powzięła wiadomość o tych naruszeniach o roku 1993.
   W szczególności Formenti Seleco SpA uważa, że odpowiedzialność Komisji powstaje z następujących powodów prowadzących do powstania odpowiedzialności pozaumownej tej ostatniej i w konsekwencji obowiązku naprawienia szkody:

               1)

               Naruszenie zobowiązań przewidzianych w układzie stowarzyszeniowym i protokole dodatkowym do niego, w zakresie w jakim podczas okresu przejściowego realizacji unii celnej Wspólnoty z Republiką Turecką, tj. od 1994 r. i a fortiori w okresie funkcjonowania unii celnej, wiedząc o nieprzestrzeganiu układu przez Republikę Turecką, Komisja nie czuwała nad prawidłowym stosowaniem przepisów celnych.

               2)

               Naruszenie art. 211 WE i zasady dobrej administracji wobec okoliczności, że w zakresie w jakim układ stowarzyszeniowy i protokół dodatkowy stanowią część prawa wspólnotowego, Komisja jest zobowiązana do czuwania nad przestrzeganiem prawa i zagwarantowania dobrej administracji.

               3)

               Naruszenie zasady uzasadnionych oczekiwań wobec okoliczności, że Komisja naruszyła uzasadnione oczekiwania przedsiębiorców wspólnotowych, a w szczególności skarżącej, w zakresie dobrego funkcjonowania unii celnej z Turcją, która powinna była zostać zagwarantowana poprzez kontrole i weryfikacje, których Komisja nie przeprowadziła.

               4)

               Naruszenie i/lub błędne stosowanie przepisów antydumpingowych wobec okoliczności, że Komisja, wiedząc od 1993 r. o poważnych nieprawidłowościach, których dopuszczali się eksporterzy tureccy, nie ustanowiła środków obronnych działając bez niestaranności wymaganej w tych okolicznościach od administracji.


title: Sprawa C-508/09: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 3 marca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Ochrona dzikiego ptactwa — Dyrektywa 79/409/EWG — Odstępstwa od systemu ochrony dzikiego ptactwa)

text:
               30.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 130/7

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 3 marca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-508/09) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Ochrona dzikiego ptactwa - Dyrektywa 79/409/EWG - Odstępstwa od systemu ochrony dzikiego ptactwa)
   2011/C 130/11
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Recchia i C. Zadra, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri i G. Fiengo, pełnomocnicy, S. Fiorentino, avvocato dello Stato)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 9 dyrektywy Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (Dz.U. L 103, s. 1) — Odstępstwa — Region Sardynii

      Sentencja

               1)

               Ze względu na to, że Region Sardynii przyjął i stosuje uregulowanie dotyczące zatwierdzania odstępstw od systemu ochrony dzikiego ptactwa, które narusza warunki określone w art. 9 dyrektywy Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 9 tej dyrektywy.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 24 z 30.1.2010.


title: Sprawa C-355/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd – Plewen (Bułgaria) w dniu 21 lipca 2014 r. – Polichim-SS EOOD przeciwko Naczałnik na Mitnica – Swisztow

text:
               22.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 329/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd – Plewen (Bułgaria) w dniu 21 lipca 2014 r. – Polichim-SS EOOD przeciwko Naczałnik na Mitnica – Swisztow
   (Sprawa C-355/14)
   2014/C 329/08
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Administratiwen syd – Plewen

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Polichim-SS EOOD

      Strona przeciwna: Naczałnik na Mitnica – Swisztow

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy pojęcie „konsumpcja produktów energetycznych” użyte w przepisie art. 1 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 2008/118/WE (1) z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie ogólnych zasad dotyczących podatku akcyzowego, uchylającej dyrektywę 92/12/EWG (2) – w wypadkach gdy chodzi o produkty energetyczne dopuszczone do konsumpcji i wyprowadzone ze składu podatkowego uprawnionego prowadzącego skład podatkowy, sprzedane w ramach transakcji handlowej nabywcy, który nie posiada licencji na produkcję energii elektrycznej ani zaświadczenia zwolnionego od akcyzy końcowego podmiotu zużywającego, i odsprzedane przez tego nabywcę podmiotowi trzeciemu, który posiada licencję na produkcję energii elektrycznej, zezwolenie właściwych organów państwa członkowskiego na odbiór produktów energetycznych zwolnionych z opodatkowania akcyzą i zaświadczenie zwolnionego od akcyzy końcowego podmiotu zużywającego, oraz gdy równocześnie te produkty energetyczne są dostarczane temu podmiotowi trzeciemu bezpośrednio przez uprawnionego prowadzącego skład podatkowy, nie przechodząc w faktyczne władanie nabywcy – należy interpretować w ten sposób, że produkty energetyczne zostają zużyte przez ich bezpośredniego nabywcę, który nie dokonuje faktycznego użycia ich w określonym procesie produkcyjnym, czy też należy interpretować w ten sposób, że te produkty energetyczne zostają zużyte przez podmiot trzeci, który faktycznie używa ich w realizowanym przez niego procesie?

