title: Sprawa C-225/10: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 20 października 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sozialgericht Nürnberg — Niemcy) — Juan Perez Garcia, Jose Arias Neira, Fernando Barrera Castro, Dolores Verdun Espinosa, działająca w charakterze następczyni prawnej José Bernala Fernándeza przeciwko Familienkasse Nürnberg (Zabezpieczenie społeczne — Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 — Artykuły 77 i 78 — Osoby uprawnione do emerytur lub rent należnych na podstawie ustawodawstw kilku państw członkowskich — Niepełnosprawne dzieci — Świadczenia rodzinne na dzieci pozostające na utrzymaniu — Prawo do świadczeń w byłym państwie członkowskim miejsca zatrudnienia — Istnienie prawa do świadczeń w państwie członkowskim miejsca zamieszkania — Brak złożenia wniosku — Wybór wypłaty świadczenia z tytułu niezdolności do pracy niedającego się pogodzić ze świadczeniami na dzieci pozostające na utrzymaniu — Pojęcie świadczenia na dzieci pozostające na utrzymaniu — Zachowanie praw nabytych w byłym państwie członkowskim miejsca zatrudnienia)

text:
               10.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 362/8

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 20 października 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sozialgericht Nürnberg — Niemcy) — Juan Perez Garcia, Jose Arias Neira, Fernando Barrera Castro, Dolores Verdun Espinosa, działająca w charakterze następczyni prawnej José Bernala Fernándeza przeciwko Familienkasse Nürnberg
   (Sprawa C-225/10) (1)

   (Zabezpieczenie społeczne - Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 - Artykuły 77 i 78 - Osoby uprawnione do emerytur lub rent należnych na podstawie ustawodawstw kilku państw członkowskich - Niepełnosprawne dzieci - Świadczenia rodzinne na dzieci pozostające na utrzymaniu - Prawo do świadczeń w byłym państwie członkowskim miejsca zatrudnienia - Istnienie prawa do świadczeń w państwie członkowskim miejsca zamieszkania - Brak złożenia wniosku - Wybór wypłaty świadczenia z tytułu niezdolności do pracy niedającego się pogodzić ze świadczeniami na dzieci pozostające na utrzymaniu - Pojęcie świadczenia na dzieci pozostające na utrzymaniu - Zachowanie praw nabytych w byłym państwie członkowskim miejsca zatrudnienia)
   2011/C 362/11
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Sozialgericht Nürnberg

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Juan Perez Garcia, Jose Arias Neira, Fernando Barrera Castro, Dolores Verdun Espinosa, działająca w charakterze następczyni prawnej José Bernala Fernándeza

      Strona pozwana: Familienkasse Nürnberg

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Sozialgericht Nürnberg — Wykładnia art. 77 i 78 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie; (Dz.U. L 149, s. 2) — Świadczenia na niepełnosprawne dzieci pozostające na utrzymaniu emerytów lub rencistów należne na podstawie ustawodawstw kilku państw członkowskich i świadczenia na rzecz sierot poddane ustawodawstwom kilku państw członkowskich — Prawo do dodatku wypłacanego przez państwo zatrudnienia, gdy świadczenia na dzieci są wyższe w państwie zamieszkania, ale nie da się ich pogodzić z nieskładkowym świadczeniem z tytułu niepełnosprawności, które wybrał zainteresowany.

      Sentencja

               1)

               Artykuł 77 ust. 2 lit. b) ppkt i) i art. 78 ust. 2 lit. b) ppkt i) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 1992/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r., należy interpretować w ten sposób, że osoby uprawnione do emerytury lub renty inwalidzkiej tudzież sieroty po zmarłym pracowniku podlegające ustawodawstwom kilku państw członkowskich, których prawa do emerytury lub renty, podobnie jak prawa sierot, mają jednak za podstawę wyłącznie ustawodawstwo byłego państwa członkowskiego miejsca zatrudnienia, mają prawo domagać się od właściwych organów tego państwa całości zasiłków rodzinnych przewidzianych w tym ustawodawstwie na rzecz niepełnosprawnych dzieci, nawet jeżeli nie zwróciły się w państwie członkowskim miejsca zamieszkania o przyznanie porównywalnych zasiłków w wyższej kwocie przewidzianych w ustawodawstwie tego ostatniego państwa z tego powodu, że dokonały wyboru innego świadczenia dla osób niepełnosprawnych, którego nie da się pogodzić z tymi zasiłkami, w sytuacji gdy prawo do zasiłków rodzinnych w byłym państwie członkowskim miejsca zatrudnienia zostało nabyte wyłącznie w oparciu o ustawodawstwo tego państwa członkowskiego.

               2)

               Odpowiedź na pytanie trzecie jest taka sama jak na dwa pierwsze pytania, jeżeli zainteresowani nie mogą na podstawie ustawodawstwa państwa członkowskiego miejsca zamieszkania zdecydować się na wypłatę zasiłków rodzinnych w tym państwie.

      (1)  Dz.U. C 221 z 14.8.2010.


title: Sprawa T-503/14: Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2014 r. – Euroways przeciwko Komisji

text:
               25.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/54

         Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2014 r. – Euroways przeciwko Komisji
   (Sprawa T-503/14)
   2014/C 282/72
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Euroways, SL (Hospitalet de Llobregat, Hiszpania) (przedstawiciele: J. De Juan Casadevall, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważność zaskarżonej decyzji;

               —

               tytułem wniosku ewentualnego, i na wypadek, gdyby uznano SEAF za bezprawną pomoc państwa, nakazanie zwrotu tylko do daty opublikowania w Dz.U. UE decyzji o wszczęciu formalnego dochodzenia w dniu 21 września 2011 r., i

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty są identyczne jak podniesione w sprawie T-500/14 Derivados del Flúor, SA przeciwko Komisji.


title: Sprawa T-156/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 grudnia 2007 r. — Regione Siciliana przeciwko Komisji (Europejski Fundusz Społeczny (EFS) — Zmniejszenie pierwotnie przyznanej pomocy finansowej Wspólnoty — Skarga o stwierdzenie nieważności — Jednostka regionalna lub lokalna — Brak bezpośredniego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/43

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 grudnia 2007 r. — Regione Siciliana przeciwko Komisji
   (Sprawa T-156/06) (1)

   (Europejski Fundusz Społeczny (EFS) - Zmniejszenie pierwotnie przyznanej pomocy finansowej Wspólnoty - Skarga o stwierdzenie nieważności - Jednostka regionalna lub lokalna - Brak bezpośredniego oddziaływania - Niedopuszczalność)
   (2008/C 51/79)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Regione Siciliana (Włochy) (przedstawiciel: P. Gentilli, avvocato dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: L. Flynn, M. Velardo i A. Weimar, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata G. Faedo)
   Przedmiot sprawy
   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2006) 1171 z dnia 23 marca 2006 r. w sprawie zmniejszenia pomocy finansowej przyznanej przez Europejski Fundusz Społeczny (EFS) na program operacyjny w regionie Sycylii objęty wspólnotowymi ramami wsparcia działań strukturalnych Wspólnoty dotyczących celu 1 we Włoszech (okres 1994-1999)
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaj odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Regione Siciliana zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 178 z 29.7.2006 r.


title: Sprawa C-290/10 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 10 maja 2010 r. w sprawie T-98/10 — Franssons Verkstäder przeciwko OHIM I Lindner Recyclingtech (Chaff Cutters), wniesione w dniu 10 czerwca 2010 r. przez Franssons Verkstäder AB

text:
               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/10

         Odwołanie od postanowienia Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 10 maja 2010 r. w sprawie T-98/10 — Franssons Verkstäder przeciwko OHIM I Lindner Recyclingtech (Chaff Cutters), wniesione w dniu 10 czerwca 2010 r. przez Franssons Verkstäder AB
   (Sprawa C-290/10 P)
   ()
   2010/C 328/17
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Franssons Verkstäder AB (przedstawiciel: O. Öhlén, advokat)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Postanowieniem z dnia 9 września 2010 r. Trybunał Sprawiedliwości (ósma izba) uznała odwołanie za niedopuszczalne.


title: Sprawa T-681/14: Wyrok Sądu z dnia 28 marca 2017 r. – El-Qaddafi/Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte wobec Libii — Zamrożenie środków finansowych — Ograniczenia wjazdu na terytorium Unii i przejazdu przez nie — Pozostawienie nazwiska skarżącej w wykazie — Prawo do obrony — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               15.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/28

         Wyrok Sądu z dnia 28 marca 2017 r. – El-Qaddafi/Rada
   (Sprawa T-681/14) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte wobec Libii - Zamrożenie środków finansowych - Ograniczenia wjazdu na terytorium Unii i przejazdu przez nie - Pozostawienie nazwiska skarżącej w wykazie - Prawo do obrony - Obowiązek uzasadnienia))
   (2017/C 151/34)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Aisha Muammer Mohamed El-Qaddafi (Maskat, Oman) (przedstawiciele: początkowo J. Jones, QC, następnie S. Bafadhel, barrister)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: S. Kyriakopoulou i A. de Elera-San Miguel Hurtado, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie oparte na art. 263 TFUE i mające na celu stwierdzenie nieważności, po pierwsze, decyzji Rady 2014/380/WPZiB z dnia 23 czerwca 2014 r. zmieniającej decyzję 2011/137/WPZiB w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Libii (Dz.U. 2014, L 183, s. 52) w zakresie, w jakim utrzymuje ona nazwisko skarżącej w wykazie zawartym w załącznikach I i III do decyzji Rady 2011/137/WPZiB z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Libii (Dz.U. 2011, L 58, s. 53), oraz po drugie, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 689/2014 z dnia 23 czerwca 2014 r. dotyczącego wykonania art. 16 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 204/2011 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Libii (Dz.U. 2014, L 183, s. 1) w zakresie, w jakim utrzymuje ono nazwisko skarżącej w wykazie zawartym w załączniku II do rozporządzenia Rady (UE) nr 204/2011 z dnia 2 marca 2011 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Libii (Dz.U. 2011, L 58, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Rady 2014/380/WPZiB z dnia 23 czerwca 2014 r. zmieniającej decyzję 2011/137/WPZiB w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Libii w zakresie, w jakim utrzymuje ona nazwisko Aishy Muammer Mohamed El-Qaddafi w wykazie zawartym w załącznikach I i III do decyzji Rady 2011/137/WPZiB z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Libii.

