201807200982013612018/C 276/781562017TC27620180806PL01PLINFO_JUDICIAL20180620474711Sprawa T-156/17: Postanowienie Sądu z dnia 20 czerwca 2018 r. – L / Parament (Służba publiczna – Akredytowany asystent parlamentarny – Rozwiązanie umowy – Zawisłość sporu – Niedopuszczalność)
 ---documentbreak--- C2762018PL4710120180620PL0078471471Postanowienie Sądu z dnia 20 czerwca 2018 r. – L / Parament
   (Sprawa T-156/17) (
         1
      )
   „(Służba publiczna — Akredytowany asystent parlamentarny — Rozwiązanie umowy — Zawisłość sporu — Niedopuszczalność)”2018/C 276/78Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: L (przedstawiciel: adwokat I. Coutant Peyre)

      Strona pozwana: Parament Europejski (przedstawiciele: Í. Ní Riagáin Düro i M. Windisch, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniesione na podstawie art. 270 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Parlamentu z dnia 24 czerwca 2016 r. o rozwiązaniu ze skarżącym umowy o pracę w charakterze akredytowanego asystenta parlamentarnego.

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

            2)

            Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (
         1
      )	Dz.U. C 402 z 27.11.2017.


201807200502013462018/C 276/547212017CJC27620180806PL01PLINFO_JUDICIAL20180517333314Sprawa C-721/17: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 17 maja 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover – Niemcy) – Sebastien Vollmer, Vera Sagalov / Swiss Global Air Lines AG
 ---documentbreak--- C2762018PL3340120180517PL0054334331Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 17 maja 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover – Niemcy) – Sebastien Vollmer, Vera Sagalov / Swiss Global Air Lines AG
   (Sprawa C-721/17) (
         1
      )2018/C 276/54Język postępowania: niemieckiPrezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.
   (
         1
      )	Dz.U. C 123 z 9.4.2018.


201807200892013592018/C 276/743622017TC27620180806PL01PLINFO_JUDICIAL20180627454511Sprawa T-362/17: Wyrok Sądu z dnia 27 czerwca 2018 r. – NCL/EUIPO (FEEL FREE) {Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego FEEL FREE – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001]}
 ---documentbreak--- C2762018PL4510120180627PL0074451451Wyrok Sądu z dnia 27 czerwca 2018 r. – NCL/EUIPO (FEEL FREE)
   (Sprawa T-362/17) (
         1
      )
   „{Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego FEEL FREE — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001]}”2018/C 276/74Język postępowania: niemiecki
      Strony

      Strona skarżąca: NCL Corporation Ltd (Miami, Floryda, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci J. Bühling i D. Graetsch)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: W. Schramek, A. Söder i D. Walicka, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 marca 2017 r. (sprawa R 2094/2016-4), dotyczącą zgłoszenia oznaczenia słownego FEEL FREE jako unijnego znaku towarowego

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje oddalona.

            2)

            NCL Corporation Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 249 z 31.7.2017.


201807200182012742018/C 276/5572018CJC27620180806PL01PLINFO_JUDICIAL20180426343411Sprawa C-7/18: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 26 kwietnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Galicia – Hiszpania) – Modesto Jardón Lama/ Instituto Nacional de la Seguridad Social, Tesorería General de la Seguridad Social
 ---documentbreak--- C2762018PL3410120180426PL0055341341Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 26 kwietnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Galicia – Hiszpania) – Modesto Jardón Lama/ Instituto Nacional de la Seguridad Social, Tesorería General de la Seguridad Social
   (Sprawa C-7/18) (
         1
      )2018/C 276/55Język postępowania: hiszpańskiPrezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.
   (
         1
      )	Dz.U. C 142 z 23.4.2018.


201807200922013352018/C 276/755562017TC27620180806PL01PLINFO_JUDICIAL20180626454622Sprawa T-556/17: Wyrok Sądu z dnia 26 czerwca 2018 r. – Staropilsen / EUIPO – Pivovary Staropramen (STAROPILSEN; STAROPLZEN) {Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Słowny unijny znak towarowy STAROPILSEN; STAROPLZEN – Wcześniejsze słowne, unijny i krajowe, znaki towarowe STAROPRAMEN – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 60 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001])
 ---documentbreak--- C2762018PL4520120180626PL0075452462Wyrok Sądu z dnia 26 czerwca 2018 r. – Staropilsen / EUIPO – Pivovary Staropramen (STAROPILSEN; STAROPLZEN)
   (Sprawa T-556/17) (
         1
      )
   „{Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny unijny znak towarowy STAROPILSEN; STAROPLZEN — Wcześniejsze słowne, unijny i krajowe, znaki towarowe STAROPRAMEN — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 60 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001])”2018/C 276/75Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Staropilsen s. r. o. (Pilzno, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat A. Kodrasová)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J. Ivanauskas, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Pivovary Staropramen s. r. o. (Praga, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat M. Vojáček)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 czerwca 2017 r. (sprawa R 236/2017-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku pomiędzy Pivovary Staropramen a Staropilsen.

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje oddalona.

            2)

            Staropilsen s. r. o. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 347 z 16.10.2017.


201807200122012722018/C 276/56272018CJC27620180806PL01PLINFO_JUDICIAL20180601343412Sprawa C-27/18: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 1 czerwca 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Bułgarii, popierana przez Republikę Francuską
 ---documentbreak--- C2762018PL3420120180601PL0056342341Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 1 czerwca 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Bułgarii, popierana przez Republikę Francuską
   (Sprawa C-27/18) (
         1
      )2018/C 276/56Język postępowania: bułgarskiPrezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.
   (
         1
      )	Dz.U. C 83 z 5.3.2018.


201807200992013622018/C 276/766572017TC27620180806PL01PLINFO_JUDICIAL20180620464611Sprawa T-657/17: Wyrok Sądu z dnia 20 czerwca 2018 r. – Anabi Blanga/EUIPO – Polo/Lauren (HPC POLO) {Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego HPC POLO – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy POLO – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Podobieństwo oznaczeń – Charakter odróżniający – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}
 ---documentbreak--- C2762018PL4610120180620PL0076461461Wyrok Sądu z dnia 20 czerwca 2018 r. – Anabi Blanga/EUIPO – Polo/Lauren (HPC POLO)
   (Sprawa T-657/17) (
         1
      )
   „{Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego HPC POLO — Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy POLO — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Charakter odróżniający — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}”2018/C 276/76Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Gidon Anabi Blanga (Meksyk, Meksyk) (przedstawiciel: adwokat M. J. Sanmartín Sanmartín)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: K. Zajfert, D. Walicka i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: The Polo/Lauren Company LP (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: R. Black, solicitor i S. Baran, barrister)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 czerwca 2017 r. (sprawa R 2368/2016-1), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między The Polo/Lauren Company a G. Anabim Blangą

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje oddalona.

            2)

            M. Gidon Anabi Blanga zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 347 z 18.12.2017.


201807200432012792018/C 276/373792018CJC27620180806PL01PLINFO_JUDICIAL20180608282921Sprawa C-379/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 8 czerwca 2018 r. – Deutsche Lufthansa AG / Land Berlin
 ---documentbreak--- C2762018PL2810120180608PL0037281292Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 8 czerwca 2018 r. – Deutsche Lufthansa AG / Land Berlin
   (Sprawa C-379/18)2018/C 276/37Język postępowania: niemiecki
      Sąd odsyłający

   Bundesverwaltungsgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Deutsche Lufthansa AG

      Strona pozwana: Land Berlin

      Inni uczestnicy postępowania: Berliner Flughafen Gesellschaft mbH; Der Vertreter des Bundesinteresses beim Bundesverwaltungsgericht

      Pytania prejudycjalne

            1)

            Czy przepis krajowy, który przewiduje, że system opłat lotniskowych uchwalony przez zarządzającego portem lotniczym należy przedłożyć w celu zatwierdzenia niezależnemu organowi nadzorującemu, nie zakazując jednocześnie zarządzającemu portem lotniczym i użytkownikowi portu lotniczego ustalenia innych opłat niż zatwierdzone przez organ nadzorujący, jest zgodny z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/12/WE (
                  1
               ) z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie opłat lotniskowych, a w szczególności z jej art. 3, art. 6 ust. 3–5 jak i art. 11 ust. 1 i 7?

            2)

            Czy zgodna ze wskazaną dyrektywą jest wykładnia prawa krajowego, zgodnie z którą użytkownik portu lotniczego nie ma możliwości zaskarżenia zatwierdzenia systemu opłat przez niezależny organ nadzorujący, ale może wnieść powództwo przeciwko zarządzającemu portem lotniczym i podnieść w nim, że opłata ustalona w systemie opłat nie odpowiada względom słuszności?

      (
         1
      )	Dz.U. 2009, L 70 s. 11.


201807200822012872018/C 276/795872017TC27620180806PL01PLINFO_JUDICIAL20180620484811Sprawa T-587/17: Postanowienie Sądu z dnia 20 czerwca 2018 r. – Unigroup/EUIPO – Pronova Laboratories (nailicin) {Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego nailicin – Wcześniejszy słowny znak towarowy Beneluksu NAILCLIN – Względna podstawa odmowy rejestracji – Kopia świadectwa rejestracji wcześniejszego znaku towarowego – Zasada 19 ust. 2 lit. a) ppkt (ii) rozporządzenia (WE) nr 2868/95 [obecnie art. 7 ust. 2 ppkt (ii) rozporządzenia delegowanego (UE) 2017/1430] – Uwzględnienie dokumentu przedłożonego wraz ze sprzeciwem – Zasada 19 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 [obecnie art. 7 ust. 5 rozporządzenia delegowanego (UE) 2017/1430] – Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej}
 ---documentbreak--- C2762018PL4810120180620PL0079481481Postanowienie Sądu z dnia 20 czerwca 2018 r. – Unigroup/EUIPO – Pronova Laboratories (nailicin)
   (Sprawa T-587/17) (
         1
      )
   „{Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego nailicin — Wcześniejszy słowny znak towarowy Beneluksu NAILCLIN — Względna podstawa odmowy rejestracji — Kopia świadectwa rejestracji wcześniejszego znaku towarowego — Zasada 19 ust. 2 lit. a) ppkt (ii) rozporządzenia (WE) nr 2868/95 [obecnie art. 7 ust. 2 ppkt (ii) rozporządzenia delegowanego (UE) 2017/1430] — Uwzględnienie dokumentu przedłożonego wraz ze sprzeciwem — Zasada 19 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 [obecnie art. 7 ust. 5 rozporządzenia delegowanego (UE) 2017/1430] — Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej}”2018/C 276/79Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Unigroup ApS (Lyngby, Dania) (przedstawiciel: adwokat M. Rijsdijk)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: M. Rajh, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Pronova Laboratories BV (Muiden, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat S. Wertwijn)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 czerwca 2017 r. (sprawa R 2359/2016-5), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Pronova Laboratories a Unigroup.

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje odrzucona.

            2)

            Unigroup ApS pokrywa, oprócz własnych kosztów, koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)oraz przez Pronova Laboratories BV.

      (
         1
      )	Dz.U. C 347 z 16.10.2017.


