title: Sprawa T-264/11 P: Wyrok Sądu z dnia 16 września 2013 r. — De Nicola przeciwko EBI (Odwołanie — Służba publiczna — Personel EBI — Ocena — Awans — Postępowanie w sprawie awansu (2007) — Decyzja komisji odwoławczej — Mobbing — Rozsądny termin — Żądanie stwierdzenia nieważności — Żądanie odszkodowawcze)

text:
               26.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/22

         Wyrok Sądu z dnia 16 września 2013 r. — De Nicola przeciwko EBI
   (Sprawa T-264/11 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Personel EBI - Ocena - Awans - Postępowanie w sprawie awansu (2007) - Decyzja komisji odwoławczej - Mobbing - Rozsądny termin - Żądanie stwierdzenia nieważności - Żądanie odszkodowawcze)
   2013/C 313/41
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Carlo De Nicola (Strassen, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat L. Isola)

      Druga strona postępowania: Europejski Bank Inwestycyjny (EBI) (przedstawiciele: początkowo T. Gilliams i F. Martin, następnie T. Gilliams i G. Nuvoli, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Dal Ferra)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 8 marca 2011 r. w sprawie F-59/09 De Nicola przeciwko BEI, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze.

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 8 marca 2011 r. w sprawie F-59/09 De Nicola przeciwko BEI zostaje uchylony w zakresie, w jakim oddalono w nim, po pierwsze, żądania Carla De Nicoli stwierdzenia nieważności decyzji komisji odwoławczej Europejskiego Banku Inwestycyjnego (EBI), a po drugie, jego żądania naprawienia rzekomych szkód wynikających z mobbingu stosowanego wobec niego przez EBI.

               2)

               W pozostałym zakresie odwołanie główne zostaje oddalone.

               3)

               Sprawa zostaje przekazana do ponownego rozpoznania przez Sąd do spraw Służby Publicznej.

               4)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U C 211 z 16.7.2011.


title: Sprawa T-576/14: Skarga wniesiona w dniu 28 lipca 2014 r. – Larymnis LARKO przeciwko Komisji

text:
               10.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 395/53

      Skarga wniesiona w dniu 28 lipca 2014 r. – Larymnis LARKO przeciwko Komisji
      (Sprawa T-576/14)
      (2014/C 395/66)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Strona skarżąca: Elliniki Metalleftiki kai Metallourgiki Larymnis LARKO A.E. (Kallithea Attikis, Grecja) (przedstawiciel: B. Koulouris, adwokat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 27 marca 2014 r. [SG-Greffe(2014) D/4621/28/03/2014] dotyczącej sprzedaży niektórych aktywów spółki akcyjnej „Geniki Metalleftiki kai Metallourgiki Anonimi Eteria NEA LARKO” [NOWE LARKO], nr SA.37954 (2013/N) (EE 23/05/2014, C 156), skierowanej do Republiki Greckiej;

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżąca w pierwszej kolejności twierdzi, że ma oczywisty interes prawny w stwierdzeniu nieważności zaskarżonej decyzji, gdyż dotyczy jej ona bezpośrednio i indywidualnie w sposób analogiczny do jej adresatów, zaś w drugiej kolejności podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy jest oparty na naruszeniu art. 108 ust. 2 TFUE i art. 14 rozporządzenia nr 659/1999 (1). Skarżąca utrzymuje, że Komisja doszła w zaskarżonej decyzji do wniosku, iż zgłoszona przez państwo greckie sprzedaż niektórych aktywów NOWEGO LARKO – które są wymienione w decyzji – nie będzie skutkowała ciągłością gospodarczą między tą spółką a właścicielem lub właścicielami aktywów, które zostaną sprzedane. Przede wszystkim skarżąca twierdzi, iż Komisja błędnie uważa, że aktywa podlegające sprzedaży stanowią tylko niewielką część działalności NOWEGO LARKO, gdyż w rzeczywistości stanowią one główną część jego działalności, zaś aktywa, które pozostaną jego własnością, są w znacznej części pozbawione wartości z gospodarczego punktu widzenia i nie mogą zostać wykorzystane samodzielnie. Na przykład zakład w Larymnie (którego sprzedaż jest przewidziana w ramach planu prywatyzacji) stanowi główny składnik majątkowy NOWEGO LARKO, gdyż między innymi całość rudy wydobytej w całej Grecji jest przewożona do tego zakładu i jest przetwarzana tylko w tym jednym zakładzie. Po drugie, zaskarżona decyzja jest także obarczona błędem w części, w której Komisja stwierdziła w niej, iż aktywa, które mają zostać sprzedane na licytacji, nie będą należeć do NOWEGO LARKO, lecz do państwa greckiego, podczas gdy prawdą jest, że zakład hutniczy w Larymnie oraz inne instalacje do przetwarzania rud, jak również instalacje pomocnicze nigdy nie staną się własnością państwa greckiego, lecz pozostaną własnością NOWEGO LARKO nawet po możliwym wygaśnięciu umowy dzierżawy praw górniczych, ponieważ należą w pełni do tej spółki. Bezpośrednim skutkiem powyższych rozważań jest, że zarządzanie NOWYM LARKO zostanie przejęte przez nowego nabywcę, a zatem niedopuszczalne jest, by ten nabywca mógł zostać zwolniony z zobowiązania do zapłaty skarżącej kwot, które jest mu dłużny sprzedawca NOWE LARKO.

                  2.

                  Zarzut drugi jest oparty na naruszeniu art. 296 akapit drugi 2 TFUE. Skarżąca utrzymuje, że zaskarżona decyzja nie jest wystarczająco uzasadniona, ponieważ nie zbadano w niej, czy sporna sprzedaż aktywów na podstawie planu prywatyzacji, która to sprzedaż została zbadana przez Komisję, zakłóca konkurencję lub grozi takim zakłóceniem. Ponadto Komisja w ogóle nie zbadała rynku produktowego: nie zdefiniowała ona tego rynku ani sektora działalności. Zadowoliła się po prostu oświadczeniami rządu greckiego, nie badając ich tak, jak powinna była to uczynić. Nie zwróciła się ona także w ogóle do NOWEGO LARKO o zajęcie stanowiska w tej kwestii, mimo że spółka ta była bezpośrednio zainteresowana decyzją, naruszając tym samym jej prawa podstawowe, zwłaszcza zasadę równego traktowania w porównaniu z rządem greckim, zasadę uzasadnionych oczekiwań wobec instytucji Unii i prawo do bycia wysłuchaną przed wydaniem dotyczącej jej decyzji.

                  3.

                  Zarzut trzeci jest oparty na argumencie, zgodnie z którym zaskarżona decyzja zawiera sprzeczne rozważania, wobec czego jest ona nieuzasadniona i należy stwierdzić jej nieważność. Skarżąca utrzymuje zasadniczo, że podczas gdy Komisja oświadcza w swojej decyzji, iż wszystkie aktywa przeznaczone na sprzedaż powinny być postrzegane jako całość, gdyż łączy ona wypowiedzenie umowy dzierżawy praw górniczych przewidziane w planie prywatyzacji z jednoczesną sprzedażą w drodze licytacji i zastosowaniem klauzuli „sort-out” (selektywnego traktowania aktywów), następnie instytucja ta uznaje, iż istotna jest wartość księgowa, po czym wreszcie dochodzi do wniosku, że ponieważ stosunek aktywów podlegających sprzedaży do pozostałych aktywów – nawet jeśli błędnie – wynosi 1 do 3 z księgowego punktu widzenia, nie ma ciągłości działalności gospodarczej. Ponadto Komisja nie uzasadnia w ogóle dokonanego przez siebie wyboru, że umowy o pracę personelu NOWEGO LARKO nie zostają przejęte przez nabywcę, naruszając tym samym istotnie „acquis communautaire” w tym względzie.

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE.


title: Sprawa T-228/13: Skarga wniesiona w dniu 19 kwietnia 2013 r. — NIIT Insurance Technologies przeciwko OHIM (EXACT)

text:
               29.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 189/26

         Skarga wniesiona w dniu 19 kwietnia 2013 r. — NIIT Insurance Technologies przeciwko OHIM (EXACT)
   (Sprawa T-228/13)
   2013/C 189/55
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: NIIT Insurance Technologies Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat M. Wirtz)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 18 lutego 2013 r. w sprawie R 1307/2012-4 dotyczącej zgłoszenia słownego wspólnotowego znaku towarowego nr 010355501 EXACT i wcześniejszej decyzji departamentu znaków towarowych OHIM z dnia 29 maja 2012 r. dotyczącej zgłoszenia słownego wspólnotowego znaku towarowego nr 010355501 EXACT w zakresie dotyczącym odmowy udzielenia ochrony temu znakowi;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy EXACT dla towarów i usług z klas 9, 16 i 42 — zgłoszenie nr 10355501

      Decyzja eksperta: Częściowe odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty:

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 83 rozporządzenia nr 207/2009 w związku z zasadą równego traktowania oraz art. 6 i 14 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. w brzmieniu nadanym protokołem nr 11, który wszedł w życie w dniu 1 listopada 1998 r.

               —

               Naruszenie art. 56 TFUE.


title: Sprawa C-385/08: Skarga wniesiona w dniu 2 września 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich/Rzeczypospolitej Polskiej

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/12

         Skarga wniesiona w dniu 2 września 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich/Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-385/08)
   (2008/C 313/18)
   Język postępowania: polski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: M. Šimerdová i K. Herrmann, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska
   Żądania

               —

               stwierdzenie, że poprzez utrzymywanie w mocy pozwoleń na dopuszczenie do obrotu generycznych produktów leczniczych będących odpowiednikami produktu referencyjnego Plavix Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie art. 6 ust.1 dyrektywy 2001/83/WE (1) w związku z art. 13 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2309/93 (2) oraz art. 89 i 90 rozporządzenia (WE) nr 726/2004 (3);

               —

               stwierdzenie, że poprzez wprowadzenie i utrzymanie na rynku po 1 maja 2004 r. produktów leczniczych, których pozwolenia na dopuszczenie do obrotu nie zostały wydane zgodnie z art. 6 ust. l dyrektywy 200l/83/WE, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tego artykułu;

               —

               obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zdaniem strony skarżącej dopuszczenie do obrotu produktów leczniczych stanowiących przedmiot decyzji Ministra Zdrowia RP wydanych w okresie styczeń — kwiecień 2004 r. i zawierających dodatkowe zalecania oraz wymóg dodatkowych badań nie może być objęte okresem tymczasowym ustanowionym w pkt. 1.5 Załącznika XII do Aktu o warunkach przystąpienia Rzeczpospolitej Polskiej do UE, gdyż owe decyzje Ministra Zdrowia nie stanowiły przed dniem 1 maja 2004 r. pozwoleń na dopuszczenie do obrotu w rozumieniu pkt 1.5 Załącznika XII do Aktu. Dopuszczenie spornych produktów leczniczych musiało więc nastąpić w drodze pozwolenia na dopuszczenie do obrotu wydanego zgodnie z dyrektywą 200l/83/WE lub rozporządzeniem 2309/93/WE.
   Ponadto, w opinii skarżącej dopuszczenie do obrotu generycznych produktów leczniczych będących odpowiednikami produktu referencyjnego Plavix nie mogło być objęte okresem przejściowym ustanowionym w pkt. 1.5 Załącznika XII Aktu o warunkach przystąpienia, gdyż odstępstwa w nim przewidziane dotyczyły wyłącznie wymogów bezpieczeństwa, jakości i skuteczności przewidzianych w dyrektywie 2001/83/WE, nie zaś 10-letniego okresu ochrony danych ustanowionego w art. 13 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2309/93 oraz art. 89 i 90 rozporządzenia (WE) nr 726/2004.

