title: Sprawa C-407/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Hof van Cassatie van België z dnia  8 listopada 2005  w sprawie Reyniers & Sogama bvba przeciwko 1) Belgisch Interventie- en Restitutiebureau, 2) Państwu belgijskiemu

text:
               28.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Hof van Cassatie van België z dnia 8 listopada 2005 w sprawie Reyniers & Sogama bvba przeciwko 1) Belgisch Interventie- en Restitutiebureau, 2) Państwu belgijskiemu
   (Sprawa C-407/05)
   (2006/C 22/15)
   Język postępowania: niderlandzki
   W dniu 21 listopada 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Hof van Cassatie van België z dnia 8 listopada 2005 w sprawie Reyniers & Sogama bvba przeciwko 1) Belgisch Interventie- en Restitutiebureau, 2) Państwu belgijskiemu.
   Hof van Cassatie van België zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:
   „Czy art. 11a rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1062/87 (1) z dnia 27 marca 1987 r. w sprawie przepisów w celu wykonania procedury tranzytu wspólnotowego oraz niektórych uproszczeń tej procedury, dodany art. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1429/90 (2) z dnia 29 maja 1990 r. w sprawie zmiany rozporządzenia (EWG) nr 1062/87, art. 34 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2726/90 (3) z dnia 17 września 1990 r. w sprawie tranzytu wspólnotowego oraz art. 49 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1214/92 (4) z dnia 21 kwietnia 1992 r. w sprawie przepisów w celu wykonania procedury tranzytu wspólnotowego oraz niektórych uproszczeń tej procedury należy interpretować w następujący sposób:

               —

               że pomimo braku, w skierowanym do zgłaszającego powiadomieniu, wskazania trzymiesięcznego terminu, w jakim dowód prawidłowej realizacji procedury lub miejsce, w którym naruszenie lub nieprawidłowość faktycznie nastąpiły, muszą zostać przekazane do urzędu wyjścia zgodnie z wymogami organów celnych, sąd może uznać, w świetle okoliczności faktycznych, które mogą uzasadnić taką decyzję, iż powiadomienie niezawierające wskazania trzymiesięcznego terminu spełniło jednak cel, w którym wydany został omawiany przepis;

               —

               czy też że skierowane do zgłaszającego powiadomienie musi koniecznie zawierać wskazanie trzymiesięcznego terminu, w jakim dowód prawidłowej realizacji procedury lub miejsce, w którym naruszenie lub nieprawidłowość faktycznie nastąpiły, muszą zostać przekazane do urzędu wyjścia zgodnie z wymogami organów celnych i że w związku z tym właściwy organ może przystąpić do pokrycia długu celnego dopiero po wyraźnym wskazaniu zgłaszającemu, iż dysponuje on trzymiesięcznym terminem na przedstawienie żądanego dowodu i po tym, jak dowód ten nie zostanie dostarczony?”

      (1)  Dz.U. L 107, str. 1

      (2)  Dz.U. L 137, str. 21

      (3)  Dz.U. L 262, str. 1

      (4)  Dz.U. L 132, str. 1


title: Sprawa C-247/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 4 marca 2010 r. w sprawach połączonych T-407/06 Zhejiang Aokang Shoes Co., Ltd i T-408/006 Wenzhou Taima Shoes Co. LTD przeciwko Radzie Unii Europejskiej wniesione w dniu 18 maja 2010 r. przez Zhejiang Aokang Shoes Co., Ltd

text:
               31.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/25

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 4 marca 2010 r. w sprawach połączonych T-407/06 Zhejiang Aokang Shoes Co., Ltd i T-408/006 Wenzhou Taima Shoes Co. LTD przeciwko Radzie Unii Europejskiej wniesione w dniu 18 maja 2010 r. przez Zhejiang Aokang Shoes Co., Ltd
   (Sprawa C-247/10 P)
   ()
   2010/C 209/35
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Zhejiang Aokang Shoes Co., Ltd (przedstawiciel: M. Sánchez Rydelski, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Wenzhou Taima Shoes Co., Ltd, Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska, Confédération européenne de l'industrie de la chaussure (CEC), BA.LA. di Lanciotti Vittorio & C. Sas, Calzaturificio Elisabet Srl, Calzaturificio Iacovelli di Iacovelli Giuseppe & C. Snc, Calzaturificio Leopamy Srl, Calzaturificio Lunella Srl, Calzaturificio Mia Shoe Snc di Gattafoni Carlo & C., Calzaturificio Primitempi di Monaldi Geri, Calzaturificio R. G. di Rossi & Galiè Srl, Calz. S. G. di Seghetta Giampiero e Sergio Snc, Carim Srl, Florens Shoes SpA, Gattafoni Shoe Snc di Gattafoni Giampaolo & C., Grif Srl, Missouri Srl, New Swing Srl, Podosan Medical Shoes di Cirilli Michela, Viviane Sas

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 4 marca 2010 r. w sprawach połączonych T-407/06 i T-408/06;

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 1472/2006 (1) z dnia 5 października 2006 r. nakładającego ostateczne cła antydumpingowe oraz stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu w zakresie w jakim dotyczy wnoszącego odwołanie, oraz

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania odwoławczego i kosztami postępowania w sprawach połączonych T-407/06 i T-408/06.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie podnosi:

               że Sąd naruszył prawo uznając, że Komisja zgodnie z prawem, na podstawie art. 17 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 (2) z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (zwanego dalej „rozporządzeniem podstawowym”), podjęła decyzję o nie badaniu i nie rozstrzyganiu wniosku wnoszącego odwołanie o przyznanie status przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej („MET”) i indywidualnego traktowania („IT”).

               Sąd naruszył prawo w odniesieniu do rozstrzygnięcia kwestii, czy prawo do obrony wnoszącego odwołanie zostało naruszone w związku ze stwierdzonym naruszeniem art. 20 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.

      (1)  Dz.U. L 275, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 56, s. 1.


title: Sprawa C-227/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam (Niderlandy) w dniu 14 maja 2012 r. — Koninklijke Luchtvaart Maatschappij NV, TUI Airlines Nederland BV, prowadząca działalność pod firmą ArkeFly, przeciwko Staatssecretaris van Infrastructuur en Milieu

text:
               18.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 250/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam (Niderlandy) w dniu 14 maja 2012 r. — Koninklijke Luchtvaart Maatschappij NV, TUI Airlines Nederland BV, prowadząca działalność pod firmą ArkeFly, przeciwko Staatssecretaris van Infrastructuur en Milieu
   (Sprawa C-227/12)
   2012/C 250/14
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Rechtbank Amsterdam

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Koninklijke Luchtvaart Maatschappij NV, TUI Airlines Nederland BV, prowadząca działalność pod firmą Firma ArkeFly

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Infrastructuur en Milieu

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 7 i 16 rozporządzenia (1) w związku z zasadą lojalności wobec Unii należy interpretować w ten sposób, że ustanawiają one (w związku z ustawą krajową) dla organu publicznego, takiego jak zaskarżony organ, uprawnienie lub obowiązek w zakresie podjęcia działań egzekwujących wobec przewoźników lotniczych ze względu na niewypłacenie pasażerom odszkodowania za opóźnienie, nawet gdy pasażerowie ci mają możliwość wstąpienia w tym celu na drogę sądową, jak to przewiduje art. 33 konwencji montrealskiej (2)?

               2)

               W razie udzielania odpowiedzi twierdzącej na poprzednie pytanie: czy wydanie nakazu administracyjnego opatrzonego rygorem nałożenia grzywny przymuszającej, takiego jak rozpatrywany w niniejszej sprawie, należy do działań egzekwujących, które mogą być podjęte?

               3)

               Czy w tym względzie ma znaczenie:

                           a)

                           czy przewoźnicy lotniczy poinformowali, czy nie poinformowali pasażerów o tych uprawnieniach?

                           b)

                           czy — przy założeniu niewystarczającego zastosowania się do art. 14 rozporządzenia — przed wydaniem nakazu opatrzonego rygorem nałożenia grzywny przymuszającej wobec przewoźników lotniczych została nałożona sankcja ze względu na nieprzestrzeganie tego artykułu?

                           c)

                           czy zainteresowani pasażerowie powiadomili przewoźników lotniczych o tym, czy chcą otrzymać to odszkodowanie, czy też nie?

                           d)

                           że zaskarżony organ nie zdecydował się na instrument w postaci nakazu opatrzonego rygorem zastosowania przymusu administracyjnego (w przypadku którego zaskarżony organ, jeśli przewoźnicy lotniczy nie zastosują się do nakazu, sam dokonuje wypłat pasażerom na koszt przewoźników lotniczych), ale na instrument w postaci nakazu opatrzonego rygorem nałożenia grzywny przymuszającej (w przypadku którego przewoźnicy lotniczy w razie niezastosowania się do nakazu są winni zaskarżonemu organowi kwotę równą całości należnego odszkodowania, a kwota ta przypada skarbowi państwa)?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. L 46, s. 1).

