title: Wyrok sądu pierwszej instancji z dnia 17 marca 2005 r. w sprawie T-362/03 Antonio Milano przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Służba Publiczna — Rekrutacja — Konkurs — Niedopuszczenie do konkursu — Skarga o uchylenie oraz o odszkodowanie)

text:
               28.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 132/27

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 17 marca 2005 r.
   w sprawie T-362/03 Antonio Milano przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Służba Publiczna - Rekrutacja - Konkurs - Niedopuszczenie do konkursu - Skarga o uchylenie oraz o odszkodowanie)
   (2005/C 132/49)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie T-362/03 Antonio Milano, zamieszkały w Iserania (Włochy), reprezentowany przez adwokata S. Scarano, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: J. Currall oraz adwokat A. Dal Ferro, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot skargę o uchylenie decyzji mocą której nie została uwzględniona kandydatura skarżącego do otwartego konkursu COM/A/4/02 w celu utworzenia listy osób, które mogą objąć na stanowisko szefa reprezentacji (stopień A 3) w Rzymie oraz o odszkodowanie z tytułu powstałych szkód, Sąd Pierwszej Instancji (trzecia izba), w składzie: M. Jaeger, prezes, J. Azizi i E. Cremona, sędziowie; sekretarz: J. Palacio González, główny administrator, wydał w dniu 17 marca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron ponosi własne koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 304 z 13.12.2003


title: Sprawa T-436/15: Postanowienie Sądu z dnia 11 marca 2016 r. – Consorzio Vivaisti viticoli pugliesi i Negro Daniele/Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — Rolnictwo — Ochrona przed organizmami szkodliwymi dla roślin — Środki zapobiegające wprowadzaniu do Unii i rozprzestrzenianiu się w niej bakterii Xylella fastidiosa — Akt regulacyjny wymagający przyjęcia środków wykonawczych — Brak indywidualnego oddziaływania — Wniosek o zezwolenie na dostosowanie żądań — Niedopuszczalność)

text:
               2.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/45

         Postanowienie Sądu z dnia 11 marca 2016 r. – Consorzio Vivaisti viticoli pugliesi i Negro Daniele/Komisja
   (Sprawa T-436/15) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Rolnictwo - Ochrona przed organizmami szkodliwymi dla roślin - Środki zapobiegające wprowadzaniu do Unii i rozprzestrzenianiu się w niej bakterii Xylella fastidiosa - Akt regulacyjny wymagający przyjęcia środków wykonawczych - Brak indywidualnego oddziaływania - Wniosek o zezwolenie na dostosowanie żądań - Niedopuszczalność))
   (2016/C 156/60)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Consorzio Vivaisti viticoli pugliesi (Otranto, Włochy) i Negro Daniele (Otranto) (przedstawiciele: adwokaci V. Pellegrino i A. Micolani)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Bianchi i I. Galindo Martín, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2015/789 z dnia 18 maja 2015 r. w sprawie środków zapobiegających wprowadzaniu do Unii i rozprzestrzenianiu się w niej organizmu Xylella fastidiosa (Wells et al.) (Dz.U. L 125, s. 36) w zakresie, w jakim winorośl (Vitis) wymieniono w załączniku I do tej decyzji i w jakim Komisja zakazała w art. 9 tej decyzji przemieszczania winorośli w Unii Europejskiej w obrębie wyznaczonych obszarów lub poza nie.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Consorzio Vivaisti viticoli pugliesi i Negro Daniele zostają obciążeni kosztami postępowania, w tym kosztami związanymi z postępowaniem w przedmiocie środków tymczasowych.

      (1)  Dz.U. C 328 z 5.10.2015.


title: Sprawy połączone C-124/16, C-188/16 i C-213/16: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 22 marca 2017 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Amtsgericht München, Landgericht München I – Niemcy) – postępowania karne przeciwko Ianosowi Trance (C-124/16), Tanji Reiter (C-213/16), Ionelowi Oprii (C-188/16) (Odesłanie prejudycjalne — Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych — Dyrektywa 2012/13/UE — Prawo do informacji w postępowaniu karnym — Prawo do informacji dotyczących oskarżenia — Doręczenie wyroku nakazowego — Szczegółowe zasady — Obowiązkowe ustanowienie pełnomocnika — Oskarżony niemający miejsca zamieszkania ani miejsca pobytu — Termin do złożenia sprzeciwu biegnący od momentu doręczenia wyroku pełnomocnikowi)

text:
               29.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 168/15

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 22 marca 2017 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Amtsgericht München, Landgericht München I – Niemcy) – postępowania karne przeciwko Ianosowi Trance (C-124/16), Tanji Reiter (C-213/16), Ionelowi Oprii (C-188/16)
   (Sprawy połączone C-124/16, C-188/16 i C-213/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych - Dyrektywa 2012/13/UE - Prawo do informacji w postępowaniu karnym - Prawo do informacji dotyczących oskarżenia - Doręczenie wyroku nakazowego - Szczegółowe zasady - Obowiązkowe ustanowienie pełnomocnika - Oskarżony niemający miejsca zamieszkania ani miejsca pobytu - Termin do złożenia sprzeciwu biegnący od momentu doręczenia wyroku pełnomocnikowi))
   (2017/C 168/19)
   Język postępowania: niemiecki

      Sądy odsyłające

   Amtsgericht München, Landgericht München I

      Strony w postępowaniach karnych przed sądami krajowymi

   Ianos Tranca (C-124/16), Tanja Reiter (C-213/16), Ionel Opria (C-188/16)

      przy udziale: Staatsanwaltschaft München I

      Sentencja

   Wykładni art. 2, art. 3 ust. 1 lit. c) oraz art. 6 ust. 1 i 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/13/UE z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie prawa do informacji w postępowaniu karnym należy dokonywać w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego takim jak przepisy rozpatrywane w postępowaniach głównych, które w kontekście postępowania karnego przewidują, że oskarżony, który w tym państwie członkowskim nie ma miejsca pobytu, ani też w tym państwie lub państwie członkowskim pochodzenia nie ma miejsca zamieszkania, ma obowiązek wyznaczyć pełnomocnika do doręczeń dla celów wydanego wobec niego wyroku nakazowego, oraz że bieg terminu na wniesienie sprzeciwu od takiego wyroku – po upływie którego staje się on wykonalny – rozpoczyna się już z chwilą doręczenia tego wyroku wspomnianemu pełnomocnikowi.
   Artykuł 6 dyrektywy 2012/13 wymaga jednak, aby – na etapie wykonywania wyroku nakazowego – z chwilą gdy zainteresowana osoba rzeczywiście dowie się o wydaniu wobec niej tego wyroku, jej sytuacja prawna została zrównana z sytuacją, w której ta osoba znalazłaby się, gdyby ów wyrok został jej doręczony osobiście, a w szczególności aby dysponowała pełnym terminem do wniesienia sprzeciwu, w stosownym wypadku w następstwie przywrócenia jej terminu.
   Do sądów odsyłających należy zapewnienie, aby krajowe przepisy regulujące postępowanie w sprawie przywrócenia terminu, jak też przesłanki, które muszą być w tym celu spełnione, były stosowane w sposób zgodny z tymi wymogami oraz aby w ramach tego postępowania była zapewniona możliwość rzeczywistego korzystania z praw przewidzianych w tym art. 6.

      (1)  Dz.U. C 260 z 18.7.2016.


title: Sprawa T-99/14: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2014 r. – Alesa przeciwko Komisji

text:
               7.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/41

         Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2014 r. – Alesa przeciwko Komisji
   (Sprawa T-99/14)
   2014/C 102/62
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Alesa Srl (Chieti, Włochy) (przedstawiciel: N. Giampaolo, avvocato)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               tytułem wstępnym i zapobiegawczym, zawieszenie udzielenia konsorcjum, na czele którego stoi GIZ GmbH nr DCI ASIE/2013/329 453, zamówienia nr CI-ASIE/2013/329 453 przez Komisję Europejską na rzecz państwa będącego beneficjentem – Chińskiej Republiki Ludowej – opublikowanego w dniu 3 grudnia 2013 r., o wartości 9 304 400 EUR;

               —

               co do meritum, uwzględnienie skargi z powodów w niej przedstawionych i w konsekwencji stwierdzenie nieważności udzielenia konsorcjum, na czele którego stoi GIZ GmbH nr DCI ASIE/2013/329 453, zamówienia nr CI-ASIE/2013/329 453 przez Komisję Europejską na rzecz państwa będącego beneficjentem, Chińskiej Republiki Ludowej, opublikowanego w TED [(Tenders Electronic Daily), internetowej wersji „Suplementu do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej” poświęconej przetargom publicznym] z dnia 3 grudnia 2013 r., o wartości 9 304 400 EUR;

               —

               co do meritum, nakazanie Komisji Europejskiej naprawienia szkód poniesionych przez skarżącą, osobiście oraz na szkodę członków Consorzio Sharewich, z różnych powodów wskazanych w skardze, w wysokości 900 tys. EUR lub w kwocie, jaką Sąd uzna za słuszną i sprawiedliwą tytułem odszkodowania;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami niniejszego postępowania poniesionymi przez skarżącą;

               —

               zgodnie z art. 277 TFUE i ze skutkami w nim przewidzianymi, dokonanie oceny zgodności lub niezgodności z prawem art. 266 ust. 1 zasad stosowania rozporządzenia finansowego [rozporządzenia delegowanego (UE) nr 1268/2012] i art. 2.4.13 PRAG 2013 (Praktycznego przewodnika procedur zawierania umów dla zewnętrznych działań UE) w odniesieniu do innych uregulowań w dziedzinie zarządzania zamówieniami publicznymi i ich udzielania, w zakresie, w jakim po uchyleniu ogłoszonego przetargu, niezależnie od wartości umowy i w wypadku przekroczenia przez nią progu określonego przez obowiązujące przepisy, została przewidziana możliwość rozpoczęcia przez instytucję zamawiającą bezpośrednich negocjacji z jednym lub więcej oferentów bez wcześniejszego powiadomienia pozostałych oferentów wykluczonych z bezpośrednich negocjacji.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarga jest skierowana przeciwko postępowaniu przetargowemu dotyczącemu zamówienia (Contract Award) nr DCI-ASIE/2013/329-453 udzielonego przez Komisję Europejską konsorcjum GIZ GmbH, wszczętemu ogłoszeniem publicznym nr 2012/S 223-366462, którego przedmiotem jest świadczenie usług wsparcia technicznego na rzecz ministerstwa rozwoju miast i obszarów wiejskich (MOHURD) Chińskiej Republiki Ludowej w celu przekazania najlepszych praktyk europejskich w zakresie polityki rozwoju miast oraz ograniczenia emisji gazu i efektu cieplarnianego (projekt „Zrównoważony rozwój miast. Partnerstwo ekologicznych miast Europy i Chin”).
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 1268/2012 z dnia 29 października 2012 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012, jego błędnej interpretacji i zastosowania oraz nadużycia władzy przy wykonywaniu dyskrecjonalnego uprawnienia przyznanego Komisji Europejskiej i jej przedstawicielom oraz oddelegowanym służbom przy wykonywaniu funkcji instytucji zamawiającej (Contracting Authority);

               2.

