title: Sprawa C-341/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 11 czerwca 2009 r. w sprawie T-309/02 Acegas przeciwko Komisji, wniesione w dniu 21 sierpnia 2009 r. przez Acegas-APS SpA, dawniej Acqua, Elettricità, Gas e servizi SpA (Acegas)

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/42

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 11 czerwca 2009 r. w sprawie T-309/02 Acegas przeciwko Komisji, wniesione w dniu 21 sierpnia 2009 r. przez Acegas-APS SpA, dawniej Acqua, Elettricità, Gas e servizi SpA (Acegas)
   (Sprawa C-341/09 P)
   2009/C 267/74
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Acegas-APS SpA, dawniej Acqua, Elettricità, Gas e servizi SpA (Acegas) (przedstawiciele: F. Ferletic i F. Spitaleri, avvocati, L. Daniele, profesor)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie T-309/02 ACEGAS APS przeciwko Komisji i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania co do istoty do Sądu Pierwszej Instancji.

               —

               Obciążenie Komisji kosztami postępowania odwoławczego i pozostawienie decyzji o kosztach poniesionych w pierwszej instancji do rozstrzygnięcia w wyroku kończącym postępowanie w sprawie.
               W przypadku, gdyby Trybunał Sprawiedliwości uznał, że stan postępowania pozwala na wydanie orzeczenia co do istoty sporu:

               —

               Stwierdzenie nieważności w całości decyzji Komisji 2003/193/WE (1) z dnia 5 czerwca 2002 r. w sprawie pomocy państwa w formie zwolnień podatkowych i pożyczek na preferencyjnych warunkach przyznanych przez Włochy na rzecz przedsiębiorstw użyteczności publicznej z przewagą kapitału publicznego.

               —

               Ewentualnie, stwierdzenie nieważności art. 3 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim nakazuje on Republice Włoskiej odzyskanie przyznanej pomocy od beneficjentów.

               —

               Obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania odwoławczego, a także kosztami postępowania w pierwszej instancji w niniejszej sprawie.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzut pierwszy: naruszenie art. 230 akapit czwarty WE — orzeczenie, że decyzja nie dotyczy ACEGAS-APS indywidualnie, w oparciu o błędne lub nieistotne elementy stanu faktycznego.
   ACEGAS-APS wskazuje, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości legitymacja do wniesienia skargi na decyzje Komisji dotyczące systemów pomocy zależy od spełnienia dwóch wymogów: skarżąca musi być faktycznym beneficjentem pomocy udzielonej zgodnie z systemem będącym przedmiotem decyzji; decyzja musi zawierać nakaz odzyskania pomocy. ACEGAS-APS utrzymuje, że w niniejszym przypadku spełnione zostały obydwie wskazane przesłanki. W związku z tym Sąd Pierwszej Instancji popełnił błąd orzekając niedopuszczalność skargi, odwołując się do późniejszych okoliczności faktycznych, błędnych, nieistotnych i w odniesieniu do których Sąd nie jest właściwy.
   Zarzut drugi: naruszenie art. 230 akapit czwarty WE — błędne uwzględnienie, w celu oceny, czy decyzja dotyczy skarżącej indywidualnie, elementów i okoliczności późniejszych w stosunku do dnia wydania decyzji.
   ACEGAS-APS uważa, że przesłanki legitymacji procesowej czynnej powinny istnieć w chwili wydania zaskarżonej decyzji. Dlatego też Sąd Pierwszej Instancji popełnił błąd stwierdzając, że ACEGAS-APS nie miała indywidualnego interesu we wniesieniu skargi, opierając się przy tym na późniejszych okolicznościach faktycznych związanych z postępowaniem wszczętym przez właściwe organy włoskie w celu odzyskania udzielonej w sposób domniemany pomocy.
   Zarzut trzeci: naruszenie prawa do obrony skarżącej — uchybienia proceduralne w postępowaniu przed Sądem Pierwszej Instancji naruszające interesy skarżącej — wypaczenie dowodów — niewystarczające i wewnętrznie sprzeczne uzasadnienie.
   W toku postępowania w pierwszej instancji Sąd Pierwszej Instancji kierował pytania na piśmie odpowiednio do ACEGAS-APS i do Republiki Włoskiej, w których prosił o podanie kwoty domniemanej pomocy otrzymanej przez skarżącą. Zadając te pytania Sąd Pierwszej Instancji naruszył prawo do obrony ACEGAS-APS. Ponadto Sad pierwszej Instancji wypaczył treść odpowiedzi, które potwierdzały fakt, że skarżąca była „faktycznym beneficjentem” systemu zwolnień od podatku od osób prawnych, zaskarżonego przez Komisję.

      (1)  Dz.U. 2003, L 77, s. 21.


title: Sprawa T-588/08: Wyrok Sądu z dnia 14 marca 2013 r. — Dole Food i Dole Germany przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek bananów — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Pojęcie uzgodnionej praktyki mającej cel antykonkurencyjny — System wymiany informacji — Obowiązek uzasadnienia — Prawo do obrony — Wytyczne w sprawie metody ustalania kwoty grzywien — Waga naruszenia)

text:
               27.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 123/15

         Wyrok Sądu z dnia 14 marca 2013 r. — Dole Food i Dole Germany przeciwko Komisji
   (Sprawa T-588/08) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek bananów - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Pojęcie uzgodnionej praktyki mającej cel antykonkurencyjny - System wymiany informacji - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony - Wytyczne w sprawie metody ustalania kwoty grzywien - Waga naruszenia)
   2013/C 123/25
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Dole Food Company, Inc. (Westlake Village, Kalifornia, Stany Zjednoczone) i Dole Germany OHG (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J.F. Bellois)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo X. Lewis i M. Kellerbauer, następnie M. Kellerbauer i P. Van Nuffel, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2008) 5955 wersja ostateczna z dnia 15 października 2008 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE (sprawa COMP/39.188 — Banany)

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Dole Food Company, Inc. i Dole Germany OHG zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 44 z 21.2.2009.


title: Sprawa C-75/05 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba w składzie powiększonym) z dnia 1 grudnia 2004 r. w sprawie T-27/02 Kronofrance S.A. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, popieranej przez Glunz AG i OSB Deutschland GmbH, wniesione przez Republikę Federalną Niemiec w dniu 16 lutego 2005 r.

text:
               30.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/15

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba w składzie powiększonym) z dnia 1 grudnia 2004 r. w sprawie T-27/02 Kronofrance S.A. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, popieranej przez Glunz AG i OSB Deutschland GmbH, wniesione przez Republikę Federalną Niemiec w dniu 16 lutego 2005 r.
   (Sprawa C-75/05 P)
   (2005/C 106/30)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 16 lutego 2005 r. (faks/e-mail: 11 lutego 2005 r.) do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęło odwołanie Republiki Federalnej Niemiec, reprezentowanej przez Wolfa-Dietera Plessinga i Clarissę Schulze-Bahr, Bundesministerium der Finanzen, Wilhelmstraße 97, D-11016 Berlin, oraz dr Marca Núñez Müllera, Rechtsanwalt, Latham & Watkins, Warburgstraße 50, D-20354 Hamburg, od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba w składzie powiększonym) z dnia 1 grudnia 2004 r. w sprawie T-27/02 Kronofrance S.A. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, popieranej przez Glunz AG i OSB Deutschland GmbH.
   Wnosząca odwołanie zwraca się do Trybunału o:

               1.

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (czwarta izba w składzie powiększonym) z dnia 1 grudnia 2004 r. w sprawie T-27/02 (1) w całości;

               2.

               ostateczne rozstrzygnięcie sprawy i odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej, a w każdym razie bezzasadnej;

               3.

               połączenie niniejszego postępowania z równoległym postępowaniem odwoławczym na podstawie odwołania Glunz AG do wspólnego postępowania i rozstrzygnięcia;

               4.

               obciążenie skarżącej w postępowaniu przed Sądem Pierwszej Instancji kosztami niniejszego postępowania oraz kosztami postępowania pierwszoinstancyjnego w sprawie T-27/02.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zaskarżony wyrok narusza m.in. art. 230 ust. 4 WE, art. 87 ust. 3 lit. c) WE i art. 64 regulaminu Sądu Pierwszej Instancji.
   Przede wszystkim brak jest legitymacji czynnej skarżącej. Mianowicie indywidualny związek według art. 230 ust. 4 WE nie wynika bezpośrednio z bycia zainteresowaną stroną według art. 1 lit. h) rozporządzenia 659/1999. Można się raczej oprzeć jedynie na treści zaskarżonego aktu prawnego i pozycji konkurencyjnej skarżącej. Konkurent występujący na rozprawie wstępnej przeciwko decyzji zezwalającej na pomoc musi według tego przedstawić i ewentualnie wykazać, że przyznana pomoc ma na niego „istotny” wpływ; nawet gdy uzna się za wystarczający jedynie „zwykły” wpływ, musi on w każdym razie być szczegółowo wykazany. Należało wobec tego odrzucić skargę w postępowaniu pierwszoinstancyjnym jako niedopuszczalną, ponieważ skarżąca nie wykazała ani zwykłego ani tym bardziej istotnego wpływu.
   Ponadto zaskarżony wyrok narusza pkt 3.3, 3.4, 3.10 i 3.10.1 ram wielosektorowych z 1998 r., ponieważ Sąd zobowiązał Komisję do badania konsumpcji i każdorazowego zniżkowania danego rynku także w przypadku wystarczających danych w odniesieniu do odpowiedniego stopnia wykorzystania mocy produkcyjnych. Tym samym Sąd narusza jednocześnie również art. 87 ust. 3 lit. c) WE, ponieważ oceny przysługujące samej Komisji zastępuje własnymi.
   Wreszcie zaskarżony wyrok narusza również art. 64 regulaminu Sądu Pierwszej Instancji, ponieważ Sąd zaniedbał zgromadzenia dochodzonych z urzędu informacji istotnych dla rozstrzygnięcia, których uzyskanie byłoby konieczne dla stwierdzenia legitymacji czynnej. Dotyczy to w szczególności natężenia stosunku konkurencji pomiędzy skarżącą a beneficjentem pomocy.

      (1)  Dz.U. C 31 z 5.2.2005


title: Sprawa C-441/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curte de Apel Bacău w dniu 13 września 2010 r. — Ioan Anghel przeciwko Direcția Generală a Finanțelor Publice Bacău, Administrația Finanțelor Publice Bacău

text:
               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curte de Apel Bacău w dniu 13 września 2010 r. — Ioan Anghel przeciwko Direcția Generală a Finanțelor Publice Bacău, Administrația Finanțelor Publice Bacău
   (Sprawa C-441/10)
   ()
   2010/C 328/26
   Język postępowania: rumuński

      Sąd krajowy

   Curtea de Apel Bacău

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ioan Anghel.

