title: Sprawa T-88/09: Skarga wniesiona w dniu 27 lutego 2009 r. – Idromacchine i in. przeciwko Komisji

text:
               1.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/30

         Skarga wniesiona w dniu 27 lutego 2009 r. – Idromacchine i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-88/09)
   2009/C 102/45
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Idromacchine Srl (Porto Marghera, Włochy), Alessandro Capuzzo (Mirano, Włochy), Roberto Capuzzo (Mogliano Veneto, Włochy) (przedstawiciele: W. Viscardini, avvocato, G. Donà, avvocato)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               A)

               Nakazanie Komisji Wspólnot Europejskich:

                           1)

                           tytułem szkody majątkowej zapłatę na rzecz Idromacchine Srl kwoty 5 459 641,28 EUR (ewentualnie innej kwoty określonej przez Sąd).

                           2)

                           tytułem szkody niemajątkowej:

                                       —

                                       zapłatę na rzecz Idromacchine Srl sumy określonej orientacyjnie według zasad słuszności – orientacyjnie w wysokości odpowiadającej znacznej części (przykładowo od 30% do 50%) szkody majątkowej.

                                       —

                                       zapłatę na rzecz Alessandro Capuzzo i Roberto Capuzzo określonej również orientacyjnie, dla każdego z nich, według zasad słuszności, sumy w wysokości odpowiadającej znacznej części (przykładowo od 30% do 50%) szkody majątkowej.

                           3)

                           przywrócenie wizerunku Idromacchine Srl oraz Alessandro Capuzzo i Roberto Capuzzo w sposób, jaki Sąd za najbardziej właściwy (przykładowo przez publikację ad hoc w Dzienniku Urzędowym lub wysłanie listu zaadresowanego do największych podmiotów zamawiających w odnośnym sektorze), nakazując sprostowanie informacji dotyczących strony skarżącej zamieszczonych w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 18 lutego 2005 r., seria C 42, s. 15 i nast.

               B)

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżący podnoszą, że opublikowanie przez Komisję firmy Idromacchine Srl – będącej osobą trzecią w stosunku do formalnego adresata decyzji Komisji z dnia 30 grudnia 2004 r. C(2004) 5426 wersja ostateczna, zamieszczonej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 18 lutego 2005 r., seria C 42, s. 15 i nast., jak również odnoszących się do niej szkodliwych informacji, stanowiło ciężkie naruszenie wielu zasad prawa wspólnotowego i wnoszą o naprawienie znacznych szkód majątkowych i niemajątkowych w skutek tego poniesionych.
   W szczególności publikując powyższe informacje bez wszczęcia koniecznych kontroli, a głównie wstępnego wysłuchania skarżących, Komisja uchybiła obowiązkom staranności, ochrony prawa do obrony i tajemnicy zawodowej.
   Zważywszy w każdym razie, że opublikowana decyzja nie jest skierowana do Idromacchine Srl, publikację dotyczących jej danych należy uznać za środek nieproporcjonalny w świetle celu realizowanego przez Komisję, ograniczonego do publikowania spraw dotyczących stosowania wspólnotowych przepisów o konkurencji.
   W odniesieniu do poniesionych szkód publikacja we wskazanej powyżej formie doprowadziła do zatrzymania obrotu Idromacchine Srl w jej sektorze działalności i poważnie zaszkodziła renomie spółki oraz podmiotów reprezentujących ją.


title: Sprawa T-141/05: Skarga wniesiona w dniu 11 kwietnia 2005 r. przez Internationaler Hilfsfonds e.V. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               11.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/40

         Skarga wniesiona w dniu 11 kwietnia 2005 r. przez Internationaler Hilfsfonds e.V. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-141/05)
   (2005/C 143/75)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 11 kwietnia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Internationaler Hilfsfonds e.V. z siedzibą w Rosbach (Niemcy), reprezentowanego przez H. Kalteneckera, adwokata, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżący wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 14 lutego 2005 r. odrzucającej wniosek skarżącego o nieograniczony dostęp do akt Komisji dotyczących umowy LIEN 97-2011;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania i kosztami poniesionymi przez skarżącego.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Zaskarżonym pismem Komisja odrzuciła wniosek skarżącego o nieograniczony dostęp do akt Komisji Europejskiej dotyczących umowy LIEN 97-2011 z powołaniem na art. 4 ust. 1 lit. b) i art. 4 ust. 3 drugi akapit rozporządzenia o przejrzystości (1) oraz na rozporządzenie o ochronie danych (2).
   Skarżący podnosi, że zaskarżona decyzja narusza art. 4 ust. 3 rozporządzenia o przejrzystości. Skarżący jest zdania, że nietrafne są przytoczone przez Komisję Europejską powody odmowy nieograniczonego dostępu do akt umowy LIEN 97-2011, a mianowicie naruszenie procesu podejmowania decyzji w przypadku nieograniczonego wglądu do akt. Ponadto, skarżący twierdzi, że istnieje interes publiczny w ujawnieniu przedmiotowych dokumentów. Skarżący kwestionuje również możliwość zastosowania art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia o przejrzystości.
   Dodatkowo skarżący kwestionuje odmowę przez pozwaną nieograniczonego dostępu do akt z powołaniem na rozporządzenie o ochronie danych.
   Ponadto skarżący twierdzi, że postępowanie Komisji Europejskiej było arbitralne.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, str. 43).

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. L 8, str. 1).


title: Sprawa T-275/10: Skarga wniesiona w dniu 22 czerwca 2010 r. — mPAY24 GmbH przeciwko OHIM — ULTRA d.o.o. Proizvodnja elektronskih naprav (MPAY 24)

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/44

         Skarga wniesiona w dniu 22 czerwca 2010 r. — mPAY24 GmbH przeciwko OHIM — ULTRA d.o.o. Proizvodnja elektronskih naprav (MPAY 24)
   (Sprawa T-275/10)
   ()
   2010/C 234/79
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: mPAY24 GmbH (Wiedeń, Austria) (przedstawiciele: adwokaci Dr. H.G. Zeiner i S. Di Natale.)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: ULTRA d.o.o. Proizvodnja elektronskih naprav (Zagorje ob Savi, Słowenia)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 22 marca 2010 r. w sprawie R 1102/2008-1;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania; oraz

               —

               obciążenie ULTRA d.o.o. Proizvodnja elektronskih naprav kosztami postępowania w przypadku wstąpienia przez nią do postępowania w charakterze interwenienta.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: Słowny znak towarowy „MPAY24” dla towarów i usług z klas 9, 16, 35, 36 i 38 — zgłoszenie nr 2601656

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: ULTRA d.o.o. Proizvodnja elektronskih naprav

      Prawo ze znaku towarowego przysługujące stronie wnoszącej o unieważnienie: Strona wnosząca o unieważnienie opiera swój wniosek na bezwzględnych podstawach odmowy rejestracji, zgodnie z art. 52 ust. 1 lit. a), art. 7 ust. 1 lit. b), art. 7 ust. 1 lit. c) i art. 7 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Oddalenie wniosku o unieważnienie

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uwzględnienie odwołania i w rezultacie uchylenie decyzji Wydziału unieważnień oraz unieważnienie rejestracji wspólnotowego znaku towarowego

      Podniesione zarzuty: Na poparcie skargi skarżąca podnosi dwa zarzuty.
   W zarzucie pierwszym skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja narusza art. 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza błędnie stwierdziła, że postanowienia tych artykułów znajdują zastosowanie do spornego wspólnotowego znaku towarowego. W szczególności Pierwsza Izba Odwoławcza, po pierwsze, nieprawidłowo odstąpiła od wcześniejszej decyzji Drugiej Izby Odwoławczej z dnia 21 kwietnia 2004 r., która dotyczyła tej samej kwestii i była uzasadniona tymi samymi względami, oraz po drugie, błędnie ustaliła, że sporny wspólnotowy znak towarowy jest opisowy dla rozpatrywanych towarów i usług, jak również pozbawiony jakiegokolwiek charakteru odróżniającego.
   W zarzucie drugim skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja nie jest zgodna z przepisami rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza nieprawidłowo unieważniła rejestrację wspólnotowego znaku towarowego dla wszystkich towarów i usług z klas 9, 16, 35, 36 i 38 jedynie na podstawie wątpliwych i niczym niepotwierdzonych przypuszczeń.


title: Sprawa T-277/13: Wyrok Sądu z dnia 9 czerwca 2016 r. – Marquis Energy/Rada (Dumping — Przywóz bioetanolu pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych — Ostateczne cło antydumpingowe — Skarga o stwierdzenie nieważności — Bezpośrednie oddziaływanie — Dopuszczalność — Ogólnokrajowe cło antydumpingowe — Traktowanie indywidualne — Kontrola wyrywkowa)

text:
               25.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/38

         Wyrok Sądu z dnia 9 czerwca 2016 r. – Marquis Energy/Rada
   (Sprawa T-277/13) (1)

   ((Dumping - Przywóz bioetanolu pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych - Ostateczne cło antydumpingowe - Skarga o stwierdzenie nieważności - Bezpośrednie oddziaływanie - Dopuszczalność - Ogólnokrajowe cło antydumpingowe - Traktowanie indywidualne - Kontrola wyrywkowa))
   (2016/C 270/42)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Marquis Energy LLC (Hennepin, Illinois, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: początkowo P. Vander Schueren, następnie P. Vander Schueren i M. Peristeraki, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: S. Boelaert, pełnomocnik, wspierany przez B. Byrne’a, solicitor i G. Berrisch, adwokata, następnie przez R. Bierwagena i C. Hipps, adwokatów)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. França i T. Maxian Rusche, pełnomocnicy); ePURE, de Europese Producenten Unie van Hernieuwbare Ethanol (przedstawiciele: O. Prost i A. Massot, adwokaci)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia częściowej nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 157/2013 z dnia 18 lutego 2013 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz bioetanolu pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych Ameryki (Dz.U. L 49, s. 10) w zakresie, w jakim dotyczy ono strony skarżącej.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 157/2013 z dnia 18 lutego 2013 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz bioetanolu pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych Ameryki w zakresie, w jakim dotyczy ono Marquis Energy LLC.

               2)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Marquis Energy.

