title: Sprawa C-266/05 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 26 kwietnia 2005 r. w sprawach połączonych T-110/03, T-150/03 i T-405/03 Jose Maria Sison przeciwko Radzie Unii Europejskiej, wniesione przez Josego Marię Sisona w dniu 27 czerwca 2005 r.

text:
               1.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/4

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 26 kwietnia 2005 r. w sprawach połączonych T-110/03, T-150/03 i T-405/03 Jose Maria Sison przeciwko Radzie Unii Europejskiej, wniesione przez Josego Marię Sisona w dniu 27 czerwca 2005 r.
   (Sprawa C-266/05 P)
   (2005/C 243/06)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 27 czerwca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęło odwołanie Josego Marii Silona, zamieszkałego w Utrechcie, Niderlandy, reprezentowanego przez J. Fermona, A. Compte'a, H. Schultza i D. Gursesa, lawyers, od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 26 kwietnia 2005 r. w sprawach połączonych T-110/03, T-150/03 i T-405/03 (1) Jose Maria Sison przeciwko Radzie Unii Europejskiej.
   Wnoszący odwołanie zwraca się do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku Sadu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (druga izba) z dnia 26 kwietnia 2005 r. w sprawach połączonych T-110/03, T-150/03 i T-405/03.

               —

               stwierdzenie nieważności, na podstawie art. 230 WE następujących aktów: a) decyzji Rady z dnia 27 lutego 2003 r. (06/c/01/03) stanowiącej odpowiedź, przyjętą przez Radę w dniu 27 lutego 2003 r., na potwierdzający wniosek Jana Fermona przesłany faksem w dniu 3 lutego 2003 r. na podstawie art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (2), doręczoną pełnomocnikowi wnoszącego odwołanie w dniu 28 lutego 2003 r.; b) decyzji Rady z dnia 21 stycznia 2003 r. (41/c/01/02) stanowiącej odpowiedź, przyjętą przez Radę w dniu 21 stycznia 2003 r., na potwierdzający wniosek Jana Fermona przesłany faksem w dniu 11 grudnia 2002 r. na podstawie art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, doręczoną pełnomocnikowi wnoszącego odwołanie w dniu 23 stycznia 2003 r.; oraz c) decyzji Rady z dnia 2 października 2003 r. (36/c/02/03) stanowiącej odpowiedzi przyjętej przez Radę w dniu 2 października 2003 r. na potwierdzający wniosek Jana Fermona o udzielenie dostępu do dokumentów, przesłany Radzie faksem w dniu 5 września 2003 r. na podstawie art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 i zarejestrowany w Sekretariacie Generalnym Rady w dniu 8 września 2003 r.

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnoszący odwołanie podnosi, że wyrok Sądu Pierwszej Instancji należy uchylić z następujących względów:

               1.

               Naruszenie art. 220, 225 i 230 WE, ogólnej zasady prawa wspólnotowego wyrażonej w art. 6 i 13 EKPCz oraz prawa do obrony.
               Sąd Pierwszej Instancji zbytnio ogranicza zakres swojego badania zgodności z prawem, nie ustosunkowując się do argumentów wnoszącego odwołanie.

               2.

               Naruszenie prawa dostępu do dokumentów (art. 1 akapit drugi EU oraz art. 6 ust. 1 EU oraz art. 255, art. 4 ust. 1 lit. a), art. 4 ust. 6, art. 220, 225 i 230 WE).
               Analiza dokonana przez Sąd Pierwszej Instancji prowadzi w rzeczywistości do pełnej dyskrecjonalności Rady i całkowitego zanegowania prawa dostępu do dokumentów.

               3.

               Naruszenie obowiązku uzasadnienia (art. 253 WE) oraz art. 220, 225 i 230 WE.
               Analiza dokonana przez Sąd Pierwszej Instancji prowadzi do zanegowania obowiązku uzasadnienia i narusza art. 253 WE.

               4.

               Naruszenie prawa dostępu do dokumentów (art. 1 akapit drugi, art. 6 ust. 1 EU, art. 255 WE) oraz art. 6 ust. 2 EKPCz i zasady domniemania niewinności oraz art. 13 EKPCz ustanawiającego prawo do skutecznego środka odwoławczego w przypadku naruszeń praw wyrażonych w EKPCz.
               Sąd Pierwszej Instancji w sposób dyskrecjonalny ogranicza przedmiot sporu.

               5.

               Naruszenie prawa dostępu do dokumentów i art. 1 akapit drugi, art. 6 ust. 1 EU, art. 255 WE oraz art. 4 ust. 5 i art. 9 ust. 3 rozporządzenia Rady nr 1049/2001.
               Sąd Pierwszej Instancji w sposób błędny dokonał wykładni i zastosowania art. 4 i 9 rozporządzenia Rady nr 1049/2001.

      (1)  Dz.U. C 171 z 9.7.2005, str. 15

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji


title: Sprawa C-430/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 17 września 2007 r. — Exportslachterij J. Gosschalk & Zoon BV przeciwko Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit

text:
               8.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 17 września 2007 r. — Exportslachterij J. Gosschalk & Zoon BV przeciwko Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit
   (Sprawa C-430/07)
   (2007/C 297/38)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Raad van State (Niderlandy)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Exportslachterij J. Gosschalk & Zoon BV

      Strona pozwana: Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy testy BSE, które z dniem 1 stycznia 2001 r. stały się obowiązkowe na podstawie Regeling uitvoer vers vlees en vleesbereidingen 1985 (Staatscourant 2001, no 218), wydanego w wykonaniu art. 1 ust. 3 decyzji 2000/764 w sprawie badania bydła na obecność gąbczastej encefalopatii bydła (1), stanowią testy w rozumieniu art. 2 ust. 1 rozporządzenia nr 2777/2000 przyjmującego wyjątkowe środki wsparcia dla rynku wołowiny (2)?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej, czy art. 2 ust. 1 rozporządzenia nr 2777/2000 należy uznać za interwencję mającą na celu ustabilizowanie rynku w sektorze wołowiny (środek wspierania rynku) w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 1258/1999 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (3) czy za szczególny środek weterynaryjny w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. d) tego rozporządzenia, lub też czy stanowi on jednocześnie taką interwencję i taki środek?

               3)

               Jeżeli mamy tutaj (również) do czynienia ze środkiem wspierania rynku, to czy w świetle wyroku Trybunału z dnia 30 września 2003 r. w sprawie C-239/01 Niemcy przeciwko Komisji (4), należy stwierdzić, że przeprowadzone testy winny być finansowane wyłącznie przez Wspólnotę, a w konsekwencji art. 2 ust. 2 rozporządzenia nr 2777/2000, w zakresie w jakim przewiduje, że Wspólnota finansuje jedynie część kosztów przeprowadzenia testów BSE, jest nieważny z uwagi na niezgodność z rozporządzeniem nr 1254/1999 (5)?

               4)

               Przy założeniu, że art. 2 ust. 2 rozporządzenia nr 2777/2000 jest ważny, czy rozporządzenie to stoi na przeszkodzie temu, by państwa członkowskie przenosiły na uczestników rynku koszty przeprowadzonych testów BSE?

               5)

               Czy art. 5 ust. 4 akapit drugi dyrektywy 85/73/EWG (6) w sprawie finansowania inspekcji i kontroli weterynaryjnych objętych dyrektywami 89/662/EWG (7), 90/425/EWG (8), 90/675/EWG (9) i 91/496/EWG (10), zmienionej i skonsolidowanej dyrektywą 96/43/WE (11) należy interpretować w ten sposób, że dyrektywa ta nie stoi na przeszkodzie, by państwo członkowskie pobierało opłatę z tytułu wydatków poniesionych w związku z przeprowadzeniem testów BSE? Jeżeli tak, to jakie wymogi winna spełniać opłata z tytułu przeprowadzenia testów BSE?

      (1)  Decyzja Komisji z dnia 29 listopada 2000 r. (Dz.U. L 305, str. 35).

      (2)  Rozporządzenie Komisji z dnia 18 grudnia 2000 r. (Dz.U. L 321, str. 47).

      (3)  Rozporządzenie Rady z dnia 17 maja 1999 r. (Dz.U. L 160, str. 103).

      (4)  Rec. str. I-10333.

      (5)  Rozporządzenie Rady z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny (Dz.U. L 160, str. 21).

      (6)  Dyrektywa Rady z dnia 29 stycznia 1985 r. w sprawie finansowania inspekcji i kontroli weterynaryjnych świeżego mięsa, w tym drobiowego (Dz.U. L 32, str. 14).

      (7)  Dyrektywa Rady z dnia 11 grudnia 1989 r. dotycząca kontroli weterynaryjnych w handlu wewnątrzwspólnotowym w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego (Dz.U. L 395, str. 13).

      (8)  Dyrektywa Rady z dnia 26 czerwca 1990 r. dotycząca kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego (Dz.U. L 224, str. 29).

      (9)  Dyrektywa Rady z dnia 10 grudnia 1990 r. ustanawiającą zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnych produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich (Dz.U. L 373, str. 1).

      (10)  Dyrektywa Rady z dnia 15 lipca 1991 r. ustanawiająca zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnych zwierząt wprowadzanych na rynek Wspólnoty z państw trzecich i zmieniająca dyrektywy 89/662/EWG, 90/425/EWG oraz 90/675/EWG (Dz.U. L 268, str. 56).