               Zarzut drugi dotyczy naruszenia art. 2.4.13 PRAG 2013, jego błędnej interpretacji i zastosowania oraz nadużycia władzy przy wykonywaniu dyskrecjonalnego uprawnienia przyznanego Komisji Europejskiej i jej przedstawicielom oraz oddelegowanym służbom przy wykonywaniu funkcji instytucji zamawiającej (Contracting Authority);

               3.

               Zarzut trzeci dotyczy naruszenia zasad jawności przewidzianych w art. 15 TFUE i w art. 298 TFUE, a także w art. 102 ust. 1 (zasad dotyczących zamówień publicznych) i w art. 112 ust. 1 (zasad równego traktowania i jawności) rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012, ich błędnej interpretacji i zastosowania oraz nadużycia władzy przy wykonywaniu dyskrecjonalnego uprawnienia przyznanego Komisji Europejskiej i jej przedstawicielom oraz oddelegowanym służbom przy wykonywaniu funkcji instytucji zamawiającej (Contracting Authority);

               4.

               Zarzut czwarty dotyczy naruszenia kluczowych zasad przewidzianych w dyrektywie 2004/18/WE i innych szczegółowych odniesień zawartych w tej dyrektywie, dotyczących zarządzania zamówieniami publicznymi na usługi i ich udzielania, ich błędnej interpretacji i zastosowania oraz nadużycia władzy przy wykonywaniu dyskrecjonalnego uprawnienia przyznanego Komisji Europejskiej i jej przedstawicielom oraz oddelegowanym służbom przy wykonywaniu funkcji instytucji zamawiającej (Contracting Authority).


title: Sprawa C-461/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 22 sierpnia 2013 r. — Bund für Umwelt und Naturschutz Deutschland i in. przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               30.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 22 sierpnia 2013 r. — Bund für Umwelt und Naturschutz Deutschland i in. przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-461/13)
   2013/C 352/03
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesverwaltungsgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Bund für Umwelt und Naturschutz Deutschland e.V.

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec

      Interwienient: Freie Hansestadt Bremen

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 4 ust. 1 lit. a) i) dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (1), ostatni raz zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/31/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. (2) — zwanej dalej „ramową dyrektywą wodną” — należy interpretować w ten sposób, że państwa członkowskie — z zastrzeżeniem udzielenia zgody na odstępstwo — są zobowiązane do odmowy zatwierdzenia projektu, jeżeli może on spowodować pogorszenie stanu części wód powierzchniowych, czy też przepis ten określa jedynie cel w procesie opracowywania planów gospodarowania zasobami wodnymi?

               2)

               Czy pojęcie „pogorszeni[e] […] stanu” w art. 4 ust. 1 lit. a) i) ramowej dyrektywy wodnej należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono jedynie niekorzystne zmiany powodujące zakwalifikowanie do niższej klasy zgodnie z załącznikiem V do tej dyrektywy?

               3)

               W przypadku udzielenia na pytanie drugie odpowiedzi przeczącej: Jakie przesłanki muszą zostać spełnione aby przyjąć „pogorszeni[e] […] stanu” w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. a) i) ramowej dyrektywy wodnej?

               4)

               Czy art. 4 ust. 1 lit. a) ii) oraz iii) ramowej dyrektywy wodnej należy interpretować w ten sposób, że państwa członkowskie — z zastrzeżeniem udzielenia zgody na odstępstwo — są zobowiązane do odmowy zatwierdzenia projektu, jeżeli zagraża on osiągnięciu w miarodajnym dla dyrektywy momencie dobrego stanu lub dobrego potencjału ekologicznego i dobrego stanu chemicznego części wód powierzchniowych, czy też uregulowanie to określa jedynie cel w procesie opracowywania planów gospodarowania zasobami wodnym?

      (1)  Dz.U. 327, s.1.

      (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/31/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie geologicznego składowania dwutlenku węgla oraz zmieniająca dyrektywę Rady 85/337/EWG, Euratom, dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/60/WE, 2001/80/WE, 2004/35/WE, 2006/12/WE, 2008/1/WE i rozporządzenie (WE) nr 1013/2006; Dz.U. L 140, s. 114.


title: Sprawa T-532/08: Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2008 r. — Norilsk Nickel Harjavalta Oy i Umicore NV przeciwko Komisji

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/53

         Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2008 r. — Norilsk Nickel Harjavalta Oy i Umicore NV przeciwko Komisji
   (Sprawa T-532/08)
   (2009/C 44/94)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Norilsk Nickel Harjavalta Oy (Harjavalta, Finlandia) i Umicore SA/NV (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: K. Nordlander, lawyer)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               Uznanie niniejszej skargi za dopuszczalną;

               —

               Stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu;

               —

               Obciążenie Komisji kosztami postępowania poniesionymi przez skarżące.

         Zarzuty i główne argumenty
   W swej skardze skarżące wnoszą o stwierdzenie nieważności konkretnego wpisu grupy czterech związków obejmujących węglan niklu — czystego węglanu niklu, hydroksywęglanu niklu i dwóch innych związków (zwanych dalej „węglanami niklu”) — do dyrektywy Komisji 2008/58/WE (1) (zwanej dalej „dyrektywą w sprawie trzydziestego DPT”), stanowiącej dostosowanie do postępu technicznego („DPT”) dyrektywy 67/548/EWG (2) (zwanej dalej „dyrektywą dotyczącą substancji niebezpiecznych”).
   Skarżące twierdzą przede wszystkim, że zmieniona klasyfikacja węglanów niklu nie jest oparta na obowiązujących kryteriach prawnych. Ich zdaniem zmieniona klasyfikacja węglanów niklu jest sprzeczna z wymogami dyrektywy dotyczącej substancji niebezpiecznych, ponieważ nie została poparta danymi i nie stanowi dostosowania do postępu technicznego. Przeciwnie, skarżące twierdzą, że Komisja zmieniła klasyfikację węglanów niklu w oparciu o ocenę ryzyka węglanów niklu przeprowadzoną dla innych celów na podstawie rozporządzenia (WE) nr 793/93 (3) (zwanego dalej „rozporządzeniem w sprawie oceny ryzyka”). Skarżące twierdzą także, że Komisja oparła się w szczególności na oświadczeniu w sprawie zastosowania odstępstwa, w którym cztery niezależne spółki, włączając w to skarżące, wniosły o zezwolenie na nieprzeprowadzanie niektórych badań wymaganych na mocy rozporządzenia w sprawie oceny ryzyka. Zdaniem skarżących oświadczenie to nie zawierało żadnych informacji mogących uzasadniać zmiany w klasyfikacji węglanów niklu zawartej w dyrektywie w sprawie trzydziestego DPT
   W związku z tym skarżące wnoszą o stwierdzenie nieważności dwóch odrębnych aktów Komisji Europejskiej:

               —

               zmienionej klasyfikacji węglanów niklu w pozycji 028-010-00-0 w załączniku F do dyrektywy w sprawie trzydziestego DPT;

               —

               decyzji Komisji o posłużeniu się oświadczeniem w sprawie zastosowania odstępstwa złożonym przez skarżące na podstawie rozporządzenia w sprawie oceny ryzyka, jako podstawą do wpisu zaskarżonej pozycji.

         Na poparcie swoich żądań skarżące twierdzą, że zaskarżone akty nie są zgodne z wymogami dyrektywy dotyczącej substancji niebezpiecznych z następujących powodów:

               a)

               zaskarżone akty nie spełniają szczegółowych kryteriów oraz wymogów w zakresie danych naukowych dla klasyfikacji w poszczególnych klasach zagrożenia zgodnie z załącznikiem VI do dyrektywy dotyczącej substancji niebezpiecznych;

               b)

               przyjmując zaskarżone akty Komisja nie wzięła pod uwagę charakterystycznych właściwości węglanów niklu w kontekście zwykłego obchodzenia się z nimi i zwykłego używania zgodnie z wymogami dyrektywy dotyczącej substancji niebezpiecznych;

               c)

               zaskarżone akty nie stanową dostosowania dyrektywy dotyczącej substancji niebezpiecznych do postępu technicznego i jako takie nie mają podstawy w prawie wspólnotowym;

               d)

               przyjmując zaskarżone akty i opierając zaskarżony wpis na ocenie ryzyka węglanów niklu na gruncie rozporządzenia w sprawie oceny ryzyka, zamiast stosować art. 4 oraz kryteria klasyfikacji z załącznika VI Komisja przekroczyła zakres swych uprawnień przysługujący jej zgodnie z dyrektywą dotyczącą substancji niebezpiecznych.

         Ponadto skarżące twierdzą, że nieważność zmienionej klasyfikacji węglanów niklu w dyrektywie w sprawie trzydziestego DPT należy stwierdzić, ponieważ Komisja nie podała powodów, na których zmiana została oparta, jak tego wymaga art. 253 WE.

      (1)  Dyrektywa Komisji 2008/58/WE z dnia 21 sierpnia 2008 r. dostosowująca po raz trzydziesty do postępu technicznego dyrektywę Rady 67/548/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych (Dz.U. L 246, s. 1).

      (2)  Dyrektywa Rady 67/548/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych (Dz.U. 196, s. 1).

      (3)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 z dnia 23 marca 1993 r. w sprawie oceny i kontroli ryzyk stwarzanych przez istniejące substancje (Dz.U. L 84, s. 1).


title: Sprawa C-549/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Förvaltningsrätten i Linköping (Szwecja) w dniu 22 października 2015 r. – E.ON Biofor Sverige AB/Statens energimyndighet

text:
               11.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Förvaltningsrätten i Linköping (Szwecja) w dniu 22 października 2015 r. – E.ON Biofor Sverige AB/Statens energimyndighet
   (Sprawa C-549/15)
   (2016/C 007/17)
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd odsyłający

   Förvaltningsrätten i Linköping.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: E.ON Biofor Sverige AB.

      Strona pozwana: Statens energimyndighet.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wykładni pojęcia „bilansu masy” oraz „mieszanki” z art. 18 ust.1 dyrektywy 2009/28 (1) należy dokonywać w ten sposób, że państwa członkowskie są zobowiązane dopuścić handel biogazami pomiędzy państwami członkowskimi poprzez połączoną sieć gazową?