               2)

               Stwierdza się nieważność rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 689/2014 z dnia 23 czerwca 2014 r. dotyczącego wykonania art. 16 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 204/2011 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Libii w zakresie, w jakim utrzymuje ono nazwisko Aishy Muammer Mohamed El-Qaddafi w wykazie zawartym w załączniku II do rozporządzenia Rady (UE) nr 204/2011 z dnia 2 marca 2011 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Libii.

               3)

               Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 431 z 1.12.2014.


title: Sprawa F-17/08: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 8 lipca 2010 r. — Wybranowski przeciwko Komisji (Służba publiczna — Konkurs otwarty — Nieumieszczenie nazwiska na liście rezerwy administratorów — Ocena z egzaminu ustnego — Ogłoszenie o konkursie EPSO/AD/60/06 — Uzasadnienie — Uprawnienia komisji konkursowej — Ocena kandydatów)

text:
               11.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/41

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 8 lipca 2010 r. — Wybranowski przeciwko Komisji
   (Sprawa F-17/08) (1)

   (Służba publiczna - Konkurs otwarty - Nieumieszczenie nazwiska na liście rezerwy administratorów - Ocena z egzaminu ustnego - Ogłoszenie o konkursie EPSO/AD/60/06 - Uzasadnienie - Uprawnienia komisji konkursowej - Ocena kandydatów)
   2010/C 246/70
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: A. Wybranowski (Warszawa, Polska) (przedstawiciel: adwokat Z. Wybranowski)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i K. Herrmann, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Zmiana lub stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursu EPSO/AD/60/06 AD5 o nieumieszczeniu nazwiska skarżącego na liście rezerwy administratorów tego konkursu w związku z wynikami egzaminu ustnego.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona

               2)

               Andrzej Wybranowski zostaje obciążony kosztami postępowania

      (1)  Dz.U. C 158 z 21.6.2008, s. 25


title: Sprawa C-75/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 30 listopada 2016 r. w sprawie T-217/15, Fiesta Hotels & Resorts/EUIPO – Residencial Palladium (Palladium Palace Ibiza Resort & Spa), wniesione w dniu 9 lutego 2017 r. przez Fiesta Hotels & Resorts, S.L.

text:
               15.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/17

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 30 listopada 2016 r. w sprawie T-217/15, Fiesta Hotels & Resorts/EUIPO – Residencial Palladium (Palladium Palace Ibiza Resort & Spa), wniesione w dniu 9 lutego 2017 r. przez Fiesta Hotels & Resorts, S.L.
   (Sprawa C-75/17 P)
   (2017/C 151/23)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Fiesta Hotels & Resorts, S.L. (przedstawiciele: adwokaci J.B. Devaureix i J.C. Erdozain López)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) i Residencia Palladium S.L.

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie orzeczenia Sądu w sprawie T-217/15 z dnia 30 listopada 2016 r. w całości;

               —

               uwzględnienie w całości żądań przedstawionych w pierwszej instancji;

               —

               obciążenie drugiej strony postępowania i interwenienta kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

                  Pierwszy zarzut odwołania dotyczy tego, że w zaskarżonym wyroku naruszono prawo poprzez uznanie, że wskutek art. 8 ust. 4 rozporządzenia Rady nr 207/2009 (1) z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (zwanego dalej „rozporządzeniem”) wymóg posiadania znaczenia „większego niż lokalne” jest spełniony niezależnie od tego, w jakim wymiarze geograficznym właściciel przywołanego znaku towarowego prowadzi działalność. Interpretacja ta pomija dosłowne znaczenie terminu „lokalny”, a także cel leżący u podstaw art. 8 ust. 4 rozporządzenia.
               Zaskarżone orzeczenie jest obarczone zarzucanym naruszeniem prawa w zakresie, w jakim w chwili określania tego, czy podnoszone niezarejestrowane oznaczenie handlowe ma znaczenie tylko lokalne, czy nie, wzięto pod uwagę dokumenty o skuteczności poza terytorium Hiszpanii.
               Ponadto na podstawie okoliczności, że usługi świadczone przez zakład, dla którego oznaczenia używa się znaku towarowego lub nazwy handlowej, są skierowane do odbiorców międzynarodowych, nie można wywodzić, że używanie oznaczenia jest ponadlokalne.
               Wniosek, który wyciągnięto w wyroku w odniesieniu do wymogu znaczenia „nie tylko lokalnego” narusza bowiem cel art. 8 ust. 4 rozporządzenia. I tak w wyroku tym uznano, że wymóg ten zastosowany do nazwy handlowej, na którą się powołano w sprzeciwie dotyczącym zgłoszenia unijnego znaku towarowego, nie zależy od lokalnego znaczenia zakładu, który jej używa, ale od „rozproszonego pochodzenia geograficznego jego klienteli lub od renomy, którą cieszy się wśród odbiorców na szczeblu krajowym, a nawet międzynarodowym”. Poprzez to stwierdzenie wyrok wychodzi poza ograniczony cel art. 8 ust. 4 rozporządzenia, jako że umożliwia łatwy dowód na przekroczenie ściśle lokalnego znaczenia poprzez powołanie się na zwykłe używanie niezarejestrowanego oznaczenia w Internecie lub – przy uwzględnieniu okoliczności rozpatrywanego przypadku – międzynarodowy charakter gości, którzy zatrzymują się w rozpatrywanym zakładzie.

               2.

               W ramach drugiego zarzutu odwołania podnosi się, że w wyroku naruszono prawo poprzez uznanie, iż wskutek art. 8 ust. 4 rozporządzenia w związku z art. 9 ust. 1 lit. d) Ley 17/2001, de 7 de diciembre, de Marcas (ustawy 17/2001 z dnia 7 grudnia 2001 r. o znakach towarowych), obowiązującej w Hiszpanii, nie jest wymagane, by przywołane niezarejestrowane oznaczenie było powszechnie znane, choć przeważająca część orzecznictwa dotyczącego tej kwestii w Hiszpanii wychodzi dokładnie z przeciwnego założenia, to znaczy, że wymagane jest nie tylko używanie powoływanego oznaczenia, ale także to, by wspomniane używanie było powszechnie znane na znaczącej części terytorium Hiszpanii.

               3.

                  Trzeci zarzut odwołania opiera się na tym, że w zaskarżonym wyroku naruszono prawo poprzez uznanie, iż spełnione są przesłanki art. 8 ust. 4 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, na podstawie wyroku LAGUIOLE (ust. 37), choć wyrok ten nie ma zastosowania do tego przypadku, gdyż w niniejszej sprawie przedmiotem wykładni jest prawo hiszpańskie, a nie prawo francuskie jak w wyroku LAGUIOLE, i choć strona skarżąca przytoczyła wyroki hiszpańskiego Tribunal Supremo, które wyraźnie zabraniają, by niezarejestrowana nazwa handlowa stanowiła przeszkodę dla używania późniejszego znaku towarowego, przy czym druga strona nie powołała się na hiszpańską ustawę o nieuczciwej konkurencji, która rzekomo obejmuje tę możliwość, czemu strona skarżąca w uzasadniony sposób zaprzeczyła.

               4.

               Wreszcie w czwartym zarzucie odwołania zarzuca się, że w zaskarżonym wyroku naruszono prawo poprzez wykładnię pojęcia „pośrednich znaków towarowych” ukutego zgodnie z hiszpańską ustawą o znakach towarowych, a konkretnie, że zaskarżony wyrok narusza prawo w związku z art. 65 rozporządzenia.
               Strona wnosząca odwołanie uważa, że zaskarżony wyrok narusza prawo, ponieważ wspomniany art. 65 rozporządzenia nie stoi sensu stricto na przeszkodzie badaniu kwestii prawnej, która się pojawia w świetle argumentacji prawnej przedstawionej przez strony. Wbrew temu, co stwierdzono w wyroku, strona skarżąca nie zmierza do zmiany podstawy faktycznej, którą Izba Odwoławcza wzięła pod uwagę w chwili wydawania decyzji, lecz tylko do wskazania podstawy prawnej, która uwidacznia naruszenie prawa wynikające z decyzji EUIPO będącej przedmiotem skargi.
               Wnosząca odwołanie przywołuje zasadę iura novit curia, stanowiącą, że sąd w chwili wydawania orzeczenia musi stosować normy prawne, które uważa za właściwe, jak też zmienić podstawę prawną, na której opierają się roszczenia stron, o ile rozstrzygnięcie jest zgodne z stanem faktycznym i prawnym przedstawionym przez strony sporu i niezmieniona pozostaje przytoczona podstawa roszczenia ani nie przekształca to problemu w inny odmienny problem. W tym znaczeniu Sąd powinien był przeprowadzić ocenę argumentacji wnoszącej odwołanie, jako że nieuczynienie tego było ograniczeniem jej prawa do obrony i pozbawieniem jej praw wynikających z rejestracji.

      (1)  Dz.U. 2009, L 78, s. 1.


title: Sprawa C-9/13: Skarga wniesiona w dniu 7 stycznia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Słowenii

text:
               2.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/15

         Skarga wniesiona w dniu 7 stycznia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Słowenii
   (Sprawa C-9/13)
   2013/C 63/25
   Język postępowania: słoweński

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Kukovec, P. Hetsch i O. Beynet)

      Strona pozwana: Republika Słowenii

      Żądania strony skarżącej

   Komisja wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu dokonania transpozycji dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/73/WE (1) z dnia 13 lipca 2009 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylającej dyrektywę 2003/55/WE (2), a w każdym razie nie powiadamiając Komisji o takich przepisach, Republika Słowenii uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 54 ust. 1 wskazanej dyrektywy.

               —

               zasądzenie od Republiki Słowenii, na podstawie art. 260 ust. 3 TFUE, okresowej kary pieniężnej w wysokości 10 287,36 EUR za każdy dzień od dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 3 marca 2011 r.