      (11)  Dyrektywa Rady 96/43/WE z dnia 26 czerwca 1996 r. zmieniająca i konsolidująca dyrektywę 85/73/EWG w celu zapewnienia finansowania inspekcji i kontroli weterynaryjnych żywych zwierząt i niektórych produktów zwierzęcych oraz zmieniająca dyrektywy 90/675/EWG i 91/496/EWG (Dz.U. L 162, str. 1).


title: Sprawa T-392/16: Postanowienie Sądu z dnia 13 października 2013 r. – Axium/Parlament

text:
               16.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 14/55

         Postanowienie Sądu z dnia 13 października 2013 r. – Axium/Parlament
   (Sprawa T-392/16) (1)

   (2017/C 014/66)
   Język postępowania: francuski
   Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 326 z 5.9.2016.


title: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia  6 grudnia 2005 r.  w sprawie C-461/03 Gaston Schul Douane-expediteur BV przeciwko Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit (wniosek College van Beroep voor het bedrijfsleven o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Artykuł 234 WE — Obowiązek zwrócenia się przez sąd krajowy z pytaniem prejudycjalnym — Nieważność przepisu wspólnotowego — Cukier — Dodatkowe należności celne przywozowe — Rozporządzenie (WE) nr 1423/95 — Artykuł 4)

text:
               11.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/7

      WYROK TRYBUNAŁU

   (wielka izba)
   z dnia 6 grudnia 2005 r.
   w sprawie C-461/03 Gaston Schul Douane-expediteur BV przeciwko Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit (1) (wniosek College van Beroep voor het bedrijfsleven o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)
   (Artykuł 234 WE - Obowiązek zwrócenia się przez sąd krajowy z pytaniem prejudycjalnym - Nieważność przepisu wspólnotowego - Cukier - Dodatkowe należności celne przywozowe - Rozporządzenie (WE) nr 1423/95 - Artykuł 4)
   (2006/C 36/11)
   Język postępowania: niderlandzki
   W sprawie C-461/03, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven (Niderlandy) postanowieniem z dnia 24 października 2003 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 4 listopada 2003 r., w postępowaniu: Gaston Schul Douane-expediteur BV przeciwko Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit, Trybunał (wielka izba), w składzie: V. Skouris, prezes, P. Jann, C. W. A. Timmermans, A. Rosas i J. Malenovský, prezesi izb, N. Colneric (sprawozdawca), S. von Bahr i J. N. Cunha Rodrigues, R. Silva de Lapuerta, K. Lenaerts, G. Arestis, A. Borg Barthet i M. Ilešič, sędziowie, rzecznik generalny: D. Ruiz-Jarabo Colomer, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 6 grudnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Artykuł 234 akapit trzeci WE zobowiązuje sąd krajowy, którego orzeczenia nie podlegają zaskarżeniu według prawa wewnętrznego, do wniesienia do Trybunału Sprawiedliwości sprawy mającej za przedmiot ważność przepisów rozporządzenia nawet wtedy, gdy Trybunał stwierdził już nieważność analogicznych przepisów innego porównywalnego rozporządzenia.

               2)

               Artykuł 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 1423/95 ustanawiającego szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące przywozu produktów innych niż melasy w sektorze cukru jest nieważny ze względu na to, że stanowi, iż określona przezeń dodatkowa należność celna jest co do zasady ustalana na podstawie ceny reprezentatywnej przewidzianej w art. 2 ust. 1 tego rozporządzenia oraz iż należność ta jest obliczana na podstawie ceny importowej cif danej dostawy jedynie wtedy, gdy importer złoży odpowiedni wniosek.

      (1)  Dz.U. C 7 z 10.01.2004.


title: Sprawa T-168/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 7 września 2006 r. L & D przeciwko OHIM — Sämann (Aire Limpio) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Wcześniejsze graficzne znaki towarowe przedstawiające jodłę, zawierającą w przypadku niektórych z nich elementy słowne — Zgłoszenie graficznego znaku towarowego zawierającego słowny element Aire Limpio — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 73 rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               18.11.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/31

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 7 września 2006 r. L & D przeciwko OHIM — Sämann (Aire Limpio)
   (Sprawa T-168/04) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wcześniejsze graficzne znaki towarowe przedstawiające jodłę, zawierającą w przypadku niektórych z nich elementy słowne - Zgłoszenie graficznego znaku towarowego zawierającego słowny element „Aire Limpio” - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 73 rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2006/C 281/52)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: L & D, SA (Huercal de Almeria, Hiszpania) (przedstawiciele: początkowo M. Knospe, następnie S. Miralles Miravet i A. Castedo Garcia, avocats)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. García Murillo, urzędnik)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Julius Sämann Ltd, (Zug, Szwajcaria) (przedstawiciele: A. Castán Pérez-Gómez i E. Armijo Chávarri)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 marca 2004 r. (sprawa R 326/2003-2), wydanej w związku z postępowaniem w sprawie sprzeciwu między Julius Sämann Ltd a L & D, S.A.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 273 z 6.11.2004


title: Sprawa T-302/06: Skarga wniesiona w dniu 6 listopada 2006 r. — Hartmann przeciwko OHIM (E)

text:
               16.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 310/27

         Skarga wniesiona w dniu 6 listopada 2006 r. — Hartmann przeciwko OHIM (E)
   (Sprawa T-302/06)
   (2006/C 310/51)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Paul Hartmann Aktiengesellschaft (Heidenheim, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat K. Gründig-Schnelle)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji,

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „E” dla towarów należących do klas 5, 10 i 25 — zgłoszenie nr 4 316 949

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia WE nr 40/94


title: Sprawa C-614/10: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 16 października 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Austrii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 95/46/WE — Przetwarzanie danych osobowych i swobodny przepływ tych danych — Ochrona osób fizycznych — Artykuł 28 ust. 1 — Krajowy organ nadzorczy — Niezawisłość — Urząd nadzorczy i Bundeskanzleramt — Powiązania osobowe i organizacyjne)

text:
               8.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 379/6

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 16 października 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-614/10) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 95/46/WE - Przetwarzanie danych osobowych i swobodny przepływ tych danych - Ochrona osób fizycznych - Artykuł 28 ust. 1 - Krajowy organ nadzorczy - Niezawisłość - Urząd nadzorczy i Bundeskanzleramt - Powiązania osobowe i organizacyjne)
   2012/C 379/09
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Martenczuk i B.-R. Killmann, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Europejski Inspektor Ochrony Danych (EIOD) (przedstawiciele: H. Kranenborg, I. Chatelier i H. Hijmans, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Austrii (przedstawiciel: G. Hesse, pełnomocnik.)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze i J. Möller, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 28 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (Dz.U. L 281, s. 31) — Spoczywający na państwach członkowskich obowiązek zapewnienia, że krajowe organy nadzorcze, którym powierzono nadzór nad przetwarzaniem danych osobowych, wykonują swe zadania w sposób całkowicie niezależny — Ścisłe powiązania osobowe i organizacyjne istniejące pomiędzy tym organem nadzorczym a Bundeskanzleramt (urzędem kanclerza federalnego) — Poddanie tego organu nadzorczego nadzorowi Bundeskanzler (kanclerza federalnego)

      Sentencja

               1)

               Nie przyjmując wszelkich przepisów potrzebnych, aby obowiązujące w Austrii ustawodawstwo spełniało kryterium niezależności Datenschutzkommission (komisji ochrony danych), a dokładniej tworząc ramy prawne, na mocy których:

                           —

                           członek zarządzający Datenschutzkommission jest urzędnikiem federalnym podlegającym nadzorowi służbowemu,

                           —

                           urząd Datenschutzkommission jest włączony do służb Bundeskanzleramt i

                           —

                           Bundeskanzler posiada bezwarunkowe prawo do uzyskania informacji na temat wszelkich aspektów zarządzania Datenschutzkommission,

                     Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy art. 28 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych.

               2)

               Republika Austrii zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

               3)

               Republika Federalna Niemiec i Europejski Inspektor Ochrony Danych pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 72 z 5.3.2011.


title: Sprawa T-31/14: Skarga wniesiona w dniu 7 stycznia 2014 r. — Banco Popular Español przeciwko Komisji

text:
               1.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 61/21

         Skarga wniesiona w dniu 7 stycznia 2014 r. — Banco Popular Español przeciwko Komisji
   (Sprawa T-31/14)
   2014/C 61/38
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Banco Popular Español, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: E. Navarro Varona, P. Vidal Martínez, J. López-Quiroga Teijero i G. Canalejo Lasarte, abogados)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie na podstawie art. 263 TFUE nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Komisja stwierdziła w niej istnienie pomocy państwa i nakazała jej zwrot od inwestorów;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 1, 2 i 4 ust. 1 tej decyzji w zakresie, w którym Komisja wskazała inwestorów jako beneficjentów rzekomej pomocy, którzy powinni ją zwrócić;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, odstąpienie od wykonania ustanowionego w art. 4 ust. 1 tej decyzji nakazu odzyskania pomocy od inwestorów ze względu na to, że narusza on zasady pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań, gdyż nie można było nakazać odzyskania pomocy przed publikacją decyzji o wszczęciu postępowania w sprawie;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 2 zaskarżonej decyzji i uznanie za niezgodną z prawem metodologii ustalania wartości rzekomej korzyści, którą mają zwrócić inwestorzy;

               —

               stwierdzenie w całości lub w części nieważności art. 4 ust. 1 zaskarżonej decyzji dotyczącego zakazu „przenoszenia ciężaru odzyskania na inne podmioty” w zakresie, w jakim zawiera on rozstrzygnięcie w przedmiocie zakazu stosowania lub też rzekomej nieważności postanowień umownych przewidujących możliwość żądania od podmiotów trzecich kwot, jakie inwestorzy winni zwrócić państwu hiszpańskiemu, oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej sprawie zaskarżona zostaje ta sama decyzja, która była przedmiotem skargi wniesionej w sprawie T-29/14 Taetel przeciwko Komisji.
   Zarzuty i główne argumenty są tożsame z zarzutami i głównymi argumentami podniesionymi w tamtej sprawie.


title: Sprawa T-6/16: Wyrok Sądu z dnia 8 czerwca 2017 r. – AWG/EUIPO – Takko (Southern Territory 23°48’25"S) Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny unijny znak towarowy Southern Territory 23°48’25’’S — Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy SOUTHERN — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr°207/2009]

text:
               24.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/46

         Wyrok Sądu z dnia 8 czerwca 2017 r. – AWG/EUIPO – Takko (Southern Territory 23o48’25"S)
   (Sprawa T-6/16) (1)

   (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy Southern Territory 23o48’25’’S - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy SOUTHERN - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nro207/2009])
   (2017/C 239/57)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: AWG Allgemeine Warenvertriebs GmbH (Köngen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Sambuc)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Schifko, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: Takko Holding GmbH (Telgte, Niemcy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 10 listopada 2015 r. (sprawa R 735/2015-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Takko Holding et AWG.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               AWG Allgemeine Warenvertriebs GmbH pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO.)

