title: Sprawa C-98/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Højesteret (Dania) w dniu 27 lutego 2013 r. Martin Blomqvist przeciwko Rolex SA, Manufacture des Montres Rolex SA

text:
               4.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Højesteret (Dania) w dniu 27 lutego 2013 r. Martin Blomqvist przeciwko Rolex SA, Manufacture des Montres Rolex SA
   (Sprawa C-98/13)
   2013/C 129/17
   Język postępowania: duński

      Sąd odsyłający

   Højesteret

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Martin Blomqvist

      Strona pozwana: Rolex SA, Manufacture des Montres Rolex SA

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 4 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (1) należy interpretować w taki sposób, że do „publicznego rozpowszechniania” w państwie członkowskim towaru chronionego prawem autorskim dochodzi wówczas, gdy przedsiębiorstwo zawiera za pośrednictwem strony internetowej w państwie trzecim umowę kupna-sprzedaży i dostawy towaru do prywatnego nabywcy na znany sprzedawcy adres w państwie członkowskim, w którym towar ten jest chroniony prawem autorskim, otrzymuje zapłatę i wysyła na umówiony adres nabywcy, czy też w sytuacji takiej konieczne jest, aby sprzedaż tego towaru była poprzedzona ofertą lub reklamą skierowaną do odbiorców w państwie członkowskim, do którego towar jest dostarczany, albo też umieszczoną na stronie internetowej, której ci odbiorcy są grupą docelową?

               2)

               Czy art. 5 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (2) należy interpretować w taki sposób, że do „używania w obrocie handlowym” znaku towarowego w państwie członkowskim dochodzi wówczas, gdy przedsiębiorstwo zawiera za pośrednictwem strony internetowej w państwie trzecim umowę kupna-sprzedaży i dostawy towaru opatrzonego znakiem towarowym do prywatnego nabywcy na znany sprzedawcy adres w państwie członkowskim, w którym znak ten jest zarejestrowany, otrzymuje zapłatę i wysyła na umówiony adres nabywcy, czy też w sytuacji takiej konieczne jest, aby sprzedaż tego towaru była poprzedzona ofertą lub reklamą skierowaną do odbiorców w danym państwie członkowskim albo też umieszczoną na stronie internetowej, której ci odbiorcy są grupą docelową?

               3)

               Czy art. 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (3) należy interpretować w taki sposób, że do „używania w obrocie handlowym” znaku towarowego w państwie członkowskim dochodzi wówczas, gdy przedsiębiorstwo zawiera za pośrednictwem strony internetowej w państwie trzecim umowę kupna-sprzedaży i dostawy towaru opatrzonego wspólnotowym znakiem towarowym do prywatnego nabywcy na znany sprzedawcy adres w państwie członkowskim, otrzymuje zapłatę i wysyła na umówiony adres nabywcy, czy też w sytuacji takiej konieczne jest, aby sprzedaż tego towaru była poprzedzona ofertą lub reklamą skierowaną do odbiorców w danym państwie członkowskim albo też umieszczoną na stronie internetowej, której ci odbiorcy są grupą docelową?

               4)

               Czy art. 2 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 1383/2003 z dnia 22 lipca 2003 r. dotyczącego działań organów celnych skierowanych przeciwko towarom podejrzanym o naruszenie niektórych praw własności intelektualnej oraz środków podejmowanych w odniesieniu do towarów, co do których stwierdzono, że naruszyły takie prawa (4) należy interpretować w taki sposób, że warunkiem zastosowania w państwie członkowskim przepisów o zapobieganiu wprowadzaniu do obrotu i niszczeniu „pirackich towarów” jest dojście do „publicznego rozpowszechniania” w tym państwie członkowskim zgodnie z określonymi w odpowiedzi na pytanie 1 warunkami?

               5)

               Czy art. 2 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 1383/2003 z dnia 22 lipca 2003 r. dotyczącego działań organów celnych skierowanych przeciwko towarom podejrzanym o naruszenie niektórych praw własności intelektualnej oraz środków podejmowanych w odniesieniu do towarów, co do których stwierdzono, że naruszyły takie prawa należy interpretować w taki sposób, że warunkiem zastosowania w państwie członkowskim przepisów o zapobieganiu wprowadzaniu do obrotu i niszczeniu „podrabianych towarów” jest dojście do „używania w obrocie handlowym” w tym państwie członkowskim zgodnie z określonymi w odpowiedziach na pytania 2 i 3 warunkami?

      (1)  Dz.U. L 167, s. 10

      (2)  Dz.U. L 299, s. 25

      (3)  Dz.U. L 78, s. 1

      (4)  Dz.U. L 196, s. 7


title: Wykreślenie sprawy T-283/99

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/60

         Wykreślenie sprawy T-283/99 (1)

   (2004/C 262/109)

      (Język postępowania: niderlandzki)

   Postanowieniem z dnia 4 maja 2004 r. prezes drugiej izby w składzie powiększonym Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy T-283/99, Vlutters Handelsonderneming B.V., popieranej przez Królestwo Niderlandów, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.

      (1)  Dz.U. C 47 z 19.2.2000.


title: Sprawa T-312/05: Wyrok Sądu z dnia 8 września 2010 — Komisja przeciwko Alexiadou (Klauzula arbitrażowa — Umowa dotycząca projektu rozwoju technologii w zakresie produkcji nieprzepuszalnych skór — Niewykonanie umowy — Zwrot zaliczki — Odsetki za zwłokę — Przekazanie sprawy do Sądu po uchyleniu wyroku — Postępowanie zaoczne)

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/29

      Wyrok Sądu z dnia 8 września 2010 — Komisja przeciwko Alexiadou
      (Sprawa T-312/05) (1)

      (Klauzula arbitrażowa - Umowa dotycząca projektu rozwoju technologii w zakresie produkcji nieprzepuszalnych skór - Niewykonanie umowy - Zwrot zaliczki - Odsetki za zwłokę - Przekazanie sprawy do Sądu po uchyleniu wyroku - Postępowanie zaoczne)
      (2010/C 288/54)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciel: D. Triantafyllou, pełnomocnik)

         Strona pozwana: Efrosyni Alexiadou (Saloniki, Grecja) (przedstawiciel: adwokat C. Matellas)

         Przedmiot

      Skarga wniesiona przez Komisję na mocy art. 238 WE w celu uzyskania zwrotu kwoty 23 036,31 EUR, wypłaconej przez nią stronie pozwanej w ramach umowy dotyczącej projektu rozwoju technologii przeznaczonej do produkcji nieprzepuszczalnych skór (umowa G1ST-CT-2002-50227), wraz z odsetkami za zwłokę.

         Sentencja

                  1)

                  Nakazuje się zwrot przez Efrosyni Alexiadou na rzecz Komisji Europejskiej kwoty 23 036,31 EUR wraz z odsetkami za zwłokę,:

                              —

                              w wysokości 5,25 % w stosunku rocznym za okres od dnia 1 marca 2003 r. do dnia 31 sierpnia 2005 r.,

                              —

                              wg rocznej stopy odsetek mającej zastosowanie na podstawie prawa belgijskiego, lecz nie wyższej niż 5,25 % w stosunku rocznym, za okres od dnia 1 sierpnia 2005 r. do dnia całkowitej spłaty należności.

                  2)

                  Efrosyni Alexiadou zostaje obciążona kosztami postępowania

         (1)  Dz.U. C 271 z 29.10.2005.


title: Sprawy połączone C-454/12 et C-455/12: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 27 lutego 2014 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Bundesfinanzhof – Niemcy) – Pro Med Logistik GmbH (C-454/12) przeciwko Finanzamt Dresden-Süd, i Eckard Pongratz, działający w charakterze syndyka masy upadłościowej Karin Oertel (C-455/12) przeciwko Finanzamt Würzburg mit Außenstelle Ochsenfurt (Odesłanie prejudycjalne — Podatek VAT — Szósta dyrektywa VAT — Artykuł 12 ust. 3 — Kategoria 5 w załączniku H — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 98 ust. 1 i 2 — Punkt 5 załącznika III — Zasada neutralności — Przewóz osób i ich bagażu — Przepisy państwa członkowskiego przewidujące w odniesieniu do przewozu taksówką inną stawkę podatku VAT niż w odniesieniu do przewozu wynajmowanym samochodem z kierowcą)

text:
               14.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/8

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 27 lutego 2014 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Bundesfinanzhof – Niemcy) – Pro Med Logistik GmbH (C-454/12) przeciwko Finanzamt Dresden-Süd, i Eckard Pongratz, działający w charakterze syndyka masy upadłościowej Karin Oertel (C-455/12) przeciwko Finanzamt Würzburg mit Außenstelle Ochsenfurt
   (Sprawy połączone C-454/12 et C-455/12) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Podatek VAT - Szósta dyrektywa VAT - Artykuł 12 ust. 3 - Kategoria 5 w załączniku H - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 98 ust. 1 i 2 - Punkt 5 załącznika III - Zasada neutralności - Przewóz osób i ich bagażu - Przepisy państwa członkowskiego przewidujące w odniesieniu do przewozu taksówką inną stawkę podatku VAT niż w odniesieniu do przewozu wynajmowanym samochodem z kierowcą))
   2014/C 112/09
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strony skarżące: Pro Med Logistik GmbH (C-454/12), Eckard Pongratz, działający w charakterze syndyka masy upadłościowej Karin Oertel (C-455/12)

      Strony pozwane: Finanzamt Dresden-Süd (C-454/12), Finanzamt Würzburg mit Außenstelle Ochsenfurt (C-455/12)

      Przedmiot

   Wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Bundesfinanzhof – Niemcy – Wykładnia art. 98 ust. 1 w związku z pkt 5 załącznika III do dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) oraz art. 12 ust. 3 lit. a) akapit trzeci w związku z pkt 5 załącznika H do szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1), ze zmianami – Zasada neutralności – Uregulowanie państwa członkowskiego przewidujące odmienne traktowanie do celów podatku VAT usług identycznych z punktu widzenia konsumenta i zaspokajających te same potrzeby – Odmienne traktowanie przewozów chorych dokonywanych taksówką w stosunku do przewozów chorych dokonywanych wynajmowanym samochodem z kierowcą

      Sentencja

               1)

               Artykuł 12 ust. 3 lit. a) akapit trzeci szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej dyrektywą Rady 2001/4/WE z dnia 19 stycznia 2001 r. w związku z kategorią 5 w załączniku H do tej dyrektywy i art. 98 ust. 1 i 2 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej w związku z pkt 5 załącznika III do tej dyrektywy, z uwzględnieniem zasady neutralności podatkowej, należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie temu, aby dwa rodzaje usług przewozu osób i ich bagażu w komunikacji lokalnej, czyli po pierwsze, taksówką, a po drugie, wynajmowanym samochodem z kierowcą, podlegały różnym stawkom podatku VAT, obniżonej i podstawowej, o ile, po pierwsze, ze względu na odmienne wymogi prawne, jakim podlegają obydwa rodzaje przewozu, przewóz osób taksówką stanowi określony i swoisty aspekt kategorii usług przewozu osób i ich bagażu, o którym mowa we wspomnianej kategorii i pkt 5 ww. załączników do tych dyrektyw, a po drugie, różnice te mają decydujący wpływ na podejmowaną przez przeciętnego konsumenta decyzję o skorzystaniu z jednego lub drugiego z tych dwóch rodzajów przewozu. Do sądu krajowego należy ustalenie, czy przesłanki te zostały spełnione w sprawach w postępowaniach głównych.