               2)

               W sytuacji, gdy odpowiedź na pytanie 1 jest przecząca, czy omawiany przepis dyrektywy jest zgodny z art. 34 TFUE, mimo tego, że jego stosowanie może mieć wpływ na ograniczenie handlu?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych zmieniająca i w następstwie uchylająca dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/30/WE (Dz.U. L 140, s. 16).


title: Sprawa T-417/12: Skarga wniesiona w dniu 21 września 2012 r. — SFC Jardibric przeciwko OHIM — Aqua Center Europa (AQUA FLOW)

text:
               1.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 373/6

         Skarga wniesiona w dniu 21 września 2012 r. — SFC Jardibric przeciwko OHIM — Aqua Center Europa (AQUA FLOW)
   (Sprawa T-417/12)
   2012/C 373/11
   Język skargi: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: SFC Jardibric (St Jean de la Ruelle, Francja) (przedstawiciel: adwokat J-L. Fourgoux)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Aqua Center Europa, SA (Madryd, Hiszpania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 20 lipca 2012 r. w sprawie R 2230/2010-4, oddalającej odwołanie od decyzji Wydziału Unieważnień z dnia 16 września 2010 r.

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: graficzny znak towarowy zawierający element słowny „AQUA FLOW” dla towarów z klas 6, 7, 9, 11, 17, 19 i 21 — wspólnotowy znak towarowy nr 1162064

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: SFC Jardibric

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Aqua Center Europa, SA

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: krajowy graficzny znak towarowy zawierający element słowny „VAQUA FLOW” dla towarów z klasy 11

      Decyzja Wydziału Unieważnień: uwzględnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania
   Podniesione zarzuty:

               —

               Naruszenie art. 54 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w przypadku towarów;

               —

               Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w przypadku oznaczeń


title: Sprawa C-461/15: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 8 września 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin – Niemcy) – E.ON Kraftwerke GmbH/Bundesrepublik Deutschland (Odesłanie prejudycjalne — Środowisko — System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych w Unii Europejskiej — Dyrektywa 2003/87/WE — Zharmonizowany przydział bezpłatnych uprawnień do emisji — Decyzja 2011/278/UE — Zmiana przydziału — Artykuł 24 ust. 1 — Obowiązek przedstawienia informacji przez prowadzącego instalację — Zakres)

text:
               31.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/11

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 8 września 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin – Niemcy) – E.ON Kraftwerke GmbH/Bundesrepublik Deutschland
   (Sprawa C-461/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Środowisko - System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych w Unii Europejskiej - Dyrektywa 2003/87/WE - Zharmonizowany przydział bezpłatnych uprawnień do emisji - Decyzja 2011/278/UE - Zmiana przydziału - Artykuł 24 ust. 1 - Obowiązek przedstawienia informacji przez prowadzącego instalację - Zakres))
   (2016/C 402/14)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgericht Berlin

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: E.ON Kraftwerke GmbH

      Strona pozwana: Bundesrepublik Deutschland

      Sentencja

   Artykuł 24 ust. 1 decyzji Komisji 2011/278/UE z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on temu, by państwo członkowskie wymagało od przedsiębiorstw podlegających obowiązkowi związanemu z handlem uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych w Unii, które korzystają z przydziału bezpłatnych uprawnień, by dostarczały one informacji dotyczących wszelkich planowanych lub rzeczywistych zmian zdolności produkcyjnej, poziomu działalności oraz działalności instalacji, nie ograniczając tego wymogu wyłącznie do informacji dotyczących zmian, które mają wpływ na ten przydział.

      (1)  Dz.U. C 398 z 30.11.2015.


title: Wykreślenie sprawy T-453/04

text:
               23.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/45

         Wykreślenie sprawy T-453/04 (1)

   (2005/C 182/84)

      (Język postępowania: węgierski)

   Postanowieniem z dnia 27 maja 2005 r. prezes trzeciej izby Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy T-453/04 Péter Lesetár przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.

      (1)  Dz.U. C 57 z 5.3.2005


title: Sprawa T-130/09: Wyrok Sądu z dnia 24 marca 2010 r. — Eliza przeciwko OHIM Went Computing Consultancy Group (eliza) (Wspólnotowy znak towarowy — Sprzeciw — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego zawierającego słowo eliza — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy ELISE — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Odmowa rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               22.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/33

         Wyrok Sądu z dnia 24 marca 2010 r. — Eliza przeciwko OHIM Went Computing Consultancy Group (eliza)
   (Sprawa T-130/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Sprzeciw - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego zawierającego słowo eliza - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy ELISE - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Odmowa rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2010/C 134/56
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Eliza Corporation (Beverly, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat R. Köbbing)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Went Computing Consultancy Group BV (Utrecht, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat A. Meijboom)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 28 lipca 2008 r. (sprawa R 1244/2008-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Went Computing Consultancy Group BV a Eliza Corp.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Eliza Corporation pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)i przez Went Computing Consultancy Group BV.

      (1)  Dz.U. C 153 z 4.7.2009.


title: Sprawa C-349/12: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 14 lutego 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (dawniej Fővárosi Bíróság) — Węgry) — Peró Gáz Kft przeciwko János Balla

text:
               4.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/12

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 14 lutego 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (dawniej Fővárosi Bíróság) — Węgry) — Peró Gáz Kft przeciwko János Balla
   (Sprawa C-349/12) (1)

   2013/C 129/23
   Język postępowania: węgierski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 311 z 13.10.2012.


title: Sprawa T-140/12: Wyrok Sądu z dnia 22 stycznia 2015 r. – Teva Pharma i Teva Pharmaceuticals Europe/EMA (Produkty lecznicze stosowane u ludzi — Sieroce produkty lecznicze — Wniosek o wydanie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu wersji generycznej sierocego produktu leczniczego imatinib — Decyzja EM-y w sprawie odmowy zatwierdzenia wniosku o wydanie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu — Wyłączność w zakresie obrotu)

text:
               9.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 81/13

         Wyrok Sądu z dnia 22 stycznia 2015 r. – Teva Pharma i Teva Pharmaceuticals Europe/EMA
   (Sprawa T-140/12) (1)

   ((Produkty lecznicze stosowane u ludzi - Sieroce produkty lecznicze - Wniosek o wydanie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu wersji generycznej sierocego produktu leczniczego imatinib - Decyzja EM-y w sprawie odmowy zatwierdzenia wniosku o wydanie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu - Wyłączność w zakresie obrotu))
   (2015/C 081/16)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Teva Pharma BV (Utrecht, Niderlandy) i Teva Pharmaceuticals Europe BV (Utrecht) (przedstawiciele: D. Anderson, QC, K. Bacon, barrister, G. Morgan i C. Drew, solicitors)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Leków (EMA) (przedstawiciele: T. Jabłoński, M. Tovar Gomis i N. Rampal Olmedo, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. White, P. Mihaylova i M. Šimerdová, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji EM-y z dnia 24 stycznia 2012 r. w sprawie odmowy zatwierdzenia wniosku złożonego przez skarżące w celu uzyskania pozwolenia na dopuszczenie do obrotu wersji generycznej sierocego produktu leczniczego imatinib, a mianowicie produktu leczniczego imatinib Ratiopharm, w odniesieniu do wskazań terapeutycznych dotyczących leczenia przewlekłej białaczki szpikowej.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Teva Pharma BV i Teva Pharmaceuticals Europe BV pokrywają własne koszty, a także koszty poniesione przez Europejską Agencję Leków (EMA).

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 165 z 9.6.2012.


title: Sprawa F-105/11: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 13 czerwca 2012 r. — Davids przeciwko Komisji (Służba publiczna — Personel tymczasowy — Członek personelu tymczasowego zajmujący stałe stanowisko — Nieprzedłużenie umowy zawartej na czas określony — Uznanie administracyjne — Artykuł 8 WZiP — Artykuł 4 decyzji dyrektora generalnego OLAF-u z dnia 30 czerwca 2005 r. w sprawie nowej polityki w zakresie naboru i zatrudniania personelu tymczasowego OLAF-u — Maksymalny czas trwania umów o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego — Nadużycie prawa)

text:
               28.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 227/37

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 13 czerwca 2012 r. — Davids przeciwko Komisji
   (Sprawa F-105/11) (1)

   (Służba publiczna - Personel tymczasowy - Członek personelu tymczasowego zajmujący stałe stanowisko - Nieprzedłużenie umowy zawartej na czas określony - Uznanie administracyjne - Artykuł 8 WZiP - Artykuł 4 decyzji dyrektora generalnego OLAF-u z dnia 30 czerwca 2005 r. w sprawie nowej polityki w zakresie naboru i zatrudniania personelu tymczasowego OLAF-u - Maksymalny czas trwania umów o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego - Nadużycie prawa)
   2012/C 227/61
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Hans Davids (Doorn, Niderlandy), (przedstawiciele: adwokaci D. Abreu Caldas, S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i É. Marchal)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i D. Martin, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności odmownej decyzji dyrektora generalnego OLAF-u w sprawie wniosku strony skarżącej o przedłużenie jej umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego w rozumieniu art. 2 lit. b) WZiP

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 6 z 7.1.2012, s. 26.


title: Sprawa C-293/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 13 czerwca 2014 r. – Gebhart Hiebler przeciwko Walter Schlagbauer

text:
               8.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 13 czerwca 2014 r. – Gebhart Hiebler przeciwko Walter Schlagbauer
   (Sprawa C-293/14)
   2014/C 303/27
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberster Gerichtshof.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Gebhart Hiebler

      Strona pozwana: Walter Schlagbauer

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy cała działalność gospodarcza kominiarza jest wyłączona na podstawie art. 2 ust. 2 lit. i) z zakresu stosowania dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym (1), gdyż kominiarz wykonuje także zadania z zakresu ochrony przeciwpożarowej (kontrola przeciwpożarowa, opinie w ramach procesu budowlanego itp.)?
               W wypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej:

               2)

               Czy uregulowanie prawa krajowego, zgodnie z którym uprawnienie do wykonywania działalności gospodarczej kominiarza jest co do zasady ograniczone do określonego „okręgu kominiarskiego” jest zgodne z art. 10 ust. 4 i art. 15 ust. 1, ust. 2 lit. a) oraz ust. 3 dyrektywy 2006/123/WE?

      (1)  Dz.U. l 376, s.36.


title: Sprawa C-244/15: Skarga wniesiona w dniu 27 maja 2015 r. – Komisja Europejska/Republika Grecka

text:
               3.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 254/10

         Skarga wniesiona w dniu 27 maja 2015 r. – Komisja Europejska/Republika Grecka
   (Sprawa C-244/15)
   (2015/C 254/13)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Triantafyllou i W. Roels)

      Strona pozwana: Republika Grecka

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że ustanawiając i utrzymując w mocy uregulowanie przewidujące zwolnienie z podatku od spadków w odniesieniu do głównego miejsca zamieszkania, które to zwolnienie prowadzi do dyskryminacji, jako że znajduje ono zastosowanie wyłącznie do obywateli Unii Europejskiej zamieszkałych w Grecji, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie art. 63 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i art. 40 porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym;

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Zróżnicowane traktowanie podatkowe osób mających miejsce zamieszkania w Grecji, które nie są właścicielami nieruchomości (które są zwolnione z podatku od spadków) i osób niemających miejsca zamieszkania w Grecji w odniesieniu do pierwszej nieruchomości nabytej w drodze dziedziczenia stanowi nieuzasadnione ograniczenie swobodnego przepływu kapitału w rozumieniu art. 63 TFUE (zob. także art. 65 TFUE).

