title: Sprawy połączone C-422/19 i C-423/19: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 26 stycznia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht – Niemcy) – Johannes Dietrich (C-422/19), Norbert Häring (C-423/19) / Hessischer Rundfunk [Odesłanie prejudycjalne – Polityka gospodarcza i pieniężna – Artykuł 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 lit. c) TFUE – Polityka pieniężna – Wyłączna kompetencja Unii – Artykuł 128 ust. 1 TFUE – Protokół (nr 4) w sprawie statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego – Artykuł 16 akapit pierwszy – Pojęcie „prawnego środka płatniczego” – Skutki – Obowiązek przyjmowania banknotów denominowanych w euro – Rozporządzenie (WE) nr 974/98 – Możliwość wprowadzenia przez państwa członkowskie ograniczeń w odniesieniu do płatności dokonywanych przy użyciu banknotów i monet denominowanych w euro – Warunki – Przepisy kraju związkowego wykluczające uiszczenie w gotówce składki abonamentowej na rzecz regionalnego podmiotu prawa publicznego rozpowszechniającego programy radiowe i telewizyjne]

text:
               15.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 88/9

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 26 stycznia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht – Niemcy) – Johannes Dietrich (C-422/19), Norbert Häring (C-423/19) / Hessischer Rundfunk
      (Sprawy połączone C-422/19 i C-423/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Polityka gospodarcza i pieniężna - Artykuł 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 lit. c) TFUE - Polityka pieniężna - Wyłączna kompetencja Unii - Artykuł 128 ust. 1 TFUE - Protokół (nr 4) w sprawie statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego - Artykuł 16 akapit pierwszy - Pojęcie „prawnego środka płatniczego” - Skutki - Obowiązek przyjmowania banknotów denominowanych w euro - Rozporządzenie (WE) nr 974/98 - Możliwość wprowadzenia przez państwa członkowskie ograniczeń w odniesieniu do płatności dokonywanych przy użyciu banknotów i monet denominowanych w euro - Warunki - Przepisy kraju związkowego wykluczające uiszczenie w gotówce składki abonamentowej na rzecz regionalnego podmiotu prawa publicznego rozpowszechniającego programy radiowe i telewizyjne)
      (2021/C 88/09)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesverwaltungsgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Johannes Dietrich (C-422/19), Norbert Häring (C-423/19)

         Strona przeciwna: Hessischer Rundfunk

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 2 ust. 1 TFUE w związku z art. 3 ust. 1 lit. c) TFUE, art. 128 ust. 1 TFUE, art. 133 TFUE i art. 16 akapit pierwszy zdanie trzecie Protokołu (nr 4) w sprawie statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i uropejskiego Banku Centralnego należy interpretować w ten sposób, że – niezależnie od skorzystania przez Unię z przysługującej jej wyłącznej kompetencji w dziedzinie polityki pieniężnej w odniesieniu do państw członkowskich, których walutą jest euro – przepis ten stoi na przeszkodzie przyjmowaniu przez państwa członkowskie przepisu, który ze względu na swój cel i swoją treść przesądza o posiadaniu przez banknoty denominowane w euro statusu prawnego środka płatniczego. Nie stoi on natomiast na przeszkodzie przyjęciu przez państwo członkowskie, w ramach wykonywania przez nie jego własnej kompetencji, takiej jak organizacja jego administracji publicznej, przepisu, który zobowiązuje tę administrację do przyjmowania zapłaty w gotówce w ramach wykonywania nałożonych przez nią zobowiązań pieniężnych.

                  2)

                  Artykuł 128 ust. 1 zdanie trzecie TFUE, art. 16 akapit pierwszy zdanie trzecie Protokołu (nr 4) w sprawie statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, a także art. 10 zdanie drugie rozporządzenia Rady (WE) nr 974/98 z dnia 3 maja 1998 r. w sprawie wprowadzenia euro należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które wyklucza możliwość wykonania zobowiązania pieniężnego nałożonego przez organy publiczne poprzez zapłatę banknotami denominowanymi w euro, pod warunkiem że, po pierwsze, uregulowania te nie mają na celu przesądzenia o posiadaniu przez te banknoty statusu prawnego środka płatniczego ani owym przesądzeniem nie skutkują, po drugie, że nie prowadzi ono do zanegowania – de iure lub de facto – statusu tych banknotów jako prawnego środka płatniczego, w szczególności poprzez zakwestionowanie możliwości wykonania co do zasady zobowiązania pieniężnego za pomocą takiej gotówki, po trzecie, że zostało ono przyjęte z uwagi na względy interesu publicznego, po czwarte, że wynikające z tego uregulowania ograniczenie możliwości dokonywania zapłaty w gotówce jest zdatne do realizacji zamierzonych celów interesu publicznego i, po piąte, nie wykracza poza to, co konieczne do ich realizacji, co oznacza, że wykonanie zobowiązania pieniężnego będzie możliwe za pomocą innych dostępnych prawnych środków płatniczych.

         (1)  Dz.U. C 288 z 26.8.2019.


title: Sprawa C-711/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud (Republika Czeska) w dniu 31 grudnia 2020 r. – TanQuid Polska Sp. z o. o. / Generální ředitelství cel

text:
               15.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 88/16

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud (Republika Czeska) w dniu 31 grudnia 2020 r. – TanQuid Polska Sp. z o. o. / Generální ředitelství cel
      (Sprawa C-711/20)
      (2021/C 88/21)
      Język postępowania: czeski

         Sąd odsyłający

      Nejvyšší správní soud

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: TanQuid Polska Sp. z o. o.

         Strona pozwana: Generální ředitelství cel

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy produkty objęte podatkiem akcyzowym są przemieszczane w ramach procedury zawieszenia podatku w rozumieniu art. 4 lit. c) dyrektywy Rady 92/12/EWG (1) w sytuacji, gdy urząd celny jednego z państw członkowskich wyraził zgodę na przemieszczenie produktów w ramach procedury zawieszenia podatku ze składu podatkowego do zarejestrowanego podmiotu gospodarczego z siedzibą w innym państwie członkowskim, aczkolwiek nie spełniono obiektywnie warunków przemieszczenia produktów w ramach procedury zawieszenia podatku, ponieważ w toku późniejszego postępowania wykazano, że zarejestrowany podmiot gospodarczy nie wiedział o przemieszczeniu produktów z powodu oszustwa osób trzecich?

                  2)

                  Czy przedstawienie gwarancji akcyzowej w rozumieniu art. 15 ust. 3 dyrektywy Rady 92/12/EWG, wydanej w celu innym niż przemieszczenie produktów w ramach procedury zawieszenia podatku między składem podatkowym a zarejestrowanym podmiotem gospodarczym mającym siedzibę w innym państwie członkowskim stoi na przeszkodzie prawidłowemu rozpoczęciu przemieszczenia w ramach procedury zawieszenia podatku akcyzowego, jeżeli fakt przedstawienia gwarancji został wskazany w dokumentach towarzyszących przemieszczeniu produktów w ramach procedury zawieszenia podatku do zarejestrowanego podmiotu gospodarczego i potwierdzony przez organ celny państwa członkowskiego?

         (1)  Dyrektywa Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania, D.U. 1992, L 76, s. 1; wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 9, t. 1, s. 179.


title: Sprawa T-830/19: Wyrok Sądu z dnia 20 stycznia 2021 r. – Palírna U Zeleného stromu/EUIPO – Bacardi (BLEND 42 VODKA) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego BLEND 42 VODKA – Wcześniejsze unijne znaki towarowe: słowny i międzynarodowy graficzny 42 BELOW – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Właściwy krąg odbiorców – Podobieństwo towarów i usług – Podobieństwo oznaczeń – Całościowa ocena prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]]

text:
               15.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 88/29

      Wyrok Sądu z dnia 20 stycznia 2021 r. – Palírna U Zeleného stromu/EUIPO – Bacardi (BLEND 42 VODKA)
      (Sprawa T-830/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego BLEND 42 VODKA - Wcześniejsze unijne znaki towarowe: słowny i międzynarodowy graficzny 42 BELOW - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Właściwy krąg odbiorców - Podobieństwo towarów i usług - Podobieństwo oznaczeń - Całościowa ocena prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2021/C 88/38)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Palírna U Zeleného stromu a.s. (Uście nad Łabą, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat T. Chleboun)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciele: J. Ivanauskas i V. Ruzek, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Bacardi & Co. Ltd (Meyrin, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat A. Parassina)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 września 2019 r. (sprawa R 2532/2018-2), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Bacardi & Co. a Palírna U Zeléného stromu.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Palírna U Zeleného stromu a.s. zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 54 z 17.2.2020.


title: Sprawa T-734/19: Postanowienie Sądu z dnia 20 stycznia 2021 r. – Junqueras i Vies/Parlament [Skarga o stwierdzenie nieważności – Prawo instytucjonalne – Członek Parlamentu – Przywileje i immunitety – Wniosek o zainicjowanie działań w trybie pilnym w celu utrzymania immunitetu posła do Parlamentu Europejskiego – Akt niepodlegający zaskarżeniu – Niedopuszczalność]

text:
               15.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 88/31

      Postanowienie Sądu z dnia 20 stycznia 2021 r. – Junqueras i Vies/Parlament
      (Sprawa T-734/19) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Prawo instytucjonalne - Członek Parlamentu - Przywileje i immunitety - Wniosek o zainicjowanie działań w trybie pilnym w celu utrzymania immunitetu posła do Parlamentu Europejskiego - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Niedopuszczalność)
      (2021/C 88/41)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Oriol Junqueras i Vies (Sant Joan de Vilatorrada, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat A. Van den Eynde Adroer)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: F. Drexler, N. Görlitz i C. Burgos, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności pisma z dnia 22 sierpnia 2019 r., którym przewodniczący Parlamentu Europejskiego oddalił wniosek o zainicjowanie działań w trybie pilnym w celu utrzymania immunitetu skarżącego, złożony w dniu 4 lipca 2019 r. w jego imieniu przez D. Ribę i Giner, posłankę do Parlamentu Europejskiego, na podstawie art. 8 regulaminu Parlamentu.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  Nie ma potrzeby orzekania w przedmiocie wniosku Królestwa Hiszpanii o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

                  3)

                  Oriol Junqueras i Vies zostaje obciążony, poza własnymi kosztami postępowania, kosztami poniesionymi przez Parlament Europejski.

