title: Sprawa C-585/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 6 września 2013 r. w sprawie T-434/11 Europäisch-Iranische Handelsbank AG przeciwko Radzie Unii Europejskiej, wniesione w dniu 19 listopada 2013 r. przez Europäisch-Iranische Handelsbank AG

text:
               18.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 15/11

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 6 września 2013 r. w sprawie T-434/11 Europäisch-Iranische Handelsbank AG przeciwko Radzie Unii Europejskiej, wniesione w dniu 19 listopada 2013 r. przez Europäisch-Iranische Handelsbank AG
   (Sprawa C-585/13 P)
   2014/C 15/16
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Europäisch-Iranische Handelsbank AG (przedstawiciele: S. Jeffrey, solicitor, S. Ashley, solicitor, A. Irvine, solicitor, H. Hohmann, Rechtsanwalt, D. Wyatt, QC, R. Blakeley, barrister)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu w wyszczególnionych punktach wskazanych w niniejszym odwołaniu;

               —

               niezwłoczne stwierdzenie nieważności zaskarżonych środków w zakresie, w jakim mają zastosowanie do EIH;

               —

               obciążenie Rady poniesionymi przez EIH kosztami postępowania przed Sądem i przed Trybunałem w ramach postępowania odwoławczego.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

               Sąd naruszył prawo i doszedł do wniosku niezgodnego z żądaniami, stwierdzając, że EIH przyznał, iż przeprowadzał transakcje, na które powołała się Rada w celu uzasadnienia wskazania EIH:

                           —

                           EIH nie przyznał, że przeprowadzał transakcje opisane w uzasadnieniu Rady.

                           —

                           EIH zaprzeczył w sposób wystarczający w żądaniach przedstawionych na piśmie, że przeprowadzał transakcje opisane w uzasadnieniu, i z tego względu zaprzeczenie to było dopuszczalne.

               2)

               Sąd naruszył prawo, ustalając, że spełnione zostały materialne kryteria wskazania:

                           —

                           EIH nie przyznał, że przeprowadzał transakcje, na które powołała się Rada w celu uzasadnienia wskazania EIH, a Rada nie przedstawiła dowodów przeciwnych.

                           —

                           Transakcje wymienione w skardze EIH nie odpowiadały transakcjom, na które powołała się Rada w celu uzasadnienia wskazania.

                           —

                           Twierdzenie EIH, że pewne transakcje zostały wyłączone z zakresu reżimu sankcji Unii (mianowicie wpłaty na zamrożone rachunki), było w wystarczający sposób udokumentowane i tym samym dopuszczalne.

                           —

                           EIH przedstawił dowody dotyczące zezwoleń na podstawie art. 8–10 rozporządzenia Rady (WE) 423/2007 (1) lub wystarczające dowody dotyczące zezwoleń na podstawie art. 21 rozporządzenia Rady (UE) nr 961/2010 (2) w odniesieniu do transakcji, które miały miejsce po dniu 2 września 2010 r.

                           —

                           Na tak zwane transakcje trzeciej drogi wyraził zgodę właściwy organ krajowy odpowiedzialny za wdrażanie sankcji w Niemczech i nadzorowanie EIH (Bundesbank), a Sąd niesłusznie uznał, że Bundesbank przekroczył swoje uprawnienia, oraz niesłusznie uznał, że EIH powinien był podać w wątpliwość kompetencje Bundesbanku do wydania zezwoleń, które wydał.

               3)

               Sąd naruszył prawo, odrzucając przywołane przez EIH uzasadnione oczekiwania/zarzut dotyczący pewności prawa:

                           —

                           Sąd przyjął niepoprawną kwalifikację okoliczności faktycznych w aktach sprawy Sądu i niesłusznie uznał, że EIH powinien był przewidzieć, iż zostanie wskazany ze względu na spełnienie wiążących zapewnień Bundesbank.

                           —

                           Sąd niesłusznie uznał, że EIH nie może się powołać na zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań ze względu na to, iż Bundesbank przekroczył swoje uprawnienia, ponieważ Bundesbank nie przekroczył swoich uprawnień, a nawet gdyby to uczynił, nie uniemożliwiałoby to powołania się na zasadę uzasadnionych oczekiwań.

                           —

                           Sąd naruszył prawo, uznając, że odpowiednie przepisy, według których EIH został wskazany, są jednoznaczne.

               4)

               Sąd naruszył prawo, uznając, że EIH nie może powołać się na art. 32 ust. 2 rozporządzenia Rady (UE) nr 961/2010 dla celów podważenia swojego wskazania, i uznając, że sankcje nałożone na EIH zapewniają skutek zapobiegawczy, którego nie można by było osiągnąć w ten sposób, że Bundesbank nie wyrażałby dłużej zgody na trzecią drogę lub nie zezwalałby na takie transakcje:

                           —

                           Przy założeniu (czemu się przeczy), że EIH działał niezgodnie z prawem, art. 32 ust. 2 uniemożliwiał wskazanie EIH, gdyż EIH działał zgodnie z poradami i wytycznymi Bundesbank pod każdym względem i nie wiedział ani nie miał zasadnego powodu, by podejrzewać, że działał niezgodnie z prawem.

                           —

                           Nałożenie środków ograniczających na EIH było nieproporcjonalne, gdyż istniały bardziej proporcjonalne środki, ponieważ gdyby Rada uznała, że niemiecki reżim regulacyjny wymaga przeglądu i ewentualnie zmiany, mogła była zasugerować taki przegląd władzom niemieckim, a władze niemieckie byłyby zobowiązane do współpracy ze względu na obowiązek lojalnej współpracy, czego Sąd niesłusznie nie wziął pod uwagę.

                           —

                           Sąd naruszył także prawo i doszedł do wniosku niespójnego z dokumentami w aktach sprawy, uznając, że środki ograniczające są proporcjonalne, gdyż w przypadku EIH odnośne transakcje zostały ujawnione dopiero po zdarzeniu. W pierwszej kolejności Bundesbank wyraził zgodę na trzecią drogę, zanim EIH działał zgodnie z tą zgodą. W drugiej kolejności, gdyby przegląd wyrażonej przez Bundesbank zgody na transakcje trzeciej drogi doprowadził do zmiany stanowiska Bundesbanku, miałoby to skutek zapobiegawczy w odniesieniu do wszystkich przyszłych transakcji.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 423/2007 z dnia 19 kwietnia 2007 r. dotyczące środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 103, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylające rozporządzenie (WE) nr 423/2007 (Dz.U. L 281, s. 1).


title: Sprawa T-317/12: Skarga wniesiona w dniu 11 lipca 2012 r. — Holcim (Romania) przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               22.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/31

         Skarga wniesiona w dniu 11 lipca 2012 r. — Holcim (Romania) przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa T-317/12)
   2012/C 287/59
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Holcim (Romania) S.A. (Bukareszt, Rumunia) (przedstawiciele: adwokat L. Arnauts)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               nakazanie stronie pozwanej zapłaty na rzecz strony skarżącej wartości rynkowej rzekomo skradzionych europejskich uprawnień do emisji, które nie zostaną odzyskane do dnia wydania wyroku, po cenie rynkowej, wraz z odsetkami w wysokości 8 % rocznie od dnia 16 listopada 2010 r.;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania; oraz

               —

               stwierdzenie, że wyrok jest wykonalny.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden główny zarzut, w ramach którego twierdzi, że:

               —

               Unia Europejska ponosi odpowiedzialność za niezgodne z prawem decyzje Komisji Europejskiej, polegające na:

                           a)

                           błędnej wykładni art. 10 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2216/2004 z dnia 21 grudnia 2004 r. w sprawie standaryzowanego i zabezpieczonego systemu rejestrów stosownie do dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz decyzji nr 280/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 386, s. 1);

                           b)

                           naruszeniu art. 20 dyrektywy 2003/87/EWG Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami [uprawnieniami do] emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. L 275, s. 32);

                           c)

                           naruszeniu kilku ogólnych zasad prawa (zasad proporcjonalności i ochrony uzasadnionych oczekiwań, obowiązku staranności, prawa do skutecznej ochrony sądowej praw własności) poprzez decyzję o nieujawnianiu lub braku zezwolenia na ujawnienie lokalizacji skradzionych europejskich uprawnień do emisji w ramach systemu handlu uprawnieniami do emisji Unii Europejskiej.


title: Sprawa C-273/09: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 22 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Haarlem — Niderlandy) — Premis Medical BV przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst/Douane Rotterdam, kantoor Laan op Zuid (Rozporządzenie (WE) nr 729/2004 — Klasyfikacja w ramach Nomenklatury Scalonej towaru określanego jako „chodzik na kółkach” — Pozycja nr 9021 — Pozycja nr 8716 — Sprostowanie — Ważność)

text:
               26.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/5

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 22 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Haarlem — Niderlandy) — Premis Medical BV przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst/Douane Rotterdam, kantoor Laan op Zuid
   (Sprawa C-273/09) (1)

   (Rozporządzenie (WE) nr 729/2004 - Klasyfikacja w ramach Nomenklatury Scalonej towaru określanego jako „chodzik na kółkach” - Pozycja nr 9021 - Pozycja nr 8716 - Sprostowanie - Ważność)
   2011/C 63/09
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Rechtbank Haarlem

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Premis Medical BV

      Strona pozwana: Inspecteur van de Belastingdienst/Douane Rotterdam, kantoor Laan op Zuid

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Rechtbank Haarlem (Niderlandy) — Wykładnia rozporządzenia Komisji (WE) nr 729/2004 z dnia 15 kwietnia 2004 r. dotyczącego klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej (Dz.U. L 113, s. 5) — Przedmioty i urządzenia ortopedyczne lub mające na celu skorygowanie wady lub kalectwa w rozumieniu pozycji 9021 Nomenklatury Scalonej — Chodzik na kółkach przeznaczony dla osób o ograniczonej zdolności poruszania się

      Sentencja

   Rozporządzenie Komisji (WE) nr 729/2004 z dnia 15 kwietnia 2004 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej w brzmieniu ustalonym na mocy sprostowania ogłoszonego w dniu 7 maja 2004 r. jest nieważne w zakresie, w którym po pierwsze, sprostowanie rozszerzyło zakres zastosowania pierwotnego rozporządzenia na chodziki na kółkach składające się z aluminiowej ramy, czterech kół, w tym dwóch przednich obrotowych, wyposażone w rączki i hamulce oraz opracowane z myślą o pomocy osobom, które mają problemy z chodzeniem, oraz po drugie, klasyfikuje omawiane chodziki do podpozycji 8716 80 00 Nomenklatury Scalonej.

