title: Sprawa C-537/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 8 września 2010 r. w sprawie T-29/05 Deltafina przeciwko Komisji, wniesione w dniu 19 listopada 2010 r. przez Deltafina SpA

text:
               15.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/22

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 8 września 2010 r. w sprawie T-29/05 Deltafina przeciwko Komisji, wniesione w dniu 19 listopada 2010 r. przez Deltafina SpA
   (Sprawa C-537/10 P)
   ()
   2011/C 13/41
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Deltafina SpA (przedstawiciele: J.F. Bellis i F. Di Gianni, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               zmiana zaskarżonego wyroku w części, w której utrzymuje grzywnę nałożoną na Deltafinę, poprzez uchylenie lub — posiłkowo — obniżenie tej grzywny;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w części, w której nakłada grzywnę na Delatfinę, lub — posiłkowo — obniżenie tej grzywny;

               —

               obciążenie Komisji kosztami, w tym kosztami postępowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie podnosi w jego uzasadnieniu dwa zarzuty:

               1)

               Zarzut pierwszy, jako zarzut główny, dotyczy tego, że Sąd nie uwzględnił zasady równego traktowania, nie rozpatrując odpowiednio zarzutu wnoszącej odwołanie dotyczącego naruszenia zasady równego traktowania przy obliczaniu nałożonej grzywny.
               W uzasadnieniu tego zarzutu wnosząca odwołanie twierdzi, że Komisja przyjęła wobec Deltafiny wyższą kwotę wyjściową grzywny na podstawie okoliczności, że Deltafina była największym nabywcą tytoniu przetworzonego w Hiszpanii. Natomiast grzywna nałożona na inne przedsiębiorstwa uczestniczące w naruszeniu (w tym spółkę siostrzaną Deltafiny — Taes) została ustalona wyłącznie na podstawie ich pozycji na rynku surowca tytoniowego w Hiszpanii, to jest na rynku, na którym naruszenie miało miejsce. Grzywna nałożona na Deltafinę narusza zasadę równego traktowania, gdyż Cetarsa i przedsiębiorstwa Dimon/Agroexpansión i Standard/WWTE również były przedsiębiorstwami powiązanymi wertykalnie i posiadały istotne pozycje na rynku tytoniu przetworzonego w Hiszpanii. Okoliczność ta nie została uwzględniona przy ustalaniu ich grzywien. Tymczasem ustalając grzywnę nałożoną na Deltafinę, Komisja wzięła pod uwagę czynnik, którego nie zastosowano wobec innych przedsiębiorstw.

               2)

               Zarzut drugi, mający charakter posiłkowy wobec pierwszego, zgodnie z którym Sąd błędnie zastosował pojęcie „przedsiębiorstwo”, o którym mowa w art. 81 WE, odrzucając w sprzecznej i niezgodnej z prawem argumentacji zarzut wnoszącej odwołanie dotyczący braku przyznania Deltafinie tej samej obniżki grzywny co spółce siostrzanej Taes w następstwie wspólnego wniosku o uprzywilejowane traktowanie złożonego przez Taes i Deltafinę pod przewodnictwem ich spółki dominującej Universal.
               W uzasadnieniu tego zarzutu wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd błędnie zastosował pojęcie „przedsiębiorstwo”, o którym mowa w art. 81 WE, odbiegając od orzecznictwa sądów europejskich w tej materii, w szczególności wynikającego z wyroku w sprawie C-97/08 P Akzo. Zawiadomienie Komisji z 1996 r. w sprawie nienakładania lub obniżania grzywien w sprawach kartelowych (Dz.U. C 207, s. 4) powinno było zostać zastosowane do przedsiębiorstwa Taes/Deltafina jako całości, a nie odrębnie do dwóch spółek, gdyż zawiadomienie to ma zastosowanie do „przedsiębiorstw”, a nie do pojedynczych osób prawnych. W końcu wnosząca odwołanie twierdzi, że argumenty podane przez Komisję w celu odmówienia Deltafinie obniżki grzywny przyznanej Taes są bezzasadne. Uważa ona, że w świetle takich argumentów Deltafina i Taes tworzyły jedno przedsiębiorstwo i z tego powodu Deltafina powinna była uzyskać taką sama obniżkę grzywny jak Taes.


title: Sprawy połączone T-15/15 i T-197/15: Wyrok Sądu z dnia 12 maja 2017 r. – Costa/Parlament (Uposażenia posłów do Parlamentu — Emerytura — Zawieszenie — Odzyskanie — Zasada zapobiegania zbiegowi praw — Przepisy dotyczące zwrotu kosztów i diet posłów do Parlamentu — Odesłanie do ustawodawstwa krajowego — Artykuł 12 ust. 2a lit. v) rozporządzenia w sprawie emerytur dla deputowanych — Wynagrodzenie z racji sprawowania stanowiska prezesa zarządu portu włoskiego — Uzasadnione oczekiwania)

text:
               3.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/25

         Wyrok Sądu z dnia 12 maja 2017 r. – Costa/Parlament
   (Sprawy połączone T-15/15 i T-197/15) (1)

   ((Uposażenia posłów do Parlamentu - Emerytura - Zawieszenie - Odzyskanie - Zasada zapobiegania zbiegowi praw - Przepisy dotyczące zwrotu kosztów i diet posłów do Parlamentu - Odesłanie do ustawodawstwa krajowego - Artykuł 12 ust. 2a lit. v) rozporządzenia w sprawie emerytur dla deputowanych - Wynagrodzenie z racji sprawowania stanowiska prezesa zarządu portu włoskiego - Uzasadnione oczekiwania))
   (2017/C 213/33)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Paolo Costa (Wenecja, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci G. Orsoni i M. Romeo)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: G. Corstens i S. Seyr, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Dwie skargi na podstawie art. 263 TFUE mające na celu stwierdzenie nieważności decyzji prezydium Parlamentu z dnia 20 października 2014 r. i z dnia 9 lutego 2015 r. dotyczących, odpowiednio, zawieszenia tymczasowych świadczeń emerytalnych, których beneficjentem jest skarżący oraz odzyskania kwoty 49 770,42 EUR wypłaconych tym tytułem, jak również noty debetowej 2015-239 z dnia 23 lutego 2015 r. dotyczącej rzeczonego odzyskania.

      Sentencja

               1)

               Skargi zostają oddalone.

               2)

               Paolo Costa zostaje obciążony kosztami postępowania, w tym kosztami związanymi z postępowaniem w przedmiocie środka tymczasowego.

      (1)  Dz.U. C 81 z 9.3.2015.


title: Sprawa F-118/06: Skarga wniesiona w dniu 2 października 2006 r. — Di Bucci przeciwko Komisji

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/67

         Skarga wniesiona w dniu 2 października 2006 r. — Di Bucci przeciwko Komisji
   (Sprawa F-118/06)
   (2006/C 294/133)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Vittorio Di Bucci (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: M. van der Woude, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie listy zasług oraz listy urzędników awansowanych do grupy A*12 w ramach postępowania w sprawie awansu za 2005 r. utworzonych w oparciu o art. 10 ust. 3 i 4 ogólnych przepisów wykonawczych do art. 45 regulaminu pracowniczego (przepisy wykonawcze) i opublikowanych w Informations Administratives nr 85-2005 z dnia 23 listopada 2005 r. oraz w każdym razie decyzji o niewpisaniu nazwiska skarżącego na listę awansowanych;

               —

               o ile to konieczne uchylenie wszystkich aktów prowadzących do wydania tej decyzji, w szczególności decyzji określających ilość punktów przyznawanych skarżącemu;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący, urzędnik służby prawnej stale otrzymujący jedne z najwyższych ocen jeżeli chodzi o punkty za zasługi w swej grupie zaszeregowania i w służbie, podnosi przede wszystkim naruszenie art. 45 regulaminu pracowniczego oraz przepisów wykonawczych, według których zasługi są decydującym kryterium przy przydziale punktów pierwszeństwa dyrekcji generalnej (PPDG) oraz przy awansie. Nieawansowanie skarżącego ma być wynikiem po pierwsze tych niezgodności z prawem, które skarżący zakwestionował w skargach F-98/05 (1) i T-312/04 (2), po drugie kryteriów przyznawania PPDG w służbie prawnej, które dają pierwszeństwo urzędnikom mającym najdłuższy staż w grupie zaszeregowania niezależnie od ich zasług, po trzecie określonych błędów przy okazji przyznawania punktów innym urzędnikom w szczególności przez komitet ds. awansu.
   Skarżący twierdzi następnie, że zaskarżone akty naruszają zasady równego traktowania i ekspektatywy rozwoju kariery, dotknięte są oczywistym błędem w ocenie i stanowią nadużycie władzy. Ponadto wiążą się z nimi uchybienia proceduralne i braki formalne.
   Skarżący powołuje się wreszcie na niezgodność z prawem przepisów wykonawczych, podnosząc co następuje:

               —

               nie uwzględniając zakresu odpowiedzialności i wykorzystania kilku języków przy wykonywaniu obowiązków przepisy wykonawcze naruszają art. 45 regulaminu pracowniczego w nowym brzmieniu;

               —

               przewidując, że awanse są determinowane przez pozbawiony uzasadnienia przydział punktów pierwszeństwa na wniosek każdej DG lub komitetu ds. awansu, art. 2, 4, 5, 6, 8, 9, 10, 12 i 13 przepisów wykonawczych naruszają w szczególności art. 25 ust. 2 oraz art. 45 regulaminu pracowniczego;

               —

               przyznając każdej DG jednakową liczbę punktów na urzędnika, art. 4 i 6 przepisów wykonawczych naruszają art. 45 regulaminu pracowniczego, a także zasady ekspektatywy rozwoju kariery i równego traktowania;

               —

               przewidując przydział punktów przejściowych opartych generalnie na stażu pracy w grupie zaszeregowania, art. 13 ust. 2 załącznika II przepisów wykonawczych narusza art. 45 regulaminu pracowniczego;

               —

               przewidując przyznanie punktów pierwszeństwa przez komitet pracowniczy za określone dodatkowe zadania wykonywane w interesie instytucji, które są już uwzględniane przy przydziale punktów za zasługi oraz PPDG, art. 9 i załącznik I do przepisów wykonawczych narusza art. 45 regulaminu pracowniczego oraz zasady ekspektatywy rozwoju kariery i równego traktowania;

               —

               przewidując lepsze traktowanie urzędników DG lub służb zatrudniających niewielu pracowników oraz urzędników oddelegowanych do gabinetów członków Komisji, art. 6 przepisów wykonawczych narusza art. 45 regulaminu pracowniczego oraz zasady ekspektatywy rozwoju kariery i równego traktowania.

