title: Sprawa C-362/06 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 23 kwietnia 2009 r. — Markku Sahlstedt, Juha Kankkunen, Mikko Tanner, Toini Tanner, Liisa Tanner, Eeva Jokinen, Aili Oksanen, Olli Tanner, Leena Tanner, Aila Puttonen, Risto Tanner, Tom Järvinen, Runo K. Kurko, Maa- ja metsätaloustuottajain Keskusliitto MTK ry, MTK:n säätiö przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, Republice Finlandii, Królestwu Hiszpanii (Odwołanie — Ochrona siedlisk przyrodniczych — Ustalony na mocy decyzji Komisji wykaz terenów mających znaczenie dla Wspólnoty, składających się na borealny region biogeograficzny — Dopuszczalność wniesienia przez osoby fizyczne lub prawne skargi o stwierdzenie nieważności takiej decyzji)

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/2

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 23 kwietnia 2009 r. — Markku Sahlstedt, Juha Kankkunen, Mikko Tanner, Toini Tanner, Liisa Tanner, Eeva Jokinen, Aili Oksanen, Olli Tanner, Leena Tanner, Aila Puttonen, Risto Tanner, Tom Järvinen, Runo K. Kurko, Maa- ja metsätaloustuottajain Keskusliitto MTK ry, MTK:n säätiö przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, Republice Finlandii, Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-362/06 P) (1)

   (Odwołanie - Ochrona siedlisk przyrodniczych - Ustalony na mocy decyzji Komisji wykaz terenów mających znaczenie dla Wspólnoty, składających się na borealny region biogeograficzny - Dopuszczalność wniesienia przez osoby fizyczne lub prawne skargi o stwierdzenie nieważności takiej decyzji)
   2009/C 141/02
   Język postępowania: fiński

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Markku Sahlstedt, Juha Kankkunen, Mikko Tanner, Toini Tanner, Liisa Tanner, Eeva Jokinen, Aili Oksanen, Olli Tanner, Leena Tanner, Aila Puttonen, Risto Tanner, Tom Järvinen, Runo K. Kurko, Maa- ja metsätaloustuottajain Keskusliitto MTK ry, MTK:n säätiö (przedstawiciel: K. Marttinen, asianajaja)

      Pozostałe strony postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Huttunen i M. van Beek, pełnomocnicy), Republika Finlandii

      Interwenient popierający Komisję Wspólnot Europejskich: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: F. Díez Moreno, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia 22 czerwca 2006 r. w sprawie T-150/05 Sahlstedt i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, którym Sąd odrzucił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 13 stycznia 2005 r. przyjmującej na mocy dyrektywy Rady 92/43/EWG wykaz terenów mających znaczenie dla Wspólnoty składających się na borealny region biogeograficzny (Dz.U. L 40, s. 1) — Pojęcie „bezpośredniego oddziaływania” w rozumieniu art. 230 WE

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               M. Sahlstedt i pozostali skarżący zostają obciążeni kosztami postępowania.

               3)

               Królestwo Hiszpanii i Republika Finlandii pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 261 z 28.10.2006.


title: Sprawa C-371/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 19 czerwca 2017 r. – Uber BV/Richard Leipold

text:
               25.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 318/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 19 czerwca 2017 r. – Uber BV/Richard Leipold
   (Sprawa C-371/17)
   (2017/C 318/08)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Uber BV

      Strona pozwana: Richard Leipold

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przedsiębiorstwo, które współpracując z przedsiębiorstwem oferującym pojazdy do wynajęcia dopuszczone do przewozu osób udostępnia aplikację na smartfony, dzięki której użytkownicy mogą zamówić samochód do wynajęcia wraz z kierowcą, oferuje w istocie usługę przewozu w rozumieniu art. 58 ust. 1 TFUE oraz art. 2 ust. 2 lit. d) dyrektywy 2006/123, jeżeli organizacja tego przedsiębiorstwa jest ściśle związana z usługą przewozu, w szczególności gdy przedsiębiorstwo to

                           —

                           ustala ceny, obsługę obrotu płatniczego i warunki przewozu w ramach zleceń

                     oraz

                           —

                           oferuje pojazdy, w wynajmie których pośredniczy, pod własną nazwą oraz w ramach jednolitych akcji rabatowych?

                     W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej:

               2)

               Czy można uznać za usprawiedliwione zakazanie świadczenia usług takiego rodzaju, jak w niniejszym sporze, na podstawie celu, jakim jest utrzymanie konkurencyjności oraz możliwości funkcjonowania transportu taksówkowego i przy uwzględnieniu aspektu ochrony porządku publicznego zgodnie z art. 16 ust. 1 dyrektywy 2006/123 oraz przy uwzględnieniu aktualnych uwarunkowań transportu?


title: Sprawa T-363/08: Skarga wniesiona w dniu 29 sierpnia 2008 r. — 2nine/OHIM — Pacific Sunwear of California (nollie)

text:
               25.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/47

         Skarga wniesiona w dniu 29 sierpnia 2008 r. — 2nine/OHIM — Pacific Sunwear of California (nollie)
   (Sprawa T-363/08)
   (2008/C 272/91)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: 2nine Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: S. Palmer, Solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przez Izbą Odwoławczą była również: Pacific Sunwear of California, Inc. (Anaheim, Stany Zjednoczone)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 16 czerwca 2008 r. w sprawie R 1590/2007-2;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania;

               —

               zastosowanie wszelkich innych środków, jakie Sąd uzna za stosowne.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: uczestnik postępowania przed Izbą Odwoławczą

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „nollie” dla towarów i usług w klasach 3, 9, 11, 14, 18, 20, 25 i 26 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 4 602 017.

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: międzynarodowa rejestracja nr 839 740 słownego znaku towarowego „NOLI” dla towarów w klasach 3, 18, 24 i 25; słowny znak towarowy „NOLI” zarejestrowany w Zjednoczonym Królestwie pod nr 2 361 525 dla towarów w klasach 3, 18, 24 i 25.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu i odrzucenie zgłoszenia znaku towarowego w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie zaskarżonej decyzji w części

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 polegające na tym, że Izba Odwoławcza nie stwierdziła niebezpieczeństwa wprowadzenia w błąd dotyczącego spornych znaków towarowych w odniesieniu do wszystkich spornych towarów; naruszenie art. 74 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94 polegające na tym, że Izba Odwoławcza dokonała błędnej oceny okoliczności faktycznych, dowodów i podniesionych zarzutów.


title: Sprawa T-425/11: Skarga wniesiona w dniu 3 sierpnia 2011 r. — Republika Grecka przeciwko Komisji

text:
               24.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/45

         Skarga wniesiona w dniu 3 sierpnia 2011 r. — Republika Grecka przeciwko Komisji
   (Sprawa T-425/11)
   2011/C 282/83
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Grecka (przedstawiciele: P. Mylonopoulos i K. Boskovits)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca żąda stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2011) 3504 z dnia 24 maja 2011 r., dotyczącej pomocy państwa na rzecz określonych kasyn greckich [pomoc państwa C 16/2010 (ex NN 22/2010, ex CP 318/2009)]
   Na poparcie skargi jako powody nieważności skarżąca podnosi następujące zarzuty:

               1)

                     Zarzut pierwszy:
                   Błędna wykładania art. 107 ust. 1 TFUE, dotyczącego pomocy państwa.
               Skarżąca w szczególności wskazuje, że strona pozwana błędnie twierdzi, że stosowanie niższej opłaty za bilet w niektórych kasynach zapewnia im korzyść poprzez ograniczenie przychodów publicznych. Ponadto prawna i faktyczna sytuacja domniemanych beneficjentów pomocy nie jest podobna do sytuacji innych kasyn działających w Grecji, brak jest wpływu na wewnątrzwspólnotową wymianę handlową ani konkurencja na rynku wewnętrznym nie jest zakłócona.

               2)

                     Zarzut drugi:
                   Niewłaściwe, niewystarczające i wewnętrznie sprzeczne uzasadnienie dotyczące udzielonej pomocy państwa
               Skarżąca podnosi w szczególności, że uzasadnienie jest wewnętrznie sprzeczne, ponieważ przyznając, że stosowanie niższej opłaty za bilet może zwiększyć liczbę klientów w odnośnych kasynach, podczas gdy jednocześnie uzasadnienie to kwestionuje wzrost przychodów skarbu państwa spowodowany tym zwiększeniem liczby klientów. Oprócz tego uzasadnienie jest niewystarczające, jeśli chodzi o wykazanie korzyści i stwierdzenie wpływu na wewnątrzwspólnotową wymianę handlową oraz jest w sposób oczywisty błędne, jeśli chodzi o wykazanie wybiórczego charakteru środka.

               3)

                     Zarzut trzeci:
                   Odzyskanie pomocy narusza art. 14 rozporządzenia Rady nr 659/99/WE (1).
               Skarżąca w szczególności twierdzi, że pomocy nie żąda się od rzeczywistych beneficjentów, to znaczy od klientów kasyn stosujących niższą cenę biletu. Ponadto odzyskanie jest niezgodne z ogólną zasadą ochrony uzasadnionych oczekiwań ze względu na wcześniejsze orzecznictwo Symvoulio tis Epikrateias (greckiej rady państwa) i postępowanie skarżącej oraz z ogólną zasadą proporcjonalności, ponieważ nakłada nieproporcjonalne i nieuzasadnione obciążenie na domniemanych beneficjentów pomocy i wzmacnia konkurencyjną pozycję kasyn stosujących cenę biletu w wysokości 12 EUR.

               4)

                     Zarzut czwarty:
                   Pozwana błędnie obliczyła kwoty, które mają zostać odzyskane.
               Skarżąca twierdzi, że pozwana nie mogła dokładnie obliczyć wartości domniemanej korzyści uzyskanej przez beneficjentów pomocy i nie uwzględniła wpływu na popyt, jaki miało lub mogło mieć zastosowanie niższej ceny biletu.