      (1)  Dz.U. C 267 z 7.11.2009.


title: Sprawa F-49/15: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 11 kwietnia 2016 r. – FU/Komisja (Służba publiczna — Postepowanie dyscyplinarne — Komisja dyscyplinarna — Członek personelu tymczasowego Trybunału Obrachunkowego powołany na urzędnika na okresie próbnym w Komisji — Zmiana miejsca zatrudnienia — Brak zgłoszenia zmiany miejsca zatrudnienia administracji Trybunału Obrachunkowego — Równoczesne wnioski o dodatek na ponowne zagospodarowanie w państwie pochodzenia i o dodatek na zagospodarowanie w Brukseli — Wniosek o zwrot kosztów przeprowadzki z Luksemburga do kraju pochodzenia — Dochodzenie OLAF-u — Kara dyscyplinarna — Zaszeregowanie do niższej grupy funkcyjnej bez obniżenia grupy zaszeregowania — Artykuł 25 załącznika IX do regulaminu pracowniczego — Oczywisty błąd w ocenie — Nieprzestrzeganie zasady kontradyktoryjności — Nowa okoliczność faktyczna — Obowiązek ponownego wszczęcia postępowania dyscyplinarnego — Proporcjonalność kary — Termin procesowy)

text:
               30.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/48

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 11 kwietnia 2016 r. – FU/Komisja
   (Sprawa F-49/15) (1)

   ((Służba publiczna - Postepowanie dyscyplinarne - Komisja dyscyplinarna - Członek personelu tymczasowego Trybunału Obrachunkowego powołany na urzędnika na okresie próbnym w Komisji - Zmiana miejsca zatrudnienia - Brak zgłoszenia zmiany miejsca zatrudnienia administracji Trybunału Obrachunkowego - Równoczesne wnioski o dodatek na ponowne zagospodarowanie w państwie pochodzenia i o dodatek na zagospodarowanie w Brukseli - Wniosek o zwrot kosztów przeprowadzki z Luksemburga do kraju pochodzenia - Dochodzenie OLAF-u - Kara dyscyplinarna - Zaszeregowanie do niższej grupy funkcyjnej bez obniżenia grupy zaszeregowania - Artykuł 25 załącznika IX do regulaminu pracowniczego - Oczywisty błąd w ocenie - Nieprzestrzeganie zasady kontradyktoryjności - Nowa okoliczność faktyczna - Obowiązek ponownego wszczęcia postępowania dyscyplinarnego - Proporcjonalność kary - Termin procesowy))
   (2016/C 191/69)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: FU (przedstawiciel: adwokat S. Pappas)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo J. Currall i C. Ehrbar, pełnomocnicy, następnie C. Ehrbar i F. Simonetti, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji nałożenia na skarżącego kary dyscyplinarnej zmiany zaszeregowania na grupę AST5, podczas gdy skarżony został powołany do grupy zaszeregowania AD5, za złożenie nieprawdziwych oświadczeń w celu otrzymania dodatku na ponowne zagospodarowanie oraz zwrotu kosztów przeprowadzki.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               FU pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 190 z 8.6.2015, s. 36.


title: Sprawy połączone od T-387/06 do T-390/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 października 2008 r. — Inter-Ikea Systems przeciwko OHIM (wizerunek palety) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego paletę — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/31

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 października 2008 r. — Inter-Ikea Systems przeciwko OHIM (wizerunek palety)
   (Sprawy połączone od T-387/06 do T-390/06) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego paletę - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2008/C 301/50)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Inter-Ikea Systems BV (Delft, Niederlandy) (przedstawiciel: J. Gulliksson, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Botis, pełnomocnik)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na cztery decyzje Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 26 września 2006 r. (sprawy R 353/2006-1, R 354/2006-1, R 355/2006-1 et R 356/2006-1) dotyczące czterech wniosków o rejestrację graficznych znaków towarowych stanowiących przedstawienia graficzne palety.
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)(OHIM) z dnia 26 września 2006 r. (sprawy R 353/2006-1, R 354/2006-1, R 355/2006-1 et R 356/2006-1), w zakresie jakim na ich mocy odmówiono rejestracji zgłoszonych znaków towarowych, jeżeli chodzi o towary i usługi należące do klas 6, 7, 16, 20, 35, 39 i 42 w rozumieniu porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r. ze zm. za wyjątkiem odmowy w odniesieniu do „palet załadowczych metalowych”, „urządzeń do transportu ładunków”, „palet załadowczych metalowych do pakowania i transportu” i „palet transportowych metalowych” należących do klasy 6, „palet załadowczych niemetalowych”, „urządzeń do transportu ładunków” i „palet załadowczych niemetalowych do pakowania i transport” oraz „palet transportowych niemetalowych” należących do klasy 20, jak również usług „wypożyczania palet załadowczych” należących do klasy 39.

               2)

               Skargi zostają oddalone w pozostałym zakresie.

               3)

               Każda ze stron ponosi własne koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 20 z 27.1.2007.


title: Sprawa T-283/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 24 kwietnia 2008 r. w sprawie F-74/06 Pavlos Longinidis przeciwko Europejskiemu Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego (Cedefop) wniesione w dniu 16 lipca 2008 r. przez Pavlosa Longinidisa

text:
               25.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/28

         Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 24 kwietnia 2008 r. w sprawie F-74/06 Pavlos Longinidis przeciwko Europejskiemu Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego (Cedefop) wniesione w dniu 16 lipca 2008 r. przez Pavlosa Longinidisa
   (Sprawa T-283/08 P)
   (2008/C 272/54)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Pavlos Longinidis (Grecja) (przedstawiciele: P. Giatagantzidis i S. Stavropoulou, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 24 kwietnia 1998 r. w sprawie F-74/06 Pavlos Longinidis przeciwko Cedefopowi;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji zarządu Cedefopu w sprawie zakończenia umowy o pracę wnoszącego odwołanie zawartej na czas nieokreślony z dnia 4 marca 2003 r. i innych powiązanych aktów administracyjnych;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji zarządu Cedefopu z dnia 11 listopada 2005 r. w sprawie zmiany składu komisji odwoławczej Cedefopu i innych powiązanych aktów administracyjnych;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji komisji odwoławczej Cedefopu z dnia 24 maja 2006 r., w której zostało oddalone zażalenie wnoszącego odwołanie z dnia 28 lutego 2006 r. i innych powiązanych aktów administracyjnych;

               —

               uwzględnienie skargi wniesionej przez skarżącego w dniu 19 czerwca 2006 r.;

               —

               obciążenie Cedefopu kosztami postępowania w pierwszej instancji i kosztami odwołania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W swojej skardze, skarżący wnosił w szczególności o stwierdzenie nieważności decyzji zarządu Cedefopu w sprawie zakończenia jego umowy o pracę na czas nieokreślony. Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 24 kwietnia 2008 r. oddalił tą skargę.
   Wnoszący odwołanie twierdzi, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem zasad regulujących postępowanie dowodowe ponieważ opiera się on na elementach, które nie zostały udowodnione. W szczególności, w ramach oceny przez Sąd do spraw Służby Publicznej argumentu skarżącego, zgodnie z którym przyczyny rozwiązania z nim umowy o pracę zostały mu przedstawione w trakcie spotkania z dnia 23 listopada 2005 r., Sąd ten popełnił błąd co do prawa poprzez zmianę w przedmiocie dowodu.
   Ponadto, wnoszący odwołanie stwierdził, że zaskarżony wyrok charakteryzuje niewystarczające uzasadnienie. A bardziej konkretnie, podnosi on, że Sąd do spraw Służby Publicznej niewystarczająco uzasadnił swoją ocenę faktu, że wnoszący odwołanie został wystarczająco i odpowiednio poinformowany o przyczynach rozwiązania z nim umowy o pracę i że nie wymienił on wszystkich okoliczności, które jego zdaniem doprowadziły do rozwiązania z nim umowy.
   Wreszcie, wnoszący odwołanie uważa, że jego zażalenie z dnia 28 lutego 2006 r. przeciwko decyzji w sprawie rozwiązania z nim umowy o pracę nie zostało ocenione przez komisję odwoławczą Cedefopu w sposób obiektywny i bezstronny.


title: Sprawa T-168/06: Skarga wniesiona w dniu 19 czerwca 2006 r. — Republika Włoska przeciwko Komisji

text:
               12.8.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/28

         Skarga wniesiona w dniu 19 czerwca 2006 r. — Republika Włoska przeciwko Komisji
   (Sprawa T-168/06)
   (2006/C 190/52)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (Przedstawiciel: Paolo Gentilli, Avvocato dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności wydanego w dniu 7 kwietnia 2006 r. pisma nr 03232 Komisji Europejskiej, Dyrekcja Generalna ds. Polityki Regionalnej, Programy i projekty na Cyprze, w Grecji, Włoszech, na Malcie, w Niderlandach i na Węgrzech, dotyczącego płatności Komisji, które różnią się od wnioskowanych kwot — Program JDP Lombardia (nr CCI 2000 IT 16 2 DO 014);

               —

               Stwierdzenie nieważności wydanego w dniu 5 maja 2006 r. pisma nr 03903 Komisji Europejskiej, Dyrekcja Generalna ds. Polityki Regionalnej, Programy i projekty na Cyprze, w Grecji, Włoszech, na Malcie, w Niderlandach i na Węgrzech, dotyczącego płatności Komisji, które różnią się od wnioskowanych kwot — JDP cel 2 Lacjum 2000–2006 (nr CCI 2000 IT 16 2 DO 009);

               —

               Stwierdzenie nieważności wydanego w dniu 18 maja 2006 r. pisma nr 04240 Komisji Europejskiej, Dyrekcja Generalna ds. Polityki Regionalnej, Programy i projekty na Cyprze, w Grecji, Włoszech, na Malcie, w Niderlandach i na Węgrzech, dotyczącego płatności Komisji, które różnią się od wnioskowanych kwot — Program JDP Lombardia (nr CCI 2000 IT 16 2 DO 014);

               —

               Stwierdzenie nieważności wydanego w dniu 18 maja 2006 r. pisma nr 04241 Komisji Europejskiej, Dyrekcja Generalna ds. Polityki Regionalnej, Programy i projekty na Cyprze, w Grecji, Włoszech, na Malcie, w Niderlandach i na Węgrzech, dotyczącego poświadczenia i zestawienia tymczasowych wydatków i wniosku o płatność — JDP Wenecja cel 2 2000–2006 (nr CCI 2000 IT 16 2 DO 005);

               —

               Stwierdzenie nieważności wydanego w dniu 29 maja 2006 r. pisma nr 04468 Komisji Europejskiej, Dyrekcja Generalna ds. Polityki Regionalnej, Programy i projekty na Cyprze, w Grecji, Włoszech, na Malcie, w Niderlandach i na Węgrzech, dotyczącego płatności Komisji, które różnią się od wnioskowanych kwot — Program RPO Sardynia 2000–2006 (nr CCI 1999 IT 16 1 PO 010);

               —

               Stwierdzenie nieważności wszelkich aktów związanych lub wydanych na podstawie tych pism i obciążenie Komisja kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty są analogiczne do przedstawionych w sprawie T-345/04 Republika Włoska przeciwko Komisji (1).

