title: Sprawa C-169/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 10 lutego 2021 r. w sprawie T-130/19, Spadafora/Komisja, wniesione w dniu 15 marca 2021 r. przez Sergia Spadaforę

text:
               14.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 119/15

      Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 10 lutego 2021 r. w sprawie T-130/19, Spadafora/Komisja, wniesione w dniu 15 marca 2021 r. przez Sergia Spadaforę
      (Sprawa C-169/21 P)
      (2022/C 119/21)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Sergio Spadafora (przedstawiciel: G. Belotti, avvocato)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska, CC
      Postanowieniem z dnia 25 stycznia 2022 r. Trybunał (dziewiąta izba) orzekł, że odwołanie zostaje odrzucone w części jako oczywiście niedopuszczalne a w części jako oczywiście bezzasadne oraz obciążył Sergia Spadaforę jego własnymi kosztami postępowania.


title: Sprawa C-514/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (Irlandia) w dniu 20 sierpnia 2021 r. – LU / Minister for Justice and Equality

text:
               14.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 119/16

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (Irlandia) w dniu 20 sierpnia 2021 r. – LU / Minister for Justice and Equality
      (Sprawa C-514/21)
      (2022/C 119/22)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      Court of Appeal

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnoszący odwołanie: LU

         Druga strona postępowania: Minister for Justice and Equality

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                              a)

                              Czy w sytuacji, gdy o przekazanie osoby, której dotyczy wniosek, wnosi się w celu odbycia przez nią kary pozbawienia wolności, której wykonanie zostało zawieszone ab initio, lecz zostało następnie zarządzone w wyniku skazania tej osoby za popełnienie kolejnego przestępstwa, i gdy to zarządzenie wykonania wydał sąd, który skazał tę osobę za popełnienie tego kolejnego przestępstwa, postępowanie prowadzące do owego późniejszego skazania i zarządzenia wykonania stanowi część „rozprawy, w wyniku której wydano orzeczenie” w rozumieniu art. 4a ust. 1 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW (1)?

                              b)

                              Czy dla udzielenia odpowiedzi na pytanie pierwsze lit. a) powyżej istotne jest, czy sąd, który wydał zarządzenie wykonania, był zobowiązany do wydania tego zarządzenia z mocy prawa, czy też dysponował zakresem uznania w przedmiocie jego wydania?

                  2.

                  Czy w okolicznościach przedstawionych w pytaniu pierwszym wykonujący organ sądowy jest uprawniony do zbadania, czy postępowanie, które doprowadziło do wydania kolejnego wyroku skazującego i zarządzenia wykonania, które to postępowanie odbyło się pod nieobecność osoby, której dotyczy wniosek, zostało przeprowadzone zgodnie z art. 6 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, w szczególności, czy nieobecność osoby, której dotyczy wniosek, stanowiła naruszenie prawa do obrony lub jej prawa do rzetelnego procesu sądowego?

                  3.

                              a)

                              W okolicznościach określonych w pytaniu pierwszym powyżej, jeżeli wykonujący organ sądowy jest przekonany, że postępowanie, które doprowadziło do wydania kolejnego wyroku skazującego i zarządzenia wykonania, nie zostało przeprowadzone zgodnie z art. 6 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, w szczególności, że nieobecność osoby, której dotyczy wniosek, stanowiła naruszenie prawa do obrony lub jej prawa do rzetelnego procesu sądowego, czy wykonujący organ sądowy jest uprawniony lub zobowiązany do a) odmowy przekazania osoby, której dotyczy wniosek, na tej podstawie, że takie przekazanie byłoby sprzeczne z art. 6 konwencji lub art. 47 i art. 48 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej lub b) zażądania od wydającego organu sądowego, jako warunku przekazania, gwarancji, że osoba, której dotyczy wniosek, po jej przekazaniu będzie miała prawo do ponownego rozpoznania jej sprawy lub do złożenia odwołania, w których to procedurach będzie mogła uczestniczyć i które pozwalają na ponowne rozpoznanie sprawy co do istoty, w tym z uwzględnieniem nowych dowodów, oraz które mogą prowadzić do uchylenia lub zmiany pierwotnego orzeczenia, w odniesieniu do wyroku skazującego prowadzącego do wydania zarządzenia wykonania?

                              b)

                              Czy dla celów pytania trzeciego lit. a) powyżej właściwe jest ustalenie, czy przekazanie osoby, której dotyczy wniosek, naruszyłoby istotę jej praw podstawowych wynikających z art. 6 konwencji lub art. 47 i art. 48 ust. 2 karty, a jeśli tak, to czy okoliczność, że postępowanie, które doprowadziło do wydania kolejnego wyroku skazującego i zarządzenia wykonania, zostało przeprowadzone in absentia i że w przypadku przekazania osoby, której dotyczy wniosek, nie będzie przysługiwać jej prawo do ponownego rozpoznania sprawy ani do odwołania, wystarcza, aby wykonujący organ sądowy mógł stwierdzić, że przekazanie naruszyłoby istotę tych praw?

         (1)  Decyzja ramowa Rady z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (2002/584/WSiSW) (Dz.U. 2002, L 190, s. 1).


title: Sprawa C-515/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (Irlandia) w dniu 20 sierpnia 2021 r. – PH/Minister for Justice and Equality

text:
               14.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 119/17

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (Irlandia) w dniu 20 sierpnia 2021 r. – PH/Minister for Justice and Equality
      (Sprawa C-515/21)
      (2022/C 119/23)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      Court of Appeal

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnoszący odwołanie: PH

         Druga strona postępowania: Minister for Justice and Equality

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  1. Czy w sytuacji, gdy o przekazanie osoby, której dotyczy wniosek, wnosi się w celu odbycia przez nią kary pozbawienia wolności, której wykonanie zostało zawieszone ab initio, lecz zostało następnie zarządzone w wyniku późniejszego skazania tej osoby za popełnienie kolejnego przestępstwa, w okolicznościach gdy to zarządzenie wykonania miało charakter bezwzględnie obowiązujący ze względu na to skazanie, postępowanie, które doprowadziło do wydania kolejnego wyroku skazującego, lub postępowanie prowadzące do wydania zarządzenia wykonania stanowią część „rozprawy, w wyniku której wydano orzeczenie” w rozumieniu art. 4a ust. 1 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW (1)?

                  2)

                  Czy w okolicznościach przedstawionych w pytaniu pierwszym powyżej wykonujący organ sądowy jest uprawniony lub zobowiązany do zbadania, czy postępowanie, które doprowadziło do wydania kolejnego wyroku skazującego, lub postępowanie prowadzące do wydania zarządzenia wykonania, przeprowadzone pod nieobecność osoby, której dotyczy wniosek, zostały przeprowadzone zgodnie z art. 6 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, w szczególności czy nieobecność osoby, której dotyczy wniosek, podczas tych postępowań stanowiła naruszenie prawa do obrony lub jej prawa do rzetelnego procesu sądowego?

                  3)

                              a)

                              W okolicznościach określonych w pytaniu pierwszym powyżej, jeżeli wykonujący organ sądowy jest przekonany, że postępowania, które doprowadziły do wydania kolejnego wyroku skazującego i zarządzenia wykonania, nie zostały przeprowadzone zgodnie z art. 6 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, w szczególności że nieobecność osoby, której dotyczy wniosek, stanowiła naruszenie prawa do obrony lub jej prawa do rzetelnego procesu sądowego, czy wykonujący organ sądowy jest uprawniony lub zobowiązany do a) odmowy przekazania osoby, której dotyczy wniosek, na tej podstawie, że takie przekazanie byłoby sprzeczne z art. 6 konwencji lub art. 47 i art. 48 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej lub b) zażądania od wydającego organu sądowego, jako warunku przekazania, gwarancji, że osoba, której dotyczy wniosek, po jej przekazaniu będzie miała prawo do ponownego rozpoznania jej sprawy lub do złożenia odwołania, w których to procedurach będzie mogła uczestniczyć i które pozwalają na ponowne rozpoznanie sprawy co do istoty, w tym z uwzględnieniem nowych dowodów, oraz które mogą prowadzić do uchylenia lub zmiany pierwotnego orzeczenia, w odniesieniu do wyroku skazującego prowadzącego do wydania zarządzenia wykonania?

                              b)

                              Czy dla celów pytania trzeciego lit. a) powyżej właściwe jest ustalenie, czy przekazanie osoby, której dotyczy wniosek, naruszyłoby istotę jej praw podstawowych wynikających z art. 6 konwencji lub art. 47 i art. 48 ust. 2 karty, a jeśli tak, to czy okoliczność, że postępowania, które doprowadziły do wydania kolejnego wyroku skazującego i zarządzenia wykonania, zostały przeprowadzone in absentia i że w przypadku przekazania osoby, której dotyczy wniosek, nie będzie przysługiwać jej prawo do ponownego rozpoznania sprawy ani do odwołania, wystarcza, aby wykonujący organ sądowy mógł stwierdzić, że przekazanie naruszyłoby istotę tych praw?