               2)

               Czy określenie „wykorzystywane do produkcji energii elektrycznej” użyte w przepisie art. 14 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 2003/96/WE (3) z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej – w wypadkach gdy chodzi o produkty energetyczne dopuszczone do konsumpcji i wyprowadzone ze składu podatkowego uprawnionego prowadzącego skład podatkowy, sprzedane w ramach transakcji handlowej nabywcy, który nie posiada licencji na produkcję energii elektrycznej ani zaświadczenia zwolnionego od akcyzy końcowego podmiotu zużywającego, i odsprzedane przez tego nabywcę podmiotowi trzeciemu, który posiada licencję na produkcję energii elektrycznej, zezwolenie właściwych organów państwa członkowskiego na odbiór produktów energetycznych zwolnionych z opodatkowania akcyzą i zaświadczenie zwolnionego od akcyzy końcowego podmiotu zużywającego, oraz gdy równocześnie te produkty energetyczne są dostarczane temu podmiotowi trzeciemu bezpośrednio przez uprawnionego prowadzącego skład podatkowy, nie przechodząc w faktyczne władanie nabywcy – należy interpretować w ten sposób, że produkty energetyczne są wykorzystywane przez ich bezpośredniego nabywcę, który nie dokonuje faktycznego użycia ich w określonym procesie produkcyjnym, aby osiągnąć zwolniony od akcyzy cel, czy też należy interpretować w ten sposób, że te produkty energetyczne są wykorzystywane przez podmiot trzeci, który faktycznie używa ich w realizowanym przez niego procesie, aby osiągnąć zwolniony od akcyzy cel, a mianowicie ogrzewanie, na przykład do produkcji energii elektrycznej?

               3)

               Mając na względzie zasady wspólnotowego ustawodawstwa w dziedzinie akcyzy, a w szczególności przepisy art. 1 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2008/118/WE i art. 14 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2003/96/WE, czy produkty energetyczne – w odniesieniu do których ustalono, że są dostarczane końcowemu podmiotowi zużywającemu, który posiada odpowiednie licencje i zezwolenia zgodnie z krajowym ustawodawstwem dotyczącym produkcji energii elektrycznej oraz zaświadczenie zwolnionego od akcyzy końcowego podmiotu zużywającego, i że ten podmiot bezpośrednio otrzymuje wyroby od uprawnionego prowadzącego skład podatkowy, lecz nie jest on pierwotnym nabywcą wyrobów – podlegają opodatkowaniu akcyzą i według jakiej stawki: jako paliwo silnikowe czy też jako produkty energetyczne do ogrzewania?

               4)

               Mając na względzie zasady wspólnotowego ustawodawstwa w dziedzinie akcyzy, a w szczególności przepisy art. 1 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2008/118/WE i art. 14 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2003/96/WE, czy produkty energetyczne – w odniesieniu do których ustalono, że są zużywane i wykorzystywane, aby osiągnąć zwolniony od akcyzy cel, a mianowicie produkcję energii elektrycznej przez podmiot, który posiada odpowiednie licencje i zezwolenia zgodnie z krajowym ustawodawstwem, i że ten podmiot bezpośrednio otrzymuje wyroby od uprawnionego prowadzącego skład podatkowy, lecz nie jest on pierwotnym nabywcą wyrobów – podlegają opodatkowaniu akcyzą i to według stawki określonej dla paliw silnikowych?

      (1)  Dz.U. L 9,s. 12.

      (2)  Dyrektywa Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania, Dz.U. L 76, s. 1 .