      (1)  Rozporządzenie Rady nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz.U L 83 s. 1)


title: Sprawa T-361/08: Wyrok Sądu z dnia 21 kwietnia 2010 r. — Peek & Cloppenburg i van Graaf przeciwko OHIM — Queen Sirikit Institute of Sericulture (Thai Silk) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie wspólnotowego graficznego znaku towarowego Thai Silk — Wcześniejszy krajowy graficzny znak towarowy przedstawiający ptaka — Dopuszczalność skargi — Podstawa odmowy — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               5.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/28

         Wyrok Sądu z dnia 21 kwietnia 2010 r. — Peek & Cloppenburg i van Graaf przeciwko OHIM — Queen Sirikit Institute of Sericulture (Thai Silk)
   (Sprawa T-361/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie wspólnotowego graficznego znaku towarowego Thai Silk - Wcześniejszy krajowy graficzny znak towarowy przedstawiający ptaka - Dopuszczalność skargi - Podstawa odmowy - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2010/C 148/50
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Peek & Cloppenburg (Hamburg, Niemcy); van Graaf GmbH & Co. KG (Wiedeń, Austria) (przedstawiciele: adwokaci V. von Bomhard, A. Renck, T. Dolde i J. Pause)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciel: S. Schäffner, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM był również, interwenient przed Sądem: The Queen Sirikit Institute of Sericulture, Office of the Permanent Secretary, Ministry of Agriculture and Cooperatives, Thailand (Tajlandia) (Bangkok, Tajlandia), dopuszczony do zastąpienia Office of the Permanent Secretary, The Prime Minister’s Office, Thailand (Thaïlande) (przedstawiciel: adwokat A. Kockläuner)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 10 czerwca 2008 r. (sprawa R 1677/2007-4), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu toczącego się między Peek & Cloppenburg a Office of the Permanent Secretary, The Prime Minister’s Office, Thailand.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Peek & Cloppenburg oraz van Graaf GmbH & Co. KG zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 301 z 22.11.2008.


title: Sprawa C-395/06: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 5 lutego 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo — Hiszpania) — Entidad de Gestión de Derechos de los Productores Audiovisuales (Egeda) przeciwko Al Rima SA

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/29

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 5 lutego 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo — Hiszpania) — Entidad de Gestión de Derechos de los Productores Audiovisuales (Egeda) przeciwko Al Rima SA
   (Sprawa C-395/06) (1)

   (2007/C 82/64)

      Język postępowania: hiszpański

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 294 z 2.12.2006.


title: Sprawa C-222/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 24 marca 2010 r. w sprawie T-5/09 Brigit Lind przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 7 maja 2010 r. przez Brigit Lind

text:
               17.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/10

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 24 marca 2010 r. w sprawie T-5/09 Brigit Lind przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 7 maja 2010 r. przez Brigit Lind
   (Sprawa C-222/10 P)
   2010/C 195/15
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Brigit Lind (przedstawiciel: adwokat I. Anderson)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               stwierdzenie nieważności postanowienia Sądu z dnia 24 marca 2010 r., na mocy którego Sąd odrzucił jako oczywiście niedopuszczalną skargę wnoszącej odwołanie i obciążył ją kosztami postępowania.

               —

               uznanie się właściwym do rozstrzygnięcia w przedmiocie odwołania i zasądzenie od Komisji na rzecz wnoszącej odwołanie;

                           a)

                           kwoty 50 000 EUR względnie innej sumy, którą Trybunał uzna za sprawiedliwą i słuszną, z tytułu doznanego przez nią wstrząsu i cierpienia, jakie spowodowało cierpienie i śmierć jej brata, wynikłe z arbitralnej i bezprawnej odmowy przez Komisję wdrożenia przepisów dyrektywy 96/29 (1) dotyczących monitoringu medycznego o charakterze zapobiegawczym, chroniącego przed chorobami spowodowanymi długotrwałym napromieniowaniem w przypadku zespołów interwencyjnych w Thule.

                           b)

                           uiszczenie na rzecz masy spadkowej po Johnie Relingu Nochenie

                                       i)

                                       kwoty 250 000 EUR względnie innej sumy, którą Trybunał uzna za sprawiedliwą i słuszną, z tytułu jego cierpienia, w okresie od 2006 r. do jego śmierci w 2008 r. spowodowanej nowotworem płuc, wynikłych z arbitralnej i bezprawnej odmowy przez Komisję wdrożenia przepisów dyrektywy 96/29 w dotyczących monitoringu medycznego o charakterze zapobiegawczym, chroniącego przed chorobami spowodowanymi długotrwałym napromieniowaniem w przypadku zespołów interwencyjnych w Thule.

                                       ii)

                                       kwoty 6 000 EUR tytułem zwrotu kosztów pogrzebu.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

               Sąd błędnie odrzucił jako niedopuszczalną wniesioną przez B. Lind z tytułu odpowiedzialności pozaumownej skargę, przeinaczając charakter wysuniętych przez nią żądań i zarzutów. W rezultacie takiego przeinaczenia Sąd nie wziął pod uwagę bezprawności, z jaką działała Komisji wyszukując w sposób arbitralny i podstępny pretekstów celem zaniechania działania — co spowodowało podważenie jednolitych norm bezpieczeństwa mających na celu ochronę zdrowia pracowników i ludności, w sytuacjach wypadków jądrowych spowodowanych wojskowym użyciem energii nuklearnej.

               2)

               Niezastosowanie zasad prawa, jakie są wspólne państwom członkowskim. Sąd nie zbadał bezprawności działania Komisji, jaka wynikła z uchybienia przez nią zasadom pieczołowitości, staranności i dobrej administracji, w świetle wspólnych systemom państw członkowskich zasad prawa określających odpowiedzialność administracyjną za szkody wyrządzone jednostkom zgodnie z wymogami art. 188 traktatu EWEA.

               3)

               Nieprawidłowe zastosowanie wyjątkowych uprawnień, jakie posiada Komisja w zakresie ustanawiania odstępstw od reguł konkurencji w odniesieniu do dopuszczalności skarg dotyczących przestrzegania norm zdrowotnych. Ponadto Sąd błędnie rozważył udzielone przez Komisję ze względów wojskowych odstępstwo, polegające na wyłączeniu wypadku jądrowego w Thule spod obowiązujących mających na celu ochronę zdrowia przepisów dyrektywy, w świetle wyjątkowych i szerokich uprawnień dyskrecjonalnych, jakie przysługują Komisji w zakresie formułowania prowadzonej przez UE polityki konkurencji w postaci ustanawiania w sposób dyskrecjonalny odstępstw mających zastosowanie do niezgodnych z prawem umów handlowych. Spowodowało to pominięcie przez Sąd orzeczeń Trybunału dopuszczających skargi w innych objętych zakresem działania UE dziedzinach, w których Komisja nie dysponuje tak wyjątkowym zakresem uznania i w których zarzuty, co do bezczynności Komisji nie były z góry uznawane za oczywiście niedopuszczalne.
               Sąd pominął fakt, iż Komisja nie posiada wyjątkowych i nieograniczonych uprawnień dyskrecjonalnych w zakresie wdrażania jednolitych mających chronić zdrowie norm bezpieczeństwa, z uwagi na to, że traktat EWEA definiuje w sposób zawężony jej uprawnienia do ustanawiania takich odstępstw i wyraźnie przewiduje mechanizmy, za pomocą których jednostki mogą składać skargi na bezczynność Komisji w obszarach, w których jednostki te zostały objęte ochroną. Powyższe obejmuje sytuacje, w których decyzja o odmowie działania była skierowana do innej strony.

               4)

               Sąd nie rozważył czy odmowa działania ze strony Komisji spowodowała naruszenie celów traktatu EWEA, polegających na utworzeniu i zapewnieniu stosowania jednolitych norm bezpieczeństwa mających chronić zdrowie pracowników i ludności przed skutkami długoterminowego promieniowania jonizującego. Nie czyniąc tego Sąd pominął spoczywający na Komisji zgodnie z traktatem EWEA bezwzględny obowiązek zapewnienia właściwego stosowania postanowień traktatu, w tym stosowania zawartej w jego postanowieniach zasady zapobiegawczości.

               5)

               Sąd nie rozważył czy odmowa działania ze strony Komisji stanowiła naruszenie norm prawnych wyższego rzędu. Z uwagi na włączenie Europejskiej Konwencji Praw Człowieka do orzecznictwa UE, Sąd popełnił błąd nie analizując, czy odmowa wdrożenia przez Komisję przepisów dyrektywy 96/29 dotyczących medycznego monitoringu stanowiła naruszenie art. 2 tej konwencji poprzez świadome postawienie brata B. Lind w sytuacji zagrożenia jego życia, polegającej na narażeniu go na niepoddane badaniom i niemonitorowane wykształcenie się u niego nowotworów spowodowanych długoterminowym napromieniowaniem, do których należał nowotwór będący przyczyną jego śmierci.

      (1)  Dyrektyw Rady 96/29/Euratom z dnia 13 maja 1996 r. ustanawiająca podstawowe normy bezpieczeństwa w zakresie ochrony zdrowia pracowników i ogółu społeczeństwa przed zagrożeniami wynikającymi z promieniowania jonizującego (Dz.U. L 159, s.1)


title: Postanowienie Prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 kwietnia 2005 r. w sprawie T-34/05 Makhteshim-Agan Holding BV i inni przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Postępowanie incydentalne — Środki tymczasowe — Skarga na bezczynność — Dopuszczalność — Dyrektywa 91/414/EWG)

text:
               9.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/22

      POSTANOWIENIE PREZESA SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 27 kwietnia 2005 r.
   w sprawie T-34/05 Makhteshim-Agan Holding BV i inni przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Postępowanie incydentalne - Środki tymczasowe - Skarga na bezczynność - Dopuszczalność - Dyrektywa 91/414/EWG)
   (2005/C 171/37)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie T-34/05 R, Makhteshim-Agan Holding BV z siedzibą w Amsterdamie (Niderlandy) i inni, reprezentowani przez C. Mereu i K. van Maldegena, adwokatów, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: B. Doherty, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot wniosek o zastosowanie środków tymczasowych dotyczących oceny endosulfanu z uwagi na jego ewentualne włączenie do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (Dz.U. L 230, str. 1), Prezes Sądu wydał w dniu 27 kwietnia 2005 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

               1

               Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje odrzucony.

               2

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-218/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Ítélőtábla (Węgry) w dniu 11 maja 2011 r. — Észak-dunántúli Környezetvédelmi és Vízügyi Igazgatóság, Hochtief Construction AG Magyarországi Fióktelepe przeciwko Közbeszerzések Tanácsa Közbeszerzési Döntőbizottság

text:
               6.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Ítélőtábla (Węgry) w dniu 11 maja 2011 r. — Észak-dunántúli Környezetvédelmi és Vízügyi Igazgatóság, Hochtief Construction AG Magyarországi Fióktelepe przeciwko Közbeszerzések Tanácsa Közbeszerzési Döntőbizottság
   (Sprawa C-218/11)
   2011/C 232/23
   Język postępowania: węgierski

      Sąd krajowy

   Fővárosi Ítélőtábla

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Észak-dunántúli Környezetvédelmi és Vízügyi Igazgatóság, Hochtief Construction AG Magyarországi Fióktelepe

      Strona pozwana: Közbeszerzések Tanácsa Közbeszerzési Döntőbizottság

      Interwenient: Vegyépszer Építő és Szerelő Zrt., MÁVÉPCELL Kft.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przepis stanowiący, że określonych minimalnych zdolności, o których mowa w art. 44 ust. 2 dyrektywy 2004/18/WE (1), żąda się zgodnie z art. 47 ust. 1 lit. b) tej dyrektywy, można interpretować w ten sposób, że instytucje zamawiające mają prawo powiązać minimum zdolności z pojedynczym wskaźnikiem z dokumentu rachunkowego (bilansu) wybranym przez nie do celów weryfikacji zdolności ekonomicznej i finansowej?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie, sąd pragnie się również dowiedzieć, czy wymóg spójności, o którym mowa w przywołanym art. 44 ust. 2 dyrektywy, spełnia informacja (wynik finansowy za rok obrotowy) wybrana do celów oceny minimalnych zdolności, mająca różną treść w zależności od przepisów rachunkowych poszczególnych państw członkowskich.

