title: Sprawa T-291/10: Postanowienie Sądu z dnia 8 kwietnia 2011 r. — Martin przeciwko Komisji (Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Dorozumiana odmowa dostępu — Wyraźna decyzja wydana po wniesieniu skargi — Umorzenie postępowania)

text:
               18.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/15

         Postanowienie Sądu z dnia 8 kwietnia 2011 r. — Martin przeciwko Komisji
   (Sprawa T-291/10) (1)

   (Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dorozumiana odmowa dostępu - Wyraźna decyzja wydana po wniesieniu skargi - Umorzenie postępowania)
   2011/C 179/27
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Anne Martin (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: U. O’Dwyer, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Costa de Oliveira i C. ten Dam, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Królestwo Danii (przedstawiciel: S. Juul Jørgensen, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji Komisji z dnia 20 kwietnia 2010 r. odmawiającej udzielenia skarżącej dostępu do dokumentów znajdujących się w aktach sprawy Komisji dotyczących pomocy państwa N 654/2008 zgłoszonej w dniu 19 grudnia 2008 r. przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej na rzecz Short Brothers plc.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie zostaje umorzone.

               2)

               Komisja Europejska pokrywa koszty własne oraz koszty poniesione przez Anne Martin.

               3)

               Królestwo Danii ponosi koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 234 z 28.8.2010.


title: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 8 września 2005 r. w sprawie C-462/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 2001/40/WE — Wzajemne uznawanie decyzji o wydalaniu obywateli państw trzecich — Brak transpozycji w przewidzianym terminie)

text:
               29.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/10

      WYROK TRYBUNAŁU

   (czwarta izba)
   z dnia 8 września 2005 r.
   w sprawie C-462/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 2001/40/WE - Wzajemne uznawanie decyzji o wydalaniu obywateli państw trzecich - Brak transpozycji w przewidzianym terminie)
   (2005/C 271/19)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie C-462/04, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 29 października 2004 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: C. O'Reilly i E. de March) przeciwko Republice Włoskiej (pełnomocnik: I. M. Braguglia, wspierany przez A. Cingolo, avvocato), Trybunał (czwarta izba), w składzie: K. Lenarts, prezes izby, J. N. Cunha Rodrigues i M. Ilešič (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: M. Poiares Maduro, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 8 września 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Nie ustanawiając w przewidzianym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Rady 2001/40/WE z dnia 28 maja 2001 r. w sprawie wzajemnego uznawania decyzji o wydalaniu obywateli państw trzecich — za wyjątkiem art. 7 rzeczonej dyrektywy — Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Skarga zostaje oddalona w pozostałej części.

               3)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 6 z 8.1.2005


title: Sprawa T-95/09: Skarga wniesiona w dniu 26 lutego 2009 r. – Unitek Phosphorus przeciwko Komisji

text:
               1.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/32

         Skarga wniesiona w dniu 26 lutego 2009 r. – Unitek Phosphorus przeciwko Komisji
   (Sprawa T-95/09)
   2009/C 102/48
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: United Phosphorus (Warringthon, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: C. Mereu i K. Van Maldegem, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie dopuszczalności skargi,

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania,

               —

               podjęcie dalszych wymaganych środków prawnych.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejszą skargą skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności w trybie art. 230 WE decyzji Komisji z dnia 7 listopada 2008 r. dotyczącej niewłączenia napropamidu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję (notyfikowana jako dokument nr C(2008) 6281) (1). Środek ten będzie skuteczny od dnia 7 maja 2009 r.
   Na poparcie swych żądań skarżąca przedstawia następujące trzy zarzuty.
   Po pierwsze skarżąca podnosi, że w zaskarżonej decyzji dopuszczono się rażących błędów w ocenie. Zdaniem skarżącej w zaskarżonej opinii brak jest wystarczającego naukowego wyjaśnienia zawartych tam wniosków a Komisja nie uwzględniła wszystkich dostępnych naukowych wyjaśnień z naruszeniem art. 5 dyrektywy 91/414 (2) i art. 11 (2) rozporządzenia 1490/2002 (3).
   Po drugie skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła podstawowe wymogi proceduralne, np. art. 11 rozporządzenia n 1490/2002 jako że wskutek zarzucanego jej sprzecznego i niespójnego zachowania skarżąca utraciła prawo do wycofania poparcia dla substancji w zamian za przedłużenie okresu wycofania w czasie ponownego przedstawienia wniosku. Ponadto skarżąca podnosi, że Komisja nie wydała zaskarżonej decyzji w przewidzianym terminie i naruszyła w ten sposób art. 11 ust. 4 rozporządzenia nr 1490/2002.
   Po trzecie skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła podstawowe zasady prawa wspólnotowego, takie jak zasada uzasadnionych oczekiwań, zasada sprawiedliwego wysłuchania i prawo skarżącej do obrony oraz zasadę proporcjonalności, o której mowa w art. 5 WE ponieważ zdaniem skarżącej Komisja mogła przedłużyć na rzecz skarżącej terminy by dać EFTA więcej czasu na dokonanie przeglądu informacji i danych przedstawionych przez skarżącą. Podnosi ona dalej, że Komisja nie przedstawiła prawidłowego uzasadnienia, by uzasadnić różnicę opinii z RMS i EFTA i naruszyła w ten sposób obowiązki, o których mowa w art. 253 WE.

      (1)  Dz.U. 2008 L 326, s. 35

      (2)  Dyrektywa Rady z dnia 15 lipca 1991 r. dotycząca wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (Dz.U. 1991 L 230, s. 1)

      (3)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1490/2002 z dnia 14 sierpnia 2002 r. ustanawiające dalsze szczegółowe zasady realizacji trzeciego etapu programu prac określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 451/2000 (Dz.U. 2002 L 224, s. 23)


title: Wyrok Trybunału z dnia 19 kwietnia 2016 r. w sprawie E-14/15 – Holship Norge AS przeciwko Norsk Transportarbeiderforbund (Artykuły 31, 53 i 54 Porozumienia EOG – Prawo konkurencji – Układy zbiorowe – Działania zbiorowe – Swoboda przedsiębiorczości)

text:
               2.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 33/7

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 19 kwietnia 2016 r.
   w sprawie E-14/15
   Holship Norge AS przeciwko Norsk Transportarbeiderforbund
   (Artykuły 31, 53 i 54 Porozumienia EOG – Prawo konkurencji – Układy zbiorowe – Działania zbiorowe – Swoboda przedsiębiorczości)
   (2017/C 33/06)
   W sprawie E-14/15 Holship Norge AS przeciwko Norsk Transportarbeiderforbund – WNIOSEK skierowany do Trybunału na mocy art. 34 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości przez Sąd Najwyższy Norwegii (Norges Høyesterett) w sprawie wykładni Porozumienia EOG, w szczególności jego art. 31, 53 i 54, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes i sędzia sprawozdawca) oraz sędziowie: Per Christiansen oraz Páll Hreinsson, wydał w dniu 19 kwietnia 2016 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

               1.

               Zwolnienie ze stosowania przepisów w zakresie konkurencji, które ma zastosowanie do układów zbiorowych, nie obejmuje oceny zasady pierwszeństwa w zakresie zakupu usług takich jak ta rozpatrywana w niniejszej sprawie, ani użycia bojkotu skierowanego przeciwko użytkownikowi portu w celu uzyskania zgody na układ zbiorowy, w przypadku gdy taka zgoda oznacza konieczność faworyzowania przez użytkownika przy zakupie usług załadunku i rozładunku odrębnego podmiotu takiego jak rozpatrywanego w niniejszej sprawie biura administracyjnego, zamiast korzystania z usług własnych pracowników w tym zakresie.

               2.

               Do systemu takiego jak ten rozpatrywany w niniejszej sprawie mogą mieć zastosowanie art. 53 i 54 Porozumienia EOG, oddzielnie bądź wspólnie.

               3.

               Jeśli port taki jak ten rozpatrywany w niniejszej sprawie nie jest uznawany za istotną część terytorium EOG, w celu ustalenia, czy dominująca pozycja obejmuje terytorium Porozumienia EOG lub jego istotną część, należy uwzględnić identyczne lub analogiczne systemy biur administracyjnych, które mogą istnieć w innych portach.

               4.

               Bojkot taki jak ten rozpatrywany w niniejszej sprawie, mający na celu uzyskanie zgody na układ zbiorowy, który przewiduje system zawierający klauzulę pierwszeństwa, mógłby zniechęcać do zakładania przedsiębiorstw z innych państw EOG lub wręcz je uniemożliwiać, a zatem zgodnie z art. 31 Porozumienia EOG bojkot taki stanowi ograniczenie swobody przedsiębiorczości.

               5.

               Dla stwierdzenia istnienia ewentualnego ograniczenia nie ma znaczenia fakt, że zapotrzebowanie przedsiębiorstwa na usługi rozładunku i załadunku jest bardzo ograniczone lub sporadyczne.

               6.

               W sytuacji takiej jak ta będąca przedmiotem postępowania głównego dla oceny zgodności takiego ograniczenia z prawem nie ma znaczenia fakt, że przedsiębiorstwo, przeciwko któremu skierowany jest bojkot, stosuje inny układ zbiorowy do własnych pracowników portowych.


title: Sprawa C-94/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 23 lutego 2017 r. – Rafael Ramón Escobedo Cortés/Banco de Sabadell S.A.

text:
               15.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 23 lutego 2017 r. – Rafael Ramón Escobedo Cortés/Banco de Sabadell S.A.
   (Sprawa C-94/17)
   (2017/C 151/25)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Supremo

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Rafael Ramón Escobedo Cortés

      Strona pozwana: Banco de Sabadell S.A.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 3 w związku [pkt 1 lit. e) załącznika] i art. 4 ust. 1 dyrektywy 93/13 (1) stoją na przeszkodzie orzecznictwu, wedle którego postanowienie umowy kredytu ustanawiające stopę odsetek za zwłokę przekraczającą o ponad 2 % stopę rocznych odsetek kapitałowych ustanowionych w umowie stanowi nieproporcjonalnie wysoką kompensatę nałożoną na konsumenta, który popadł w zwłokę w wypełnianiu zobowiązania zapłaty i jest w związku z tym nieuczciwe?