      (1)  Dz.U. 10 z 14.01.2006, str. 24 (sprawa pierwotnie zarejestrowana w Sądzie Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich pod sygnaturą T-381/05 i przekazana do Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej postanowieniem z dnia 15.12.2005 r.)

      (2)  Dz.U. C 262 z 23.10.2004 r., str. 45.


title: Sprawa C-491/09: Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/43

         Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-491/09)
   2010/C 24/74
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Sénéchal i S. La Pergola, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2007/63/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. zmieniającej dyrektywy Rady 78/855/EWG oraz 82/891/EWG w odniesieniu do wymogu sprawozdania niezależnego biegłego w przypadku łączenia spółek akcyjnych lub ich podziału (1), a w każdym razie nie informując o nich Komisji, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które ciążą na nim na mocy art. 4 tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy 2007/63/WE upłynął w dniu 31 grudnia 2008 r. W chwili wniesienia niniejszej skargi strona pozwana nie przyjęła jeszcze środków niezbędnych do dokonania transpozycji dyrektywy, bądź, w każdym razie, nie poinformowała o nich Komisji.

      (1)  Dz.U. L 300, s. 47.


title: Sprawa C-168/04: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 21 września 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuł 49 WE — Swoboda świadczenia usług — Przedsiębiorstwo zatrudniające pracowników będących obywatelami państw trzecich — Przedsiębiorstwo świadczące usługi w innym państwie członkowskim — Potwierdzenie oddelegowania na terytorium Wspólnoty )

text:
               18.11.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/4

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 21 września 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-168/04) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuł 49 WE - Swoboda świadczenia usług - Przedsiębiorstwo zatrudniające pracowników będących obywatelami państw trzecich - Przedsiębiorstwo świadczące usługi w innym państwie członkowskim - „Potwierdzenie oddelegowania na terytorium Wspólnoty”)
   (2006/C 281/06)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: B. Eggers, E. Traversa i G. Braun, pełnomicnicy)

      Strona pozwana: Republika Austrii (Przedstawiciele: E. Riedl, C. Pesendorfer i G. Hesse, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuł 49 WE– Uzależnienie oddelegowania pracowników, będących obywatelami państw trzecich, w ramach świadczenia usługi przez przedsiębiorstwo mające siedzibę na terytorium innego państwa członkowskiego od uzyskania potwierdzenia oddelegowania, stanowiące de facto system wydawania pozwolenia administracyjnego, zważywszy że brak takiego potwierdzenia powoduje nałożenie kary grzywny oraz odmowę prawa wjazdu i pobytu dla oddelegowanego pracownika
   Sentencja

               1)

               Uzależniając delegowanie pracowników najemnych będących obywatelami państw trzecich przez przedsiębiorstwo mające siedzibę innym państwie członkowskim od „potwierdzenia oddelegowania na terytorium Wspólnoty” przewidzianego w art. 18 ust. 12-16 austriackiej ustawy o zatrudnianiu cudzoziemców (Ausländerbeschäftigungsgesetz), którego wydanie wymaga po pierwsze, aby delegowany pracownik wykonywał pracę w delegującym go przedsiębiorstwie przynajmniej od roku lub zawarł z nim umowę na czas nieokreślony i po drugie dowodu poszanowania obowiązujących w Austrii warunków zatrudnienia i wynagrodzenia, a nadto przewidując w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach (Fremdengesetz) podstawę automatycznej odmowy wydania dokumentu wjazdu lub dokumentu pobytowego, niedopuszczającą wyjątków, uniemożliwiając konwalidację sytuacji pracownika, będącego obywatelem państwa trzeciego legalnie oddelegowanego przez przedsiębiorstwo mające siedzibę w innym państwie członkowskim, jeżeli pracownik ten wjechał na terytorium Austrii nie posiadając wizy, Republika Austrii naruszyła zobowiązania, które ciążą na niej na mocy art. 49 WE.

               2)

               Republika Austrii zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 146 z 29.05.2004.


title: Sprawa F-144/15: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 28 czerwca 2016 r. – Lorenzet/EASA [Służba publiczna — Personel tymczasowy — Artykuł 2 lit. f) regulaminu pracowniczego — Umowa na czas nieokreślony — Urlop bezpłatny — Urlop z przyczyn osobistych — Odmowa przedłużenia bezpłatnego urlopu na kolejny rok — Artykuł 52 regulaminu pracowniczego]

text:
               5.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/34

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 28 czerwca 2016 r. – Lorenzet/EASA
   (Sprawa F-144/15) (1)

   ([Służba publiczna - Personel tymczasowy - Artykuł 2 lit. f) regulaminu pracowniczego - Umowa na czas nieokreślony - Urlop bezpłatny - Urlop z przyczyn osobistych - Odmowa przedłużenia bezpłatnego urlopu na kolejny rok - Artykuł 52 regulaminu pracowniczego])
   (2016/C 326/57)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Andrea Lorenzet (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Bezpieczeństwa Lotniczego (przedstawiciele: początkowo F. Manuhutu i A. Haug, pełnomocnicy, adwokaci D. Waelbroeck i I. Antypas, następnie F. Manuhutu i A. Haug, pełnomocnicy, adwokaci A. Duron i C. Dekemexhe)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego o nieprzedłużeniu bezpłatnego urlopu z przyczyn osobistych skarżącego na kolejny rok.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Andrea Lorenzet pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążona kosztami Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego.

      (1)  Dz.U. C 8.2.2016, s. 102.


title: Sprawa C-297/13: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 15 maja 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht München – Niemcy) – Data I/O GmbH przeciwko Hauptzollamt München [Odesłanie prejudycjalne — Klasyfikacja taryfowa — Wspólna Taryfa Celna — Nomenklatura scalona — Uwaga 2 do sekcji XVI — Pozycje 8422, 8456, 8473, 8501, 8504, 8543, 8544 i 8473 — Pojęcia „części” i  „towarów”  — Części i akcesoria (silniki, zasilacze, lasery, generatory, kable i zgrzewarki) przeznaczone do zastosowania w systemach programujących — Brak pierwszeństwa zaklasyfikowania do pozycji 8473 w stosunku do pozostałych pozycji objętych działami 84 i 85]

text:
               7.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/10

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 15 maja 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht München – Niemcy) – Data I/O GmbH przeciwko Hauptzollamt München
   (Sprawa C-297/13) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Klasyfikacja taryfowa - Wspólna Taryfa Celna - Nomenklatura scalona - Uwaga 2 do sekcji XVI - Pozycje 8422, 8456, 8473, 8501, 8504, 8543, 8544 i 8473 - Pojęcia „części” i „towarów” - Części i akcesoria (silniki, zasilacze, lasery, generatory, kable i zgrzewarki) przeznaczone do zastosowania w systemach programujących - Brak pierwszeństwa zaklasyfikowania do pozycji 8473 w stosunku do pozostałych pozycji objętych działami 84 i 85])
   2014/C 212/10
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht München

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Data I/O GmbH

      Strona pozwana: Hauptzollamt München

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Finanzgericht München – Wykładnia rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 256, s. 1), zmienionego rozporządzeniami Komisji (WE) nr 2031/2001 z dnia 6 sierpnia 2001 r. (Dz.U. L 279, s. 1), nr 1832/2002 z dnia 1 sierpnia 2002 r. (Dz.U. L 290, s. 1 ), nr 1789/2003 z dnia 11 września 2003 r. (Dz.U. L 281, s. 1) oraz nr 1810/2004 z dnia 7 września 2004 r. (Dz.U. L 327, s. 1), a w szczególności uwagi 2 lit. a) i b) do jego sekcji XVI – Zaklasyfikowanie do pozycji 8473 części i akcesoriów (silników, generatorów, laserów, kabli i zgrzewarek) przeznaczonych do systemów programujących – Ewentualne pierwszeństwo tej pozycji w stosunku do innych pozycji objętych działami 84 i 85

      Sentencja

   Uwagę 2 lit. a) do sekcji XVI Nomenklatury Scalonej zawartej w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, w brzmieniu nadanym kolejno rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2031/2001 z dnia 6 sierpnia 2001 r., rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1832/2002 z dnia 1 sierpnia 2002 r., rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1789/2003 z dnia 11 września 2003 r. i rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1810/2004 z dnia 7 września 2004 r., należy interpretować w ten sposób, że towar, który może być zaklasyfikowany zarówno do pozycji 8473 tej nomenklatury, jako część maszyny objętej pozycją 8471 wspomnianej nomenklatury, jak i do pozycji 8422, 8456, 8501, 8504, 8543 i 8544 tejże nomenklatury, jako samodzielny towar, należy zaklasyfikować jako taki do jednej z tych ostatnich pozycji, w zależności od jego indywidualnych właściwości.

      (1)  Dz.U. C 260 z 7.9.2013.


title: Sprawa C-265/05: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 16 stycznia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation — Chambre civile — Francja) — José Perez Naranjo przeciwko Caisse régionale d'assurance maladie Nord-Picardie (Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 — Artykuł 4 ust. 2a, art. 10a i 95b — Zasiłek uzupełniający z tytułu starości — Przepisy krajowe uzależniające przyznanie tego zasiłku od warunku miejsca zamieszkania — Specjalne świadczenia nieskładkowe — Wpisanie do załącznika IIa rozporządzenia nr 1408/71)

text:
               24.2.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/5

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 16 stycznia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation — Chambre civile — Francja) — José Perez Naranjo przeciwko Caisse régionale d'assurance maladie Nord-Picardie
   (Sprawa C-265/05) (1)

   (Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 - Artykuł 4 ust. 2a, art. 10a i 95b - Zasiłek uzupełniający z tytułu starości - Przepisy krajowe uzależniające przyznanie tego zasiłku od warunku miejsca zamieszkania - Specjalne świadczenia nieskładkowe - Wpisanie do załącznika IIa rozporządzenia nr 1408/71)
   (2007/C 42/09)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Cour de cassation — Chambre civile
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: José Perez Naranjo

      Strona pozwana: Caisse régionale d'assurance maladie Nord-Picardie
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour de cassation — Chambre civile — Paryż — Wykładnia art. 4 ust. 2a, art. 10a, 19 ust. 1 i art. 95b rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. 1997, L 28), w brzmieniu zmienionym — Przepisy krajowe uzależniające przyznanie zasiłku z Krajowego Funduszu Bezpieczeństwa od spełnienia warunku miejsca zamieszkania — Pojęcie specjalnego świadczenia nieskładkowego — Wpisanie zasiłku do załącznika IIa rozporządzenia (EWG) nr 1408/71.
   Sentencja
   Świadczenie takie jak zasiłek uzupełniający, wymieniony w tytule „Francja” w załączniku IIa do rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., stanowi świadczenie specjalne. Badanie sposobu finansowania zasiłku uzupełniającego na podstawie informacji zawartych w aktach sprawy przekazanych Trybunałowi wydaje się wskazywać na brak dającego się wystarczająco zidentyfikować związku pomiędzy ogólną składką na ubezpieczenie społeczne a spornym świadczeniem, co prowadzi do wniosku, że zasiłek uzupełniający posiada charakter nieskładkowy. Jednakże do sądu krajowego należy sprawdzenie dokładności informacji zawartych w pkt 48-52 niniejszego wyroku w celu ostatecznego rozstrzygnięcia czy sporne świadczenie posiada charakter składkowy czy nieskładkowy.