      (2)  Konwencja w sprawie ujednolicenia niektórych zasad dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego zawarta w dniu 28 maja 1999 r. w Montrealu, podpisana przez Wspólnotę Europejską w dniu 9 grudnia 1999 r. i zatwierdzona w jej imieniu decyzją Rady 2001/539/WE z dnia 5 kwietnia 2001 r. (Dz.U. L 194, s. 38).


title: Sprawa F-21/05: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 18 czerwca 2009 r. — De Geest przeciwko Radzie

text:
               15.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/37

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 18 czerwca 2009 r. — De Geest przeciwko Radzie
   (Sprawa F-21/05) (1)

   2009/C 193/63

      Język postępowania: francuski

   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 171 z 9.7.2005, s.28.


title: Sprawa C-445/11 P: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 19 grudnia 2012 r. — Bavaria NV przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Niderlandzki rynek piwa — Decyzja Komisji stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Grzywny — Czas trwania postępowania administracyjnego — Poziom grzywny)

text:
               16.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/9

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 19 grudnia 2012 r. — Bavaria NV przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-445/11 P) (1)

   (Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Niderlandzki rynek piwa - Decyzja Komisji stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Grzywny - Czas trwania postępowania administracyjnego - Poziom grzywny)
   2013/C 46/16
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Bavaria NV (przedstawiciele: O. Brouwer, P.W. Schepens i N. Al-Ani, advocaten)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Van Nuffel i F. Ronkes Agerbeek, pełnomocnicy, wspierani przez M. Slotbooma, advocaat)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 16 czerwca 2011 r. w sprawie T-235/07 Bavaria przeciwko Komisji, którym Sąd stwierdził nieważność art. 1 decyzji Komisji C(2007) 1697 z dnia 18 kwietnia 2007 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 [WE] (sprawa COMP/B/37.766 — Niderlandzki rynek piwa) w zakresie, w jakim w decyzji tej Komisja Europejska stwierdziła, że Bavaria NV uczestniczyła w naruszeniu polegającym na sporadycznej koordynacji warunków handlowych innych niż ceny, proponowanych indywidualnym konsumentom w sektorze „horeca” w Niderlandach.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Bawaria NV zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 340 z 19.11.2011.


title: Sprawa T-717/15: Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2015 r. – Drugsrus/EMA

text:
               1.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/74

         Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2015 r. – Drugsrus/EMA
   (Sprawa T-717/15)
   (2016/C 038/100)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Drugsrus Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: M. Howe i S. Ford, Barristers, oraz R. Sanghvi, Solicitor)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Leków

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji zawartej w wiadomości elektronicznej EMA z dnia 8 października 2015 r., zgodnie z którą Drugsrus nie ma prawa umieścić znaku towarowego Eklira Genuair na produkcie przywożonym jako Bretaris Genuair; oraz

               —

               nakazanie EMA pokrycia kosztów postępowania poniesionych przez stronę skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut.
   Strona skarżąca twierdzi, że EMA naruszyła prawo stwierdzając, że skarżąca nie ma prawa zmienić znaku towarowego produktów leczniczych dopuszczonych do obrotu zgodnie z procedurą zcentralizowaną. Podnosi, że na mocy postanowień TFUE dotyczących swobodnego przepływu towarów importer równoległy może przepakować lub zmienić znak towarowy produktu w odniesieniu do dystrybucji równoległej pod warunkiem, że takie przepakowanie lub taka zmiana znaku towarowego są obiektywnie konieczne do tego, by przywożony produkt mógł uzyskać rzeczywisty dostęp do rynku państwa członkowskiego przywozu.


title: Sprawa T-315/01: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 21 września 2005 r. — Kadi/Rada I Komisja (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające skierowane przeciwko osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i Talibami — Kompetencje Wspólnoty — Zamrożenie funduszy — Prawa podstawowe — Ius cogens — Kontrola sądowa — Skarga o stwierdzenie nieważności)

text:
               12.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/17

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 21 września 2005 r. — Kadi/Rada I Komisja
   Sprawa T-315/01 (1)

   (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające skierowane przeciwko osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i Talibami - Kompetencje Wspólnoty - Zamrożenie funduszy - Prawa podstawowe - Ius cogens - Kontrola sądowa - Skarga o stwierdzenie nieważności)
   (2005/C 281/32)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Yassin Abdullah Kadi (Jeddah, Arabia Saudyjska) [Przedstawiciele: D. Pannick, QC, P. Saini, barrister, G. Martin i A. Tudor, solicitors]

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej [Przedstawiciele: M. Vitsentzatos i M. Bishop, pełnomocnicy] I Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: A. Van Solinge i C. Brown, pełnomocnicy]

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej [Przedstawiciele: początkowo J. Collins, pełnomocnik, następnie R. Caudwell, pełnomocnik, wspierana przez S. Moore, barrister]
   Przedmiot sprawy
   Początkowo, wniosek o stwierdzenie nieważności, po pierwsze, rozporządzenia Rady (WE) nr 467/2001 z dnia 6 marca 2001 r. zakazującego wywozu niektórych towarów i usług do Afganistanu, wzmacniającego zakaz lotów i rozszerzającego zamrożenie funduszy i innych środków finansowych w odniesieniu do Talibów w Afganistanie i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 337/2000 (Dz.U. L 67, str. 1), po drugie, rozporządzenia Komisji (WE) nr 2062/2001 z dnia 19 października 2001 r. zmieniającego po raz trzeci rozporządzenie nr 467/2001 (Dz.U. L 277, str. 25), a następnie wniosek o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i Talibami i uchylającego rozporządzenie nr 467/2001 (Dz.U. L 139, str. 9), w zakresie, w jakim wymienione akty dotyczą skarżącego.
   Sentencja wyroku

               1)

               Nie ma potrzeby rozpatrywania skargi o stwierdzenie częściowej nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 467/2001 z dnia 6 marca 2001 r. zakazującego wywozu niektórych towarów i usług do Afganistanu, wzmacniającego zakaz lotów i rozszerzającego zamrożenie funduszy i innych środków finansowych w odniesieniu do Talibów w Afganistanie i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 337/2000 oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 2062/2001 z dnia 19 października 2001 r. zmieniającego po raz trzeci rozporządzenie nr 467/2001.

               2)

               Skarga zostaje oddalona w zakresie dotyczącym rozporządzenia Rady (WE) nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i Talibami i uchylającego rozporządzenie nr 467/2001.

               3)

               Skarżący zostaje obciążony własnymi kosztami, kosztami Rady oraz kosztami poniesionymi przez Komisję do dnia 1 lipca 2002 r.

               4)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokrywa własne koszty, a Komisja pokrywa koszty poniesione przez nią po 1 lipca 2002 r.

      (1)  Dz.U. C 56 z 2.3.2002


title: Sprawa C-312/05 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (druga izba) z dnia 25 maja 2005 r. w sprawie T-288/03 TeleTech Holdings, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), w której brała udział w charakterze interwenienta Teletech International, S.A., wniesione przez TeleTech Holdings, Inc. w dniu 8 sierpnia 2005 r.

text:
               1.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/12

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (druga izba) z dnia 25 maja 2005 r. w sprawie T-288/03 TeleTech Holdings, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), w której brała udział w charakterze interwenienta Teletech International, S.A., wniesione przez TeleTech Holdings, Inc. w dniu 8 sierpnia 2005 r.
   (Sprawa C-312/05 P)
   (2005/C 243/20)
   Język postępowania: hiszpański
   W dniu 8 sierpnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęło odwołanie TeleTech Holdings, Inc. reprezentowanej przez adwokatów E. Armijo Chávarriego i A. Castán Péreza-Gómeza, od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (druga izba) z dnia 25 maja 2005 r. w sprawie T-288/03 TeleTech Holdings, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), w której w charakterze interwenienta brała udział Teletech International, S.A..
   Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o wydanie wyroku uchylającego zaskarżony wyrok i uwzględniającego jej żądania.
   Zarzuty i główne argumenty
   Niniejsze odwołanie opiera się na dwóch zarzutach:
   Pierwszy zarzut dotyczy naruszenia przez Sąd Pierwszej Instancji art. 52 rozporządzenia nr 40/94 (1) (w związku z art. 8 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia) poprzez błędną wykładnię tego przepisu naruszającą zasadę porównania i współistnienia krajowych i wspólnotowych znaków towarowych. W tym samym zarzucie podnosi się, również na skutek błędnej wykładni, naruszenie art. 74 ww. rozporządzenia, a także naruszenie prawa do obrony strony wnoszącej odwołanie.
   U podstaw drugiego zarzutu leży założenie, iż dokonana przez Sąd Pierwszej Instancji wykładnia art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 narusza prawo wskutek niepoprawnego zastosowania kryterium właściwego kręgu odbiorców w celu dokonania oceny istnienia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd pomiędzy obydwoma pozostającymi w konflikcie znakami towarowymi.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 11 z 14.01.1994, str. 1).


title: Sprawa C-435/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 17 października 2006 r. — C

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/33

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 17 października 2006 r. — C
   (Sprawa C-435/06)
   (2006/C 326/69)
   Język postępowania: fiński
   Sąd krajowy
   Korkein hallinto-oikeus (Finlandia)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: C.
   Pytania prejudycjalne

               1)

                           a)

                           Czy rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/2003 (1) z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczące jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylające rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 stosuje się do wszystkich części orzeczenia, jak to stanowiące przedmiot niniejszego postępowania, jeżeli stanowi ono publicznoprawny środek ochrony dziecka i zostało wydane w formie jednego tylko orzeczenia o natychmiastowym objęciu dziecka opieką i umieszczeniu go w celu sprawowania opieki poza jego rodziną w rodzinie zastępczej?

                           b)

                           Czy też w świetle art. 1 ust. 2 lit. d) rozporządzenia nr 2201/2003 rozporządzenie to stosuje się jedynie do części tego orzeczenia, która dotyczy umieszczenia dziecka poza jego rodziną w rodzinie zastępczej?

                           c)

                           W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze b) czy rozporządzenie nr 2201/2003 stosuje się do orzeczenia o umieszczeniu dziecka poza jego rodziną, które stanowi część orzeczenia o objęciu dziecka opieką, również wtedy, gdy orzeczenie o objęciu dziecka opieką, które stanowi warunek wydania orzeczenia o umieszczenia dziecka poza jego rodziną, podlega przepisom prawnym państw członkowskich o wzajemnym uznawaniu i wykonywaniu decyzji administracyjnych i orzeczeń sądów administracyjnych zharmonizowanym w ramach współpracy między tymi państwami?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze a) czy w świetle okoliczności, iż przepisy o wzajemnym uznawaniu i wykonywaniu orzeczeń o objęciu dziecka opieką, należących do środków prawa publicznego, zharmonizowane w ramach Rady Nordyckiej, nie zostały uwzględnione w rozporządzeniu nr 2201/2003, podczas gdy uwzględnione zostały jedynie analogiczne konwencje dotyczące środków prywatno-prawnych, możliwe jest stosowanie tych zharmonizowanych przepisów, ustanawiających bezpośrednie wykonywanie i uznawanie orzeczeń sądów administracyjnych w formie współpracy organów administracyjnych, do orzeczenia o objęciu dziecka opieką?