               2)

               Czy art. 3 w związku z [pkt 1 lit. e) załącznika], art. 4 ust. 1, art. 6, ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13 sprzeciwiają się orzecznictwu, które stwierdzając nieuczciwość postanowienia zawartego w umowie kredytu ustanawiającego stopę odsetek za zwłokę, wskazuje jako kryterium weryfikacji nieuczciwości nadwyżkę owych odsetek nad odsetkami kapitałowymi, ze względu na to, że stanowi „nieproporcjonalnie wysoką kompensatę nałożoną na konsumenta, który nie wypełnił swych zobowiązań” i nakazuje, że skutkiem stwierdzenia nieuczciwości ma być całkowite zniesienie owej nadwyżki, w związku z czym w dalszym ciągu należne są jedynie odsetki kapitałowe do chwili spłaty kredytu?

               3)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie: czy stwierdzenie nieważności postanowienia ustanawiającego stopę odsetek za zwłokę ze względu na jego nieuczciwość musi wywoływać inne skutki, by było zgodne dyrektywą 93/13, jak na przykład całkowite zniesienie odsetek, zarówno kapitałowych, jak również za zwłokę, gdy kredytobiorca nie wypełnia swego zobowiązania spłat kwot kredytu w terminach przewidzianych w umowie lub nałożenie odsetek ustawowych?

      (1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. 1993, L 95, s. 29).


title: Sprawa T-29/17: Skarga wniesiona w dniu 17 stycznia 2017 – RQ/Komisja

text:
               27.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/15

         Skarga wniesiona w dniu 17 stycznia 2017 – RQ/Komisja
   (Sprawa T-29/17)
   (2017/C 095/24)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: RQ (przedstawiciel: adwokat É. Boigelot)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że jej skarga jest dopuszczalna i zasadna

               —

               w rezultacie, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 2 marca 2016 r. [C(2016)1449 final] w sprawie wniosku o uchylenie immunitetu, doręczonej w dniu 11 marca 2016 r., z którą skarżąca zapoznała się w dniu 14 marca 2016 r. po powrocie z podróży służbowej;

               —

               o ile zajdzie taka potrzeba, stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 5 października 2016 r., nr. Ares(2016)5814495 – 07/10/2016, doręczonej w dniu 7 października 2016 r., na mocy której organ powołujący oddalił zażalenie skarżącej złożone w dniu 10 czerwca 2016 r., pod nr R/317/16;

               —

               w każdym razie, obciążenie strony pozwanej całością kosztów postępowania, zgodnie z art. 134 § 1 oraz 135 regulaminu postępowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”), a w szczególności jego art. 23, jak również art. 17 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej oraz naruszenia zasady, która zobowiązuje administrację do wydawania decyzji wyłącznie na prawnie dopuszczalnych podstawach, a mianowicie istotnych i nieobarczonych oczywistym błędem w ocenie.

               2.

               Zarzut drugi, dotyczący naruszenia regulaminu pracowniczego, a w szczególności art. 24, i naruszenia obowiązku staranności.

               3.

               Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia, w szczególności art. 41 ust. 2 tiret trzecie Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 296 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, art. 25 regulaminu pracowniczego i racji stanu.

               4.

               Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia uzasadnionych oczekiwań i oczywistego błędu w ocenie.

               5.

               Zarzut piąty, dotyczący naruszenia zwykłego korzystania z prawa do obrony, w szczególności z prawa do bycia wysłuchanym, obowiązku zachowania bezstronności oraz przestrzegania zasady domniemania niewinności a także braku staranności, w szczególności przestrzegania rozsądnego terminu.


title: Sprawa C-26/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 9 listopada 2016 r. w sprawie T-579/14 Birkenstock Sales GmbH przeciwko Urzędowi Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), wniesione w dniu 19 stycznia 2017 r.

text:
               15.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/14

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 9 listopada 2016 r. w sprawie T-579/14 Birkenstock Sales GmbH przeciwko Urzędowi Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), wniesione w dniu 19 stycznia 2017 r.
   (Sprawa C-26/17 P)
   (2017/C 151/20)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Birkenstock Sales GmbH (przedstawiciele: C. Menebröcker, Rechtsanwalt, i V. Töbelmann, Rechtsanwältin)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 9 listopada 2016 r. (sprawa T-579/14) w zakresie dotyczącym oddalenia skargi wnoszącej odwołanie;

               —

               uwzględnienie żądań wysuwanych w pierwszej instancji przed Sądem Unii Europejskiej w odniesieniu do towarów, dla których skarga wnoszącej odwołanie została oddalona;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania przed Trybunałem, Sądem i Izbą Odwoławczą.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Wnosząca odwołanie domaga się uchylenia wyroku Sądu z dnia 9 listopada 2016 r. w sprawie T-579/14 dotyczącej międzynarodowego znaku towarowego nr 1132742 w zakresie, w jakim oddalona została skarga wnoszącej odwołanie, oraz i uwzględnienia żądań wysuwanych w pierwszej instancji w odniesieniu do towarów, dla których skarga została oddalona.

               2.

               Wnosząca odwołanie podnosi naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 (1) z tego względu, że Sąd błędnie zastosował zasady dotyczące trójwymiarowych znaków towarowych do będącego przedmiotem postępowania międzynarodowego znaku towarowego. Ponadto wnosząca odwołanie wskazuje, że Sąd, dokonując oceny międzynarodowego znaku towarowego zgodnie z zasadami dotyczącymi trójwymiarowych znaków towarowych, nie ustalił „norm i zwyczajów branżowych” w przypadku przedmiotowych towarów, a wreszcie, że przy dokonywaniu oceny na podstawie całościowego wrażenia wywieranego przez międzynarodowego znaku towarowego Sąd zastosował kryteria surowsze niż te przewidziane w art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.

               3.

               Dodatkowo wnosząca odwołanie zwraca uwagę na wewnętrzną sprzeczność wyroku wydanego w pierwszej instancji, ponieważ stwierdzono w nim, że charakter odróżniający oznaczenia należy ustalać w odniesieniu do samego oznaczenia, jednak przy ocenie tego charakteru uwzględniono też kwestie używania, a udzielając odpowiedzi na pytanie, czy dane oznaczenie może być jednocześnie używane jako oznaczenie dwu- i trójwymiarowe, powołano się na wcześniej wydany wyrok.

               4.

               W dalszej kolejności wnosząca odwołanie podnosi przeinaczenie okoliczności faktycznych w zakresie, w jakim w wyroku wywodzono, że EUIPO nie jest zobowiązane udowodnić swojego stwierdzenia, iż międzynarodowy znak towarowy nie odbiega znacząco od zwyczajowo przyjętych w danej branży form wykorzystania, ponieważ Izba Odwoławcza oparła się na okolicznościach faktycznych wynikających z praktycznego doświadczenia nabytego w związku z obrotem danych towarów, które mogą być znane każdemu.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE)z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz.U. 2009, L 78, s. 1).


title: Sprawa C-264/05: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 15 czerwca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2001/19/WE — Wzajemne uznawanie dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji — Pielęgniarka, lekarz dentysta, lekarz weterynarii, położna, architekt, farmaceuta i lekarz — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               12.8.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/6

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 15 czerwca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-264/05) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2001/19/WE - Wzajemne uznawanie dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji - Pielęgniarka, lekarz dentysta, lekarz weterynarii, położna, architekt, farmaceuta i lekarz - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2006/C 190/10)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: A. Manville i H. Støvlbæk, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec (Przedstawiciel: C. Schulze-Bahr, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak transponowania w wyznaczonym terminie dyrektywy 2001/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 maja 2001 r. zmieniającej dyrektywy Rady 89/48/EWG i 92/51/EWG w sprawie ogólnego systemu uznawania kwalifikacji zawodowych oraz dyrektywy Rady 77/452/EWG/, 77/453/EWG, 78/686/EWG, 78/687/EWG, 78/1026/EWG, 78/1027/EWG, 80/154/EWG, 80/155/EWG, 85/384/EWG, 85/432/EWG, 85/433/EWG i 93/16/EWG dotyczące zawodów pielęgniarki ogólnej, lekarza dentysty, lekarza weterynarii, położnej, architekta, farmaceuty i lekarza (Dz. U. L 206, str.1)
   Sentencja

               1)

               Nie przyjmując wszelkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do dokonania transpozycji art. 1-4 oraz art. 9-13 dyrektywy 2001/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 maja 2001 r. zmieniającej dyrektywy Rady 89/48/EWG i 92/51/EWG w sprawie ogólnego systemu uznawania kwalifikacji zawodowych oraz dyrektywy Rady 77/452/EWG/, 77/453/EWG, 78/686/EWG, 78/687/EWG, 78/1026/EWG, 78/1027/EWG, 80/154/EWG, 80/155/EWG, 85/384/EWG, 85/432/EWG, 85/433/EWG i 93/16/EWG dotyczące zawodów pielęgniarki ogólnej, lekarza dentysty, lekarza weterynarii, położnej, architekta, farmaceuty i lekarza, Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Republika Federalna Niemiec zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 205 z 20.08.2005


title: Sprawa T-465/13: Skarga wniesiona w dniu 30 sierpnia 2013 r. — Comunidad Autónoma de Cataluña i CTTI przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               19.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 304/26

         Skarga wniesiona w dniu 30 sierpnia 2013 r. — Comunidad Autónoma de Cataluña i CTTI przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa T-465/13)
   2013/C 304/45
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Comunidad Autónoma de Cataluña (Katalonia, Hiszpania) i Centre de Telecomunicacions i Tecnologies de la Informació de la Generalitat de Catalunya (Katalonia, Hiszpania) (przedstawiciele: J. Buendía Sierra, N. Ruiz García, M. Muñoz de Juan i M. Reverter Baquer, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               dopuszczenie i uwzględnienie podstaw nieważności przedstawionych w niniejszej skardze;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, a zwłaszcza art. 1 decyzji, w zakresie w jakim stwierdza się istnienie pomocy państwa sprzecznej z rynkiem wewnętrznym;

               —

               stwierdzenie nieważności, w konsekwencji, nakazów odzyskania pomocy zawartych w art. 3 i 4 decyzji; i

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zaskarżoną decyzją w niniejszej sprawie jest ta sama decyzja, co w sprawie T-462/13 Comunidad Autónoma del País Vasco i Itelazpi przeciwko Komisji.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi zarzuty podniesione już w rzeczonej sprawie.


title: Wykreślenie sprawy C-549/03

text:
               30.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/22

         Wykreślenie sprawy C-549/03 (1)

   (2005/C 106/51)

      (Język postępowania: francuski)

   Postanowieniem z dnia 16 grudnia 2004 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-548/03: Parlament Europejski przeciwko Radzie Unii Europejskiej wspieranej przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej i przez Irlandię.