      (1)  Dz.U. L 211, s. 94.

      (2)  Dz.U. L 176, s. 57.


title: Sprawa T-297/15 P: Odwołanie wniesione w dniu 8 czerwca 2015 r. przez Ángela Coeda Suáreza od wyroku wydanego w dniu 26 marca 2015 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-38/14, Coedo Suárez/Rada

text:
               27.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/44

         Odwołanie wniesione w dniu 8 czerwca 2015 r. przez Ángela Coeda Suáreza od wyroku wydanego w dniu 26 marca 2015 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-38/14, Coedo Suárez/Rada
   (Sprawa T-297/15 P)
   (2015/C 245/53)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Ángel Coedo Suárez (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues i C. Bernard-Glanz)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie niniejszego odwołania za dopuszczalne;

               —

               uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 26 marca 2015 r. w sprawie Coedo Suárez/Rada (F-38/14, EU:F:2015:25);

               —

               uwzględnienie żądań przedstawionych w postępowaniu w pierwszej instancji mających na celu stwierdzenie nieważności;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania w obydwu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący przeinaczenia przez Sąd do spraw Służby Publicznej okoliczności faktycznych oraz dowodów, a także naruszenia prawa poprzez orzeczenie, że organ powołujący nie popełnił oczywistego błędu w ocenie, uznając, iż zły stan zdrowia strony skarżącej nie stanowi okoliczności łagodzącej.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia.


title: Sprawa T-258/15: Skarga wniesiona w dniu 22 maja 2015 r. – Axa Mediterranean Holding/Komisja

text:
               27.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/39

         Skarga wniesiona w dniu 22 maja 2015 r. – Axa Mediterranean Holding/Komisja
   (Sprawa T-258/15)
   (2015/C 245/46)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Axa Mediterranean Holding, S.A. (Palma de Majorque, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J. Buendía Sierra, D. Armesto Macías i A. Balcells Cartagena)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji w zakresie, w jakim stanowi on, że nową urzędową interpretację art. 12 TRLIS [texto refundido de la Ley del Impuesto sobre Sociedades (tekst znowelizowany hiszpańskiej ustawy o podatku od przedsiębiorstw)] przyjęta przez administrację hiszpańską należy uznać za pomoc państwa niezgodną z rynkiem wewnętrznym;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 4 ust. 1 decyzji w zakresie, w jakim wymaga od Królestwa Hiszpanii, by zakończyło działanie, które Komisja uważa za system pomocy państwa, opisany w art. 1 decyzji;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 4 ust. 2, 3, 4 i 5 decyzji w zakresie, w jakim zobowiązuje Królestwo Hiszpanii do odzyskania kwot uznanych przez Komisję za pomoc państwa;

               —

               posiłkowo – ograniczenie zakresu obowiązku odzyskania pomocy nałożonego na Królestwo Hiszpanii w art. 4 ust. 2 decyzji, aby został on objęty takimi samymi warunkami jak warunki przewidziane w pierwszej i drugiej decyzji; i

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszym postępowaniu zaskarżono tę samą decyzję co decyzja, której dotyczą sprawy T-12/15, Banco de Santander i Santusa/Komisja, i T-252/15, Ferrovial SA i in./Komisja.
   Zarzuty i główne argumenty są analogiczne do przywołanych w tych sprawach.


title: Sprawa T-181/05: Skarga wniesiona w dniu 10 maja 2004 r. przez Citicorp i Citibank, N.A. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

text:
               9.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/33

         Skarga wniesiona w dniu 10 maja 2004 r. przez Citicorp i Citibank, N.A. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   (Sprawa T-181/05)
   (2005/C 171/53)
   Język, w którym sporządzono skargę: angielski
   W dniu 10 maja 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Citicorp, z siedzibą w Nowym Jorku (Stany Zjednoczone Ameryki) oraz Citibank, N.A., z siedzibą w Nowym Jorku (Stany Zjednoczone Ameryki), reprezentowanych przez V. v. Bomhard, A. Rencka i A. Polhmanna, lawyers, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory).
   Drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą (OHIM) była również Citi, S.L. z siedzibą w Algete, Madryt (Hiszpania).
   Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 1 marca 2005 r. w sprawie R 173/2004-1;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               Citi, S.L.

               Przedmiotowy wspólnotowy znak towarowy:

               Graficzny znak towarowy CITI dla usług należących do klasy 36 (agencje celne, wycena nieruchomości, agencje pośrednictwa w handlu nieruchomościami, wycena i administrowanie majątkiem ruchomym) — zgłoszenie nr 1 430 750

               Właściciel znaku towarowego lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie:

               Citicorp i Citibank, N.A.

               Znak towarowy lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie

               Ich odpowiednie krajowe i wspólnotowe słowne i graficzne znaki towarowe dla usług należących do klasy 36 (usługi finansowe i pośrednictwo w handlu nieruchomościami)

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów:

               Odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów, uznanie sprzeciwu za zasadny w odniesieniu do „wyceny nieruchomości, agencji pośrednictwa w handlu nieruchomościami, wyceny i administrowania majątkiem ruchomym”, a oddalenie go w odniesieniu do „agencji celnych”

               Podniesione zarzuty:

               Naruszenie art. 73 rozporządzenia Rady nr 40/94 oraz prawa do bycia wysłuchanym, naruszenie art. 73 i 74 ust. 1 rozporządzenia Rady nr 40/94 oraz naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady nr 40/94.


title: Sprawa C-120/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 21 stycznia 2014 r. w sprawie T-309/10, Christoph Klein przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 29 marca 2014 r. przez Christopha Kleina

text:
               16.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/12

         Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 21 stycznia 2014 r. w sprawie T-309/10, Christoph Klein przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 29 marca 2014 r. przez Christopha Kleina
   (Sprawa C-120/14 P)
   2014/C 184/16
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Christoph Klein (przedstawiciele: adwokaci H.-J. Ahlt i M. Ahlt)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Republika Federalna Niemiec

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnosi o:

               Uchylenie wyroku Sądu z dnia 21 stycznia 2014 r. w sprawie T-309/10;

               stwierdzenie, że Komisja naruszyła zobowiązania ciążące na niej na mocy dyrektywy 93/42 oraz na mocy prawa Unii i w związku z tym bezpośrednio spowodowała szkodę po stronie skarżącego poprzez brak podjęcia decyzji w toczącym się od 1998 r. postępowaniu w sprawie klauzuli ochronnej dotyczącym spornych wyrobów medycznych;

               nakazanie Komisji naprawienia szkody poniesionej przez skarżącego, podlegającej jeszcze ustaleniu;

               obciążenie Komisji kosztami postępowania;

               pomocniczo: uchylenie wyroku Sądu z dnia 21 stycznia 2014 r. w sprawie T-309/10 i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd.

      Zarzuty i główne argumenty

   W związku z błędnym zastosowaniem przepisów dotyczących przedawnienia roszczeń wynikających z odpowiedzialności pozaumownej Unii Sąd naruszył art. 46 statutu poprzez brak uwzględnienia, że skuteczny wniosek o przyznanie pomocy prawnej ma ten sam skutek, co wniesienie skargi w zakresie dotyczącym przerwania biegu przedawnienia.
   Ponadto Sąd naruszył art. 8 i 18 dyrektywy 93/42 (1) przyjmując, że przepisy te się nawzajem wykluczają. Tymczasem prawidłowe jest stwierdzenie, że przepisy te znajdują zastosowanie jednocześnie. Ponadto stanowisko Sądu w tym zakresie nie zostało w wystarczający sposób uzasadnione.
   Sąd naruszył również prawo Unii poprzez brak uznania postępowania wszczętego przez niemieckie władze za postępowanie w sprawie klauzuli ochronnej.
   Czas trwania postępowania przed Komisją przekraczający10 lat stanowi naruszenie art. 41 Karty praw podstawowych oraz zasady prawidłowej administracji. Sąd niezgodnie z prawem nie uwzględnił tej okoliczności.
   Wreszcie, w postępowaniu przed Sądem miały miejsce błędy proceduralne. Nie zostało uwzględnionych wiele dokumentów potwierdzających argumenty skarżącego. Podobnie wyjaśnienia i argumentacja Parlamentu Europejskiego, które wykorzystał skarżący zostały zwyczajnie pominięte.

      (1)  Dyrektywa Rady 93/42/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotycząca wyrobów medycznych; Dz.U. L 169.


title: Sprawa T-378/08: Skarga wniesiona w dniu 10 września 2008 r. — Portugalia przeciwko Komisji

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/51

         Skarga wniesiona w dniu 10 września 2008 r. — Portugalia przeciwko Komisji
   (Sprawa T-378/08)
   (2008/C 285/91)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes i J. de Oliveira, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               tytułem żądania głównego, stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Generalnego DG Rynek Wewnętrzny i Usługi w sprawie obliczenia należności, przekazanej pismem MARKT/C2/PMS/bmgD(2008) 13692 z dnia 15 lipca 2008 r., opatrzonym napisem „żądanie zapłaty obowiązkowej kary pieniężnej należnej od Republiki Portugalskiej w wykonaniu wyroku w sprawie C-70/06 Komisja przeciwko Republice Portugalskiej”;

               —

               ewentualnie, stwierdzenie nieważności tej decyzji w zakresie, w jakim jej skutki wykraczają poza dzień 29 stycznia 2008 r.;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania lub, w razie gdyby Sąd zmniejszył kwotę kary pieniężnej, obciążenie każdej ze stron własnymi kosztami.

