title: Sprawa C-579/08 P: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 15 stycznia 2010 r. — Messer Group GmbH przeciwko Air Products and Chemicals Inc., Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Odwołanie — Artykuł 119 regulaminu Trybunału — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) — Słowne znaki towarowe Ferromix, Inomix i Alumix — Wcześniejsze znaki towarowe FERROMAXX, INOMAXX i ALUMAXX — Sprzeciw właściciela — Właściwy krąg odbiorców — Stopień podobieństwa — Mało odróżniający charakter wcześniejszego znaku towarowego — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd)

text:
               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/12

         Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 15 stycznia 2010 r. — Messer Group GmbH przeciwko Air Products and Chemicals Inc., Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa C-579/08 P) (1)

   (Odwołanie - Artykuł 119 regulaminu Trybunału - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) - Słowne znaki towarowe Ferromix, Inomix i Alumix - Wcześniejsze znaki towarowe FERROMAXX, INOMAXX i ALUMAXX - Sprzeciw właściciela - Właściwy krąg odbiorców - Stopień podobieństwa - Mało odróżniający charakter wcześniejszego znaku towarowego - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd)
   2010/C 100/18
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Messer Group GmbH (przedstawiciele: W. Graf v. Schwerin i J. Schmidt, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Air Products and Chemicals Inc. (przedstawiciel: S. Heurung, Rechtsanwältin), Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Botis, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia 15 października 2008 r. w sprawach połączonych od T-305/06 do T-307/06 Air Products and Chemicals przeciwko OHIM, w którym Sąd stwierdził nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 12 września 2006 r. oddalających odwołania wniesione przez właściciela słownych wspólnotowych znaków towarowych „FERROMAXX”, „INOMAXX” i „ALUMAXX” dla towarów należących do klasy 1 od decyzji Wydziału Unieważnień oddalających częściowo sprzeciw wobec zgłoszenia słownych znaków towarowych „FERROMIX”, „INOMIX” i „ALUMIX” dla towarów należących do klas 1 i 4.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie i odwołanie wzajemne zostają w części odrzucone i w części oddalone.

               2)

               Messer Group GmbH pokrywa, poza własnymi kosztami postępowania, koszty postępowania poniesione przez Air Products and Chemicals Inc.

               3)

               Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) ponosi własne koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 55 z 7.3.2009.


title: Sprawa C-106/10: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 28 lipca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo — Portugalia) — Lidl & Companhia przeciwko Fazenda Pública (Podatki — Dyrektywa 2006/112/WE — Podatek VAT — Podstawa opodatkowania — Podatek należny od wytworzenia, zmontowania, dopuszczenia lub przywozu pojazdów)

text:
               8.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 298/7

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 28 lipca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo — Portugalia) — Lidl & Companhia przeciwko Fazenda Pública
   (Sprawa C-106/10) (1)

   (Podatki - Dyrektywa 2006/112/WE - Podatek VAT - Podstawa opodatkowania - Podatek należny od wytworzenia, zmontowania, dopuszczenia lub przywozu pojazdów)
   2011/C 298/10
   Język postępowania: portugalski

      Sąd krajowy

   Supremo Tribunal Administrativo

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Lidl & Companhia

      Strona pozwana: Fazenda Pública

      przy udziale: Ministério Público

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Supremo Tribunal Administrativo — Wykładnia art. 73 i 78 akapit pierwszy lit. a) w związku z art. 79 akapit pierwszy lit. c) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s.1) — Wliczanie do podstawy opodatkowania podatkiem VAT kwoty portugalskiego „imposto sobre veículos” — Podatki od nowych pojazdów należne z tytułu wytworzenia, zmontowania, dopuszczenia lub przywozu pojazdów — Podatek jednorazowy uiszczany przez przedsiębiorcę lub sprzedawcę pojazdu, przy jego wprowadzeniu do obrotu w Portugalii

      Sentencja

               1)

               Podatek taki jak imposto sobre veículos (podatek od pojazdów) będący przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, w którego przypadku zdarzenie powodujące powstanie obowiązku zapłaty jest bezpośrednio związane z dostawą pojazdu objętego zakresem stosowania tego podatku i który jest uiszczany przez dostawcę tego pojazdu, wchodzi w zakres pojęcia podatków, ceł, opłat i innych należności w rozumieniu art. 78 akapit pierwszy lit. a) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej i zgodnie z tym przepisem musi być wliczany do podstawy opodatkowania podatkiem VAT dostawy tego pojazdu.