      (1)  Dz.U. C 47 z 21.2.2004


title: Sprawa T-415/09: Skarga wniesiona w dniu 14 października 2009 r. — New Yorker SHK Jeans przeciwko OHIM — Vallis K — Vallis A (FISHBONE)

text:
               5.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/32

         Skarga wniesiona w dniu 14 października 2009 r. — New Yorker SHK Jeans przeciwko OHIM — Vallis K — Vallis A (FISHBONE)
   (Sprawa T-415/09)
   2009/C 297/49
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: New Yorker SHK Jeans GmbH (Braunschweig, Niemcy) (przedstawiciele: A. Gaul, T. Golda, S. Kirschstein-Freund i V. Spitz, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Drugą stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Vallis K — Vallis A & Co. OE (Ateny, Grecja)

      Żądania strony skarżącej

               —

               zmiana decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 30 lipca 2009 r. w sprawie R 1051/2008-1 oraz stwierdzenie, że odwołanie jest zasadne i że sprzeciw zostaje oddalony dla towarów z klasy 25;

               —

               posiłkowo stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 30 lipca 2009 r. w sprawie R 1051/2008-1 w zakresie w jakim odwołanie zostało oddalone i w jakim odrzucenie wniosku o rejestrację towarów z klasy 25 zostało utrzymane w mocy;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania w tym kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: New Yorker SHK Jeans GmbH

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „FISHBONE” dla towarów z klas 18 i 25

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Vallis K — Vallis A & Co. OE

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: grecka rejestracja znaku towarowego „FISHBONE BEACHWEAR” dla towarów z klasy 25; wcześniejszy znak towarowy „Fishbone” (słowny i graficzny) używany w obrocie handlowym w Grecji dla „odzieży, obuwia i nakryć głowy”

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: częściowe uwzględnienie odwołania i oddalenie odwołania w pozostałej części

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 43 ust. 2 i art. 74 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 40/94 (obecnie art. 42 ust. 2 i art. 76 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 207/2009) a także zasady 22 ust. 2 rozporządzenia Komisji nr 2868/95 (1), ponieważ Izba Odwoławcza błędnie uznała, że miała prawo wziąć pod uwagę katalogi przedstawione w dniu 15 stycznia 2007 r.; naruszenie art. 73 rozporządzenia Rady nr 40/94 (obecnie art. 75 rozporządzenia Rady nr 207/2009), ponieważ Izba Odwoławcza nie uzasadniła, dlaczego wzięła pod uwagę katalogi przedstawione w dniu 15 stycznia 2007 r.; naruszenie art. 43 ust. 2 i ust. 5 oraz art. 15 ust. 1 i ust. 2 lit. a) rozporządzenia Rady nr 40/94 (obecnie art. 42 ust. 2 i ust. 5 oraz art. 15 ust. 1 15(1) akapit pierwszy i drugi pkt a) rozporządzenia Rady nr 207/2009), ponieważ Izba Odwoławcza błędnie stwierdziła, że udowodnione zostało rzeczywiste używanie znaku wskazanego w sprzeciwie; naruszenia art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94 (obecnie art. ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009), ponieważ Izba Odwoławcza błędnie przyjęła, że istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w przypadku rozpatrywanych znaków towarowych.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 303, s. 1)


title: Sprawa C-412/04: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 21 lutego 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Zamówienia publiczne na roboty budowlane, dostawy i usługi — Dyrektywy 92/50/EWG, 93/36/EWG, 93/37/EWG i 93/38/EWG — Przejrzystość — Równość traktowania — Zamówienia wyłączone ze względu na swoją wartość spod zakresu przedmiotowego tych dyrektyw)

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/2

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 21 lutego 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-412/04) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Zamówienia publiczne na roboty budowlane, dostawy i usługi - Dyrektywy 92/50/EWG, 93/36/EWG, 93/37/EWG i 93/38/EWG - Przejrzystość - Równość traktowania - Zamówienia wyłączone ze względu na swoją wartość spod zakresu przedmiotowego tych dyrektyw)
   (2008/C 92/02)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: X. Lewis, K. Wiedner, pełnomocnik i G. Bambara, adwokat)

      Strona pozwana: Republika Włoska (Przedstawiciele: I. Braguglia i M. Fiorilli, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Francuska (przedstawiciel: G. de Bergues, pełnomocnik), Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: H. G. Sevenster i M. de Grave, pełnomocnicy), Republika Finlandii (pełnomocnik: A. Guimaraes-Purokoski, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie dyrektywy Rady 93/36/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. koordynującej procedury udzielania zamówień publicznych na dostawy (Dz.U. L 199, str.1), dyrektywy Rady 93/37/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącej koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane (Dz.U. L 199, str.54), dyrektywy Rady 93/38/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. koordynującej procedury udzielania zamówień publicznych przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji (Dz.U. L 199, str. 84) oraz dyrektywy Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnoszącej się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi (Dz.U. L 209, str.1) — Naruszenie art. 43 i 49 WE — Naruszenie zasad przejrzystości i równego traktowania.
   Sentencja

               1)

               Przyjmując:

                           —

                           art. 2 ust. 1 ustawy nr 109, ustawy ramowej o zamówieniach publicznych na roboty budowlane (legge quadro in materia di lavori pubblici) z dnia 11 lutego 1994 r., zmienionej ustawą nr 166 z dnia 1 sierpnia 2002 r., Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy dyrektywy Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnoszącej się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi, dyrektywy Rady 93/36/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. koordynującej procedury udzielania zamówień publicznych na dostawy i dyrektywy Rady 93/37/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącej koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, zmienionej dyrektywą 97/52/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 1997 r.,

                           —

                           art. 2 ust. 5 tej ustawy z późn. zm., Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy dyrektywy 93/37 z późn. zm oraz

                           —

                           art. 27 ust. 2 i art. 28 ust. 4 tej ustawy z późn. zm., Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy dyrektyw Rady 92/50 i 93/38/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. koordynującej procedury udzielania zamówień publicznych przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Wspólnot Europejskich oraz Republika Włoska pokrywają swoje własne koszty.

               4)

               Republika Francuska, Królestwo Niderlandów oraz Republika Finlandii pokrywają swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 300 z 4.12.2004.


title: Sprostowanie komunikatu opublikowanego w Dzienniku Urzędowym w sprawie T-232/16 P (Dz.U. C 63 z 27.2.2017)

text:
               19.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/47

         Sprostowanie komunikatu opublikowanego w Dzienniku Urzędowym w sprawie T-232/16 P
   (
         Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 63 z dnia 27 lutego 2017 r.
      )
   (2017/C 195/62)
   Opublikowany komunikat w sprawie T-232/16 P Komisja/Frieberger i Vallin powinien mieć następujące brzmienie:

      Wyrok Sądu z dnia 19 stycznia 2017 r. – Komisja/Frieberger i Vallin
      (Sprawa T-232/16 P) (1)

      ((Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Emerytury i renty - Nowelizacja regulaminu pracowniczego - Podniesienie wieku emerytalnego - Decyzja odmawiająca ponownego ustalenia liczby dodatkowych lat zaliczanych do okresu uprawniającego do emerytury - Zasada ne ultra petita - Naruszenie prawa - Obowiązek uzasadnienia))
      (2017/C 063/39)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Berscheid i G. Gattinara, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Jürgen Frieberger (Woluwe Saint Lambert, Belgia), Benjamin Vallin (Saint Gilles, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci J.N. Louis i N. de Montigny)

         Przedmiot

      Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu ds. Służby Publicznej Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 2 marca 2016 r., Frieberger i Vallin/Komisja (F-3/15, EU:F:2016:26).

         Sentencja

                  1)

                  Wyrok Sądu ds. Służby Publicznej Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 2 marca 2016 r., Frieberger i Vallin/Komisja (F-3/15, EU:F:2016:26) zostaje uchylony.

                  2)

                  Skarga wniesiona przez Jürgena Friebergera i Benjamina Vallina do Sądu ds. Służby Publicznej w sprawie F-3/15 zostaje oddalona.

                  3)

                  Każda ze stron pokrywa koszty poniesione w związku z postępowaniem odwoławczym.

                  4)

                  Jürgen Frieberger i Benjamin Vallin zostają obciążeni kosztami postępowania przed Sądem ds. Służby Publicznej, w tym kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

                  5)

                  Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej pokrywają własne koszty poniesione w związku z postępowaniem przed Sądem do spraw Służby Publicznej oraz z niniejszym postępowaniem.

