title: Sprawa T-287/06: Skarga wniesiona w dniu 11 października 2006 r. — TORRES przeciwko OHIM — Bodega Peñalba López (Torre Albéniz)

text:
               16.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 310/20

         Skarga wniesiona w dniu 11 października 2006 r. — TORRES przeciwko OHIM — Bodega Peñalba López (Torre Albéniz)
   (Sprawa T-287/06)
   (2006/C 310/40)
   Język skargi: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Miguel Torres, S.A. (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciele: E. Armijo Chávarri, M.A. Baz de San Ceferino i A. Castán Pérez-Gómez, abogados)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Bodegas Peñalba López, S.L.
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu z dnia 27 lipca 2006 r. wydanej w sprawie R 597/2004-2 przy jednoczesnym obciążeniu OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Bodega Peñalba López, S.L.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy Torre Albéniz dla towarów z klas 32 33 i 39 — zgłoszenie nr 1.191.683

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Różne wspólnotowe graficzne i słowne znaki towarowe oraz krajowe graficzne znaki towarowe dl towarów z klasy 33

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu i częściowe odrzucenie wniosku o rejestrację znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uwzględnienie odwołania i uchylenie zaskarżonej decyzji odmawiającej rejestracji znaku towarowego zgłoszonego dl towarów z klasy 33

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), ponieważ element TORRE pełni dominującą rolę w całościowym wrażeniu wywieranym przez zgłoszony znak towarowy, między oznaczeniami tworzącymi sporne znaki towarowe występują podobieństwa fonetyczne i wizualne oraz w stosunku do tych znaków zachodzi prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd, które czyni niemożliwym ich współistnienie na rynku.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1).


title: Sprawa T-639/14: Postanowienie Sądu z dnia 9 lutego 2016 r. – DEI/Komisja (Pomoc państwa — Skargi do Komisji — Decyzje w sprawie oddalenia skarg do Komisji — Wstępna ocena Komisji — Decyzja końcowa — Uchylenia zaskarżonego aktu — Umorzenie postępowania)

text:
               4.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/32

         Postanowienie Sądu z dnia 9 lutego 2016 r. – DEI/Komisja
   (Sprawa T-639/14) (1)

   ((Pomoc państwa - Skargi do Komisji - Decyzje w sprawie oddalenia skarg do Komisji - Wstępna ocena Komisji - Decyzja końcowa - Uchylenia zaskarżonego aktu - Umorzenie postępowania))
   (2016/C 118/36)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Dimosia Epicheirisi Ilektrismou AE (DEI) (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci E. Bourtzalas, D. Waelbroeck, A. Oikonomou, C. Synodinos i E. Salaka)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouchagiar i É. Gippini Fournier, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności pisma Komisji COMP/E3/ON/AB/ark *2014/61460 z dnia 12 czerwca 2014 r., w którym instytucja ta oddaliła złożone do niej przez skarżącą skargi w sprawie pomocy państwa.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie zostaje umorzone.

               2)

               Postępowania w przedmiocie wniosku Alouminion tis Ellados AE o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta zostaje umorzone.

               3)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 395 z 10.11.2014.


title: Sprawa T-80/14: Wyrok Sądu z dnia 15 września 2016 r. – PT Musim Mas/Rada [Dumping — Przywóz biodiesla z Indonezji — Ostateczny pobór tymczasowego cła antydumpingowego — Ostateczne cło antydumpingowe — Prawo do obrony — Artykuł 2 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 — Wartość normalna — Koszty produkcji]

text:
               31.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/28

         Wyrok Sądu z dnia 15 września 2016 r. – PT Musim Mas/Rada
   (Sprawa T-80/14) (1)

   ([Dumping - Przywóz biodiesla z Indonezji - Ostateczny pobór tymczasowego cła antydumpingowego - Ostateczne cło antydumpingowe - Prawo do obrony - Artykuł 2 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 - Wartość normalna - Koszty produkcji])
   (2016/C 402/30)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: PT Perindustrian dan Perdagangan Musim Semi Mas (PT Musim Mas) (Medan, Indonezja) (przedstawiciele: adwokaci J. García-Gallardo Gil-Fournier i A. Verdegay Mena oraz C. Humpe, solicitor)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo S. Boelaert, następnie H. Marcos Fraile, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów R. Bierwagena oraz C. Hippa)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. F. Brakeland, M. França i A. Stobiecka-Kuik, pełnomocnicy) oraz European Biodiesel Board (EBB) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci O. Prost i M. S. Dibling)

      Przedmiot

   Skarga na podstawie art. 263 TFUE, mająca na celu częściowe stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1194/2013 z dnia 19 listopada 2013 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz biodiesla pochodzącego z Argentyny i Indonezji (Dz.U. L 315, s. 2).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 1 i 2 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1194/2013 z dnia 19 listopada 2013 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz biodiesla pochodzącego z Argentyny i Indonezji w zakresie, w jakim dotyczą one PT Perindustrian dan Perdagangan Musim Semi Mas (PT Musim Mas).

               2)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez PT Musim Mas.

               3)

               Komisja Europejska i European Biodiesel Board (EBB) pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 102 z 7.4.2014


title: Sprawa T-413/13: Wyrok Sądu z dnia 19 marca 2015 r. – City Cycle Industries/Rada [Dumping — Przywóz rowerów wysyłanych z Indonezji, z Malezji, ze Sri Lanki i z Tunezji — Rozszerzenie na ten przywóz ostatecznego cła antydumpingowego wprowadzonego na przywóz rowerów pochodzących z Chin — Obejście — Brak współpracy — Artykuł 13 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 — Obowiązek uzasadnienia — Błąd w ocenie — Równość traktowania — Dostęp do akt]

text:
               4.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 146/38

         Wyrok Sądu z dnia 19 marca 2015 r. – City Cycle Industries/Rada
   (Sprawa T-413/13) (1)

   ([Dumping - Przywóz rowerów wysyłanych z Indonezji, z Malezji, ze Sri Lanki i z Tunezji - Rozszerzenie na ten przywóz ostatecznego cła antydumpingowego wprowadzonego na przywóz rowerów pochodzących z Chin - Obejście - Brak współpracy - Artykuł 13 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 - Obowiązek uzasadnienia - Błąd w ocenie - Równość traktowania - Dostęp do akt])
   (2015/C 146/52)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: City Cycle Industries (Colombo, Sri Lanka) (przedstawiciele: T. Müller-Ibold i F.C. Laprévote, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: S. Boelaert, pełnomocnik, wspierana przez adwokatów R. Bierwagena i C. Hippa)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: J.F. Brakeland i M. França, pełnomocnicy) oraz Maxcom Ltd (Płowdiw, Bułgaria) (przedstawiciele: L. Ruessmann, adwokat i J. Beck, solicitor)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia częściowej nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 501/2013 z dnia 29 maja 2013 r. rozszerzającego ostateczne cło antydumpingowe, nałożone rozporządzeniem wykonawczym (UE) nr 990/2011 na przywóz rowerów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, na przywóz rowerów wysyłanych z Indonezji, z Malezji, ze Sri Lanki i z Tunezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Indonezji, z Malezji, ze Sri Lanki i z Tunezji (Dz.U. L 153, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 1 ust. 1 i 3 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 501/2013 z dnia 29 maja 2013 r. rozszerzającego ostateczne cło antydumpingowe, nałożone rozporządzeniem wykonawczym (UE) nr 990/2011 na przywóz rowerów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, na przywóz rowerów wysyłanych z Indonezji, z Malezji, ze Sri Lanki i z Tunezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Indonezji, z Malezji, ze Sri Lanki i z Tunezji, w zakresie w jakim dotyczy City Cycle Industrie.

               2)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa koszty poniesione przez City Cycle Industries oraz własne koszty.

               3)

               Komisja Europejska oraz Maxcom Ltd pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 274 z 21.9.2013.


title: Sprawa C-322/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (Civil Division) (England and Wales) w dniu 5 lipca 2010 r. — Medeva BV przeciwko Comptroller-General of Patents

text:
               11.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/28

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (Civil Division) (England and Wales) w dniu 5 lipca 2010 r. — Medeva BV przeciwko Comptroller-General of Patents
   (Sprawa C-322/10)
   ()
   2010/C 246/48
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   Court of Appeal (Civil Division) (England and Wales)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Medeva BV.

      Strona pozwana: Comptroller-General of Patents.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Rozporządzenie 469/2009 (1) (zwane dalej „rozporządzeniem”) wśród celów określonych w preambule wymienia potrzebę zapewnienia, by przyznawanie SPC przez każde z państw członkowskich Wspólnoty uprawnionym z patentów krajowych lub europejskich odbywało się na tych samych warunkach, jak wskazano w motywach 7 i 8. W braku wspólnotowej harmonizacji prawa patentowego, co oznacza użyte w art. 3 lit. a) rozporządzenia sformułowanie „produkt chroniony jest patentem podstawowym pozostającym w mocy” i jakie są kryteria rozstrzygnięcia tej kwestii?

               2)

               Czy w takiej sprawie jak obecna, która dotyczy produktu leczniczego zawierającego więcej niż jeden aktywny składnik, istnieją dalsze lub inne kryteria stwierdzenia, czy „produkt jest chroniony patentem podstawowym” zgodnie z art. 3 lit. a) rozporządzenia, a jeśli tak, jakie są te dalsze lub inne kryteria?

               3)

               Czy w takiej sprawie jak obecna, która dotyczy produktu będącego szczepionką skojarzoną, istnieją dalsze lub inne kryteria dla stwierdzenia czy „produkt jest chroniony patentem podstawowym” zgodnie z art. 3 lit. a) rozporządzenia, a jeśli tak, jakie są te dalsze lub inne kryteria?

               4)

               Czy dla celów art. 3 lit. a) szczepionka skojarzona składająca się z wielu antygenów jest „chroniona patentem podstawowym”, jeśli jeden antygen szczepionki jest „chroniony patentem podstawowym pozostającym w mocy”?

               5)

               Czy dla celów art. 3 lit. a) szczepionka skojarzona składająca się z wielu antygenów jest „chroniona patentem podstawowym”, jeśli wszystkie antygeny szczepionki skierowane przeciwko jednej chorobie są „chronione patentem podstawowym pozostającym w mocy”?