201807200232013242018/C 276/57572018CJC27620180806PL01PLINFO_JUDICIAL20180517343413Sprawa C-57/18: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 17 maja 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht – Niemcy) – AX / BW
 ---documentbreak--- C2762018PL3430120180517PL0057343341Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 17 maja 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht – Niemcy) – AX / BW
   (Sprawa C-57/18) (
         1
      )2018/C 276/57Język postępowania: niemieckiPrezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.
   (
         1
      )	Dz.U. C 152 z 30.4.2018.


201807200652013292018/C 276/383932018CJC27620180806PL01PLINFO_JUDICIAL20180614292911Sprawa C-393/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice, Family Division (England and Wales) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 14 czerwca 2018 r. – UD / XB
 ---documentbreak--- C2762018PL2910120180614PL0038291291Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice, Family Division (England and Wales) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 14 czerwca 2018 r. – UD / XB
   (Sprawa C-393/18)2018/C 276/38Język postępowania: angielski
      Sąd odsyłający

   High Court of Justice, Family Division (England and Wales)

      Strony w postępowaniu głównym

      Wnioskodawca: UD

      Strona przeciwna: XB

      Pytania prejudycjalne

            1)

            Czy fizyczna obecność dziecka w danym państwie stanowi element konieczny do ustalenia miejsca zwykłego pobytu w rozumieniu art. 8 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 (
                  1
               )?

            2)

            Czy w sytuacji, gdy oboje rodziców posiadają odpowiedzialność rodzicielską, fakt, iż matka została podstępem nakłoniona do udania się do innego państwa, a następnie bezprawnie uwięziona przez ojca na terenie tego państwa z zastosowaniem przymusu lub w wyniku innego bezprawnego działania, a w rezultacie musiała urodzić dziecko w tym państwie, ma wpływ na odpowiedź na pytanie nr 1 w sytuacji, w której mogło dojść do naruszenia praw człowieka przynależnych matce lub dziecku zgodnie z art. 3 i 5 Europejskiej konwencji praw człowieka z 1950 r. lub na innej podstawie?

      (
         1
      )	Rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczące jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylające rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 (Dz.U. 2003, L 338, s. 1).


201807200882012882018/C 276/802582018TC27620180806PL01PLINFO_JUDICIAL20180423484922Sprawa T-258/18: Skarga wniesiona w dniu 23 kwietnia 2018 r. – Brunke/Komisja.
 ---documentbreak--- C2762018PL4820120180423PL0080482492Skarga wniesiona w dniu 23 kwietnia 2018 r. – Brunke/Komisja.
   (Sprawa T-258/18)2018/C 276/80Język postępowania: niemiecki
      Strony

      Strona skarżąca: Lothar Brunke (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: Rechtsanwältin A. Schniebel)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie dyskryminującego skutku dyrektywy 2005/36/WE w odniesieniu do możliwości wykonywania zawodu lekarza bez kwalifikacji lekarza specjalisty;

            —

            pomocniczo, zobowiązanie pozwanej, aby w drodze decyzji na korzyść skarżącego z uwzględnieniem stanowiska prawnego Sądu umożliwiła dopuszczenie grupy zawodowej lekarzy lekarza specjalistę leczenia metodami naturalnymi przy jednoczesnym uznaniu wieloletniego doświadczenia w ramach prywatnej praktyki lekarskiej oraz około zawodowego szkolenia doskonalenia w odpowiednich okresach;

            —

            pomocniczo, stwierdzenie, że Komisja nie dopełniła swoich obowiązków wynikających z traktatu o TUE przez to, że nie wydała decyzji wskutek zażalenia strony skarżącej z dnia 6 czerwca 2017 r. jak również wskutek zażalenia z dnia 27 grudnia 2017 r.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi, że dyrektywa 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. (
         1
      ) stwarza utrudnienie w wykonywaniu zawodu lekarza w całej Europie, ponieważ brak przepisów wyłączających dla osób nieposiadających kwalifikacji lekarza specjalisty prowadzi do faktycznego zakazu wykonywania zawodu przez skarżącego. W tym kontekście skarżący podnosi zarzut braku ustosunkowania się Komisji względem tej okoliczności o charakterze dyskryminacji.
   (
         1
      )	Dyrektywa 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (Dz.U. L 255 z 30.9.2005, s. 22).


201807201072013382018/C 276/813162018TC27620180806PL01PLINFO_JUDICIAL20180522495021Sprawa T-316/18: Skarga wniesiona w dniu 22 maja 2018 r. – Mediaservis / Komisja
 ---documentbreak--- C2762018PL4910120180522PL0081491502Skarga wniesiona w dniu 22 maja 2018 r. – Mediaservis / Komisja
   (Sprawa T-316/18)2018/C 276/81Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Mediaservis s. r. o. (Praga, Republika Czeska) (przedstawiciele: adwokaci D. Vosol i C. Schneider)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2018) 753 final z dnia 19 lutego 2018 r. o niewnoszeniu zastrzeżeń w odniesieniu do pomocy państwa dla poczty czeskiej za świadczenie pocztowych usług powszechnych w okresie 2013–2017;

            —

            obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

            1.

            Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 108 ust. 2 i 3 TFUE.

                     —

                     Komisja postanowiła nie wszczynać postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE, mimo iż napotkała poważne trudności przy dokonywaniu oceny zgodności pomocy państwa ze wspólnym rynkiem.

            2.

            Zarzut drugi dotyczący przeprowadzenia niewystarczającego i niekompletnego badania niniejszej sprawy i niezbadanie przez Komisję wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych przedstawionych jej przez osoby, przedsiębiorstwa lub stowarzyszenia, na których interesy może mieć wpływ przyznanie pomocy oraz naruszenia obowiązku uzasadnienia.

                     —

                     Komisja nie zbadała wszystkich kwestii podniesionych w skardze złożonej do niej przez skarżącą. Komisja pobieżnie stwierdziła natomiast, że obliczenie kosztów netto zostało oparte na właściwej rozdzielności księgowej między kosztami usługi powszechnej i innymi kosztami.

                     —

                     Komisja naruszyła spoczywający na niej obowiązek uzasadnienia w tym względzie.

            3.

            Zarzut trzeci dotyczący oczywistego błędu w ocenie przy obliczaniu kosztów i kontroli braku nadmiernej rekompensaty.

                     —

                     Komisja doszła do błędnego wniosku, że koszty poniesione przez Česká pošta, objęte zakresem usługi powszechnej i wychodzące poza ten zakres, zostały podzielone zgodnie z pkt 31 zasad ramowych UOIG z 2012 r. (
                           1
                        )

                     —

                     Komisja oparła swą decyzję w tym zakresie na oczywiście nierealistycznym alternatywnym scenariuszu.

                     —

                     W alternatywnym scenariuszu zaakceptowanym przez Komisję nie uwzględniono tego, że czeska ustawa prawo pocztowe wprowadza wymóg, by ceny obejmowały wszystkie poniesione koszty.

                     —

                     Obliczenie kosztów netto zostało dokonane z naruszeniem pkt 32 zasad ramowych UOIG z 2012 r., ponieważ nie uwzględniono w nim istotnych źródeł dochodów, nawet jeśli są one powiązane z innymi rodzajami działalności niż UOIG.

            4.

            Zarzut czwarty dotyczący oczywistego naruszenia prawa przy stosowaniu pkt 25 zasad ramowych UOIG z 2012 r., w związku z załącznikiem I Part B dyrektywy pocztowej (
                  2
               ).

                     —

                     Mimo że w pkt 25 zasad ramowych UOIG z 2012 r. i w załączniku I część B do dyrektywy pocztowej wprowadzono wymóg, by przy obliczaniu kosztu netto świadczenia usługi powszechnej ocenić korzyści, w tym korzyści niematerialne, osiągane przez operatora świadczącego usługę powszechną (uwzględnić wszelkie korzyści niematerialne i korzyści rynkowe dla operatora świadczącego usługę powszechną), załącznik A.1 do decyzji Komisji dotyczył jedynie korzyści niematerialnych.

            5.

            Zarzut piąty dotyczący naruszenia pkt 51 i nast. zasad ramowych UOIG z 2012 r. i naruszenia obowiązku uzasadnienia.

                     —

                     Z powodu zachowania na rynku Česká pošta mającego na celu wyeliminowanie konkurentów z rynku, Komisja była zobowiązana do nałożenia dodatkowych wymogów niezbędnych, aby nie nastąpił wpływ na rozwój wymiany handlowej w sposób pozostający w sprzeczności z interesem Unii w rozumieniu pkt 51 i nast. zasad ramowych UOIG z 2012 r., ale nie uczyniła tego.

                     —

                     Nawet jeśli na Komisji nie ciążył taki obowiązek, to była ona w kontekście udziału w rynku i zachowania na rynku Česká pošta zobowiązana do wyjaśnienia w sposób konkretny powodów, dla jakich takie dodatkowe wymogi nie były konieczne, ale nie uczyniła tego.

      (
         1
      )	Komunikat Komisji, Zasady ramowe Unii Europejskiej dotyczące pomocy państwa w formie rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych (2011) (Dz.U. 2012, C 8, s. 15).
   (
         2
      )	Dyrektywa 97/67/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług (Dz.U. 1998, L 15, s. 14), zmieniona dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/6/WE z dnia 20 lutego 2008 r. zmieniającą dyrektywę 97/67/WE w odniesieniu do pełnego urzeczywistnienia rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty (Dz.U. 2008 L 52, s. 3).


201807200962013342018/C 276/823182018TC27620180806PL01PLINFO_JUDICIAL20180522515221Sprawa T-318/18: Skarga wniesiona w dniu 22 maja 2018 r. – Amazon EU i Amazon.com / Komisja
 ---documentbreak--- C2762018PL5110120180522PL0082511522Skarga wniesiona w dniu 22 maja 2018 r. – Amazon EU i Amazon.com / Komisja
   (Sprawa T-318/18)2018/C 276/82Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Amazon EU Sàrl (Luksemburg, Luksemburg) i Amazon.com, Inc. (Seattle, Waszyngton, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci D. Paemen, M. Petite i A. Tombiński)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności art. 1–4 decyzji Komisji Europejskiej z dnia 4 października 2017 r. w sprawie pomocy państwa SA.38944 (2014/C) (ex 2014/NN) wdrożonej przez Luksemburg na rzecz Amazona, zgodnie z którą to decyzją w okresie od maja 2006 r. do czerwca 2014 r. Luksemburg przyznał LuxOpCo niezgodną z prawem pomoc państwa na podstawie interpretacji indywidualnej prawa podatkowego udzielonej w 2003 r. (
                  1
               );

            —

            tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 2–4 decyzji; i

            —

            w każdym wypadku obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziewięć zarzutów.

            1.

            Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE, jako że w decyzji nie wykazano istnienia korzyści na rzecz skarżących w świetle elementów porównawczych przedstawionych przez skarżące.