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/83/WE z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. L 311 z dnia 28.11.2001, str. 67-128; Polskie wydanie specjalne rozdz. 13, t. 27, str. 69-130).

      (2)  Rozporządzenie (EWG) nr 2309/93 z dnia 22 lipca 1993 r. ustanawiające wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiające Europejską Agencję ds. Oceny Produktów Leczniczych (Dz.U. L 214 z dnia 24.8.1993, str. 1-21; Polskie wydanie specjalne rozdz. 13, t. 12, str. 151)

      (3)  Rozporządzenie (WE) nr 726/2004 z dnia 31 marca 2004 r. ustanawiające wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiające Europejską Agencję Leków (Dz.U. L 136 z dnia 30.4.2004, str. 1-33; Polskie wydanie specjalne rozdz. 13, t. 34, str. 229–261).


title: Sprawa T-417/08: Skarga wniesiona w dniu 29 września 2008 r. — SPA przeciwko Komisji

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/41

         Skarga wniesiona w dniu 29 września 2008 r. — SPA przeciwko Komisji
   (Sprawa T-417/08)
   (2008/C 313/74)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Sociedade Portuguesa de Autores CRL (SPA) (Lizbona, Portugalia) (przedstawiciel: M. Favart, lawyer)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności art. 3 decyzji Komisji z dnia 16 lipca 2008 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE i art. 53 EOG (sprawa COMP/C2/38.698 — CISAC); oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszej skardze strona skarżąca wnosi na podstawie art. 230 WE o częściowe stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 16 lipca 2008 r. (sprawa COMP/C2/38.698 — CISAC) dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE i art. 53 EOG. Skarżąca kwestionuje konkretnie ustalenia Komisji zawarte w art. 3 zaskarżonej decyzji stanowiącym, że terytorialne rozgraniczenia wzajemnych upoważnień do reprezentacji udzielanych przez jeden związek autorów na rzecz drugiego stanowią uzgodnioną praktykę naruszającą art. 81 WE i art. 53 EOG.
   Zarzuty i główne argumenty podniesione przez stronę skarżącą są identyczne jak te, które podniosła strona skarżąca w sprawie T-415/08 IMRO przeciwko Komisji.


title: Sprawa C-605/13 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 21 kwietnia 2015 r. – Issam Anbouba/Rada Unii Europejskiej (Odwołanie — Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte wobec Syryjskiej Republiki Arabskiej — Środki skierowane przeciwko osobom i podmiotom czerpiącym korzyści z polityki prowadzonej przez reżim — Dowód zasadności umieszczenia w wykazach — Łańcuch poszlak)

text:
               22.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/6

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 21 kwietnia 2015 r. – Issam Anbouba/Rada Unii Europejskiej
   (Sprawa C-605/13 P) (1)

   ((Odwołanie - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte wobec Syryjskiej Republiki Arabskiej - Środki skierowane przeciwko osobom i podmiotom czerpiącym korzyści z polityki prowadzonej przez reżim - Dowód zasadności umieszczenia w wykazach - Łańcuch poszlak))
   (2015/C 205/07)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Issam Anbouba (przedstawiciele: adwokaci M.A. Bastin, J.M. Salva i S. Orlandi)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. Vitro, R. Liudvinaviciute i M.M. Joséphidès, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający drugą stronę postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Pardo Quintillán i F. Castillo de la Torre, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Issam Anbouba pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 45 z 15.2.2014.


title: Sprawa T-127/07 P: Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 15 lutego 2007 r. w sprawie F-142/06 Bligny przeciwko Komisji, wniesione w dniu 20 kwietnia 2007 r. przez F. Bligny'ego

text:
               23.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 140/34

         Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 15 lutego 2007 r. w sprawie F-142/06 Bligny przeciwko Komisji, wniesione w dniu 20 kwietnia 2007 r. przez F. Bligny'ego
   (Sprawa T-127/07 P)
   (2007/C 140/57)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Francesco Bligny (Tassin-La-Demi-Lune, Francja) (przedstawiciel: adwokat P. Lebel-Nourissat)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               stwierdzenie, że Sąd do spraw Służby Publicznej (SSP) dopuścił się błędu w ocenie kandydatury odnośnie do ciążącego na kandydacie obowiązku dołączenia dokumentu poświadczającego obywatelstwo;

               —

               stwierdzenie, że SSP nie odpowiedział na zarzuty skarżącego odnośnie do naruszenia zasad uzasadnionych oczekiwań i dobrej administracji obowiązujących komisję konkursową konkursu EPSO AD/26/05;

               —

               w rezultacie uchylenie postanowienia SSP z dnia 15 lutego 2007 r. w sprawie F-142/06;

               —

               w razie ponownego orzekania w sprawie, uchylenie decyzji komisji konkursowej konkursu EPSO/AD/26/05 z dnia 7 grudnia 2006 r. oraz z dnia 23 grudnia 2006 r. odmawiającej dopuszczenia skarżącego do konkursu i sprawdzenia jego egzaminu pisemnego oraz uznanie, że formularz zgłoszeń opublikowany dla kandydatów konkursu w dniu 15 maja 2006 r. na stronie internetowej EPSO był nieprawidłowy;

               —

               ewentualnie, odesłanie sprawy przed SSP do ponownego rozpoznania, aby orzekł co do istoty sprawy i obciążył Komisję kosztami postępowania w całości.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnoszący odwołanie domaga się uchylenia postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej oddalającego jako oczywiście bezzasadną jego skargę, w której wnosił o uchylenie decyzji komisji konkursowej odmawiającej sprawdzenia jego egzaminu pisemnego w związku z tym, że formularz zgłoszeniowy nie zawierał dokumentów poświadczających jego obywatelstwo.
   W uzasadnieniu swojego odwołania wnoszący odwołanie podnosi, że SSP dokonał błędnej oceny przedstawionych mu okoliczności faktycznych, dokonując również błędnej wykładni formularza zgłoszeniowego, który miał być wypełniony przez kandydata, który z kolei doprowadził do błędnej oceny kandydatury. Ponadto podnosi zarzut niewystarczającego uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, ponieważ SSP nie odpowiedział na wszystkie zarzuty i żądania przedstawione przez skarżącego w pierwszej instancji.


title: Sprawa T-527/09 RENV: Wyrok Sądu z dnia 14 kwietnia 2015 r. – Ayadi/Komisja [Przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania po uchyleniu rozstrzygnięcia — Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami — Rozporządzenie (WE) nr 881/2002 — Zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych osoby w następstwie umieszczenia jej nazwiska w wykazie sporządzonym przez organ Narodów Zjednoczonych — Umieszczenie nazwiska tej osoby w wykazie ujętym w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 — Skarga o stwierdzenie nieważności — Prawa podstawowe — Prawo do obrony — Prawo do skutecznej ochrony sądowej — Prawo do poszanowania własności]

text:
               1.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/11

         Wyrok Sądu z dnia 14 kwietnia 2015 r. – Ayadi/Komisja
   (Sprawa T-527/09 RENV) (1)

   ([Przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania po uchyleniu rozstrzygnięcia - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami - Rozporządzenie (WE) nr 881/2002 - Zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych osoby w następstwie umieszczenia jej nazwiska w wykazie sporządzonym przez organ Narodów Zjednoczonych - Umieszczenie nazwiska tej osoby w wykazie ujętym w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 - Skarga o stwierdzenie nieważności - Prawa podstawowe - Prawo do obrony - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Prawo do poszanowania własności])
   (2015/C 178/12)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Chafiq Ayadi (Dublin, Irlandia) (przedstawiciele: H. Miller, solicitor, P. Moser, QC, E. Grieves, barrister oraz R. Graham, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Paasivirta, T. Scharf i M. Konstantinidis, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Irlandia (przedstawiciele: E. Creedon, pełnomocnik, wspierana początkowo przez E. Regana i N. Travers, SC, a następnie przez N. Travers); Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: E. Finnegan i G. Étienne, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 954/2009 z dnia 13 października 2009 r. zmieniającego po raz 114. rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami (Dz.U. L 269, s. 20) w zakresie, w jakim akt ten dotyczy skarżącego.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność rozporządzenia Komisji (WE) nr 954/2009 z dnia 13 października 2009 r. zmieniającego po raz 114. rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami w zakresie, w jakim akt ten dotyczy Chafiqa Ayadiego.

               2)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty i koszty poniesione przez Chafiqa Ayadiego oraz zwróci kwoty wypłacone przez Sąd z tytułu pomocy prawnej.