               6)

               Czy rozporządzenie o SPC, a w szczególności jego art. 3 lit. b), pozwala przyznać dodatkowe świadectwo ochronne pojedynczemu aktywnemu składnikowi lub mieszaninie aktywnych składników, gdy:

                           a)

                           patent podstawowy pozostający w mocy chroni pojedynczy aktywny składnik lub mieszaninę aktywnych składników, w rozumieniu art. 3 lit. a) rozporządzenia SPC; a

                           b)

                           produkt leczniczy zawierający pojedynczy aktywny składnik lub mieszaninę aktywnych składników wraz z jednym lub większą ilością innych aktywnych składników jest przedmiotem ważnego zezwolenia, przyznanego zgodnie z dyrektywami 2001/83/WE lub 2001/82/WE, które jest pierwszym zezwoleniem na dopuszczenie do obrotu wspomnianego pojedynczego aktywnego składnika lub wspomnianej mieszaniny aktywnych składników?

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 469/2009 z dnia 6 maja 2009 r. dotyczące dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych (Dz.U. L 152, s. 1).


title: Sprawa T-302/11: Skarga wniesiona w dniu 10 czerwca 2011 r. — HeidelbergCement przeciwko Komisji

text:
               13.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 238/28

         Skarga wniesiona w dniu 10 czerwca 2011 r. — HeidelbergCement przeciwko Komisji
   (Sprawa T-302/11)
   2011/C 238/49
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: HeidelbergCement AG (Heidelberg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci U. Denzel i T. Holzmüller)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności, na podstawie art. 263 akapit czwarty TFUE, art. 1 i 2 decyzji Komisji z dnia 30 marca 2011 r. w sprawie COMP/39520 — cement i produkty pokrewne w zakresie, w jakim dotyczą skarżącej;

               —

               obciążenie Komisji kosztami skarżącej, zgodnie z art. 87 § 2 regulaminu postępowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 18 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 (1)

               Zaskarżona decyzja narusza art. 18 ust. 3 rozporządzenia nr 1/2003, ponieważ nie przedstawia wystarczających uściśleń na temat celu dochodzenia oraz żąda informacji handlowych, które nie są „konieczne” w rozumieniu art. 18 rozporządzenia nr 1/2003 celem wyjaśnienia zarzucanych czynów.
               Skarżącej nie przedstawiono ani w zaskarżonej decyzji, ani w żadnym innym momencie w trakcie procedury dochodzeniowej, jakie konkretnie postępowanie jej się zarzuca. W rezultacie decyzja narusza zawarty w art. 18 ust. 3 rozporządzenia nr 1/2003 obowiązek wskazania celu dochodzenia. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów Unii, w decyzji należy z wystarczającą ścisłością wskazać zarzucane czyny tak, aby jej adresaci oraz sądy mogli ocenić, czy informacje żądane na potrzeby dochodzenia są konieczne.
               W decyzji zażądano ponownie dużej liczby informacji, które już wcześniej zostały przekazane Komisji w odpowiedzi na wcześniejsze żądania dostarczenia informacji. Informacje, znajdujące się już w posiadaniu Komisji nie były „konieczne” w rozumieniu art. 18 ust. 3 rozporządzenia nr 1/2003.
               Nie można dostrzec związku pomiędzy żądanymi informacjami a „domysłami” Komisji. Komisja nadużyła swoich kompetencji w świetle art. 18 ust. 3 rozporządzenia nr 1/2003 celem przeprowadzenia ogólnego dochodzenia w stosunku do skarżącej („fishing expedition”). Komisja może skorzystać, celem przeprowadzenia takiego ogólnego dochodzenia na rynku, z art. 17 rozporządzenia nr 1/2003.
               Komisja przekroczyła swoje uprawnienia na podstawie art. 18 ust. 3 rozporządzenia nr 1/2003, bowiem w zaskarżonej decyzji wymaga od skarżącej analizy i oceny żądanych informacji.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności.
               Biorąc pod uwagę zakres żądanych informacji, wybór środków oraz krótki termin wskazany skarżącej miałyby naruszać zasadę proporcjonalności.
               Zebranie i przygotowanie żądanych informacji w określonej formie stanowiło dla skarżącej nadmierne obciążenie. To obciążenie było nieproporcjonalne w stosunku do ogólnego charakteru żądanych informacji oraz celu dochodzenia.
               Wyznaczenie dwunastotygodniowego terminu do udzielenia odpowiedzi i odmowa przedłużenia przez Komisję tego terminu były nieproporcjonalne. Dochowanie tego terminu przez skarżącą było obiektywnie niemożliwe.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia z art. 296 ust. 2 TFUE
               Zaskarżona decyzja narusza również wymogi art. 296 ust. 2 TFUE co do właściwego uzasadnienia aktu prawnego, ponieważ nie pozwala dostrzec motywów, które skłoniły Komisję do żądania tylu informacji, do podjęcia działania na podstawie art. 18 ust. 3 rozporządzenia nr 1/2003 i do nałożenia takiego ograniczenia czasowego w ramach postępowania.
               Zaskarżona decyzja nie uściśla, jaki konkretnie czyn bada Komisja ani powodu, dla którego Komisja potrzebowała wyjątkowo szczegółowych i obszernych informacji.
               Komisja nie uzasadniła, dlaczego tym razem, w przeciwieństwie do wcześniejszych żądań przedstawienia informacji, uznała, że działanie na podstawie art. 18 ust. 3 rozporządzenia nr 1/2003 jest właściwe i konieczne.
               Komisja niewystarczająco uzasadniła, dlaczego wyznaczyła tak krotki termin na udzielenie odpowiedzi i dlaczego odmówiła przedłużenia tego terminu.

               4)

               Czwarty zarzut dotyczący naruszenia zasady precyzyjnego określenia żądanych informacji
               Zaskarżona decyzja oraz formularz z nią przesłany naruszają zdaniem skarżącej wymogi ogólnej zasady precyzyjnego określenia żądanych informacji, ponieważ dokumenty te w wielu fragmentach są niejasne, niedookreślone i ze sobą sprzeczne, a także nie zawierają jakichkolwiek jasnych wskazówek postępowania pod adresem skarżącej. Skarżąca nie może ustalić w sposób niepozostawiający wątpliwości, czego się od niej wymaga, aby oddalić ryzyko zastosowania wobec niej sankcji. Komisja nie odpowiedziała, lub odpowiedziała w sposób niewystarczający, na liczne prośby skarżącej o uściślenie.

               5)

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia prawa skarżącej do obrony
               Zaskarżona decyzja miałaby naruszać prawo skarżącej do obrony, gwarantowane w art. 6 Europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (EKPC) i w art. 48 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, ponieważ wymaga od skarżącej aktywnego uczestnictwa w ocenie i analizie informacji handlowych, które stanowią w rzeczywistości zadania należące do obowiązków Komisji w ramach rozkładu ciężaru dowodu.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. 2003 L 1, s. 1)


title: Sprawa C-445/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 16 czerwca 2011 r. w sprawie T-235/07, Bavaria NV przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 31 sierpnia 2011 r. przez Bavaria NV

text:
               19.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 340/8

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 16 czerwca 2011 r. w sprawie T-235/07, Bavaria NV przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 31 sierpnia 2011 r. przez Bavaria NV
   (Sprawa C-445/11 P)
   2011/C 340/14
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Bavaria NV (przedstawiciele: O.W. Brouwer, P.W. Schepens i N. Al-Ani, avocats)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie punktów 202 — 212, 252 — 255, 288, 289, 292 — 295, 306, 307 oraz 335 wyroku Sądu z dnia 16 czerwca 2011 r.;

               —

               zwrócenie sprawy do Sądu lub stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji (1) (w całości albo w części); oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania przed Sądem i Trybunałem.

      Zarzuty i główne argumenty

         Po pierwsze
      , wnoszący odwołanie uważa, że Sąd dokonał błędnej wykładni prawa Unii, a w szczególności art. 101 ust. 1 TFUE, że naruszył zasadę bezpieczeństwa prawnego oraz że jego rozumowanie w przedmiocie ustalenia daty początku naruszenia jest niespójne. Spotkanie w dniu 27 lutego 1996 r. nie jest częścią naruszenia i nie może stanowić punktu wyjścia dla serii spotkań o charakterze antykonkurencyjnym. W zakresie, w jakim Sąd uważa, że sam fakt określenia spotkania z dnia 27 lutego 1996 r. jako spotkania „Catherijne” oznacza, że to miało ono cel antykonkurencyjny, narusza on zaskarżoną decyzję i przekracza granice swojej kompetencji. Metoda, jaką posłużył się Sąd dla ustalenia serii spotkań o celach antykonkurencyjnych nie może być metodą dla ustalenia początku naruszenia. Ponadto Sąd dał dowód niespójności w swoim rozumowaniu dochodząc do wniosku, że samo oświadczenie Inbev może wystarczyć do wykazania istnienia naruszenia.

         Po drugie
      , wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd błędnie zinterpretował i zastosował zasadę równego traktowania (oraz nie dostarczył dostatecznego uzasadnienia) stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie może być porównywana z wcześniejszymi sprawami w tym samym sektorze, a w szczególności z decyzją Komisji w sprawie 2003/569 (2) — Interbrew-Alken Maes. Ponadto brak było obiektywnego uzasadnienia odmiennego traktowania danych przedsiębiorstw w ww. sprawach.

         Po trzecie
      , Sąd naruszył zasady równego traktowania, niedziałania kar wstecz, legalności oraz proporcjonalności poprzez nieobniżenie grzywny nałożonej na wnoszącego odwołanie w związku z (dopuszczeniem) zastosowania obostrzonej w 2005 r. polityki w dziedzinie grzywien, w sytuacji, w której to zastosowanie było konsekwencją przyznanego przez Sąd wyjątkowo długiego czasu trwania postępowania administracyjnego, co z kolei było spowodowane wyłącznie opieszałością Komisji.

         Po czwarte
      , Sąd błędnie zinterpretował i zastosował zasadę proporcjonalności poprzez zezwolenie Komisji na obliczenie wyjściowej kwoty grzywny na podstawie obrotu wnoszącego odwołanie włącznie z kwotą podatku akcyzowego, co doprowadziło do przecenienia rzeczywistego wpływu wnoszącego odwołanie na konkurencję oraz do ustalenia wyjściowej kwoty grzywny w zbyt dużej wysokości.

         Po piąte
      , Sąd błędnie zinterpretował prawo do obrony oraz prawo do dobrej administracji uznając, że wnoszący odwołanie nie powinien mieć dostępu do odpowiedzi Inbev na pismo w sprawie przedstawienia zarzutów. Wnoszący odwołanie wskazał w wystarczający sposób, że dokument ten zawierał materiał dowodowy odciążający go.