      (1)  Dz.U. C 243 z 4.7.2016.


title: Sprawa F-83/15: Skarga wniesiona w dniu 28 maja 2015 r. – ZZ/Europejski Organ Nadzoru Globalnego Systemu Nawigacji Satelitarnej

text:
               24.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/60

         Skarga wniesiona w dniu 28 maja 2015 r. – ZZ/Europejski Organ Nadzoru Globalnego Systemu Nawigacji Satelitarnej
   (Sprawa F-83/15)
   (2015/C 279/76)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck i A. Guillerme)

      Strona pozwana: Europejski Organ Nadzoru Globalnego Systemu Nawigacji Satelitarnej

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny okresu próbnego strony skarżącej oraz późniejszej decyzji dyrektora wykonawczego strony pozwanej o wypowiedzeniu stronie skarżącej umowy po upływie okresu próbnego.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny okresu próbnego strony skarżącej; i w konsekwencji

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 15 października 2014 r. w sprawie wypowiedzenia umowy stronie skarżącej po upływie okresu próbnego, potwierdzonej decyzją z dnia 30 października 2014 r.;

               —

               obciążenie Europejskiego Organu Nadzoru Globalnego Systemu Nawigacji Satelitarnej kosztami postępowania.


title: Sprawa F-68/07: Skarga wniesiona w dniu 6 lipca 2007 r. — Gering przeciwko Europolowi

text:
               20.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/42

         Skarga wniesiona w dniu 6 lipca 2007 r. — Gering przeciwko Europolowi
   (Sprawa F-68/07)
   (2007/C 247/69)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Radolf Gering (Haga, Niderlandy) (przedstawiciel: P. de Casparis, adwokat)

      Strona pozwana: Europejskie Biuro Policji (Europol)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wydanej w wyniku zażalenia skarżącego w dniu 5 kwietnia 2007 r., a wysłanej w dniu 10 kwietnia 2007 r., a także — na ile to konieczne — również umowy z dnia 24 kwietnia 2007 r. w części dotyczącej zaszeregowania;

               —

               zasądzenie od Europolu na rzecz skarżącego:

                           —

                           tytułem roszczenia głównego: wynagrodzenia odpowiadającego grupie zaszeregowania 4.2 lub — jeśli Sąd uzna to za konieczne — grupie zaszeregowania 4.1, od dnia 1 sierpnia 2003 r.;

                           —

                           tytułem roszczenia ewentualnego: wynagrodzenia odpowiadającego grupie zaszeregowania 4.6 od dnia 1 sierpnia 2004 r., grupie zaszeregowania 4.8 od dnia 1 sierpnia 2005 r. i grupie zaszeregowania 4.9 od dnia 1 sierpnia 2007 r.

               —

               obciążenie Europolu kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący podważa w szczególności decyzję Europolu z dnia 5 kwietnia 2007 r. oraz aneks do jego umowy o pracę w części, w jakiej aktami tymi ustalono jego zaszeregowanie na grupę 4 stopień 2 począwszy od dnia 1 grudnia 2004 r., a nie od dnia 1 sierpnia 2003 r.
   Skarżący podnosi, że Europol powinien był przestrzegać zasady równości w zakresie wynagrodzenia i zaszeregowania swoich pracowników. Zdaniem Europolu bowiem decyzja o przeniesieniu skarżącego na wyższy szczebel począwszy od dnia 1 grudnia 2004 r., a nie od dnia 1 sierpnia 2003 r., znajduje uzasadnienie w okoliczności, że dopiero od tego dnia skarżący zaczął wykonywać zadania o zakresie analogicznym do zadań szefów działów zaszeregowanych w grupie 4 i wiążące się z analogiczną odpowiedzialnością. Skarżący nie zgadza się z tą tezą i utrzymuje, że Europol nie wyjaśnił, czym obowiązki i odpowiedzialność skarżącego z okresu od dnia 1 sierpnia 2003 r. do dnia 1 grudnia 2004 r. różniły się od zakresu obowiązków i odpowiedzialności innych szefów działów. Ponadto zdaniem skarżącego Europol nie wskazał faktów i okoliczności na dowód, że zadania skarżącego były mniej absorbujące i wiązały się z mniejszą odpowiedzialnością, niż zadania innych szefów działów.


20150731031616772015/C 270/152162015CJC27020150817PL01PLINFO_JUDICIAL20150512131422Sprawa C-216/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 12 maja 2015 r. – Betriebsrat der Ruhrlandklinik gGmbH/Ruhrlandklinik gGmbH
 ---documentbreak--- C2702015PL1320120150512PL0015132142Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 12 maja 2015 r. – Betriebsrat der Ruhrlandklinik gGmbH/Ruhrlandklinik gGmbH
   (Sprawa C-216/15)2015/C 270/15Język postępowania: niemiecki
      Sąd odsyłający

   Bundesarbeitsgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Betriebsrat der Ruhrlandklinik gGmbH

      Strona pozwana: Ruhrlandklinik gGmbH.

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 1 ust. 1 i ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/104/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie pracy tymczasowej (
         1
      ) znajduje zastosowanie do skierowania członka stowarzyszenia do innego przedsiębiorstwa w celu wykonywania tam pracy zgodnie z merytorycznymi i organizacyjnymi poleceniami tego przedsiębiorstwa, w przypadku gdy członek stowarzyszenia wstępując do stowarzyszenia zobowiązał się udostępniać swój cały potencjał pracowniczy również osobom trzecim, za co otrzymuje od stowarzyszenia miesięczne wynagrodzenie, które jest obliczane według zwykłych dla danej pracy kryteriów, a stowarzyszenie otrzymuje za skierowanie zwrot kosztów osobowych dotyczących członka stowarzyszenia oraz ryczałt obejmujący koszty administracyjne?
   (
         1
      )	Dz.U. L 327, s. 9.


20150731049616802015/C 270/232862015CJC27020150817PL01PLINFO_JUDICIAL20150612181921Sprawa C-286/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Łotwa) w dniu 12 czerwca 2015 r. – SIA „Latvijas propāna gāze” przeciwko Valsts ieņēmumu dienests
 ---documentbreak--- C2702015PL1810120150612PL0023181192Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Łotwa) w dniu 12 czerwca 2015 r. – SIA „Latvijas propāna gāze” przeciwko Valsts ieņēmumu dienests
   (Sprawa C-286/15)2015/C 270/23Język postępowania: łotewski
      Sąd odsyłający

   Augstākā tiesa.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: SIA „Latvijas propāna gāze”.

      Strona pozwana: Valsts ieņēmumu dienests.

      Pytania prejudycjalne

            1)

            Czy ogólne reguły interpretacji 2 lit. b) i 3 lit. b) zawarte w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1031/2008 (
                  1
               ) z dnia 19 września 2008 r. zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 oraz w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 948/2009 (
                  2
               ) z dnia 30 września 2009 r. zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 należy interpretować w ten sposób, że jeżeli zasadniczy charakter towaru (skroplony gaz węglowodorowy) jest nadawany przez wszystkie składniki mieszaniny gazu łącznie i nie można oddzielnie zidentyfikować żadnego jego składnika jako czynnika, który nadaje tej mieszaninie zasadniczy charakter w rozumieniu ogólnej reguły interpretacyjnej 3 lit. b), to należy założyć, że czynnikiem, który nadaje towarowi zasadniczy charakter, jest ta substancja, która znajduje się w największej proporcji w mieszaninie?

            2)

            Czy z art. 218 ust. 1 lit. d) rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. (
                  3
               ) ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny wynika obowiązek zgłaszającego towar (skroplony gaz węglowodorowy) dokładnego wskazania procentowej ilości substancji o największym występowaniu w mieszaninie?

            3)

            Czy jeżeli zgłaszający towar nie wskazał precyzyjnie procentowej ilości substancji o największym występowaniu w mieszaninie, to czy do gazu, którego skład wynosi 0,32 % łącznej ilości metanu, etanu i etylenu, 58,32 % łącznej ilości propanu i propylenu i nie więcej niż 39,99 % łącznej ilości butanu i butenu, należy zastosować kod 2711 19 00 Nomenklatury Scalonej Unii Europejskiej, który w niniejszej sprawie został zastosowany do tego towaru przez zgłaszającego, czy też kod 2711 12 97, zastosowany przez Valsts ieņēmumu dienests?

      (
         1
      )	Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 291, s. 1).
   (
         2
      )	Rozporządzenie Komisji (WE) nr 948/2009 z dnia 30 września 2009 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 287, s. 1).
   (
         3
      )	(Dz.U. L 253, s. 1).


title: Sprawa C-298/09: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 16 czerwca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Bíróság Gazdasági Kollégiuma — Republika Węgierska) — RANI Slovakia s.r.o. przeciwko Hankook Tire Magyarország Kft. (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania — Przystąpienie do Unii Europejskiej — Swoboda świadczenia usług — Dyrektywa 96/71/WE — Oddelegowanie pracowników w ramach świadczenia usług — Przedsiębiorstwo pracy tymczasowej — Wymóg posiadania siedziby na terytorium państwa członkowskiego, w którym usługa jest świadczona)

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/14

      Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 16 czerwca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Bíróság Gazdasági Kollégiuma — Republika Węgierska) — RANI Slovakia s.r.o. przeciwko Hankook Tire Magyarország Kft.
      (Sprawa C-298/09) (1)

      (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania - Przystąpienie do Unii Europejskiej - Swoboda świadczenia usług - Dyrektywa 96/71/WE - Oddelegowanie pracowników w ramach świadczenia usług - Przedsiębiorstwo pracy tymczasowej - Wymóg posiadania siedziby na terytorium państwa członkowskiego, w którym usługa jest świadczona)
      (2010/C 288/22)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd krajowy

      Fővárosi Bíróság Gazdasági Kollégiuma

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: RANI Slovakia s.r.o.

         Strona pozwana: Hankook Tire Magyarország Kft.

         Przedmiot

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Fővárosi Bíróság — Wykładnia art. 3 lit. c) WE, art. 49, 52 i 54 WE, oraz dyrektywy 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług (Dz.U. L 18, s. 1) — Uregulowanie krajowe ograniczające prowadzenie działalności jako przedsiębiorstwo pracy tymczasowej jedynie do przedsiębiorstw posiadających siedzibę na terytorium krajowym

         Sentencja

                  1)

                  Wykładni art. 49–54 WE nie można dokonywać w ten sposób, że uregulowanie państwa członkowskiego dotyczące prowadzenia działalności jako przedsiębiorstwo pracy tymczasowej obowiązujące w dniu przystąpienia tego państwa do Unii Europejskiej pozostaje ważne do czasu przyjęcia przez Radę Unii Europejskiej programu lub dyrektyw wykonujących te postanowienia w celu ustalenia warunków liberalizacji dla tego rodzaju usług.