      (3)  Dz.U. L 283, s. 51


title: Sprawa T-314/09: Postanowienie Sądu z dnia 2 kwietnia 2014  r – Intercéréales i Grossi przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Ramowy program działań prowadzonych przez uznane we Francji międzyzawodowe organizacje rolnicze na rzecz podmiotów należących do reprezentowanych sektorów rolniczych — Finansowanie z dobrowolnych składek, które stały się obowiązkowe — Decyzja uznająca system pomocy za zgodny ze wspólnym rynkiem — Cofnięcie decyzji — Umorzenie postępowania)

text:
               10.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/44

         Postanowienie Sądu z dnia 2 kwietnia 2014 r – Intercéréales i Grossi przeciwko Komisji
   (Sprawa T-314/09) (1)

   ((Pomoc państwa - Ramowy program działań prowadzonych przez uznane we Francji międzyzawodowe organizacje rolnicze na rzecz podmiotów należących do reprezentowanych sektorów rolniczych - Finansowanie z dobrowolnych składek, które stały się obowiązkowe - Decyzja uznająca system pomocy za zgodny ze wspólnym rynkiem - Cofnięcie decyzji - Umorzenie postępowania))
   2014/C 175/60
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Intercéréales (Paryż, Francja) i Alain Grossi (Nîmes, Francja) (przedstawiciele: początkowo adwokaci B. Le Bret i L. Olza Moreno, następnie adwokaci B. Le Bret i C. Renner)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo B. Stromsky i C. Urraca Caviedes, następnie B. Stromsky i S. Thomas, wreszcie B. Stromsky, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji K(2008) 7846 wersja ostateczna z dnia 10 grudnia 2008 r. w sprawie pomocy państwa nr 561/2008, dotyczącej ramowego programu działań prowadzonych przez uznane we Francji międzyzawodowe organizacje rolnicze na rzecz podmiotów należących do reprezentowanych sektorów rolniczych.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie niniejszej skargi zostaje umorzone.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 244 z 10.10.2009.


title: Sprawa C-140/08: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 29 października 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tallinna Halduskohus — Republika Estońska) — Rakvere Lihakombinaat AS przeciwko Põllumajandusministeerium, Maksu- ja Tolliameti Ida maksu- ja tollikeskus (Wspólna Taryfa Celna — Nomenklatura Scalona — Klasyfikacja taryfowa — Zamrożone kawałki i podroby z kurczaków — Przystąpienie Estonii — Środki przejściowe — Produkty rolne — Nadmierne zapasy — Rozporządzenie (WE) nr 1972/2003)

text:
               19.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/5

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 29 października 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tallinna Halduskohus — Republika Estońska) — Rakvere Lihakombinaat AS przeciwko Põllumajandusministeerium, Maksu- ja Tolliameti Ida maksu- ja tollikeskus
   (Sprawa C-140/08) (1)

   (Wspólna Taryfa Celna - Nomenklatura Scalona - Klasyfikacja taryfowa - Zamrożone kawałki i podroby z kurczaków - Przystąpienie Estonii - Środki przejściowe - Produkty rolne - Nadmierne zapasy - Rozporządzenie (WE) nr 1972/2003)
   2009/C 312/07
   Język postępowania: estoński

      Sąd krajowy

   Tallinna Halduskohus

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Rakvere Lihakombinaat AS

      Strona pozwana: Põllumajandusministeerium, Maksu- ja Tolliameti Ida maksu- ja tollikeskus

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tallinna Halduskohus — Wykładnia załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. 256, s. 1) oraz art. 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1972/2003 z dnia 10 listopada 2003 r. w sprawie środków przejściowych przyjętych w odniesieniu do handlu produktami rolnymi ze względu na przystąpienie Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji (Dz.U. L 293, s. 3) — Zamrożone, uzyskane przez mechaniczne usunięcie mięsa z tkanek przylegających do kości kurczaków, mięso odkostnione mechanicznie — Klasyfikacja do pozycji 0207 14 10 (zamrożone kawałki z ptactwa z gatunku Gallus domesticus [kurczaków], bez kości) lub do pozycji 0207 14 99 (zamrożone podroby z ptactwa z gatunku Gallus domesticus [kurczaków], pozostałe) Nomenklatury Scalonej — Opłata z tytułu nadmiernych zapasów produktów rolnych znajdujących się w posiadaniu przedsiębiorców — Ustalenie ilości zapasów do przeniesienia i nadmiernych zapasów w celu nałożenia tej opłaty

      Sentencja

               1)

               Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1789/2003 z dnia 11 września 2003 r. należy interpretować w ten sposób, iż produkty takie, jak te będące przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, składające się z zamrożonego mechanicznie odkostnionego mięsa uzyskanego przez mechaniczne usunięcie mięsa z tkanek przylegających do kości kurczaków i przeznaczone do spożycia przez ludzi powinny być klasyfikowane do podpozycji 0207 14 10 Nomenklatury Scalonej.