               2)

               Artykuł 12 ust. 3 lit. a) akapit trzeci szóstej dyrektywy 77/388, zmienionej dyrektywą 2001/4, w związku z kategorią 5 w załączniku H do tej dyrektywy i art. 98 ust. 1 i 2 dyrektywy 2006/112 w związku z pkt 5 załącznika III do tej dyrektywy, z uwzględnieniem zasady neutralności podatkowej, należy natomiast interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, aby dwa rodzaje usług przewozu osób i ich bagażu w komunikacji lokalnej, czyli po pierwsze, taksówką, a po drugie, wynajmowanym samochodem z kierowcą, podlegały różnym stawkom podatku od wartości dodanej, w przypadku gdy na mocy szczególnego porozumienia, które ma zastosowanie bez rozróżnienia do przedsiębiorstw taksówkarskich i przedsiębiorstw wynajmujących samochody z kierowcą, będących stronami wspomnianego porozumienia, przewóz osób taksówką nie stanowi określonego i swoistego aspektu kategorii usług przewozu osób i ich bagażu i – gdy jest wykonywany w ramach wspomnianego porozumienia – należy go uznać za podobny z punku widzenia przeciętnego konsumenta do przewozu osób wynajmowanym samochodem z kierowcą w komunikacji lokalnej. Do sądu krajowego należy ustalenie, czy przesłanki te zostały spełnione.

      (1)  Dz.U. C 399 z 22.12.2012.


title: Sprawa C-338/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif de Montreuil (Francja) w dniu 4 lipca 2011 r. — Santander Asset Management SGIIC SA w imieniu FIM Santander Top 25 Euro Fi przeciwko Direction des résidents à l'étranger et des services généraux

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/33

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif de Montreuil (Francja) w dniu 4 lipca 2011 r. — Santander Asset Management SGIIC SA w imieniu FIM Santander Top 25 Euro Fi przeciwko Direction des résidents à l'étranger et des services généraux
   (Sprawa C-338/11)
   2011/C 269/64
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Tribunal administratif de Montreuil

      Strona skarżąca: Santander Asset Management SGIIC S.A. w imieniu FIM Santander Top 25 Euro Fi

      Strona pozwana: Direction des résidents à l'étranger et des services généraux

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy razem z sytuacją przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w papiery wartościowe (OPCVM) należy brać pod uwagę sytuację udziałowców?

               2)

               Jeżeli tak to w jakich warunkach sporne pobranie podatku u źródła mogłoby być uważane za zgodne z zasadą swobodnego przepływu kapitału?


title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia  12 stycznia 2006 r.  w sprawie C-246/04 (wniosek Verwaltungsgerichtshof o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Turn-und Sportunion Waldburg przeciwko Finanzlandesdirektion für Oberösterreich (Szósta dyrektywa VAT — Artykuł 13 część B lit. b) oraz część C lit. a) — Zwolnienia transakcji najmu i dzierżawy nieruchomości — Prawo wyboru przysługujące podatnikowi — Stowarzyszenia sportowe niemające celu zarobkowego — Przesłanki)

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/6

      WYROK TRYBUNAŁU

   (trzecia izba)
   z dnia 12 stycznia 2006 r.
   w sprawie C-246/04 (wniosek Verwaltungsgerichtshof o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Turn-und Sportunion Waldburg przeciwko Finanzlandesdirektion für Oberösterreich (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Artykuł 13 część B lit. b) oraz część C lit. a) - Zwolnienia transakcji najmu i dzierżawy nieruchomości - Prawo wyboru przysługujące podatnikowi - Stowarzyszenia sportowe niemające celu zarobkowego - Przesłanki)
   (2006/C 60/11)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C- 246/04, mającej za przedmiot wniosek, który wpłynął do Trybunału w dniu 8 września 2003 r., o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Verwaltungsgerichtshof postanowieniem z dnia 26 maja 2004 r. w postępowaniu: Turn-und Sportunion Waldburg przeciwko Finanzlandesdirektion für Oberösterreich, Trybunał (trzecia izba), w składzie: A. Rosas, prezes izby, J.-P. Puissochet, S. von Bahr, U. Lõhmus (sprawozdawca) i A. Ó. Caoimh, sędziowie, rzecznik generalny M. Poiares Maduro, sekretarz R. Grass, wydał w dniu 12 stycznia 2006 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Państwa Członkowskie przyznając podatnikom prawo wyboru opodatkowania przewidziane w art. 13 część C szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, mogą dokonać rozróżnienia ze względu na rodzaj transakcji lub kategorię podatników, pod warunkiem, iż następuje to zgodnie z celami i zasadami ogólnymi szóstej dyrektywy, a w szczególności z zasadami neutralności podatkowej i wymogiem prawidłowego, prostego i jednolitego stosowania przewidzianych zwolnień.

               2)

               Do sądu krajowego należy ustalenie, czy uregulowanie krajowe, które zwalniając w sposób powszechny transakcje dokonywane przez stowarzyszenia sportowe niemające celu zarobkowego, ogranicza przysługujące im prawo wyboru opodatkowania transakcji najmu i dzierżawy, wykracza poza zakres swobodnego uznania przyznany Państwom Członkowskim, mając na uwadze w szczególności zasadę neutralności podatkowej i wymóg prawidłowego, prostego i jednolitego zastosowania przewidzianych zwolnień.

      (1)  Dz.U. C 228 z 11.9.2004


title: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 28 października 2004 r. w sprawie C-5/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 98/44/WE — Ochrona prawna wynalazków biotechnologicznych — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               8.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/18

      WYROK TRYBUNAŁU

   (czwarta izba)
   z dnia 28 października 2004 r.
   w sprawie C-5/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 98/44/WE - Ochrona prawna wynalazków biotechnologicznych - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2005/C 6/34)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-5/04, Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: K. Banks i C. Schmidt) przeciwko Republice Federalnej Niemiec (pełnomocnik: M. Lumma), mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie uchybienia w trybie art. 226 WE, wniesioną dnia 9 stycznia 2004 r., Trybunał (czwarta izba), w składzie: J. N. Cunha Rodrigues, pełniący obowiązki prezesa czwartej izby, K. Schiemann i M. Ilešič (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: F. G. Jacobs, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 28 października 2004 r. wyrok zawierający następujące rozstrzygniecie:

               1)

               Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, niezbędnych do wykonania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 98/44/WE z dnia 6 lipca 1998 r. w sprawie ochrony prawnej wynalazków biotechnologicznych, Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Republika Federalna Niemiec zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 47 z 21.2.2004.


title: Sprawa T-194/08: Postanowienie Sądu z dnia 16 grudnia 2009 r. — Cattin przeciwko Komisji (Odpowiedzialność pozaumowna — EFR — Wykaz eksporterów mogących uzyskać zapłatę ich wierzytelności wobec Republiki Środkowoafrykańskiej — Brak wpisu — Przedawnienie — Niedopuszczalność)

text:
               13.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/37

         Postanowienie Sądu z dnia 16 grudnia 2009 r. — Cattin przeciwko Komisji
   (Sprawa T-194/08) (1)

   (Odpowiedzialność pozaumowna - EFR - Wykaz eksporterów mogących uzyskać zapłatę ich wierzytelności wobec Republiki Środkowoafrykańskiej - Brak wpisu - Przedawnienie - Niedopuszczalność)
   2010/C 37/51
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: R. Cattin & Cie (Bimbo, Republika Środkowoafrykańska) i Yves Cattin (Kadyks, Hiszpania) (przedstawiciel: B. Wägenbaur, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciel: A. Bordes, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga o odszkodowanie za szkodę, jaką mieliby ponieść skarżący w wyniku decyzji Komisji o nie umieszczeniu ich na liście eksporterów mogących uzyskać zapłatę ich wierzytelności wobec instytucji państwowej Republiki Środkowoafrykańskiej w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju (EFR).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               R. Cattin & Cie oraz Yves Cattin pokrywają koszty własne oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 197 z 2.8.2008.


title: Sprawa T-480/04: Skarga wniesiona w dniu 14 grudnia 2004 r. przez Chr. Muller Touw B.V. i A&C Braid and Rope Co. Pvt. Ltd. przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               5.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 57/29

         Skarga wniesiona w dniu 14 grudnia 2004 r. przez Chr. Muller Touw B.V. i A&C Braid and Rope Co. Pvt. Ltd. przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa T-480/04)
   (2005/C 57/50)
   Język postępowania: niderlandzki
   W dniu 14 grudnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Chr. Muller Touw B.V. (z siedzibą w Elst, Niderlandy) i A&C Braid and Rope Co. Pvt. Ltd. (z siedzibą w Ranii, Indie), reprezentowanych przez adwokata Johna Wolfsa, przeciwko Radzie Unii Europejskiej.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               1)

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia nr 1736/2004 w zakresie w jakim dotyczy ono dostaw z A&C z Indii;

               2)