         (1)  Decyzja ramowa Rady z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (2002/584/WSiSW) (Dz.U. 2002, L 190, s. 1).


title: Sprawa C-518/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 9 czerwca 2021 r. w sprawie T-699/19, FT i in./Komisja, wniesione w dniu 20 sierpnia 2021 r. przez FT i in.

text:
               14.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 119/18

      Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 9 czerwca 2021 r. w sprawie T-699/19, FT i in./Komisja, wniesione w dniu 20 sierpnia 2021 r. przez FT i in.
      (Sprawa C-518/21 P)
      (2022/C 119/24)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: FT, FU, FV, FY, FZ, GA, GB, GC, GD, GG, GE, GF, GH, GI, GJ, GK, GL, GM, GN, GO, GP, GQ, GR, GS, GT, GU (przedstawiciel: adwokat J.-N. Louis)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska
      Postanowieniem z dnia 27 stycznia 2022 r., Trybunał (siódma izba) odrzucił odwołanie jako oczywiście niedopuszczalne i obciążył wnoszących odwołanie ich własnymi kosztami.


title: Sprawa C-713/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 25 listopada 2021 r. – A/Finanzamt X

text:
               14.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 119/18

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 25 listopada 2021 r. – A/Finanzamt X
      (Sprawa C-713/21)
      (2022/C 119/25)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesfinanzhof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: A.
      Strona przeciwna: Finanzamt X

         Pytania prejudycjalne

      W przedmiocie znaczenia art. 2 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2006/112/WE (1) w świetle wykładni nadanej mu w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 10 listopada 2016 r. Baštová (2):
      Czy właściciel stajni treningowej dla koni wyścigowych świadczy na rzecz właściciela koni jedno świadczenie obejmujące zapewnienie pobytu, treningu i udziału koni w zawodach, również odpłatnie, jeżeli wynagrodzenie ze strony właściciela koni za to świadczenie polega na przeniesieniu na właściciela stajni treningowej połowy roszczenia o nagrodę pieniężną, do której właściciel ten jest uprawniony w przypadku pomyślnego udziału w zawodach?

         (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, Dz.U. 2006, L 347, s. 1.

         (2)  C-432/15 (EU:C:2016:855).


title: Sprawa C-741/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Saarbrücken (Niemcy) w dniu 1 grudnia 2021 r. – GP/juris GmbH

text:
               14.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 119/19

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Saarbrücken (Niemcy) w dniu 1 grudnia 2021 r. – GP/juris GmbH
      (Sprawa C-741/21)
      (2022/C 119/26)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Saarbrücken

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: GP

         Strona pozwana: juris GmbH

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy pojęcie szkody niemajątkowej w art. 82 ust. 1 RODO (1) należy interpretować w świetle motywu 85 i motywu 146 zdanie trzecie tego rozporządzenia w ten sposób, że obejmuje ono każde naruszenie podlegającej ochronie sytuacji prawnej niezależnie od pozostałych skutków i wagi tego naruszenia?

                  2)

                  Czy odpowiedzialność odszkodowawczą na podstawie art. 82 ust. 3 RODO wyłącza okoliczność, że przyczyną naruszenia jest w konkretnym przypadku błąd ludzki osoby działającej z upoważnienia, o której mowa w art. 29 RODO?

                  3)

                  Czy przy określaniu wysokości odszkodowania za szkody niemajątkowe dozwolone względnie wymagane jest oparcie się na kryteriach określonych w art. 83 RODO, w szczególności w art. 83 ust. 2 i ust. 5 RODO?

                  4)

                  Czy odszkodowanie należy ustalać dla każdego indywidualnego naruszenia czy też obejmuje się kilka – co najmniej kilka podobnych – naruszeń sankcją łącznego odszkodowania, które nie jest określane poprzez zsumowanie indywidualnych kwot, lecz jest oparte na własnej ocenie całościowej?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.U. 2016, L 119, s. 1).


title: Sprawa C-746/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 22 września 2021 r. w sprawie T-425/18, Altice Europe/Komisja, wniesione w dniu 2 grudnia 2021 r. przez Altice Group Lux Sarl, dawniej New Altice Europe BV w likwidacji

text:
               14.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 119/19

      Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 22 września 2021 r. w sprawie T-425/18, Altice Europe/Komisja, wniesione w dniu 2 grudnia 2021 r. przez Altice Group Lux Sarl, dawniej New Altice Europe BV w likwidacji
      (Sprawa C-746/21 P)
      (2022/C 119/27)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Altice Group Lux Sarl, dawniej New Altice Europe BV w likwidacji (przedstawiciele: R. Allendesalazar Corcho, H. Brokelmann, abogados)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Rada Unii Europejskiej

         Żądania wnoszącej odwołanie

                  —

                  Stwierdzenie nieważności art. 1, 2, 3 i 4 decyzji Komisji C(2018) 2418 final z dnia 24 kwietnia 2018 r, w której Komisja nałożyła grzywnę za dokonanie koncentracji z naruszeniem art. 4 ust. 1 i art. 7 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (1) (sprawa M.7993 – Altice/PT Portugal, postępowanie z art. 14 ust. 2) (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”);

                  —

                  tytułem żądania ewentualnego – wykonanie nieograniczonego prawa orzekania poprzez znaczne obniżenie kwot grzywien nałożonych w art. 3 i 4 zaskarżonej decyzji, zmienionej wyrokiem Sądu;

                  —

                  tytułem dalszego żądania ewentualnego – przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd, związany orzeczeniem Trybunału co do kwestii prawnych;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania poniesionymi przez wnoszącą odwołanie zarówno w postępowaniu odwoławczym jak i w postępowaniu przed Sądem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarzut pierwszy: zaskarżony wyrok narusza prawo, ponieważ oddala podniesiony przez Altice zarzut niezgodności z prawem.
      Zaskarżony wyrok narusza prawo i zasadę proporcjonalności, a także zakaz podwójnego karania oparty na wspólnych porządkom prawnym państw członkowskich ogólnych zasadach, które dotyczą zbiegu przepisów prawnych, ponieważ oddala podniesiony przez Altice zarzut niezgodności z prawem (art. 277 TFUE) w odniesieniu do art. 14 ust. 2 lit. a) w związku z art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 139/2004. Nie istnieje „obowiązek zgłoszenia” w art. 4 ust. 1 rozporządzenia 139/2004 odrębny od „obowiązku standstill” w art. 7 ust. 1 owego rozporządzenia, zważywszy że naruszenie art. 4 ust. 1 wymaga niewątpliwie „wprowadzenia w życie” koncentracji. Artykuł 4 ust. 1 i część pierwsza art. 7 ust. 1 dotyczą tego samego zachowania i służą temu samemu interesowi prawnemu. Możliwość nałożenia dwóch łącznych grzywien z tytułu art. 14 ust. 2 lit. a) i b) rozporządzenia nr 139/2004 jest niezgodna z wyżej wspomnianymi zasadami prawa Unii.
      Zarzut drugi: zaskarżony wyrok narusza prawo, ponieważ zostało w nim zanegowane, iż poprzez nałożenie dwóch łącznych grzywien za to samo zachowanie zaskarżona decyzja naruszyła zasadę proporcjonalności i zakaz podwójnego karania.
      Orzecznictwo Trybunału stanowi, że w wypadku, gdy zasada ne bis in idem nie sprzeciwia się nałożeniu na to samo przedsiębiorstwo dwóch grzywien w ramach jednej decyzji za te same okoliczności faktyczne, organ „winien niemniej jednak upewnić się, że te grzywny, rozpatrywane łącznie, są proporcjonalne do charakteru tego naruszenia”. Zaskarżony wyrok nie jest zgodny z tym nakazem. Jedynie grzywna nałożona na mocy art. 14 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 139/2004 za naruszenie art. 7 ust. 1 owego rozporządzenia może być zgodna z wymogiem proporcjonalności. Druga grzywna, nałożona na mocy art. 14 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 139/2004, jest z definicji nadmierna, a zatem nieproporcjonalna, a także sprzeczna z zakazem podwójnego karania opartym na wspólnych porządkom prawnym państw członkowskich ogólnych zasadach, które dotyczą zbiegu przepisów prawnych.
      Zarzut trzeci: zaskarżony wyrok narusza prawo poprzez zawartą w nim wykładnię pojęcia wprowadzenia w życie w art. 4 ust. 1 i art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 139/2004.
      Poprzez stwierdzenie, że już „możliwość wywierania decydującego wpływu” jest równoznaczna z wprowadzeniem w życie koncentracji, zaskarżony wyrok narusza prawo, ponieważ myli pojęcia „koncentracji” i „wprowadzenia w życie” oraz opiera się na błędnej wykładni wyroku z dnia 31 maja 2018 r. w sprawie C-633/16 Ernst & Young, który wyjaśnia, że transakcje, które nie są konieczne do uzyskania takiej zmiany kontroli, nie wchodzą w zakres art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 139/2004, ponieważ nie mają powiązania funkcjonalnego z jej wprowadzeniem w życie.
      Zarzut czwarty: zaskarżony wyrok narusza prawo poprzez zawartą w nim wykładnię pojęcia „prawo weta” do celów art. 3 ust. 2, art. 4 ust. 1 i art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 139/2004 lub, tytułem ewentualnym, przeinacza SPA, interpretując je jako przyznające „prawo weta”.
      Uznając – quod non – że sama „możliwość wywierania decydującego wpływu” jest równoznaczna z „wprowadzeniem w życie” koncentracji, art. 3 ust. 2 rozporządzenia nr 139/2004 wymaga trwałej zmiany kontroli wynikającej ze środków dających „prawo weta w sprawie strategicznych decyzji handlowych”, to znaczy „uprawnienia pozwalające blokować” strategiczne zachowania przedsiębiorstwa. Zaskarżony wyrok narusza prawo, ponieważ rozciąga pojęcie „prawa weta” na sytuacje, które nie dają uprawnień do blokowania strategicznych decyzji. Tytułem ewentualnym, zaskarżony wyrok przeinacza SPA, interpretując jego ustalenia poprzedzające zamknięcie nabycia jako przyznające Altice „prawo weta”.
      Zarzut piąty: Sąd naruszył prawo, uznając, że wymiana informacji jest równoznaczna z „wprowadzeniem w życie” koncentracji w rozumieniu art. 4 ust. 1 i art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 139/2004.
      Zaskarżony wyrok narusza prawo poprzez stwierdzenie, że wymiana informacji w związku z koncentracją wchodzi w zakres art. 4 ust. 1 i art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 139/2004, podczas gdy art. 101 TFUE i rozporządzenia (WE) nr 1/2003 (2) zakładają mechanizm ex-post. Jest to niezgodnie z wyrokiem w sprawie C-633/16 i ograniczałoby zakres stosowania rozporządzenia (WE) nr 1/2003. Zaskarżony wyrok przeinacza również zaskarżoną decyzję poprzez uznanie, że zgodnie z tą decyzją wymiana informacji sama w sobie nie narusza art. 4 ust. 1 i art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 139/2004, lecz jedynie „przyczyniła się” do wykazania naruszenia.
      Zarzut szósty: Sąd naruszył prawo, oddalając podniesione przez Altice zarzuty niezgodności z prawem i braku proporcjonalności grzywien.
      Zaskarżony wyrok narusza prawo poprzez stwierdzenie, że Altice dopuściła się niedbalstwa. Ponadto poziom grzywien wynikający zaskarżonego wyroku jest nie tylko niewłaściwy, lecz również jest nadmierny do tego stopnia, że jest nieproporcjonalny. Sąd naruszył zatem prawo poprzez niedokonanie znacznego obniżenia kwoty grzywien w wykonaniu swojego nieograniczonego prawa orzekania.