               3)

               Komisja Europejska i ePURE, de Europese Producenten Unie van Hernieuwbare Ethanol pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 226 z 3.8.2013.


title: Sprawa T-591/14: Wyrok Sądu z dnia 25 września 2015 r. – BSH/OHIM (PerfectRoast) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego PerfectRoast — Odmowa rejestracji — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               23.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 389/53

         Wyrok Sądu z dnia 25 września 2015 r. – BSH/OHIM (PerfectRoast)
   (Sprawa T-591/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego PerfectRoast - Odmowa rejestracji - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009])
   (2015/C 389/59)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: BSH Bosch und Siemens Hausgeräte GmbH (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Biagosch)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Schifko, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 16 czerwca 2014 r. (sprawa R 359/2014 5) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego PerfectRoast.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 16 czerwca 2014 r. (sprawa R 359/2014-5) w zakresie dotyczącym oddalenia odwołania od decyzji eksperta o odrzuceniu zgłoszenia do rejestracji wspólnotowego znaku towarowego PerfectRoast dla „podgrzewaczy wody”, „grzałek nurnikowych” i „jajowarów”.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Każda ze stron ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 351 z 6.10.2014.


title: Sprawa T-354/17: Skarga wniesiona w dniu 6 czerwca 2017 r. – Genomic Health/EUIPO (ONCOTYPE DX GENOMIC PROSTATE SCORE)

text:
               31.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/41

         Skarga wniesiona w dniu 6 czerwca 2017 r. – Genomic Health/EUIPO (ONCOTYPE DX GENOMIC PROSTATE SCORE)
   (Sprawa T-354/17)
   (2017/C 249/55)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Genomic Health, Inc. (Redwood City, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: A. Reid, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „ONCOTYPE DX GENOMIC PROSTATE SCORE” – zgłoszenie nr 15 214 257

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 lutego 2017 r. w sprawie R 1682/2016-5

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie ogólnych zasad równego traktowania, dobrej administracji i pewności prawa;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) w związku z art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) w związku z art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-292/12: Skarga wniesiona w dniu 3 lipca 2012 r. — Mega Brands przeciwko OHIM — Diset (MAGNEXT)

text:
               8.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 273/14

         Skarga wniesiona w dniu 3 lipca 2012 r. — Mega Brands przeciwko OHIM — Diset (MAGNEXT)
   (Sprawa T-292/12)
   2012/C 273/25
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Mega Brands International, Luxembourg, Zweigniederlassung Zug (Zug, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat A. Nordemann)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Diset, SA (Barcelona, Hiszpania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 24 kwietnia 2012 r. w sprawie R 1722/2011-4 i oddalenie sprzeciwu nr B 1681447; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „MAGNEXT” dla towarów z klasy 28 — zgłoszenie nr 8990591

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Diset, SA

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Zarejestrowany w Hiszpanii pod numerem 2550099 słowny znak towarowy „MAGNET 4” dla towarów z klasy 28; graficzny wspólnotowy znak towarowy nr 3840121 „Diset Magnetics”, zarejestrowany dla towarów z klas 16, 28 i 41

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu i odrzucenie zgłoszenia w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009


title: Sprawa C-319/16 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (dziewiąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 11 marca 2015 r. w sprawie T-348/14, Janukowycz/Rada, wniesione w dniu 2 czerwca 2016 r. przez Ukrainę

text:
               9.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/24

         Odwołanie od postanowienia Sądu (dziewiąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 11 marca 2015 r. w sprawie T-348/14, Janukowycz/Rada, wniesione w dniu 2 czerwca 2016 r. przez Ukrainę
   (Sprawa C-319/16 P)
   (2017/C 006/31)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona wnosząca odwołanie: Ukraina (przedstawiciel: adwokat M. Kostytska)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Oleksandr Wiktorowycz Janukowycz, Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska
   Postanowieniem z dnia 5 października 2016 r. Trybunał Sprawiedliwości (ósma izba) uznał odwołanie za niedopuszczalne.


title: Sprawa C-593/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 14 września 2015 r. w sprawie T-678/14, Republika Słowacka/Komisja Europejska, wniesione w dniu 13 listopada 2015 r. przez Republikę Słowacką

text:
               25.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/20

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 14 września 2015 r. w sprawie T-678/14, Republika Słowacka/Komisja Europejska, wniesione w dniu 13 listopada 2015 r. przez Republikę Słowacką
   (Sprawa C-593/15 P)
   (2016/C 027/24)
   Język postępowania: słowacki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Republika Słowacka (przedstawiciel: B. Ricziová, pełnomocnik)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Republika Słowacka wnosi do Trybunału o:

               (i)

               uchylenie w całości postanowienia Sądu z dnia 14 września 2015 r. w sprawie T-678/14, Republika Słowacka/Komisja Europejska, którym Sąd odrzucił jako niedopuszczalną skargę Republiki Słowackiej o stwierdzenie nieważności, na podstawie art. 263 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, decyzji Komisji Europejskiej zawartej w jej piśmie z dnia 15 lipca 2014 r., wzywającej formalnie Republikę Słowacką do udostępnienia środków finansowych odpowiadających stracie tradycyjnych własnych źródeł;

               (ii)

               orzeczenie o dopuszczalności skargi Republiki Słowackiej i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd celem orzeczenia o zasadności skargi co do istoty;

               (iii)

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

         Na wypadek gdyby Trybunał doszedł do wniosku, że posiada wystarczających informacji potrzebnych do ostatecznego rozstrzygnięcia w przedmiocie zarzutu niedopuszczalności podniesionego przez Komisję, Republika Słowacka wnosi posiłkowo do Trybunału o:

               (i)

               uchylenie w całości postanowienia Sądu z dnia 14 września 2015 r. w sprawie T-678/14, Republika Słowacka/Komisja Europejska, odrzucił jako niedopuszczalną skargę Republiki Słowackiej o stwierdzenie nieważności, na podstawie art. 263 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, decyzji Komisji Europejskiej zawartej w jej piśmie z dnia 15 lipca 2014 r., wzywającej formalnie Republikę Słowacką do udostępnienia środków finansowych odpowiadających stracie tradycyjnych własnych źródeł;

               (ii)

               skierowanie sprawy jej do ponownego rozpoznania przez Sąd celem orzeczenia o dopuszczalności skargi Republiki Słowackiej oraz orzeczenia o zasadności skargi;

               (iii)

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu odwołania Republika Słowacka podnosi dwa zarzuty:

               1.

               W ramach pierwszego zarzutu odwołania Republika Słowacka podnosi, że Sąd naruszył prawo w odniesieniu do (i) charakteru żądanych środków finansowych i zastosowania aktów prawnych dotyczących zasobów własnych i odnoszącego się do tego orzecznictwa, (ii) kryterium istnienia uprawnienia instytucji do oceny zaskarżalnego charakteru kwestionowanego aktu i (iii) prawa dostępu do sądu i pilnego charakteru sytuacji.

               2.

               Posiłkowo w drugim zarzucie odwołania Republika Słowacka podnosi, że Sąd niewystarczająco uzasadnił zaskarżone postanowienie w odniesieniu do (i) charakteru żądanych środków finansowych i zastosowania aktów prawnych dotyczących zasobów własnych i odnoszącego się do tego orzecznictwa, (ii) prawa dostępu do sądu i pilnego charakteru sytuacji, co jest potwierdzone tym, że zastosował (iii) identyczne uzasadnienie w przypadkach rożnych okoliczności faktycznych.


title: Sprawa C-244/05: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 września 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bayerischer Verwaltungsgerichtshof — Niemcy) — Bund Naturschutz in Bayern e.V., Johann Märkl, Ludwig Neumair, Matthias Maier, Josef Hörmann, Christine Hörmann, Albert Hörmann, Johann Hörmann, Maria Rimpfl, Georg Rimpfl, Eva Rimpfl, Karl Kressierer, Magdalena Kressierer, Anton Wastl, Amalie Wastl, Richard Westenthanner, Barbara Westenthanner, Angelika Graubner-Riedelsheimer, Michael Graubner, Wolfram Graubner, Sylvia Stracke, Eva Maria Thiel, Friederike Nischwitz, Georg Daller przeciwko Freistaat Bayern (Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory — Dyrektywa 92/43/EWG — System ochrony przed umieszczeniem siedliska w wykazie terenów mających znaczenie dla Wspólnoty)

text:
               18.11.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/16

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 września 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bayerischer Verwaltungsgerichtshof — Niemcy) — Bund Naturschutz in Bayern e.V., Johann Märkl, Ludwig Neumair, Matthias Maier, Josef Hörmann, Christine Hörmann, Albert Hörmann, Johann Hörmann, Maria Rimpfl, Georg Rimpfl, Eva Rimpfl, Karl Kressierer, Magdalena Kressierer, Anton Wastl, Amalie Wastl, Richard Westenthanner, Barbara Westenthanner, Angelika Graubner-Riedelsheimer, Michael Graubner, Wolfram Graubner, Sylvia Stracke, Eva Maria Thiel, Friederike Nischwitz, Georg Daller przeciwko Freistaat Bayern
   (Sprawa C-244/05) (1)

   (Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory - Dyrektywa 92/43/EWG - System ochrony przed umieszczeniem siedliska w wykazie terenów mających znaczenie dla Wspólnoty)
   (2006/C 281/24)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bayerischer Verwaltungsgerichtshof
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Bund Naturschutz in Bayern e.V., Johann Märkl, Ludwig Neumair, Matthias Maier, Josef Hörmann, Christine Hörmann, Albert Hörmann, Johann Hörmann, Maria Rimpfl, Georg Rimpfl, Eva Rimpfl, Karl Kressierer, Magdalena Kressierer, Anton Wastl, Amalie Wastl, Richard Westenthanner, Barbara Westenthanner, Angelika Graubner-Riedelsheimer, Michael Graubner, Wolfram Graubner, Sylvia Stracke, Eva Maria Thiel, Friederike Nischwitz, Georg Daller

      Strona pozwana: Freistaat Bayern
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bayerischer Verwaltungsgerichtshof — Wykładnia art. 3 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.U. L 206, str. 7) oraz art. 10 akapit drugi traktatu WE — Środki ochrony, które należy podjąć wobec terenów, które mogą być określone jako tereny mające znaczenie dla Wspólnoty, umieszczonych w wykazie krajowym przekazanym Komisji, ale jeszcze nie wpisanych do wykazu przyjmowanego przez Komisję — Przewidziana w prawie krajowym możliwość wprowadzenia czasowego zakazu zmiany stanu tych terenów — Trasa autostrady
   Sentencja

               1)

               System właściwej ochrony znajdujący zastosowanie do terenów umieszczonych w wykazie krajowym przekazanym Komisji na podstawie art. 4 ust. 1 dyrektywy Rady 92//43/EWG z dnia 21 kwietnia 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory wymaga, aby państwa członkowskie nie zezwalały na ingerencje, które mogłyby poważnie zagrozić ekologicznemu charakterowi tych terenów.