      (1)  Dz.U. C 262 z 23.10.2004, str. 55.


title: Sprawa C-436/05: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 6 października 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Antwerpen — Belgia) — Lucien De Graaf, Gudula Daniels przeciwko Belgische Staat (Odesłanie prejudycjalne — Niedopuszczalność)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/24

         Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 6 października 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Antwerpen — Belgia) — Lucien De Graaf, Gudula Daniels przeciwko Belgische Staat
   (Sprawa C-436/05) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Niedopuszczalność)
   (2006/C 326/47)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Hof van beroep te Antwerpen
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Lucien De Graaf, Gudula Daniels

      Strona pozwana: Belgische Staat
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hof van beroep te Antwerpen — Wykładnia rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r. (Dz.U. L 28, str. 1) — Przedmiotowy zakres stosowania — Włączenie uzupełniającej składki na wypadek kryzysu pobieranej przez państwo członkowskie w celu finansowania systemu zabezpieczenia społecznego — Obowiązek opłacania składki nawet w przypadku podlegania innemu systemowi zabezpieczenia społecznego niż system państwa miejsca zamieszkania — Zgodność z art. 39 WE
   Sentencja
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez hof van beroep te Antwerpen postanowieniem z dnia 29 listopada 2005 r. jest niedopuszczalny.

      (1)  Dz.U. C 36 z 11.02.2006.


title: Sprawa T-75/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 września 2008 r. — Bayer CropScience i in. przeciwko Komisji (Dyrektywa 91/414/EWG — Środki ochrony roślin — Substancja czynna endosulfan — Cofnięcie zezwoleń na dopuszczenie do obrotu — Procedura oceny — Terminy — Prawo do obrony — Zasada proporcjonalności)

text:
               25.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/19

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 września 2008 r. — Bayer CropScience i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-75/06) (1)

   (Dyrektywa 91/414/EWG - Środki ochrony roślin - Substancja czynna endosulfan - Cofnięcie zezwoleń na dopuszczenie do obrotu - Procedura oceny - Terminy - Prawo do obrony - Zasada proporcjonalności)
   (2008/C 272/35)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Bayer CropScience AG (Monheim am Rhein, Niemcy); Makhteshim-Agan Holding BV (Rotterdam, Niderlandy); Alfa Georgika Efodia AEVE (Ateny, Grecja) i Aragonesas Agro, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci C. Mereu i K. Van Maldegem)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: B. Doherty i L. Parpala, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: European Crop Protection Association (ECPA) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci D. Waelbroeck i N. Rampal)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: J. Rodríguez Cárcamo, abogado del Estado)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2005/864/WE z dnia 2 grudnia 2005 r. dotyczącej niewłączania endosulfanu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG i cofnięcia zezwoleń na dopuszczenie do obrotu środków ochrony roślin zawierających tę substancję czynną (Dz.U. L 317, s. 25)
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Bayer CropScience AG, Makhteshim-Agan Holding BV; Alfa Georgika Efodia AEVE i Aragonesas Agro, SA pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję.

               3)

               Królestwo Hiszpanii i European Crop Protection Association (ECPA) ponoszą własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 96 z 22.4.2006.


title: Sprawa T-533/08: Skarga wniesiona w dniu 3 grudnia 2008 r. — Telekomunikacja Polska przeciwko Komisji

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/54

         Skarga wniesiona w dniu 3 grudnia 2008 r. — Telekomunikacja Polska przeciwko Komisji
   (Sprawa T-533/08)
   (2009/C 44/95)
   Język postępowania: polski
   Strony

      Strona skarżąca: Telekomunikacja Polska SA (Warszawa, Polska) (pełnomocnicy: H. Romańczuk, M. Modzelewska de Raad i S. Hautbourg, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji K(2008) 4997 z dnia 4 września 2008 r., nakazującej przedsiębiorcy Telekomunikacja Polska S.A. oraz wszystkim przedsiębiorcom bezpośrednio lub pośrednio przez nią kontrolowanym podporządkowanie się kontroli zgodnie z art. 20 ust. 4 Rozporządzenia Rady nr 1/2003 (1);

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji K(2008) 4997 z dnia 4 września 2008 r., nakazującej przedsiębiorcy Telekomunikacja Polska S.A. oraz wszystkim przedsiębiorcom pośrednio lub bezpośrednio, całkowicie lub częściowo przez nią kontrolowanym podporządkowanie się kontroli, zgodnie z art. 20 ust. 4 Rozporządzenia Rady nr 1/2003, w ramach postępowania sprawie domniemanego stosowania praktyk niezgodnych z art. 82 WE w sektorze komunikacji elektronicznej.
   Skarżąca podnosi następujące zarzuty na poparcie swojej skargi:
   Po pierwsze, skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem obowiązku prawidłowego uzasadnienia przewidzianego w art. 253 WE oraz art. 20 ust. 4 Rozporządzenia Rady nr 1/2003. W tym zakresie skarżąca zarzuca Komisji, że nie wykazała ona w sposób satysfakcjonujący, że jest w posiadaniu informacji i dowodów, na podstawie których można w sposób racjonalny domniemywać popełnienie przez skarżącą zarzucanego jej naruszenia. Ponadto, zdaniem skarżącej, decyzja Komisji nie określa wystarczająco precyzyjnie faktów, które Komisja zamierzała zbadać w trakcie kontroli. Skarżąca twierdzi również, że Komisja naruszyła obowiązek określenia w zaskarżonej decyzji istotnych cech naruszenia zarzucanego skarżącej.
   Po drugie, skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja narusza zasadę proporcjonalności, ponieważ Komicja nie wybrała, zdaniem skarżącej, sposobu przeprowadzenia postępowania, który byłby najmniej uciążliwy dla skarżącej.
   Po trzecie, skarżąca twierdzi, że Komisja nie zagwarantowała skarżącej prawa do obrony, w szczególności w związku z naruszeniami podnoszonymi przez skarżącą w stosunku do zaskarżonej decyzji w zarzucie pierwszym. W związku z powyższym skarżąca podnosi, że nie miała możliwości jednoznacznego określenia, jakie praktyki były przedmiotem kontroli Komisji i w konsekwencji prawidłowej oceny, czy i w jakim zakresie kontrola jest uzasadniona ani ciążącego na niej obowiązku współpracy z Komisją w trakcie kontroli.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. L 1, s. 1).


title: Sprawa C-446/04: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 12 grudnia 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division)-Zjednoczone Królestwo) — Test Claimants in the FII Group Litigation przeciwko Commissioners of Inland Revenue (Swoboda przedsiębiorczości — Swobodny przepływ kapitału — Dyrektywa 90/435/EWG — Podatek dochodowy od osób prawnych — Wypłata dywidend — Zapobieganie opodatkowaniu kaskadowemu lub zmniejszenie opodatkowania kaskadowego — Zwolnienie — Dywidendy otrzymane od spółek mających siedzibę w innym państwie członkowskim lub w państwie trzecim — Ulga podatkowa — Zryczałtowany podatek dochodowy od osób prawnych — Zasada równego traktowania — Roszczenie o zwrot lub roszczenie o odszkodowanie)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/5

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 12 grudnia 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division)-Zjednoczone Królestwo) — Test Claimants in the FII Group Litigation przeciwko Commissioners of Inland Revenue
   (Sprawa C-446/04) (1)

   (Swoboda przedsiębiorczości - Swobodny przepływ kapitału - Dyrektywa 90/435/EWG - Podatek dochodowy od osób prawnych - Wypłata dywidend - Zapobieganie opodatkowaniu kaskadowemu lub zmniejszenie opodatkowania kaskadowego - Zwolnienie - Dywidendy otrzymane od spółek mających siedzibę w innym państwie członkowskim lub w państwie trzecim - Ulga podatkowa - Zryczałtowany podatek dochodowy od osób prawnych - Zasada równego traktowania - Roszczenie o zwrot lub roszczenie o odszkodowanie)
   (2006/C 331/08)
   Język postępowania: angielski
   Sąd krajowy
   High Court of Justice (Chancery Division)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Test Claimants in the FII Group Litigation

      Strona pozwana: Commissioners of Inland Revenue
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — High Court of Justice (Chancery Division) — Wykładnia art. 43 WE i 56 WE oraz art. 4 ust. 1 i art. 6 dyrektywy Rady 90/435/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich (Dz.U. L 225, str. 6) — Zwolnienie od podatku przyznane w państwie członkowskim spółce mającej siedzibę w tym państwie i otrzymującej dywidendy wypłacane przez spółki mające również siedzibę w tym państwie — Nieprzyznanie zwolnienia w zakresie dywidend wypłaconych tej spółce przez spółki mające siedzibę na terytorium innego państwa członkowskiego
   Sentencja

               1)

               Artykuł 43 WE i art. 56 WE należy interpretować w ten sposób, że gdy państwo członkowskie stosuje system zapobiegania opodatkowaniu kaskadowemu lub zmniejszania opodatkowania kaskadowego lub podwójnego opodatkowania w wymiarze ekonomicznym w przypadku dywidend wypłaconych na rzecz rezydentów przez spółki będące rezydentami, powinno ono traktować w taki sam sposób dywidendy wypłacone rezydentom przez spółki niebędące rezydentami.
               Artykuł 43 WE i art. 56 WE nie sprzeciwiają się przepisom państwa członkowskiego, które zwalniają od podatku dochodowego od osób prawnych dywidendy, otrzymane przez spółkę będącą rezydentem od innej spółki będącej rezydentem, a przewidują opodatkowanie tym podatkiem dywidend otrzymanych przez spółkę będącą rezydentem od spółki niebędącej rezydentem, w której spółka będąca rezydentem posiada co najmniej 10 % praw głosu, przyznając jednocześnie w tym ostatnim przypadku ulga podatkowa z tytułu rzeczywiście zapłaconego podatku przez spółkę dokonującą wypłat w państwie członkowskim jej siedziby, o ile stawka podatkowa dotycząca dywidend zagranicznych nie jest wyższa od stawki podatkowej stosowanej do dywidend krajowych oraz o ile ulga podatkowa jest co najmniej równa kwocie zapłaconej w państwie członkowskim spółki dokonującej wypłat, a nie wyższa od kwoty opodatkowania stosowanej w państwie członkowskim spółki otrzymującej wypłaty.
               Artykuł 56 WE sprzeciwia się przepisom państwa członkowskiego, które zwalniają od podatku dochodowego od osób prawnych dywidendy, jakie spółka będąca rezydentem otrzymuje od innej spółki będącej rezydentem, a przewidują opodatkowanie dywidend, jakie spółka będąca rezydentem otrzymuje od spółki niebędącej rezydentem, w której posiada ona mniej niż 10 % praw głosu, bez jednoczesnego przyznania tej spółce ulgi podatkowej z tytułu podatku rzeczywiście zapłaconego przez spółkę dokonującą wypłat w państwie jej siedziby.