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (rozporządzenie WE w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw) (Dz.U. 2004, L 24, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. 2003, L 1, s. 1).


title: Sprawa C-766/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 29 września 2021 r. w sprawie T-384/19, Parlament/Axa Assurances Luxembourg SA i in., wniesione w dniu 8 grudnia 2021 r. przez Parlament Europejski

text:
               14.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 119/21

      Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 29 września 2021 r. w sprawie T-384/19, Parlament/Axa Assurances Luxembourg SA i in., wniesione w dniu 8 grudnia 2021 r. przez Parlament Europejski
      (Sprawa C-766/21 P)
      (2022/C 119/28)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Parlament Europejski (przedstawiciele: E. Paladini i B. Schäfer, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Axa Assurances Luxembourg SA, Bâloise Assurances Luxembourg SA, La Luxembourgeoise SA, Nationale-Nederlanden Schadeverzekering Maatschappij NV

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie punktów drugiego i czwartego sentencji zaskarżonego wyroku;

                  —

                  przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania;

                  —

                  rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie, z wyjątkiem kosztów wskazanych w punkcie trzecim sentencji zaskarżonego wyroku.

            Tytułem żądania ewentualnego,

                  —

                  uchylenie punktów drugiego i czwartego sentencji zaskarżonego wyroku;

                  —

                  uwzględnienie żądań Parlamentu Europejskiego przedstawionych w pierwszej instancji w odniesieniu do Axa Assurances Luxembourg SA, Bâloise Assurances Luxembourg SA i La Luxembourgeoise SA.

         Zarzuty i główne argumenty

      W uzasadnieniu odwołania Parlament Europejski podnosi trzy zarzuty.
      Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia prawa polegającego na naruszeniu zasad wykładni w prawie europejskim. Parlament uważa, że Sąd naruszył w szczególności zasadę wykładni polegającą na uwzględnieniu celu umowy i kontekstu, w jakim pojawiają się zawarte w niej określenia, a dokładniej rzecz biorąc określenie „powódź”. Posiłkowo Parlament uważa, że Sąd przeinaczył klauzulę wyłączenia dotyczącą powodzi.
      Zarzut drugi dotyczy błędu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, które zdaniem Parlamentu jest obarczone sprzecznością w rozumowaniu Sądu w odniesieniu do wykładni określenia „powódź”.
      Po trzecie, Parlament uważa, że zaskarżony wyrok zawiera szereg przeinaczeń okoliczności faktycznych i dowodów: Sąd przeinaczył stanowisko Parlamentu w sprawie wykładni pojęcia „powódź”, w sposób oczywiście błędny ocenił sytuację na placu budowy w momencie powstania szkody, a także przeinaczył ustalenia zawarte w opinii biegłego w sprawie przyczyn szkody.


title: Sprawa C-778/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 29 września 2021 r. w sprawach połączonych T-344/19 i T-356/19, Front Polisario/Rada, wniesione w dniu 14 grudnia 2021 r. przez Komisję Europejską

text:
               14.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 119/22

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 29 września 2021 r. w sprawach połączonych T-344/19 i T-356/19, Front Polisario/Rada, wniesione w dniu 14 grudnia 2021 r. przez Komisję Europejską
      (Sprawa C-778/21 P)
      (2022/C 119/29)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouquet, F. Castillo de la Torre, A. Stobiecka-Kuik, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Front populaire pour la libération de la Saguia el-Hamra et du Rio de oro (Front Polisario), Rada Unii Europejskiej, Królestwo Hiszpanii, Republika Francuska, Chambre des pêches maritimes de la Méditerranée, Chambre des pêches maritimes de l’Atlantique Nord, Chambre des pêches maritimes de l’Atlantique Centre, Chambre des pêches maritimes de l’Atlantique Sud

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  Uchylenie pkt 1 i 2 sentencji zaskarżonego wyroku, a w związku z tym:

                  —

                  Oddalenie skargi wniesionej w pierwszej instancji przez Front Polisario lub jeśli Trybunał uzna, że stan postępowania nie pozwala na wydanie ostatecznego orzeczenia, skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd.

                  —

                  Obciążenie Frontu Polisario wszystkimi kosztami postępowania w dwóch instancjach.

         Zarzuty i główne argumenty

                  —

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszeń prawa polegających na braku zdolności sądowej Frontu Polisario;

                  —

                  Zarzut drugi dotyczący naruszeń prawa polegających na tym, że zaskarżona decyzja nie dotyczy bezpośrednio Frontu Polisario;

                  —

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszeń prawa polegających na tym, że zaskarżona decyzja nie dotyczy indywidualnie Frontu Polisario;

                  —

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszeń prawa w odniesieniu do granic kontroli sądowej, zakresu uznania przysługującego instytucjom i potrzeby uwzględnienia oczywistego błędu; w odniesieniu do braku wymogu zgody ludu Sahary Zachodniej; w odniesieniu do faktu, że przyjęte pojęcie zgody jest zbyt ścisłe i teoretyczne, że Sąd odrzucił wystarczający charakter konsultacji, która uzyskała przychylną opinię i wykluczył badanie korzyści; w odniesieniu do określenia Frontu Polisario jako podmiotu, do którego należy udzielenie takiej zgody, ze względu na jego ograniczony status i ograniczoną reprezentatywność;

                  —

                  Zarzut piąty dotyczący naruszeń prawa w odniesieniu do możliwości powołania się na prawo międzynarodowe zwyczajowe przy badaniu ważności aktu Unii.


title: Sprawa C-779/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 29 września 2021 r. w sprawie T-279/19, Front Polisario/Rada, wniesione w dniu 14 grudnia 2021 r. przez Komisję Europejską

text:
               14.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 119/23

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 29 września 2021 r. w sprawie T-279/19, Front Polisario/Rada, wniesione w dniu 14 grudnia 2021 r. przez Komisję Europejską
      (Sprawa C-779/21 P)
      (2022/C 119/30)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouquet, F. Castillo de la Torre, F. Clotuche-Duvieusart, B. Eggers, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Front populaire pour la libération de la Saguia el-Hamra et du Rio de oro (Front Polisario), Rada Unii Europejskiej, Republika Francuska, Confédération marocaine de l’agriculture et du développement rural (Comader)

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  Uchylenie zaskarżonego wyroku i w konsekwencji:

                  —

                  oddalenie odwołania wniesionego w pierwszej instancji przez Front Polisario lub, jeśli Trybunał uzna, że stan sprawy nie pozwala na jej rozstrzygnięcie, przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania;

                  —

                  Obciążenie Front Polisario całością kosztów postępowania obydwu instancji.

         Zarzuty i główne argumenty

                  —

                  Zarzut pierwszy: naruszenie prawa w związku z brakiem zdolności sądowej Front Polisario;

                  —

                  Zarzut drugi: naruszenie prawa w związku z brakiem bezpośredniego oddziaływania na Front Polisario;

                  —

                  Zarzut trzeci: naruszenie prawa w związku z brakiem indywidualnego oddziaływania na Front Polisario;

                  —

                  Zarzut czwarty: naruszenie prawa w odniesieniu do zakresu kontroli sądowej, zakresu uznania instytucji i konieczności stwierdzenia oczywistego błędu; w odniesieniu do braku wymogu zgody ludu Sahary Zachodniej; w odniesieniu do faktu, że przyjęte pojęcie zgody jest zbyt ścisłe i teoretyczne, że odrzucono wystarczający charakter konsultacji, w ramach których uzyskano zgodę, oraz że odrzucono badanie korzyści; w odniesieniu do określenia Front Polisario jako podmiotu, który miałaby wyrazić taką zgodę, zważywszy na jego ograniczony status i reprezentatywność;

                  —

                  Zarzut piąty: naruszenie prawa w odniesieniu do braku możliwości powołania zwyczajowego prawa międzynarodowego przy badaniu ważności aktu Unii.


title: Sprawa C-798/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 29 września 2021 r. w sprawach połączonych T-344/19 i T-356/19, Front Polisario/Rada, wniesione w dniu 16 grudnia 2021 r. przez Radę Unii Europejskiej

text:
               14.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 119/23

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 29 września 2021 r. w sprawach połączonych T-344/19 i T-356/19, Front Polisario/Rada, wniesione w dniu 16 grudnia 2021 r. przez Radę Unii Europejskiej
      (Sprawa C-798/21 P)
      (2022/C 119/31)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: F. Naert, V. Piessevaux, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Front populaire pour la libération de la Saguia el-Hamra et du Rio de oro (Front Polisario), Królestwo Hiszpanii, Republika Francuska, Komisja Europejska, Chambre des pêches maritimes de la Méditerranée, Chambre des pêches maritimes de l’Atlantique Nord, Chambre des pêches maritimes de l’Atlantique Centre, Chambre des pêches maritimes de l’Atlantique Sud

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  Uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie w jakim stwierdzono w nim nieważność decyzji 2019/441 (1);

                  —

                  wydanie ostatecznego orzeczenia w kwestiach będących przedmiotem odwołania i oddalenie skargi wniesionej przez Front Polisario w sprawie T-344/19;

                  —

                  Obciążenie Front Polisario kosztami postępowania odwoławczego i w sprawie T-279/19;

                  —

                  Tytułem pomocniczym: utrzymanie w mocy skutków decyzji 2019/441 w okresie dwunastu miesięcy od daty wydania wyroku.