               2.

               Zróżnicowane traktowanie podatkowe osób mających miejsce zamieszkania i osób niemających miejsca zamieszkania w Grecji stanowi wprowadzenie nieuzasadnionego zróżnicowania w porównywalnych sytuacjach, gdyż osoby niemające miejsca zamieszkania w Grecji mogą się przeprowadzić do Grecji, tak że wówczas znalazłyby się w takiej samej sytuacji co osoby mające już miejsce zamieszkania w Grecji oraz z tego względu, że zwolnienie nie jest związane z zajmowaniem przez właściciela odziedziczonej nieruchomości, w związku z czym miejsce zamieszkania nie może stanowić kryterium przyznania zwolnienia podatkowego. Miejsce zamieszkania zasłania kryterium obywatelstwa, jako że osoby zamieszkałe w Grecji są przeważnie obywatelami greckimi i na odwrót.

               3.

               Wprowadzenie takiego zróżnicowania, które nie jest związane z zajmowaniem przez właściciela odziedziczonej nieruchomości, nie może być uzasadnione kryteriami polityki społecznej lub koniecznością zagwarantowania przychodów publicznych.


title: Sprawa C-437/09: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 3 marca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de grande instance de Périgueux — Francja) — AG2R Prévoyance przeciwko Beaudout Père et Fils SARL (Konkurencja — Artykuły 101 TFUE, 102 TFUE i 106 TFUE — System dodatkowego zwrotu kosztów opieki zdrowotnej — Układ zbiorowy — Obowiązkowe ubezpieczenie przez określoną instytucję ubezpieczeniową — Jednoznaczne wyłączenie wszelkiej możliwości zwolnienia z obowiązku objęcia ubezpieczeniem — Pojęcie przedsiębiorstwa)

text:
               30.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 130/5

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 3 marca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de grande instance de Périgueux — Francja) — AG2R Prévoyance przeciwko Beaudout Père et Fils SARL
   (Sprawa C-437/09) (1)

   (Konkurencja - Artykuły 101 TFUE, 102 TFUE i 106 TFUE - System dodatkowego zwrotu kosztów opieki zdrowotnej - Układ zbiorowy - Obowiązkowe ubezpieczenie przez określoną instytucję ubezpieczeniową - Jednoznaczne wyłączenie wszelkiej możliwości zwolnienia z obowiązku objęcia ubezpieczeniem - Pojęcie przedsiębiorstwa)
   2011/C 130/08
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Tribunal de grande instance de Périgueux

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: AG2R Prévoyance

      Strona pozwana: Beaudout Père et Fils SARL

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal de grande instance de Périgueux — Konkurencja — Uregulowanie krajowe czyniące obowiązkowym członkostwo wszystkich przedsiębiorstw należących do określonego sektora zawodowego w jednej określonej instytucji ubezpieczeniowej — Pojęcie przedsiębiorstwa w rozumieniu at. 81 WE — Instytucja domagająca się zapłaty składek od przedsiębiorstwa, które zawarło już umowę ubezpieczenia oferującą wyższe sumy ubezpieczenia — Wyraźne wykluczenie wszelkich możliwości zwolnienia z obowiązku członkostwa — Zgodność z art. 81 i 82 WE takiego systemu członkostwa — Ewentualne ryzyko nadużywania pozycji dominującej

      Sentencja

               1)

               Wykładni art. 101 TFUE w związku z art. 4 ust. 3 TUE należy dokonywać w ten sposób, iż nie jest z nim sprzeczna decyzja władz publicznych o nadaniu, na wniosek reprezentatywnych organizacji pracodawców i pracowników danego sektora, obowiązkowego dla wszystkich przedsiębiorstw tego sektora charakteru będącemu owocem zbiorowych negocjacji porozumieniu przewidującemu obowiązkowe objęcie systemem dodatkowego zwrotu kosztów opieki zdrowotnej bez przyznania możliwości zwolnienia z tego obowiązku.

               2)

               W zakresie, w jakim należy uznać działalność polegającą na zarządzaniu takim systemem za gospodarczą, czego sprawdzenie należy do sądu odsyłającego, wykładni art. 102 TFUE i 106 TFUE należy dokonywać w ten sposób, iż nie jest z nimi sprzeczne, w okolicznościach takich jak okoliczności rozpatrywanej przez sąd krajowy sprawy, to, że władze publiczne przyznają zakładowi zabezpieczeń społecznych wyłączne prawo do zarządzania tym systemem, bez żadnej możliwości zwolnienia przedsiębiorstw z tego sektora z obowiązku objęcia nim.

      (1)  Dz.U. C 24 z 30.1.2010.


title: Sprawa T-246/09: Skarga wniesiona w dniu 29 czerwca 2009 r. — Insula przeciwko Komisji

text:
               15.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/30

         Skarga wniesiona w dniu 29 czerwca 2009 r. — Insula przeciwko Komisji
   (Sprawa T-246/09)
   2009/C 193/48
   Język postępowania: francuski

      Strony

   Strona skarżąca: Conseil scientifique international pour le développement des îles (Insula) (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci P. Marsal i J.-D. Simonet)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że skarga jest dopuszczalna i zasadna;

               —

               stwierdzenie, ze żądanie Komisji zmierzające do uzyskania zwrotu kwoty 189 241,64 EUR nie jest zasadna, a w konsekwencji nakazanie Komisji wydanie noty debetowej opiewającej na 189 241,64 EUR.;

               —

               nakazanie Komisji zapłatę wynagrodzenia za szkodę w wysokości 212 597 EUR;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie, że skarżąca ma uprawnienie do ekwiwalentu pieniężnego w wysokości 230 025 EUR;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona skarżąca w skardze opartej na klauzuli arbitrażowej, wnosi do Sądu o stwierdzenie, iż noty debetowe z dnia 25 września 2008 r., 26 marca 2009 r. i 26 maja 2009 r., na mocy których Komisja dochodzi, w następstwie sprawozdania OLAF, zwrotu zaliczek wypłaconych skarżącej, są niezgodne z postanowieniami umów IST-2001-35077 DIAS.NET i IST-1999-20896 MEDIS, zawartych w ramach szczegółowego programu określającego działania wspólnotowe w zakresie badań, rozwoju technologicznego i prezentacji w dziedzinie społeczeństwa informacyjnego (1998–2002). Tytułem zarzutu uzupełniającego strona skarżąca wnosi o wypłatę odszkodowania.
   W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.
   W ramach zarzutu pierwszego podważa ona wymagalność wierzytelności dochłodzonej przez Komisję oraz twierdzi, że całość zdeklarowanych przez niż kosztów winna zostać uznana za koszt kwalifikowane.
   W ramach drugiego zarzutu, podnosi ona, że Komisja realizując umowę naruszyła obowiązek lojalnej współpracy i zasadę dobrej wiary w tym sensie, iż nie wykonała w sposób rzetelny swych zobowiązań umownych, w szczególności pozostawiając przez długi okres bez odpowiedzi przedstawioną przez stronę skarżącą propozycję działań uzupełniających i przystępując w niewłaściwy sposób do rozwiązania umowy MEDIS z powodu niedostatecznych wyników, podczas gdy okoliczności ta nie została nigdy przedtem podniesiona, i którą można, zdaniem skarżącej przypisać wyłącznie Komisji.
   W ramach zarzutu trzeciego skarżąca powołuje nieproporcjonalny charakter kary pieniężnej zastosowanej przez Komisję, wobec rzekomego nieprzestrzegania przez skarżącą niektórych zobowiązań o charakterze księgowym, które nawet w przypadku ich udowodnienia nie rodzą, zgodnie z przepisami belgijskiego prawa administracyjnego i cywilnego, prawa do zwrotu niemalże całości uzgodnionych zaliczek. Skarżąca twierdzi w konsekwencji, że ma prawo do wynagrodzenia za świadczone usługi.
   W ramach czwartego zarzutu strona skarżąca powołuje się na nieprzestrzeganie przez Komisję zasady dobrej administracji i prawa do przedstawienia swego stanowiska w ramach procedury sprawdzającej i audytu.


title: Sprawa C-402/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Anotato Dikastirio Kyprou (Republika Cypru) w dniu 16 lipca 2013 r. — Cypra Limited przeciwko Republice Cypru

text:
               21.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Anotato Dikastirio Kyprou (Republika Cypru) w dniu 16 lipca 2013 r. — Cypra Limited przeciwko Republice Cypru
   (Sprawa C-402/13)
   2013/C 274/23
   Język postępowania: grecki

      Sąd odsyłający

   Anotato Dikastirio Kyprou

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Cypra Limited

      Druga strona postępowania: Republika Cypru

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przepisy rozporządzenia 854/2004/WE (1) przyznają właściwemu organowi uprawnienia dyskrecjonalne do ustalania czasu, w którym następuje ubój zwierząt, przy uwzględnieniu spoczywającego na tym organie obowiązku wyznaczenia urzędowego lekarza weterynarii w celu sprawowania kontroli uboju zwierząt, lub też czy właściwy organ jest zobowiązany do wyznaczenia takiego lekarza weterynarii w czasie dokonywania uboju ustalonym przez rzeźnika?

               2)

               Czy przepisy rozporządzenia 854/2004/WE przyznają właściwemu organowi uprawnienia dyskrecjonalne do odmowy wyznaczenia urzędowego lekarza weterynarii w celu sprawowania kontroli weterynaryjnej zgodnego z prawem uboju zwierząt, w przypadku, gdy podano do wiadomości dokładny czas, kiedy będzie miał miejsce ubój w autoryzowanej ubojni?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 854/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi (Dz.U. L 139, s. 206).


title: Sprawa F-161/12: Skarga wniesiona w dniu 28 grudnia 2012 r. — ZZ przeciwko ECDC

text:
               23.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/27

         Skarga wniesiona w dniu 28 grudnia 2012 r. — ZZ przeciwko ECDC
   (Sprawa F-161/12)
   2013/C 55/47
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat V. Kolias)

      Strona pozwana: Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (ECDC)

      Przedmiot i opis sporu

   Żądanie zadośćuczynienia za krzywdę, jakiej skarżący miał doznać z powodu zwolnienia.