               2)

               Państwa członkowskie są zobowiązane do podjęcia zgodnie z przepisami prawa krajowego wszelkich środków niezbędnych dla uniknięcia ingerencji, które mogłyby poważnie zagrozić ekologicznemu charakterowi terenów umieszczonych w przekazanym Komisji wykazie krajowym. Do sądu krajowego należy ocena, czy ma to miejsce.

      (1)  Dz.U. C 205 z 20.08.2005


title: Sprawa T-919/16: Skarga wniesiona w dniu 28 grudnia 2016 r. – Collins/Parliament

text:
               6.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 70/23

         Skarga wniesiona w dniu 28 grudnia 2016 r. – Collins/Parliament
   (Sprawa T-919/16)
   (2017/C 070/32)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Jane Maria Collins (Hotham, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat I. Anderson)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 25 października 2016 r., aby nie bronić immunitetu i przywilejów skarżącej,

               —

               rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku skarżącej o to, aby Parlament bronił jej przywilejów i immunitetów na podstawie art. 8 Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej,

               —

               naprawienie szkody niematerialnej poniesionej przez skarżącą wskutek tej decyzji,

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami poniesionymi przez skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 6 europejskiej konwencji praw człowieka, wynikającego z niezbadania przez komisję spraw prawnych Parlamentu Europejskiego dowodów przedstawionych przez skarżącą.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 6 europejskiej konwencji praw człowieka, wynikającego z nieprzedstawienia przez komisję spraw prawnych Parlamentu Europejskiego oraz przez sam Parlament Europejski właściwego uzasadnienia decyzji, aby nie bronić przywilejów i immunitetu skarżącej na podstawie art. 8 Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 6 i 11 europejskiej konwencji praw człowieka, wynikającego z nieprzeprowadzenia przez komisję spraw prawnych Parlamentu Europejskiego oraz przez sam Parlament Europejski bezstronnego przesłuchania.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący poważnego naruszenia prawa przez komisję spraw prawnych Parlamentu Europejskiego oraz przez sam Parlament Europejski.


title: Sprawa T-453/12: Skarga wniesiona w dniu 12 października 2012 r. — Zoo Sport przeciwko OHIM — K-2 (ZOOSPORT)

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/50

         Skarga wniesiona w dniu 12 października 2012 r. — Zoo Sport przeciwko OHIM — K-2 (ZOOSPORT)
   (Sprawa T-453/12)
   2013/C 26/102
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Zoo Sport Ltd (Leeds, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat I. Rungg)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: K-2 Corp. (Seattle, Stany Zjednoczone)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zmianę decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 9 sierpnia 2012 r. w sprawie R 1119/2011-4 w celu oddalenia sprzeciwu w całości, oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „ZOOSPORT” dla towarów i usług z klas 18, 25 i 35 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 8909251

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: K-2 Corp.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny wspólnotowy znak towarowy nr 5233119 „ZOOT” dla towarów z klas 9 i 25; graficzny wspólnotowy znak towarowy w kolorach czarnym i białym nr 4719316 „SPORTS ZOOT SPORTS” dla towarów i usług z klas 25, 35, 36 i 41

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu w stosunku do części spornych towarów i usług

      Decyzja Izby Odwoławczej: częściowe uchylenie zakwestionowanej decyzji
   Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 lipca 2005 r. w sprawie T-387/02, Dorte Schmidt-Brown przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Urzędnicy — Skarga o uchylenie — Oskarżenia w stosunku do urzędnika — Artykuł 24 regulaminu pracowniczego — Oddalenie wniosku o pomoc finansową)

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/35

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 5 lipca 2005 r.
   w sprawie T-387/02, Dorte Schmidt-Brown przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Urzędnicy - Skarga o uchylenie - Oskarżenia w stosunku do urzędnika - Artykuł 24 regulaminu pracowniczego - Oddalenie wniosku o pomoc finansową)
   (2005/C 217/78)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T-387/02, Dorte Schmidt-Brown, były urzędnik Komisji Wspólnot Europejskich, zamieszkała w Wellen (Niemcy), reprezentowana przez adwokatów A. Coolena, J.-N. Louisa, E. Marchala i S. Orlandiego, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: J. Currall i L. Lozano Palacios, wspierani przez adwokata D. Waelbroecka, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot wniosek o uchylenie decyzji Komisji z dnia 26 kwietnia 2002 r. oddalającej wniosek skarżącej zmierzający w szczególności do uzyskania od tej instytucji pomocy finansowej w związku z procesem o zniesławienie wszczętym przez skarżącą przed High Cour of Justice (England & Wales) przeciwko pewnej spółce, Sąd Pierwszej Instancji (pierwsza izba), w składzie J. D. Cooke, prezes izby, I. Labucka i V. Trstenjak, sędziowie; sekretarz: I. Natsinas, administrator, wydał w dniu 5 lipca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje oddalona

               2)

               Każda ze stron poniesie własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 70 z 22.3.2003


title: Sprawa C-450/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 16 maja 2017 r. w sprawie T-122/15, Landeskreditbank Baden-Württemberg – Förderbank/Europejski Bank Centralny, wniesione w dniu 26 lipca 2017 r. przez Landeskreditbank Baden-Württemberg – Förderbank

text:
               4.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 293/27

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 16 maja 2017 r. w sprawie T-122/15, Landeskreditbank Baden-Württemberg – Förderbank/Europejski Bank Centralny, wniesione w dniu 26 lipca 2017 r. przez Landeskreditbank Baden-Württemberg – Förderbank
   (Sprawa C-450/17 P)
   (2017/C 293/31)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Landeskreditbank Baden-Württemberg – Förderbank (przedstawiciele: A. Glos, T. Lübbig i M. Benzing, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Europejski Bank Centralny (EBC), Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku z dnia 16 maja 2017 r. w sprawie T-122/15;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji EBC z dnia 5 stycznia 2015 r. (sygnatura: ECB/SSM/15/1 – 0SK1ILSPWNVBNQWU0W18/3) i zarządzenie utrzymania w mocy zastąpienia decyzji EBC z dnia 1 września 2014 r. (sygnatura: ECB/SSM/14/1 – 0SK1ILSPWNVBNQWU0W18/1);

               —

               pomocniczo uchylenie wskazanego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania;

               —

               obciążenie EBC kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Zarzut pierwszy: naruszenie prawa Unii przy dokonywaniu wykładni i stosowaniu art. 6 ust. 4 rozporządzenia nr 1024/2013 (1) i art. 70 rozporządzenia nr 468/2014 (2)

               Sąd dokonał błędnej wykładni mających zastosowanie przepisów art. 6 ust. 4 akapit drugi rozporządzenia nr 1024/2013 w związku z art. 70 ust. 1 rozporządzenia nr 468/2014. Błędnie doszedł on do wniosku, że „szczególne okoliczności”, które muszą prowadzić do zakwalifikowania podmiotu jako mniej istotnego mają miejsce jedynie wówczas, gdy bezpośredni nadzór władz krajowych nadaje się w większym stopniu do osiągnięcia celów rozporządzenia nr 1024/2013, niż bezpośredni nadzór przez EBC. Sąd opiera się w swej wykładni jedynie na angielskiej wersji językowej rozporządzenia nr 468/2014 i narusza zasadę, wedle której wszystkie wersje językowe są jednakowo wiążące. Sąd dopuścił się błędu poprzez zaniechanie dokonania wykładni norm w oparciu o prawo nadrzędne w ramach zasady proporcjonalności w odniesieniu do kompetencji. Sąd błędnie nie przyjął oczywistego błędu w ocenie stanu faktycznego przez EBC i podobnie jak uprzednio EBC nie zbadał, czy ze względu na przedstawione przez wnoszącego odwołanie specyficzne i faktyczne okoliczności należałoby go zakwalifikować w oparciu o „szczególne okoliczności” na podstawie art. 6 ust. 4 akapit drugi rozporządzenia nr 1024/2013 w związku z art. 70 ust. 1 rozporządzenia nr 468/2014 jako podmiot mniej istotny. Sąd naruszył w związku z tym swój obowiązek pełnego badania zaskarżonej decyzji w zakresie błędów w uzasadnieniu.

               2.

               Zarzut drugi: przeinaczenie zaskarżonej decyzji i błędna ocena wymogów co do uzasadnienia
               Sąd przeinaczył uzasadnienie zaskarżonej decyzji i zastąpił uzasadnienie EBC własnym uzasadnieniem. Poprzez przeinaczenie treści zaskarżonej decyzji nie dostrzegł on, że EBC nie spełnił wymogów prawa Unii dotyczących obowiązku uzasadnienia. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest nielogiczne i wewnętrznie sprzeczne.

               3.

               Zarzut trzeci: błędy Sądu w zakresie postępowania poprzez wprowadzenie aspektów niebędących przedmiotem postępowania
               Wyrok sądu narusza prawo wnoszącego odwołanie do bycia wysłuchanym przed sądem i zasadę postępowania kontradyktoryjnego. W uzasadnieniu wyroku wprowadzono aspekty istotne dla rozstrzygnięcia, które nie były przedmiotem rozpatrzenia w ramach postępowania sądowego.

      (1)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 1024/2013 z dnia 15 października 2013 r. powierzające Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania w odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowymi, Dz.U L 287, s. 63.