         Zarzuty i główne argumenty

      Pierwszy zarzut odwołania dotyczy naruszenia art. 263 akapit czwarty TFUE i odnosi się do zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim orzeczono w nim, że Front Polisario ma zdolność sądową przed sądem Unii.
      Drugi zarzut odwołania dotyczy naruszenia art. 263 akapit czwarty TFUE oraz zasady mocy dowodowej dokumentów i odnosi się do zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim stwierdzono w nim, że sporna decyzja dotyczy bezpośrednio i indywidualnie Front Polisario.
      Trzeci zarzut odwołania dotyczy naruszenia prawa w odniesieniu do możliwości powołania się na normy prawa międzynarodowego i odnosi się do zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim orzeczono w nim, że Front Polisario może powoływać się na zasadę samostanowienia i zasadę względnej skuteczności traktatów.
      Czwarty zarzut odwołania dotyczy błędnej wykładni i błędnego zastosowania ogólnej zasady względnej skuteczności traktatów i prawa do samostanowienia, naruszenia zasady mocy dowodowej dokumentów, przeinaczenia argumentacji Rady oraz naruszenia art. 36 w związku z art. 53 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości. Odnosi się do zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim orzeczono w nim, że lud Sahary Zachodniej nie wyraził zgody na porozumienie, którego dotyczy decyzja 2019/217.

         (1)  Decyzja Rady (UE) 2019/441 z dnia 4 marca 2019 r. w sprawie zawarcia Umowy o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów między Unią Europejską a Królestwem Marokańskim, protokołu wykonawczego do niej oraz wymiany listów towarzyszącej umowie (Dz.U. 2019, L 77, s. 4).


title: Sprawa C-799/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 29 września 2021 r. w sprawie T-279/19, Front Polisario/Rada, wniesione w dniu 16 grudnia 2021 r. przez Radę Unii Europejskiej

text:
               14.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 119/24

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 29 września 2021 r. w sprawie T-279/19, Front Polisario/Rada, wniesione w dniu 16 grudnia 2021 r. przez Radę Unii Europejskiej
      (Sprawa C-799/21 P)
      (2022/C 119/32)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: F. Naert, V. Piessevaux, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Front populaire pour la libération de la Saguia el-Hamra et du Rio de oro (Front Polisario), Republika Francuska, Komisja Europejska, Confédération marocaine de l’agriculture et du développement rural (Comader)

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  Uchylenie zaskarżonego wyroku;

                  —

                  Wydanie orzeczenia w przedmiocie kwestii będących przedmiotem odwołania i oddalenie odwołania wniesionego przez Front Polisario;

                  —

                  Obciążenie Front Polisario kosztami postępowania odwoławczego i w sprawie T-279/19;

                  —

                  Tytułem pomocniczym: utrzymanie w mocy skutków decyzji 2019/217 (1) w okresie dwunastu miesięcy od daty wydania wyroku.

         Zarzuty i główne argumenty

      Pierwszy zarzut odwołania dotyczy naruszenia art. 263 akapit czwarty TFUE i odnosi się do zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim orzeczono w nim, że Front Polisario ma zdolność sądową przed sądem Unii.
      Drugi zarzut odwołania dotyczy naruszenia art. 263 akapit czwarty TFUE oraz zasady mocy dowodowej dokumentów i odnosi się do zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim stwierdzono w nim, że sporna decyzja dotyczy bezpośrednio i indywidualnie Front Polisario.
      Trzeci zarzut odwołania dotyczy naruszenia prawa w odniesieniu do możliwości powołania się na normy prawa międzynarodowego i odnosi się do zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim orzeczono w nim, że Front Polisario może powoływać się na zasadę samostanowienia i zasadę względnej skuteczności traktatów.
      Czwarty zarzut odwołania dotyczy błędnej wykładni i błędnego zastosowania ogólnej zasady względnej skuteczności traktatów i prawa do samostanowienia, naruszenia zasady mocy dowodowej dokumentów, przeinaczenia argumentacji Rady oraz naruszenia art. 36 w związku z art. 53 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości. Odnosi się do zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim orzeczono w nim, że lud Sahary Zachodniej nie wyraził zgody na porozumienie, którego dotyczy decyzja 2019/217.

         (1)  Decyzja Rady (UE) 2019/217 z dnia 28 stycznia 2019 r. w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Królestwem Marokańskim dotyczącego zmiany protokołów nr 1 i 4 do Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Marokańskim, z drugiej strony (Dz.U. 2019, L 34, s. 1).


title: Sprawa C-822/21: Skarga wniesiona w dniu 30 grudnia 2021 r. – Republika Łotewska/Królestwo Szwecji

text:
               14.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 119/25

      Skarga wniesiona w dniu 30 grudnia 2021 r. – Republika Łotewska/Królestwo Szwecji
      (Sprawa C-822/21)
      (2022/C 119/33)
      Język postępowania: szwedzki

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Łotewska (przedstawiciele: K. Pommere, J. Davidoviča i I. Romanovska)

         Strona pozwana: Królestwo Szwecji

         Żądania

      Republika Łotewska wnosi do Trybunału o:

                  —

                  stwierdzenie, że Królestwo Szwecji uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na podstawie:

                              —

                              art. 14 ust. 3 dyrektywy 2014/49/UE (1), w zakresie w jakim, odmawiając przekazania łotewskiemu FGD (funduszowi gwarancji depozytów) składek wniesionych przez łotewski oddział Nordea Bank AB, określonych dla okresu składkowego zgodnie z art. 14 ust. 3 dyrektywy 2014/49/UE, Królestwo Szwecji postąpiło w sposób sprzeczny z celem dyrektywy 2014/49/UE i nie zapewniło pełnej skuteczności (effet utile) przepisów dyrektywy 2014/49/UE;

                              —

                              artykuł 4 ust. 3 TUE w zakresie w jakim, odmawiając przekazania łotewskiemu FGD składek wniesionych przez łotewski oddział Nordea Bank AB, określonych dla okresu składkowego zgodnie z art. 14 ust. 3 dyrektywy 2014/49/UE, Królestwo Szwecji wywarło negatywny wpływ na integrację jednolitego rynku, a tym samym naruszyło wzajemne zaufanie między państwami członkowskimi a Unią Europejską, które stanowi warunek wstępny integracji transgranicznej.

            Jeżeli Trybunał stwierdzi, że Królestwo Szwecji uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na podstawie art. 14 ust. 3 dyrektywy 2014/49/UE i art. 4 ust. 3 TUE:

                  —

                  nakazanie Królestwu Szwecji zaprzestania stwierdzonego naruszenia poprzez przekazanie przez szwedzki FGD łotewskiemu FGD całkowitej kwoty składek wniesionych przez łotewski oddział Nordea Bank AB, podlegających określeniu zgodnie z art. 14 ust. 3 dyrektywy 2014/49/UE;

                  —

                  w przypadku gdyby art. 14 ust. 3 dyrektywy 2014/49/UE należało interpretować ściśle, wskazanie, ze jest on zgodny z celem dyrektywy 2014/49/UE i ciążącym na szwedzkim FGD obowiązkiem przekazania łotewskiemu FGD składek wniesionych przez łotewski oddział Nordea Bank AB;

                  —

                  obciążenie Królestwa Szwecji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie swojej skargi strona skarżąca podnosi zarzuty oparte na naruszeniu art. 14 ust. 3 dyrektywy 2014/49/UE i traktatu EU (zasady lojalnej współpracy).

                  1.

                  Odmawiając przekazania łotewskiemu FGD składek wniesionych przez łotewski oddział Nordea Bank AB, określonych dla okresu składkowego zgodnie z art. 14 ust. 3 dyrektywy 2014/49/UE, Królestwo Szwecji postąpiło w sposób sprzeczny z celem dyrektywy 2014/49/UE.

                  2.

                  Odmawiając przekazania łotewskiemu FGD składek wniesionych przez łotewski oddział Nordea Bank AB, określonych dla okresu składkowego zgodnie z art. 14 ust. 3 dyrektywy 2014/49/UE, Królestwo Szwecji wywarło negatywny wpływ na integrację jednolitego rynku, a tym samym naruszyło wzajemne zaufanie między państwami członkowskimi a Unią Europejską, które stanowi warunek wstępny integracji transgranicznej. Królestwo Szwecji naruszyło w ten sposób art. 4 ust. 3 TUE.

                  3.

                  Republika Łotewska podnosi, że odmawiając przekazania wniesionych składek i uzasadniając formalnie tę odmowę datą, w której składki te zostały rzeczywiście wniesione, Królestwo Szwecji naruszyło dyrektywę 2014/49/UE, oraz że naruszenie to zagraża realizacji celów Unii Europejskiej i pozbawia Łotwę prawa do składek, które gwarantowałyby jej odszkodowanie w zakresie ryzyka związanego z gwarancją depozytów w instytucji kredytowej przekazywanych na jej odpowiedzialność, co prowadzi do naruszenia zasady lojalnej współpracy zapisanej w art. 4 ust. 3 TUE oraz do braku realizacji celów dyrektywy 2014/49/UE.