      (1)  Dz.U. C 113 z 1.5.2010.


title: Sprawa C-118/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Rüsselsheim (Niemcy) w dniu 12 marca 2014 r. – Peggy Kieck przeciwko Condor Flugdienst GmbH

text:
               16.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Rüsselsheim (Niemcy) w dniu 12 marca 2014 r. – Peggy Kieck przeciwko Condor Flugdienst GmbH
   (Sprawa C-118/14)
   2014/C 184/15
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Rüsselsheim

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Peggy Kieck

      Strona pozwana: Condor Flugdienst GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy prawo do rekompensaty na podstawie art. 7 rozporządzenia (1) istnieje również wtedy, gdy start zarezerwowanego lotu jest opóźniony o ponad 3 godziny, a pasażer dokonuje zmiany rezerwacji na inną linię lotniczą i tym samym opóźnienie przylotu pierwotnie zarezerwowanego lotu zostaje znacznie zredukowane, przy czym zarówno pierwotnie zarezerwowany lot, jak i lot zastępczy docierają do pierwotnego celu z opóźnieniem znacznie przekraczającym 3 godziny?

               2)

               Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: Czy ma przy tym znaczenie, że wskazany w art. 6 ust. 1 ppkt iii) czas 5 godzin do celów stosowania art. 8 ust. 1 rozporządzenia upłynął albo nie upłynął?

               3)

               Czy ma znaczenie, że zmiany rezerwacji dokonał sam pasażer lub że dokonana została z pomocą pozwanej?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. L 46, s. 1).


title: Sprawa T-638/13: Postanowienie Sądu z dnia 28 sierpnia 2015 r. – Bimbo/OHIM – Kimbo (Caffè KIMBO GOLD MEDAL)

text:
               16.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/58

         Postanowienie Sądu z dnia 28 sierpnia 2015 r. – Bimbo/OHIM – Kimbo (Caffè KIMBO GOLD MEDAL)
   (Sprawa T-638/13) (1)

   (2015/C 381/70)
   Język postępowania: angielski
   Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 52 z 22.2.2014.


title: Sprawa T-247/07: Wyrok Sądu z dnia 29 marca 2012 r. — Słowacja przeciwko Komisji (Rolnictwo — Wspólna organizacja rynków — Środki, jakie należy przyjąć w związku z przystąpieniem nowych państw członkowskich — Akt przystąpienia z 2003 r. — Określenie nadwyżki zapasów produktów rolnych innych niż cukier oraz skutki finansowe ich eliminacji — Cel założony w przepisie prawa pierwotnego — Decyzja 2007/361/WE)

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/11

         Wyrok Sądu z dnia 29 marca 2012 r. — Słowacja przeciwko Komisji
   (Sprawa T-247/07) (1)

   (Rolnictwo - Wspólna organizacja rynków - Środki, jakie należy przyjąć w związku z przystąpieniem nowych państw członkowskich - Akt przystąpienia z 2003 r. - Określenie nadwyżki zapasów produktów rolnych innych niż cukier oraz skutki finansowe ich eliminacji - Cel założony w przepisie prawa pierwotnego - Decyzja 2007/361/WE)
   2012/C 138/18
   Język postępowania: słowacki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Słowacka (przedstawiciele: początkowo J. Čorba, następnie B. Ricziová, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. Tserepa-Lacombe i A. Tokár, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę skarżącą: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: początkowo T. Nowakowski, następnie M. Dowgielewicz, a w końcu M. Szpunar, B. Majczyna i D. Krawczyk, pełnomocnicy) i Republika Litewska (przedstawiciele: D. Kriaučiūnas i R. Krasuckaitė, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2007/361/WE z dnia 4 maja 2007 r. w sprawie określenia nadwyżki zapasów produktów rolnych innych niż cukier oraz w sprawie skutków finansowych ich eliminacji w związku z przystąpieniem Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji (Dz.U. L 138, s. 14) w zakresie, w jakim dotyczy Republiki Słowackiej.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji 2007/361/WE z dnia 4 maja 2007 r. w sprawie określenia nadwyżki zapasów produktów rolnych innych niż cukier oraz w sprawie skutków finansowych ich eliminacji w związku z przystąpieniem Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji w zakresie, w jakim dotyczy Republiki Słowackiej.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Republikę Słowacką.