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Chr. Muller Touw, z siedzibą w Niderlandach, dostarcza surowce do A&C Braid and Rope w Indiach, która wytwarza z nich liny na eksport do WE. Skarżące wnoszą o stwierdzenie nieważności rozporządzenia nr 1736/2004 nakładającego ostateczne cło antydumpingowe (1) w zakresie, w jakim ono ich dotyczy.
   Na poparcie swojego wniosku skarżące podnoszą, że w przedmiotowej sprawie nie ma mowy o wystąpieniu istotnej szkody, wymaganej w świetle art. 1 i 3 rozporządzenia nr 384/96 (2). Skarżące wskazują, że wytwarzają liny do prywatnego użytku, które nie mają zastosowania przemysłowego ani okrętowego, jak wskazano zaskarżonym rozporządzeniu, oraz że ich udział w rynku jest znikomy.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1736/2004 z dnia 4 października 2004 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz lin z włókien syntetycznych pochodzących z Indii (Dz.U. 2004 L 311, str. 1)

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów nie będących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 56, str. 1)


title: Sprawa C-428/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 29 października 2009 r. — Union Syndicale Solidaires Isère przeciwko Premier ministre, Ministre du travail, des relations sociales, de la famille, de la solidarité et de la ville, Ministre de la santé et des sports

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 29 października 2009 r. — Union Syndicale „Solidaires Isère” przeciwko Premier ministre, Ministre du travail, des relations sociales, de la famille, de la solidarité et de la ville, Ministre de la santé et des sports
   (Sprawa C-428/09)
   2010/C 24/40
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Conseil d'État

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Union Syndicale „Solidaires Isère”

      Strona pozwana: Premier ministre, Ministre du travail, des relations sociales, de la famille, de la solidarité et de la ville, Ministre de la santé et des sports

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dyrektywa z dnia 4 listopada 2003 r. (1) znajduje zastosowanie do osób wykonujących pracę o charakterze okazjonalnym lub sezonowym, w wymiarze nie większym niż osiemdziesiąt dni roboczych rocznie, w placówkach organizujących zajęcia wakacyjne i rekreacyjne?

               2)

               W razie udzielenia na powyższe pytanie odpowiedzi twierdzącej:

                           a)

                           czy biorąc pod uwagę cel tej dyrektywy, którym jest, zgodnie z jej art. 1, ustalenie minimalnych wymagań w zakresie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia w odniesieniu do organizacji czasu pracy, art. 17 należy interpretować w ten sposób, że pozwala on:

                                       —

                                       bądź to uznać, na mocy ust. 1, okazjonalną i sezonową działalność osób, które zawarły umowę uczestnictwa w działalności wychowawczej, za należącą do tych rodzajów działalności, w przypadku których „uwzględniając szczególną charakterystykę danych działań, wymiar czasu pracy nie jest mierzony i/lub nieokreślony z góry lub może być określony przez samych pracowników”,

                                       —

                                       bądź to traktować taką działalność, na mocy ust. 3 lit. b), jako „działania w zakresie bezpieczeństwa oraz nadzoru, wymagających stałej obecności w celu ochrony mienia oraz osób”?

                           b)

                           czy w tym ostatnim wypadku należy uznać, że warunki określone w ust. 2, w postaci „równoważnych okresów wyrównawczego odpoczynku” lub „właściwej ochrony” przyznanej „zainteresowanym pracownikom”, mogą być spełnione przez wprowadzenie przepisu ograniczającego zatrudnienie osób, które zawarły wskazane umowy, do osiemdziesięciu dni roboczych rocznie w placówkach organizujących zajęcia wakacyjne i rekreacyjne?

      (1)  Dyrektywa 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2004 r., dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy (Dz.U. L 299, s. 9).


title: Sprawa C-66/05: Postanowienie prezesa piątej izby Trybunału z dnia 22 listopada 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/24

         Postanowienie prezesa piątej izby Trybunału z dnia 22 listopada 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów
   (Sprawa C-66/05) (1)

   (2006/C 331/43)

      Język postępowania: niderlandzki

   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 93 z 16.4.2005.


title: Sprawa T-289/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  8 marca 2006 r.  — Lantzoni przeciwko Trybunałowi (Urzędnicy — Awans — Przyznawanie punktów awansu — Związek ze sprawozdaniem z oceny)

text:
               6.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/21

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 marca 2006 r. — Lantzoni przeciwko Trybunałowi
   (Sprawa T-289/04) (1)

   (Urzędnicy - Awans - Przyznawanie punktów awansu - Związek ze sprawozdaniem z oceny)
   (2006/C 108/37)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Dimitra Lantzoni [Przedstawiciele: początkowo C. Marhuenda, następnie M. Bouché, avocats]

      Strona pozwana: Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich [Przedstawiciel: M. Schauss, pełnomocnik]
   Przedmiot sprawy
   Żądanie uchylenia decyzji organu powołującego Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich z dnia 7 października 2003 r. dotyczącej punktów awansu przyznanych skarżącej za okres 1999-2000 i za rok 2001.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna w zakresie, w jakim dotyczy przyznania punktów awansu za okres 1999-2000.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Strony ponoszą własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 262 z 23.10.2004


title: Sprawa T-222/14: Wyrok Sądu z dnia 4 czerwca 2015 r. – Deluxe Laboratories/OHIM (deluxe) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego deluxe — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Braku charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Brak charakteru opisowego — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 — Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania — Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               20.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 236/40

         Wyrok Sądu z dnia 4 czerwca 2015 r. – Deluxe Laboratories/OHIM (deluxe)
   (Sprawa T-222/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego deluxe - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Braku charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Brak charakteru opisowego - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 - Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania - Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009])
   (2015/C 236/53)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Deluxe Laboratories, Inc. (Burbank, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat S. Serrat Viñas)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: S Palmero Cabezas, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 22 stycznia 2014 r. (sprawa R 1250/2013-2) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego deluxe jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 22 stycznia 2014 r. (sprawa R 1250/2013-2).

               2)

               OHIM zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 175 z 10.6.2014.


title: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 28 kwietnia 2005 r. w sprawie C- 376/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 2002/58/WE — Łączność elektroniczna — Przetwarzanie danych osobowych — Ochrona prywatności — Ochrona osób fizycznych — Brak transpozycji w terminie)

text:
               11.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/14

      WYROK TRYBUNAŁU

   (szósta izba)
   z dnia 28 kwietnia 2005 r.
   w sprawie C- 376/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 2002/58/WE - Łączność elektroniczna - Przetwarzanie danych osobowych - Ochrona prywatności - Ochrona osób fizycznych - Brak transpozycji w terminie)
   (2005/C 143/20)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-376/04 Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: M. Shotter) przeciwko Królestwu Belgii (pełnomocnik: E. Dominkovits), mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 2 września 2004 r., Trybunał (szósta izba), w składzie: A. Borg Barthet, prezes izby, U. Lõhmus (sprawozdawca) i A. Ó. Caoimh, sędziowie; rzecznik generalny: C. Stix-Hackl, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 28 kwietnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Nie ustanawiając w terminie wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. dotyczącej przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (dyrektywa o prywatności i łączności elektronicznej), Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, jakie ciążą na nim na mocy tej dyrektywy.

               2.

               Królestwo Belgii obciążone zostaje kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 262 z 23.10.2004


title: Sprawa T-137/04: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 czerwca 2006 r. — Mayer i in. przeciwko Komisji (Dyrektywa Rady 92/43/EWG — Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory — Decyzja Komisji 2004/69/WE — Wykaz terenów mających znaczenie dla Wspólnoty składających się na alpejski region biogeograficzny — Skarga o stwierdzenie nieważności — Niedopuszczalność)

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/44

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 czerwca 2006 r. — Mayer i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-137/04) (1)

   (Dyrektywa Rady 92/43/EWG - Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory - Decyzja Komisji 2004/69/WE - Wykaz terenów mających znaczenie dla Wspólnoty składających się na alpejski region biogeograficzny - Skarga o stwierdzenie nieważności - Niedopuszczalność)
   (2006/C 224/94)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Kurt Martin Mayer (Eisentratten, Austria), Tilly Forstbetriebe GmbH (Treibach, Austria), Anton Volpini de Maestri (Spittal/Drau, Austria) i Johannes Volpini de Maestri (Seeboden, Austria) (przedstawiciel: adwokat M. Schaffgotsch)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. van Beek i B. Schima, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Republika Finlandii (przedstawiciele: T. Pynnä i A. Guimaraes-Purokoski, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2004/69/WE z dnia 22 grudnia 2004 r. przyjmującej na mocy dyrektywy Rady 92/43/EWG wykaz terenów mających znaczenie dla Wspólnoty składających się na alpejski region biogeograficzny (Dz.U. L 14, str. 21)
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje oddalona jako niedopuszczalna.

               2)

               Skarżący pokrywają koszty własne oraz koszty poniesione przez Komisję.

               3)

               Republika Finlandii pokrywa koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 146 z 29.5.2004 r.


title: Sprawa C-325/07: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 5 grudnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/30

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 5 grudnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-325/07) (1)

   (2008/C 171/52)

      Język postępowania: francuski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 211 z 8.9.2007.


title: Sprawa T-279/09: Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2009 r. — Antonino Aiello przeciwko OHIM (100 % Capri)

text:
               12.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/39

         Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2009 r. — Antonino Aiello przeciwko OHIM (100 % Capri)
   (Sprawa T-279/09)
   2009/C 220/83
   Język, w jakim została wniesiona skarga: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Antonino Aiello (Vico Equense, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci M. Coccia i L. Pardo)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Cantoni ITC SpA (Mediolan, Włochy)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 2 kwietnia 2009 r., doręczonej za pośrednictwem faksu w dniu 14 maja 2009 r., wydanej w postępowaniu R 1148/2008-1 pomiędzy Antonino Aiello a spółką Cantoni ITC S.p.A oraz, po jej zmianie, oddalenie sprzeciwu B 856 163 w sprawie zgłoszenia znaku towarowego „100 % CAPRI” dla towarów należących do klas 3, 18 i 25 (nr 003563848)

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania przed Sądem Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: skarżący

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy, zawierający element słowny i numeryczny „100 % CAPRI” (zgłoszenie nr 3 563 848) dla towarów należących do klas 3, 18 i 25.

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: CANTONI I.T.C S.p.A.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: wspólnotowy graficzny znak towarowy (zgłoszenie nr 2 689 891) oraz krajowy znak towarowy, zawierający element słowny „CAPRI” dla towarów należących do klas 3, 18 i 25.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu i odrzucenie zgłoszenia wszystkich spornych towarów.