                  2)

                  Ani motyw 19 dyrektywy 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług, ani jej art. 1 ust. 4 nie mogą być interpretowane w ten sposób, że państwo członkowskie może zastrzec prowadzenie działalności jako przedsiębiorstwo pracy tymczasowej jedynie dla przedsiębiorstw posiadających siedzibę na terytorium krajowym lub traktować je — w zakresie wydawania zezwolenia na wykonywanie działalności — w sposób bardziej korzystny niż przedsiębiorstwa posiadające siedzibę w innym państwie członkowskim.

                  3)

                  Wykładni art. 49–54 WE należy dokonywać w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie istnieniu uregulowania państwa członkowskiego takiego jak w sprawie przed sądem krajowym, które zastrzega prowadzenie działalności jako przedsiębiorstwo pracy tymczasowej dla przedsiębiorstw posiadających siedzibę na terytorium krajowym.

         (1)  Dz.U. C 267 z 7.11.2009.


title: Sprawa C-610/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlande (Niderlandy) w dniu 18 listopada 2015 r. – Stichting Brein/Ziggo BV i XS4All Internet BV

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlande (Niderlandy) w dniu 18 listopada 2015 r. – Stichting Brein/Ziggo BV i XS4All Internet BV
   (Sprawa C-610/15)
   (2016/C 048/21)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlande

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Stichting Brein

      Strona pozwana: Ziggo BV, XS4All Internet BV

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy operator strony internetowej dokonuje publicznego udostępniania w rozumieniu art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29 (1), jeżeli strona ta nie zawiera chronionych utworów, lecz istnieje system [taki jak opisany poniżej w pkt 1–13 i 30], indeksujący i kategoryzujący dla użytkowników metainformacje o utworach chronionych, które znajdują się na komputerach użytkowników, tak że użytkownicy mogą za jego pomocą wyszukać oraz załadować lub pobrać chronione utwory?

               2)

               W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej: Czy art. 8 ust. 3 dyrektywy 2001/29 i art. 11 dyrektywy 2004/48 (2) stanowią podstawę dla wydania nakazu przeciwko pośrednikowi w rozumieniu tych przepisów, który ułatwia w sposób opisany w pytaniu pierwszym działania osób trzecich stanowiące naruszenie?

      (1)  Dyrektywa 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (Dz.U. L 167, s. 10).

      (2)  Dyrektywa 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej (Dz.U. L 157, s. 45)


title: Sprawa C-588/11 P: Postanowienie Trybunału z dnia 18 września 2012 r. — Omnicare Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Astellas Pharma GmbH (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie do rejestracji oznaczenia słownego „OMNICARE” — Sprzeciw — Decyzja izby odwoławczej odrzucająca zgłoszenie do rejestracji — Skarga — Wyrok Sądu oddalający tę skargę — Wycofanie sprzeciwu — Odwołanie — Umorzenie postępowania)

text:
               8.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 379/12

         Postanowienie Trybunału z dnia 18 września 2012 r. — Omnicare Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Astellas Pharma GmbH
   (Sprawa C-588/11 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie do rejestracji oznaczenia słownego „OMNICARE” - Sprzeciw - Decyzja izby odwoławczej odrzucająca zgłoszenie do rejestracji - Skarga - Wyrok Sądu oddalający tę skargę - Wycofanie sprzeciwu - Odwołanie - Umorzenie postępowania)
   2012/C 379/20
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Omnicare Inc. (przedstawiciel: M. Edenborough, QC)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: J. Crespo Carillo, pełnomocnik), Astellas Pharma GmbH (przedstawiciel: M. L. Polo Carreño, abogada)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) z dnia 9 września 2011 r. w sprawie T-290/09 Omnicare przeciwko OHIM — Astellas Pharma (OMNICARE), w którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności wniesioną przez zgłaszającego słowny znak towarowy „OMNICARE” dla usług należący do klasy 42 na decyzję R 402/2008-4 Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 14 maja 2009 r. uchylającą decyzję Wydziału Sprzeciwów oddalającą sprzeciw wniesiony przez właściciela krajowego znaku towarowego „OMNICARE” dla usług należących do klas 35, 41 i 42 — Wykładnia i zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 — Pojęcie rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego — Znak towarowy używany w odniesieniu do usług świadczonych bezpłatnie

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie odwołania wniesionego przez Omnicare Inc. zostaje umorzone.

               2)

               Omnicare Inc. zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) w ramach postępowania w niniejszej instancji oraz postępowania w przedmiocie środka tymczasowego.

               3)

               Omnicare Inc. i Astellas Pharma GmbH ponoszą własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 25 z 28.1.2012.


title: Sprawa T-83/08: Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2008 r. — Denki Kagaku Kogyo i Denka Chemicals przeciwko Komisji

text:
               26.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/35

         Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2008 r. — Denki Kagaku Kogyo i Denka Chemicals przeciwko Komisji
   (Sprawa T-83/08)
   (2008/C 107/60)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Denki Kagaku Kogyo K.K. (Tokio, Japonia) i Denka Chemicals GmbH (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: G. Van Gerven, T. Franchoo i D. Fessenko, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności art. 1, 2 i 3 decyzji Komisji z dnia 5 grudnia 2007 r. C(2007)5910 wersja ostateczna w sprawie COMP/F/38.629 — Kauczuk chloroprenowy;

               —

               ewentualnie, znaczne obniżenie grzywny nałożonej na skarżące zgodnie z art. 2 tej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W drodze skargi skarżące żądają stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 5 grudnia 2007 r. C(2007)5910 wersja ostateczna (sprawa COMP/F/38.629 — Kauczuk chloroprenowy) dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG w zakresie, w jakim Komisja stwierdziła, że skarżące naruszyły art. 81 WE oraz nałożyła na nie grzywnę, żądając od nich, by zakończyły natychmiast podnoszone naruszenie.
   Na poparcie swoich żądań skarżące podnoszą sześć zarzutów:
   W ramach zarzutów pierwszego i drugiego skarżące twierdzą po pierwsze, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie, stwierdzając, iż skarżące uczestniczyły w naruszeniu art. 81 WE, gdyż ani nie udowodniła, że skarżące podzielały wspólny cel z innymi producentami chloroprenu w celu utworzenia kartelu, ani nie udowodniła, że skarżące uczestniczyły w uzgodnionej praktyce.
   Po drugie, skarżące utrzymują, iż Komisja naruszyła ich prawo do obrony oraz naruszyła art. 253 WE i zasadę dobrej administracji, ponieważ nie umożliwiła dostępu do oświadczeń Bayer przedstawionych na posiedzeniu niejawnym.
   W ramach zarzutów trzeciego, czwartego, piątego i szóstego skarżące wnoszą do Sądu o znaczne obniżenie grzywny nałożonej przez Komisję na podstawie art. 2 zaskarżonej decyzji.
   W zarzucie trzecim skarżące podnoszą bowiem, że Komisja naruszyła zasady pewności prawa i niedziałania prawa wstecz, obliczając grzywnę na podstawie wytycznych w sprawie grzywien z 2006 r., zamiast na podstawie wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien z 1998 r.
   W zarzucie czwartym skarżące utrzymują, iż Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie w odniesieniu do obliczenia wartości sprzedaży przy ustalaniu podstawowej kwoty grzywny. Ponadto, zdaniem skarżących, Komisja naruszyła podobno zasadę proporcjonalności, ponieważ skarżące zostały ukarane dwa razy.
   W zarzucie piątym skarżące twierdzą, iż Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie w odniesieniu do czasu trwania kartelu.
   Wreszcie w zarzucie szóstym skarżące podnoszą, iż Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie i naruszyła art. 253 WE oraz zasady proporcjonalności i równego traktowania, jako że nie obniżyła ona z tytułu okoliczności łagodzących grzywny nałożonej na skarżące.


title: Sprawa C-122/09: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 22 kwietnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias — Grecja) — Enosi Efopliston Aktoploïas i in. przeciwko Ypourgos Emporikis Naftilías i Ypourgos Aigaíou (Transport morski — Kabotaż morski — Rozporządzenie (EWG) nr 3577/92 — Czasowe wyłączenie obowiązywania rozporządzenia — Obowiązek państw członkowskich powstrzymania się od ustanawiania, przed upływem okresu wyłączenia, takich przepisów, które mogłyby poważnie zagrozić stosowaniu tego rozporządzenia)

text:
               19.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/12

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 22 kwietnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias — Grecja) — Enosi Efopliston Aktoploïas i in. przeciwko Ypourgos Emporikis Naftilías i Ypourgos Aigaíou
      (Sprawa C-122/09) (1)

      (Transport morski - Kabotaż morski - Rozporządzenie (EWG) nr 3577/92 - Czasowe wyłączenie obowiązywania rozporządzenia - Obowiązek państw członkowskich powstrzymania się od ustanawiania, przed upływem okresu wyłączenia, takich przepisów, które mogłyby poważnie zagrozić stosowaniu tego rozporządzenia)
      (2010/C 161/17)
      Język postępowania: grecki

         Sąd krajowy

      Symvoulio tis Epikrateias

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: Enosi Efopliston Aktoploïas, ANEK, Minoikes grammes, N.E. Lésvou, Blue Star Ferries