               3)

               Rzeczpospolita Polska i Republika Litewska pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 211 z 8.9.2007.


title: Sprawa T-418/12: Skarga wniesiona w dniu 21 września 2012 r. — Beninca przeciwko Komisji

text:
               24.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 366/36

         Skarga wniesiona w dniu 21 września 2012 r. — Beninca przeciwko Komisji
   (Sprawa T-418/12)
   2012/C 366/74
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Jürgen Beninca (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Zschocke)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 26 lipca 2012 r. w sprawie dorozumianej odmowy dostępu do dokumentu sporządzonego w ramach postępowania w sprawie koncentracji (sprawa COMP/M.6166 — NYSE Euronext/Deutsche Börse); oraz

               —

               obciążenie strony przeciwnej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący niewydania decyzji przez Komisję na wniosek skarżącego o dostęp do określonego dokumentu w terminie przewidzianym w art. 8 ust. 2 rozporządzenia nr 1049/2001 (1). Na podstawie art. 8 ust. 3 tego rozporządzenia stanowi to dorozumianą odmowną i nieuzasadnioną decyzję a zatem narusza odpowiednie przepisy dotyczące dostępu do dokumentów.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący tego, że żaden z argumentów podniesionych przez Komisję we wstępnej ocenie nie uzasadnia decyzji odmawiającej skarżącej dostępu do wnioskowanego dokumentu.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).


title: Sprawa T-359/09: Skarga wniesiona w dniu 14 września 2009 r. — Jurašinović przeciwko Radzie

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/80

         Skarga wniesiona w dniu 14 września 2009 r. — Jurašinović przeciwko Radzie
   (Sprawa T-359/09)
   2009/C 267/142
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Ivan Jurašinović (Angers, Francja) (przedstawiciel: A. Beguin, adwokat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności wyraźnej decyzji z dnia 17 czerwca 2009 r. i późniejszej decyzji dorozumianej, w której odmówiono skarżącemu dostępu do następujących dokumentów:

                           —

                           sprawozdań obserwatorów Unii Europejskiej obecnych w Chorwacji w dniach od 1 do 31 sierpnia 1995 r. na temat obszaru Knin;

                           —

                           dokumentów z adnotacją „ECMM RC Knin Log Reports”;

               —

               nakazanie Radzie UE — Sekretariatowi Generalnemu, żeby zezwoliła na dostęp do żądanych dokumentów w formie elektronicznej;

               —

               obciążenie Rady UE obowiązkiem wypłaty na rzecz skarżącego kwoty 2 000 EUR bez podatku lub 2 392 EUR brutto tytułem odszkodowania wraz z odsetkami zgodnie ze stawką EBC z dnia wpisania skargi do rejestru Sądu.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej skardze skarżący zwraca się o stwierdzenie nieważności wyraźnej decyzji Rady z dnia 17 czerwca 2009 r. i późniejszej decyzji dorozumianej, w której odmówiono skarżącemu dostępu do sprawozdań obserwatorów Unii Europejskiej obecnych w Chorwacji w dniach od 1 do 31 sierpnia 1995 r. na temat obszaru Knin oraz do dokumentów z adnotacją „ECMM RC Knin Log Reports”.
   Na poparcie swojej skargi skarżący przedstawia dwa zarzuty oparte na:

               —

               braku naruszenia ochrony interesu publicznego co się tyczy stosunków międzynarodowych w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 1049/2001 (1), gdyż:

                           —

                           żadna konkretna ochrona nie ma zastosowania do tych dokumentów; oraz

                           —

                           nawet gdyby konkretna ochrona miała zastosowanie do tych dokumentów, to upłynęła połowa maksymalnego okresu ochrony przewidzianej w art. 4 ust. 7 rozporządzenia nr 1049/2001, co uzasadnia udzielenie dostępu do rzeczonych dokumentów;

                           —

                           ponadto ze względu na brak klasyfikacji ochronnej, rozpatrywane dokumenty nie należą do kategorii dokumentów sensytywnych w rozumieniu art. 9 rozporządzenia nr 1049/2001;

               —

               brak naruszenia ochrony postępowań sądowych oraz porad prawnych w rozumieniu art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1049/2001, gdyż:

                           —

                           wyjątek ten dotyczy ochrony postępowań sądowych Unii Europejskiej i państw członkowskich, podczas gdy w niniejszej sprawie Rada uzasadniła odmowę dostępu postępowaniem sądowym przed Międzynarodowym Trybunałem Karnym dla byłej Jugosławii;