         Zarzuty i główne argumenty
   Republika Portugalska utrzymuje, że wykonała w pełni wyroki Trybunału Sprawiedliwości poprzez ustawę 67/2007, która uchyliła w sposób wyraźny dekret z mocą ustawy nr 48051.
   Republika Portugalska utrzymuje również, że Dyrektor Generalny DG Rynek Wewnętrzny i Usługi nie był upoważniony do wydania zaskarżonego aktu, który narusza prawo do obrony Republiki Portugalskiej, jest obarczony brakiem uzasadnienia i został wydany z naruszeniem istotnych wymogów formalnych.


title: Sprawy połączone C-124/13 i C-125/13: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 1 grudnia 2015 r. – Parlament Europejski, Komisja Europejska/Rada Unii Europejskiej [Skarga o stwierdzenie nieważności — Rozporządzenie (UE) nr 1243/2012 — Wybór podstawy prawnej — Artykuł 43 ust. 2 i 3 TFUE — Decyzja mająca charakter polityczny — Długoterminowy plan w zakresie zasobów dorsza]

text:
               1.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/3

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 1 grudnia 2015 r. – Parlament Europejski, Komisja Europejska/Rada Unii Europejskiej
   (Sprawy połączone C-124/13 i C-125/13) (1)

   ([Skarga o stwierdzenie nieważności - Rozporządzenie (UE) nr 1243/2012 - Wybór podstawy prawnej - Artykuł 43 ust. 2 i 3 TFUE - Decyzja mająca charakter polityczny - Długoterminowy plan w zakresie zasobów dorsza])
   (2016/C 038/03)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Parlament Europejski (przedstawiciele: I. Liukkonen, L.G. Knudsen i R. Kaškina, pełnomocnicy), Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouquet, K. Banks i A. Szmytkowska, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: E. Sitbon, A. de Gregorio Merino i A. Westerhof Löfflerová, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: M. Sampol Pucurull i N. Díaz Abad, pełnomocnicy), Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues, D. Colas, R. Coesme i C. Candat, pełnomocnicy), Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: B. Majczyna, M. Nowacki i A. Miłkowska, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność rozporządzenia Rady (UE) nr 1243/2012 z dnia 19 grudnia 2012 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1342/2008 ustanawiające długoterminowy plan w zakresie zasobów dorsza i połowów tych zasobów.

               2)

               Skutki rozporządzenia nr 1243/2012 zostają utrzymane w mocy do czasu wejścia w życie w rozsądnym terminie nieprzekraczającym dwunastu miesięcy począwszy od dnia 1 stycznia roku następującego po dacie ogłoszenia niniejszego wyroku nowego rozporządzenia wydanego na właściwej podstawie prawnej, to jest na podstawie art. 43 ust. 2 TFUE.

               3)

               Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona kosztami postępowania.

               4)

               Królestwo Hiszpanii, Republika Francuska i Rzeczpospolita Polska ponoszą własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 156 z 1.6.2013.


title: Sprawa C-24/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 18 stycznia 2016 r. – Nintendo Co. Ltd/BigBen Interactive GmbH i BigBen Interactive SA

text:
               25.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 18 stycznia 2016 r. – Nintendo Co. Ltd/BigBen Interactive GmbH i BigBen Interactive SA
   (Sprawa C-24/16)
   (2016/C 145/19)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberlandesgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Nintendo Co. Ltd

      Strona pozwana: BigBen Interactive GmbH, BigBen Interactive SA

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w ramach procesu o egzekwowanie roszczeń z tytułu naruszenia praw ochronnych odnoszących się do wspólnotowego wzoru przemysłowego sąd państwa członkowskiego, którego jurysdykcja w odniesieniu do pozwanego wynika wyłącznie z art. 79 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002 z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów wspólnotowych (1) w związku z art. 6 pkt 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (2) z tego względu, że ten mający siedzibę w innym państwie członkowskim pozwany dostarczył pozwanemu mającemu siedzibę w danym państwie członkowskim towary, które prawdopodobnie naruszają prawa ochronne, może wydać wobec pierwszego wymienionego pozwanego zarządzenia, które odnoszą się do całej Unii i wykraczają poza stosunki dostawy uzasadniające daną jurysdykcję? 2.

               2)

               Czy rozporządzenie Rady (WE) nr 6/2002 z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów wspólnotowych, w szczególności jego art. 20 ust. 1 lit c) należy interpretować w ten sposób, że osoba trzecia może przedstawiać [reprodukować] wspólnotowy wzór przemysłowy w celach handlowych, jeżeli zamierza prowadzić sprzedaż akcesoriów do towarów odpowiadających wzorowi wspólnotowemu właściciela? Jeśli tak, to jakie kryteria mają w tym względzie zastosowanie?

               3)

               Jak należy określać miejsce dokonania naruszenia, o którym mowa w art. 8 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 864/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lipca 2007 r. dotyczącego prawa właściwego dla zobowiązań pozaumownych (Rzym II) (3) w sytuacjach, w których sprawca tego naruszenia

                           a)

                           oferuje towary naruszające wspólnotowy wzór przemysłowy za pośrednictwem strony internetowej i strona ta kierowana jest również do państw innych niż to, w którym sprawca naruszenia ma swoją siedzibę, lub

                           b)

                           zleca przewóz towarów naruszających wspólnotowy wzór przemysłowy do innego państwa niż to, w którym ma siedzibę?

         Czy art. 15 lit. a) i g) ww. rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że określone na podstawie zawartych w nich przepisów prawo ma zastosowanie również do współdziałania innych osób?

      (1)  Dz.U. L 3, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 12, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 1999, s. 40.


title: Sprawa C-93/12: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 27 czerwca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Sofija-grad — Bułgaria) — ET Agrokonsulting-04-Wełko Stojanow przeciwko Izpylnitelen direktor na Dyrżawen fond „Zemedelie” Razplasztatelna agencija (Rolnictwo — Autonomia proceduralna państw członkowskich — Wspólna polityka rolna — Pomoc — Rozpatrywanie sporów administracyjnych — Określenie sądu właściwego — Kryterium krajowe — Sąd administracyjny, w którego okręgu ma siedzibę organ, który wydał zaskarżony akt — Zasada równoważności — Zasada skuteczności — Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/28

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 27 czerwca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Sofija-grad — Bułgaria) — ET Agrokonsulting-04-Wełko Stojanow przeciwko Izpylnitelen direktor na Dyrżawen fond „Zemedelie” Razplasztatelna agencija
   (Sprawa C-93/12) (1)

   (Rolnictwo - Autonomia proceduralna państw członkowskich - Wspólna polityka rolna - Pomoc - Rozpatrywanie sporów administracyjnych - Określenie sądu właściwego - Kryterium krajowe - Sąd administracyjny, w którego okręgu ma siedzibę organ, który wydał zaskarżony akt - Zasada równoważności - Zasada skuteczności - Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej)
   2013/C 225/45
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Administratiwen syd Sofija-grad

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: ET Agrokonsulting-04-Wełko Stojanow

      Strona pozwana: Izpylnitelen direktor na Dyrżawen fond „Zemedelie” Razplasztatelna agencija

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Administratiwen syd Sofija-grad — Wykładnia zasady skuteczności i prawa do skutecznego środka prawnego oraz art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, jak też zasady równoważności — System pomocy wspólnej polityki rolnej — Krajowy przepis procesowy przewidujący, że spory administracyjne powstałe w wykonaniu wspólnej polityki rolnej podlegają wyłącznie właściwości sądu administracyjnego, w którego okręgu znajduje się siedziba organu administracyjnego, który wydał zaskarżony akt administracyjny, natomiast podobne spory o charakterze wewnętrznym podlegają właściwości sądu, w którego okręgu znajduje się dany grunt rolny

      Sentencja

   Prawo Unii, a w szczególności zasady równoważności i skuteczności, jak też art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, nie sprzeciwia się krajowej regule jurysdykcyjnej, takiej jak określona w art. 133 ust. 1 Administratiwnoprocesualen kodeks, prowadzącej do powierzenia tylko jednemu sądowi wszelkich sporów dotyczących decyzji organu krajowego, któremu powierzono wypłatę pomocy rolnej z tytułu stosowania wspólnej polityki rolnej Unii Europejskiej, o ile skargi mające na celu zapewnienie ochrony praw, które jednostki wywodzą z prawa Unii, nie są wykonywane w warunkach mniej korzystnych niż warunki przewidziane dla skarg mających na celu ochronę praw wynikających z ewentualnych systemów pomocy dla rolników ustanowionych w prawie krajowym i o ile taka reguła jurysdykcyjna nie powoduje dla jednostek niedogodności proceduralnych, w szczególności pod względem długości postępowania, które mogłyby uczynić nadmiernie utrudnionym wykonywanie praw wynikających z prawa Unii, co powinien zweryfikować sąd odsyłający.

      (1)  Dz.U. C 133 z 5.5.2012.


title: Sprawa C-57/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Central Administrativo Norte (Portugalia) w dniu 4 lutego 2013 r. — Marina da Conceição Pacheco Almeida przeciwko Fundo de Garantia Salarial, IP, Instituto da Segurança Social, IP

text:
               13.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Central Administrativo Norte (Portugalia) w dniu 4 lutego 2013 r. — Marina da Conceição Pacheco Almeida przeciwko Fundo de Garantia Salarial, IP, Instituto da Segurança Social, IP
   (Sprawa C-57/13)
   2013/C 108/35
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Tribunal Central Administrativo Norte.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Marina da Conceição Pacheco Almeida.

      Strona pozwana: Fundo de Garantia Salarial, IP, Instituto da Segurança Social, IP.

      Pytania prejudycjalne

   Czy w konkretnej dziedzinie gwarantowanych roszczeń pracowniczych w przypadku niewypłacalności pracodawcy prawo Unii, a w szczególności art. 4 i 10 dyrektywy 80/987/EWG (1), należy interpretować w ten sposób, iż sprzeciwia się ono przepisowi prawa krajowego gwarantującemu jedynie roszczenia, które stały się wymagalne jedynie na sześć miesięcy przed wniesieniem wniosku o ogłoszenie upadłości pracodawcy, nawet wówczas, gdy pracownik wystąpił przeciwko niemu do sądu pracy w celu sądowego ustalenia dłużnej kwoty i jej przymusowej windykacji?

      (1)  Dyrektywa Rady z dnia 20 października 1980 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich dotyczących ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy (Dz.U. L 283, s. 23).


title: Sprawa T-228/09: Skarga wniesiona w dniu 11 czerwca 2009 r. — United States Polo Association przeciwko OHIM — Textiles CMG (U.S. POLO ASSN.)