      (1)  Dz.U. C 217 z 3.9.2005 r.


title: Sprawa T-513/10: Skarga wniesiona w dniu 1 listopada 2010 r. — Hamberger Industriewerke przeciwko OHIM (Atrium)

text:
               15.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/29

         Skarga wniesiona w dniu 1 listopada 2010 r. — Hamberger Industriewerke przeciwko OHIM (Atrium)
   (Sprawa T-513/10)
   ()
   2011/C 13/57
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Hamberger Industriewerke GmbH (Stephanskirchen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Schmidpeter)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 26 sierpnia 2010 r. w sprawie R 291/2010-4;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „Atrium” dla towarów z klas 19 i 27.

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1), ponieważ rozpatrywany znak ma charakter odróżniający i nie jest czysto opisowy.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1)


title: Sprawa T-660/14: Skarga wniesiona w dniu 12 września 2014 r. – SV Capital przeciwko EUNB

text:
               1.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/29

         Skarga wniesiona w dniu 12 września 2014 r. – SV Capital przeciwko EUNB
   (Sprawa T-660/14)
   (2014/C 431/52)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: SV Capital OÜ (Tallin, Estonia) (przedstawiciele: M. Greinoman, adwokat)

      Strona pozwana: Europejski Urząd Nadzoru Bankowego (EUNB)

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności w całości decyzji EUNB z dnia 21 lutego 2014 r. nr EBA C 2013 002;

               —

               uchylenie decyzji komisji odwoławczej Europejskich Urzędów Nadzoru nr BoA 2014-CI-02 w części oddalającej odwołanie;

               —

               przekazanie sprawy do właściwego organu EUNB w celu zbadania co do istoty zażalenia SV Capital OÜ z dnia 24 października 2012 r. (uzupełnionego);

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania przed Sądem oraz kosztami poniesionymi w związku z wykonaniem wyroku lub postanowienia Sądu.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy, dotyczący błędów w ustaleniach faktycznych, gdyż zaskarżona decyzja nr EBA C 2013 002 stanowi, że „ani [RR] ani [OP] nie byli szefami oddziału Nordea Bank Finland ani też nie zajmowali kluczowych stanowisk w rozumieniu wytycznych EUNB dotyczących odpowiednich kwalifikacji”, mimo iż komisja odwoławcza uwzględniła przeciwne dowody skarżącej.

               2.

               Zarzut drugi, zgodnie z którym pozwana nie skorzystała z przysługujących jej uprawnień dyskrecjonalnych, gdyż nie uwzględniła okoliczności i) że Nordea jest wpisana na sporządzoną przez Radę Stabilności Finansowej listę 29 światowych instytucji finansowych o znaczeniu systemowym, ii) że chodzi o konglomerat finansowy, iii) że estoński oddział jest istotnym oddziałem oraz iv) że podnoszone naruszenia są istotnej natury.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 39 ust. 1 rozporządzenia EUNB (1) oraz art. 16 kodeksu dobrej praktyki administracyjnej EUNB (2), jako że skarżąca nie miała możliwości zajęcia stanowiska w przedmiocie uzasadnienia i ustaleń pozwanej w zakresie okoliczności faktycznych przed przyjęciem zaskarżonej decyzji nr EBA C 2013 002, gdyż pozwana nie poinformowała skarżącej o swym zamiarze niewszczynania żądanego dochodzenia dotyczącego Nordea Bank Finland i nie podała powodów takiej decyzji.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 3 ust. 3, 4 i 5 wewnętrznych zasad EUNB (3), jako że zastępca przewodniczącego EUNB nie został poinformowany w oparciu o anonimowe informacje o planowanej decyzji o niewszczynaniu dochodzenia.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący nadużycia władzy i nieracjonalnego zachowania EUNB w zakresie w jakim pozwana wykazała się stronniczością, a biorąc pod uwagę czas i nakłady poniesione przez skarżącą w celu wniesienia zażalenia i wykazania jego dopuszczalności, nie było żadnego powodu zakończenia postępowania w tej sprawie bez podjęcia uzasadnionej decyzji co do istoty.

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego), zmiany decyzji nr 716/2009/WE oraz uchylenia decyzji Komisji 2009/78/WE (Dz.U. 2010 L 331, s. 12).

      (2)  Decyzja zarządu EUNB nr DC 006 z dnia 12 stycznia 2011 r. dotycząca kodeksu dobrej praktyki administracyjnej EUNB.

      (3)  Decyzja Rady Organów Nadzoru nr DC 054 z dnia 5 lipca 2012 r. dotycząca wewnętrznych zasad dochodzenia w sprawie naruszenia prawa Unii.


title: Sprawa C-179/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (Węgry) w dniu 21 kwietnia 2015 r. – Daimler AG/Együd Garage Gépjárműjavító és Értékesítő Kft.

text:
               13.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (Węgry) w dniu 21 kwietnia 2015 r. – Daimler AG/Együd Garage Gépjárműjavító és Értékesítő Kft.
   (Sprawa C-179/15)
   (2015/C 228/05)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Fővárosi Törvényszék

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Daimler AG

      Strona pozwana: Együd Garage Gépjárműjavító és Értékesítő Kft.

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 5 ust. 1 lit. b) pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG (1) z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych należy interpretować w ten sposób, że właściciel znaku towarowego ma prawo występować przeciwko osobie trzeciej wskazanej w ogłoszeniu w internecie, zawierającym oznaczenie, które można pomylić z jego znakiem towarowym, dotyczące usługi tej osoby trzeciej identycznej z towarami lub usługami, dla których znak ten został zarejestrowany, przez co w powszechnym odbiorze może zostać wywołane błędne wrażenie, że przedsiębiorstwo tej osoby trzeciej łączą z właścicielem znaku oficjalne stosunki handlowe, nawet w sytuacji, gdy ogłoszenie to nie zostało zamieszczone w internecie przez wskazaną w nim osobę ani na jej rachunek, lub gdy można uzyskać dostęp do tego ogłoszenia w internecie, mimo że wskazana w nim osoba podjęła w sposób, którego można od niej racjonalnie wymagać, działania w celu jego usunięcia, jednak bez powodzenia?

      (1)  Dz.U. 1989, L 40, s. 1.


title: Sprawa C-590/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Winsen (Luhe) (Niemcy) w dniu 17 grudnia 2012 r. — Andrea Merten przeciwko ERGO Lebensversicherung AG

text:
               16.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Winsen (Luhe) (Niemcy) w dniu 17 grudnia 2012 r. — Andrea Merten przeciwko ERGO Lebensversicherung AG
   (Sprawa C-590/12)
   2013/C 46/31
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Winsen (Luhe)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Andrea Merten

      Strona pozwana: ERGO Lebensversicherung AG

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 15 ust. 1 zdanie pierwsze dyrektywy 90/619/EWG (1) przy uwzględnieniu art. 31 ust. 1 dyrektywy 92/96/EWG (2), w brzmieniu art. 35 i 36 w związku z art. 32 dyrektywy 2002/83/WE (3) należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisowi takiemu jak § 5a ust. 2 zdanie czwarte VVG w brzmieniu ustalonym Drittes Gesetz zur Durchführung versicherungsrechtlicher Richtlinien des Rates der Europäischen Gemeinschaften (trzecią ustawą wprowadzającą w życie dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich w dziedzinie prawa ubezpieczeń) z dnia 21 lipca 1994 r., który stanowi, że prawo odstąpienia lub sprzeciwu wygasa najpóźniej rok po dokonaniu zapłaty pierwszej składki ubezpieczeniowej, nawet w sytuacji, gdy ubezpieczający nie został w sposób wystarczający pouczony o prawie do odstąpienia lub sprzeciwu?

      (1)  Druga dyrektywa Rady 90/619/EWG z dnia 8 listopada 1990 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do bezpośrednich ubezpieczeń na życie i ustanowienia przepisów ułatwiających skuteczne korzystanie ze swobody świadczenia usług oraz zmieniającej dyrektywę 79/267/EWG (druga dyrektywa w sprawie ubezpieczeń na życie), Dz.U. L 330, s. 50.

      (2)  Dyrektywa 92/96/EWG z dnia 10 listopada 1992 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do bezpośrednich ubezpieczeń na życie oraz zmieniającej dyrektywy 79/267/EWG i 90/619/EWG (trzecia dyrektywa w sprawie ubezpieczeń na życie), Dz.U. L 360, s. 1.