                     —

                     W decyzji zignorowano niesłusznie bezpośrednie dowody świadczące o tym, że opłaty licencyjne, które LuxOpCo rzeczywiście zapłaciło za wartości niematerialne w spornym okresie, były zgodne z zasadą ceny rynkowej, jako że interpretacja indywidualna prawa podatkowego z 2003 r. nie przyniosła rzeczywistej korzyści w postaci zmniejszenia podstawy opodatkowania.

            2.

            Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE, jako że w decyzji stwierdzono istnienie korzyści na podstawie błędnej analizy funkcji LuxOpCo i Amazon European Holding Technologies S.C.S.

                     —

                     Przeprowadzona w decyzji analiza funkcji pełnionych przez Amazon European Holding Technologies S.C.S. (zwaną dalej „LuxSCS”) i LuxOpCo jest obarczona wieloma istotnymi naruszeniami prawa i błędami co do okoliczności faktycznych. Błędy te wpływają na zastosowanie w decyzji metody marży transakcyjnej netto i na wynikający stąd główny wniosek dotyczący istnienia korzyści.

            3.

            Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i zasady dobrej administracji, gdyż w decyzji stwierdzono istnienie korzyści bez uwzględnienia wszystkich dowodów.

                     —

                     W decyzji nie zbadano dowodów zawartych w aktach sprawy z wymaganą starannością i bezstronnością.

            4.

            Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE i obowiązku uzasadnienia, ponieważ decyzja, w której stwierdzono istnienie korzyści, opiera się na założeniu, że opłaty licencyjne nie były zgodne z zasadą ceny rynkowej.

                     —

                     Dokonane w decyzji stwierdzenie korzyści zakłada, że LuxOpCo zapłaciło cenę transferową, która odbiega w oczywisty sposób od zasady ceny rynkowej, w związku z czym jest ona nieuzasadniona.

            5.

            Zarzut piąty dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE, gdyż rozumowanie przedstawione posiłkowo w decyzji nie wykazuje istnienia korzyści.

                     —

                     Przedstawiony w decyzji posiłkowy wniosek, że interpretacja indywidualna prawa podatkowego z 2003 r. przysporzyła LuxOpCo korzyść gospodarczą, ponieważ została ona oparta na trzech nieodpowiednich wyborach metodycznych, opiera się na błędnym określeniu funkcji pełnionych, odpowiednio, przez LuxOpCo i LuxSCS oraz jest bezpodstawny.

            6.

            Zarzut szósty dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE, gdyż w decyzji zakwalifikowano błędnie interpretację indywidualną prawa podatkowego z 2003 r. jako indywidualny środek ad hoc oraz w konsekwencji niesłusznie oparto się w niej na domniemaniu selektywności.

                     —

                     Opierając się na błędnej kwalifikacji interpretacji indywidualnej prawa podatkowego z 2003 r. jako indywidualnego środka ad hoc, w swoich głównych wnioskach dotyczących selektywności Komisja błędnie stosuje domniemanie selektywności w celu stwierdzenia, że interpretacja ta ma charakter selektywny.

            7.

            Zarzut siódmy dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE i zasady pewności prawa, gdyż analiza selektywności jest oparta na błędnych ramach odniesienia.

                     —

                     W swoich posiłkowych wnioskach dotyczących selektywności Komisja –z naruszeniem mającego zastosowanie orzecznictwa –niesłusznie wykluczyła w decyzji z ram odniesienia ogólną praktykę administracyjną Luksemburga w zakresie cen transferowych.

            8.

            Zarzut ósmy dotyczący naruszenia zasad pewności prawa, nieretroaktywności i niedyskryminacji oraz istotnego wymogu proceduralnego, ponieważ w decyzji Komisja ocenia ważność interpretacji indywidualnej prawa podatkowego z 2003 r. na podstawie późniejszych wytycznych OECD.

                     —

                     W decyzji zastosowano w sposób retroaktywny i dyskryminacyjny, oraz niesłuszno narzucono skarżącym i Luksemburgowi, normy wytycznych OECD z 2017 r. dotyczących cen transferowych opublikowanych po raz pierwszy po tym, jak Komisja wszczęła postępowanie przewidziane w art. 108 ust. 2 TFUE oraz długo po udzieleniu interpretacji indywidualnej prawa podatkowego z 2003.

            9.

            Zarzut dziewiąty dotyczący naruszenia art. 17 rozporządzenia 2015/1589 (
                  2
               ), ponieważ w decyzji nakazano odzyskanie pomocy, mimo że upłynął już termin przedawnienia.

                     —

                     Odzyskanie pomocy nakazane w decyzji jest niezgodne z prawem, ponieważ upłynął dziesięcioletni termin przedawnienia przewidziany w art. 17 rozporządzenia 2015/1589.

      (
         1
      )	Decyzja Komisji Europejskiej (UE) 2018/859 z dnia 4 października 2017 r. w sprawie pomocy państwa SA.38944 (2014/C) (ex 2014/NN) wdrożonej przez Luksemburg na rzecz Amazona [notyfikowana jako dokument nr C(2017) 6740] (Dz.U. 2018, L 153, s. 1).
   (
         2
      )	Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. 2015, L 248, s. 9)


201807201002013632018/C 276/833582018TC27620180806PL01PLINFO_JUDICIAL20180609525321Sprawa T-358/18: Skarga wniesiona w dniu 9 czerwca 2018 r. – J. García Carrión / EUIPO – Codorníu (JAUME CODORNÍU)
 ---documentbreak--- C2762018PL5210120180609PL0083521532Skarga wniesiona w dniu 9 czerwca 2018 r. – J. García Carrión / EUIPO – Codorníu (JAUME CODORNÍU)
   (Sprawa T-358/18)2018/C 276/83Język skargi: hiszpański
      Strony

      Strona skarżąca: J. García Carrión, SA (Jumilla, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat E. Arsuaga Santos)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Codorníu, SA (Esplugues de Llobregat, Hiszpania)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Codorníu, SA

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „JAUME CODORNÍU” – zgłoszenie nr 14 543 599

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 kwietnia 2018 r. w sprawie R 451/2017-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i odrzucenie zgłoszenia znaku towarowego nr 14 543 599 dla klasy 33;

            —

            obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesiony zarzut

            —

            Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2017/1001.


201807201102013052018/C 276/843592018TC27620180806PL01PLINFO_JUDICIAL20180611535421Sprawa T-359/18: Skarga wniesiona w dniu 11 czerwca 2018 r. – Unifarco/EUIPO – GD Tecnologie Interdisciplinari Farmaceutiche (TRICOPID)
 ---documentbreak--- C2762018PL5310120180611PL0084531542Skarga wniesiona w dniu 11 czerwca 2018 r. – Unifarco/EUIPO – GD Tecnologie Interdisciplinari Farmaceutiche (TRICOPID)
   (Sprawa T-359/18)2018/C 276/84Język skargi: włoski
      Strony

      Strona skarżąca: Unifarco SpA (Santa Giustina, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci A. Perani i J. Graffer)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: GD Tecnologie Interdisciplinari Farmaceutiche Srl (Rzym, Włochy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca przed Sądem

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy TRICOPID – zgłoszenie nr 14 287 056

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 marca 2018 r. w sprawie R 2150/2017-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

            —

            obciążenie EUIPO i drugiej strony postępowania kosztami niniejszego postępowania, a także kosztami postępowania przed Wydziałem Sprzeciwów i Izbą Odwoławczą EUIPO.

      Podniesione zarzuty

            —

            Naruszenie i nieprawidłowe zastosowanie art. 47 ust. 2 i 3 rozporządzenia (UE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2017/1001;

            —

            Naruszenie i nieprawidłowe zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2017/1001.


201807201172012772018/C 276/853612018TC27620180806PL01PLINFO_JUDICIAL20180608545521Sprawa T-361/18: Skarga wniesiona w dniu 8 czerwca 2018 r. – APEDA / EUIPO – Burraq Travel & Tours General Tourism Office (SIR BASMATI RICE)
 ---documentbreak--- C2762018PL5410120180608PL0085541552Skarga wniesiona w dniu 8 czerwca 2018 r. – APEDA / EUIPO – Burraq Travel & Tours General Tourism Office (SIR BASMATI RICE)
   (Sprawa T-361/18)2018/C 276/85Język skargi: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Agricultural and Processed Food Products Export Development Authority (APEDA) (Nowe Delhi, Indie) (przedstawiciel: adwokat N. Dontas)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Burraq Travel & Tours General Tourism Office SA (Ateny, Grecja)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Burraq Travel & Tours General Tourism Office SA

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy SIR BASMATI RICE – unijny znak towarowy nr 13 102 454

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 marca 2018 r. w sprawie R 90/2017-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, za wyjątkiem jej części dotyczącej oznaczonych spornym unijnym znakiem towarowym należących do klasy 30 „sago” i „sztucznego ryżu [niegotowanego]”;

            —

            unieważnienie w całości prawa do unijnego znaku towarowego;

            —

            obciążenie EUIPO kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w związku z postępowaniem przed Sądem, Izbą Odwoławczą i Wydziałem Unieważnień EUIPO.

      Podniesione zarzuty

            —

            Naruszenie art. 59 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 ust. 1 lit. g) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 oparte na bezwzględnej podstawie unieważnienia/odmowy rejestracji dotyczącej charakteru wprowadzającego w błąd;

            —

            Naruszenie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 oparte na bezwzględnej podstawie unieważnienia dotyczącej zgłoszenia unijnego znaku towarowego w złej wierze;

            —

            Naruszenie art. 59 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 oparte na bezwzględnej podstawie unieważnienia/odmowy rejestracji dotyczącej charakteru opisowego;

            —

            Artykuł 94 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w odniesieniu do wystarczającego uzasadnienia decyzji EUIPO.


201807201082013392018/C 276/863662018TC27620180806PL01PLINFO_JUDICIAL20180608555511Sprawa T-366/18: Skarga wniesiona w dniu 8 czerwca 2018 r. – Pet King Brands / EUIPO – Virbac (SUIMOX)
 ---documentbreak--- C2762018PL5510120180608PL0086551551Skarga wniesiona w dniu 8 czerwca 2018 r. – Pet King Brands / EUIPO – Virbac (SUIMOX)
   (Sprawa T-366/18)2018/C 276/86Język skargi: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Pet King Brands, Inc. (Bartlett, Illinois, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat T. Schmidpeter)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Virbac SA (Carros, Francja)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Virbac SA

      Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego SUIMOX – zgłoszenie nr 15 039 993

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 marca 2018 r. w sprawie R 1835/2017-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

            —

            obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

            —

            Naruszenie art. 94 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

            —

            Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


201807201042013042018/C 276/873672018TC27620180806PL01PLINFO_JUDICIAL20180615565611Sprawa T-367/18: Skarga wniesiona w dniu 15 czerwca 2018 r. – Sixsigma Networks Mexico/EUIPO – Marijn van Oosten Holding (UKIO)
 ---documentbreak--- C2762018PL5610120180615PL0087561561Skarga wniesiona w dniu 15 czerwca 2018 r. – Sixsigma Networks Mexico/EUIPO – Marijn van Oosten Holding (UKIO)
   (Sprawa T-367/18)2018/C 276/87Język skargi: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Sixsigma Networks Mexico, SA de CV (Meksyk, Meksyk) (przedstawiciele: adwokaci C. Casas Feu i J. Dorado Lopez-Lozano)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Marijn van Oosten Holding BV (Amsterdam, Niderlandy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający / Właściciel spornego znaku towarowego: Marijn van Oosten Holding BV

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „UKIO” – unijny znak towarowy nr 15 079 023

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 marca 2018 r. w sprawie R 1536/2017-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

            —

            obciążenie EUIPO i Marijn van Oosten Holding BV kosztami postępowania.