               3)

               Czy do skorygowania różnic, które występują bezsprzecznie między państwami członkowskimi, wystarczy, by instytucja zamawiająca, oprócz żądania wybranych dokumentów do celów poświadczenia zdolności ekonomicznej i finansowej, zagwarantowała możliwość posłużenia się danymi zewnętrznymi (art. 47 ust. 3) czy też, w celu spełnienia wymogu spójności w odniesieniu do wszystkich dokumentów wskazanych przez zamawiającego, powinien on zagwarantować, że wspomnianą zdolność można poświadczyć w inny sposób (art. 47 ust. 5)?

      (1)  Dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, s. 114).


title: Sprawa F-112/14: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 16 lipca 2015 r. – EJ/Komisja (Służba publiczna — Urzędnicy — Reforma regulaminu pracowniczego — Rozporządzenie nr 1023/2013 — Kategorie stanowisk — Przepisy przejściowe dotyczące przypisania do kategorii stanowisk — Artykuł 30 ust. 2 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego — Administratorzy prawnicy służby prawnej Komisji należący do grupy zaszeregowania AD 13 — Sytuacja „doradców prawnych” i „członków służby prawnej” — Możliwości wejścia do grupy zaszeregowania AD 13 na podstawie regulaminu pracowniczego z 2004 r. — Awans na podstawie art. 45 regulaminu pracowniczego — Powołanie na podstawie art. 29 ust. 1 regulaminu pracowniczego — Przypisanie do kategorii stanowisk „radca lub stanowisko równoważne” i „administrator w okresie przejściowym” — Akt niekorzystny — Pojęcie „znaczącego zakresu odpowiedzialności” — Pojęcie „szczególnych obowiązków” — Równe traktowanie — Możliwość ubiegania się o awans do grupy zaszeregowania AD 14 — Uzasadnione oczekiwania — Zasada pewności prawa)

text:
               24.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/51

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 16 lipca 2015 r. – EJ/Komisja
   (Sprawa F-112/14) (1)

   ((Służba publiczna - Urzędnicy - Reforma regulaminu pracowniczego - Rozporządzenie nr 1023/2013 - Kategorie stanowisk - Przepisy przejściowe dotyczące przypisania do kategorii stanowisk - Artykuł 30 ust. 2 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego - Administratorzy prawnicy służby prawnej Komisji należący do grupy zaszeregowania AD 13 - Sytuacja „doradców prawnych” i „członków służby prawnej” - Możliwości wejścia do grupy zaszeregowania AD 13 na podstawie regulaminu pracowniczego z 2004 r. - Awans na podstawie art. 45 regulaminu pracowniczego - Powołanie na podstawie art. 29 ust. 1 regulaminu pracowniczego - Przypisanie do kategorii stanowisk „radca lub stanowisko równoważne” i „administrator w okresie przejściowym” - Akt niekorzystny - Pojęcie „znaczącego zakresu odpowiedzialności” - Pojęcie „szczególnych obowiązków” - Równe traktowanie - Możliwość ubiegania się o awans do grupy zaszeregowania AD 14 - Uzasadnione oczekiwania - Zasada pewności prawa))
   (2015/C 279/64)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: EJ (przedstawiciel: adwokat S. Orlandi)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall, C. Ehrbar i G. Gattinara, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i M. Veiga, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji organu powołującego o przypisaniu skarżących według nowych zasad przebiegu kariery zawodowej i awansowania, które znajdują zastosowanie po zmianie regulaminu pracowniczego urzędników z dnia 1 stycznia 2014 r., do stanowiska „główny administrator w okresie przejściowym”, pozbawiających ich, ich zdaniem, możliwości ubiegania się o awans do grupy zaszeregowania AD 14, oraz stwierdzenie niezgodności z prawem art. 30 ust. 3 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji indywidualnych, które zostały wyrażone w postaci wpisu dodanego po dniu 1 stycznia 2014 r. w elektronicznych aktach osobowych skarżących, podjętych przez organ powołujący Komisji Europejskiej i dotyczących przypisania EJ oraz pozostałych skarżących, którzy bez oznaczenia nazwisk zostali wymienieni w załączniku, do stanowiska zatytułowanego w Komisji Europejskiej „główny administrator w okresie przejściowym” odpowiadającemu kategorii stanowiska w regulaminie pracowniczym „administrator w okresie przejściowym”.

               2)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez EJ i pozostałych skarżących, którzy bez oznaczenia nazwisk zostali wymienieni w załączniku.

               3)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2015, s. 47.


title: Wykreślenie sprawy C-450/04

text:
               24.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 330/12

         Wykreślenie sprawy C-450/04 (1)

   (2005/C 330/26)

      (Język postępowania: francuski)

   Postanowieniem z dnia 28 września 2005 r. prezes czwartej izby Trybunału zarządził wykreślenie sprawy C-450/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej.

      (1)  Dz.U. C 314 z 18.12.2004


title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 8 września 2005 r. w sprawie C-416/02 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywy 75/442/EWG i 91/156/EWG — Pojęcie „odpadów” — Dyrektywy 85/337/EWG i 97/11/WE — Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne — Dyrektywa 80/68/EWG — Ochrona wód gruntowych przed zanieczyszczeniami niektórymi groźnymi substancjami — Dyrektywa 91/271/EWG — Oczyszczanie ścieków komunalnych — Dyrektywa 91/676/EWG — Ochrona wód przed zanieczyszczeniem azotanami pochodzącymi z produkcji rolniczej — Zanieczyszczenie wywołane przez gospodarstwo hodowli świń)

text:
               29.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/1

      WYROK TRYBUNAŁU

   (trzecia izba)
   z dnia 8 września 2005 r.
   w sprawie C-416/02 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywy 75/442/EWG i 91/156/EWG - Pojęcie „odpadów” - Dyrektywy 85/337/EWG i 97/11/WE - Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne - Dyrektywa 80/68/EWG - Ochrona wód gruntowych przed zanieczyszczeniami niektórymi groźnymi substancjami - Dyrektywa 91/271/EWG - Oczyszczanie ścieków komunalnych - Dyrektywa 91/676/EWG - Ochrona wód przed zanieczyszczeniem azotanami pochodzącymi z produkcji rolniczej - Zanieczyszczenie wywołane przez gospodarstwo hodowli świń)
   (2005/C 271/01)
   Język postępowania: hiszpański
   W sprawie C-416/02, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 19 listopada 2002 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: G. Valero Jordana) popierana przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (pełnomocnicy: K. Manji, a następnie C. White, wspierani przez D. Wyatta, QC) przeciwko Królestwu Hiszpanii (pełnomocnik: N. Díaz Abad), Trybunał (trzecia izba), w składzie: A. Rosas, prezes izby, J.-P. Puissochet (sprawozdawca), S. von Bahr, U. Lõhmus i A. Ó Caoimh, sędziowie, rzecznik generalny: C. Stix-Hackl, sekretarz: M. M. Ferreira, główny administrator, wydał w dniu 8 września 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Nie zapewniwszy, by ścieki komunalne pochodzące z aglomeracji Vera poddane były oczyszczaniu, o którym mowa w art. 5 ust. 2 dyrektywy Rady 91/271 z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych, tj. oczyszczaniu bardziej rygorystycznemu, niż przewidziane w art. 4 tej dyrektywy oraz nie zakwalifikowawszy Rambla de Mojácar jako strefy podatnej z naruszeniem przepisów art. 3 ust. 1, 2 i 4 dyrektywy Rady 91/676/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r. dotyczącej ochrony wód przed zanieczyszczeniami powodowanymi przez azotany pochodzenia rolniczego Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy ww. dyrektyw.

               2)

               W pozostałej części skarga zostaje oddalona.

               3)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone dwiema trzecimi wszystkich kosztów. Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona pozostałymi kosztami w wysokości jednej trzeciej.

               4)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokrywa koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 31 z 8.2.2003


title: Sprawa T-139/14: Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2014 r. – PT Wilmar Bioenergi Indonesia i PT Wilmar Nabati Indonesia przeciwko Radzie

text:
               19.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/26

         Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2014 r. – PT Wilmar Bioenergi Indonesia i PT Wilmar Nabati Indonesia przeciwko Radzie
   (Sprawa T-139/14)
   2014/C 151/34
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: PT Wilmar Bioenergi Indonesia (Kodya Dumai, Indonezja) i PT Wilmar Nabati Indonesia (Medan, Indonezja) (przedstawiciel: adwokat P. Vander Schueren)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1194/2013 z dnia 19 listopada 2013 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz biodiesla pochodzącego z Argentyny i Indonezji (Dz.U. 2013 L 315, s. 2), w zakresie w jakim nakłada na stronę skarżącą cło antydumpingowe, oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jedenaście zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy, zgodnie z którym instytucje UE działały niezgodnie z rozporządzeniem podstawowym (1), gdyż koszty nie zostały obliczone na podstawie zapisów producentów eksporterów w odniesieniu do produktu objętego dochodzeniem oraz producentów objętych dochodzeniem.

               2.

               Zarzut drugi, zgodnie z którym doszło do naruszenia rozporządzenia podstawowego, gdyż konstruowana wartość normalna obejmuje koszty niezwiązane z produkcją i sprzedażą odnośnego produktu.

               3.

               Zarzut trzeci, w którym podniesione zostało, że Komisja UE działała niezgodnie z rozporządzeniem podstawowym uwzględniając koszty oparte na międzynarodowych cenach referencyjnych zamiast koszty w państwie pochodzenia (Indonezja).

               4.

               Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia rozporządzenia podstawowego w zakresie w jakim doszło do konstruowania wartości normalnej w braku szczególnej sytuacji rynkowej produktu objętego postępowaniem.

               5.

               Zarzut piąty, w którym podniesione zostało, że art. 2 ust. 5 rozporządzenia podstawowego nie znajduje zastosowania z uwagi na niezgodność z art. 2.2.2 ust. 1 porozumienia antydumpingowego WTO, w sytuacji gdy art. 2 ust. 5 umożliwia odstępstwo od obowiązku wykorzystania kosztu produkcji w kraju pochodzenia przy konstruowaniu wartości normalnej.