      (3)  Dyrektywa 2002/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 listopada 2002 r. dotycząca ubezpieczeń na życie, Dz.U. L 345, s. 1.


title: Sprawa F-19/08 R: Postanowienie prezesa Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 25 kwietnia 2008 r. — Bennett i in. przeciwko OHIM (Służba publiczna — Postępowanie w sprawie zastosowania środka tymczasowego — Wniosek o zawieszenie wykonania aktu — Ogłoszenie o konkursie — Pilny charakter — Brak)

text:
               21.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 158/24

         Postanowienie prezesa Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 25 kwietnia 2008 r. — Bennett i in. przeciwko OHIM
   (Sprawa F-19/08 R)
   (Służba publiczna - Postępowanie w sprawie zastosowania środka tymczasowego - Wniosek o zawieszenie wykonania aktu - Ogłoszenie o konkursie - Pilny charakter - Brak)
   (2008/C 158/43)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Kelly-Marie Bennett (Alicante, Hiszpania) i inni (przedstawiciel: G. Vandersanden, avocat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciele: I. de Medrano Caballero i E. Maurage, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o zawieszenie wykonania postanowień ogłoszeń o konkursie OHIMIAD/02/07 i OHIMIAST/02/07 w oczekiwaniu na rozstrzygnięcie co do istoty sprawy, z takim skutkiem, że skarżący nie będą zobowiązani do uczestnictwa w testach konkursowych, a ich umowy o pracę nie będą mogły zostać rozwiązane ze względu na to, że nie znaleźli się na liście rezerwowej.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Wniosek o zastosowania środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Zastrzega się rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów.


title: Sprawa F-47/08: Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2008 r. — Buschak przeciwko Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/52

         Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2008 r. — Buschak przeciwko Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy
   (Sprawa F-47/08)
   (2008/C 171/104)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Willy Buschak (Bonn, Niemcy) (przedstawiciele: L. Lévi i C. Ronzi, avocats)

      Strona pozwana: Europejska Fundacja na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy
   Przedmiot i opis sporu
   Stwierdzenie nieważności decyzji zmieniającej zakres obowiązków skarżącego oraz obciążenie strony pozwanej zapłatą na jego rzecz odszkodowania i zadośćuczynienia
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności skierowanej do skarżącego decyzji wydanej przez dyrektora Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy z dnia 4 lipca 2007 r. zmieniającej zakres jego obowiązków;

               —

               w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 29 lub 30 stycznia 2008 r. oddalającej zażalenie skarżącego;

               —

               obciążenie Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy zapłatą 50 000 EUR tytułem odszkodowania i zadośćuczynienia;

               —

               obciążenie Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy kosztami postępowania.


title: Sprawa T-229/02: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 3 kwietnia 2008 r. — PKK przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w ramach walki z terroryzmem — Zamrożenie funduszy — Skarga o stwierdzenie nieważności — Uzasadnienie)

text:
               7.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/23

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 3 kwietnia 2008 r. — PKK przeciwko Radzie
   (Sprawa T-229/02) (1)

   (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w ramach walki z terroryzmem - Zamrożenie funduszy - Skarga o stwierdzenie nieważności - Uzasadnienie)
   (2008/C 142/40)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Osman Ocalan w imieniu Kurdistan Workers' Party (PKK) (przedstawiciele: M. Muller, QC, E. Grieves i P. Moser, barristers oraz J.G. Pierce, solicitor)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo M. Vitsentzatos i M. Bishop, a następnie M. Bishop i E. Finnegan, działający w charakterze pełnomocników)

      Interwenienci popierający żądania strony pozwanej: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: początkowo R. Caudwell, a następnie E. Jenkinson, działający w charakterze pełnomocników, wspierani przez S. Lee, barrister) oraz Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: P. Kuijper i C. Brown, następnie P. Hetsch i P. Aalto, działający w charakterze pełnomocników)
   Przedmiot sprawy
   Po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2002/460/WE z dnia 17 czerwca 2002 r. wykonującej art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom, mających na celu zwalczanie terroryzmu i uchylającej decyzję 2002/334/WE (Dz.U. L 160, str. 26), a po drugie, wniosek o odszkodowanie.
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Rady 2002/460/WE z dnia 17 czerwca 2002 r. wykonującej art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom, mających na celu zwalczanie terroryzmu i uchylającej decyzję 2002/334/WE w zakresie dotyczącym Kurdistan Workers' Party (PKK).

               2)

               Rada pokrywa koszty własne oraz koszty poniesione przez Osmana Ocalana, działającego w imieniu Kurdistan Workers' Party (PKK) przed Sądem Pierwszej Instancji oraz Trybunałem Sprawiedliwości.

               3)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej oraz Komisja Wspólnot Europejskich pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 233 z 28.9.2002.


title: Sprawa C-449/16: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 21 czerwca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte d’appello di Genova – Włochy) – Kerly Del Rosario Martinez Silva/Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS), Comune di Genova [Odesłanie prejudycjalne — Zabezpieczenie społeczne — Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 — Artykuł 3 — Świadczenia rodzinne — Dyrektywa 2011/98/UE — Artykuł 12 — Prawo do równego traktowania — Obywatele państw trzecich posiadający jedno zezwolenie]

text:
               21.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 277/19

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 21 czerwca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte d’appello di Genova – Włochy) – Kerly Del Rosario Martinez Silva/Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS), Comune di Genova
   (Sprawa C-449/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Zabezpieczenie społeczne - Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 - Artykuł 3 - Świadczenia rodzinne - Dyrektywa 2011/98/UE - Artykuł 12 - Prawo do równego traktowania - Obywatele państw trzecich posiadający jedno zezwolenie])
   (2017/C 277/26)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Corte d’appello di Genova

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Kerly Del Rosario Martinez Silva

      Strona pozwana: Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS), Comune di Genova

      Sentencja

   Artykuł 12 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/98/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie procedury jednego wniosku o jedno zezwolenie dla obywateli państw trzecich na pobyt i pracę na terytorium państwa członkowskiego oraz w sprawie wspólnego zbioru praw dla pracowników z państw trzecich przebywających legalnie w państwie członkowskim należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak rozpatrywane w sprawie w postępowaniu głównym, na mocy którego obywatel państwa trzeciego, który posiada jedno zezwolenie w rozumieniu art. 2 lit. c) tej dyrektywy, nie może korzystać ze świadczenia takiego jak świadczenie na rzecz gospodarstw domowych z co najmniej trojgiem małoletnich dzieci, przewidzianego przez legge n. 448 – Misure di finanza pubblica per la stabilizzazione e lo sviluppo (ustawę nr 448 wprowadzającą przepisy dotyczące finansów publicznych dla stabilizacji i rozwoju) z dnia 23 grudnia 1998 r.

      (1)  Dz.U. C 410 z 7.11.2016.


title: Sprawa T-396/15: Postanowienie Sądu z dnia 30 marca 2017 r. – Herm. Sprenger/EUIPO – web2get (Kształt strzemiona) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Wniosek o unieważnienie prawa do znaku — Wycofanie wniosku o unieważnienie prawa do znaku — Umorzenie postępowania)

text:
               28.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/48

         Postanowienie Sądu z dnia 30 marca 2017 r. – Herm. Sprenger/EUIPO – web2get (Kształt strzemiona)
   (Sprawa T-396/15) (1)

   ((Znak towarowy Unii Europejskiej - Wniosek o unieważnienie prawa do znaku - Wycofanie wniosku o unieważnienie prawa do znaku - Umorzenie postępowania))
   (2017/C 283/74)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Herm. Sprenger GmbH & Co. KG (Iserlohn, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat V. Schiller)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Söder i A. Schifko, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: web2get GmbH & Co. KG (Dülmen, Niemcy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 kwietnia 2015 r. (sprawa R 520/2014-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między web2get GmbH & Co. KG a Herm. Sprenger GmbH & Co. KG.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Herm. Sprenger GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 302 z 14.9.2015.


title: Sprawa T-34/11: Postanowienie Sądu z dnia 16 września 2014 r. – Canon Europa przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Unia celna — Wspólna taryfa celna — Nomenklatura taryfowa i statystyczna — Klasyfikacja według Nomenklatury scalonej — Podpozycje taryfowe — Cła mające zastosowanie do towarów sklasyfikowanych w owych podpozycjach taryfowych — Akt regulacyjny wymagający przyjęcia środków wykonawczych — Niedopuszczalność)

text:
               17.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 409/38

         Postanowienie Sądu z dnia 16 września 2014 r. – Canon Europa przeciwko Komisji
   (Sprawa T-34/11) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Unia celna - Wspólna taryfa celna - Nomenklatura taryfowa i statystyczna - Klasyfikacja według Nomenklatury scalonej - Podpozycje taryfowe - Cła mające zastosowanie do towarów sklasyfikowanych w owych podpozycjach taryfowych - Akt regulacyjny wymagający przyjęcia środków wykonawczych - Niedopuszczalność))
   2014/C 409/54
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Canon Europa NV (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci P. De Baere i P. Muñiz)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal i L. Keppenne, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Stwierdzenie nieważności w części załącznika do rozporządzenia Komisji (UE) nr 861/2010 z dnia 5 października 2010 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej (Dz.U. L 284, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Umarza się postępowanie w przedmiocie wniosków o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta przedstawionych przez Konica Minolta Business Solutions Europe GmbH i Olivetti SpA.

               3)

               Canon Europa NV pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 80 z 12.3.2011.


title: Sprawa T-6/08: Skarga wniesiona w dniu 4 stycznia 2008 r. — Nestlé przeciwko OHIM — Master Beverage Industries (Golden Eagle Deluxe)

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/55

         Skarga wniesiona w dniu 4 stycznia 2008 r. — Nestlé przeciwko OHIM — Master Beverage Industries (Golden Eagle Deluxe)
   (Sprawa T-6/08)
   (2008/C 64/89)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Société des Produits Nestlé SA (Vevey, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat A. von Mühlendahl)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Master Beverage Industries Pte Ltd (Singapur, Singapur)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM wydanej w dniu 1 października 2007 r. w sprawie R 568/2006-2 (wspólnotowy znak towarowy nr 3 156 924);

               —

               odrzucenie spornego zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 3 156 924 dotyczącego wizerunku CZERWONEJ FILIŻANKI z napisem „Golden Eagle Deluxe”;

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą;

               —

               obciążenie Master Beverage, uczestnika postępowania przed Izbą Odwoławczą, kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionym przez stronę skarżącą w związku z postępowaniem przed tą Izbą, jeśli Master Beverage wstąpi do sprawy w charakterze interwenienta.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Master Beverage Industries Pte Ltd

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „Golden Eagle Deluxe” dla towarów z klasy 30 — zgłoszenie nr 3 156 924

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: graficzne i słowne wspólnotowe, międzynarodowe i krajowe znaki towarowe „Red Cup”, „Gold Blend” i wizerunki filiżanki, między innymi, do kawy

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: odrzucenie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady nr 40/94, ponieważ kolidujące ze sobą znaki towarowe są w dużym stopniu podobne do siebie pod względem wizualnym z uwagi na jednakowy układ dziewięciu elementów występujących zarówno w zgłoszonym znaku towarowym jak i w większości wcześniejszych znaków towarowych, które mają charakter samoistnie odróżniający.


title: Sprawa T-244/15: Skarga wniesiona w dniu 15 maja 2015 r. – Klujew/Rada

text:
               13.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/23

         Skarga wniesiona w dniu 15 maja 2015 r. – Klujew/Rada
   (Sprawa T-244/15)
   (2015/C 228/29)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Andrij Klujew (Donieck, Ukraina) (przedstawiciel: R. Gherson, solicitor)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2015/364 z dnia 5 marca 2015 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. L 62, s. 25) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/357 z dnia 5 marca 2015 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. L 62, s. 1) w zakresie, w jakim owe akty dotyczą skarżącego;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie, że art. 1 ust. 1 decyzji Rady 2014/119/WPZiB z dnia 5 marca 2014 r. (ze zmianami) oraz art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (UE) nr 208/2014 z dnia 5 marca 2014 r. (ze zmianami) nie mają zastosowania do skarżącego ze względu na ich bezprawność.