      (1)  Decyzja Komisji C(2007) 1697 z dnia 18 kwietnia 2007 r. dotycząca postępowania na podstawie art. 81 [WE] (sprawa COMP/B-2/37.766 — Niderlandzki rynek piwa).

      (2)  Decyzja Komisji 2003/569/CE z dnia 5 grudnia 2001 r. dotycząca postępowania na podstawie art. 81 [WE] (sprawa nr IV/37.614/F3 PO/Interbrew i Alken-Maes) (Dz.U. L 200, s. 1).


title: Sprawa T-383/12: Wyrok Sądu z dnia 16 stycznia 2014 r. — Ferienhäuser zum See przeciwko OHIM — Sunparks Groep (Sun Park Holidays) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Sun Park Holidays — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy Sunparks Holiday Parks — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/35

         Wyrok Sądu z dnia 16 stycznia 2014 r. — Ferienhäuser zum See przeciwko OHIM — Sunparks Groep (Sun Park Holidays)
   (Sprawa T-383/12) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Sun Park Holidays - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy Sunparks Holiday Parks - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2014/C 52/65
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ferienhäuser zum See GmbH (Marienmünster, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Boden i I. Höfener)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: A. Pohlmann, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Sunparks Groep NV (Den Haan, Belgia)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 25 czerwca 2012 r. (sprawa R 1928/2011-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Sunparks Groep NV a Ferienhäuser zum See GmbH.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 355 z 17.11.2012.


title: Sprawa T-369/17: Skarga wniesiona w dniu 13 czerwca 2017 r. – Winkler/Komisja

text:
               31.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/46

         Skarga wniesiona w dniu 13 czerwca 2017 r. – Winkler/Komisja
   (Sprawa T-369/17)
   (2017/C 249/63)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Bernd Winkler (Grange, Irlandia) (przedstawiciel: adwokat A. Kässens)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej z dnia 13 marca 2017 r. i nakazanie pozwanej wydania decyzji w sprawie obliczenia kapitału w momencie rejestracji wniosku skarżącego w dniu 14 września 2011 r.;

               —

               pomocniczo, zasądzenie od pozwanej odszkodowania w wysokości 19 920,39 EUR na konto emerytalne skarżącego.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasad rozsądnego okresu trwania postępowania, pewności prawa i sprawiedliwego procesu oraz naruszenia obowiązków informacyjnych i konsultacyjnych.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasad równego traktowania, zakazu dyskryminacji i proporcjonalności.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia uzasadnionych oczekiwań.


title: Sprawy połączone T-108/07 i T-354/08: Wyrok Sądu z dnia 11 lipca 2013 r. — Spira przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki oraz nadużycie pozycji dominującej — Rynek surowców diamentowych — System dystrybucji SOC — Decyzja w sprawie oddalenia skargi do Komisji — Brak interesu wspólnotowego — Uprawnienia proceduralne podmiotu składającego skargę do Komisji — Dostęp do dokumentów — Obowiązki w zakresie badania wniesionej do Komisji skargi — Skutki polegające na wykluczeniu z rynku — Oczywisty błąd w ocenie)

text:
               31.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/27

         Wyrok Sądu z dnia 11 lipca 2013 r. — Spira przeciwko Komisji
   (Sprawy połączone T-108/07 i T-354/08) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki oraz nadużycie pozycji dominującej - Rynek surowców diamentowych - System dystrybucji SOC - Decyzja w sprawie oddalenia skargi do Komisji - Brak interesu wspólnotowego - Uprawnienia proceduralne podmiotu składającego skargę do Komisji - Dostęp do dokumentów - Obowiązki w zakresie badania wniesionej do Komisji skargi - Skutki polegające na wykluczeniu z rynku - Oczywisty błąd w ocenie)
   2013/C 252/42
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Diamanthandel A. Spira BVBA (Antwerpia, Belgia) (przedstawiciele: Y. van Gerven, F. Louis, A. Vallery i J. Bourgeois, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo F. Castillo de la Torre, R. Sauer i J. Bourke, następnie F. Castillo de la Torre i R. Sauer, pełnomocnicy, wspierani w sprawie T-108/07 początkowo przez S. Drakakakis, avocat, i T. Soames, solicitor, a następnie przez T. Soamesa, oraz, w sprawie T-354/08, przez T. Soamesa)

      Interwenienci popierający żądania strony pozwanej: De Beers (Luksemburg, Luksemburg); oraz De Beers UK Ltd, poprzednio The Diamond Trading Co. Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: początkowo W. Allan, S. Horwitz, solicitors, i J. Ysewyn, avocat, następnie W. Allan, J. Ysewyn i N. Gràcia Malfeito, solicitor, a wreszcie N. Gràcia Malfeito, B. van de Walle de Ghelcke, J. Marchandise, avocats, i P. Riedel, solicitor)

      Przedmiot

   Żądania stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 26 stycznia 2007 r. (sprawa COMP/38.826/B-2 — Spira/De Beers/DTC Supplier of Choice) oraz z dnia 5 czerwca 2008 r. (sprawa COMP/38.826/E-2 — De Beers/DTC Supplier of Choice) oddalających skargę wniesioną przez skarżącą przeciwko interwenientom i dotyczącą naruszeń art. 81 i 82 WE na rynku surowców diamentowych wynikających z zastosowania przez interwenientów porozumień dotyczących dystrybucji zwanych „Supplier of Choice” (SOC)

      Sentencja

               1)

               Skargi zostają oddalone.

               2)

               Diamanthandel A. Spira BVBA pokrywa swoje koszty postępowania, a także te poniesione przez Komisję Europejską.

               3)

               De Beers i De Beers UK Ltd ponoszą swoje koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 129 z 9.6.2007


title: Sprawa F-121/13: Skarga wniesiona w dniu 16 grudnia 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/53

         Skarga wniesiona w dniu 16 grudnia 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-121/13)
   2014/C 52/104
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: D. de Abreu Caldas i J.N. Louis, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji dotyczących przeniesienia uprawnień emerytalnych skarżącego do systemu emerytalnego Unii, w którym obowiązują nowe ogólne przepisy wykonawcze do art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 15 kwietnia 2013 r. dotyczącej obliczenia uprawnień emerytalnych nabytych przed rozpoczęciem służby w Komisji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-403/09 PPU: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 23 grudnia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Višje sodišče v Mariboru — Republika Słowenii) — Jasna Detiček przeciwko Mauriziowi Sgueglii (Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Sprawy małżeńskie i dotyczące odpowiedzialności rodzicielskiej — Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 — Środki tymczasowe dotyczące prawa do pieczy — Orzeczenie podlegające wykonaniu w państwie członkowskim — Bezprawne zabranie dziecka — Inne państwo członkowskie — Inny sąd — Przyznanie pieczy nad dzieckiem drugiemu rodzicowi — Jurysdykcja — Pilny tryb prejudycjalny)

text:
               13.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/16

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 23 grudnia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Višje sodišče v Mariboru — Republika Słowenii) — Jasna Detiček przeciwko Mauriziowi Sgueglii
   (Sprawa C-403/09 PPU) (1)

   (Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Sprawy małżeńskie i dotyczące odpowiedzialności rodzicielskiej - Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 - Środki tymczasowe dotyczące prawa do pieczy - Orzeczenie podlegające wykonaniu w państwie członkowskim - Bezprawne zabranie dziecka - Inne państwo członkowskie - Inny sąd - Przyznanie pieczy nad dzieckiem drugiemu rodzicowi - Jurysdykcja - Pilny tryb prejudycjalny)
   2010/C 63/24
   Język postępowania: słoweński

      Sąd krajowy

   Višje sodišče v Mariboru

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Jasna Detiček

      Strona pozwana: Maurizio Sgueglia

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Wykładnia art. 20 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 (Dz.U. L 338. s. 1) — Środki tymczasowe i środki zabezpieczające — Właściwość sądu w państwie członkowskim A do orzeczenia środka tymczasowego w sprawie wniosku o przywrócenie pieczy nad dzieckiem, gdy sądem rozpoznającym sprawę co do istoty — sądem rozstrzygającym sprawę o rozwód — jest sąd w państwie członkowskim B

      Sentencja

   Artykuł 20 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000, należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach takich jak występujące w sprawie przed sądem krajowym nie zezwala on sądowi państwa członkowskiego na zastosowanie środka tymczasowego w sprawie dotyczącej odpowiedzialności rodzicielskiej polegającego na przyznaniu jednemu z rodziców pieczy nad dzieckiem przebywającym na terytorium tego państwa, gdy sąd innego państwa członkowskiego, który jest właściwy na podstawie wymienionego rozporządzenia do rozpoznania co do istoty sporu dotyczącego pieczy nad dzieckiem, wydał już orzeczenie powierzające tymczasowo pieczę nad tym dzieckiem drugiemu z rodziców, przy czym została stwierdzona wykonalność tego orzeczenia na terytorium pierwszego państwa członkowskiego.

      (1)  Dz.U. C 312 z 19.12.2009.


title: Sprawa C-67/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 26 listopada 2015 r. w sprawie T-465/13, Comunidad Autónoma de Cataluña i CTTI/Komisja, wniesione w dniu 5 lutego 2016 r. przez Comunidad Autónoma de Cataluña i Centre de Telecomunicacions i Tecnologies de la Informació de la Generalitat de Catalunya (CTTI)

text:
               4.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/15

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 26 listopada 2015 r. w sprawie T-465/13, Comunidad Autónoma de Cataluña i CTTI/Komisja, wniesione w dniu 5 lutego 2016 r. przez Comunidad Autónoma de Cataluña i Centre de Telecomunicacions i Tecnologies de la Informació de la Generalitat de Catalunya (CTTI)
   (Sprawa C-67/16 P)
   (2016/C 118/18)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Comunidad Autónoma de Cataluña oraz Centre de Telecomunicacions i Tecnologies de la Informació de la Generalitat de Catalunya (CTTI) (przedstawiciele: J. L. Buendía Sierra i A. Lamadrid de Pablo, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska i SES Astra

      Żądania wnoszących odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 26 listopada 2015 r.;

               —

               definitywne rozstrzygnięcie skargi o stwierdzenie nieważności oraz stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 19 czerwca 2013 r. (1);

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zaskarżony wyrok potwierdził decyzję Komisji w sprawie pomocy państwa, dotyczącą szeregu środków przyjętych przez hiszpańskie władze publiczne w celu zagwarantowania, aby sygnał naziemnej telewizji cyfrowej (NTC) dotarł do oddalonych regionów terytorium kraju, które zamieszkuje jedynie 2,5 % populacji. W decyzji tej Komisja uznała, że z praktycznego punktu widzenia usługa taka nie zostałaby zaoferowana na rynku, gdyby interwencja władz publicznych nie miała miejsca. Pomimo to Komisja zaprzeczyła, że chodzi tu o usługę w ogólnym interesie gospodarczym (UOIG) i potwierdziła, że z formalnego punktu widzenia usługa ta nie została „jasno” zdefiniowana i powierzona przez władze publiczne. Instytucja ta stwierdziła także, że w każdym razie władze publiczne nie były uprawnione do wyboru określonej technologii na etapie organizacji UOIG.