               3)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze a) i odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie czy, biorąc pod uwagę art. 72 i art. 64 ust. 2 rozporządzenia oraz przywoływane zharmonizowane przepisy państw nordyckich dotyczące orzeczeń o umieszczeniu dziecka poza jego rodziną, należących do środków prawa publicznego, sprawa należy do czasowego zakresu zastosowania rozporządzenia nr 2201/2003, jeżeli szwedzkie organy administracyjne wydały decyzję zarówno o natychmiastowym objęciu dziecka opieką jak i umieszczeniu go poza jego rodziną w rodzinie zastępczej w dniu 23 lutego 2005 r. i przedłożyły decyzję o natychmiastowym objęciu opieką do zatwierdzenia Länsrätt w dniu 25 lutego 2005 r. i sąd ten zatwierdził tę decyzję w dniu 3 marca 2005 r.?

      (1)  Dz.U. L 338, str. 1.


title: Sprawa C-174/15: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 listopada 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Den Haag – Niderlandy) – Vereniging Openbare Bibliotheken/Stichting Leenrecht (Odesłanie prejudycjalne — Prawo autorskie i prawa pokrewne — Prawo najmu i użyczenia chronionych utworów — Dyrektywa 2006/115/WE — Artykuł 1 ust. 1 — Użyczenie kopii utworów — Artykuł 2 ust. 1 — Użyczenie przedmiotów — Użyczenie kopii książki w postaci cyfrowej — Biblioteki publiczne)

text:
               16.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 14/6

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 listopada 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Den Haag – Niderlandy) – Vereniging Openbare Bibliotheken/Stichting Leenrecht
   (Sprawa C-174/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Prawo autorskie i prawa pokrewne - Prawo najmu i użyczenia chronionych utworów - Dyrektywa 2006/115/WE - Artykuł 1 ust. 1 - Użyczenie kopii utworów - Artykuł 2 ust. 1 - Użyczenie przedmiotów - Użyczenie kopii książki w postaci cyfrowej - Biblioteki publiczne))
   (2017/C 014/07)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank Den Haag

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Vereniging Openbare Bibliotheken

      Strona pozwana: Stichting Leenrecht

      przy udziale: Vereniging Nederlands Uitgeversverbond, Stichting LIRA, Stichting Pictoright

      Sentencja

               1)

               Artykuł 1 ust. 1, art. 2 ust. 1 lit. b) i art. 6 ust. 1 dyrektywy 2006/115/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie prawa najmu i użyczenia oraz niektórych praw pokrewnych prawu autorskiemu w zakresie własności intelektualnej należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „użyczenia” w rozumieniu tych przepisów obejmuje użyczenie kopii książki w postaci cyfrowej, w przypadku gdy użyczenie to jest dokonywane poprzez umieszczenie tej kopii na serwerze biblioteki publicznej i umożliwienie użytkownikowi zwielokrotnienia wspomnianej kopii poprzez pobranie jej na własny komputer, przy czym w okresie użyczenia pobrana może być tylko jedna kopia, a po upływie tego okresu użytkownik ten nie ma już możliwości korzystania z tej pobranej przez siebie kopii.

               2)

               Prawo Unii, a w szczególności art. 6 dyrektywy 2006/115 należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on temu, by państwo członkowskie wiązało stosowanie art. 6 ust. 1 dyrektywy 2006/115 z warunkiem, by oddana przez bibliotekę publiczną do dyspozycji kopia książki w postaci cyfrowej została wprowadzona do obrotu w drodze pierwszej sprzedaży lub innego pierwszego przeniesienia własności tej kopii na obszarze Unii Europejskiej przez podmiot prawa do publicznego rozpowszechniania lub za jego zezwoleniem w rozumieniu art. 4 ust. 2 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym.

               3)

               Artykuł 6 ust. 1 dyrektywy 2006/115 należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on temu, by odstępstwo dotyczące użyczenia publicznego, jakie ten przepis przewiduje, miało zastosowanie do udostępniania przez bibliotekę publiczną kopii książki w postaci cyfrowej, w przypadku gdy kopia ta została uzyskana z nielegalnego źródła.

      (1)  Dz.U. C 213 z 29.6.2015.


title: Sprawa T-243/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 września 2007 r. — Grecja przeciwko Komisji (EFOGR — Sekcja Gwarancji — Wydatki wykluczone z finansowania wspólnotowego — Rośliny uprawne — Oliwa z oliwek — Audyt finansowy — Okres 24 miesięcy)

text:
               20.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/31

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 września 2007 r. — Grecja przeciwko Komisji
   (Sprawa T-243/05) (1)

   (EFOGR - Sekcja Gwarancji - Wydatki wykluczone z finansowania wspólnotowego - Rośliny uprawne - Oliwa z oliwek - Audyt finansowy - Okres 24 miesięcy)
   (2007/C 247/49)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Grecka (przedstawiciele: G. Kanellopoulos i E. Svolopoulou, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: H. Tserepa–Lacombe i L. Visaggio, pełnomocnicy, wspierani przez N. Korogiannakisa, adwokata)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji nr 2005/354/WE z dnia 29 kwietnia 2005 r. wyłączającej z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) (Dz.U. L 112, str. 14) w takim zakresie, w jakim wyłącza ona niektóre wydatki poniesione przez Republikę Grecką w sektorach roślin uprawnych i oliwy z oliwek a także w dziedzinie audytu finansowego.
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji nr 2005/354/WE z dnia 29 kwietnia 2005 r. wyłączającej z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) w takim zakresie, w jakim nakłada ona na Republikę Grecką korektę dokładną w wysokości 200 146,68 EUR w stosunku do lat budżetowych 1996-1998 (pomoc w odniesieniu do konsumpcji oliwy z oliwek).

               2)

               Skarga zostaje oddalona w pozostałym zakresie.

               3)

               Republika Grecka pokrywa, poza własnymi kosztami, także 70 % kosztów poniesionych przez Komisję, zaś Komisja pokrywa 30 % własnych kosztów.

      (1)  Dz.U. C 205 z 20.8.2005.


title: Sprawa F-18/07: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 4 listopada 2008 r. — Marcuccio przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Wniosek — Powiadomienie o wyraźnym odrzuceniu po dokonaniu odrzucenia dorozumianego — Akt wyłącznie potwierdzający — Zażalenie złożone po upływie przewidzianego terminu — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               10.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/45

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 4 listopada 2008 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa F-18/07) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Wniosek - Powiadomienie o wyraźnym odrzuceniu po dokonaniu odrzucenia dorozumianego - Akt wyłącznie potwierdzający - Zażalenie złożone po upływie przewidzianego terminu - Oczywista niedopuszczalność)
   (2009/C 6/91)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i C. Berardis-Kayser, pełnomocnicy wspierani przez adwokata A. Dal Ferro)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 25 października 2005 r. odrzucającej wniosek skarżącego o uznanie iż cierpi on na poważną chorobę dla potrzeb stosowania art. 72 regulaminu pracowniczego oraz przepisów wspólnego reżimu ubezpieczenia chorobowego instytucji Wspólnot Europejskich.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Każda ze strona zostaje obciążona własnymi kosztami postępowania.

      (1)   Dz.U. C 223 z dnia 22.9.2007 r., s 18.


title: Sprawa F-14/10: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 30 czerwca 2011 r. — Marcuccio przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Zabezpieczenie społeczne — Wypadek — Postępowanie w przedmiocie stwierdzenia częściowej niezdolności do pracy w rozumieniu art. 73 regulaminu pracowniczego — Czas trwania postępowania — Skarga o odszkodowanie — Skarga oczywiście pozbawiona jakiejkolwiek podstawy prawnej — Artykuł 94 regulaminu postępowania)

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/52

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 30 czerwca 2011 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa F-14/10) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Zabezpieczenie społeczne - Wypadek - Postępowanie w przedmiocie stwierdzenia częściowej niezdolności do pracy w rozumieniu art. 73 regulaminu pracowniczego - Czas trwania postępowania - Skarga o odszkodowanie - Skarga oczywiście pozbawiona jakiejkolwiek podstawy prawnej - Artykuł 94 regulaminu postępowania)
   2011/C 252/113
   Język postępowania: francúzština

      Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i C. Berardis-Kayser, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Dal Ferro)

      Przedmiot sprawy

   Zasądzenie od pozwanej naprawienia szkody poniesionej przez skarżącego w związku z przewlekłością postępowania w przedmiocie stwierdzenia częściowej niezdolności do pracy.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga wniesiona przez L. Marcuccio zostaje odrzucona jako oczywiście pozbawiona jakiejkolwiek podstawy prawnej.

               2)

               Luigi Marcuccio pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               3)

               Zasądza się zapłatę przez L. Marcuccio na rzecz Sądu do spraw Służby Publicznej kwoty 1 000 EUR na podstawie art. 94 regulaminu postępowania.

      (1)  Dz.U. C 134 z 22.5.2010, s. 54.