      Podniesiony zarzut

            —

            Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2017/1001.


201807201022013022018/C 276/883682018TC27620180806PL01PLINFO_JUDICIAL20180615565722Sprawa T-368/18: Skarga wniesiona w dniu 15 czerwca 2018 r. – ETI Gıda Sanayi ve Ticaret / EUIPO – Grupo Bimbo (ETI Bumbo)
 ---documentbreak--- C2762018PL5620120180615PL0088562572Skarga wniesiona w dniu 15 czerwca 2018 r. – ETI Gıda Sanayi ve Ticaret / EUIPO – Grupo Bimbo (ETI Bumbo)
   (Sprawa T-368/18)2018/C 276/88Język skargi: hiszpański
      Strony

      Strona skarżąca: ETI Gıda Sanayi ve Ticaret AŞ (Eskişehir, Turcja) (przedstawiciele: adwokaci D. Cañadas Arcas, P. Merino Baylos, D. Gómez Sánchez i N. Martínez de las Rivas Malagón)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Grupo Bimbo, SAB de CV (Meksyk, Meksyk)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego „ETI Bumbo” – zgłoszenie nr 14 895 585

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 kwietnia 2018 r. w sprawie R 1459/2017-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

            —

            obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

            —

            Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b), art. 8 ust. 5 i art. 76 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


201807201092012912018/C 276/893692018TC27620180806PL01PLINFO_JUDICIAL20180618575821Sprawa T-369/18: Skarga wniesiona w dniu 18 czerwca 2018 r. – Napolitano/Komisja
 ---documentbreak--- C2762018PL5710120180618PL0089571582Skarga wniesiona w dniu 18 czerwca 2018 r. – Napolitano/Komisja
   (Sprawa T-369/18)2018/C 276/89Język postępowania: włoski
      Strony

      Strona skarżąca: John Napolitano (Rzym, Włochy) (przedstawiciel: adwokat M. Velardo)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji;

            —

            obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Decyzje zaskarżone w skardze to: decyzja z dnia 27 września 2017 r., z której wynika, że skarżący nie znalazł się na liście rezerwy kadrowej konkursu EPSO/AD/324/16, decyzja z dnia 25 października 2017 r. oddalająca wniosek o ponowne rozpatrzenie decyzji o nieumieszczeniu nazwiska skarżącego na liście rezerwy kadrowej oraz decyzja organu powołującego z dnia 7 marca 2018 r. oddalająca zażalenie administracyjne skarżącego, wniesione zgodnie z art. 90 regulaminu pracowniczego. Ogłoszenie o konkursie, o którym mowa w tym postępowaniu, miało na celu wybór dziesięciu szefów zespołów dochodzeniowych (AD 9), którzy mieli zostać wpisani na listy rezerwowe wykorzystywane przez Komisję Europejską (głównie przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych) w celu rekrutacji nowych urzędników, na stanowiskach administratorów, do kierowania zespołem osób prowadzących dochodzenia, pracujących w obszarze wydatków UE, walki z korupcją i poważnych wykroczeń personelu UE, ceł i handlu, wyrobów tytoniowych i podrabianych towarów.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

            1.

            Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przepisów dotyczących systemu językowego w instytucjach europejskich, w szczególności art. 1, 2 i 6 rozporządzenia nr 1/58, zakazu dyskryminacji ze względu na język, zasady proporcjonalności określonej w art. 5 TFUE i art. 27 regulaminu pracowniczego.

            2.

            Zarzut drugi dotyczący naruszenia przez przewodniczącego komisji konkursowej obowiązku bezstronności i art. 3 załącznika III do regulaminu pracowniczego.

            3.

            Zarzut trzeci dotyczący naruszenia przez komisję konkursową ogłoszenia o konkursie, w zakresie, w jakim po pierwsze, licząc punkty uzyskane w teście wielokrotnego wyboru oraz w teście dotyczącym kompetencji ogólnych, komisja niezgodnie z prawem zrównała odrębne pojęcia (mianowicie „minimalna wymagana ocena” i charakter „eliminujący”), a po drugie, w ramach studium przypadku w kontekście testu ogólnego, wybrała ona kwestie, które były zbyt szczegółowe i dawały przewagę tym, którzy już mieli doświadczenie w OLAF-ie.

            4.

            Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady równości kandydatów, a także nieobiektywny charakter ocen ze względu na brak stałego charakteru komisji konkursowej.

            5.

            Zarzut piąty dotyczący błędu w ocenie w świetle dużej rozbieżności między indywidualnymi uznaniowymi ocenami komisji konkursowej. Ponadto z ogólnych przepisów nie wynika jasno, że testy należy rozpatrywać całkowicie oddzielnie.


201807201062013372018/C 276/903712018TC27620180806PL01PLINFO_JUDICIAL20180618585921Sprawa T-371/18: Skarga wniesiona w dniu 18 czerwca 2018 r. – Reiner Stemme Utility Air Systems / EASA
 ---documentbreak--- C2762018PL5810120180618PL0090581592Skarga wniesiona w dniu 18 czerwca 2018 r. – Reiner Stemme Utility Air Systems / EASA
   (Sprawa T-371/18)2018/C 276/90Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Reiner Stemme Utility Air Systems GmbH (Wildau, Niemcy) (przedstawiciele: O. Alexander i P. Stompfe, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Bezpieczeństwa Lotniczego (EASA)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności wezwania do zapłaty faktury nr 90091554 z dnia 28 kwietnia 2017 r., wystawionej przez pozwaną w formie decyzji komisji odwoławczej EASA z dnia 19 kwietnia 2018 r.;

            —

            stwierdzenie, że rozporządzenie Komisji (UE) nr 319/2014 (
                  1
               ) z dnia 27 marca 2014 r. w sprawie opłat i honorariów pobieranych przez Europejską Agencję Bezpieczeństwa Lotniczego nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie;

            —

            zawieszenie wymagalności faktury nr 90091554 z dnia 28 kwietnia 2017 r. do dnia wydania orzeczenia Sądu;

            —

            obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

            1.

            Zarzut pierwszy, zgodnie z którym Komisja przekroczyła swe kompetencje w zakresie pobierania podatków w dziedzinie bezpieczeństwa lotniczego.
            Skarżąca podnosi, że „opłaty” za samoloty kategorii od 2000 kg do 5700 kg stały się podatkami z powodu „drastycznego wzrostu”„opłaty ryczałtowej” o ponad 1700 %. W tym konkretnym przypadku usługi świadczone przez pozwaną na rzecz obywateli, są tak znikome (minimalne), że nie sposób uznać uiszczanych za nie „opłat” za wynagrodzenie za usługę, ale raczej one stanowią rodzaj opodatkowania.
            Komisja nie ma jednak uprawnień do nakładania podatków w dziedzinie bezpieczeństwa lotniczego. Z tych względów rozporządzenie Komisji (EU) nr 319/2014, które przewiduje opłatę ryczałtową w wysokości 263800 EUR za procedurę certyfikacji statków powietrznych, takich jak należące do skarżącej, która w znacznym stopniu pozostaje bez związku z czynnościami wykonywanymi przez pozwaną, przez co nie może być traktowana jako ekwiwalent świadczonej usługi, narusza zasadę kompetencji powierzonych.

            2.

            Zarzut drugi, zgodnie z którym sporna faktura, potwierdzona sporną decyzją stanowi naruszenie art. 16 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.
            Zdaniem skarżącej opłaty zastosowane na podstawie rozporządzenia (EU) nr 319/2014 za określoną procedurą certyfikacji były nieproporcjonalne do realizowanego celu, a w konsekwencji naruszały wolność prowadzenia działalności gospodarczej zgodnie z art. 16 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

            3.

            Zarzut trzeci, zgodnie z którym sporna faktura, potwierdzona sporną decyzją stanowi przejaw dyskryminacji, a z tego względu naruszenie art. 20 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.
            Sporna faktura wystawiona przez pozwaną na podstawie rozporządzenia (EU) nr 319/2014 nie spełnia wymogów art. 20 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, skoro skarżąca została potraktowana w sposób odmienny w stosunku do innych producentów statków powietrznych ubiegających się o określony typ certyfikacji, chociaż sytuacja wymagała jednakowego traktowania.

            4.

            Zarzut czwarty zgodnie z którym naruszono art. 13 ust. 2 TUE
            Wreszcie skarżąca uważa, że art. 7 ust. 2 rozporządzenia (EU) nr 319/2014 nie nadaje pozwanej żadnych uprawnień dyskrecjonalnych w zakresie uiszczania opłat za procedurę certyfikacji. Przepis ten określa raczej kiedy należna opłata winna być opłatą ryczałtową a kiedy opłatą zmienną. Komisja naruszyła w ten sposób służące jej uprawniania prawodawcze, a w konsekwencji naruszyła równowagę międzyinstytucjonalną Unii, ustanowioną w art. 13 ust. 2 TUE.

      (
         1
      )	Rozporządzenie Komisji (UE) nr 319/2014 z dnia 27 marca 2014 r. w sprawie opłat i honorariów pobieranych przez Europejską Agencję Bezpieczeństwa Lotniczego oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 593/2007 (Dz.U. 2014 L 93, s. 58).


201807201012012862018/C 276/913782018TC27620180806PL01PLINFO_JUDICIAL20180622596021Sprawa T-378/18: Skarga wniesiona w dniu 22 czerwca 2018 r. – NHS / EUIPO – HLC SB Distribution (CRUZADE)
 ---documentbreak--- C2762018PL5910120180622PL0091591602Skarga wniesiona w dniu 22 czerwca 2018 r. – NHS / EUIPO – HLC SB Distribution (CRUZADE)
   (Sprawa T-378/18)2018/C 276/91Język skargi: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: NHS, Inc. (Santa Cruz, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat P. Olson)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: HLC SB Distribution, SL (Irún, Hiszpania)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: HLC SB Distribution, SL

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy CRUZADE – zgłoszenie nr 13 528 112

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 kwietnia 2018 r. w sprawie R 1217/2017-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

            —

            odrzucenie zgłoszenia unijnego znaku towarowego nr 013 528 112 w odniesieniu do „deskorolek i części do nich”;

            —

            obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesiony zarzut

            —

            Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


201807201052013362018/C 276/923812018TC27620180806PL01PLINFO_JUDICIAL20180625606121Sprawa T-381/18: Skarga wniesiona w dniu 25 czerwca 2018 r. – Engel / EUIPO – F. Engel (ENGEL)
 ---documentbreak--- C2762018PL6010120180625PL0092601612Skarga wniesiona w dniu 25 czerwca 2018 r. – Engel / EUIPO – F. Engel (ENGEL)
   (Sprawa T-381/18)2018/C 276/92Język skargi: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Engel GmbH (Pfullingen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Pfitzer)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: F. Engel K/S (Haderslev, Dania)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską graficznego znaku towarowego ENGEL – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 1 178 629

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 marca 2018 r. w sprawie R 1423/2017-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

            —

            obciążenie EUIPO kosztami postępowania

            —

            zawieszenie postępowania do czasu wydania decyzji w przedmiocie unieważnienia znaków towarowych F. Engel.