         Strona pozwana: Ypourgos Emporikis Naftilías, Ypourgos Aigaíou

         Przedmiot

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Symvoulio tis Epikrateias — Wykładnia art. 1, 2, 4 i 6 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3577/92 z dnia 7 grudnia 1992 r. dotyczące stosowania zasady swobody świadczenia usług w transporcie morskim w obrębie państw członkowskich (kabotaż morski) (Dz. U. L 364 s 7) — Czasowe wyłączenie obowiązywania rozporządzenia — Obowiązek państw członkowskich powstrzymania się od przyjmowania, przed upływem okresu wyłączenia, takich przepisów, które mogłyby zagrozić pełnemu i skutecznemu stosowaniu rozporządzenia — Prawo jednostek do powoływania się na przepisy rozporządzenia w celu zakwestionowania przepisów krajowych wywołujących takie skutki

         Sentencja

      Przy założeniu, że ustawodawca grecki miał obowiązek powstrzymania się w okresie obowiązywania czasowego wyłączenia stosowania w Grecji rozporządzenia Rady (EWG) nr 3577/92 z dnia 7 grudnia 1992 r. dotyczącego stosowania zasady swobody świadczenia usług w transporcie morskim w obrębie państw członkowskich (kabotaż morski) od przyjmowania takich przepisów, które mogłyby poważnie zagrozić pełnemu i skutecznemu stosowaniu tego rozporządzenia po dniu 1 stycznia 2004 r., czyli dniu, w którym wyłączenie to wygasło, pełne i skuteczne stosowanie rozporządzenia nie było poważnie zagrożone ze względu na samą tylko okoliczność przyjęcia przez ustawodawcę greckiego w 2001 r. przepisów o charakterze wyczerpującym i trwałym, które są niezgodne z przepisami tego rozporządzenia, przy jednoczesnym braku ustanowienia, że przestają one obowiązywać z dniem 1 stycznia 2004 r.

         (1)  Dz.U. C 141 z 20.6.2009.


title: Sprawa T-878/16: Skarga wniesiona w dniu 9 grudnia 2016 r. – Karelia/EUIPO (KARELIA)

text:
               6.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/52

         Skarga wniesiona w dniu 9 grudnia 2016 r. – Karelia/EUIPO (KARELIA)
   (Sprawa T-878/16)
   (2017/C 038/67)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ino Karelia (Kalamata, Grecja) (przedstawiciel: adwokat M. Karpathakis)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „KARELIA” – zgłoszenie nr 964 502

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 września 2016 r. w sprawie R 1562/2015-5

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) i b) rozporządzenia nr 207/2009;


title: Sprawa C-114/05: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia  9 marca 2006 r.  (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Conseil d'État) — Ministre de l'Économie, des Finances et de l'Industrie przeciwko spółce Gillan Beach (Podatek VAT — Miejsce świadczenia usług podlegających opodatkowaniu — Statut podatkowy — Usługi świadczone w ramach wystaw żeglarskich)

text:
               3.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/25

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 9 marca 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Conseil d'État) — Ministre de l'Économie, des Finances et de l'Industrie przeciwko spółce Gillan Beach
   (Sprawa C-114/05) (1)

   (Podatek VAT - Miejsce świadczenia usług podlegających opodatkowaniu - Statut podatkowy - Usługi świadczone w ramach wystaw żeglarskich)
   (2006/C 131/45)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Conseil d'État
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ministre de l'Économie, des Finances et de l'Industrie

      Strona pozwana: Spółka Gillan Beach
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Conseil d'État — Wykładnia art. 9 ust. 2 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, str. 1) — Ustalenie miejsca świadczenia usług podlegających opodatkowaniu — Usługi świadczone w ramach wystaw żeglarskich
   Sentencja
   Artykuł 9 ust. 2 lit. c) tiret pierwsze szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku powinien być interpretowany w ten sposób, że kompleksowe świadczenie usług na rzecz wystawców przez organizatora targów lub wystawy należy uznać za działalność, o której mowa w tym przepisie.

      (1)  Dz.U. C 115 z 14.5.2005


title: Wyrok Trybunału (piątej izby) z dnia 9 września 2004 r. w sprawie C-375/02: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa — Środowisko naturalne — Gospodarka odpadami — Składowisko w Castelliri — Dyrektywa 75/442/EWG zmieniona dyrektywą 91/156/EWG — art. 4 i 8)

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/5

      WYROK TRYBUNAŁU

   (piątej izby)
   z dnia 9 września 2004 r.
   w sprawie C-375/02: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa - Środowisko naturalne - Gospodarka odpadami - Składowisko w Castelliri - Dyrektywa 75/442/EWG zmieniona dyrektywą 91/156/EWG - art. 4 i 8)
   (2004/C 262/10)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie C-375/02 mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom Państwa w trybie art. 226 WE, wniesioną dnia 18 października 2002 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: M. Konstantinidis i R. Amorosi) przeciwko Republice Włoskiej (pełnomocnik: I. M. Braguglia, wspierany przez M. Fiorillego), Trybunał (piąta izba), w składzie C. Gulmann, prezes izby, S. von Bahr i R. Silva de Lapuerta (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: L. A. Geelhoed, sekretarz: R. Grass, wydał dnia 9 września 2004 r. wyrok zawierający następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               Nie przyjmując niezbędnych środków w celu zapewnienia, aby odpady złożone na składowisku w Castelliri (Frosinone) (Włochy) były odzyskiwane lub unieszkodliwiane bez zagrażania zdrowiu ludzkiemu i bez stosowania procesów lub metod, które mogłyby szkodzić środowisku naturalnemu oraz nie przyjmując niezbędnych uregulowań, aby posiadacz odpadów złożonych na tym składowisku przekazał je prywatnemu lub publicznemu punktowi zbierania odpadów lub przedsiębiorstwu, które wykonuje czynności wymienione w załącznikach II A lub II B dyrektywy Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów, w brzmieniu zmienionym dyrektywą Rady 91/156/EWG z dnia 18 marca 1991 r. lub odzyskiwał lub unieszkodliwiał je na własną rękę, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 4 i 8 tej dyrektywy.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 305 z 7.12.2002.


20150731018616702015/C 270/162342015CJC27020150817PL01PLINFO_JUDICIAL20150521141411Sprawa C-234/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Constanţa (Rumunia) w dniu 21 maja 2015 r. – SC Doris Spedition SRL/Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice Galați
 ---documentbreak--- C2702015PL1410120150521PL0016141141Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Constanţa (Rumunia) w dniu 21 maja 2015 r. – SC Doris Spedition SRL/Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice Galați
   (Sprawa C-234/15)2015/C 270/16Język postępowania: rumuński
      Sąd odsyłający

   Curtea de Apel Constanţa

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice Galați – Administrația Județeană a Finanțelor Publice Constanța – Serviciul fiscal orășenesc Hârșova

      Strona pozwana: Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice Galați – Administrația Județeană a Finanțelor Publice Constanța – Serviciul fiscal orășenesc Hârșova

      Podmiot trzeci występujący w charakterze przypozwanego: Administrația Fondului pentru Mediu București

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 110 TFUE stoi na przeszkodzie wprowadzeniu zgodnie z art. 4 lit. a) ustawy nr 9/2012 obowiązku zapłaty podatku od zanieczyszczeń emitowanych przez używane pojazdy samochodowe pochodzące ze Wspólnoty w momencie wpisania w rejestrach organów właściwych na podstawie ustawy, nabycia prawa własności pojazdu samochodowego przez pierwszego właściciela pojazdu w Rumunii i wydania certyfikatu rejestracji oraz numeru rejestracyjnego, który to podatek ma zastosowanie również w przypadku przeniesienia prawa własności krajowych pojazdów samochodowych, z wyjątkiem sytuacji gdy podatek ten lub podatek podobny do niego został już zapłacony?


title: Sprawy połączone od C-337/12 P do C-340/12 P: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 6 marca 2014 r. – Pi-Design AG, Bodum France SAS, Bodum Logistics A/S przeciwko Yoshida Metal Industry Co. Ltd, Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) [Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rejestracja oznaczeń tworzonych przez powierzchnię pokrytą czarnymi krążkami — Unieważnienie — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 7 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) — Przeinaczenie dowodów]

text:
               28.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/2

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 6 marca 2014 r. – Pi-Design AG, Bodum France SAS, Bodum Logistics A/S przeciwko Yoshida Metal Industry Co. Ltd, Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawy połączone od C-337/12 P do C-340/12 P) (1)

   ([Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rejestracja oznaczeń tworzonych przez powierzchnię pokrytą czarnymi krążkami - Unieważnienie - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 7 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) - Przeinaczenie dowodów])
   2014/C 129/02
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Pi-Design AG, Bodum France SAS, Bodum Logistics A/S (przedstawiciel: adwokat H. Pernez)

      Druga strona postępowania: Yoshida Metal Industry Co. Ltd (przedstawiciele: adwokaci S. Verea, K. Muraro i M. Balestriero), Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Odwołania wniesione od wyroków Sądu (czwarta izba) z dnia 8 maja 2012 r. w sprawach T-331/10 i T-416/10 Yoshida Metal Industry przeciwko OHIM – Pi-Design i in., w których Sąd stwierdził nieważność decyzji R 1235/2008-1 i R 1237/2008-1 Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 20 maja 2010 r. uchylających decyzje Wydziału Unieważnień, na mocy których oddalono, złożone przez Pi-Design w sprawie T-331/10 oraz przez Pi-Design, Bodum France i Bodum Logistics A/S w sprawie T-416/10, wnioski o unieważnienie prawa do graficznego znaku towarowego przedstawiającego powierzchnię pokrytą czarnymi krążkami dla towarów z klas 8 i 21 – Wykładnia art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego – Oznaczenie tworzone wyłącznie przez kształt towaru niezbędny do uzyskania efektu technicznego

      Sentencja

               1)

               Wyroki Sądu Unii Europejskiej z dnia 8 maja 2012 r. w sprawie T-331/10 Yoshida Metal Industry przeciwko OHIM – Pi-Design i in. (Przedstawienie trójkątnej powierzchni pokrytej czarnymi krążkami) oraz w sprawie T-416/10 Yoshida Metal Industry przeciwko OHIM – Pi-Design i in. (Przedstawienie powierzchni pokrytej czarnymi krążkami) zostają uchylone.