      Strona pozwana: Direcția Generală a Finanțelor Publice Bacău, Administrația Finanțelor Publice Bacău.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wykładni art. 110 akapit pierwszy TFUE (uprzednio art. 90 WE), w świetle którego żadne państwo członkowskie nie nakłada bezpośrednio lub pośrednio na produkty innych państw członkowskich podatków wewnętrznych jakiegokolwiek rodzaju wyższych od tych, które nakłada bezpośrednio lub pośrednio na podobne produkty krajowe, należy dokonywać w ten sposób, że sprzeciwia się możliwości ustanowienia podatku od zanieczyszczeń emitowanych przez pojazdy silnikowe, nakładanego przy pierwszej rejestracji na terytorium państwa członkowskiego, o cechach określonych w OUG nr 50/2008 — podatku mogącego stanowić podatek wewnętrzny obciążający towary pochodzące z innych państw członkowskich — w świetle okoliczności, że rzeczony podatek nie jest pobierany przy ponownej rejestracji w Rumunii pojazdu silnikowego o takich samych parametrach co przywożony pojazd używany?

               2)

               Czy wykładni art. 110 akapit drugi TFUE (uprzednio art. 90 WE), w świetle którego żadne państwo członkowskie nie nakłada na produkty innych państw członkowskich podatków wewnętrznych, które pośrednio chronią inne produkty, należy dokonywać w ten sposób, że sprzeciwia się możliwości ustanowienia podatku od zanieczyszczeń emitowanych przez pojazdy silnikowe, nakładanego przy pierwszej rejestracji na terytorium państwa członkowskiego, o cechach określonych w OUG nr 50/2008, zważywszy na to, że rządowy dekret nadzwyczajny nr 218/2008 wyłącza zapłatę podatku od zanieczyszczeń w przypadku kategorii pojazdów mających parametry techniczne pojazdów produkowanych w Rumunii?


title: Sprawa T-548/16: Postanowienie Sądu z dnia 6 września 2017 r. – Clarke/EUIPO

text:
               23.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/32

         Postanowienie Sądu z dnia 6 września 2017 r. – Clarke/EUIPO
   (Sprawa T-548/16) (1)

   (2017/C 357/41)
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 221 z 6.7.2015 (sprawa początkowo zarejestrowana w Sądzie do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod sygnaturą F-63/15 i przekazana do Sądu Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016).


title: Sprawa F-92/09: Skarga wniesiona w dniu 6 listopada 2009 r. — U przeciwko Parlamentowi

text:
               16.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 11/42

         Skarga wniesiona w dniu 6 listopada 2009 r. — U przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-92/09)
   2010/C 11/80
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: U (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: F. Moyse i A. Salerno, adwokaci)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu o zwolnieniu strony skarżącej oraz naprawienie poniesionej krzywdy.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 6 lipca 2009 r., którą organ ten postanowił zwolnić stronę skarżącą z dniem 1 września 2009 r.;

               —

               przyznanie zadośćuczynienia za doznaną krzywdę ocenioną na 15 000 EUR z zastrzeżeniem zmian;

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.


title: Sprawa T-314/06: Wyrok Sądu z dnia 13 września 2010 r. — Whirlpool Europe Srl przeciwko Radzie (Dumping — Przywóz niektórych chłodziarko-zamrażarek pochodzących z Korei Południowej — Definicja odnośnego produktu — Prawo do obrony — Komitet doradczy — Obowiązek uzasadnienia — Wybór metody zdefiniowania odnośnego produktu — Artykuł 15 ust. 2 i art. 20 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 384/96 (obecnie art. 15 ust. 2 i art. 20 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009))

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/23

         Wyrok Sądu z dnia 13 września 2010 r. — Whirlpool Europe Srl przeciwko Radzie
   (Sprawa T-314/06) (1)

   (Dumping - Przywóz niektórych chłodziarko-zamrażarek pochodzących z Korei Południowej - Definicja odnośnego produktu - Prawo do obrony - Komitet doradczy - Obowiązek uzasadnienia - Wybór metody zdefiniowania odnośnego produktu - Artykuł 15 ust. 2 i art. 20 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 384/96 (obecnie art. 15 ust. 2 i art. 20 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009))
   2010/C 301/35
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Whirlpool Europe Srl (Comerio, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci M. Bronckers i F. Louis)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.-P. Hix, pełnomocnik, wspierany przez adwokata G. Berrischa)

      Interwenientci popierający stronę skarżącą: Republika Włoska (przedstawiciel: G. Albenzio, avvocato dello Stato); oraz Europejskie Stowarzyszenie Producentów AGD (CECED) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci Y. Desmedt oraz A. Verheyden)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną Komisja Europejska (przedstawiciele: H. van Vliet i T. Scharf, pełnomocnicy); oraz LG Electronics, Inc. (Seul, Korea Południowa) (przedstawiciele: początkowo adwokaci L. Ruessmann i P. Hecker, następnie adwokaci L. Ruessmann i A. Willems)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia częściowej nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 1289/2006 z dnia 25 sierpnia 2006 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych lodówek side-by-side pochodzących z Republiki Korei (Dz.U. L 236, str. 11).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Whirlpool Europe Srl pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej i LG Electronics, Inc.

               3)

               Republika Włoska i Komisja Europejska oraz Europejskie Stowarzyszenie Producentów AGD (CECED) pokrywają swoje własne koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 326 z 30.12.2006.


title: Sprawa C-291/05: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 11 grudnia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State — Niderlandy) — Minister voor Vreemdelingenzaken en Integratie przeciwko R.N.G. Eind (Swobodny przepływ osób — Pracownicy — Prawo pobytu członka rodziny obywatela państwa trzeciego — Powrót pracownika do państwa, którego jest obywatelem — Obowiązek przyznania prawa pobytu członkowi rodziny ciążący na państwie pochodzenia pracownika — Istnienie takiego obowiązku w przypadku braku wykonywania rzeczywistej i efektywnej działalności przez tego pracownika)

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/8

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 11 grudnia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State — Niderlandy) — Minister voor Vreemdelingenzaken en Integratie przeciwko R.N.G. Eind
   (Sprawa C-291/05) (1)

   (Swobodny przepływ osób - Pracownicy - Prawo pobytu członka rodziny obywatela państwa trzeciego - Powrót pracownika do państwa, którego jest obywatelem - Obowiązek przyznania prawa pobytu członkowi rodziny ciążący na państwie pochodzenia pracownika - Istnienie takiego obowiązku w przypadku braku wykonywania rzeczywistej i efektywnej działalności przez tego pracownika)
   (2008/C 51/14)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Raad van State
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Minister voor Vreemdelingenzaken en Integratie

      Strona pozwana: R.N.G. Eind
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Nederlandse Raad van State — Wykładnia art. 10 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1612/68 z dnia 15 października 1968 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty (Dz.U. L 257, str. 2) oraz dyrektywy Rady 90/364/EWG z dnia 28 czerwca 1990 r. w sprawie prawa pobytu (Dz.U. L 180, str. 26) — Wykładnia art. 18 WE — Prawo pobytu członka rodziny będącego obywatelem państwa trzeciego — Istnienie takiego prawa w przypadku braku rzeczywistego zatrudnienia po stronie pracownika — Powrót pracownika do państwa pochodzenia — Brak w tym państwie prawa pobytu dla członka rodziny
   Sentencja

               1)

               W przypadku powrotu pracownika wspólnotowego do państwa członkowskiego, którego obywatelstwo posiada, prawo wspólnotowe nie nakłada na władze tego państwa obowiązku przyznania prawa wjazdu i pobytu obywatelowi państwa trzeciego będącemu członkiem rodziny tego pracownika na tej jedynie podstawie, że w przyjmującym państwie członkowskim, w którym pracownik ten wykonywał pracę najemną, obywatel ten posiadał ważne zezwolenie na pobyt, wydane na podstawie art. 10 rozporządzenia nr 1612/68 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1612/68 z dnia 15 października 1968 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2434/92 z dnia 27 lipca 1992 r.

               2)

               W sytuacji, gdy po okresie wykonywania pracy najemnej w innym państwie członkowskim pracownik powraca do państwa członkowskiego, którego obywatelstwo posiada, obywatelowi państwa trzeciego będącemu członkiem jego rodziny przysługuje — na podstawie art. 10 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 1612/98 w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem nr 2334/92 stosowanego przez analogię — prawo pobytu w państwie członkowskim, którego obywatelem jest pracownik, nawet jeżeli pracownik ten nie wykonuje w tym państwie rzeczywistej i efektywnej działalności ekonomicznej. Okoliczność, że przed pobytem w państwie członkowskim, w którym pracownik wykonywał pracę najemną, obywatelowi państwa trzeciego będącemu członkiem rodziny pracownika wspólnotowego nie przysługiwało prawo pobytu na podstawie prawa krajowego w państwie członkowskim, którego obywatelem jest pracownik, nie ma wpływu na ocenę prawa pobytu tego obywatela państwa trzeciego w tym ostatnim państwie.

      (1)  Dz.U. C 296 z 26.11.2005.


title: Sprawa C-143/14: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 16 kwietnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Berlin-Brandenburg – Niemcy) – TMK Europe GmbH/Hauptzollamt Frankfurt (Oder) [Odesłanie prejudycjalne — Dumping — Przywóz niektórych rur z żelaza lub ze stali — Rozporządzenie (WE) nr 384/96 — Artykuł 3 ust. 7 — Szkoda dla przemysłu — Znane czynniki — Związek przyczynowy — Nieuwzględnienie dochodzenia dotyczącego praktyk antykonkurencyjnych przedsiębiorstw wspólnotowych z danego sektora — Rozporządzenie (WE) nr 2320/97 — Ważność]

text:
               15.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/13

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 16 kwietnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Berlin-Brandenburg – Niemcy) – TMK Europe GmbH/Hauptzollamt Frankfurt (Oder)
   (Sprawa C-143/14) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Dumping - Przywóz niektórych rur z żelaza lub ze stali - Rozporządzenie (WE) nr 384/96 - Artykuł 3 ust. 7 - Szkoda dla przemysłu - Znane czynniki - Związek przyczynowy - Nieuwzględnienie dochodzenia dotyczącego praktyk antykonkurencyjnych przedsiębiorstw wspólnotowych z danego sektora - Rozporządzenie (WE) nr 2320/97 - Ważność])
   (2015/C 198/16)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht Berlin-Brandenburg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: TMK Europe GmbH

      Strona pozwana: Hauptzollamt Frankfurt (Oder)

      Sentencja

   Analiza przedstawionego pytania nie wykazała niczego, co mogłoby podważyć ważność rozporządzenia Rady (WE) nr 2320/97 z dnia 17 listopada 1997 r. nakładającego ostateczne cła antydumpingowe na przywóz niektórych rur i przewodów bez szwu z żelaza lub stali niestopowej pochodzących z Węgier, Polski, Rosji, Republiki Czeskiej, Rumunii oraz Republiki Słowackiej, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 1189/93 oraz kończącego postępowanie w odniesieniu do takiego przywozu z Republiki Chorwacji.