               6.

               Zarzut szósty, w którym podniesione zostało, że rozporządzenie Rady nr 1194/2013 obarczone jest oczywistym błędem w ocenie prawnej i faktycznej, gdyż cena rzeczywiście zapłacona przez producentów biodiesla za surowy olej palmowy (CPO) nie jest regulowana przez rząd, tak że rzeczywiście zapłacona cena może być odrzucona.

               7.

               Zarzut siódmy zgodnie, z którym rozporządzenie Rady nr 1194/2013 narusza rozporządzenie podstawowe, gdyż w braku należytego uwzględnienia różnic wpływających na porównywalność cen, nie dokonano rzetelnego porównania między normalną wartością a ceną eksportową.

               8.

               Zarzut ósmy oparty na oczywistym błędzie w ocenie przy zastosowaniu dostosowania kosztu poprzez posłużenie się niewłaściwym surowcem w przypadku skarżących.

               9.

               Zarzut dziewiąty, zgodnie z którym rozporządzenie Rady nr 1194/2013 obarczone jest oczywistym błędem w ocenie z uwagi na dokonanie dostosowania kosztu CPO dostarczonego przez powiązanych producentów CPO jako niezgodnego z uczciwą konkurencją bez badania, lecz wyłącznie na podstawie domniemanego wpływu podatku wywozowego na ceny CPO.

               10.

               Zarzut dziesiąty, oparty na fakcie, że rozporządzenie nr 1194/2013 jest oparte na oczywistym błędzie w ocenie z uwagi na (i) odrzucenie wykorzystania krajowej marży zysku sprzedaży produktów należących do tej samej ogólnej kategorii co biodiesel na tej podstawie, że taka sprzedaż nie została dokonana w zwykłym obrocie handlowym (ii) dokonanie oceny zasadności marży zysku na podstawie długoterminowej zamiast krótkoterminowej lub średnioterminowej stopy oprocentowania pożyczek.

               11.

               Zarzut jedenasty, w którym podniesione zostało, że rozporządzenie Rady nr 1194/2013 jest oparte na oczywistym błędzie w ocenie z uwagi na odrzucenie określenia rozsądnej marży zysku na podstawie twierdzenia, iż wykorzystanie stopy zwrotu kapitału dla tego określenia jest nieistotne dla przedsiębiorstw handlowych, gdyż są one przedsiębiorstwami usługowymi, które nie dokonują istotnych inwestycji kapitałowych, co błędnie pomija fakt, że przedsiębiorstwa handlowe muszą posiadać kapitał obrotowy w celu prowadzenia działalności handlowej.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 343, s. 51), zwane dalej „rozporządzeniem podstawowym”.


title: Sprawa C-260/07: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 2 kwietnia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Barcelona — Hiszpania) — Pedro IV Servicios, S.L. przeciwko Total España SA (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Artykuł 81 WE — Umowa o wyłączną dostawę paliw silnikowych i innych paliw — Wyłączenie — Rozporządzenie (EWG) nr 1984/83 — Artykuł 12 ust. 2 — Rozporządzenie (EWG) nr 2790/1999 — Artykuł 4 lit. a) i art. 5 lit. a) — Okres wyłączenia — Ustalanie ceny detalicznej)

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/3

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 2 kwietnia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Barcelona — Hiszpania) — Pedro IV Servicios, S.L. przeciwko Total España SA
   (Sprawa C-260/07) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Artykuł 81 WE - Umowa o wyłączną dostawę paliw silnikowych i innych paliw - Wyłączenie - Rozporządzenie (EWG) nr 1984/83 - Artykuł 12 ust. 2 - Rozporządzenie (EWG) nr 2790/1999 - Artykuł 4 lit. a) i art. 5 lit. a) - Okres wyłączenia - Ustalanie ceny detalicznej)
   2009/C 141/04
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Audiencia Provincial de Barcelona

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Pedro IV Servicios, S.L.

      Strona pozwana: Total España SA

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Audiencia Provincial de Barcelona — Wykładnia art. 81 ust. 1 lit. a) WE, motywu ósmego i art. 10, art. 12 ust. 1 lit. c) i ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1984/83 z dnia 22 czerwca 1983 r. sprawie stosowania art. 85 ust. 3 traktatu do kategorii porozumień w spr. wyłącznego zakupu (Dz.U. L 173, s.5) oraz art. 4 lit. a) i art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2790/1999 z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie stosowania art. 81 ust. 3 Traktatu do kategorii porozumień wertykalnych i praktyk uzgodnionych(Dz.U. L 336, s. 21) — Porozumienie o wyłączności dystrybucji paliw silnikowych i innych paliw między dostawcą a podmiotem prowadzącym stację paliw — Konieczność posiadania przez dostawcę statusu właściciela terenu i urządzeń stacji paliw lub wystarczający charakter innych tytułów prawnych upoważniających do wynajmu stacji paliw odsprzedawcy będącemu właścicielem terenu stacji — Ograniczenie swobody odsprzedawcy w ustalaniu ceny sprzedaży

      Sentencja

               1)

               Artykuł 12 ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1984/83 z dnia 22 czerwca 1983 r. w sprawie zastosowania art. [81] ust. 3 traktatu do kategorii porozumień w sprawie wyłącznego zakupu, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1582/97 z dnia 30 lipca 1997 r., należy interpretować w ten sposób, że w celu stosowania przewidzianego w nim odstępstwa przepis ten nie wymaga, by dostawca był właścicielem terenu, na którym wybudował stację paliw, którą wydzierżawia odsprzedawcy.

               2)

               Artykuł 5 lit. a) rozporządzenia Komisji (WE) nr 2790/1999 z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie stosowania art. 81 ust. 3 traktatu do kategorii porozumień wertykalnych i praktyk uzgodnionych należy interpretować w ten sposób, że w celu stosowania przewidzianego w nim odstępstwa przepis ten zawiera wymóg, aby dostawca był właścicielem zarówno stacji paliw, którą wydzierżawia odsprzedawcy, jak i terenu, na którym stację wybudowano, lub — w przypadku gdy nie jest on jej właścicielem — aby dzierżawił ją od stron trzecich niezwiązanych z odsprzedawcą.

               3)

               Klauzule umowne odnoszące się do cen detalicznych produktów, takie jak klauzule będące przedmiotem sprawy przed sądem krajowym, mogą być objęte wyłączeniami grupowymi przewidzianymi w rozporządzeniu nr 1984/83, zmienionym rozporządzeniem nr 1582/97, oraz w rozporządzeniu nr 2790/1999, w sytuacji gdy dostawca ogranicza się do narzucenia maksymalnej ceny sprzedaży albo do zalecenia ceny sprzedaży i tym samym odsprzedawca ma realną możliwość ustalenia ceny detalicznej. Natomiast klauzule takie nie mogą być objęte tymi wyłączeniami, jeśli prowadzą — bezpośrednio lub za pomocą środków pośrednich lub ukrytych — do ustalenia ceny detalicznej albo narzucenia minimalnej ceny sprzedaży przez dostawcę. Do sądu krajowego należy ustalenie, czy odsprzedawca nie jest ograniczany w ten sposób, z uwzględnieniem wszystkich zobowiązań wynikających z umowy, podjętych w danym kontekście gospodarczym i prawnym, jak również postępowania stron sprawy przed sądem krajowym.

      (1)  Dz.U. C 183 z 4.8.2007.


title: Sprawa T-439/10: Skarga wniesiona w dniu 24 września 2010 r. — Fulmen przeciwko Radzie

text:
               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/34

         Skarga wniesiona w dniu 24 września 2010 r. — Fulmen przeciwko Radzie
   (Sprawa T-439/10)
   ()
   2010/C 328/58
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Fulmen (Teheran, Iran) (przedstawiciel: adwokat A. Kronshagen)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności punktu 11 części IB załącznika do rozporządzenia Rady (UE) nr 668/2010 z dnia 26 lipca 2010 r. w dotyczącego środków ograniczających wobec Iranu oraz decyzji Rady z dnia 26 lipca 2010 r. w zakresie, w jakim dotyczy skarżącej

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona skarżąca domaga się stwierdzenia nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 668/2010 z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie wdrożenia art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 423/2007 (1) oraz decyzji Rady 2010/413 WPZiB (2) w sprawie podjęcia środków ograniczających wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej — w zakresie w jakim nazwa skarżącej została umieszczona w wykazie osób, grup i podmiotów, których fundusze i zasoby gospodarcze zostały zamrożone na podstawie tego przepisu.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja powinna zostać uznana za nieważną z tego powodu, że — na czas jej przyjęcia — żadna mająca znaczenie dla sprawy decyzja pochodząca od właściwego organu nie uzasadnia umieszczenia nazwy skarżącej w wykazie związanych z programem jądrowym lub balistycznym Iranu.
   Strona skarżąca podnosi ponadto naruszenie gwarancji proceduralnych polegające na tym, że zostały naruszone jej prawa do obrony oraz rzetelnego procesu, ponieważ, jej zdaniem:

               —

               Rada nie uzasadniła wystarczająco decyzji o umieszczeniu nazwy strony skarżącej w spornym wykazie;

               —

               decyzja Rady nie została poprzedzona przekazaniem dowodów zgromadzonych przeciwko stronie skarżącej;

               —

               stronie skarżącej nie umożliwono skutecznego przedstawienie jej stanowiska na temat tych dowodów.

      (1)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 668/2010 z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie wdrożenia art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 423/2007 dotyczącego środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 195, s. 25)

      (2)  Decyzja Rady z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylająca wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. L 195, s. 39)


title: Sprawa C-655/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 6 października 2011 r. w sprawie T-176/10 Seven SpA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory),wniesione w dniu 20 grudnia 2011 r. przez Seven for all mankind LLC

text:
               3.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/7

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 6 października 2011 r. w sprawie T-176/10 Seven SpA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory),wniesione w dniu 20 grudnia 2011 r. przez Seven for all mankind LLC
   (Sprawa C-655/11 P)
   2012/C 65/14
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Seven for all mankind LLC (przedstawiciel: A. Gautier-Sauvagnac, adwokat)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 6 października 2011 r., doręczonego dnia 7 października 2011 r. (sprawa T-176/10)

               —

               utrzymanie w mocy decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 28 stycznia 2010 r., doręczonej dnia 15 lutego 2010 r. (sprawa R 1514/2008-2)

               —

               obciążenie Seven SpA własnymi kosztami oraz kosztami postępowania poniesionymi przez Seven for All Mankind w ramach niniejszego postępowania i postępowania przed OHIM.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku na następujących podstawach:

               —

               po pierwsze, Sąd naruszył przepisy procedury, co doprowadziło do naruszenia interesów wnoszącego odwołanie przy badaniu charakteru odróżniającego słowa SEVEN;

               —

               po drugie, Sąd nie spełnił określonych w utrwalonym orzecznictwie wymogów przy badaniu pojęcia podobieństwa znaków towarowych, o którym mowa w art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia(WE) nr 207/2009 oraz nie uwzględnił wszystkich czynników istotnych w okolicznościach niniejszej sprawy.


title: Sprawa T-497/08: Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2008 r. — Ryanair Ltd przeciwko Komisji

text:
               7.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/42

         Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2008 r. — Ryanair Ltd przeciwko Komisji
   (Sprawa T-497/08)
   (2009/C 32/81)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Ryanair Ltd (Dublin, Irlandia) (przedstawiciele: E. Vahida, I. Metaxas-Maragkidis, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, zgodnie z art. 230 i 231 WE, że dorozumiana decyzja Komisji odmawiająca dostępu do dokumentów, których udostępnienia zażądała skarżąca we wniosku z dnia 25 czerwca 2008 r., jest nieważna;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą; oraz

               —

               podjęcie wszelkich innych działań, jakie Sąd uzna za stosowne.