               3)

               Irlandia i Rada Unii Europejskiej pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 148 z 5.6.2010.


title: Sprawa C-644/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 16 września 2013 r. w sprawach połączonych T-373/10, T-374/10, T-382/10 i T-402/10 Villeroy & Boch Austria i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 5 grudnia 2013 r. przez Villeroy & Boch

text:
               15.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/24

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 16 września 2013 r. w sprawach połączonych T-373/10, T-374/10, T-382/10 i T-402/10 Villeroy & Boch Austria i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 5 grudnia 2013 r. przez Villeroy & Boch
   (Sprawa C-644/13 P)
   2014/C 45/41
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Villeroy & Boch (przedstawiciele: adwokat J. Philippe)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               całkowite uchylenie wyroku Sądu (czwarta izba) z dnia 16 września 2013 r. wydanego w sprawach połączonych T-373/10, T-374/10, T-382/10 i T-402/10, w zakresie, w jakim w wyroku tym oddalono skargę wnoszącej odwołanie;

               —

               posiłkowo, uchylenie części wyroku Sądu wydanego w dniu 16 września 2013 r.;

               —

               posiłkowo, obniżenie grzywny nałożonej na wnoszącą odwołanie w art. 2 zaskarżonej decyzji z dnia 23 czerwca 2010 r.;

               —

               także posiłkowo, odesłanie sprawy do Sądu, do ponownego jej rozstrzygnięcia;

               —

               obciążenie drugiej strony postępowania kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu odwołania wnosząca odwołanie podnosi cztery zarzuty.
   W ramach zarzutu pierwszego wnosząca odwołanie zwraca uwagę na istnienie sprzeczności w dokonanej przez Sąd ocenie środków dowodowych dotyczących całości okoliczności faktycznych we Francji. W zaskarżonym wyroku Sąd dokonał bowiem oceny trzech dowodów w sposób odmienny, a nawet całkowicie przeciwny do tego, w jaki ocenił on te same dowody w równoległych sprawach połączonych T-379/10 i T-381/10 Sanitec, a także T-380/10 Wabco i Ideal Standard, w których skarżące zostały uwolnione od zarzutów dotyczących Francji. Według wnoszącej odwołanie owa fundamentalna sprzeczność, przejawiająca się sformułowaniem przeciwnych wniosków na podstawie tych samych dowodów, narusza zasadę równego traktowania, zasadę in dubio pro reo, a także zaburza logiczną i prawną spójność wyroku Sądu.
   W ramach zarzutu drugiego wnosząca odwołanie utrzymuje, że Sąd naruszył prawo. Twierdzi ona, że Sąd sztucznie pogrupował odrębne pod względem prawnym i faktycznie niezależne działania, aby zakwalifikować je jako złożone i ciągłe naruszenie. Co więcej, Sąd nie wziął pod uwagę okoliczności, że nie istnieje jakikolwiek stosunek komplementarności pomiędzy działaniami, które ocenił on łącznie.
   W zarzucie trzecim wnosząca odwołanie krytykuje szczegółowość kontroli przeprowadzonej przez Sąd, który poprzestał jej zdaniem na przeprowadzeniu ograniczonej kontroli, a tym samym nie wyczerpał w pełni swych kompetencji kontrolnych i nie skorzystał w pełni z uprawnienia do zmiany decyzji. Wnosząca odwołanie wywodzi na tej podstawie, że doszło do naruszenia prawa do sprawiedliwego procesu.
   W zarzucie trzecim wnosząca odwołanie utrzymuje, że nałożona na nią sankcja jest nieproporcjonalna.


title: Sprawa F-60/05: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 21 lutego 2008 r. — Vande Velde przeciwko Komisji (Służba publiczna — Pracownik kontraktowy — Zażalenie złożone po terminie — Skarga oczywiście niedopuszczalna)

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/60

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 21 lutego 2008 r. — Vande Velde przeciwko Komisji
   (Sprawa F-60/05) (1)

   (Służba publiczna - Pracownik kontraktowy - Zażalenie złożone po terminie - Skarga oczywiście niedopuszczalna)
   (2008/C 223/112)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Patricke Vande Velde (Linkebeek, Belgia) (przedstawiciel: L. Vogel, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i G. Berscheid, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Arpio Santacruz i I. Sulce, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Służba publiczna — Po pierwsze stwierdzenie nieważności decyzji Komisji oddalającej wniosek skarżącego, byłego członka personelu pomocniczego, złożony w odniesieniu do decyzji ustalającej jego zaszeregowanie i wynagrodzenie jako pracownika kontraktowego i po drugie wniosek o zasądzenie odszkodowania (wcześniej T-268/05)
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 229 z 17.9.2005, str. 30 (sprawa początkowo zarejestrowana w Sądzie Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich pod sygnaturą T-268/05, a następnie przekazana do Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej postanowieniem z dnia 15.12.2005).


title: Sprawa T-211/15 P: Odwołanie wniesione w dniu 27 kwietnia 2015 r. przez Claudia Necciego od postanowienia wydanego w dniu 25 marca 2015 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-5/15, Necci/Komisja

text:
               22.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/38

         Odwołanie wniesione w dniu 27 kwietnia 2015 r. przez Claudia Necciego od postanowienia wydanego w dniu 25 marca 2015 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-5/15, Necci/Komisja
   (Sprawa T-211/15 P)
   (2015/C 205/51)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Claudio Necci (Auderghem, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej z dnia 25 marca 2015 r. w sprawie F-5/15 (Necci/Komisja);

               —

               przekazanie sprawy do Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej celem ponownego rozpoznania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do skutecznej ochrony sądowej, ponieważ Sąd do spraw Służby Publicznej (zwany dalej „SSP”) odrzucił wniesiona przez skarżącego skargę o stwierdzenie nieważności ze względu na niedopuszczalność, którą niesłusznie zakwalifikował jako „oczywistą”.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa, jakiego dopuścił się SSP, ponieważ uznał, że termin do złożenia zażalenia w rozumieniu art. 90 regulaminu pracowniczego rozpoczynał bieg w chwili otrzymania propozycji dotyczącej liczby dodatkowych lat służby uprawniających do emerytury, a nie w chwili jej przyjęcia przez pracownika.


title: Sprawa T-217/11: Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2011 r. — Staelen przeciwko Rzecznikowi Praw Obywatelskich

text:
               9.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 204/24

         Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2011 r. — Staelen przeciwko Rzecznikowi Praw Obywatelskich
   (Sprawa T-217/11)
   2011/C 204/44
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Claire Staelen (Bridel, Luksemburg) (przedstawiciele: L. Levi i M. Vandenbussche, adwokaci)

      Strona pozwana: europejski Rzecznik Praw Obywatelskich

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zasądzenie od Rzecznika Praw Obywatelskich na rzecz strony skarżącej zapłaty kwoty 559 382,13 EUR netto tytułem naprawienia szkody poniesionej w przeszłości, powiększonej o odsetki za zwłokę zgodnie ze stawką Europejskiego Banku Centralnego podwyższoną o dwa punkty;

               —

               zasądzenie od Rzecznika Praw Obywatelskich zapłaty na rzecz wspólnotowej kasy emerytalnej składek na emeryturę na rzecz strony skarżącej, odpowiadających wynagrodzeniu podstawowemu wyliczonemu dla okresu od czerwca 2005 r. do kwietnia 2011 r., mianowicie łącznej kwocie 482 225,97 EUR;

               —

               zasądzenie od Rzecznika Praw Obywatelskich zapłaty na rzecz strony skarżącej comiesięcznie, począwszy od maja 2011 r. do marca 2026 r. kwot netto odpowiadających wynagrodzeniu określonemu dla urzędników kategorii AD począwszy od kategorii zaszeregowania AD 9 stopień 2, drugi rok, biorąc pod uwagę normalny przebieg kariery urzędnika należącego do tej samej grupy zaszeregowania, uzupełnionej przez odpowiednie składki na rzecz kasy emerytalnej i na ubezpieczenie chorobowe;

               —

               zasądzenie od Rzecznika Praw Obywatelskich zapłaty na rzecz strony skarżącej kwoty 50 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę;

               —

               obciążenie Rzecznika Praw Obywatelskich całością kosztów postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczy nieprzeprowadzenia wszystkich uzasadnionych dochodzeń w celu wyjaśnienia wszelkich przypadków ewentualnej złej administracji w ramach prowadzenia akt strony skarżącej przez Parlament Europejski. Strona skarżąca zarzuca stronie pozwanej błędne działanie i w konsekwencji naruszenie art. 3 ust. 1 decyzji 94/262/EWWiS, WE, Euratom, w sprawie przepisów i ogólnych warunków regulujących wykonywanie funkcji Rzecznika Praw Obywatelskich (Dz.U. L 113, s. 15).

               2)

               Zarzut drugi dotyczy oczywistego błędu w ocenie, ponieważ strona pozwana przekroczyła granice uznania przysługującego jej w zakresie badania zasadności skargi i w ramach wykonywania przez siebie zadań popełniła błąd mogący doprowadzić do poniesienia przez stronę skarżącą szkody.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczy braku bezstronności, obiektywności i niezależności, złej wiary i nadużycia kompetencji, ponieważ strona pozwana po pierwsze zawarła umowę o współpracę z Parlamentem Europejskim i po drugie uniknęła bez uzasadnienia udzielenia odpowiedzi na centralne pytania związane z wniesioną skargą.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczy naruszenia zasad staranności i dobrej administracji. Strona skarżąca zarzuca stronie pozwanej, po pierwsze, niewzięcie pod uwagę całokształtu elementów mogących mieć wpływ na decyzję wydaną przez nią w ramach badania sytuacji strony skarżącej, po drugie, odmówienie przedstawienia dokumentów, na podstawie których strona pozwana oparła swoją decyzję i, po trzecie, naruszenie rozsądnego terminu na przeprowadzenie procedury.


title: Wykreślenie sprawy C-384/03

text:
               23.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/33

         Wykreślenie sprawy C-384/03 (1)

   (2005/C 182/59)

      (Język postępowania: hiszpański)

   Postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2005 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-384/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii.