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżący podnosi siedem zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy, w którym skarżący podnosi, że decyzja Rady 2014/119/WPZiB z dnia 5 marca 2014 r., ze zmianami (zwana dalej „decyzją”), w zakresie w jakim nakłada na skarżącego środki ograniczające, jest sprzeczna z wyraźnie wskazanymi w tej decyzji wartościami (przykładowo demokracja, praworządność, poszanowanie praw człowieka), a także narusza zasady i cele wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa (zwanej dalej „WPZiB”) określone w art. 21 TUE. Z tego względu decyzja ta nie spełnia wymogów pozwalających na oparcie jej na art. 29 TUE. Ze względu na nieważność decyzji Rada nie mogła oprzeć się na art. 215 ust. 2 TFUE w celu przyjęcia rozporządzenia Rady (UE) nr 208/2014 z dnia 5 marca 2014 r., ze zmianami (zwanego dalej „rozporządzeniem”). Niedawne wydarzenia jednoznacznie wskazują, że ukraińskie organy ścigania i organy sądowe nie będą traktować skarżącego w sposób sprawiedliwy, niezależny i bezstronny.

               2.

               Zarzut drugi, w którym skarżący utrzymuje, że nie spełnia kryteriów umieszczenia jego nazwiska w wykazie ujętym w załączniku do decyzji i do rozporządzenia (zwanych łącznie dalej „spornymi aktami”). W chwili umieszczenia jego nazwiska w tym wykazie ukraińskie organy nie prowadziły przeciwko skarżącemu postępowania karnego za sprzeniewierzenie funduszy i aktywów publicznych lub za nadużycie władzy, których skutkiem miało być zmniejszenie się stanu ukraińskich funduszy i aktywów.

               3.

               Zarzut trzeci, w którym skarżący twierdzi, że Rada naruszyła jego prawo do obrony oraz prawo do skutecznej ochrony sądowej. Skarżącemu nie przedstawiono poważnych, wiarygodnych i konkretnych dowodów przemawiających za koniecznością objęcia go środkami ograniczającymi. W szczególności nic nie wskazuje na to, że Rada poddała starannej i bezstronnej analizie powody mających uzasadniać ponowne umieszczenie jego nazwiska w wykazie w świetle informacji przekazanych przez skarżącego.

               4.

               Zarzut czwarty, w którym skarżący podnosi, że Rada nie przedstawiła wystarczających powodów przemawiających za umieszczeniem jego nazwiska w wykazie. Wskazane powody nie zawierają żadnych szczegółów i sprowadzają się do ogólnych twierdzeń opartych na stereotypach.

               5.

               Zarzut piąty, w którym skarżący twierdzi, że Rada rażąco naruszyła jego podstawowe prawa do ochrony własności i dobrego imienia. Środki ograniczające nie mają „oparcia w prawie”; zostały nałożone bez zapewnienia skarżącemu odpowiednich gwarancji dających mu możliwość skutecznego zwrócenia się do Rady w jego sprawie; nie ograniczają się do konkretnej części jego majątku, która ma pochodzić ze sprzeniewierzonych środków publicznych, ani nawet do wartości środków, które miałby być sprzeniewierzone; sądy w innych krajach uznały fakt ich nałożenia za potwierdzenie winy skarżącego, wskutek czemu podjęły niekorzystne dla skarżącego działania.

               6.

               Zarzut szósty, w którym skarżący utrzymuje, że Rada oparł swoją decyzję na błędnych okolicznościach faktycznych. Twierdzenia, że ukraińskie organy prowadzą przeciwko skarżącemu postępowanie karne za sprzeniewierzenie funduszy i aktywów publicznych lub za nadużycie władzy, których skutkiem miało być zmniejszenie się stanu ukraińskich funduszy i aktywów, czy też że skarżący jest prawdopodobnie winny stawianych mu zarzutów, są oczywiście nieprawdziwe.

               7.

               Zarzut siódmy, podniesiony na poparcie żądania stwierdzenia bezprawności, w którym skarżący twierdzi, że jeżeli art. 1 ust. 1 decyzji oraz art. 3 ust. 1 rozporządzenia interpretować w ten sposób, że przepisy te dotyczą, po pierwsze, wszelkich dochodzeń prowadzonych przez ukraińskie organy, niezależnie od tego, czy w ich przedmiocie wydano jakiekolwiek orzeczenie czy też wszczęto jakiekolwiek postępowanie będące podstawą dla ich prowadzenia bądź dotyczące ich kontroli lub nadzoru nad nimi, oraz, po drugie, „wszelkich nadużyć władzy w celu uzyskania bezpodstawnej korzyści”, niezależnie od tego, czy skarżącemu faktycznie postawiono zarzut sprzeniewierzenia środków publicznych, sformułowane w tych przepisach kryteria umieszczenia w wykazie – mając na uwadze ich arbitralny zakres wynikający z tak szerokiej interpretacji – nie miałyby podstawy prawnej lub byłyby nieproporcjonalne względem celów, jakie wskazano w decyzji i w rozporządzeniu. Tak sformułowane kryteria umieszczenia w wykazie byłyby w rezultacie bezprawne,


title: Sprawa C-96/12: Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 21 marca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação de Guimarães — Portugalia) — Domingos Freitas, Maria Adília Monteiro Pinto. przeciwko Companhia de Seguros Allianz Portugal SA (Artykuł 99 regulaminu postępowania — Ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych — Dyrektywy 72/166/EWG, 84/5/EWG i 90/232/EWG — Prawo do odszkodowania z tytułu obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych — Odpowiedzialność cywilna ubezpieczonego — Przyczynienie się ofiary do powstania szkody — Wyłączenie lub ograniczenie prawa do odszkodowania)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/43

         Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 21 marca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação de Guimarães — Portugalia) — Domingos Freitas, Maria Adília Monteiro Pinto. przeciwko Companhia de Seguros Allianz Portugal SA
   (Sprawa C-96/12) (1)

   (Artykuł 99 regulaminu postępowania - Ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych - Dyrektywy 72/166/EWG, 84/5/EWG i 90/232/EWG - Prawo do odszkodowania z tytułu obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych - Odpowiedzialność cywilna ubezpieczonego - Przyczynienie się ofiary do powstania szkody - Wyłączenie lub ograniczenie prawa do odszkodowania)
   2013/C 225/74
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Tribunal da Relação de Guimarães

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Domingos Freitas, Maria Adília Monteiro Pinto

      Strona pozwana: Companhia de Seguros Allianz Portugal SA

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal da Relação de Guimarães — Wykładnia dyrektyw: Rady 72/166/EWG z dnia 24 kwietnia 1972 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności (Dz.U. L 103, s. 1), Rady 84/5/EWG z dnia 30 grudnia 1983 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów silnikowych (Dz.U. 1984, L 8, s. 17), Rady 90/232/EWG z dnia 14 maja 1990 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych (Dz.U. L 129, s. 33, a w szczególności jej art. 1 a), 2000/26/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 maja 1990 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i zmieniającej dyrektywy Rady 73/239/EWG i 88/357/EWG (czwartej dyrektywy w sprawie ubezpieczenia pojazdów mechanicznych) (Dz.U. L 181, s. 65) i dyrektywy 2005/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. zmieniającej dyrektywy Rady 72/166/EWG, 84/5/EWG, 88/357/EWG i 90/232/EWG oraz dyrektywę 2000/26/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczące ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych (Dz.U. L 149, d. 14) — Przepisy krajowe pozwalające na wyłączenie lub ograniczenie prawa ofiary do odszkodowania wypadkowego na podstawie oceny jej przyczynienia się do powstania poniesionej przez nią szkody — Wypadek pomiędzy pojazdem samochodowym a rowerzystą spowodowany przez tego rowerzystę

      Sentencja

   Dyrektywa Rady 72/166/EWG z dnia 24 kwietnia 1972 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności, druga dyrektywa Rady 84/5/EWG z dnia 30 grudnia 1983 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów silnikowych i trzecia dyrektywa Rady 90/232/EWG z dnia 14 maja 1990 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych powinny być interpretowane w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one przepisom krajowym z zakresu prawa odpowiedzialności cywilnej, które pozwalają na wyłączenie lub ograniczenie prawa ofiary wypadku do dochodzenia odszkodowania z tytułu ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdu mechanicznego biorącego udział w wypadku na podstawie indywidualnej oceny wyłącznego lub częściowego przyczynienia się tej ofiary do powstania poniesionej przez nią szkody.

      (1)  Dz.U. C 138 z 12.5.2012.


title: Sprawa F-88/08 RENV: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 30 kwietnia 2014 r. – Michel przeciwko ETF

text:
               16.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/47

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 30 kwietnia 2014 r. – Michel przeciwko ETF
   (Sprawa F-88/08 RENV)
   2014/C 184/80
   Język postępowania: francuski
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.


title: Sprawa T-194/04: Skarga wniesiona dnia 27 maja 2004 r. przez The Bavarian Lager Company przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               7.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/21

         Skarga wniesiona dnia 27 maja 2004 r. przez The Bavarian Lager Company przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-194/04)
   (2004/C 201/44)
   Język postępowania: angielski
   Dnia 27 maja 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich przez The Bavarian Lager Company, z siedzibą w Clitheroe (Zjednoczone Królestwo), reprezentowaną przez J. Pearsona i C. Brighta, Solicitors, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie, że zgoda Komisji na poprawkę rządu Zjednoczonego Królestwa do art. 7 ust. 2 lit. a) Supply of Beer (Tied Estate) Order (rozporządzenie dotyczące dostawy piwa) z 1989 r. (S. I. 1989 No 2390) („the guest beer provision”) narusza art. 28 (wcześniej art. 30) Traktatu WE;

               —

               stwierdzenie, że Komisja nie powinna zezwolić na wyżej wspomnianą poprawkę, a w przypadku wyrażenia zgody, sama Komisja narusza art. 28 (wcześniej art. 30) Traktatu WE;

               —

               uchylenie decyzji Komisji z dnia 18 marca 2004 r. odmawiającej ujawnienia stronie skarżącej pewnych dokumentów;

               —

               zobowiązanie Komisji do przedstawienia pełnego kompletu nazwisk osób biorących udział w spotkaniu, które odbyło się dnia 11 października 1996 r., na którym byli obecni urzędnicy Dyrekcji Generalnej ds. Rynku Wewnętrznego, funkcjonariusze Departamentu ds. Handlu i Przemysłu rządu Zjednoczonego Królestwa oraz przedstawiciele Conféderation des Brasseurs du Marché Commun; oraz