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/62

         Skarga wniesiona w dniu 11 czerwca 2009 r. — United States Polo Association przeciwko OHIM — Textiles CMG (U.S. POLO ASSN.)
   (Sprawa T-228/09)
   2009/C 180/114
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: United States Polo Association (Lexington, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: P. Goldenbaum, T. Melchert i I. Rohr, lawyers)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Drugą stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Textiles CMG, SA (Onteniente, Valencia, Hiszpania)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 20 marca 2009 r. w sprawie R 886/2008-4; i

               —

               obciążenie OHIM własnymi kosztami postępowania jak również kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą oraz, jeżeli druga strona postępowania weźmie w nim udział obciążenie jej własnymi kosztami.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: United States Polo Association

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „U.S. POLO ASSN.” dla towarów z klas 9, 20, 21, 24 i 27

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Textiles CMG, SA

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Hiszpańska rejestracja słownego znaku towarowego „POLO POLO” dla towarów z klasy 24; wspólnotowe zgłoszenie słownego znaku towarowego „POLO POLO” dla towarów z klas 24, 25 i 39

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu w odniesieniu do wszystkich spornych towarów

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94 [(obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009)] poprzez błędne stwierdzenie przez Izbę Odwoławczą, że istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd pomiędzy rozpatrywanymi znakami towarowymi.


title: Sprawa C-62/08: Postanowienie Trybunału (druga izba) z dnia 19 lutego 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie van België — Belgia) — UDV North America Inc przeciwko Brandtraders NV (Artykuł 104 § 3 akapit drugi regulaminu — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 9 ust. 1 lit. a) i ust. 2 lit. d) — Prawo właściciela zarejestrowanego znaku towarowego do zakazania używania przez osobę trzecią oznaczenia identycznego ze znakiem towarowym — Pojęcie używania — Używanie przez pośrednika handlowego w dokumentach handlowych oznaczenia identycznego ze znakiem towarowym — Pośrednik działający w imieniu własnym, ale na rachunek sprzedającego)

text:
               16.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/16

         Postanowienie Trybunału (druga izba) z dnia 19 lutego 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie van België — Belgia) — UDV North America Inc przeciwko Brandtraders NV
   (Sprawa C-62/08) (1)

   (Artykuł 104 § 3 akapit drugi regulaminu - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 9 ust. 1 lit. a) i ust. 2 lit. d) - Prawo właściciela zarejestrowanego znaku towarowego do zakazania używania przez osobę trzecią oznaczenia identycznego ze znakiem towarowym - Pojęcie używania - Używanie przez pośrednika handlowego w dokumentach handlowych oznaczenia identycznego ze znakiem towarowym - Pośrednik działający w imieniu własnym, ale na rachunek sprzedającego)
   2009/C 113/31
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hof van Cassatie van België

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: UDV North America Inc

      Strona pozwana: Brandtraders NV

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hof van Cassatie van België — Wykładnia art. 9 ust. 1 i art. 9 ust. 2 lit. d) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1) — Prawo właściciela znaku towarowego do zakazania używania go przez osoby trzecie — Pojęcie używania znaku towarowego

      Sentencja

   Pojęcie używania w rozumieniu art. 9 ust. 1 lit. a) i ust. 2 lit. d) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego obejmuje taką sytuację jak występująca w postępowaniu przed sądem krajowym, w której pośrednik handlowy działający w imieniu własnym, ale na rachunek sprzedającego, i niebędący w związku z tym uczestnikiem obrotu towarami, w ramach którego sam jest stroną umowy, używa w swej dokumentacji handlowej oznaczenia identycznego ze wspólnotowym znakiem towarowym w odniesieniu do towarów lub usług identycznych z tymi, dla których znak ten jest zarejestrowany.

      (1)  Dz.U. C 107 z 26.4.2008.


title: Sprawa T-523/15: Skarga wniesiona w dniu 10 września 2015 r. – Italmobiliare i in./Komisja

text:
               26.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 354/53

         Skarga wniesiona w dniu 10 września 2015 r. – Italmobiliare i in./Komisja
   (Sprawa T-523/15)
   (2015/C 354/64)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Italmobiliare SpA (Mediolan, Włochy), Sirap-Gema SpA (Verolanuova, Włochy), Sirap France SAS (Noves, Francja), Petruzalek GmbH (Tattendorf, Austria), Petruzalek kft (Budapeszt, Węgry), Petruzalek s.r.o. (Bratysława, Słowacja), Petruzalek s.r.o. (Brzecław, Republika Czeska) (przedstawiciele: M. Siragusa, adwokat, F. Moretti, adwokat, A. Bardanzellu, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               tytułem żądania głównego, zarządzenie przeprowadzenia z urzędu ekspertyzy technicznej w związku z ekonomiczną analizą tego przypadku;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji w części, w której stwierdza zastosowanie wobec Linpac zwolnienia z sankcji, o którym mowa w Obwieszczeniu Komisji w sprawie zwalniania z grzywien i zmniejszania grzywien w sprawach kartelowych (zwanym dalej „obwieszczeniem”);

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji w części, w której przypisuje również Italmobiliare zarzucane zachowania, nakładając na nią solidarnie grzywnę;

               —

               obniżenie kwoty nałożonych grzywien;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga została wniesiona na tę samą decyzję, co decyzja zaskarżona w sprawie T-522/15, CCPL i in./Komisja.
   Na poparcie skargi, skarżące podnoszą cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy: naruszenie przez Komisję zasady równego traktowania z uwagi na przyznanie przez Komisję zwolnienia z grzywien w stosunku do Linpac, mimo iż nie zostały spełnione konieczne przesłanki przewidziane w obwieszczeniu.

               2.

               Zarzut drugi: naruszenie art. 101 TFUE, zasad pewności prawa, indywidulanego charakteru kary i domniemania niewinności, zgodnie z art. 6 ust. 2 i art. 7 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (zwanej dalej „konwencją”), art. 48 i 49 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”), podstawowego prawa własności, o którym mowa w art. 1 protokołu dodatkowego do konwencji, art. 14 konwencji, a także art. 17 i 21 karty jak też naruszenie zasad niedyskryminacji i równego traktowania z uwagi na błędne przypisanie Italmobiliare przez Komisję solidarnej odpowiedzialności jako spółce dominującej za działania dokonane przez spółki zależne.

               3.

               Zarzut trzeci: naruszenie art. 101 TFUE, art. 23 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. L 1, s.1), wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 1/2003 (zwanych dalej „wytycznymi”), a także zasad proporcjonalności i równego traktowania w związku z określeniem następujących okoliczności/parametrów obliczania sankcji: i) wartość sprzedaży; (ii) kwota z uwagi na wagę naruszenia; (iii) entry fee; (iv) dostosowanie kwoty podstawowej (w szczególności, brak uwzględnienia kryzysu występującego w odnośnym sektorze); (v) maksymalny próg, o którym mowa w art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003; oraz (vi) niedostateczne obniżenie sankcji z uwagi na przewlekłość postępowania; a także wreszcie, naruszenie art. 101 TFUE, wytycznych oraz obowiązku uzasadnienia w związku z nieuwzględnieniem wniosku o zastosowanie pkt 35 wskazanych wytycznych.

               4.

               Zarzut czwarty: skarżące żądają, aby na podstawie art. 31 rozporządzenia nr 1/2003, Sąd skorzystał z przysługującego mu niegraniczonego prawa orzekania i również w razie nieuwzględnienia poprzednich zarzutów, zastąpił własną oceną ocenę Komisji i obniżył grzywny nałożone łącznie zaskarżoną decyzją.


title: Sprawa C-344/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy w Kościanie (Rzeczpospolita Polska) w dniu 24 lipca 2008 r. — Postępowanie karne przeciwko Tomaszowi Rubachowi

text:
               25.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy w Kościanie (Rzeczpospolita Polska) w dniu 24 lipca 2008 r. — Postępowanie karne przeciwko Tomaszowi Rubachowi
   (Sprawa C-344/08)
   (2008/C 272/17)
   Język postępowania: polski
   Sąd krajowy
   Sąd Rejonowy w Kościanie
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Prokuratura Rejonowa w Kościanie

      Strona pozwana: Tomasz Rubach
   Pytanie prejudycjalne
   Jaka jest należyta wykładnia art. 8 ust. 5 Rozporządzenia Rady (WE) Nr 338/97 z dnia 9 grudnia 1996 r. w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi (1), to jest, w jaki sposób w myśl prawa wspólnotowego posiadacz zwierząt wymienionych w załączniku B (a nie będących płazami, gadami, ptakami lub ssakami) może udowodnić w sposób zadowalający, że jego okazy zostały pozyskane lub wprowadzone na obszar wspólnoty zgodnie z prawodawstwem obowiązującym w zakresie dzikiej fauny i flory, skoro przepisy prawa krajowego tych kwestii nie regulują?

      (1)  Dz.U. L 61 z dnia 3.3.1997; Polskie wydanie specjalne, rozdział 15, tom 03, str. 136.


title: Sprawa T-262/12: Skarga wniesiona w dniu 12 czerwca 2012 r. — Central Bank of Iran przeciwko Radzie

text:
               11.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/27

         Skarga wniesiona w dniu 12 czerwca 2012 r. — Central Bank of Iran przeciwko Radzie
   (Sprawa T-262/12)
   2012/C 243/48
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Central Bank of Iran (Teheran, Iran) (przedstawiciel: M. Lester, barrister)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji 2012/25/WPZiB z dnia 23 stycznia 2012 r. (1) i rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. (2) w zakresie, w jakim środki przyjęte w ramach tych aktów prawnych stosują się do strony skarżącej;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że strona pozwana dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, uznając, iż zostały spełnione wszystkie kryteria umieszczenia w wykazach ujętych w decyzji Rady 2012/35/WPZiB i rozporządzeniu Rady (UE) nr 267/2012.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący tego, że strona pozwana nie podała odpowiednich i wystarczających powodów umieszczenia strony skarżącej w wykazie osób i podmiotów, do których stosują się środki ograniczające.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że strona pozwana nie zagwarantowała stronie skarżącej prawa do obrony i prawa do skutecznej kontroli sądowej.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że strona pozwana naruszyła w sposób nieuzasadniony lub nieproporcjonalny przysługujące stronie skarżącej prawa podstawowe, w tym jej prawa do ochrony własności i reputacji.