      (1)  Dz.U. C 264 z 1.11.2003


title: Sprawa C-204/07 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) wydanego w dniu 6 lutego 2007 r. w sprawie T-23/03 C.A.S. SpA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wniesione w dniu 16 kwietnia 2007 r. przez C.A.S. SpA

text:
               23.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 140/13

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) wydanego w dniu 6 lutego 2007 r. w sprawie T-23/03 C.A.S. SpA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wniesione w dniu 16 kwietnia 2007 r. przez C.A.S. SpA
   (Sprawa C-204/07 P)
   (2007/C 140/22)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Wnosząca odwołanie: C.A.S. SpA (przedstawiciel: D. Ehle, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 lutego 2007 r. w sprawie T-23/03 (1);

               —

               uwzględnienie żądań wysuniętych w postępowaniu w pierwszej instancji; ewentualnie przekazanie sprawy Sądowi Pierwszej Instancji w celu rozstrzygnięcia sprawy co do istoty;

               —

               uwzględnienie wniosków w przedmiocie środków organizacji postępowania, przedstawionych przez wnoszącą odwołanie w pismach z dnia 28 stycznia 2003 r., 4 sierpnia 2003 r. i 11 sierpnia 2003 r.;

               —

               obciążenie pozwanej w postępowaniu w pierwszej instancji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W uzasadnieniu swojego odwołania wnosząca odwołanie podnosi dziewięć zarzutów, w oparciu o które uważa ona sporny wyrok za błędny:

      W zarzucie pierwszym wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd Pierwszej Instancji niesłusznie uznał, iż do wyłącznej właściwości władz tureckich należało ustalenie czy wydane przez nie i okazywane przy odprawie przywozowej świadectwa przewozowe A.TR.1 były „prawdziwe” lub „fałszywe” czy też „prawidłowe” lub „nieprawidłowe”. Wnosząca odwołanie uważa, że w przypadkach, gdy istnieją wystarczające i rozstrzygające obiektywne przesłanki, iż właściwe organy celne państwa wywozu dopuściły się nieprawidłowości podczas wydawania świadectw przewozowych (przekazanie formularzy, stempli, podpisów) oraz przy odprawie wywozowej towarów na podstawie tych świadectw, organom celnym przestaje przysługiwać wyłączna właściwość. Późniejsze wyjaśnienia przedstawione przez władze tureckie dotyczące świadectw przewozowych nie mogą zostać uznane za wiarygodne i ostatecznie rozstrzygające.
   W zarzucie drugim wnosząca odwołanie poddaje krytycznej ocenie stanowisko przyjęte w zaskarżonym wyroku dotyczące zakresu prawa dostępu do dokumentów oraz prawa do obrony przysługującego stronie skarżącej. Prawo dostępu do dokumentów nie może dotyczyć jedynie tych dokumentów, na podstawie których Komisja, zgodnie z jej decyzją wewnętrzną oraz jej uzasadnieniami, wydała zaskarżoną decyzję. Prawo dostępu do dokumentów obejmuje także wszystkie pozostałe poufne i jawne dokumenty, które mogą mieć znaczenie dla faktycznej i prawnej argumentacji wnoszącej odwołanie w zakresie oceny okoliczności faktycznych.
   W zarzucie trzecim wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd Pierwszej Instancji obarczył ją całkowitym ciężarem dowodu co do okoliczności faktycznych uzasadniających „szczególną sytuację” w rozumieniu art. 239 kodeksu celnego oraz art. 905 rozporządzenia wykonawczego. Wnosząca odwołanie uważa, że w pewnych przypadkach ciężar dowodu ulega odwróceniu lub, co najmniej, złagodzeniu. W żadnym wypadku na wnoszącej odwołanie nie spoczywa ciężar udowodnienia niektórych okoliczności faktycznych, na które się powołuje, mających miejsce w państwach trzecich (w niniejszej sprawie w Turcji), które mogą i powinny zostać ustalone w optymalny sposób przez Komisję lub Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) w ramach możliwości przysługujących tym instytucjom. Dotyczy to także okoliczności faktycznych, które wchodzą w zakres działań Komisji oraz na które ma ona wpływ.
   W zarzucie czwartym wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd Pierwszej Instancji błędnie — również w świetle nałożenia na nią całkowitego ciężaru dowodu w wydanym przez niego wyroku– nie zarządził środków organizacji postępowania, o które wniosła wnosząca odwołanie, w szczególności w zakresie przeprowadzania dowodów. Propozycje przedstawienia dowodów zostały natomiast odrzucone jako pozbawione znaczenia.
   W zarzucie piątym wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd Pierwszej Instancji dokonał błędnej interpretacji i kwalifikacji w świetle prawa przedstawionych dokumentów oraz okoliczności faktycznych i przesłanek, przedstawionych przez wnoszącą odwołanie, które wskazywały na udział władz tureckich w wydawaniu (rzekomo) „fałszywych” (lecz w rzeczywistości „nieprawidłowych”) świadectw przewozowych A.TR.1. Skutkiem tego Sąd Pierwszej Instancji doszedł do błędnych wniosków prawnych. Sąd również nie wziął zupełnie pod uwagę zasadniczych okoliczności faktycznych jasno przedstawionych przez wnoszącą odwołanie.
   W zarzucie szóstym wnosząca odwołanie podnosi, ze Sąd Pierwszej Instancji nie uznał za błąd Komisji faktu iż Komisja nie zwróciła się do Komitetu Celnego i Rady Stowarzyszenia.
   W zarzucie siódmym wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd Pierwszej Instancji nie uznał jej uzasadnionego interesu w stwierdzeniu nieważności zaskarżonej w części decyzji Komisji w odniesieniu do konkretnego świadectwa przewozowego A.TR.1.
   W zarzucie ósmym wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd Pierwszej Instancji naruszył prawo nie dokonując oceny zasady słuszności i ryzyka w danym przypadku. Sąd nie uznał w związku z tym, że przyjmując nawet, iż świadectwa przewozowe A.TR.1 były fałszywe, w świetle rażących naruszeń, których dopuściły się władze tureckie oraz Komisja, niesłuszne byłoby, biorąc pod uwagę stosunki między podmiotami gospodarczymi i organami administracji, gdyby dopuszczono, aby wnosząca odwołania będąca podmiotem gospodarczym poniosła szkodę, której nie doznałaby gdyby zostały podjęte prawidłowe działania.
   W zarzucie dziewiątym wnosząca odwołanie kwestionuje sporny wyrok w zakresie, w jakim uznaje on, na podstawie art. 220 ust. 2 lit. b) kodeksu celnego, w oparciu o przedstawione i ustalone okoliczności faktyczne, że władze tureckie nie brały czynnego udziału w wydawaniu oraz korzystaniu z 32 świadectw A.TR.1 stanowiących przedmiot niniejszej sprawy.

      (1)  Dz.U. C 82, str. 30.


title: Sprawa T-448/17: Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2017 r. – Sevenfriday/EUIPO – Seven (SEVENFRIDAY)

text:
               11.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/35

         Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2017 r. – Sevenfriday/EUIPO – Seven (SEVENFRIDAY)
   (Sprawa T-448/17)
   (2017/C 300/43)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Sevenfriday AG (Zurych, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci M. Mostardini, F. Mellucci, S. Pallavicini i G. Bellomo)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Seven SpA (Leinì, Włochy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający sporny znaku towarowy: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „SEVENFRIDAY” – zgłoszenie nr 12 915 021

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 maja 2017 r. w sprawie R 2291/2016-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:
   stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie w jakim oddala odwołanie wniesione przez Sevenfriday AG od decyzji B2400482 z dnia 7 października 2016 r. i w konsekwencji zezwolenie na rejestrację zgłoszenia nr 1105144 jako unijnego znaku towarowego.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-349/09: Postanowienie prezesa trzeciej izby Trybunału z dnia 14 grudnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczpospolitej Polskiej

text:
               19.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/12

         Postanowienie prezesa trzeciej izby Trybunału z dnia 14 grudnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczpospolitej Polskiej
   (Sprawa C-349/09) (1)

   2011/C 89/23
   Język postępowania: polski
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 312 z 19.12.2009.


title: Sprawa C-312/14: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 grudnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Ráckevei Járásbíróság – Węgry) – Banif Plus Bank Zrt./Márton Lantos, Mártonné Lantos (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 2004/39/WE — Artykuł 4 ust. 1 i art. 19 ust. 4, 5 i 9 — Rynki instrumentów finansowych — Pojęcie „usług inwestycyjnych i działalności inwestycyjnej” — Przepisy zapewniające ochronę inwestora — Zobowiązania dotyczące prowadzenia działalności w przypadku świadczenia usług inwestycyjnych na rzecz klientów — Obowiązek oceny adekwatności lub właściwego charakteru świadczonej usługi — Umowne skutki braku poszanowania tego obowiązku — Umowa kredytu konsumenckiego — Pożyczka denominowana w walucie obcej — Uruchomienie i zwrot pożyczki w walucie krajowej — Postanowienia dotyczące kursów wymiany walut)

text:
               1.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/6

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 grudnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Ráckevei Járásbíróság – Węgry) – Banif Plus Bank Zrt./Márton Lantos, Mártonné Lantos
   (Sprawa C-312/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2004/39/WE - Artykuł 4 ust. 1 i art. 19 ust. 4, 5 i 9 - Rynki instrumentów finansowych - Pojęcie „usług inwestycyjnych i działalności inwestycyjnej” - Przepisy zapewniające ochronę inwestora - Zobowiązania dotyczące prowadzenia działalności w przypadku świadczenia usług inwestycyjnych na rzecz klientów - Obowiązek oceny adekwatności lub właściwego charakteru świadczonej usługi - Umowne skutki braku poszanowania tego obowiązku - Umowa kredytu konsumenckiego - Pożyczka denominowana w walucie obcej - Uruchomienie i zwrot pożyczki w walucie krajowej - Postanowienia dotyczące kursów wymiany walut))
   (2016/C 038/07)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Ráckevei Járásbíróság

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Banif Plus Bank Zrt.

      Strony pozwane: Márton Lantos, Mártonné Lantos

      Sentencja

   Artykuł 4 ust. 1 pkt 2 dyrektywy 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych, zmieniającej dyrektywę Rady 85/611/EWG i 93/6/EWG i dyrektywę 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającej dyrektywę Rady 93/22/EWG, należy interpretować w ten sposób, że z zastrzeżeniem weryfikacji dokonanej przez sąd odsyłający, nie stanowią usługi lub działalności inwestycyjnej w rozumieniu tego przepisu niektóre transakcje wymiany, dokonywane przez instytucję kredytową na podstawie postanowień umowy kredytu denominowanego w walucie obcej, takiej jak umowa w postępowaniu głównym, polegające na określeniu kwoty kredytu na podstawie kursu kupna waluty mającego zastosowanie przy uruchomieniu środków oraz ustaleniu wysokości rat na podstawie kursu sprzedaży wspomnianej waluty mającego zastosowanie przy obliczaniu każdej raty.