                  4)

                  Królestwo Hiszpanii pokrywa koszty związane ze swoim wnioskiem o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

         (1)  Dz.U. C 432 z 23.12.2019.


title: Sprawa T-26/21: Skarga wniesiona w dniu 20 stycznia 2021 r. – Apple/EUIPO – Swatch (THINK DIFFERENT)

text:
               15.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 88/35

      Skarga wniesiona w dniu 20 stycznia 2021 r. – Apple/EUIPO – Swatch (THINK DIFFERENT)
      (Sprawa T-26/21)
      (2021/C 88/47)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Apple Inc. (Cupertino, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci I. Junkar, I. Fowler, M. Petersenn i B. Lüthge)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Swatch AG (Biel, Szwajcaria)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „THINK DIFFERENT” –unijny znak towarowy nr 671 321

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 listopada 2020 r. w sprawie R 2011/2018-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie kosztami postępowania strony pozwanej oraz drugiej strony postępowania przed Izbą Odwoławczą, jeżeli przystąpi ona do sprawy w charakterze interwenienta.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 58 ust. 1 lit. a) w związku z art. 18 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 94 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-64/19: Postanowienie Sądu z dnia 22 stycznia 2021 r. – Wspólne Przedsięwzięcie ECSEL/Personal Health Institute International

text:
               15.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 88/45

      Postanowienie Sądu z dnia 22 stycznia 2021 r. – Wspólne Przedsięwzięcie ECSEL/Personal Health Institute International
      (Sprawa T-64/19) (1)

      (2021/C 88/60)
      Język postępowania: angielski
      Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 112 z 25.3.2019.


title: Sprawa C-57/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší soud České republiky (Republika Czeska) w dniu 1 lutego 2021 r. – RegioJet a. s.

text:
               26.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/7

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší soud České republiky (Republika Czeska) w dniu 1 lutego 2021 r. – RegioJet a. s.
      (Sprawa C-57/21)
      (2021/C 148/09)
      Język postępowania: czeski

         Sąd odsyłający

      Nejvyšší soud České republiky

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: RegioJet a. s.

         Pozostali uczestnicy postępowania: České dráhy, a.s., Česká republika – Ministerstvo dopravy

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy zgodny z wykładnią art. 5 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/104/UE (1) z dnia 26 listopada 2014 r. w sprawie niektórych przepisów regulujących dochodzenie roszczeń odszkodowawczych z tytułu naruszenia prawa konkurencji państw członkowskich i Unii Europejskiej, objęte przepisami prawa krajowego (zwanej dalej „dyrektywą”), jest sposób postępowania polegający na tym, że sąd rozstrzyga o nakazaniu ujawnienia dowodów, mimo iż jednocześnie Komisja prowadzi postępowanie w celu wydania decyzji na mocy rozdziału III rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 (2) z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (zwanego dalej „rozporządzeniem”), w wyniku czego sąd na tej podstawie zawiesza postępowanie o naprawienie szkody wywołanej wskutek naruszenia przepisów prawa konkurencji?

                  2)

                  Czy wykładnia art. 6 ust. 5 lit. a) i art. 6 ust. 9 dyrektywy sprzeciwia się takiej regulacji krajowej, która ogranicza ujawnienie wszystkich informacji, które zostały przedłożone w ramach postępowania na żądanie organu ochrony konkurencji, a to również wtedy, jeżeli chodzi o informacje, które uczestnik postępowania ma obowiązek wytwarzać i przechowywać (lub je wytwarza i przechowuje) na podstawie innych przepisów prawa, niezależnie od postępowania o naruszenie prawa konkurencji?

                  3)

                  Czy za zakończenie postępowania w inny sposób w rozumieniu art. 6 ust. 5 dyrektywy można uważać również sytuację, w której krajowy organ ochrony konkurencji zawiesił postępowanie, gdy tylko Komisja wszczęła postępowanie celem wydania decyzji na mocy rozdziału III rozporządzenia?

                  4)

                  Czy przy uwzględnieniu funkcji i celów dyrektywy pozostaje w zgodzie z art. 5 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 5 dyrektywy taki sposób postępowania sądu krajowego, że stosuje on regulację krajową transponującą art. 6 ust. 7 dyrektywy przez analogię do takich kategorii informacji, jak informacje, o których mowa w art. 6 ust. 5 dyrektywy, a więc zdecyduje o ujawnieniu dowodów, z zastrzeżeniem, że kwestią tego, czy środki dowodowe obejmują informacje, które osoba fizyczna lub prawna przygotowała specjalnie na potrzeby postępowania prowadzonego przez organ ochrony konkurencji (w rozumieniu art. 6 ust. 5 [lit. a)] dyrektywy), sąd będzie się zajmować dopiero po ujawnieniu mu tych dowodów?

                  5)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na poprzednie pytanie – czy art. 5 ust. 4 dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że zastosowane przez sąd skuteczne środki ochrony informacji poufnych mogą prowadzić do wyłączenia dostępu powoda lub innych uczestników postępowania i ich pełnomocników do ujawnionych dowodów, zanim sąd ostatecznie rozstrzygnie, czy ujawnione dowody lub niektóre z nich mieszczą się w kategorii dowodów zgodnie z art. 6 ust. 5 lit. a) dyrektywy?

         (1)  Dz.U. 2014, L 349, s. 1.

         (2)  Dz.U. 2003, L 1, s. 1 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 8, t. 2, s. 205.


title: Sprawa C-126/21: Skarga wniesiona w dniu 26 lutego 2021 r. – Komisja Europejska / Irlandia

text:
               26.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/11

      Skarga wniesiona w dniu 26 lutego 2021 r. – Komisja Europejska / Irlandia
      (Sprawa C-126/21)
      (2021/C 148/15)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Tomkin i S. Grünheid, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Irlandia

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do decyzji ramowej Rady 2009/829/WSiSW z dnia 23 października 2009 r. w sprawie stosowania przez państwa członkowskie Unii Europejskiej zasady wzajemnego uznawania do decyzji w sprawie środków nadzoru stanowiących alternatywę dla tymczasowego aresztowania (1), a w każdym razie nie przekazując tych przepisów do wiadomości Komisji, Irlandia uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 27 tej decyzji ramowej;

                  —

                  obciążenie Irlandii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgodnie z art. 27 decyzji ramowej 2009/829/WSiSW państwa członkowskie podejmą niezbędne działania by wykonać przepisy tej decyzji ramowej do dnia 1 grudnia 2012 r. i przekazać je do wiadomości Komisji.
      Komisja uważa, że Irlandia uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 27 decyzji ramowej Rady 2009/829/WSiSW, nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do decyzji ramowej, a w każdym razie nie przekazując tych przepisów do wiadomości Komisji.

         (1)  Dz.U. 2009, L 294, s. 20.


title: Sprawa T-723/18: Wyrok Sądu z dnia 3 marca 2021 r. – Barata / Parlament [Służba publiczna – Urzędnicy – Awans – Procedura certyfikacji – Wyłączenie z ostatecznej listy urzędników wytypowanych do wzięcia udziału w szkoleniu – Artykuł 45a regulaminu pracowniczego – Skarga o stwierdzenie nieważności – Przekazanie listem poleconym – Artykuł 26 regulaminu pracowniczego – Polecona przesyłka pocztowa niepodjęta przez adresata – Początek biegu terminu do wniesienia skargi – Dopuszczalność – Obowiązek uzasadnienia – Prawo do bycia wysłuchanym – Zasada dobrej administracji – Proporcjonalność – System językowy]

text:
               26.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/15

      Wyrok Sądu z dnia 3 marca 2021 r. – Barata / Parlament
      (Sprawa T-723/18) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Awans - Procedura certyfikacji - Wyłączenie z ostatecznej listy urzędników wytypowanych do wzięcia udziału w szkoleniu - Artykuł 45a regulaminu pracowniczego - Skarga o stwierdzenie nieważności - Przekazanie listem poleconym - Artykuł 26 regulaminu pracowniczego - Polecona przesyłka pocztowa niepodjęta przez adresata - Początek biegu terminu do wniesienia skargi - Dopuszczalność - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do bycia wysłuchanym - Zasada dobrej administracji - Proporcjonalność - System językowy)
      (2021/C 148/20)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: João Miguel Barata (Evere, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci G. Pandey, D. Rovetta i V. Villante)

         Strona pozwana: Parlement Europejski (przedstawiciele: J. Steele i I. Terwinghe, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Wniesiona na podstawie art. 270 TFUE skargę o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 23 lipca 2018 r., aktu z dnia 7 grudnia 2017 r., aktu z dnia 21 grudnia 2017 r., pisma z dnia 1 marca 2018 r. i pisma z dnia 22 marca 2018 r. dotyczących złożonej przez skarżącego kandydatury do procedury certyfikacji w roku 2017 oraz nieważności ogłoszenia o konkursie wewnętrznym z dnia 22 września 2017 r.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  João Miguel Barata zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 72 z 25.2.2019.


title: Sprawa T-599/19: Wyrok Sądu z dnia 3 marca 2021 r. – EM / Parlament [Służba publiczna – Personel tymczasowy – Mobbing – Wniosek o udzielenie wsparcia – Oddalenie wniosku – Przejście na emeryturę – Obowiązek wspomagania – Zasada dobrej administracji – Obowiązek dbałości]

text:
               26.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/16

      Wyrok Sądu z dnia 3 marca 2021 r. – EM / Parlament
      (Sprawa T-599/19) (1)

      (Służba publiczna - Personel tymczasowy - Mobbing - Wniosek o udzielenie wsparcia - Oddalenie wniosku - Przejście na emeryturę - Obowiązek wspomagania - Zasada dobrej administracji - Obowiązek dbałości)
      (2021/C 148/21)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: EM (przedstawiciel: adwokat M. Casado García-Hirschfeld)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: D. Boytha, C. González Argüelles i T. Lazian, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 270 TFUE mająca na celu uzyskanie, po pierwsze, stwierdzenia nieważności decyzji Parlamentu z dnia 31 października 2018 r. oddalającej wniosek skarżącego o udzielenie wsparcia, utrzymanej w mocy decyzją z dnia 24 maja 2019 r. oddalającą zażalenie, a po drugie, odszkodowania i zadośćuczynienia za poniesioną w wyniku tych decyzji w ocenie skarżącego szkodę i doznaną krzywdę.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Każda ze stron pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 383 z 11.11.2019.


title: Sprawa T-48/20: Wyrok Sądu z dnia 3 marca 2021 r. – Sahaj Marg Spirituality Foundation / EUIPO (Heartfulness) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską – Graficzny znak towarowy Heartfulness – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               26.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/16