      Pierwszy i jedyny zarzut odwołania: naruszenia prawa w zakresie wykładni art. 14, art. 106 ust. 2 i art. 107 ust. 1 TFUE, a także protokołu nr 26 w sprawie usług świadczonych w interesie ogólnym i protokołu nr 29 w sprawie systemu publicznego nadawania w państwach członkowskich.

   W odwołaniu podkreślono w szczególności, że w zaskarżonym wyroku Sąd popełnił następujące błędy:

               —

               ewidentnie naruszył granice „oczywistego błędu” przy badaniu różnych aktów przyjętych przez władze publiczne w związku z definiowaniem i powierzaniem UOIG;

               —

               w sposób nienależyty ograniczył „szeroki zakres uznania” państw członkowskich, którym dysponują one zarówno przy definiowaniu, jak i przy „organizacji” UOIG, i który obejmuje zatem decyzję o wyborze szczegółowych zasad świadczenia UOIG oraz decyzję o wyborze konkretnej technologii, bez względu na to, czy decyzje te zawarte są w akcie definiującym usługę, czy też w odrębnym akcie;

               —

               dokonał błędnej analizy obowiązujących przepisów prawa hiszpańskiego;

               —

               nie uwzględnił okoliczności, że „zdefiniowanie” UOIG i „powierzenie” takiej usługi jednemu przedsiębiorstwu lub większej ich liczbie może zostać dokonane mocą odrębnych aktów;

               —

               nie uwzględnił okoliczności, że dla „zdefiniowania” UOIG i „powierzenia” takiej usługi nie jest wymagane posłużenie się konkretnym sformułowaniem lub wyrażeniem, ale przeprowadzenie analizy merytorycznej i funkcjonalnej;

               —

               zanegował zastosowanie protokołu nr 29 w sprawie nadawania, dołączonego do TFUE oraz TUE.

      (1)  Decyzja Komisji 2014/489/UE z dnia 19 czerwca 2013 r. w sprawie pomocy państwa SA.28599 [C 23/2010) (ex NN 36/2010, ex CP 163/2009)] wdrożonej przez Królestwo Hiszpanii na rzecz rozwinięcia naziemnej telewizji cyfrowej na obszarach oddalonych i mniej zurbanizowanych (poza regionem Kastylia-La Mancha) (Dz.U. 2014, L 217, s. 52).


title: Sprawa C-626/11 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 26 września 2013 r. — Polyelectrolyte Producers Group, SNF SAS, inne strony postępowania: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA), Komisja Europejska i Królestwo Niderlandów (Odwołanie — Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) — Rejestracja, ocena i udzielanie zezwoleń w zakresie chemikaliów — Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 (rozporządzenie REACH) — Artykuły 57 i 59 — Substancje podlegające zezwoleniu — Identyfikacja akrylamidu jako substancji wzbudzającej szczególnie duże obawy — Umieszczenie na liście substancji kandydackich — Publikacja listy na stronie internetowej ECHA — Skarga o stwierdzenie nieważności wniesiona przed tą publikacją — Dopuszczalność)

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/17

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 26 września 2013 r. — Polyelectrolyte Producers Group, SNF SAS, inne strony postępowania: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA), Komisja Europejska i Królestwo Niderlandów
   (Sprawa C-626/11 P) (1)

   (Odwołanie - Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) - Rejestracja, ocena i udzielanie zezwoleń w zakresie chemikaliów - Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 (rozporządzenie REACH) - Artykuły 57 i 59 - Substancje podlegające zezwoleniu - Identyfikacja akrylamidu jako substancji wzbudzającej szczególnie duże obawy - Umieszczenie na liście substancji kandydackich - Publikacja listy na stronie internetowej ECHA - Skarga o stwierdzenie nieważności wniesiona przed tą publikacją - Dopuszczalność)
   2013/C 344/27
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Polyelectrolyte Producers Group, SNF SAS (przedstawiciele: adwokaci R. Cana i K. Van Maldegem)

      Inne strony postępowania: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) (przedstawiciele: M. Heikkilä i W. Broere, pełnomocnicy, wspierani przez J. Stuycka, advocaat), Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: C. Wissels i B. Koopman, pełnomocnicy), Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Oliver i E. Manhaeve, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od postanowienia Sądu (siódma izba w składzie powiększonym) z dnia 21 września 2011 r. w sprawie T-1/10 Polyelectrolyte Producers Group i SNF przeciwko ECHA, którym Sąd odrzucił jako niedopuszczalną skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiej Agencji Chemikaliów (ECHA) o identyfikacji akrylamidu (WE nr 201–173–7) jako substancji spełniającej kryteria, o których mowa w art. 57 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniającego dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. L 396, s. 1) zgodnie z art. 59 tego rozporządzenia — Akt zaskarżalny

      Sentencja

               1)

               Postanowienie Sądu Unii Europejskiej z dnia 21 września 2011 r. w sprawie T-1/10 PPG i SNF przeciwko ECHA zostaje uchylone.

               2)

               Niniejsza sprawa zostaje skierowana do ponownego rozpoznania przez Sąd Unii Europejskiej.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 39 z 11.2.2012.


title: Sprawa T-48/08: Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2008 r. — Fusco przeciwko OHIM — Fusco International (FUSCOLLECTION)

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/37

         Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2008 r. — Fusco przeciwko OHIM — Fusco International (FUSCOLLECTION)
   (Sprawa T-48/08)
   (2008/C 92/74)
   Język skargi: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Vincenzo Fusco (przedstawiciel: adwokat B. Saguatti)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Antonio Fusco International SA, Luksemburg, oddział w Lugano (Lugano, Szwajcaria)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej z dnia 24 października 2007 r. i jej zmiana poprzez uznanie za zasadne odwołania wniesionego przez stronę skarżącą oraz uwzględnienie w konsekwencji wniesionego przez nią sprzeciwu,

               —

               obciążenie OHIM i, w razie dopuszczenia do postępowania, interwenienta spółki Antonio Fusco International SA kosztami niniejszego postępowania oraz postępowania przed Izbą Odwoławczą i Wydziałem Sprzeciwów.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Antonio Fusco International SA, Luksemburg, oddział w Lugano

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy FUSCOLLECTION (zgłoszenie nr 1.503.366) dla towarów z klas 9, 18 i 25

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Wspólnotowy (nr 727.375) i włoski (nr 489.262) znak towarowy „ENZO FUSCO” zarejestrowany dla towarów z klasy 25

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Odrzucenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.


title: Sprawa C-689/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 21 grudnia 2015 r. – W.F. Gözze Frottierweberei GmbH, Wolfgang Gözze/Verein Bremer Baumwollbörse

text:
               4.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 21 grudnia 2015 r. – W.F. Gözze Frottierweberei GmbH, Wolfgang Gözze/Verein Bremer Baumwollbörse
   (Sprawa C-689/15)
   (2016/C 118/09)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberlandesgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca apelację: W.F. Gözze Frottierweberei GmbH, Wolfgang Gözze

      Strona w postępowaniu apelacyjnym: Verein Bremer Baumwollbörse

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy używanie indywidualnego znaku towarowego jako znaku jakości można uznać za używanie w charakterze znaku towarowego w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 15 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1) w odniesieniu do towarów, dla których ten znak jakości jest używany?

               2)

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: czy w odniesieniu do takiego znaku towarowego powinna zostać stwierdzona jego nieważność zgodnie z art. 52 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 ust. 1 lit. g) lub jego wygaśnięcie na podstawie odpowiedniego zastosowania art. 73 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego grudnia 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, jeżeli właściciel znaku towarowego nie gwarantuje poprzez regularne kontrole jakości u swoich licencjobiorców spełnienia oczekiwań co do jakości, które opinia publiczna wiąże z rzeczonym znakiem jakości?

      (1)  Dz.U. L 78, s. 1.


title: Sprawa F-106/11: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 26 czerwca 2013 r. — BM przeciwko EBC (Służba publiczna — Personel EBC — Postępowanie dyscyplinare — Kara dyscyplinarna — Nagana na piśmie)

text:
               31.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/44

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 26 czerwca 2013 r. — BM przeciwko EBC
   (Sprawa F-106/11) (1)

   (Służba publiczna - Personel EBC - Postępowanie dyscyplinare - Kara dyscyplinarna - Nagana na piśmie)
   2013/C 252/74
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: BM (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i M. Vandenbussche)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: początkowo P. Embley, M. López Torres i E. Carlini, pełnomocnicy, następnie M. López Torres i E. Carlini, pełnomocnicy, wspierane przez adwokata B. Wägenbaura)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji zastępcy dyrektora generalnego Dyrekcji Generalnej Kadr, Budżetu i Organizacji nakładającej na skarżącego karę nagany.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               BM pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez europejski Bank Centralny.