               2)

               Artykuł 43 WE i art. 56 WE sprzeciwiają się przepisom państwa członkowskiego, które zezwalają spółce będącej rezydentem i otrzymującej dywidendy od innej spółki będącej rezydentem na odliczenie od kwoty podlegającej zapłacie przez tę pierwszą spółkę z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych kwoty tego podatku zapłaconego w formie zryczałtowanej przez drugą spółkę, podczas gdy w przypadku spółki będącej rezydentem i otrzymującej dywidendy od spółki niebędącej rezydentem takie odliczenie nie jest możliwe w zakresie podatku związanego z wypłaconymi zyskami, zapłaconego przez tę ostatnią spółkę w państwie jej siedziby.

               3)

               Artykuł 43 WE i art. 56 WE nie sprzeciwiają się przepisom państwa członkowskiego, które przewidują, że wszelkie ulgi z tytułu podatku zapłaconego za granicą, z których korzysta spółka będąca rezydentem, otrzymująca dywidendy zagraniczne, obniżają kwotę podatku dochodowego od osób prawnych, od której może ona odliczyć podatek dochodowy od osób prawnych zapłacony w formie ryczałtu.
               Artykuł 43 WE sprzeciwia się przepisom państwa członkowskiego, które zezwalają spółce będącej rezydentem na przeniesienie na rzecz będących rezydentem spółek zależnych kwoty podatku dochodowego od osób prawnych zapłaconego w formie ryczałtu, która nie może zostać odliczona od podatku dochodowego od osób prawnych podlegającego zapłacie przez tę pierwszą spółkę w danym roku podatkowym albo w poprzednich lub następnych latach podatkowych, tak by spółki zależne mogły odliczyć ten podatek od podatku dochodowego od osób prawnych, który zobowiązane są zapłacić, ale nie zezwalają spółce będącej rezydentem na przeniesienie takiej kwoty na rzecz spółek zależnych niebędących rezydentem w przypadku, gdy spółki te podlegają opodatkowaniu w tym państwie członkowskim od osiągniętych tam zysków.

               4)

               Artykuł 43 WE i art. 56 WE sprzeciwiają się przepisom państwa członkowskiego, które zwalniając z obowiązku zapłaty zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych spółki będące rezydentami i dokonujące na rzecz swych udziałowców wypłat dywidend, które wynikają z dywidend krajowych otrzymanych przez te spółki, przyznają spółkom będącym rezydentami i dokonującym na rzecz swych udziałowców wypłaty dywidend, które wynikają z dywidend zagranicznych otrzymanych przez te spółki, możliwość wyboru systemu umożliwiającego im odzyskanie podatku dochodowego od osób prawnych zapłaconego w formie zryczałtowanej, ale po pierwsze, zobowiązują te spółki do zapłaty wspomnianego podatku zryczałtowanego oraz do wystąpienia następnie z wnioskiem o jego zwrot, a po drugie, nie przewidują ulgi podatkowej dla udziałowców tych spółek, gdy tymczasem udziałowcy ci uzyskaliby taką ulgę w przypadku wypłaty przez spółkę będącą rezydentem dokonanej na podstawie dywidend krajowych.

               5)

               Artykuł 57 ust. 1 WE należy interpretować w ten sposób, że gdy przed dniem 31 grudnia 1993 r. państwo członkowskie przyjęło przepisy, które zawierają ograniczenia w przepływie kapitału do lub z państw trzecich zakazane przez art. 56 WE i po tej dacie przyjmuje przepisy, które również stanowiąc ograniczenie przepływu kapitału są co do istoty takie same jak przepisy poprzednio obowiązujące lub ograniczają się do zmniejszenia lub zniesienia przeszkody w wykonywaniu praw i swobód wspólnotowych, która znajdowała się w przepisach poprzednio obowiązujących, art. 56 WE nie sprzeciwia się stosowaniu tychże przyjętych przepisów do państw trzecich, jeżeli odnoszą się one do przepływu kapitału dotyczącego inwestycji bezpośrednich, w tym inwestycji w nieruchomości, związanych z przedsiębiorczością, świadczeniem usług finansowych lub dopuszczaniem papierów wartościowych na rynki kapitałowe. Za inwestycje bezpośrednie nie mogą być uznane udziały w spółce, które nie zostały objęte w celu ustanowienia lub utrzymania trwałych i bezpośrednich powiązań między udziałowcem a daną spółką i umożliwiających mu aktywny udział w zarządzaniu tą spółką lub w sprawowaniu nad nią kontroli.

               6)

               Wobec braku uregulowania wspólnotowego, wewnętrzny porządek prawny każdego z państw członkowskich powinien określać sądy właściwe oraz zasady proceduralne dotyczące wnoszenia skarg mających na celu zabezpieczenie praw, które podmioty prawa wywodzą z prawa wspólnotowego, w tym rodzaje roszczeń wnoszonych przez osoby poszkodowane do sądów krajowych. Sądy krajowe są niemniej jednak zobowiązane zagwarantować, by jednostki miały do dyspozycji efektywny środek zaskarżenia umożliwiający im uzyskanie zwrotu nienależnie pobranego podatku oraz kwot zapłaconych na rzecz tego państwa członkowskiego lub pobranych przez to państwo w bezpośrednim związku z tym podatkiem. W odniesieniu do innych szkód, jakie dany podmiot poniósł z powodu naruszenia prawa wspólnotowego, które można przypisać państwu członkowskiemu, będzie ono zobowiązane do naprawienia szkód wyrządzonych jednostkom w warunkach wymienionych w pkt 51 wyroku z dnia 5 marca 1996 r. w sprawach połączonych C-46/93 i C-48793 Brasserie du Pêcheur i Factortame, nie wykluczając, że na gruncie prawa krajowego odpowiedzialność państwa może być uzależniona od mniej restrykcyjnych warunków.

      (1)  Dz.U. C 6 z 8.1.2005.


title: Sprawa C-203/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 4 lutego 2016 r. w sprawie T-287/11, Heitkamp BauHolding GmbH/Komisja Europejska, wniesione w dniu 12 kwietnia 2016 r. przez Dirka Andresa (syndyka masy upadłościowej spółki Heitkamp BauHolding GmbH), dawniej Heitkamp Bauholding GmbH

text:
               13.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/37

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 4 lutego 2016 r. w sprawie T-287/11, Heitkamp BauHolding GmbH/Komisja Europejska, wniesione w dniu 12 kwietnia 2016 r. przez Dirka Andresa (syndyka masy upadłościowej spółki Heitkamp BauHolding GmbH), dawniej Heitkamp Bauholding GmbH
      (Sprawa C-203/16 P)
      (2016/C 211/48)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Dirk Andres (syndyk masy upadłościowej spółki Heitkamp BauHolding GmbH) (przedstawiciele: W. Niemann, S. Geringhoff, P. Dodos, Rechtsanwälte)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Republika Federalna Niemiec

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie części sentencji wyroku Sądu z dnia 4 lutego 2016 r. w sprawie T-287/11 w zakresie, w jakim oddalono w niej skargę (pkt 2 i 3 sentencji), oraz stwierdzenie nieważności, z uwzględnieniem żądań przedstawionych w pierwszej instancji, decyzji Komisji 2011/527/UE z dnia 26 stycznia 2011 r. w sprawie pomocy państwa C 7/10 (ex CP 250/09 i NN 5/10) przyznanej przez Niemcy („KStG, Sanierungsklausel”) (1);

                  —

                  posiłkowo, uchylenie części sentencji wskazanego wyżej wyroku Sądu w zakresie, w jakim oddalono w niej skargę (pkt 2 i 3 sentencji), oraz przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania;

                  —

                  obciążenie drugiej strony postępowania kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      W uzasadnieniu odwołania wnoszący odwołanie podnosi następujące zarzuty:
      W pierwszym rzędzie wnoszący odwołanie twierdzi, że dopuszczono się uchybień proceduralnych. Sąd nie uzasadnił swych ustaleń dotyczących zdefiniowania układu odniesienia, selektywnego charakteru środka i jego uzasadnienia, względnie uzasadnił te ustalenia w sposób wewnętrznie sprzeczny, a jednocześnie, poprzez nieuwzględnienie argumentów wnoszącego odwołanie, naruszył przy tym jego prawo do bycia wysłuchanym.
      Ponadto wnoszący odwołanie utrzymuje, że dopuszczono się naruszenia art. 107 TFUE, a na poparcie tego twierdzenia podnosi następujące zarzuty:
      Po pierwsze, Sąd nieprawidłowo zdefiniował układ odniesienia, gdyż, myląc ze sobą pierwszy i drugi stopień kontroli selektywności, niesłusznie uznał za obowiązującą zasadę ogólną uregulowanie przewidujące wyłączenie wykorzystania strat na podstawie § 8c ust. 1 KStG, zaś zachowanie strat na podstawie klauzuli restrukturyzacji zawartej w § 8c ust. 1a KStG uznał za wyjątek od tej zasady. Sąd nie uwzględnił przy tym okoliczności, że klauzula restrukturyzacji jest elementem powszechnego, opartego na niemieckim prawie konstytucyjnym normalnego podatkowego trybu przenoszenia strat na podstawie § 10d EStG.
      Po drugie, Sąd niesłusznie uznał klauzulę restrukturyzacji za selektywną. Sąd nie wziął pod uwagę tego, że klauzula restrukturyzacji nie określa swego podmiotowego zakresu zastosowania, ale przeciwnie – jest dostępna dla wszystkich przedsiębiorstw, bez względu na ich rodzaj czy przedmiot działalności. Klauzula restrukturyzacji ma zastosowanie w jednakowym zakresie do wszystkich przedsiębiorstw, które znalazły się w trudnej sytuacji gospodarczej. W tym kontekście Sąd nie wziął również pod uwagę tego, że – z punktu widzenia właściwego celu uregulowań dotyczących przenoszenia strat, a mianowicie wyeliminowania ryzyka nadużyć przy wykorzystywaniu strat – przedsiębiorstwa będące w trudnej sytuacji i przedsiębiorstwa zdrowe nie znajdują się w sytuacjach porównywalnych pod względem faktycznym i prawnym. W typowych przewidzianych przez ustawodawcę przypadkach stosowania klauzuli restrukturyzacji wykluczone są nadużycia związane z wykorzystywaniem strat.
      Po trzecie, Sąd w każdym razie niesłusznie uznał klauzulę restrukturyzacji za nieuzasadnioną. Wnoszący odwołanie utrzymuje, że klauzula restrukturyzacji nie ma na celu wspierania przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji, ale zmierza do zapewnienia, aby przedsiębiorstwa te były opodatkowane zgodnie z zasadą zdolności płatniczej, co stanowi cel nierozerwalnie związany z niemieckim systemem podatkowym. W szczególności w efekcie zatrzymania strat tzw. zyski pozorne, wynikające z rezygnacji z wierzytelności z tytułu pożyczek, zostają ostatecznie zwolnione z podatku w wyniku potrącenia ich ze stratami.