               2)

               Sprawy zostają skierowane do ponownego rozpoznania przez Sąd Unii Europejskiej.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 295 z 29.9.2012.


               30.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 159/29

         Wniosek dotyczący wydania opinii doradczej przez Trybunał EFTA, złożony na mocy decyzji Fürstlicher Landrichter z dnia 13 grudnia 2004 r. w sprawie Paolo Piazza v Paul Schurte AG

   (Sprawa E-10/04)
   (2005/C 159/11)
   W dniu 31 grudnia 2004 r. Kancelaria Trybunału otrzymała złożony do Trybunału EFTA na mocy decyzji Fürstlicher Landrichter (Sądu Książęcego), Vaduz, Liechtenstein, z dnia 13 grudnia 2004 r., wniosek dotyczący wydania opinii doradczej w odniesieniu do następującej kwestii w sprawie Paolo Piazza v Paul Schurte AG:
   Czy przepis zawarty w sekcji 56 ust. 2 Liechtenstein Zivilprozessordnung (Kodeks postępowania cywilnego) jest zgodny z prawem EOG, w szczególności ze swobodą świadczenia usług na mocy art. 36 Porozumienia EOG oraz swobodnym przepływem kapitału na mocy art. 40? Jeśli taki przepis jest uzasadniony, czy jest on również proporcjonalny?


title: Sprawa C-192/04: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie wyroku Cour de cassation (Francja), 1ère chambre civile, wydanego dnia 17 lutego 2004 r., w sprawie Société Lagardère Active Broadcast, wstępującej w prawa spółki Europe 1 communication SA przeciwko Société pour la perception de la rémunération équitable (SPRE) i Gesellschaft zur Verwertung von Leisungsschutzrechten MBG, GVL SARL, przy udziale Compagnie européenne de radiodiffusion et de télévision (CERT) Europe 1 SA

text:
               12.6.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie wyroku Cour de cassation (Francja), 1ère chambre civile, wydanego dnia 17 lutego 2004 r., w sprawie Société Lagardère Active Broadcast, wstępującej w prawa spółki Europe 1 communication SA przeciwko Société pour la perception de la rémunération équitable (SPRE) i Gesellschaft zur Verwertung von Leisungsschutzrechten MBG, GVL SARL, przy udziale Compagnie européenne de radiodiffusion et de télévision (CERT) Europe 1 SA
   (Sprawa C-192/04)
   (2004/C 156/17)
   Dnia 26 kwietnia 2004 r. do sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie wyroku Cour de cassation (Francja), 1ère chambre civile, wydanego dnia 17 lutego 2004 r., w sprawie Société Lagardère Active Broadcast, wstępującej w prawa spółki Europe 1 communication S.A. przeciwko Société pour la perception de la rémunération équitable (SPRE) i Gesellschaft zur Verwertung von Leisungsschutzrechten MBG, GVL SARL, przy udziale Compagnie européenne de radiodiffusion et de télévision (CERT) Europe 1 S.A.
   Cour de cassation (Francja), 1ère chambre civile, zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               jeżeli spółka nadawcza transmitująca z terytorium jednego Państwa Członkowskiego, w celu rozszerzenia transmisji swoich programów na część swojego audytorium krajowego, korzysta ze znajdującego się w pobliżu na terytorium innego Państwa Członkowskiego nadawcy, którego koncesjonariuszem jest posiadająca udział większościowy jej spółka zależna, czy prawo tego innego Państwa określa jednorazową i godziwą opłatę, o której mowa w art. 8 ust. 2 dyrektywy EWG 92/100 z dnia 19 listopada 1992 r. (1) i art. 4 dyrektywy 93/83 z dnia 27 września 1993 r. (2), należną z tytułu fonogramów odtworzonych do celów handlowych i zawartych w retransmitowanych programach?

               2)

               w przypadku odpowiedzi twierdzącej, czy pierwotna spółka emitująca jest uprawniona do potrącenia sum wpłaconych przez jej spółkę zależną z opłaty jaka jest od niej wymagana z tytułu wszystkich transmisji odebranych na terytorium państwowym?

      (1)  Dyrektywa Rady 92/100/EWG z dnia 19 listopada 1992 r. w sprawie prawa najmu i użyczenia oraz niektórych praw pokrewnych prawu autorskiemu w zakresie własności intelektualne (Dz.U. L 346 z 27.11.1992, str. 61).

      (2)  Dyrektywa Rady 93/83/EWG z dnia 27 września 1993 r. w sprawie koordynacji niektórych zasad dotyczących prawa autorskiego oraz praw pokrewnych stosowanych w odniesieniu do przekazu satelitarnego oraz retransmisji drogą kablową (Dz.U. L 248 z 6.10.1993, str. 15).


title: Sprawy połączone C-376/15 P i C-377/15 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 5 kwietnia 2017 r. – Changshu City Standard Parts Factory, Ningbo Jinding Fastener Co. Ltd/Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska, European Industrial Fasteners Institute AISBL (EIFI) [Odwołanie — Dumping — Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 924/2012 — Przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej — Rozporządzenie (WE) nr 1225/2009 — Artykuł 2 ust. 10 i 11 — Wykluczenie niektórych transakcji wywozu do celów obliczenia marginesu dumpingu — Obiektywne porównanie między ceną eksportową a wartością normalną w przypadku przywozu pochodzącego z kraju nieposiadającego gospodarki rynkowej]

text:
               29.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 168/8

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 5 kwietnia 2017 r. – Changshu City Standard Parts Factory, Ningbo Jinding Fastener Co. Ltd/Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska, European Industrial Fasteners Institute AISBL (EIFI)
   (Sprawy połączone C-376/15 P i C-377/15 P) (1)

   ([Odwołanie - Dumping - Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 924/2012 - Przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej - Rozporządzenie (WE) nr 1225/2009 - Artykuł 2 ust. 10 i 11 - Wykluczenie niektórych transakcji wywozu do celów obliczenia marginesu dumpingu - Obiektywne porównanie między ceną eksportową a wartością normalną w przypadku przywozu pochodzącego z kraju nieposiadającego gospodarki rynkowej])
   (2017/C 168/09)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszące odwołanie: Changshu City Standard Parts Factory, Ningbo Jinding Fastener Co. Ltd (przedstawiciele: R. Antonini i E. Monard, adwokaci)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: B. Driessen i S. Boelaert, pełnomocnicy, wspierani przez adwokat N. Tuominen), Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Maxian Rusche i M. França, pełnomocnicy), European Industrial Fasteners Institute AISBL (EIFI)

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 29 kwietnia 2015 r., Changshu City Standard Parts Factory i Ningbo Jinding Fastener/Rada (T-558/12 i T-559/12, EU:T:2015:237) zostaje uchylony.

               2)

               Stwierdza się nieważność rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 924/2012 z dnia 4 października 2012 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 91/2009 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej w zakresie, w jakim dotyczy Changshu City Standard Parts Factory i Ningbo Jinding Fastener Co. Ltd.

               3)

               Odwołanie w sprawie C-377/15 P zostaje odrzucone.

               4)

               Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona poza własnymi kosztami również kosztami poniesionymi przez Changshu City Standard Parts Factory i Ningbo Jinding Fastener Co. Ltd, zarówno w postępowaniu w pierwszej instancji w sprawach T-558/12 i T-559/12, jak też w postępowaniu odwoławczym w sprawie C-376/15 P.

               5)

               Changshu City Standard Parts Factory i Ningbo Jinding Fastener Co. Ltd zostają obciążone poza własnymi kosztami również kosztami poniesionymi przez Radę Unii Europejskiej w postępowaniu odwoławczym w sprawie C-377/15 P.

               6)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty poniesione w postępowaniu w pierwszej instancji w sprawach T-558/12 i T-559/12, a także w postępowaniach odwoławczych w sprawach C-376/15 P i C-377/15 P.

      (1)  Dz.U. C 381 z 16.11.2015


title: Sprawa T-347/14 INTP: Postanowienie Sądu z dnia 19 lipca 2017 r. – Janukowycz/Rada (Postępowanie — Wykładnia postanowienia)

text:
               16.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/25

         Postanowienie Sądu z dnia 19 lipca 2017 r. – Janukowycz/Rada
   (Sprawa T-347/14 INTP) (1)

   ((Postępowanie - Wykładnia postanowienia))
   (2017/C 347/33)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Olga Stanisławiwna Janukowycz, jako spadkobierczyni Wiktora Wiktorowycza Janukowycza (Kijów, Ukraina) (przedstawiciel: T. Beazley, QC)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.P. Hix i P. Mahnič Bruni, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo S. Bartelt i D. Gauci, a następnie E. Paasivirta i J. Norris-Usher, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o dokonanie wykładni postanowienia z dnia 12 lipca 2016 r., Janukowycz/Rada (T-347/14, EU:T:2016:433).

      Sentencja

               1)

               Punkt 3 sentencji postanowienia z dnia 12 lipca 2016 r. Janukowycz/Rada (T-347/14) powinien być interpretowany w ten sposób, że w odniesieniu do zawartego w skardze żądania stwierdzenia nieważności obejmuje on zarówno koszty poniesione przez Wiktora Wiktorowycza Janukowycza, jak również koszty poniesione przez Olgę Stanisławiwną Janukowycz, jako spadkobierczynię W. Wiktorowycza Janukowycza.

               2)

               Olga Stanisławiwna Janukowycz, jako spadkobierczyni W. Wiktorowycza Janukowycza, i Rada Unii Europejskiej pokrywają własne koszty związane z postępowaniem w sprawie dokonania wykładni.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

               4)

               Oryginał niniejszego postanowienia załącza się do oryginału postanowienia podlegającego wykładni, na marginesie którego umieszcza się wzmiankę o niniejszym postanowieniu.