      Wyrok Sądu z dnia 3 marca 2021 r. – Sahaj Marg Spirituality Foundation / EUIPO (Heartfulness)
      (Sprawa T-48/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Graficzny znak towarowy Heartfulness - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2021/C 148/22)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Sahaj Marg Spirituality Foundation (Manapakkam, Indie) (przedstawiciel: adwokat E. Manresa Medina)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: E. Sliwinska i V. Ruzek, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 listopada 2019 r. (sprawa R 1266/2019-4) dotyczącą rejestracji międzynarodowej wskazującej Unię Europejską graficznego znaku towarowego Heartfulness.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Sahaj Marg Spirituality Foundation pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

         (1)  Dz.U. C 87 z 16.3.2020.


title: Sprawa T-753/19: Postanowienie Sądu z dnia 16 lutego 2021 r. – Ungureanu / Komisja [Skarga o odszkodowanie – Prawo instytucjonalne – Zarzucana niezgodność z prawem dotycząca braku wniesienia skargi o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego na podstawie art. 258 TFUE – Uprawnienia dyskrecjonalne Komisji – Skarga oczywiście niedopuszczalna]

text:
               26.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/17

      Postanowienie Sądu z dnia 16 lutego 2021 r. – Ungureanu / Komisja
      (Sprawa T-753/19) (1)

      (Skarga o odszkodowanie - Prawo instytucjonalne - Zarzucana niezgodność z prawem dotycząca braku wniesienia skargi o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego na podstawie art. 258 TFUE - Uprawnienia dyskrecjonalne Komisji - Skarga oczywiście niedopuszczalna)
      (2021/C 148/23)
      Język postępowania: rumuński

         Strony

         Strona skarżąca: Simeda Ungureanu (Cluj-Napoca, Rumunia) (przedstawiciel: adwokat R. Chiriţă)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Sipos i M. Carpus Carcea, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie, na podstawie art. 268 TFUE, nakazania naprawienia szkody, jaka miała być wyrządzona skarżącej w następstwie naruszenia przez Komisję obowiązku poszanowania traktatów i Karty praw podstawowych Unii Europejskiej przez Rumunię.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona.

                  2)

                  Simeda Ungureanu zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 68 z 2.3.2020.


title: Sprawa C-567/20: Postanowienie Sądu z dnia 17 lutego 2021 r. – ML / Komisja [Skarga o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie – Zamówienia publiczne – Postępowanie przetargowe – Zrównoważona odbudowa dla Komisji Europejskiej w Brukseli i w jej okolicach – Odrzucenie oferty jednego z oferentów – Unieważnienie przetargu – Umorzenie postępowania]

text:
               26.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/17

      Postanowienie Sądu z dnia 17 lutego 2021 r. – ML / Komisja
      (Sprawa C-567/20) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie - Zamówienia publiczne - Postępowanie przetargowe - Zrównoważona odbudowa dla Komisji Europejskiej w Brukseli i w jej okolicach - Odrzucenie oferty jednego z oferentów - Unieważnienie przetargu - Umorzenie postępowania)
      (2021/C 148/24)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: ML (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i M. Vandenbussche)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. André i M. Ilkova, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Po pierwsze, żądanie, na podstawie art. 263 TFUE, stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 30 czerwca 2020 r. oddalającej ofertę złożoną przez skarżącą w ramach postępowania przetargowego OIB/2019/CPN/039, dotyczącego zrównoważonej odbudowy dla Komisji Europejskiej w Brukseli i w jej okolicach, oraz po drugie, żądanie, na podstawie art. 268 TFUE, nakazania naprawienia szkód, jakie skarżąca miała ponieść wskutek wydania tej decyzji.

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

                  2)

                  Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz połowę kosztów poniesionych przez ML.

                  3)

                  ML pokrywa połowę własnych kosztów.

         (1)  Dz.U. C 371 z 3.11.2020.


title: Sprawa T-656/20 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 23 lutego 2021 r. – Symrise / ECHA [Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – REACH – Substancja homosalate – Kontrola zgodności rejestracji z przepisami – Obowiązek dostarczenia pewnych informacji, do których uzyskania konieczne jest przeprowadzenie badań na zwierzętach – Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych – Brak pilnego charakteru]

text:
               26.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/18

      Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 23 lutego 2021 r. – Symrise / ECHA
      (Sprawa T-656/20 R)
      (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych - REACH - Substancja homosalate - Kontrola zgodności rejestracji z przepisami - Obowiązek dostarczenia pewnych informacji, do których uzyskania konieczne jest przeprowadzenie badań na zwierzętach - Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych - Brak pilnego charakteru)
      (2021/C 148/25)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Symrise AG (Holzminden, Niemcy) (przedstawiciele: R. Cana, E. Mullier i H. Widemann, adwokaci)

         Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (przedstawiciele: W. Broere, N. Knight i M. Heikkilä, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 278 i 279 TFUE żądanie zarządzenia środków tymczasowych polegających, po pierwsze, na zawieszeniu wykonania wydanej przez Radę Odwoławczą Europejskiej Agencji Chemikaliów decyzji z dnia 18 sierpnia 2020 r. w sprawie nr A-009–2018 dotyczącej dokumentacji rejestracyjnej skarżącej dla substancji homosalate i, po drugie, nakazania przedłużenia, na czas tego zawieszenia, terminu wyznaczonego na podanie do wiadomości wyników testów.

         Sentencja

                  1)

                  Wniosek w przedmiocie środków tymczasowych zostaje oddalony.

                  2)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-142/21: Skarga wniesiona w dniu 7 marca 2021 r. – WIZZ Air Hungary / Komisja

text:
               26.4.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/28

      Skarga wniesiona w dniu 7 marca 2021 r. – WIZZ Air Hungary / Komisja
      (Sprawa T-142/21)
      (2021/C 148/38)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: WIZZ Air Hungary Légiközlekedési Zrt. (Budapeszt, Węgry) (przedstawiciele: adwokaci E. Vahida, S. Rating, i I. Metaxas-Maranghidis)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej (UE) z dnia 20 sierpnia 2020 r. w sprawie pomocy państwa SA.57026 (2020/N) – Rumunia COVID-19: pomoc na rzecz Blue Air (1); oraz

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący błędnego zastosowania przez stronę pozwaną art. 107 ust. 2 lit. b) TFUE oraz popełnienia przez nią oczywistego błędu w ocenie przy kontroli proporcjonalności pomocy do szkody spowodowanej kryzysem COVID-19.

                  2.

                  Zarzut drugi oparty na twierdzeniu, że przeprowadzona przez stronę pozwaną kontrola kwalifikowalności i warunków udzielenia pomocy na ratowanie przedsiębiorstwa jest błędna.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia przez stronę skarżącą konkretnych postanowień TFUE oraz zasad ogólnych prawa Unii dotyczących zakazu dyskryminacji, swobody świadczenia usług i swobody przedsiębiorczości, na których opierała się liberalizacja transportu lotniczego w Unii zapoczątkowana pod koniec lat 80-tych (2)

                  4.

                  Zarzut czwarty oparty na twierdzeniu, że strona pozwana wzięła pod uwagę nieistniejące lub niewłaściwe dowody.

                  5.

                  Zarzut piąty oparty na twierdzeniu, że strona pozwana postąpiła błędnie, nie wszczynając formalnego postępowania wyjaśniającego pomimo wystąpienia poważnych trudności, a tym samym naruszyła uprawnienia proceduralne strony skarżącej.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący naruszenia przez stronę pozwaną obowiązku uzasadnienia.

         (1)  Dz.U. 2020, C 430, s. 1.

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1008/2008 z dnia 24 września 2008 r. w sprawie wspólnych zasad wykonywania przewozów lotniczych na terenie Wspólnoty (Wersja przekształcona) (Tekst mający znaczenie dla EOG) (DzU. 2008, L 293, s. 3).


title: Sprawa C-691/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 18 listopada 2021 r. – Cafpi SA, Aviva assurances SA/Enedis SA

text:
               7.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/18

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 18 listopada 2021 r. – Cafpi SA, Aviva assurances SA/Enedis SA
      (Sprawa C-691/21)
      (2022/C 64/28)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour de cassation

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Cafpi SA, Aviva assurances SA

         Druga strona postępowania: Enedis SA

         Pytania prejudycjalne

      Czy art. 2 i art. 3 ust. 1 dyrektywy Rady 85/374/EWG z dnia 25 lipca 1985 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących odpowiedzialności za produkty wadliwe (1) należy interpretować w ten sposób, że operatora sieci dystrybucyjnej energii elektrycznej można uznać za „producenta”, ponieważ zmienia on poziom napięcia energii elektrycznej dostawcy w celu jej dystrybucji do odbiorcy końcowego?

         (1)  Dz.U. 1985, L 210, s. 29.


title: Sprawa C-702/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 15 września 2021 r. w sprawach połączonych T-337/18 i T-347/18, Laboratoire Pareva i Biotech3D/Komisja, wniesione w dniu 19 listopada 2021 r. przez Laboratoire Pareva

text:
               7.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/18

      Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 15 września 2021 r. w sprawach połączonych T-337/18 i T-347/18, Laboratoire Pareva i Biotech3D/Komisja, wniesione w dniu 19 listopada 2021 r. przez Laboratoire Pareva
      (Sprawa C-702/21 P)
      (2022/C 64/29)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Laboratoire Pareva (przedstawiciele: P. Sellar, K. Van Maldegem, advocaten, M. Grunchard, S. Englebert, M. Ombredane, avocats)

         Druga strona postępowania: Biotech3D Ltd & Co. KG, Komisja Europejska, Republika Francuska, Europejska Agencja Chemikaliów

         Żądania wnoszącej odwołanie

      Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  zarządzenie środka dowodowego na podstawie art. 64 § 2 lit. b) regulaminu postępowania w celu przedstawienia zapisu rozprawy, która odbyła się przed Sądem;

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku, oraz

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonych aktów i zasądzenie na rzecz wnoszącej odwołanie kosztów niniejszego odwołania oraz kosztów postępowania przed Sądem lub zasądzenie na rzecz wnoszącej odwołanie kosztów niniejszego odwołania i przekazanie spraw Sądowi do ponownego rozpoznania.

         Zarzuty i główne argumenty

                  1.

                  Sąd nie podniósł z urzędu braku odpowiedniego uzasadnienia
                  Sąd naruszył prawo, ponieważ nie podniósł z urzędu zarzutu dotyczącego odpowiedniego uzasadnienia zaskarżonych aktów i nie dokonał w związku z tym oceny tej kwestii prawnej. Sąd doszedł do wniosku, że „czynnikiem decydującym o ocenie niedopuszczalnego ryzyka stwarzanego przez PHMB Parevy dla zdrowia ludzkiego są właśnie skutki teratogenne, a nie toksyczność podostra po narażeniu inhalacyjnym” (pkt 133), mimo że w uzasadnieniu zaskarżonych aktów brak jest odniesienia do tego czynnika. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału Sąd miał obowiązek zbadać i stwierdzić, czy zaskarżone akty były wadliwe ze względu na brak przedstawienia przez stronę pozwaną odpowiedniego uzasadnienia zawierającego odniesienie do rzekomego czynnika teratogenności, jak wymaga tego art. 296 TFUE.