      Żądania strony skarżącej

               —

               nakazanie zapłaty co najmniej 118 500 EUR jako zadośćuczynienia za krzywdę;

               —

               obciążenie ECDC kosztami postępowania.


title: Sprawa T-238/11 P: Postanowienie Sądu z dnia 8 lipca 2013 r. — Marcuccio przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Renta inwalidzka — Zapłata zaległych kwot — Odsetki za zwłokę — Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne i w części oczywiście bezzasadne)

text:
               31.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/31

         Postanowienie Sądu z dnia 8 lipca 2013 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa T-238/11 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Renta inwalidzka - Zapłata zaległych kwot - Odsetki za zwłokę - Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne i w części oczywiście bezzasadne)
   2013/C 252/50
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i C. Berardis-Kayser, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Dal Ferro)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 15 lutego 2011 r. w sprawie F-81/09 Marcuccio przeciwko Komisji (dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze), zmierzające do uchylenia tego wyroku.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Luigi Marcuccio pokrywa swoje własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U C 186 z 25.6.2011


title: Sprawa T-250/14: Skarga wniesiona w dniu 22 kwietnia 2014 r. – EEB przeciwko Komisji

text:
               24.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/30

         Skarga wniesiona w dniu 22 kwietnia 2014 r. – EEB przeciwko Komisji
   (Sprawa T-250/14)
   2014/C 194/39
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: European Environmental Bureau (EEB) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: C. Stothers, Solicitor, adwokaci M. Van Kerckhove i C. Simphal)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji Komisji Europejskiej z dnia 13 lutego 2014 r. uznawanej, w świetle art. 8 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1), za odmowę udostępnienia pełnych i niezmienionych kopii korespondencji z dwoma państwami członkowskimi dotyczącej proponowanych przez te państwa przejściowych planów krajowych zwalniających określone spalarnie z nowych limitów emisji w okresie od 2016 r. do 2020 r.;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy, w którym twierdzi, że strona pozwana w sposób niezgodny z prawem powołała się na art. 4 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 w sytuacji, w której zostało to wyraźnie wykluczone przez art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 (2).

               2.

               Zarzut drugi, w ramach którego utrzymuje, że strona pozwana naruszyła prawo, nie dokonując wykładni zawężającej wyjątków przewidzianych w art. 4 rozporządzenia, czego wymaga art. 6 ust.1 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 i art. 4 ust. 4 konwencji z Aarhus.

               3.

               Zarzut trzeci, w ramach którego podnosi, że strona pozwana naruszyła prawo, konsultując się z osobami trzecimi na podstawie art. 4 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 w sytuacji, w której było oczywiste, że dokument nie powinien zostać ujawniony, oraz powołując się na te konsultacje w celu przedłużenia terminu na udzielenie odpowiedzi.

               4.

               Zarzut czwarty, w którym twierdzi, że strona pozwana naruszyła prawo, nie rozstrzygając, które części dokumentu są objęte którymś z wyjątków i nie ujawniając pozostałej jego części w myśl art. 4 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr1049/2001.

               5.

               Zarzut piąty, w ramach którego utrzymuje, że opóźniając udzielenie dostępu do dokumentu strona pozwana naruszyła prawo poprzez brak wczesnego i skutecznego zapewnienia możliwości udziału społeczeństwa w trakcie przygotowywania, modyfikowania lub dokonywania przeglądów przejściowych planów krajowych, gdy wszystkie opcje są jeszcze otwarte, czego wymaga art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U. L 264, s. 13).


title: Sprawa T-356/09: Skarga wniesiona w dniu 16 września 2009 r. — Komisja przeciwko Association Fédération Club B2A

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/78

         Skarga wniesiona w dniu 16 września 2009 r. — Komisja przeciwko Association Fédération Club B2A
   (Sprawa T-356/09)
   2009/C 267/139
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A.M. Rouchaud-Joël i N. Bambara, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata E. Bouttiera)

      Strona pozwana: Association Fédération Club B2A (Étupes, Francja)

      Żądania strony skarżącej

               —

               Zasądzenie od Fédération, reprezentowanej przez jej przewodniczącego, na rzecz skarżącej sumy […] EUR (…), na którą składają się kwota główna w wysokości 62 500 EUR oraz kwota w wysokości […] EUR (…) tytułem odsetek za opóźnienie, które stały się wymagalne w dniu […];

               —

               zasądzenie od Fédération kwoty w wysokości 7 000 EUR tytułem pokrycia kosztów poniesionych przez Komisję Europejską w celu odzyskania swojej wierzytelności;

               —

               obciążenie Fédération kosztami niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wspólnota Europejska, reprezentowana przez Komisję, zawarła z pozwaną umowę o dofinansowanie dotyczącą projektu „utworzenia i prowadzenia federacji regionalnych sieci Business Angels dla północnowschodniej Francji (Grand Est)”. Projekt, w ramach którego Komisja wypłaciła pozwanej tytułem zaliczki kwotę 62 500 EUR, został zakończony w dniu 30 września 2002 r.
   W umowie pozwana zobowiązała się między innymi do przedstawienia sprawozdania końcowego. Po otrzymaniu niepełnego sprawozdania Komisja wezwała pozwaną do przedłożenia sprawozdania zgodnego z wymaganymi założeniami. Wezwanie to, podobnie jak liczne inne pisma, pozostało bez odpowiedzi ze strony pozwanej, w związku z czym Komisja skierowała do pozwanej notę obciążeniową, a następnie żądanie zwrotu kwoty 62 500 EUR.
   Wobec braku zapłaty powyższej wierzytelności Komisja żąda zasądzenia od pozwanej należnej kwoty wraz z obowiązkiem naprawienia szkody poniesionej w celu pokrycia całości kosztów, które Komisja zmuszona była ponieść w celu odzyskania swojej wierzytelności. Komisja podnosi przy tym, że i) pozwana nie wypełniła swoich zobowiązań przewidzianych w umowie, uchybiając obowiązkowi przedstawienia pełnego sprawozdania końcowego, oraz że ii) wypłata przez Komisję kwoty 62 500 EUR dokonana została tytułem zaliczki do czasu zaakceptowania sprawozdania końcowego.


title: Sprawa C-115/15: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 30 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) – Zjednoczone Królestwo) – Secretary of State for the Home Department/NA [Odesłanie prejudycjalne — Artykuły 20 TFUE i 21 TFUE — Dyrektywa 2004/38 WE — Artykuł 13 ust. 2 akapit pierwszy lit. c) — Rozporządzenie (WE) nr 1612/68 — Artykuł 12 — Prawo pobytu członków rodziny obywatela Unii — Związek małżeński obywatela Unii Europejskiej i obywatela państwa trzeciego — Przemoc domowa — Rozwód orzeczony po wyjeździe obywatela Unii — Zachowanie prawa pobytu przez obywatela państwa trzeciego, który sprawuje pieczę nad wspólnymi dziećmi mającymi obywatelstwo Unii]

text:
               12.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 335/14

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 30 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) – Zjednoczone Królestwo) – Secretary of State for the Home Department/NA
   (Sprawa C-115/15) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Artykuły 20 TFUE i 21 TFUE - Dyrektywa 2004/38 WE - Artykuł 13 ust. 2 akapit pierwszy lit. c) - Rozporządzenie (WE) nr 1612/68 - Artykuł 12 - Prawo pobytu członków rodziny obywatela Unii - Związek małżeński obywatela Unii Europejskiej i obywatela państwa trzeciego - Przemoc domowa - Rozwód orzeczony po wyjeździe obywatela Unii - Zachowanie prawa pobytu przez obywatela państwa trzeciego, który sprawuje pieczę nad wspólnymi dziećmi mającymi obywatelstwo Unii])
   (2016/C 335/18)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Secretary of State for the Home Department

      Strona pozwana: NA

      przy udziale: Aire Centre

      Sentencja

               1)

               Wykładni art. 13 ust. 2 akapit pierwszy lit. c) dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG, należy interpretować w ten sposób, że obywatel państwa trzeciego, który rozwiódł się z obywatelem Unii, który w trakcie trwania małżeństwa dopuszczał się wobec niego aktów przemocy domowej, nie może zachować prawa pobytu w przyjmującym państwie członkowskim na podstawie tego przepisu, jeżeli postępowanie rozwodowe zostało wszczęte dopiero po wyjeździe owego małżonka będącego obywatelem Unii z tego państwa członkowskiego.

               2)

               Wykładni art. 12 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1612/68 z dnia 15 października 1968 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty należy dokonywać w ten sposób, że dziecku i jego będącemu obywatelem państwa trzeciego rodzicowi, który sprawuje nad nim wyłączną pieczę, przysługuje prawo pobytu w przyjmującym państwie członkowskim na gruncie tego przepisu, w sytuacji, takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, gdy drugi rodzic tego dziecka, który jest obywatelem Unii i który pracował w tym państwie członkowskim, przestał w nim zamieszkiwać zanim dziecko rozpoczęło w nim naukę.

               3)

               Wykładni art. 20 TFUE należy dokonywać w ten sposób, że postanowienie to nie przyznaje prawa pobytu w przyjmującym państwie członkowskim ani małoletniemu obywatelowi Unii, który od chwili urodzenia zamieszkuje w tym państwie członkowskim, nie mając jego obywatelstwa, ani jego rodzicowi, obywatelowi państwa trzeciego, który sprawuje nad tym małoletnim wyłączną pieczę, w sytuacji gdy obojgu zainteresowanym przysługuje prawo pobytu w tym państwie członkowskim na podstawie postanowienia prawa wtórnego Unii.

               4)

               Wykładni art. 21 TFUE należy dokonywać w ten sposób, że postanowienie to przyznaje owemu małoletniemu obywatelowi Unii prawo pobytu w przyjmującym państwie członkowskim, pod warunkiem, że ów małoletni spełnia przesłanki określone w art. 7 ust. 1 dyrektywy 2004/38, czego sprawdzenie należy do sądu odsyłającego. W takim przypadku postanowienie to umożliwia rodzicowi sprawującym faktyczną pieczę nad tym obywatelem Unii przebywanie wraz z nim w przyjmującym państwie członkowskim

      (1)  Dz.U. C 171 z 26.5.2015.


title: Sprawa T-12/08 P: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 maja 2009 r. — M przeciwko EMEA (Odwołanie — Służba publiczna — Członkowie personelu tymczasowego — Niepełnosprawność — Wniosek o ponowne zbadanie decyzji oddalającej pierwszy wniosek o zwołanie komitetu ds. inwalidztwa — Skarga o stwierdzenie nieważności — Akt niepodlegający zaskarżeniu — Akt potwierdzający — Nowe okoliczności o zasadniczym charakterze — Dopuszczalność — Odpowiedzialność pozaumowna — Krzywda)

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/40

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 maja 2009 r. — M przeciwko EMEA
   (Sprawa T-12/08 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Członkowie personelu tymczasowego - Niepełnosprawność - Wniosek o ponowne zbadanie decyzji oddalającej pierwszy wniosek o zwołanie komitetu ds. inwalidztwa - Skarga o stwierdzenie nieważności - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Akt potwierdzający - Nowe okoliczności o zasadniczym charakterze - Dopuszczalność - Odpowiedzialność pozaumowna - Krzywda)
   2009/C 141/82
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: M (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, A. Coolen, J.N. Louis i É. Marchal, avocats)

      Druga strona postępowania: Europejska Agencja Leków (EMEA) (przedstawiciele: V. Salvatore i N. Rampal Olmedo, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odesłanie mające na celu uchylenie postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 19 października 2007 r. w sprawie F-23/07 M przeciwko EMEA, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze.