               20.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 174/11

         Skarga wniesiona w dniu 6 kwietnia 2013 r. przez DB Schenker przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA
   (Sprawa E-4/13)
   2013/C 174/07
   Skarga przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 6 kwietnia 2013 r. przez spółki Schenker North AB, Schenker Privpak AB oraz Schenker Privpak AS (zwane łącznie „DB Schenker”), reprezentowane przez Jona Midthjella, adwokata w Advokatfirmaet Midthjell AS, Grev Wedels plass 5, 0151 Oslo, Norwegia.
   Skarżący występują do Trybunału EFTA o:

               1)

               stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 7 lutego 2013 r. w sprawie nr 73038 (DB Schenker – dostęp do dokumentów) w takim zakresie, w jakim dotyczy ona odmowy dostępu do dokumentów kontroli w sprawie nr 34250 (Norway Post/Privpak);

               2)

               obciążenie Urzędu Nadzoru EFTA (i ewentualnych interwenientów) kosztami postępowania.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Skarżący Schenker North AB, Schenker Privpak AB oraz Schenker Privpak AS są częścią DB Schenker, międzynarodowej grupy prowadzącej działalność w zakresie spedycji ładunków i logistyki. Schenker North AB prowadzi działalność gospodarczą grupy w Norwegii, Szwecji i Danii, w tym poprzez jednostki zależne Schenker Privpak AS oraz Schenker Privpak AB.

               —

               W dniu 3 sierpnia 2010 r. skarżący złożyli wniosek o udzielenie dostępu do dokumentów w sprawie nr 34250 zgodnie z zasadami dotyczącymi publicznego dostępu do dokumentów ustanowionymi decyzją Urzędu Nadzoru EFTA nr 407/08/COL z dnia 27 czerwca 2008 r. (RAD). W decyzji z dnia 16 sierpnia 2011 r. Urząd Nadzoru EFTA odmówił dostępu do niektórych dokumentów w aktach („dokumentów kontroli”). Decyzja została unieważniona wyrokiem Trybunału EFTA w sprawie E-14/11 z dnia 21 grudnia 2012 r. w zakresie, w jakim dotyczy odmowy pełnego lub częściowego dostępu do dokumentów kontroli w sprawie nr 34250 – Norway Post/Privpak.

               —

               Nowe zasady dotyczące publicznego dostępu do dokumentów weszły w życie w drodze decyzji Urzędu Nadzoru EFTA nr 300/12/COL w dniu 5 września 2012 r. W dniu 7 lutego 2013 r. Urząd Nadzoru EFTA przyjął decyzję dotyczącą odmowy dostępu do szeregu dokumentów kontroli zgodnie z nowymi zasadami dotyczącymi publicznego dostępu do dokumentów. Skarżący wnoszą o stwierdzenie nieważności tej decyzji na podstawie art. 36 porozumienia o nadzorze i Trybunale.

         Skarżący twierdzą, że Urząd Nadzoru EFTA między innymi:

               —

               przyjął sprzeczną z prawem podstawę postępowania, uznając, że zasady dotyczące dostępu do dokumentów z 2012 r. nie należą do prawa EOG i nie podlegają zasadzie spójnej interpretacji, oraz nadał nowym zasadom moc wsteczną, co jest niezgodne z prawem,

               —

               naruszył art. 4 ust. 4 zasad dotyczących dostępu do dokumentów z 2012 r. oraz obowiązek przedstawienia uzasadnienia, por. art. 16 porozumienia o nadzorze i Trybunale, oraz

               —

               naruszył prawo do częściowego dostępu, przewidziane w art. 4 ust. 9 zasad dotyczących dostępu do dokumentów z 2012 r. oraz obowiązek przedstawienia uzasadnienia, por. art. 16 porozumienia o nadzorze i Trybunale.


title: Sprawa T-217/10: Skarga wniesiona w dniu 11 maja 2010 r. — Rautaruukki Oyj przeciwko OHIM — Manuel Vigil Pérez (MONTERREY)

text:
               17.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/26

         Skarga wniesiona w dniu 11 maja 2010 r. — Rautaruukki Oyj przeciwko OHIM — Manuel Vigil Pérez (MONTERREY)
   (Sprawa T-217/10)
   2010/C 195/40
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Rautaruukki Oyj (Helsinki, Finlandia) (przedstawiciel: adwokat J. Tanhuanpää)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Manuel Vigil Pérez (Madryt, Hiszpania)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 24 lutego 2010 r. w sprawie R 1001/2009-2;

               —

               uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów w sprawie B 1173707 w całości;

               —

               dopuszczenie do rejestracji znaku skarżącej „MONTERREY” dla wszystkich towarów należących do klas 6 i 19, zgodnie z dokonanym przez skarżącą zgłoszeniem wspólnotowego znaku towarowego nr 5276936;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami niniejszego postępowania oraz kosztami postępowania przed Izbą Odwoławczą;

               —

               obciążenie Manuela Vigila Péreza, w przypadku przystąpienia przez niego do niniejszego postępowania, kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez skarżącą w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „MONTERREY” dla towarów i usług z klas 6, 19 i 37

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Manuel Vigil Pérez

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Dokonana w Hiszpanii rejestracji nr 1695663 graficznego znaku towarowego „MONTERREY” dla usług z klasy 37; dokonana w Hiszpanii rejestracja nr 1695662 graficznego znaku towarowego „MONTERREY” dla usług z klasy 36

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Częściowe oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty:

   W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi trzy zarzuty:

               W pierwszym zarzucie skarżąca podnosi, że w zaskarżonej decyzji naruszono art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza błędnie oceniła podobieństwo towarów i usług.

               W drugim zarzucie skarżąca stwierdza, że w zaskarżonej decyzji naruszono zasadę 99 rozporządzenia Komisji nr 2868/95 wykonującego rozporządzenie Rady nr 40/94, ponieważ Izba Odwoławcza nieprawidłowo przyjęła, że tłumaczenie wcześniejszego prawa odpowiadało właściwemu oryginałowi.

               W trzecim zarzucie skarżąca podnosi, że w zaskarżonej decyzji naruszono zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, równego traktowania i legalności.


title: Sprawa T-172/14: Skarga wniesiona w dniu 20 marca 2014 r. – Stahlwerk Bous przeciwko Komisji

text:
               12.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/46

         Skarga wniesiona w dniu 20 marca 2014 r. – Stahlwerk Bous przeciwko Komisji
   (Sprawa T-172/14)
   2014/C 142/59
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Stahlwerk Bous GmbH (Bous, Niemcy) (przedstawiciele: H. Höfler, C. Kahle i V. Winkler, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności ogłoszonej w drodze zaproszenia do zgłaszania uwag (Dz.U. 2014, C 37, s. 73) decyzji pozwanej o wszczęciu formalnego postępowania na podstawie art. 108 ust. 2 TFUE w sprawie pomocy państwa SA.33995 C (2013) – Niemcy, wsparcie dla produkcji energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz zmniejszone dla przedsiębiorstw energochłonnych dopłaty na podstawie ustawy o energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca zasadniczo podnosi następujące zarzuty:

               1.

               Naruszenie podstawowych przepisów postępowania

                           —

                           Skarżąca w tym miejscu podnosi, że pozwana niewystarczająco uzasadniła zgodnie z art. 296 ust. 2 TFUE swoją decyzję w sprawie wszczęcia formalnego postępowania kontrolnego na podstawie art. 108 ust. 2 TFUE. Decyzja wszczynająca postępowanie nie zawiera jakiejkolwiek odnośnej materialnej oceny, opartej na podstawach faktycznych i prawnych z punktu widzenia istnienia przesłanek pomocy w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.

               2.

               Naruszenie traktatów

                           —

                           Skarżąca w tym miejscu podnosi, że decyzja Komisji wszczynająca postępowanie narusza art. 107 ust. 1 TFUE. W tym kontekście wyjaśnia, że Trybunał orzekł już w swoim wyroku z dnia 13 marca 2001 r. w sprawie C-379/98 PreussenElektra, Rec. 2001, s. I-2099, że Gesetz über den Vorrang erneuerbarer Energien (ustawa o energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych, zwana dalej „EEG”) nie przyznaje żadnej pomocy państwa. EEG w swoim zasadniczym kształcie niezmiennie nadal obowiązuje. W szczególności nie uległy zmianie aspekty istotne dla oceny z punktu widzenia pomocy państwa. To samo odnosi się względem decyzji pozwanej z dnia 22 maja 2002 r. (Dz.U. C 164, s. 5), mocą której pozwana stwierdziła, że EEG nie stanowi żadnej pomocy państwa.

                           —

                           Następnie skarżąca utrzymuje, że zmniejszenie dopłaty EEG nie spełnia przesłanek pomocy państwa zgodnie z art. 107 ust. 1 TFUE. W tym kontekście w szczególności podnosi, że zmniejszenie dopłaty EEG nie stanowi żadnego przysporzenia, jakiego przedsiębiorstwo nie otrzymałoby w normalnych warunkach rynkowych, że nie posiada charakteru selektywnego, że w jej przypadku nie chodzi o pomoc przyznaną przez państwo lub przy użyciu zasobów państwowych oraz że nie prowadzi ani do zakłócenia konkurencji, ani nie ma negatywnego wpływu na wymianę handlową między państwami członkowskimi.

               3.

               Zgodność ze wspólnym rynkiem

                           —

                           W wypadku, gdyby Sąd stanął na stanowisku, że ma miejsce pomoc państwa, to w myśl opinii skarżącej byłaby ona zgodna ze wspólnym rynkiem na podstawie art. 107 ust. 3 lit. b) i c) TFUE.


title: Sprawa T-489/15: Skarga wniesiona w dniu 26 sierpnia 2015 r. – LG Electronics/OHIM – Cyrus Wellness Consulting (VIEWTY SNAP)

text:
               12.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 337/43

         Skarga wniesiona w dniu 26 sierpnia 2015 r. – LG Electronics/OHIM – Cyrus Wellness Consulting (VIEWTY SNAP)
   (Sprawa T-489/15)
   (2015/C 337/48)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: LG Electronics, Inc. (Seul, Republika Korei) (przedstawiciel: adwokat M. Graf)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Cyrus Wellness Consulting (Berlin, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „VIEWTY SNAP” – zgłoszenie nr 9 1 25  055

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 12 czerwca 2015 r. w sprawie R 1938/2014-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-376/14: Postanowienie Sądu z dnia 21 marca 2016 r. – Yassin/Rada

text:
               10.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/20

         Postanowienie Sądu z dnia 21 marca 2016 r. – Yassin/Rada
   (Sprawa T-376/14) (1)

   (2016/C 165/24)
   Język postępowania: francuski
   Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy z rejestru.