      (1)  Dz.U. C 235 z 21.7.2014.


title: Sprawa T-85/13: Wyrok Sądu z dnia 13 czerwca 2014 r. – K-Swiss przeciwko OHIM – Künzli SwissSchuh (równoległe paski na bucie) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie o unieważnienie prawa do znaku — Graficzny wspólnotowy znak towarowy przedstawiający równoległe paski na bucie — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]]

text:
               28.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/13

         Wyrok Sądu z dnia 13 czerwca 2014 r. – K-Swiss przeciwko OHIM – Künzli SwissSchuh (równoległe paski na bucie)
   (Sprawa T-85/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie o unieważnienie prawa do znaku - Graficzny wspólnotowy znak towarowy przedstawiający równoległe paski na bucie - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]])
   2014/C 245/18
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: K-Swiss, Inc. (Weestlake, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci R. Niebel i K. Tasma)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego 9znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: Ó. Mondéjar Ortuño, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Künzli SwissSchuh AG (Windish, Szwajcaria)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 30 października 2012 r. (sprawa R 174/2011-2) dotyczącą postępowania o unieważnienie prawa do znaku towarowego pomiędzy Künzli SwissSchuh AG a K-Swiss, Inc.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               K-Swiss, Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 123 z 27.4.2013.


title: Sprawa T-276/13: Skarga wniesiona w dniu 15 maja 2013 r. — Growth Energy i Renewable Fuels Association przeciwko Radzie

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 226/11

         Skarga wniesiona w dniu 15 maja 2013 r. — Growth Energy i Renewable Fuels Association przeciwko Radzie
   (Sprawa T-276/13)
   (2013/C 226/19)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Growth Energy (Waszyngton, Stany Zjednoczone), Renewable Fuels Association (Waszyngton, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat P. Vander Schueren)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 157/2013 z dnia 18 lutego 2013 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz bioetanolu pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych Ameryki (Dz.U. L 49 z 22.2.2013, s. 10.) w tym zakresie, w jakim dotyczy skarżących i ich członków; i

               —

               obciążenie Rady kosztami poniesionymi przez skarżących w związku z tym postępowaniem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziesięć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja postąpiła wbrew rozporządzeniu podstawowemu, wprowadzając cło dla całego kraju i odmawiając obliczenia indywidualnego cła antydumpingowego, pomimo iż miała wszystkie konieczne informacje, aby to uczynić. W tym względzie skarżący zauważają, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie faktów istotnych dla sprawy, naruszyła prawo, nie uzasadniła swoich rozstrzygnięć, uchybiła ciążącemu na niej obowiązkowi staranności i naruszyła prawo do obrony, jak również zasadę pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań skarżących.

               2)

               Zarzut drugi, zgodnie z którym nieuwzględnienie przez Komisję ceny eksportowej podczas obliczania marginesu dumpingu, poprzez niedokonanie korekty w górę cen eksportowych dla mieszanek produkowanych przez przedsiębiorstwo, którego dotyczy sprawa, stanowi oczywisty błąd w ocenie faktów istotnych dla sprawy i naruszenie prawa.

               3)

               Zarzut trzeci, zgodnie z którym Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie faktów istotnych dla sprawy i naruszyła rozporządzenie podstawowe oraz zasadę niedyskryminacji, zawyżając wielkość przywozu bioetanolu z USA i nie traktując go w sposób podobny do przywozu tego samego produktu z krajów trzecich.

               4)

               Zarzut czwarty, zgodnie z którym Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie i naruszyła rozporządzenie podstawowe, dokonując obliczenia marginesu szkody.

               5)

               Zarzut piąty, zgodnie z którym Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie i naruszyła rozporządzenie podstawowe, opierając ustalenie istotnej szkody na przemyśle unijnym, który nie wytwarza podobnego produktu i określając przemysł unijny przed określeniem produktu podobnego.

               6)

               Zarzut szósty dotyczący tego, że kwestionowane rozporządzenie jest błędne w wyniku oczywistych błędów w ocenie i naruszeń prawa, ponieważ stwierdzona w nim istotna szkoda została ustalona w oparciu o dane dotyczące niereprezentatywnej próby producentów unijnych.

               7)

               Zarzut siódmy, zgodnie z którym Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie, uznając, że inne przyczyny istotnej szkody nie przerywają związku przyczynowego między omawianym przywozem a stwierdzoną szkodą dla przemysłu unijnego.

               8)

               Zarzut ósmy, zgodnie z którym Rada naruszyła prawo i zasadę proporcjonalności, stosując środek antydumpingowy, który nie był konieczny.

               9)

               Zarzut dziewiąty, zgodnie z którym Komisja naruszyła prawo oraz zasady dobrej administracji i niedyskryminacji, uznając, że dochodzenie w sprawie bioetanolu pochodzącego z USA było oparte na prawidłowej skardze, podczas gdy ta ostatnia nie spełniała wymogów nałożonych w rozporządzeniu podstawowym.

               10)

               Zarzut dziesiąty, zgodnie z którym Komisja wielokrotnie naruszyła prawo skarżących do obrony i nie uzasadniła przyjęcia kwestionowanego rozporządzenia, ponieważ ujawnienie ostatecznych ustaleń, na których zostało ono oparte, nie zawierało zasadniczych okoliczności i rozważań dla przyjęcia ostatecznych środków. Komisja także zmieniła okres ważności środków, nie podając uzasadnienia, podczas gdy nie udzieliła skarżącym dostępu na bieżąco do akt niepodlegających klauzuli poufności ani nie wyznaczyła skarżącym wystarczająco długiego terminu na zgłoszenie uwag odnośnie środków ostatecznych.


title: Sprawa T-262/09: Wyrok Sądu z dnia 13 kwietnia 2011 r. — Safariland przeciwko OHIM — DEF-TEC Defense Technology (FIRST DEFENSE AEROSOL PEPPER PROJECTOR) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Graficzny wspólnotowy znak towarowy FIRST DEFENSE AEROSOL PEPPER PROJECTOR — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Zastosowanie się przez OHIM do wyroku stwierdzającego nieważność decyzji jednej z jego izb odwoławczych — Prawo do obrony — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 63 ust. 2, art. 65 ust. 6, art. 75 i 76 rozporządzenia nr 207/2009)

text:
               28.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 160/19

         Wyrok Sądu z dnia 13 kwietnia 2011 r. — Safariland przeciwko OHIM — DEF-TEC Defense Technology (FIRST DEFENSE AEROSOL PEPPER PROJECTOR)
   (Sprawa T-262/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Graficzny wspólnotowy znak towarowy FIRST DEFENSE AEROSOL PEPPER PROJECTOR - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Zastosowanie się przez OHIM do wyroku stwierdzającego nieważność decyzji jednej z jego izb odwoławczych - Prawo do obrony - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 63 ust. 2, art. 65 ust. 6, art. 75 i 76 rozporządzenia nr 207/2009)
   2011/C 160/27
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Safariland LLC, dawniej Defense Technology Corporation of America (Jacksonville, Floryda, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci R. Kunze i G. Würtenberger)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Botis, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: DEF-TEC Defense Technology GmbH (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo adwokaci H. Daniel i O. Haleen, następnie O. Haleen)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 4 maja 2009 r. [sprawa R 493/2002-4 (II)] dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Defense Technology Corporation of America a DEF-TEC Defense Technology GmbH.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona, a w części oddalona.

               2)

               Safariland LLC pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) i przez DEF-TEC Defense Technology GmbH.

      (1)  Dz.U. C 205 z 29.8.2009.


title: Sprawa T-303/10: Wyrok Sądu z dnia 27 września 2012 r. — Wam Industriale przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Utworzenie przez przedsiębiorstwo stałych placówek w niektórych państwach trzecich — Pożyczki o obniżonym oprocentowaniu — Decyzja uznająca pomoc za częściowo niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie — Decyzja wydana w następstwie stwierdzenia nieważności przez Sąd decyzji pierwotnej dotyczącej tego samego postępowania — Wykonanie wyroku Sądu — Obowiązek uzasadnienia — Zasada dobrej administracji — Obowiązek dochowania staranności — Obowiązek dbałości)

text:
               17.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/25

         Wyrok Sądu z dnia 27 września 2012 r. — Wam Industriale przeciwko Komisji
   (Sprawa T-303/10) (1)

   (Pomoc państwa - Utworzenie przez przedsiębiorstwo stałych placówek w niektórych państwach trzecich - Pożyczki o obniżonym oprocentowaniu - Decyzja uznająca pomoc za częściowo niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie - Decyzja wydana w następstwie stwierdzenia nieważności przez Sąd decyzji pierwotnej dotyczącej tego samego postępowania - Wykonanie wyroku Sądu - Obowiązek uzasadnienia - Zasada dobrej administracji - Obowiązek dochowania staranności - Obowiązek dbałości)
   2012/C 355/53
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Wam Industriale SpA (Modena, Włochy) (przedstawiciele: G. M. Roberti i I. Perego, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci i D. Grespan, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2011/134/UE z dnia 24 marca 2010 r. w sprawie pomocy państwa C 4/03 (ex NN 102/02) udzielonej przez Włochy na rzecz WAM SpA (Dz.U. 2011, L 57, s. 29).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Wam Industriale SpA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 246 z 11.9.2010.


title: Sprawa C-579/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 15 października 2008 r. w sprawie T-305/06 Air Products and Chemicals Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), wniesione w dniu 24 grudnia 2008 r. przez Messer Group GmbH

text:
               7.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/17

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 15 października 2008 r. w sprawie T-305/06 Air Products and Chemicals Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), wniesione w dniu 24 grudnia 2008 r. przez Messer Group GmbH
   (Sprawa C-579/08 P)
   (2009/C 55/27)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Messer Group GmbH (przedstawiciele: W. Graf v. Schwerin i J. Schmidt, Attorneys at law)