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, jak również art. 50 ust. 1 i art. 20 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 wykonującego rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (zastąpione rozporządzeniem nr 207/2009).


title: Sprawa T-399/15: Wyrok Sądu z dnia 19 stycznia 2017 r. – Morgan & Morgan/EUIPO – Grupo Morgan & Morgan (Morgan & Morgan) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Morgan & Morgan — Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy MMG TRUST MIEMBRO DEL GRUPO MORGAN & MORGAN — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               27.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/25

         Wyrok Sądu z dnia 19 stycznia 2017 r. – Morgan & Morgan/EUIPO – Grupo Morgan & Morgan (Morgan & Morgan)
   (Sprawa T-399/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Morgan & Morgan - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy MMG TRUST MIEMBRO DEL GRUPO MORGAN & MORGAN - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 063/34)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Morgan & Morgan Srl International Insurance Brokers (Conegliano, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci F. Caricato i F. Gatti)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J.Crespo Carrillo i C. Martini, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Grupo Morgan & Morgan (Panama, Panama)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 maja 2015 r. (sprawa R 1657/2014-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Grupo Morgan & Morgan a Morgan & Morgan International Insurance Brokers.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Morgan & Morgan Srl International Insurance Brokers zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 311 z 21.9.2015.


title: Sprawa C-2/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Puglia (Włochy) w dniu 4 stycznia 2010 r. — Azienda Agro-Zootecnica Franchini s.a.r.l. ed Eolica di Altamura s.r.l. przeciwko Regione Puglia

text:
               13.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/33

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Puglia (Włochy) w dniu 4 stycznia 2010 r. — Azienda Agro-Zootecnica Franchini s.a.r.l. ed Eolica di Altamura s.r.l. przeciwko Regione Puglia
   (Sprawa C-2/10)
   2010/C 63/54
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale Amministrativo Regionale per la Puglia

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Azienda Agro-Zootecnica Franchini s.a.r.l. ed Eolica di Altamura s.r.l.

      Strona pozwana: Regione Puglia

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 1 ust. 1226 ustawy nr 296 z dnia 27 grudnia 2006 r. w związku z art. 5 ust. 1 dekretu Ministero dell'ambiente e della tutela del territorio e del mare z dnia 17 października 2007 r. i z art. 2 ust. 6 Legge regionale della Puglia nr 31 z dnia 21 października 2008 r. w części w jakiej bezwzględnie i bez zróżnicowań zakazują one umieszczania w OZW i OSO należących do sieci ekologicznej „NATURA 2000” turbin wiatrowych nieprzeznaczonych do własnego użytku zamiast przeprowadzania odnośnej oceny oddziaływania na środowisko, w ramach której analizie podlega wpływ poszczególnych projektów na obszar, na którym przedsięwzięcie ma być realizowane są zgodne z prawem wspólnotowym a w szczególności z zasadami wynikającymi z dyrektyw 2001/77/WE (1) i 2009/28/WE (2) (z zakresu energii odnawialnych) oraz dyrektywy 79/409/WE (3) i 92/43/WE (4) (z zakresu ochrony ptactwa i siedlisk przyrodniczych)?

      (1)  Dz. U. L 283, s. 33.

      (2)  Dz. U. L 140, s. 16.

      (3)  Dz. U. L 103, s. 1.

      (4)  Dz. U. L 206, s. 7.


title: Sprawa T-411/04: Skarga wniesiona w dniu 6 października 2004 r. przez Jean-Paul Keppenne przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/51

         Skarga wniesiona w dniu 6 października 2004 r. przez Jean-Paul Keppenne przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-411/04)
   (2004/C 300/100)
   Język postępowania: francuski
   Dnia 6 października 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Jean-Paul Keppenne, zamieszkałego w Etterbeek (Belgia), reprezentowanego przez adwokat Paul-Emmanuel Ghislain, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżący wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               uchylenie decyzji Komisji odmawiającej mu podwyższenia ilości punktów pierwszeństwa DG przyznanych w ramach oceny pracowników za rok 2003 oraz odmawiającej awansowania skarżącego na stopień A5 w ramach awansowania za rok 2003, jak również uchylenie decyzji organu uprawnionego do mianowania (APIN) zawierającej stanowisko tego organu w przedmiocie roszczeń skarżącego (R/673/03 i R/716/03),

               —

               zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącego kwoty 3.000 euro tytułem zadośćuczynienia za wyrządzoną krzywdę;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Niniejsza skarga stanowi ciąg dalszy skargi wniesionej w sprawie T-272/04, w której przedmiotem zaskarżenia były dorozumiane decyzje o oddaleniu zarzutów wniesionych przez skarżącego. Skoro APIN wydał wreszcie wyraźne decyzje o odmowie, w niniejszej skardze żąda się uchylenia tych właśnie decyzji.
   Na poparcie swych zarzutów skarżący w istocie podnosi, że przedmiotowe decyzje stanowią ukrytą sankcję wobec niego w związku z jego przeniesieniem w interesie wydziału do Trybunału Sprawiedliwości oraz nie uwzględniają we właściwy sposób jego zasług.
   Podniesione przez skarżącego zarzuty opierają się w głównej mierze na naruszeniu zasad dokonywania oceny i awansowania urzędników, zasad niedyskryminacji i proporcjonalności oraz rzekomym zaistnieniu nadużycia władzy w przedmiotowym stanie faktycznym.


title: Sprawa T-189/06: Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2011 r. — Arkema France przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Nadtlenek wodoru i nadboran sodu — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia — Obowiązek uzasadnienia — Równość traktowania — Zasada dobrej administracji — Grzywny — Obwieszczenie w sprawie współpracy)

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/40

         Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2011 r. — Arkema France przeciwko Komisji
   (Sprawa T-189/06) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Nadtlenek wodoru i nadboran sodu - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia - Obowiązek uzasadnienia - Równość traktowania - Zasada dobrej administracji - Grzywny - Obwieszczenie w sprawie współpracy)
   2011/C 269/87
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Arkema France SA (Colombes, Francja) (przedstawiciele: pierwotnie A. Winckler, S. Sorinas Jimeno i P. Geffriaud, nastepnie S. Sorinas Jimeno i E. Jégou, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Arbaulti O. Beynet, następnie V. Bottka, P. J. Van Nuffel i B. Gencarelli, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Tytułem żądania głównego, wniosek o częściowe stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2006) 1766 wersja ostateczna z dnia 3 maja 2006 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia o EOG (sprawa COMP/F/38.620 — Nadtlenek wodoru i nadboran) w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej oraz, tytułem żądania ewentualnego, wniosek o uchylenie lub obniżenie grzywny nałożonej na skarżącą.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Arkema France zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 212 z 2.9.2006.


title: Sprawa C-369/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 22 kwietnia 2016 r. w sprawach połączonych T-50/06 RENV II i T-69/06 RENV II: Aughinish Alumina Ltd/Komisja Europejska, wniesione w dniu 5 lipca 2016 r. przez Irlandię

text:
               10.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/2

         Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 22 kwietnia 2016 r. w sprawach połączonych T-50/06 RENV II i T-69/06 RENV II: Aughinish Alumina Ltd/Komisja Europejska, wniesione w dniu 5 lipca 2016 r. przez Irlandię
   (Sprawa C-369/16 P)
   (2016/C 371/02)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Irlandia (przedstawiciele: E. Creedon, T. Joyce, pełnomocnicy, P. McGarry, Senior Counsel)

      Druga strona postępowania: Aughinish Alumina Ltd, Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji (1)

               —

               obciążenie Komisji kosztami postepowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Irlandia podnosi cztery zarzuty w uzasadnieniu odwołania:

               a)

               Wyrok Sądu jest obarczony błędem co do prawa, ponieważ orzeka, iż zasada pewności prawa nie znajduje zastosowania lub że Irlandia i Aughinish Alumina Ltd, nie mogą się na nią powoływać, mimo niedopuszczalnego opóźnienia w wydaniu zaskarżonej decyzji jakiego dopuściła się Komisja.

               b)

               Sąd naruszył prawo orzekając, że nie miało miejsca naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, mimo iż stwierdził, że opóźnienia w prowadzeniu przez Komisję dochodzenia były nieuzasadnione i niedopuszczalne.

               c)

               Sąd naruszył prawo orzekając, że rozpatrywana pomoc „odpowiadała programowi pomocowemu” zdefiniowanemu w art. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 659/1999 (2); ponadto Sąd naruszył prawo orzekając, że okres przedawnienia przewidziany w art. 15 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 rozpoczynał każdorazowo bieg od dnia przywozu olejów mineralnych przez Aughinish Alumina Ltd.

               d)

               Sąd naruszył prawo odmawiając uznania skargi ze względu na fakt, że pomoc mogła zostać zdefiniowana jako istniejąca przed przystąpieniem.

      (1)  2006/323/WE: Decyzja Komisji z dnia 7 grudnia 2005 r. w sprawie zwolnienia z podatku akcyzowego od olejów mineralnych wykorzystywanych jako paliwo do produkcji tlenku glinu w regionach Gardanne i Shannon oraz na Sardynii, wprowadzonego odpowiednio przez Francję, Irlandię i Włochy (notyfikowana jako dokument nr C(2005) 4436) (Dz.U. 2006 L 119, s. 12

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) NR 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE, Dz. L 1999, 83, s. 1


title: Postanowienie Trybunału (czwarta izba) z dnia 19 października 2004 r. w sprawie C-425/03 Provvidenza Regio przeciwko AXA Assicurazioni SpA (wniosek Giudice di pace di Milazzo o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Niedopuszczalność)

text:
               19.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/3

      POSTANOWIENIE TRYBUNAŁU

   (czwarta izba)
   z dnia 19 października 2004 r.
   w sprawie C-425/03 Provvidenza Regio przeciwko AXA Assicurazioni SpA (wniosek Giudice di pace di Milazzo o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (1)

   (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym - Niedopuszczalność)
   (2005/C 69/07)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie C-425/03 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Giudice di pace di Milazzo (Włochy) postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2003 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 6 października 2003 r., w postępowaniu: Provvidenza Regio przeciwko AXA Assicurazioni SpA, Trybunał (czwarta izba) w składzie: K. Lenaerts (sprawozdawca), prezes izby, N. Colneric i J. N. Cunha Rodrigues, sędziowie; rzecznik generalny: L. A. Geelhoed, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 19 października 2004 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di Pace di Milazzo postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2003 r. jest oczywiście niedopuszczalny.