      (1)  Dz.U. C 98 z 14.3.2016.


title: Sprawa C-487/04: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 29 czerwca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 i Komisji (WE) nr 2799/1999 — Mleko i przetwory mleczne — Mleko odtłuszczone w proszku — System kontroli obiegu mleka odtłuszczonego w proszku)

text:
               2.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/5

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 29 czerwca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-487/04) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 i Komisji (WE) nr 2799/1999 - Mleko i przetwory mleczne - Mleko odtłuszczone w proszku - System kontroli obiegu mleka odtłuszczonego w proszku)
   (2006/C 212/08)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciel(-e): A. Bordes i C Cattabriga, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska (Przedstawiciel(-e): I. Braguglia, pełnomocnik, i D. Del Gaizo, adwokat)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych (Dz. U. L 160, str. 48) i rozporządzenia Komisji (WE) nr 2799/1999 z dnia 17 grudnia 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1255/99 w odniesieniu do przyznawania pomocy w odniesieniu do mleka odtłuszczonego i mleka odtłuszczonego w proszku przeznaczonych na paszę oraz sprzedaży mleka odtłuszczonego w proszku o takim przeznaczeniu (Dz.U. L 340, str. 3) — Ustanowienie systemu kontroli obiegu mleka w proszku nie przewidzianego w ustawodawstwie wspólnotowym
   Sentencja

               1)

               Ustanowiwszy jednostronnie system kontroli obiegu mleka odtłuszczonego w proszku przeznaczonego do niektórych celów nie przewidziany w obowiązującym w tym sektorze zharmonizowanym prawie wspólnotowym, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych i rozporządzenia Komisji (WE) nr 2799/1999 z dnia 17 grudnia 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1255/99 w odniesieniu do przyznawania pomocy w odniesieniu do mleka odtłuszczonego i mleka odtłuszczonego w proszku przeznaczonych na paszę oraz sprzedaży mleka odtłuszczonego w proszku o takim przeznaczeniu.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 31 z 05.02.2005.


title: Sprawa C-248/05: Skarga wniesiona w dniu 14 czerwca 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii

text:
               20.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/9

         Skarga wniesiona w dniu 14 czerwca 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-248/05)
   (2005/C 205/17)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 14 czerwca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Sarę Pardo Quintillán oraz Donatellę Recchię, działające w charakterze pełnomocników, wspierane przez F. Louisa należącego do brukselskiej izby adwokackiej oraz C. O'Daly'ego, solicitor, należącego do Law Society of Ireland, z adresem do doręczeń w Luksemburgu
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że wobec nieprzedsięwzięcia w odniesieniu do składowiska odpadów w Ballymurtagh (Hrabstwo Wicklow) wszystkich środków niezbędnych do zastosowania się do art. 4, 5, 7, 9 i 10 dyrektywy Rady 80/68/EWG (1) w sprawie ochrony wód gruntowych przed zanieczyszczeniem spowodowanym przez niektóre substancje niebezpieczne, Irlandia nie zastosowała się do tejże dyrektywy oraz uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy Traktatu;

               2)

               stwierdzenie, że wobec nieprzedsięwzięcia wszystkich środków niezbędnych do zastosowania się do art. 5, 7, 8, 10, 12 i 13 dyrektywy Rady 80/68/EWG w odniesieniu do zrzutów bezpośrednich ze zbiorników na nieczystości ciekłe, Irlandia nie zastosowała się do tejże dyrektywy oraz uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy Traktatu;

               3)

               obciążenie Irlandii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Na podstawie przedstawionych jej skarg Komisja powzięła wiadomość na temat rozległych naruszeń dyrektywy Rady 80/68/EWG w Irlandii.
   Po pierwsze od 1989 r. Irlandia zezwoliła na działanie komunalnego składowiska odpadów w Ballymurtagh, hr. Wicklow, bez uzyskania zezwolenia wymaganego na podstawie art. 4 ust. 2 dyrektywy 80/68. Konsekwencją niezastosowania się do art. 4 ust. 2 było naruszenie art. 9 tejże dyrektywy. Ponadto wydane dopiero w 2001 r. przez Ireland's Environmental Protection Agency (irlandzką agencję ochrony środowiska) zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gospodarki odpadami dotyczące miejsca składowania odpadów, narusza art. 4, 5, 7 i 10 dyrektywy 80/68/EWG.
   Po drugie Komisja wykryła dowody na to, że Irlandia nie zastosowała się do dyrektywy 80/68/EWG w odniesieniu do zrzutów bezpośrednich do wód gruntowych ze zbiorników na nieczystości ciekłe. W tym względzie Komisja zbadała okoliczności zaistniałe w sprawie hotelu w Creacon Lodge, hr. Wexford, długotrwałe stanowisko Irlandii w kwestii wykładni art. 5 ust. 1 dyrektywy 80/68/EWG oraz dalsze naruszenia tejże dyrektywy na irlandzkiej wsi. Raporty dotyczące eutrofizacji jezior Killarney, hr. Kerry, oficjalne raporty irlandzkie dotyczące zanieczyszczenia wód, a także naruszenia dyrektywy 80/778/EWG (2) odnoszącej się do jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi są dowodem na niezastosowanie się Irlandii do stosownych przepisów dyrektywy 80/68/EWG.
   Z powyższych względów Komisja uznała, że Irlandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 4, 5, 7, 8, 9, 10, 12 i 13 dyrektywy Rady 80/68/EWG w sprawie ochrony wód gruntowych przed zanieczyszczeniem spowodowanym przez niektóre substancje niebezpieczne.

      (1)  Dyrektywa Rady 80/68/EWG z dnia 17 grudnia 1979 r. w sprawie ochrony wód gruntowych przed zanieczyszczeniem spowodowanym przez niektóre substancje niebezpieczne, Dz.U. L 20, z 26.1.1980, str. 43

      (2)  Dyrektywa Rady 80/778/EWG z dnia 15 lipca 1980 r. odnosząca się do jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi, Dz.U. L 229 z 30.8.1980, str. 11


title: Sprawa T-262/07: Skarga wniesiona w dniu 13 lipca 2007 r. — Litwa przeciwko Komisji

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/53

         Skarga wniesiona w dniu 13 lipca 2007 r. — Litwa przeciwko Komisji
   (Sprawa T-262/07)
   (2007/C 211/100)
   Język postępowania: litewski
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Litewska (przedstawiciele: D. Kriaučiūnas i E. Matulionytė)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 4 maja 2007 r. [notyfikowanej jako dokument nr C(2007) 1979] (1) lub, tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności tej decyzji w takim zakresie w jakim zaadresowana jest ona do Republiki Litewskiej;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zaskarżona decyzja określa ilości produktów rolnych w swobodnym obrocie w nowych państwach członkowskich w dniu przystąpienia przekraczające ilości, które można uznać za normalne zapasy na dzień 1 maja 2004 r., oraz kwoty, którymi należy obciążyć nowe państwa członkowskie ze względu na koszty eliminacji tych ilości.
   Skarżąca uważa, iż zaskarżona decyzja jest sprzeczna z prawem. Na poparcie swej skargi podnosi ona cztery zarzuty.
   1.   Brak kompetencji
   Skarżąca twierdzi, że ust. 4 rozdziału 4 załącznika IV do Aktu Przystąpienia nie przyznaje Komisji kompetencji do zobowiązania państw członkowskich do dokonywania wpłat do budżetu, które miałyby charakter kar; a zwłaszcza wtedy, gdy nie wykazała ona rzeczywistego charakteru kosztów poniesionych przez Wspólnotę w celu eliminacji nadwyżki zapasów. Skarżąca podnosi zresztą, że Komisja pozwoliła na upłynięcie terminu trzech lat przewidzianego w art. 41 Aktu Przystąpienia na podjęcie decyzji na mocy tego przepisu, który jako jedyny mógłby stanowić podstawę prawną dla zaskarżonej decyzji.
   2.   Naruszenie prawa wspólnotowego

      Naruszenie zasady pewności prawa: zaskarżona decyzja narusza zasadę pewności prawa gdyż metodologia i kryteria obliczania zapasów nie były znane w momencie określenia istniejących zapasów w czasie przystąpienia, co pozwoliłoby państwom członkowskim na zapobieżenie pojawieniu się nadwyżki zapasów lub też na ich eliminację na koszt podmiotu, który zapasy zgromadził. Ponadto, w stosunku do art. 4 rozporządzenia nr 1972/2003, na podstawie którego państwa członkowskie kontrolują gromadzenie nadwyżek zapasów, zaskarżona decyzja ustanowiła inne kryteria oraz rozszerzyła listę danych produktów.

      Naruszenie zasady niedyskryminacji: w przeciwieństwie do rozporządzenia Komisji (WE) nr 144/97 w sprawie nadwyżki zapasów produktów rolnych w Austrii, Szwecji i Finlandii, zaskarżona decyzja rozpatruje nie tylko produkty, które podlegają refundacjom wywozowym lub środkom interwencyjnym ale także zapasy innych produktów. Zasada niedyskryminacji została również naruszona poprzez poddanie różnych sytuacji nowych państw członkowskich takiemu samemu traktowaniu oraz poprzez nieuzasadnione nieuwzględnienie specyficznych okoliczności, w których zapasy się nagromadziły.

      Naruszenie zasad dobrej administracji i przejrzystości: zaskarżona decyzja nie ujawnia w sposób wyczerpujący kryteriów obliczania wpłat a co więcej kryteria te podlegają ciągłym zmianom. Poza tym, chociaż państwa członkowskie same dokonały oceny zapasów zgodnie z uregulowaniami wspólnotowymi, Komisja dokonała nowej oceny tych samych zapasów, na podstawie swych własnych kryteriów, nie wyjaśniając dlaczego ocena państw członkowskich miałaby być niewłaściwa oraz jej nie kwestionując.