      Druga strona postępowania: Air Products and Chemicals Inc., Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 października 2008 r. w sprawach połączonych od T-305/06 do T-307/06 i oddalenie skargi,

               —

               obciążenie skarżącej kosztami postępowania wraz z kosztami poniesionymi przez wnoszącego odwołanie i interwenienta,

         w drugiej kolejności

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 października 2008 r. w sprawach połączonych od T-305/06 do T-307/06,

               —

               skierowanie sprawy do Sądu Pierwszej Instancji do ponownego rozpoznania,

               —

               zastrzeżenie rozstrzygnięcia o kosztach.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca twierdzi, że Sąd Pierwszej Instancji błędnie zastosował kryteria przewidziane dla właściwego zastosowania art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1).
   Ponadto skarżąca twierdzi, że kwestionowane orzeczenie Sądu Pierwszej Instancji oparte jest na zasadniczej nieprawidłowości w jego ustaleniach co do określenia zainteresowanego kręgu odbiorców.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 2003 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 11, s. 1).


title: Sprawa C-443/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif de Limoges (Francja) w dniu 14 września 2010 r. — Philippe Bonnarde przeciwko Agence de Services et de Paiement

text:
               20.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 317/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif de Limoges (Francja) w dniu 14 września 2010 r. — Philippe Bonnarde przeciwko Agence de Services et de Paiement
   (Sprawa C-443/10)
   ()
   2010/C 317/34
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Tribunal administratif de Limoges

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Philippe Bonnarde

      Strona pozwana: Agence de Services et de Paiement

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przepisy prawa Unii Europejskiej, w szczególności postanowienia Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej mające na celu zapewnienie swobodnego przepływu, jak również wspomniane wyżej dyrektywy dotyczące dokumentów rejestracyjnych pojazdów, należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom prawa państwa członkowskiego ustanawiającym dla potrzeb rejestracji pojazdów specjalny dokument, taki jak dowód rejestracyjny zawierający wzmiankę „pojazd demonstracyjny”, co do którego można przyjąć, że nie dotyczy on rejestracji tymczasowej w rozumieniu art. 1 dyrektywy Rady 1999/37/WE z dnia 29 kwietnia 1999 r., a także w ten sposób, że zabraniają one w związku z tym uzależniania przyznania określonego świadczenia od okazania takiego dokumentu?

               2)

               W wypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie poprzedzające, czy wskazane przepisy prawa Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że wynika z nich, iż w odniesieniu do sytuacji, gdy nabycie pojazdu nastąpiło w innym państwie członkowskim, należy odmówić zastosowania przepisów prawa krajowego, które w takim wypadku uzależniają przyznanie świadczenia z tytułu nabycia uprzednio zarejestrowanego pojazdu ekologicznego od spełnienia wymogu, by zgodnie z przepisami prawa tego państwa członkowskiego dowód rejestracyjny zawierał wzmiankę „pojazd demonstracyjny” w sytuacji, gdy sprzedawca tego pojazdu sam nie mógł otrzymać tego świadczenia i gdy:

                           —

                           nabywca przedstawi wystawiony przez inne państwo członkowskie specjalny dowód rejestracyjny dla pojazdów demonstracyjnych; albo

                           —

                           pojazd wykazuje cechy, w szczególności dotyczące daty jego pierwszego dopuszczenia do ruchu, wymagane przez przepisy prawa krajowego w celu jego zaklasyfikowania w charakterze pojazdu demonstracyjnego?


title: Sprawa C-235/07: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 27 listopada 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/30

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 27 listopada 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-235/07) (1)

   (2008/C 171/51)

      Język postępowania: niemiecki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 140 z 23.6.2007.


title: Sprawa T-389/04: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia  16 stycznia 2006 r.  — Niemcy przeciwko Komisji

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/51

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 stycznia 2006 r. — Niemcy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-389/04) (1)

   (2006/C 60/95)

      Język postępowania: niemiecki

   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 300 z 4.12.2004


title: Sprawa T-438/10: Postanowienie Sądu z dnia 4 grudnia 2013 r. — Forgital Italy przeciwko Radzie (Skarga o stwierdzenie nieważności — Wspólna taryfa celna — Zawieszenie czasowe ceł autonomicznych Wspólnej taryfy celnej na niektóre produkty przemysłowe, rolne i rybne — Zmiana opisu pewnych zawieszeń — Akt prawny zawierający środki wykonawcze — Niedopuszczalność)

text:
               8.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 39/19

         Postanowienie Sądu z dnia 4 grudnia 2013 r. — Forgital Italy przeciwko Radzie
   (Sprawa T-438/10) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Wspólna taryfa celna - Zawieszenie czasowe ceł autonomicznych Wspólnej taryfy celnej na niektóre produkty przemysłowe, rolne i rybne - Zmiana opisu pewnych zawieszeń - Akt prawny zawierający środki wykonawcze - Niedopuszczalność)
   2014/C 39/32
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Forgital Italy SpA (Velo d’Astico, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci V. Turinetti di Priero i R. Mastroianni)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo F. Florindo Gijón i A. Lo Monaco, następnie F. Florindo Gijón i K. Pellinghelli, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Recchia i L. Keppenne, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Stwierdzenie nieważności części rozporządzenia Rady (UE) nr 566/2010 z dnia 29 czerwca 2010 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1255/96 zawieszające czasowo cła autonomiczne Wspólnej taryfy celnej na niektóre produkty przemysłowe, rolne i rybne (Dz.U. L 163, s. 4), w zakresie w jakim zmienia opis pewnych towarów, w odniesieniu do których autonomiczne stawki celne w ramach Wspólnej taryfy celnej zostały zawieszone.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Forgital Italy SpA pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 317 z 20.11.2010.


title: Sprawy połączone C-532/14 i C-533/14: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 12 maja 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden - Niderlandy) – Toorank Productions BV/Staatssecretaris van Financiën (Odesłanie prejudycjalne — Wspólna taryfa celna — Klasyfikacja taryfowa — Nomenklatura scalona — Pozycja taryfowa 2206 — Pozycja taryfowa 2208 — Napoje alkoholowe uzyskane w wyniku fermentacji i następczego oczyszczania — Dołączenie dodatków do napojów alkoholowych uzyskanych w wyniku fermentacji i następczego oczyszczania — Napoje, które utraciły właściwości napojów objętych pozycją taryfową 2206)

text:
               4.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/11

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 12 maja 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden - Niderlandy) – Toorank Productions BV/Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawy połączone C-532/14 i C-533/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Wspólna taryfa celna - Klasyfikacja taryfowa - Nomenklatura scalona - Pozycja taryfowa 2206 - Pozycja taryfowa 2208 - Napoje alkoholowe uzyskane w wyniku fermentacji i następczego oczyszczania - Dołączenie dodatków do napojów alkoholowych uzyskanych w wyniku fermentacji i następczego oczyszczania - Napoje, które utraciły właściwości napojów objętych pozycją taryfową 2206))
   (2016/C 243/10)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Toorank Productions BV

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën

      Sentencja

               1)

               Nomenklaturę scaloną zawartą w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej zmienionego rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 1719/2005 z dnia 27 października 2005 r. oraz rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1214/2007 z dnia 20 września 2007 r. należy interpretować w ten sposób, że do pozycji CN 2208 tej nomenklatury należy zaklasyfikować napój tego rodzaju, jak Ferm Fruit, uzyskany w wyniku fermentacji koncentratu jabłkowego, przeznaczony do konsumpcji bez rozcieńczania lub jako składnik bazowy innych napojów, o neutralnym kolorze, zapachu i smaku poprzez oczyszczenie, w szczególności ultrafiltrację, o zawartości alkoholu wynoszącej 16 % obj. bez dodania alkoholu destylowanego.

               2)

               Nomenklaturę scaloną zawartą w załączniku I do rozporządzenia nr 2658/87 zmienionego rozporządzeniem nr 1719/2005 oraz rozporządzeniem nr 1214/2007 należy interpretować w ten sposób, że napoje o zawartości alkoholu wynoszącej 14 % obj., wytwarzane poprzez dodanie do Ferm Fruit cukru, aromatów, barwników, substancji smakowych, zagęszczaczy i konserwantów oraz – w jednym wypadku – także śmietany, niezawierające alkoholu destylowanego są objęte pozycją CN 2208 tej nomenklatury.

               3)

               Nomenklaturę scaloną zawartą w załączniku I do rozporządzenia nr 2658/87 zmienionego rozporządzeniem nr 1719/2005 oraz rozporządzeniem nr 1214/2007 należy interpretować w ten sposób, że napój o zawartości alkoholu wynoszącej 13,4 % obj., wytwarzany poprzez dodanie do Ferm Fruit cukru, aromatów, barwników, substancji smakowych, zagęszczaczy i konserwantów oraz alkoholu destylowanego, przy czym zarówno jeżeli chodzi objętość jak i udział procentowy, jego udział nie przekracza 49 % alkoholu zawartego w napoju, podczas gdy pozostałe 51 % stanowi alkohol uzyskany w procesie fermentacji, jest objęty pozycją 2208 tej nomenklatury.