      Sentencja

               1)

               Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 19 października 2007 r. w sprawie F-23/07 M przeciwko EMEA, dotychczas nieopublikowane w Zbiorze zostaje uchylone.

               2)

               Stwierdza się nieważność decyzji Europejskiej Agencji Leków (EMEA) z dnia 25 października 2006 r. w zakresie, w jakim oddala wniosek M z dnia 8 sierpnia 2006 r. o zwołanie komitetu ds. inwalidztwa w jego sprawie.

               3)

               EMEA zostaje obciążona zapłatą odszkodowania w wysokości 3 000 EUR na rzecz skarżącego.

               4)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               5)

               EMEA zostaje obciążona kosztami postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej oraz w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U C 64 z 8.3.2008


title: Sprawa T-19/13: Wyrok Sądu z dnia 7 października 2015 r. – Accortini i in./BCE (Odpowiedzialność pozaumowna — Polityka gospodarcza i pieniężna — EBC — Krajowe banki centralne — Restrukturyzacja greckiego długu publicznego — Program skupu papierów wartościowych — Umowa w sprawie wymiany papierów wartościowych na rzecz wyłącznie krajowych banków centralnych Eurosystemu — Udział sektora prywatnego — Klauzule wspólnego działania — Wzmocnienie zabezpieczenia kredytu w formie programu odkupu mającego na celu poprawę funkcji papierów wartościowych jako zabezpieczenia — Wierzyciele prywatni — Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom — Uzasadnione oczekiwania — Równość traktowania — Odpowiedzialność z tytułu aktu normatywnego zgodnego z prawem — Szkoda o charakterze nienormalnym i szczególnym)

text:
               30.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 398/33

         Wyrok Sądu z dnia 7 października 2015 r. – Accortini i in./BCE
   (Sprawa T-19/13) (1)

   ((Odpowiedzialność pozaumowna - Polityka gospodarcza i pieniężna - EBC - Krajowe banki centralne - Restrukturyzacja greckiego długu publicznego - Program skupu papierów wartościowych - Umowa w sprawie wymiany papierów wartościowych na rzecz wyłącznie krajowych banków centralnych Eurosystemu - Udział sektora prywatnego - Klauzule wspólnego działania - Wzmocnienie zabezpieczenia kredytu w formie programu odkupu mającego na celu poprawę funkcji papierów wartościowych jako zabezpieczenia - Wierzyciele prywatni - Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom - Uzasadnione oczekiwania - Równość traktowania - Odpowiedzialność z tytułu aktu normatywnego zgodnego z prawem - Szkoda o charakterze nienormalnym i szczególnym))
   (2015/C 398/42)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Alessandro Accorinti (Nichelino, Włochy) oraz 214 skarżących, których nazwiska znajdują się w załączniku do wyroku (przedstawiciele: S. Suttii, R. Spelta i G. Sanna, adwokaci)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (EBC) (przedstawiciele: początkowo S. Bening i P. Papapaschalis, a następnie P. Senkovic i P. Papapaschalis i wreszcie przez P. Senkovic, pełnomocnicy, wspierani przez E. Castellaniego, B. Kaisera oraz T. Lübbiga, adwokatów)

      Przedmiot

   Skarga o naprawienie szkody poniesionej przez skarżących w następstwie w szczególności przyjęcia przez EBC decyzji 2012/153/UE z dnia 5 marca 2012 r. w sprawie kryteriów kwalifikowania rynkowych instrumentów dłużnych emitowanych lub w pełni gwarantowanych przez Republikę Grecką w kontekście oferty Republiki Greckiej dotyczącej wymiany instrumentów dłużnych (Dz.U. L 77, s. 19) oraz innych środków EBC związanych z restrukturyzacją greckiego długu publicznego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Alessandro Accorinti i inni skarżący, których nazwiska znajdują się w załączniku są obciążeni kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 101 z 6.4.2013.


title: Sprawy połączone F-23/12 i F-30/12: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 16 września 2013 r. — Glantenay i in. przeciwko Komisji (Służba publiczna — Konkurs otwarty — Ogłoszenie o konkursie EPSO/AD/204/10 — Nabór na podstawie dokumentów poświadczających kwalifikacje — Wykluczenie kandydatów bez rozpatrzenia ich dyplomów oraz doświadczenia zawodowego)

text:
               8.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/31

      Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 16 września 2013 r. — Glantenay i in. przeciwko Komisji
      (Sprawy połączone F-23/12 i F-30/12) (1)

      (Służba publiczna - Konkurs otwarty - Ogłoszenie o konkursie EPSO/AD/204/10 - Nabór na podstawie dokumentów poświadczających kwalifikacje - Wykluczenie kandydatów bez rozpatrzenia ich dyplomów oraz doświadczenia zawodowego)
      (2014/C 71/59)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Jérôme Glantenay i in. (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: C. Mourato, avocat)

         Strona skarżąca: Marco Cecchetto (Rovigo, Włochy) (przedstawiciel: C. Mourato, avocat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i G. Gattinara, pełnomocnicy)

         Przedmiot sprawy

      Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji komisji konkursowej konkursu otwartego EPSO/AD/204/10 o niedopuszczeniu skarżących do następnego etapu konkursu.

         Sentencja wyroku

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji komisji konkursowej konkursu otwartego EPSO/AD/204/10 o odrzuceniu kandydatur D. Bonagurii, M. Cecchetty, A. Gecsego, J. Glantenay’a, B. Gorgola, A. Kalameesa i K. Skrobicha oraz I. Venckunaite i M. Załęskiej z postępowania konkursowego, nie rozpatrzywszy ich w ramach przewidzianego w ogłoszeniu o konkursie drugiego etapu naboru na podstawie dokumentów poświadczających kwalifikacje.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skargi F-23/12 i F-30/12 zostają oddalone.

                  3)

                  Komisja Europejska pokrywa dziewięć dziesiątych swoich kosztów postępowania oraz koszty poniesione przez D. Bonagurię, M. Cecchettę, A. Gecsego, J. Glantenay’a, B. Gorgola, A. Kalameesa i K. Skrobicha oraz I. Venckunaite i M. Załęską.

                  4)

                  Irina Cruceru pokrywa własne koszty postępowania oraz jedną dziesiąta kosztów poniesionych przez Komisję Europejską.

         (1)  Dz.U. C 138 z 12.5.2012 s. 35; Dz.U. C 138 z 12.5.2012, s. 36.


title: Sprawa T-292/15: Sprawa wniesiona w dniu 3 czerwca 2015 r. – Vakakis/Komisja

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/73

         Sprawa wniesiona w dniu 3 czerwca 2015 r. – Vakakis/Komisja
   (Sprawa T-292/15)
   (2015/C 294/88)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Vakakis International – Symvouloi gia Agrotiki Anaptixi AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: B. O’Connor, solicitor, S. Gubel i E. Bertolotto, prawnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zasądzenie od Komisji na podstawie art. 340 TFUE odszkodowania za wszelkie szkody poniesione przez stronę skarżącą z powodu bezprawnego działania Komisji w toku spornej procedury udzielania zamówień publicznych, w tym:

                           —

                           koszty i wydatki związane z udziałem w całej procedurze przetargowej,

                           —

                           koszty zaskarżenia zgodności z prawem procedury przetargowej,

                           —

                           utracone zyski,

                           —

                           utracone korzyści;

               —

               obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia przez Komisję zasad równego traktowania, dobrej administracji i uzasadnionych oczekiwań ujętych w rozporządzeniu Rady nr 1605/2002 (zwanym dalej „rozporządzeniem finansowym”) i Praktycznym przewodniku dla zamówień publicznych w związku z działaniami zewnętrznymi UE (zwanym dalej „PRAG”) przez zaniechanie sprawowania właściwego nadzoru nad procedurą przetargową oraz niezwłocznego rozpatrzenia skargi wniesionej przez Vakakis, a także dostarczenia pełnej i wyczerpującej informacji na temat postępowania w sprawie tej skargi.

               2.

               Zarzut drugi, dotyczący szkody wyrządzonej stronie skarżącej w wyniku niewłaściwego administrowania przez Komisję oraz decyzji o udzieleniu zamówienia Agriconsulting.

               3.

               Zarzut trzeci, dotyczący szkody wyrządzonej stronie skarżącej w wyniku niewłaściwego administrowania przez Komisję oraz naruszenia zasad ogólnych Unii: zasady równego traktowania, dobrej administracji i ochrony uzasadnionych oczekiwań, a także naruszenia art. 94 rozporządzenia finansowego i sekcji 2.3.6. PRAG.


title: Sprawa T-385/04: Skarga wniesiona dnia 20 września 2004 r. przez Gregoria Valera Jordanę przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               20.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 284/27

         Skarga wniesiona dnia 20 września 2004 r. przez Gregoria Valera Jordanę przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-385/04)
   (2004/C 284/54)
   Język postępowania: francuski
   Dnia 20 września 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wniesiona przez Gregoria Valera Jordanę zamieszkałego w Brukseli, reprezentowanego przez adwokatów Massima Merolę i Isabelle van Schendel.
   Skarżący wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Generalnego Służby Prawnej przyznającej mu tylko jeden punkt pierwszeństwa w ramach postępowania w sprawie awansów za rok 2003, jak to wynika z systemu informatycznego Sysper 2;

               —

               stwierdzenie nieważności: decyzji organu powołującego przyznającej mu ogólną liczbę 20 punktów w ramach postępowania w sprawie awansów za rok 2003, jak to wynika z systemu informatycznego Sysper 2, listy zasług funkcjonariuszy grupy zaszeregowania A5 w ramach postępowania w sprawie awansów za rok 2003 według komitetów ds. awansów opublikowanej w „Informacjach administracyjnych” nr 69-2003 z dnia 13 listopada 2003 r., listy funkcjonariuszy awansowanych do grupy zaszeregowania „Informacjach administracyjnych” nr 73-2003 z dnia 27 listopada 2003 r. oraz decyzji o nieumieszczeniu nazwiska skarżącego na żadnej z powyższych list;