      (2)  Rozporządzenie UE nr 468/2014 Europejskiego Banku Centralnego z dnia 16 kwietnia 2014 r. ustanawiające ramy współpracy pomiędzy Europejskim Bankiem Centralnym a właściwymi organami krajowymi oraz wyznaczonymi organami krajowymi w ramach Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego (rozporządzenie ramowe w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego), Dz.U. L 141, s. 1.


title: Sprawa C-429/12: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 16 stycznia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Innsbruck (Austria) — Siegfried Pohl przeciwko ÖBB Infrastruktur AG (Odesłanie prejudycjalne — Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy — Artykuł 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuł 45 TFUE — Dyrektywa 2000/78/WE — Odmienne traktowanie ze względu na wiek — Określenie daty odniesienia do celów awansu w ramach widełek płacowych — Termin przedawnienia — Zasada skuteczności)

text:
               22.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 85/8

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 16 stycznia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Innsbruck (Austria) — Siegfried Pohl przeciwko ÖBB Infrastruktur AG
   (Sprawa C-429/12) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy - Artykuł 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 45 TFUE - Dyrektywa 2000/78/WE - Odmienne traktowanie ze względu na wiek - Określenie daty odniesienia do celów awansu w ramach widełek płacowych - Termin przedawnienia - Zasada skuteczności)
   2014/C 85/13
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberlandesgericht Innsbruck

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Siegfried Pohl

      Strona pozwana: ÖBB Infrastruktur AG

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Oberlandesgericht Innsbruck — Wykładnia art. 6 ust. 3 TUE i art. 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 45 TFUE oraz dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. L 303, s. 16) — Zakres stosowania ratione temporis — Okres poprzedzający przystąpienie — Wynagrodzenie pracowników sektora transportu kolejowego — Uregulowanie krajowe i układ zbiorowy wykluczające uwzględnienie okresów zatrudnienia przepracowanych przed ukończeniem 18 roku życia do celów określenia wynagrodzenia — Uwzględnienie połowy okresów zatrudnienia przepracowanych po ukończeniu 18 roku życia przez pracownika, z wyjątkiem doświadczenia zawodowego uzyskanego w przedsiębiorstwie krajowym „parapublicznym” lub krajowym przedsiębiorstwie kolejowym — Termin przedawnienia

      Sentencja

   Prawo Unii, a w szczególności zasada skuteczności, nie stoi na przeszkodzie przepisowi krajowemu, takiemu jak rozpatrywany w postępowaniu głównym, który do prawa pracownika o ponowną ocenę okresów zatrudnienia, jakie należy uwzględnić w celu ustalenia daty odniesienia do celów awansu w ramach widełek płacowych, stosuje trzydziestoletni termin przedawnienia, rozpoczynający bieg w dniu zawarcia porozumienia zbiorowego, na podstawie którego ustalono tę datę odniesienia, lub w dniu błędnego zaszeregowania.

      (1)  Dz.U. C 9 z 12.1.2013.


title: Sprawa C-173/14 P: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 16 kwietnia 2015 r. – European Dynamics Belgium SA, European Dynamics Luxembourg SA, Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE, European Dynamics UK Ltd/Europejska Agencja Leków (EMA) (Odwołanie — Zamówienia publiczne na usługi — Przetarg — Kryteria udzielania zamówienia — Przejrzystość — Obiektywna ocena — Żądanie odszkodowania)

text:
               15.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/13

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 16 kwietnia 2015 r. – European Dynamics Belgium SA, European Dynamics Luxembourg SA, Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE, European Dynamics UK Ltd/Europejska Agencja Leków (EMA)
   (Sprawa C-173/14 P) (1)

   ((Odwołanie - Zamówienia publiczne na usługi - Przetarg - Kryteria udzielania zamówienia - Przejrzystość - Obiektywna ocena - Żądanie odszkodowania))
   (2015/C 198/17)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Wnoszące odwołanie: European Dynamics Belgium SA, European Dynamics Luxembourg SA, Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE, European Dynamics UK Ltd (przedstawiciel: V. Christianos, dikigoros)

      Druga strona postępowania: Europejska Agencja Leków (EMA) (przedstawiciele: T. Jabłoński, S. Marino, G. Gavriilidou i C. Maignen, pełnomocnicy, H.G. Kamann, Rechtsanwalt)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               European Dynamics Belgium SA, European Dynamics Luxembourg SA, Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE i European Dynamics UK Ltd zostają obciążone kosztami.

      (1)  Dz.U. C 184 z 16.6.2014.


title: Sprawa F-37/14: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 30 września 2014 r. – Ojamaa przeciwko Parlamentowi (Służba publiczna – Urzędnicy – Organ powołujący – Akt niekorzystny – oczywista niedopuszczalność)

text:
               10.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 395/68

      Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 30 września 2014 r. – Ojamaa przeciwko Parlamentowi
      (Sprawa F-37/14) (1)

      ((Służba publiczna - Urzędnicy - Organ powołujący - Akt niekorzystny - oczywista niedopuszczalność))
      (2014/C 395/83)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Priit Ojamaa (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat M. Casado García-Hirschfeld)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: M. Ecker i N. Chemaï, pełnomocnicy)

         Przedmiot sprawy

      Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Parlamentu o odmowie przeniesienia 16 dni zaległego urlopu z roku 2012 na rok 2013, po tym jak skarżący pozostawał na długotrwałym zwolnieniu z powodu poważnej choroby.

         Sentencja postanowienia

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

                  2)

                  P. Ojamaa pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Parlament Europejski.

         (1)  Dz.U. C 184 z 16.6.2014, s. 47.


title: Sprawa C-315/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 15 lipca 2008 r. — Angelo Grisoli przeciwko Regione Lombardia i Comune di Roccafranca

text:
               11.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 15 lipca 2008 r. — Angelo Grisoli przeciwko Regione Lombardia i Comune di Roccafranca
   (Sprawa C-315/08)
   (2008/C 260/08)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Consiglio di Stato
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Angelo Grisoli

      Strona pozwana: Regione Lombardia
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy istnienie tylko jednej apteki w gminach, w których populacja nie przekracza 4 000 mieszkańców jest zgodne z art. 152 i 153 traktatu [WE].

               2)

               Czy uzależnienie utworzenia drugiej apteki w gminach, w których populacja przekracza 4 000 mieszkańców od spełnienia warunków, takich jak przekroczenie liczby mieszkańców o co najmniej 50 %, zachowanie odległości co najmniej 3 000 metrów od istniejących aptek i występowanie szczególnych potrzeb w zakresie opieki farmaceutycznej w związku z warunkami topograficznymi i strukturą sieci dróg, podlegających ocenie władz sanitarnych (lokalnych jednostek sanitarnych) lub lokalnych izb zawodowych bądź też organów administracji właściwych w zakresie organizacji i kontroli usług opieki farmaceutycznej jest zgodne z art. 152 i art. 153 traktatu [WE].


title: Sprawa T-168/10: Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2010 r. — Komisja przeciwko SEMEA

text:
               19.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/48

      Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2010 r. — Komisja przeciwko SEMEA
      (Sprawa T-168/10)
      (2010/C 161/76)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Petrova, pełnomocnik, i E Bouttier, adwokat)

         Strona pozwana: Société d’économie mixte d’équipement de l’Aveyron (SEMEA) (Millau, Francja)

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  zasądzenie od Société d’économie mixte d’équipement de l’Aveyron w osobie jej pełnomocnika ad hoc zapłaty na rzecz strony skarżącej kwoty 41 012 EUR, tytułem należności głównej, wraz z odsetkami od dnia 10 marca 1992 r. lub — tytułem żądania ewentualnego — od dnia 27 kwietnia 1993 r.;

                  —

                  nakazanie dokonania kapitalizacji odsetek;

                  —

                  obciążenie spółki SEMEA kwotą 5 000 EUR tytułem sankcji za umyślne utrudnianie postępowania;

                  —

                  obciążenie spółki SEMEA kosztami niniejszego postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wspólnota Europejska, reprezentowana przez Komisję, zawarła w dniu 6 lipca 1990 r. z Société d’économie mixte d’équipement de l’Aveyron (SEMEA) umowę dotacji dotyczącą działań na rzecz rozwoju lokalnego polegających na realizacji prac przygotowawczych i uruchomieniu Centre Européen d'Entreprise Locale (Europejskiego Centrum Przedsiębiorczości Lokalnej) w Millau.
      Komisja utrzymuje, że na mocy umowy SEMEA zobowiązała się do realizacji różnych świadczeń oraz do przedkładania Komisji stosownych sprawozdań okresowych, z kolei Komisja zobowiązała się do uczestnictwa w finansowaniu realizacji tych prac do kwoty wynoszącej maksymalnie 135 000 ECU, przy czym wkład finansowy Komisji nie może przekroczyć 50 % uzasadnionych kosztów prac.
      W maju 1991 r. SEMEA zwróciła się do Komisji z pytaniem, czy wykonanie umowy może zostać powierzone innemu podmiotowi, a mianowicie Associaction CEI12. Komisja wyraziła zgodę na tę propozycję, wskazując jednocześnie, że porozumienie to nie zwalnia SEMEA z jej zobowiązań, zaś SEMEA potwierdziła, że będzie gwarantem prawidłowego wykonania przewidzianych w umowie świadczeń.
      W trakcie kontroli stanu zaawansowania prac stwierdzono, że łączna kwota wydatków kwalifikowalnych wyniosła 187 977 ECU, wobec czego wkład finansowy Komisji winien stanowić 50 % tej kwoty, czyli 93 988 ECU.
      Ponieważ SEMEA pobrała już kwotę 135 000 ECU na poczet wykonania umowy, w niniejszej skardze Komisja wnosi o zobowiązanie SEMEA do zwrotu nadwyżki.


title: Sprawa C-469/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 16 czerwca 2015 r. w sprawie T-655/11 FSL Holdings i in./Komisja Europejska, wniesione w dniu 4 września 2015 r. przez FSL Holdings, Firma Léon Van Parys, Pacific Fruit Company Italy SpA

text:
               23.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 389/18

         Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 16 czerwca 2015 r. w sprawie T-655/11 FSL Holdings i in./Komisja Europejska, wniesione w dniu 4 września 2015 r. przez FSL Holdings, Firma Léon Van Parys, Pacific Fruit Company Italy SpA
   (Sprawa C-469/15 P)
   (2015/C 389/20)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszące odwołanie: FSL Holdings, Firma Léon Van Parys, Pacific Fruit Company Italy SpA (przedstawiciele: P. Vlaemminck, C Verdonck, B. Van Vooren, J. Auwerx, advocaten)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszących odwołanie

               —

               W pierwszej kolejności, uchylenie zaskarżonego wyroku ze względu na posłużenie się w nim dowodami uzyskanymi w sposób całkowicie niezgodny z przewidzianą procedurą ich gromadzenia oraz ze względu na błędne zastosowanie komunikatu w sprawie współpracy z 2002 r., a w konsekwencji stwierdzenie nieważności całej decyzji Komisji z dnia 12 października 2011 r.;