                           —

                           dokumenty objęte wnioskiem zostały już udostępnione stronom w procesie w sprawie Gotoviny przed Międzynarodowym Trybunałem Karnym dla byłej Jugosławii, co uzasadnia również udostępnienie ich skarżącemu;

                           —

                           Rada nie odpowiada za nadzorowanie przebiegu postępowania przed Międzynarodowym Trybunałem Karnym dla byłej Jugosławii; oraz

                           —

                           za ujawnieniem dokumentów objętych wnioskiem przemawia interes publiczny.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).


title: Sprawa T-132/08: Skarga wniesiona w dniu 2 kwietnia 2008 r. — ERNI Electronics przeciwko OHIM (MaxiBridge)

text:
               7.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/31

         Skarga wniesiona w dniu 2 kwietnia 2008 r. — ERNI Electronics przeciwko OHIM (MaxiBridge)
   (Sprawa T-132/08)
   (2008/C 142/56)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: ERNI Electronics GmbH (Adelberg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat N. Breitenbach)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 30 stycznia 2008 r. w sprawie R 1530/2006-4;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania, włączając w o koszty poniesione w postępowaniu odwoławczym.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „MaxiBridge” dla towarów z klas 9 i 17 (zgłoszenie nr 4 899 647)

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), ponieważ zgłoszony znak towarowy nie jest wskazówką opisową, którą należałoby pozostawić do swobodnego używania przez wszystkich.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1)


title: Sprawa T-153/12: Postanowienie Sądu z dnia 16 września 2013 r. — Microsoft przeciwko OHIM — Sky IP International (SKYDRIVE) (Wspólnotowy znak towarowy — Wycofanie zgłoszenia — Umorzenie postępowania)

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/55

         Postanowienie Sądu z dnia 16 września 2013 r. — Microsoft przeciwko OHIM — Sky IP International (SKYDRIVE)
   (Sprawa T-153/12) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Wycofanie zgłoszenia - Umorzenie postępowania)
   2013/C 344/99
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Microsoft Corp. (Redmond, Waszyngton, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: A. Carboni, solicitor i J. Colbourn, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Panayotis, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Sky IP International Ltd. (Isleworth, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: V. Baxter, solicitor, D. Rose, solicitor i P. Roberts, barrister)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 19 stycznia 2012 r. (sprawa R 2293/2010-1) dotyczącej postępowania w przedmiocie sprzeciwu pomiędzy Sky International Ltd. a Microsoft Corp.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie zostaje umorzone.

               2)

               Strona skarżąca oraz interwenient pokrywają własne koszty oraz odpowiednio połowę kosztów poniesionych przez stronę pozwaną.

      (1)  Dz.U. C 184 z 23.6.2012


title: Sprawa C-31/05: Skarga wniesiona dnia 28 stycznia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej

text:
               2.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/12

         Skarga wniesiona dnia 28 stycznia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-31/05)
   (2005/C 82/25)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 28 stycznia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Michaela Shottera, działającego w charakterze pełnomocnika, z adresem do doręczeń w Luksemburgu przeciwko Republice Francuskiej.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do:

                           —

                           dyrektywy 2002/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń (dyrektywa o dostępie), Dz.U. L 108 z 24.04.2002 r. str. 7;

                           —

                           dyrektywy 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa o zezwoleniach), Dz.U. L 108 z 24.04.2002 r. str. 21;

                           —

                           dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa), Dz.U. L 108 z 24.04.2002 r. str. 33;

                     lub w każdym razie nie przekazując tych przepisów Komisji, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, jakie na niej ciążą na mocy art. 18 dyrektywy o dostępie, art. 18 dyrektywy o zezwoleniach i art. 28 dyrektywy ramowej.