         Zarzuty i główne argumenty
   W ramach niniejszej skargi skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji Komisji oddalającej wniosek skarżącej, złożony na podstawie rozporządzenia nr 1049/2001 (1), o udostępnienie dokumentów dotyczących postępowania w sprawie pomocy państwa odnoszącego się do domniemanej pomocy państwa udzielonej poprzez zawarcie umowy z operatorem portu lotniczego Frankfurt Hahn.
   Zarzuty i główne argumenty podniesione przez skarżącą są podobne do tych, które podniesiono w sprawie T-494/08 Ryanair przeciwko Komisji.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, Dz.U. L 145, s. 43.


title: Sprawa C-65/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 6 lutego 2017 r. – Oftalma Hospital Srl/C.I.O.V. – Commissione Istituti Ospitalieri Valdesi, Regione Piemonte

text:
               8.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 144/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 6 lutego 2017 r. – Oftalma Hospital Srl/C.I.O.V. – Commissione Istituti Ospitalieri Valdesi, Regione Piemonte
   (Sprawa C-65/17)
   (2017/C 144/33)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Corte suprema di cassazione

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Oftalma Hospital Srl

      Strona pozwana: C.I.O.V. – Commissione Istituti Ospitalieri Valdesi, Regione Piemonte

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 9 dyrektywy Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. (1) stanowiący, że zamówień, których przedmiotem są usługi wymienione w załączniku I B udziela się zgodnie z art. 14 i 16, należy interpretować w ten sposób, że owe zamówienia podlegają zasadom swobody przedsiębiorczości i świadczenia usług, równego traktowania, zakazowi dyskryminacji ze względu na przynależność państwową oraz zasadom przejrzystości i niedyskryminacji, o których mowa w art. 43, 49 i 86 [WE]?

               2)

               W przypadku, gdyby odpowiedź na pierwsze pytanie była twierdząca, czy art. 27 dyrektywy 92/50/EWG, który stanowi, że w przypadku, gdy instytucja zamawiająca udziela zamówienia w procedurze negocjacyjnej, liczba kandydatów dopuszczonych do negocjacji nie może być mniejsza niż trzech, pod warunkiem, że liczba odpowiednich kandydatów jest wystarczająca, należy interpretować w ten sposób, że przepis ten znajduje także zastosowanie do zamówień, których przedmiotem są usługi wymienione w załączniku I B do dyrektywy?

               3)

               Czy art. 27 dyrektywy 92/50/EWG, który stanowi, że w przypadku, gdy instytucja zamawiająca udziela zamówienia w procedurze negocjacyjnej, liczba kandydatów dopuszczonych do negocjacji nie może być mniejsza niż trzech, pod warunkiem, że liczba odpowiednich kandydatów jest wystarczająca, stoi na przeszkodzie obowiązywaniu przepisu prawa krajowego, który w stosunku do zamówień publicznych udzielonych w okresie przed wydaniem dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. (2), których przedmiotem są usługi wymienione w załączniku I B do dyrektywy 92/50/EWG, nie zapewnia otwarcia rynku na konkurencję w sytuacji zastosowania procedury negocjacyjnej?

      (1)  Dyrektywa Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnosząca się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi (Dz.U. L 209, s. 1).

      (2)  Dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, s. 114).


title: Sprawa T-653/11: Wyrok Sądu z dnia 13 listopada 2014 r. – Jaber przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii — Zamrożenie funduszy — Skarga o stwierdzenie nieważności — Termin do wniesienia skargi — Częściowa niedopuszczalność — Interes prawny — Ciężar dowodu — Dostosowanie w czasie skutków stwierdzenia nieważności)

text:
               12.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/22

         Wyrok Sądu z dnia 13 listopada 2014 r. – Jaber przeciwko Radzie
   (Sprawa T-653/11) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii - Zamrożenie funduszy - Skarga o stwierdzenie nieważności - Termin do wniesienia skargi - Częściowa niedopuszczalność - Interes prawny - Ciężar dowodu - Dostosowanie w czasie skutków stwierdzenia nieważności))
   (2015/C 007/28)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Aiman Jaber (Lattakia, Syria) (przedstawiciele: adwokaci M. Ponsard, D. Amaudruz i A. Boesch)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: B. Driessen i S. Kyriakopoulou, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady 2011/273/WPZiB z dnia 9 maja 2011 r. w sprawie środków ograniczających wobec Syrii (Dz.U. L 121, s. 11), rozporządzenia Rady (UE) nr 442/2011 z dnia 9 maja 2011 r. dotyczącego środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii; (Dz.U. L 121, s. 1), decyzji wykonawczej Rady 2011/302/WPZiB z dnia 23 maja 2011 r. dotyczącej wykonania decyzji 2011/273 (Dz.U. L 136, s. 91), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 504/2011 z dnia 23 maja 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia nr 442/2011 (Dz.U. L 136, s. 45), decyzji wykonawczej Rady 2011/367/WPZiB z dnia 23 czerwca 2011 r. dotyczącej wykonania decyzji 2011/273 (Dz.U. L 164, s. 14), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 611/2011 z dnia 23 czerwca 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 442/2011 (Dz.U. L 164, s. 1), decyzji wykonawczej Rady2011/488/WPZiB z dnia 1 sierpnia 2011 r. dotyczącej wykonania decyzji 2011/273 (Dz.U. L 199, s. 74 ), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 755/2011 z dnia 1 sierpnia 2011 dotyczącego wdrożenia rozporządzenia nr 442/2011 (Dz.U. L 199, s. 33), decyzji wykonawczej Rady 2011/515/WPZiB z dnia 23 sierpnia 2011 r. dotyczącej wykonania decyzji 2011/273 (Dz.U. L 218, s. 20), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 843/2011 z dnia 23 sierpnia 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia nr 442/2011 (Dz.U. L 218, s. 1), decyzji Rady 2011/522/WPZiB z dnia 2 września 2011 r. zmieniającej decyzję 2011/273 (Dz.U. L 228, s. 16), rozporządzenia Rady (UE) nr 878/2011 z dnia 2 września 2011 r. zmieniającego rozporządzenie nr 442/2011 (Dz.U. L 228, s. 1), decyzji Rady 2011/628/WPZiB z dnia 23 września 2011 r. zmieniającej decyzję 2011/273 (Dz.U. L 247, s. 17), rozporządzenia Rady (UE) nr 950/2011 z dnia 23 września 2011 r. zmieniającego rozporządzenie nr 442/2011 (Dz.U. L 247, s. 3), decyzji Rady 2011/684/WPZiB z dnia 13 października 2011 r. zmieniającej decyzję 2011/273 (Dz.U. L 269, s. 33), rozporządzenia Rady (UE) nr 1011/2011 z dnia 13 października 2011 r. zmieniającego rozporządzenie nr 442/2011 (Dz.U. L 269, s. 18), decyzji Rady 2011/735/WPZiB z dnia 14 listopada 2011 r. zmieniającej decyzję 2011/273 (Dz.U L 296, s. 53), decyzji wykonawczej Rady 2011/736/WPZiB z dnia 14 listopada 2011 r. dotyczącej wykonania decyzji 2011/273 (Dz.U. L 296, s. 55), rozporządzenia Rady (UE) nr 1150/2011 z dnia 14 listopada 2011 r. zmieniającego rozporządzenie nr 442/2011 (Dz.U. L 296, s. 1), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1151/2011 z dnia 14 listopada 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia nr 442/2011 (Dz.U. L 296, s. 3 ), decyzji Rady 2011/782/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. w sprawie środków ograniczających wobec Syrii i uchylenia decyzji 2011/273 (Dz.U. L 319, s. 56), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1244/2011 z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia nr 442/2011 (Dz.U L 319, s. 8), rozporządzenia Rady (UE) nr 36/2012 z dnia 18 stycznia 2012 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii oraz uchylającego rozporządzenie nr 442/2011 (Dz.U. L 16, s. 1), decyzji Rady 2012/206/WPZiB z dnia 23 kwietnia 2012 r. zmieniającej decyzję 2011/782 (Dz.U. L 110, s. 36), decyzji wykonawczej Rady 2012/256/WPZiB z dnia 14 maja 2012 r. dotyczącej wykonania decyzji Rady 2011/782 (Dz.U. L 126, s. 9 ), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 410/2012 z dnia 14 maja 2012 r. dotyczącego wykonania art. 32 ust. 1 rozporządzenia nr 36/2012 (Dz.U. L 126, s. 3), rozporządzenia Rady (UE) nr 509/2012 z dnia 15 czerwca 2012 r. zmieniającego rozporządzenie nr 36/2012 (Dz.U. L 156, s. 10), decyzji Rady 2012/322/WPZiB z dnia 20 czerwca 2012 r. zmieniającej decyzję 2011/782 (Dz.U. L 165, s. 45), decyzji wykonawczej Rady 2012/335/WPZiB z dnia 25 czerwca 2012 r. dotyczącej wykonania decyzji Rady 2011/782 (Dz.U. L 165, s. 80 ), rozporządzenia wykonawczego Rady 2012/544/WPZiB z dnia 25 czerwca 2012 r. dotyczącego wykonania art. 32 ust. 1 rozporządzenia nr 36/2012 (Dz.U. L 165, s. 20), rozporządzenia Rady (UE) nr 545/2012 z dnia 25 czerwca 2012 r. zmieniającego rozporządzenie nr 36/2012 (Dz.U. L 165, s. 23), decyzji Rady 2012/420/WPZiB z dnia 23 lipca 2012 r. zmieniającej decyzję 2011/782 (Dz.U. L 196, s. 59 ), decyzji wykonawczej Rady 2012/424/WPZiB z dnia 23 lipca 2012 r. dotyczącej wykonania decyzji 2011/782 (Dz.U. L 196, s. 81), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 673/2012 z dnia 23 lipca 2012 r. dotyczącego wykonania art. 32 ust. 1 rozporządzenia nr 36/2012 (Dz.U. L 196, s. 8), decyzji Rady 2012/739/WPZiB z dnia 29 listopada 2012 r. dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii i uchylającej decyzję 2011/782 (Dz.U L 330, s. 21), decyzji wykonawczej Rady 2013/185/WPZiB z dnia 22 kwietnia 2013 r. w sprawie wykonania decyzji Rady 2012/739 (Dz.U. L 111, s. 77), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 363/2013 z dnia 22 kwietnia 2013 r. w sprawie wykonania rozporządzenia nr 36/2012 (Dz.U. L 111, s. 1 ) oraz decyzji Rady 2013/255/WPZiB z dnia 31 maja 2013 r. dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. L 147, s. 14) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego.