               —

               w drugiej kolejności, posiłkowo, uchylenie części zaskarżonego wyroku, w zakresie, w jakim Sąd nie przeprowadził pełnej kontroli sądowej nałożonej na wnoszące odwołanie grzywny, a w efekcie znaczące obniżenie grzywny nałożonej na w noszące odwołanie mocą zaskarżonego wyroku;

               —

               w dalszej kolejności, także posiłkowo, uchylenie części zaskarżonego wyroku, w zakresie, w jakim Sąd nieprawidłowo ustalił, że celem lub skutkiem naruszenia było ograniczenie konkurencji, a w efekcie odesłanie sprawy do Sądu, chyba że Trybunał uzna, iż jest w posiadaniu informacji wystarczających do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji;

               —

               w każdym razie, obciążenie Komisji kosztami postępowania poniesionymi przez wnoszące odwołanie w postępowaniach przed Trybunałem i przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszące odwołanie podnoszą cztery zarzuty:

               —

               W ramach zarzutu pierwszego wnoszące odwołanie twierdzą, że Sąd naruszył prawo, jak również przysługujące im prawo do obrony oraz podstawowe wymogi proceduralne, kiedy oddalił zarzut wnoszących odwołanie dotyczący bezprawności przekazania Komisji dokumentów zgromadzonych przez władze włoskie w toku krajowego postępowania podatkowego oraz konsekwencji owej bezprawności. Po pierwsze, Sąd naruszył prawo, orzekając, że na Komisji nie ciąży żaden odrębny, wynikający z prawa Unii obowiązek zapobiegania naruszaniu w sposób nieodwracalny podstawowego prawa do obrony na administracyjnym etapie dochodzenia w dziedzinie konkurencji. Po drugie, Sąd naruszył prawo, pomijając okoliczność, że Komisja dopuściła się naruszenia przysługującego wnoszącym odwołanie prawa do obrony oraz podstawowych wymogów proceduralnych wyrażonych w art. 12 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 (1). Po trzecie, Sąd naruszył prawo, przeinaczając jasne znaczenie przedstawionych mu dowodów, kiedy to orzekł, że bez znaczenia jest okoliczność, iż dokumenty wykorzystane jako dowody zostały pozyskane przez Komisję w sposób bezprawny.

               —

               W zarzucie drugim wnoszące odwołanie utrzymują, że Sąd naruszył prawo w ten sposób, iż nie sformułował pod adresem Komisji zastrzeżeń co do okoliczności, że instytucja ta przyznała zwolnienie z grzywien przedsiębiorstwu wnioskującemu o takie zwolnienie w odniesieniu do Europy Południowej, a tym samym zastosowała komunikat w sprawie współpracy z 2002 r. w sposób niespójny. Mówiąc ściślej, wnoszące odwołanie podnoszą, że przedsiębiorstwu wnioskującemu o zwolnienie z grzywien w odniesieniu do Europy Południowej nie należało przyznawać żadnego zwolnienia z grzywien, a w konsekwencji, że wszystkie oświadczenia złożone ustnie przez to przedsiębiorstwo wnioskujące o zwolnienie z grzywien oraz wszystkie informacje uzyskane w odpowiedzi na żądania informacji oparte na tych oświadczeniach ustnych powinny były zostać usunięte z akt niniejszej sprawy.

               —

               W ramach zarzutu trzeciego, podniesionego posiłkowo, wnoszące odwołanie twierdzą, że sąd naruszył prawo, gdyż nie zapewnił skutecznej ochrony sądowej przed nałożoną na nie przez Komisję sankcją o charakterze karnym, pomimo nieograniczonego prawa orzekania, jakim dysponuje na mocy art. 31 rozporządzenia nr 1/2003 oraz wbrew zasadzie skutecznej ochrony sądowej wyrażonej w art. 6 EKPC i art. 47 karty praw podstawowych. Wnoszące odwołanie podnoszą dalej, że nie zapewniając takiej skutecznej ochrony sądowej, Sąd błędnie obliczył wysokość grzywny.

               —

               W ramach zarzutu czwartego, podniesionego w dalszej kolejności, także posiłkowo, wnoszące odwołanie utrzymują, że Sąd naruszył prawo, dokonując błędniej interpretacji pojęcia naruszenia ze względu na cel, co ostatecznie doprowadziło także do błędnej kwalifikacji prawnej okoliczności faktycznych i naruszenia przysługującego wnoszącym odwołanie prawa do obrony.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. L 1, s. 1).


title: Sprawa T-131/07: Wyrok Sądu z dnia 13 września 2010 r. — Mohr & Sohn przeciwko Komisji (Żegluga śródlądowa — Zdolności przewozowe floty wspólnotowej — Warunki wprowadzenia do eksploatacji nowych statków (zastosowanie zasady „stary za nowy” ) — Decyzja Komisji w sprawie odmowy zastosowania wyłączenia ustanowionego dla statków specjalistycznych — Artykuł 4 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 718/1999)

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/23

         Wyrok Sądu z dnia 13 września 2010 r. — Mohr & Sohn przeciwko Komisji
   (Sprawa T-131/07) (1)

   (Żegluga śródlądowa - Zdolności przewozowe floty wspólnotowej - Warunki wprowadzenia do eksploatacji nowych statków (zastosowanie zasady „stary za nowy”) - Decyzja Komisji w sprawie odmowy zastosowania wyłączenia ustanowionego dla statków specjalistycznych - Artykuł 4 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 718/1999)
   2010/C 301/36
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Paul Mohr & Sohn, Baggerei und Schiffahrt (Niederwalluf, Niemcy) (przedstawiciel: F. von Waldstein, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Braun i K. Simonsson, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji SG (2007) D/200972 z dnia 28 lutego 2007 r. w sprawie odmowy zastosowania do statku Niclas wyłączenia ustanowionego dla statków specjalistycznych zgodnie z art. 4 ust. 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 718/1999 z dnia 29 marca 1999 r. w sprawie polityki w zakresie zdolności przewozowych floty wspólnotowej w celu wspierania żeglugi śródlądowej (Dz.U. L 90, s. 1)

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Paul Mohr & Sohn, Baggerei und Schiffahrt pokrywa poza własnymi kosztami koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 155 z 7.7.2007.


title: Sprawa T-225/09: Skarga wniesiona w dniu 8 czerwca 2009 r. — CLARO przeciwko OHIM — Telefónica (Claro)

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/61

         Skarga wniesiona w dniu 8 czerwca 2009 r. — CLARO przeciwko OHIM — Telefónica (Claro)
   (Sprawa T-225/09)
   2009/C 180/113
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: CLARO, SA (przedstawiciele: adwokaci E. Armijo Chávarri i A. Castán Pérez-Gómez)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Telefónica, SA (Madryt, Hiszpania)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie R 1079/2008-2 i przekazanie sprawy Izbie Odwoławczej celem ponownego rozpoznania oraz obciążenie Urzędu kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: BCP S/A, podmiot działający obecnie pod firmą CLARO, S.A., strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Trójwymiarowy znak towarowy zawierający element słowny „CLARO” (zgłoszenie nr 5 229 241) dla towarów i usług z klas 9 i 38.

      Właściciel znaku lub oznaczenia,

      na które powołano się w sprzeciwie: Telefónica, SA

      Znak lub oznaczenie,

      na które powołano się w sprzeciwie: Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy „CLARO” (nr 2 017 341), zarejestrowany między innymi dla towarów i usług z klas 9 i 38

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Odrzucenie odwołania z uwagi na niezłożenie przez wnoszącą odwołanie pisma przedstawiającego podstawy odwołania

      Podniesione zarzuty: Zaskarżona decyzja jest niezgodna, zdaniem skarżącej, z zasadą ciągłości funkcjonalnej między Wydziałem Sprzeciwów a Izbą Odwoławczą. Jej zdaniem było oczywiste, że jej odwołanie było skierowane przeciwko zaskarżonej decyzji w całości oraz że decyzja ta była oparta na błędnej wykładni art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego dokonanej przez Wydział Sprzeciwów.


title: Sprawa T-38/14: Postanowienie Sądu z dnia 5 października 2015 r. – Kafetzakis i in./Parlament i in. [Skarga na bezczynność i skarga o odszkodowanie — Restrukturyzacja długu publicznego — Udział sektora prywatnego — Szkoda wynikająca z obniżenia wysokości wierzytelności przyznanych z tytułu odprawy — Deklaracje szefów państw lub rządów strefy euro oraz instytucji Unii — Deklaracja Eurogrupy — Brak ścisłego określenia związku przyczynowego z podnoszoną szkodą — Niedopuszczalność]

text:
               23.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 389/56

         Postanowienie Sądu z dnia 5 października 2015 r. – Kafetzakis i in./Parlament i in.
   (Sprawa T-38/14) (1)

   ([Skarga na bezczynność i skarga o odszkodowanie - Restrukturyzacja długu publicznego - Udział sektora prywatnego - Szkoda wynikająca z obniżenia wysokości wierzytelności przyznanych z tytułu odprawy - Deklaracje szefów państw lub rządów strefy euro oraz instytucji Unii - Deklaracja Eurogrupy - Brak ścisłego określenia związku przyczynowego z podnoszoną szkodą - Niedopuszczalność])
   (2015/C 389/63)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Georgios Kafetzakis (Ateny, Grecja) i 102 innych skarżących, których nazwiska figurują w załączniku do postanowienia (przedstawiciel: adwokat C. Papadimitriou)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: A. Troupiotis i L. Visaggio, pełnomocnicy); Rada Europejska, Eurogrupa, Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. de Gregorio Merino, M. Balta i E. Dumitriu-Segnana, pełnomocnicy); Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Konstantinidis, J.-P. Keppenne i B. Smulders, pełnomocnicy) oraz Europejski Bank Centralny (EBC) (przedstawiciele: P. Papapaschalis i P. Senkovic, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Po pierwsze, żądanie stwierdzenia, że pozwani niezgodnie z prawem nie przyjęli środków prawodawczych niezbędnych dla wyłączenia obligacji posiadanych przez skarżących, jako zwolnionych pracowników Olympic Airways, z programu uczestnictwa sektora prywatnego w programie finansowania długu (PSI), zmniejszającego wartość długu państwa greckiego oraz, po drugie, skarga o odszkodowanie mająca na celu naprawienie szkody podnoszonej przez skarżących jako powstałej w wyniku tej niezgodnej z prawem bezczynności.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Georgios Kafetzakis i 102 innych skarżących, których nazwiska figurują w załączniku do niniejszego postanowienia, zostają obciążeni kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 292 z 1.9.2014.