      (1)  Dz.U. C 245 z 28.7.2014.


title: Sprawa T-369/07: Skarga wniesiona w dniu 26 września 2007 r. — Łotwa przeciwko Komisji

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/66

         Skarga wniesiona w dniu 26 września 2007 r. — Łotwa przeciwko Komisji
   (Sprawa T-369/07)
   (2007/C 269/121)
   Język postępowania: łotewski
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Łotewska (przedstawiciele: E. Balode-Buraka, K. Bārdiņa)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2007)3409 z dnia 13 lipca 2007 r. dotyczącej zmiany krajowego planu rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych notyfikowanej przez Łotwę na podstawie art. 3 decyzji Komisji C(2006)5612 z dnia 29 listopada 2006 r. (wersja ostateczna) dotyczącej krajowego planu rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych notyfikowanego przez Łotwę zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (1);

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania i

               —

               rozpatrzenie skargi w trybie przyspieszonym.

         Zarzuty i główne argumenty
   Republika Łotewska uważa, że interpretując w sposób niezwykle szeroki uprawnienia przyznane Komisji w art. 9 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE, Komisja ograniczyła w sposób istotny jej suwerenne prawa w dziedzinie energetyki, to znaczy w wyborze zasobów energetycznych i zaopatrzenia w energię elektryczną, naruszając w ten sposób uprawnienie przyznane w art. 175 ust. 2 lit. c) traktatu WE.
   Ponadto skarżąca uważa, że Komisja naruszyła zasadę niedyskryminacji, ponieważ zastosowanie przygotowanego przez nią sposobu obliczania całkowitej ilości przyznanych uprawnień do emisji dyskryminuje państwa członkowskie, których emisje całkowite są niewielkie.
   Skarżąca twierdzi również, że naruszone zostało kryterium 1 w załączniku III do dyrektywy 2003/87/WE, ponieważ Komisja przyjęła decyzję, nie uwzględniając zobowiązań międzynarodowych, które nakłada na Republikę Łotewską protokół z Kyoto.
   W końcu decyzja została przyjęta z naruszeniem podstawowych wymogów formalnych, gdyż nie został zachowany termin do odrzucenia planu wyznaczony w art. 9 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE.

      (1)  Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego I Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. L 275, z dnia 25.10.2003 r., str. 32).


title: Sprawa F-29/06: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 26 września 2011 r. — Arnaldos Rosauro i in. przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Powołanie — Artykuł 5 ust. 2 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego — Konkursy wewnętrzne zmiany kategorii opublikowane przed dniem 1 maja 2004 r. — Kandydaci wpisani na listy rezerwy kadrowej przed dniem 1 maja 2006 r. — Zaszeregowanie do grupy — Zastosowanie współczynnika mniejszego od 1 — Utrata punktów awansu)

text:
               19.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 340/34

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 26 września 2011 r. — Arnaldos Rosauro i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa F-29/06) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Powołanie - Artykuł 5 ust. 2 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego - Konkursy wewnętrzne zmiany kategorii opublikowane przed dniem 1 maja 2004 r. - Kandydaci wpisani na listy rezerwy kadrowej przed dniem 1 maja 2006 r. - Zaszeregowanie do grupy - Zastosowanie współczynnika mniejszego od 1 - Utrata punktów awansu)
   2011/C 340/66
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Andres Arnaldos Rosauro i in. (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: początkowo adwokaci S. Rodrigues i A. Jaume, następnie adwokat S. Rodrigues, a w końcu adwokaci S. Rodrigues, A. Blot i C. Bernard-Glanz)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i H. Krämer, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o powołaniu skarżących, urzędników kategorii C i laureatów konkursu wewnętrznego zmiany kategorii, do grupy zaszeregowania B*3/B*4, zachowujących ich wynagrodzenie sprzed zmiany kategorii poprzez zastosowanie współczynnika mnożącego i anulujących ich punkty awansu.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 121 z 20.5.2006, s. 19


title: Sprawa C-252/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht München (Niemcy) w dniu 2 maja 2016 r. – Gesellschaft für musikalische Aufführungs- und mechanische Vervielfältigungsrechte, Bezirksdirektion Nürnberg (GEMA)/Josef Ebert

text:
               1.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht München (Niemcy) w dniu 2 maja 2016 r. – Gesellschaft für musikalische Aufführungs- und mechanische Vervielfältigungsrechte, Bezirksdirektion Nürnberg (GEMA)/Josef Ebert
   (Sprawa C-252/16)
   (2016/C 279/20)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht München.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Gesellschaft für musikalische Aufführungs- und mechanische Vervielfältigungsrechte, Bezirksdirektion Nürnberg (GEMA).

      Strona pozwana: Josef Ebert.
   Postanowieniem Trybunału z dnia 31 maja 2016 r. sprawa została wykreślona z rejestru Trybunału Sprawiedliwości.


title: Sprawa T-199/11 P: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2012 r. — Strack przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Artykuły 17, 17a, 19 i 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego — Wniosek o zezwolenie na ujawnienie dokumentów — Wniosek o zgodę na opublikowanie tekstu — Wniosek o zezwolenie na wykorzystanie ustaleń przed krajowymi organami sądowymi — Niedopuszczalność skargi w pierwszej instancji — Brak aktu niekorzystnego — Artykuł 90 lit. a) regulaminu postępowania)

text:
               9.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/20

         Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2012 r. — Strack przeciwko Komisji
   (Sprawa T-199/11 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Artykuły 17, 17a, 19 i 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego - Wniosek o zezwolenie na ujawnienie dokumentów - Wniosek o zgodę na opublikowanie tekstu - Wniosek o zezwolenie na wykorzystanie ustaleń przed krajowymi organami sądowymi - Niedopuszczalność skargi w pierwszej instancji - Brak aktu niekorzystnego - Artykuł 90 lit. a) regulaminu postępowania)
   2013/C 38/33
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Guido Strack (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat H. Tettenborn)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i B. Eggers, pełnomocnicy, wspomagani przez adwokata B. Wägenbaura)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 20 stycznia 2011 r. w sprawie F-132/07 Strack przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Guido Strack zostaje obciążony własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

               3)

               Zasądza się od G. Stracka na rzecz Sądu kwotę 2 000 EUR w celu pokrycia części kosztów, które Sąd musiał ponieść.

      (1)  Dz.U C 232 z 6.8.2011.


title: Sprawa T-581/13: Skarga wniesiona w dniu 4 listopada 2013 r. — Royal County of Berkshire Polo Club przeciwko OHIM — Lifestyle Equities (Royal County of Berkshire POLO CLUB)

text:
               25.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/26

         Skarga wniesiona w dniu 4 listopada 2013 r. — Royal County of Berkshire Polo Club przeciwko OHIM — Lifestyle Equities (Royal County of Berkshire POLO CLUB)
   (Sprawa T-581/13)
   2014/C 24/47
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: The Royal County of Berkshire Polo Club Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: J. Maitland-Walker, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Lifestyle Equities CV (Amsterdam, Niderlandy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 25 lipca 2013 r. w sprawie R 1374/2012-2;

               —

               zasądzenie na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów niniejszego postępowania oraz kosztów poniesionych w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy zawierający elementy słowne Royal County of Berkshire POLO CLUB dla towarów i usług z klas 9, 14, 16, 18, 25 i 28 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 9 642 621

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Lifestyle Equities CV

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: wspólnotowe znaki towarowe nr 8 456 469, nr 5 482 484, nr 532 895 i nr 364 257

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: częściowe uchylenie zaskarżonej decyzji

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.


title: Sprawa T-246/14: Postanowienie Sądu z dnia 16 kwietnia 2015 r. – Yoworld/OHIM – Nestlé (yogorino) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

text:
               6.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/18

         Postanowienie Sądu z dnia 16 kwietnia 2015 r. – Yoworld/OHIM – Nestlé (yogorino)
   (Sprawa T-246/14) (1)

   ((Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania))
   (2015/C 221/24)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Yoworld SA (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci A. Tornato i D. Hazan)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: S. Bonne, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Société des produits Nestlé SA (Vevey, Szwajcaria)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 20 grudnia 2013 r. (sprawa R 115/2013-2), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Société des produits Nestlé SA a Yoworld SA.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Strona skarżąca i druga strona postępowania przed izbą odwoławczą pokrywają własne koszty oraz, każda z nich, połowę kosztów poniesionych przez stronę pozwaną.

      (1)  Dz.U. C 235 z 21.7.2014.


title: Sprawa T-847/16: Skarga wniesiona w dniu 2 grudnia 2016 r. – Cypr/EUIPO – POCF (COWBOYS HALLOUMI)

text:
               23.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/57

         Skarga wniesiona w dniu 2 grudnia 2016 r. – Cypr/EUIPO – POCF (COWBOYS HALLOUMI)
   (Sprawa T-847/16)
   (2017/C 022/77)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Cypryjska (przedstawiciele: S. Malynicz, QC, i V. Marsland, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Pancyprian Organisation of Cattle Farmers (POCF) (Latsia, Cypr)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Pancyprian Organisation of Cattle Farmers (POCF)

      Sporny znak towarowy: Kolorowy graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „COWBOYS HALLOUMI” – zgłoszenie nr 11 281 375

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 września 2016 r. w sprawie R 2781/2014-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-360/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Stuttgart (Niemcy) w dniu 2 sierpnia 2007 r. — Andreas Kunert przeciwko Land Baden-Württemberg

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Stuttgart (Niemcy) w dniu 2 sierpnia 2007 r. — Andreas Kunert przeciwko Land Baden-Württemberg
   (Sprawa C-360/07)
   (2007/C 269/40)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Verwaltungsgericht Stuttgart (Niemcy).
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Andreas Kunert.