      Naruszenie postanowień Aktu Przystąpienia: po pierwsze decyzja nie stanowi właściwego środka dla osiągnięcia celów eliminacji nadwyżek zapasów przewidzianej w ust. 2 rozdziału 4 załącznika IV do Aktu Przystąpienia w szczególności ponieważ nie próbowano nawet powiązać w zaskarżonej decyzji nałożonych kar z kosztami eliminacji zapasów faktycznie poniesionymi przez Wspólnotę. Po drugie, decyzja została przyjęta po upłynięciu terminu trzech lat od daty przystąpienia przewidzianego w art. 41 Aktu Przystąpienia, podczas których Komisja mogła przyjąć środki przejściowe.
   3.   Brak uzasadnienia
   Według skarżącej zaskarżona decyzja nie jest należycie uzasadniona a jest wręcz całkowicie pozbawiona uzasadnienia. W szczególności nie wskazuje ona, że z powodu eliminacji rzekomej nadwyżki zapasów Wspólnota faktycznie poniosła wydatki (i w jakiej wysokości), które powinny być pokryte przez państwa członkowskie.
   4.   Oczywisty błąd w ocenie
   Skarżąca twierdzi, iż Komisja popełniła oczywiste błędy w ocenie ponieważ, po pierwsze, wybrała metodologię z zakresu makroekonomii i nie oceniła zapasów faktycznie nagromadzonych w państwach członkowskich i, po drugie, ponieważ podczas oceny konkretnych argumentów przedstawionych przez strony, nie uwzględniła specyficznych i obiektywnych okoliczności nagromadzenia się krajowych zapasów w sektorze mleka w Republice Litewskiej.

      (1)  Decyzja Komisji 2007/361/WE z dnia 4 maja 2007 r. w sprawie określenia nadwyżki zapasów produktów rolnych innych niż cukier oraz w sprawie skutków finansowych ich eliminacji w związku z przystąpieniem Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji (Dz.U. L 138, str. 14).


title: Sprawa T-432/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 czerwca 2007 r. — Parlante przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Awans — Postępowanie w sprawie awansu za 2003 r. — Odmowa awansu — Przyznanie punktów awansu — Porównanie zasług — Równość traktowania — Ogólne przepisy wykonawcze do art. 45 regulaminu pracowniczego — Zarzut niezgodności z prawem — Ochrona uzasadnionych oczekiwań)

text:
               21.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 170/21

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 czerwca 2007 r. — Parlante przeciwko Komisji
   (Sprawa T-432/04) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Awans - Postępowanie w sprawie awansu za 2003 r. - Odmowa awansu - Przyznanie punktów awansu - Porównanie zasług - Równość traktowania - Ogólne przepisy wykonawcze do art. 45 regulaminu pracowniczego - Zarzut niezgodności z prawem - Ochrona uzasadnionych oczekiwań)
   (2007/C 170/38)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Walter Parlante (Enghien, Belgia) (przedstawiciel: L. Vogel, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i M. Velardo, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 5 lipca 2004 r. oddalającej zażalenie skarżącego na decyzję tego organu odmawiającą mu awansu do grupy C1 w postępowaniu w sprawie awansu za 2003 r. oraz, o ile to okaże się konieczne, decyzji której dotyczyło to zażalenie.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron pokryje koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 6 z 8.1.2005.


title: Sprawa T-522/13: Wyrok Sądu z dnia 2 grudnia 2015 r. – Tsujimoto/OHIM – Kenzo (KENZO ESTATE) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Wspólnotę Europejską — Słowny znak towarowy KENZO ESTATE — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy KENZO — Względna podstawa odmowy rejestracji — Renoma — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Nieprzedstawienie dokumentów w odpowiednim terminie — Swobodna ocena przysługująca izbie odwoławczej — Artykuł 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 — Częściowa odmowa rejestracji]

text:
               25.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/39

         Wyrok Sądu z dnia 2 grudnia 2015 r. – Tsujimoto/OHIM – Kenzo (KENZO ESTATE)
   (Sprawa T-522/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Wspólnotę Europejską - Słowny znak towarowy KENZO ESTATE - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy KENZO - Względna podstawa odmowy rejestracji - Renoma - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Nieprzedstawienie dokumentów w odpowiednim terminie - Swobodna ocena przysługująca izbie odwoławczej - Artykuł 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 - Częściowa odmowa rejestracji])
   (2016/C 027/46)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Kenzo Tsujimoto (Osaka, Japonia) (przedstawiciele: adwokaci A. Wenninger-Lenz, W. von der Osten-Sacken i M. Ring)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Bullock, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Kenzo (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci P. Roncaglia, G. Lazzeretti, F. Rossi i N. Parrotta)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 lipca 2013 r. (sprawa R 1363/2012-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Kenzo a K. Tsujimotem.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Kenzo Tsujimoto zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 352 z 30.11.2013.


title: Sprawa C-413/04: Skarga wniesiona dnia 27 września 2004 r. przez Parlament Europejski przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               6.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 273/25

         Skarga wniesiona dnia 27 września 2004 r. przez Parlament Europejski przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-413/04)
   (2004/C 273/46)
   Dnia 27 września 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga przeciwko Radzie Unii Europejskiej, wniesiona przez Parlament Europejski, reprezentowany przez A. Baasa i U. Rössleina działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Parlament Europejski wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności dyrektywy Rady 2004/85/WE z dnia 28 czerwca 2004 r. zmieniającej dyrektywę Parlamentu i Rady 2003/54/WE w odniesieniu do stosowania niektórych przepisów w Estonii (1);

               —

               obciążenie Rady całością kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Art. 57 Aktu Przystąpienia (2003 r.) nie stanowi właściwej podstawy wydania spornej dyrektywy. Przepis ten ma za przedmiot dostosowanie ustawodawstwa wspólnotowego ze względu na przystąpienie i zastosowanie do nowych Państw Członkowskich aktów prawa wspólnotowego, które nie zostały dostosowane przez sam Akt Przystąpienia. Jednakże art. 57 nie może być podstawą dla innych zmian. Przepis ten nie może służyć do wprowadzania derogacji aktów prawa wspólnotowego, szczególnie takich, które wykraczają poza to, co zostało wyraźnie uzgodnione i ograniczone w Akcie Przystąpienia.
   Sporna dyrektywa nie jest wystarczająco uzasadniona, jako że zasadność powołania się na art. 57 Aktu Przystąpienia, jako podstawę prawną nie wynika wcale z motywów, ani innych przepisów dyrektywy.

      (1)  Dz.U. L 236 z 7.7.2004, str. 10.


title: Sprawa C-357/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia (Włochy) w dniu 19 lipca 2010 r. — Duomo Gpa Srl przeciwko Comune di Baranzate

text:
               25.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia (Włochy) w dniu 19 lipca 2010 r. — Duomo Gpa Srl przeciwko Comune di Baranzate
   (Sprawa C-357/10)
   ()
   2010/C 260/09
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Duomo Gpa Srl

      Strona pozwana: Comune di Baranzate

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy sprzeczne są z prawidłowym zastosowaniem art. 15 i 16 dyrektywy 2006/123/WE (1) przepisy krajowe zawarte w art. 32 ust. 7 bis dekretu ustawodawczego nr 185 z dnia 29 listopada 2008 r., wprowadzonego na mocy ustawy zatwierdzającej nr 2 z dnia 28 stycznia 2009 r. i zmienionego następnie ustawą nr 14 z dnia 27 lutego 2009 r., które przewidują, z wyłączeniem spółek z większościowym udziałem kapitału publicznego: nieważność decyzji o udzieleniu zamówienia na wykonanie usług związanych z rozliczaniem, naliczaniem i pobieraniem podatków oraz innych dochodów samorządów lokalnych podmiotom, które nie spełniają wymogu finansowego dotyczącego posiadania wpłaconego w całości kapitału zakładowego w kwocie 10 milionów EUR; obowiązek dostosowania własnego kapitału zakładowego do wyżej wymienionej kwoty minimalnej przez podmioty wpisane do odpowiedniego rejestru podmiotów prywatnych uprawnionych do prowadzenia działalności związanej z rozliczaniem i pobieraniem podatków oraz innych dochodów prowincji i gmin zgodnie z art. 53 ust. 3 dekretu ustawodawczego nr 446 z dnia 15 grudnia 1997 r. z późniejszymi zmianami; zakaz uzyskiwania nowych zamówień lub brania udziału w przetargach na udzielenie zamówienia na usługi związane z rozliczaniem, naliczaniem i pobieraniem podatków oraz innych dochodów samorządów lokalnych do czasu spełnienia wymogu dostosowania kapitału zakładowego?

               2)

               Czy sprzeczne są z prawidłowym zastosowaniem art. 3, 10, 43, 49 i 81 traktatu WE przepisy krajowe zawarte w art. 32 ust. 7 bis dekretu ustawodawczego nr 185 z dnia 29 listopada 2008 r., wprowadzonego na mocy ustawy zatwierdzającej nr 2 z dnia 28 stycznia 2009 r. i zmienionego następnie ustawą nr 14 z dnia 27 lutego 2009 r., które przewidują, z wyłączeniem spółek z większościowym udziałem kapitału publicznego: nieważność decyzji o udzieleniu zamówienia na wykonanie usług związanych z rozliczaniem, naliczaniem i pobieraniem podatków oraz innych dochodów samorządów lokalnych podmiotom które nie spełniają wymogu finansowego dotyczącego posiadania wpłaconego w całości kapitału zakładowego w kwocie 10 milionów EUR; obowiązek dostosowania własnego kapitału zakładowego do wyżej wymienionej kwoty minimalnej przez podmioty wpisane do odpowiedniego rejestru podmiotów prywatnych uprawnionych do prowadzenia działalności związanej z rozliczaniem i pobieraniem podatków oraz innych dochodów prowincji i gmin zgodnie z art. 53 ust. 3 dekretu ustawodawczego nr 446 z dnia 15 grudnia 1997 r. z późniejszymi zmianami; zakaz uzyskiwania nowych zamówień lub brania udziału w przetargach na udzielenie zamówienia na usługi związane z rozliczaniem, naliczaniem i pobieraniem podatków oraz innych dochodów samorządów lokalnych do czasu spełnienia wymogu dostosowania kapitału zakładowego?