               2)

               obciążenie Republice Francuskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin do wprowadzenia dyrektywy do krajowego porządku prawnego upłynął w dniu 24 lipca 2003 r.


title: Sprawa F-17/06: Skarga wniesiona w dniu  21 lutego 2006 r.  — Vereecken przeciwko Komisji

text:
               22.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/38

         Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2006 r. — Vereecken przeciwko Komisji
   (Sprawa F-17/06)
   (2006/C 96/61)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Marc Vereecken (Bruksela, Belgia) [przedstawiciele: S. Rodrigues i A. Jaume, avocats]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji organu powołującego oddalających zażalenie skarżącego wraz z decyzją organu powołującego z dnia 19 października 2004 r. oraz informacją o wynagrodzeniu za luty 2005 r. i następne w zakresie, w jakim zmieniają grupę zaszeregowania skarżącego na A*8, jak również wydaną przez organ powołujący decyzję o przyznaniu punktów za zasługi, pierwszeństwo i punkty odszkodowawcze za urlop z przyczyn osobistych;

               —

               wskazanie organowi powołującemu skutków uchylenia zaskarżonych decyzji, w szczególności: i) awansu skarżącego do grupy zaszeregowania A*10 (była A6) ze skutkiem wstecznym od 2001 r. lub co najmniej od dnia 1 października 2004 r., daty powrotu skarżącego do pracy; ii) ewentualnie co najmniej, awansu skarżącego do grupy zaszeregowania A*9 ze skutkiem od dnia 1 października 2004 r.; iii) przyznania skarżącemu punktów, do których ma prawo od chwili awansu, w tym punktów za zasługi, za pierwszeństwo i punktów przejściowych w odniesieniu do sprawozdań z przebiegu kariery zawodowej za 2003 r., za 2004 r. i za 2005 r.;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej odszkodowania na rzecz skarżącego za szkodę poniesioną przez skarżącego z uwagi na niepodanie go do awansu do grupy zaszeregowania A*10 począwszy od postępowania w sprawie awansu w 2001 r. lub co najmniej począwszy od dnia 1 października 2004 r., w tym skutków dla uprawnień emerytalnych;

               —

               zobowiązanie strony pozwanej do zadośćuczynienia krzywdy doznanej przez skarżącego w związku z niesporządzeniem sprawozdań z oceny za okres 1997-1999 oraz nadmiernie opóźnione sporządzenie sprawozdania z oceny za okres 1999-2001 oraz sprawozdań z przebiegu kariery zawodowej za 2003 r. i 2004 r.

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżącemu, urzędnikowi Komisji zaszeregowanemu w byłej grupie A7, po zakończeniu trzyletniego urlopu z przyczyn osobistych w dniu 1 października 2004 r. przydzielono stanowisko w grupie zaszeregowania A*8.
   W swojej skardze podnosi on cztery zarzuty, z których pierwszy dotyczy zawinionego braku sporządzenia oraz opóźnionego sporządzenia sprawozdań z oceny za okresy 1997-1999 i 1999-2001 oraz sprawozdań z przebiegu kariery zawodowej za 2003 r. i 2004 r.
   W drugim zarzucie skarżący podnosi, że jego zaszeregowanie do grupy A*8 na zakończenie urlopu z przyczyn osobistych jest sprzeczne z art. 6 regulaminu pracowniczego. Decyzja ta narusza również zasadę równoważności pomiędzy starą a nową strukturą kariery, jak również zasadę równości traktowania oraz ochrony uzasadnionych oczekiwań.
   W trzecim zarzucie, skarżący potwierdza, że był dyskryminowany w porównaniu z urzędnikami aktywnie zatrudnionymi, gdyż z uwagi na urlop z przyczyn osobistych nie skorzystał z przepisów przejściowych, które zastosowano wobec tych urzędników odnośnie do awansu.
   Wreszcie w czwartym zarzucie, skarżący kwestionuje nieuwzględnienie stażu, jaki nabył przed i podczas urlopu z przyczyn osobistych, w szczególności w zakresie przyznania punktów odszkodowawczych, punktów za zasługi i pierwszeństwo. Uważa on, że w ten sposób został skrzywdzony w porównaniu z urzędnikami oddelegowanymi.


title: Sprawa C-434/08: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 20 maja 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Oldenburg — Niemcy) — Arnold und Johann Harms als Gesellschaft bürgerlichen Rechts przeciwko Freerkowi Heidindze (Wspólna polityka rolna — Zintegrowany system zarządzania i kontroli niektórych systemów pomocy — Rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 — System płatności jednolitych — Przeniesienie uprawnień do płatności — Cesja o charakterze ostatecznym)

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/6

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 20 maja 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Oldenburg — Niemcy) — Arnold und Johann Harms als Gesellschaft bürgerlichen Rechts przeciwko Freerkowi Heidindze
   (Sprawa C-434/08) (1)