      (1)  Dz.U. C 289 z 29.11.2003.


title: Sprawa C-74/08: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 23 kwietnia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nógrád Megyei Bíróság — Republika Węgierska) — PARAT Automotive Cabrio Textiltetőket Gyártó kft przeciwko Adó- és Pénzügyi Ellenőrzési Hivata Hatósági Főosztály Észak-magyarországi Kihelyezett Hatósági Osztály (Szósta dyrektywa VAT — Przystąpienie nowego państwa członkowskiego — Podatek z tytułu subwencjonowanego zakupu wyposażenia — Prawo do odliczenia — Wyłączenia przewidziane w uregulowaniach krajowych w chwili wejścia w życie szóstej dyrektywy — Prawo państw członkowskich do zachowania wyłączeń)

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/16

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 23 kwietnia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nógrád Megyei Bíróság — Republika Węgierska) — PARAT Automotive Cabrio Textiltetőket Gyártó kft przeciwko Adó- és Pénzügyi Ellenőrzési Hivata Hatósági Főosztály Észak-magyarországi Kihelyezett Hatósági Osztály
   (Sprawa C-74/08) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Przystąpienie nowego państwa członkowskiego - Podatek z tytułu subwencjonowanego zakupu wyposażenia - Prawo do odliczenia - Wyłączenia przewidziane w uregulowaniach krajowych w chwili wejścia w życie szóstej dyrektywy - Prawo państw członkowskich do zachowania wyłączeń)
   2009/C 141/26
   Język postępowania: węgierski

      Sąd krajowy

   Nógrád Megyei Bíróság

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: PARAT Automotive Cabrio Textiltetőket Gyártó kft

      Strona pozwana: Adó- és Pénzügyi Ellenőrzési Hivata Hatósági Főosztály Észak-magyarországi Kihelyezett Hatósági Osztály

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Nógrád Megyei Bróg — Wykładnia art. 17 dyrektywy 77/388/EWG: Szósta dyrektywa Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) — Uregulowanie krajowe ograniczające możliwość odliczenia podatku należnego z tytułu subwencjonowanego nabycia dóbr inwestycyjnych do części nie podlegającej subwencjonowaniu

      Sentencja

               1)

               Artykuł 17 ust. 2 i 6 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które w przypadku nabycia towarów subwencjonowanych z funduszy publicznych, dopuszcza odliczenie związanego z tym podatku od wartości dodanej jedynie do wysokości części nieobjętej subwencją.

               2)

               Artykuł 17 ust. 2 szóstej dyrektywy 77/388 przyznaje podatnikom prawa, na które mogą się oni powoływać przed sądem krajowym przeciwko uregulowaniu krajowemu niezgodnemu z tym przepisem.

      (1)  Dz.U. C 116 z 9.5.2008.


title: Sprawa C-127/12: Skarga wniesiona w dniu 7 marca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               28.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 126/9

         Skarga wniesiona w dniu 7 marca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-127/12)
   2012/C 126/18
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: W. Roels i F. Jimeno Fernández, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że wprowadzając w zakresie opodatkowania darowizn i spadków odmienne traktowanie osób otrzymujących spadek lub darowiznę zamieszkałych w Hiszpanii oraz nieposiadających miejsca zamieszkania w Hiszpanii; spadkodawców lub darczyńców zamieszkałych w Hiszpanii oraz nieposiadających tam miejsca zamieszkania; darowizn i podobnych rozporządzeń nieruchomościami położonymi w Hiszpanii i poza nią Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 21 i 63 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) oraz art. 28 i 40 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG).

               —

               obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

               W Hiszpanii podstawowymi aktami prawnymi regulującymi podatek od spadków i darowizn, będący podatkiem krajowym, są ustawa 29/87 z dnia 18 grudnia 1987 r. oraz rozporządzenie zatwierdzone dekretem królewskim 1629/1991 z dnia 8 listopada 1991 r. Zarządzanie sprawami dotyczącymi tego podatku i jego pobór zostały przekazane Comunidades Autónomas [regionom autonomicznym], jakkolwiek przepisy krajowe znajdują zastosowanie w określonych w nich przypadkach, głównie w sytuacjach, gdy nie istnieje osobiste lub rzeczywiste powiązanie z Comunidad Autónoma.

               2)

               We wszystkich Comunidades Autónomas, które skorzystały z upoważnienia do wydania przepisów dotyczących podatku od spadków i darowizn, ciężar podatku spoczywający na podatniku jest znacząco mniejszy niż ciężar nałożony w przepisach krajowych, co powoduje w zakresie opodatkowania darowizn i spadków odmienne traktowanie osób otrzymujących spadek lub darowiznę zamieszkałych w Hiszpanii oraz nieposiadających miejsca zamieszkania w Hiszpanii; spadkodawców lub darczyńców zamieszkałych w Hiszpanii oraz nieposiadających tam miejsca zamieszkania; darowizn i podobnych rozporządzeń nieruchomościami położonymi w Hiszpanii i poza nią.

               3)

               Przytoczone przepisy naruszają art. 21 i 63 TFUE oraz art. 28 i 40 porozumienia EOG.


title: Sprawa T-633/14: Skarga wniesiona w dniu 18 sierpnia 2014 r. – Monster Energy/OHIM (Przedstawienie symbolu pokoju)

text:
               20.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 127/28

         Skarga wniesiona w dniu 18 sierpnia 2014 r. – Monster Energy/OHIM (Przedstawienie symbolu pokoju)
   (Sprawa T-633/14)
   (2015/C 127/39)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Monster Energy Company (Corona, Stany Zjednoczone Ameryki) (przedstawiciel: P. Brownlow, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy (Przedstawienie symbolu pokoju) – zgłoszenie nr 1 1 3 63  611

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie R 1285/2013-1

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-228/08: Skarga wniesiona w dniu 18 czerwca 2008 r. — Szomborg przeciwko Komisji

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/57

         Skarga wniesiona w dniu 18 czerwca 2008 r. — Szomborg przeciwko Komisji
   (Sprawa T-228/08)
   (2008/C 209/103)
   Język postępowania: Polski
   Strony

      Strona skarżąca: Grzegrorz Szomborg (Jastarnia, Polska) (przedstawiciel: R. Nowosielski, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Komisja zaniechała działania poprzez uchybienie wykonania zobowiązań, które na niej ciążyły na mocy art. 27 rozporządzenia Rady (WE) nr 2187/2005 z dnia 21 grudnia 2005 r. (1) w związku z niewydaniem naukowej oceny skutków używania w szczególności sieci skrzelowych, trójściennych i oplatających dla waleni i przedstawienia jej wyników Parlamentowi Europejskiemu i Radzie;

               —

               obciążenie pozwanej Komisji kosztami postępowania;

               —

               zwrot kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zgodnie z art. 27 Rozporządzenia Rady nr 2187/2005, Komisja została zobowiązana do zapewnienia, w terminie do dnia 1 stycznia 2008 r., przeprowadzenia naukowej oceny skutków używania w szczególności sieci skrzelowych, trójściennych i oplątujących dla waleni i przedstawienia jej wyników Parlamentowi Europejskiemu i Radzie. W związku z nieprzedstawieniem takiej opinii w przewidzianym terminie skarżący wezwał Komisję do działania pismem z dnia 25 lutego 2008 r. W odpowiedzi na wezwanie skarżącego Komisja potwierdziła, że taka naukowa ocena nie została jeszcze przedstawiona za powód podając brak współdziałania innych podmiotów.
   Uznając, że niewypełnienie przez Komisję obowiązku wynikającego z art. 27 Rozporządzenia nr 2187/2005 jest w tych okolicznościach bezsporne, skarżący wniósł, zgodnie z art. 232 WE niniejszą skargę na zaniechanie działania.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2187/2005 z dnia 21 grudnia 2005 r. w sprawie zachowania zasobów połowowych w wodach Morza Bałtyckiego, cieśnin Bełt i Sund poprzez zastosowanie środków technicznych oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1434/98 i uchylające rozporządzenie (WE) nr 88/98 (Dz.U. L 349, str. 1).


title: Sprawa T-190/09: Wyrok Sądu z dnia 9 marca 2011 r. — Longevity Health Products przeciwko OHIM — Performing Science (5 HTP) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny wspólnotowy znak towarowy 5 HTP — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Oznaczenia lub wskazówki, które stały się zwyczajowe — Artykuł 7 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Charakter odróżniający uzyskany w następstwie używana — Artykuł 52 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009)

text:
               16.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 120/11

         Wyrok Sądu z dnia 9 marca 2011 r. — Longevity Health Products przeciwko OHIM — Performing Science (5 HTP)
   (Sprawa T-190/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny wspólnotowy znak towarowy 5 HTP - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Oznaczenia lub wskazówki, które stały się zwyczajowe - Artykuł 7 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Charakter odróżniający uzyskany w następstwie używana - Artykuł 52 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009)
   2011/C 120/28
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Longevity Health Products, Inc. (Nassau, Bahamy) (przedstawiciel: adwokat J.E. Korab)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: S. Schäffner, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Performing Science LLC (Las Vegas, Nevada, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat D. Plaster)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 21 kwietnia 2009 r. (sprawa R 595/2008-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Performing Science LLC a Longevity Health Products, Inc.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Longevity Health Products, Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 167 z 18.7.2009.


title: Sprawa F-45/12: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 3 grudnia 2012 r. — BT przeciwko Komisji (Służba publiczna — Członek personelu kontraktowego — Nieprzedłużenie umowy — Skarga niewystarczająco uzasadniona — Skarga oczywiście niedopuszczalna)

text:
               16.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/32

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 3 grudnia 2012 r. — BT przeciwko Komisji
   (Sprawa F-45/12) (1)

   (Służba publiczna - Członek personelu kontraktowego - Nieprzedłużenie umowy - Skarga niewystarczająco uzasadniona - Skarga oczywiście niedopuszczalna)
   2013/C 46/63
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: BT (Bukareszt, Rumunia) (przedstawiciel: adwokat N. Visan)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i D. Martin, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Służba publiczna — Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji w sprawie nieprzedłużenia skarżącej umowy o pracę w charakterze członka personelu kontraktowego

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               BT pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 200 z 7.7.2012, s. 21.


title: Sprawa T- T-41/16 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 13 kwietnia 2016 r. – Cyprus Turkish Chamber of Industry i in./Komisja (Środek tymczasowy — Procedura rejestracji chronionej nazwy pochodzenia — „Halloumi” lub „Hellim” — Odrzucenie sprzeciwu — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru)

text:
               30.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/33

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 13 kwietnia 2016 r. – Cyprus Turkish Chamber of Industry i in./Komisja
   (Sprawa T- T-41/16 R)
   ((Środek tymczasowy - Procedura rejestracji chronionej nazwy pochodzenia - „Halloumi” lub „Hellim” - Odrzucenie sprzeciwu - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru))
   (2016/C 191/45)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Cyprus Turkish Chamber of Industry (Nicosia, Cypr), Animal Breeders Association (Nicosia), Milk and Oil Products Production and Marketing Cooperative Ltd. (Nicosia), Süt Urünleri İmalatçulari Birliği Milk Processors Association (Nicosia) i Fatma Garanti (Güzelyurt, Cypr) (przedstawiciele: B. O’Connor, Solicitor, S. Gubel i E. Bertolotto, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: X. Lewis, J. Guillem Carrau i P. Aalto, pełnomocnicy).