      (1)  Decyzja Rady 2012/35/WPZiB z dnia 23 stycznia 2012 r. zmieniająca decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 19, s. 22).

      (2)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylające rozporządzenie (UE) nr 961/2010 (Dz.U. L 88, s. 1).


title: Sprawa F-1/08: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 27 czerwca 2008 r. — Nijs przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu (Służba publiczna — Urzędnicy — Art. 35 ust. 1 lit e) regulaminu — Przedstawienie zarzutów i argumentów — Termin na wniesienie zażalenia — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/72

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 27 czerwca 2008 r. — Nijs przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu
   (Sprawa F-1/08) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Art. 35 ust. 1 lit e) regulaminu - Przedstawienie zarzutów i argumentów - Termin na wniesienie zażalenia - Oczywista niedopuszczalność)
   (2008/C 209/133)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Bart Nijs (Bereldange, Luxemburg) (przedstawiciel: F. Rollinger, avocat)

      Strona pozwana: Europejski Trybunał Obrachunkowy (przedstawiciele: T. Kennedy, J.-M. Stenier i G. Corstens, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji komisji odwoławczej o nieawansowaniu skarżącego do grupy zaszeregowania A*11 w ramach postępowania w sprawie awansu za 2005 r. oraz po drugie, żądanie odszkodowania.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje częściowo oddalona jako oczywiście niedopuszczalna, częściowo odrzucona jako oczywiście bezzasadna.

               2)

               B. Nijs zostaje obciążony całością kosztów postępowania.

      (1)  Dz.U. C 64 z 8.3.2008, s. 68.


title: Sprawa T-47/09: Skarga wniesiona w dniu 9 lutego 2009 r. – Deutsche Behindertenhilfe – Aktion Mensch przeciwko OHIM (diegesellschafter.de)

text:
               1.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/18

         Skarga wniesiona w dniu 9 lutego 2009 r. – Deutsche Behindertenhilfe – Aktion Mensch przeciwko OHIM (diegesellschafter.de)
   (Sprawa T-47/09)
   2009/C 102/29
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Deutsche Behindertenhilfe – Aktion Mensch eV (Moguncja, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci V. Töbelmann i A. Piltz)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 27 listopada 2008 r., sprawa R 1094/2008-1;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „diegesellschafter.de” dla usług z klas 35 i 41 (zgłoszenie nr 4 606 372)

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), ponieważ zgłoszony znak towarowy ma wymagane minimum charakteru odróżniającego i nie ma konieczności pozostawienia tworzącego go oznaczenia do swobodnego używania przez wszystkich.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1)


title: Sprawa T-275/07: Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2007 r. — Ebro Puleva przeciwko OHIM — Berenguel (BRILLO'S)

text:
               6.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/13

         Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2007 r. — Ebro Puleva przeciwko OHIM — Berenguel (BRILLO'S)
   (Sprawa T-275/07)
   (2007/C 235/24)
   Język skargi: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Ebro Puleva, SA (Madryt) (przedstawiciel: adwokat P. Casamitjana Lleonart)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Luis Berenguel, SL
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji wydanej w dniu 21 maja 2007 r. przez Drugą Izbę Odwoławczą OHIM w sprawie R 493/2006-2 (dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu nr B 705 790).

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: LUIS BERENGUEL, S.L.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „BRILLO'S” dla towarów z klas 29, 30 i 31 (zgłoszenie nr 2.984.995).

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Skarżąca.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: hiszpański graficzny znak towarowy „brillante” (znak towarowy nr 922.772) dla towarów z klasy 30 i hiszpański graficzny znak towarowy „brillante” (znak towarowy nr 2.413.459) dla towarów z klasy 29.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Odrzucenie sprzeciwu.

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania.

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), jako że uznano, iż kolidujące oznaczenia różnią się od siebie na płaszczyźnie wizualnej, brzmieniowej i koncepcyjnej.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 11, str. 1).


title: Sprawa C-500/12: Skarga wniesiona w dniu 6 listopada 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/26

         Skarga wniesiona w dniu 6 listopada 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-500/12)
   2013/C 26/52
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (Przedstawiciele: J. Hottiaux i H. Støvlbæk, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy Komisji 2011/18/UE z dnia 1 marca 2011 r. zmieniającej załączniki II, V i VI do dyrektywy Parlamentu europejskiego i Rady 2008/57/WE w sprawie interoperacyjności systemu kolei we Wspólnocie (1), a w każdym razie nie powiadamiając Komisji o takich przepisach, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 2 tejże dyrektywy;

               —

               obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 31 grudnia 2011 r.

      (1)  Dz. U. L 57, s. 21


title: Sprawa T-432/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 września 2009 r. — Francja przeciwko Komisji (EFOGR — Sekcja Gwarancji — Wydatki wyłączone z finansowania wspólnotowego — Owoce i warzywa — Warunki uznania organizacji producentów)

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/42

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 września 2009 r. — Francja przeciwko Komisji
   (Sprawa T-432/07) (1)

   (EFOGR - Sekcja Gwarancji - Wydatki wyłączone z finansowania wspólnotowego - Owoce i warzywa - Warunki uznania organizacji producentów)
   2009/C 282/79
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues i A.L. During, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: F. Clotuche-Duvieusart i F. Jimeno Fernández, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2007/647/WE z dnia 3 października 2007 r. wyłączającej z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) (Dz.U. L 261, s. 28), w takim zakresie, w jakim wyłączono w niej z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez Republikę Francuską na rzecz organizacji producentów owoców i warzyw.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 22 z 26.1.2008.


title: Sprawa C-313/06: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 19 kwietnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa — Dyrektywa 2004/26/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. zmieniająca dyrektywę 97/68/WE w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do środków dotyczących ograniczenia emisji zanieczyszczeń gazowych i pyłowych z silników spalinowych montowanych w maszynach samojezdnych nieporuszających się po drogach — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/18

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 19 kwietnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-313/06) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa - Dyrektywa 2004/26/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. zmieniająca dyrektywę 97/68/WE w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do środków dotyczących ograniczenia emisji zanieczyszczeń gazowych i pyłowych z silników spalinowych montowanych w maszynach samojezdnych nieporuszających się po drogach - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2007/C 96/30)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciel(-e): D. Lawunmi i D. Recchia, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska (przedstawiciele: I. M. Braguglia et M. Fiorilli, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa — Nieprzyjęcie w wyznaczonym terminie przepisów niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2004/26/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. zmieniającej dyrektywę 97/68/WE w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do środków dotyczących ograniczenia emisji zanieczyszczeń gazowych i pyłowych z silników spalinowych montowanych w maszynach samojezdnych nieporuszających się po drogach (Dz.U. L 146, str. 1)
   Sentencja

               1)

               Nie wprowadzając w życie przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2004/26/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. zmieniającej dyrektywę 97/68/WE w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do środków dotyczących ograniczenia emisji zanieczyszczeń gazowych i pyłowych z silników spalinowych montowanych w maszynach samojezdnych nieporuszających się po drogach, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 212 z 2.9.2006.


title: Sprawa C-602/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 10 października 2012 r. w sprawie T-172/09 Gem-Year Industrial Co. Ltd przeciwko Radzie Unii Europejskiej, wniesione w dniu 20 grudnia 2012 r. przez Gem-Year Industrial Co. Ltd i Jinn-Well Auto-Parts (Zhejiang) Co. Ltd

text:
               6.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 101/6

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 10 października 2012 r. w sprawie T-172/09 Gem-Year Industrial Co. Ltd przeciwko Radzie Unii Europejskiej, wniesione w dniu 20 grudnia 2012 r. przez Gem-Year Industrial Co. Ltd i Jinn-Well Auto-Parts (Zhejiang) Co. Ltd
   (Sprawa C-602/12 P)
   2013/C 101/12
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Gem-Year Industrial Co. Ltd i Jinn-Well Auto-Parts (Zhejiang) Co. Ltd (przedstawiciele: adwokaci Y. Melin, V. Akritidis)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska i Europejski Instytut Przemysłowych Elementów Złącznych (EIFI)

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

               1)

               Uchylenie w całości wyroku siódmej izby Sądu wydanego w dniu 10 października 2012 r. w sprawie T-172/09 Gem-Year i Jinn-Well Auto-Parts (Zhejiang) przeciwko Radzie.

               2)

               Uwzględnienie w ostatecznym wyroku wydanym przez Trybunał:

                           —

                           trzeciego zarzutu skargi dotyczącego — stanowiącego naruszenie art. 3 rozporządzenia podstawowego (1) — braku poniesienia przez przemysł wspólnotowy szkody; oraz

                           —

                           siódmego zarzutu dotyczącego — stanowiącego naruszenie rozporządzenia nr 2026/97 (2) oraz art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego — niezgodnego z prawem wyrównania subsydiów poprzez odmowę traktowania na zasadach rynkowych [MET];
                           ewentualnie przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania.

               3)

               Obciążenie Rady i interwenientów, poza kosztami własnymi, kosztami poniesionymi przez skarżącą w postępowaniu przed Sądem i w obecnym postępowaniu.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie twierdzą, że zaskarżony wyrok powinien zostać uchylony z następujących powodów:

               Po pierwsze w świetle okoliczności faktycznych ustalonych przed Sądem jest oczywiste, że brak jest dowodu co do tego, że unijny przemysł elementów złącznych doznał szkody w wyniku dumpingowanych importów z Chin w rozumieniu art. 3 ust. 2, 5 i 6 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego (3). Zarzut pierwszy jest podzielony na dwie następujące części:

                           (i)

                           Sąd zniekształcił przedstawione mu dowody uznając, że na zysk uzyskany przez unijny przemysł elementów złącznych w relewantnym okresie (od dnia 1 stycznia 2003 r. do dnia 30 września 2007 r.) został istotnie zmniejszony przez dumpingowane importy z Chin, podczas gdy z dowodów załączonych do akt sprawy wynika, że w okresie tym zyski ulegały wahaniom i osiągnęły drugi najwyższy poziom w ostatnim roku (4.4 %), gdy dumpingowane importy z Chin były najwyższe i blisko ich historycznego rekordu wynoszącego 4.7 % (w 2004 r.) i leżały niewiele poniżej docelowej marży zysku (5 %) używanej przez Komisję na potrzeby obliczania marginesu podcięcia cen.