                  2.

                  Sąd przeinaczył okoliczności faktyczne
                  Sąd przeinaczył okoliczności faktyczne, stwierdzając, że sporna substancja jest teratogenna oraz że wnosząca odwołanie nie zakwestionowała tego, że skutki w zakresie teratogenności były decydującym czynnikiem odnoszącym się do zdrowia ludzkiego przy wydawaniu zaskarżonych aktów. Wniosek ten w oczywisty sposób jest wyrazem przeinaczenia okoliczności faktycznych zawartych w aktach sprawy przed Sądem oraz oświadczeń złożonych podczas rozprawy, co w konsekwencji doprowadziło do zniekształcenia dokonanej przez Sąd oceny zgodności z prawem zaskarżonych aktów.


title: Sprawa C-705/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Győri Ítélőtábla (Węgry) w dniu 23 listopada 2021 r. – MJ/AxFina Hungary Zrt.

text:
               7.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/19

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Győri Ítélőtábla (Węgry) w dniu 23 listopada 2021 r. – MJ/AxFina Hungary Zrt.
      (Sprawa C-705/21)
      (2022/C 64/30)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Győri Ítélőtábla.

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: MJ.

         Strona pozwana: AxFina Hungary Zrt..

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (1) stoją na przeszkodzie takiej wykładni prawa krajowego, zgodnie z którą skutki prawne nieważności wynikającej z nieuczciwego warunku w umowie zawartej z konsumentem – w przypadku gdy nieuczciwy warunek dotyczy głównego przedmiotu świadczenia, w związku z czym umowa (kredytu) nie może dalej obowiązywać bez warunku uznanego za nieuczciwy – polegają na tym, że sąd krajowy, stwierdziwszy nieważność umowy jako całości – to znaczy, że sama umowa jako całość nie może zostać utrzymana w mocy i wywoływać wiążących skutków prawnych dla konsumenta –

                              a)

                              uznaje umowę za ważną, zmieniając walutę rozliczeniową udzielonego kredytu, który stanowi główny przedmiot umowy, na forinta węgierskiego i zastępując tę kwotę wyrażoną w walucie rozliczeniowej kwotą w forintach, którą konsument faktycznie otrzymał od kredytodawcy, jednocześnie obliczając (zastępując) zwykłe odsetki od tak ustalonej kwoty głównej w inny sposób niż sposób, w jaki zostały one obliczone w umowie uznanej za nieważną, tak aby „pierwotna” stopa procentowa w chwili zawarcia umowy była równa wartości stopy procentowej pożyczek międzybankowych w forintach na rynku węgierskim jako stopy referencyjnej (BUBOR) obowiązującej w chwili zawarcia umowy, powiększonej o różnicę stóp procentowych ustaloną w pierwotnej umowie (denominowanej w walucie obcej);

                              b)

                              uznaje umowę za ważną, ustalając górną granicę kursu wymiany między walutą obcą a forintem węgierskim, to znaczy poprzez zmniejszenie ryzyka walutowego rzeczywiście ponoszonego przez konsumenta i wynikającego z nieuczciwego warunku umownego do poziomu, który sąd uznaje za rozsądny i który konsument mógłby wziąć pod uwagę w chwili zawarcia umowy, oraz pozostawiając stopę procentową ustaloną w umowie na niezmienionym poziomie do dnia przeliczenia waluty na forinty, które jest obligatoryjne na podstawie późniejszej ustawy?

                  2)

                  Czy dla odpowiedzi na pytanie zawarte w pkt 1 ma znaczenie okoliczność, że stwierdzenie ważności, które następuje zgodnie z prawem węgierskim,

                              a)

                              albo ma miejsce w sytuacji faktycznej, w której umowa nadal istnieje między stronami, to znaczy, gdy celem utrzymania umowy w mocy jest umożliwienie dalszego obowiązywania stosunku prawnego między stronami w przyszłości poprzez skorygowanie z mocą wsteczną warunków uznanych za nieuczciwe – przy jednoczesnym przeliczeniu dotychczas spełnionych świadczeń na podstawie zmienionych warunków – i zapewnienie w ten sposób również ochrony konsumenta przed szczególnie niekorzystnymi konsekwencjami, jakie wynikałyby z obowiązku natychmiastowej spłaty całej kwoty;

                              b)

                              albo ma miejsce w sytuacji faktycznej, w której nie istnieje już umowa między stronami, która ma być rozpatrywana w sporze dotyczącym nieuczciwego warunku umownego – ponieważ umowa wygasła lub ponieważ wierzyciel rozwiązał ją już wcześniej z powodu braku spłaty rat lub ze względu na to, że uznał, iż zapłacona kwota jest niewystarczająca, lub w każdym razie, ponieważ w rzeczywistości żadna ze stron nie uważa owej umowy za ważną lub ponieważ kwestia jej nieważności nie może być już podnoszona w wyniku orzeczenia sądu – to znaczy, gdy stwierdzenie ważności umowy ze skutkiem wstecznym nie służy utrzymaniu umowy w mocy w interesie konsumenta, lecz umożliwieniu rozliczenia wzajemnych zobowiązań i zakończenia stosunku prawnego poprzez skorygowanie warunku lub warunków uznanych za nieuczciwe?

                  3)

                  W przypadku udzielenia przez Trybunał odpowiedzi twierdzącej na pytanie zawarte w pkt 1 lit. a) lub b), a także biorąc pod uwagę kwestie podniesione w pkt 2, czy w sytuacji faktycznej opisanej w pkt 2 lit. a) właściwe przepisy wspomnianej dyrektywy stoją na przeszkodzie utrzymaniu umowy w mocy w drodze zastąpienia, do dnia zmiany przewidzianej przez ustawodawcę w ustawie dotyczącej przeliczenia na forinty, przez krajowe przepisy ustawowe, zgodnie z którymi:

                              —

                              jeżeli umowa nie stanowi inaczej (co nie ma miejsca w niniejszej sprawie), dług wyrażony w pieniądzu powinien być płacony prawnym środkiem płatniczym w miejscu wykonania zobowiązania;

                              —

                              odsetki są należne w stosunkach umownych, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w przepisach;

                              —

                              stopa procentowa jest równa referencyjnej stopie procentowej banku centralnego, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w przepisach.

         (1)  Dz.U. 1993, L 95, s. 29.


title: Sprawa C-707/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 24 listopada 2021 r. – Recamier SA/BR

text:
               7.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/20

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 24 listopada 2021 r. – Recamier SA/BR
      (Sprawa C-707/21)
      (2022/C 64/31)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour de cassation

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Recamier SA

         Druga strona postępowania: BR

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy art. 33 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (1), zwanego „Bruksela I”, należy interpretować w ten sposób, że autonomiczna definicja powagi rzeczy osądzonej dotyczy wszystkich przesłanek i skutków tej zasady, czy też niektóre z nich powinny być zastrzeżone dla prawa sądu, do którego wniesiono sprawę, lub prawa sądu, który wydał orzeczenie?

                  2.

                  W pierwszym przypadku, czy dwa powództwa wniesione do sądów dwóch państw członkowskich należy uznać, w świetle autonomicznej definicji powagi rzeczy osądzonej, za powództwa dotyczące tych samych żądań, jeżeli powód podnosi identyczne okoliczności faktyczne, ale powołuje się na różne podstawy prawne?

                  3.

                  Czy dwa żądania, z których jedno opiera się na odpowiedzialności kontraktowej, a drugie na odpowiedzialności deliktowej, lecz wynikające z tego samego stosunku prawnego, takiego jak wykonywanie funkcji członka zarządu, należy uznać za mające tę samą podstawę?

                  4.

                  W drugim przypadku, czy art. 33 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 44/2001, na podstawie którego orzeczenie staje się częścią obrotu prawnego w państwach członkowskich w takim samym zakresie i z takimi samymi skutkami jak w państwie członkowskim, w którym zostało wydane, wymaga odniesienia się do prawa sądu pochodzenia, czy też zezwala na zastosowanie prawa sądu, do którego zwrócono się o wydanie orzeczenia, w odniesieniu do związanych z nim skutków procesowych?”.

         (1)  Dz.U. 2001, L 12, s. 1; sprostowania: Dz.U. 2007, L 174, s. 28; Dz.U. 2009, L 311, s. 35.


title: Sprawa C-711/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Belgia) w dniu 25 listopada 2021 r. – XXX/ État belge zastępowane przez Secrétaire d’État à l’Asile et la Migration

text:
               7.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/21

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Belgia) w dniu 25 listopada 2021 r. – XXX/ État belge zastępowane przez Secrétaire d’État à l’Asile et la Migration
      (Sprawa C-711/21)
      (2022/C 64/32)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil d’État

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: XXX

         Druga strona postępowania: État belge zastępowane przez Secrétaire d’État à l’Asile et la Migration

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 4, 7 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 5, art. 6 ust. 6 i art. 13 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (1), analizowane w świetle wyroku z dnia 19 czerwca 2018 r., Gnandi, C-181/16, należy interpretować w ten sposób, że sąd rozpoznający skargę na decyzję nakazującą powrót wydaną w wyniku decyzji o odmowie udzielenia ochrony międzynarodowej nie może, przy ocenie zgodności z prawem decyzji nakazującej powrót, uwzględnić zmian okoliczności, które w świetle wspomnianego art. 5 mogłyby mieć istotny wpływ na ocenę sytuacji, a które zaistniały przed zakończeniem przez Conseil du contentieux des étrangers (sądu do spraw cudzoziemców, Belgia) postępowania w przedmiocie udzielenia ochrony międzynarodowej?

                  2)

                  Czy okoliczności, o których mowa w art. 5 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotu nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich, powinny zaistnieć w czasie, gdy cudzoziemiec legalnie przebywa lub jest uprawniony do przebywania na terytorium państwa członkowskiego?