               —

               obciążenie Komisji koszami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty:
   Skarżąca spółka została utworzona 28 maja 1992 r., aby importować niemieckie piwo w celu jego sprzedaży w pubach na terenie Zjednoczonego Królestwa. W 1993 r. strona skarżąca zwróciła się do Komisji ze skargą na przypuszczalne naruszenie art. 28 WE (wtedy art. 30 Traktatu WE) w związku z „guest beer provision” (przepis dotyczący piwa pochodzącego z innego browaru) w legislacji Zjednoczonego Królestwa. Na mocy tego przepisu browary są zobowiązane do wyrażenia zgody, aby puby związane z nimi porozumieniami o wyłączności nabycia, mogły oferować „guest beer” pochodzące z innego browaru. „Guest beer” musi być piwem poddanym fermentacji w beczce, z której jest sprzedawane, czyli typu, który produkowany jest prawie wyłącznie w Zjednoczonym Królestwie. Piwo sprzedawane przez stronę skarżącą, podobnie jak większość piw produkowanych poza Zjednoczonym Królestwem, nie może być objęte tym przepisem i strona skarżąca postrzega tego jako środek o skutku równoważnym z ograniczeniami ilościowymi. W piśmie z dnia 21 kwietnia 1997 r. Komisja poinformowała stronę skarżącą, że, w świetle planowanej poprawki do „guest beer provision”, postępowanie przeciwko Zjednoczonemu Królestwu zostało zawieszone i zostanie umorzone z chwilą przyjęcia powyższej poprawki.
   Dnia 5 grudnia 2003 r. strona skarżąca zażądała od Komisji, w oparciu o rozporządzenie nr 1049/2001 (1), udzielenia dostępu to protokołu ze spotkania w tej sprawie, które odbyło się dnia 11 października 1996 r. między przedstawicielami Komisji, rządu Zjednoczonego Królestwa i browarów. W szczególności, strona skarżąca poprosiła Komisję o ujawnienie tożsamości pewnych osób, których nazwiska zostały wymazane we wcześniej udostępnionym stronie skarżącej protokole. Komisja odmówiła żądaniu strony skarżącej i potwierdziła swą odmowę pismem Sekretariatu Generalnego z dnia 18 marca 2004 r. Na poparcie swej odmowy, powołała się na potrzebę ochrony danych osobowych osób obecnych na spotkaniu, jak również na potencjalne zagrożenie możności prowadzenia dochodzeń przez Komisję w tego typu sprawach, w przypadku, gdyby tożsamość osób udzielających Komisji informacji podlegała ujawnieniu.
   W swojej skardze, strona skarżąca dochodzi przede wszystkim oświadczenia przeciwko decyzji Komisji zawieszającej postępowanie przeciwko Zjednoczonemu Królestwu. W tym względzie, strona skarżąca podnosi naruszenie art. 28 i 12 WE.
   Odnośnie odmowy Komisji udzielenia dostępu do żądanych dokumentów, strona skarżąca podnosi, że art. 2 rozporządzenia 1049/2001 zobowiązuje Komisję do pełnego ujawnienia osób biorących udział w przedmiotowym spotkaniu oraz że żaden z wyjątków zawartych w art. 4 nie znajduje zastosowania. Następnie, strona skarżąca utrzymuje, że wyjątek zawarty w art. 4 ust. 3 może podlegać pominięciu, ze względu na istnienie nadrzędnego interesu publicznego przemawiającego za ujawnieniem.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, str. 43).


title: Sprawa T-200/14: Skarga wniesiona w dniu 27 marca 2014 r. – Ben Ali przeciwko Radzie

text:
               30.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 202/23

         Skarga wniesiona w dniu 27 marca 2014 r. – Ben Ali przeciwko Radzie
   (Sprawa T-200/14)
   2014/C 202/30
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Mehdi Ben Tijani Ben Haj Hamda Ben Haj Hassen Ben Ali (Saint-Étienne-du-Rouvray, Francja) (przedstawiciele: A. de Saint Remy, avocat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               przyjęcie środka organizacji postępowania na podstawie art. 64 regulaminu postępowania przed Sądem mającego na celu doprowadzenie do ujawnienia przez Komisję „wszystkich dokumentów dotyczących przyjęcia”;

               —

               stwierdzenie nieważności z jednej strony decyzji Rady 2014/49/WPZiB z dnia 30 stycznia 2014 r. zmieniającej decyzję 2011/72/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Tunezji, a z drugiej strony rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 81/2014 z dnia 30 stycznia 2014 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 101/2011 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Tunezji;

               —

               zasądzenie od Rady zapłaty skarżącemu kwoty ogółem 1 00  000 EUR tytułem odszkodowania obejmującego wszystkie przyczyny;

               —

               zasądzenie od Rady zapłaty skarżącemu kwoty 30  000 EUR tytułem kosztów obrony w niniejszym postępowaniu dodatkowo do kosztów, których zwrot przysługuje na podstawie art. 91 regulaminu postępowania;

               —

               obciążenie Rady całością kosztów postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów, które są zasadnicze takie same jak zarzuty podniesione w sprawie T-301/11 Ben Ali/Rada (1) lub do nich podobne.

      (1)  Dz.U. 2011, C 226, s. 29.


title: Sprawy połączone C-629/15 P i C-630/15 P: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 28 czerwca 2017 r. – Novartis Europharm Ltd/Komisja Europejska, Teva Pharma BV (C-629/15 P), Hospira UK Ltd (C-630/15 P) (Odwołanie — Produkty lecznicze stosowane u ludzi — Pozwolenie na dopuszczenie do obrotu — Rozporządzenie (EWG) nr 2309/93 — Scentralizowana procedura na szczeblu Unii — Zmiana produktu leczniczego będącego przedmiotem pozwolenia na dopuszczenie do obrotu dla innych wskazań terapeutycznych — Oddzielne pozwolenie na dopuszczenie do obrotu i nowa nazwa handlowa — Dyrektywa 2001/83/WE — Artykuł 6 ust. 1 akapit drugi oraz art. 10 ust. 1 — Pojęcie „ogólnego pozwolenia” — Okres ochrony prawnej danych)

text:
               28.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/4

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 28 czerwca 2017 r. – Novartis Europharm Ltd/Komisja Europejska, Teva Pharma BV (C-629/15 P), Hospira UK Ltd (C-630/15 P)
   (Sprawy połączone C-629/15 P i C-630/15 P) (1)

   ((Odwołanie - Produkty lecznicze stosowane u ludzi - Pozwolenie na dopuszczenie do obrotu - Rozporządzenie (EWG) nr 2309/93 - Scentralizowana procedura na szczeblu Unii - Zmiana produktu leczniczego będącego przedmiotem pozwolenia na dopuszczenie do obrotu dla innych wskazań terapeutycznych - Oddzielne pozwolenie na dopuszczenie do obrotu i nowa nazwa handlowa - Dyrektywa 2001/83/WE - Artykuł 6 ust. 1 akapit drugi oraz art. 10 ust. 1 - Pojęcie „ogólnego pozwolenia” - Okres ochrony prawnej danych))
   (2017/C 283/05)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Novartis Europharm Ltd (przedstawiciel: C. Schoonderbeek, advocaat)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Mifsud-Bonnici, A. Sipos i M. Šimerdová, pełnomocnicy), Teva Pharma BV (przedstawiciele: K. Bacon, QC, upoważniona przez C. Firtha, solicitor) (C-629/15 P), Hospira UK Ltd (przedstawiciele: J. Stratford, QC, upoważniona przez E. Vickersa i N. Stoate’a, solicitors) (C-630/15 P)

      Sentencja

               1)

               Odwołania w sprawach C-629/15 P i C-630/15 P zostają oddalone.

               2)

               Novartis Europharm Ltd pokrywa, oprócz własnych kosztów, koszty poniesione przez Komisję Europejską, Teva Pharma BV i Hospira UK Ltd w sprawach C-629/15 P i C-630/15 P.

      (1)  Dz.U. C 38 z 1.2.2016.


title: Sprawa F-56/05: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 29 września 2011 r. — Strobl przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Powołanie — Kandydaci wpisani na listę rezerwy kadrowej przed wejściem w życie nowego regulaminu pracowniczego — Zaszeregowanie do grupy na podstawie nowych, mniej korzystnych przepisów — Artykuł 12 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego — Uzasadnione oczekiwania — Zasada równości — Dyskryminacja ze względu na wiek)

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/21

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 29 września 2011 r. — Strobl przeciwko Komisji
   (Sprawa F-56/05) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Powołanie - Kandydaci wpisani na listę rezerwy kadrowej przed wejściem w życie nowego regulaminu pracowniczego - Zaszeregowanie do grupy na podstawie nowych, mniej korzystnych przepisów - Artykuł 12 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego - Uzasadnione oczekiwania - Zasada równości - Dyskryminacja ze względu na wiek)
   2012/C 138/38
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Peter Strobl (Greifenberg-Beuern, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat H.-J. Rüber)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciel: początkowo J. Currall i H. Krämer, pełnomocnicy, następnie J. Currall, pełnomocnik, adwokat B. Wägenbaur)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Simm i I. Šulce, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji w sprawie zaszeregowującej skarżącego — wpisanego na listę rezerwy kadrowej przed wejściem w życie nowego regulaminu pracowniczego — na podstawie jego mniej korzystnych postanowień (art. 12 załącznika XIII do rozporządzenia (WE, Euratom) nr 723/2004 zmieniającego regulamin pracowniczy urzędników)

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

               3)

               Rada Unii Europejskiej występująca w charakterze interwenienta pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 229 z 17.9.2005, s. 28 (sprawa zarejestrowana pierwotnie w Sądzie Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich pod numerem T-260/05, przekazana Sądowi do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej postanowieniem z dnia 15.12.2005 r.).


title: Sprawa F-34/13: Skarga wniesiona w dniu 16 kwietnia 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/58

         Skarga wniesiona w dniu 16 kwietnia 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-34/13)
   2013/C 207/97
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel): adwokat R. Duta)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursu EPSO/AD/231/12 o niedopuszczeniu skarżącego do etapu oceny zintegrowanej w tym konkursie

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wydanej w dniu 31 stycznia 2013 r. w następstwie zażalenia skarżącego z dnia 25 września 2012 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 28 czerwca 2012 r. oraz z dnia 16 lipca 2012 r., powiadamiających skarżącego o niedopuszczeniu go do etapu preselekcji zwanego „oceną zintegrowaną” w ramach konkursu EPSO/AD/231/12, w którym uczestniczył;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-316/11 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (druga izba) wydanego w dniu 15 kwietnia 2011 r. w sprawie T-96/11 Longevity Health Products, Inc. przeciwko OHIM, wniesione w dniu 22 czerwca 2011 r przez Longevity Health Products, Inc.

