title: Sprawa T-727/15: Skarga wniesiona w dniu 14 grudnia 2015 r. – Justice & Environment/Komisja

text:
               15.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 59/41

         Skarga wniesiona w dniu 14 grudnia 2015 r. – Justice & Environment/Komisja
   (Sprawa T-727/15)
   (2016/C 059/47)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Association Justice & Environment, z.s. (Brno, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat S. Podskalská)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej, Dyrekcji Generalnej ds. Środowiska z dnia 19 sierpnia 2015 r. numer referencyjny Ref GestDem nr 2015/4284 odmawiającej dostępu do dokumentów i wydanej w imieniu Komisji Europejskiej decyzji sekretarza generalnego z dnia 15 października 2015 r. numer referencyjny Ares(2015)4311297 odrzucającej ponowny wniosek; oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi, że zaskarżone decyzje są niezgodne z prawem, ponieważ są sprzeczne, po pierwsze, z art. 15 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (dawnego art. 255 TWE), po drugie, z art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1); po trzecie, z art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr (2) i po czwarte, z konwencją Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska (konwencją z Aarhus), w związku z decyzją Rady z dnia 17 lutego 2005 r. w sprawie zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska (2005/370/WE) (3)

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43)

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U. L 264, s. 13)

      (3)  Dz.U L 124, s. 1


               23.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/72

         Skarga wniesiona w dniu 1 września 2004 r. przez Królestwo Norwegii przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA
   (Sprawa E-7/04)
   (2004/C 319/14)
   Skarga przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 1 września 2004 r. przez Królestwo Norwegii, którego reprezentantami prawnymi są Ketil Bøe Moen, zastępca adwokata, Urząd Prokuratora Generalnego (Sprawy cywilne), oraz Ingeborg Djupvik, doradca, Ministerstwo Spraw Zagranicznych, działający jako przedstawiciele, przy Prokuratorze Generalnym (Sprawy cywilne) w Oslo.
   Skarżący twierdzi, iż Trybunał powinien:

               1.

               Unieważnić decyzję Urzędu Nadzoru EFTA 148/04/COL z dnia 30 czerwca 2004 r. oraz

               2.

               Obciążyć Urząd Nadzoru EFTA kosztami postępowania.

         Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Decyzja Urzędu Nadzoru EFTA 148/04/COL z dnia 30 czerwca 2004 r. (zwana dalej „decyzją”) dotyczy środowiskowych środków podatkowych w Norwegii.

               —

               W decyzji Urząd Nadzoru EFTA twierdzi, między innymi, iż cztery norweskie środki podatkowe stanowią pomoc państwa w rozumieniu art. 61 ust. 1 Porozumienia EOG.

               —

               W decyzji Urząd Nadzoru EFTA nakazał zwrot pomocy, którą stanowią dwa spośród wymienionych środków podatkowych, w oparciu o założenie, iż domniemany system pomocy stał się nową pomocą od dnia 1 stycznia 2002 r.

               —

               Urząd Nadzoru EFTA naruszył art. 61 ust. 1 Porozumienia EOG.

               —

               Przedmiotowe środki podatkowe nie są nową pomocą.

               —

               Nie istnieje podstawa prawna dotycząca zwrotu domniemanej pomocy przez skarżących.


title: Sprawa T-47/10: Skarga wniesiona w dniu 27 stycznia 2010 r. — Akzo Nobel i in. przeciwko Komisji

text:
               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/54

         Skarga wniesiona w dniu 27 stycznia 2010 r. — Akzo Nobel i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-47/10)
   2010/C 100/80
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Akzo Nobel NV (Amsterdam, Niderlandy), Akzo Nobel Chemicals GmbH (Düren, Niemcy), Akzo Nobel Chemicals B.V. (Amersfoort, Niderlandy), Akcros Chemicals Ltd (Stratford-upon-Avon, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci C. Swaak i Marc van der Woude)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 1 i 2 zaskarżonej decyzji w całości bądź w części lub

               —

               obniżenie wysokości grzywien nałożonych w art. 2 ust. 1 i 2 zaskarżonej decyzji lub

               —

               stwierdzenie, że nie można obciążyć Akzo Nobel Chemicals GmbH i Akzo Nobel Chemicals B.V. odpowiedzialnością za naruszenia popełnione przed 1993 r. oraz że nie można obciążyć Akzo Nobel N.V. odpowiedzialnością za naruszenie popełnione w latach 1987–1998 ani indywidualnie, ani też wspólnie z przedsiębiorstwami należącymi do grupy Elementis;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżące wnoszą o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 11 listopada 2009 r. (sprawa COMP/38.589 — Stabilizatory termiczne) w zakresie, w jakim Komisja obciążyła skarżące odpowiedzialnością za naruszenie art. 81 WE (obecnie art. 101 TFUE) oraz art. 53 porozumienia EOG polegające na zawieraniu porozumień i stosowaniu uzgodnionych praktyk w zakresie ustalania cen, podziału rynków w drodze ustalania limitów sprzedaży, przydzielaniu klientów, a także wymianie poufnych informacji handlowych, a w szczególności informacji o klientach, wielkości produkcji i sprzedaży, w sektorze stabilizatorów cynowych. Tytułem żądania ewentualnego skarżące wnoszą o znaczące obniżenie kwoty nałożonej na nie grzywny.
   Skarżące twierdzą, że obciążając je odpowiedzialnością, Komisja dopuściła się szeregu naruszeń prawa i popełniła szereg błędów co do stanu faktycznego. W uzasadnieniu swych żądań skarżące podnoszą trzy zarzuty.
   W ramach zarzutu pierwszego podnoszą one, iż prowadząc dochodzenie dotyczące zarzucanych naruszeń w sektorach stabilizatorów cynowych i ESBO/estrów, Komisja naruszyła zasadę staranności administracji, zasadę zachowania rozsądnych terminów, a także prawo do obrony. Zwłoka w postępowaniu prowadzonym przez Komisję nie stanowi zawieszenia biegu przedawnienia zgodnie z art. 25 ust. 6 rozporządzenia nr 1/2003. (1) Ponadto skarżące twierdzą, że Komisja naruszyła ich prawo do obrony, nie umożliwiając im dostępu do wszystkich zgromadzonych w aktach dokumentów zawierających okoliczności łagodzące i obciążające.
   W ramach zarzutu drugiego skarżące podnoszą, że Komisja nie wykazała istnienia naruszeń ani odpowiedzialności skarżących przez cały okres, w którym — jak twierdzi — naruszenia te trwały. Posiłkowo skarżące utrzymują, iż Komisja nie wykazała istnienia naruszenia w odniesieniu do części zarzucanego czasu jego trwania, co powinno wpłynąć na wymiar grzywny. Komisja naruszyła dziesięcioletni termin przedawnienia przewidziany w art. 25 rozporządzenia nr 1/2003, a wobec upływu tego terminu nie może ona nałożyć na skarżące żadnej grzywny.
   Zarzut trzeci skarżących ma charakter posiłkowy i ma znaczenie jedynie w wypadku, gdyby Sąd uznał, że działania Komisji skierowane przeciw skarżącym nie są objęte przedawnieniem lub że naruszenia, o których mowa w zarzucie pierwszym, nie uzasadniają stwierdzenia nieważności całej decyzji. Po pierwsze Komisja błędnie przypisała spółkom Pure Chemicals Ltd i Akzo Nobel N.V. odpowiedzialność za postępowanie spółki Akcros J.V., gdyż to właśnie ona ponosi wyłączną odpowiedzialność za naruszenie konkurencji. Po drugie działania Komisji skierowane przeciwko Akzo Nobel Chemicals GmbH i Akzo Nobel Chemicals B.V. są objęte przedawnieniem w odniesieniu do okresu poprzedzającego istnienie przedsiębiorstwa typu joint venture. Skarżące utrzymują, iż Komisja powinna była obciążyć skarżące oraz (spółki składające się na) grupę Elementis indywidualną odpowiedzialnością w odniesieniu do okresu działania przedsiębiorstwa joint venture. Co więcej, przy obliczaniu wysokości grzywien Komisja popełniła błąd polegający na tym, że obrót przedsiębiorstwa joint venture uwzględniony został podwójnie.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. L 1, s. 1).


title: Wyrok sądu pierwszej instancji z dnia 17 marca 2005 r. w sprawie T-192/98, Comité des industries du coton et des fibres connexes de l'Union européenne (Eurocoton) przeciwko Radzie Unii Europejskiej (Dumping — Nieprzyjęcie przez Radę przedstawionej przez Komisję propozycji rozporządzenia w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego — Brak zwykłej większości niezbędnej dla przyjęcia rozporządzenia — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               28.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 132/22

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 17 marca 2005 r.
   w sprawie T-192/98, Comité des industries du coton et des fibres connexes de l'Union européenne (Eurocoton) przeciwko Radzie Unii Europejskiej (1)

   (Dumping - Nieprzyjęcie przez Radę przedstawionej przez Komisję propozycji rozporządzenia w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego - Brak zwykłej większości niezbędnej dla przyjęcia rozporządzenia - Obowiązek uzasadnienia)
   (2005/C 132/40)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie T-192/98, Comité des industries du coton et des fibres connexes de l'Union européenne (Eurocoton), z siedzibą w Brukseli (Belgia), reprezentowany przez C. Stanbrooka, QC, i A. Dashwooda, barrister, przeciwko Radzie Unii Europejskiej (pełnomocnik: S. Marquardt wspierany przez adwokata G. M. Berrischa), popieranej przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (pełnomocnik: początkowo M. Ewing, następnie K. Manji), mającej za przedmiot stwierdzenie nieważności decyzji Rady z dnia 5 października 1998 r. odrzucającej propozycję rozporządzenia Rady (WE) w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego na przywóz niebielonych tkanin bawełnianych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, Egiptu, Indii, Indonezji i Pakistanu, ostatecznego poboru tymczasowego cła nałożonego na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 773/98 z dnia 7 kwietnia 1998 r. (Dz.U. L 111, str. 19) oraz zakończenia postępowania antydumpingowego w odniesieniu do przywozu tkanin pochodzących z Turcji, przedstawioną przez Komisję Wspólnot Europejskich w dniu 21 września 1998 r. [dokument COM (1998) 540 final], Sąd (czwarta izba w składzie powiększonym), w składzie H. Legal, prezes, P. Lindh, P. Mengozzi, I. Wiszniewska-Białecka i V. Vadapalas, sedziowie; sekretarz: H. Jung, wydał w dniu 17 marca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Decyzja Rady z dnia 5 października 1998 r. odrzucająca propozycję rozporządzenia Rady (WE) w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego na przywóz niebielonych tkanin bawełnianych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, Egiptu, Indii, Indonezji i Pakistanu, ostatecznego poboru tymczasowego cła nałożonego na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 773/98 z dnia 7 kwietnia 1998 r. (Dz.U. L 111, str. 19) oraz zakończenia postępowania antydumpingowego w odniesieniu do przywozu tkanin pochodzących z Turcji, przedstawioną przez Komisję Wspólnot Europejskich w dniu 21 września 1998 r. [dokument COM (1998) 540 final], jest nieważna.