         (1)  Dz.U. 2008, L 348, s. 98; sprostowanie Dz.U. 2020, L 67, s. 141.


title: Sprawa C-712/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Belgia) w dniu 25 listopada 2021 r. – XXX/État belge zastępowane przez Secrétaire d’État à l’Asile et la Migration

text:
               7.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/21

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Belgia) w dniu 25 listopada 2021 r. – XXX/État belge zastępowane przez Secrétaire d’État à l’Asile et la Migration
      (Sprawa C-712/21)
      (2022/C 64/33)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil d’État

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: XXX

         Druga strona postępowania: État belge zastępowane przez Secrétaire d’État à l’Asile et la Migration

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 7 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 5, art. 6 ust. 6 i art. 13 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (1), analizowane w świetle wyroku z dnia 19 czerwca 2018 r., Gnandi, C-181/16, należy interpretować w ten sposób, że sąd rozpoznający skargę na decyzję nakazującą powrót wydaną w wyniku decyzji o odmowie udzielenia ochrony międzynarodowej nie może, przy ocenie zgodności z prawem decyzji nakazującej powrót, uwzględnić zmian okoliczności, które w świetle wspomnianego art. 5 mogłyby mieć istotny wpływ na ocenę sytuacji, a które zaistniały przed zakończeniem przez Conseil du contentieux des étrangers (sądu do spraw cudzoziemców, Belgia) postępowania w przedmiocie udzielenia ochrony międzynarodowej?

                  2)

                  Czy okoliczności, o których mowa w art. 5 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotu nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich, powinny zaistnieć w czasie, gdy cudzoziemiec legalnie przebywa lub jest uprawniony do przebywania na terytorium państwa członkowskiego?

         (1)  Dz.U. 2008, L 348, s. 98; sprostowanie Dz.U. 2020, L 67, s. 141.


title: Sprawa C-719/21 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 26 kwietnia 2021 r. w sprawie T-472/20 i T-472/20 AJ II, Jouvin/Komisja, wniesione w dniu 25 listopada 2021 r. przez Frédérica Jouvina

text:
               7.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/22

      Odwołanie od postanowienia Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 26 kwietnia 2021 r. w sprawie T-472/20 i T-472/20 AJ II, Jouvin/Komisja, wniesione w dniu 25 listopada 2021 r. przez Frédérica Jouvina
      (Sprawa C-719/21 P)
      (2022/C 64/34)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Frédéric Jouvin (przedstawiciel: adwokat L. Bôle-Richard)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie postanowienia Sądu Unii Europejskiej z dnia 26 kwietnia 2021 r. w sprawie T-472/20 i T-472/20 AJ II, Jouvin/Komisja w zakresie, w jakim Sąd oddalił w nim skargę jako prawnie oczywiście bezzasadną;

                  —

                  uwzględnienie żądań przedstawionych w pierwszej instancji i przekazanie sprawy Komisji;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi trzy zarzuty.
      Zarzut pierwszy dotyczy oczywiście błędnej kwalifikacji okoliczności faktycznych poddanych ocenie Sądu, błędnego ustalenia przez Sąd treści dowodów oraz naruszenia prawa w zakresie wymaganego standardu dowodowego. Zdaniem wnoszącego odwołanie Sąd naruszył prawo, dokonując błędnej kwalifikacji prawnej poddanego jego ocenie stanu faktycznego. Sąd uznał bowiem, że bardzo duża liczba podmiotów uczestniczących w naruszeniu nie podważa ustalenia Komisji, zgodnie z którym brak jest dowodów na istnienie zmowy między przedsiębiorstwami, których dotyczy złożona przez wnoszącego odwołanie skarga do Komisji. Tymczasem stwierdzenie dużej i rosnącej liczby podmiotów uczestniczących w naruszeniu nie ma na celu wykazania istnienia zmowy, lecz wydaje się być jej konsekwencją.
      Wnoszący odwołanie przedstawił dowód na istnienie tej zmowy i wykazał, że z przedsiębiorstwami uczestniczącymi w pracach normalizacyjnych kontaktowano się wcześniej w celu uzyskania licencji na jego portfel patentów. Po fiasku negocjacji wszystkie przedsiębiorstwa, z którymi się skontaktowano, wzięły udział w pracach normalizacyjnych przy ISO i żadne z nich nie dochowało obowiązku zgłoszenia, że wie o istnieniu patentu, który mógłby być związany z opracowywaną normą. Elementy te składają się na naruszenie o charakterze zmowy, które doprowadziło do nadzwyczajnego wzrostu liczby podmiotów uczestniczących w naruszeniu.
      Wnoszący odwołanie podnosi również zarzut dotyczący naruszenia prawa w odniesieniu do standardu dowodowego wymaganego przez Komisję, a następnie przez Sąd w jego postanowieniu w celu wykazania istnienia zmowy między odnośnymi przedsiębiorstwami.
      Zarzut drugi dotyczy nierozpoznania okoliczności faktycznych, o których poinformowano Sąd. Zdaniem wnoszącego odwołanie Sąd orzekł, że wnoszący odwołanie nie podniósł argumentów dotyczących podziału rynku w toku postępowania administracyjnego. Tymczasem wnoszący odwołanie podniósł owe argumenty w toku postępowania administracyjnego w skierowanym do Komisji piśmie z dnia 15 maja 2018 r., a więc ponad dwa lata przed wydaniem przez tę instytucję ostatecznej decyzji o oddaleniu złożonej przez niego skargi. W związku z tym Sąd naruszył prawo, gdy nie ustalił rzeczywistej treści przedstawionego mu dowodu.
      Wreszcie, zarzut trzeci dotyczy naruszenia prawa przez Sąd przy ustaleniu treści dowodów. Sąd uznał, że wnoszący odwołanie wniósł do niego w istocie o stwierdzenie naruszenia reguł konkurencji. Wnoszący odwołanie podnosi jednak, że Komisja, oceniając należycie dowody przedstawione jej w toku postępowania administracyjnego, mogła jedynie stwierdzić istnienie zmowy między przedsiębiorstwami, których dotyczyła skarga do Komisji, a w konsekwencji naruszenie reguł konkurencji.
      Co się tyczy stwierdzenia dyskryminacji, której doświadczył wnoszący odwołanie, ograniczył się on w skardze do rozwinięcia argumentów przedstawionych już w toku postępowania administracyjnego oraz do omówienia oczywistego błędu w ocenie popełnionego przez Komisję poprzez nieuwzględnienie przedstawionych przez niego okoliczności faktycznych. Stwierdzając, że wnoszący odwołanie nie przedstawił żadnego argumentu dotyczącego ewidentnie zaskarżonej decyzji, Sąd naruszył obowiązek uzasadnienia, mimo że wszystkie argumenty wnoszącego odwołanie miały na celu wykazanie oczywistego błędu w ocenie popełnionego przez Komisję.
      Jeśli chodzi o scharakteryzowanie zmowy, wnoszący odwołanie również zarzuca Komisji oczywisty błąd w ocenie. W żadnym razie wnoszący odwołanie nie wniósł do Sądu o bezpośrednie stwierdzenie naruszenia reguł konkurencji, lecz raczej o stwierdzenie, że analiza okoliczności faktycznych przedstawionych Komisji powinna była bezsprzecznie skłonić tę instytucję do stwierdzenia naruszenia reguł konkurencji i oczywistego naruszenia jej własnych zaleceń.


title: Sprawa C-726/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Županijski sud u Puli-Pola (Chorwacja) w dniu 30 listopada 2021 r. – postępowanie karne przeciwko GR, HS, IT, INTER CONSULTING d.o.o. u likvidaciji

text:
               7.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/23

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Županijski sud u Puli-Pola (Chorwacja) w dniu 30 listopada 2021 r. – postępowanie karne przeciwko GR, HS, IT, INTER CONSULTING d.o.o. u likvidaciji
      (Sprawa C-726/21)
      (2022/C 64/35)
      Język postępowania: chorwacki

         Sąd odsyłający

      Županijski sud u Puli-Pola

         Strona w postępowaniu głównym

      GR, HS, IT, INTER CONSULTING d.o.o. u likvidaciji.

         Pytanie prejudycjalne

      Czy przy ocenie naruszenia zasady ne bis in idem można porównywać tylko okoliczności faktyczne przytoczone w petitum aktu oskarżenia Županijsko državno odvjetništvo u Puli-Pola (prokuratury okręgowej w Puli) z dnia 28 września 2015 r. z kluczowymi okolicznościami faktycznymi przytoczonymi w petitum aktu oskarżenia prokuratury w Klagenfurcie z dnia 9 stycznia 2015 r. oraz w sentencji wyroku sądu okręgowego w Klagenfurcie z dnia 3 listopada 2016 r. utrzymanego w mocy wyrokiem sądu najwyższego Republiki Austrii z dnia 4 marca 2019 r., czy też okoliczności faktyczne przytoczone w petitum aktu oskarżenia Županijsko državno odvjetništvo u Puli-Pola (prokuratury okręgowej w Puli) można porównać z okolicznościami faktycznymi przytoczonymi w uzasadnieniu wyroku sądu okręgowego w Klagenfurcie z dnia 3 listopada 2016 r. utrzymanego w mocy wyrokiem sądu najwyższego Republiki Austrii, jak i tymi będącymi przedmiotem postępowania przygotowawczego prowadzonego przez prokuraturę w Klagenfurcie przeciwko wielu osobom, w szczególności przeciwko GR i HS, które zostały następnie pominięte we wniesionym akcie oskarżenia prokuratury w Klagenfurcie z dnia 9 stycznia 2015 r. (a które to okoliczności faktyczne nie były przytoczone w samym petitum)?


title: Sprawa C-742/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 15 września 2021 r. w sprawie T-777/19, CAPA i in./Komisja, wniesione w dniu 30 listopada 2021 r. przez Coopérative des artisans pêcheurs associés (CAPA), Jeana Derosière’a, Fabiena Hagnerégo i in.

text:
               7.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/24

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 15 września 2021 r. w sprawie T-777/19, CAPA i in./Komisja, wniesione w dniu 30 listopada 2021 r. przez Coopérative des artisans pêcheurs associés (CAPA), Jeana Derosière’a, Fabiena Hagnerégo i in.
      (Sprawa C-742/21 P)
      (2022/C 64/36)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Coopérative des artisans pêcheurs associés (CAPA), Jean Derosière, Fabien Hagneré i in. (przedstawiciel: adwokat M. Le Berre)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Comité régional des pêches maritimes et des élevages marins Hauts-de-France, Fonds régional d’organisation du marché du poisson (From Nord), Organisation de producteurs CME Manche-Mer du Nord (OP CME Manche-Mer du Nord), Republika Francuska, Ailes Marines SAS, Éoliennes Offshore des Hautes Falaises, Éoliennes Offshore du Calvados, Parc du Banc de Guérande, Éoliennes en Mer Dieppe Le Tréport, Éoliennes en Mer Îles d’Yeu et de Noirmoutier, Herviou & Associés SARL