      (1)  Dz.U. C 303 z 8.9.2014.


title: Przydział sędziego A. Popescu do izb

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/2

         Przydział sędziego A. Popescu do izb
   2010/C 346/03
   W związku z objęciem obowiązków sędziego przez A. Popescu, na zgromadzeniu plenarnym w dniu 29 listopada 2010 r. Sąd postanowił wprowadzić następujące zmiany do decyzji zgromadzenia plenarnego z dnia 20 września 2010 r. o przydziale sędziów do izb, zmienionej decyzją z dnia 26 października 2010 r.
   Na okres od dnia 29 listopada 2010 r. do dnia podjęcia obowiązków przez członka z Bułgarii ustala się następujący przydział sędziów do izb:

         Druga izba powiększona, w składzie pięciu sędziów:

   N. J. Forwood, prezes izby, F. Dehousse, I. Wiszniewska-Białecka, M. Prek, J. Schwarcz i A. Popescu, sędziowie.

         Druga izba, w składzie trzech sędziów:

   N. J. Forwood, prezes izby

               a)

               F. Dehousse i A. Popescu, sędziowie;

               b)

               F. Dehousse i J. Schwarcz, sędziowie;

               c)

               J. Schwarcz i A. Popescu, sędziowie.

         Siódma izba powiększona, w składzie pięciu sędziów:

   A. Dittrich, prezes izby, F. Dehousse, I. Wiszniewska-Białecka, M. Prek, J. Schwarcz i A. Popescu, sędziowie.


title: Sprawa T-398/07: Wyrok Sądu z dnia 29 marca 2012 r. — Hiszpania przeciwko Komisji (Konkurencja — Nadużycie pozycji dominującej — Hiszpański rynek szerokopasmowego dostępu do Internetu — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 82 WE — Ustalanie cen — Nożyce cenowe — Lojalna współpraca — Zastosowanie ultra vires art. 82 WE — Pewność prawa — Ochrona uzasadnionych oczekiwań)

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/13

         Wyrok Sądu z dnia 29 marca 2012 r. — Hiszpania przeciwko Komisji
   (Sprawa T-398/07) (1)

   (Konkurencja - Nadużycie pozycji dominującej - Hiszpański rynek szerokopasmowego dostępu do Internetu - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 82 WE - Ustalanie cen - Nożyce cenowe - Lojalna współpraca - Zastosowanie ultra vires art. 82 WE - Pewność prawa - Ochrona uzasadnionych oczekiwań)
   2012/C 138/22
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: N. Díaz Abad, abogado del Estado)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre, É. Gippini Fournier oraz K. Mojzesowicz, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C (2007) 3196 wersja ostateczna z dnia 4 lipca 2007 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 82 [WE] (sprawa COMP/38.784 — Wanadoo España/Telefónica)

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 8 z 12.1.2008.


title: Sprawa T-514/14: Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2014 r. – Hispavima przeciwko Komisji

text:
               8.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/49

         Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2014 r. – Hispavima przeciwko Komisji
   (Sprawa T-514/14)
   2014/C 303/57
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Hispavima, SL (Murcia, Hiszpania) (przedstawiciele: A. Ward, A. Barba i J. Torrecilla, abogados)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie na podstawie art. 263 TFUE nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Komisja stwierdziła w niej istnienie pomocy państwa i nakazała jej odzyskanie od inwestorów AIE;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, uwzględnienie przedstawionych argumentów i uznanie za bezskuteczny zawarty w art. 4.1 in fine nakaz odzyskania rzekomej pomocy jako sprzeczny z zasadami pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań ze względu na to, że nakaz odzyskania pomocy nie może zostać skierowany wcześniej niż publikacja w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w dniu 21 września 2011 r. decyzji o wszczęciu postępowania; ponadto, przyjęcie istnienia po stronie spełniających obiektywne warunki AIE podlegających ochronie uzasadnionych oczekiwań odnośnie ulg podatkowych, które zostały zakwestionowane przed opublikowaniem w Dz.U. UE decyzji z 2006 r.;

               —

               stwierdzenie częściowej nieważności art. 2 tej decyzji i uznanie za niezgodną z prawem zaproponowaną w jej pkt 263 i 167 metodologię określania rzekomej korzyści, której wartość winni zwrócić inwestorzy i której wartość winna zostać ze względu na pewne nieuwzględnione okoliczności obniżona;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 4.1 zaskarżonej decyzji ze względu na to, że przyjmując go Komisja ewidentnie przekroczyła przysługujące jej uprawnienia, gdyż przewiduje on wypłatę inwestorom odszkodowania w przypadku, gdy ustanowione w ramach systemu podatkowego stosowanego do niektórych umów leasingu finansowego, zwanego również hiszpańskim systemem leasingu podatkowego, ulgi podatkowe zostaną uznane za pomoc państwa;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi zarzuty powołane już w sprawach T-401/14 Duro Felguera/Komisja, T-700/13; Bankia/Komisja i T-500/14, Derivados del Flúor/Komisja.


title: Sprawa C-41/10: Skarga wniesiona w dniu 25 stycznia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii

text:
               27.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/19

         Skarga wniesiona w dniu 25 stycznia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-41/10)
   2010/C 80/34
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Rozet i N. Yerrell, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że dokonując nieprawidłowej i niepełnej transpozycji dyrektyw 73/239/EWG (1) i 92/49/EWG (2), Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które ciążą na nim na mocy, w szczególności art. 6, 8, 15, 16 i 17 pierwszej dyrektywy 73/239/EWG, a także na mocy art. 20–22 trzeciej dyrektywy 92/49/EWG;

               —

               obciążenie Królestw Belgii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej skardze Komisja twierdzi, że działalność belgijskich towarzystw ubezpieczeń wzajemnych w dziedzinie dodatkowego ubezpieczenia na wypadek choroby, nie będąc objęta ustawowym systemem zabezpieczenia społecznego, nie jest zgodna z pierwszą i trzecią dyrektywą w sprawie ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie. W zakresie w jakim towarzystwa ubezpieczeń wzajemnych znajdują się na rynku dodatkowych ubezpieczeń w bezpośredniej konkurencji z zakładami ubezpieczeń, powinny podlegać temu samemu co one reżimowi prawnemu. Skarżąca kwestionuje w tym zakresie twierdzenia pozwanej, że usługi dodatkowych ubezpieczeń na wypadek choroby oferowane przez towarzystwa ubezpieczeń wzajemnych objęte są wyjątkiem przewidzianym w art. 2 ust. 1 pkt d) pierwszej dyrektywy i uważa, że ubezpieczenie z tytułu dodatkowego ubezpieczenia nie może być zrównane z „ubezpieczeniem stanowiącym część ustawowego systemu zabezpieczeń społecznych”.
   Komisja zauważa, po pierwsze, że art. 6 pierwszej dyrektywy wymaga, aby podejmowanie działalności w dziedzinie ubezpieczeń bezpośrednich było uzależnione od uprzedniego zezwolenia, o które występuje się do właściwych władz państwa członkowskiego, na terytorium którego zakład ma siedzibę. Tymczasem belgijskie towarzystwa ubezpieczeń wzajemnych nie posiadają zezwolenia zgodnie ze wskazanym przepisem w zakresie ich działalności dotyczącej dodatkowych ubezpieczeń na wypadek choroby.
   Po drugie, skarżąca zarzuca pozwanej naruszenie art. 8 ust. 1 pkt a) pierwszej dyrektywy w zakresie w jakim towarzystwa ubezpieczeń wzajemnych nie należą do zgodnych z prawem form prawnych wymaganych dla zakładów ubezpieczeń w Belgii. Ponadto towarzystwa ubezpieczeń wzajemnych są uprawnione do wykonywania szerokiego zakresu działalności bez bezpośredniego związku z ich działalnością ubezpieczeniową, podczas gdy art. 8 ust. 1 pkt b) pierwszej dyrektywy stanowi, że zakład powinien ograniczyć przedmiot działalności do działalności ubezpieczeniowej oraz czynności bezpośrednio z niej wynikających, wyłączając jakąkolwiek inną działalność gospodarczą. Belgijskie ustawodawstwo jest również niezgodne w świetle art. 8 ust. 1 pkt c) w zakresie w jakim przepis ten przewiduje, że zakład musi przedłożyć planu działalności zgodnie z art. 9 dyrektywy. Tymczasem żaden tego rodzaju plan nie został przedłożony przez towarzystwa ubezpieczeń wzajemnych w odniesieniu do ich działalności w zakresie dodatkowego ubezpieczenia na wypadek choroby. Wreszcie belgijskie towarzystwa ubezpieczeń wzajemnych nie mają obowiązku posiadania minimalnego funduszu gwarancyjnego, wbrew temu co zostało przewidziane w art. 8 ust. 1 pkt d) pierwszej dyrektywy.
   Po trzecie Komisja podnosi, że na mocy art. 13 i kolejnych pierwszej dyrektywy (w szczególności art. 16, 16a i 17) a także art. 15 i 20–22 trzeciej dyrektywy towarzystwa ubezpieczeń wzajemnych muszą utworzyć odpowiednie rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe w odniesieniu do ich działalności w zakresie dodatkowego ubezpieczenia na wypadek choroby a także ustanowić dostępny margines wypłacalności w odniesieniu do całej ich działalności. Tymczasem w Belgii margines wypłacalności w odniesieniu do dodatkowych ubezpieczeń oferowanych przez towarzystwa ubezpieczeń wzajemnych został ustanowiony wyłącznie w 2002 r., a sposób obliczania tego marginesu różni się od sposobu przewidzianego w pierwszej dyrektywie.

      (1)  Pierwsza dyrektywa Rady 73/239/EWG z dnia 24 lipca 1973 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do podejmowania i prowadzenia działalności w dziedzinie ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie (Dz.U. L 228, s. 3).

      (2)  Dyrektywa Rady 92/49/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie oraz zmieniająca dyrektywy 73/239/EWG i 88/357/EWG (trzecia dyrektywa w sprawie ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie) (Dz.U. L 228, s. 1).


title: Sprawa C-103/10: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 9 listopada 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/31

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 9 listopada 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-103/10) (1)

   ()
   2011/C 30/52
   Język postępowania: portugalski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 113 z 1.5.2010.


title: Sprawa T-514/12: Wyrok Sądu z dnia 23 stycznia 2014 r. — NCL przeciwko OHIM (NORWEGIAN BREAKAWAY) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego NORWEGIAN BREAKAWAY — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b)i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               8.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/19

      Wyrok Sądu z dnia 23 stycznia 2014 r. — NCL przeciwko OHIM (NORWEGIAN BREAKAWAY)
      (Sprawa T-514/12) (1)

      (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego NORWEGIAN BREAKAWAY - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b)i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
      (2014/C 71/33)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: NCL Corporation Ltd. (Miami, Floryda, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat N. Grüger)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Schifko, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 12 września 2012 r. (sprawa R 1017/2012-4) dotyczącej zgłoszenia do rejestracji jako wspólnotowego znaku towarowego oznaczenia słownego NORWEGIAN BREAKAWAY

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  NCL Corporation Ltd. pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).