      Sentencja

               1)

               Ponieważ skarga została wniesiona po terminie, zostaje odrzucona jako niedopuszczalna w zakresie, w jakim ma ona na celu stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady2011/488/WPZiB z dnia 1 sierpnia 2011 r. dotyczącej wykonania decyzji 2011/273/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Syrii i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 755/2011 z dnia 1 sierpnia 2011 dotyczącego wdrożenia rozporządzenia (UE) nr 442/2011 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii.

               2)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna w zakresie, w jakim jej celem jest stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/273/WPZiB z dnia 9 maja 2011 r. w sprawie środków ograniczających wobec Syrii, rozporządzenia Rady (UE) nr 442/2011 z dnia 9 maja 2011 r. dotyczącego środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii, decyzji wykonawczej Rady 2011/302/WPZiB z dnia 23 maja 2011 r. dotyczącej wykonania decyzji 2011/273,decyzji wykonawczej Rady 2011/367/WPZiB z dnia 23 czerwca 2011 r. dotyczącej wykonania decyzji 2011/273, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 504/2011 z dnia 23 maja 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia nr 442/2011, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 611/2011 z dnia 23 czerwca 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia nr 442/2011, decyzji wykonawczej Rady 2011/515/WPZiB z dnia 23 sierpnia 2011 r. dotyczącej wykonania decyzji 2011/273, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 843/2011 z dnia 23 sierpnia 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia nr 442/2011, decyzji Rady 2011/522/WPZiB z dnia 2 września 2011 r. zmieniającej decyzję 2011/273, rozporządzenia Rady (UE) nr 878/2011 z dnia 2 września 2011 r. zmieniającego rozporządzenie nr 442/2011, decyzji Rady 2011/628/WPZiB z dnia 23 września 2011 r. zmieniającej decyzję 2011/273, rozporządzenia Rady (UE) nr 950/2011 z dnia 23 września 2011 r. zmieniającego rozporządzenie nr 442/2011, decyzji Rady 2011/684/WPZiB z dnia 13 października 2011 r. zmieniającej decyzję 2011/273, rozporządzenia Rady (UE) nr 1011/2011 z dnia 13 października 2011 r. zmieniającego rozporządzenie nr 442/2011, decyzji Rady 2011/735/WPZiB z dnia 14 listopada 2011 r. zmieniającej decyzję 2011/273, decyzji wykonawczej Rady 2011/736/WPZiB z dnia 14 listopada 2011 r. dotyczącej wykonania decyzji 2011/273, rozporządzenia Rady (UE) nr 1150/2011 z dnia 14 listopada 2011 r. zmieniającego rozporządzenie Rady nr 442/2011, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1151/2011 z dnia 14 listopada 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia nr 442/2011, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1244/2011 z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia nr 442/2011; decyzji Rady 2012/206/WPZiB z dnia 23 kwietnia 2012 r. zmieniającej decyzję 2011/782/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Syrii, decyzji wykonawczej Rady 2012/256/WPZiB z dnia 14 maja 2012 r. dotyczącej wykonania decyzji Rady 2011/782/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Syrii, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 410/2012 z dnia 14 maja 2012 r. dotyczącego wykonania art. 32 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii, rozporządzenia Rady (UE) nr 509/2012 z dnia 15 czerwca 2012 r. zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii, decyzji Rady 2012/322/WPZiB z dnia 20 czerwca 2012 r. zmieniającej decyzję 2011/782/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Syrii, decyzji wykonawczej Rady 2012/335/WPZiB z dnia 25 czerwca 2012 r. dotyczącej wykonania decyzji Rady 2011/782/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Syrii, rozporządzenia wykonawczego Rady 2012/544/WPZiB z dnia 25 czerwca 2012 r. dotyczącego wykonania art. 32 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii, rozporządzenia Rady (UE) nr 545/2012 z dnia 25 czerwca 2012 r. zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 673/2012 z dnia 23 lipca 2012 r. dotyczącego wykonania art. 32 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii, decyzji Rady 2012/420/WPZiB z dnia 23 lipca 2012 r. zmieniającej decyzję 2011/782/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Syrii oraz decyzji wykonawczej Rady 2012/424/WPZiB z dnia 23 lipca 2012 r. dotyczącej wykonania decyzji 2011/782/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Syrii, ponieważ akty te nie dotyczą Aimana Jabera.

               3)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone w zakresie, w jakim ma ono na celu stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/782/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. w sprawie środków ograniczających wobec Syrii i uchylenia decyzji 2011/273, decyzji Rady 2012/739/WPZiB z dnia 29 listopada 2012 r. dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii i uchylającej decyzję 2011/782 oraz decyzji wykonawczej Rady 2013/185/WPZiB z dnia 22 kwietnia 2013 r. w sprawie wykonania decyzji Rady 2012/739, ponieważ akty te zostały uchylone i zastąpione.

               4)

               Stwierdza się nieważność w zakresie, w jakim akty te dotyczą A. Jabera:

                           —

                           rozporządzenia Rady (UE) nr 36/2012 z dnia 18 stycznia 2012 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii oraz uchylającego rozporządzenie nr 442/2011;

                           —

                           rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 363/2013 z dnia 22 kwietnia 2013 r. w sprawie wykonania rozporządzenia nr 36/2012;

                           —

                           decyzji Rady 2013/255/WPZiB z dnia 31 maja 2013 r. dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii.

               5)

               Skutki decyzji i rozporządzeń, których nieważność stwierdzono, zostają utrzymane w mocy wobec A. Jabera do chwili upływu terminu do wniesienia odwołania albo, jeśli odwołanie zostanie wniesione w tym terminie, do czasu ewentualnego oddalenia odwołania.

               6)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty oraz jedną trzecią kosztów poniesionych przez A. Jabera.

               7)

               A. Jaber pokrywa dwie trzecie własnych kosztów.

      (1)  Dz.U. C 58 z 25.2.2012.


title: Sprawa C-166/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský soud v Praze (Republika Czeska) w dniu 3 kwietnia 2012 r. — Radek Časta przeciwko České správě sociálního zabezpečení

text:
               7.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 200/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský soud v Praze (Republika Czeska) w dniu 3 kwietnia 2012 r. — Radek Časta przeciwko České správě sociálního zabezpečení
   (Sprawa C-166/12)
   2012/C 200/09
   Język postępowania: czeski

      Sąd krajowy

   Krajský soud v Praze (sąd wojewódzki w Pradze)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Radek Časta

      Strona pozwana: Česká správa sociálního zabezpečení (czeski zakład ubezpieczeń społecznych)

      Pytania prejudycjalne

               1)

               W jaki sposób należy rozumieć pojęcie „wartości kapitałowej praw do emerytury”, zawarte w art. 11 ust. 2 załącznika VIIII do rozporządzenia Rady (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68 z dnia 29 lutego 1968 r. ustanawiającego Regulamin pracowniczy urzędników i Warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich (1), w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Rady nr 723/2004 (zwanego dalej „Regulaminem pracowniczym”)? Czy pojęcie to obejmuje poziom praw do emerytury zarówno w formie ekwiwalentu aktuarialnego, jak i w formie zryczałtowanej wartości wykupu, określonych w art. 11 ust. 2 załącznika VIII do Regulaminu pracowniczego w brzmieniu sprzed wejścia w życie rozporządzenia nr 723/2004, czy też należy pojęcie to utożsamić tylko z jednym z tych pojęć, a jeżeli nie, to w jaki sposób różni się ono od tych pojęć?

               2)

               Czy art. 11 ust. 2 załącznika VIII do Regulaminu pracowniczego w związku z art. 4 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej w brzmieniu zmienionym traktatem lizbońskim stoi na przeszkodzie stosowaniu metody wyliczania uprawnień emerytalnych, określonej w § 105a ust. 1 ustawy nr 155/1995 o ubezpieczeniu emerytalnym oraz w rozporządzeniu rządowym nr 586/2006 w sprawie szczegółowych zasad wzajemnego transferu uprawnień emerytalnych z systemem emerytalnym Wspólnot Europejskich? Czy w tym kontekście ma znaczenie, że metoda wyliczania w konkretnym wypadku prowadzi do ustalenia uprawnień emerytalnych podlegających transferowi do systemu emerytalnego UE na poziomie niższym, niż połowa wartości składek odprowadzonych przez urzędnika do krajowego systemu emerytalnego?

               3)

               Czy wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia z dnia 16 grudnia 2004 r. w sprawie C 293/03 Gregorio My przeciwko Office national des pensions (ONP) należy interpretować w ten sposób, że dla potrzeb wyliczania wartości praw do emerytury podlegających transferowi do unijnego systemu emerytalnego na zasadzie metody aktuarialnej zależnej od okresu ubezpieczenia, indywidualna podstawa wyliczenia musi także obejmować okres w którym, przed dniem złożenia wniosku o transfer uprawnień emerytalnych, urzędnik Unii był już objęty unijnym systemem emerytalnym?