                           (ii)

                           Dowody przedstawione przed Sądem wskazują, że — w szczególności w badanym okresie — przemysł unijny przeżywał wzrost i okres rozkwitu. Nie wskazują one na poniesienie szkody, lecz raczej na przypadek utraconej hipotetycznej okazji pełnego wykorzystania wzrostu na rynku wewnętrznym UE. Uznając na tej podstawie, że instytucje UE miały rację stwierdzając, że wystąpiła szkoda spowodowana przez dumpingowane importy, Sąd dokonał błędnej kwalifikacji prawnej ustalonych okoliczności faktycznych, na skutek czego art. 3 ust. 2, 5 i 6 rozporządzenia podstawowego nie zostały zastosowane we właściwy sposób.

               Po drugie Sąd naruszył prawo uznając, że wniosek o MET na podstawie art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego może zostać oddalony na podstawie stwierdzenia, iż producenci surowców byli subsydiowani. Sprowadza się to do wyrównywania tych subwencji zamiast przeprowadzenia dochodzenia przewidzianego przez rozporządzenie Rady 2026/97 (mające wówczas zastosowanie podstawowe rozporządzenie antysubsydyjne). Taka wykładnia art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego jest niezgodna z prawem i stanowi naruszenie rozporządzenia Rady nr 2026/97.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 91/2009 z dnia 26 stycznia 2009 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 29, s. 1)

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2026/97 z dnia 6 października 1997 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 288, s. 1)

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 343, s. 51)


title: Sprawa C-569/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Mercantil n ° 3 de Barcelona (Hiszpania) w dniu 9 grudnia 2014 r. – Jordi Carné Hidalgo i Anna Aracil Gracia/Catalunya Banc, S.A.

text:
               9.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/35

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Mercantil no 3 de Barcelona (Hiszpania) w dniu 9 grudnia 2014 r. – Jordi Carné Hidalgo i Anna Aracil Gracia/Catalunya Banc, S.A.
   (Sprawa C-569/14)
   (2015/C 046/41)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado Mercantil no 3 de Barcelona

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Jordi Carné Hidalgo i Anna Aracil Gracia

      Strona pozwana: Catalunya Banc, S.A.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 43 Ley de Enjuiciamiento Civil [hiszpańskiego kodeksu postępowania cywilnego], zabraniający sądowi zaproponowania stronom możliwości zawieszenia postępowania cywilnego, gdy inny sąd wystąpił do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z pytaniem prejudycjalnym, nie stanowi jasnego ograniczenia art. 7 dyrektywy 93/13 EWG (1) w zakresie obowiązku zapewnienia przez państwa członkowskie, by w interesie konsumentów i konkurentów istniały stosowne i skuteczne środki mające na celu zapobieżenie stosowaniu nieuczciwych warunków w umowach zawieranych przez sprzedawców i dostawców z konsumentami?

               2)

               Czy art. 721 ust. 2 hiszpańskiego LEC, zabraniający, by sąd zarządził lub zaproponował z urzędu środki tymczasowe w postępowaniach wszczętych z pozwu indywidualnego, w których żąda się stwierdzenia nieważności ogólnego warunku umowy ze względu na jego nieuczciwy charakter, nie stanowi jasnego ograniczenia art. 7 dyrektywy 93/13 EWG w zakresie obowiązku zapewnienia przez państwa członkowskie, by w interesie konsumentów i konkurentów istniały stosowne i skuteczne środki mające na celu zapobieżenie stosowaniu nieuczciwych warunków w umowach zawieranych przez sprzedawców i dostawców z konsumentami?

               3)

               Czy środki tymczasowe, które mogą zostać przyjęte z urzędu lub na żądanie strony w ramach postępowania wszczętego z pozwu indywidulanego, nie powinny wywierać skutków do czasu wydania ostatecznego rozstrzygnięcia w postępowaniu wszczętym z pozwu indywidulanego lub zbiorowego, które ma wpływ na dochodzenie roszczeń indywidulanych, w celu zagwarantowania stosownych i skutecznych środków, o których mowa we wspomnianym art. 7 omawianej dyrektywy?

      (1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. L 95, s. 29).


title: Sprawa C-129/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Nürnberg (Niemcy) w dniu 20 marca 2014 r. – postępowanie karne przeciwko Zoranowi Spasicowi

text:
               19.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Nürnberg (Niemcy) w dniu 20 marca 2014 r. – postępowanie karne przeciwko Zoranowi Spasicowi
   (Sprawa C-129/14)
   2014/C 151/19
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberlandesgericht Nürnberg

      Strony w postępowaniu głównym

   Zoran Spasic

      Druga strona postępowania: Generalstaatsanwaltschaft Nürnberg

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 54 Konwencji wykonawczej do układu z Schengen (KWUS) (1) jest zgodny z art. 50 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej w zakresie, w jakim uzależnia on stosowanie zakazu ponownego ścigania za ten sam czyn zabroniony od spełnienia warunku, zgodnie z którym w przypadku skazania nałożona kara została już wykonana, jest w trakcie wykonywania lub nie może być już wykonana na mocy przepisów prawnych państwa wydania wyroku skazującego?

               2)

               Czy przywołany warunek, sformułowany w art. 54 KWUS, jest spełniony również wtedy, gdy wykonana została tylko część (w tym wypadku: kara grzywny) kary nałożonej w państwie wydania wyroku skazującego, składającej się z dwóch samodzielnych części (w tym wypadku: kary pozbawienia wolności i kary grzywny)?

      (1)  Dz.U. 2000 L 239, s. 19.


title: Sprawa T-231/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 stycznia 2007 r. — Republika Grecka przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Wniosek o stwierdzenie nieważności — Wspólne przedstawicielstwo dyplomatyczne w Abudży (Nigeria) — Windykacja zadłużenia poprzez potrącenie — Rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1605/2002 i 2342/2002 — Zasada dobrej wiary w prawie międzynarodowym publicznym)

text:
               10.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/26

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 stycznia 2007 r. — Republika Grecka przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-231/04) (1)

   (Wniosek o stwierdzenie nieważności - Wspólne przedstawicielstwo dyplomatyczne w Abudży (Nigeria) - Windykacja zadłużenia poprzez potrącenie - Rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1605/2002 i 2342/2002 - Zasada dobrej wiary w prawie międzynarodowym publicznym)
   (2007/C 56/50)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Grecka (przedstawiciele: P. Mylonopoulos i V. Kyriazopoulos, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: D. Triantafyllou i F. Dintilhac, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 10 marca 2004 r., którą Komisja dokonała windykacji poprzez potrącenie kwot dłużnych od Republiki Greckiej w wyniku jej udziału w projektach dotyczących nieruchomości związanych z przedstawicielstwem dyplomatycznym Komisji i określonych państw członkowskich Unii Europejskiej w Abudży (Nigeria)
   Sentencja wyroku

               1)

               Wycofuje się z akt opinię prawną Rady z dnia 26 czerwca 1998 r. przestawioną przez Republikę Grecką w załączniku 12 do skargi.

               2)

               Skarga zostaje oddalona.

               3)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 179 z dnia 10.7.2004 (wcześniej sprawa C-189/04).


title: Sprawa C-125/14: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 września 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék – Węgry) – Iron & Smith kft/Unilever NV (Odesłanie prejudycjalne — Znaki towarowe — Rejestracja krajowego znaku towarowego, który jest identyczny z wcześniejszym wspólnotowym znakiem towarowym lub do niego podobny — Wspólnotowy znak towarowy cieszący się renomą w Unii Europejskiej — Geograficzny zasięg renomy)

text:
               26.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 354/7

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 września 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék – Węgry) – Iron & Smith kft/Unilever NV
   (Sprawa C-125/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Znaki towarowe - Rejestracja krajowego znaku towarowego, który jest identyczny z wcześniejszym wspólnotowym znakiem towarowym lub do niego podobny - Wspólnotowy znak towarowy cieszący się renomą w Unii Europejskiej - Geograficzny zasięg renomy))
   (2015/C 354/07)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Fővárosi Törvényszék

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Iron & Smith kft

      Strona pozwana: Unilever NV

      Sentencja

               1)

               Artykuł 4 ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych należy interpretować w ten sposób, że gdy istnienie renomy wcześniejszego wspólnotowego znaku towarowego zostało stwierdzone na istotnej części obszaru Unii Europejskiej, która to część może w danym przypadku pokrywać się z obszarem jednego tylko państwa członkowskiego, niekoniecznie będącego tym państwem, w którym dokonano zgłoszenia do rejestracji późniejszego krajowego znaku towarowego, należy uznać, że znak ten cieszy się renomą w Unii Europejskiej. Kryteria, które zostały ustanowione przez orzecznictwo w zakresie rzeczywistego używania wspólnotowego znaku towarowego, nie są same w sobie właściwe dla ustalenia istnienia „renomy” w rozumieniu art. 4 ust. 3 tej dyrektywy.

               2)

               W sytuacji gdy wcześniejszy wspólnotowy znak towarowy zdobył już renomę na istotnej części obszaru Unii Europejskiej, lecz nie wśród właściwego kręgu odbiorców państwa członkowskiego, w którym dokonano zgłoszenia do rejestracji objętego sprzeciwem późniejszego krajowego znaku towarowego, właściciel wspólnotowego znaku towarowego może skorzystać z ustanowionej w art. 4 ust. 3 dyrektywy 2008/95 ochrony, jeżeli okaże się, że niebagatelna z handlowego punktu widzenia część tego kręgu odbiorców zna ten znak i dostrzega związek między nim a późniejszym krajowym znakiem towarowym oraz że – przy uwzględnieniu wszystkich czynników mających znaczenie w okolicznościach danej sprawy – istnieje albo faktyczne i trwające naruszenie wspólnotowego znaku towarowego w rozumieniu tego przepisu, albo, gdy do niego nie doszło, duże prawdopodobieństwo zaistnienia takiego naruszenia w przyszłości.