      (1)  Dz.U. C 25 z 28.1.2012, s. 68.


title: Sprawa C-285/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 20 marca 2013 r. w sprawie T-277/12 Bimbo, SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 24 maja 2013 r. przez Bimbo, SA

text:
               31.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/13

         Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 20 marca 2013 r. w sprawie T-277/12 Bimbo, SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 24 maja 2013 r. przez Bimbo, SA
   (Sprawa C-285/13 P)
   2013/C 252/21
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Bimbo, SA (przedstawiciel: N. Fernández Fernández-Pacheco, abogado)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Café do Brasil SpA

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               tytułem głównym częściowe uchylenie wyroku z dnia 20 marca 2013 r. i odmówienie rejestracji wspólnotowego znaku towarowego nr 3 487 311„Caffé KIMBO & design” dla następujących towarów z klasy 30: „kawa, herbata, kakao, cukier, ryż, tapioka, sago, nienaturalna kawa; mąka, słodycze, lody; miód, melasa; drożdże, proszek do pieczenia; sól; musztarda; ocet, sosy (przyprawy); przyprawy; lód”, a także potwierdzenie tego wyroku w zakresie, w jakim odrzucono w nim zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego 3 487 311„Caffé KIMBO & design” w odniesieniu do „produktów zbożowych; chleba, wyrobów cukierniczych”;

               —

               posiłkowo częściowe uchylenie wyroku z dnia 20 marca 2013 r. i odmówienie rejestracji wspólnotowego znaku towarowego nr 3 487 311„Caffé KIMBO & design” dla następujących towarów z klasy 30: „mąka, słodycze, lody, drożdże i proszek do pieczenia”, a także potwierdzenie tego wyroku w zakresie, w jakim odrzucono w nim zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego 3 487 311„Caffé KIMBO & design” w odniesieniu do „produktów zbożowych; chleba, wyrobów cukierniczych”;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsze odwołanie oparte jest na następujących względach:

               —

               Zasada 19 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 (1)

               Podczas oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w przypadku zgłoszonego wspólnotowego znaku towarowego nr 3 478 311„Caffé KIMBO & Design” i wcześniejszego znaku towarowego BIMBO, zarejestrowanego w Hiszpanii pod numerem 291 655, z których oba odnoszą się do towarów z klasy 30, wcześniejszy znak towarowy był rozpatrywany nie jako zarejestrowany znak towarowy, lecz jako powszechnie znany znak towarowy.
               Istnienie wcześniejszej rejestracji, która wciąż była ważna, zostało prawidłowo dowiedzione, mimo że nie przedstawiono dokumentu wskazującego na jej przedłużenie.

               —

               Artykuł 8 ust. 1, 2, 4 i 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (2). Artykuł 6 bis konwencji paryskiej
               Podczas oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w przypadku zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 3 478 311„Caffé KIMBO & Design” i wcześniejszego znaku towarowego BIMBO, zarejestrowanego w Hiszpanii pod numerem 291 655, z których oba odnoszą się do towarów z klasy 30, wcześniejszy znak towarowy był rozpatrywany nie jako zarejestrowany znak towarowy, lecz jako powszechnie znany znak towarowy.
               Wnosząca odwołanie dowiodła, że BIMBO jest renomowanym znakiem towarowym, powołując się na wyrok Sądu z dnia 14 grudnia 2012 r. w sprawie T-357/11, w którym stwierdzono renomę tego znaku.
               Zarówno przy zakwalifikowaniu go jako powszechnie znanego znaku towarowego, jak i jako znaku cieszącego się renomą porównanie oznaczonych towarów ukazuje istnienie wysokiego prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, którego Sąd nie uwzględnił, stwierdzając, że rozpatrywane znaki były wystarczająco różne, by uniknąć wprowadzenia w błąd co do towarów o tym samym charakterze, pochodzeniu, przeznaczeniu i kanałach dystrybucji.
               Dokładniejsze porównanie ukazałoby, że istnieje wysokie prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd i że w konsekwencji należało odmówić rejestracji zgłoszonego znaku dla wszystkich towarów z klasy 30, w tym oczywiście dla towarów: „mąka, słodycze, lody, drożdże i proszek do pieczenia”.
               Zarówno przy zakwalifikowaniu znaku BIMBO jako powszechnie znanego znaku towarowego, jak i jako znaku cieszącego się renomą, porównanie oznaczeń ukazuje wysokie prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd. BIMBO dowiodła 92 %-wej znajomości znaku i 60 %-wego udziału w rynku, a zatem zasługuje na szczególną ochronę. W związku z tym zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 3 478 311„Caffé KIMBO & Design” powinno było zostać odrzucone dla towarów z klasy 30 w całości.
               W wyniku dopuszczenia do rejestracji zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 3 478 311„Caffé KIMBO & Design” dojdzie do czerpania nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego i renomy wcześniejszego znaku, jak również do działania na jego szkodę.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, Dz.U. L 303, s. 1.

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, Dz.U. L 78, s. 1.


title: Sprawa C-448/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 1 lipca 2010 r. w sprawie T 62/08 ThyssenKrupp Acciai Speciali Terni SpA przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 15 września 2010 r. przez ThyssenKrupp Acciai Speciali Terni SpA

text:
               20.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 317/20

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 1 lipca 2010 r. w sprawie T 62/08 ThyssenKrupp Acciai Speciali Terni SpA przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 15 września 2010 r. przez ThyssenKrupp Acciai Speciali Terni SpA
   (Sprawa C-448/10 P)
   ()
   2010/C 317/36
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnosząca odwołanie ThyssenKrupp Acciai Speciali Terni SpA (przedstawiciele: T. Salonico, G. Barone i A. Marega, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącej odwołanie

   Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku (1) i stwierdzenie nieważności decyzji (2), w zakresie w jakim negują one odszkodowawczy i kompensacyjny charakter spornego środka, uznając go natomiast za pomoc państwa niezgodną z prawem i ze wspólnym rynkiem; lub

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku w części, w której Sąd neguje, że nakaz odzyskania zawarty w decyzji jest sprzeczny z zasadą uzasadnionych oczekiwań, oraz w konsekwencji stwierdzenie nieważności decyzji w części, w której Komisja nakazuje Włochom niezwłoczne odzyskanie pomocy wraz z odsetkami; i

               —

               obciązenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie utrzymuje, że zaskarżony wyrok jest błędny oraz że w związku z tym powinien on zostać uchylony z następujących powodów:

               1)

               naruszenia art. 107 i 108 TFUE, wewnętrznie sprzecznego uzasadnienia i oczywistego błędu z powodu przeinaczenia dowodów dostarczonych w odniesieniu do wykładni spornego środka jako pomocy państwa, a nie jako środka kompensacyjnego na rzecz wnoszącej odwołanie. Sąd błędnie dokonał zawężającej wykładni krajowych przepisów i orzecznictwa przytoczonych przez wnoszącą odwołanie w pierwszej instancji, które wykazują, że sporny środek nie stanowi pomocy państwa, lecz że zachował on odszkodowawczy cel pierwotnie przewidziany przez ustawodawcę włoskiego w 1962 r. oraz uznany przez Komisję i Sąd;

               2)

               naruszenia art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 (3), jak również wewnętrznie sprzecznego i niewystarczającego uzasadnienia, w zakresie w jakim Sąd doszedł do wniosku, że nakaz odzyskania zawarty w decyzji nie jest sprzeczny z zasadą uzasadnionych oczekiwań. Wyrok Sądu jest obarczony błędem i nie zawiera odpowiedniego uzasadnienia, w zakresie w jakim Sąd zanegował, że przedłużone milczenie Komisji w odniesieniu do wyjaśnień udzielonych przez władze włoskie pod koniec roku 1991 na temat tego, że pierwsze przedłużenie taryfy Terni zachowuje pierwotny odszkodowawczy cel, stanowi okoliczność, która może spowodować powstanie uzasadnionych oczekiwań po stronie wnoszącej odwołanie co do faktu, że przedłużenia taryfy Terni, w tym sporny środek, nie stanowią pomocy państwa.

      (1)  Wyrok Sądu Unii Europejskiej (piąta izba) z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie T 62/08.

      (2)  Decyzja Komisji 2008/408/WE z dnia 20 listopada 2007 r. w sprawie pomocy państwa C 36/A/06 (ex NN 38/06) przyznanej przez Włochy na rzecz ThyssenKrupp, Cementir oraz Nuova Terni Industrie Chimiche (Dz.U. 2008, L 144, s. 37)

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. [88] traktatu WE (Dz.U. L 83, s. 1).


title: Sprawa F-105/07: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 6 marca 2008 r. — R bis przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Skarga — Skarga o odszkodowanie — Warunki odbycia okresu próbnego — Przedłużenie okresu próbnego — Powołanie — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               9.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 116/32

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 6 marca 2008 r. — R bis przeciwko Komisji
   (Sprawa F-105/07)
   (Służba publiczna - Urzędnicy - Skarga - Skarga o odszkodowanie - Warunki odbycia okresu próbnego - Przedłużenie okresu próbnego - Powołanie - Oczywista niedopuszczalność)
   (2008/C 116/60)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: R bis (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: O. Martins, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 13 lutego 2007 r. oddalającej zażalenie i żądanie skarżącej z dnia 8 listopada 2006 r. dotyczące naprawienia szkody poniesionej przez nią jakoby w następstwie zawinionego zachowania Komisji, w szczególności w ramach okresu próbnego skarżącej — Żądanie odszkodowania i zadośćuczynienia
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Każda ze stron pownosi własne koszty.


title: Sprawa T-307/08: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 20 października 2009 r. — Aldi Einkauf przeciwko OHIM — Goya Importaciones y Distribuciones (4 OUT Living) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego 4 OUT Living — Wcześniejszy krajowy graficzny wspólnotowy znak towarowy Living & Co — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])

text:
               5.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/21

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 20 października 2009 r. — Aldi Einkauf przeciwko OHIM — Goya Importaciones y Distribuciones (4 OUT Living)
   (Sprawa T-307/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego 4 OUT Living - Wcześniejszy krajowy graficzny wspólnotowy znak towarowy Living & Co - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   2009/C 297/30
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Aldi Einkauf GmbH & Co. OHG (Essen, Niemcy) (przedstawiciele: N. Lützenrath, U. Rademacher, L. Kolks, C. Fürsen, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: R. Manea i G. Schneider, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Goya Importaciones y Distribuciones SL (Cuarte de Huerva, Hiszpania)

      Przedmiot sprawy

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 maja 2008 r. (sprawa R 1199/2007-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Goya Importaciones y Distribuciones, SL i Aldi Einkauf GmbH & Co. OHG.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Aldi Einkauf GmbH & Co. OHG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 260 z 11.10.2008.


title: Sprawa C-475/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Riigikohus (Estonia) w dniu 8 sierpnia 2017 r. – AS Viking Motors, OÜ TKM Beauty Eesti, AS TKM King, Kaubamaja AS, Selver AS/Tallinna linn, Maksu- ja Tolliamet

text:
               16.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Riigikohus (Estonia) w dniu 8 sierpnia 2017 r. – AS Viking Motors, OÜ TKM Beauty Eesti, AS TKM King, Kaubamaja AS, Selver AS/Tallinna linn, Maksu- ja Tolliamet
   (Sprawa C-475/17)
   (2017/C 347/20)
   Język postępowania: estoński

      Sąd odsyłający

   Riigikohus

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: AS Viking Motors, OÜ TKM Beauty Eesti, AS TKM King, Kaubamaja AS, Selver AS

      Strona pozwana: Tallinna linn, Maksu- ja Tolliamet

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 401 dyrektywy 2006/112/WE (1) Rady należy interpretować w ten sposób, że jest z nim niezgodny podatek krajowy, który jest powszechnie stosowany i ustalany proporcjonalnie do ceny, jednakże zgodnie z właściwymi przepisami jest pobierany wyłącznie na etapie sprzedaży towaru lub usługi na rzecz konsumenta, w związku z czym definitywne obciążenie podatkowe spoczywa na ostatecznie na konsumencie, oraz powoduje zagrożenie dla funkcjonowania wspólnego systemu VAT i zakłóca konkurencję?