      (1)  Dz.U. C 65 z 23.5.2015.


title: Sprawa T-53/16: Skarga wniesiona w dniu 5 lutego 2016 r. – Ryanair i Airport Marketing Services/Komisja

text:
               25.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/30

         Skarga wniesiona w dniu 5 lutego 2016 r. – Ryanair i Airport Marketing Services/Komisja
   (Sprawa T-53/16)
   (2016/C 145/37)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ryanair Ltd (Dublin, Irlandia) oraz Airport Marketing Services Ltd (Dublin) (przedstawiciele: adwokaci G. Berrisch, E. Vahida, I. Metaxas-Maragkidis oraz B. Byrne, Solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1, 4, 5 oraz 6 decyzji Komisji z dnia 23 lipca 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.33961 (2012/C) (ex 2012/NN) uznającej, że w drodze szeregu umów związanych z lotniskiem Nîmes-Garons, Ryanair oraz Airport Marketing Services otrzymali bezprawną pomoc, niezgodną z rynkiem wewnętrznym; oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia w decyzji art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, zasady dobrej administracji oraz prawa skarżących do obrony, gdyż Komisja nie zezwoliła skarżącym na dostęp do akt postępowania wyjaśniającego oraz nie dała im możliwości przedstawienia w sposób użyteczny ich stanowiska.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE, gdyż Komisja błędnie przypisała sporne środki państwu.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE, gdyż Komisja błędnie uznała, że zasoby Veolia Transport Aéroport de Nîmes (VTAN), jednego z podmiotów zarządzających lotniskiem, były zasobami państwowymi.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE, gdyż Komisja nie zastosowała w sposób prawidłowy testu prywatnego inwestora. Komisja błędnie odmówiła oparcia się na analizie porównawczej, która doprowadziłaby do wniosku, że pomocy na rzecz skarżących nie została przyznana. Posiłkowo, Komisja nie przypisała odpowiedniej wartości usługom marketingowym, błędnie odrzuciła uzasadnienia decyzji lotniska o zakupie takich usług, błędnie nie uwzględniła możliwości, że część usług marketingowych mogła zostać nabyta dla realizacji celów interesu ogólnego, niesłusznie uznała podmiot zarządzający lotniskiem, Syndicat Mixte pour l’aménagement et le dévelopment de l’aéroport de Nîmes – Alès – Camargue – Cévennes (SMAN) oraz jego prywatnego wykonawcę VTAN, za jeden podmiot, oparła swoje wnioski na niepełnych i nieodpowiednich danych wykorzystanych do obliczenia rentowności lotniska, pominęła efekty sieciowe, jakich osiągnięcia lotnisko mogło oczekiwać ze swoich powiązań z Ryanairem oraz nie dołożyła starań, aby porównać dane przedłożone przez lotnisko z typowymi danymi odnoszącymi się do dobrze zarządzanego lotniska. W każdym wypadku nawet gdyby skarżący odnieśli korzyść, Komisja nie wykazała, że korzyść ta miała charakter selektywny.

               5.

               Zarzut piąty, podniesiony posiłkowo, dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE oraz 108 ust. 2 TFUE, gdyż Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie oraz naruszyła prawo, gdy stwierdziła, że pomoc na rzecz Ryanaira oraz Airport Marketing Services była równa łącznym krańcowym stratom lotniska (zgodnie z obliczeniami Komisji), a nie faktyczną korzyścią dla Ryanaira oraz Airport Marketing Services. Komisja powinna była zbadać, w jakim zakresie rzekoma korzyść została rzeczywiście przeniesiona na pasażerów Ryanaira. Ponadto Komisja nie określiła ilościowo jakiejkolwiek przewagi konkurencyjnej, jaką uzyskał Ryanair dzięki rzekomej pomocy oraz nie wyjaśniła należycie, dlaczego odzyskanie określonej w decyzji kwoty pomocy było konieczne dla zapewnienia przywrócenia sytuacji sprzed przyznania pomocy.


title: Sprawa T-325/14: Skarga wniesiona w dniu 6 maja 2014 r. – mobile.international przeciwko OHIM – Rezon (mobile.de)

text:
               21.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/27

         Skarga wniesiona w dniu 6 maja 2014 r. – mobile.international przeciwko OHIM – Rezon (mobile.de)
   (Sprawa T-325/14)
   2014/C 235/37
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: mobile.international GmbH (Kleinmachnow, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Lührig)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Rezon OOD (Sofia, Bułgaria)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 9 stycznia 2014 r. w sprawie R 922/2013-1;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Słowny znak towarowy „mobile.de”, zarejestrowany dla towarów i usług z klas 9, 16, 35, 38 i 42 – wspólnotowy znak towarowy nr 9 3 76  989

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Rezon OOD

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Graficzny krajowy znak towarowy zawierający element słowny „mobile” dla usług z klas 35, 39 i 42

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do znaku

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uwzględnienie odwołania i przekazanie sprawy Wydziałowi Unieważnień celem ponownego rozpoznania

      Podniesione zarzuty:

               —

               Naruszenie art. 57 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 w związku z zasadą 22 ust. 2 rozporządzenia nr 2868/95;

               —

               Naruszenie art. 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 15 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 57 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 w związku z zasadą 22 ust. 3 i 4 rozporządzenia nr 2868/95;

               —

               Naruszenie art. 78 ust. 1 lit. f) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie zarzutu nadużycia władzy w związku z art. 56 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 i art. 54 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 64 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-277/12: Wyrok Sądu z dnia 20 marca 2013 r. — Bimbo przeciwko OHIM — Café do Brasil (Caffè KIMBO) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Caffè KIMBO — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy BIMBO — Względne podstawy odmowy rejestracji — Znak towarowy powszechnie znany w rozumieniu art. 6 bis konwencji paryskiej — Artykuł 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               4.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/19

         Wyrok Sądu z dnia 20 marca 2013 r. — Bimbo przeciwko OHIM — Café do Brasil (Caffè KIMBO)
   (Sprawa T-277/12) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Caffè KIMBO - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy BIMBO - Względne podstawy odmowy rejestracji - Znak towarowy powszechnie znany w rozumieniu art. 6 bis konwencji paryskiej - Artykuł 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2013/C 129/38
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Bimbo SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. Carbonell Callicó)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Café do Brasil SpA (Melito di Napoli, Włochy) (przedstawiciele: M. Mostardini, G. Galimberti i F. Mellucci adwokaci)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 maja 2012 r. (sprawa R 1017/2011-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Bimbo SA a Café do Brasil SpA

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Bimbo SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 273 z 8.9.2012.


title: Sprawa T-282/08: Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2008 r. — Grazer Wechselseitige Versicherung przeciwko Komisji

text:
               27.9.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/16

         Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2008 r. — Grazer Wechselseitige Versicherung przeciwko Komisji
   (Sprawa T-282/08)
   (2008/C 247/31)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Grazer Wechselseitige Versicherung (Graz, Austria) (przedstawiciel: H. Wollmann, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie na podstawie art. 231 ust. 1 WE nieważności decyzji Komisji C(2008) 1625 końcowy z dnia 30 kwietnia 2008 r. (C 56/06, ex NN 77/06 — Prywatyzacja Banku Burgenland) w całości;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania zgodnie z art. 87 § 2 regulaminu.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca zwraca się przeciwko decyzji Komisji C(2008) 1625 końcowy z dnia 30 kwietnia 2008 r. (C 56/06, ex NN 77/06 — Prywatyzacja Banku Burgenland), na mocy której Komisja stwierdziła, że pomoc państwa, udzielona przez Austrię spółce ubezpieczeniowej Grazer Wechselseitige Versicherung AG i GW Beteiligungserwerbs- und -verwaltungs-GmbH z naruszeniem art. 88 ust. 3 WE w związku z prywatyzacją HYPO Bank Burgenland AG, nie jest zgodna ze wspólnym rynkiem.
   Skarżąca podnosi w uzasadnieniu skargi przede wszystkim, że Komisja wielokrotnie błędnie zastosowała art. 87 ust. 1 WE. W tym zakresie zwraca ona w szczególności uwagę na to, że liczne wskaźniki przemawiały za tym, że wartość rynkowa prywatyzowanego banku w chwili sprzedaży wynosiła znacznie poniżej oferowanej przez skarżącą ceny, w związku z tym przy sprzedaży nie traktowano jej w sposób uprzywilejowany.
   Ponadto zarzuca ona, że pozwana błędnie zastosowała zasadę „private vendor”. W tym zakresie skarżąca wskazuje, że teza Komisji, zgodnie z którą gwarancja prawna kraju związkowego Burgenland z tytułu niektórych zobowiązań prywatyzowanego banku nie powinna była zostać uwzględniona, jest błędna. Skarżąca podnosi również w tym kontekście, że Komisja nie działa zgodnie z punktem widzenia prywatnego inwestora, ale przyjmuje za wzorzec fikcję sprzedawcy gotowego ponieść 100 % ryzyka.
   Dalej skarżąca zwraca uwagę na to, że Komisja nie dowiodła, by oferta skarżącej, po przeprowadzeniu wszystkich koniecznych dostosowań, wciąż była nominalnie niższa niż oferta konkurencyjnego uczestnika przetargu.
   Posiłkowo skarżąca podnosi, że Komisja nie zbadała — przy założeniu, że pomoc państwa faktycznie miała miejsce — jej zgodności ze wspólnym rynkiem w świetle art. 87 ust. 3 lit. c) WE.
   Wreszcie skarżąca wskazuje, że zaskarżona decyzja wykazuje szereg braków w zakresie uzasadnienia.


title: Sprawa C-500/12: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 19 lutego 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej

text:
               16.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/22

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 19 lutego 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-500/12) (1)

   2014/C 184/30
   Język postępowania: polski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2013.


title: Sprawa C-79/15 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 26 lipca 2017 r. – Rada Unii Europejskiej/Hamas, Komisja Europejska [Odwołanie — Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Walka z terroryzmem — Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom — Zamrożenie środków finansowych — Wspólne stanowisko 2001/931/WPZiB — Artykuł 1 ust. 4 i 6 — Rozporządzenie (WE) nr 2580/2001 — Artykuł 2 ust. 3 — Utrzymanie organizacji w wykazie osób, grup i podmiotów, które uczestniczyły w aktach terrorystycznych — Przesłanki — Podstawa faktyczna decyzji o zamrożeniu środków finansowych — Decyzja podjęta przez właściwą władzę — Obowiązek uzasadnienia]

text:
               18.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 309/4

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 26 lipca 2017 r. – Rada Unii Europejskiej/Hamas, Komisja Europejska
   (Sprawa C-79/15 P) (1)

   ([Odwołanie - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Walka z terroryzmem - Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom - Zamrożenie środków finansowych - Wspólne stanowisko 2001/931/WPZiB - Artykuł 1 ust. 4 i 6 - Rozporządzenie (WE) nr 2580/2001 - Artykuł 2 ust. 3 - Utrzymanie organizacji w wykazie osób, grup i podmiotów, które uczestniczyły w aktach terrorystycznych - Przesłanki - Podstawa faktyczna decyzji o zamrożeniu środków finansowych - Decyzja podjęta przez właściwą władzę - Obowiązek uzasadnienia])
   (2017/C 309/04)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: B. Driessen, G. Étienne, M. Bishop, pełnomocnicy)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Hamas (przedstawiciel: L. Glock, avocate), Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre, M. Konstantinidis i R. Tricot, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę wnoszącą odwołanie: Republika Francuska (przedstawiciele: D. Colas, F. Fize i G. de Bergues, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 17 grudnia 2014 r., Hamas/Rada (T-400/10, EU:T:2014:1095), zostaje uchylony.