      Strona pozwana: Land Baden-Württemberg.
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 43 WE i art. 49 WE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie krajowemu monopolowi na niektóre gry losowe, jak na przykład zakłady sportowe i loterie, jeżeli w skali danego państwa członkowskiego nie jest realizowana spójna i systematyczna polityka ograniczania gier losowych, ponieważ organizatorzy posiadający krajową koncesję zachęcają i nakłaniają do udziału w innych grach losowych — jak państwowe zakłady sportowe i loterie -, a poza tym inne gry o takim samym bądź wyższym współczynniku uzależnienia — jak zakłady wzajemne na niektóre imprezy sportowe (wyścigi konne), gry na automatach i kasyna — mogą być organizowane przez prywatne przedsiębiorstwa usługowe?

               2)

               Czy art. 43 WE i art. 49 WE należy interpretować w ten sposób, że wydane przez właściwe organy państwa członkowskiego zezwolenia na organizowanie zakładów sportowych, które nie są ograniczone do danego terytorium krajowego, uprawniają ich adresatów oraz osoby przez nich upoważnione do składania ofert na zawarcie umów oraz ich wykonywania także w innych państwach członkowskich, bez potrzeby uzyskania w tych państwach dodatkowych zezwoleń?


title: Sprawa T-569/12: Skarga wniesiona w dniu 27 grudnia 2012 r. — Marouf przeciwko Radzie

text:
               2.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/23

         Skarga wniesiona w dniu 27 grudnia 2012 r. — Marouf przeciwko Radzie
   (Sprawa T-569/12)
   2013/C 63/48
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Soulieman Marouf (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: V. Davies, solicitor, T. Eicke, QC, A. Sander, barrister, i R. Franklin, solicitor)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Skarżący wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2012/739/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii i uchylającej decyzję 2011/782/WPZiB (zmienionej) (zwanej dalej „decyzją Rady”) w zakresie, w jakim dotyczy skarżącego;

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 36/2012 z dnia 18 stycznia 2012 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii oraz uchylającego rozporządzenie (UE) nr 442/2011 (zmienionego) lub rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 944/2012 z dnia 15 października 2012 r. lub rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1117/2012 z dnia 29 listopada 2012 r. dotyczących wykonania art. 32 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (zwanych dalej „rozporządzeniami Rady”) w zakresie, w jakim odnoszą się one do skarżącego;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady zawartej w piśmie z dnia 30 listopada 2012 r. (syg. SGS12/013373) stwierdzającej, „że skarżący powinien nadal być umieszczony w wykazie osób i podmiotów ujętych w załącznikach I i II do decyzji Rady 2012/739/WPZiB i w załącznikach II i IIa do rozporządzenia Rady (UE) nr 36/2012 […]” (zwanej dalej „decyzją”);

               —

               zasądzenie odszkodowania od Unii Europejskiej na rzecz skarżącego; oraz

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżący podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Po pierwsze, skarżący podnosi, że brak jest podstawy prawnej dla środków ograniczających skierowanych przeciwko niemu lub doszło do oczywistego błędu w ocenie na tej podstawie, że nie ma racjonalnego związku pomiędzy nim a jednostkami, przeciwko którym mają być skierowane środki ograniczające przyjęte przez Unię, mianowicie osobami, które są odpowiedzialne za gwałtowne represje wobec ludności cywilnej w Syrii.

               2)

               Po drugie, skarżący twierdzi, że brak jest podstawy prawnej dla art. 24 decyzji Rady 2012/739/WPZiB mającego na celu uniemożliwienie mu wjazdu na terytoria państw członkowskich lub przejazdu przez nie na podstawie przysługujących skarżącemu praw jako obywatelowi Unii na mocy art. 20 ust. 2 lit. a) i art. 21 TFUE oraz dyrektywy 2004/38/WE.

               3)

               Po trzecie, skarżący uważa, że decyzja Rady i rozporządzenia Rady naruszają przysługujące skarżącemu prawa podstawowe chronione Kartą praw podstawowych Unii Europejskiej lub europejską konwencją praw człowieka, w tym prawo skarżącego do godności ludzkiej, prawo do dobrej administracji, prawo do skutecznej skargi i rzetelnego procesu sądowego, prawo do domniemania niewinności i prawo do obrony, prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego, domu i komunikowania się, swobodę działalności gospodarczej oraz jego prawo własności.


title: Sprawa T-766/15: Skarga wniesiona w dniu 28 grudnia 2015 r. – Labeyrie/OHIM – Delpeyrat (Przedstawienie motywu złotych rybek na niebieskim tle)

text:
               29.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/27

         Skarga wniesiona w dniu 28 grudnia 2015 r. – Labeyrie/OHIM – Delpeyrat (Przedstawienie motywu złotych rybek na niebieskim tle)
   (Sprawa T-766/15)
   (2016/C 078/38)
   Język skargi: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Labeyrie (Saint-Geours-de-Maremne, Francja) (przedstawiciel: adwokat A. Lecomte)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Delpeyrat (Saint Pierre du Mont, Francja)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny kolorowy wspólnotowy znak towarowy (Przedstawienie motywu złotych rybek na niebieskim tle) – wspólnotowy znak towarowy nr 3 916 509

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 października 2015 r. w sprawie R 2693/2014-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim utrzymano w niej w mocy decyzję Wydziału Sprzeciwów OHIM stwierdzającą wygaśnięcie prawa spółki LABEYRIE do wspólnotowego znaku towarowego nr 3 916 509 w odniesieniu do oznaczania ryb, ryb wędzonych oraz łososia wędzonego;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 w związku z art. 1 ust. 1 lit. a) tegoż rozporządzenia oraz zasadami 22 i 40 rozporządzenia nr 2868/95.


title: Sprawa T-327/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 lipca 2007 r. — Al-Aqsa przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki restrykcyjne skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom mające na celu zwalczanie terroryzmu — Zamrożenie funduszy — Skarga o stwierdzenie nieważności — Uzasadnienie)

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/29

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 lipca 2007 r. — Al-Aqsa przeciwko Radzie
   (Sprawa T-327/03) (1)

   (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki restrykcyjne skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom mające na celu zwalczanie terroryzmu - Zamrożenie funduszy - Skarga o stwierdzenie nieważności - Uzasadnienie)
   (2007/C 199/54)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Stichting Al-Aqsa (Heerlen, Niderlandy) (przedstawiciele: V. Koppe i L. Janssen, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bishop i S. Marquardt, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Rady 2003/480/WE z dnia 27 czerwca 2003 r. wykonującej art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom, mających na celu zwalczanie terroryzmu i uchylającej decyzję 2002/974/WE (Dz.U. L 160, str. 81) oraz decyzji Rady 2003/646/WE z dnia 12 września 2003 r. wykonującej art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 i uchylającej decyzję 2003/480 (Dz.U. L 229, str. 22)
   Sentencja wyroku

               1)

               Decyzja Rady 2006/379/WE z dnia 29 maja 2006 wykonująca art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom, mających na celu zwalczanie terroryzmu i uchylająca decyzję 2005/930/WE jest nieważna w części dotyczącej Stichting Al-Aqsa.

               2)

               Postępowanie w sprawie żądania zmierzającego do stwierdzenia nieważności, na podstawie art. 241 WE, rozporządzenia (WE) nr 2580/2001, zostaje umorzone.

               3)

               Rada poniesie swoje własne koszty oraz koszty poniesione przez Stichting Al-Aqsa.

               4)

               Królestwo Niderlandów poniesie swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 289 z 29.11.2003.


title: Sprawa C-123/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam (Niderlandy) w dniu 21 marca 2008 r. — Postępowanie karne przeciwko D. Wolzenburgowi

text:
               9.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 116/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam (Niderlandy) w dniu 21 marca 2008 r. — Postępowanie karne przeciwko D. Wolzenburgowi
   (Sprawa C-123/08)
   (2008/C 116/33)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Rechtbank Amsterdam
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym
   D. Wolzenburg
   Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy do osób, które przebywają lub mają swoje miejsce zamieszkania w państwie członkowskim wykonania nakazu w rozumieniu art. 4 pkt 6 decyzji ramowej (1), należy zaliczyć osoby, które nie posiadają obywatelstwa państwa członkowskiego wykonania nakazu, lecz mają obywatelstwo innego państwa członkowskiego i na podstawie art. 18 ust. 1 WE przebywają legalnie w państwie członkowskim wykonania nakazu — niezależnie od okresu tego legalnego pobytu?

               2.a.

               W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze: czy pojęcia wymienione w pytaniu pierwszym należy interpretować w ten sposób, że odnoszą się one do osób, które nie posiadają obywatelstwa państwa członkowskiego wykonania nakazu, lecz mają obywatelstwo innego państwa członkowskiego i które przed ich aresztowaniem na podstawie europejskiego nakazu aresztowania przebywały legalnie zgodnie z art. 18 ust. 1 WE co najmniej przez określony czas w państwie członkowskim wykonania nakazu?

               2.b.

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 2.a.: jakie wymogi mogą być stawiane wobec okresu legalnego pobytu?

               3.

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 2.a.: czy państwo członkowskie wykonania nakazu może — poza wymogiem odnoszącym się do okresu legalnego pobytu — stawiać dodatkowe wymogi administracyjne, takie jak posiadanie zezwolenia na pobyt na czas nieokreślony?

               4.