      (1)  Dz.U. L 376, s. 36.


title: Sprawa C-273/10: Postanowienie Trybunału z dnia 18 marca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Valenciana — Hiszpania) — David Montoya Medina przeciwko Fondo de Garantia Salarial, Universidad de Alicante (Artykuł 104 § 3 regulaminu postępowania — Polityka społeczna — Dyrektywa 1999/70/WE — Klauzula 4 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony — Umowy o pracę w sektorze publicznym zawarte na czas określony — Prawo do trzyletniego dodatku za staż pracy — Zasada niedyskryminacji)

text:
               25.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 186/10

         Postanowienie Trybunału z dnia 18 marca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Valenciana — Hiszpania) — David Montoya Medina przeciwko Fondo de Garantia Salarial, Universidad de Alicante
   (Sprawa C-273/10) (1)

   (Artykuł 104 § 3 regulaminu postępowania - Polityka społeczna - Dyrektywa 1999/70/WE - Klauzula 4 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony - Umowy o pracę w sektorze publicznym zawarte na czas określony - Prawo do trzyletniego dodatku za staż pracy - Zasada niedyskryminacji)
   2011/C 186/16
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Valenciana

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: David Montoya Medina

      Strona pozwana: Fondo de Garantia Salarial, Universidad de Alicante

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Valenciana — Wykładnia klauzuli 4 pkt 4 załącznika do dyrektywy Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (Dz.U. L 175, s. 43) — Umowy o pracę zawierane przez kadrę nauczycielską i badawczą z uniwersytetami publicznymi — Wyłączenie pracowników zatrudnionych na czas określony z korzystania z określonych przywilejów

      Sentencja

   Klauzulę 4 pkt 1 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego w dniu 18 marca 1999, które stanowi załącznik do dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej porozumienia w sprawie pracy na czas określony zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie przepisom krajowym, które w braku obiektywnego uzasadnienia stanowią, iż prawo do otrzymywania trzyletniego dodatku za staż pracy przysługuje wyłącznie docentom zatrudnionym na czas nieokreślony a nie przysługuje docentom zatrudnionym na czas określony, jeżeli w odniesieniu do otrzymywania wspomnianego dodatku te dwie kategorie pracowników znajdują się w porównywalnych sytuacjach.

      (1)  Dz.U. C 221 z 14.8.2010.


title: Sprawa T-243/08: Skarga wniesiona w dniu 23 czerwca 2008 r. — Ravensburger przeciwko OHIM — Educa Borras (EDUCA Memory game)

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/61

         Skarga wniesiona w dniu 23 czerwca 2008 r. — Ravensburger przeciwko OHIM — Educa Borras (EDUCA Memory game)
   (Sprawa T-243/08)
   (2008/C 209/110)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Ravensburger AG (Ravensburg, Niemcy) (przedstawiciele: G. Würtenberger, adwokat, i R. Kunze, adwokat i solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Educa Borras SA (Sant Quirze del Valles, Barcelona, Hiszpania)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 8 kwietnia 2008 r. w sprawie R 597/2007-2;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: graficzny znak towarowy „EDUCA Memory game” dla towarów z klasy 28 — wspólnotowy znak towarowy nr 495 036.

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: uczestnik postępowania przed Izbą Odwoławczą.

      Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: skarżąca.

      Prawo ze znaku towarowego przysługujące stronie wnoszącej o unieważnienie: słowny międzynarodowy znak towarowy „MEMORY” nr R 393 512; słowny znak towarowy Beneluksu „MEMORY” nr 38 328; słowny niemiecki znak towarowy „MEMORY” nr 964 625.

      Decyzja Wydziału Unieważnień: unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego.

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie decyzji Wydziału Unieważnień.

      Podniesione zarzuty: (i) naruszenie art. 8 ust. 1 rozporządzenia Rady nr 40/94, ponieważ Izba Odwoławcza nieprawidłowo uznała, że potencjalnie kolidujący element występującego w sprawie wspólnotowego znaku towarowego jest wyłącznie opisowy i w związku z tym nie może powodować występowania prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w odniesieniu do wcześniejszych znaków towarowych skarżącej; (ii) naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady nr 40/94, jako że Izba Odwoławcza niesłusznie zażądała od skarżącej wykazania występowania prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd; (iii) naruszenie art. 74 rozporządzenia Rady nr 40/94, ponieważ Izba Odwoławcza nie wzięła właściwie pod uwagę panujących na odnośnym rynku zwyczajów w zakresie etykietowania towarów; (iv) naruszenie art. 75 rozporządzenia Rady nr 40/94, jako że Izba Odwoławcza, mimo stosownego wniosku skarżącej, nie przeprowadziła rozprawy.


title: Sprawa T-363/05: Skarga wniesiona w dniu  21 września 2005 r.  — COFRA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               26.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/34

         Skarga wniesiona w dniu 21 września 2005 r. — COFRA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-363/05)
   (2005/C 296/70)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: COFRA s.r.l. (Barletta, Włochy), [przedstawiciel(-e): adwokat Michele Arcangelo Calabrese]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej
   Skarżąca, dochowując wymogów o charakterze proceduralnym, wnosi do Sądu o stwierdzenie, iż dokonując określonych w skardze czynów niezgodnych z prawem, Komisja dopuściła się ciężkiego i oczywistego naruszenia prawa wspólnotowego oraz o zobowiązanie pozwanej do naprawienia powstałej w ten sposób szkody poprzez zapłatę następujących kwot:

               a)

               87.700,00 euro zrewaloryzowanych zgodnie ze wskaźnikami ISTAT za okres od 26 czerwca 2001 r. do dnia wydania wyroku;

               b)

               387.700,00 euro zrewaloryzowanych zgodnie ze wskaźnikami ISTAT za okres od 26 czerwca 2002 r. do dnia wydania wyroku;

               c)

               387.700,00 euro zrewaloryzowanych zgodnie ze wskaźnikami ISTAT za okres od 26 czerwca 2003 r. do dnia wydania wyroku;

               d)

               odsetek od wyżej wymienionych kwot po rewaloryzacji;

               e)

               kosztów postępowania, w tym poniesionych przez stronę kosztów doradztwa technicznego.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty pokrywają się z podniesionymi w sprawie T-362/05 Nuova Agricast przeciwko Komisji.


title: Sprawa C-282/06: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 26 lutego 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský soud v Praze — Republika Czeska) — Ochranný svaz autorský pro práva k dílům hudebním (OSA) przeciwko Miloslavowi Levowi

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/35

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 26 lutego 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský soud v Praze — Republika Czeska) — Ochranný svaz autorský pro práva k dílům hudebním (OSA) przeciwko Miloslavowi Levowi
   (Sprawa C-282/06) (1)

   (2007/C 95/70)

      Język postępowania: czeski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 212 z 2.9.2006.


title: Sprawa T-552/12: Wyrok Sądu z dnia 12 listopada 2013 r. — North Drilling przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej — Zamrożenie funduszy — Błąd dotyczący okoliczności faktycznych — Dostosowanie w czasie skutków stwierdzenia nieważności)

text:
               21.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 377/14

         Wyrok Sądu z dnia 12 listopada 2013 r. — North Drilling przeciwko Radzie
   (Sprawa T-552/12) (1)

   (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej - Zamrożenie funduszy - Błąd dotyczący okoliczności faktycznych - Dostosowanie w czasie skutków stwierdzenia nieważności)
   2013/C 377/33
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: North Drilling Co. (Teheran, Iran) (przedstawiciele: adwokaci J. Viñals Camallonga, L. Barriola Urruticoechea i J. Iriarte Ángel)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: pełnomocnicy M. Bishop i A. De Elera)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji Rady 2012/635/WPZiB z dnia 15 października 2012 r. dotyczącej zmiany decyzji 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 292, s. 58), a po drugie, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 945/2012 z dnia 15 października 2012 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 282, s. 16) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącej.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Rady 2012/635/WPZiB z dnia 15 października 2012 r. dotyczącej zmiany decyzji 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu w zakresie, w jakim nazwa North Drilling Co. została umieszczona w załączniku II do decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB.

               2)

               Stwierdza się nieważność rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 945/2012 z dnia 15 października 2012 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu w zakresie, w jakim nazwa North Drilling została umieszczona w załączniku IX do rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 961/2010.

               3)

               Stwierdza się nieważność załącznika IX do rozporządzenia nr 267/2012 w zakresie, w jakim dotyczy on North Drilling.

               4)

               Skutki decyzji 2010/413, zmienionej decyzją 2012/635, zostają utrzymane w mocy wobec North Drilling począwszy od jej wejścia w życie, dwudziestego dnia następującego po publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, do czasu, gdy skuteczne stanie się stwierdzenie częściowej nieważności rozporządzenia nr 267/2012.

               5)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa oprócz własnych kosztów koszty poniesione przez North Drilling w niniejszym postępowaniu i w postępowania w przedmiocie środka tymczasowego.

      (1)  Dz.U. C 46 z 16.2.2013.


title: Sprawa C-156/09: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 listopada 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — Finanzamt Leverkusen przeciwko Verigen Transplantation Service International AG (Szósta dyrektywa VAT — Artykuł 13 część A ust. 1 lit. c) — Zwolnienia działalności w interesie publicznym — Świadczenia opieki medycznej — Oddzielanie i pomnażanie komórek chrząstkowych w celu ich ponownego wszczepienia pacjentowi)

text:
               15.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/8

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 listopada 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — Finanzamt Leverkusen przeciwko Verigen Transplantation Service International AG
   (Sprawa C-156/09) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Artykuł 13 część A ust. 1 lit. c) - Zwolnienia działalności w interesie publicznym - Świadczenia opieki medycznej - Oddzielanie i pomnażanie komórek chrząstkowych w celu ich ponownego wszczepienia pacjentowi)
   2011/C 13/12
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Finanzamt Leverkusen

      Strona pozwana: Verigen Transplantation Service International AG

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesfinanzhof — Interpretacja art. 13 część A ust. 1 lit. c) oraz art. 28b część F akapit pierwszy szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) — Oddzielanie komórek chrząstek stawowych z materiału chrząstkowego pobieranego od ludzi przez podmioty z siedzibą w innych państwach członkowskich i ich późniejsze pomnażanie w celu wszczepiania pacjentom przez te same podmioty — Określenie miejsca świadczenia usług — Zwolnienie tych świadczeń jako „świadczeń opieki medycznej przy wykonywaniu zawodów medycznych i paramedycznych”?

      Sentencja

   Artykuł 13 część A ust. 1 lit. c) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej dyrektywą Rady 95/7/WE z dnia 10 kwietnia 1995 r. należy interpretować w ten sposób, że oddzielanie komórek chrząstek stawowych z materiału chrząstkowego pobranego od człowieka i późniejsze ich pomnażanie w celu ponownego wszczepienia dla celów terapeutycznych stanowi „świadczenie opieki medycznej” w rozumieniu tego przepisu.