               2)

               Sprawa zostaje przekazana Sądowi Unii Europejskiej do ponownego rozpoznania.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 146 z 4.5.2015.


title: Sprawa C-471/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu wydanego w dniu 10 lipca 2012 r. w sprawie T-587/10 Holding kompanija Interspeed a.d. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 17 września 2012 r. przez Holding kompanija Interspeed a.d.

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/55

         Odwołanie od wyroku Sądu wydanego w dniu 10 lipca 2012 r. w sprawie T-587/10 Holding kompanija Interspeed a.d. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 17 września 2012 r. przez Holding kompanija Interspeed a.d.
   (Sprawa C-471/12 P)
   2013/C 225/104
   Język postępowania: słoweński

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Holding kompanija Interspeed a.d. (przedstawiciele: D. Komlensky i P. Komljenovic, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska
   Postanowieniem z dnia 20 czerwca 2013 r. Trybunał (siódma izba) orzekł, co następuje:

               1)

               Wniosek o pomoc prawną zostaje odrzucony.

               2)

               Odwołanie zostaje odrzucone.

               3)

               Holding kompanija Interspeed a.d. pokrywa własne koszty.


title: Sprawa C-287/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal de Justiça (Portugalia) w dniu 23 maja 2016 r. – Fidelidade-Companhia de Seguros, S.A./Caisse Suisse de Compensation i in.

text:
               5.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal de Justiça (Portugalia) w dniu 23 maja 2016 r. – Fidelidade-Companhia de Seguros, S.A./Caisse Suisse de Compensation i in.
   (Sprawa C-287/16)
   (2016/C 326/17)
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Supremo Tribunal de Justiça

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Fidelidade-Companhia de Seguros, S.A.

      Strona pozwana: Caisse Suisse de Compensation, Fundo de Garantia Automóvel, Sandra Cristina Chrystello Pinto Moreira Pereira, Sandra Manuela Teixeira Gomes Seemann, Catarina Ferreira Seemann, José Batista Pereira

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 3 ust. 1 dyrektywy 72/166/EWG (1), art. 2 ust. 1 dyrektywy 84/5/EWG (2) i art. 1 dyrektywy 90/232/EWG (3) w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów silnikowych sprzeciwiają się uregulowaniu krajowemu nakładającemu sankcję bezwzględnej nieważności umowy ubezpieczenia za składanie fałszywych oświadczeń dotyczących własności pojazdu lub tożsamości jego użytkownika, w sytuacji gdy umowa została zawarta przez osobę, która nie ma interesu gospodarczego w ruchu pojazdu i z zamiarem popełnienia przez zainteresowane strony (ubezpieczającego, właściciela i użytkownika) oszustwa uzyskania ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów poprzez i) zawarcie umowy, której ubezpieczyciel nie zawarłby, gdyby znał tożsamość ubezpieczającego oraz ii) zapłatę składki niższej od należnej ze względu na wiek użytkownika?

      (1)  Dyrektywa Rady 72/166/EWG z dnia 24 kwietnia 1972 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności (Dz.U. 1972 L 103, s. 1; wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 6 t. 1, s. 10).

      (2)  Druga Dyrektywa Rady 84/5/EWG z dnia 30 grudnia 1983 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów silnikowych (Dz.U. 1984, L 8, s. 17; wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 6 t. 7, s. 3).

      (3)  Trzecia Dyrektywa Rady 90/232/EWG z dnia 14 maja 1990 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych (Dz.U. 1990 L 129, s. 33; wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 6 t. 1, s. 249).


title: Sprawa F-9/06: Skarga wniesiona w dniu  30 stycznia 2006 r.  — Canteiro Lopes przeciwko Komisji

text:
               25.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 74/35

         Skarga wniesiona w dniu 30 stycznia 2006 r. — Canteiro Lopes przeciwko Komisji
   (Sprawa F-9/06)
   (2006/C 74/69)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Rui Canteiro Lopes (Lizbona, Portugalia) [Przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis, E. Marchal, avocats]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji organu powołującego z dnia 13 października 2005 r. o niewłączeniu nazwiska skarżącego na listę urzędników uznanych za najbardziej zasłużonych i nieawansowaniu go do grupy zaszeregowania A4 w ramach postępowania w sprawie awansu w 2000 r.;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W dniu 21 grudnia 2000 r. skarżący złożył zażalenie na decyzję o nieawansowaniu do grupy zaszeregowania A4 w ramach postępowania w sprawie awansu w 2000 r. W dniu 2 lipca 2001 r. strona pozwana uwzględniła zażalenie i poinformowała skarżącego, że zostały podjęte kroki w celu zakończenia oceny, co nie zostało jednak wykonane. Skarżący złożył w rezultacie wniosek o przedstawienie informacji na temat dalszych kroków związanych z decyzją z dnia 2 lipca 2001 r. Strona pozwana, uznawszy, że sprawozdania z oceny za okres 1995-1997 oraz 1997-1999 nie zostały dotychczas zamknięte, zaproponowała skarżącemu ustalenie jego oceny za okres 1997-1999 na poziomie, który uzyskał za okres 1999-2001.
   Chociaż skarżący odrzucił tę propozycję, strona pozwana zamknęła jednak jego sprawozdanie z oceny za okres 1997-1999 i zdecydowała o niewłączeniu nazwiska skarżącego na listę urzędników uznanych za najbardziej zasłużonych i nieawansowaniu go do grupy zaszeregowania A4 w ramach postępowania w sprawie awansu w 2000 r.
   Na poparcie swojej skargi skarżący podnosi przede wszystkim, że decyzja ta jest nieważna, gdyż została wydana w czasie gdy nie istniały zgodnie z prawem zamknięte sprawozdania z oceny za sporne okresy. W istocie strona pozwana popełniła przewinienie, nie sporządzając w odpowiednim czasie sprawozdań z oceny skarżącego za okres pomiędzy 1 lipca 1995 a 30 czerwca 1999 r.
   Skarżący podnosi również, że strona pozwana przystąpiła do porównywania zasług skarżącego w niewłaściwy sposób, gdyż użyła do tego celu kryteriów pomocniczych, takich jak wiek oraz staż pracy, które mogą znaleźć zastosowanie wyłącznie w przypadku równości zasług urzędników przedstawionych do awansu, co w tym wypadku nie miało miejsca. Zaskarżona decyzja narusza zatem art. 45 regulaminu pracowniczego, jak również zasadę równości traktowania.


title: Sprawa F-160/12: Skarga wniesiona w dniu 26 grudnia 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               2.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/26

         Skarga wniesiona w dniu 26 grudnia 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-160/12)
   2013/C 63/53
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat F.A. Rodriguez-Gigirey Perez)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o wykluczeniu skarżącego z listy rezerwy kadrowej konkursu EPSO/AD/206-207/11-AD5/AD7

      Żądania strony skarżącej

               —

               Orzeczenie, że dyplom załączony do zgłoszenia skarżącego spełnia wymogi ustalone w ogłoszeniu o konkursie otwartym EPSO/AD/206-207/11-AD5/AD7-administratorzy;

               —

               Stwierdzenie nieważności doręczonej mu w dniu 29 września 2012 r. decyzji właściwego organu oddalającej jego skargę dotyczącą ważności jego dyplomu uniwersyteckiego dla potrzeb konkursu otwartego;

               —

               Orzeczenie, że skarżący ma prawo do tego, by jego nazwisko zostało umieszczone na liście rezerwy kadrowej utworzonej w celu obsadzenia stanowisk objętych konkursem EPSO/AD/206-207/11-AD5/AD7-administratorzy w dziedzinie: ekonomia, Dziennik Urzędowy C 82 A z dnia 16 marca 2011 r. przez wystarczający okres, równoważny z tym, na jaki zostały umieszczone pierwotnie nazwiska kandydatów, a jeżeli lista na dzień wydania wyroku będzie zamknięta — jej ponowne otwarcie;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa T-76/14: Wyrok Sądu z dnia 15 września 2016 r. – Morningstar/Komisja [Konkurencja — Nadużycie pozycji dominującej — Światowy rynek skonsolidowanego zasilania danymi w czasie rzeczywistym — Decyzja uznająca za wiążące zobowiązania zaproponowane przez przedsiębiorstwo zajmujące pozycję dominującą — Artykuł 9 rozporządzenia (WE) nr 1/2003]

text:
               24.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/25

         Wyrok Sądu z dnia 15 września 2016 r. – Morningstar/Komisja
   (Sprawa T-76/14) (1)

   ([Konkurencja - Nadużycie pozycji dominującej - Światowy rynek skonsolidowanego zasilania danymi w czasie rzeczywistym - Decyzja uznająca za wiążące zobowiązania zaproponowane przez przedsiębiorstwo zajmujące pozycję dominującą - Artykuł 9 rozporządzenia (WE) nr 1/2003])
   (2016/C 392/29)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Morningstar, Inc. (Chicago, Illinois, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: S. Kinsella, K. Daly, P. Harrison, solicitors, i M. Abenhaïm, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castilla Contreras, A. Dawes i F. Ronkes Agerbeek, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający żądania strony pozwanej: Thomson Reuters Corp. (Toronto, Kanada) i Reuters Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: A. Nourry, G. Olsen i C. Ghosh, solicitors)

      Przedmiot

   Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2012) 9635 z dnia 20 grudnia 2012 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 102 TFUE oraz w art. 54 Porozumienia EOG [Sprawa COMP/D2/39.654 – Reuters Instrument Codes (RIC)]

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Morningstar, Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 135 z 5.5.2014


title: Sprawa T-91/08: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 czerwca 2008 r. — Cypr przeciwko Komisji

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/58

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 czerwca 2008 r. — Cypr przeciwko Komisji
   (Sprawa T-91/08) (1)

   (2008/C 223/107)

      Język postępowania: grecki

   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 142 z 7.6.2008.


title: Sprawa T-361/09: Skarga wniesiona w dniu 16 września 2009 r. — Centraal bureau voor de statistiek przeciwko Komisji

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/51

         Skarga wniesiona w dniu 16 września 2009 r. — Centraal bureau voor de statistiek przeciwko Komisji
   (Sprawa T-361/09)
   2009/C 282/98
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Centraal bureau voor de statistiek (Den Haag, Niderlandy) (przedstawiciel: R. van den Tweel, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 7 lipca 2009 r. ESTAT/E-1/ME/ykl/eb D(2009) 10188 dotyczącej ostatecznej zapłaty wkładu do wydatków powstałych w związku z badaniem struktury 2005 w wysokości 546 818,77 Eur;

               —

               ewentualnie, zobowiązanie Komisji do dodatkowej zapłaty kwoty 38 295,55 Eur wraz z odsetkami liczonymi od 45 dnia po wydaniu decyzji z dnia 7 lipca 2009 r. do dnia rzeczywistej zapłaty;