         Żądania wnoszących odwołanie

      Wnoszący odwołanie wnoszą do Trybunału o:

                  —

                  uznanie niniejszego odwołania za dopuszczalne i zasadne;

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 15 września 2021 r. w sprawie T-777/19 CAPA i in./Komisja Europejska;

                  —

                  uznanie skargi wniesionej do Sądu za dopuszczalną;

                  —

                  przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania;

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnoszą sześć zarzutów.
      Zarzut pierwszy dotyczy braku skutecznej kontroli sądowej. Zdaniem wnoszących odwołanie Sąd nie wykonał w pełni swoich funkcji sądowniczych, ponieważ nie zbadał, czy istniało ryzyko konkretnego oddziaływania spornej pomocy na wnoszących odwołanie.
      Zarzut drugi dotyczy błędnych ustaleń i przeinaczenia dowodów. Zdaniem wnoszących odwołanie Sąd dokonał błędnych ustaleń w odniesieniu do niektórych dowodów przedstawionych przez wnoszących odwołanie i przeinaczył niektóre inne dowody również przedstawione przez wnoszących odwołanie, w szczególności w odniesieniu do ryzyka wpływu spornej pomocy na działalność wnoszących odwołanie.
      Zarzut trzeci dotyczy błędów w kwalifikacji okoliczności faktycznych. Zdaniem wnoszących odwołanie zaskarżony wyrok zawiera błędy w zakresie kwalifikacji okoliczności faktycznych, polegające na rozróżnieniu niektórych skutków spornej pomocy i uznaniu, że niektóre z tych skutków można oddzielić od spornej pomocy.
      Zarzut czwarty dotyczy błędnego zastosowania art. 108 ust. 2 TFUE i art. 1 lit. h) rozporządzenia (UE) 2015/1589 (1). Zdaniem wnoszących odwołanie, w zaskarżonym wyroku błędnie zastosowano pojęcie zainteresowanej strony w rozumieniu tych przepisów, zarówno z punktu widzenia istnienia stosunku konkurencji między wnoszącymi odwołanie a beneficjentami spornej pomocy, jak i z punktu widzenia ryzyka konkretnego wpływu spornej pomocy na wnoszących odwołanie.
      Zarzut piąty dotyczy błędnego zastosowania art. 39 TFUE. Zdaniem wnoszących odwołanie w zaskarżonym wyroku błędnie zastosowano art. 39 TFUE w odniesieniu do kwestii, czy wnoszący odwołanie mają status zainteresowanej strony.
      Wreszcie zarzut szósty dotyczy braku uzasadnienia, ponieważ zaskarżony wyrok uchybia obowiązkowi uzasadnienia, w szczególności nie uzasadniając pozbawienia wnoszących odwołanie statusu zainteresowanej strony, stwierdzenia braku związku między sporną pomocą a ryzykiem oddziaływania projektów eksploatacji farm wiatrowych będących beneficjentami pomocy oraz nieuwzględnienia „szczególnego charakteru” działalności połowowej w rozumieniu art. 39 TFUE w ramach badania statusu wnoszących odwołanie jako zainteresowanej strony.

         (1)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (tekst jednolity) (Dz.U. 2015, L 248, s. 9).


title: Sprawa C-757/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 29 września 2021 r. w sprawie T-342/18, Nichicon Corporation/Komisja, wniesione w dniu 9 grudnia 2021 r. przez Nichicon Corporation

text:
               7.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/25

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 29 września 2021 r. w sprawie T-342/18, Nichicon Corporation/Komisja, wniesione w dniu 9 grudnia 2021 r. przez Nichicon Corporation
      (Sprawa C-757/21 P)
      (2022/C 64/37)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Nichicon Corporation (przedstawiciele: A. Ablasser-Neuhuber, F. Neumayr, G. Fussenegger, H. Kühnert, Rechtsanwälte)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania strony wnoszącej odwołanie

      Strona wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku oraz stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2018) 1768 final z dnia 21 marca 2018 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG (sprawa AT.40136 – Kondensatory) w zakresie, w jakim decyzja dotyczy wnoszącej odwołanie.

                  —

                  posiłkowo, uchylenie zaskarżonego wyroku, w zakresie, w jakim

                              —

                              oddala pierwszy zarzut dotyczący błędnych ustaleń faktycznych w odniesieniu do spotkań z dnia „18 grudnia 1998 r.”, z „kwietnia/maja 2005 r.”, z „lutego 2009 r.”, z „lipca 2009 r.”, z dnia „9 marca 2010 r.” i z dnia „31 maja 2010 r.”, które stanowiły uzasadnienie dla uznania, że wnosząca odwołanie uczestniczyła w naruszeniu unijnego prawa konkurencji;

                              —

                              oddala drugą część zarzutu drugiego dotyczącego braku odpowiedzialności wnoszącej odwołanie za dwu- i trójstronne kontakty innych przedsiębiorstw;

                              —

                              oddala trzecią część zarzutu drugiego dotyczącego braku udziału wnoszącej odwołanie w jednolitym i ciągłym naruszeniu przed dniem 7 listopada 2003 r.;

                              —

                              oddala czwarty zarzut dotyczący oczywistych błędów w ocenie przy ustalaniu kwoty grzywny

                        i w konsekwencji częściowe stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz obniżenie grzywny w wysokości 72 901 000 EUR nałożonej na wnoszącą odwołanie do odpowiedniej kwoty;

                  —

                  posiłkowo, przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Odwołanie opiera się na czterech zarzutach:

         Zarzut pierwszy odwołania: naruszenie istotnego wymogu proceduralnego, ponieważ nie sporządzono uwierzytelnionego odpisu zaskarżonego wyroku w całości.
      Zaskarżony wyrok nie został podpisany własnoręcznie przez właściwych sędziów, a zatem nie został należycie sporządzony. Brak podpisów stanowi naruszenie istotnych wymogów proceduralnych, w związku z czym zaskarżony wyrok powinien zostać uchylony.

         Zarzut drugi odwołania: błąd w ocenie ustaleń faktycznych Komisji.
      Wnosząca odwołanie podnosi, że dokonana przez Sąd ocena zarzutów podniesionych przez nią w pierwszej instancji jest dotknięta przeinaczeniem dowodów, naruszeniem prawa i niedostatecznym uzasadnieniem.

         Zarzut trzeci odwołania dotyczący naruszenia prawa w ramach analizy ustaleń faktycznych Komisji w zakresie istnienia jednolitego i ciągłego naruszenia oraz odpowiedzialności wnoszącej odwołanie za jej udział w tym naruszeniu.
      W pierwszej kolejności wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd nie uzasadnił w wystarczający sposób oddalenia jej zarzutu, że Komisja nie wykazała w sposób wymagany prawem odpowiedzialności wnoszącej odwołanie za dwu- i trójstronne kontakty innych zainteresowanych przedsiębiorstw, co stanowi naruszenie prawa. W drugiej kolejności naruszenie prawa stanowi również oddalenie podniesionego przez wnoszącą odwołanie zarzutu, iż Komisja nie udowodniła ciągłości naruszenia.

         Zarzut czwarty odwołania dotyczący oczywistych błędów w ocenie przy ustalaniu grzywny.
      Po pierwsze, fakt, że Sąd przyjął za podstawę obrotu sprzedaż zafakturowaną w EOG, a nie sprzedaż dostarczoną/wysłaną do EOG, stanowi naruszenie prawa. Ustalając współczynnik wagi naruszenie na poziomie 16 % Sąd również zastosował nieodpowiednie kryteria prawne, ponieważ nie uwzględnił indywidualnej sytuacji wnoszącej odwołanie. Po drugie, nie uwzględnił on w wystarczającym stopniu okoliczności łagodzących, ponieważ całkowita kwota grzywny nałożonej na wnoszącą odwołanie była nieproporcjonalna. Sąd naruszył w ten sposób między innymi zasady proporcjonalności i równego traktowania, ponieważ nie uwzględnił w należyty sposób ograniczonego udziału wnoszącej odwołanie. Wnosząca odwołanie podnosi również, że Sąd naruszył prawo nie uznając niedbalstwa i zachowania konkurencyjnego wnoszącej odwołanie za okoliczności łagodzące.


title: Sprawa C-759/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 29 września 2021 r. w sprawie T-363/18, Nippon Chemi-Con Corporation/Komisja, wniesione w dniu 10 grudnia 2021 r. przez Nippon Chemi-Con Corporation

text:
               7.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/26

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 29 września 2021 r. w sprawie T-363/18, Nippon Chemi-Con Corporation/Komisja, wniesione w dniu 10 grudnia 2021 r. przez Nippon Chemi-Con Corporation
      (Sprawa C-759/21 P)
      (2022/C 64/38)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Nippon Chemi-Con Corporation (przedstawiciele: H.-J. Niemeyer, M. Röhrig, P. Neideck, Rechtsanwälte, I.-L. Stoicescu, avocate)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącej odwołanie

      Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku i stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 21 marca 2018 r. (1), dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG (sprawa AT.40136 – Kondensatory) w zakresie dotyczącym wnoszącej odwołanie;

                  —

                  tytułem ewentualnym, uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie, w jaki dotyczy on grzywny nałożonej na wnoszącą odwołanie i stwierdzenie nieważności art. 2 lit. j) decyzji Komisji z dnia 21 marca 2018 r.;

                  —

                  tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, obniżenie kwoty nałożonej na wnoszącą odwołanie grzywny w zakresie, w jakim podniesione w ramach odwołanie zarzuty zostaną uznane za zasadne, oraz

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania w obu instancjach.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie swego odwołania wnoszące je podnosi sześć zarzutów.
      1.   Brak podpisania wyroku przez sędziów

      Przy braku podpisów sędziów zaskarżony wyrok jest, zgodnie z art. 118 regulaminu postępowania przed Sądem i art. 37 Statutu Trybunału Sprawiedliwości, w całości nieważny.
      2.   Naruszenie art. 101 TFUE (pkt 143–307 zaskarżonego wyroku)

      Sąd dopuścił się naruszenia prawa przy stosowaniu art. 101 TFUE, gdy potwierdził stwierdzone przez Komisję naruszenie. Sąd nie ocenił właściwie znaczenia, jakie ma zarzucane naruszenie dla EOG. W niewłaściwy sposób zastosował on orzecznictwo dotyczące łańcucha poszlak i przeniósł ciężar dowodu na skarżącą w pierwszej instancji, naruszając w ten sposób prawo do domniemania niewinności.
      3.   Jednolite i ciągłe naruszenie (pkt 308–400 wyroku)