   (Wspólna polityka rolna - Zintegrowany system zarządzania i kontroli niektórych systemów pomocy - Rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 - System płatności jednolitych - Przeniesienie uprawnień do płatności - Cesja o charakterze ostatecznym)
   2010/C 179/09
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Oberlandesgericht Oldenburg

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Arnold und Johann Harms als Gesellschaft bürgerlichen Rechts

      Strona pozwana: Freerk Heidinga

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Oberlandesgericht Oldenburg — Wykładnia rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 (Dz.U. L 270, s. 1) — Klauzula umowna zawarta w umowie mającej za przedmiot pozorne wykonanie ostatecznego i pełnego przeniesienia uprawnień do płatności, na podstawie której cesjonariusz jako posiadacz uprawnień do płatności ma obowiązek aktywacji tych uprawnień poprzez zagospodarowanie odpowiednich gruntów, lecz zobowiązany jest do przeniesienia na cedenta części przyznanych płatności

      Sentencja

   Rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ono na przeszkodzie klauzuli umownej takiej jak ta, której dotyczy spór w postępowaniu przed sądem krajowym, mającej za przedmiot ostateczne przeniesienie uprawnień do płatności, na podstawie której cesjonariusz jako posiadacz uprawnień do płatności ma obowiązek aktywacji tych uprawnień i przenoszenia na cedenta bez żadnego ograniczenia czasowego całości lub części płatności wypłaconych mu z tego tytułu, pod warunkiem, iż klauzula taka nie ma na celu umożliwienia cedentowi zatrzymania części uprawnień do płatności, które formalnie zbył, lecz określenie ceny uzgodnionej za przeniesienie wszystkich uprawnień do płatności poprzez odniesienie do wartości tej części uprawnień do płatności.

      (1)  Dz.U. C 44 z 21.2.2009.


title: Sprawa T-201/08: Wyrok Sądu z dnia 28 września 2010 r. — Market Watch przeciwko OHIM — Ares Trading (Seroslim) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Seroslim — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy SEROSTIM — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               20.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 317/27

         Wyrok Sądu z dnia 28 września 2010 r. — Market Watch przeciwko OHIM — Ares Trading (Seroslim)
   (Sprawa T-201/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Seroslim - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy SEROSTIM - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2010/C 317/47
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Market Watch Franchise & Consulting, Inc. (Freeport, Bahamy) (przedstawiciel: adwokat J. Korab)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Ares Trading SA (Aubonne, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci M. De Justo Bailey i M. De Justo Vazquez)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 marca 2008 r. (sprawa R 805/2007-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Ares Trading SA a Market Watch Franchise & Consulting, Inc.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Market Watch Franchise & Consulting, Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 197 z 2.8.2008.


title: Sprawa T-527/13: Wyrok Sądu z dnia 24 czerwca 2015 r. – Włochy/Komisja (Pomoc państwa — Opłata wyrównawcza od mleka — Pomoc przyznana przez Włochy producentom mleka — System pomocy związany ze zwrotem opłaty wyrównawczej od mleka — Decyzja warunkowa — Nieprzestrzeganie warunku pozwalającego na uznanie zgodności pomocy z rynkiem wewnętrznym — Pomoc de minimis — Pomoc istniejąca — Nowa pomoc — Zmiana pomocy istniejącej — Postępowanie w sprawie kontroli pomocy państwa — Obowiązek uzasadnienia — Ciężar dowodu)

text:
               10.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/19

         Wyrok Sądu z dnia 24 czerwca 2015 r. – Włochy/Komisja
   (Sprawa T-527/13) (1)

   ((Pomoc państwa - Opłata wyrównawcza od mleka - Pomoc przyznana przez Włochy producentom mleka - System pomocy związany ze zwrotem opłaty wyrównawczej od mleka - Decyzja warunkowa - Nieprzestrzeganie warunku pozwalającego na uznanie zgodności pomocy z rynkiem wewnętrznym - Pomoc de minimis - Pomoc istniejąca - Nowa pomoc - Zmiana pomocy istniejącej - Postępowanie w sprawie kontroli pomocy państwa - Obowiązek uzasadnienia - Ciężar dowodu))
   (2015/C 262/25)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, wspierany przez adwokatów S. Fiorentina i oraz P. Grassa)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Grespan, D. Nardi i oraz P. Němečkova, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2013/665/UE z dnia 17 lipca 2013 r. w sprawie pomocy państwa SA.33726 (11/C) [ex SA.33726 (11/NN)] przyznanej przez Włochy (odroczenie uiszczenia opłaty wyrównawczej od mleka we Włoszech) (Dz.U. L 309, s. 40)

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 1 ust. 2 decyzji Komisji 2013/665/UE z dnia 17 lipca 2013 r. w sprawie pomocy państwa SA.33726 (11/C) [ex SA.33726 (11/NN)] przyznanej przez Włochy (odroczenie uiszczenia opłaty wyrównawczej od mleka we Włoszech).