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/49/UE z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie systemów gwarancji depozytów (Dz.U. L 173, s. 149).


title: Sprawa C-832/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 27 grudnia 2021 r. – Beverage City & Lifestyle GmbH i in./Advance Magazine Publishers, Inc.

text:
               14.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 119/26

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 27 grudnia 2021 r. – Beverage City & Lifestyle GmbH i in./Advance Magazine Publishers, Inc.
      (Sprawa C-832/21)
      (2022/C 119/34)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberlandesgericht Düsseldorf

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnoszący środek odwoławczy: Beverage City & Lifestyle GmbH i in.

         Druga strona postępowania: Advance Magazine Publishers, Inc.

         Pytania prejudycjalne

      Oberlandesgericht Düsseldorf zwraca się do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w trybie prejudycjalnym z następującym pytaniem dotyczącym wykładni art. 122 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 (1) w związku z art. 8 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1215/2012 (2):
      Czy między powództwami istnieje „tak ścisła więź”, że pożądane jest ich łączne rozpoznanie i rozstrzygnięcie w celu uniknięcia wydania sprzecznych ze sobą orzeczeń w rozumieniu art. 8 pkt 1 rozporządzenia nr 1215/2012, gdy w ramach powództwa o naruszenie unijnego znaku towarowego powiązanie polega na tym, że pozwany z siedzibą w jednym państwie członkowskim (tutaj: w Polsce), który dostarczył towary naruszające unijny znak towarowy pozwanemu z siedzibą w innym państwie członkowskim (tutaj: w Niemczech), którego przedstawiciel ustawowy, również pozwany jako naruszający znak, jest pozwanym „zakotwiczającym jurysdykcję”, jeżeli strony łączy jedynie zwykły stosunek dostawy i nie istnieje żadne inne wykraczające poza ten stosunek dostawy powiązanie prawne czy faktyczne?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej, Dz.U. 2017, L 154, s. 1.

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych, Dz.U. 2012, L 351, s. 1.


title: Sprawa C-337/19 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 16 września 2021 r. – Komisja Europejska / Królestwo Belgii, Magnetrol International, Irlandia [Odwołanie – Pomoc państwa – System pomocy wprowadzony w życie przez Królestwo Belgii – Zwolnienie z opodatkowania nadmiernych zysków – Interpretacja indywidualna prawa podatkowego (tax ruling) – Stała praktyka administracyjna – Rozporządzenie (UE) 2015/1589 – Artykuł 1 lit. d) – Pojęcie „systemu pomocy” – Pojęcie „aktu” – Pojęcie „dalszych środków wykonawczych” – Określenie beneficjentów „w sposób ogólny i abstrakcyjny” – Odwołanie wzajemne – Dopuszczalność – Autonomia podatkowa państw członkowskich]

text:
               22.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 471/3

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 16 września 2021 r. – Komisja Europejska / Królestwo Belgii, Magnetrol International, Irlandia
      (Sprawa C-337/19 P) (1)

      (Odwołanie - Pomoc państwa - System pomocy wprowadzony w życie przez Królestwo Belgii - Zwolnienie z opodatkowania nadmiernych zysków - Interpretacja indywidualna prawa podatkowego (tax ruling) - Stała praktyka administracyjna - Rozporządzenie (UE) 2015/1589 - Artykuł 1 lit. d) - Pojęcie „systemu pomocy” - Pojęcie „aktu” - Pojęcie „dalszych środków wykonawczych” - Określenie beneficjentów „w sposób ogólny i abstrakcyjny” - Odwołanie wzajemne - Dopuszczalność - Autonomia podatkowa państw członkowskich)
      (2021/C 471/03)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: P.-J. Loewenthal i F. Tomat, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Królestwo Belgii (przedstawiciele: J.-C. Halleux, C. Pochet i M. Jacobs, pełnomocnicy, których wspierały M. Segura i M. Clayton, avocates), Magnetrol International (przedstawiciele: H. Gilliams i L. Goossens, advocaten), Irlandia

         Interwenienci w postępowaniu odwoławczym: Soudal NV, Esko-Graphics BVBA (przedstawiciel: H. Viaene, avocat), Flir Systems Trading Belgium BVBA (przedstawiciele: T. Verstraeten i C. Docclo, avocats, et N. Reypens, advocaat), Anheuser-Busch InBev SA/NV, Ampar BVBA, Atlas Copco Airpower NV, Atlas Copco AB (przedstawiciele: A. von Bonin, Rechtsanwalt, W.O. Brouwer i A. Pliego Selie, advocaten, i A. Haelterman, avocat), Wabco Europe BVBA (przedstawiciele: E. Righini i L. Villani, avvocati, S. Völcker, Rechtsanwalt, i A. Papadimitriou, avocat), Celio International NV (przedstawiciele: H. Gilliams i L. Goossens, advocaten)

         Sentencja

                  1)

                  Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 14 lutego 2019 r., Belgia i Magnetrol International/Komisja (T-131/16 i T-263/16, EU:T:2019:91), zostaje uchylony.

                  2)

                  Pierwszy i drugi z zarzutów skargi w sprawie T-131/16 oraz zarzut pierwszy i część pierwsza zarzutu trzeciego skargi w sprawie T-263/16 zostają oddalone.

                  3)

                  Sprawa zostaje przekazana do ponownego rozpoznania Sądowi Unii Europejskiej, aby ten wydał rozstrzygnięcie w przedmiocie zarzutów od trzeciego do piątego skargi w sprawie T-131/16, oraz zarzutu drugiego, części drugiej i trzeciej zarzutu trzeciego oraz zarzutu czwartego skargi w sprawie T-263/16.

                  4)

                  Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

         (1)  Dz.U. C 213 z 24.6.2019.


title: Sprawa C-410/19: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 16 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom – Zjednoczone Królestwo) – The Software Incubator Ltd / Computer Associates (UK) Ltd [Odesłanie prejudycjalne – Przedstawiciele handlowi działający na własny rachunek – Dyrektywa 86/653/WE – Artykuł 1 ust. 2 – Pojęcie „przedstawiciela handlowego” – Dostarczanie klientom oprogramowania informatycznego drogą elektroniczną – Udzielenie bezterminowej licencji na korzystanie – Pojęcia „sprzedaży” i „towarów”]

text:
               22.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 471/4

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 16 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom – Zjednoczone Królestwo) – The Software Incubator Ltd / Computer Associates (UK) Ltd
      (Sprawa C-410/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Przedstawiciele handlowi działający na własny rachunek - Dyrektywa 86/653/WE - Artykuł 1 ust. 2 - Pojęcie „przedstawiciela handlowego” - Dostarczanie klientom oprogramowania informatycznego drogą elektroniczną - Udzielenie bezterminowej licencji na korzystanie - Pojęcia „sprzedaży” i „towarów”)
      (2021/C 471/04)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      Supreme Court of the United Kingdom

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: The Software Incubator Ltd

         Druga strona postępowania: Computer Associates (UK) Ltd

         Sentencja

      Pojęcie „sprzedaży towarów”, o którym mowa w art. 1 ust. 2 dyrektywy Rady 86/653/EWG z dnia 18 grudnia 1986 r. w sprawie koordynacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do przedstawicieli handlowych działających na własny rachunek, należy interpretować w ten sposób, że może ono obejmować dostarczanie klientom, w zamian za zapłatę ceny, oprogramowania komputerowego drogą elektroniczną, jeżeli dostawie tej towarzyszy udzielenie bezterminowej licencji na korzystanie z tego oprogramowania.

         (1)  Dz.U. C 255 z 29.7.2019.


title: Sprawa C-21/20: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 16 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad Sofia-grad – Bułgaria) – Balgarska natsionalna televizia / Direktor na Direktsia „Obzhalvane i danachno-osiguritelna praktika” – Sofia pri Tsentralno upravlenie na NAP [Odesłanie prejudycjalne – Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Zakres stosowania – Artykuł 2 ust. 1 lit. c) – Odpłatne świadczenie usług – Wyłączenie oferowanych telewidzom audiowizualnych usług medialnych finansowanych z subwencji publicznej i niewiążących się z żadnym wynagrodzeniem ze strony telewidzów – Artykuł 168 – Prawo do odliczenia – Podatnik dokonujący zarówno transakcji podlegających opodatkowaniu, jak i transakcji niewchodzących w zakres stosowania VAT]

text:
               22.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 471/5

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 16 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad Sofia-grad – Bułgaria) – Balgarska natsionalna televizia / Direktor na Direktsia „Obzhalvane i danachno-osiguritelna praktika” – Sofia pri Tsentralno upravlenie na NAP
      (Sprawa C-21/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Zakres stosowania - Artykuł 2 ust. 1 lit. c) - Odpłatne świadczenie usług - Wyłączenie oferowanych telewidzom audiowizualnych usług medialnych finansowanych z subwencji publicznej i niewiążących się z żadnym wynagrodzeniem ze strony telewidzów - Artykuł 168 - Prawo do odliczenia - Podatnik dokonujący zarówno transakcji podlegających opodatkowaniu, jak i transakcji niewchodzących w zakres stosowania VAT)
      (2021/C 471/06)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Administrativen sad Sofia-grad

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Balgarska natsionalna televizia

         Strona przeciwna: Direktor na Direktsia „Obzhalvane i danachno-osiguritelna praktika” – Sofia pri Tsentralno upravlenie na NAP

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 2 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że działalność krajowego publicznego dostawcy telewizji, polegająca na świadczeniu na rzecz telewidzów audiowizualnych usług medialnych, która jest finansowana przez państwo w drodze subwencji i nie wiąże się z uiszczaniem przez telewidzów żadnych opłat za emisję telewizyjną, nie stanowi odpłatnego świadczenia usług w rozumieniu tego przepisu.