         (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2013.


title: Sprawa T-482/10: Skarga wniesiona w dniu 4 października 2010 r. — Département du Gers przeciwko Komisji

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/50

         Skarga wniesiona w dniu 4 października 2010 r. — Département du Gers przeciwko Komisji
   (Sprawa T-482/10)
   ()
   2010/C 346/99
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Département du Gers (Auch, Francja) (przedstawiciele: S. Mabile i J.-P. Mignard, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej 2010/432/UE z dnia 28 lipca 2010 r. zezwalającej na wprowadzenie do obrotu na mocy rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady produktów zawierających genetycznie zmodyfikowaną kukurydzę 1507x59122 (DAS-Ø15Ø7-1xDAS-59122-7), składających się z niej lub z niej wyprodukowanych;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty przedstawione przez skarżącą są takie same lub zasadniczo podobne do podniesionych w ramach sprawy T-478/10 Département du Gers przeciwko Komisji.


title: Sprawa T-175/13: Postanowienie Sądu z dnia 28 kwietnia 2014 r. – Omega przeciwko OHIM – Omega Engineering (Ω OMEGA)

text:
               24.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/38

         Postanowienie Sądu z dnia 28 kwietnia 2014 r. – Omega przeciwko OHIM – Omega Engineering (Ω OMEGA)
   (Sprawa T-175/13) (1)

   2014/C 194/53
   Język postępowania: francuski
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 147 z 25.5.2013.


title: Sprawa C-332/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria (Węgry) w dniu 19 czerwca 2013 r. — Weigl Ferenc przeciwko Nemzeti Innovációs Hivatal

text:
               21.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria (Węgry) w dniu 19 czerwca 2013 r. — Weigl Ferenc przeciwko Nemzeti Innovációs Hivatal
   (Sprawa C-332/13)
   2013/C 274/05
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Kúria

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Weigl Ferenc

      Strona pozwana: Nemzeti Innovációs Hivatal

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy należy uznać, że Karta praw podstawowych Unii Europejskiej znajduje zastosowanie do stosunku prawnego urzędników rządowych i urzędników publicznych?

               2)

               Czy art. 30 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że przepis, jaki zawiera odnośnie do ochrony prawnej wobec nieuzasadnionych zwolnień z pracy, należy stosować niezależnie od tego, że państwo członkowskie nie uznaje jako wiążącego go art. 24 Zrewidowanej Europejskiej Karty Społecznej?

               3)

               Jeżeli tak, to czy art. 30 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że zgodny z pojęciem „nieuzasadnionego zwolnienia z pracy” jest przepis krajowy, zgodnie z którym, jeżeli zwalnia się urzędnika rządowego, nie ma konieczności informowania go o przyczynach zwolnienia?

               4)

               Czy wyrażenie „zgodnie z prawem Unii oraz ustawodawstwami i praktykami krajowymi” zawarte w art. 30 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie może określić w sposób zgodny z prawem szczególną kategorię osób, do których nie jest konieczne stosowanie art. 30 Karty w przypadku wygaśnięcia jego stosunku prawnego?

               5)

               W zależności od odpowiedzi na pytanie 2-4, czy art. 51 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w odniesieniu do urzędników rządu w ten sposób, że sądy krajowe powinny pomijać przepisy krajowe sprzeczne z art. 30 tej Karty?


title: Sprawa T-347/06: Wyrok Sądu z dnia 27 września 2012 r. — Nynäs Petroleum i Nynas Belgium przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Niderlandzki rynek bitumu do nawierzchni drogowych — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia — Grzywny — Współpraca w toku postępowania administracyjnego — Istotna wartość dodana — Równość traktowania)

text:
               17.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/14

         Wyrok Sądu z dnia 27 września 2012 r. — Nynäs Petroleum i Nynas Belgium przeciwko Komisji
   (Sprawa T-347/06) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Niderlandzki rynek bitumu do nawierzchni drogowych - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia - Grzywny - Współpraca w toku postępowania administracyjnego - Istotna wartość dodana - Równość traktowania)
   2012/C 355/25
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Nynäs Petroleum AB (Sztokholm, Szwecja); i Nynas Belgium AB (Sztokholm) (przedstawiciele: A. Howard, barrister, M. Dean i D. McGowan, solicitors)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre, pełnomocnik, wspierany przez adwokata L. Gyselena)

      Przedmiot

   Tytułem głównym, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2006) 4090 wersja ostateczna z dnia 13 września 2006 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 (WE) (sprawa COMP/F/38.456 — Asfalt (Niderlandy)), oraz tytułem ewentualnym, żądanie obniżenia kwoty grzywny nałożonej na skarżące w tej decyzji.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Nynäs Petroleum AB i Nynas Belgium AB zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 20 z 27.1.2007.


title: Sprawa T-405/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 października 2008 r. — Powerserv Personalservice przeciwko OHIM — Manpower (MANPOWER) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia — Słowny wspólnotowy znak towarowy MANPOWER — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Częściowa zmiana decyzji — Uzyskanie charakteru odróżniającego w następstwie używania — Artykuł 7 ust. 1 lit. c), art. 51 ust. 1 i 2 oraz art. 63 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/28

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 października 2008 r. — Powerserv Personalservice przeciwko OHIM — Manpower (MANPOWER)
   (Sprawa T-405/05) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia - Słowny wspólnotowy znak towarowy MANPOWER - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Częściowa zmiana decyzji - Uzyskanie charakteru odróżniającego w następstwie używania - Artykuł 7 ust. 1 lit. c), art. 51 ust. 1 i 2 oraz art. 63 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2008/C 313/49)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Powerserv Personalservice GmbH, dawniej Manpower Personalservice GmbH (Sankt Pölten, Austria) (przedstawiciel: B. Kuchar, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Manpower, Inc. (Milwaukee, Wisconsin, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: początkowo R. Moscona, solicitor, następnie R. Moscona i A. Bryson, barrister, a obecnie A. Bryson i V. Marsland, solicitor)
   Przedmiot
   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 22 lipca 2005 r. (sprawa R 499/2004-4) dotyczącej wniosku o unieważnianie wspólnotowego znaku towarowego MANPOWER nr 76059
   Sentencja

               1)

               Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 22 lipca 2005 r. (sprawa R 499/2004-4) dotycząca wniosku o unieważnianie wspólnotowego znaku towarowego MANPOWER nr 76059 zostaje zmieniona w ten sposób, że wspomniany znak towarowy nie ma charakteru opisowego dla towarów i usług, dla których został zarejestrowany w Niderlandach, w Szwecji, w Finlandii i w Danii. Sentencja tej decyzji zostaje utrzymana w mocy.

               2)

               W pozostałym zakresie żądanie Manpower Inc., mające na celu zmianę wyżej wskazanej decyzji Izby Odwoławczej, zostaje oddalone.

               3)

               Skarga zostaje oddalona.

               4)

               Powerserv Personalservice GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 22 z 28.1.2006.


title: Sprawa C-146/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria di secondo grado di Trento w dniu  17 marca 2006 r.  — Fendt Italiana Srl/Agenzia Doganale Ufficio Doganale di Trento

text:
               17.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria di secondo grado di Trento w dniu 17 marca 2006 r. — Fendt Italiana Srl/Agenzia Doganale Ufficio Doganale di Trento
   (Sprawa C-146/06)
   (2006/C 143/41)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Commissione tributaria di secondo grado di Trento
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Fendt Italiana Srl

      Strona pozwana: Agenzia Dogane Ufficio Dogane di Trento
   Pytania prejudycjalne
   Czy uregulowania podatkowe przewidziane w art. 62 decreto legislativo nr 504/95 są zgodne z dyrektywą 2003/96/WE (1), którą dokonano restrukturyzacji kompleksowych wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych, gdy produkty te wykorzystywane są do innych celów niż jako paliwa silnikowe lub paliwa do ogrzewania.

      (1)  Dz.U. L 283, str. 51.


title: Sprawa T-498/10: Wyrok Sądu z dnia 8 marca 2013 r. — Mayer Naman przeciwko OHIM — Daniel e Mayer (David Mayer) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w przedmiocie unieważnienia prawa do znaku — Graficzny wspólnotowy znak towarowy David Mayer — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy DANIEL & MAYER MADE IN ITALY — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Żądanie wykazania rzeczywistego używania sformułowane po raz pierwszy przed Izbą Odwoławczą — Wniesienie po terminie — Artykuł 57 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009)

text:
               20.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 114/32

         Wyrok Sądu z dnia 8 marca 2013 r. — Mayer Naman przeciwko OHIM — Daniel e Mayer (David Mayer)
   (Sprawa T-498/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w przedmiocie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny wspólnotowy znak towarowy David Mayer - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy DANIEL & MAYER MADE IN ITALY - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Żądanie wykazania rzeczywistego używania sformułowane po raz pierwszy przed Izbą Odwoławczą - Wniesienie po terminie - Artykuł 57 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009)
   2013/C 114/50
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: David Mayer Naman (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: początkowo adwokaci S. Sutti, S. Cazzaniga i V. Fedele, następnie adwokaci V. Fedele i M. Spolidoro)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Bullock, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Daniel e Mayer Srl (Milan, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci M. Andreolini i A. Parini)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 lipca 2010 r. (sprawa R 413/2009-1) dotyczącej postępowania w przedmiocie unieważnienia prawa do znaku toczącego się pomiędzy Daniel e Mayer Srl a D. Mayerem Namanem.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               D. Mayer Naman pokrywa koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 346 z 18.12.2010


title: Sprawa T-471/13: Skarga wniesiona w dniu 30 sierpnia 2013 r. — Xellia Pharmaceuticals ApS przeciwko Komisji

text:
               9.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 325/47

         Skarga wniesiona w dniu 30 sierpnia 2013 r. — Xellia Pharmaceuticals ApS przeciwko Komisji
   (Sprawa T-471/13)
   2013/C 325/75
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Xellia Pharmaceuticals ApS (Kopenhaga, Dania) i Zoetis products, LLC (New Jersey, Stany Zjednoczone Ameryki) (przedstawiciel: adwokat D. Hull)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 3, art. 2 ust. 3 i art. 3 decyzji Komisji C (2013) wersja ostateczna z dnia 19 czerwca 2013 r. (COMP/39.229 — Lundbeck), w zakresie, w jakim dotyczą one skarżących, albo

               —

               tytułem ewentualnym, stwierdzenia częściowej nieważności art. 1 ust. 3 i obniżenia kwoty nałożonej grzywny;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi osiem zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczy oczywistego błędu w ocenie polegającego na stwierdzeniu, że ograniczenia ustalone w ugodzie przekraczają zakres patentów firmy Lundbeck.