               Czy środek krajowy określający przesłanki, w których organ sądowy państwa członkowskiego wykonania nakazu może odmówić wykonania europejskiego nakazu aresztowania mającego na celu wykonanie kary pozbawienia wolności, jest objęty (przedmiotowym) zakresem stosowania traktatu WE?

               5.

               Zważywszy,

                           —

                           że art. 6 ust. 2 i 5 OLW (2) zawiera uregulowanie, które stawia na równi z obywatelami niderlandzkimi osoby, które nie posiadają obywatelstwa niderlandzkiego, lecz które mają niderlandzkie zezwolenie na pobyt na czas nieokreślony
                           oraz

                           —

                           że w przypadku tej grupy osób uregulowanie to prowadzi do tego, iż należy odmówić przekazania, gdy europejski nakaz aresztowania dotyczy wykonania nieodwołalnej kary pozbawienia wolności,

                     przepisy art. 6 ust. 2 i 5 OLW skutkują dyskryminacją zakazaną przez art. 12 WE, gdyż wspomniane postawienie na równi nie obowiązuje w odniesieniu do obywateli innych państw członkowskich, którym przysługuje prawo pobytu na podstawie art. 18 ust. 1 WE, którzy nie utracą tego prawa pobytu na skutek nałożonej na nich nieodwołalnej kary pozbawienia wolności, ale którzy nie dysponują niderlandzkim zezwoleniem na pobyt na czas nieokreślony?

      (1)  Decyzja ramowa Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (Dz.U. L 190, s. 1).

      (2)  Overleveringswet (Staatsblad 2004, 195 z późn. zm.).


title: Sprawa C-223/07: Skarga wniesiona w dniu 3 maja 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji

text:
               23.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 140/17

         Skarga wniesiona w dniu 3 maja 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji
   (Sprawa C-223/07)
   (2007/C 140/27)
   Język postępowania: szwedzki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: N. Yerell i P. Dejmek, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Szwecji
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2004/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie bezpieczeństwa kolei wspólnotowych oraz zmieniającej dyrektywę Rady 95/18/WE w sprawie przyznawania licencji przedsiębiorstwom kolejowym, oraz dyrektywę 2001/14/WE w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej oraz certyfikacji w zakresie bezpieczeństwa (dyrektywa w sprawie bezpieczeństwa kolei) (1) oraz do dyrektywy 2004/50/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. zmieniającej dyrektywę Rady 96/48/WE w sprawie interoperacyjności transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości i dyrektywę 2001/16/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie interoperacyjności transeuropejskiego systemu kolei konwencjonalnej (2), a w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, Królestwo Szwecji uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy,

               —

               obciążenie Królestwa Szwecji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 30 kwietnia 2006 r.

      (1)  Dz.U. L 164, str. 44

      (2)  Dz.U. L 164, str. 114


title: Sprawa C-593/11 P: Postanowienie Trybunału z dnia 13 grudnia 2012 r. — Alliance One International Inc. przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Włoski rynek zakupu i pierwszego przetworzenia surowca tytoniowego — Ustalanie cen i podział rynku — Możliwość przypisania noszącego znamiona naruszenia zachowania spółek zależnych ich spółkom dominującym — Domniemanie niewinności — Prawo do obrony — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               13.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/4

         Postanowienie Trybunału z dnia 13 grudnia 2012 r. — Alliance One International Inc. przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-593/11 P) (1)

   (Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Włoski rynek zakupu i pierwszego przetworzenia surowca tytoniowego - Ustalanie cen i podział rynku - Możliwość przypisania noszącego znamiona naruszenia zachowania spółek zależnych ich spółkom dominującym - Domniemanie niewinności - Prawo do obrony - Obowiązek uzasadnienia)
   2013/C 108/07
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Alliance One International Inc. (przedstawiciel: G. Mastrantonio, avvocato)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciel: E. Gippini Fourier, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) z dnia 9 września 2011 r. w sprawie T-25/06 Alliance One International przeciwko Komisji, w którym Sąd ten oddalił skargę o stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji 2006/901/WE z dnia 20 października 2005 r. dotyczącej przewidzianej w art. 81 ust. 1 [WE] procedury (sprawa COMP/C.38.281/B.2 — Surowiec tytoniowy — Włochy [podanej do wiadomości pod numerem C(2005) 4012] (Dz.U. L 353, s. 45) w przedmiocie kartelu mającego na celu ustalanie cen płaconych producentom i innym pośrednikom oraz podział dostawców na włoskim rynku surowca tytoniowego, a także o obniżenie kwoty nałożonej na Alliance One International grzywny

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje odrzucone.

               2)

               Alliance One International Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 25 z 28.01.2012.


title: Sprawa C-146/07: Skarga wniesiona w dniu 13 marca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/34

         Skarga wniesiona w dniu 13 marca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji
   (Sprawa C-146/07)
   (2007/C 95/65)
   Język postępowania: szwedzki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: K. Simonsson i W. Wils)

      Strona pozwana: Królestwo Szwecji
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że poprzez nieprzyjęcie wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy 2001/84/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 września 2001 r. w sprawie prawa autora do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży oryginalnego działa sztuki, a w każdym razie poprzez niepowiadominienie Komisji o przyjęciu takich przepisów, Królestwo Szwecji uchybiało zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy powołanej dyrektywy;

               —

               obciążenie Królestwa Szwecji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na transpozycje dyrektywy upłynął w dniu 31 grudnia 2005 r.

      (1)  Dz.U. L 272, str. 32.


title: Sprawa T-28/07: Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2007 r. — Fels Werke i in. przeciwko Komisji

text:
               24.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/26

         Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2007 r. — Fels Werke i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-28/07)
   (2007/C 69/55)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Fels-Werke GmbH (Goslar, Niemcy), Saint-Gobain Glass Deutschland GmbH (Akwizgran, Niemcy) i Spenner Zement GmbH & Co. KG (Erwitte, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci H. Posser i S. Altenschmidt)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 pkt 2 decyzji Komisji z dnia 29 listopada 2006 r. w sprawie krajowego planu rozdzielania pozwoleń na emisje gazów cieplarnianych notyfikowanego przez Niemcy zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (numer dokumentu nieopublikownay) w zakresie, w jakim uznaje gwarancje przydziału opisane w rozdziale 6.2 niemieckiego krajowego planu rozdzielania pod nagłówkami „Dodatkowe nowe instalacje zgodnie z § 11 ZuG 2007 ”i „Przydziały zgodnie z § 8 ZuG 2007 ”z pierwszego okresu działania za niezgodne z dyrektywą 2003/87/WE,

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2 pkt 2 tej decyzji w zakresie, w jakim nakłada na Republikę Federalną Niemiec warunki zastosowania gwarancji przydziału opisanych w rozdziale 6.2 niemieckiego krajowego planu rozdzielania pod nagłówkami „Dodatkowe nowe instalacje zgodnie z § 11 ZuG 2007 ”i „Przydziały zgodnie z § 8 ZuG 2007 ”z pierwszego okresu działania i nakazuje przy tym stosowanie tego samego współczynnika realizacji jak w przypadku innych podobnych istniejących instalacji,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżące zwracają się przeciwko decyzji Komisji z dnia 29 listopada 2006 r. w sprawie krajowego planu rozdzielania pozwoleń na emisje gazów cieplarnianych notyfikowanego przez Niemcy zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady. Komisja kwestionuje w niej pewne aspekty krajowego planu rozdzielania dla Niemiec z powodu niezgodności z załącznikiem III do dyrektywy 2003/87/WE (1).
   Skarżące, które prowadzą instalacje objęte systemem handlu przydziałami emisji, twierdzą, że zaskarżona decyzja dotyczy ich bezpośrednio i indywidualnie.
   W uzasadnieniu skargi podnoszą cztery zarzuty:
   W pierwszej kolejności twierdzą, że w dniu 29 listopada 2006 r. pozwana nie była uprawniona do odrzucenia niemieckiego krajowego planu rozdzielania, gdyż upłynął już termin zawity przewidziany na to w art. 9 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE.
   Ponadto skarżące zarzucają co do istoty błędne zastosowanie art. 9 ust. 3 w związku z kryteriami zawartymi w załączniku III do dyrektywy 2003/87/WE. Ich zdaniem w przypadku kwestionowanych przez Komisję gwarancji przydziału dla nowych instalacji nie chodzi o pomoc w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE. Nie ma też miejsca nieuzasadnione uprzywilejowanie tych instalacji.
   Zaskarżona decyzja nie jest ponadto wystarczająco uzasadniona i narusza z tego powodu art. 253 WE.
   W końcu zaskarżona decyzja narusza wspólnotową zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań.

      (1)  Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie i zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. L 275, str. 32).


title: Sprawa C-348/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāta Administratīvo lietu departaments (Republika Łotewska) w dniu 9 lipca 2010 r. — SIA Norma-A i SIA Dekom przeciwko Ludzas novada dome

text:
               11.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/32

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāta Administratīvo lietu departaments (Republika Łotewska) w dniu 9 lipca 2010 r. — SIA Norma-A i SIA Dekom przeciwko Ludzas novada dome
   (Sprawa C-348/10)
   ()
   2010/C 246/54
   Język postępowania: łotewski

      Sąd krajowy

   Augstākās tiesas Senāta Administratīvo lietu departaments

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: SIA Norma-A i SIA Dekom

      Strona pozwana: Ludzas novada dome

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 1 ust. 3 lit. b) dyrektywy 2004/17/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że za umowę koncesji na usługi publiczne należy uznać umowę, przez którą zwycięskiemu oferentowi przyznaje się prawo do świadczenia autobusowych usług transportu publicznego w przypadkach, w których część wynagrodzenia stanowi prawo do gospodarczego wykorzystania usług transportu publicznego, przy czym jednocześnie organ zamawiający kompensuje usługodawcy straty powstałe w związku ze świadczeniem usług, a ponadto przepisy prawa publicznego regulujące świadczenie tych usług oraz umowa ograniczają ryzyko związane z gospodarczym wykorzystywaniem usług?