               2)

               Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej poniesie własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 160 z 5.06.1999 r.


title: Sprawa C-422/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia Bundesverwaltungsgericht, wydanego dnia 7 lipca 2004 r., w sprawie ISIS Multimedia Net GmbH, & Co. KG przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               20.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 284/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia Bundesverwaltungsgericht, wydanego dnia 7 lipca 2004 r., w sprawie ISIS Multimedia Net GmbH, & Co. KG przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-422/04)
   (2004/C 284/25)
   Dnia 4 października 2004 r. do Sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony na podstawie postanowienia Bundesverwaltungsgericht, wydanego dnia 7 lipca 2004 r., w sprawie ISIS Multimedia Net GmbH, & Co. KG przeciwko Republice Federalnej Niemiec.
   Bundesverwaltungsgericht zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy art. 11 ust. 1 dyrektywy 97/13/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 kwietnia 1997 r. w sprawie wspólnych przepisów ramowych dotyczących ogólnych zezwoleń i indywidualnych licencji w dziedzinie usług telekomunikacyjnych (dyrektywa licencyjna) należy rozumieć w ten sposób, że nie jest z nim zgodny pobór opłaty licencyjnej, do obliczenia której przyjęto z góry ogólne koszty administracyjne krajowego organu regulacyjnego za okres 30 lat?
               W razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie 1:

               2)

               Czy art. 10 WE i art. 11 dyrektywy licencyjnej należy rozumieć w ten sposób, że nakładają one obowiązek uchylenia decyzji o opłacie, na mocy której określono opłaty wskazane w pytaniu 1, i od której nie wniesiono odwołania, chociaż prawo krajowe to umożliwiało, jeżeli na mocy prawa krajowego jest to dopuszczalne, ale nie obligatoryjne?

      (1)  Dz.U. 117, str. 15.


title: Sprawa C-16/05: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 20 września 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez House of Lords — Zjednoczone Królestwo) — The Queen, na wniosek: Veli Tum, Mehmet Dari przeciwko Secretary of State for the Home Department (Układ stowarzyszeniowy EWG-Turcja — Artykuł 41 ust. 1 protokołu dodatkowego — Klauzula standstill — Zakres — Przepisy państwa członkowskiego wprowadzające, po wejściu w życie protokołu dodatkowego, nowe ograniczenia w zakresie wjazdu obywateli tureckich na terytorium tego państwa celem skorzystania ze swobody przedsiębiorczości)

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/4

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 20 września 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez House of Lords — Zjednoczone Królestwo) — The Queen, na wniosek: Veli Tum, Mehmet Dari przeciwko Secretary of State for the Home Department
   (Sprawa C-16/05) (1)

   (Układ stowarzyszeniowy EWG-Turcja - Artykuł 41 ust. 1 protokołu dodatkowego - Klauzula „standstill’ - Zakres - Przepisy państwa członkowskiego wprowadzające, po wejściu w życie protokołu dodatkowego, nowe ograniczenia w zakresie wjazdu obywateli tureckich na terytorium tego państwa celem skorzystania ze swobody przedsiębiorczości)
   (2007/C 269/09)
   Język postępowania: angielski
   Sąd krajowy
   House of Lords
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: The Queen, Veli Tum, Mehmet Dari

      Strona pozwana: Secretary of State for the Home Department
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — House of Lords — Wykładnia art. 41 ust. 1 protokołu dodatkowego podpisanego w dniu 23 listopada 1970 r., załączonego do Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją i dotyczącego środków, jakie należy przyjąć celem ich wprowadzenia w życie (Dz.U. 1972 L 293, str. 4) — Prawo państwa członkowskiego do wprowadzania nowych ograniczeń w wjeździe obywateli tureckich na jego terytorium celem wykonywania tam swobody przedsiębiorczości
   Sentencja
   Wykładni art. 41 ust. 1 protokołu dodatkowego, podpisanego w dniu 23 listopada 1970 r. w Brukseli oraz zawartego, zatwierdzonego i ratyfikowanego w imieniu Wspólnoty rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2760/72 z dnia 19 grudnia 1972 r. należy dokonywać w ten sposób, że zakazuje on wprowadzania, począwszy od dnia wejścia w życie tego protokołu w danym państwie członkowskim, jakichkolwiek nowych ograniczeń w wykonywaniu swobody przedsiębiorczości, w tym ograniczeń dotyczących wymogów materialnych lub proceduralnych w zakresie pierwszego zezwolenia na wjazd na terytorium tego państwa obywateli tureckich zamierzających wykonywać w nim działalność gospodarczą w charakterze osób prowadzących działalność na własny rachunek.

      (1)  Dz.U. C 69 z 19.3.2005 r.


title: Sprawa F-78/13: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 13 listopada 2014 r. – de Loecker przeciwko EEAS (Służba publiczna — Personel EEAS — Członek personelu tymczasowego — Szef przedstawicielstwa w państwie trzecim — Przedwczesne zakończenie sprawowania funkcji szefa przedstawicielstwa — Przeniesienie do siedziby EEAS — Prawo do obrony — Interes służby — Uzasadnienie)

text:
               12.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/47

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 13 listopada 2014 r. – de Loecker przeciwko EEAS
   (Sprawa F-78/13) (1)

   ((Służba publiczna - Personel EEAS - Członek personelu tymczasowego - Szef przedstawicielstwa w państwie trzecim - Przedwczesne zakończenie sprawowania funkcji szefa przedstawicielstwa - Przeniesienie do siedziby EEAS - Prawo do obrony - Interes służby - Uzasadnienie))
   (2015/C 007/53)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Stéphane de Loecker (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: początkowo adwokaci J.N. Louis, A. Coolen i É. Marchal, następnie adwokat J.N. Louis)

      Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (przedstawiciele: S. Marquardt i M. Silva, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji o przeniesieniu skarżącego z przedstawicielstwa w Burundi do siedziby EEAS w Brukseli.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Stéphane de Loecker pokrywa własne koszty postępowania oraz zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Europejską Służbę Działań Zewnętrznych.

      (1)  Dz.U. C 291 z 5.10.2013, s. 7.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 czerwca 2005 r. w sprawie T-7/04 Shaker di L. Laudato & C. Sas przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Limoncello della Costiera Amalfitana shaker — Wcześniejszy krajowy słowny znak towarowy LIMONCHELO — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               20.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/20

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 15 czerwca 2005 r.
   w sprawie T-7/04 Shaker di L. Laudato & C. Sas przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Limoncello della Costiera Amalfitana shaker - Wcześniejszy krajowy słowny znak towarowy LIMONCHELO - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2005/C 205/35)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie T-7/04 Shaker di L. Laudato & C. Sas z siedzibą w Vietri sul Mare (Włochy), reprezentowana przez adwokata, F. Sciaudone'a przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (pełnomocnik: M. Capostagno), w której drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą OHIM była Limiñana y Botella, SL z siedzibą w Monforte del Cid (Hiszpania), mającej za przedmiot skargę na decyzję drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 24 października 2003 r. (sprawa R 933/2002-2), wydaną w postępowaniu w sprawie sprzeciwu pomiędzy Limiñana y Botella, SL a Shaker di L. Laudato & C. Sas, Sąd (trzecia izba), w składzie: M. Jaeger, prezes, J. Azizi i E. Cremona, sędziowie; sekretarz: B. Pastor, zastępca sekretarza, wydał w dniu 15 czerwca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Decyzja drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 24 października 2003 r. (sprawa nr R 933/2002-2) jest nieważna; odwołanie wniesione przez skarżącą do OHIM zostaje uwzględnione i w rezultacie sprzeciw zostaje oddalony.