      Podniesione zarzuty

            —

            Naruszenie zasady 20 ust. 7 lit. c) rozporządzenia nr 2868/95;

            —

            Naruszenie prawa do rzetelnego procesu.


201807200812013302018/C 276/934872017TC27620180806PL01PLINFO_JUDICIAL20180619616111Sprawa T-487/17: Postanowienie Sądu z dnia 19 czerwca 2018 r. – UE / Komisja
 ---documentbreak--- C2762018PL6110120180619PL0093611611Postanowienie Sądu z dnia 19 czerwca 2018 r. – UE / Komisja
   (Sprawa T-487/17) (
         1
      )2018/C 276/93Język postępowania: angielskiPrezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.
   (
         1
      )	Dz.U. C 357 z 23.10.2017.


201807200862013322018/C 276/946202017TC27620180806PL01PLINFO_JUDICIAL20180620616112Sprawa T-620/17: Postanowienie Sądu z dnia 20 czerwca 2018 r. – Teollisuuden Voima / Komisja
 ---documentbreak--- C2762018PL6120120180620PL0094612611Postanowienie Sądu z dnia 20 czerwca 2018 r. – Teollisuuden Voima / Komisja
   (Sprawa T-620/17) (
         1
      )2018/C 276/94Język postępowania: angielskiPrezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.
   (
         1
      )	Dz.U. C 402 z 27.11.2017.


201807200872013582018/C 276/951482018TC27620180806PL01PLINFO_JUDICIAL20180619616113Sprawa T-148/18: Postanowienie Sądu z dnia 19 czerwca 2018 r. – UE / Komisja
 ---documentbreak--- C2762018PL6130120180619PL0095613611Postanowienie Sądu z dnia 19 czerwca 2018 r. – UE / Komisja
   (Sprawa T-148/18) (
         1
      )2018/C 276/95Język postępowania: angielskiPrezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.
   (
         1
      )	Dz.U. C 166 z 14.5.2018.


201808030332049842018/C 294/193182018CJC29420180820PL01PLINFO_JUDICIAL20180511141411Sprawa C-318/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nederlandstalige rechtbank van eerste aanleg Brussel (Belgia) w dniu 11 maja 2018 r. – Oracle Belgium BVBA / Belgische Staat
 ---documentbreak--- C2942018PL1410120180511PL0019141141Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nederlandstalige rechtbank van eerste aanleg Brussel (Belgia) w dniu 11 maja 2018 r. – Oracle Belgium BVBA / Belgische Staat
   (Sprawa C-318/18)2018/C 294/19Język postępowania: niderlandzki
      Sąd odsyłający

   Nederlandstalige rechtbank van eerste aanleg Brussel

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Oracle Belgium BVBA

      Strona pozwana: Belgische Staat

      Pytania prejudycjalne

            1)

            Czy art. 2 ust. 2 decyzji Komisji Europejskiej z dnia 11 stycznia 2016 r. (SA.37667), zgodnie z którym „[w]szystkie kwoty (uznanej za niezgodną z prawem pomocy udzielonej przez Belgię spółce Tekelec International BVBA w postaci zwolnienia z podatku tzw. »nadmiernych zysków« w odniesieniu do lat obrotowych 2009, 2010, 2011 i 2012, przyznanej przez Rulingcommissie van de Belgische fiscus [organ ds. interpretacji indywidualnych belgijskiej administracji skarbowej] decyzją z dnia 1 lipca 2008 r.), których nie odzyskano od beneficjentów w wyniku procesu odzyskiwania pomocy określonego w ust. 1, odzyskuje się od grupy przedsiębiorstw, do której należy beneficjent”, należy interpretować w ten sposób, że w przypadku przejęcia beneficjenta pomocy (spółki Tekelec International BVBA) przez nową grupę przedsiębiorstw (grupę Oracle) po zakończeniu środka pomocy (środek pomocy dotyczył lat obrotowych 2009, 2010, 2011 i 2012, a przejęcie nastąpiło w dniu 10 czerwca 2013 r.) i przed rozpoczęciem przez Komisję Europejską postępowania w sprawie dopuszczalności środka pomocy (wszczętego pismem z dnia 19 grudnia 2013 r.) „grupą przedsiębiorstw, do której należy beneficjent” staje się grupa przedsiębiorstw nabywcy czy pozostaje nią grupa przedsiębiorstw zbywcy?

            2)

            Jeżeli odpowiedź na pytanie pierwsze – niezależnie od rodzaju środka pomocy uznanego za niezgodny z prawem (tj. tego, czy jest to środek ekonomiczny czy podatkowy) – jest uzależniona od tego, czy cena przejęcia odpowiadała cenie rynkowej, a mianowicie grupa przedsiębiorstw zbywcy pozostaje beneficjentem, jeżeli cena przejęcia odpowiada cenie rynkowej, w szczególności jeżeli wartość przedmiotowego środka pomocy została uwzględniona w cenie przejęcia, natomiast grupa przedsiębiorstw nabywcy staje się beneficjentem, jeżeli cena przejęcia jest niższa niż cena rynkowa, a mówiąc konkretnie, jeżeli wartość przedmiotowego środka pomocy nie została uwzględniona lub nie została w pełni uwzględniona w cenie przejęcia, to na kim spoczywa ciężar dowodu w tym zakresie w przypadku żądania zwrotu pomocy uznanej za niezgodną z prawem od grupy przedsiębiorstw nabywcy lub członka tej grupy: czy nowa grupa przedsiębiorstw lub jej członek, który został pociągnięty do odpowiedzialności, musi wykazać, że cena przejęcia odpowiada cenie rynkowej, czy też organ odzyskujący pomoc, państwo belgijskie, musi wykazać, że cena przejęcia jest niższa niż cena rynkowa?

            3)

            Natomiast jeżeli odpowiedź na pytanie pierwsze z uwagi na podatkowy charakter spornego środka pomocy nie zależy od tego, czy cena przejęcia odpowiada cenie rynkowej, to w jaki sposób należy ustalić, która grupa przedsiębiorstw w wyniku przejęcia jest „grupą przedsiębiorstw, do której należy beneficjent”?


201808030362050152018/C 294/032082016CJC29420180820PL01PLINFO_JUDICIAL201806283311Sprawa C-208/16 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 28 czerwca 2018 r. – Republika Federalna Niemiec/Dirk Andres (syndyk masy upadłości spółki Heitkamp BauHolding GmbH), Komisja Europejska [Odwołanie – Pomoc państwa – Niemieckie ustawodawstwo podatkowe dotyczące przenoszenia niektórych strat na przyszłe lata podatkowe („klauzula restrukturyzacji”) – Decyzja stwierdzająca niezgodność systemu pomocy z rynkiem wewnętrznym – Skarga o stwierdzenie nieważności – Dopuszczalność – Artykuł 263 akapit czwarty TFUE – Osoba, której akt dotyczy indywidualnie – Artykuł 107 ust. 1 TFUE – Pojęcie pomocy państwa – Warunek dotyczący selektywności – Określenie ram odniesienia – Kwalifikacja prawna okoliczności faktycznych]
 ---documentbreak--- C2942018PL310120180628PL00033131Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 28 czerwca 2018 r. – Republika Federalna Niemiec/Dirk Andres (syndyk masy upadłości spółki Heitkamp BauHolding GmbH), Komisja Europejska
   (Sprawa C-208/16 P) (
         1
      )
   „[Odwołanie — Pomoc państwa — Niemieckie ustawodawstwo podatkowe dotyczące przenoszenia niektórych strat na przyszłe lata podatkowe („klauzula restrukturyzacji”) — Decyzja stwierdzająca niezgodność systemu pomocy z rynkiem wewnętrznym — Skarga o stwierdzenie nieważności — Dopuszczalność — Artykuł 263 akapit czwarty TFUE — Osoba, której akt dotyczy indywidualnie — Artykuł 107 ust. 1 TFUE — Pojęcie pomocy państwa — Warunek dotyczący selektywności — Określenie ram odniesienia — Kwalifikacja prawna okoliczności faktycznych]”2018/C 294/03Język postępowania: niemiecki
      Strony

      Wnosząca odwołanie: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze i R. Kanitz, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Dirk Andres (syndyk masy upadłości spółki Heitkamp BauHolding GmbH) (przedstawiciele: W. Niemann, S. Geringhoff i P. Dodos, Rechtsanwälte), Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal, T. Maxian Rusche i K. Blanck-Putz, pełnomocnicy)

      Sentencja

            1)

            Odwołanie wzajemne zostaje oddalone.

            2)

            Uchyla się pkt 2 i 3 sentencji wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 4 lutego 2016 r., Heitkamp BauHolding/Komisja (T-287/11, EU:T:2016:60).

            3)

            Stwierdza się nieważność decyzji Komisji 2011/527/UE z dnia 26 stycznia 2011 r. w sprawie pomocy państwa C 7/10 (ex CP 250/09 i NN 5/10) przyznanej przez Niemcy – Program pomocy dotyczący przeniesienia strat podatkowych w przypadku restrukturyzacji przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji („Sanierungsklausel”).

            4)

            Komisja Europejska zostaje obciążona – poza własnymi kosztami poniesionymi zarówno w postępowaniu w pierwszej instancji, jak i w postępowaniu odwoławczym – kosztami poniesionymi przez Republikę Federalną Niemiec w postępowaniu odwoławczym oraz kosztami poniesionymi przez Dirka Andresa, działającego w charakterze syndyka masy upadłości spółki Heitkamp BauHolding GmbH, zarówno w postępowaniu w pierwszej instancji, jak i w postępowaniu odwoławczym.

      (
         1
      )	Dz.U. C 211 z 13.6.2016.


201808030082050412018/C 294/343662018CJC29420180820PL01PLINFO_JUDICIAL20180605252622Sprawa C-366/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social de Madrid (Hiszpania) w dniu 5 czerwca 2018 r. – José Manuel Ortiz Mesonero / UTE Luz Madrid Centro (w którego skład wchodzą spółki SICE S.A., Urbalux S.A. ImesAPI S.A. Extralux S.A. i Citelum Ibérica S.A.)
 ---documentbreak--- C2942018PL2520120180605PL0034252262Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social de Madrid (Hiszpania) w dniu 5 czerwca 2018 r. – José Manuel Ortiz Mesonero / UTE Luz Madrid Centro (w którego skład wchodzą spółki SICE S.A., Urbalux S.A. ImesAPI S.A. Extralux S.A. i Citelum Ibérica S.A.)
   (Sprawa C-366/18)2018/C 294/34Język postępowania: hiszpański
      Sąd odsyłający

   Juzgado de lo Social de Madrid

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: José Manuel Ortiz Mesonero

      Strona pozwana: UTE Luz Madrid Centro (w którego skład wchodzą spółki SICE S.A., Urbalux S.A. ImesAPI S.A. Extralux S.A. i Citelum Ibérica S.A.)