         (1)  Dz.U. L 235, s. 26.


               22.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 480/7

         Wniosek do Trybunału EFTA z dnia 30 października 2015 r. o wydanie opinii doradczej, wniesiony przez Beschwerdekommission der Finanzmarktaufsicht w sprawie A przeciwko Finanzmarktaufsicht (FMA)
   (Sprawa E-27/15)
   (2016/C 480/09)
   W dniu 16 listopada 2015 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynął wniosek, pismem z dnia 30 października 2015 r., wniesiony przez Beschwerdekommission der Finanzmarktaufsicht (Komisję Odwoławczą Urzędu ds. Rynku Finansowego), o wydanie opinii doradczej w sprawie A przeciwko Finanzmarktaufsicht (FMA), w odniesieniu do następujących kwestii:

               1.

               Czy dyrektywę 2005/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie przeciwdziałania korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu należy interpretować w ten sposób, że „podmioty świadczące usługi na rzez trustów lub przedsiębiorstw” w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 3 lit. c) i art. 3 pkt 7 lit. b) tej dyrektywy, podlegają obowiązkowi uzyskania informacji na temat celu i zamierzonego charakteru stosunków gospodarczych określonemu w art. 8 ust. 1 lit. c) oraz w art. 9 ust. 6 tej dyrektywy wyłącznie zgodnie z ustawodawstwem państwa członkowskiego, w którym mają siedzibę (in welchem [der Dienstleister für Trusts und Gesellschaften] seinen rechtlichen Sitz hat)?

               2.

               W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie 1: Jakie kryteria należy stosować, aby określić, czy „podmioty świadczące usługi na rzecz trustów lub przedsiębiorstw” mają obowiązek uzyskania informacji na temat celu i zamierzonego charakteru stosunków gospodarczych, jak określono w art. 8 ust. 1 lit. c) i art. 9 ust. 6 dyrektywy zgodnie z ustawodawstwem innego państwa członkowskiego?

               3.

               Czy odpowiedzi na pytania 1 i 2 stosuje się również w przypadku gdy przedsiębiorstwo, na rzecz którego świadczone są usługi administracyjne, nie jest spółką mającą siedzibę w państwie członkowskim?


title: Sprawa T-648/15: Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2015 r. – Baltijas pētnieciskās žurnālistikas centrs Re:Baltica/Parlament

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/62

         Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2015 r. – Baltijas pētnieciskās žurnālistikas centrs Re:Baltica/Parlament
   (Sprawa T-648/15)
   (2016/C 048/70)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Baltijas pētnieciskās žurnālistikas centrs Re:Baltica (Ryga, Łotwa) (przedstawiciel: adwokat N. Pirc Musar)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji A(2015)8361 C Parlamentu Europejskiego z dnia 15 września 2015 r., w której oddalono wniosek potwierdzający strony skarżącej o udzielenie dostępu do niektórych dokumentów dotyczących informacji o kosztach podróży, dietach, dodatkach na ogólne wydatki i o wydatkach na personel członków Parlamentu Europejskiego;

               —

               obciążenie Parlamentu kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą zgodnie z art. 134 i 140 regulaminu postępowania przed Sądem, w tym kosztami poniesionymi przez wszelkich interwenientów.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 1049/2001 (1) w związku z art. 8 lit. b) rozporządzenia 45/2001 (2), ponieważ żądane dane osobowe nie są chronione na podstawie prawa Unii;

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 1049/2001 w związku z art. 8 lit. b) rozporządzenia 45/2001, ponieważ odmówiono dostępu do żądanych informacji, mimo że przesłanki ujawnienia były spełnione;

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia określonego w art. 2 i 4 rozporządzenia 1049/2001 w związku z art. 6 ust. 3 rozporządzenia 1049/2001 ogólnego obowiązku rozpatrzenia każdego indywidualnego dokumentu;

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 4 ust. 6 rozporządzenia 1049/2001, ponieważ odmowa udzielenia częściowego dostępu do żądanych dokumentów jest bezzasadna;

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia obowiązku przedstawienia uzasadnienia wskazanego w art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1 rozporządzenia 1049/2001, ponieważ Parlament nie udzielił odpowiedzi na wszystkie argumenty strony skarżącej.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001 L 145, s. 43).

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. 2001 L 8, s. 1).


title: Sprawy połączone T-159/13 i T-372/14: Wyrok Sądu z dnia 26 listopada 2015 r. – HK Intertrade/Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej — Zamrożenie środków finansowych — Skarga o stwierdzenie nieważności — Termin do wniesienia skargi — Rozpoczęcie biegu terminu — Dopuszczalność — Prawo do bycia wysłuchanym — Obowiązek doręczenia — Obowiązek uzasadnienia — Prawo do obrony — Oczywisty błąd w ocenie)

text:
               25.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/30

         Wyrok Sądu z dnia 26 listopada 2015 r. – HK Intertrade/Rada
   (Sprawy połączone T-159/13 i T-372/14) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej - Zamrożenie środków finansowych - Skarga o stwierdzenie nieważności - Termin do wniesienia skargi - Rozpoczęcie biegu terminu - Dopuszczalność - Prawo do bycia wysłuchanym - Obowiązek doręczenia - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony - Oczywisty błąd w ocenie))
   (2016/C 027/34)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: HK Intertrade Co. Ltd (Wanchai, Hongkong, Chiny) (przedstawiciele: J. Grayston, solicitor, adwokaci P. Gjørtler, G. Pandey, D. Rovetta, N. Pilkington i D. Sellers)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: V. Piessevaux i M. Bishop, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   W sprawie T-159/13 żądanie stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2012/829/WPZiB z dnia 21 grudnia 2012 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 356, s. 71) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1264/2012 z dnia 21 grudnia 2012 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 356, s. 55), a w sprawie T-372/14 żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady zawartej w piśmie z dnia 14 marca 2014 r. dotyczącej utrzymania w mocy podjętych wobec skarżącej środków ograniczających.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               HK Intertrade Co. Ltd pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

      (1)  Dz.U. C 147 z 25.5.2013.


title: Sprawa C-69/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Roma (Włochy) w dniu 11 lutego 2013 r. — Mediaset SpA przeciwko Ministero dello Sviluppo Economico

text:
               25.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 147/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Roma (Włochy) w dniu 11 lutego 2013 r. — Mediaset SpA przeciwko Ministero dello Sviluppo Economico
   (Sprawa C-69/13)
   2013/C 147/11
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale di Roma

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Mediaset SpA

      Strona pozwana: Ministero dello Sviluppo Economico

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy sąd krajowy orzekający w sprawie kwoty pomocy państwa, której odzyskanie zostało nakazane przez Komisję Europejską, jest związany decyzją Komisji Europejskiej z dnia 24 stycznia 2007 r. zarówno pod względem ustalenia, czy pomoc podlega zwrotowi, jak i pod względem wysokości zwrotu pomocy, wydaną w wyniku postępowania w sprawie pomocy państwa C-52/2005, uzupełnioną ustaleniami przyjętymi przez Komisję Europejską w pismach z dnia 11 czerwca 200 r. COMP/H4/EK/cd D(2008) 127 i z dnia 23 października 2009 r. COMP/H4/CN/si D(2009)230 oraz potwierdzoną przez Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 15 czerwca 2010 r. w sprawie T-177/07?

               2)

               Jeżeli odpowiedź na to pytanie jest przecząca, to czy Trybunał Sprawiedliwości, stwierdzając w wyroku z dnia 15 czerwca 2010 r. w sprawie T-177/07 właściwość sądu krajowego do orzekania w przedmiocie kwoty pomocy państwa, zamierzał ograniczyć to uprawnienie do ustalenia wysokości kwoty, która dotyczy pomocy państwa rzeczywiście wykonanej lub uzyskanej, a zatem koniecznie musi przyjąć wartość dodatnią, a zatem nie może być równa zeru;

               3)

               czy też jednak Trybunał Sprawiedliwości, stwierdzając w wyroku z dnia 15 czerwca 2010 r. w sprawie T-177/07 właściwość sądu krajowego do orzekania w przedmiocie kwoty pomocy państwa, zamierzał przyznać sądowi krajowemu uprawnienie do dokonania oceny żądanego odzyskania pomocy, obejmującego zarówno ustalenie, czy pomoc podlega odzyskaniu, jak i ustalenie wysokości kwoty, a zatem także uprawnienie do odmowy uznania jakiegokolwiek obowiązku zwrotu?


               3.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/13

         Skarga wniesiona w dniu 28 czerwca 2013 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Królestwu Norwegii
   (Sprawa E-9/13)
   2013/C 287/09
   Skarga przeciwko Królestwu Norwegii została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 28 czerwca 2013 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Xaviera Lewisa i Markusa Schneidera, działających jako przedstawiciele Urzędu Nadzoru EFTA, 35, Rue Belliard, 1040 Bruksela, Belgia.
   Urząd Nadzoru EFTA występuje do Trybunału EFTA o:

               1)

               orzeczenie, że (i) nie przyjmując w wyznaczonym terminie wszystkich środków niezbędnych do wykonania aktu prawnego przywołanego w pkt 16a rozdziału II załącznika XIII do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Komisji 2010/48/UE z dnia 5 lipca 2010 r. dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/40/WE w sprawie badań zdatności do ruchu drogowego pojazdów silnikowych i ich przyczep), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego Porozumienia, lub (ii) nie powiadamiając Urzędu w wyznaczonym terminie o istnieniu takich środków (w obydwu przypadkach z wyłączeniem przepisów załącznika II pkt 3 do dyrektywy dotyczącego certyfikatu stwierdzającego zdatność do ruchu drogowego, które wejdą w życie w dniu 31 grudnia 2013 r.), Królestwo Norwegii uchybiło swoim zobowiązaniom wynikającym z tego aktu prawnego i z art. 7 Porozumienia;

               2)

               obciążenie Królestwa Norwegii kosztami postępowania.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Urząd Nadzoru EFTA twierdzi, że nie przyjmując w wyznaczonym terminie środków niezbędnych do wykonania aktu prawnego, lub nie powiadamiając Urzędu w wyznaczonym terminie o istnieniu takich środków (w obydwu przypadkach z wyłączeniem przepisów załącznika II pkt 3 do dyrektywy dotyczącego certyfikatu stwierdzającego zdatność do ruchu drogowego, które wejdą w życie w dniu 31 grudnia 2013 r.), Królestwo Norwegii uchybiło swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 2 dyrektywy 2010/48/UE i z art. 7 Porozumienia EOG.