               2)

               Artykuł 4 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1972/2003 z dnia 10 listopada 2003 r. w sprawie środków przejściowych przyjętych w odniesieniu do handlu produktami rolnymi ze względu na przystąpienie Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 230/2004 z dnia 10 lutego 2004 r nie sprzeciwia się przepisowi krajowemu takiemu jak art. 6 ustawy o opłacie z tytułu nadmiernych zapasów (Üleliigse laovaru tasu seadus) zmienionej ustawą z dnia 25 stycznia 2007 r., zgodnie z którym nadmierne zapasy danego przedsiębiorcy są określane poprzez odjęcie od zapasów rzeczywiście posiadanych w dniu 1 maja 2004 r. zapasów do przeniesienia definiowanych jako średnia ilość zapasów posiadanych w dniu 1 maja każdego z czterech lat poprzedzających pomnożona przez współczynnik 1,2 odpowiadający wzrostowi produkcji rolnej zaobserwowanemu w zainteresowanym państwie członkowskim w tymże okresie czterech lat.

               3)

               Rozporządzenie nr 1972/2003 nie sprzeciwia się pobieraniu opłaty z tytułu nadmiernych zapasów danego przedsiębiorcy, nawet jeżeli jest on w stanie wykazać, że nie osiągnął zysku ze sprzedaży tych zapasów po dniu 1 maja 2004 r.

      (1)  Dz.U. C 171 z 5.7.2008.


title: Sprawa C-537/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 23 września 2014 r. w sprawie T-341/13, Groupe Léa Nature SA/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 25 listopada 2014 r. przez Debonair Trading Internacional Ld a

text:
               13.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/12

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 23 września 2014 r. w sprawie T-341/13, Groupe Léa Nature SA/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 25 listopada 2014 r. przez Debonair Trading Internacional Lda

   (Sprawa C-537/14 P)
   (2015/C 118/16)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Debonair Trading Internacional Lda (przedstawiciele: D. Selden, advocate, T. Alkin, barrister)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Groupe Léa Nature SA

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               uchylenie wyroku stwierdzającego nieważność decyzji Izby Odwoławczej;

               —

               odesłanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania ze wskazaniem, że rozpatrywane znaki towarowe są podobne;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania zarówno przed Sądem, jak i przed Trybunałem Sprawiedliwości.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Wnosząca odwołanie opiera się na dwóch argumentach, dotyczących naruszenia art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 (1). W skrócie wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd nie zastosował utrwalonego orzecznictwa w swojej analizie rozpatrywanych znaków towarowych z takim skutkiem, iż błędnie stwierdził, że te znaki towarowe są zupełnie niepodobne.

               2.

               Po pierwsze, ustaliwszy, że znaki towarowe są fonetycznie podobne ze względu na wspólny im element „so”, Sąd powinien był stwierdzić, że są one całościowo podobne, co najmniej w tym zakresie. Jego stwierdzenie, że są one niepodobne pomimo wspólnego im elementu fonetycznego, było wynikiem niezastosowania utrwalonego orzecznictwa dotyczącego charakteru i stopnia podobieństwa wymaganego dla zastosowania art. 8 ust. 1 lit. b) lub art. 8 ust. 5.

               3.