                  2)

                  Artykuł 168 dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że krajowy publiczny dostawca telewizji jest uprawniony do odliczenia podatku od wartości dodanej (VAT) naliczonego z tytułu zakupu towarów i usług wykorzystywanych na potrzeby jego działalności dającej prawo do odliczenia, natomiast nie jest uprawniony do odliczenia VAT naliczonego z tytułu zakupu towarów i usług wykorzystywanych na potrzeby jego działalności niewchodzącej w zakres stosowania VAT. Do państw członkowskich należy ustalenie metod i kryteriów podziału kwot VAT naliczonego pomiędzy transakcje podlegające opodatkowaniu i transakcje niewchodzące w zakres stosowania VAT, z uwzględnieniem celu i systematyki tej dyrektywy oraz z poszanowaniem zasady proporcjonalności.

         (1)  Dz.U. C 95 z 23.3.2020.


title: Sprawa C-850/19 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 16 września 2021 r. – FVE Holýšov I s. r. o. i in. / Komisja Europejska, Republika Czeska, Królestwo Hiszpanii, Republika Cypryjska, Republika Słowacka [Odwołanie – Pomoc państwa – System pomocy na rzecz energii odnawialnych – Decyzja uznająca system pomocy za zgodny z rynkiem wewnętrznym – Skarga o stwierdzenie nieważności]

text:
               22.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 471/4

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 16 września 2021 r. – FVE Holýšov I s. r. o. i in. / Komisja Europejska, Republika Czeska, Królestwo Hiszpanii, Republika Cypryjska, Republika Słowacka
      (Sprawa C-850/19 P) (1)

      (Odwołanie - Pomoc państwa - System pomocy na rzecz energii odnawialnych - Decyzja uznająca system pomocy za zgodny z rynkiem wewnętrznym - Skarga o stwierdzenie nieważności)
      (2021/C 471/05)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: FVE Holýšov I s. r. o., FVE Stříbro s. r. o., FVE Úsilné s. r. o., FVE Mozolov s. r. o., FVE Osečná s. r. o., Solarpark Rybníček s. r. o., FVE Kněžmost s. r. o., Hutira FVE – Omice a.s., Exit 90 SPV s. r. o., Onyx Energy s. r. o., Onyx Energy projekt II s. r. o., Photon SPV 1 s. r. o., Photon SPV 3 s. r. o., Photon SPV 4 s. r. o., Photon SPV 6 s. r. o., Photon SPV 8 s. r. o., Photon SPV 10 s. r. o., Photon SPV 11 s. r. o., Antaris GmbH, Michael Göde, NGL Business Europe Ltd, NIG NV, GIHG Ltd, Radiance Energy Holding Sàrl, ICW Europe Investments Ltd, Photovoltaik Knopf Betriebs-GmbH, Voltaic Network GmbH, WA Investments-Europa Nova Ltd (przedstawiciele: A. Reuter, H. Wendt, C. Bürger, T. Christner, A. Compes, T. Herbold i W. Schumacher, Rechtsanwälte)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Armati, P. Němečková i T. Maxian Rusche, pełnomocnicy), Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, J. Vláčil, T. Müller i I. Gavrilova, pełnomocnicy), Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: S. Centeno Huerta, pełnomocnik), Republika Cypryjska, Republika Słowacka (przedstawiciel: B. Ricziová, pełnomocnik)

         Interwenient popierający stronę skarżącą: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: J. Möller i D. Klebs, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający Komisję Europejską: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciel: B. Majczyna, pełnomocnik)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie główne zostaje oddalone.

                  2)

                  Nie ma potrzeby orzekania w przedmiocie odwołania wzajemnego Komisji Europejskiej.

                  3)

                  FVE Holýšov I s. r. o., FVE Stříbro s. r. o., FVE Úsilné s. r. o., FVE Mozolov s. r. o., FVE Osečná s. r. o., Solarpark Rybníček s. r. o., FVE Kněžmost s. r. o., Hutira FVE – Omice a.s., Exit 90 SPV s. r. o., Onyx Energy s. r. o., Onyx Energy projekt II s. r. o., Photon SPV 1 s. r. o., Photon SPV 3 s. r. o., Photon SPV 4 s. r. o., Photon SPV 6 s. r. o., Photon SPV 8 s. r. o., Photon SPV 10 s. r. o., Photon SPV 11 s. r. o., Antaris GmbH, Michael Göde, NGL Business Europe Ltd, NIG NV, GIHG Ltd, Radiance Energy Holding Sàrl, ICW Europe Investments Ltd, Photovoltaik Knopf Betriebs-GmbH, Voltaic Network GmbH i WA Investments-Europa Nova Ltd zostają obciążeni kosztami postępowania związanymi z odwołaniem głównym.

                  4)

                  FVE Holýšov I s. r. o., FVE Stříbro s. r. o., FVE Úsilné s. r. o., FVE Mozolov s. r. o., FVE Osečná s. r. o., Solarpark Rybníček s. r. o., FVE Kněžmost s. r. o., Hutira FVE – Omice a.s., Exit 90 SPV s. r. o., Onyx Energy s. r. o., Onyx Energy projekt II s. r. o., Photon SPV 1 s. r. o., Photon SPV 3 s. r. o., Photon SPV 4 s. r. o., Photon SPV 6 s. r. o., Photon SPV 8 s. r. o., Photon SPV 10 s. r. o., Photon SPV 11 s. r. o., Antaris GmbH, Michael Göde, NGL Business Europe Ltd, NIG NV, GIHG Ltd, Radiance Energy Holding Sàrl, ICW Europe Investments Ltd, Photovoltaik Knopf Betriebs-GmbH, Voltaic Network GmbH i WA Investments-Europa Nova Ltd oraz Komisja Europejska pokrywają własne koszty postępowania związane z odwołaniem wzajemnym.

                  5)

                  Republika Federalna Niemiec, Rzeczpospolita Polska, Republika Czeska, Królestwo Hiszpanii i Republika Słowacka pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 68 z 2.3.2020.


title: Sprawa C-144/20: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 9 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratīvā rajona tiesa – Łotwa) – AS „LatRailNet”, „Latvijas dzelzceļš” VAS / Valsts dzelzceļa administrācija [Odesłanie prejudycjalne – Transport kolejowy – Dyrektywa 2012/34/UE – Artykuły 32 i 56 – Pobieranie opłat za infrastrukturę kolejową – Niezależność zarządcy infrastruktury – Funkcje organu regulacyjnego – Pojęcie „optymalnej konkurencyjności segmentów rynku kolejowego” – Wyłączne prawo do segmentu kolejowego – Podmiot świadczący usługi publiczne]

text:
               22.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 471/6

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 9 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratīvā rajona tiesa – Łotwa) – AS „LatRailNet”, „Latvijas dzelzceļš” VAS / Valsts dzelzceļa administrācija
      (Sprawa C-144/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Transport kolejowy - Dyrektywa 2012/34/UE - Artykuły 32 i 56 - Pobieranie opłat za infrastrukturę kolejową - Niezależność zarządcy infrastruktury - Funkcje organu regulacyjnego - Pojęcie „optymalnej konkurencyjności segmentów rynku kolejowego” - Wyłączne prawo do segmentu kolejowego - Podmiot świadczący usługi publiczne)
      (2021/C 471/07)
      Język postępowania: łotewski

         Sąd odsyłający

      Administratīvā rajona tiesa

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: AS „LatRailNet”, „Latvijas dzelzceļš” VAS

         Strona pozwana: Valsts dzelzceļa administrācija

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 56 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/34/UE z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie utworzenia jednolitego europejskiego obszaru kolejowego należy interpretować w ten sposób, że przyznaje on organowi regulacyjnemu uprawnienie do przyjęcia z własnej inicjatywy decyzji zobowiązującej przedsiębiorstwo wykonujące podstawowe funkcje zarządcy infrastruktury kolejowej, o których mowa w art. 7 ust. 1 tej dyrektywy, do wprowadzenia pewnych zmian do systemu pobierania opłat za infrastrukturę, chociaż system ten nie implikuje dyskryminacji wnioskodawców.

                  2)

                  Artykuł 56 dyrektywy 2012/34 należy interpretować w ten sposób, iż warunki, jakie należy wprowadzić do systemu pobierania opłat, które organ regulacyjny ma prawo narzucić przedsiębiorstwu wykonującemu podstawowe funkcje zarządcy infrastruktury kolejowej, muszą być uzasadnione naruszeniem dyrektywy 2012/34 i ograniczać się do zaradzenia sytuacjom niezgodności z dyrektywą i nie mogą obejmować ocen celowości dokonywanych przez ten organ, naruszających zakres swobody tego zarządcy.

                  3)

                  Artykuł 32 ust. 1 dyrektywy 2012/34 należy interpretować w ten sposób, że ma on zastosowanie – również co się tyczy kryterium optymalnej konkurencyjności segmentów rynku kolejowego – w odniesieniu do segmentów rynku kolejowego wolnych od konkurencji, w szczególności gdy są one obsługiwane przez podmiot świadczący usługi publiczne, któremu na podstawie umowy o świadczenie usług publicznych przyznano wyłączne prawo w rozumieniu art. 2 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. dotyczącego usług publicznych w zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 1191/69 i (EWG) nr 1107/70.