title: Sprawa F-120/14: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 30 czerwca 2015 r. – Curdt-Christiansen/Parlament (Służba publiczna — Urzędnicy — Wynagrodzenie — Koszty corocznej podróży — Artykuł 7 ust. 3 i art. 8 załącznika VII do regulaminu pracowniczego — Ustalenie miejsca pochodzenia i centrum interesów życiowych — Wniosek o zmianę miejsca pochodzenia — Pojęcie centrum interesów życiowych — Zmiana miejsca pochodzenia członka rodziny — Okres, który upłynął między zmianą centrum interesów życiowych a wnioskiem o zmianę miejsca pochodzenia — Wyjątkowy charakter zmiany)

text:
               10.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/39

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 30 czerwca 2015 r. – Curdt-Christiansen/Parlament
   (Sprawa F-120/14) (1)

   ((Służba publiczna - Urzędnicy - Wynagrodzenie - Koszty corocznej podróży - Artykuł 7 ust. 3 i art. 8 załącznika VII do regulaminu pracowniczego - Ustalenie miejsca pochodzenia i centrum interesów życiowych - Wniosek o zmianę miejsca pochodzenia - Pojęcie centrum interesów życiowych - Zmiana miejsca pochodzenia członka rodziny - Okres, który upłynął między zmianą centrum interesów życiowych a wnioskiem o zmianę miejsca pochodzenia - Wyjątkowy charakter zmiany))
   (2015/C 262/53)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Caspar Curdt-Christiansen (Perl, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Salerno)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: E. Taneva i N. Chemaï, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu oddalającej wniosek skarżącego o zmianę miejsca pochodzenia na Larnakę (Cypr) oraz centrum interesów życiowych z Montrealu (Kanada) na Singapur po przeniesieniu do Parlamentu Europejskiego.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Caspar Curdt-Christiansen pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Parlament Europejski.

      (1)  Dz.U. C 7 z 12.1.2015, s. 57.


title: Sprawa C-192/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht w dniu  21 kwietnia 2006 r.  — Matthias Kruck przeciwko Landkreis Potsdam-Mittelmark

text:
               1.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 154/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht w dniu 21 kwietnia 2006 r. — Matthias Kruck przeciwko Landkreis Potsdam-Mittelmark
   (Sprawa C-192/06)
   (2006/C 154/24)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesverwaltungsgericht
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Matthias Kruck

      Strona pozwana: Landkreis Potsdam-Mittelmark
   Pytanie prejudycjalne
   Czy art. 9 ust. 2 — 4 rozporządzenia (EWG) nr 3887/92 (1) w brzmieniu rozporządzenia (EWG) nr 1648/95 (2) należy interpretować w ten sposób, że obliczenie maksymalnej powierzchni, którą uwzględnia się przy rekompensatach z tytułu odłogowania ziemi na podstawie art. 7 ust. 6 zd. 2 i 4 rozporządzenia (EWG) nr 1765/92 w brzmieniu rozporządzenia (EWG) nr 2989/95 (3), dokonuje się na podstawie powierzchni uprawy wskazanej we wniosku czy faktycznie ustalonej?

      (1)  Dz.U. L 391, str. 36

      (2)  Dz.U. L 156, str. 27

      (3)  Dz.U. L 312, str. 5


title: Sprawa C-548/10: Skarga wniesiona w dniu 23 listopada 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Austrii

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/27

         Skarga wniesiona w dniu 23 listopada 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-548/10)
   ()
   2011/C 30/44
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Alcover San Pedro i C. Egerer, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Austrii

      Żądania strony skarżącej

   Komisja Europejska wnosi o orzeczenie, że:

               —

               Republika Austrii uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z dyrektywy 2007/2/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 marca 2007 r. ustanawiającej infrastrukturę informacji przestrzennej we Wspólnocie Europejskiej (INSPIRE) (1), nie ustanawiając lub nie informując w pełni o ustanowieniu przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do transpozycji tej dyrektywy, oraz o

               —

               obciążenie Republiki Austrii kosztami.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 15 maja 2009 r.

      (1)  Dz.U. L 108, s. 1.


title: Sprawa F-96/09: Skarga wniesiona w dniu 26 marca 2010 r. — Cuallado Martorell przeciwko Komisji

text:
               5.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/54

         Skarga wniesiona w dniu 26 marca 2010 r. — Cuallado Martorell przeciwko Komisji
   (Sprawa F-96/09)
   2010/C 148/95
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Eva Cuallado Martorell (Augsburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Díez Lorenzo)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   stwierdzenie nieważności decyzji o niedopuszczeniu skarżącej do egzaminu ustnego konkursu otwartego EPSO/AD/130/08, o odmowie dostępu do sprawdzonych prac z egzaminu pisemnego, jak również unieważnienie ze skutkiem wstecznym listy rezerwowej ogłoszonej dla potrzeb zatrudnienia prawników lingwistów języka hiszpańskiego.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 14 września 2009 r., którą EPSO odmówił przekazania skarżącej odpisu jej pracy pisemnej i karty indywidualnej oceny wskazującej powody, dla których komisja konkursu przyznała jej eliminującą ocenę 18/40 z ostatniej pracy pisemnej oraz pominęła milczeniem wniosek o dopuszczenie do egzaminu ustnego konkursu otwartego EPSO/AD/130/08;

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 23 lipca 2009 r., którą EPSO poinformował skarżącą o utrzymaniu w mocy eliminującej oceny 18/40 z ostatniej pracy pisemnej i odmówił dopuszczenia do egzaminu ustnego konkursu otwartego EPSO/AD/130/08 mającego na celu utworzenie listy rezerwowej dla potrzeb zatrudnienia prawników lingwistów języka hiszpańskiego;

               —

               unieważnienie listy rezerwowej ogłoszonej po konkursie ze skutkiem wstecznym od dnia ogłoszenia tej listy;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-588/14: Skarga wniesiona w dniu 8 sierpnia 2014 r. – Mechadyne International przeciwko OHIM (FlexValve)

text:
               13.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 361/16

         Skarga wniesiona w dniu 8 sierpnia 2014 r. – Mechadyne International przeciwko OHIM (FlexValve)
   (Sprawa T-588/14)
   2014/C 361/21
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Mechadyne International Ltd (Kirtlington, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci S. von Petersdorff-Campen i E. Schaper)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 3 czerwca 2014 r. w sprawie R 2435/2013-4;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „FlexValve” dla towarów z klas 7, 9, 12 i 42 – zgłoszenie nr 1 1 2 74  677

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty:

               —

               Naruszenie prawa do bycia wysłuchanym;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia  8 grudnia 2005 r.  w sprawie C-38/05 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Rozporządzenie (EWG) nr 2847/93 — System kontroli w sektorze rybołówstwa — Informacje dotyczące gatunków i ilości poławianych ryb jak również nakładu połowowego)

text:
               11.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/16

      WYROK TRYBUNAŁU

   (piąta izba)
   z dnia 8 grudnia 2005 r.
   w sprawie C-38/05 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Rozporządzenie (EWG) nr 2847/93 - System kontroli w sektorze rybołówstwa - Informacje dotyczące gatunków i ilości poławianych ryb jak również nakładu połowowego)
   (2006/C 36/31)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie C-38/05, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 1 lutego 2005 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: B. Doherty) przeciwko Irlandii (pełnomocnicy: D. O'Hagan, wspierany przez A. Schustera i E. Fannona, barristers), Trybunał (piąta izba), w składzie: J. Makarczyk, prezes izby, R. Schintgen i P. Kūris (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: M. Poiares Maduro, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 8 grudnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Nie przekazując informacji wymaganych na podstawie art. 15 ust. 4, art. 18 ust. 1 oraz art. 19i tiret pierwsze i trzecie rozporządzenia Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiającego system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 2635/97 z dnia 18 grudnia 1997 r., Irlandia uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tych przepisów.

               2)

               Irlandia zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 82 z 02.04.2005.


title: Sprawa T-534/08: Skarga wniesiona w dniu 1 grudnia 2008 r. — Granuband BV przeciwko OHIM OHMI — Granuflex Ipari és Kereskedelmi (GRANUflex)

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/55

         Skarga wniesiona w dniu 1 grudnia 2008 r. — Granuband BV przeciwko OHIM OHMI — Granuflex Ipari és Kereskedelmi (GRANUflex)
   (Sprawa T-534/08)
   (2009/C 44/96)
   Język skargi: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Granuband BV (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat M. Ellens)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Strona postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Granuflex Ipari és Kereskedelmi Kft (Budapeszt, Węgry)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji OHIM z dnia 15 września 2008 r., wysłanej w dniu 24 września 2008 r., lub jej zmiana z powodu naruszenia przepisów art. 52 ust. 1 i art. 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 40/94;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: Graficzny znak towarowy GRANUFLEX dla towarów z klas 17, 19 i 27 — wspólnotowy znak towarowy nr 943118

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Granuband B.V.

      Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: Granuflex Ipari és Kereskedelmi Kft.