      (1)  Dz.U. C 175 z 10.6.2014.


title: Sprawa C-108/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam (Niderlandy) w dniu 24 lutego 2016 r. – Openbaar Ministerie/Paweł Dworzecki

text:
               2.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/29

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam (Niderlandy) w dniu 24 lutego 2016 r. – Openbaar Ministerie/Paweł Dworzecki
   (Sprawa C-108/16)
   (2016/C 156/39)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank Amsterdam

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Openbaar Ministerie

      Strona pozwana: Paweł Dworzecki

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy pojęcia

                           —

                           „w odpowiednim terminie […] została wezwana osobiście i tym samym została poinformowana o wyznaczonym terminie i miejscu rozprawy, w wyniku której wydano to orzeczenie”
                           i

                           —

                           „w odpowiednim terminie […] inną drogą rzeczywiście otrzymała urzędową informację o wyznaczonym terminie i miejscu rozprawy w sposób jednoznacznie pozwalający stwierdzić, że wiedziała o wyznaczonej rozprawie”,
                           użyte w art. 4a ust. 1 lit. a) decyzji ramowej 2002/584/WSiSW (1), są pojęciami autonomicznymi prawa Unii?

               2)

               Jeżeli tak:

                           a)

                           jak należy interpretować te pojęcia ogółem i

                           b)

                           czy sprawa taka jak niniejsza, charakteryzująca się tym, że:

                                       —

                                       zgodnie z ENA wezwanie doręczono na adres poszukiwanego dorosłemu domownikowi, który podjął się oddać wezwanie do rąk poszukiwanego,

                                       —

                                       przy czym ENA nie pozwala na ustalenie, czy i kiedy domownik faktycznie oddał wezwanie poszukiwanemu,

                                       —

                                       natomiast oświadczenia złożone na posiedzeniu przez poszukiwanego nie pozwalają ustalić, czy wiedział on w odpowiednim czasie o terminie i miejscu wyznaczonej rozprawy,

                     objęta jest jednym z dwóch pojęć autonomicznych, o których mowa w pytaniu pierwszym?

      (1)  Decyzja ramowa Rady z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (Dz.U. L 190, s. 1).


title: Sprawa T-502/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 4 lipca 2007 r. — Lopparelli przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Awans — Postępowanie w sprawie awansu za rok 2003 — Przyznanie punktów pierwszeństwa)

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/34

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 4 lipca 2007 r. — Lopparelli przeciwko Komisji
   (Sprawa T-502/04) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Awans - Postępowanie w sprawie awansu za rok 2003 - Przyznanie punktów pierwszeństwa)
   (2007/C 199/63)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Stéphane Lopparelli (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i É. Marchal, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i M. Velardo, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji w sprawie przyznania punktów pierwszeństwa skarżącemu w ramach awansów w roku 2003 oraz stwierdzenia nieważności decyzji odmawiającej wpisania go na listę urzędników awansowanych do stopnia A5 w ramach tego samego postępowania
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona

               2)

               Każda ze stron ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 57 z 5.3.2005.


title: Sprawa T-32/10: Wyrok Sądu z dnia 9 marca 2012 r. — Ella Valley Vineyards przeciwko OHIM — HFP (ELLA VALLEY VINEYARDS) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego ELLA VALLEY VINEYARDS — Wcześniejsze krajowy i wspólnotowy znaki towarowe ELLE — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo skojarzenia — Związek między oznaczeniami — Renoma — Brak podobieństwa oznaczeń — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               28.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 126/14

         Wyrok Sądu z dnia 9 marca 2012 r. — Ella Valley Vineyards przeciwko OHIM — HFP (ELLA VALLEY VINEYARDS)
   (Sprawa T-32/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego ELLA VALLEY VINEYARDS - Wcześniejsze krajowy i wspólnotowy znaki towarowe ELLE - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo skojarzenia - Związek między oznaczeniami - Renoma - Brak podobieństwa oznaczeń - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2012/C 126/27
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Ella Valley Vineyards (Adulam) Ltd (Jerozolima, Izrael) (przedstawiciele: adwokaci C. de Haas i O. Vanner)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Hachette Filipacchi Presse (HFP) (Levallois-Perret, Francja) (przedstawiciel: adwokat C. Moyou Joly)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 listopada 2009 r. (sprawa R 1293/2008-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Hachette Filipacchi Presse (HFP) a Ella Valley Vineyards (Adulam) Ltd.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 11 listopada 2009 r. (sprawa R 1293/2008-1).

               2)

               OHIM pokrywa, oprócz własnych kosztów, koszty poniesione przez Ella Valley Vineyards (Adulam) Ltd.

               3)

               Hachette Filipacchi Presse (HFP) pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 80 z 27.3.2010.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 20 stycznia 2005 r. w sprawie C-306/03 (wniosek Juzgado de lo Social n° 3 de Orense o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Cristalina Salgado Alonso przeciwko Instituto Nacional da la Seguriad Social (INSS), Tesorería General de la Seguridad Social (TGSS) (Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących — Art. 12 WE, 39 WE i 42 WE — Art. 45 i 48 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 — Starość i śmierć — Bezrobocie — Minimalne okresy ubezpieczenia — Okresy ubezpieczenia brane pod uwagę w celu wyliczenia wysokości świadczeń, ale nie uwzględnione przy rozstrzyganiu o nabyciu praw do tych świadczeń — Okresy bezrobocia — Sumowanie)

text:
               5.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 57/10

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 20 stycznia 2005 r.
   w sprawie C-306/03 (wniosek Juzgado de lo Social n° 3 de Orense o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Cristalina Salgado Alonso przeciwko Instituto Nacional da la Seguriad Social (INSS), Tesorería General de la Seguridad Social (TGSS) (1)

   (Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących - Art. 12 WE, 39 WE i 42 WE - Art. 45 i 48 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 - Starość i śmierć - Bezrobocie - Minimalne okresy ubezpieczenia - Okresy ubezpieczenia brane pod uwagę w celu wyliczenia wysokości świadczeń, ale nie uwzględnione przy rozstrzyganiu o nabyciu praw do tych świadczeń - Okresy bezrobocia - Sumowanie)
   (2005/C 57/18)
   Język postępowania: hiszpański
   W sprawie C-306/03 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Juzgado de lo Social n° 3 de Orense (Hiszpania) postanowieniem z dnia 24 czerwca 2003 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 16 lipca 2003 r., w postępowaniu Cristalina Salgado Alonso przeciwko Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS), Tesorería General de la Seguridad Social (TGSS), Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, R. Schintgen (sprawozdawca), R. Silva de Lapuerta, P. Kūris i G. Arestis, sędziowie, rzecznik generalny: J. Kokott, sekretarz: M. Múgica Arzamendi, główny administrator, wydał w dniu 20 stycznia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Art. 39 WE i 42 WE, a także art. 45 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie w brzmieniu zmienionym i zaktualizowanym rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., w brzmieniu nadanym rozporządzeniem Rady (WE) nr 1606/98 z dnia 29 czerwca 1998 r. należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one normie krajowej, takiej jak wyrażona w 28. przepisie dodatkowym powszechnej ustawy o ubezpieczeniu społecznym, która nie pozwala właściwym władzom Państwa Członkowskiego na uwzględnienie, dla celów przyznania prawa do emerytury z systemu krajowego, określonych okresów ubezpieczenia ukończonych na terytorium tego państwa przez pracownika pozostającego bez pracy, w którym to okresie składki na ubezpieczenie emerytalne były opłacane przez instytucję zarządzającą ubezpieczeniem od bezrobocia, przy czym okresy te uwzględniane są jedynie na potrzeby obliczenia wysokości wspomnianej emerytury.

      (1)  Dz.U. C 226 z 20.09.2003


title: Sprawa C-433/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Bari (Włochy) w dniu 22 września 2014 r. –postępowanie karne przeciwko Domenicowi Rosie

text:
               15.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 448/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Bari (Włochy) w dniu 22 września 2014 r. –postępowanie karne przeciwko Domenicowi Rosie
   (Sprawa C-433/14)
   (2014/C 448/04)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale di Bari

      Strona w postępowaniu głównym

   Domenico Rosa

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 49 i nast. oraz art. 56 i nast. TFUE, analizowane w świetle wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 16 lutego 2012 r. [w sprawach połączonych C-72/10 i C-77/10], należy interpretować w ten sposób, że postanowienia te stoją na przeszkodzie ogłoszeniu przetargu na koncesje o czasie trwania krótszym od koncesji przyznanych w przeszłości, jeżeli wspomniany przetarg został ogłoszony rzekomo w celu usunięcia konsekwencji wynikających z bezprawnego wykluczenia pewnej liczby operatorów z wcześniejszych przetargów?

               2)

               Czy art. 49 i nast. oraz art. 56 i nast. TFUE, analizowane w świetle powyższego wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskie, j należy interpretować w ten sposób, że postanowienia te stoją na przeszkodzie temu, aby wymóg dostosowania czasu wygaśnięcia koncesji stanowił odpowiednie uzasadnienie dla krótszego w porównaniu z koncesjami przyznanymi w przeszłości, czasu trwania koncesji objętych przetargiem?

               3)

               Czy art. 49 i nast. oraz art. 56 i nast. TFUE, analizowane w świetle powyższego wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, należy interpretować w ten sposób, że postanowienia te stoją na przeszkodzie dla wprowadzenia obowiązku nieodpłatnego zbycia użytkowania środków materialnych i niematerialnych majątku, które tworzą sieć zarządzania grami i ich przyjmowania w wypadku zakończenia działalności, z powodu upływu końcowego terminu ważności koncesji lub z powodu decyzji o jej wygaśnięciu lub odebraniu?