         (1)  Dz.U. C 201 z 15.6.2020.


title: Sprawy połączone C-208/20 i C-256/20: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 9 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofiyski Rayonen sad – Bułgaria) – „Toplofikatsia Sofia” EAD, „CHEZ Elektro Bulgaria” AD, „Agentsia za control na prosrocheni zadalzhenia” EOOD (C-208/20), i „Toplofikatsia Sofia” EAD (C-256/20) [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 20 ust. 2 lit. a) TFUE – Artykuł 47 akapit drugi Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – Rozporządzenie (WE) nr 1206/2001 – Współpraca między sądami państw członkowskich przy przeprowadzaniu dowodów w sprawach cywilnych lub handlowych – Artykuł 1 ust. 1 lit. a) – Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 – Jurysdykcja i uznawanie orzeczeń sądowych oraz ich wykonywanie w sprawach cywilnych i handlowych – Artykuł 5 ust. 1 – Niezapłacone wierzytelności – Orzeczenia sądów – Nakazy zapłaty – Doręczenie – Dłużnik mający miejsce pobytu pod nieznanym adresem w państwie członkowskim innym niż państwo sądu rozpatrującego sprawę]

text:
               22.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 471/7

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 9 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofiyski Rayonen sad – Bułgaria) – „Toplofikatsia Sofia” EAD, „CHEZ Elektro Bulgaria” AD, „Agentsia za control na prosrocheni zadalzhenia” EOOD (C-208/20), i „Toplofikatsia Sofia” EAD (C-256/20)
      (Sprawy połączone C-208/20 i C-256/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 20 ust. 2 lit. a) TFUE - Artykuł 47 akapit drugi Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Rozporządzenie (WE) nr 1206/2001 - Współpraca między sądami państw członkowskich przy przeprowadzaniu dowodów w sprawach cywilnych lub handlowych - Artykuł 1 ust. 1 lit. a) - Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 - Jurysdykcja i uznawanie orzeczeń sądowych oraz ich wykonywanie w sprawach cywilnych i handlowych - Artykuł 5 ust. 1 - Niezapłacone wierzytelności - Orzeczenia sądów - Nakazy zapłaty - Doręczenie - Dłużnik mający miejsce pobytu pod nieznanym adresem w państwie członkowskim innym niż państwo sądu rozpatrującego sprawę)
      (2021/C 471/08)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Sofiyski Rayonen sad

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca:„Toplofikatsia Sofia” EAD, „CHEZ Elektro Bulgaria” AD, „Agentsia za control na prosrocheni zadalzhenia” EOOD (C-208/20), „Toplofikatsia Sofia” EAD (C-256/20)

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 1 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 1206/2001 z dnia 28 maja 2001 r. w sprawie współpracy między sądami państw członkowskich przy przeprowadzaniu dowodów w sprawach cywilnych lub handlowych należy interpretować w ten sposób, że nie ma on zastosowania do sytuacji, w której sąd państwa członkowskiego zarządza poszukiwanie adresu, w innym państwie członkowskim, osoby, której należy doręczyć orzeczenie sądu.

                  2)

                  Artykuł 5 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie wykonalności nakazu zapłaty wydanego przeciwko dłużnikowi i nie nakłada obowiązku uchylenia takiego nakazu.

         (1)  Dz.U. C 255 z 3.8.2020, Dz.U. C 271 z 17.8.2020.


title: Sprawa C-277/20: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 9 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – postępowanie wszczęte przez UM [Odesłanie prejudycjalne – Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Dziedziczenie – Rozporządzenie (UE) nr 650/2012 – Artykuł 3 ust. 1 lit. b) – Pojęcie „umowy dotyczącej spadku” – Zakres stosowania – Umowa przeniesienia własności na wypadek śmierci – Artykuł 83 ust. 2 – Wybór prawa właściwego – Przepisy przejściowe]

text:
               22.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 471/8

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 9 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – postępowanie wszczęte przez UM
      (Sprawa C-277/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Dziedziczenie - Rozporządzenie (UE) nr 650/2012 - Artykuł 3 ust. 1 lit. b) - Pojęcie „umowy dotyczącej spadku” - Zakres stosowania - Umowa przeniesienia własności na wypadek śmierci - Artykuł 83 ust. 2 - Wybór prawa właściwego - Przepisy przejściowe)
      (2021/C 471/09)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberster Gerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: UM

         przy udziale: HW jako zarządcy spadku po ZL, Marktgemeinde Kötschach-Mauthen, Finanzamt Spittal Villach

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 650/2012 z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń, przyjmowania i wykonywania dokumentów urzędowych dotyczących dziedziczenia oraz w sprawie ustanowienia europejskiego poświadczenia spadkowego należy interpretować w ten sposób, że umowa, na podstawie której osoba przewiduje przyszłe, mające nastąpić w chwili jej śmierci, przeniesienie własności należącej do niej nieruchomości, na rzecz innych umawiających się stron, stanowi umowę dotyczącą spadku w rozumieniu tego przepisu.

                  2)

                  Artykuł 83 ust. 2 rozporządzenia nr 650/2012 należy interpretować w ten sposób, że nie znajduje on zastosowania do badania ważności wyboru prawa właściwego dokonanego przed dniem 17 sierpnia 2015 r. wyłącznie w celu uregulowania umowy dotyczącej spadku w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia, dotyczącej jednego ze składników majątku spadkodawcy, a nie ogółu spraw dotyczących spadku po nim.

         (1)  Dz.U. C 313 z 21.9.2020.


title: Sprawa C-406/20: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 9 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Köln – Niemcy) – Phantasialand / Finanzamt Brühl [Odesłanie prejudycjalne – Podatki – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 98 – Uprawnienie państw członkowskich do zastosowania obniżonej stawki VAT do niektórych dostaw towarów i świadczeń usług – Załącznik III pkt 7 – Wstęp do wesołych miasteczek, parków rozrywki i na targi – Zasada neutralności podatkowej – Świadczenia wykonywane przez przedsiębiorstwa z branży wesołych miasteczek i parków rozrywki w formie stacjonarnej oraz przez przedsiębiorstwa z branży wesołych miasteczek i parków rozrywki w formie niestacjonarnej – Porównywalność – Kontekst – Punkt widzenia przeciętnego konsumenta – Opinia biegłego]

text:
               22.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 471/10

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 9 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Köln – Niemcy) – Phantasialand / Finanzamt Brühl
      (Sprawa C-406/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 98 - Uprawnienie państw członkowskich do zastosowania obniżonej stawki VAT do niektórych dostaw towarów i świadczeń usług - Załącznik III pkt 7 - Wstęp do wesołych miasteczek, parków rozrywki i na targi - Zasada neutralności podatkowej - Świadczenia wykonywane przez przedsiębiorstwa z branży wesołych miasteczek i parków rozrywki w formie stacjonarnej oraz przez przedsiębiorstwa z branży wesołych miasteczek i parków rozrywki w formie niestacjonarnej - Porównywalność - Kontekst - Punkt widzenia przeciętnego konsumenta - Opinia biegłego)
      (2021/C 471/12)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Finanzgericht Köln

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Phantasialand

         Strona przeciwna: Finanzamt Brühl

         Sentencja

      Artykuł 98 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej w związku z pkt 7 załącznika III do tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym, na mocy których, po pierwsze, świadczenia wykonywane przez przedsiębiorstwa z branży wesołych miasteczek i parków rozrywki w formie niestacjonarnej i po drugie, świadczenia wykonywane przez przedsiębiorstwa z branży wesołych miasteczek i parków rozrywki w formie stacjonarnej w postaci parku rozrywki podlegają dwóm odrębnym stawkom podatku od wartości dodanej, obniżonej i podstawowej, pod warunkiem przestrzegania zasady neutralności podatkowej. Prawo Unii nie stoi na przeszkodzie temu, by sąd odsyłający, w sytuacji gdy napotka szczególne trudności przy weryfikacji przestrzegania zasady neutralności podatkowej, zwrócił się, na warunkach przewidzianych w prawie krajowym, o sporządzenie opinii w celu wyjaśnienia jego wyroku.

         (1)  Dz.U. C 423 z 7.12.2020.


title: Sprawa C-422/20: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 9 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Köln – Niemcy) – RK / CR [Odesłanie prejudycjalne – Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Dziedziczenie – Rozporządzenie (UE) nr 650/2012 – Artykuł 6 lit. a) – Stwierdzenie braku jurysdykcji – Artykuł 7 lit. a) – Jurysdykcja – Kontrola przez sąd, do którego sprawę wniesiono w drugiej kolejności – Artykuł 22 – Wybór prawa właściwego – Artykuł 39 – Wzajemne uznawanie – Artykuł 83 ust. 4 – Przepisy przejściowe]

text:
               22.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 471/10

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 9 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Köln – Niemcy) – RK / CR
      (Sprawa C-422/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Dziedziczenie - Rozporządzenie (UE) nr 650/2012 - Artykuł 6 lit. a) - Stwierdzenie braku jurysdykcji - Artykuł 7 lit. a) - Jurysdykcja - Kontrola przez sąd, do którego sprawę wniesiono w drugiej kolejności - Artykuł 22 - Wybór prawa właściwego - Artykuł 39 - Wzajemne uznawanie - Artykuł 83 ust. 4 - Przepisy przejściowe)
      (2021/C 471/13)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberlandesgericht Köln

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca środek odwoławczy: RK

         Druga strona postępowania: CR

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 7 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 650/2012 z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń, przyjmowania i wykonywania dokumentów urzędowych dotyczących dziedziczenia oraz w sprawie ustanowienia europejskiego poświadczenia spadkowego należy interpretować w ten sposób, że dla celów stwierdzenia braku jurysdykcji w rozumieniu art. 6 lit. a) tego samego rozporządzenia, oznaczającego rezygnację z rozpatrzenia sprawy na rzecz sądów państwa członkowskiego, którego prawo wybrał jako właściwe zmarły, nie jest konieczne wyraźne stwierdzenie przez sąd, do którego wcześniej wniesiono sprawę, braku własnej jurysdykcji, lecz konieczne jest, by intencja ta wynikała jednoznacznie z orzeczenia wydanego przez ów sąd w tym zakresie.

                  2)

                  Artykuł 6 lit. a), art. 7 lit. a) oraz art. 39 rozporządzenia nr 650/2012 należy interpretować w ten sposób, że sąd państwa członkowskiego, do którego wniesiono sprawę po tym, jak inny sąd stwierdził brak własnej jurysdykcji, nie jest uprawniony do kontrolowania, czy zostały spełnione określone w tych przepisach przesłanki stwierdzenia przez sąd, do którego wcześniej wniesiono sprawę, braku własnej jurysdykcji.