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/28

         Odwołanie od postanowienia Sądu (druga izba) wydanego w dniu 15 kwietnia 2011 r. w sprawie T-96/11 Longevity Health Products, Inc. przeciwko OHIM, wniesione w dniu 22 czerwca 2011 r przez Longevity Health Products, Inc.
   (Sprawa C-316/11 P)
   2011/C 269/52
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Longevity Health Products, Inc. (przedstawiciel: J. Korab, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               orzeczenie, że odwołanie wniesione przez spółkę Longevity Health Products, Inc jest dopuszczalne i zasadne;

               —

               uchylenie postanowienia Sądu z dnia 15 kwietnia 2011 r. w sprawie T-96/11;

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie twierdzi, że zaskarżone postanowienie powinno zostać uchylone z następujących powodów:

               —

               rozumowanie Sądu zawarte w uzasadnieniu jest nieprawidłowe;

               —

               Sąd nie rozważył argumentów przedstawionych przez właściciela znaku towarowego.


title: Sprawa C-296/15: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 8 czerwca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Državna revizijska komisija za revizijo postopkov oddaje javnih naročil – Słowenia) – Medisanus d.o.o./Splošna Bolnišnica Murska Sobota (Odesłanie prejudycjalne — Zamówienia publiczne — Produkty lecznicze stosowane u ludzi — Dyrektywa 2004/18/WE — Artykuł 2 i art. 23 ust. 2 i 8 — Artykuły 34 i 36 TFUE — Przetarg publiczny na zaopatrzenie szpitala — Uregulowanie krajowe zobowiązujące do priorytetowej dostawy do szpitali produktów leczniczych wytworzonych z krajowego osocza — Zasada równego traktowania)

text:
               31.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/3

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 8 czerwca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Državna revizijska komisija za revizijo postopkov oddaje javnih naročil – Słowenia) – Medisanus d.o.o./Splošna Bolnišnica Murska Sobota
   (Sprawa C-296/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Zamówienia publiczne - Produkty lecznicze stosowane u ludzi - Dyrektywa 2004/18/WE - Artykuł 2 i art. 23 ust. 2 i 8 - Artykuły 34 i 36 TFUE - Przetarg publiczny na zaopatrzenie szpitala - Uregulowanie krajowe zobowiązujące do priorytetowej dostawy do szpitali produktów leczniczych wytworzonych z krajowego osocza - Zasada równego traktowania))
   (2017/C 249/03)
   Język postępowania: słoweński

      Sąd odsyłający

   Državna revizijska komisija za revizijo postopkov oddaje javnih naročil

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Medisanus d.o.o.

      Strona pozwana: Splošna Bolnišnica Murska Sobota

      Sentencja

   Artykuł 2 i art. 23 ust. 2 i 8 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi, jak również art. 34 TFUE w związku z art. 36 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie obowiązywaniu warunku specyfikacji warunków zamówienia w przetargu publicznym, który zgodnie z ustawodawstwem państwa członkowskiego instytucji zamawiającej wymaga, by produkty lecznicze z osocza, będące przedmiotem tego zamówienia publicznego, były wytworzone z osocza pozyskanego w tym państwie członkowskim.

      (1)  Dz.U. C 346 z 19.10.2015.


title: Sprawa T-398/12: Skarga wniesiona w dniu 6 września 2012 r. — Cosma Moden przeciwko OHIM — s.Oliver Bernd Freier (COSMA)

text:
               27.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/30

      Skarga wniesiona w dniu 6 września 2012 r. — Cosma Moden przeciwko OHIM — s.Oliver Bernd Freier (COSMA)
      (Sprawa T-398/12)
      (2012/C 331/58)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Cosma Moden GmbH & Co. KG (Emsdetten, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Meyer)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: s.Oliver Bernd Freier GmbH & Co. KG (Rottendorf, Niemcy)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie R 2011/2010-4 dotyczącej zgłoszenia nr 6 589 808 i jej zmiana poprzez uznanie odwołania za uzasadnione i w rezultacie oddalenie sprzeciwu także w pozostałym zakresie;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w toku postępowania odwoławczego.

         Zarzuty i główne argumenty

         Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

         Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „COSMA” dla towarów i usług z klas 24, 25 i 35 — zgłoszenie nr 6 589 808

         Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: s.Oliver Bernd Freier GmbH & Co. KG

         Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „comma” i słowny krajowy znak towarowy „comma”, zarejestrowane dla towarów i usług z klas 3, 6, 9, 14, 18, 20, 25, 26, 28 i 35

         Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

         Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

         Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa T-567/10: Skarga wniesiona w dniu 16 grudnia 2010 r. — Vivendi przeciwko Komisji

text:
               5.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/18

         Skarga wniesiona w dniu 16 grudnia 2010 r. — Vivendi przeciwko Komisji
   (Sprawa T-567/10)
   2011/C 72/31
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Vivendi (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci O. Fréget, J.Y. Ollier i M. Struys)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie dopuszczalności niniejszej skargi;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 1 października 2010 r., w której Komisja oddaliła skargę złożoną przez Vivendi w dniu 2 marca 2009 r. (zarejestrowaną pod numerem 2009/4269) dotyczącą naruszenia przez Republikę Francuską dyrektywy 2002/77/WE z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie konkurencji na rynkach sieci i usług łączności elektronicznej, a w konsekwencji art. 106 TFUE poprzez przyznanie korzyści regulacyjnej w zakresie ustalenia wysokości abonamentu telefonicznego;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania przed Sądem poniesionymi przez skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi trzy zarzuty dotyczące istoty sprawy.

               1)

               Zarzut pierwszy oparty na naruszeniu zasady dobrej administracji poprzez ograniczenie się Komisji do pobieżnego zbadania skargi złożonej przez skarżącą.

               2)

               Zarzut drugi oparty na naruszeniu prawa przy ocenie pojęcia praw specjalnych i wyłącznych w odniesieniu do dyrektywy 2002/77/WE (1) i art. 106 ust. 3 TFUE.

                           —

                           Skarżąca wskazuje, że Komisja nie może zaniechać nałożenia kary za przyznanie przez Republikę Francuską korzyści regulacyjnej na rzecz France Télécom polegającej na ustaleniu ceny abonamentu telefonicznego w usłudze powszechnej na poziomie wykluczającym zaoferowanie jakiejkolwiek usługi konkurencyjnej wobec usługi France Télécom, powołując się na okoliczność, że żaden operator prywatny nie wystąpił z wnioskiem o zlikwidowanie korzyści regulacyjnej.

                           —

                           Tytułem posiłkowym skarżąca wskazuje, ze takie wnioski zostały złożone.

               3)

               Zarzut trzeci oparty na naruszeniu prawa i oczywistym błędzie w ocenie w odniesieniu do zasięgu obowiązków regulatora krajowego wynikających z dyrektyw w dziedzinie komunikacji elektronicznej, ponieważ zachowanie państwa członkowskiego nie może być usprawiedliwione tym, ze ramy prawne są niekompletne lub nieprecyzyjne.

      (1)  Dyrektywa Komisji 2002/77/WE z dnia 16 września 2002 r. w sprawie konkurencji na rynkach sieci i usług łączności elektronicznej (Dz.U. L 249, s. 21).


title: Sprawa T-162/13: Skarga wniesiona w dniu 18 marca 2013 r. — Magic Mountain Kletterhallen i in. przeciwko Komisji

text:
               25.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 147/25

         Skarga wniesiona w dniu 18 marca 2013 r. — Magic Mountain Kletterhallen i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-162/13)
   2013/C 147/46
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Magic Mountain Kletterhallen GmbH (Berlin, Niemcy), Kletterhallenverband Klever e.V. (Lipsk, Niemcy), Neoliet Beheer BV (Son, Niderlandy) i Pedriza BV (Haarlem, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci M. von Oppen i A. Gerdung)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie na podstawie art. 264 ust. 1 TFUE nieważności decyzji Komisji C(2012) 8761 wersja ostateczna z dnia 5 grudnia 2012 r. dotyczącej pomocy państwa SA.33952 (2012/NN) — Niemcy, Kletteranlagen des Deutschen Alpenvereins;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE

                           —

                           Skarżący twierdzą w ramach tego zarzutu, że Komisja niesłusznie stwierdziła, że sporna pomoc jest zgodna z rynkiem wewnętrznym, gdyż nie występują przesłanki art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE. Skarżący twierdzą, że pomoc nie służy celowi wspólnego interesu. W tym kontekście podnoszą m.in., że wykazuje się to tylko poprzez niewydolność rynku, czego w tej sprawie brak. Skarżący twierdzą ponadto, że brak jest zgodności w rozumieniu art. 106 ust. 2 TFUE. Ponadto ich zdaniem pomoc nie nadaje się do usunięcia rzekomego problemu efektywności rynku. Poza tym pomoc nie ma skutku pobudzającego. Komisja jedynie domniemywa skutku pobudzającego. Do tego pomoc jest nieproporcjonalna. Komisja domniemywa jedynie, że władze krajowe gwarantują proporcjonalność poszczególnej pomocy, i opiera swoje domniemanie błędnie na statusie użyteczności publicznej zainteresowanego stowarzyszenia. Skarżący kwestionują ponadto nieprawidłowe rozważenie interesów przez Komisję. Komisja nie porównała negatywnych i pozytywnych skutków pomocy. W końcu w tym kontekście podnosi się, że pomoc na funkcjonowanie (a przyznana pomoc stanowi przede wszystkim pomoc na funkcjonowanie) w razie wątpliwości jest niezgodna z rynkiem wewnętrznym.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący braku wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego

                           —

                           Skarżący podnoszą w tym miejscu, że Komisja niesłusznie mimo poważnych trudności przy ocenie zgodności pomocy z rynkiem wewnętrznym nie wszczęła formalnego postępowania wyjaśniającego. Wskazówką poważnych trudności jest długi czas trwania wstępnego postępowania wyjaśniającego — tu ponad rok. Mimo to Komisja nie zapewniła wystarczającego zbadania niezbędnych faktów. Zdaniem skarżących niezbędne dokładne zbadanie rynku hal do wspinaczki mogło odbyć się tylko w ramach formalnego postępowania wyjaśniającego. Ponadto rozpatrywana przez Komisję skarga poruszała trudne kwestie prawne dotyczące działalności gospodarczej stowarzyszeń użyteczności publicznej. Skarżący twierdzą również, że jako konkurujące przedsiębiorstwa względnie związki przedsiębiorstw są zainteresowanymi stronami zgodnie z art. 1 lit. h) rozporządzenia (WE) nr 659/1999 i mają prawo do przedstawienia uwag w formalnym postępowaniu wyjaśniającym zgodnie z art. 108 ust. 2 TFUE, którego zostali pozbawieni wskutek błędnej decyzji o niewszczynaniu tego postępowania.