               Po drugie, uznawszy, że znaki towarowe są fonetycznie podobne, Sąd powinien był stwierdzić, iż są one także wizualnie podobne zasadniczo z tych samych powodów [i a fortiori podobne w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. b) lub art. 8 ust. 5)]. Jego stwierdzenie, że są one niepodobne pomimo wspólnego im elementu wizualnego „so”, było wynikiem niezastosowania utrwalonego orzecznictwa przy analizie wizualnego wpływu elementu „so” w ramach tych znaków towarowych.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawy połączone T-305/06 — T-307/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 października 2008 r. — Air Products and Chemicals przeciwko OHIM — Messer (Ferromix, Inomix i Alumix) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenia słownych wspólnotowych znaków towarowych Ferromix, Inomix i Alumix — Wcześniejsze słowne wspólnotowe znaki towarowe FERROMAXX, INOMAXX i ALUMAXX — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/30

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 października 2008 r. — Air Products and Chemicals przeciwko OHIM — Messer (Ferromix, Inomix i Alumix)
   (Sprawy połączone T-305/06 — T-307/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenia słownych wspólnotowych znaków towarowych Ferromix, Inomix i Alumix - Wcześniejsze słowne wspólnotowe znaki towarowe FERROMAXX, INOMAXX i ALUMAXX - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2008/C 313/54)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Air Products and Chemicals, Inc. (Allentown, Pensylwania, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: S. Heurung i C. Probst, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: S. Laitinen i D. Botis, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Messer Group GmbH (Sulzbach, Niemcy) (przedstawiciele: W. Graf v. Schwerin i J. Schmidt, adwokaci)
   Przedmiot
   Skarga na trzy decyzje Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 12 września 2006 r. (sprawy połączone R 1270/2005-2 i R 1408/2005-2; R 1226/2005-2 i R 1398/2005-2; R 1225/2005-2 i R 1397/2005-2) dotyczące postępowania w sprawie sprzeciwu między Air Products and Chemicals, Inc. a Messer Group GmbH.
   Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 12 września 2006 r. (sprawy połączone R 1270/2005-2 i R 1408/2005-2; R 1226/2005-2 i R 1398/2005-2; R 1225/2005-2 i R 1397/2005-2).

               2)

               OHIM zostaje obciążony, poza własnymi kosztami postępowania, kosztami poniesionymi przez Air Products and Chemicals, Inc.

               3)

               Messer Group GmbH pokrywa koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 326 z 30.12.2006.


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w  Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej Dz.U. C 36 z 11.2.2006 .

text:
               25.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/45

         (2006/C 48/84)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 36 z 11.2.2006.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 22 z 28.1.2006.

      Dz.U. C 10 z 14.1.2006.

      Dz.U. C 330 z 24.12.2005.

      Dz.U. C 315 z 10.12.2005.

      Dz.U. C 296 z 26.11.2005.

      Dz.U. C 281 z 12.11.2005.
   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://europa.eu.int/eur/lex

               CELEX: http://europa.eu.int/celex


title: Sprawa T-221/12: Wyrok Sądu z dnia 23 stycznia 2014 r. — Sunrider przeciwko OHIM — Nannerl (SUN FRESH) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego SUN FRESH — Wcześniejsze słowne i graficzne, wspólnotowy, zarejestrowany dla Beneluksu i krajowe, znaki towarowe SUNNY FRESH, SUNRIDER SUNNY FRESH i SUNNYFRESH — Względna podstawa odmowy rejestracji — Dowód rzeczywistego używania wcześniejszych znaków towarowych — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               8.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/18

      Wyrok Sądu z dnia 23 stycznia 2014 r. — Sunrider przeciwko OHIM — Nannerl (SUN FRESH)
      (Sprawa T-221/12) (1)

      (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego SUN FRESH - Wcześniejsze słowne i graficzne, wspólnotowy, zarejestrowany dla Beneluksu i krajowe, znaki towarowe SUNNY FRESH, SUNRIDER SUNNY FRESH i SUNNYFRESH - Względna podstawa odmowy rejestracji - Dowód rzeczywistego używania wcześniejszych znaków towarowych - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
      (2014/C 71/31)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: The Sunrider Corporation (Torrance, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokaci N. Dontas i K. Markakis)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: P. Bullock, pełnomocnik)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Nannerl GmbH & Co. KG (Anthering bei Salzburg, Austria) (przedstawiciel: adwokat A. Thünken)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 marca 2012 r. (sprawa R 2401/2010-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy The Sunrider Corporation a Nannerl GmbH & Co. KG.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  The Sunrider Corporation zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 217 z 21.7.2012.


title: Sprawa T-146/97: Postanowienie Sądu z dnia 8 kwietnia 2011 r. — Bakkers przeciwko Radzie i Komisji

text:
               11.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 173/15