      Przedmiot

   Żądanie sformułowane na podstawie art. 278 i 279 TFUE i zmierzające do zastosowania środków tymczasowych w odniesieniu do procedury rejestracji sera zwanego „halloumi/hellim” jako chronionej nazwy pochodzenia zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. 2012, L 343, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-444/09: Skarga wniesiona w dniu 29 października 2009 r. — La City przeciwko OHIM — Bücheler i Ewert (citydogs)

text:
               16.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 11/34

         Skarga wniesiona w dniu 29 października 2009 r. — La City przeciwko OHIM — Bücheler i Ewert (citydogs)
   (Sprawa T-444/09)
   2010/C 11/63
   Język skargi: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: La City (La Courneuve, Francja) (przedstawiciel: adwokat S. Bénoliel-Claux)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą byli również: Andreas Bücheler i Konstanze Ewert (Engelskirchen, Niemcy)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 5 sierpnia 2009 r. w sprawie nr R 233/2008-1;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Andreas Bücheler i Konstanze Ewert

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „citydogs” dla towarów z klas 16, 18 i 25 (zgłoszenie nr 4 692 381)

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: zarejestrowany we Francji słowny znak towarowy „CITY” dla towarów należących do klas 9, 14, 18 i 25, przy czym sprzeciw został wniesiony przeciw rejestracji dla klas 18 i 25

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie zaskarżonej decyzji i oddalenie sprzeciwu

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009] z powodu braku prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych.


title: Sprawa C-45/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht des Landes Brandenburg w dniu  30 czerwca 2006 r.  — Campina GmbH & Co., anciennement TUFFI Campina emzett GmbH przeciwko Hauptzollamt Frankfurt (Oder)

text:
               1.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 154/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht des Landes Brandenburg w dniu 30 czerwca 2006 r. — Campina GmbH & Co., anciennement TUFFI Campina emzett GmbH przeciwko Hauptzollamt Frankfurt (Oder)
   (Sprawa C-45/06)
   (2006/C 154/09)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Finanzgericht des Landes Brandenburg (Niemcy)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Campina GmbH & Co., anciennement TUFFI Campina emzett GmbH

      Strona pozwana: Hauptzollamt Frankfurt (Oder)
   Pytanie prejudycjalne
   Czy system kar przewidziany w art. 3 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia Komisji (EWG) nr 536/93 z dnia 9 marca 1993 r. (1) zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1001/98 z dnia 13 maja 1998 r. (2) jest sprzeczny z zasadą proporcjonalności w przypadkach, w których ma miejsce jedynie niewielkie przekroczenie terminu, które ponadto nie wywarło żadnych odczuwalnych skutków?

      (1)  Dz.U. L 57, str. 12

      (2)  Dz.U. L 142, str. 22


title: Sprawa T-325/07: Skarga wniesiona w dniu 3 września 2007 r. — Caisse Fédérale du Crédit Mutuel Centre Est Europe przeciwko OHIM (SURFCARD)

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/52

         Skarga wniesiona w dniu 3 września 2007 r. — Caisse Fédérale du Crédit Mutuel Centre Est Europe przeciwko OHIM (SURFCARD)
   (Sprawa T-325/07)
   (2007/C 269/94)
   Język skargi: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Caisse Fédérale du Crédit Mutuel Centre Est Europe (Strasburg, Francja) (przedstawiciele: adwokaci P. Greffe i J. Schouman)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie R 1130/2006-1 jako że na jej mocy odmówiono rejestracji wspólnotowego znaku towarowego „SURFCARD” (zgłoszenie nr 3 837 564) dla towarów i usług należących do klas 9, 36 i 38;

               —

               rejestracja zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego „SURFCARD” nr 3 837 564 dla wszystkich zgłoszonych towarów i usług.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „SURFCARD” dla towarów i usług należących do klas 9, 36 i 38 (zgłoszenie nr 3 837 564)

      Decyzja eksperta: częściowa odmowa rejestracji

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94 (1) jako że zdaniem skarżącej i w przeciwieństwie do ustaleń przyjętych w zaskarżonej decyzji wyrażenie „SURFCARD” ma charakter dowolny i posiada charakter odróżniający w stosunku do zgłoszonych towarów i usług.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1).


title: Sprawa T-191/06: Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2006 r. — FMC Foret przeciwko Komisji

text:
               2.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/41

         Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2006 r. — FMC Foret przeciwko Komisji
   (Sprawa T-191/06)
   (2006/C 212/71)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: FMC Foret S.A. (Sant Cugat del Vallés, Hiszpania) (Przedstawiciel: M. Seimetz, lawyer)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2006) 1766 wersja ostateczna z dnia 3 maja 2006 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE (sprawa COMP/F/38.620 — Nadtlenek wodoru i nadboran), w zakresie w jakim nakłada ona grzywnę na skarżącą;

               —

               ewentualnie, obniżenie kwoty grzywny, która została nałożona na skarżącą, oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W swojej skardze skarżąca wnosi, w zakresie w jakim to jej dotyczy, o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2006) 1766 wersja ostateczna z dnia 3 maja 2006 r. w sprawie COMP/F/38.620 — Nadtlenek wodoru i nadboran, w której Komisja stwierdziła, że zainteresowane przedsiębiorstwa naruszyły art. 81 ust. 1 WE oraz art. 53 porozumienia o EOG, uczestnicząc w jednym i ciągłym naruszeniu dotyczącym nadtlenku wodoru i nadboranu sodu, obejmującym cały obszar EOG, polegającym głównie na wymianie przez konkurentów informacji o cenach i wielkości sprzedaży, na porozumieniach cenowych, porozumieniach w sprawie zmniejszenia mocy produkcyjnej na obszarze EOG oraz nadzorze nad porozumieniami antykonkurencyjnymi.
   Na poparcie swoich żądań o ograniczenie przedstawionych jej zarzutów skarżąca powołuje się przede wszystkim na wymogi dowodowe, które zostały jej postawione przez Komisję, a następnie powołuje się na naruszenie przysługującego jej prawa do obrony.
   Po pierwsze, skarżąca utrzymuje, że Komisja nie wypełniła spoczywającego na niej obowiązku dowodowego oraz że nie dokonała właściwej oceny materiału dowodowego dotyczącego istnienia kartelu. W związku z powyższym skarżąca krytykuje Komisję za to, że pomimo wątpliwości wyrażonych w tym względzie przez jej funkcjonariusza ds. przesłuchań oparła się ona na mglistych, niepopartych żadnymi dowodami twierdzeniach zamieszczonych we wnioskach o złagodzenie sankcji, które zostały złożone przez inne przedsiębiorstwa.
   Skarżąca ponadto utrzymuje, że nie zakwestionowano zarówno złożonych przez nią zeznań, jak i materiału dowodowego, który przedłożyła na różnych etapach postępowania celem wykazania nietrafności postawionych jej zarzutów, a które zostały ostatecznie odrzucone przez Komisję bez żadnego uzasadnienia.
   Po drugie, skarżąca zarzuca Komisji, że niezgodnie z prawem nie przekazała jej zgromadzonego materiału dowodowego. W tym względzie uznaje ona, iż została pozbawiona prawa do obrony w zakresie dostępu do odpowiedzi, które zostały udzielone na pismo Komisji w sprawie przedstawienia zarzutów, podczas gdy — jej zdaniem — z udzielonej przez nią odpowiedzi można wywnioskować, iż odmówiła ona uczestnictwa w działalności kartelu.
   Ostatecznie FMC Forest uznaje, że kwota grzywny, która została na nią nałożona przez Komisję, jest nadmierna i nieproporcjonalna, mając na uwadze jej obrót i bierną rolę, jaką — zdaniem skarżącej — odgrywała ona w domniemanym kartelu.


title: Sprawa C-132/08: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 30 kwietnia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Bíróság — Republika Węgierska) — Lidl Magyarország Kereskedelmi Bt. przeciwko Nemzeti Hírközlési Hatóság Tanácsa (Swobodny przepływ towarów — Urządzenia radiowe i końcowe urządzenia telekomunikacyjne — Wzajemne uznawanie zgodności — Nieuznanie deklaracji zgodności wystawionej przez producenta mającego siedzibę w innym państwie członkowskim)

text:
               4.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/12

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 30 kwietnia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Bíróság — Republika Węgierska) — Lidl Magyarország Kereskedelmi Bt. przeciwko Nemzeti Hírközlési Hatóság Tanácsa
   (Sprawa C-132/08) (1)

   (Swobodny przepływ towarów - Urządzenia radiowe i końcowe urządzenia telekomunikacyjne - Wzajemne uznawanie zgodności - Nieuznanie deklaracji zgodności wystawionej przez producenta mającego siedzibę w innym państwie członkowskim)
   2009/C 153/23
   Język postępowania: węgierski

      Sąd krajowy

   Fővárosi Bíróság

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Lidl Magyarország Kereskedelmi Bt.