               2)

               OHIM zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 59 z 6.3.2004


title: Sprawa T-206/05: Skarga wniesiona w dniu 27 maja 2005 r. przez Jean-Marca Colombaniego przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               6.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/35

         Skarga wniesiona w dniu 27 maja 2005 r. przez Jean-Marca Colombaniego przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-206/05)
   (2005/C 193/59)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 27 maja 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Jean-Marca Colombaniego, zamieszkałego w Brukseli, reprezentowanego przez adwokatów: Stéphane'a Rodriguesa i Alice Jaume przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżący wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               uchylenie decyzji Komisji z dnia 7 marca 2005 r. i środków z niej wynikających dla wynagrodzenia skarżącego;

               —

               podjęcie wszelkich niezbędnych środków dla ochrony praw i interesów skarżącego, w szczególności, jeżeli chodzi o minimum socjalne, które powinno mu zostać przyznane w formie wynagrodzenia;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej odszkodowania w wysokości 10 002 EUR;

               —

               obciążenie strony pozwanej całością kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Skarżący, urzędnik Komisji, przebywał na urlopie z przyczyn osobistych do dnia 31 sierpnia 2004 r. Po złożeniu wniosku o powrót do pracy po urlopie, decyzją z dnia 28 września 2004 r. przydzielony został do DG RELEX. Jednakże, żadne konkretne stanowisko nie zostało wskazane; ta ostatnia decyzja stanowiła, że o konkretnym stanowisku pracy powiadomiony zostanie później.
   Pismem z dnia 7 marca 2005 r. administracja poinformowała skarżącego, że stwierdzono jego nieusprawiedliwioną nieobecność od dnia 5 października 2004 r. i że stosowne środki zostaną wobec niego podjęte. Nie otrzymał swego wynagrodzenia za miesiąc kwiecień, a odcinek jego wynagrodzenia wskazywał, że winien był Komisji kwotę, jaką był otrzymał tytułem wynagrodzenia od października 2004 r.
   W swej skardze skarżący kwestionuje pismo z dnia 7 marca 2005 r., a także środki z niego wypływające. Podnosi naruszenie prawa do obrony twierdząc, że nie był w stanie bronić swych interesów zanim zaskarżona decyzja została podjęta. Podnosi również naruszenie obowiązku uzasadnienia, a także oczywisty błąd w ocenie. Bardziej szczegółowo utrzymuje, że nigdy nie został poinformowany o przydzieleniu go do działu RELEX/C.1. Kwestionuje także twierdzenie, że nie odpowiedział na ofertę zatrudnienia.
   Skarżący podnosi następnie naruszenie art. 40 regulaminu pracowniczego, który w jego ocenie ma umożliwić mu odrzucenie pierwszej oferty zatrudnienia. Podnosi także naruszenie art. 60 regulaminu pracowniczego na tej podstawie, że zarzucana mu nieobecność nie została prawidłowo stwierdzona oraz nie została odliczona od jego urlopu wypoczynkowego. Skarżący twierdzi nadto, że naruszono załączniki VIII oraz IX regulaminu pracowniczego zapewniające mu wypłatę minimum socjalnego. Podnosi w końcu naruszenie zasady dobrej administracji i staranności.
   Oprócz uchylenia zaskarżanych aktów, skarżący domaga się także naprawienia rzekomo poniesionej szkody majątkowej oraz zadośćuczynienia za rzekomo doznaną krzywdę.


title: Sprawa F-28/14: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 9 września 2015 r. – Loecker/ESDZ (Służba publiczna — Personel ESDZ — Członek personelu tymczasowego — Szef delegatury w państwie trzecim — Utrata zaufania — Przeniesienie do siedziby ESDZ — Wcześniejsze rozwiązanie umowy o pracę — Wypowiedzenie — Uzasadnienie decyzji — Artykuł 26 regulaminu pracowniczego — Prawo do obrony — Prawo do bycia wysłuchanym)

text:
               19.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/38

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 9 września 2015 r. – Loecker/ESDZ
   (Sprawa F-28/14) (1)

   ((Służba publiczna - Personel ESDZ - Członek personelu tymczasowego - Szef delegatury w państwie trzecim - Utrata zaufania - Przeniesienie do siedziby ESDZ - Wcześniejsze rozwiązanie umowy o pracę - Wypowiedzenie - Uzasadnienie decyzji - Artykuł 26 regulaminu pracowniczego - Prawo do obrony - Prawo do bycia wysłuchanym))
   (2015/C 346/42)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Stéphane De Loecker (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: początkowo adwokaci J.N. Louis i D. de Abreu Caldas, następnie adwokaci J.N. Louis i N. de Montigny)

      Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (przedstawiciele: S. Marquardt i M. Silva, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Wysokiego Przedstawiciela Unii Europejskiej w sprawie rozwiązania ze skarżącym umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego, odmowy wysłuchania go w przedmiocie mobbingu, oddalenia wniosku o wyznaczenie prowadzącego dochodzenie z zewnątrz, oraz zarejestrowania skargi jako wniosku.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Stéphane De Loecker pokrywa własne koszty i zostaje obciążony całością kosztów poniesionych przez Europejską Służbę Działań Zewnętrznych.

      (1)  Dz.U. C 184 z 16.6.2014, s. 44.


title: Sprawa C-598/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Suceava (Rumunia) w dniu 22 listopada 2013 r. — Casa Județeană de Pensii Botoșani przeciwko Polixeni Guletsou

text:
               25.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Suceava (Rumunia) w dniu 22 listopada 2013 r. — Casa Județeană de Pensii Botoșani przeciwko Polixeni Guletsou
   (Sprawa C-598/13)
   2014/C 24/21
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Curtea de Apel Suceava

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Casa Județeană de Pensii Botoșani

      Strona pozwana: Polixeni Guletsou

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 7 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 (1) należy interpretować w ten sposób, że zakresem stosowania tego przepisu objęta jest umowa dwustronna, zawarta między dwoma państwami członkowskimi przed datą wejścia w życie rzeczonego rozporządzenia, na podstawie której uzgodniły one ustanie zobowiązania dotyczącego świadczeń społecznych należnych od jednego państwa obywatelom drugiego państwa, którzy mieli status uchodźców politycznych na terytorium tego pierwszego państwa i zostali repatriowani na terytorium drugiego państwa, w zamian za zapłatę przez pierwsze wymienione państwo kwoty ryczałtu na wypłatę emerytur i na pokrycie okresu, w odniesieniu do którego w pierwszym państwie członkowskim zostały zapłacone składki na ubezpieczenie społeczne?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, s. 2).


title: Sprawa C-21/05: Postanowienie prezesa szóstej izby Trybunału z dnia  15 lutego 2006 r.  — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               15.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/23

         Postanowienie prezesa szóstej izby Trybunału z dnia 15 lutego 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-21/05) (1)

   (2006/C 165/44)

      Język postępowania: włoski

   Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 69 z 19.3.2005


title: Sprawa T-186/17: Skarga wniesiona w dniu 23 marca 2017 r. – Unipreus/EUIPO – Wallapop (wallapop)

text:
               22.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/34

         Skarga wniesiona w dniu 23 marca 2017 r. – Unipreus/EUIPO – Wallapop (wallapop)
   (Sprawa T-186/17)
   (2017/C 161/49)
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Unipreus, SL (Lleida, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat C. Rivadulla Oliva)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Wallapop, SL (Barcelona, Hiszpania)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Wallapop, SL

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „wallapop” – zgłoszenie nr 13 268 941

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 stycznia 2017 r. w sprawach R 2350/2015-5 i R 2530/2015-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               wydanie orzeczenia zmieniającego zaskarżoną decyzję poprzez odmowę dokonania rejestracji unijnego znaku towarowego „wallapop” (nr 13 268 941) dla następujących usług z klasy 35: „usługi handlu online, gdzie sprzedający zamieszczają posty z produktami lub usługami oferowanymi na sprzedaż i gdzie zakup lub licytacja są dokonywane za pośrednictwem Internetu w celu ułatwienia sprzedaży towarów i usług przez osoby trzecie przez sieć komputerową; dostarczanie opinii wartościujących oraz ocen towarów i usług osób sprzedających, wartości i cen towarów i usług osób sprzedających, efektywności osób kupujących i sprzedających, dostawy oraz ogólnych doświadczeń handlowych z nimi związanych; dostarczanie przewodników reklamowych do przeszukiwania on-line zawierających towary i usługi sprzedających on-line; dostarczanie przeszukiwalnych baz danych on-line z opiniami dla kupujących i sprzedających; usługi badania rynku; usługi badawcze, dostarczanie raportów, doradztwo i konsultacje w zakresie tendencji rynkowych; usługi w zakresie dostarczania informacji handlowych związanych z produktami i/lub usługami, ocenami i klasyfikacjami tego rodzaju produktów i usług, jak również nabywcami i sprzedawcami tego rodzaju produktów i/lub usług; usługi wyszukiwania, zbierania, systematyzacji, przetwarzania i dostarczania informacji handlowych na rzecz osób trzecich”;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

   Naruszenie art. 8 rozporządzenia nr 207/2009; w szczególności Izba Odwoławcza w swej decyzji nie dokonała prawidłowej interpretacji tego przepisu w odniesieniu do usług, których dotyczą znaki towarowe WALA i WALLAPOP w świetle kryteriów interpretacyjnych wynikających z wyroku z dnia 29 września 1998 r., Canon Kabushiki Kaisha/Metro-Goldwyn Mayer (C-39/97, EU:C:1998:342).


title: Wykreślenie sprawy C-472/04

text:
               24.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 330/12

         Wykreślenie sprawy C-472/04 (1)

   (2005/C 330/27)

      (Język postępowania: włoski)

   Postanowieniem z dnia 7 września 2005 r. prezes piątej izby Trybunału zarządził wykreślenie sprawy C-472/04: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej.