      Pytania prejudycjalne

            1)

            Czy przepis krajowy, taki jak zawarty w art. 37 ust. 6 statutu pracowników, który uzależnia wykonanie prawa do pogodzenia życia rodzinnego pracownika z jego życiem zawodowym w celu sprawowania bezpośredniej opieki nad dziećmi lub członkami rodziny pozostającymi na jego utrzymaniu, od konieczności zmniejszenie przez tego pracownika, w każdym przypadku, zwykłego wymiaru czasu pracy, któremu towarzyszy proporcjonalne obniżenie wynagrodzenia, jest sprzeczny z art. 8, 10 i 157 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, art. 3 Traktatu o Unii Europejskiej, art. 23 i art. 33 ust. 2 karty praw podstawowych oraz art. 1 i art. 14 ust. 1 dyrektywy 2006/54 (
                  1
               ), wszystkie w związku z dyrektywą 2010/18 (
                  2
               ) w sprawie wdrożenia zmienionego porozumienia ramowego dotyczącego urlopu rodzicielskiego?

      (
         1
      )	Dyrektywa 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (Dz.U. 2006, L 204, s. 23).
   (
         2
      )	Dyrektywa Rady 2010/18/UE z dnia 8 marca 2010 r. w sprawie wdrożenia zmienionego porozumienia ramowego dotyczącego urlopu rodzicielskiego zawartego przez BUSINESSEUROPE, UEAPME, CEEP i ETUC oraz uchylająca dyrektywę 96/34/WE (Dz.U. 2010, L 68, s. 13).


201808030092050422018/C 294/203312018CJC29420180820PL01PLINFO_JUDICIAL20180522151621Sprawa C-331/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský súd v Prešove (Słowacja) w dniu 22 maja 2018 r. – TE / Pohotovosť s.r.o.
 ---documentbreak--- C2942018PL1510120180522PL0020151162Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský súd v Prešove (Słowacja) w dniu 22 maja 2018 r. – TE / Pohotovosť s.r.o.
   (Sprawa C-331/18)2018/C 294/20Język postępowania: słowacki
      Sąd odsyłający

   Krajský súd v Prešove

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: TE

      Strona pozwana: Pohotovosť s.r.o.

      Pytania prejudycjalne

            1)

                        A

                        W wyniku wyroku w sprawie C-42/15 (
                              1
                           ) ustawodawca słowacki wykreślił z § 9 zákon č. 129/2010 Z. z. o spotrebiteľských úveroch a o iných úveroch a pôžičkách pre spotrebiteľov a o zmene a doplnení niektorých zákonov (ustawy nr 129/2010 o kredytach konsumenckich i innych kredytach i pożyczkach udzielonych konsumentom oraz o zmianie niektórych innych ustaw, zwanej dalej „ustawą nr 129/2010”) zwrot „kapitału, odsetek i innych opłat” z mocą od dnia 1 maja 2018 r. jako elementy umowy dotyczące zwrotu kredytu, kładąc kres prawu przyznanemu przez ustawę o konsumentach w umowach kredytu konsumenckiego do wskazania w jakikolwiek sposób (nie tylko w formie tabeli spłat) podziału płatności między kapitał, odsetki i koszty, a także sankcji za nieprzestrzeganie tego prawa.

                        B

                        Wprawdzie od dnia 1 maja 2018 r. zmiana ustawy umożliwiła lepsze wykonanie wyroku Trybunału, niemniej jednak w sporach dotyczących umów zawartych z konsumentami przed dniem 1 maja 2018 r. sądy [słowackie] zareagowały [na wyrok Trybunału Sprawiedliwości] w ten sposób, aby w istocie osiągnąć ten sam rezultat, do jakiego dążył ustawodawca, przyjmując wykładnię zgodną z prawem Unii.

                        C

                        W tym kontekście pytanie skierowane do Trybunału dotyczy wykładni prawa Unii w ramach stosowania skutku bezpośredniego dyrektyw. Biorąc pod uwagę znaczną liczbę orzeczeń, w których w przeszłości sądy uznały, iż ustawa nr 129/2010 przyznaje konsumentom prawo do otrzymania szczegółowego podziału płatności między kapitał, odsetki i koszty, kieruje się do Trybunału następujące pytanie:
                        Czy przy stosowaniu skutku bezpośredniego dyrektywy w stosunkach horyzontalnych między jednostkami i w celu zagwarantowania jej pełnego skutku poprzez zastosowanie wszystkich metod interpretacji i wewnętrznego porządku prawnego zasada pewności prawa pozwala sądowi na wydanie, w sporze dotyczącym umowy kredytu konsumenckiego zawartej przed dniem 1 maja 2018 r., orzeczenia, którego skutki są równoważne do skutków wynikających z przyjętej przez ustawodawcę zmiany ustawy z mocą od dnia 1 maja 2018 r., w celu wykonania wyroku wydanego w sprawie C-42/15?

      Dalsze pytania są przedkładane przez sąd odsyłający tylko w wypadku, gdy Trybunał odpowie na pytanie 1. C w ten sposób, że przy zastosowaniu skutku bezpośredniego dyrektywy w stosunkach horyzontalnych między jednostkami i w celu zagwarantowania jej pełnego skutku zasada pewności prawa pozwala sądowi na wydanie orzeczenia, którego skutki są równoważne do skutków wynikających z przyjętej przez ustawodawcę zmiany ustawy z mocą od dnia 1 maja 2018 r., w celu wykonania wyroku wydanego w sprawie C-42/15, a w konsekwencji w takim wypadku:

            2)

            Czy wyrok z dnia 9 listopada 2016 r. wydany przez Trybunał w sprawie C-42/15, Home Credit Slovakia, oraz dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE (
                  2
               ) z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającą dyrektywę Rady 87/102/EWG (
                  3
               ) (zwaną dalej „dyrektywą 2008/48”) należy interpretować w ten sposób, że Trybunał orzekł, iż dyrektywa 2008/48 sprzeciwia się uregulowaniu krajowemu wymagającemu nie tylko wyszczególnienia płatności w formie tabeli spłat, lecz także wszelkiemu innemu prawnemu wyrażeniu kwoty, liczby i częstotliwości spłat kapitału pożyczki konsumenckiej?

            3)

            Czy powyższy wyrok Trybunału należy interpretować w ten sposób, że [poza] tym, co jest wskazane dla kapitału, reguluje on również kwestię, czy uregulowanie państwa członkowskiego, które przewiduje prawo konsumentów do otrzymania w umowie kredytu konsumenckiego informacji dotyczących kwoty, liczby i terminów zapłaty odsetek i kosztów, wykracza poza zakres dyrektywy 2008/48? Jeżeli wyrok dotyczy także odsetek i kosztów, to czy podział spłaty odsetek i kosztów w formie innej niż tabela spłat również wykracza poza zakres owej dyrektywy, a w szczególności jej art. 10 ust. 2 lit. j)?

      (
         1
      )	Wyrok z dnia 9 listopada 2016 r. , Home Credit Slovakia (C-42/15, EU:C:2016:842).
   (
         2
      )	Dz.U. 2008, L 133, s. 66.
   (
         3
      )	Dyrektywa Rady 87/102/EWG z dnia 22 grudnia 1986 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących kredytu konsumenckiego (Dz.U. 1987, L 42, s. 48).


201808030182050462018/C 294/353672018CJC29420180820PL01PLINFO_JUDICIAL20180604262721Sprawa C-367/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 4 czerwca 2018 r. – María Teresa Aragón Carrasco, María Eugenia Cotano Montero, María Gloria Ferratges Castellanos, Raquel García Ferratges, Elena Muñoz Mora, Ángela Navas Chillón, Mercedes Noriega Bosch, Susana Rizo Santaella, Desamparados Sánchez Ramos, Lucía Santana Ruiz y Luis Salas Fernández (como heredero de Lucía Sánchez de la Peña) / Administración del Estado
 ---documentbreak--- C2942018PL2610120180604PL0035261272Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 4 czerwca 2018 r. – María Teresa Aragón Carrasco, María Eugenia Cotano Montero, María Gloria Ferratges Castellanos, Raquel García Ferratges, Elena Muñoz Mora, Ángela Navas Chillón, Mercedes Noriega Bosch, Susana Rizo Santaella, Desamparados Sánchez Ramos, Lucía Santana Ruiz y Luis Salas Fernández (como heredero de Lucía Sánchez de la Peña) / Administración del Estado
   (Sprawa C-367/18)2018/C 294/35Język postępowania: hiszpański
      Sąd odsyłający

   Tribunal Supremo

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca:: María Teresa Aragón Carrasco, María Eugenia Cotano Montero, María Gloria Ferratges Castellanos, Raquel García Ferratges, Elena Muñoz Mora, Ángela Navas Chillón, Mercedes Noriega Bosch, Susana Rizo Santaella, Desamparados Sánchez Ramos, Lucía Santana Ruiz y Luis Salas Fernández (como heredero de Lucía Sánchez de la Peña)

      Strona pozwana: Administración del Estado

      Pytania prejudycjalne

            1)

            Czy klauzulę 4 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, stanowiącego załącznik do dyrektywy Rady 1999/70 (
                  1
               ), należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ona hiszpańskiemu uregulowaniu krajowemu, które w art. 12 ust. 3 Texto refundido del Estatuto del Empleado Público (Real Decreto Legislativo [5]/2015, de 30 de octubre) (ustawa o statucie osób zatrudnionych w sektorze publicznym – tekst jednolity, królewski dekret ustawodawczy 2/2015 z dnia 30 października) przewiduje swobodne odwołanie bez odprawy, a z drugiej strony, ustanawia odprawę w art. 49.1.c) Texto refundido del Estatuto de los Trabajadores (Real Decreto Legislativo 2/2015, de 23 de octubre) (kodeks pracy – tekst jednolity, królewski dekret ustawodawczy 2/2015 z dnia 23 października) na wypadek rozwiązania umowy o pracę z przyczyn określonych przez prawo?

            2)

            W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, czy zakresem regulacji klauzuli 5 porozumienia ramowego jest objęty środek, taki jak ten ustanowiony przez prawodawcę hiszpańskiego, polegający na ustaleniu odprawy w wysokości 12 dziennych stawek wynagrodzenia za każdy przepracowany rok, którą pracownik ma otrzymać po rozwiązaniu umowy o pracę na czas określony, nawet gdy zatrudnienie na czas określony ograniczono do jednej umowy?

            3)

            Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie, czy za sprzeczny z klauzulą 5 porozumienia ramowego należy uznać przepis prawa, który przyznaje pracownikom zatrudnionym na czas określony odprawę z tytułu rozwiązania umowy o pracę w wysokości 12 dziennych stawek wynagrodzenia za każdy przepracowany rok, ale wyklucza taką odprawę w odniesieniu do wspomnianych wcześniej pracowników zatrudnianych na stanowiskach doradczych i asystenckich w sytuacji, gdy dochodzi do ich swobodnego odwołania[?]