               —

               obciążenie strony przeciwnej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący w niniejszej sprawie sprzeciwia się przyznaniu tylko jednego punktu pierwszeństwa w ramach oceny pracowników za rok 2003, jak również odmowie organu powołującego awansowania go do grupy zaszeregowania A4 w ramach tej oceny.
   Na poparcie swoich twierdzeń skarżący podnosi przede wszystkim, że art. 45 regulaminu wymaga, aby zasługi pracownika były decydującym kryterium, jeśli chodzi o przyznawanie punktów pierwszeństwa przez Dyrekcję Generalną oraz jeśli chodzi o awans. Niemniej jednak, w systemie zakwestionowanym w niniejszej sprawie o awansach decydowało przyznanie punktów pierwszeństwa na wniosek każdej z Dyrekcji Generalnych lub komitetu ds. awansów z pominięciem procedury porównania zasług wszystkich funkcjonariuszy, którzy mogą być awansowani w ramach grupy zaszeregowania. W konsekwencji art. 6, 8 i 10 decyzji Komisji z dnia 26 kwietnia 2002 r. w sprawie ogólnych przepisów wykonawczych do art. 45 regulaminu (zwanej dalej „przepisami wykonawczymi”) naruszają art. 45 regulaminu. Ponadto, przyznając każdej z Dyrekcji Generalnych jednakową ilość punktów na każdego funkcjonariusza, zasady te uniemożliwiły organowi powołującemu dokonanie takiego porównawczego badania.
   Skarżący precyzuje w tym względzie, że zaskarżone decyzje są wynikiem zastosowania przyjętych przez Służbę Prawną dla potrzeb przyznawania punktów pierwszeństwa kryteriów, które doprowadziły do przyznania tych punktów przede wszystkim funkcjonariuszom mającym najdłuższy staż w danej grupie zaszeregowania, niezależnie od ich zasług. Takie podejście stanowi nadużycie władzy, ponieważ zmierza do uzyskania awansu przez większą ilość osób oraz do przygotowania awansów na lata przyszłe, czyli innego celu niż ten, jaki przewiduje regulamin, a którym jest wynagradzanie zasług.
   Skarżący wskazuje ponadto na dwie nieprawidłowości postępowania, polegające na tym, że o przyznaniu punktów pierwszeństwa rozpatrywanych w niniejszej sprawie decydowano bez wniosku Dyrekcji Służby Prawnej i z naruszeniem obowiązku uzasadnienia.
   Skarżący wskazuje również na naruszenie zasady uzasadnionych oczekiwań co do kariery, jak również sprzeczność z prawem art. 9, 12 ust. 3 oraz 13 przepisów wykonawczych.


title: Sprawa T-669/15: Postanowienie Sądu z dnia 12 października 2016 r. – Lysoform Dr. Hans Rosemann i in./ECHA [Skarga o stwierdzenie nieważności – Wpisanie jako dostawcy substancji czynnej do wykazu przewidzianego w art. 95 rozporządzenia (UE) nr 582/2012 – Brak bezpośredniego oddziaływania – Niedopuszczalność]

text:
               5.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 454/27

      Postanowienie Sądu z dnia 12 października 2016 r. – Lysoform Dr. Hans Rosemann i in./ECHA
      (Sprawa T-669/15) (1)

      ([Skarga o stwierdzenie nieważności - Wpisanie jako dostawcy substancji czynnej do wykazu przewidzianego w art. 95 rozporządzenia (UE) nr 582/2012 - Brak bezpośredniego oddziaływania - Niedopuszczalność])
      (2016/C 454/48)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strony skarżące: Lysoform Dr. Hans Rosemann GmbH (Berlin, Niemcy), Ecolab Deutschland GmbH (Monheim, Niemcy), Schülke & Mayr GmbH (Norderstedt, Niemcy) i Diversey Europe Operations BV (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciele: K. Van Maldegem, M. Grunchard i P. Sellar, adwokaci)

         Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) (przedstawiciele: M. Heikkilä i C. Buchanan, pełnomocnicy wspierani przez P. Olivera)

         Przedmiot

      Żądanie stwierdzenia nieważności, na podstawie art. 263 TFUE, decyzji Europejskiej Agencji Chemikaliów (ECHA) z dnia 16 lipca 2015 r. dotyczącej wpisania spółki BASF SE z siedzibą w Niemczech jako dostawcy substancji czynnej do wykazu przewidzianego w art. 95 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 528/2012 z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie udostępniania na rynku i stosowania produktów biobójczych (Dz.U. 2012, L 167, s. 1).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  Należy umorzyć postępowanie w przedmiocie wniosków o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta złożonych przez Oxea GmbH i BASF SE.

                  3)

                  Lysoform Dr. Hans Rosemann GmbH, Ecolab Deutschland GmbH, Schülke & Mayr GmbH i Diversey Europe Operations BV pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Europejską Agencję Chemikaliów (ECHA) z wyjątkiem kosztów związanych z wnioskami o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

                  4)

                  Lysoform Dr. Hans Rosemann, Ecolab Deutschland, Schülke & Mayr, Diversey Europe Operations, ECHA, Oxea i BASF pokrywają własne koszty związane z wnioskami o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

         (1)  Dz.U. C 48 z 8.2.2016.


title: Sprawa T-399/11: Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2011 r. — Banco Santander y Santusa przeciwko Komisji

text:
               24.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/36

         Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2011 r. — Banco Santander y Santusa przeciwko Komisji
   (Sprawa T-399/11)
   2011/C 282/71
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Banco Santander, SA (Santander, Hiszpania), Santusa Holding, SL (Boadilla del Monte, Hiszpania) (przedstawiciele: J. Buendía Sierra, E. Abad Valdenebro i R. Calvo Salinero i M. Muñoz de Juan, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               dopuszczenie i uwzględnienie argumentów przemawiających za stwierdzeniem nieważności przedstawionych w niniejszej skardze i w konsekwencji stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 1 decyzji, który kwalifikuje art. 12 ust. 5 TRLIS [hiszpańskiej ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych] jako pomoc państwa;

               —

               tytułem żądania ewentualnego stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 1 decyzji w zakresie, w jakim stwierdza ona, że art. 12 ust. 5 TRLIS zawiera elementy pomocy państwa, wówczas gdy stosowany jest do nabycia większościowych udziałów;

               —

               tytułem żądania ewentualnego stwierdzenie nieważności art. 4 w zakresie, w jakim Komisja nakazuje w nim zastosowanie odzyskania pomocy w odniesieniu do transakcji zawartych przed opublikowaniem w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej ostatecznej wersji decyzji, której dotyczy niniejsza skarga (Dz.U. UE z 21.5.2011);

               —

               tytułem żądania ewentualnego stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 1 a w dalszej kolejności art. 4 w zakresie, w jakim odnosi się on do transakcji przeprowadzonych w Meksyku, Stanach Zjednoczonych i w Brazylii oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga dotyczy decyzji Komisji C(2010) 9566 z dnia 12 stycznia 2011 r. w sprawie amortyzacji podatkowej finansowej wartości firmy w związku z nabyciem udziałów w zagranicznych przedsiębiorstwach.
   W uzasadnieniu skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący okoliczności, że Komisja dopuściła się oczywistego naruszenia prawa w ocenie pojęcia selektywnego charakteru i w kwalifikacji rozpatrywanego środka jako pomocy państwa.

                           —

                           Skarżąca uważa, że Komisja nie udowodniła, iż sporny przepis podatkowy faworyzuje „niektóre przedsiębiorstwa lub produkcję określonych towarów”. Komisja ogranicza się do przyjęcia, iż przepis ten ma selektywny charakter z tego powodu, iż ma zastosowanie tylko do nabycia udziałów w spółkach zagranicznych (w tym konkretnym przypadku w państwach trzecich niebędących członkami UE) a nie w spółkach krajowych. Strona skarżąca uważa, iż rozumowanie to jest błędne i ogólnikowe. Okoliczność, iż stosowanie spornego przepisu, podobnie jak jakiegokolwiek innego przepisu podatkowego, oparte jest na spełnieniu określonych obiektywnych przesłanek, nie czyni selektywnym samo przez się de iure lub de facto danego środka. Hiszpania przedstawiła dowody wskazujące na to, że jest to przepis ogólny, mający zastosowanie, de iure i de facto, do wszystkich przedsiębiorstw zobowiązanych z tytułu zapłaty hiszpańskiego podatku od osób prawnych, niezależnie od ich wielkości, charakteru, sektora, do którego należą, oraz ich genezy.

                           —

                           W drugiej kolejności, prima facie odmienne traktowanie ustanowione w art. 12 ust. 5 TRLIS, który w żaden sposób nie ustanawia mającej selektywny charakter korzyści, służy zrównaniu pod względem podatkowym wszystkich transakcji nabycia udziałów, niezależnie od tego, czy są one krajowe, czy zagraniczne. W państwach trzecich występują poważne przeszkody dla dokonywania połączeń uniemożliwiające w praktyce ich przeprowadzanie; z kolei połączenia są możliwe na szczeblu krajowym i przyznano w ich przypadku możliwość amortyzacji finansowej wartości firmy. Artykuł 12 ust. 5 TRLIS skutkuje jedynie rozszerzeniem tej możliwości na nabycie udziałów w spółkach państw trzecich, która to transakcja stanowi najbliższy funkcjonalny — i możliwy — odpowiednik połączeń krajowych i dlatego należy do struktury i logiki hiszpańskiego systemu.

                           —

                           Komisja niesłusznie stwierdza, że nie istnieją przeszkody dla transakcji łączenia z przedsiębiorstwami państw trzecich i skutkiem tego błędnie ustanawia system referencji konieczny dla wykazania selektywności, nie uwzględniając argumentów neutralności podatkowej. W szczególności błędnie ocenia transakcje przeprowadzone w Stanach Zjednoczonych, Brazylii Meksyku.

                           —

                           Tytułem żądania ewentualnego należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji przynajmniej w przypadkach przejęcia kontroli większościowej przedsiębiorstw państw trzecich, w okolicznościach porównywalnych do połączeń krajowych i w związku z tym do struktury i logiki hiszpańskiego systemu.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa na etapie określenia beneficjenta przepisu.

                           —

                           tytułem żądania ewentualnego, przy założeniu, że art. 12 ust. 5 zawiera elementy pomocy państwa, quod non, skarżąca podnosi, że, aby ustalić, jakie podmioty są beneficjentami ewentualnej pomocy, Komisja powinna była przeprowadzić wyczerpującą analizę ekonomiczną. Skarżąca twierdzi, że beneficjentami pomocy (w postaci nadmiernej ceny zakupu udziałów) są zbywający udziały, a nie, jak twierdzi Komisja, stosujące ten środek przedsiębiorstwa hiszpańskie.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia ogólnej zasady prawa ochrony uzasadnionych oczekiwań w odniesieniu do sposobu w jaki ustalony został czasowy zakres zastosowania nakazu odzyskania.