title: Postanowienie Trybunału (druga izba) z dnia 17 lutego 2005 r. w sprawie C-250/03 Giorgio Emanuele Mauri przeciwko Ministero della Giustizia Commissione per gli esami di avvocato preso la Corte d'appello di Milano (wniosek Tribunale amministrativo regionale per la Lombardia o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Art. 104 § 3 regulaminu — Dostęp do zawodu adwokata — Uregulowania dotyczące egzaminu umożliwiającego uzyskanie uprawnień do wykonywania zawodu adwokata)

text:
               14.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 115/8

      POSTANOWIENIE TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 17 lutego 2005 r.
   w sprawie C-250/03 Giorgio Emanuele Mauri przeciwko Ministero della Giustizia Commissione per gli esami di avvocato preso la Corte d'appello di Milano (wniosek Tribunale amministrativo regionale per la Lombardia o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (1)

   (Art. 104 § 3 regulaminu - Dostęp do zawodu adwokata - Uregulowania dotyczące egzaminu umożliwiającego uzyskanie uprawnień do wykonywania zawodu adwokata)
   (2005/C 115/17)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie C-250/03, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Tribunale amministrativo regionale per la Lombardia (Włochy) postanowieniem z dnia 13 listopada 2002 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 11 czerwca 2003 r., w postępowaniu, Giorgio Emanuele Mauri przeciwko Ministero della Giustizia, Commissione per gli esami di avvocato presso la Corte d'appello di Milano, Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans (sprawozdawca), prezes izby, C. Gulmann, R. Schintgen, J. Makarczyk, J. Klučka, sędziowie; rzecznik generalny: P. Léger, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 17 lutego 2005 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:
   Artykuły 81 WE, 82 WE oraz 43 WE nie stoją na przeszkodzie regulacji, takiej jak zawarta w art. 22 dekretu z mocą ustawy nr 1578 z dnia 27 listopada 1933 r., który przewiduje, że w ramach egzaminów uzależniających dostęp do zawodu adwokata komisja egzaminacyjna składa się z pięciu członków mianowanych przez ministra sprawiedliwości, w tym dwóch sędziów lub prokuratorów, jednego profesora prawa oraz dwóch adwokatów wyznaczonych przez Consiglio nazionale forense (krajowa rada adwokacka) na wspólny wniosek rad adwokackich danego okręgu.

      (1)  Dz.U. C 200 z 23.8.2003 r.


title: Sprawa T-41/09: Wyrok Sądu z dnia 28 marca 2012 r. — Hipp przeciwko OHIM — Nestlé (Bebio) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Bebio — Wcześniejsze słowne, wspólnotowy i międzynarodowy, znaki towarowe BEBA — Częściowa odmowa rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/49 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/14

         Wyrok Sądu z dnia 28 marca 2012 r. — Hipp przeciwko OHIM — Nestlé (Bebio)
   (Sprawa T-41/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Bebio - Wcześniejsze słowne, wspólnotowy i międzynarodowy, znaki towarowe BEBA - Częściowa odmowa rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/49 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2012/C 138/25
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Hipp & Co. KG (Sachseln, Szwajcaria) (przedstawiciele: M. Kinkeldey i A. Bognár, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Botis)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Société des Produits Nestlé, S.A. (Vevey, Szwajcaria) (przedstawiciele: początkowo I. Valdelomar Serrano, następnie R. Mottola i D. Gabarre Armengol, adwokaci)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 25 listopada 2008 r. (sprawa R 1790/2007-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Société des Produits Nestlé S.A. a Hipp & Co. KG.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Hipp & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 82 z 4.4.2009


title: Sprawy połączone T-56/09 i T-73/09: Wyrok Sądu z dnia 27 marca 2014 r. – Saint-Gobain Glass France i in. przeciwko Komisji [Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Europejski rynek szkła samochodowego — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Porozumienia w przedmiocie podziału rynków i wymianie istotnych informacji handlowych — Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 — Zarzut niezgodności z prawem — Grzywny — Zastosowanie z mocą wsteczną wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien z 2006 r. — Wartość sprzedaży — Powrót do naruszenia — Kwota dodatkowa — Możliwość przypisania zachowania mającego znamiona naruszenia — Pułap grzywny — Skonsolidowane obroty grupy]

text:
               19.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/16

         Wyrok Sądu z dnia 27 marca 2014 r. – Saint-Gobain Glass France i in. przeciwko Komisji
   (Sprawy połączone T-56/09 i T-73/09) (1)

   ([Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek szkła samochodowego - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Porozumienia w przedmiocie podziału rynków i wymianie istotnych informacji handlowych - Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 - Zarzut niezgodności z prawem - Grzywny - Zastosowanie z mocą wsteczną wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien z 2006 r. - Wartość sprzedaży - Powrót do naruszenia - Kwota dodatkowa - Możliwość przypisania zachowania mającego znamiona naruszenia - Pułap grzywny - Skonsolidowane obroty grupy])
   2014/C 151/20
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Saint-Gobain Glass France SA (Courbevoie, Francja); Saint-Gobain Sekurit Deutschland GmbH & Co. KG (Akwizgran, Niemcy); Saint-Gobain Sekurit France SAS (Thourotte, Francja) (przedstawiciele: początkowo B. van de Walle de Ghelcke, B. Meyring, E. Venot i M. Guillaumond, a następnie B. Van de Walle de Ghelcke, B. Meyring i E. Venot, adwokaci) (sprawa T-56/09); oraz Compagnie de Saint-Gobain SA (Courbevoie) (przedstawiciele: P. Hubert i E. Durand, adwokaci) (sprawa T-73/09)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo A. Bouquet, F. Castillo de la Torre, M. Kellerbauer i N. von Lingen, a następnie A. Bouquet, F. Castillo de la Torre, M. Kellerbauer i F. Ronkes Agerbeek, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: E. Karlsson i F. Florindo Gijón, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądania stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C (2008) 6815 wersja ostateczna z dnia 12 listopada 2008 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG (Sprawa COMP/39.125 – Szkło samochodowe), zmienionej decyzją Komisji C (2009) 863 wersja ostateczna z dnia 11 lutego 2009 r. oraz decyzją C (2013) 1118 wersja ostateczna z dnia 28 lutego 2013 r. w zakresie dotyczącym skarżących oraz, tytułem żądania ewentualnego, żądanie stwierdzenia nieważności art. 2 tej decyzji w zakresie, w jakim nałożono w nim na skarżące grzywnę oraz, tytułem żądania ewentualnego w dalszej kolejności, żądania obniżenia kwoty tej grzywny

      Sentencja

               1)

               Sprawy T-56/09 i T-73/09 zostają połączone do celów wydania niniejszego wyroku.

               2)

               Kwota grzywny nałożonej na zasadzie odpowiedzialności solidarnej na Saint-Gobain Glass France SA, Saint-Gobain Sekurit Deutschland GmbH & Co. KG, Saint-Gobain Sekurit France SAS oraz Compagnie de Saint-Gobain SA w art. 2 lit. b) decyzji Komisji C (2008) 6815 wersja ostateczna z dnia 12 listopada 2008 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG (Sprawa COMP/39.125 – Szkło samochodowe), zmienionej decyzją Komisji C (2009) 863 wersja ostateczna z dnia 11 lutego 2009 r. oraz decyzją C (2013) 1118 wersja ostateczna z dnia 28 lutego 2013 r., zostaje ustalona na 715 mln EUR.

               3)

               W pozostałej części skargi zostają oddalone.

               4)

               Każdy z uczestników postępowania pokrywa swe koszty, za wyjątkiem Rady Unii Europejskiej, której koszty pokrywają Saint-Gobain Glass France, Saint-Gobain Sekurit Deutschland i Saint-Gobain Sekurit France.

      (1)  Dz.U. C 90 z 18.4.2009.


title: Sprawa F-16/14: Skarga wniesiona w dniu 24 lutego 2014 r. – ZZ przeciwko Komisji

text:
               10.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/54

         Skarga wniesiona w dniu 24 lutego 2014 r. – ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-16/14)
   2014/C 175/77
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat S. Orlandi)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie przeniesienia uprawnień emerytalnych skarżącego do systemu emerytalnego urzędników Unii, w której zastosowano nowe ogólne przepisy wykonawcze do art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie niezgodności z prawem art. 9 ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 ust. 2 załącznika VIII regulaminu pracowniczego;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 24 maja 2013 r. w sprawie naliczenia uprawnień emerytalnych uzyskanych przez skarżącego przed podjęciem służby w ramach przeniesienia ich do systemu emerytalnego urzędników Unii Europejskiej na podstawie ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego z dnia 3 marca 2011 r.’

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-454/07: Skarga wniesiona w dniu 10 sierpnia 2008 r. — Hervé Raulin przeciwko Republice Francuskiej

text:
               19.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/7

         Skarga wniesiona w dniu 10 sierpnia 2008 r. — Hervé Raulin przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-454/07)
   (2008/C 183/12)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Hervé Raulin (Przedstawiciele: adwokat C.Vaucois)

      Strona pozwana: Republika Francuska
   Postanowieniem z dnia 16 maja 2008 r. Trybunał (piąta izba) stwierdził, że jest oczywiście niewłaściwy do rozpoznania skargi i obciążył H. Raulina jego własnymi kosztami.


title: Sprawa F-4/12: Skarga wniesiona w dniu 4 stycznia 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               3.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/28

         Skarga wniesiona w dniu 4 stycznia 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-4/12)
   2012/C 65/55
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji Komisji o oddaleniu wniosku skarżącego o przesłanie mu wszystkich kodów dostępu do stron internetowych Komisji, dostępnych dla wszystkich urzędników tej instytucji, w związku z wyrokiem Sądu do spraw Służby publicznej z dnia 4 listopada 2008 r. w sprawie F-41/06, którym stwierdzono nieważność decyzji wspomnianej instytucji o przeniesieniu skarżącego w stan spoczynku ze względu na niezdolność do pracy.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji o oddaleniu żądań skarżącego zawartych we wniosku z dnia 20 października 2010 r. przedstawionym organowi powołującemu;

               —

               w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności decyzji o oddaleniu zażalenia z dnia 24 maja 2011 r., wniesionego przez skarżącego do Komisji a dotyczącego decyzji o oddaleniu wniosku z dnia 20 października 2010 r.;

               —

               stwierdzenie nieistnienia ex lege, w razie potrzeby, pisma z dnia 28 lutego 2011 r. o nr referencyjnym Ares(2011) 217354;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa T-375/14: Postanowienie Sądu z dnia 21 marca 2016 r. – Al Naggar/Rada

text:
               10.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/20

         Postanowienie Sądu z dnia 21 marca 2016 r. – Al Naggar/Rada
   (Sprawa T-375/14) (1)

   (2016/C 165/23)
   Język postępowania: francuski
   Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy z rejestru.