      Strona pozwana: Nemzeti Hírközlési Hatóság Tanácsa

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Fővárosi Bíróság — Wykładnia art. 30 WE, art. 8 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 1999/5/WE z dnia 9 marca 1999 r. w sprawie urządzeń radiowych i końcowych urządzeń telekomunikacyjnych oraz wzajemnego uznawania ich zgodności (Dz.U. L 91, s. 10) oraz art. 2 lit. e) i f), art. 6 ust. 1 i art. 8 ust. 2 dyrektywy 2001/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 grudnia 2001 r. w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów (Dz.U. L 11, s. 4) — Przepisy krajowe zobowiązujące importera urządzeń elektromagnetycznych wykorzystujących pasma częstotliwości, których użytkowanie nie jest zharmonizowane na całym terytorium Wspólnoty, i opatrzonych oznakowaniem CE do wystawienia deklaracji zgodności zgodnie z przepisami prawa krajowego, chociaż do tych urządzeń dołączono deklarację zgodności wystawioną przez producenta mającego siedzibę w innym państwie członkowskim

      Sentencja

               1)

               Państwa członkowskie nie mogą, na mocy dyrektywy nr 1999/5/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 marca 1999 r. w sprawie urządzeń radiowych i końcowych urządzeń telekomunikacyjnych oraz wzajemnego uznawania ich zgodności, wymagać od osoby wprowadzającej do obrotu urządzenia radiowe, by dostarczyła deklarację zgodności, jeżeli producent tych urządzeń, mający siedzibę w innym państwie członkowskim, opatrzył je oznakowaniem CE i wystawił dla tego wyrobu deklarację zgodności.

               2)

               Dyrektywa 2001/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 grudnia 2001 r. w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów nie ma zastosowania w zakresie, w jakim sprawa dotyczy oceny pytań odnoszących się do obowiązku dostarczenia przez daną osobę deklaracji zgodności urządzeń radiowych. W odniesieniu do kwestii uprawnienia państw członkowskich do nakładania, na podstawie dyrektywy 2001/95, przy sprzedaży urządzeń radiowych innych obowiązków niż obowiązek przedstawienia deklaracji zgodności sprzedającego produkt można uznać za producenta wyłącznie w okolicznościach określonych w samej dyrektywie w art. 2 lit. e), a za dystrybutora — wyłącznie w okolicznościach określonych w art. 2 lit. f). Na producenta i dystrybutora nałożyć można jedynie obowiązki określone w odniesieniu do każdego z nich w dyrektywie 2001/95.

               3)

               W przypadku gdy dana materia jest przedmiotem harmonizacji na szczeblu wspólnotowym, wszelkie środki krajowe regulujące tę materię podlegają ocenie na podstawie przepisów środka harmonizującego, a nie przepisów art. 28 WE i 30 WE. W materii objętej zakresem dyrektywy 1999/5/WE państwa członkowskie muszą w pełni stosować się do jej przepisów i nie mogą utrzymywać w mocy sprzecznych z nią przepisów krajowych. Gdy państwo członkowskie uważa, że stosowanie określonej zharmonizowanej normy nie zapewnia zgodności z zasadniczymi wymaganiami określonymi w dyrektywie 1999/5, które dana norma ma obejmować, to państwo członkowskie musi przestrzegać procedury określonej w art. 5 tej dyrektywy. Państwo członkowskie może natomiast podnieść na uzasadnienie ograniczenia względy niezwiązane z obszarem zharmonizowanym przez dyrektywę 1999/5. W takim przypadku może ono powołać się wyłącznie na względy, o których mowa w art. 30 WE, lub na nadrzędne wymogi interesu ogólnego.

      (1)  Dz.U. C 183 z 19.7.2008


title: Sprawa C-69/13: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 13 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale civile di Roma — Włochy) — Mediaset SpA przeciwko Ministero dello Sviluppo Economico (Odesłanie prejudycjalne — Pomoc państwa — Dotowanie zakupu i wynajmu dekoderów cyfrowych — Decyzja Komisji uznająca system pomocy za niezgodny z prawem i z rynkiem wewnętrznym — Odzyskanie — Ustalenie wysokości kwoty podlegającej odzyskaniu — Rola sądu krajowego — Uwzględnienie przez sąd krajowy zajęcia przez Komisję stanowiska w ramach wykonania wydanej przez nią decyzji — Zasada lojalnej współpracy)

text:
               29.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/17

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 13 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale civile di Roma — Włochy) — Mediaset SpA przeciwko Ministero dello Sviluppo Economico
   (Sprawa C-69/13) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Pomoc państwa - Dotowanie zakupu i wynajmu dekoderów cyfrowych - Decyzja Komisji uznająca system pomocy za niezgodny z prawem i z rynkiem wewnętrznym - Odzyskanie - Ustalenie wysokości kwoty podlegającej odzyskaniu - Rola sądu krajowego - Uwzględnienie przez sąd krajowy zajęcia przez Komisję stanowiska w ramach wykonania wydanej przez nią decyzji - Zasada lojalnej współpracy)
   2014/C 93/27
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale civile di Roma

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Mediaset SpA

      Strona pozwana: Ministero dello Sviluppo Economico

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale civile di Roma — Odzyskanie bezprawnie przyznanej pomocy państwa — Ustalenie wysokości kwoty podlegającej odzyskaniu — Decyzja Komisji ustalająca kryteria dla określenia tej kwoty — Wyrok Trybunału przyznający sądowi krajowemu uprawnienie do dokonania oceny właściwości kryteriów ustalonych przez Komisję — Zakres swobodnej oceny sądu krajowego

      Sentencja

               1)

               O ile w celu zapewnienia wykonania decyzji Komisji Europejskiej uznającej system pomocy za niezgodny z prawem i z rynkiem wewnętrznym oraz nakazującej odzyskanie rozpatrywanej pomocy, lecz niewskazującej indywidualnych beneficjentów tej pomocy i nieokreślającej dokładnych kwot podlegających zwrotowi, sąd krajowy jest związany tą decyzją, o tyle jednak nie jest on związany zajętym przez tę instytucję w ramach wykonywania wspomnianej decyzji stanowiskiem. Jednak sąd krajowy musi, zważywszy na zasadę lojalnej współpracy ustanowioną w art. 4 ust. 3 TUE, uwzględnić to zajęcie stanowiska jako element oceny w ramach toczącego się przed nim sporu.

               2)

               W świetle powyższych rozważań na zadane pytania drugie i trzecie należy odpowiedzieć, że przy określaniu dokładnych kwot pomocy podlegających odzyskaniu i w przypadku gdy Komisja Europejska w decyzji uznającej system pomocy za niezgodny z prawem i z rynkiem wewnętrznym nie wskazała indywidualnych beneficjentów rozpatrywanej pomocy ani nie określiła dokładnych kwot podlegających zwrotowi, sąd krajowy może uznać, bez kwestionowania ważności decyzji Komisji Europejskiej ani obowiązku zwrotu rozpatrywanej pomocy, że kwota podlegającej zwrotowi pomocy jest równa zeru, w przypadku gdy wynika to z obliczeń dokonanych na podstawie wszystkich przekazanych mu istotnych informacji.

      (1)  Dz.U. C 147 z 25.5.2013.


title: Sprawa C-354/09: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 15 lipca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Gaston Schul BV przeciwko Staatssecretaris van Financiën (Wspólnotowy kodeks celny — Artykuł 33 — Wartość celna towarów — Włączenie należności celnych — Klauzula dostawy na warunkach „Delivered Duty Paid” (dostarczone, cło opłacone))

text:
               11.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/11

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 15 lipca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Gaston Schul BV przeciwko Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-354/09) (1)

   (Wspólnotowy kodeks celny - Artykuł 33 - Wartość celna towarów - Włączenie należności celnych - Klauzula dostawy na warunkach „Delivered Duty Paid” (dostarczone, cło opłacone))
   2010/C 246/17
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Gaston Schul BV

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën

      Przedmiot

   Wykładnia art. 33 ust. 1 i lit. f) oraz art. 220 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 302, s. 1) — Wartość celna — Umowa obejmująca klauzulę dostawy na warunkach „Delivered Duty Paid” (dostarczone, cło opłacone), przy założeniu braku obowiązku zapłaty należności celnych — Kwota niewskazana — Ewentualne wyłączenie z wartości celnej

      Sentencja

   Przesłanka zawarta w art. 33 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego wspólnotowy kodeks celny, zgodnie z którą należności celne przywozowe ciążące na towarach będących przedmiotem przywozu powinny dawać się „wyodrębnić” z ceny faktycznie zapłaconej lub należnej spełniona jest w sytuacji, gdy strony umowy ustaliły, że towary dostarczone zostaną na warunkach klauzuli DDP („Delivered Duty Paid” — dostarczone, cło zapłacone) i uczyniły stosowną wzmiankę w treści zgłoszenia celnego, jednakże — z uwagi na błędne przekonanie co do preferencyjnego pochodzenia tych towarów — nie uczyniły wzmianki w przedmiocie wysokości należności celnych przywozowych.

      (1)  Dz.U. C 282 z 21.11.2009.


title: Sprawa T-375/17: Skarga wniesiona w dniu 5 czerwca 2017 r. – Fenyves/EUIPO (Blue)

text:
               7.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/38

         Skarga wniesiona w dniu 5 czerwca 2017 r. – Fenyves/EUIPO (Blue)
   (Sprawa T-375/17)
   (2017/C 256/43)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Klaudia Patricia Fenyves (Hevesvezekény) (przedstawiciel: adwokat I. Monteiro Alves)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „BLUE” – zgłoszenie nr 15 287 907

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 marca 2017 r. w sprawie R 1974/2016-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               przekazanie zgłoszenia znaku towarowego do EUIPO w celu dalszego prowadzenia procedury dotyczącej rejestracji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-509/10: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 5 lipca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Josef Geistbeck, Thomas Geistbeck przeciwko Saatgut-Treuhandverwaltungs GmbH (Własność intelektualna i przemysłowa — Wspólnotowy system ochrony odmian roślin — Rozporządzenie (WE) nr 2100/94 — Przywilej rolnika — Pojęcie słusznego wynagrodzenia — Naprawienie szkody — Naruszenie)

text:
               22.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/3

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 5 lipca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Josef Geistbeck, Thomas Geistbeck przeciwko Saatgut-Treuhandverwaltungs GmbH
   (Sprawa C-509/10) (1)

   (Własność intelektualna i przemysłowa - Wspólnotowy system ochrony odmian roślin - Rozporządzenie (WE) nr 2100/94 - Przywilej rolnika - Pojęcie słusznego wynagrodzenia - Naprawienie szkody - Naruszenie)
   2012/C 287/05
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Josef Geistbeck, Thomas Geistbeck