      (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1)


title: Sprawa C-571/13: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 14 maja 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Annegret Weitkämper-Krug przeciwko NRW Bank – Anstalt des öffentlichen Rechts

text:
               11.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/20

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 14 maja 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Annegret Weitkämper-Krug przeciwko NRW Bank – Anstalt des öffentlichen Rechts
   (Sprawa C-571/13) (1)

   2014/C 261/37
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 24 z 25.1.2014.


title: Sprawa C-196/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Sicilia (Włochy) w dniu 14 maja 2008 r. — Acoset SpA przeciwko Conferenza Sindaci e Presidenza Prov. Reg. ATO Idrico Ragusa i in.

text:
               2.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 197/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Sicilia (Włochy) w dniu 14 maja 2008 r. — Acoset SpA przeciwko Conferenza Sindaci e Presidenza Prov. Reg. ATO Idrico Ragusa i in.
   (Sprawa C-196/08)
   (2008/C 197/14)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Tribunale Amministrativo Regionale per la Sicilia
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Acoset SpA

      Strona pozwana: Conferenza Sindaci e Presidenza Prov. Reg. ATO Idrico Ragusa i in.
   Pytania prejudycjalne
   Czy model spółki mieszanej publiczno-prywatnej, ustanowionej w celu świadczenia określonej usługi publicznej o znaczeniu przemysłowym, i wyłącznym celu działalności, której to spółce omawiane usługi są powierzane bezpośrednio, i w której wspólnik prywatny o charakterze „przemysłowym” i „operacyjnym” jest wybierany w postępowaniu publicznym, po sprawdzeniu zarówno wymogów finansowych i technicznych, jak i wymogów operacyjnych i zarządczych dotyczących usługi oraz szczegółowych świadczeń podlegających wykonaniu, jest zgodny z prawem wspólnotowym, w szczególności z obowiązkami w zakresie przejrzystości i wolnej konkurencji, o których mowa w art. 43, 49 i 86 traktatu?


title: Sprawa C-66/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 8 lutego 2013 r. — Green Network SpA przeciwko Autorità per l’energia elettrica e il gas

text:
               25.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 147/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 8 lutego 2013 r. — Green Network SpA przeciwko Autorità per l’energia elettrica e il gas
   (Sprawa C-66/13)
   2013/C 147/10
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Green Network SpA

      Druga strona postępowania: Autorità per l’energia elettrica e il gas

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy na przeszkodzie dla prawidłowego stosowania art. 3 ust. 2 i art. 216 TFUE — zgodnie z którymi Unia ma wyłączną kompetencję do zawierania umów międzynarodowych, jeżeli ich zawarcie zostało przewidziane w akcie prawodawczym Unii lub jest niezbędne do umożliwienia Unii wykonywania jej wewnętrznych kompetencji bądź w zakresie, w jakim ich zawarcie może wpływać na wspólne zasady lub zmieniać ich zakres, czego dwojaką konsekwencją jest, że uprawnienie do podpisania umów z państwami trzecimi, które mają wpływ na wspólne zasady lub zmieniają ich zakres albo [mają wpływ] na obszar całkowicie objęty prawem wspólnotowym i stanowiący wyłączną kompetencję Unii, skupia się w rękach Unii oraz że uprawnienie to nie przysługuje już ani indywidualnie ani zbiorowo państwom członkowskim — oraz wspomnianego art. 5 dyrektywy 2001/77/WE stoi przepis krajowy ([art.] 20 ust. 3 dekretu ustawodawczego nr 387 z 2003 r.), który uzależnia uznanie gwarancji pochodzenia wydanych przez państwa trzecie od zawarcia specjalnej umowy międzynarodowej między państwem włoskim a państwem trzecim?

               2)

               Czy rzeczone przepisy krajowe uniemożliwiają w szczególności prawidłowe stosowanie wspomnianych przepisów wspólnotowych, w przypadku gdy państwem trzecim jest Konfederacja Szwajcarska związana z Unią Europejską umową o wolnym handlu zawartą w dniu 22 lipca 1972 r., która weszła w życie w dniu 1 stycznia 1973 r.?

               3)

               Czy na przeszkodzie dla prawidłowego stosowania przepisów wspólnotowych, o których mowa w pkt (1), stoi przepis krajowy zawarty w art. 4 ust. 6 rozporządzenia ministerialnego z dnia 11 listopada 1999 r., zgodnie z którym w przypadku importu energii elektrycznej z państw nienależących do Unii Europejskiej przyjęcie wniosku zależy od zawarcia umowy między operatorem krajowej sieci przesyłowej i analogicznym organem lokalnym, określającej warunki niezbędnych kontroli?

               4)

               Czy w szczególności wymienione przepisy krajowe uniemożliwiają prawidłowe stosowanie wspomnianych przepisów wspólnotowych, w przypadku gdy umowa, o której mowa w art. 4 ust. 6 rozporządzenia ministerialnego z dnia 11 listopada 1999 r., stanowi jedynie milczące porozumienie nigdy niewyrażone w oficjalnych aktach i będące tylko przedmiotem stwierdzenia skarżącej, która nie jest w stanie przedstawić jego zasadniczych postanowień?


title: Sprawa T-385/11: Wyrok Sądu z dnia 16 stycznia 2014 r. — BP Products North America przeciwko Radzie (Dumping — Subwencje — Przywóz biodiesla pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych — Obejście — Artykuł 13 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 — Artykuł 23 rozporządzenia (WE) nr 597/2009 — Nieznacznie zmodyfikowany produkt podobny — Pewność prawa — Nadużycie władzy — Oczywiste błędy w ocenie — Obowiązek uzasadnienia — Równość traktowania — Zasada dobrej administracji)

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/33

         Wyrok Sądu z dnia 16 stycznia 2014 r. — BP Products North America przeciwko Radzie
   (Sprawa T-385/11) (1)

   (Dumping - Subwencje - Przywóz biodiesla pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych - Obejście - Artykuł 13 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 - Artykuł 23 rozporządzenia (WE) nr 597/2009 - Nieznacznie zmodyfikowany produkt podobny - Pewność prawa - Nadużycie władzy - Oczywiste błędy w ocenie - Obowiązek uzasadnienia - Równość traktowania - Zasada dobrej administracji)
   2014/C 52/59
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: BP Products North America, Inc. (Naperville, Illinois, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: początkowo C. Farrar, solicitor, adwokaci H.-J. Prieß, B. Sachs i M. Schütte, następnie C. Farrar, H.-J. Prieß, M. Schütte i adwokat K. Arend)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele J.-P. Hix, pełnomocnik wspierany przez B. O’Connor, solicitor i adwokata S. Gubela)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. França i A. Stobiecka-Kuik, pełnomocnicy); i European Biodiesel Board (EBB) (pełnomocnicy: adwokaci O. Prost i M. S. Dibling)

      Przedmiot

   Stwierdzenie nieważności po pierwsze części rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 443/2011 z dnia 5 maja 2011 r. rozszerzającego ostateczne cło wyrównawcze nałożone rozporządzeniem (WE) nr 598/2009 na przywóz biodiesla pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych Ameryki, na przywóz biodiesla wysyłanego z Kanady, zgłoszonego lub niezgłoszonego jako pochodzący z Kanady, oraz rozszerzającego ostateczne cło wyrównawcze nałożone rozporządzeniem (WE) nr 598/2009 na przywóz biodiesla w postaci mieszanki zawierającej wagowo maksymalnie 20 % biodiesla pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych Ameryki, oraz kończącego dochodzenie w odniesieniu do przywozu wysyłanego z Singapuru (Dz.U. L 122, s. 1) oraz po drugie części rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 444/2011 z dnia 5 maja 2011 r. rozszerzającego ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (WE) nr 599/2009 na przywóz biodiesla pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych Ameryki, na przywóz biodiesla wysyłanego z Kanady, zgłoszonego lub niezgłoszonego jako pochodzący z Kanady, oraz rozszerzającego ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (WE) nr 599/2009 na przywóz biodiesla w postaci mieszanki zawierającej wagowo maksymalnie 20 % biodiesla pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych Ameryki, oraz kończącego dochodzenie w odniesieniu do przywozu wysyłanego z Singapuru (Dz.U. L 122, s. 12) w zakresie w jakim rozporządzenia te dotyczą skarżącej.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               BP Products North America Inc. pokrywa, oprócz własnych kosztów, koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej i przez European Biodiesel Board (EBB).