      (1)  Dz.U. L 56, s. 1 — wyd. spec. w jęz. polskim rozdz. 1, t. 2, s. 5.


title: Sprawa C-559/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 4 listopada 2016 r. – Birgit Bossen i in./Brussels Airlines

text:
               20.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 4 listopada 2016 r. – Birgit Bossen i in./Brussels Airlines
   (Sprawa C-559/16)
   (2017/C 053/26)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Hamburg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Birgit Bossen, Anja Bossen, Gudula Gräßmann

      Strona pozwana: Brussels Airlines

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 7 ust. 1 zdanie 2 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1) należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „odległości” oznacza jedynie ustalaną w oparciu o metodę ortodromiczną bezpośrednią odległość pomiędzy miejscem odlotu i ostatnim miejscem przylotu i to bez względu na rzeczywiście przebytą trasę?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91, Dz.U. L 46, s.1.


title: Sprawa C-178/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Belgia) w dniu 15 maja 2009 r. — Action et défense de l'environnement de la Vallée de la Senne et de ses affluents ASBL (ADESA), Réserves naturelles RNOB ASBL, Stéphane Banneux, Zénon Darquenne przeciwko Région wallonne

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/31

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Belgia) w dniu 15 maja 2009 r. — Action et défense de l'environnement de la Vallée de la Senne et de ses affluents ASBL (ADESA), Réserves naturelles RNOB ASBL, Stéphane Banneux, Zénon Darquenne przeciwko Région wallonne
   (Sprawa C-178/09)
   2009/C 180/52
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Conseil d'État (Belgique)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Action et défense de l'environnement de la Vallée de la Senne et de ses affluents ASBL (ADESA), Réserves naturelles RNOB ASBL, Stéphane Banneux, Zénon Darquenne

      Strona pozwana: Région wallonne

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 1.5 dyrektywy 85/337/EWG w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (1) winien być interpretowany w ten sposób, iż wyklucza on ze swego zakresu zastosowania akty ustawodawcze — takie jak dekret Regionu Walonii z dnia 17 lipca 2008 r. w sprawie kilku pozwoleń, których wydanie uzasadnione jest nadrzędnymi względami interesu ogólnego — które ograniczają się do stwierdzenia istnienia „oczywistych nadrzędnych względów interesu ogólnego”, przemawiających za wydaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, pozwolenie środowiskowe oraz poszczególne pozwolenia dotyczące czynności i robót wymienionych w akcie ustawodawczym i które „zatwierdzają” pozwolenia, w przypadku których stwierdzone jest istnienie „oczywistych nadrzędnych względów interesu ogólnego”?

               2)

                           a)

                           Czy art. 1, 5, 6, 7, 8 i 10a dyrektywy 85/337/EWG zmienionej dyrektywą Rady 97/11/WE (2) oraz dyrektywą 2003/35/WE (3) Parlamentu Europejskiego i Rady wykluczają możliwość, aby w danym systemie prawnym pozwolenie na zrealizowanie przedsięwzięcia, w przypadku którego wymagane jest przeprowadzenie oceny jego wpływu na środowisko naturalne było wydawane w drodze aktu ustawodawczego, który nie jest zaskarżalny w procedurze odwoławczej przed sądem lub innym niezależnym i bezstronnym organem ustanowionym przez prawo, pozwalającej zakwestionować materialną i proceduralną legalność decyzji przyznającej uprawnienie do realizacji tego przedsięwzięcia?

                           b)

                           Czy art. 9 konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, zawartej w dniu 25 czerwca 1998 r. i zatwierdzonej przez Wspólnotę Europejską decyzją Rady 2005/370/WE z dnia 17 lutego 2005 r. (4) należy interpretować w ten sposób, iż nakłada on na państwa członkowskie obowiązek zapewnienia dostępu do procedury odwoławczej przed sądem lub innym niezależnym i bezstronnym organem ustanowionym przez prawo, umożliwiającej zakwestionowanie materialnej i proceduralnej legalności decyzji, aktów lub zaniechań objętych przepisami art. 6 w każdej kwestii z zakresu przepisów prawa materialnego i przepisów proceduralnych regulujących wydawanie pozwoleń na realizację przedsięwzięć, w przypadku których wymagana jest ocena ich wpływu na środowisko naturalne?

                           c)

                           Czy w świetle konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, zawartej w dniu 25 czerwca 1998 r. i zatwierdzonej przez Wspólnotę Europejską decyzją Rady 2005/370/WE z dnia 17 lutego 2005 r., art. 10a dyrektywy 85/337/EWG, zmienionej dyrektywą 2003/35/WE, należy interpretować w ten sposób, iż nakłada on na państwa członkowskie obowiązek zapewnienia dostępu do procedury odwoławczej przed sądem lub innym niezależnym i bezstronnym organem ustanowionym przez prawo, umożliwiającej zakwestionowanie materialnej i proceduralnej legalności decyzji, aktów lub zaniechań, zarówno w zakresie przepisów prawa materialnego, jak i przepisów proceduralnych regulujących wydawanie pozwoleń na realizację przedsięwzięć, w przypadku których wymagana jest ocena ich wpływu na środowisko naturalne?

      (1)  Dyrektywa Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz.U. L 175, s. 40).

      (2)  Dyrektywa Rady 97/11/WE z dnia 3 marca 1997 r. zmieniająca dyrektywę 85/337/EWG w sprawie oceny wpływu wywieranego przez niektóre publiczne i prywatne przedsięwzięcia na środowisko (Dz.U. L 73, s. 5).

      (3)  Dyrektywa 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. przewidująca udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w zakresie środowiska oraz zmieniająca w odniesieniu do udziału społeczeństwa i dostępu do wymiaru sprawiedliwości dyrektywy Rady 85/337/EWG i 96/61/WE — Oświadczenie Komisji (Dz.U. L 156, s. 17).

      (4)  Decyzja Rady 2005/370/WE z dnia 17 lutego 2005 r. w sprawie zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska (Dz.U. L 124, s.1).


title: Sprawa C-668/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret (Dania) w dniu 14 grudnia 2015 r. – Jyske Finans A/S/Ligebehandlingsnævnet, działająca w imieniu Ismara Huskica

text:
               22.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret (Dania) w dniu 14 grudnia 2015 r. – Jyske Finans A/S/Ligebehandlingsnævnet, działająca w imieniu Ismara Huskica
   (Sprawa C-668/15)
   (2016/C 068/31)
   Język postępowania: duński

      Sąd odsyłający

   Vestre Landsret

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Jyske Finans A/S

      Druga strona postępowania: Ligebehandlingsnævnet, działająca w imieniu Ismara Huskica

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zakaz bezpośredniej dyskryminacji ze względu na pochodzenie etniczne ustanowiony w art. 2 ust. 2 lit. a) dyrektywy Rady 2000/43/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. wprowadzającej w życie zasadę równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne (1) należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie praktyce takiej jak rozpatrywana w niniejszej sprawie, zgodnie z którą to praktyką osoby znajdujące się w porównywalnej sytuacji urodzone poza krajami nordyckimi, państwem członkowskim, Szwajcarią i Liechtensteinem są traktowane mniej korzystnie niż osoby urodzone w krajach nordyckich, państwach członkowskich, Szwajcarii i Liechtensteinie?

               2)

               W razie udzielania na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej: czy taka praktyka powoduje zatem pośrednią dyskryminację ze względu na pochodzenie etniczne w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. b) dyrektywy Rady 2000/43/WE – chyba że jest ona obiektywnie uzasadniona legalnym celem, a środki mające służyć osiągnięciu tego celu są odpowiednie i konieczne?

               3)

               W razie udzielania na pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej: czy taka praktyka może co do zasady być uzasadniona jako odpowiedni i konieczny sposób realizacji środków wzmożonej należytej staranności wobec klienta, o których mowa w art. 13 dyrektywy 2005/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie przeciwdziałania korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu (2)?

      (1)  Dz.U. L 180, s. 22.

      (2)  Dz.U. L 309, s. 15.


title: Sprawa C-291/10: Skarga wniesiona w dniu 11 czerwca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej

text:
               14.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/28

         Skarga wniesiona w dniu 11 czerwca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-291/10)
   ()
   2010/C 221/45
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (Przedstawiciele: M. van Beek i S. Mormoni, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, niezbędnych dla zastosowania się do dyrektywy Rady 2005/47/WE (1) z dnia 18 lipca 2005 r. w sprawie umowy między Stowarzyszeniem Kolei Europejskich (CER) a Europejską Federacją Pracowników Transportu (ETF) w sprawie niektórych aspektów warunków pracy pracowników wykonujących pracę w trasie uczestniczących w świadczeniu interoperacyjnych usług transgranicznych w sektorze kolejowym, a w każdym razie nie powiadamiając Komisji o ich ustanowieniu, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom które na niej ciążą na mocy art. 5 tej dyrektywy.

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin transpozycji dyrektywy 2005/47/WE upłynął w dniu 26 lipca 2008 r.

      (1)  Dz.U. L 195, s. 15.


title: Sprawa C-514/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Namur (Belgia) w dniu 26 listopada 2008 r. — Atenor Group SA przeciwko państwu belgijskiemu

text:
               7.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Namur (Belgia) w dniu 26 listopada 2008 r. — Atenor Group SA przeciwko państwu belgijskiemu
   (Sprawa C-514/08)
   (2009/C 32/32)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Tribunal de première instance de Namur
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Atenor Group SA

      Strona pozwana: państwo belgijskie
   Pytania prejudycjalne
   Czy art. 4 tiret pierwsze dyrektywy Rady 90/435/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich (1) stoi na przeszkodzie uregulowaniom krajowym ograniczającym możliwość odliczenia dywidend otrzymanych z tytułu dochodów podlegających ostatecznie opodatkowaniu do wystąpienia w spółce dominującej zysku podlegającego opodatkowaniu?

      (1)  Dz.U. L 225, s. 6.


title: Sprawa F-47/14: Skarga wniesiona w dniu 20 maja 2014 r. – ZZ i ZZ przeciwko Komisji

text:
               7.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/47

         Skarga wniesiona w dniu 20 maja 2014 r. – ZZ i ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-47/14)
   2014/C 212/62
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ i ZZ (przedstawiciel: adwokat S. Orlandi)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o przeniesieniu uprawnień emerytalnych skarżących do systemu emerytalnego Unii przy zastosowaniu nowych ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego oraz zasądzenie od Komisji odszkodowania na rzecz skarżących za wyrządzoną im szkodę z uwagi na rozpatrzenie ich wniosków o przeniesienie uprawnień emerytalnych po terminie, która to szkoda wynika z zastosowania ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego z dnia 3 marca 2011 r., a nie ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego z dnia 28 kwietnia 2004 r.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że art. 9 ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego jest niezgodny z prawem i nie znajduje zastosowania;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dni 15 i 24 października 2013 r. w sprawie dodatkowych lat zaliczanych do okresu uprawniającego do emerytury nabytych przez skarżących przed podjęciem służby w ramach przeniesienia ich uprawnień emerytalnych do systemu emerytalnego instytucji Unii Europejskiej na podstawie ogólnych przepisach wykonawczych do art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego z dnia 3 marca 2011 r.;