      (1)  Dz.U. C 180 z 1.8.2009


title: Sprawa T-242/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 grudnia 2007 r. — Cabrera Sánchez przeciwko OHIM — Industrias Cárnicas Valle (el charcutero artesano) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego el charcutero artesano — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy El Charcutero — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Brak podobieństwa oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/45

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 grudnia 2007 r. — Cabrera Sánchez przeciwko OHIM — Industrias Cárnicas Valle (el charcutero artesano)
   (Sprawa T-242/06) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego el charcutero artesano - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy El Charcutero - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Brak podobieństwa oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2008/C 22/83)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Miguel Cabrera Sánchez (Móstoles, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J. Calderón Chavero i T. Villate Consonni)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. García Murillo, pełnomocnik)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Industrias Cárnicas Valle, SA (Madryt, Hiszpania)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 czerwca 2006 r. (sprawa R 790/2005-1), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Miguelem Cabrerą Sánchezem a Industrias Cárnicas Valle, SA.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Miguel Cabrera Sánchez zostaje obciążony kosztami własnymi oraz kosztami poniesionymi przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).

      (1)  Dz.U. C 261 z 28.10.2006.


title: Sprawa T-628/14: Wyrok Sądu z dnia 3 grudnia 2015 r. – Hewlett Packard Development Company/OHIM (FORTIFY) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego FORTIFY — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               25.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/50

         Wyrok Sądu z dnia 3 grudnia 2015 r. – Hewlett Packard Development Company/OHIM (FORTIFY)
   (Sprawa T-628/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego FORTIFY - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 027/63)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Hewlett Packard Development Company LP (Dallas, Teksas, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci T. Raab i H. Lauf)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 czerwca 2014 r. (sprawa R 249/2014-2) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego FORTIFY jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Hewlett Packard Development Company LP pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).

      (1)  Dz.U. C 361 z 13.10.2014.


title: Sprawa F-75/05: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 30 czerwca 2006 r. — Colombani przeciwko Komisji

text:
               12.8.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/38

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 30 czerwca 2006 r. — Colombani przeciwko Komisji
   (Sprawa F-75/05) (1)

   (2006/C 190/72)

      Język postępowania: francuski

   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy w związku z jej polubownym rozstrzygnięciem.

      (1)  Dz.U. C 229 z dnia 17.9.2006 (sprawa początkowo wpisana do rejestru Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich pod numerem T-294/05 i przeniesiona do Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej postanowieniem z dnia 15.12.2005)


title: Sprawa T-83/17: Postanowienie Sądu z dnia 14 czerwca 2017 r. – Heineken Romania/EUIPO – Lénárd (Csíki Sör)

text:
               7.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/41

         Postanowienie Sądu z dnia 14 czerwca 2017 r. – Heineken Romania/EUIPO – Lénárd (Csíki Sör)
   (Sprawa T-83/17) (1)

   (2017/C 256/49)
   Język postępowania: angielski
   Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 121 z 18.4.2017.


title: Wyrok Trybunału z dnia 10 grudnia 2014 r. w sprawie E-18/14 – Wow air ehf. przeciwko islandzkiemu organowi ds. konkurencji (Samkeppniseftirlitið), Isavia ohf. i Icelandair ehf. (Rozporządzenie (EWG) nr 95/93 – Przydzielanie czasu na start lub lądowanie w portach lotniczych EWG – Interwencje organów ds. konkurencji – Procedura przyspieszona)

text:
               4.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/9

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 10 grudnia 2014 r.
   w sprawie E-18/14
   Wow air ehf. przeciwko islandzkiemu organowi ds. konkurencji (Samkeppniseftirlitið), Isavia ohf. i Icelandair ehf.
   (Rozporządzenie (EWG) nr 95/93 – Przydzielanie czasu na start lub lądowanie w portach lotniczych EWG – Interwencje organów ds. konkurencji – Procedura przyspieszona)
   (2015/C 183/10)
   W sprawie E-18/14 Wow air ehf. przeciwko islandzkiemu organowi ds. konkurencji (Samkeppniseftirlitið), Isavia ohf. i Icelandair ehf. – WNIOSEK do Trybunału na podstawie art. 34 Porozumienia pomiędzy państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości złożony przez Sąd Okręgowy w Reykjaviku (Héraðsdómur Reykjavíkur) dotyczący wykładni rozporządzenia Rady (EWG) nr 95/93 z dnia 18 stycznia 1993 r. w sprawie wspólnych zasad przydzielania czasu na start lub lądowanie w portach lotniczych Wspólnoty, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes) oraz sędziowie Per Christiansen (sędzia sprawozdawca) i Páll Hreinsson, wydał w dniu 10 grudnia 2014 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

               1.

               Zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 95/93 państwo EOG zobowiązane jest wyznaczyć wykwalifikowaną osobę fizyczną lub prawną na koordynatora portu lotniczego po zasięgnięciu opinii stron wymienionych w tym artykule. Artykuł 4 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 95/93 stanowi, że koordynator wykonuje swoje obowiązki w sposób niezależny, zarówno pod względem prawnym, jak i faktycznym, od wszelkich zainteresowanych stron, oraz że między koordynatorem a wszelkimi zainteresowanymi stronami istnieje funkcjonalny rozdział. Jeśli powyższe warunki są przestrzegane, państwa EOG mają swobodę uznania przy ustalaniu statusu koordynatora. Z powyższych ustaleń wynika, że sądy krajowe są zobligowane wyciągnąć niezbędne wnioski w celu zapewnienia skuteczności rozporządzenia (EWG) nr 95/93.

               2.

               Procedura składania skarg określona w art. 11 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 95/93 nie jest obowiązkowa. W związku z tym procedura ta nie wyklucza możliwości składania skarg na podstawie przesłanek wynikających z prawa konkurencji bezpośrednio do krajowych organów ds. konkurencji.

               3.

               Zgodnie z art. 8b rozporządzenia (EWG) nr 95/93 zalecenia organów publicznych dotyczące przydziału czasu na start lub lądowanie w celu sprzyjania konkurencji mogą być kierowane do przewoźników lotniczych, lecz nie mogą być adresowane do koordynatora. Ponadto wydawanie zaleceń organowi zarządzającemu portem lotniczym nie służyłoby żadnemu celowi. W odróżnieniu od podstawowego przydziału czasu na start lub lądowanie, za który odpowiada wyłącznie koordynator, rozporządzenie (EWG) nr 95/93 nie zakazuje transferu czasu na start lub lądowanie, po tym jak został on przydzielony, jeśli jest to konieczne w świetle prawa konkurencji. W konsekwencji organy ds. konkurencji w państwie członkowskim EOG mogą wydać zainteresowanym przedsiębiorstwom zalecenia, jeśli zajdzie konieczność zastosowania takiego środka zaradczego w świetle prawa konkurencji obowiązującego w EOG lub danym państwie.


title: Sprawa T-48/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 lipca 2008 r. — Franchet i Byk przeciwko Komisji (Odpowiedzialność pozaumowna — Służba publiczna — Dochodzenia Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) — Sprawa Eurostatu — Przekazanie krajowym organom wymiaru sprawiedliwości informacji o faktach mogących być przedmiotem postępowania karnego — Brak powiadomienia zainteresowanych urzędników i komitetu nadzoru OLAF-u — Przecieki w prasie — Ujawnienie informacji przez OLAF i Komisję — Naruszenie zasady domniemania niewinności — Krzywda moralna — Związek przyczynowy)

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/44

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 lipca 2008 r. — Franchet i Byk przeciwko Komisji
   (Sprawa T-48/05) (1)

   (Odpowiedzialność pozaumowna - Służba publiczna - Dochodzenia Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) - Sprawa „Eurostatu’ - Przekazanie krajowym organom wymiaru sprawiedliwości informacji o faktach mogących być przedmiotem postępowania karnego - Brak powiadomienia zainteresowanych urzędników i komitetu nadzoru OLAF-u - Przecieki w prasie - Ujawnienie informacji przez OLAF i Komisję - Naruszenie zasady domniemania niewinności - Krzywda moralna - Związek przyczynowy)
   (2008/C 209/75)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Yves Franchet (Nicea, Francja) i Daniel Byk (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: G. Vandersanden i L. Levi, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: J.-F. Pasquier, pełnomocnik)
   Przedmiot sprawy
   Żądanie odszkodowania za poniesioną szkodę majątkową oraz zadośćuczynienia za doznaną krzywdę w wyniku zarzucanych Komisj i OLAF naruszeń w ramach dochodzenia w sprawie „Eurostatu”.
   Sentencja wyroku

               1)

               Komisja zapłaci kwotę 56 tys. EUR na rzecz Yvesa Francheta i Daniela Byka.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 93 z 16.4.2005.


title: Sprawa C-71/08: Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice czeskiej

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/22

         Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice czeskiej
   (Sprawa C-71/08)
   (2008/C 92/41)
   Język postępowania: czeski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: P. Dejmek, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Republika czeska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wdrożenia dyrektywy 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych zmieniającej dyrektywę Rady 85/611/EWG i 93/6/EWG i dyrektywę 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającej dyrektywę Rady 93/22/EWG (1), zmienionej dyrektywą 2006/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 kwietnia 2006 r. zmieniającą dyrektywę 2004/39/WE w sprawie rynków instrumentów finansowych w odniesieniu do niektórych terminów (2), a w każdym razie nie informując o tych przepisach Komisji, Republika czeska naruszyła zobowiązania wynikające z art. 70 przywołanej dyrektywy,

               —

               obciążenie Republiki czeskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin dokonania transpozycji dyrektywy do krajowego porządku prawnego upłynął w dniu 31 stycznia 2007 r.

      (1)  Dz.U. L 145, str. 1.