      Prawo ze znaku towarowego przysługujące stronie wnoszącej o unieważnienie: Nazwa handlowa GRANUFLEX dla towarów i usług z klas 17, 19, 27 i 37

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania skarżącej

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 52 ust. 1 lit. c) i art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 40/94.


title: Sprawa C-488/11: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 30 maja 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te Amsterdam — Niderlandy) — Dirk Frederik Asbeek Brusse, Katarina de Man Garabito przeciwko Jahani BV (Dyrektywa 93/13/EWG — Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich — Umowa najmu mieszkania zawarta pomiędzy wynajmującym prowadzącym działalność gospodarczą w sektorze wynajmu a nieprowadzącym takiej działalności najemcą — Badanie przez sąd krajowy z urzędu nieuczciwego charakteru warunku umownego — Postanowienie dotyczące kary umownej — Stwierdzenie nieważności tego postanowienia)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/10

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 30 maja 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te Amsterdam — Niderlandy) — Dirk Frederik Asbeek Brusse, Katarina de Man Garabito przeciwko Jahani BV
   (Sprawa C-488/11) (1)

   (Dyrektywa 93/13/EWG - Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich - Umowa najmu mieszkania zawarta pomiędzy wynajmującym prowadzącym działalność gospodarczą w sektorze wynajmu a nieprowadzącym takiej działalności najemcą - Badanie przez sąd krajowy z urzędu nieuczciwego charakteru warunku umownego - Postanowienie dotyczące kary umownej - Stwierdzenie nieważności tego postanowienia)
   2013/C 225/15
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Gerechtshof te Amsterdam

      Strony w postępowaniu głównym

      Strony skarżące: Dirk Frederik Asbeek Brusse, Katarina de Man Garabito

      Strona pozwana: Jahani BV

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Gerechtshof te Amsterdam — Wykładnia art. 6 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. L 95, s. 29) — Umowa najmu pomiędzy wynajmującym prowadzącym działalność gospodarczą w sektorze wynajmu a nieprowadzącym takiej działalności najemcą — Kwalifikacja wynajmującego jako sprzedawcy towarów bądź usługodawcy — Podstawowe zasady porządku prawnego

      Sentencja

               1)

               Dyrektywę Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że — z zastrzeżeniem warunków umownych odzwierciedlających bezwzględnie obowiązujące przepisy ustawowe lub wykonawcze prawa krajowego, czego zbadanie jest zadaniem sądu krajowego — ma ona zastosowanie do umowy najmu na cele mieszkalne, zawartej między wynajmującym prowadzącym działalność gospodarczą w sektorze wynajmu a najemcą działającym w celach, które nie wchodzą w zakres jego działalności gospodarczej.

               2)

               Dyrektywę 93/13 należy interpretować w ten sposób, że:

                           —

                           jeżeli sąd krajowy rozpatrujący skargę wniesioną przez przedsiębiorcę przeciwko konsumentowi, dotyczącą wykonania umowy, zgodnie z krajowymi przepisami proceduralnymi ma kompetencję do zbadania z urzędu sprzeczności między warunkiem służącym za podstawę wniosku a krajowymi zasadami porządku publicznego, w ten sam sposób powinien, gdy stwierdził, że rzeczony warunek wchodzi w zakres stosowania tej dyrektywy, ocenić z urzędu ewentualnie nieuczciwy charakter tego warunku w świetle kryteriów ustanowionych przez omawianą dyrektywę;

                           —

                           jeżeli sąd krajowy zgodnie z krajowymi przepisami proceduralnymi ma kompetencję do stwierdzenia z urzędu nieważności warunku sprzecznego z porządkiem publicznym lub bezwzględnie obowiązującym przepisem prawa, którego znaczenie uzasadnia tę sankcję, co do zasady powinien — po udzieleniu stronom możliwości kontradyktoryjnego przedyskutowania tej okoliczności — z urzędu stwierdzić nieważność warunku umownego, który uznał za nieuczciwy w świetle kryteriów ustanowionych przez omawianą dyrektywę.

               3)

               Artykuł 6 ust. 1 dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, że nie pozwala on sądowi krajowemu, jeżeli stwierdził on nieuczciwy charakter postanowienia dotyczącego kary umownej w umowie zawartej między przedsiębiorcą a konsumentem, na ograniczenie się, do czego upoważnia go prawo krajowe, do obniżenia przewidzianej przez nie kwoty kary umownej obciążającej tego konsumenta, lecz zobowiązuje go do zwykłego niestosowania rzeczonego postanowienia wobec konsumenta.

      (1)  Dz.U. C 13 z 14.1.2012.


title: Sprawa C-333/06: Skarga wniesiona w dniu 28 lipca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/31

         Skarga wniesiona w dniu 28 lipca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji
   (Sprawa C-333/06)
   (2006/C 224/58)
   Język postępowania: szwedzki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: J. R. Vidal Puig i K. Simonsson, działający w charakterze pełnomocników)

      Strona pozwana: Królestwo Szwecji
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie określając systemu sankcji stosowanych w razie naruszenia przepisów rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (1), Królestwo Szwecji uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 16 tego rozporządzenia;

               —

               obciążenie Królestwa Szwecji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Artykuł 16 ust. 3 rozporządzenia nr 261/2004 nakłada na państwa członkowskie obowiązek ustanowienia skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających sankcji za naruszenie tego rozporządzenia.
   Zgodnie z informacjami, którymi dysponuje Komisja, Królestwo Szwecji — nie ustanawiając sankcji za naruszenie przepisów art. 14 rozporządzenia blisko osiemnaście miesięcy po jego wejściu w życie — nadal nie ustanowiło pełnego systemu sankcji za naruszenie tego rozporządzenia.

      (1)  Dz.U. L 46, str. 1.


title: Sprawa C-412/11: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 11 lipca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Transport — Rozwój kolei wspólnotowych — Dyrektywa 91/440/EWG — Artykuł 6 ust. 3 i załącznik II — Dyrektywa 2001/14/WE — Artykuł 14 ust. 2 — Niezależność podmiotu, któremu powierzono wykonywanie funkcji podstawowych)

text:
               31.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/7

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 11 lipca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-412/11) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Transport - Rozwój kolei wspólnotowych - Dyrektywa 91/440/EWG - Artykuł 6 ust. 3 i załącznik II - Dyrektywa 2001/14/WE - Artykuł 14 ust. 2 - Niezależność podmiotu, któremu powierzono wykonywanie funkcji podstawowych)
   2013/C 252/10
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: J.P. Keppenne i H. Støvlbæk, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga (przedstawiciel: C. Schiltz, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Nieprzyjęcie w wyznaczonym terminie wszystkich przepisów niezbędnych w celu zastosowania się do art. 6 ust. 3 dyrektywy Rady 91/440/EWG z dnia 29 lipca 1991 r. w sprawie rozwoju kolei wspólnotowych (Dz.U. L 237, s. 25), zmienionej dyrektywą 2001/12/WE (Dz.U. L 75, s. 1), i załącznika II do tej dyrektywy, a także art. 14 ust. 2 dyrektywy 2001/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 2001 r. w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej oraz przyznawania świadectw bezpieczeństwa (Dz.U. L 75, s. 29) — Niezapewnienie niezależności funkcji podstawowych.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 298 z 8.10.2011.


title: Sprawa T-502/17: Skarga wniesiona w dniu 7 sierpnia 2017 r. – SFP Asset Management i in./SRB

text:
               16.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/36

         Skarga wniesiona w dniu 7 sierpnia 2017 r. – SFP Asset Management i in./SRB
   (Sprawa T-502/17)
   (2017/C 347/45)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: SFP Asset Management S.A. (Genewa, Szwajcaria), Twenty First Trade Inc. (Panama, Panama), Merlos Infor S.L. (Badalona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. Gálvez Pascual)

      Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie, że poprzez wydanie na sesji wykonawczej w dniu 7 czerwca 2017 r. decyzji SRB/EES/2017/08, którą przyjęto program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji finansowej Banco Popular Español S.A., SRB naruszył prawo Unii;

               —

               w konsekwencji stwierdzenie nieważności ze skutkiem ex tunc tej decyzji oraz późniejszych aktów wykonawczych, które mógł przyjąć SRB.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty są podobne do tych podniesionych w sprawach T-478/17 Mutualidad de la Abogacía i Hermandad Nacional de Arquitectos Superiores y Químicos/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-481/17 Fundación Tatiana Pérez de Guzmán y Bueno i SFL/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-482/17 Comercial Vascongada Recalde/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-483/17 García Suárez i in./Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-484/17 Fidesban i in./Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-497/17 Sáchez del Valle i Calatrava Real State 2015/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji oraz T-498/17 Pablo Álvarez de Linera Granda/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji.


title: Sprawa T-410/14 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 20 czerwca 2014 r. – Wilders przeciwko Parlamentowi i Radzie (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Parlament Europejski — Akt dotyczący wyboru członków Parlamentu Europejskiego w powszechnych wyborach bezpośrednich — Zakaz łączenia mandatu członka Parlamentu Europejskiego z członkostwem w parlamencie krajowym (zakaz łączenia mandatów) — Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych — Uchybienie wymogom formalnym — Oczywista niedopuszczalność skargi głównej — Niedopuszczalność)

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/64

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 20 czerwca 2014 r. – Wilders przeciwko Parlamentowi i Radzie
   (Sprawa T-410/14 R)
   ((Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Parlament Europejski - Akt dotyczący wyboru członków Parlamentu Europejskiego w powszechnych wyborach bezpośrednich - Zakaz łączenia mandatu członka Parlamentu Europejskiego z członkostwem w parlamencie krajowym (zakaz łączenia mandatów) - Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych - Uchybienie wymogom formalnym - Oczywista niedopuszczalność skargi głównej - Niedopuszczalność))
   2014/C 315/107
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Geert Wilders (przedstawiciele: adwokaci G. Knoops i C. Hamburger)

      Strona pozwana: Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej

      Przedmiot

   Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zmierzających w istocie do umożliwienia skarżącemu złożenia ślubowania w charakterze członka Parlamentu Europejskiego, w sytuacji gdy nadal sprawuje on mandat członka parlamentu krajowego.

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


               28.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 163/10

         Skarga wniesiona w dniu 13 stycznia 2014 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
   (Sprawa E-5/14)
   (2014/C 163/09)
   Skarga przeciwko Islandii została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 13 stycznia 2014 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Xaviera Lewisa, Auður Ýr Steinarsdóttir i Catherine Howdle, działających w charakterze pełnomocników Urzędu Nadzoru EFTA, Rue Belliard 35, 1040 Bruksela, Belgia.
   Urząd Nadzoru EFTA występuje do Trybunału EFTA o:

               1)

               orzeczenie, że (i) nie przyjmując środków niezbędnych do wdrożenia aktu prawnego przywołanego w pkt 32ff rozdziału V załącznika XX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylająca niektóre dyrektywy), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego Porozumienia, lub (ii) nie powiadamiając niezwłocznie Urzędu Nadzoru EFTA o przyjęciu takich środków, Islandia uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 40 tego aktu prawnego i art. 7 Porozumienia EOG;

               2)

               obciążenie Islandii kosztami postępowania.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Skarga dotyczy niezastosowania się przez Islandię przed dniem 26 sierpnia 2013 r. do uzasadnionej opinii Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 26 czerwca 2013 r. dotyczącej niewdrożenia przez to państwo do swojego krajowego porządku prawnego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylającej niektóre dyrektywy („akt prawny”), przywołanej w pkt 32ff rozdziału V załącznika XX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym i dostosowanej do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego Porozumienia.