               —

               zasądzenie od Komisji odszkodowania na rzecz skarżących za wyrządzoną im szkodę z uwagi na rozpatrzenie ich wniosków o przeniesienie uprawnień emerytalnych po terminie, która to szkoda wynika z zastosowania ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego z dnia 3 marca 2011 r., a nie ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego z dnia 28 kwietnia 2004 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-216/10: Wyrok Sądu z dnia 23 listopada 2011 r. — Monster Cable Products przeciwko OHIM — Live Nation (Music) UK (MONSTER ROCK) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego MONSTER ROCK — Wcześniejszy krajowy znak towarowy MONSTERS OF ROCK — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo towarów — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               14.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/13

         Wyrok Sądu z dnia 23 listopada 2011 r. — Monster Cable Products przeciwko OHIM — Live Nation (Music) UK (MONSTER ROCK)
   (Sprawa T-216/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego MONSTER ROCK - Wcześniejszy krajowy znak towarowy MONSTERS OF ROCK - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo towarów - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2012/C 13/25
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Monster Cable Products, Inc. (Brisbane, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci W. Baron von der Osten-Sacken, O. Günzel i A. Wenninger-Lenz)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: R. Pethke, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Live Nation (Music) UK Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: S. Malynicz, barrister, S. Britton i J. Summers, solicitors)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 24 lutego 2010 r. (sprawa R 216/2009-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Live Nation (Music) UK Ltd a Monster Cable Products, Inc.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Monster Cable Products, Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 195 z 17.7.2010.


title: Sprawa C-318/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Belgia) w dniu 2 lipca 2010 r. — SIAT SA przeciwko Państwu belgijskiemu

text:
               11.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/26

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Belgia) w dniu 2 lipca 2010 r. — SIAT SA przeciwko Państwu belgijskiemu
   (Sprawa C-318/10)
   ()
   2010/C 246/44
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour de cassation

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: SIAT SA

      Strona pozwana: Państwo belgijskie

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 49 traktatu WE w wersji mającej zastosowanie w niniejszym przypadku, jako że okoliczności faktyczne leżące u podstaw sporu miały miejsce przed wejściem w życie traktatu lizbońskiego w dniu 1 grudnia 2009 r., powinien być interpretowany w ten sposób, że stoi na przeszkodzie krajowym przepisom prawnym państwa członkowskiego, zgodnie z którymi wynagrodzenie za świadczenia lub usługi nie są uznawane za podlegające odliczeniu koszty uzyskania przychodu, gdy jest wypłacane lub zostaje przyznane bezpośrednio lub pośrednio podatnikowi będącemu rezydentem w innym państwie członkowskim lub zagranicznemu przedsiębiorstwu, które na podstawie przepisów prawnych kraju, w którym mają miejsce zamieszkania lub siedzibę, nie podlegają w nim podatkowi od dochodów lub podlegają w nim z tytułu danych dochodów znacznie korzystniejszemu systemowi opodatkowania niż system, któremu dochody te podlegają w państwie członkowskim, o którego przepisach prawnych jest mowa, chyba że podatnik udowodni wszystkimi możliwymi sposobami prawnymi, że wspomniane wynagrodzenie odpowiada rzeczywistym i uczciwym transakcjom i że nie przekracza normalnych granic, podczas gdy taki dowód nie jest wymagany, by móc odliczyć wynagrodzenie za świadczenia lub usługi wypłacone podatnikowi będącemu rezydentem w tym państwie członkowskim, nawet jeśli ten podatnik nie podlega podatkowi od dochodów lub podlega znacznie korzystniejszemu systemowi opodatkowania niż system przewidziany w prawie powszechnie obowiązującym w tym kraju?


title: Sprawa C-111/06: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 10 marca 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sozialgericht Berlin — Niemcy) — Irene Werich przeciwko Deutsche Rentenversicherung Bund

text:
               7.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/21

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 10 marca 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sozialgericht Berlin — Niemcy) — Irene Werich przeciwko Deutsche Rentenversicherung Bund
   (Sprawa C-111/06) (1)

   (2008/C 142/34)

      Język postępowania: niemiecki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 326 z 30.12.2006.


title: Sprawa T-487/12: Wyrok Sądu z dnia 11 grudnia 2013 r. — Eckes-Granini przeciwko OHIM — Panini (PANINI) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego PANINI — Wcześniejsze słowne, krajowy i wspólnotowy, znaki towarowe GRANINI — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               1.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 31/10

         Wyrok Sądu z dnia 11 grudnia 2013 r. — Eckes-Granini przeciwko OHIM — Panini (PANINI)
   (Sprawa T-487/12) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego PANINI - Wcześniejsze słowne, krajowy i wspólnotowy, znaki towarowe GRANINI - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2014/C 31/17
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Eckes-Granini Group GmbH (Nieder-Olm, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat W. Berlit)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Panini SpA (Modena, Włochy) (przedstawiciel: adwokat F. Terrano)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 września 2012 r. (sprawa R 2393/2011-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Eckes-Granini Group GmbH a Panini SpA.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Eckes-Granini Group GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2013.


title: Sprawa C-201/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Brussel (Belgia) w dniu 17 kwietnia 2013 r. — Johan Deckmyn, Vrijheidsfonds VZW przeciwko Helenie Vandersteen i in.

text:
               29.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 189/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Brussel (Belgia) w dniu 17 kwietnia 2013 r. — Johan Deckmyn, Vrijheidsfonds VZW przeciwko Helenie Vandersteen i in.
   (Sprawa C-201/13)
   2013/C 189/11
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hof van beroep te Brussel

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Johan Deckmyn, Vrijheidsfonds VZW

      Druga strona postępowania: Helena Vandersteen, Christiane Vandersteen, Liliana Vandersteen, Isabelle Vandersteen, Rita Dupont, Amoras II CVOH, WPG Uitgevers België

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy pojęcie „parodia” jest autonomicznym pojęciem prawa Unii?

               2)

               Jeżeli na pytanie pierwsze zostanie udzielona odpowiedź twierdząca, to czy parodia powinna spełniać następujące przesłanki lub posiadać następujące cechy:

                           —

                           wykazywać własny oryginalny charakter (oryginalność);

                           —

                           wykazywać ten charakter w taki sposób, aby parodii nie można było racjonalnie przypisać autorowi oryginalnego utworu;

                           —

                           wywoływać humor lub kpinę, niezależnie od tego, czy ewentualnie wyrażona przy tym krytyka dotyczy oryginalnego utworu lub innej rzeczy bądź osoby;

                           —

                           wymieniać źródło parodiowanego utworu?

               3)

               Czy utwór powinien ponadto spełniać inne przesłanki lub posiadać inne cechy, aby można go było zakwalifikować jako parodię?


title: Sprawa T-811/14: Skarga wniesiona w dniu 8 grudnia 2014 r. – Unilever/OHIM – Technopharma (Fair & Lovely)

text:
               2.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/41

      Skarga wniesiona w dniu 8 grudnia 2014 r. – Unilever/OHIM – Technopharma (Fair & Lovely)
      (Sprawa T-811/14)
      (2015/C 073/53)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Unilever NV (Rotterdam, Niderlandy) (przedstawiciel: A. Fox, solicitor)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Technopharma Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo)

         Dane dotyczące postępowania przed OHIM

         Zgłaszający: Strona skarżąca

         Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający elementy słowne „Fair & Lovely” – zgłoszenie nr 4 045 092

         Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 października 2014 r. w sprawie R 1004/2013-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i zawieszenie postępowania w sprawie R 1004/2013-4 do czasu rozstrzygnięcia krajowych powództw o stwierdzenie nieważności wcześniejszych krajowych rejestracji oraz zgłoszenia, na które powołuje się Technopharma Ltd., w Hiszpanii, Niemczech, we Francji, w państwach Beneluksu oraz w Zjednoczonym Królestwie.

                  —

                  obciążenie OHIM i interwenienta kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 64 ust. 1 oraz art. 75 rozporządzenia nr 207/2009;

                  —

                  Naruszenie zasady 20 ust. 7 lit. c) oraz zasady 50 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95.


title: Sprawa T-559/11: Skarga wniesiona w dniu 21 października 2011 r. — BytyOKD przeciwko Komisji

text:
               14.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/17

         Skarga wniesiona w dniu 21 października 2011 r. — BytyOKD przeciwko Komisji
   (Sprawa T-559/11)
   2012/C 13/36
   Język postępowania: czeski

      Strony

      Strona skarżąca: Sdružení nájemníků BytyOKD.cz (Ostrawa, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat R. Pelikán)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2011) 4927 final z dnia 13 lipca 2011 r. Pomoc państwa nr S.A.25076 (2011/NN) — Republika Czeska: prywatyzacja OKD a.s. w drodze sprzedaży udziałów na rzecz Karbon Incest a.s.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi zarzut, w myśl którego Komisja naruszyła art. 108 ust. 3 TFUE niewszczynając formalnej procedury na podstawie art. 108 ust. 2 TFUE, mimo iż w opinii skarżącego na etapie wstępnego badania napotkała ona poważne problemy w zakresie oceny zgodności ze wspólnym rynkiem badanych środków podjętych przez Republikę Czeską. Skarżący został w ten sposób pozbawiony praw proceduralnych, które w ramach formalnej procedury gwarantowałby art. 108 ust. 2 TFUE.


title: Sprawa T-432/05: Wyrok Sądu z dnia 12 maja 2010 r. — EMC Development przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Europejski rynek cementu — Decyzja w sprawie odrzucenia skargi do Komisji — Norma zharmonizowana dla cementu — Charakter wiążący — Wytyczne w sprawie stosowania art. 81 WE do porozumień o współpracy horyzontalnej)

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/32

         Wyrok Sądu z dnia 12 maja 2010 r. — EMC Development przeciwko Komisji
   (Sprawa T-432/05) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek cementu - Decyzja w sprawie odrzucenia skargi do Komisji - Norma zharmonizowana dla cementu - Charakter wiążący - Wytyczne w sprawie stosowania art. 81 WE do porozumień o współpracy horyzontalnej)
   2010/C 179/53
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: EMC Development AB (Luleå, Szwecja) (przedstawiciele: M. Elvinger i W.N. Schelp, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo É. Gippini Fournier i B. Doherty, następnie É. Gippini Fournier i J. Bourke, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji SG Greffe (2005) D/205249 z dnia 28 września 2005 r. odrzucającej skargę do Komisji wniesioną przez skarżącą przeciwko europejskim producentom cementu portlandzkiego, Europejskiemu Stowarzyszeniu Producentów Cementu (Cembureau) i Europejskiemu Komitetowi Normalizacyjnemu (CEN), dotyczącą europejskiego rynku cementu.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               EMC Development AB pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 36 z 11.2.2006.


title: Wykreślenie sprawy C-263/04

text:
               19.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/20

         Wykreślenie sprawy C-263/04 (1)

   (2005/C 45/45)

      (Język postępowania: francuski)

   Postanowieniem z dnia 2 grudnia 2004 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-263/04: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej.

      (1)  Dz.U. C 201 z 7.8.2004