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 282 z 24.9.2011


title: Sprostowanie opublikowanego w Dzienniku Urzędowym komunikatu w sprawie F-103/07 ( Dz.U. C 315 z 22.12.2007, str. 45 )

text:
               29.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/39

         Sprostowanie opublikowanego w Dzienniku Urzędowym komunikatu w sprawie F-103/07

      (
            Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 315 z 22.12.2007 r., str. 45
         )

   (2008/C 79/75)
   Opublikowany w Dzienniku Urzędowym komunikat w sprawie F-103/07 Duta przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości
      otrzymuje następujące brzmienie:

         „Skarga wniesiona w dniu 5 października 2007 r. — Duta przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości
         (Sprawa F-103/07)
         (2006/C 000/01)
         Język postępowania: francuski
         Strony

            Strona skarżąca: Radu Duta (Luksemburg, Luksemburg) [przedstawiciel: F. Krieg, avocat]

            Strona pozwana: Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich
         Żądania strony skarżącej

                     —

                     stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji,

                     —

                     skierowanie sprawy do rozpatrzenia przez właściwy organ,

                     —

                     obciążenie strony pozwanej zapłatą kwoty 1 EUR tytułem zadośćuczynienia,

                     —

                     obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

               Zarzuty i główne argumenty
         W swojej skardze skarżący kwestionuje odrzucenie jego kandydatury na stanowisko referendarza w gabinecie sędziego Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich. Odrzucenie miało miejsce w drodze okólnika z dnia 24 stycznia 2007 r., chociaż sam sędzia był wcześniej żywo zainteresowany kandydaturą skarżącego.
         Skarżący podnosi po pierwsze nieważność decyzji o oddaleniu jego zażalenia. Było ono rozpatrywane przez »komisję Sądu Pierwszej Instancji właściwą w zakresie rozpatrywania zażaleń«, której skład nie odpowiada wymogom rzetelnego procesu, zdefiniowanego w art. 6 ust. 1 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Członkowie Sądu zasiadający w tej komisji nie mogą zachować całkowitej bezstronności przy orzekaniu w sprawach dotyczących jednego ze swych kolegów.
         Po drugie skarżący podnosi, że był dyskryminowany. Sędzia, w którego gabinecie miał być zatrudniony nie skorzystał w racjonalny sposób ze swej swobody uznania.
         Wreszcie skarżący uważa, że w każdym razie zaskarżone decyzje naruszyły zasady ogólne przejrzystości, dobrej wiary i ochrony uzasadnionych oczekiwań.”


title: Sprawa F-115/15: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 28 kwietnia 2016 r. – Silva Rodriguez/Komisja (Służba publiczna — Urzędnicy — Emerytura lub renta — Obliczanie uprawnień emerytalnych — Dodatek kierowniczy — Artykuł 81 regulaminu postępowania)

text:
               20.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/44

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 28 kwietnia 2016 r. – Silva Rodriguez/Komisja
   (Sprawa F-115/15) (1)

   ((Służba publiczna - Urzędnicy - Emerytura lub renta - Obliczanie uprawnień emerytalnych - Dodatek kierowniczy - Artykuł 81 regulaminu postępowania))
   (2016/C 222/57)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: José Manuel Silva Rodriguez (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci N. de Montigny i J.N. Louis)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Gattinara i F. Simonetti, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji ograniczającej uprawnienia emerytalne skarżącego i stwierdzenia braku obowiązywania wniosków ze spotkania szefów administracji z dnia 16 czerwca 2005 r. w zakresie, w jakim wprowadzają one ograniczenia w doliczeniu skarżącemu lat służby uprawniających do emerytury; a także zasądzenia od pozwanej wypłaty przysługującej mu emerytury.

      Sentencja postanowienia

               1.

               Skarga José Manuela Silvy Rodrigueza zostaje w części odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna, a w części oddalona jako oczywiście bezzasadna.

               2.

               José Manuel Silva Rodriguez pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 320 z 28.9.2015, s. 56.


title: Sprawa F-36/13: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 3 grudnia 2013 r. — CT przeciwko Agencji Wykonawczej ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego (Służba publiczna — Członek personelu tymczasowego — Umowa na czas nieokreślony — Rozwiązanie — Naruszenie powagi urzędu — Zerwanie więzi zaufania)

text:
               25.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/39

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 3 grudnia 2013 r. — CT przeciwko Agencji Wykonawczej ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego
   (Sprawa F-36/13) (1)

   (Służba publiczna - Członek personelu tymczasowego - Umowa na czas nieokreślony - Rozwiązanie - Naruszenie powagi urzędu - Zerwanie więzi zaufania)
   2014/C 24/71
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: CT (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: S. Pappas, avocat)

      Strona pozwana: Agencja Wykonawcza ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego (przedstawiciele: H. Monet, pełnomocnik i B. Wägenbaur, avocat)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji o rozwiązaniu umowy o pracę ze skarżącym na podstawie art. 47 lit. c) pkt i) warunków zatrudnienia innych pracowników (WZIP).

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               CT pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Agencję Wykonawczą ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego.

      (1)  Dz.U. C 207 z dnia 20.7.2013 r., s. 58.


title: Sprawa T-145/10: Skarga wniesiona w dniu 24 marca 2010 r. — Solae przeciwko OHIM — Délitaste (alpha taste)

text:
               5.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/40

         Skarga wniesiona w dniu 24 marca 2010 r. — Solae przeciwko OHIM — Délitaste (alpha taste)
   (Sprawa T-145/10)
   2010/C 148/67
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Solae Holdings LLC (St. Louis, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: Armijo Chávarri, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Délitaste S.A. Industrielle et Commerciale d’Aliments (Saloniki, Grecja)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że niniejsza skarga wraz z załączonymi do niej dokumentami została należycie wniesiona;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 16 grudnia 2009 r. w sprawie R 92/2009-2 oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „alpha taste” dla towarów i usług należących do klas 29, 30, 39 i 43

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: skarżący

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: wspólnotowy znak towarowy „ALPHA” dla towarów należących do klasy 29

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 w związku z błędnym stwierdzeniem przez Izbę Odwoławczą, iż istnieje jedynie ograniczone ryzyko pomylenia odnośnych znaków


title: Wykreślenie sprawy C-179/04

text:
               11.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/30

         Wykreślenie sprawy C-179/04 (1)

   (2005/C 143/53)

      (Język postępowania: grecki)

   Postanowieniem z dnia 10 marca 2005 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-179/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej.

      (1)  Dz.U. C 168 z 26.6.2004


title: Sprawa C-303/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony przez Tribunale di Voghera na podstawie postanowienia, wydanego dnia 1 lipca 2004 r., w sprawie Lidl Italia srl przeciwko Comune di Stradella (Gmina Stradella)

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/29

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony przez Tribunale di Voghera na podstawie postanowienia, wydanego dnia 1 lipca 2004 r., w sprawie Lidl Italia srl przeciwko Comune di Stradella (Gmina Stradella)
   (Sprawa C-303/04)
   (2004/C 228/59)
   Dnia 16 lipca 2004 r. do sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony na podstawie postanowienia Tribunale di Voghera (Sąd w Vogherze), wydanego dnia 1 lipca 2004 r. w sprawie Lidl Italia srl przeciwko Comune di Stradella (Gmina Stradella).
   Tribunale di Voghera zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               —

               Czy postanowienia zawarte w art. 1 dyrektywy 83/189/EWG (obecnie 98/34/WE (1) w wersji aktualnie obowiązującej) ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „przepisy techniczne”, o którym mowa w art. 1 dyrektywy, obejmuje krajowy przepis ustawowy, taki jak art. 19 ustawy nr 93 z dnia 23 marca 2001 r., który zabrania sprzedaży na terenie Włoch pałeczek kosmetycznych służących do oczyszczania uszu (powszechnie znanych jako „cotton stick”), jeżeli wytwarzane są z materiałów nie ulegających biodegradacji?

               —

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie nr 1, czy treść art. 19 ustawy nr 93 z dnia 23 marca 2001 r., o której mowa wyżej, podlegała uprzedniemu przekazaniu Komisji Europejskiej z inicjatywy rządu włoskiego, w rozumieniu art. 8 dyrektywy 83/189/EWG (obecnie 98/34/WE) w celu autoryzacji jego stosowania we Włoszech w rozumieniu art. 8 i 9 wymienionej wyżej dyrektywy?

               —

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie nr 2 i w przypadku nieprzekazania Komisji Europejskiej treści wymienionego wyżej art. 19 ustawy nr 93/2001, czy zasady i uregulowania w zakresie ochrony swobodnego przepływu towarów, o których mowa w art. 28 Traktatu WE, w związku z postanowieniami dyrektywy 83/189/EWG (obecnie 98/34/WE) pozwalają sędziemu włoskiemu na niezastosowanie powołanego wyżej przepisu krajowego, jako niezgodnego z prawem, w zakresie, w jakim dotyczy on produktów pochodzących z innego Państwa Członkowskiego?

      (1)  Dz.U. L 204 z 21.7.1998, str. 37.


title: Sprawa T-518/13: Skarga wniesiona w dniu 23 września 2013 r. — Future Enterprises przeciwko OHIM — McDonald's International Property (MACCOFFEE)

text:
               30.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/19

         Skarga wniesiona w dniu 23 września 2013 r. — Future Enterprises przeciwko OHIM — McDonald's International Property (MACCOFFEE)
   (Sprawa T-518/13)
   2013/C 352/36
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Future Enterprises Pte Ltd (Singapur, Singapur) (przedstawiciele: J. Olsen, B. Hitchens, R. Sharma i M. Henshall, solicitors)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: McDonald’s International Property Co. Ltd (Wilmington, Stany Zjednoczone)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 13 czerwca 2013 r. w sprawie R 1178/2012-1; oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: słowny znak towarowy „MACCOFFEE” dla towarów z klas 29, 30 i 32 — wspólnotowy znak towarowy nr 7 307 382

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: McDonald’s International Property Co. Ltd

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: wniosek o unieważnienie prawa do znaku został oparty na podstawach określonych w art. 53 ust. 1 lit. a) w związku z art. 8 ust. 1 lit. a) i b), art. 8 ust. 2 lit. c) oraz art. 8 ust. 5 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Wydziału Unieważnień: uwzględnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 5 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.


title: Sprawa T-34/13: Skarga wniesiona w dniu 23 stycznia 2013 r. — Meta Group przeciwko Komisji

text:
               16.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/27

         Skarga wniesiona w dniu 23 stycznia 2013 r. — Meta Group przeciwko Komisji
   (Sprawa T-34/13)
   2013/C 79/48
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Meta Group Srl (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: A. Bartolini, V. Colcelli i A. Formica, avvocati)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności:

               —

               noty Dyrekcji Generalnej ds. przedsiębiorstw i przemysłu Komisji nr 939970 z dnia 11 grudnia 2012 r. Prot. N. 1687862;

               —

               dokumentu Financial Audit Report n. S12.16817;

         oraz, w razie potrzeby,:

               —

               noty D.G. Budget execution (general budget and EDF) Komisji Europejskiej z dnia 12 listopada 2012 r., której przedmiotem jest „Zapłata w drodze potrącenia wierzytelności wobec Komisji”, w której Komisja powiadomiła skarżącą o potrąceniu wierzytelności w kwocie 69 061,80 EUR żądanej przez spółkę Meta Group od Komisji w związku z umową Take-it-Up (nr 245637) z analogiczną należnością, zgodnie z Debit Note nr 32412078833;