                           —

                           tytułem żądania ewentualnego i w przypadku uznania, że art. 12 ust. 5 TRLIS stanowi pomoc, Komisja narusza orzecznictwo sądów Unii poprzez czasowe ograniczenie zastosowania zasady uzasadnionych oczekiwań do publikacji decyzji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego (21.12.2007) i w związku z tym nakazując odzyskanie w odniesieniu do tych transakcji, jakie miały miejsce po tej dacie (z wyjątkiem większościowych transakcji nabycia dokonanych w Indiach i w Chinach, w odniesieniu do których rozszerza ochronę uzasadnionych oczekiwań do dnia 21.5.2011 r., będącego dniem publikacji ostatecznej decyzji, uznając, że w tych przypadkach istniały wyraźne przeszkody prawne dla połączeń międzynarodowych).

                           —

                           skarżąca podnosi, że zgodnie z praktyką Komisji i z orzecznictwem wszczęcie formalnego postępowania wyjaśniającego nie przesądza o charakterze środka, co oznacza, że wszczęcie formalnego postępowania wyjaśniającego nie może stanowić dies ad quem, lecz dzień ten powinien pokrywać się w każdym razie z dniem publikacji ostatecznej decyzji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

                           —

                           ponadto ograniczenia materialnoprawne, jakie nałożono w zaskarżonej decyzji na ochronę uzasadnionych oczekiwań przyznaną między zastosowaniem decyzji o wszczęciu [postępowania] i decyzji ostatecznej poprzez jej ograniczenie do transakcji większościowych w Chinach i w Indiach są nieuzasadnione. Ta ochrona uzasadnionych oczekiwań powinna obejmować zgodnie z orzecznictwem wszystkie transakcje w jakimkolwiek państwie trzecim.


title: Sprawa T-267/11: Wyrok Sądu z dnia 19 września 2012 r. — Video Research USA przeciwko OHIM (VR) (Wspólnotowy znak towarowy — Graficzny wspólnotowy znak towarowy VR — Niezłożenie wniosku o przedłużenie prawa z rejestracji znaku towarowego — Wykreślenie znaku towarowego po wygaśnięciu prawa z rejestracji — Wniosek o przywrócenie stanu poprzedniego — Artykuł 81 rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               27.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/22

      Wyrok Sądu z dnia 19 września 2012 r. — Video Research USA przeciwko OHIM (VR)
      (Sprawa T-267/11) (1)

      (Wspólnotowy znak towarowy - Graficzny wspólnotowy znak towarowy VR - Niezłożenie wniosku o przedłużenie prawa z rejestracji znaku towarowego - Wykreślenie znaku towarowego po wygaśnięciu prawa z rejestracji - Wniosek o przywrócenie stanu poprzedniego - Artykuł 81 rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
      (2012/C 331/41)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Video Research USA, Inc. (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: B. Brandreth, barrister)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Bullock, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 marca 2011 r. (sprawa R 1187/2010-2) dotyczącą wniosku o przywrócenie stanu poprzedniego

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Video Research USA, Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 211 z 16.7.2011.


title: Sprawa T-450/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 9 lipca 2010 r. w sprawie F-91/09, Marcuccio przeciwko Komisji, wniesione w dniu 24 września 2010 r. przez Luigiego Marcuccio

text:
               20.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 317/45

         Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 9 lipca 2010 r. w sprawie F-91/09, Marcuccio przeciwko Komisji, wniesione w dniu 24 września 2010 r. przez Luigiego Marcuccio
   (Sprawa T-450/10 P)
   ()
   2010/C 317/80
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               w każdym wypadku: stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia w całości;

               —

               stwierdzenie, że skarga wniesiona w pierwszej instancji, w przedmiocie której wydane zostało zaskarżone postanowienie była całkowicie dopuszczalna;

               —

               przede wszystkim: uwzględnienie w całości żądań wnoszącego odwołanie przedstawionych w pierwszej instancji;

               —

               obciążenie drugiej strony postępowania wszystkimi kosztami poniesionymi dotychczas przez wnoszącego odwołanie;

               —

               ewentualnie: odesłanie sprawy do Sądu do spraw Służby Publicznej aby w zmienionym składzie wydał nowe rozstrzygnięcie co do istoty

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsze odwołanie dotyczy postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej (SSP) z dnia 9 lipca 2010 r. Postanowieniem tym skarga mająca na celu przede wszystkim naprawienie szkody jaką wnoszący odwołanie miał ponieść w związku z koniecznością poddania się określonym badaniom lekarskim w celu ewentualnego stwierdzenia jego niezdolności do pracy została częściowo odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna i częściowo oddalona jako oczywiście bezzasadna.
   Na poparcie swoich żądań wnoszący odwołanie podnosi całkowity brak uzasadnienia zawartych w zaskarżonym postanowieniu ustaleń dotyczących niedopuszczalności żądania odszkodowawczego.
   Wnoszący odwołanie podnosi również dokonanie błędnej i nieracjonalnej wykładni oraz błędne i nieracjonalne zastosowanie art. 270 TFUE, art. 90 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej, zasady pewności prawa, prawa do ochrony sądowej, hierarchii źródeł prawa, podziału władz i związania sądu przepisami prawnymi.


title: Sprawa C-416/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Judicial da Comarca de Faro (Portugalia) w dniu 27 lipca 2016 r. – Luís Manuel Piscarreta Ricardo/Portimão Urbis, E.M., S.A. – w likwidacji – i in.

text:
               17.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Judicial da Comarca de Faro (Portugalia) w dniu 27 lipca 2016 r. – Luís Manuel Piscarreta Ricardo/Portimão Urbis, E.M., S.A. – w likwidacji – i in.
   (Sprawa C-416/16)
   (2016/C 383/05)
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Tribunal Judicial da Comarca de Faro

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Luís Manuel Piscarreta Ricardo

      Strona pozwana: Portimão Urbis, E.M., S.A. – w likwidacji –, Município de Portimão, EMARP – Empresa Municipal de Águas e Resíduos de Portimão, E.M., S.A.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 1 dyrektywy Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca (1), a w szczególności jego [ust. 1] lit. b) znajduje zastosowanie do takiej, jak rozpatrywana w niniejszej sprawie sytuacji, w której w drodze decyzji organu wykonawczego gminy rozwiązywane jest przedsiębiorstwo komunalne (którego jedynym akcjonariuszem jest gmina), a prowadzona przez to przedsiębiorstwo działalność została w części przejęta przez gminę, a częściowo przez inne przedsiębiorstwo miejskie (którego przedmiot działalności został w tym celu zmieniony i które także pozostaje w całości w posiadaniu gminy)? To znaczy, czy można uznać, że w tych okolicznościach dokonano przejęcia zakładu w rozumieniu wspomnianej dyrektywy?

               2)

               Czy pracownika, który faktycznie nie wykonuje obowiązków (w szczególności, ponieważ jego umowa o pracę jest zawieszona), należy uznać za objętego zakresem pojęcia „pracownika” w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. d) dyrektywy 2001/23/WE, a zatem, należy uznać, że prawa i obowiązki wynikające z umowy o pracę przeszły na przejmującego zgodnie z art. 3 ust. 1 tej dyrektywy?

               3)

               Czy wprowadzenie ograniczeń przejęcia pracowników, w szczególności w zależności od rodzaju stosunku pracy lub jego czasu trwania, w ramach przejęcia zakładu, takich jak ograniczenia, o których mowa w art. 62 ust. 5, 6 i 11 RJAEL (2) [portugalskiego systemu prawnego lokalnej działalności gospodarczej i udziałów lub akcji posiadanych przez organy administracji lokalnej] jest dopuszczalne, a zatem należy uznać je za zgodne z prawem Unii?

      (1)  Dyrektywy Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów (Dz.U. 2001, L 82, s. 16).

      (2)  Portugalskiego systemu prawnego lokalnej działalności gospodarczej i udziałów lub akcji posiadanych przez organy administracji lokalnej.


title: Sprawa T-35/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 kwietnia 2008 r. — Leche Celta przeciwko OHIM — Celia (Celia) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Celia — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy CELTA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               7.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/24

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 kwietnia 2008 r. — Leche Celta przeciwko OHIM — Celia (Celia)
   (Sprawa T-35/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Celia - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy CELTA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2008/C 142/43)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Leche Celta, SL (Puentedeume, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J. Calderón Chavero, T. Villate Consonni i M. Tañez Manglano)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Celia SA (Craon, Francja) (przedstawiciele: adwokaci D. Masson i F. de Castelnau)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 5 grudnia 2006 r. (sprawa R 294/2006-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Leche Celta, SL a Celia SA.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Leche Celta, SL zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 82 z 14.4.2007.


title: Sprawa T-86/11: Wyrok Sądu z dnia 8 czerwca 2011 r. — Bamba przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające w związku z sytuacją w Wybrzeżu Kości Słoniowej — Zamrożenie funduszy — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               23.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 219/15

         Wyrok Sądu z dnia 8 czerwca 2011 r. — Bamba przeciwko Radzie
   (Sprawa T-86/11) (1)

   (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające w związku z sytuacją w Wybrzeżu Kości Słoniowej - Zamrożenie funduszy - Obowiązek uzasadnienia)
   2011/C 219/21
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Nadiany Bamba (Abidżan, Wybrzeże Kości Słoniowej) (przedstawiciele: adwokaci P. Haïk oraz J. Laffont)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: B. Driessen i A. Vitro, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Cujo i M. Konstantinidis, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności z jednej strony decyzji Rady 2011/18/WPZiB z dnia 14 stycznia 2011 r. w sprawie zmiany decyzji Rady 2010/656/WPZiB przedłużającej obowiązywanie środków ograniczających wobec Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej (Dz.U. L 11, s. 36) i z drugiej strony rozporządzenia Rady (UE) nr 25/2011 z dnia 14 stycznia 2011 r. w sprawie zmiany rozporządzenia (WE) nr 560/2005 nakładającego określone szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej (Dz.U. L 11, s. 1) w zakresie, w jakim dotyczą one strony skarżącej.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Rady 2011/18/WPZiB z dnia 14 stycznia 2011 r. w sprawie zmiany decyzji Rady 2010/656/WPZiB przedłużającej obowiązywanie środków ograniczających wobec Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej i rozporządzenia Rady (UE) nr 25/2011 z dnia 14 stycznia 2011 r. w sprawie zmiany rozporządzenia (WE) nr 560/2005 nakładającego określone szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej w zakresie w jakim dotyczą one Nadiany Bamby.

               2)

               Skutki decyzji 2011/18 zostają utrzymane w mocy wobec Nadiany Bamby do czasu gdy skuteczne stanie się stwierdzenie nieważności rozporządzenia nr 25/2011.

               3)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Nadiany Bambę.

               4)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 95 z 26.3.2011.