      (1)  Dz.U. C 245 z 28.7.2014.


title: Sprawa C-133/13: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 18 grudnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State – Niderlandy) – Staatssecretaris van Economische Zaken, Staatssecretaris van Financiën/Q (Odesłanie prejudycjalne — Swobodny przepływ kapitału — Przepisy podatkowe — Podatek od darowizn — Ulga podatkowa dla „posiadłości ziemskiej”  — Brak ulgi podatkowej dla posiadłości położonej na terytorium innego państwa członkowskiego)

text:
               23.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/5

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 18 grudnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State – Niderlandy) – Staatssecretaris van Economische Zaken, Staatssecretaris van Financiën/Q
   (Sprawa C-133/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Swobodny przepływ kapitału - Przepisy podatkowe - Podatek od darowizn - Ulga podatkowa dla „posiadłości ziemskiej” - Brak ulgi podatkowej dla posiadłości położonej na terytorium innego państwa członkowskiego))
   (2015/C 065/06)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Raad van State

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Staatssecretaris van Economische Zaken, Staatssecretaris van Financiën

      Strona pozwana: Q

      Sentencja

   Artykuł 63 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on ustawodawstwu państwa członkowskiego, takiemu jak to będące przedmiotem postępowania głównego, na mocy którego skorzystanie z ulgi podatkowej w zakresie podatku od darowizn w odniesieniu do pewnych nieruchomości, które podlegają ochronie ze względu na ich przynależność do krajowego dziedzictwa kulturowego i historycznego, jest ograniczone do tych nieruchomości, które są położone na terytorium tego państwa członkowskiego, pod warunkiem że skorzystanie z tej ulgi nie jest wyłączone w odniesieniu do nieruchomości, które mogą stanowić część dziedzictwa kulturowego i historycznego tego państwa członkowskiego, mimo że znajdują się na terytorium innego państwa.

      (1)  Dz.U. C 171 z 15.6.2013.


title: Sprawa T-8/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 października 2009 r. — FAB przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Naziemna telewizja cyfrowa — Pomoc przyznana przez władze niemieckie nadawcom, którzy korzystają z sieci naziemnej telewizji cyfrowej (DVB-T) w regionie Berlin-Brandemburgia — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie — Skarga o stwierdzenie nieważności — Pojęcie pomocy państwa — Zasoby państwowe — Rekompensata stanowiąca świadczenie wzajemne wobec obowiązku pełnienia misji publicznej — Pomoc przeznaczona na promocję kultury — Ochrona uzasadnionych oczekiwań)

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/38

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 października 2009 r. — FAB przeciwko Komisji
   (Sprawa T-8/06) (1)

   (Pomoc państwa - Naziemna telewizja cyfrowa - Pomoc przyznana przez władze niemieckie nadawcom, którzy korzystają z sieci naziemnej telewizji cyfrowej (DVB-T) w regionie Berlin-Brandemburgia - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie - Skarga o stwierdzenie nieważności - Pojęcie pomocy państwa - Zasoby państwowe - Rekompensata stanowiąca świadczenie wzajemne wobec obowiązku pełnienia misji publicznej - Pomoc przeznaczona na promocję kultury - Ochrona uzasadnionych oczekiwań)
   2009/C 282/71
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: FAB Fernsehen aus Berlin GmbH (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: A. Böken, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: H. van Vliet i K. Gross, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Deutscher Kabelverband eV (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: K. Struckmann, C. Arhold i N. Wimmer, adwokaci)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 9 listopada 2005 r. 2006/513/WE w sprawie pomocy państwa udzielonej przez Republikę Federalną Niemiec na rzecz wdrażania naziemnej telewizji cyfrowej (DVB-T) w Berlinie-Brandenburgii (Dz.U. 2006, L 200, s. 14)

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               FAB Fernsehen aus Berlin GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 86 z 8.4.2006


title: Sprawa F-99/05: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 31 stycznia 2008 r. — Wilms przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Awans — Postępowanie w sprawie awansu za 2004 r. — Przyznanie punktów pierwszeństwa — Stosowanie przepisów nowego regulaminu pracowniczego w czasie)

text:
               9.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 116/31

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 31 stycznia 2008 r. — Wilms przeciwko Komisji
   (Sprawa F-99/05) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Awans - Postępowanie w sprawie awansu za 2004 r. - Przyznanie punktów pierwszeństwa - Stosowanie przepisów nowego regulaminu pracowniczego w czasie)
   (2008/C 116/57)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Günter Wilms (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: M. van der Woude i V. Landes, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Berscheid i V. Joris, pełnomocnicy oraz D. Slater, avocat)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji w sprawie przyznania punktów pierwszeństwa skarżącemu w postępowaniu w sprawie oceny za 2004 r., a także listy zasług urzędników grupy A*10 awansowanych do grupy A*11 w postępowaniu za 2004 r.
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji ustalającej sumę punktów G. Wilmsa w postępowaniu w sprawie awansu za 2004 r. oraz decyzji o nieawansowaniu go w tym postępowaniu.

               2)

               Skarga w pozostałym zakresie zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona całością kosztów postępowania.

      (1)  Dz.U. C 10 z 14.1.2006, str. 25 (sprawa początkowo zarejestrowana w Sądzie Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich pod sygnaturą T-386/05 i przekazana do Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej postanowieniem z dnia 15.12.2005 r.).


title: sprawa T-154/04: Skarga wniesiona dnia 22 kwietnia 2004 r. przez Daniela Bauwensa przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.

text:
               26.6.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 168/11

         Skarga wniesiona dnia 22 kwietnia 2004 r. przez Daniela Bauwensa przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   (sprawa T-154/04)
   (2004/C 168/21)
   Język postępowania: francuski
   Dnia 22 kwietnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesiona przez Daniela Bauwensa, zamieszkałego w Brukseli, reprezentowanego przez Sébastiena Orlandiego, Alberta Coolena, Jean-Noëla Louisa i Etienne Marchal, avocats, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Skarżący wnosi do Sądu o:

               —

               unieważnienie decyzji w przedmiocie zamknięcia postępowania dotyczącego ustalania sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej skarżącego, obejmującego okres od 1 lipca 2001 r. do 31 grudnia 2002 r. i odrzucenia wniosku o przedłożenie sprawy komitetowi parytetowemu do spraw oceny;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami.

         Zarzuty i główne twierdzenia:
   Skarżący złożył wniosek o przedłożenie sprawy dotyczącej jego sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej w kształcie zatwierdzonym przez osobę zatwierdzającą komitetowi parytetowemu do spraw oceny. Wniosek ten został uznany za spóźniony, albowiem został złożony po upływie pięciu dni roboczych, przewidzianym w art. 7 ogólnych przepisów wykonawczych do art. 43 i 45 Statutu, ustanowionych przez pozwaną.
   Skarżący podważa słuszność decyzji w przedmiocie odrzucenia jego wniosku oraz ostatecznego ustanowienia sprawozdania podnosząc, iż bieg terminu 5 dni roboczych powinien był zostać zawieszony, zgodnie z przypisem do art. 7 ogólnych przepisów, z powodu tego, iż skarżący był na urlopie przez okres dwóch tygodni od dnia następnego po oficjalnym zatwierdzeniu oceny przez osobę zatwierdzającą. W tym samym kontekście skarżący podnosi również oczywisty błąd w ocenie oraz złamanie zasad dobrego zarządzania, dobrej administracji i równości traktowania.


title: Sprawa T-7/10: Wyrok Sądu z dnia 17 maja 2011 r. — Diagnostiko kai Therapeftiko Kentro Athinon „Ygeia” przeciwko OHIM (υγεία) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego υγεία — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego i charakter opisowy — Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               25.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 186/24

         Wyrok Sądu z dnia 17 maja 2011 r. — Diagnostiko kai Therapeftiko Kentro Athinon „Ygeia” przeciwko OHIM (υγεία)
   (Sprawa T-7/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego υγεία - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego i charakter opisowy - Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2011/C 186/44
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Diagnostiko kai Therapeftiko Kentro Athinon „Ygeia” AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci K. Alexiou i S. Foteas)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Geroulakos, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 4 listopada 2009 r. (sprawa R 190/2009-2) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego υγεία jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona i w pozostałym zakresie oddalona.

               2)

               Diagnostiko kai Therapeftiko Kentro Athinon „Ygeia” AE zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 80 z 27.3.2010.


title: Sprawa T-673/14: Postanowienie Sądu z dnia 8 grudnia 2015 r. – Włochy/Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — Pomoc państwa — Transport — Utworzenie spółki Airport Handling SpA — Decyzja o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE — Akt niepodlegający zaskarżeniu — Środki pomocy w pełni wykonane w dniu wniesienia skargi — Niedopuszczalność)

text:
               15.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 59/18

         Postanowienie Sądu z dnia 8 grudnia 2015 r. – Włochy/Komisja
   (Sprawa T-673/14) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - Transport - Utworzenie spółki Airport Handling SpA - Decyzja o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Środki pomocy w pełni wykonane w dniu wniesienia skargi - Niedopuszczalność))
   (2016/C 059/19)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, wspierany przez S. Fiorentino i A. De Stefano, avvocati dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Conte i S. Noë, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C (2014) 4537 final z dnia 9 lipca 2014 r. o wszczęciu formalnego postepowania wyjaśniającego na podstawie art. 108 ust. 2 TFUE dotyczącego utworzenia spółki Airport Handling [pomoc państwa SA.21420 (2014/C) (ex 20 14/NN) (ex 20 13/PN)].

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 409 z 17.11.2014.


title: Sprawa C-450/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Tübingen (Niemcy) w dniu 15 października 2008 r. — FGK Gesellschaft für Antriebsmechanik mbH przeciwko Notar Gerhard Schwenkel

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Tübingen (Niemcy) w dniu 15 października 2008 r. — FGK Gesellschaft für Antriebsmechanik mbH przeciwko Notar Gerhard Schwenkel
   (Sprawa C-450/08)
   (2009/C 69/28)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Landgericht Tübingen.
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: FGK Gesellschaft für Antriebsmechanik mbH.

      Strona pozwana: Notar Gerhard Schwenkel.

      Uczestnik: Präsidentin des Landgerichts Tübingen
   Pytanie prejudycjalne

               1.

               Czy dyrektywę Rady 69/335/EWG z dnia 17 lipca 1969 r. dotyczącą podatków pośrednich od gromadzenia kapitału (1) (w brzmieniu ustalonym dyrektywą Rady 85/303/EWG z dnia 10 czerwca 1985 r.) należy interpretować w ten sposób, że opłaty, które notariusz będący urzędnikiem pobiera za notarialne poświadczenie czynności prawnej objętej dyrektywą, stanowią podatki w rozumieniu dyrektywy, jeżeli na podstawie właściwych przepisów krajowych z jednej strony także notariusze będący urzędnikami mogą prowadzić działalność notarialną i sami są wierzycielami wynikających z niej opłat, a państwo na podstawie ogólnego odstąpienia nie otrzymuje żadnego udziału w opłatach za poświadczenie czynności objętych dyrektywą?