title: Sprawa C-450/15: Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 28 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato/Italsempione – Spedizioni Internazionali SpA [Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 53 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 — Artykuł 23 ust. 2 lit. a) — Wykładnia w świetle zasady proporcjonalności — Określenie kwoty nałożonej grzywny — Kryteria — Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien — Praktyka krajowa — Dostosowanie kwoty podstawowej grzywny — Uwzględnienie okoliczności obciążających lub łagodzących — Zastosowanie górnej granicy wynoszącej 10 % łącznych obrotów — Brak właściwości Trybunału — Oczywisty brak właściwości]

text:
               19.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/13

         Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 28 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato/Italsempione – Spedizioni Internazionali SpA
   (Sprawa C-450/15) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 53 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 - Artykuł 23 ust. 2 lit. a) - Wykładnia w świetle zasady proporcjonalności - Określenie kwoty nałożonej grzywny - Kryteria - Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien - Praktyka krajowa - Dostosowanie kwoty podstawowej grzywny - Uwzględnienie okoliczności obciążających lub łagodzących - Zastosowanie górnej granicy wynoszącej 10 % łącznych obrotów - Brak właściwości Trybunału - Oczywisty brak właściwości])
   (2016/C 343/19)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato

      Strona pozwana: Italsempione – Spedizioni Internazionali SpA

      Sentencja

   Trybunał jest oczywiście niewłaściwy do udzielenia odpowiedzi na wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (radę państwa, Włochy) postanowieniem z dnia 16 czerwca 2015 r.

      (1)  Dz.U. C 381 z 16.11.2015.


title: Sprawa C-375/11: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 marca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour constitutionnelle — Belgia) — Belgacom SA, Mobistar SA, KPN Group Belgium SA przeciwko État belge (Usługi telekomunikacyjne — Dyrektywa 2002/20/WE — Artykuły 3 i 12-14 — Prawo użytkowania częstotliwości radiowych — Opłaty za prawo użytkowania częstotliwości radiowych — Jednorazowe opłaty za przyznanie i przedłużenie obowiązywania prawa użytkowania częstotliwości radiowych — Metoda obliczania — Zmiana istniejących praw)

text:
               1.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/7

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 marca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour constitutionnelle — Belgia) — Belgacom SA, Mobistar SA, KPN Group Belgium SA przeciwko État belge
   (Sprawa C-375/11) (1)

   (Usługi telekomunikacyjne - Dyrektywa 2002/20/WE - Artykuły 3 i 12-14 - Prawo użytkowania częstotliwości radiowych - Opłaty za prawo użytkowania częstotliwości radiowych - Jednorazowe opłaty za przyznanie i przedłużenie obowiązywania prawa użytkowania częstotliwości radiowych - Metoda obliczania - Zmiana istniejących praw)
   2013/C 156/09
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour constitutionnelle

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Belgacom SA, Mobistar SA, KPN Group Belgium SA

      Strona pozwana: État belge

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour constitutionnelle (Belgia) — Wykładnia art. 3, 12, 13 i art. 14 ust. 1 i 2 dyrektywy 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy o zezwoleniach) (Dz.U. L 108, s. 21) — Uregulowania krajowe zobowiązujące operatorów posiadających indywidualne prawa do użytkowania częstotliwości telefonii ruchomej do uiszczenia opłaty jednorazowej w ramach zezwoleń na utworzenie i obsługę na ich terytorium sieci telefonii ruchomej na okres piętnastu lat — Przedłużenie indywidualnych praw operatorów — Spoczywający na operatorach ubiegających się o uzyskanie nowych praw obowiązek uiszczenia opłaty jednorazowej, ustalonej w drodze aukcji, w wysokości przekraczającej opłaty roczne — Dopuszczalność

      Sentencja

               1)

               Artykuły 12 i 13 dyrektywy 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy o zezwoleniach) należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie nałożeniu przez państwo członkowskie na operatorów telefonii ruchomej posiadających prawa użytkowania częstotliwości radiowych jednorazowej opłaty należnej zarówno z tytułu nowego uzyskania praw użytkowania częstotliwości radiowych, jak i z tytułu przedłużenia obowiązywania tych praw, istniejącej obok nie tylko opłaty rocznej za przydział częstotliwości służącej sprzyjaniu optymalnemu wykorzystaniu zasobów, lecz również obok opłaty pokrywającej koszty zarządzania wydawaniem zezwoleń, z zastrzeżeniem, że opłaty te rzeczywiście służą zapewnieniu optymalnego wykorzystania zasobu, jaki stanowią częstotliwości, że są one obiektywnie uzasadnione, jawne, niedyskryminujące i proporcjonalne stosownie do ich przeznaczenia, oraz że uwzględniają cele określone w art. 8 dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy ramowej), co powinien zbadać sąd odsyłający.
               Z tym samym zastrzeżeniem ustalenie opłaty za prawo użytkowania częstotliwości radiowych poprzez odniesienie bądź do pierwotnej jednorazowej opłaty koncesyjnej obliczonej na podstawie liczby częstotliwości i liczby miesięcy, których dotyczyło prawo użytkowania częstotliwości, bądź do kwot wynikających z aukcji, może być właściwą metodą określenia wartości częstotliwości.

               2)

               Artykuł 14 ust. 1 dyrektywy 2002/20 należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie nałożeniu przez państwo członkowskie na operatora telefonii ruchomej opłaty takiej jak opłata sporna w postępowaniu głównym, z zastrzeżeniem, że zmiana ta będzie obiektywnie uzasadniona i proporcjonalna oraz że zostanie zakomunikowana z wyprzedzeniem wszystkim zainteresowanym stronom, aby umożliwić im wyrażenie ich stanowiska, co sąd odsyłający powinien zbadać w świetle okoliczności sprawy, której dotyczy postępowanie główne.

               3)

               Artykuł 14 ust. 2 dyrektywy 2002/20 należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie nałożeniu przez państwo członkowskie na operatora telefonii ruchomej opłaty takiej jak opłata sporna w postępowaniu głównym.

      (1)  Dz.U. C 282 z 24.9.2011.


title: Sprawa C-414/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 27 czerwca 2012 r. w sprawie T-372/10 Bolloré przeciwko Komisji, wniesione w dniu 13 września 2012 r. przez Bolloré

text:
               17.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/10

         Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 27 czerwca 2012 r. w sprawie T-372/10 Bolloré przeciwko Komisji, wniesione w dniu 13 września 2012 r. przez Bolloré
   (Sprawa C-414/12 P)
   2012/C 355/17
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Bolloré (przedstawiciele: adwokaci P. Gassenbach, C. Lemaire i O. de Juvigny)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               Uchylenie wydanego wyroku na tej podstawie, że Sąd naruszył zasadę równego traktowania i wymóg uzasadnienia przez to, że nie wyciągnął żadnych konsekwencji z okoliczności, iż spółka Bolloré została ukarana jako spółka dominująca, w odróżnieniu od spółki Stora, która znajdowała się w równoważnej sytuacji;

               —

               uchylenie wydanego wyroku na tej podstawie, że Sąd naruszył art. 41 karty praw podstawowych, art. 6 EKPC, wymóg uzasadnienia, zakaz przeinaczania oraz prawo do obrony Bolloré, nie uwzględnił skutków stwierdzenia nieważności decyzji 2004/337/WE (1), a także naruszył zasadę powagi rzeczy osądzonej oraz art. 48 § 2 regulaminu postępowania przed Sądem, orzekając, że sprawa Bolloré została rozstrzygnięta w rozsądnym terminie i że spółka ta była w stanie bronić się przed postawionymi jej zarzutami;

               —

               uchylenie wydanego wyroku na tej podstawie, że Sąd naruszył zasady proporcjonalności i słuszności, odmawiając obniżenia kwoty wymierzonej grzywny ze względu na kontekst faktyczny i proceduralny niniejszego postępowania;

               —

               wydanie orzeczenia ostatecznego w sprawie T-372/10, zgodnie z art. 61 statutu Trybunału Sprawiedliwości, a tym samym stwierdzenie nieważności spornej decyzji w zakresie, w jakim dotyczy ona Bolloré lub, w każdym razie, w wykonaniu pełnego prawa do orzekania, obniżenie kwoty grzywny nałożonej na Bolloré przez Komisję i potwierdzonej przez Sąd;

               —

               w wypadku gdyby Trybunał nie orzekł w niniejszej sprawie, pozostawienie kwestii kosztów do rozstrzygnięcia w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie i skierowanie sprawy do Sądu do ponownego rozpoznania, zgodnie z wyrokiem Trybunału;

               —

               wreszcie, zgodnie z art. 69 regulaminu postępowania, obciążenie Komisji kosztami postępowania przed Sadem i Trybunałem.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu odwołania strona wnosząca odwołanie podnosi trzy zarzuty.
   W zarzucie pierwszym, który składa się z dwóch części, wnosząca odwołanie utrzymuje, że Sąd naruszył zasadę równego traktowania i wymóg uzasadnienia przez to, że nie wyciągnął żadnych konsekwencji z faktu, iż została ona ukarana za działania swej byłej spółki zależnej, w odróżnieniu od spółki Stora, która znajdowała siew równoważnej sytuacji.
   W zarzucie drugim, który składa się z czterech części, wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd naruszył art. 41 karty praw podstawowych, art. 6 EKPC, wymóg uzasadnienia, zakaz przeinaczania oraz prawo do obrony Bolloré, nie uwzględnił skutków stwierdzenia nieważności decyzji 2004/337/WE, a także naruszył zasadę powagi rzeczy osądzonej oraz art. 48 § 2 regulaminu postępowania przed Sądem, przez to, że nie orzekł sankcji za naruszenie prawa wnoszącej odwołanie do rozstrzygnięcia jej sprawy w rozsądnym terminie.
   W zarzucie trzecim wnosząca odwołanie utrzymuje, że doszło do naruszenia zasady proporcjonalności i słuszności, ponieważ Sąd nie wziął pod uwagę kontekstu faktycznego i prawnego niniejszego postępowania, odmawiając obniżenia kwoty wymierzonej grzywny.

      (1)  Decyzja Komisji z dnia 17 października 2001 r. uznająca koncentrację za niezgodną ze wspólnym rynkiem i funkcjonowaniem porozumienia o EOG (Sprawa COMP/M.2187 — CVC przeciwko Lenzing) (Dz.U. L 82, s. 20).