         Postanowienie Sądu z dnia 8 kwietnia 2011 r. — Bakkers przeciwko Radzie i Komisji
   (Sprawa T-146/97) (1)

   2011/C 173/31
   Język postępowania: niderlandzki
   Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 199 z 28.6.1997.


title: Sprawa T-164/10: Skarga wniesiona w dniu 13 kwietnia 2010 r. — Pioneer Hi-Bred International przeciwko Komisji

text:
               19.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/46

      Skarga wniesiona w dniu 13 kwietnia 2010 r. — Pioneer Hi-Bred International przeciwko Komisji
      (Sprawa T-164/10)
      (2010/C 161/74)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Pioneer Hi-bred International, Inc. (Johnston, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: J. Temple Lang, Solicitor, i T. Müller-Ibold, adwokat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie, że Komisja naruszyła art. 18 dyrektywy 2001/18 w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie, przez to że nie przedłożyła Radzie projektu działań, jakie należy podjąć zgodnie z art. 5 ust. 2 decyzji Rady, oraz przez to że nie podjęła wszystkich innych działań, które — zależnie od przebiegu procedury decyzyjnej — mogą okazać się konieczne do zapewnienia, aby wydana została decyzja, o której mowa w art. 18 dyrektywy;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty

      W dniu 2 maja 2007 r. skarżąca wniosła swą pierwszą skargę na podstawie art. 232 WE (1), w której podniosła, że naruszając art. 18 dyrektywy 2001/18/WE (2), Komisja zaniechała działania w zakresie zapewnienia przyjęcia decyzji w sprawie zgłoszenia skarżącej dotyczącego wprowadzania do obrotu zmodyfikowanej genetycznie odpornej na owady kukurydzy 1507. W dniu 21 stycznia 2009 r. Komisja, działając na podstawie art. 5 ust. 2 decyzji 1999/468, przedłożyła projekt decyzji Komitetowi Regulacyjnemu. W postępowaniu przed Sądem strony zgodnie przyznały, że ze względu na przedłożenie propozycji decyzji skarga stała się bezprzedmiotowa, wobec czego postanowieniem z dnia 4 września 2009 r. Sąd umorzył postępowanie w sprawie T-139/07.
      W niniejszej skardze skarżąca podnosi — na podstawie art. 265 TFUE — że ignorując wniosek skarżącej, Komisja wciąż nie przedstawiła Radzie propozycji działań dotyczących wprowadzenia na rynek zmodyfikowanej genetycznie odpornej na owady kukurydzy 1507. Skarżąca twierdzi, że Komisja nie przedstawiła projektu decyzji w sprawie zgłoszenia skarżącej podczas żadnego z sześciu posiedzeń Rady ds. środowiska naturalnego, które odbyły się po tym jak Komitet Regulacyjny pozostawił propozycję z dnia 25 lutego 2009 r.„bez zaopiniowania”.
      Skarżąca utrzymuje, że w ramach określonej w dyrektywie procedury Komisja ma obowiązek zapewnić, aby decyzja w sprawie zgłoszenia została wydana i opublikowana w terminie przewidzianym w dyrektywie. Skarżąca podnosi dalej, że nie przedstawiając Radzie projektu działań, jakie należy podjąć, Komisja nie zapewniła wydania takiej decyzji, mimo że wszystkie wynikające z dyrektywy wymogi ciążące na skarżącej oraz innych jej adresatach zostały spełnione zgodnie z dyrektywą.
      Ponadto skarżąca podnosi, że Komisja została wezwana do zajęcia stanowiska w rozumieniu art. 265 TFUE, czego jednak nie uczyniła. Według skarżącej argumenty przedstawione przez Komisję na usprawiedliwienie braku przedłożenia projektu decyzji Radzie nie mają znaczenia i są bezzasadne. Zaniechanie Komisji ma zdaniem skarżącej niekorzystny wpływ na jej sytuację prawną i spowodowało powstanie po jej stronie konkretnych, udowodnionych i wymiernych strat.

         (1)  Sprawa T-139/07 Pioneer Hi-Bred International przeciwko Komisji, Dz.U. C 155, s. 28

         (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/18/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i uchylająca dyrektywę Rady 90/220/EWG — oświadczenie Komisji, Dz.U. L 106, s. 1.