      (1)  Dz.U. C 6 z 8.1.2005


title: Sprawa T-227/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 3 grudnia 2008 r. — RSA Security Ireland przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Skarga o stwierdzenie nieważności — Wspólna Taryfa Celna — Klasyfikacja w nomenklaturze scalonej — Osoba, której dany akt nie dotyczy indywidualnie — Niedopuszczalność)

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/46

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 3 grudnia 2008 r. — RSA Security Ireland przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-227/06) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Wspólna Taryfa Celna - Klasyfikacja w nomenklaturze scalonej - Osoba, której dany akt nie dotyczy indywidualnie - Niedopuszczalność)
   (2009/C 44/80)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: RSA Security Ireland Ltd (Shannon, Irlandia) (przedstawiciele: B. Conway, barrister i S. Daly, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: X. Lewis i J. Hottiaux, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 888/2006 z dnia 16 czerwca 2006 r. dotyczącego klasyfikacji niektórych towarów w Nomenklaturze Scalonej (Dz.U. L 165, s. 6)
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               RSA Security Ireland Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 249 z 14.10.2006.


title: Sprawa T-175/13: Skarga wniesiona w dniu 25 marca 2013 r. — Omega przeciwko OHIM — Omega Engineering (Ω OMEGA)

text:
               25.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 147/28

         Skarga wniesiona w dniu 25 marca 2013 r. — Omega przeciwko OHIM — Omega Engineering (Ω OMEGA)
   (Sprawa T-175/13)
   2013/C 147/51
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Omega SA (Biel/Bienne, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat P. González-Bueno Catalán de Ocón)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Omega Engineering, Inc. (Stamford, Stany Zjednoczone)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 10 stycznia 2013 r. w sprawach połączonych R 2055/2011-1 i R 2186/2011-1 i przyznanie ochrony zgłoszonemu znakowi towarowemu dla wszystkich towarów wskazanych w zgłoszeniu;

               —

               obciążenie OHIM i Omega Engineering, Inc. kosztami niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską graficznego znaku towarowego zawierającego element słowny „Ω OMEGA” dla towarów z klasy 9 — rejestracja międzynarodowa nr 997 036 wskazująca Unię Europejską

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Omega Engineering, Inc.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowne krajowe i wspólnotowe znaki towarowe „OMEGA” dla towarów i usług z klas 7, 9, 11, 16, 35, 38, 41 i 42

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu i częściowa odmowa przyznania ochrony

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania skarżącej i częściowa, dalej idąca, odmowa przyznania ochrony

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa C-579/13: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 4 czerwca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep – Niderlandy) – P, S/Commissie Sociale Zekerheid Breda, College van Burgemeester en Wethouders van de gemeente Amstelveen (Odesłanie prejudycjalne — Status obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi — Dyrektywa 2003/109/WE — Artykuł 5 ust. 2 i art. 11 ust. 1 — Ustawodawstwo krajowe nakładające na obywateli państw trzecich, którzy uzyskali status rezydenta długoterminowego, obowiązek integracji społecznej potwierdzany egzaminem pod rygorem grzywny)

text:
               20.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 236/10

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 4 czerwca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep – Niderlandy) – P, S/Commissie Sociale Zekerheid Breda, College van Burgemeester en Wethouders van de gemeente Amstelveen
   (Sprawa C-579/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Status obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi - Dyrektywa 2003/109/WE - Artykuł 5 ust. 2 i art. 11 ust. 1 - Ustawodawstwo krajowe nakładające na obywateli państw trzecich, którzy uzyskali status rezydenta długoterminowego, obowiązek integracji społecznej potwierdzany egzaminem pod rygorem grzywny))
   (2015/C 236/13)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Centrale Raad van Beroep

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: P, S

      Strona przeciwna: Commissie Sociale Zekerheid Breda, College van Burgemeester en Wethouders van de gemeente Amstelveen

      Sentencja

   Dyrektywa Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotycząca statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi, a w szczególności jej art. 5 ust. 2 i art. 11 ust. 1, nie stoi na przeszkodzie istnieniu przepisów prawa krajowego, takich jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, nakładających na obywateli państw trzecich, którzy posiadają już status rezydenta długoterminowego, obowiązek złożenia egzaminu z integracji społecznej pod rygorem grzywny, pod warunkiem że szczegółowe zasady stosowania tych przepisów krajowych nie stanowią zagrożenia dla realizacji celów wspomnianej dyrektywy, co powinien ustalić sąd odsyłający. Fakt, że status rezydenta długoterminowego został uzyskany przed nałożeniem obowiązku złożenia egzaminu z integracji społecznej lub po jego nałożeniu, nie jest w tym względzie istotny.

      (1)  Dz.U. C 24 z 25.1.2014.


title: Sprawa F-93/12: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 23 października 2013 r. — D'Agostino przeciwko Komisji (Służba publiczna — Członek personelu kontraktowego — Artykuł 3a WZIP — Nieprzedłużenie umowy — Obowiązek staranności — Interes służby — Kompletne i szczegółowe zbadanie we wszystkich jednostkach organizacyjnych możliwości zatrudnienia odpowiadającego określonemu w umowie zakresowi zadań)

text:
               30.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/24

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 23 października 2013 r. — D'Agostino przeciwko Komisji
   (Sprawa F-93/12) (1)

   (Służba publiczna - Członek personelu kontraktowego - Artykuł 3a WZIP - Nieprzedłużenie umowy - Obowiązek staranności - Interes służby - Kompletne i szczegółowe zbadanie we wszystkich jednostkach organizacyjnych możliwości zatrudnienia odpowiadającego określonemu w umowie zakresowi zadań)
   2013/C 352/47
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Luigi D'Agostino (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat M.A. Lucas)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Gattinara i D. Martin, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie nieprzedłużenia ze skarżącym umowy o pracę w charakterze członka personelu kontraktowego.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Europejskiej z dnia 1 grudnia 2011 r. w sprawie nieprzedłużenia umowy z L. D’Agostino.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty i zostaje obciążona jedną trzecią kosztów poniesionych przez L. D’Agostino.

               4)

               L. D’Agostino pokrywa dwie trzecie własnych kosztów.

      (1)  Dz.U. C 343 z 10.11.2012, s. 23.


title: Sprawa T-218/14: Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2014 r. – Mabrouk przeciwko Radzie

text:
               24.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/29

         Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2014 r. – Mabrouk przeciwko Radzie
   (Sprawa T-218/14)
   2014/C 194/37
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Mohamed Marouen Ben Ali Bel Ben Mohamed Mabrouk (Kartagina, Tunezja) (przedstawiciele: adwokaci J. Farthouat, J. Mignard, N. Boulay i S. Crosby, solicitor)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2014/49/WPZiB z dnia 30 stycznia 2014 r. zmieniającej decyzję 2011/72/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Tunezji (Dz.U. L 28, s. 38) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 81/2014 z dnia 30 stycznia 2014 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 101/2011 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Tunezji (Dz.U. L 28, s. 2) w zakresie, w jakim dotyczą one skarżącego, przy czym te środki ograniczające obejmują zamrożenie aktywów w Unii Europejskiej; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że poprzez przyjęcie zaskarżonych aktów strona pozwana wspomaga śledztwo prowadzone w Tunezji i w ten sposób działa w charakterze organu sądowego w kontekście prawa karnego oraz że podstawa prawna, na której oparła się strona pozwana, art. 29 TUE i art. 215 ust. 2 TFUE, nie przyznają stronie pozwanej uprawnienia do działania w ten sposób.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że zaskarżone akty zostały przyjęte w celu wspomożenia organów sądowych w Tunezji, a nie z powodów określonych na poparcie przyjętych podstaw prawnych i że w rezultacie naruszono podstawę prawną.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący a) oczywistego błędu w ocenie, że istnieje związek pomiędzy aktywami strony skarżącej w Unii Europejskiej a przedmiotem śledztwa sądowego w Tunezji, b) oczywistego błędu w ocenie dotyczącego twierdzenia, że tenor zaskarżonych aktów uzasadnia utrzymanie nazwiska strony skarżącej w wykazie osób, których aktywa mają być zamrożone, i c) oczywistego błędu w ocenie podstawy faktycznej, która według strony pozwanej jakoby uzasadnia zaskarżone akty.

               4.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa do obrony i praw podstawowych przysługujących stronie skarżącej, mianowicie: domniemania niewinności, prawa do zapoznania się z dowodami wysuniętymi przeciwko niej przez stronę pozwaną, prawa do bycia wysłuchanym, prawa do równości broni, prawa do skutecznego środka prawnego, zasady proporcjonalności i prawa własności.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący niewłaściwego rozumowania.


title: Sprawa T-317/07: Skarga wniesiona w dniu 27 sierpnia 2007 r. — Komisja przeciwko B2Test

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/50

         Skarga wniesiona w dniu 27 sierpnia 2007 r. — Komisja przeciwko B2Test
   (Sprawa T-317/07)
   (2007/C 269/90)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: L. Escobar Guerrero, pełnomocnik, i E. Bouttier, avocat)

      Strona pozwana: B2Test (Gardanne, Francja)
   Żądania strony skarżącej

               —

               zasądzenie od spółki B2Test na rzecz strony skarżącej kwoty 50 110,72 EUR, z tego kwoty 43 437,94 EUR tytułem kwoty głównej oraz kwoty 6 672,78 EUR tytułem odsetek należnych od dnia 23 grudnia 2004 r.;

               —

               zasądzenie od spółki B2Test na rzecz strony skarżącej kwoty 8,03 EUR dziennie tytułem należnych odsetek według tej samej stopy, za okres od dnia 24 grudnia 2004 r. do dnia całkowitej zapłaty;

               —

               obciążenie spółki B2Test kosztami niniejszego postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Niniejszą skargą opartą na klauzuli arbitrażowej strona skarżąca wnosi o nakazanie stronie pozwanej zwrotu kwoty zaliczki wypłaconej przez Wspólnotę wraz z odsetkami za zwłokę, w związku z niewykonaniem umowy nr BRST-CT-98-5452, zawartej w ramach programu jednostkowego badań i rozwoju technologicznego, w tym prezentacji, w dziedzinie technologii przemysłowych i technologii materiałowych (1994–1998), (1) dotyczącej projektu „Research and development of a new safety flooring based on recycled plastic and rubber materials for an environmental and economical added value”.
   Zgodnie z umową strona pozwana powinna przedkładać okresowo Komisji wskazane w niej dokumenty naukowe i finansowe. Zdaniem skarżącej jedynie część wymaganych umową dokumentów zostało przekazane przez stronę pozwaną w niemal trzyletnim opóźnieniem w stosunku do przewidzianych terminów. Końcowe sprawozdanie z projektu nigdy nie zostało przekazane. Strona skarżąca podnosi zatem, że strona pozwana uchybiła zobowiązaniom umownym i jest zobowiązana do zwrotu na rzecz Komisji zaliczek, które ta ostatnia pierwotnie jej wypłaciła.