               2)

               Zarzut drugi dotyczy naruszenia prawa poprzez użycie niewłaściwego kryterium prawnego przy ocenie, czy Alpharma była potencjalnym konkurentem, oraz oczywistego błędu w ocenie przy stwierdzeniu, że Alpharma była potencjalnym konkurentem.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczy oczywistego błędu w ocenie polegającego na stwierdzeniu, że ugoda stanowiła ograniczenie konkurencji „ze względu na przedmiot”.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczy naruszenia prawa poprzez stwierdzenie ograniczenia konkurencji w rozumieniu art. 101, pomimo że ugoda jedynie odzwierciedla zakres wykluczający patentów firmy Lundbeck, który, jako element prawa, należy uznać za obowiązujący.

               5)

               Zarzut piąty dotyczy naruszenia prawa strony skarżącej do obrony poprzez spóźnione powiadomienie o (i) istnieniu dochodzenia i (ii) konkretnych zastrzeżeniach Komisji.

               6)

               Zarzut szósty dotyczy naruszenia zasady niedyskryminacji poprzez skierowanie decyzji do Zoetis.

               7)

               Zarzut siódmy dotyczy naruszenia prawa poprzez ustalenie kwoty grzywny bez uwzględnienia ograniczonej wagi rzekomego naruszenia i oczywistego błędu w ocenie polegającego na ustaleniu grzywny proporcjonalnie wyższej od grzywny nałożonej na firmę Lundbeck i na nieuwzględnieniu niepewności prawa, mało istotnego charakteru naruszenia i zasięgu geograficznego.

               8)

               Zarzut ósmy dotyczy oczywistego błędu w ocenie polegającego na zastosowaniu górnej granicy grzywny nałożonej na A.L. Industrier w wysokości 10 % jej obrotów w 2011 r., nie zaś jej znacznie wyższych obrotów w 2012 r., co spowodowało obciążenie strony skarżącej większą częścią grzywny.


title: Sprawa T-376/15: Skarga wniesiona w dniu 28 kwietnia 2016 r. – KK/EASME

text:
               4.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/33

         Skarga wniesiona w dniu 28 kwietnia 2016 r. – KK/EASME
   (Sprawa T-376/15)
   (2016/C 243/35)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: KK (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat J.P. Spitzer)

      Strona pozwana: Agencja Wykonawcza ds. Małych i Średnich Przedsiębiorstw (EASME)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 15 czerwca 2015 r., w której EASME odrzuciła wniosek skarżącej;

               —

               zasądzenie od EASME zapłaty na jej rzecz kwoty 50 000 EUR tytułem odszkodowania za utraconą szansę oraz kwoty 90 800 EUR w celu naprawienia szkody materialnej poniesionej przez skarżącą;

               —

               obciążenie EASME całością kosztów postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty w celu poparcia swoich żądań stwierdzenia nieważności.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący niedostępności technicznej portalu internetowego, na którym miał zostać złożony wniosek strony skarżącej w odpowiedzi na zaproszenie do składania wniosków i powiązane działania wynikające z programu ramowego w zakresie badań naukowych i innowacji (2014–2020) – Horyzont 2020.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący okoliczności, że strona skarżąca – wbrew temu, co utrzymywała EASME – nie podpisała w oszukańczy sposób zobowiązania zaciągniętego w chwili złożenia akt obejmujących jej wniosek.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący okoliczności, że odrzucenie wniosku złożonego przez stronę skarżącą jest sprzeczne z regulaminem konkursu.

         Strona skarżąca podnosi także dwa zarzuty na poparcie swoich żądań odszkodowawczych.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący szkody materialnej, którą strona skarżąca miała ponieść w związku z utratą szansy.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący szkody materialnej, którą strona skarżąca miała ponieść w wyniku czasu poświęconego na przygotowanie odpowiedzi na zaproszenie do składania wniosków.


title: Sprawa C-460/07: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 23 kwietnia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof — Austria) — Sandra Puffer przeciwko Unabhängiger Finanzsenat Außenstelle Linz (Szósta dyrektywa VAT — Artykuł 17 ust. 2 i 6 — Prawo do odliczenia podatku naliczonego — Koszty budowy budynku przyporządkowanego do przedsiębiorstwa podatnika — Artykuł 6 ust. 2 — Wykorzystanie części budynku do celów prywatnych — Korzyść majątkowa w porównaniu do osób niebędących podatnikami — Zasada równości traktowania — Pomoc państwa w rozumieniu art. 87 WE — Wykluczenie prawa do odliczenia)

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/13

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 23 kwietnia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof — Austria) — Sandra Puffer przeciwko Unabhängiger Finanzsenat Außenstelle Linz
   (Sprawa C-460/07) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Artykuł 17 ust. 2 i 6 - Prawo do odliczenia podatku naliczonego - Koszty budowy budynku przyporządkowanego do przedsiębiorstwa podatnika - Artykuł 6 ust. 2 - Wykorzystanie części budynku do celów prywatnych - Korzyść majątkowa w porównaniu do osób niebędących podatnikami - Zasada równości traktowania - Pomoc państwa w rozumieniu art. 87 WE - Wykluczenie prawa do odliczenia)
   2009/C 141/20
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Verwaltungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Sandra Puffer

      Strona pozwana: Unabhängiger Finanzsenat Außenstelle Linz

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Verwaltungsgerichtshof — Interpretacja art. 87 WE i art. 17 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. 145, s. 1) — Odliczenie kwoty podatku od wartości dodanej naliczonego w związku z budową budynku używanego głównie w charakterze mieszkania prywatnego i przeznaczonego w pozostałym zakresie do wynajmu podlegającego opodatkowaniu — Przepisy krajowe traktujące użytek prywatny jako świadczenie usług zwolnione od podatku i wykluczające, w brzmieniu obowiązującym w dniu wejścia w życie dyrektywy, prawo do odliczenia podatku naliczonego w związku z częścią budynku używanymi do celów prywatnych podatnika — Legalność dyrektywy 77/388/WEG, a w szczególności jej art. 17, w zakresie, w jakim tworzy ona ulgę podatkową przy nabyciu nieruchomości mieszkalnej dla podatników korzystających ze swej nieruchomości, nawet w niewielkim zakresie, dla celów zawodowych, w porównaniu z innymi podatnikami oraz obywatelami innych państw członkowskich

      Sentencja

               1)

               Artykuł 17 ust. 2 lit. a) i art. 6 ust. 2 lit. a) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku nie naruszają ogólnej wspólnotowoprawnej zasady równego traktowania, przyznając podatnikom korzyść finansową poprzez konstrukcję prawa do pełnego i natychmiastowego odliczenia podatku VAT naliczonego przy budowie budynku na cele mieszane oraz późniejsze, rozłożone w czasie opodatkowanie tym podatkiem wykorzystania prywatnego tego budynku, inaczej niż w przypadku osób niebędących podatnikami i podatników wykorzystujących swój budynek tylko na prywatne cele mieszkalne.

               2)

               Artykuł 87 ust. 1 WE należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on istnieniu przepisu krajowego, który transponując art. 17 ust. 2 lit. a) szóstej dyrektywy 77/388 przewiduje, że prawo do odliczenia naliczonego podatku od wartości dodanej jest ograniczone do podatników dokonujących czynności opodatkowanych — z wyłączeniem podatników dokonujących tylko czynności zwolnionych — w zakresie w jakim ów przepis krajowy może przyznawać korzyść finansową tylko podatnikom dokonującym czynności opodatkowanych.

               3)

               Artykuł 17 ust. 6 szóstej dyrektywy 77/388 należy interpretować w ten sposób, iż przewidziane w nim odstępstwo nie znajduje zastosowania do przepisu krajowego zmieniającego ustawodawstwo krajowe obowiązujące w chwili wejścia wżycie tej dyrektywy, który opiera się na innej logice niż w przypadku ustawodawstwa wcześniejszego i który wprowadza nowe procedury. W tym zakresie nie ma znaczenia, czy ustawodawca krajowy dokonał zmiany wcześniejszego ustawodawstwa krajowego opierając się na prawidłowej, czy też na błędnej interpretacji prawa wspólnotowego. Kwestia, czy tego rodzaju zmiana przepisu krajowego wpływa również, z punktu widzenia stosowania art. 17 ust. 6 akapit drugi szóstej dyrektywy, na inny przepis krajowy, zależy od tego, czy te przepisy krajowe są wzajemnie od siebie zależne, czy samodzielne, co winien ustalić sąd krajowy.