      (
         1
      )	Dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotycząca Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC (Dz.U. 1999, L 175, s. 43)


title: Sprawa T-54/17: Wyrok Sądu z dnia 11 lipca 2018 r. – CLF / Parlament [Prawo instytucjonalne – Parlament Europejski – Decyzja w sprawie przyznania dotacji fundacji politycznej – Zaliczka ustalona na 33 % maksymalnej kwoty przyznanej dotacji – Obowiązek dostarczenia gwarancji bankowej dotyczącej zaliczki – Rozporządzenie finansowe – Zasady wykonania rozporządzenia finansowego – Rozporządzenie (WE) nr 2004/2003 w sprawie przepisów regulujących partie polityczne na poziomie europejskim oraz zasad dotyczących ich finansowania – Proporcjonalność – Równość traktowania]

text:
               27.8.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/29

      Wyrok Sądu z dnia 11 lipca 2018 r. – CLF / Parlament
      (Sprawa T-54/17) (1)

      ([Prawo instytucjonalne - Parlament Europejski - Decyzja w sprawie przyznania dotacji fundacji politycznej - Zaliczka ustalona na 33 % maksymalnej kwoty przyznanej dotacji - Obowiązek dostarczenia gwarancji bankowej dotyczącej zaliczki - Rozporządzenie finansowe - Zasady wykonania rozporządzenia finansowego - Rozporządzenie (WE) nr 2004/2003 w sprawie przepisów regulujących partie polityczne na poziomie europejskim oraz zasad dotyczących ich finansowania - Proporcjonalność - Równość traktowania])
      (2018/C 301/38)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Coalition for Life and Family (CLF) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat P. Richter)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: N. Görlitz, S. Alves i C. Burgos, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Wniesione na podstawie art. 263 TFUE żądanie częściowego stwierdzenia nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego FINS-2017-16 z dnia 12 grudnia 2016 r. w sprawie przyznania skarżącej dotacji, ze względu na to, że w tej decyzji ograniczono wypłatę zaliczki do 33 % maksymalnej kwoty dotacji i uzależniono tę wypłatę od dostarczenia gwarancji bankowej.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Coalition for Life and Family (CLF) zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 78 z 13.3.2017.


title: Sprawa C-544/16: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 5 lipca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) – Zjednoczone Królestwo) – Marcandi Limited, działająca pod firmą Madbid / Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs [Odesłanie prejudycjalne – Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 2 pkt 1 lit. c) – Emisja „kredytów” umożliwiających licytowanie w aukcjach internetowych – Odpłatne świadczenie usług – Transakcja uprzednia – Artykuł 73 – Podstawa opodatkowania]

text:
               27.8.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/3

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 5 lipca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) – Zjednoczone Królestwo) – Marcandi Limited, działająca pod firmą Madbid / Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs
      (Sprawa C-544/16) (1)

      ([Odesłanie prejudycjalne - Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 2 pkt 1 lit. c) - Emisja „kredytów” umożliwiających licytowanie w aukcjach internetowych - Odpłatne świadczenie usług - Transakcja uprzednia - Artykuł 73 - Podstawa opodatkowania])
      (2018/C 301/03)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      First-tier Tribunal (Tax Chamber)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Marcandi Limited, działająca pod firmą Madbid

         Strona pozwana: Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 2 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że emisja „kredytów”, takich jak te rozpatrywane w postępowaniu głównym, które pozwalają klientom operatora licytować na prowadzonych przez tego operatora aukcjach, stanowi odpłatne świadczenie usług, w których świadczeniem wzajemnym jest kwota uiszczana w zamian za te „kredyty”.

                  2)

                  Artykuł 73 dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach takich jak te rozpatrywane w postępowaniu głównym wartość „kredytów” wykorzystanych do licytacji nie stanowi części świadczenia wzajemnego otrzymanego przez podatnika w zamian za dostawy towarów, których dokonuje na rzecz użytkowników, którzy wygrali zorganizowaną przez niego aukcję, lub użytkowników, którzy dokonali zakupu za pomocą funkcji „kup teraz” lub „osiągnięta zniżka”.

                  3)

                  Kiedy sądy jednego państwa członkowskiego, które dokonują wykładni odpowiednich przepisów prawa Unii i prawa krajowego, stwierdzą, że ta sama transakcja jest w innym państwie członkowskim odmiennie traktowana do celów podatku od wartości dodanej, mają one możliwość, a nawet obowiązek, w zależności od tego, czy ich orzeczenia podlegają zaskarżeniu w prawie krajowym, wystąpić do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym.

         (1)  Dz.U. C 14 z 16.1.2017.


title: Sprawa T-244/18 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 10 lipca 2018 r. – Synergy Hellas / Komisja [Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – Umowa o udzielenie dotacji zawarta w ramach szóstego programu ramowego w dziedzinie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2002 – 2006) – Odzyskanie wypłaconych kwot – Wniosek o zawieszenie wykonania – Brak pilnego charakteru]

text:
               27.8.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/38

      Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 10 lipca 2018 r. – Synergy Hellas / Komisja
      (Sprawa T-244/18 R)
      ([Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych - Umowa o udzielenie dotacji zawarta w ramach szóstego programu ramowego w dziedzinie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2002 – 2006) - Odzyskanie wypłaconych kwot - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru])
      (2018/C 301/51)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Strona skarżąca: d.d. Synergy Hellas Anonymi Emporiki Etaireia Parochis Ypiresion Pliroforikis (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: adwokat K. Damis)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Katsimerou i A. Kyratsou, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Wniosek na podstawie art. 278 i 279 TFUE o zawieszenie wykonania decyzji Komisji C(2018) 1115 final z dnia 19 lutego 2018 r. dotyczącej odzyskania od skarżącej kwoty 76 282,08 EUR wraz z odsetkami za zwłokę.

         Sentencja

                  1)

                  Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

                  2)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-416/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 26 kwietnia 2018 r. w sprawie T-190/16, Mykola Yanovych Azarov / Rada Unii Europejskiej, wniesione w dniu 26 czerwca 2018 r. przez Mykolę Yanovycha Azarova

text:
               27.8.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/19

      Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 26 kwietnia 2018 r. w sprawie T-190/16, Mykola Yanovych Azarov / Rada Unii Europejskiej, wniesione w dniu 26 czerwca 2018 r. przez Mykolę Yanovycha Azarova
      (Sprawa C-416/18 P)
      (2018/C 301/27)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Mykola Yanovych Azarov (przedstawiciele: adwokaci A. Egger i G. Lansky)

         Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu z dnia 26 kwietnia 2018 r., sprawa T-190/16;

                  —

                  wydanie prawomocnego orzeczenia w sporze i stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2016/318 z dnia 4 marca 2016 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (1) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2016/311 z dnia 4 marca 2016 r. wykonującego rozporządzenie (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (2) w zakresie, w jakim dotyczą one wnoszącego odwołanie, a także obciążenie Rady kosztami postępowania przed Sądem i przed Trybunałem;

                  —

                  posiłkowo, przekazanie sprawy do Sądu, aby wydał on orzeczenie zgodnie z oceną prawną przedstawioną w orzeczeniu Trybunału, i orzeczenie, że rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnoszący odwołanie podnosi następujące zarzuty:

                  1.

                  Sąd błędnie stwierdził, że Rada nie naruszyła praw podstawowych. Sąd przeprowadził nieprawidłową ocenę naruszenia prawa własności i prawa do wykonywania działalności gospodarczej. W szczególności Sąd błędnie orzekł, że środki są odpowiednie i proporcjonalne. Ponadto Sąd naruszył procedurę i uprawnienia proceduralne.

                  2.

                  Sąd błędnie stwierdził, że Rada nie dopuściła się nadużycia w ramach przeprowadzonej oceny. Po pierwsze, Sąd nie przeprowadził żadnej konkretnej kontroli dotyczącej wnoszącego odwołanie. Po drugie, Sąd przyjął błędne założenie, iż brak konkretnych dowodów nie jest istotny.

                  3.

                  Sąd błędnie stwierdził, że Rada nie naruszyła prawa do dobrej administracji. Po pierwsze, przedstawione przez Sąd rozważania dotyczące obowiązku bezstronności Rady są błędne. Po drugie, Sąd naruszył zakres obowiązku uzasadnienia.

                  4.

                  Sąd błędnie stwierdził, że Rada nie popełniła żadnego „oczywistego błędu w ocenie”.

                  5.

                  Przedstawiając wyłącznie politycznie uzasadnienie, Sąd naruszył prawo do rzetelnego procesu.

         (1)  Dz.U. 2016, L 60, s. 76.

         (2)  Dz.U. 2016, L 60, s. 1.


title: Sprawa C-162/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 23 stycznia 2018 r. w sprawie T-869/16, Wenger / EUIPO, wniesione w dniu 28 lutego 2018 r. przez Wenger SA

text:
               3.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/2

      Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 23 stycznia 2018 r. w sprawie T-869/16, Wenger / EUIPO, wniesione w dniu 28 lutego 2018 r. przez Wenger SA
      (Sprawa C-162/18 P)
      (2018/C 311/02)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Wenger SA (przedstawiciele: A. Sulovsky, Rechtsanwältin)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Swissgear Sàrl
      Postanowieniem z dnia 5 lipca 2018 r. Trybunał Sprawiedliwości (siódma izba) stwierdził, że nie istnieje potrzeba wydania orzeczenia w przedmiocie niniejszego odwołania.


title: Sprawa T-134/18: Postanowienie Sądu z dnia 11 lipca 2018 r. – Monster Energy / EUIPO – Nordbrand Nordhausen (BALLER’S PUNCH)

text:
               10.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/27

      Postanowienie Sądu z dnia 11 lipca 2018 r. – Monster Energy / EUIPO – Nordbrand Nordhausen (BALLER’S PUNCH)
      (Sprawa T-134/18) (1)

      (2018/C 319/35)
      Język postępowania: angielski
      Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 142 z 23.4.2018.


title: Sprawa C-553/16: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 25 lipca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varhoven administrativen sad – Bułgaria) – „TTL” EOOD / Direktor na Direktsia „Obzhalvane i danachno-osiguritelna praktika” – Sofia (Odesłanie prejudycjalne – Swoboda świadczenia usług – Opodatkowanie spółek – Wypłaty wynagrodzenia dokonane przez spółkę będącą rezydentem na rzecz spółek niebędących rezydentami za wynajem wagonów cystern – Obowiązek pobrania u źródła podatku od uzyskanych na terytorium krajowym dochodów z wynagrodzenia wypłacanego spółce zagranicznej – Niedochowanie – Umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania – Pobranie od spółki będącej rezydentem odsetek za zwłokę z tytułu niezapłacenia podatku u źródła – Odsetki należne od chwili upływu określonego w przepisach terminu do dnia wykazania spełnienia przesłanek stosowania umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania – Odsetki niepodlegające zwrotowi)

text:
               17.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/5

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 25 lipca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varhoven administrativen sad – Bułgaria) – „TTL” EOOD / Direktor na Direktsia „Obzhalvane i danachno-osiguritelna praktika” – Sofia
      (Sprawa C-553/16) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Swoboda świadczenia usług - Opodatkowanie spółek - Wypłaty wynagrodzenia dokonane przez spółkę będącą rezydentem na rzecz spółek niebędących rezydentami za wynajem wagonów cystern - Obowiązek pobrania u źródła podatku od uzyskanych na terytorium krajowym dochodów z wynagrodzenia wypłacanego spółce zagranicznej - Niedochowanie - Umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania - Pobranie od spółki będącej rezydentem odsetek za zwłokę z tytułu niezapłacenia podatku u źródła - Odsetki należne od chwili upływu określonego w przepisach terminu do dnia wykazania spełnienia przesłanek stosowania umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania - Odsetki niepodlegające zwrotowi))
      (2018/C 328/06)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Varhoven administrativen sad