      (2)  Dz.U. L 114, str. 60.


title: Sprawa C-413/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court (Irlandia) w dniu 27 lipca 2015 r. – Elaine Farrell/Alan Whitty, Minister for the Environment, Irlandia i Attorney General, Motor Insurers Bureau of Ireland (MIBI)

text:
               28.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court (Irlandia) w dniu 27 lipca 2015 r. – Elaine Farrell/Alan Whitty, Minister for the Environment, Irlandia i Attorney General, Motor Insurers Bureau of Ireland (MIBI)
   (Sprawa C-413/15)
   (2015/C 320/28)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Supreme Court

      Strony w postępowaniu głównym

      Powód w pierwszej instancji: Elaine Farrell

      Druga strona postępowania: Alan Whitty, Minister for the Environment, Irlandia i Attorney General, Motor Insurers Bureau of Ireland (MIBI)

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy kryteria określone w wyroku Foster i in. (C-188/89), wymienione w jego pkt 20, służące ustaleniu, jakie podmioty uznaje się za działające w imieniu państwa członkowskiego, należy rozumieć w ten sposób, że poszczególne przesłanki stosuje się:

                           a)

                           łącznie, czy

                           b)

                           rozdzielnie?

               2)

               W zakresie, w jakim odrębne kwestie, o których mowa w wyroku Foster i in. (C-188/89), można ewentualnie uznać za czynniki, które powinny zostać należycie uwzględnione przy dokonywaniu kompleksowej oceny, nasuwa się pytanie, czy istnieje podstawowa zasada dotycząca odrębnych czynników wskazanych w tym wyroku, którą sąd powinien stosować w toku rozumowania dotyczącego oceny, czy określona jednostka jest podmiotem działającym w imieniu państwa?

               3)

               Czy dla uznania, że określona jednostka jest podmiotem działającym w imieniu państwa członkowskiego wystarczy, aby państwo członkowskie przekazało jej szeroki zakres odpowiedzialności w oczywistym celu wypełniania zobowiązań wynikających z prawa Unii, czy też konieczne jest ponadto, aby jednostka ta dodatkowo (a) posiadała szczególne uprawnienia lub (b) działała pod bezpośrednią kontrolą lub nadzorem tego państwa członkowskiego?


title: Sprawa C-416/10: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 15 stycznia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Najvyšší súd Slovenskej republiky — Słowacja) — Jozef Križan i in. przeciwko Slovenská inšpekcia životného prostredia (Artykuł 267 TFUE — Uchylenie orzeczenia sądowego — Odesłanie do właściwego sądu — Obowiązek zastosowania się do orzeczenia o uchyleniu — Odesłanie prejudycjalne — Możliwość — Środowisko naturalne — Konwencja z Aarhus — Dyrektywa 85/337/EWG — Dyrektywa 96/61/WE — Udział społeczeństwa w podejmowaniu decyzji — Budowa składowiska odpadów — Wniosek o zezwolenie — Tajemnica handlowa — Nieudostępnienie dokumentu społeczeństwu — Wpływ na ważność decyzji o zezwoleniu na składowisko — Konwalidacja — Ocena skutków przedsięwzięcia dla środowiska naturalnego — Opinia końcowa poprzedzająca przystąpienie państwa członkowskiego do Unii — Stosowanie w czasie dyrektywy 85/337 — Zaskarżenie na drodze sądowej — Środki tymczasowe — Zawieszenie wykonania — Stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji — Prawo własności — Negatywny wpływ)

text:
               2.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/2

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 15 stycznia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Najvyšší súd Slovenskej republiky — Słowacja) — Jozef Križan i in. przeciwko Slovenská inšpekcia životného prostredia
   (Sprawa C-416/10) (1)

   (Artykuł 267 TFUE - Uchylenie orzeczenia sądowego - Odesłanie do właściwego sądu - Obowiązek zastosowania się do orzeczenia o uchyleniu - Odesłanie prejudycjalne - Możliwość - Środowisko naturalne - Konwencja z Aarhus - Dyrektywa 85/337/EWG - Dyrektywa 96/61/WE - Udział społeczeństwa w podejmowaniu decyzji - Budowa składowiska odpadów - Wniosek o zezwolenie - Tajemnica handlowa - Nieudostępnienie dokumentu społeczeństwu - Wpływ na ważność decyzji o zezwoleniu na składowisko - Konwalidacja - Ocena skutków przedsięwzięcia dla środowiska naturalnego - Opinia końcowa poprzedzająca przystąpienie państwa członkowskiego do Unii - Stosowanie w czasie dyrektywy 85/337 - Zaskarżenie na drodze sądowej - Środki tymczasowe - Zawieszenie wykonania - Stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji - Prawo własności - Negatywny wpływ)
   2013/C 63/02
   Język postępowania: słowacki

      Sąd odsyłający

   Najvyšší súd Slovenskej republiky

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Jozef Križan, Katarína Aksamitová, Gabriela Kokošková, Jozef Kokoška, Martina Strezenická, Jozef Strezenický, Peter Šidlo, Lenka Šidlová, Drahoslava Šidlová, Milan Šimovič, Elena Šimovičová, Stanislav Aksamit, Tomáš Pitoňák, Petra Pitoňáková, Mária Križanová, Vladimír Mizerák, Ĺubomír Pevný, Darina Brunovská, Mária Fišerová, Lenka Fišerová, Peter Zvolenský, Katarína Zvolenská, Kamila Mizeráková, Anna Konfráterová, Milan Konfráter, Michaela Konfráterová, Tomáš Pavlovič, Jozef Krivošík, Ema Krivošíková, Eva Pavlovičová, Jaroslav Pavlovič, Pavol Šipoš, Martina Šipošová, Jozefína Šipošová, Zuzana Šipošová, Ivan Čaputa, Zuzana Čaputová, Štefan Strapák, Katarína Strapáková, František Slezák, Agnesa Slezáková, Vincent Zimka, Elena Zimková, Marián Šipoš, Mesto Pezinok

      Strona pozwana: Slovenská inšpekcia životného prostredia

      przy udziale: Ekologická skládka as

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Najvyšší súd Slovenskej republiky — Wykładnia art. 191 ust. 1 i 2 oraz art. 267 TFUE, dyrektywy Rady 96/61/WE z dnia 24 września 1996 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli (Dz.U. L 257, s. 26), a w szczególności jej art. 1, 6, 15 i 15a, dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz.U. L 175, s. 40), a w szczególności jej art. 2 i 10a, a także art. 6 i 9 Konwencji (z Aarhus) o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, zawartej w imieniu Wspólnoty Europejskiej decyzją Rady z dnia 17 lutego 2005 r. (Dz.U. L 124, s. 1) — Budowa składowiska — Ocena oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko — Udział społeczeństwa w procesach decyzyjnych — Możliwość zwrócenia się przez sąd państwa członkowskiego do Trybunału Sprawiedliwości z pytaniem prejudycjalnym dotyczącym zastosowania z urzędu prawa Unii z dziedziny ochrony środowiska, w sytuacji gdy trybunał konstytucyjny tego państwa wykluczył takie zastosowanie w orzeczeniu, które dla sądu odsyłającego jest wiążące

      Sentencja

               1)

               Artykuł 267 TFUE należy interpretować w ten sposób, że sąd krajowy ma obowiązek skierować z urzędu do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, choć orzeka w następstwie odesłania po uchyleniu jego pierwszego orzeczenia w drodze kasacji przez trybunał konstytucyjny danego państwa członkowskiego, a przepis krajowy nakazuje mu rozstrzygnąć spór zgodnie z opinią prawną wyrażoną przez ów trybunał.

               2)

               Dyrektywa Rady 96/61/WE z dnia 24 września 1996 r. dotycząca zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli, zmieniona rozporządzeniem (WE) nr 166/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 stycznia 2006 r. powinna być interpretowana w ten sposób, że:

                           —

                           wymaga, aby zainteresowana społeczność miała dostęp do decyzji z zakresu planowania przestrzennego, takiej jak decyzja sporna w postępowaniu głównym, od początku danego postępowania w sprawie zezwolenia na przedsięwzięcie;

                           —

                           nie pozwala organom krajowym odmówić zainteresowanej społeczności dostępu do takiej decyzji w oparciu o ochronę poufności informacji handlowych lub przemysłowych przewidzianą w prawie krajowym lub prawie Unii w celu ochrony prawnie uzasadnionego interesu gospodarczego oraz

                           —

                           nie stoi na przeszkodzie temu, aby nieuzasadniona odmowa udostępnienia zainteresowanej społeczności decyzji z zakresu planowania przestrzennego, takiej jak decyzja sporna w postępowaniu głównym, podczas postępowania administracyjnego pierwszej instancji mogła zostać konwalidowana podczas postępowania drugiej instancji, pod warunkiem że wszystkie możliwości są jeszcze dostępne i że konwalidacja na tym etapie postępowania umożliwia jeszcze zainteresowanej społeczności rzeczywisty wpływ na wynik procesu decyzyjnego, czego zbadanie należy do sądu krajowego.

               3)

               Artykuł 15a dyrektywy 96/61 w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem nr 166/2006 należy interpretować w ten sposób, że członkowie zainteresowanej społeczności powinni mieć możliwość, w ramach środka zaskarżenia przewidzianego w tym postanowieniu, wniesienia do sądu lub innego niezależnego i bezstronnego organu ustanowionego przez właściwe prawo o zarządzenie środków tymczasowych zawieszających czasowo obowiązywanie pozwolenia w rozumieniu art. 4 tej dyrektywy w oczekiwaniu na wydanie ostatecznej decyzji.

               4)

               Orzeczenie sądu krajowego wydane w ramach postępowania krajowego realizującego obowiązki wynikające z art. 15a dyrektywy 96/61 w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem nr 166/2006 oraz art. 9 ust. 2 i 4 Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska podpisanej w Aarhus w dniu 25 czerwca 1998 r. i przyjętej w imieniu Wspólnoty Europejskiej decyzją Rady 2005/370/WE z dnia 17 lutego 2005 r., które stwierdza nieważność pozwolenia udzielonego z naruszeniem przepisów owej dyrektywy, nie może jako takie stanowić nieuzasadnionego naruszenia prawa własności przysługującego prowadzącemu przedsięwzięcie, zagwarantowanego w art. 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

      (1)  Dz.U. C 301 z 6.11.2010.


title: Sprawa T-186/04: Skarga wniesiona dnia 25 maja 2004r. przez Spa Monopole, Compagnie Fermière de Spa przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego

text:
               7.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/18

         Skarga wniesiona dnia 25 maja 2004r. przez Spa Monopole, Compagnie Fermière de Spa przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego
   (Sprawa T-186/04)
   (2004/C 201/40)
   Język postępowania: francuski
   Dnia 25 maja 2004r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego przez spółkę Spa Monopole, Compagnie Fermière de Spa, z siedzibą w Spa (Belgia), reprezentowaną przez Laurenta de Brouwer, Emmanuela Cornu, Erica De Gryse oraz Donatienne Moreau, adwokatów.
   Spaform Limited była również stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               Uchylenie decyzji Czwartej Izby Odwoławczej z dnia 25 lutego 2004r. w sprawie R 0827/2002-4 oddalającej odwołanie wniesione przez stronę skarżącą od decyzji Wydziału Sprzeciwów oddalającej sprzeciw strony skarżącej dotyczący rejestracji znaku słownego „SPAFORM” dla towarów zaklasyfikowanych do kategorii 7, 9 oraz 11.