               —

               Urząd Nadzoru EFTA twierdzi, że Islandia uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 40 aktu prawnego oraz art. 7 Porozumienia EOG poprzez nieprzyjęcie lub niepowiadomienie Urzędu Nadzoru EFTA o przyjęciu środków niezbędnych do wdrożenia aktu prawnego w wyznaczonym terminie.


title: Sprawa F-24/15: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 17 grudnia 2015 r. – Di Marzio/Rada (Służba publiczna — Członek personelu tymczasowego — Grupa funkcyjna I — Przekształcenie umowy w umowę o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego na czas nieokreślony w grupie zaszeregowania AST 3, AST 4 lub AST 5 lub w umowę o pracę w charakterze członka personelu kontraktowego na czas nieokreślony w grupie funkcyjnej III — Artykuły 2, 3a, 3b, 80 i 88 ZWIP — Obowiązek uzasadnienia — Oczywisty błąd w ocenie — Zasada dobrej administracji — Obowiązek staranności — Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej — Artykuł81 regulaminu postępowania)

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/100

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 17 grudnia 2015 r. – Di Marzio/Rada
   (Sprawa F-24/15) (1)

   ((Służba publiczna - Członek personelu tymczasowego - Grupa funkcyjna I - Przekształcenie umowy w umowę o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego na czas nieokreślony w grupie zaszeregowania AST 3, AST 4 lub AST 5 lub w umowę o pracę w charakterze członka personelu kontraktowego na czas nieokreślony w grupie funkcyjnej III - Artykuły 2, 3a, 3b, 80 i 88 ZWIP - Obowiązek uzasadnienia - Oczywisty błąd w ocenie - Zasada dobrej administracji - Obowiązek staranności - Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej - Artykuł81 regulaminu postępowania))
   (2016/C 048/116)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Antony Di Marzio (Limelette, Belgia) (przedstawiciel: adwokat M. Velardo)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i M. Veiga, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji oddalającej wniosek skarżącego o zmianę jego umowy o pracę w charakterze członka personelu kontraktowego w grupie funkcyjnej I na umowę o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego albo ewentualnie na umowę o pracę w charakterze członka personelu kontraktowego w grupie funkcyjnej III, jak również żądanie odszkodowania i zadośćuczynienia za rzekomo poniesioną szkodę i rzekomo doznaną krzywdę.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje oddalona jako oczywiście bezzasadna.

               2)

               Antony Di Marzio pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Radę Unii Europejskiej.

      (1)  Dz.U. 127 z 20.4.2015, s. 43.


title: Sprawa C-281/04 P: Odwołanie wniesione w dniu 25 czerwca 2004 roku przez Michaela Leightona, Grahama Frencha i Johna Nigera od orzeczenia Piątej Izby Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich, wydanego w dniu 3 maja 2004 roku w sprawie o sygnaturze T-24/04 między Michaelem Leightonem, Grahamem Frenchem i Johnem Nigerem a Radą Unii Europejskiej oraz Komisją Wspólnot Europejskich

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/25

         Odwołanie wniesione w dniu 25 czerwca 2004 roku przez Michaela Leightona, Grahama Frencha i Johna Nigera od orzeczenia Piątej Izby Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich, wydanego w dniu 3 maja 2004 roku w sprawie o sygnaturze T-24/04 między Michaelem Leightonem, Grahamem Frenchem i Johnem Nigerem a Radą Unii Europejskiej oraz Komisją Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-281/04 P)
   (2004/C 228/52)
   Dnia 25 czerwca 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęło odwołanie od orzeczenia Piątej Izby Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich, wydanego dnia 3 maja 2004 roku w sprawie o sygnaturze T-24/04 między Michaelem Leightonem, Grahamem Frenchem i Johnem Nigerem a Radą Unii Europejskiej oraz Komisją Wspólnot Europejskich wniesione przez Michaela Leightona, Grahama Frencha i Johna Nigera reprezentowanych przez J.S. Barnett, Solicitor-Advocate.
   Odwołujący się wnoszą, aby Trybunał:

               —

               uchylił zaskarżone orzeczenie,

               —

               uwzględnił żądania skargi ujęte w formie projektu orzeczenia załączonego do skargi lub ewentualnie

               —

               zwrócił sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Pierwszej Instancji; a w każdym przypadku

               —

               zasądził od pozwanych na rzecz odwołujących się zwrot kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne twierdzenia
   Odwołujący się podnoszą, że orzeczenie Sądu Pierwszej Instancji powinno zostać uchylone z uwagi na to, że Sąd Pierwszej Instancji dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, polegającego na zakwalifikowaniu ich skargi jako złożonej w trybie art. 226 WE, podczas gdy w rzeczywistości była to skarga złożona w trybie art. 232 WE.


title: Sprawa T-180/15: Skarga wniesiona w dniu 14 kwietnia 2015 r. – Icap a.o./Komisja

text:
               27.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/30

         Skarga wniesiona w dniu 14 kwietnia 2015 r. – Icap a.o./Komisja
   (Sprawa T-180/15)
   (2015/C 245/37)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Icap plc (Londyn, Zjednoczone Królestwo), Icap Management Services Ltd (Londyn) oraz Icap New Zealand Ltd (Wellington, Nowa Zelandia) (przedstawiciele: C. Riis-Madsen i S. Frank, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności w całości lub w części decyzji Komisji z dnia 4 lutego 2015 r. w sprawie AT.39861 – Yen Interest Rate Derivatives – C(2015) 432 final;

               —

               tytułem żądania ewentualnego uchylenie lub obniżenie kwoty nałożonej grzywny;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania;

               —

               podjęcie wszelkich innych środków, jakie Sąd uzna za stosowne.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący błędnych ustaleń faktycznych i naruszenia prawa przez Komisję, która stwierdziła, że banki brały udział w działaniach ograniczających konkurencję ze względu na cel.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący błędnych ustaleń faktycznych i naruszenia prawa przez pozwaną poprzez twierdzenie, że zarzucane ułatwienie przez skarżące działań ze strony banków stanowiło naruszenie prawa konkurencji w rozumieniu art. 101 TFUE

                           —

                           Zdaniem skarżących art. 101 TFUE nie obejmuje działania wspólnika, który nie bierze udziału w porozumieniu ograniczającym lub zakłócającym konkurencję. Kryterium zastosowane przez Komisje było w każdym razie błędne i obejmowało zbyt szeroki wachlarz działań, niedostatecznie ściśle powiązanych z działaniem stanowiącym naruszenie. Zachowanie skarżących nie jest objęte zakresem kryterium dotyczącego ułatwienia, przyjętego przez pozwaną. W szczególności skarżące podnoszą, że twierdzenie, iż ułatwiały one wymianę informacji między bankami jest bezpodstawne, a pozwana nie wskazała ani jednego przykładu takiego ułatwienia wymiany informacji przez skarżące. Zdaniem skarżących to samo odnosi się do wykorzystania uzgodnionych transakcji. Jeśli chodzi o manipulacje prognoz dotyczących YPY LIBOR, Komisja przyznała, że tylko jeden z dwóch banków wiedział o udziale ICAP. W związku z tym, jak twierdzą skarżące, ICAP nie odgrywała ułatwiającej roli w zakresie działania banków. Ponadto w odniesieniu do tych naruszeń, działanie stanowiące naruszenie zaczęło się zdecydowanie wcześniej niż ICPA przyczyniła się do zarzucanego jej działania.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący błędnych ustaleń faktycznych i naruszenia prawa przez Komisję w ramach ustalenia czasu trwania udziału skarżących w naruszeniach.

                           —

                           Skarżące twierdzą, że banki były stronami umów w zakresie instrumentów pochodnych stóp procentowych w odniesieniu do jena japońskiego i w związku z tym znały wzajemne pozycje handlowe i interesy. W związku z tym, zdaniem skarżących, dowód przedstawiony przez Komisję na poparcie argumentu, że ICAP wiedziała o dwustronnym naruszeniu jest bezprzedmiotowy, ogólnikowy i błędny. Ponadto, zdaniem skarżących, stanowisko Komisji zakłada, że skarżące wiedziały i działały aż do zakończenia dwustronnego naruszenia przez banki, bez przedstawienia jakiegokolwiek dowodu co do tego, że skarżące wiedziały o dokonanym przez banki naruszeniu.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia przez Komisję domniemania niewinności oraz zasady dobrej administracji.

                           —

                           Zdaniem skarżących Komisja przeprowadziła hybrydowe postępowanie ugodowe, w którym decyzja o rozstrzygnięciu sporu przyjęta w grudniu 2013 r. stawiała zarzuty ICAP poprzez wyolbrzymienie jej roli polegającej na ułatwieniu. W związku z tym Komisja nie może w dalszym ciągu twierdzić, że nie była stronnicza przy rozpatrywaniu przypadku ICAP.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia przez Komisję wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien, zasady równego traktowania oraz zasady pewności prawa.

                           —

                           Skarżące podnoszą, że Komisja naruszyła zasadę pewności prawa nakładając grzywnę wykraczającą poza symboliczną grzywnę. Stanowi to również odejście od jej praktyki decyzyjnej. Ponadto, zdaniem skarżących, Komisja naruszyła wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien, odmawiając przyjęcia za podstawę grzywny wielkości sprzedaży skarżącej, nie precyzując dostatecznie przyjętej przez nią metody obliczenia grzywny oraz nie uzasadniając takiego odejścia od wcześniejszej praktyki decyzyjnej. Co więcej zdaniem skarżących Komisja naruszyła zasadę równego traktowania traktując skarżące w odmienny sposób niż innego maklera, któremu zarzucono ułatwienia w podobnych okolicznościach w związku z takim samym naruszeniem oraz traktując ostatecznie skarżące tak jak banki, które dopuściły się naruszenia, mimo iż skarżącym zarzucono jedynie działanie w postaci ułatwienia. Skarżące twierdzą, że w wyniku tego nałożone grzywny są w pełni nieproporcjonalne, powodując w ten sposób naruszenie przez Komisję zasady proporcjonalności.

               6.

               Zarzut szósty dotyczący naruszenia przez Komisję zasady ne bis in idem.