      (1)  Dz.U 1994, L 222, str. 19.


title: Sprawa C-125/10: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 8 grudnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundespatentgericht — Niemcy) — Merck Sharp & Dohme Corporation (dawniej Merck & Co.) przeciwko Deutsches Patent- und Markenamt (Własność intelektualna i przemysłowa — Patenty — Rozporządzenie (EWG) nr 1768/92 — Artykuł 13 — Dodatkowe świadectwo ochronne dla produktów leczniczych — Możliwość wydania tego świadectwa w przypadku gdy okres, który upłynął między datą dokonania zgłoszenia patentu podstawowego a datą pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu w Unii, jest krótszy niż pięć lat — Rozporządzenie (WE) nr 1901/2006 — Artykuł 36 — Przedłużenie okresu ważności dodatkowego świadectwa ochronnego)

text:
               4.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/6

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 8 grudnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundespatentgericht — Niemcy) — Merck Sharp & Dohme Corporation (dawniej Merck & Co.) przeciwko Deutsches Patent- und Markenamt
   (Sprawa C-125/10) (1)

   (Własność intelektualna i przemysłowa - Patenty - Rozporządzenie (EWG) nr 1768/92 - Artykuł 13 - Dodatkowe świadectwo ochronne dla produktów leczniczych - Możliwość wydania tego świadectwa w przypadku gdy okres, który upłynął między datą dokonania zgłoszenia patentu podstawowego a datą pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu w Unii, jest krótszy niż pięć lat - Rozporządzenie (WE) nr 1901/2006 - Artykuł 36 - Przedłużenie okresu ważności dodatkowego świadectwa ochronnego)
   2012/C 32/10
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundespatentgericht

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Merck Sharp & Dohme Corporation (dawniej Merck & Co.)

      Strona pozwana: Deutsches Patent- und Markenamt

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundespatentgericht — Wykładnia art. 13 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 469/2009 z dnia 6 maja 2009 r. dotyczącego dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych (Dz.U. L 152, s. 1) — Możliwość wydania tego świadectwa w przypadku gdy okres, który upłynął między datą dokonania zgłoszenia patentu podstawowego a datą pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu we Wspólnocie, jest krótszy niż pięć lat

      Sentencja

   Wykładni art. 13 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1768/92 z dnia 18 czerwca 1992 r. dotyczącego stworzenia dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych, zmienionego rozporządzeniem (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1901/2006 z dnia 12 grudnia 2006 r. w związku z art. 36 rozporządzenia nr 1901/2006, należy dokonywać w ten sposób, że produkty lecznicze mogą być przedmiotem dodatkowego świadectwa ochronnego, jeżeli okres, który upłynął między datą dokonania zgłoszenia patentu podstawowego a datą pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu w Unii Europejskiej, jest krótszy niż pięć lat. W takim przypadku sześciomiesięczny okres przedłużenia przewidziany w tym rozporządzeniu zaczyna biec od daty obliczonej poprzez odliczenie od dnia wygaśnięcia patentu okresu równego różnicy między pięcioma latami a okresem, jaki upłynął pomiędzy datą dokonania zgłoszenia patentu a otrzymaniem pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu.

      (1)  Dz.U. C 161 z 19.6.2010.


title: Sprawa T-269/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 listopada 2008 r. — Rautaruukki przeciwko OHIM (RAUTARUUKKI) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego RAUTARUUKKI — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Wnioski dowodowe)

text:
               10.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/22

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 listopada 2008 r. — Rautaruukki przeciwko OHIM (RAUTARUUKKI)
   (Sprawa T-269/06) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego RAUTARUUKKI - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Wnioski dowodowe)
   (2009/C 6/44)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Rautaruukki Oyj (Helsinki, Finlandia) (przedstawiciel: adwokat P. Hagman)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: S. Laitinen, pełnomocnik)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 20 lipca 2006 r. (sprawa R 48/2006-4) dotyczącą rejestracji słownego znaku towarowego RAUTARUUKKI jako wspólnotowego znaku towarowego.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Rautaruukki Oyj zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 281 z 18.11.2006.


title: Sprawa T-205/17: Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2017 r. – SSP Europe/EUIPO (SECURE DATE SPACE)

text:
               22.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/40

         Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2017 r. – SSP Europe/EUIPO (SECURE DATE SPACE)
   (Sprawa T-205/17)
   (2017/C 161/56)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: SSP Europe GmbH (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat B. Bittner)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „SECURE DATE SPACE” – zgłoszenie nr 14 056 998

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 stycznia 2017 r. w sprawie R 2467/2015-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji (doręczonej w dniu 9 lutego 2017 r.);

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-464/08: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 3 września 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Estonii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2005/65/WE — Polityka transportowa — Bezpieczeństwo urządzeń portowych — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               24.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/6

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 3 września 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Estonii
   (Sprawa C-464/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2005/65/WE - Polityka transportowa - Bezpieczeństwo urządzeń portowych - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   2009/C 256/11
   Język postępowania: estoński

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: pełnomocnicy K. Simonsson i K. Saaremäel-Stoilov)

      Strona pozwana: Republika Estonii (Przedstawiciel: pełnomocnik L. Uibo)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak ustanowienia w przewidzianym terminie przepisów niezbędnych w celu dostosowania się do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2005/65/WE z dnia 26 października 2005 r. w sprawie wzmocnienia ochrony portów (Dz.U. L 310, s. 28)

      Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu dostosowania się do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2005/65/WE z dnia 26 października 2005 r. w sprawie wzmocnienia ochrony portów, Republika Estonii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Republika Estonii zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 327 z 20.12.2008


title: Sprawa C-201/11 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 lipca 2013 r. — Union des associations européennes de football (UEFA) przeciwko Komisji Europejskiej, Królestwu Belgii i Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Odwołanie — Telewizyjna działalność nadawcza — Dyrektywa 89/552/EWG — Artykuł 3a — Przepisy wydane przez Zjednoczone Królestwo w sprawie wydarzeń o doniosłym znaczeniu dla społeczeństwa tego państwa członkowskiego — Mistrzostwa Europy w piłce nożnej — Decyzja stwierdzająca zgodność przepisów krajowych z prawem Unii — Uzasadnienie — Artykuły 49 WE i 86 WE — Prawo własności)

text:
               7.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/3

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 lipca 2013 r. — Union des associations européennes de football (UEFA) przeciwko Komisji Europejskiej, Królestwu Belgii i Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-201/11 P) (1)

   (Odwołanie - Telewizyjna działalność nadawcza - Dyrektywa 89/552/EWG - Artykuł 3a - Przepisy wydane przez Zjednoczone Królestwo w sprawie wydarzeń o doniosłym znaczeniu dla społeczeństwa tego państwa członkowskiego - Mistrzostwa Europy w piłce nożnej - Decyzja stwierdzająca zgodność przepisów krajowych z prawem Unii - Uzasadnienie - Artykuły 49 WE i 86 WE - Prawo własności)
   2013/C 260/03
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Union des associations européennes de football (UEFA) (przedstawiciele: D. Anderson, QC, i D. Piccinin, barrister, umocowani przez B. Keane’a et T. McQuaila, solicitors)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Montaguti i N. Yerrell, a także A. Dawes, pełnomocnicy, wspierani przez M. Gray, barrister), Królestwo Belgii, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: L. Seeboruth i J. Beeko, pełnomocnicy, wspierani przez T. de la Mare’a, barrister)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) z dnia 17 lutego 2011 r. w sprawie T-55/08 UEFA przeciwko Komisji, oddalającego skargę o stwierdzenie nieważności decyzji 2007/730/WE z dnia 16 października 2007 r. w sprawie zgodności z prawem wspólnotowym środków przyjętych przez Zjednoczone Królestwo na mocy art. 3a ust. 1 dyrektywy Rady z dnia 3 października 1989 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej (Dz.U. L 295, s. 12)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Union des associations européennes de football (UEFA) zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 204 z 9.7.2011


title: Sprawa C-1/11: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 29 marca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Mainz — Niemcy) — Interseroh Scrap and Metal Trading GmbH przeciwko Sonderabfall-Management-Gesellschaft Rheinland-Pfalz mbH (SAM) (Środowisko naturalne — Rozporządzenie (WE) nr 1013/2006 — Artykuł 18 ust. 1 i 4 — Przemieszczanie niektórych odpadów — Artykuł 3 ust. 2 — Informacje obowiązkowe — Tożsamość wytwórcy odpadów — Niewskazanie przez handlowca pośrednika — Ochrona tajemnicy handlowej)

text:
               26.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/8

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 29 marca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Mainz — Niemcy) — Interseroh Scrap and Metal Trading GmbH przeciwko Sonderabfall-Management-Gesellschaft Rheinland-Pfalz mbH (SAM)
   (Sprawa C-1/11) (1)

   (Środowisko naturalne - Rozporządzenie (WE) nr 1013/2006 - Artykuł 18 ust. 1 i 4 - Przemieszczanie niektórych odpadów - Artykuł 3 ust. 2 - Informacje obowiązkowe - Tożsamość wytwórcy odpadów - Niewskazanie przez handlowca pośrednika - Ochrona tajemnicy handlowej)
   2012/C 151/15
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Verwaltungsgericht Mainz

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Interseroh Scrap and Metal Trading GmbH

      Strona pozwana: Sonderabfall-Management-Gesellschaft Rheinland-Pfalz mbH (SAM)

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Verwaltungsgericht Mainz — Wykładnia art. 18 ust. 1 i 4 rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz.U. L 190, s. 1) — Dokument zawarty w załączniku VII do rzeczonego rozporządzenia, zawierający informacje towarzyszące przemieszczaniu niektórych odpadów — Prawo pośrednika do niewskazania w dokumencie tożsamości wytwórców odpadów w celu ochrony swoich klientów wobec odbiorcy

      Sentencja

               1)

               Artykuł 18 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 308/2009 z dnia 15 kwietnia 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że nie pozwala on handlowcowi-pośrednikowi będącemu podmiotem organizującym przemieszczanie odpadów na nieujawnienie tożsamości wytwórcy odpadów ich odbiorcy, jak ustanowiono w art. 18 ust. 1 w związku z załącznikiem VII do tego rozporządzenia, nawet jeżeli to nieujawnienie byłoby konieczne do ochrony tajemnicy handlowej tego handlowca-pośrednika.