                  3)

                  Artykuł 6 lit. a) i art. 7 lit. a) rozporządzenia nr 650/2012 należy interpretować w ten sposób, że zawarte w nich przepisy jurysdykcyjne znajdują zastosowanie również wtedy, gdy w testamencie sporządzonym przed dniem 17 sierpnia 2015 r. zmarły nie dokonał wyboru prawa właściwego dla dziedziczenia i gdy wskazanie tego prawa właściwego wynika jedynie z art. 83 ust. 4 tego rozporządzenia.

         (1)  Dz.U. C 443 z 21.12.2020.


title: Sprawa C-449/20: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 9 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo – Portugalia) – Real Vida Seguros SA / Autoridade Tributária e Aduaneira [Odesłanie prejudycjalne – Podatki – Artykuł 63 TFUE – Swobodny przepływ kapitału – Podatek dochodowy – Dywidendy związane z akcjami notowanymi – Korzyść podatkowa zastrzeżona dla dywidend związanych z akcjami notowanymi na krajowym rynku giełdowym – Odmienne traktowanie – Obiektywne kryterium zróżnicowania – Ograniczenie – Artykuł 65 TFUE – Obiektywnie porównywalne sytuacje – Względy uzasadniające – Cel o charakterze czysto ekonomicznym]

text:
               22.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 471/11

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 9 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo – Portugalia) – Real Vida Seguros SA / Autoridade Tributária e Aduaneira
      (Sprawa C-449/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Artykuł 63 TFUE - Swobodny przepływ kapitału - Podatek dochodowy - Dywidendy związane z akcjami notowanymi - Korzyść podatkowa zastrzeżona dla dywidend związanych z akcjami notowanymi na krajowym rynku giełdowym - Odmienne traktowanie - Obiektywne kryterium zróżnicowania - Ograniczenie - Artykuł 65 TFUE - Obiektywnie porównywalne sytuacje - Względy uzasadniające - Cel o charakterze czysto ekonomicznym)
      (2021/C 471/14)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd odsyłający

      Supremo Tribunal Administrativo

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę kasacyjną: Real Vida Seguros SA

         Strona przeciwna: Autoridade Tributária e Aduaneira

         Sentencja

      Artykuły 63 i 65 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie praktyce podatkowej państwa członkowskiego polegającej na tym, że dywidendy związane z akcjami notowanymi na rynku giełdowym tego państwa członkowskiego zalicza się – do celów ustalenia podstawy podatku od dochodów podatnika – jedynie w 50 % ich wysokości, podczas gdy dywidendy związane z akcjami notowanymi na rynkach giełdowych pozostałych państw członkowskich uwzględnia się w całości.

         (1)  Dz.U. C 433 z 14.12.2020.


title: Sprawa C-173/19 P: Postanowienie Trybunału (pierwsza izba) z dnia 3 września 2021 r. – Scandlines Danmark ApS, Scandlines Deutschland GmbH / Komisja Europejska, Królestwo Danii [Odwołanie – Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Skarga o stwierdzenie nieważności – Pomoc państwa – Finansowanie publiczne stałego połączenia drogowo-kolejowego przez cieśninę Fehmarn – Pomoc indywidualna – Akt niepodlegający zaskarżeniu – Akt wyłącznie potwierdzający – Akt przygotowawczy]

text:
               22.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 471/12

      Postanowienie Trybunału (pierwsza izba) z dnia 3 września 2021 r. – Scandlines Danmark ApS, Scandlines Deutschland GmbH / Komisja Europejska, Królestwo Danii
      (Sprawa C-173/19 P) (1)

      (Odwołanie - Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - Finansowanie publiczne stałego połączenia drogowo-kolejowego przez cieśninę Fehmarn - Pomoc indywidualna - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Akt wyłącznie potwierdzający - Akt przygotowawczy)
      (2021/C 471/15)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Scandlines Danmark ApS, Scandlines Deutschland GmbH (przedstawiciel: L. Sandberg-Mørch, advokat)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciel: S. Noë, V. Bottka i L. Armati, pełnomocnicy), Królestwo Danii (przedstawiciel: J. Nymann-Lindegren, pełnomocnik, którego wspierał R. Holdgaard, advokat)

         Sentencja

                  1.

                  Odwołanie zostaje odrzucone jako oczywiście bezzasadne.

                  2.

                  Scandlines Danmark ApS i Scandlines Deutschland GmbH pokrywają, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                  1)

                  Królestwo Danii pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 148 z 29.4.2019.


title: Sprawa C-341/20: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 16 września 2021 r. – Komisja Europejska / Republika Włoska [Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Artykuł 258 TFUE – Dyrektywa 2003/96/WE – Opodatkowanie produktów energetycznych i energii elektrycznej – Artykuł 14 ust. 1 lit. c) – Zwolnienie produktów energetycznych wykorzystywanych jako paliwo do celów żeglugi na wodach terytorialnych Unii – Zwolnienie przyznane wyłącznie jednostkom pływającym prywatnej żegludze niehandlowej będącym przedmiotem umowy czarterowej]

text:
               22.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 471/9

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 16 września 2021 r. – Komisja Europejska / Republika Włoska
      (Sprawa C-341/20) (1)

      (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuł 258 TFUE - Dyrektywa 2003/96/WE - Opodatkowanie produktów energetycznych i energii elektrycznej - Artykuł 14 ust. 1 lit. c) - Zwolnienie produktów energetycznych wykorzystywanych jako paliwo do celów żeglugi na wodach terytorialnych Unii - Zwolnienie przyznane wyłącznie jednostkom pływającym prywatnej żegludze niehandlowej będącym przedmiotem umowy czarterowej)
      (2021/C 471/11)
      Język postępowania: włoski

         Strona

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Moro i A. Armenia, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, wspierana przez A. Maddalo, avvocato dello Stato)

         Sentencja

                  1)

                  Przyznając zwolnienie z podatku akcyzowego od paliw silnikowych wykorzystywanych przez jednostki pływające prywatnej żeglugi niehandlowej wyłącznie jeżeli jednostki te są przedmiotem umowy czarterowej, niezależnie od rzeczywistego ich wykorzystania, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 14 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej.

                  2)

                  Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania

         (1)  Dz.U. C 339 z 12.10.2020.


title: Sprawa C-387/20: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 1 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Marcina Margońskiego działającego jako zastępca notariusz w Krapkowicach Justyny Gawlicy – Polska) – postępowanie wszczęte przez OKR [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 53 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Artykuł 267 TFUE – Zastępca notariusza – Pojęcie „sądu krajowego” – Kryteria – Niedopuszczalność wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym]

text:
               22.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 471/12

      Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 1 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Marcina Margońskiego działającego jako zastępca notariusz w Krapkowicach Justyny Gawlicy – Polska) – postępowanie wszczęte przez OKR
      (Sprawa C-387/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 53 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Artykuł 267 TFUE - Zastępca notariusza - Pojęcie „sądu krajowego” - Kryteria - Niedopuszczalność wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)
      (2021/C 471/16)
      Język postępowania: polski

         Organ odsyłający

      Marcin Margoński działający jako zastępca notariusz w Krapkowicach Justyny Gawlicy

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca zażalenie: OKR

         Sentencja

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez zastępcę notarialnego w Krapkowicach (Polska) jest oczywiście niedopuszczalny.

         (1)  Dz.U. C 53 z 15.2.2021.


Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 stycznia 1998 r. # Quelle Schickedanz AG und Co. przeciwko Oberfinanzdirektion Frankfurt am Main. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Hessisches Finanzgericht, Kassel - Niemcy. # Wspólna taryfa celna. # Sprawa C-80/96.


title: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 4 czerwca 2009 r. # Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej. # Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2006/100/WE - Brak transpozycji w przewidzianym terminie. # Sprawa C-427/08.

text:
      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 4 czerwca 2009 r. – Komisja przeciwko Grecji
      (sprawa C‑427/08)
      Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Dyrektywa 2006/100/WE – Brak transpozycji w przewidzianym terminie
      1.                     Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Badanie zasadności przez Trybunał – Sytuacja, jaką
            należy wziąć pod uwagę – Sytuacja w chwili upływu terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii (art. 226 WE) (por. pkt 9)
      2.                     Swobodny przepływ osób – Dostosowanie prawa wtórnego w związku z przystąpieniem Bułgarii oraz Rumunii – Brak transpozycji
            w wyznaczonym terminie – Niedopuszczalność (art. 226 WE; dyrektywa Rady 2006/100, art. 2) (por. pkt 10, 11; sentencja)
      Przedmiot

               Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Nieustanowienie w wyznaczonym terminie przepisów niezbędnych w celu zastosowania
                  się do dyrektywy Rady 2006/100/WE z dnia 20 listopada 2006 r. dostosowującej niektóre dyrektywy w dziedzinie swobodnego przepływu
                  osób w związku z przystąpieniem Bułgarii i Rumunii (Dz.U. L 363, s. 141).

            Sentencja

                  1)

                  	Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, niezbędnych w celu zastosowania
                     się do dyrektywy Rady 2006/100/WE z dnia 20 listopada 2006 r. dostosowującej niektóre dyrektywy w dziedzinie swobodnego przepływu
                     osób w związku z przystąpieniem Bułgarii i Rumunii, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 2
                     tej dyrektywy.

                  2)

                  	Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.


Wyrok Sądu (piąta izba) z dnia 31 stycznia 2013 r. # K2 Sports Europe GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM). # Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego SPORT - Wcześniejsze słowne, krajowy i międzynarodowy, znaki towarowe K2 SPORTS - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak podobieństwa oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009. # Sprawa T-54/12.


Wyrok Trybunału z dnia 16 maja 2000 r. # Królestwo Belgii przeciwko Królestwu Hiszpanii. # Rozporządzenie (EWG) nr 823/87. # Sprawa C-388/95.