      (1)  Dz.U. L 249, s. 25.


title: Sprawa T-304/08: Wyrok Sądu z dnia 10 lipca 2012 r. — Smurfit Kappa Group przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Produkty opakowaniowe z tektury falistej — Pomoc na budowę fabryki papieru — Wytyczne w sprawie pomocy państwa na cele regionalne — Decyzja uznająca pomoc za zgodną ze wspólnym rynkiem — Dopuszczalność — Prawidłowość pełnomocnictwa udzielonego przez osobę prawną jej adwokatom — Wydanie decyzji po przeprowadzeniu wstępnego postępowania wyjaśniającego — Legitymacja procesowa — Prawa procesowe zainteresowanych stron — Poważne trudności uzasadniające wszczęcie formalnego postępowania wyjaśniającego — Korzystanie przez Komisję z zakresu uznania — Artykuł 87 ust. 3 lit. a) WE — Artykuł 88 ust. 2 i 3 WE — Artykuł 4 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 — Artykuł 44 § 5 i 6 regulaminu postępowania)

text:
               18.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 250/12

         Wyrok Sądu z dnia 10 lipca 2012 r. — Smurfit Kappa Group przeciwko Komisji
   (Sprawa T-304/08) (1)

   (Pomoc państwa - Produkty opakowaniowe z tektury falistej - Pomoc na budowę fabryki papieru - Wytyczne w sprawie pomocy państwa na cele regionalne - Decyzja uznająca pomoc za zgodną ze wspólnym rynkiem - Dopuszczalność - Prawidłowość pełnomocnictwa udzielonego przez osobę prawną jej adwokatom - Wydanie decyzji po przeprowadzeniu wstępnego postępowania wyjaśniającego - Legitymacja procesowa - Prawa procesowe zainteresowanych stron - Poważne trudności uzasadniające wszczęcie formalnego postępowania wyjaśniającego - Korzystanie przez Komisję z zakresu uznania - Artykuł 87 ust. 3 lit. a) WE - Artykuł 88 ust. 2 i 3 WE - Artykuł 4 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 - Artykuł 44 § 5 i 6 regulaminu postępowania)
   2012/C 250/20
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Smurfit Kappa Group plc (Dublin, Irlandia) (przedstawiciele: T. Ottervanger i E. Henny, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Martenczuk i C. Urraca Caviedes, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Propapier PM 2 GmbH, dawniej Propapier PM2 GmbH & Co. KG (Eisenhüttenstadt, Niemcy) (przedstawiciele: H.-J. Niemeyer i Ch. Herrmann, adwokaci)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2008) 1107 z dnia 2 kwietnia 2008 r. uznającej za zgodną ze wspólnym rynkiem pomoc krajową na cele regionalne, jaką władze niemieckie zamierzały przyznać Propapier PM2 na budowę fabryki papieru w Eisenhüttenstadt (region Brandenburgia-Nordost) (pomoc państwa N 582/2007 — Niemcy).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2008) 1107 z dnia 2 kwietnia 2008 r. uznającej za zgodną ze wspólnym rynkiem pomoc krajową na cele regionalne, jaką władze niemieckie zamierzały przyznać Propapier PM2 na budowę fabryki papieru w Eisenhüttenstadt (region Brandenburgia-Nordost) (pomoc państwa N 582/2007 — Niemcy).

               2)

               Komisja Europejska i Propapier PM 2 GmbH zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 272 z 25.10.2008.


title: Sprawa C-237/11: Skarga wniesiona w dniu 19 maja 2011 r. — Republika Francuska przeciwko Parlamentowi Europejskiemu

text:
               30.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 226/12

         Skarga wniesiona w dniu 19 maja 2011 r. — Republika Francuska przeciwko Parlamentowi Europejskiemu
   (Sprawa C-237/11)
   2011/C 226/24
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Francuska (przedstawiciele: E. Belliard, G. de Bergues i A. Adam, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności uchwały Parlamentu Europejskiego z dnia 9 marca 2011 r. w sprawie terminów posiedzeń Parlamentu na rok 2012;

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona skarżąca podnosi na poparcie skargi jeden zarzut, oparty po pierwsze na naruszeniu protokołu nr 6 w sprawie ustalenia siedzib instytucji i niektórych organów, jednostek organizacyjnych i służb Unii Europejskiej, załączonego do TUE i TFUE, oraz protokołu nr 3 w sprawie ustalenia siedzib instytucji i niektórych organów, jednostek organizacyjnych i służb Unii Europejskiej, załączonego do TEWEA, a po drugie na niezgodności z wyrokiem Trybunału z dnia 1 października 1997 r. w sprawie C-345/95 Francja przeciwko Parlamentowi, Rec. s. I-5235.
   Zdaniem rządu francuskiego Parlament Europejski, przewidując ograniczenie dwóch z dwunastu posiedzeń plenarnych, które mają odbywać się corocznie w Strasburgu, z 4 do 2 dni i przeprowadzenie ich w 2012 r. w tym samym tygodniu w październiku, usiłuje obejść zasadę, zgodnie z którą dwanaście posiedzeń plenarnych, w tym, posiedzenie budżetowe, ma miejsce w Strasburgu. Zaskarżona uchwała prowadzi w rzeczywistości do zniesienia jednego z dwunastu posiedzeń plenarnych, jakie winny mieć co roku miejsce w Strasburgu. Jej jedynym celem jest więc ograniczenie czasu przebywania posłów do Parlamentu Europejskiego w miejscu jego siedziby, bez uzasadnienia wynikającego z wewnętrznej organizacji pracy tej instytucji.


title: Sprawa C-92/06 P: Postanowienie Trybunału (czwarta izba) z dnia 13 lipca 2006 r. — Soffass SpA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Sodipan SCA (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Graficzny znak towarowy NICKY — Sprzeciw uprawnionego z rejestracji krajowych graficznych znaków towarowych NOKY i noky — Ocena czysto faktyczna — Odwołanie oczywiście niedopuszczalne)

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/21

         Postanowienie Trybunału (czwarta izba) z dnia 13 lipca 2006 r. — Soffass SpA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Sodipan SCA
   (Sprawa C-92/06 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Graficzny znak towarowy „NICKY” - Sprzeciw uprawnionego z rejestracji krajowych graficznych znaków towarowych „NOKY” i „noky” - Ocena czysto faktyczna - Odwołanie oczywiście niedopuszczalne)
   (2006/C 294/36)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Soffass SpA (przedstawiciele: adwokaci V. Biliardo, C. Bacchini i M. Mazzitelli)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: M. Capostagno, pełnomocnik), Sodipan (przedstawiciel: adwokat N. Bœspflug)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia 23 listopada 2005 r. w sprawie T-396/04 Soffass przeciwko OHIM, w którym Sąd oddalił jako bezzasadną wniesioną przez zgłaszającego graficzny znak towarowy „NICKY” dla towarów należących do klasy 15 skargę o stwierdzenie nieważności decyzji R 699/2003-1 wydanej przez Pierwszą Izbę Odwoławczą Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) w dniu 16 lipca 2004 r., w której uchylono decyzję Wydziału Sprzeciwów odrzucającą sprzeciw wniesiony przez uprawnionego z rejestracji krajowych graficznych znaków towarowych „NOKY” i „noky” dla towarów należących do klasy 16
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Soffass SpA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 121 z 20.5.2006


title: Sprawa T-134/05: Skarga wniesiona w dniu 26 marca 2005 r. przez Królestwo Belgii przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               28.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 132/33

         Skarga wniesiona w dniu 26 marca 2005 r. przez Królestwo Belgii przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-134/05)
   (2005/C 132/59)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 26 marca 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Królestwa Belgii, reprezentowanego przez adwokatów Jean-Pierre'a Buyle'a i Christophe'a Steyaerta przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 19 stycznia 2005 r. w zakresie w jakim uznaje ona, że „zaległe należności EFS” nie uległy przedawnieniu i, w razie potrzeby, w zakresie w jakim uznaje ona, że te należności powodują powstanie odsetek za zwłokę obliczanych na podstawie art. 86 rozporządzenia nr 2342/2002/WE,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Począwszy od 1987 r. aż do 1992 r. Komisja zwracała się do strony skarżącej o zwrot pewnych kwot pochodzących z Europejskiego Funduszu Społecznego (EFS), przekazanych przez Komisję bezpośrednio różnym instytucjom belgijskim działającym w charakterze promotorów projektów, ale niewykorzystanym przez te ostatnie zgodnie z przepisami dotyczącymi EFS.
   W 2004 r. Komisja przystąpiła do potrącenia pewnych kwot zaległych należności od strony skarżącej z należnościami strony skarżącej wobec Komisji. W następstwie tych potrąceń, strona skarżąca skierowała do Komisji kilka pism, na które Komisja odpowiedziała poprzez wydanie zaskarżonej decyzji, wskazując, że zaległe należności nie uległy przedawnieniu w przeciwieństwie do twierdzeń strony skarżącej.
   Na poparcie swojej skargi, strona skarżąca podnosi, że sporne należności uległy przedawnieniu na podstawie art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 2888/95/WE lub ewentualnie na podstawie przepisów prawa belgijskiego, mających zastosowanie w niniejszym przypadku zgodnie z art. 2 ust. 4 rozporządzenia nr 2888/95/WE.
   Strona skarżąca kwestionuje również naliczenie przez Komisję odsetek za zwłokę. Według strony skarżącej, w niniejszym przypadku istnieją przepisy szczególne, tzn. rozporządzenie nr 1865/90/EWG i rozporządzenie nr 448/2001/WE, stanowiące odstępstwo od art. 86 rozporządzenia nr 2342/2002/WE przywołanego przez Komisję dla uzasadnienia naliczenia odsetek za zwłokę. Strona skarżąca podnosi, że te przepisy szczególne nie przewidywały naliczenia odsetek za zwłokę w zakresie działań EFS uzgodnionych przed 6 lipca 1990 r. i stąd Komisja nie może domagać się odsetek za zwłokę od spornych należności.


title: Sprawa T-60/11: Skarga wniesiona w dniu 26 stycznia 2011 r. — Kraft Foods Global Brands przeciwko OHIM — Fenaco (SUISSE PREMIUM)

text:
               2.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/24

         Skarga wniesiona w dniu 26 stycznia 2011 r. — Kraft Foods Global Brands przeciwko OHIM — Fenaco (SUISSE PREMIUM)
   (Sprawa T-60/11)
   2011/C 103/42
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Kraft Foods Global Brands LLC (Northfield, Stany Zjednoczone Ameryki) (przedstawiciel: adwokat M. de Justo Bailey)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Fenaco Genossenschaft (Berno, Szwajcaria)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 11 listopada 2010 r. w sprawie R 522/2010-1; i

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Fenaco Genossenschaft

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „SUISSE PREMIUM” dla towarów i usług z klas 30, 31 i 42

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny znak towarowy PREMIUM dla towarów z klasy 30

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 (1), ponieważ pomiędzy znakami istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

      (1)  Rozporządzenie z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).