               —

               w każdym razie obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zdaniem strony skarżącej zaskarżona decyzja nie jest zgodna ani z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 571/88 z dnia 29 lutego 1988 r. w sprawie organizacji badań statystycznych Wspólnoty dotyczących struktury gospodarstw rolnych w latach 1988-1997 (Dz.U. L 56, s. 1) w zmienionym brzmieniu, ani z porozumieniem zawartym pomiędzy stroną skarżącą a Komisją w przedmiocie wkładu Wspólnot do wydatków związanych z badaniem struktury 2005 w Niderlandach (nr porozumienia 62102.2005.001-2005.055), ani z zasadami pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań oraz obowiązkiem uzasadnienia. W każdym razie w decyzji nieprawidłowo ustalono wkład przysługujący stronie skarżącej.
   W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że Komisja bezprawnie nie udzieliła jej wkładu w rozumieniu art. 14 ust. 1 rozporządzenia nr 571/88, a zamiast tego zwróciła się do niej o podanie dokładnych danych w przedmiocie powstałych wydatków, a nie tylko w przedmiocie liczby gospodarstw rolnych objętych badaniem. Ponieważ art. 14 rozporządzenia wyraźnie przewiduje stałą kwotę maksymalną w wysokości 700 000 Eur za każde gospodarstwo rolne objęte badaniem, odmienna wykładnia jest ponadto niezgodna z zasadą ochrony uzasadnionych oczekiwań i zasadą pewności prawa.
   W ramach drugiego zarzutu strona skarżąca wskazuje, że art. II.14.3 porozumienia pomiędzy nią a Komisją nie ma zastosowania do wydatków zafakturowanych przez Ministerie van landbouw (ministerstwo rolnictwa). Komisja bezprawnie nie w pełni uwzględniła te rachunki jako rzeczywiście powstałe wydatki objęte prawem wsparcia. W każdym razie brak jest odpowiedniego uzasadnienia decyzji Komisji.
   Wreszcie, strona skarżąca podnosi pomocniczo, że wydatki objęte prawem wsparcia — w przypadku gdyby art. II.14.3 porozumienia jednak miał zastosowanie — zostały obliczone nieprawidłowo lub w sposób niezrozumiały bez dokładnego uzasadnienia, ponieważ Komisja bezprawnie ujęła pośrednio produktywne godziny w obliczeniu podlegającej zastosowaniu stawki godzinowej. Argumentacja Komisji w zaskarżonej decyzji nie została przedstawiona w sposób dokładny i jednoznaczny. Wobec powyższego, decyzja została w każdym razie wydana z naruszeniem obowiązku uzasadnienia.


title: Sprawa C-120/12 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia z dnia 3 października 2013 r. — Bernhard Rintisch przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Bariatrix Europe Inc. SAS (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 74 ust. 2 — Rozporządzenie (WE) nr 2868/95 — Zasada 50 ust. 1 akapity pierwszy i trzeci — Sprzeciw właściciela wcześniejszego znaku towarowego — Istnienie znaku towarowego — Dowody przedstawione na poparcie sprzeciwu po upływie terminu wyznaczonego w tym celu — Nieuwzględnienie — Swobodna ocena przysługująca izbie odwoławczej — Przepis odmienny — Okoliczności stojące na przeszkodzie uwzględnieniu dodatkowych lub uzupełniających dowodów)

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/24

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia z dnia 3 października 2013 r. — Bernhard Rintisch przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Bariatrix Europe Inc. SAS
   (Sprawa C-120/12 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 74 ust. 2 - Rozporządzenie (WE) nr 2868/95 - Zasada 50 ust. 1 akapity pierwszy i trzeci - Sprzeciw właściciela wcześniejszego znaku towarowego - Istnienie znaku towarowego - Dowody przedstawione na poparcie sprzeciwu po upływie terminu wyznaczonego w tym celu - Nieuwzględnienie - Swobodna ocena przysługująca izbie odwoławczej - Przepis odmienny - Okoliczności stojące na przeszkodzie uwzględnieniu dodatkowych lub uzupełniających dowodów)
   2013/C 344/40
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Bernhard Rintisch (przedstawiciel: A. Dreyer, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik), Bariatrix Europe Inc. SAS

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) z dnia 16 grudnia 2011 r. w sprawie T-62/12 Rintisch przeciwko OHIM, w którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności wniesioną przez właściciela słownych i graficznych krajowych znaków towarowych „PROTI”, „PROTIPOWER” i „PROTIPLUS” dla towarów należących do klas 29 i 32 oraz krajowej nazwy handlowej „PROTITOP” dla towarów należących do klas 29, 30 i 32 na decyzję R 740/2008-4 Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 15 grudnia 2008 r. oddalającą odwołanie od decyzji Wydziału Sprzeciwów oddalającej sprzeciw wnoszącego odwołanie wobec rejestracji słownego znaku towarowego „PROTI SNACK” dla towarów należących do klas 5, 29, 30 i 32 — Nieprzedstawienie dokumentów w odpowiednim terminie — Swobodna ocena przysługująca na podstawie art. 74 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 76 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje w części odrzucone, a w części oddalone.

               2)

               Bernhard Rintisch zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 165 z 9.6.2012.


title: Sprawa T-280/11: Skarga wniesiona w dniu 31 maja 2011 r. — Ewald przeciwko OHIM — Kin Cosmetics (Keen)

text:
               13.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 238/20

         Skarga wniesiona w dniu 31 maja 2011 r. — Ewald przeciwko OHIM — Kin Cosmetics (Keen)
   (Sprawa T-280/11)
   2011/C 238/36
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Rita Ewald (Frauenwald, Niemcy) (przedstawiciele: S. Reinhardt, Rechtsanwältin)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Kin Cosmetics, SA. (Sant Feliu de Guixols, Hiszpania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 marca 2011 r. w sprawie R 1383/2010-1;

               —

               oddalenie sprzeciwu wobec zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego EM 006 498 621„Keen”, wniesionego do OHIM w dniu 24 lipca 2008 r. przez KIN COSMETICS, SA i opatrzonego sygnaturą B 1359944;

               —

               ewentualnie, na wypadek gdyby Sąd nie mógł wydać własnego rozstrzygnięcia zgodnie z tiret drugie: przekazanie postępowania do ponownego rozpoznania przez OHIM;

               —

               obciążenie OHIM oraz KIN COSMETICS, SA, o ile przystąpi również do tego postępowania, kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „Keen” dla towarów i usług z klas 3 i 44 — zgłoszenie nr 6 498 621

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Kin Cosmetics, SA

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: wspólnotowe i krajowe słowne i graficzne znaki towarowe „KIN”, „KinBooKs”, „KINWORKS”i „KINSTYLIUM” dla towarów i usług z klas 3, 5, 35 i 44

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania
   Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd


title: Sprawa T-125/14: Skarga wniesiona w dniu 14 lutego 2014 – Gappol Marzena Porczyńska przeciwko OHIM – Gap (ITM) (GAPPol)

text:
               12.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/40

         Skarga wniesiona w dniu 14 lutego 2014 – Gappol Marzena Porczyńska przeciwko OHIM – Gap (ITM) (GAPPol)
   (Sprawa T-125/14)
   2014/C 142/52
   Język skargi: polski

      Strony

      Strona skarżąca: PP Gappol Marzena Porczyńska (Łódź, Polska) (przedstawiciel: J. Gwiazdowska, radca prawny)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Gap (ITM), Inc. (San Francisco, Stany Zjednoczone)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 2 grudnia 2013 r. wydanej w sprawie R 686/2013-1;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postepowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: znak graficzny zawierający element słowny „GAPPol” dla towarów i usług w Klasach 20, 25 oraz 37 – zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 8 346 165

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: wspólnotowe znaki towarowe dla znaku słownego „GAP”; wspólnotowe znaki towarowe dla znaku graficznego, zawierające element słowny „GAP” oraz krajowe znaki słowne „GAP” i graficzne zawierające element słowny „GAP” dla towarów w Klasie 25

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe podtrzymanie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa F-27/13: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 18 czerwca 2015 r. – CX/Komisja (Służba publiczna — Postępowanie dyscyplinarne — Rola i uprawnienia odpowiednio komisji dyscyplinarnej i organu powołującego — Kara dyscyplinarna — Przeniesienie do niższej grupy zaszeregowania po decyzji w sprawie awansu — Proporcjonalność kary)

text:
               27.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/47

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 18 czerwca 2015 r. – CX/Komisja
   (Sprawa F-27/13) (1)

   ((Służba publiczna - Postępowanie dyscyplinarne - Rola i uprawnienia odpowiednio komisji dyscyplinarnej i organu powołującego - Kara dyscyplinarna - Przeniesienie do niższej grupy zaszeregowania po decyzji w sprawie awansu - Proporcjonalność kary))
   (2015/C 245/57)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: CX (przedstawiciel: adwokat É. Boigelot)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i C. Ehrbar, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji o przeniesieniu skarżącego do grupy zaszeregowania AD8 na podstawie art. 9 ust. 1 lit. f) załącznika IX do regulaminu pracowniczego oraz żądanie odszkodowania i zadośćuczynienia z tytułu jakoby doznanej krzywdy i poniesionej szkody.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               CX pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisje Europejską.