               2)

               Artykuł 18 ust. 1 rozporządzenia nr 1013/2006, zmienionego rozporządzeniem nr 308/2009, należy interpretować w ten sposób, że zobowiązuje on w ramach przemieszczania odpadów objętego tym przepisem handlowca-pośrednika do wypełnienia pola 6 dokumentu określonego w załączniku VII do rozporządzenia nr 1013/2006, zmienionego rozporządzeniem nr 308/2009, i do przekazania go odbiorcy, przy czym zakres tego obowiązku nie może być ograniczony przez prawo do ochrony tajemnicy handlowej.

      (1)  Dz.U. C 95 z 26.3.2011.


title: Sprawa C-206/09: Skarga wniesiona w dniu 5 czerwca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/35

         Skarga wniesiona w dniu 5 czerwca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-206/09)
   2009/C 180/60
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: M. L. Pignataro, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Republika Włoska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Dyrektywa Komisji 2007/68/WE (1) z dnia 27 listopada 2007 r. zmieniającej załącznik IIIa do dyrektywy 2000/13/WE (2) Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do niektórych składników żywności, a w każdym razie nie przekazując ich do wiadomości Komisji, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin transpozycji dyrektywy 2007/68/WE upłynął w dniu 31 maja 2008 r.

      (1)  DZ.U. L 310, s. 11

      (2)  Dz.U. L 109, s. 29


title: Sprawa T-10/16: Skarga wniesiona w dniu 14 stycznia 2016 r. – GABO:mi/Komisja

text:
               29.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 111/28

         Skarga wniesiona w dniu 14 stycznia 2016 r. – GABO:mi/Komisja
   (Sprawa T-10/16)
   (2016/C 111/33)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: GABO:mi Gesellschaft für Ablauforganisation:milliarium mbH & Co. KG (Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: M. Ahlhaus i C. Mayer, lawyers)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie zaskarżonych decyzji za nieważne, oraz

               —

               obciążenie pozwanej wszystkimi kosztami, łącznie z kosztami poniesionymi przez skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności następujących decyzji pozwanej:

               —

               z dnia 2 grudnia 2015 r. [sygn. Ares (2015) 5513293] dotyczącej umów o dotację FP 7 oraz pisma z dnia 2 grudnia 2015 r. [sygn. Ares (2015) 5513293] dotyczącego umowy o dotację FP 6 w sprawie decyzji pozwanej o odzyskaniu środków w wyniku audytu (RAIA000024) zamkniętych umów o dotację FP7 oraz audytu (RAIA000027) umów FP6;

               —

               zobowiązującej skarżącą, na podstawie noty obciążeniowej nr 3241514917 [sygn.. Ares (2015) 5513293], do zapłaty łącznej kwoty 1 770 417,29 EUR do dnia 15 stycznia 2016 r. na rachunek bankowy pozwanej, oraz

               —

               o potrąceniu, na podstawie pism z dnia 16 grudnia 2015 r. [sygn. Ares (2015)5894346, sygn. Ares (2015)5898040, sygn. Ares (2015)5899627], 21 grudnia 2015 r. (BUDG/DGA/C4/DB – 025798.4) oraz 14 stycznia 2016 r. (BUDG/DGA/C4/DB – 025798.1), każdej odpowiedniej płatności z domniemanym długiem skarżącej wynikającym z noty obciążeniowej nr 3241514917 [sygn. Ares (2015) 5513293].

         Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy oparty na okoliczności, że zaskarżone decyzje są bezprawne, ponieważ wszystkie żądane koszty spełniają kryterium kwalifikowalności przewidziane w art. II.14.1 umowy o dotację.

               2.

               Zarzut drugi oparty na okoliczności, że zaskarżone decyzje nie spełniają właściwych wymogów formalnych i proceduralnych oraz naruszają zasady dobrego zarządzania.

               3.

               Zarzut trzeci oparty na okoliczności, że zaskarżone decyzje obarczone są naruszeniami zasady proporcjonalności.

               4.

               Zarzut czwarty oparty na okoliczności, że żądanie odszkodowania w zaskarżonych decyzjach jest również bezprawne, ponieważ skarżąca nie otrzymała żadnych nieuzasadnionych wkładów finansowych.


title: Sprawa C-437/04: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 22 marca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich — Nieruchomości najmowane przez Wspólnoty — Region Bruxelles-Capitale — Podatek obciążający właścicieli)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/6

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 22 marca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-437/04) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich - Nieruchomości najmowane przez Wspólnoty - Region Bruxelles-Capitale - Podatek obciążający właścicieli)
   (2007/C 96/08)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: J.-F. Pasquier, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii (przedstawiciel: E. Dominikovits, pełnomocnik)
   Strona występująca jako interwenient po stronie skarżącej: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: G. Maganza i A.-M. Colaert, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 3 protokołu z dnia 8 kwietnia 1965 r. w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich zwalniającego Wspólnoty, ich aktywa, przychody i inne mienie ze wszelkich podatków bezpośrednich — Przepis krajowy ustanawiający podatek ciążący na właścicielach nieruchomości zajmowanych na cele wykonywania działalności, położonych w regionie Bruxelles-Capitale, których powierzchnia przekracza określony próg — Podatek ciążący w rzeczywistości na Wspólnotach jako na lokatorze, bądź to na podstawie postanowienia zawartego w umowie najmu, bądź to na podstawie przerzucenia do ceny czynszu.
   Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Rada Unii Europejskiej ponosi koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 300 z 4.12.2004.


title: Sprawa T-86/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 grudnia 2007 r. — K & L Ruppert Stiftung przeciwko OHIM — Lopes de Almeida Cunha i in. (CORPO livre) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego znaku towarowego CORPO LIVRE — Międzynarodowe i krajowe słowne znaki towarowe LIVRE — Dowód używania wcześniejszych znaków towarowych przedstawiony po terminie)

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/40

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 grudnia 2007 r. — K & L Ruppert Stiftung przeciwko OHIM — Lopes de Almeida Cunha i in. (CORPO livre)
   (Sprawa T-86/05) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego znaku towarowego CORPO LIVRE - Międzynarodowe i krajowe słowne znaki towarowe LIVRE - Dowód używania wcześniejszych znaków towarowych przedstawiony po terminie)
   (2008/C 22/74)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: K & L Ruppert Stiftung & Co. Handels-KG (Weilheim, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci D. Spohn et A. Kockläuner)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Uczestnikami postępowania przed Izbą Odwoławczą były również: Natália Cristina Lopes de Almeida Cunha (Vila Nova de Gaia, Portugalia); Cláudia Couto Simões (Vila Nova de Gaia); et Marly Lima Jatobá, (Vila Nova de Gaia)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 grudnia 2004 r. (sprawa R 328/2004-1), dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu między K & L Ruppert Stiftung & Co. Handels-KG a Natálią Cristiną Lopes de Almeidą Cunhą, Cláudią Couto Simões i Marly Limą Jatobą
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca, K & L Ruppert Stiftung & Co. Handels-KG, zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 155 z 25.6.2005.


title: Sprawa T-60/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 29 listopada 2007 r. w sprawie F-19/07, Kerelov przeciwko Komisji, wniesione w dniu 12 stycznia 2009 r. przez Georgiego Kerelova

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/39

         Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 29 listopada 2007 r. w sprawie F-19/07, Kerelov przeciwko Komisji, wniesione w dniu 12 stycznia 2009 r. przez Georgiego Kerelova
   (Sprawa T-60/08 P)
   (2009/C 69/91)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Georgiego Kerelova (Pazardzhik, Bułgaria) (przedstawiciel: adwokat A. Kerelov)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 29 listopada 2007 r. w sprawie F-19/07, Kerelov przeciwko Komisji

               —

               uwzględnienie żądań wnoszącego odwołanie przedstawionych w pierwszej instancji

               —

               obciążenie strony przeciwnej całością kosztów postępowania

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnoszący odwołanie domaga się w nim uchylenia wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej (SSP) z dnia 29 listopada 2007 r. w sprawie F-19/07 Kerelov przeciwko Komisji, oddalającego jego skargę, po pierwsze, o stwierdzenie nieważności komisji konkursu otwartego EPSO/AD/43/06 o niewpisaniu go na listę rezerwową tego konkursu oraz wykluczenia go z niego, a po drugie o zasądzenie odszkodowania za poniesioną jego zdaniem szkodę.
   Na poparcie odwołania wnoszący je przedstawia dziesięć zarzutów, mających odpowiednio za przedmiot lub cel:

               —

               naruszenie zasad procesu administracyjnego dotyczących dowodów poprzez odwrócenie przez SSP ciężaru dowodu;

               —

               naruszenie zasady kontradyktoryjności poprzez niewyznaczenie przez SSP terminu wystarczającego dla zajęcia stanowiska w przedmiocie nowych dokumentów dołączonych do akt;

               —

               naruszenie zasady jawności postępowania poprzez niewyznaczenie przez SSP nowej rozprawy po złożeniu nowych dokumentów;

               —

               naruszenie obowiązku bezstronności poprzez niezarządzenie przez SSP niezbędnych środków dowodowych;

               —

               naruszenie prawa poprzez uznanie przez SSP, że uprawnienie do wykluczenia kandydata przysługuje komisji konkursowej, a nie dyrektorowi Europejskiego Urzędu Doboru Kadr Unii Europejskiej;

               —

               naruszenie prawa poprzez uznanie przez SSP, że zakaz kontaktowania się kandydatów uczestniczących w konkursie z członkami komisji kończy się z chwilą ogłoszenia listy rezerwowej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, a nie z chwilą zakończenia prac komisji;