      Sąd dopuścił się naruszenia prawa przy stosowaniu art. 101 TFUE, gdy doszedł do wniosku o istnieniu jednolitego i ciągłego naruszenia obejmującego wszystkie kondensatory elektrolitowe w okresie od dnia 26 lipca 1998 r. do dnia 23 kwietnia 2012 r. Sąd nie zażądał wykazania w wymagany prawem sposób, czy istniał całościowy plan, co stanowi przesłankę zaistnienia jednolitego i ciągłego naruszenia. Ponadto, nawet w przypadku zaakceptowania zaproponowanego kryterium prawnego, na podstawie stwierdzonych przez Sąd okoliczności faktycznych nie można stwierdzić, że doszło do ciągłego, czyli nieprzerwanego, naruszenia.
      4.   Naruszenie ze względu na cel (pkt 401–429 wyroku)

      Sąd dopuścił się naruszenia prawa przy stosowaniu art. 101 TFUE, gdy potwierdził stanowisko Komisji Europejskiej, zgodnie z którym to całe naruszenie musi zostać zakwalifikowane jako naruszenie ze względu na cel. Sąd nie przedstawił rozumowania wystarczającego, aby poprzeć swe ustalenia i nie zastosował wymaganego prawem kryterium dla oceny wymienianej informacji.
      5.   Właściwość miejscowa (pkt 71–83 wyroku)

      Sąd dopuścił się naruszenia prawa potwierdzając, że Komisji przysługuje, zgodnie z art. 101 TFUE oraz art. 53 i 56 EOG, właściwość miejscowa do ścigania naruszenia w jego całości. Sąd w celu ustalenia tej właściwości powinien był raczej zastosować próg tolerancji niż zadowalać się stwierdzeniem „samego faktu sprzedawania w Unii produktu objętego tym kartelem” i, w każdym razie, powinien był uzasadnić swój wniosek w wystarczający sposób.
      6.   Obliczanie grzywny (pkt 430–526 wyroku)

      Sąd nie zastosował właściwie zasady proporcjonalności i, przeprowadzając ocenę dowodów przedstawionych przez wnoszącą odwołanie przed Komisją, dopuścił się naruszenia szeregu wymogów proceduralnych, a mianowicie obowiązków uzasadnienia i przeprowadzenia całościowego postępowania dowodowego i całościowej oceny okoliczności faktycznych.

         (1)  Decyzja C(2018) 1768 final.


title: Sprawa C-366/19: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 26 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofiyski rayonen sad – Bułgaria) – „BOSOLAR” EOOD/„CHEZ ELEKTRO BULGARIA” AD, przy udziale: „NATSIONALNA ELEKTRICHESKA KOMPANIA” EAD

text:
               7.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/28

      Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 26 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofiyski rayonen sad – Bułgaria) – „BOSOLAR” EOOD/„CHEZ ELEKTRO BULGARIA” AD, przy udziale:„NATSIONALNA ELEKTRICHESKA KOMPANIA” EAD
      (Sprawa C-366/19) (1)

      (2022/C 64/39)
      Język postępowania: bułgarski
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 255 z 29.7.2019.


title: Sprawa C-136/21: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 26 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Constitucional – Portugalia) – Autoridade Tributária e Aduaneira/VectorImpacto – Automóveis Unipessoal Lda

text:
               7.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/28

      Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 26 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Constitucional – Portugalia) – Autoridade Tributária e Aduaneira/VectorImpacto – Automóveis Unipessoal Lda
      (Sprawa C-136/21) (1)

      (2022/C 64/40)
      Język postępowania: portugalski
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 189 z 17.5.2021.


title: Sprawa T-751/21: Skarga wniesiona w dniu 26 listopada 2021 r. – EMS Electro Medical Systems/EUIPO (AIRFLOW)

text:
               7.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/29

      Skarga wniesiona w dniu 26 listopada 2021 r. – EMS Electro Medical Systems/EUIPO (AIRFLOW)
      (Sprawa T-751/21)
      (2022/C 64/41)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: EMS Electro Medical Systems GmbH (Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci K. Scheib i C. Schulte)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską słownego znaku towarowego AIRFLOW – zgłoszenie nr 1 533 193

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 września 2021 r. w sprawie R 546/2021-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  nakazanie EUIPO pokrycia własnych kosztów oraz kosztów poniesionych przez EMS Electro Medical Systems GmbH.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Dokonanie nieprawidłowej wykładni art. 7 ust. 1 lit. c) i art. 7 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Dokonanie nieprawidłowej wykładni art. 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 75 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 76 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-762/21: Skarga wniesiona w dniu 8 grudnia 2021 r. – C&C IP UK/EUIPO – Tipico Group (t)

text:
               7.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/29

      Skarga wniesiona w dniu 8 grudnia 2021 r. – C&C IP UK/EUIPO – Tipico Group (t)
      (Sprawa T-762/21)
      (2022/C 64/42)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: C&C IP UK Ltd (Brystol, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci A. von Mühlendahl i H. Hartwig)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Tipico Group ltd. (St. Julian’s, Malta)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego t – zgłoszenie nr 17 915 463

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 września 2021 r. w sprawie R 2326/2020-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  oddalenie odwołania wniesionego przez Tipico Group Ltd. na decyzję Wydziału Sprzeciwów EUIPO z dnia 19 października 2020 r. w sprawie B3 080 138;

                  —

                  obciążenie EUIPO oraz Tipico Group Ltd., jeśli wstąpi do sprawy w charakterze interwenienta, kosztami.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-766/21: Skarga wniesiona w dniu 9 grudnia 2021 r. – Daw/EUIPO – Sapa Building Systems (alpina)

text:
               7.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/30

      Skarga wniesiona w dniu 9 grudnia 2021 r. – Daw/EUIPO – Sapa Building Systems (alpina)
      (Sprawa T-766/21)
      (2022/C 64/43)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Daw SE (Ober-Ramstadt, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Haberl)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Sapa Building Systems SpA (Naviglio, Włochy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego alpina – zgłoszenie nr 15 123 342

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 września 2021 r. w sprawie R 2198/2020-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie Sapa Building Systems SpA kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 33 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-776/21: Skarga wniesiona w dniu 14 grudnia 2021 r. – Gameageventures/EUIPO (GAME TOURNAMENTS)

text:
               7.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/31

      Skarga wniesiona w dniu 14 grudnia 2021 r. – Gameageventures/EUIPO (GAME TOURNAMENTS)
      (Sprawa T-776/21)
      (2022/C 64/44)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Gameageventures LLP (Folkestone, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat S. Santos Rodríguez)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego GAME TOURNAMENTS – zgłoszenie nr 18 207 605

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 października 2021 r. w sprawie R 211/2021-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w postępowaniu przed EUIPO.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie obowiązku uzasadnienia i prawa do bycia wysłuchanym;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie zasad równego traktowania i dobrej administracji.


title: Sprawa C-632/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia e Instrucción n° 2 de Granadilla de Abona (Hiszpania) w dniu 14 października 2021 r. – JF i NS/Diamond Resorts Europe Limited (Sucursal en España), Diamond Resorts Spanish Sales S.L. i Sunterra Tenerife Sales S.L.

text:
               7.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/12

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia e Instrucción no 2 de Granadilla de Abona (Hiszpania) w dniu 14 października 2021 r. – JF i NS/Diamond Resorts Europe Limited (Sucursal en España), Diamond Resorts Spanish Sales S.L. i Sunterra Tenerife Sales S.L.
      (Sprawa C-632/21)
      (2022/C 64/19)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Juzgado de Primera Instancia e Instrucción no 2 de Granadilla de Abona.

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: JF i NS.

         Strona pozwana: Diamond Resorts Europe Limited (Sucursal en España), Diamond Resorts Spanish Sales S.L. i Sunterra Tenerife Sales S.L.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy do umów, których obie strony są obywatelami Zjednoczonego Królestwa, mają zastosowanie konwencja rzymska z 1980 r. (1). o prawie właściwym dla zobowiązań umownych i rozporządzenie 593/2008 (2) w sprawie prawa właściwego dla zobowiązań umownych?
                  W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze

                  2)

                  Czy rozporządzenie 593/2008 należy interpretować w ten sposób, że ma ono zastosowanie do umów zawartych przed jego wejściem w życie, zgodnie z art. 24 tego rozporządzenia? Jeśli odpowiedź jest przecząca, to czy umowę o timeshare w formie subskrypcji punktów klubowych, należy uznać za objętą zakresem stosowania art. 4 ust. 3 lub art. 5 konwencji rzymskiej z 1980 r. również w przypadku, w którym to konsument wybiera, jako prawo właściwe, prawo innego państwa niż państwo, w którym ma miejsce zwykłego pobytu? A jeśli odpowiedź brzmi, że umowa ta może zostać objęta przez oba przepisy, to które uregulowanie miałoby pierwszeństwo?

                  3)

                  Niezależnie od odpowiedzi na pytanie drugie, czy umowę o timeshare w formie subskrypcji punktów klubowych należy uznać za umowę na podstawie której następuje nabycie praw rzeczowych na nieruchomościach czy też praw obligacyjnych o charakterze stowarzyszeniowym?

                              —

                              W przypadku uznania, że dochodzi do nabycia praw rzeczowych, w celu ustalenia prawa właściwego, który przepis: art. 4 lit. c), czy art. 6 ust. 1 powinien mieć pierwszeństwo zastosowania, również w przypadku, w którym konsument jako prawo właściwe wybiera prawo innego państwa niż państwo, w którym ma miejsce zwykłego pobytu?

                              —

                              W przypadku uznania, że dochodzi do nabycia praw obligacyjnych, czy należy je uznać za prawo do korzystania z nieruchomości w rozumieniu art. 4 lit. c), czy też jako świadczenie usług w rozumieniu art. 4 lit. b)? A w każdym wypadku czy pierwszeństwo zastosowania, jeśli chodzi o stosunek z konsumentami i/lub użytkownikami, ma art. 6 ust. 1, również w przypadku, w którym to konsument wybiera jako prawo właściwe prawo innego państwa niż państwo, w którym ma miejsce zwykłego pobytu?

                  4)

                  We wszystkich powyższych przypadkach, czy przepisy konwencji rzymskiej z 1980 r. i rozporządzenia 593/2008 dotyczące prawa właściwego należy interpretować w ten sposób, że zgodny z nimi jest przepis krajowy, który stanowi, że „Wszystkie umowy odnoszące się do praw związanych z korzystaniem we wskazanym lub podlegającym wskazaniu okresie w roku z jednej lub więcej nieruchomości znajdujących się w Hiszpanii podlegają przepisom niniejszej ustawy, bez względu na miejsce i datę ich zawarcia”?