      Strona pozwana: Saatgut-Treuhandverwaltungs GmbH

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesgerichtshof — Wykładnia art. 3 i art. 94 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 2100/94 z dnia 27 lipca 1994 r. w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin (Dz.U. L 227, s. 1) oraz art. 5 i 8 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1768/95 z dnia 24 lipca 1995 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze w zakresie odstępstwa rolnego przewidzianego w art. 14 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2100/94 (Dz.U. L 173, s. 14) — Wspólnotowe prawo do ochrony odmian roślin — Naruszenie — Obowiązek wypłacenia posiadaczowi takiego prawa do ochrony słusznego wynagrodzenia i naprawienia poniesionej przez niego szkody — Kryteria dla określenia słusznego wynagrodzenia i szkody

      Sentencja

               1)

               W celu ustalenia „słusznego wynagrodzenia”, które zgodnie z art. 94 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 2100/94 z dnia 27 lipca 1994 r. w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin ma zapłacić rolnik, który wykorzystał uzyskany z produkcji materiał rozmnożeniowy odmiany chronionej, nie dopełniając obowiązków ciążących na nim zgodnie z art. 14 ust. 3 tego rozporządzenia w związku z art. 8 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1768/95 z dnia 24 lipca 1995 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze w zakresie odstępstwa rolnego przewidzianego w art. 14 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2100/94, za podstawę obliczenia należy przyjąć kwotę opłaty należnej za licencjonowaną produkcję analogicznej ilości materiału rozmnożeniowego chronionych odmian danego gatunku na danym obszarze.

               2)

               Przy obliczaniu „słusznego wynagrodzenia” przewidzianego w art. 94 ust. 1 rozporządzenia nr 2100/94 nie powinna być uwzględniana zapłata odszkodowania za nakłady na kontrolę poszanowania praw posiadacza prawa do ochrony odmian.

      (1)  Dz.U. C 30 z 29.1.2011.


title: Sprawa C-602/12 P: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 11 września 2014 r. – Gem-Year Industrial Co. Ltd, Jinn-Well Auto-Parts (Zhejiang) Co. Ltd przeciwko Radzie Unii Europejskiej, Komisji Europejskiej, European Industrial Fasteners Institute AISBL (EIFI) [Odwołanie — Dumping — Rozporządzenie (WE) nr 384/96 — Artykuł 2 ust. 7 lit. c) tiret pierwsze — Rozporządzenie (WE) nr 2026/97 — Rozporządzenie (WE) nr 91/2009 — Przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej — Status przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej — Koszty ważniejszych nakładów właściwie odzwierciedlające wartości rynkowe — Subwencje państwowe przeznaczone ogólnie na rzecz sektora stalowego — Skutek]

text:
               17.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 409/6

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 11 września 2014 r. – Gem-Year Industrial Co. Ltd, Jinn-Well Auto-Parts (Zhejiang) Co. Ltd przeciwko Radzie Unii Europejskiej, Komisji Europejskiej, European Industrial Fasteners Institute AISBL (EIFI)
   (Sprawa C-602/12 P) (1)

   ([Odwołanie - Dumping - Rozporządzenie (WE) nr 384/96 - Artykuł 2 ust. 7 lit. c) tiret pierwsze - Rozporządzenie (WE) nr 2026/97 - Rozporządzenie (WE) nr 91/2009 - Przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej - Status przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej - Koszty ważniejszych nakładów właściwie odzwierciedlające wartości rynkowe - Subwencje państwowe przeznaczone ogólnie na rzecz sektora stalowego - Skutek])
   2014/C 409/07
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Gem-Year Industrial Co. Ltd, Jinn-Well Auto-Parts (Zhejiang) Co. Ltd (przedstawiciele: Y. Melin i V. Akritidis, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.P. Hix i S. Boelaert, pełnomocnicy, wspierani przez G. Berrischa, Rechtsanwalt), Komisja Europejska (przedstawiciele: M. França i T. Maxian Rusche, pełnomocnicy), European Industrial Fasteners Institute AISBL (EIFI) (przedstawiciel: J. Bourgeois, adwokat)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Gem-Year Industrial Co. Ltd i Jinn-Well Auto-Parts (Zhejiang) Co. Ltd zostają obciążone kosztami postępowania poniesionymi przez Radę Unii Europejskiej i European Industrial Fasteners Institute AISLB (EIFI) w ramach niniejszego postepowania.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 101 z 6.4.2013.


title: Sprawa C-572/12: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 7 maja 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Niderlandów

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/59

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 7 maja 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Niderlandów
   (Sprawa C-572/12) (1)

   2013/C 225/128
   Język postępowania: niderlandzki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 38 z 9.2.2013.


title: Sprawa T-83/07: Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2007 r. — Kliq Reïntegratie (w likwidacji) przeciwko Komisji

text:
               26.5.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 117/25

         Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2007 r. — Kliq Reïntegratie (w likwidacji) przeciwko Komisji
   (Sprawa T-83/07)
   (2007/C 117/39)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Jean Leon Marcel Groenewegen działający w charakterze zarządcy sądowego w postępowaniu upadłościowym dotyczącym spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Kliq Reïntegratie B.V. (Amersfoort, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci G. van der Wal i T. Boesman)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 19 lipca 2006 r. dotyczącej postępowania w sprawie C 30/2005;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca kwestionuje decyzję Komisji 2006/939/WE z dnia 19 lipca 2006 r. w sprawie zgłoszonej przez Niderlandy pomocy na rzecz KG Holding NV (1).
   Środek ten obejmuje pomoc na restrukturyzację, którą Niderlandy zdecydowały się udzielić KG Holding NV przekształcając wcześniej zatwierdzoną pożyczkę na ratowanie przedsiębiorstwa wraz z należnymi z jej tytułu odsetkami w kapitał udziałowy. W zaskarżonej decyzji Komisja uznaje niniejszą pomoc na restrukturyzacje za niezgodną ze wspólnym rynkiem.
   Komisja twierdzi także, że Niderlandy muszą odzyskać od KG Holding NV i jej spółki zależnej Kliq BV tą część pomocy, którą KG Holding NV przekazała dla spółki Kliq BV w postaci pożyczki na ratowanie przedsiębiorstwa, która to pożyczka została przekształcona w kapitał udziałowy; ponadto Niderlandy zobowiązane są do zgłoszenia jako wierzyciel swojego roszczenia względem KG Holding NV i/lub Kliq Reïntegratie zarządcy sądowemu w postępowaniu upadłościowym.
   Na poparcie swojej skargi, skarżąca podnosi, że po pierwsze, Komisja popełniła błąd w ocenie co skutkuje tym, że zaskarżona decyzja jest nieodpowiednio uzasadniona i stanowi naruszenie art. 87 ust. 1 WE. Skarżąca twierdzi w szczególności, że Komisja błędnie uznała, że Niderlandy były zobowiązane do zgłoszenia jako wierzyciel swojego roszczenia względem KG Holding i Kliq Reïntegratie w wysokości 35,75 mln EUR zarządcy sądowego w postępowaniu upadłościowym.
   Skarżąca podnosi w tej kwestii, że Niderlandy nie wnoszą roszczenia wobec Kliq Reïntegratie. Co więcej, Kliq Reïntegratie nie jest przedsiębiorstwem, które było odbiorcą pomocy państwa i nie zostało za takie uznane przez Komisję w zaskarżonej decyzji. W związku z tym skarżąca twierdzi, że nie ma podstawy do odzyskania przez państwo pomocy od Kliq Reïntegratie ani też do zastosowania do Kliq Reïntegratie w szczególności pkt 23 lit. d) wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw (2).
   Ponadto zdaniem skarżącej nie jest jasne czy w odniesieniu do Kliq Reïntegratie Komisja uznała w zaskarżonej decyzji, że bezprawnie przyznana pomoc o wysokości 35,75 mln EUR powinna zostać odzyskana przez Niderlandy czy też mowa jest o pomocy na restrukturyzację, którą Komisja zatwierdziła na podstawie pkt 23 lit. d) wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw (3). Co więcej, skarżąca twierdzi, że Komisja w swojej decyzji z dnia 16 grudnia 2003 r. (4) postanowiła, że kwota ta zostanie wykorzystana na finansowanie zwolnień pracowników i na spłatę pozostałych zobowiązań spółki Kliq Reïntegratie, po czym spółka Kliq Reïntegratie miała zostać poddana likwidacji.
   Po drugie, skarżąca twierdzi, że Komisja niesłusznie nie ustaliła, że omawiana pomoc ma negatywny wpływ na konkurencję i wymianę handlową pomiędzy państwami członkowskimi; w każdym razie ustalenia Komisji w tym przedmiocie nie zostały odpowiednio uzasadnione.
   Po trzecie, skarżąca twierdzi, że Komisja błędnie ustaliła, iż omawiana pomoc w wysokości 35,75 mln EUR powinna być odzyskana od KG Holding i/lub Kliq Reïntegratie poprzez zgłoszenie tego roszczenia w postępowaniu upadłościowym. Zdaniem skarżącej, z powodu likwidacji KG Holding, Kliq Reïntegratie i Kliq BV odzyskanie kwoty omawianej pomocy będzie absolutnie niemożliwe i w każdym razie stało się bezprzedmiotowe ponieważ odzyskanie polegające na zgłoszeniu pomocy w postępowaniu upadłościowym dotyczącym tych spółek jest niepotrzebne i nie ma w żadnym razie znaczenia dla przerwania naruszenia konkurencji.
   Po czwarte, skarżąca twierdzi, że Komisja popełniła błąd Komisja popełniła błąd w swoich twierdzeniach i wnioskach prawnych dotyczących kredytu na rachunku bieżącym o wysokości 17 mln EUR, który został przekazany przez Niderlandy spółce KG Holding w następstwie ustalenia, że jest on zgodny z zasadami dotyczącymi pomocy państwa i który nie stanowi środka będącego przedmiotem oceny w zaskarżonej decyzji.

      (1)  Dz.U. 2006 L 366, str. 40.

      (2)  Dz.U. 1999 C 288, str. 2.

      (3)  Dz.U. 1999 C 288, str. 2.

      (4)  Środek pomocy nr 510/2003 — Pomoc na ratowanie przedsiębiorstwa Kliq Holding NV (Dz.U. 2004 C 33, str. 8).