               —

               naruszenie zasad materialnego prawa administracyjnego poprzez utrzymanie w mocy decyzji o wykluczeniu wnoszącego odwołanie z konkursu, ponieważ, w opinii wnoszącego odwołanie:

                           —

                           decyzja nie została dołączona do akt w wersji oryginalnej;

                           —

                           decyzja nie zawierała nie zawierała uzasadnienia faktycznego wystarczająco precyzyjnego, by umożliwić adresatowi zapoznanie się z tymi właśnie faktami, które stanowiły podstawę decyzji;

                           —

                           komisja nie wezwała wnoszącego odwołanie celem złożenia wyjaśnień co do zarzucanych mu faktów, tj. wysłania do komisji dwóch pism;

               —

               zbadanie z urzędu wszelkich innych przypadków naruszenia obowiązujących przepisów, których mógł dopuścić się SSP.


title: Sprawa C-425/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 31 sierpnia 2010 r. — Barbara Szeja, Maria-Magdalena Szeja, Marlon Szeja przeciwko Land Berlin

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 31 sierpnia 2010 r. — Barbara Szeja, Maria-Magdalena Szeja, Marlon Szeja przeciwko Land Berlin
   (Sprawa C-425/10)
   ()
   2010/C 301/19
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesverwaltungsgericht

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Barbara Szeja, Maria-Magdalena Szeja, Marlon Szeja

      Strona pozwana: Land Berlin

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 16 ust. 1 zdanie pierwsze dyrektywy 2004/38/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że przyznaje on obywatelowi Unii, który jedynie na podstawie prawa krajowego legalnie zamieszkuje w państwie członkowskim od ponad pięciu lat, ale nie spełnił w tym czasie wymogów art. 7 ust. 1 dyrektywy 2004/38/WE, prawo stałego pobytu w tym państwie członkowskim?

               2)

               Czy do okresu legalnego pobytu w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 2004/38/WE należy zaliczyć także okresy pobytu obywatela Unii w przyjmującym państwie członkowskim przed przystąpieniem jego państwa pochodzenia do Unii Europejskiej?

      (1)  Dz.U. L 158, s.1.


title: Sprawa C-422/13: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 2 lipca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Schleswig-Holsteinisches Oberverwaltungsgericht – Niemcy) – Landesamt für Landwirtschaft, Umwelt und ländliche Räume des Landes Schleswig-Holstein/Dr. med. vet. Uta Wree [Odesłanie prejudycjalne — Rolnictwo — Wspólna polityka rolna — System płatności jednolitych — Rozporządzenie (WE) nr 73/2009 — Artykuł 34 ust. 2 lit. a) — Pojęcie „powierzchni kwalifikującej się do objęcia pomocą” — Pojęcie „powierzchni użytków rolnych” — Powierzchnia stanowiąca renaturyzowaną okładzinę zamkniętego składowiska odpadów — Wykorzystanie do prowadzenia działalności rolniczej — Dopuszczalność]

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/3

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 2 lipca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Schleswig-Holsteinisches Oberverwaltungsgericht – Niemcy) – Landesamt für Landwirtschaft, Umwelt und ländliche Räume des Landes Schleswig-Holstein/Dr. med. vet. Uta Wree
   (Sprawa C-422/13) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Rolnictwo - Wspólna polityka rolna - System płatności jednolitych - Rozporządzenie (WE) nr 73/2009 - Artykuł 34 ust. 2 lit. a) - Pojęcie „powierzchni kwalifikującej się do objęcia pomocą” - Pojęcie „powierzchni użytków rolnych” - Powierzchnia stanowiąca renaturyzowaną okładzinę zamkniętego składowiska odpadów - Wykorzystanie do prowadzenia działalności rolniczej - Dopuszczalność])
   (2015/C 294/03)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Schleswig-Holsteinisches Oberverwaltungsgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Landesamt für Landwirtschaft, Umwelt und ländliche Räume des Landes Schleswig-Holstein

      Strona pozwana: Dr. med. vet. Uta Wree

      Sentencja

   Artykuł 34 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 należy interpretować w ten sposób, że powierzchnia, która obejmuje okładzinę składowiska odpadów znajdującego się pod poeksploatacyjnym nadzorem, stanowi „powierzchnię użytków rolnych” w rozumieniu tego przepisu, jeśli jest ona faktycznie wykorzystywana jako trwałe użytki zielone.

      (1)  Dz.U. C 304 z 19.10.2013.


title: Sprawa C-285/14: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 4 czerwca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation – Francja) – Directeur général des douanes et droits indirects, Directeur régional des douanes et droits indirects d'Auvergne/Brasserie Bouquet SA (Odesłanie prejudycjalne — Podatki — Dyrektywa 92/83/EWG — Podatki akcyzowe — Piwo — Artykuł 4 — Niezależne, małe browary — Obniżona stawka podatku akcyzowego — Przesłanki — Brak działania na mocy licencji — Produkcja zgodnie z metodą produkcji należącą do podmiotu trzeciego i z jego upoważnienia — Używanie znaku towarowego tego podmiotu trzeciego na podstawie upoważnienia)

text:
               20.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 236/18

         Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 4 czerwca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation – Francja) – Directeur général des douanes et droits indirects, Directeur régional des douanes et droits indirects d'Auvergne/Brasserie Bouquet SA
   (Sprawa C-285/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Dyrektywa 92/83/EWG - Podatki akcyzowe - Piwo - Artykuł 4 - Niezależne, małe browary - Obniżona stawka podatku akcyzowego - Przesłanki - Brak działania na mocy licencji - Produkcja zgodnie z metodą produkcji należącą do podmiotu trzeciego i z jego upoważnienia - Używanie znaku towarowego tego podmiotu trzeciego na podstawie upoważnienia))
   (2015/C 236/25)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour de cassation

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Directeur général des douanes et droits indirects, Directeur régional des douanes et droits indirects d'Auvergne

      Strona pozwana: Brasserie Bouquet SA

      Sentencja

   Dla celów stosowania obniżonego podatku akcyzowego na piwo, przewidziana w art. 4 ust. 2 dyrektywy Rady 92/83/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od alkoholu i napojów alkoholowych przesłanka, wedle której browar nie może działać na mocy licencji, nie jest spełniona, jeżeli dany browar produkuje swe piwo zgodnie z porozumieniem upoważniającym go do posługiwania się znakami towarowymi i metodami produkcji podmiotu trzeciego.

      (1)  Dz.U. C 261 z 11.8.2014.


title: Sprawa T-543/15: Postanowienie Sądu z dnia z dnia 12 października 2016 r. – Lysoform Dr. Hans Rosemann i in./ECHA [Skarga o stwierdzenie nieważności – Wpisanie jako dostawcy substancji czynnej do wykazu przewidzianego w art. 95 rozporządzenia (UE) nr 582/2012 – Brak bezpośredniego oddziaływania – Niedopuszczalność]

text:
               5.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 454/25

      Postanowienie Sądu z dnia z dnia 12 października 2016 r. – Lysoform Dr. Hans Rosemann i in./ECHA
      (Sprawa T-543/15) (1)

      ([Skarga o stwierdzenie nieważności - Wpisanie jako dostawcy substancji czynnej do wykazu przewidzianego w art. 95 rozporządzenia (UE) nr 582/2012 - Brak bezpośredniego oddziaływania - Niedopuszczalność])
      (2016/C 454/45)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strony skarżące: Lysoform Dr. Hans Rosemann GmbH (Berlin, Niemcy), Ecolab Deutschland GmbH (Monheim, Niemcy), Schülke & Mayr GmbH (Norderstedt, Niemcy) i Diversey Europe Operations BV (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciele: K. Van Maldegem, M. Grunchard i P. Sellar, adwokaci)

         Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) (przedstawiciele: C. Buchanan, W. Broere i M. Heikkilä, pełnomocnicy wspierani przez P. Olivera, barrister)

         Przedmiot

      Żądanie stwierdzenia nieważności, na podstawie art. 263 TFUE, decyzji Europejskiej Agencji Chemikaliów (ECHA) z dnia 17 czerwca 2015 r. dotyczącej wpisania spółki Oxea GmbH z siedzibą w Niemczech jako dostawcy substancji czynnej do wykazu przewidzianego w art. 95 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 528/2012 z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie udostępniania na rynku i stosowania produktów biobójczych (Dz.U. 2012, L 167, s. 1).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  Należy umorzyć postępowanie w przedmiocie wniosków o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta złożonych przez Oxea GmbH i BASF SE.

                  3)

                  Lysoform Dr. Hans Rosemann GmbH, Ecolab Deutschland GmbH, Schülke & Mayr GmbH i Diversey Europe Operations BV pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Europejską Agencję Chemikaliów (ECHA) z wyjątkiem kosztów związanych z wnioskami o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

                  4)

                  Lysoform Dr. Hans Rosemann, Ecolab Deutschland, Schülke & Mayr, Diversey Europe Operations, ECHA, Oxea i BASF pokrywają własne koszty związane z wnioskami o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

         (1)  Dz.U. C 406 z 7.12.2015.


title: Sprawa T-486/12: Wyrok Sądu z dnia 11 czerwca 2014 r. – Golam przeciwko OHIM – Pentafarma (METABOL) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego METABOL — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy METABOL-MG — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               28.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/11

         Wyrok Sądu z dnia 11 czerwca 2014 r. – Golam przeciwko OHIM – Pentafarma (METABOL)
   (Sprawa T-486/12) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego METABOL - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy METABOL-MG - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   2014/C 245/15
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Sofia Golam (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: adwokat N. Trovas)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Geroulakos, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Pentafarma-Sociedade Tecnico-Medicinal, SA (Prior Velho, Portugalia)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 19 lipca 2012 r. (sprawa R 1901/2011-1), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Pentafarma-Sociedade Tecnico-Medicinal, SA a Sofią Golam.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Sofia Golam zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 9 z 12.1.2013.