               —

               noty D.G. Budget execution (general budget and EDF) Komisji Europejskiej z dnia 21 listopada 2012 r. Prot. N. 1380282, której przedmiotem jest potrącenie wierzytelności w kwocie 16 772,36 EUR żądanej przez spółkę Meta Group od Komisji w związku z umową BCreative (nr 245599), z analogiczną należnością, zgodnie z Debit Note nr 32412078833;

               —

               noty D.G. Budget execution (general budget and EDF) Komisji Europejskiej z dnia 21 listopada 2012 r. Prot. Nr 1380323, której przedmiotem jest potrącenie wierzytelności w kwocie 16 772,36 EUR żądanej przez spółkę Meta Group od Komisji w związku z umową BCreative z analogiczną należnością w tej samej wysokości;

               —

               noty D.G. Budget execution (general budget and EDF) Komisji Europejskiej z dnia 22 listopada 2012 r. Prot n. 1387638, której przedmiotem jest potrącenie wierzytelności w kwocie 220 518,25 EUR żądanej przez spółkę Meta Group od Komisji w związku z umowami Take-it-Up (nr 245637) ed Ecolink+ (nr 256224) z kwotą 209 108,92 EUR, zgodnie z Debit Note nr 32412078833

               —

               a w konsekwencji nakazanie administracji zapłaty na rzecz kwoty 424 787,9 EUR wraz z odsetkami za zwłokę;

               —

               nakazanie administracji naprawienia spowodowanej przez nią szkody poniesionej przez skarżącą.

         oraz obciążenie drugiej strony postępowania kosztami.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarga w niniejszej sprawie dotyczy umów w sprawie subwencji zawartych pomiędzy skarżącą i Komisją w związku z „Programem ramowym na rzecz konkurencyjności i innowacji (CIP) (2007-2013)”.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy, dotyczący oczywistego błędu w ocenie okoliczności faktycznych, naruszenia postanowienia zawartego w aneksie nr 1 do umowy ECOLINK+ z dnia 14 października 2011 r., naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań oraz naruszenia zasady dobrej wiary, zasady ochrony praw nabytych, zasady pewności prawa i obowiązku zachowania należytej staranności.

                           —

                           W tym względzie skarżąca podnosi, że postępowanie Komisji spowodowało naruszenie jej przyjętych w umowie zobowiązań wobec spółki Meta Group, w szczególności w odniesieniu do zaakceptowania metody obliczeń zaproponowanej przez skarżącą.

               2)

               Zarzut drugi, dotyczący naruszenia art. 11 umów o dotacje związanych z programem CIP (BCreative, Take-IT-Up, Ecolink+), naruszenia zasady racjonalności oraz oczywistego błędu w ocenie okoliczności faktycznych.

                           —

                           W tym względzie skarżąca podnosi, że przedstawiła dowody, iż wynagrodzenie zatrudnianych przez nią własnych udziałowców w pełni odpowiada wartościom rynkowym i wynagrodzeniu osób świadczących pracę w ramach samo-zatrudnienia na zasadach quasi-podporządkowania („in house consultants”), a także pracowników prowadzących podobne działania. Zgodnie z uregulowaniami krajowymi takie kwoty minimalne mogą być powiększone nawet o 100 % w wypadku „wyjątkowej wagi, złożoności lub szczególnego stopnia trudności” wymaganego świadczenia (zob. art. 6 ust. 1 dekretu ministerialnego nr 169 z dnia 2 września 2010 r.). Zatrudnianie przez spółkę Meta Group na podstawie umowy o „stałą i skoordynowaną współpracę” międzynarodowych ekspertów zajmujących się działalnością związaną z danym projektem również jest według skarżącej całkowicie zgodne z prawem.

               3)

               Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności działań administracyjnych, naruszenia zasady dobrej administracji, przejrzystości i uprzedniego określenia kryteriów.

                           —

                           W tym względzie skarżąca podnosi, że istnienie wielu kryteriów, które mogą być wykorzystane w celu określenia sposobów obliczania wynagrodzenia powinno powodować stosowanie przez administrację kryterium najbardziej korzystnego dla osób prywatnych. Po powzięciu przez administrację wiadomości o istnieniu na rynkach włoskim i europejskim bardzo zróżnicowanych stawek za te same usługi, słuszne byłoby przyjęcie przez nią rozwiązania mogącego spowodować jak najmniejszą szkodę po stronie skarżącej.

               4)

               Zarzut czwarty, dotyczący oczywistego błędu w ocenie okoliczności faktycznych, naruszenia postanowień aneksu nr 1 do umowy ECOLINK+ z dnia 14 października 2011 r. i naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, zasady dobrej wiary, zasady ochrony praw nabytych, zasady pewności prawa i obowiązku zachowania należytej staranności.

                           —

                           W tym względzie skarżąca podnosi, że potrącenia są niezgodne z prawem, ponieważ kwoty wskazane jako wierzytelności należne spółce Meta Group w związku ze wspomnianymi umowami okazują się być znacznie niższe, niż powinny być w rzeczywistości. W szczególności Komisja, na podstawie wyników sprawozdania z audytu zaskarżonego w niniejszej sprawie, w sposób arbitralny zastosowała w celu ustalenia kwalifikowanych kosztów dotyczących zatrudnionych przez nią własnych udziałowców stawkę godzinową znacząco niższą od proponowanej przez spółkę Meta Group.

               5)

               Zarzut piąty, dotyczący naruszenia zasady dobrej administracji oraz niewystarczającego uzasadnienia.

                           —

                           W tym względzie skarżąca podnosi, że dokonanie potrąceń okazuje się całkowicie pozbawione uzasadnienia, również jeśli chodzi o zastosowane kryteria i parametry obliczeń. Jako że w okresie, kiedy spółce Meta Group zostały doręczone postanowienia dotyczące przedmiotowych potrąceń, nie była ona jeszcze powiadomiona o ostatecznych wynikach sprawozdania z audytu, Komisja powinna była przedstawić wyjaśnienia dotyczące ocen dokonanych na podstawie decyzji o użyciu innej niż ustalona w umowie metody obliczenia kwalifikowanych kosztów.

               6)

               Zarzut szósty, dotyczący oczywistego błędu w obliczeniach przy ustaleniu kwot należnych skarżącej.

                           —

                           W tym względzie skarżąca podnosi, że obliczenia dokonane przez Komisję dla celów potrącenia również okazują błędne. W rzeczywistości także przy zastosowaniu jednolitej stawki w odniesieniu do programu „Marie Curie” rachunki okazują się niespójne.


title: Sprawa T-625/14: Postanowienie Sądu z dnia 24 czerwca 2015 r. – Wm. Wrigley Jr./OHIM (Przedstawienie kuli) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego kulę — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej]

text:
               21.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/47

         Postanowienie Sądu z dnia 24 czerwca 2015 r. – Wm. Wrigley Jr./OHIM (Przedstawienie kuli)
   (Sprawa T-625/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego kulę - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej])
   (2015/C 311/51)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Wm. Wrigley Jr. Company (Wilmington, Delaware, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci M. Kinkeldey, S. Brandstätter i C. Schmitt)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 czerwca 2014 r. (sprawa R 168/2014-5) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego przedstawiającego kulę jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Wm. Wrigley Jr. Company zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 351 z 6.10.2014.


title: Sprawa C-406/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England and Wales) (Queen's Bench Division), Leeds District Registry w dniu 18 września 2008 r. — Uniplex (UK) Ltd przeciwko NHS Business Services Authority

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England and Wales) (Queen's Bench Division), Leeds District Registry w dniu 18 września 2008 r. — Uniplex (UK) Ltd przeciwko NHS Business Services Authority
   (Sprawa C-406/08)
   (2008/C 301/36)
   Język postępowania: angielski
   Sąd krajowy
   High Court of Justice (Queen's Bench Division)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Uniplex (UK) Ltd

      Strona pozwana: NHS Business Services Authority
   Pytania prejudycjalne
   W sytuacji, gdy wykonawca w postępowaniu przed sądem krajowym odwołuje się od zawarcia przez instytucję zamawiającą umowy ramowej w wyniku postępowania o udzielenie zamówienia publicznego, w którym występował jako oferent, a które powinno było zostać przeprowadzone zgodnie z dyrektywą 2004/18/WE (1) (oraz odpowiednimi krajowymi przepisami wykonawczymi), oraz w tymże postępowaniu przed sądem krajowym dochodzi stwierdzenia naruszenia odpowiednich przepisów o zamówieniach publicznych i odszkodowania z tego tytułu, co się tyczy tego postępowania o udzielenie zamówienia publicznego i jego udzielenia:

               a)

               czy przepis krajowy taki jak art. 47 ust. 7 lit. b) Public Contract Regulations 2006, który stanowi, że takie powództwo ma zostać wniesione bezzwłocznie, a w każdym razie w ciągu 3 miesięcy od dnia, w którym po raz pierwszy pojawiły się podstawy jego wniesienia, chyba że sąd uzna, że przedłużenie terminu jest uzasadnione, należy interpretować — w kontekście art. 1 i 2 dyrektywy 89/665/EWG (2) oraz wspólnotowej zasady prawnej równoważności, wynikającego z prawa wspólnotowego obowiązku zagwarantowania skutecznej ochrony prawnej lub zasady skuteczności oraz przy uwzględnieniu innych mających znaczenie zasad prawa wspólnotowego — jako przyznający oferentowi względem instytucji zamawiającej bezwarunkowe prawo podmiotowe tej treści, że termin do wniesienia powództwa kwestionującego taki przetarg i udzielenie zamówienia publicznego rozpoczyna bieg od dnia, w którym oferent uzyskał wiedzę, że procedura o udzielenie zamówienia oraz udzielenie zamówienia naruszyły wspólnotowe przepisy z zakresu prawa zamówień publicznych lub powinien był o tym naruszeniu się dowiedzieć, czy też od dnia, w którym nastąpiło naruszenie odpowiednich przepisów z zakresu zamówień publicznych; oraz

               b)

               w jaki sposób wówczas sąd krajowy ma stosować w którymkolwiek z tych przypadków (i) wymogi wniesienia powództwa bezzwłocznie oraz (ii) uznanie co do przedłużenia krajowych okresów na wniesienie takiego powództwa?

      (1)  Dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, s. 114).

      (2)  Dyrektywa Rady 89/665/EWG dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane (Dz.U. L 395, s. 33).