               —

               Obciążenie kosztami OHIM.

         Zarzuty i główne argumenty:

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               Spaform Limited

               Przedmiotowy znak towarowy:

               Znak słowny ''SPAFORM'' – wniosek nr 609 776, złożony dla towarów zaklasyfikowanych do kategorii 7 (pompy itp.), 9 (aparaty i instrumenty do pomiaru ciśnienia) oraz 11 (wanny wirowe)

               Właściciel znaku towarowego lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie:

               Skarżący

               Znak towarowy lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie:

               Krajowy znak towarowy SPA dla towarów zaklasyfikowanych do kategorii 32 (wody mineralne itp.)

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów

               Oddalenie sprzeciwu

               Decyzja Izby Odwoławczej

               Oddalenie odwołania

               Podniesione zarzuty

               Naruszenie art. 18 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 (1). Na podstawie tego artykułu Wydział Sprzeciwów uznał, że informacje, jakie były w posiadaniu Urzędu w dniu upływu terminu na wniesienie sprzeciwu nie pozwalały na stwierdzenie istnienia wcześniejszego znaku towarowego. Stwierdzenie to jest podstawą zaskarżenia.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, Dz. U. L 303 z 15.12.1995r., str. 1-32


title: Sprawa C-450/11: Skarga wniesiona w dniu 1 września 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               29.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/10

         Skarga wniesiona w dniu 1 września 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-450/11)
   2011/C 319/18
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Afonso i L. Lozano Palacios, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że poprzez zastosowanie szczególnego systemu podatku VAT dla agencji podróży do usług podróży, które są sprzedawane innej osobie niż podróżny, tak jak to zostało przewidziane przez Decreto-Lei nr 221/85 z dnia 3 lipca, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 306-310 dyrektywy VAT. (1)

               —

               obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja twierdzi, że sposób stosowania przez Republikę Portugalską systemu szczególnego, w zakresie, w jakim stosuje ona ten system do transakcji świadczonych przez agencje podróży innym agencjom podróży lub innym podatnikom podatku VAT innym niż podróżny, nie jest zgodna z przepisami prawa Unii w tej dziedzinie, ponieważ przepisy dyrektywy VAT wymagają, aby stosowanie szczególnego systemu było ograniczone do usług świadczonych na rzecz podróżnych.

      (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1).


title: Sprawa C-474/04: Skarga wniesiona w dniu 10 listopada 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               18.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/10

         Skarga wniesiona w dniu 10 listopada 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-474/04)
   (2004/C 314/20)
   W dniu 10 listopada 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Marię Condou-Durande i Carmel O'Reilly, członkinie Służby Prawnej Komisji, przeciwko Republice Greckiej.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że Republika Grecka nie wydając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych dla zastosowania się do dyrektywy Rady 2001/40/WE z dnia 28 maja 2001 r. w sprawie wzajemnego uznawania decyzji o wydalaniu obywateli państw trzecich (1), a w każdym razie nie informując Komisji o tych przepisach, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 8 tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 2 grudnia 2002 r.

      (1)  Dz.U. L 149 z 2.6.2001, str. 34.


title: Sprawa T-537/14: Postanowienie Sądu z dnia 1 czerwca 2016 r. – Laboratoire Nuxe/EUIPO – NYX, Los Angeles (NYX)

text:
               25.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/67

         Postanowienie Sądu z dnia 1 czerwca 2016 r. – Laboratoire Nuxe/EUIPO – NYX, Los Angeles (NYX)
   (Sprawa T-537/14) (1)

   (2016/C 270/73)
   Język postępowania: angielski
   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 329 z 22.9.2014.


title: Sprawa C-33/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (Polska) w dniu 22 stycznia 2013 r. — Marcin Jagiełło przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Łodzi

text:
               18.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (Polska) w dniu 22 stycznia 2013 r. — Marcin Jagiełło przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Łodzi
   (Sprawa C-33/13)
   2013/C 141/13
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Marcin Jagiełło

      Strona pozwana: Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 4 ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 5 ust. 1 Szóstej Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (1) należy interpretować w ten sposób, że sprzecIwia się on uznaniu za dostawę towarów sprzedaży dokonanej przez podmiot, który za zgodą innej osoby, w celu zatajenia własnej działalności gospodarczej, posłużył się firmą tej osoby?

               2)

               Czy art. 17 Szóstej Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on odliczeniu podatku z faktury wystawionej przez osobę, która jedynie firmowała sprzedaż towaru dokonaną przez inny podmiot, bez wykazania, że nabywca wiedział lub na podstawie obiektywnych okoliczności mógł przewidzieć, że transakcja, w której uczestniczy, wiąże się z przestępstwem lub innymi nieprawidłowościami, jakich dopuścił się wystawca faktury lub podmiot z nim współdziałający?

      (1)  Dz.U.L 145 s. 1; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 09 Tom 01 P. 23 — 62


title: Sprawa C-196/06 P: Odwołanie wniesione w dniu 26 kwietnia 2006 r. przez Alecansan SL od wyroku z dnia 7 lutego 2006 r. w sprawie T-202/03 Alecansan SL przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

text:
               12.8.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/7

         Odwołanie wniesione w dniu 26 kwietnia 2006 r. przez Alecansan SL od wyroku z dnia 7 lutego 2006 r. w sprawie T-202/03 Alecansan SL przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   (Sprawa C-196/06 P)
   (2006/C 190/11)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Alecansan SL (Przedstawiciele: P. Merino Baylos i A. Velázquez, abogados)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego i CompUSA Management Co.
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku wydanego w dniu 7 lutego 2006 r. przez Sąd Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (pierwsza izba) w sprawie T-202/03 oddalającego skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 24 marca 2003 r. (sprawa R 711/2002-1), w której uznano sprzeciw Alecansan SL wobec wniosku o rejestrację wspólnotowego znaku towarowego „COMPUSA” za bezzasadny (zgłoszenie nr 849 497).

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnoszący odwołanie twierdzi, że Sąd dokonał niewłaściwej wykładni art. 8 ust. 1lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1) uznając, że nie zachodzi prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do występujących w sprawie dwóch znaków towarowych, z uwagi na to, że mimo wysokiego podobieństwa fonetycznego i wizualnego, towary i usługi oznaczane zgłoszonym znakiem towarowym nie są podobne do towarów i usług oznaczanych znakiem towarowym, z którego rejestracji uprawniony jest wnoszący odwołanie. Zdaniem wnoszącego odwołanie, przy orzekaniu o istnieniu prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd Sąd nie uwzględnił licznych czynników.

      (1)  Dz.U. 1994, L 11, str. 1.


title: Sprawa T-48/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia z dnia 10 września 2008 r. — Astex Therapeutics przeciwko OHIM — Protec Health International (astex TECHNOLOGY) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego astex TECHNOLOGY — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy ASTEX — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Ograniczenie oznaczonych towarów we wniosku o rejestrację — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               25.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/19

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia z dnia 10 września 2008 r. — Astex Therapeutics przeciwko OHIM — Protec Health International (astex TECHNOLOGY)
   (Sprawa T-48/06) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego astex TECHNOLOGY - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy ASTEX - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Ograniczenie oznaczonych towarów we wniosku o rejestrację - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2008/C 272/34)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Astex Therapeutics Ltd (Cambridge, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: M. Edenborough, barrister i R. Harrison, solicitor.)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Protec Health International Ltd (Cirencester, Zjednoczone Królestwo)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 29 listopada 2005 r. (sprawa R 651/2004-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Protec Health International Ltd a Astex Therapeuthics Ltd.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Astex Therapeuthics Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 86 z 8.4.2006.


title: Sprawa F-37/07: Skarga wniesiona w dniu 23 kwietnia 2007 r. — Cros przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich

text:
               9.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/28

         Skarga wniesiona w dniu 23 kwietnia 2007 r. — Cros przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich
   (Sprawa F-37/07)
   (2007/C 129/48)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Alexia Cros (Howald, Luksemburg) (przedstawiciel: E. Reveillaud, avocat)

      Strona pozwana: Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 19 lipca 2006 r. powołującej skarżącą na stanowisko prawnika-lingwisty na okres stażu rozpoczynający się w dniu 1 września 2006, w zakresie w jakim skarżąca została zaszeregowana do grupy AD7;

               —

               orzeczenie, iż z mocą wsteczną od dnia powołania, tj. od dnia 1 września 2006 r., skarżąca zostanie zaszeregowana do grupy A*10, odpowiadającej przed wejściem w życie rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 723/2004 z dnia 22 marca 2004 r. zmieniającego Regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich i Warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich (1) grupie zaszeregowania LA6;

               —

               nakazanie organowi powołującemu całkowitego zrekonstruowania kariery skarżącej z mocą wsteczną od dnia 1 września 2006 r.;

               —

               obciążenie Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja, wydana na podstawie art. 12 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego narusza:

               —

               ogłoszenia o konkursie otwartym CJ/LA/24 (2), zgodnie z którym laureaci konkursu zostaną zaszeregowani do grupy LA7/LA6;

               —

               zasady równego traktowania;

               —

               zasady uzasadnionych oczekiwań oraz zasad dobrej administracji, przejrzystości i staranności.

      (1)  Dz.U. L 124 z 27.4.2004, str. 1.

      (2)  Dz.U. C 182 A z 31.7.2002, str. 1.