         (1)  Konwencja o prawie właściwym dla zobowiązań umownych, otwarta do podpisu w Rzymie dnia 19 czerwca 1980 roku (
            Dz.U. 1980, L 266, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 593/2008 z dnia 17 czerwca 2008 r. w sprawie prawa właściwego dla zobowiązań umownych (Rzym I) (
            Dz.U. 2008, l 177, s. 6).


title: Sprawa C-635/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Bremen (Niemcy) w dniu 15 października 2021 r. – LB GmbH/Hauptzollamt D

text:
               7.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/13

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Bremen (Niemcy) w dniu 15 października 2021 r. – LB GmbH/Hauptzollamt D
      (Sprawa C-635/21)
      (2022/C 64/20)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Finanzgericht Bremen

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: LB GmbH

         Strona przeciwna: Hauptzollamt D

         Pytania prejudycjalne

      Czy Nomenklaturę scaloną w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (1) zmienionego rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2016/1821 z dnia 6 października 2016 r. zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (2) należy interpretować w ten sposób, że tzw. air lounger [nadmuchiwane sofy] takie jak w niniejszej sprawie i szczegółowo opisane w postanowieniu należy zaklasyfikować do podpozycji 9401 8000?

         (1)  Dz.U. 1987, L 256, s. 1.

         (2)  Dz.U. 2016, L 294, s. 1.


title: Sprawa C-640/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Cluj (Rumunia) w dniu 19 października 2021 r. – SC Zes Zollner Electronic SRL/Direcţia Regională Vamală Cluj – Biroul Vamal de Frontieră Aeroport Cluj Napoca

text:
               7.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/13

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Cluj (Rumunia) w dniu 19 października 2021 r. – SC Zes Zollner Electronic SRL/Direcţia Regională Vamală Cluj – Biroul Vamal de Frontieră Aeroport Cluj Napoca
      (Sprawa C-640/21)
      (2022/C 64/21)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Tribunalul Cluj

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnoszący odwołanie: SC Zes Zollner Electronic SRL

         Druga strona postępowania: Direcţia Regională Vamală Cluj – Biroul Vamal de Frontieră Aeroport Cluj Napoca

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 173 lub 174 rozporządzenia [nr] 952/2013 (1) ma zastosowanie w przypadku, gdy odbiorca towarów zauważy różnicę ilościową w postaci nadwyżki w porównaniu z tą wskazaną w pierwotnym zgłoszeniu celnym?

                  2)

                  Czy wyrażenie „towar[y] inn[e] niż te, których dotyczyło pierwotnie [zgłoszenie celne]” w rozumieniu art. 173 [tego] rozporządzenia, odnosi się do towarów, które różnią się pod względem ilości lub jakości albo pod tymi dwoma względami?

                  3)

                  W przypadku stwierdzenia różnicy ilościowej polegającej na nadwyżce w stosunku do towarów wskazanych w zgłoszeniu celnym, czy na podstawie [wyżej wskazanego] rozporządzenia odbiorcy towarów przysługuje środek proceduralny, który pozwoliłby mu na skorygowanie błędów bez ponoszenia sankcji administracyjnych lub karnych?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające unijny kodeks celny (Dz.U. 2013, L 269, s. 1).


title: Sprawa C-654/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Warszawie (Polska) w dniu 28 października 2021 r. – LM przeciwko KP

text:
               7.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/14

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Warszawie (Polska) w dniu 28 października 2021 r. – LM przeciwko KP
      (Sprawa C-654/21)
      (2022/C 64/22)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Okręgowy w Warszawie

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: LM

         Strona pozwana: KP

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 124 lit. d) w zw. z art. 128 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady UE nr 2017/1001 z 14 czerwca 2017 roku w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (1), rozumieć należy w ten sposób, że zawarte w tych przepisach określenie „roszczenie wzajemne o unieważnienie” może oznaczać żądanie unieważnienia wyłącznie w takim zakresie, w jakim pozostaje ono w związku z roszczeniem powoda z tytułu naruszenia unijnego znaku towarowego – co pozwala sądowi krajowemu nie rozpoznawać roszczenia wzajemnego o unieważnienie w zakresie szerszym, niż pozostający w związku z roszczeniem powoda z tytułu naruszenia?

                  2)

                  Czy art. 129 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady UE nr 2017/1001 z 14 czerwca 2017 roku w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej rozumieć należy w ten sposób, że powołany przepis – stanowiąc o „przepisach proceduralnych odnoszących się do tego samego rodzaju powództwa, jak w przypadku krajowego znaku towarowego” – odnosi się do krajowych przepisów procesowych, które znalazłyby zastosowanie w konkretnym postępowaniu o naruszenie prawa do znaku unijnego (oraz postępowaniu z pozwu wzajemnego o unieważnienie), czy też odnosi się ogólnie do krajowych przepisów procesowych obecnych w porządku prawnym państwa członkowskiego – co ma znaczenie wówczas, gdy, ze względu na datę wszczęcia konkretnego postępowania o naruszenie prawa do znaku unijnego, przepisy procesowe o powództwie wzajemnym o unieważnienie znaku, odnoszące się do znaków krajowych, nie istniały w porządku prawnym państwa członkowskiego?

         (1)  Dz. U. 2017, L 154, s. 1


title: Sprawa C-664/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrhovno sodišče Republike Slovenije (Słowenia) w dniu 5 listopada 2021 r. – NEC PLUS ULTRA COSMETICS AG/Republika Słowenii

text:
               7.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/14

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrhovno sodišče Republike Slovenije (Słowenia) w dniu 5 listopada 2021 r. – NEC PLUS ULTRA COSMETICS AG/Republika Słowenii
      (Sprawa C-664/21)
      (2022/C 64/23)
      Język postępowania: słoweński

         Sąd odsyłający

      Vrhovno sodišče Republike Slovenije

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: NEC PLUS ULTRA COSMETICS AG

         Strona przeciwna: Republika Słowenii

         Pytania prejudycjalne

      Czy przepisy dyrektywy VAT (1), w szczególności jej art. 131 i 138 ust. 1, oraz zasady prawa Unii, w szczególności zasady neutralności […] podatkowej, skuteczności i proporcjonalności, stoją na przeszkodzie przepisom krajowym, które zakazują przedstawiania i przeprowadzania nowych dowodów w celu wykazania, że spełnione zostały wymogi materialne określone w art. 138 ust. 1 dyrektywy VAT, już w toku postępowania administracyjnego w pierwszej instancji, a konkretnie w ramach uwag przedstawionych w odniesieniu do protokołu kontroli podatkowej wydanego przed wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego?

         (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1).


title: Sprawa C-669/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Judicial da Comarca do Porto – Juízo Central Cível da Póvoa de Varzim (Portugalia) w dniu 9 listopada 2021 r. – Gencoal S.A./Conceito Norte – Consultadoria de Gestão, Lda., BT

text:
               7.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/15

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Judicial da Comarca do Porto – Juízo Central Cível da Póvoa de Varzim (Portugalia) w dniu 9 listopada 2021 r. – Gencoal S.A./Conceito Norte – Consultadoria de Gestão, Lda., BT
      (Sprawa C-669/21)
      (2022/C 64/24)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd odsyłający

      Tribunal Judicial da Comarca do Porto – Juízo Central Cível da Póvoa de Varzim

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Gencoal S.A..

         Strona pozwana: Conceito Norte – Consultadoria de Gestão, Lda., BT

         Pytania prejudycjalne

      Czy art. 31 ust. 1 i 4 dekretu królewskiego 1624/1992 z dnia 29 grudnia, będącego hiszpańskim odpowiednikiem rozporządzenia o VAT, jak również art. 15 ust. 1 dyrektywy 2008/9/CE (1) z dnia 12 lutego 2008 r., przewidując, że termin na złożenie wniosku o zwrot podatku od wartości dodanej przez przedsiębiorców i osoby wykonujące jednoosobowo działalność gospodarczą, którzy nie mają siedziby na terytorium stosowania podatku, ale na terenie Wspólnoty [Unii Europejskiej] rozpoczyna swój bieg [pierwszego dnia] po zakończeniu każdego kwartału lub roku i kończy się w dniu 30 września roku następującego po roku, w którym zapłacone zostały odnośne kwoty podatku, a w konsekwencji, że wniosek o zwrot należy złożyć w państwie członkowskim siedziby do dnia 30 września roku następującego po okresie zwrotu, naruszają zasadę neutralności podatkowej (z konsekwencją na poziomie neutralności w zakresie konkurencji i zasadę równości w aspekcie zakazu dyskryminacji), jaka wynika ze wspólnego systemu podatku od wartości dodanej ustanowionego w motywach 4, 5, i 7 oraz art. 167, 170, 171 i 178 dyrektywy Rady 2006/112/WE (2) z dnia 28 listopada 2006 r., zmienionej dyrektywą Rady 2008/8/WE (3) z dnia 12 lutego 2008, jak również z prawa podstawowego ustanowionego w art. 41 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

         (1)  Dyrektywa Rady 2008/9/WE z dnia 12 lutego 2008 r. określająca szczegółowe zasady zwrotu podatku od wartości dodanej, przewidzianego w dyrektywie 2006/112/WE, podatnikom niemającym siedziby w państwie członkowskim zwrotu, lecz mającym siedzibę w innym państwie członkowskim (Dz.U. 2008, L 44, s. 23).

         (2)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1).

         (3)  Dyrektywa Rady 2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r. zmieniająca dyrektywę 2006/112/WE w odniesieniu do miejsca świadczenia usług (Dz.U. 2008, L 44, s. 11).


title: Sprawa C-670/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Köln (Niemcy) w dniu 9 listopada 2021 r. – BA/Finanzamt X

text:
               7.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/16

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Köln (Niemcy) w dniu 9 listopada 2021 r. – BA/Finanzamt X
      (Sprawa C-670/21)
      (2022/C 64/25)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Finanzgericht Köln

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: BA

         Strona pozwana: Finanzamt X

         Pytania prejudycjalne

      Czy art. 63 ust. 1, art. 64 i art. 65 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie krajowemu uregulowaniu państwa członkowskiego dotyczącemu poboru podatku od spadków, które przewiduje, że przy obliczaniu tego podatku uwzględnia się pełną wartość nieruchomości zabudowanej należącej do majątku prywatnego położonej w państwie trzecim (tutaj: w Kanadzie) i wynajmowanej na cele mieszkaniowe, podczas gdy w przypadku nieruchomości stanowiącej majątek prywatny położonej w Niemczech, w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w państwie należącym Europejskiego Obszaru Gospodarczego i wynajmowanej na cele mieszkaniowe jedynie 90 % jej wartości?