      (1)  Dz.U. C 207 z 20.7.2013, s. 56.


title: Sprawa T-379/04: Skarga wniesiona dnia 17 września 2004 r. przez J. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               20.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 284/27

         Skarga wniesiona dnia 17 września 2004 r. przez J. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-379/04)
   (2004/C 284/53)
   Język postępowania: włoski
   Dnia 17 września 2004 r. J., reprezentowana przez Carla Fortego, wniosła do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich skargę przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               uchylenie decyzji organu powołującego z dnia 10 czerwca 2004 r. oddalającej odwołania złożone przez skarżącą na decyzje tegoż organu z dnia 31 października 2003 r. oraz 10 grudnia 2003 r., mocą których nie uznano, odpowiednio, uprawnień do otrzymania dodatku zagranicznego za rozłąkę oraz dodatku na zagospodarowanie oraz zażądano zwrotu kwot otrzymanych z powyższych tytułów, stwierdzając że nie znajdują zastosowania art. 4 ust. 1 lit. a) ostatnie zdanie drugiego tiret (załącznika VII) oraz art. 5 ust. 1 załącznika VII, a także art. 85 Regulaminu Pracowniczego Urzędników Wspólnot Europejskich;

               —

               uchylenie wymienionych wyżej decyzji tego organu z dnia 31 października 2003 r. oraz 10 grudnia 2003 r;

               —

               zarządzenie wszelkich środków niezbędnych celem przywrócenia skarżącej jej praw, nie wyłączając zapłaty odsetek za zwłokę;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca w niniejszej sprawie, która zanim przyjęła zatrudnienie jako członek personelu tymczasowego w Komisji, w Dyrekcji Generalnej do spraw Badań Naukowych, zatrudniona była jako naukowiec w brukselskim biurze Consiglio Nazionale di Ricerca (CNR) (Krajowa Rada do spraw Badań Naukowych), sprzeciwia się odmowie pozwanej uznania jej uprawnienia do otrzymania dodatku zagranicznego za rozłąkę oraz dodatku na zagospodarowanie.
   Stanowisko prezentowane przez pozwaną opiera się na stwierdzeniu, że CNR, której nie można zaliczyć do administracji publicznej, wyłączona jest z zakresu działalności państwa włoskiego nie reprezentując ani jego woli, ani bezpośrednich interesów.
   Na poparcie swoich twierdzeń skarżąca wskazuje przede wszystkim na niewłaściwe zastosowanie art. 4 ust. 1 lit. a) drugie tiret oraz art. 5 ust.1 załącznika VII Regulaminu twierdząc, że jej status funkcjonariusza państwowego powinien pozwolić na przyznanie jej dodatków, których jej odmówiono. Taką interpretację przyjęło również belgijskie Ministerstwo Spraw Wewnętrznych, które wydało skarżącej „Carte d'identité spéciale” (specjalny dowód tożsamości) wymieniając jako stanowisko „Fonctionnaire italienne en mission officielle en Belgique” (funkcjonariusz włoski z oficjalną misją w Belgii).
   W związku z powyższym należy wyjaśnić, że CNR jest osobą prawną prawa publicznego, którą krajowy porządek prawny wyposażył w sferę kompetencji (należących do władz centralnych), środki materialne oraz strukturę organizacyjną, składającą się właśnie z urzędników publicznych oraz norm znajdujących do nich zastosowanie.
   Skarżąca wskazuje również na naruszenie, w odniesieniu do jej osoby, art. 85 Regulaminu.


title: Sprawa T-295/14: Postanowienie Sądu z dnia 22 maja 2015 r. – Autoneum Germany/Komisja (Pomoc państwa — Środki przyjęte przez Niemcy na rzecz energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych — Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE — Wydanie ostatecznej decyzji już po wniesieniu skargi — Umorzenie postępowania — Skarga o stwierdzenie nieważności — Wniosek o zezwolenie na dostosowanie żądań — Brak nowych okoliczności — Niedopuszczalność)

text:
               27.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/23

         Postanowienie Sądu z dnia 22 maja 2015 r. – Autoneum Germany/Komisja
   (Sprawa T-295/14) (1)

   ((Pomoc państwa - Środki przyjęte przez Niemcy na rzecz energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych - Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE - Wydanie ostatecznej decyzji już po wniesieniu skargi - Umorzenie postępowania - Skarga o stwierdzenie nieważności - Wniosek o zezwolenie na dostosowanie żądań - Brak nowych okoliczności - Niedopuszczalność))
   (2015/C 245/27)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Autoneum Germany GmbH (Roßdorf, Niemcy) (przedstawiciele: T. Volz, B. Wißmann, M. Püstow, C. Oehme, M. Ringel i T. Wielsch, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Maxian Rusche i R. Sauer, pełnomocnicy, wspierani przez A. Luke i C. Maurera, adwokatów)

      Przedmiot

   Żądanie częściowego stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C (2013) 4424 final z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie wszczęcia określonego w art. 108 ust. 2 TFUE postępowania w przedmiocie środków wdrożonych przez Republikę Federalną Niemiec w formie wsparcia dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych [pomoc państwa SA.33995 (2013/C) (ex 2013/NN)].

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie zostaje umorzone.

               2)

               Wniosek o zezwolenie na dostosowanie żądań zawartych w niniejszej skardze w taki sposób, aby dotyczyły one decyzji Komisji C(2014) 8786 final z dnia 25 listopada 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.33995 (2013) (ex 2013/NN) – wdrożonej przez Republikę Federalną Niemiec jako wsparcie dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych, zostaje odrzucony jako niedopuszczalny.

               3)

               Nie ma potrzeby orzekania w sprawie wniosku o dopuszczenie Urzędu Nadzoru EFTA do sprawy w charakterze interwenienta.

               4)

               Autoneum Germany GmbH pokrywa koszty własne, a także poniesione przez Komisję Europejską, w tym również te związane z postępowaniem w przedmiocie środka tymczasowego.

               5)

               Urząd Nadzoru EFTA pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 223 z 14.7.2014 r.


title: Sprawa C-554/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofijski gradski syd (Bułgaria) w dniu 3 grudnia 2014 r. – postępowanie karne toczące się przeciwko Atanasowi Ognjanowowi

text:
               2.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/11

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofijski gradski syd (Bułgaria) w dniu 3 grudnia 2014 r. – postępowanie karne toczące się przeciwko Atanasowi Ognjanowowi
      (Sprawa C-554/14)
      (2015/C 073/17)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Sofijski gradski syd

         Strony w postępowaniu głównym

         Skazany: Atanas Ognjanow

         Druga strona postępowania: Prokuror kym Sofijska gradska prokuratura

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy przepisy decyzji ramowej 2008/909/WSiSW z dnia 27 listopada 2008 r. dopuszczają, by w postępowaniu w sprawie przekazania państwo wykonujące obniżyło wysokość kary „pozbawienia wolności” – wymierzonej w państwie wydającym – na podstawie pracy wykonanej w okresie odbywania tej kary w państwie wydającym, w następujący sposób:

                              А)

                              poprzez obniżenie kary w następstwie zastosowania prawa państwa wykonującego w odniesieniu do wykonania kary zgodnie z art. 17 ust. 1. Czy ten przepis dopuszcza stosowanie prawa państwa wykonującego dotyczącego wykonania kary jeszcze w postępowaniu w sprawie przekazania w odniesieniu do okoliczności faktycznych, które miały miejsce w okresie, gdy skazany znajdował się pod jurysdykcją państwa wydającego (a mianowicie w odniesieniu do pracy wykonanej w zakładzie karnym państwa wydającego)?

                              B)

                              poprzez obniżenie kary w następstwie zaliczenia zgodnie z art. 17 ust. 2. Czy ten przepis dopuszcza zaliczenie okresu, który jest dłuższy niż okres pobytu w zakładzie karnym określony zgodnie z prawem państwa wydającego, poprzez zastosowanie prawa państwa wykonującego polegające na dokonaniu ponownej oceny prawnej okoliczności faktycznych, które miały miejsce w państwie wydającym (a mianowicie pracy wykonanej w zakładzie karnym państwa wydającego)?

                  2)

                  Jeżeli w odniesieniu do wspomnianego obniżenia kary stosuje się te lub inne przepisy decyzji ramowej, czy należy powiadomić państwo wydające, które przedstawiło wyraźne żądanie w tym względzie i czy należy umorzyć postępowanie w sprawie przekazania w sytuacji sprzeciwu państwa wydającego[?] W wypadku odpowiedzi twierdzącej w odniesieniu do wymogu powiadomienia, jaka powinna być istota tego powiadomienia – ogólne i abstrakcyjne w odniesieniu do stosowanego prawa czy też wskazujące konkretne obniżenie kary konkretnego skazanego, które zostanie dokonane przez sąd[?]

         Dodatkowe pytanie

      Jeżeli Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej przyjmie, że przepis art. 17 ust. 1 i 2 decyzji ramowej 2008/909/WSiSW stoi na przeszkodzie obniżeniu kary dokonanemu przez państwo wykonujące na podstawie jego prawa wewnętrznego (ze względu na pracę wykonaną w państwie wydającym), to czy orzeczenie sądu krajowego o zastosowaniu, mimo wszystko, swojego prawa krajowego ze względu na to, że jest ono korzystniejsze niż art. 17 decyzji ramowej 2008/909/WSiSW, będzie zgodne z prawem Unii?


title: Sprawa F-71/11: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 8 maja 2013 r. — Z przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości (Służba publiczna — Umorzenie postępowania)

text:
               31.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/48

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 8 maja 2013 r. — Z przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości
   (Sprawa F-71/11) (1)

   (Służba publiczna - Umorzenie postępowania)
   2013/C 252/84
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Z (Luksemburg, Luksemburg)

      Strona pozwana: Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (przedstawiciel: A.V. Placco, pełnomocnik)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności sprawozdania z oceny za okres od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 31 grudnia 2007 r. oraz zasądzenie od strony pozwanej określonej kwoty tytułem zadośćuczynienia za krzywdę.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Umarza się postępowanie w sprawie F-71/11 Z przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości.

               2)

               Strona skarżąca pokrywa własne koszty i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

      (1)  Dz.U. C 355 z 3.12.2011, s. 30.


title: Sprawa T-546/08: Wyrok Sądu z dnia 21 września 2010 r. — Villa Almè przeciwko OHIM — Marqués de Murrieta (i GAI) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego i GAI — Słowny krajowy znak towarowy YGAY oraz wspólnotowe, graficzny i słowny, znaki towarowe MARQUÉS DE MURRIETA YGAY — Względne podstawy odmowy rejestracji — Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia(WE) nr 207/2009) — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009))

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/28

         Wyrok Sądu z dnia 21 września 2010 r. — Villa Almè przeciwko OHIM — Marqués de Murrieta (i GAI)
   (Sprawa T-546/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego i GAI - Słowny krajowy znak towarowy YGAY oraz wspólnotowe, graficzny i słowny, znaki towarowe MARQUÉS DE MURRIETA YGAY - Względne podstawy odmowy rejestracji - Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia(WE) nr 207/2009) - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009))
   2010/C 301/46
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Villa Almè Azienda vitivinicola di Vizzotto Giuseppe (Mansuè, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci G. Massa i P. Massa)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: O. Montalto i A. Sempio, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Marqués de Murrieta, SA (Logroño, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci P. López Ronda i G. Macias Bonilla)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 24 września 2008 r. (sprawa R 1695/2007-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Bodegas Marqués de Murrieta, SA a Villa Almè Azienda vitivinicola di Vizzotto Giuseppe.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Villa Almè Azienda vitivinicola di Vizzotto Giuseppe zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 44 z 21.2.2009.