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca:„TTL” EOOD”

         Strona pozwana: Direktor na Direktsia „Obzhalvane i danachno-osiguritelna praktika” – Sofia

         Przy udziale: Varhovna administrativna prokuratura

         Sentencja

      Artykuł 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on obowiązywaniu uregulowania państwa członkowskiego, takiego jak to rozpatrywane w postępowaniu głównym, zgodnie z którym wypłata wynagrodzenia przez spółkę będącą rezydentem na rzecz spółki mającej siedzibę w innym państwie członkowskim podlega co do zasady pobraniu podatku u źródła, o ile umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania zawarta między tymi dwoma państwami członkowskimi nie stanowi inaczej, jeżeli uregulowanie to nakłada na spółkę będącą rezydentem, która nie pobierze tego podatku ani nie zapłaci go organom podatkowym pierwszego państwa członkowskiego, obowiązek zapłaty niepodlegających zwrotowi odsetek za zwłokę za okres od dnia upływu terminu zapłaty podatku dochodowego do dnia, w którym spółka niebędąca rezydentem wykaże, że przesłanki pozwalające na zastosowanie umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania są spełnione, mimo że zgodnie z tą umową spółka niebędąca rezydentem nie jest zobowiązana do zapłaty podatku w pierwszym państwie członkowskim w ogóle lub jego wysokość jest niższa niż podatek normalnie należny na mocy prawa podatkowego tego państwa członkowskiego.

         (1)  Dz.U. C 22 z 23.1.2017.


title: Sprawa C-107/17: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 25 lipca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas – Litwa) – „Aviabaltika” UAB / „Ūkio bankas” AB w likwidacji (Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 2002/47/WE – Wykonywanie uzgodnień dotyczących zabezpieczeń finansowych – Wszczęcie postępowania likwidacyjnego w odniesieniu do przyjmującego zabezpieczenie finansowe – Nastąpienie zdarzenia uprawniającego do egzekwowania zabezpieczenia – Włączenie zabezpieczenia finansowego do masy upadłości – Obowiązek zaspokojenia wierzytelności w pierwszej kolejności z zabezpieczenia finansowego)

text:
               17.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/13

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 25 lipca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas – Litwa) – „Aviabaltika” UAB / „Ūkio bankas” AB w likwidacji
      (Sprawa C-107/17) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2002/47/WE - Wykonywanie uzgodnień dotyczących zabezpieczeń finansowych - Wszczęcie postępowania likwidacyjnego w odniesieniu do przyjmującego zabezpieczenie finansowe - Nastąpienie zdarzenia uprawniającego do egzekwowania zabezpieczenia - Włączenie zabezpieczenia finansowego do masy upadłości - Obowiązek zaspokojenia wierzytelności w pierwszej kolejności z zabezpieczenia finansowego))
      (2018/C 328/14)
      Język postępowania: litewski

         Sąd odsyłający

      Lietuvos Aukščiausiasis Teismas

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca:„Aviabaltika” UAB

         Strona pozwana:„Ūkio bankas” AB w likwidacji

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 4 ust. 5 dyrektywy 2002/47/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 czerwca 2002 r. w sprawie uzgodnień dotyczących zabezpieczeń finansowych, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/44/WE z dnia 6 maja 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że zobowiązuje on państwa członkowskie do przyjęcia uregulowań, które pozwalają, by przyjmujący zabezpieczenie ustanowione na podstawie uzgodnień dotyczących zabezpieczeń finansowych w formie gwarancji zaspokoił swoją wierzytelność powstałą wskutek niewykonania odpowiednich zobowiązań finansowych z tego zabezpieczenia, jeżeli zdarzenie uprawniające do egzekwowania następuje po wszczęciu postępowania upadłościowego względem przyjmującego zabezpieczenie.

                  2)

                  Artykuł 4 ust. 1 i 5 dyrektywy 2002/47, zmienionej dyrektywą 2009/44, należy interpretować w ten sposób, że nie zobowiązuje on przyjmującego zabezpieczenie ustanowione na podstawie uzgodnień dotyczących zabezpieczeń finansowych w formie gwarancji do zaspokojenia swojej wierzytelności powstałej wskutek niewykonania odpowiednich zobowiązań finansowych zabezpieczonych przez te uzgodnienia w pierwszej kolejności z tego zabezpieczenia.

         (1)  Dz.U. C 161 z 22.5.2017.


title: Wyrok Trybunału z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie E-6/17 – Fjarskipti hf. v Síminn hf. (Art. 54 EOG – Nadużycie pozycji dominującej – Zawężanie marży – Prawo do odszkodowania – Stosowanie przepisów Porozumienia EOG w postępowaniu krajowym – Znaczenie ostatecznego orzeczenia organu ds. konkurencji)

text:
               20.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 335/19

      WYROK TRYBUNAŁU
      z dnia 30 maja 2018 r.
      w sprawie E-6/17
      Fjarskipti hf. v Síminn hf.

         (Art. 54 EOG – Nadużycie pozycji dominującej – Zawężanie marży – Prawo do odszkodowania – Stosowanie przepisów Porozumienia EOG w postępowaniu krajowym – Znaczenie ostatecznego orzeczenia organu ds. konkurencji)

      (2018/C 335/11)
      W sprawie E-6/17 Fjarskipti hf. v Síminn hf. – WNIOSEK skierowany do Trybunału na podstawie art. 34 Porozumienie między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości przez Sąd Rejonowy w Reykjavíku (Héraðsdómur Reykjavíkur) dotyczący wykładni art. 54 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w składzie Páll Hreinsson, przewodniczący, Per Christiansen (sędzia sprawozdawca), oraz Martin Ospelt (ad hoc), sędziowie, wydał w dniu 30 maja 2018 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

                  1.

                  Osoba fizyczna lub prawna powinna móc powołać się na art. 54 Porozumienia EOG – skoro artykuł ten jest lub stał się częścią prawa krajowego – w celu dochodzenia odszkodowania w sądzie krajowym z tytułu naruszenia zakazów przewidzianych w tym przepisie.

                  2.

                  Wydanie przez krajowy organ ochrony konkurencji ostatecznego orzeczenia stwierdzającego naruszenie art. 54 Porozumienia EOG nie jest warunkiem wstępnym dokonania przez sąd oceny roszczenia o odszkodowanie z tytułu naruszenia przepisów dotyczących konkurencji. W sytuacji gdy krajowy organ ochrony konkurencji wydał takie orzeczenie prawo EOG nie wymaga, by orzeczenie to było wiążące dla sądów krajowych w działaniach następczych. W braku przepisów prawa EOG regulujących postępowanie i środki ochrony ze względu na naruszenie prawa konkurencji każde państwo EOG może określić przepisy szczegółowe dotyczące stopnia znaczenia, jakie należy przypisać ostatecznemu orzeczeniu, z zastrzeżeniem zasad równoważności i skuteczności.

                  3.

                  Fakt, że dominujące przedsiębiorstwo jest zobowiązane do zakupu usługi zakańczania połączeń od innego operatora po wyższej stawce niż jego własna nie wyłącza ustalenia, że praktyka stosowana przez dominujące przedsiębiorstwo dotycząca określania cen w formie zawężania marży stanowi naruszenie pozycji dominującej w rozumieniu art. 54 Porozumienia EOG.

                  4.

                  W celu uznania, że istnieje zawężenie marży niezgodne z art. 54 Porozumienia EOG wystarczy, że przedmiotowe przedsiębiorstwo zajmuje pozycję dominującą na właściwym rynku hurtowym. Nie jest wymagane, by przedsiębiorstwo zajmowało pozycję dominującą także na odpowiednim rynku detalicznym.


title: Wyrok Trybunału z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie E-9/17 – Edmund Falkenhahn AG v Urząd ds. Nadzoru Rynków Finansowych (Finanzmarktaufsicht) (Dyrektywa 2009/110/WE – Instytucje pieniądza elektronicznego – Umorzenie według wartości nominalnej – Wymogi ochronne)

text:
               20.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 335/20

      WYROK TRYBUNAŁU
      z dnia 30 maja 2018 r.
      w sprawie E-9/17
      Edmund Falkenhahn AG v Urząd ds. Nadzoru Rynków Finansowych (Finanzmarktaufsicht)

         (Dyrektywa 2009/110/WE – Instytucje pieniądza elektronicznego – Umorzenie według wartości nominalnej – Wymogi ochronne)

      (2018/C 335/12)
      W sprawie E-9/17, Edmund Falkenhahn AG v Urząd ds. Nadzoru Rynków Finansowych – WNIOSEK skierowany do Trybunału na mocy art. 34 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości złożony przez Komisję Odwoławczą Urzędu ds. Rynku Finansowego Liechtensteinu (Beschwerdekommission der Finanzmarktaufsicht) dotyczący wykładni dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/110/WE z dnia 16 września 2009 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje pieniądza elektronicznego oraz nadzoru ostrożnościowego nad ich działalnością, zmieniającej dyrektywy 2005/60/WE i 2006/48/WE oraz uchylającej dyrektywę 2000/46/WE, Trybunał w składzie: Páll Hreinsson, prezes, Per Christiansen, sędzia sprawozdawca, oraz Martin Ospelt (ad hoc), sędziowie, wydał w dniu 30 maja 2018 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

                  1.

                  Jeżeli pieniądz elektroniczny ma wartość różną od wartości nominalnej w chwili otrzymania środków – w dowolnym czasie, w tym w okresie między emisją a umorzeniem – jest to niezgodne z art. 11 ust. 1 i 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/110/WE z dnia 16 września 2009 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje pieniądza elektronicznego oraz nadzoru ostrożnościowego nad ich działalnością, zmieniającej dyrektywy 2005/60/WE i 2006/48/WE oraz uchylającej dyrektywę 2000/46/WE.

                  2.

                  Artykuł 7 ust. 2 pierwszy i drugi akapit dyrektywy 2009/110/WE w związku z tabelą 1 w pkt 14 załącznika I do dyrektywy 2006/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie adekwatności kapitałowej firm inwestycyjnych i instytucji kredytowych określają w sposób wyczerpujący, jakie aktywa stanowią bezpieczne, obciążone niskim ryzykiem aktywa do celów art. 7 ust. 1 dyrektywy 2009/110/WE.