      (1)  Dz.U. C 253 z 4.8.2014.


title: Sprawa T-125/04: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 września 2008 r. — Rousseaux przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Wyrok częściowy — Umorzenie postępowania)

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/34

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 września 2008 r. — Rousseaux przeciwko Komisji
   (Sprawa T-125/04) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Wyrok częściowy - Umorzenie postępowania)
   (2008/C 301/56)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Patrick Rousseaux (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: N. Lhoëst, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i H. Krämer, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata B. Wägenbaura)
   Przedmiot sprawy
   Po pierwsze żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 14 kwietnia 2003 r. w sprawie zmiany grupy zaszeregowania skarżącego w zakresie w jakim dokonuje ona jego zaszeregowania na dzień jego powołania do grupy A6, stopień drugi i w zakresie w jakim ustala ona dzień 5 października 1995 r. jako dzień, w którym decyzja ta wywołuje skutki finansowe oraz nie dokonuje odtworzenia grupy zaszeregowania skarżącego a także wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji oddalających zażalenia skarżącego, i po drugie żądanie naprawienia szkody, zdaniem skarżącego poniesionej w związku z tą decyzją.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Postępowanie w sprawie niniejszej skargi zostaje umorzone.

               2)

               Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 118 z 30.4.2004.


title: Sprawa C-211/10 PPU: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 1 lipca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof — Austria) — postępowanie wszczęte przez Doris Povse przeciwko Maurowi Alpadze (Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Sprawy małżeńskie oraz sprawy dotyczące odpowiedzialności rodzicielskiej — Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 — Bezprawne uprowadzenie dziecka — Środki tymczasowe dotyczące „władzy rodzicielskiej” — Prawo do pieczy — Zarządzenie powrotu dziecka — Wykonanie — Jurysdykcja — Pilny tryb prejudycjalny)

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/16

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 1 lipca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof — Austria) — postępowanie wszczęte przez Doris Povse przeciwko Maurowi Alpadze
   (Sprawa C-211/10 PPU) (1)

   (Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Sprawy małżeńskie oraz sprawy dotyczące odpowiedzialności rodzicielskiej - Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 - Bezprawne uprowadzenie dziecka - Środki tymczasowe dotyczące „władzy rodzicielskiej” - Prawo do pieczy - Zarządzenie powrotu dziecka - Wykonanie - Jurysdykcja - Pilny tryb prejudycjalny)
   2010/C 234/23
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Oberster Gerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Doris Povse

      Strona pozwana: Mauro Alpago

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Oberster Gerichtshof — Wykładnia art. 10 lit. b) ppkt iv), art. 11 ust. 8, art. 42 ust. 2 oraz art. 47 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 (Dz.U. L 338, s. 1) — Uprowadzenie dziecka — Właściwość sądów państwa członkowskiego w zakresie wydania orzeczenia nakazującego powrót dziecka do tego państwa członkowskiego w sytuacji, gdy dziecko od ponad roku zamieszkuje w innym państwie członkowskim i gdy sąd pierwszego państwa wydał, już po uprowadzeniu, orzeczenie przyznające tymczasowo pieczę nad dzieckiem rodzicowi, który je uprowadził — Możliwość odmowy wykonania orzeczenia nakazującego powrót dziecka do pierwszego państwa członkowskiego w interesie dziecka

      Sentencja

               1)

               Wykładni art. 10 lit. b) ppkt iv) rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 należy dokonywać w ten sposób, że środek tymczasowy nie stanowi „orzeczenia o prawie do pieczy nad dzieckiem, w którym nie zarządz[ono] powrotu dziecka” w rozumieniu tego przepisu i nie może stanowić podstawy do przekazania właściwości sądom państwa członkowskiego, do którego dziecko zostało bezprawnie uprowadzone.

               2)

               Wykładni art. 11 ust. 8 rozporządzenia nr 2201/2003 należy dokonywać w ten sposób, że orzeczenie sądu właściwego zarządzające powrót dziecka mieści się w zakresie stosowania tego przepisu, nawet jeśli nie zostało poprzedzone orzeczeniem tego sądu kończącym postępowanie w sprawie prawa do pieczy nad dzieckiem.

               3)

               Wykładni art. 47 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia nr 2201/2003 należy dokonywać w ten sposób, że późniejsze orzeczenie wydane przez sąd państwa członkowskiego wykonania, które przyznaje tymczasowe prawo do pieczy i jest wykonalne w świetle prawa tego państwa, nie może stanowić przeszkody dla wykonania opatrzonego zaświadczeniem orzeczenia, wydanego wcześniej przez sąd właściwy państwa członkowskiego pochodzenia i zarządzającego powrót dziecka.

               4)

               Nie można odmówić wykonania w państwie członkowskim wykonania opatrzonego zaświadczeniem orzeczenia z tego względu, że z uwagi na zmianę sytuacji zaistniałą po jego wydaniu jego wykonanie mogłoby poważnie zagrażać nadrzędnemu interesowi dziecka. Taka zmiana powinna zostać podniesiona przed sądem właściwym państwa członkowskiego pochodzenia, do którego również powinien wpłynąć ewentualny wniosek o zawieszenie wykonania jego orzeczenia.

      (1)  Dz.U. C 179 z 03.07.2010.


title: Sprawa C-28/12: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 28 kwietnia 2015 r. – Komisja Europejska/Rada Unii Europejskiej (Skarga o stwierdzenie nieważności — Międzynarodowe umowy mieszane — Decyzje zezwalające na podpisanie i tymczasowe stosowanie tych umów — Decyzja Rady i przedstawicieli państw członkowskich zebranych w Radzie — Autonomia porządku prawnego Unii — Udział państw członkowskich w procedurze i decyzji przewidzianych w art. 218 TFUE — Sposób głosowania w Radzie)

text:
               29.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/3

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 28 kwietnia 2015 r. – Komisja Europejska/Rada Unii Europejskiej
   (Sprawa C-28/12) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Międzynarodowe umowy mieszane - Decyzje zezwalające na podpisanie i tymczasowe stosowanie tych umów - Decyzja Rady i przedstawicieli państw członkowskich zebranych w Radzie - Autonomia porządku prawnego Unii - Udział państw członkowskich w procedurze i decyzji przewidzianych w art. 218 TFUE - Sposób głosowania w Radzie))
   (2015/C 213/05)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Valero Jordana, K. Simonsson i S. Bartelt, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający żądania strony skarżącej: Parlament Europejski (przedstawiciele: R. Passos i A. Auersperger Matić, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M.-M. Joséphidès, E. Karlsson, F. Naert i R. Szostak, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający żądania strony pozwanej: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek i E. Ruffer, pełnomocnicy), Królestwo Danii (przedstawiciele: U. Melgaard i L. Volck Madsen, pełnomocnicy), Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze, N. Graf Vitzthum i B. Beutler, pełnomocnicy), Republika Grecka (przedstawiciele: A. Samoni-Rantou i S. Chala, pełnomocnicy), Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues, F. Fize, D. Colas i N. Rouam, pełnomocnicy), Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, wspierany przez P. Gentiliego, avvocato dello Stato), Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: C. Wissels i J. Langer, pełnomocnicy), Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: B. Majczyna i M. Szpunar, pełnomocnicy), Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes i M.-L. Duarte, pełnomocnicy), Republika Finlandii (przedstawiciel: J. Heliskoski, pełnomocnik), Królestwo Szwecji (przedstawiciel: A. Falk, pełnomocnik), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: C. Murrell i L. Christie, pełnomocnicy, wspierani przez R. Palmera, barrister)

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji 2011/708/UE Rady i przedstawicieli rządów państw członkowskich Unii Europejskiej zebranych w Radzie z dnia 16 czerwca 2011 r. w sprawie podpisania w imieniu Unii i tymczasowego stosowania Umowy o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki, z jednej strony, Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, Islandią, z trzeciej strony, i Królestwem Norwegii, z czwartej strony; oraz w sprawie podpisania w imieniu Unii i tymczasowego stosowania Umowy dodatkowej między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, Islandią, z drugiej strony, i Królestwem Norwegii, z trzeciej strony, dotyczącej stosowania Umowy o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki, z jednej strony, Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, Islandią, z trzeciej strony, i Królestwem Norwegii, z czwartej strony.

               2)

               Skutki decyzji 2011/708 zostają utrzymane w mocy do czasu wejścia w życie w rozsądnym terminie liczonym od daty wydania niniejszego wyroku nowej decyzji, która powinna zostać przyjęta przez Radę Unii Europejskiej na podstawie art. 218 ust. 5 i 8 TFUE.

               3)

               Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona kosztami postępowania.

               4)

               Republika Czeska, Królestwo Danii, Republika Federalna Niemiec, Republika Grecka, Republika Francuska, Republika Włoska, Królestwo Niderlandów, Rzeczpospolita Polska, Republika Portugalska, Republika Finlandii, Królestwo Szwecji, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej oraz Parlament Europejski pokrywają koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 73 z 10.3.2012.


title: Sprawa C-344/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Roma (Włochy) w dniu 24 czerwca 2013 r. — Cristiano Blanco przeciwko Agenzia delle Entrate

text:
               7.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/26

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Roma (Włochy) w dniu 24 czerwca 2013 r. — Cristiano Blanco przeciwko Agenzia delle Entrate
   (Sprawa C-344/13)
   2013/C 260/46
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Commissione tributaria provinciale di Roma

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Cristiano Blanco

      Strona pozwana: Agenzia delle Entrate — Direzione Provinciale I di Roma — Ufficio Controlli

      Pytanie prejudycjalne

   Czy objęcie wygranych uzyskanych w kasynach państw członkowskich Unii Europejskiej przez osoby zamieszkujące we Włoszech obowiązkiem składania deklaracji i obowiązkiem podatkowym dla celów fiskalnych, jak stanowi art. 67 lit. d) DPR [dekretu prezydenta republiki] nr 917 z dnia 22 grudnia 1986 r. (TUIR) [Testo Unico Imposte sui Redditi, tekst jednolity w sprawie podatków dochodowych] jest sprzeczne z art. 49 traktatu WE, czy też można uznać, że jest to uzasadnione względami porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego w rozumieniu art. 46 traktatu WE.