               2)

               W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, czy art. 2d ust. 1 lit. b) dyrektywy 92/13/EWG w brzmieniu zmienionym przez dyrektywę 2007/66/WE (2) ma bezpośrednie zastosowanie na Łotwie z dniem 21 grudnia 2009 r.?

               3)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie, czy art. 2d ust. 1 lit. b) dyrektywy 92/13/EWG należy interpretować w ten sposób, iż ma on zastosowanie do zamówień publicznych, które zostały udzielone przed upływem terminu na dostosowanie prawa krajowego do dyrektywy 2007/66/WE?

      (1)  Dyrektywa 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. koordynująca procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych, Dz.U. L 134, s. 1

      (2)  Dyrektywa 2007/66/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 grudnia 2007 r. zmieniająca dyrektywy Rady 89/665/EWG i 92/13/EWG w zakresie poprawy skuteczności procedur odwoławczych w dziedzinie udzielania zamówień publicznych, Dz.U. L 335, s. 31


title: Sprawa C-670/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 2 października 2013 r. w sprawie T-285/12 The Cartoon Network, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 13 grudnia 2013 r. przez The Cartoon Network, Inc.

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/29

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 2 października 2013 r. w sprawie T-285/12 The Cartoon Network, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 13 grudnia 2013 r. przez The Cartoon Network, Inc.
   (Sprawa C-670/13 P)
   2014/C 52/54
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: The Cartoon Network, Inc. (przedstawiciel: I. Starr, solicitor)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) i Boomerang TV, SA

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku przez Trybunał Sprawiedliwości i stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; lub tytułem żądania ewentualnego,

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku przez Trybunał Sprawiedliwości i przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami poniesionymi w związku z tym odwołaniem.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

                  Naruszenie art. 36 i 53 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (zwanego dalej „statutem”)

               Artykuły 36 i 53 statutu stanowią, że Sąd jest zobowiązany do przedstawiania uzasadnienia wyroków. Wydając wyrok stanowiący przedmiot odwołania Sąd naruszył prawo, ponieważ nie przedstawił uzasadnienia wyprowadzonego wniosku, że właściwy krąg odbiorców stanowili wyłącznie profesjonaliści.

               2)

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady 207/2009/WE
                   (1): przeinaczenie okoliczności faktycznych w odniesieniu do właściwego kręgu odbiorców

                           2.1.

                           Sąd naruszył prawo wyprowadzając wniosek, że właściwy krąg odbiorców stanowili wyłącznie profesjonaliści i że ów krąg odbiorców był taki sam w przypadku usług objętych wspólnotowym znakiem towarowym interwenienta i usług objętych zgłoszonym wspólnotowym znakiem towarowym, ponieważ ów wniosek oparty jest na przedstawionych Sądowi przeinaczonych okolicznościach faktycznych. Sąd i Izba Odwoławcza powinni byli ograniczyć swą analizę do określenia usług stanowiących przedmiot zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego.

                           2.2

                           Tytułem żądania ewentualnego, zakładając, że Sąd słusznie orzekł, że właściwy krąg odbiorców stanowili wyłącznie profesjonaliści, zarówno w przypadku zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego jak i wspólnotowego znaku towarowego interwenienta, Sąd powinien był orzec, że nie istniało prawdopodobieństwo wprowadzenia odbiorców w błąd w przypadku zgłoszonego wspólnotowego znaku towarowego oraz wspólnotowego znaku towarowego interwenienta z uwagi na podwyższony poziom uwagi właściwych profesjonalistów.

               3)

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009/WE: przeinaczenie okoliczności faktycznych: podobieństwo usług i naruszenie art. 75 rozporządzenia Rady nr 207/2009/WE

               Sąd naruszył prawo wyprowadzając wniosek, że usługi objęte zgłoszeniem wspólnotowego znaku towarowego wykazują podobieństwo do usług chronionych wspólnotowym znakiem towarowym interwenienta, mając na uwadze, między innymi, ich odpowiedni charakter, przeznaczenie, końcowych użytkowników i właściwy krąg odbiorców. Ponadto Sąd i Izba Odwoławcza naruszyły prawo podnosząc z urzędu niektóre okoliczności faktyczne.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78 z 24.3.2009, s. 1).


title: Wykreślenie sprawy C-57/04

text:
               11.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/30

         Wykreślenie sprawy C-57/04 (1)

   (2005/C 143/51)

      (Język postępowania: niemiecki)

   Postanowieniem z dnia 10 stycznia 2005 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-57/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec.

      (1)  Dz.U. C 85 z 3.4.2004


title: Sprawa T-347/13: Skarga wniesiona w dniu 1 lipca 2013 r. — Hawe Hydraulik przeciwko OHIM — HaWi Energietechnik (HAWI)

text:
               31.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/37

         Skarga wniesiona w dniu 1 lipca 2013 r. — Hawe Hydraulik przeciwko OHIM — HaWi Energietechnik (HAWI)
   (Sprawa T-347/13)
   2013/C 252/63
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Hawe Hydraulik SE (Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci G. Würtenberger i R. Kunze)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: HaWi Energietechnik AG (Eggenfelden, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 26 kwietnia 2013 r. w sprawie R 1690/2012-4 dotyczącej zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 6 558 589„HAWI”;

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: HaWi Energietechnik AG

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „HAWI” dla towarów i usług z klas 7, 9, 35, 37 i 42 — zgłoszenie nr 6 558 589

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzny znak towarowy zawierający słowny element „HAWE” dla towarów z klas 7 i 9

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty:

               —

               Naruszenie art. 42 ust. 2 w związku z art. 78 ust. 1 lit. f) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie prawa do bycia wysłuchanym w kwestii błędnej oceny mocy dowodowej oświadczenia złożonego pod przysięgą;

               —

               Naruszenie prawa do bycia wysłuchanym w kwestii błędnej oceny mocy dowodowej wyciągów z Internetu;

               —

               Naruszenie prawa do bycia wysłuchanym w kwestii błędnej oceny całokształtu dowodów dotyczących używania;

               —

               Naruszenie prawa do bycia wysłuchanym w kwestii nieuwzględnienia dowodów dotyczących używania;

               —

               Naruszenie art. 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-262/06 P: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 1 lipca 2008 r. — Komisja przeciwko D (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Stwierdzenie w pierwszej instancji nieważności decyzji Komisji — Choroba zawodowa — Odmowa uznania, że choroba, na którą cierpi funkcjonariusz lub jej pogorszenie ma podłoże zawodowe — Dopuszczalność odwołania — Dopuszczalność zarzutu badanego w pierwszej instancji — Powaga rzeczy osądzonej)

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/47

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 1 lipca 2008 r. — Komisja przeciwko D
   (Sprawa T-262/06 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Stwierdzenie w pierwszej instancji nieważności decyzji Komisji - Choroba zawodowa - Odmowa uznania, że choroba, na którą cierpi funkcjonariusz lub jej pogorszenie ma podłoże zawodowe - Dopuszczalność odwołania - Dopuszczalność zarzutu badanego w pierwszej instancji - Powaga rzeczy osądzonej)
   (2008/C 209/82)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: J. Currall, pełnomocnik)

      Druga strona postępowania: D (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: J. Van Rossum, S. Orlandi, J.-N. Louis, A. Coolen i É. Marchal, adwokaci)

      Interwenient popierający stronę wnoszącą odwołanie: Axa Belgium (przedstawiciele: początkowo C. Goossens, P. Meessen i S. Wilmet, później C. Goossens i P. Meessen, adwokaci)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 12 lipca 2006 r. w sprawie F-18/05 D przeciwko Komisji (dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze), zmierzające do jego uchylenia.
   Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej z dnia 12 lipca 2006 r. w sprawie F-18/05 D przeciwko Komisj zostaje uchylony.

               2)

               Sprawa zostaje przekazana do ponownego rozpoznania Sądowi do spraw Służby Publicznej.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 294 z 2.12.2006.


title: Postanowienie Trybunału (czwarta izba) z dnia  6 października 2005 r.  w sprawie C-328/04 (wniosek Fővárosi Bíróság o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): postępowanie karne przeciwko Attili Vajnai (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Wykładnia zasady niedyskryminacji — Przepisy krajowe zabraniające pod groźbą kary publicznego używania symbolu w postaci czerwonej gwiazdy pięcioramiennej — Brak właściwości Trybunału)

text:
               14.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/5

      POSTANOWIENIE TRYBUNAŁU

   (czwarta izba)
   z dnia 6 października 2005 r.
   w sprawie C-328/04 (wniosek Fővárosi Bíróság o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): postępowanie karne przeciwko Attili Vajnai (1)

   (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym - Wykładnia zasady niedyskryminacji - Przepisy krajowe zabraniające pod groźbą kary publicznego używania symbolu w postaci czerwonej gwiazdy pięcioramiennej - Brak właściwości Trybunału)
   (2006/C 10/10)
   Język postępowania: węgierski
   W sprawie C-328/04, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Fővárosi Bíróság postanowieniem z dnia 24 czerwca 2004 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 28 lipca 2004 r., w postępowaniu karnym przeciwko Attili Vajnai, Trybunał (czwarta izba), w składzie: K. Lenaerts, prezes izby, K. Schiemann (sprawozdawca) i E. Juhász, sędziowie; rzecznik generalny: C. Stix-Hackl, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 6 października 2005 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:
   Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich jest oczywiście niewłaściwy do udzielenia odpowiedzi na pytanie przedstawione przez Fővárosi Bíróság (Węgry) postanowieniem z dnia 24 czerwca 2004 r.

      (1)  Dz.U. C 262 z 23.10.2004.