               10.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 410/5

         Skarga wniesiona w dniu 12 sierpnia 2015 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
   (Sprawa E-20/15)
   (2015/C 410/04)
   Skarga przeciwko Islandii została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 12 sierpnia 2015 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Øyvinda Bø i Íris Ísberg, działających w charakterze pełnomocników Urzędu Nadzoru EFTA, 35 Rue Belliard, 1040 Bruxelles/Brussel, BELGIQUE/BELGIË.
   Urząd Nadzoru EFTA występuje do Trybunału EFTA o:

               1)

               stwierdzenie, że nie podejmując niezbędnych działań w celu wdrożenia aktu prawnego przywołanego w pkt 1 rozdziału VIII załącznika II do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Komisji 2013/10/UE zmieniająca dyrektywę Rady 75/324/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do dozowników aerozoli w celu dostosowania jej przepisów dotyczących oznakowania do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin), dostosowanego do Porozumienia w drodze protokołu 1 do tego porozumienia w wyznaczonym terminie, Islandia uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 3 aktu prawnego oraz art. 7 Porozumienia;

               2)

               obciążenie Islandii kosztami postępowania.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Skarga dotyczy niezastosowania się przez Islandię przed dniem 28 marca 2015 r. do uzasadnionej opinii Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 28 stycznia 2015 r. dotyczącej niewdrożenia przez to państwo do swojego krajowego porządku prawnego dyrektywy Komisji 2013/10/UE zmieniającej dyrektywę Rady 75/324/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do dozowników aerozoli w celu dostosowania jej przepisów dotyczących oznakowania do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin, o której mowa w pkt 1 rozdziału VIII załącznika II do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym i dostosowanej do tego Porozumienia w drodze protokołu 1 (zwanej dalej „aktem prawnym”).

               —

               Urząd Nadzoru EFTA twierdzi, że Islandia uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 3 aktu prawnego oraz art. 7 Porozumienia EOG poprzez nieprzyjęcie środków niezbędnych do wdrożenia aktu prawnego w wyznaczonym terminie.


title: Sprawa C-306/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação do Porto (Portugalia) w dniu 30 maja 2016 r. – António Fernando Maio Marques da Rosa/Varzim Sol — Turismo, Jogo e Animação, S.A.

text:
               5.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação do Porto (Portugalia) w dniu 30 maja 2016 r. – António Fernando Maio Marques da Rosa/Varzim Sol — Turismo, Jogo e Animação, S.A.
   (Sprawa C-306/16)
   (2016/C 326/19)
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Tribunal da Relação do Porto

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: António Fernando Maio Marques da Rosa

      Strona pozwana: Varzim Sol — Turismo, Jogo e Animação, S.A.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w świetle art. 5 dyrektywy Rady 93/104/WE (1) z dnia 23 listopada 1993 r. i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/88/WE (2) z dnia 4 listopada 2003 r. oraz art. 31 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, w przypadku pracowników wykonujących pracę na zmiany z odpowiednimi okresami wolnymi w zakładach, które są otwartego każdego dnia tygodnia, ale nie bez przerwy 24 godziny na dobę, należy koniecznie udzielić obowiązkowego dnia odpoczynku, do którego pracownik ma prawo w ramach każdego okresu siedmiu dni, a więc przynajmniej w siódmym dniu po sześciu następujących po sobie dniach pracy?

               2)

               Czy interpretacja, wedle której w odniesieniu do tych pracowników pracodawca może wybrać dni każdego tygodnia, w których udzieli pracownikowi okresu odpoczynku, do którego ma on prawo, w ten sposób, że pracownik może być zobowiązany do wykonywania pracy w przeciągu dziesięciu następujących po sobie dni bez możliwości zastosowania nadgodzin (na przykład od środy danego tygodnia, w którym dni odpoczynku miały miejsce w poniedziałek i wtorek, do piątku następnego tygodnia, po którym odpoczynek miałby miejsce w sobotę i niedzielę) jest zgodna z wskazanymi dyrektywami i przepisami?

               3)

               Czy interpretacja, wedle której nieprzerwany okres odpoczynku trwający 24 godzin może zostać udzielony w każdym z dni kalendarzowych danego okresu siedmiu dni kalendarzowych i następny nieprzerwany okres odpoczynku trwający 24 godzin (do którego dolicza się 11 godzin odpoczynku dziennego) również może zostać udzielony w każdym z dni kalendarzowych okresu siedmiu dni kalendarzowych następującego po tym poprzednim okresie jest zgodna z wskazanymi dyrektywami i przepisami?

               4)

               Czy mając na uwadze również art. 16 lit. a) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/88/WE z dnia 4 listopada 2003 r. interpretacja, wedle której zamiast nieprzerwanego okresu odpoczynku trwającego 24 godzin (do którego dolicza się 11 godzin odpoczynku dziennego) na każde 7 dni pracownikowi mogą zostać udzielone dwa następujące po sobie lub nienastępujące po sobie okresy odpoczynku trwające 24 godziny nieprzerwanego odpoczynku w każdym z czterech dni kalendarzowych danego okresu odniesienia czternastu dni kalendarzowych jest zgodna z wskazanymi dyrektywami i przepisami?

      (1)  Dyrektywa Rady 93/104/WE z dnia 23 listopada 1993 r. dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy (Dz.U. 1993, L 207, s. 18).

      (2)  Dyrektywa 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy (Dz.U. 2003, L 299, s. 9).


title: Sprawa T-476/07: Skarga wniesiona w dniu 13 grudnia 2007 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Agencji Frontex

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/55

         Skarga wniesiona w dniu 13 grudnia 2007 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Agencji Frontex
   (Sprawa T-476/07)
   (2008/C 51/100)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: adwokat N. Korogiannakis)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich (FRONTEX)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji FRONTEX o odrzuceniu oferty skarżącej i o udzieleniu zamówienia wybranemu oferentowi;

               —

               zasądzenie od FRONTEX na rzecz skarżącej 500 000 EUR z tytułu szkody poniesionej przez nią w związku ze spornym postępowaniem w przedmiocie udzielenia zamówienia;

               —

               obciążenie Komisji (DIGIT) poniesionymi przez skarżącą kosztami obsługi prawnej i innymi kosztami związanymi z niniejszą skargą, nawet gdyby miała zostać oddalona;

               —

               obciążenie FRONTEX poniesionymi przez skarżącą kosztami obsługi prawnej i innymi kosztami związanymi z niniejszą skargą.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca złożyła ofertę w odpowiedzi na zaproszenie do składania ofert ogłoszone przez pozwaną w celu udzielenia zamówienia na usługi informatyczne, sprzęt komputerowy i licencje na oprogramowanie (Dz.U. 2007/S 114-139890). Kwestionuje ona decyzję z dnia 3 października 2007 r., na mocy której pozwana odrzuciła jej ofertę i poinformowała ją, że zamówienie zostanie udzielone innemu oferentowi.
   Na poparcie skargi skarżąca podnosi, że pozwana nie uzasadniła swej decyzji w sposób zgodny z art. 253 WE i że zastosowała kryteria oceny, które nie zostały wyraźnie wskazane w ogłoszeniu o zamówieniu. Ponadto zdaniem skarżącej pozwana popełniła oczywiste błędy w ocenie.


title: Sprawa F-115/11: Skarga wniesiona w dniu 27 października 2011 r. — ZZ przeciwko EBI

text:
               7.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/28

         Skarga wniesiona w dniu 27 października 2011 r. — ZZ przeciwko EBI
   (Sprawa F-115/11)
   2012/C 6/53
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat N. Thieltgen)

      Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji prezesa EBI powołującej innego kandydata, a nie skarżącą na stanowisko kierownika wydziału w ramach EBI oraz wniosek o odszkodowanie i zadośćuczynienie.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji prezesa EBI niepowołującej skarżącej na stanowisko kierownika wydziału ds. taryfikacji i polityki ryzyka w ramach departamentu ryzyka kredytowego dyrekcji generalnej ds. zarządzania ryzykiem i nieprzyznającej jej stanowiska kierownika wydziału ds. taryfikacji i polityki ryzyka w ramach departamentu ryzyka kredytowego dyrekcji generalnej ds. zarządzania ryzykiem;

               —

               nakazanie EBI podjęcia działań niezbędnych do wprowadzenia prawidłowej procedury mającej na celu obsadzenie omawianego stanowiska;

               —

               stwierdzenie odpowiedzialności EBI względem skarżącej w zakresie niezgodnej z prawem decyzji powołującej innego kandydata na sporne stanowisko;

               —

               zasądzenie od EBI na rzecz skarżącej odszkodowania i zadośćuczynienia, powiększonych o odsetki:

                           —

                           w zakresie krzywdy: 50 000 EUR;

                           —

                           w zakresie szkody w związku z utratą wynagrodzenia: 436 100 EUR,

               —

               obciążenie EBI kosztami postępowania.


title: Sprawa T-624/14: Skarga wniesiona w dniu 12 sierpnia 2014 r. – Bice International przeciwko OHIM – Bice (bice)

text:
               6.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 351/28

         Skarga wniesiona w dniu 12 sierpnia 2014 r. – Bice International przeciwko OHIM – Bice (bice)
   (Sprawa T-624/14)
   2014/C 351/36
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Bice International Ltd (Dubaj, Zjednoczone Emiraty Arabskie) (przedstawiciel: N. Gibb, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Bice AG (Baar, Szwajcaria)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 23 maja 2014 r. w sprawie R 1249/2013-1.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Słowny znak towarowy „bice” dla towarów i usług z klas 29, 30 i 43 – rejestracja nr 5 1 26  693

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Bice AG

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Podniesiono, że zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego zostało dokonane w złej wierze w rozumieniu art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 i zarejestrowane z naruszeniem art. 53 ust.1 lit. a) w związku z art. 8 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia nr 207/2009

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do znaku w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 52 ust. 1 lit. b), art. 53 ust. 1 lit. a) w związku z art. 8 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia nr 207/2009.