      (1)  Dz.U. C 315 z 22.12.2007.


title: Sprawa F-109/14: Skarga wniesiona w dniu 13 października 2014 r. – ZZ przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               12.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/54

         Skarga wniesiona w dniu 13 października 2014 r. – ZZ przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa F-109/14)
   (2015/C 007/66)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat L.M. Ribolzi)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji oddalającej żądanie podwyższenia kwoty renty rodzinnej byłej (rozwiedzionej) małżonki zmarłego urzędnika.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Zasądzenie od Komisji zapłaty na rzecz skarżącej 35 % renty rodzinnej zmarłego, wynoszącej w momencie śmierci 2  857,40 EUR, począwszy od tej daty, wraz z odsetkami należnymi w międzyczasie z tytułu zaległych kwot;

               —

               Obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa F-22/11: Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2011 r. — Conticchio przeciwko Komisji

text:
               7.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/31

         Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2011 r. — Conticchio przeciwko Komisji
   (Sprawa F-22/11)
   2011/C 139/58
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Rosella Conticchio (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci R. Giuffridda i A. Tortora)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji dotyczącej ustalenia uprawnień emerytalnych skarżącej w zakresie, w jakim przyznano jej prawo do emerytury w grupie zaszeregowania AST7/1 zamiast AST7/2.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji nr R/489/10, wydanej w dniu 18 listopada 2010 r. i doręczonej w dniu 24 listopada 2010 r., na mocy której organ powołujący oddalił zażalenie;

               —

               zaszeregowanie skarżącej z mocą wsteczną do grupy AST/2 zamiast do grupy AST/1;

               —

               ponowne określenie wysokości emerytury skarżącej i jej powiększenie o około 170 EUR miesięcznie;

               —

               nakazanie organowi odpowiedzialnemu za wypłatę emerytury R. Conticchii zwrotu należnej kwoty, obliczonej począwszy od dnia 1 czerwca 2010 r. do dnia faktycznej pełnej zapłaty, wraz z odsetkami, waloryzacją i dodatkami przewidzianymi regulaminie pracowniczym;

               —

               zobowiązanie Komisji Europejskiej do zwrotu kwot, które skarżąca zapłaci do czasu rozstrzygnięcia sporu w niniejszej sprawie w związku z wykupem uprawnień emerytalnych;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa C-135/11 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 czerwca 2012 r. — IFAW Internationaler Tierschutz-Fonds gGmbH przeciwko Komisji Europejskiej, Królestwu Danii, Republice Finlandii, Królestwu Szwecji (Odwołanie — Publiczny dostęp do dokumentów instytucji — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Artykuł 4 ust. 5 — Zakres — Dokumenty pochodzące od państwa członkowskiego — Sprzeciw tego państwa członkowskiego wobec ujawnienia takich dokumentów — Zakres kontroli instytucji i sądów Unii w odniesieniu do podstaw sprzeciwu zgłoszonego przez państwo członkowskie — Przedstawienie spornego dokumentu sądowi Unii)

text:
               18.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 250/6

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 czerwca 2012 r. — IFAW Internationaler Tierschutz-Fonds gGmbH przeciwko Komisji Europejskiej, Królestwu Danii, Republice Finlandii, Królestwu Szwecji
   (Sprawa C-135/11 P) (1)

   (Odwołanie - Publiczny dostęp do dokumentów instytucji - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Artykuł 4 ust. 5 - Zakres - Dokumenty pochodzące od państwa członkowskiego - Sprzeciw tego państwa członkowskiego wobec ujawnienia takich dokumentów - Zakres kontroli instytucji i sądów Unii w odniesieniu do podstaw sprzeciwu zgłoszonego przez państwo członkowskie - Przedstawienie spornego dokumentu sądowi Unii)
   2012/C 250/10
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: IFAW Internationaler Tierschutz-Fonds gGmbH (przedstawiciele: S. Crosby i S. Santoro, advocaten)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Królestwo Danii, Republika Finlandii, Królestwo Szwecji (przedstawiciele: C. O'Reilly i P. Costa de Oliveira, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba), wydanego w dniu 13 stycznia 2011 r. w sprawie T-362/08 IFAW przeciwko Komisji, mocą którego Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 19 czerwca 2008 r., w której udzieliła ona skarżącej częściowej odmowy dostępu do pewnych dokumentów przekazanych Komisji przez władze niemieckie w ramach postępowania dotyczącego deklasyfikacji terenów chronionych zgodnie z dyrektywą Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.U. L 206, s. 7)

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 13 stycznia 2011 r. w sprawie T-362/08 IFAW Internationaler Tierschutz-Fonds przeciwko Komisji zostaje uchylony.

               2)

               Sprawa zostaje skierowana do ponownego rozpoznania przez Sąd Unii Europejskiej celem wydania orzeczenia w przedmiocie wniesionej przez IFAW Internationaler Tierschutz-Fonds gGmbH skargi zmierzającej do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 19 czerwca 2008 r. odmawiającej jej dostępu do dokumentu przekazanego Komisji Europejskiej przez władze niemieckie w ramach postępowania dotyczącego deklasyfikacji terenu chronionego zgodnie z dyrektywą Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 179 z 18.6.2011.


title: Sprawa C-127/06: Skarga wniesiona w dniu  3 marca 2006 r.  — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               6.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/8

         Skarga wniesiona w dniu 3 marca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-127/06)
   (2006/C 108/14)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: A. Aresu, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nieprzyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 września 2002 r. dotyczącej sprzedaży konsumentom usług finansowych na odległość oraz zmieniającej dyrektywę Rady 90/619/EWG oraz dyrektywy 97/7/WE i 98/27/WE (1), a w każdym razie niepodając tych przepisów do wiadomości Komisji, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 21 ust. 1 tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy 2002/65/WE upłynął w dniu 9 października 2004.

      (1)  Dz.U. L 271, str. 16.


title: Sprawa C-448/11 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 5 grudnia 2013 r. — SNIA SpA pod zarządem przymusowym przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Europejski rynek nadtlenku wodoru i nadboranu sodu — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Możliwość przypisania odpowiedzialności w dziedzinie konkurencji — Kryterium ciągłości gospodarczej — Naruszenie prawa do obrony — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               15.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/5

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 5 grudnia 2013 r. — SNIA SpA pod zarządem przymusowym przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-448/11 P) (1)

   (Odwołanie - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek nadtlenku wodoru i nadboranu sodu - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Możliwość przypisania odpowiedzialności w dziedzinie konkurencji - Kryterium ciągłości gospodarczej - Naruszenie prawa do obrony - Obowiązek uzasadnienia)
   2014/C 45/08
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: SNIA SpA pod zarządem przymusowym (przedstawiciele: A. Santa Maria, C. Biscaretti di Ruffia i E. Gambaro, avvocati)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci, L. Malferrari i B. Gencarelli, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba w składzie powiększonym) z dnia 16 czerwca 2011 r. w sprawie T-194/06 SNIA przeciwko Komisji, którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2006) 1766 wersja ostateczna z dnia 3 maja 2006 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia o EOG (sprawa COMP/F/38.620 — Nadtlenek wodoru i nadboran sodu) w części, w której Komisja nakłada w niej grzywnę solidarną na Caffaro Srl i SNIA SpA — Zasady dotyczące możliwości przypisania praktyk antykonkurencyjnych w przypadku połączenia przedsiębiorstw — Naruszenie prawa do obrony i obowiązku uzasadnienia

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               SNIA SpA pod zarządem przymusowym zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 311 z 22.10.2011.


title: Sprawa C-286/12: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 6 listopada 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Węgrom (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Polityka społeczna — Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy — Dyrektywa 2000/78/WE — Artykuł 2 i art. 6 ust. 1 — Uregulowanie krajowe wymagające zaprzestania działalności zawodowej przez sędziów, prokuratorów i notariuszy, którzy ukończyli 62 lata — Zgodne z przepisami cele uzasadniające odmienne traktowanie w stosunku do pracowników, którzy nie ukończyli 62 lat — Proporcjonalny charakter długości okresu przejściowego)

text:
               12.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/22

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 6 listopada 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Węgrom
   (Sprawa C-286/12) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Polityka społeczna - Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy - Dyrektywa 2000/78/WE - Artykuł 2 i art. 6 ust. 1 - Uregulowanie krajowe wymagające zaprzestania działalności zawodowej przez sędziów, prokuratorów i notariuszy, którzy ukończyli 62 lata - Zgodne z przepisami cele uzasadniające odmienne traktowanie w stosunku do pracowników, którzy nie ukończyli 62 lat - Proporcjonalny charakter długości okresu przejściowego)
   2013/C 9/35
   Język postępowania: węgierski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Enegren i K. Talabér-Ritz, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Węgry (przedstawiciel: M.Z. Fehér, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 2 i art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. L 303, s. 16) — Uregulowanie krajowe wymagające bezpośredniego zaprzestania działalności zawodowej przez sędziów, prokuratorów i notariuszy, który ukończyli 62 lata — Brak zgodnych z przepisami celów uzasadniających takie odmienne traktowanie w stosunku do pracowników, którzy nie ukończyli 62 lat — Nieproporcjonalny charakter (rocznego) okresu przejściowego

      Sentencja

               1)

               Przyjmując uregulowanie krajowe wymagające zaprzestania działalności zawodowej przez sędziów, prokuratorów i notariuszy wraz z osiągnięciem przez nich wieku 62 lat, co powoduje odmienne traktowanie ze względu na wiek niemające charakteru proporcjonalnego w stosunku do zamierzonych celów, Węgry uchybiły swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 2 i art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy.

               2)

               Węgry zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 217 z 21.7.2012.


title: Sprawa C-576/10: Skarga wniesiona w dniu 9 grudnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Niderlandów

text:
               19.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/19

         Skarga wniesiona w dniu 9 grudnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Niderlandów
   (Sprawa C-576/10)
   2011/C 55/34
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. van Beek i C. Zadra, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Niderlandów

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że w związku z naruszeniem prawa Unii Europejskiej obowiązującego w dziedzinie udzielania zamówień publicznych, a w szczególności dyrektywy 2004/18/EG (1), w kontekście udzielenia koncesji na roboty budowlane przez gminę Eindhoven, Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 2 i tytułu III dyrektywy 2004/18/WE;

               —

               obciążenie Królestwa Niderlandów kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja doszła do wniosku, że umowa o współpracę, zawarta przez gminę Eindhoven z Hurks Bouw i Vastgoed B.V. w dniu 11 czerwca 2007 r. stanowi koncesję na roboty budowlane w rozumieniu art. 1 ust. 3 dyrektywy 2004/18/WE.
   Jako że szacowana wartość zamówienia przekracza próg określony dla koncesji na roboty budowlane zgodnie z dyrektywą 2004/18/EG, a w szczególności z art. 2 i tytułem III tej dyrektywy na te roboty powinien być zostać ogłoszony przetarg. Ponadto zamówienia publiczne udzielone Hurks Bouw i Vastgoed B.V., których wartość przekraczała określone progi, powinny były zgodnie z art. 63-65 dyrektywy 2004/18/WE zostać ogłoszone.
   Z okoliczności, że udzielając koncesji na roboty budowlane Hurks Bouw i Vastgoed B.V. gmina Eindhoven nie zastosowała dyrektywy 2004/18/WE, a w szczególności jej art. 2 i tytułu III, Komisja wnioskuje, że doszło do naruszenia tej dyrektywy.
   W związku z powyższym Komisja dochodzi do wniosku, że w związku z udzieleniem koncesji na roboty budowlane przez gminę Eindhoven, Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy prawa Unii Europejskiej obowiązującego w dziedzinie udzielania zamówień publicznych, a w szczególności na mocy art. 2 i tytułu III dyrektywy 2004/18/WE

      (1)  Dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, s. 114).