               2)

               Stwierdza się nieważność art. 2–4 wspomnianej decyzji w zakresie, w jakim dotyczą one z jednej strony systemu pomocy, o którym mowa w 1 ust. 2 tej decyzji, a z drugiej strony indywidualnej pomocy przyznanej w ramach tego systemu pomocy.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               Republika Włoska i Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 344 z 23.11.2013.


title: Sprawa T-301/17: Skarga wniesiona w dniu 17 maja 2017 r. – Sata/EUIPO – Zhejiang Rongpeng Air Tools (2000)

text:
               17.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 231/45

         Skarga wniesiona w dniu 17 maja 2017 r. – Sata/EUIPO – Zhejiang Rongpeng Air Tools (2000)
   (Sprawa T-301/17)
   (2017/C 231/56)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Sata GmbH & Co. KG (Kornwestheim, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M.C. Simon)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Zhejiang Rongpeng Air Tools Co. Ltd (Pengjie Town, Chiny)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Oznaczenie „2000” – unijny znak towarowy nr 12 511 069

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 marca 2017 r. w sprawie R 651/2016-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania;

               —

               w przypadku wstąpienia drugiej strony w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą do niniejszego postępowania – obciążenie jej kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 75 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie zasady równego traktowania i zasady dobrej administracji.


title: Sprawa F-44/11: Skarga wniesiona w dniu 13 kwietnia 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               25.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 186/34

         Skarga wniesiona w dniu 13 kwietnia 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-44/11)
   2011/C 186/65
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Żądanie zasądzenia od pozwanej na rzecz skarżącego pewnej kwoty tytułem naprawienia krzywdy, jakiej skarżący rzekomo doznał w związku ze skierowanym do lekarza skarżącego zapytaniem lekarza zakładowego Komisji o informacje.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie braku podstawy prawnej, lub ewentualnie stwierdzenie nieważności, jakkolwiek wydanej decyzji oddalającej wniosek zawarty w piśmie skarżącego z dnia 6 marca 2010 r.;

               —

                  quatenus oportet, stwierdzenie braku podstawy prawnej, lub ewentualnie stwierdzenie nieważności, jakkolwiek wydanego aktu Komisji oddalającego zażalenie z dnia 3 września 2010 r.;

               —

                  quatenus oportet, potwierdzenie, że doktor M., illo tempore urzędnik Komisji Europejskiej: (a) zwróciła się do doktora U. o poinformowanie jej, czy skarżący „podlega leczeniu psychofarmakologicznemu (neuroleptyki, antydepresanty) a jeśli tak to jakiemu lub z jakiego innego rodzaju terapii korzysta”; (b) poinformowała doktora U., że „zgodnie z przepisami regulaminu pracowniczego, obowiązującymi wszystkich urzędników Komisji Europejskiej, pan [ZZ] oficjalnie zamieszkuje w Brukseli od dnia 1 kwietnia 2002 r. a nie w Angoli, o czym zdecydowali [jego] przełożeni (…) i o czym oficjalnie poinformowano jego pacjenta”;

               —

                  quatenus oportet, potwierdzenie niezgodności z prawem każdego z tych aktów leżących u podstaw roszczeń odszkodowawczych, zwłaszcza w odniesieniu do kumulacyjnego efektu tych aktów;

               —

                  quatenus oportet, stwierdzenie niezgodności z prawem każdego z tych aktów leżących u podstaw roszczeń odszkodowawczych, zwłaszcza w odniesieniu do kumulacyjnego efektu tych aktów;

               —

               nakazanie pozwanej wypłacenia bez zbędnej zwłoki na rzecz skarżącego kwoty 10 000 EUR, wraz z odsetkami od tej kwoty w wysokości 10 % rocznie z roczną kapitalizacją od dnia 5 lipca 2010 r. lub kwoty, wraz z dodatkowymi kosztami, jaką Sąd uzna za słuszną i sprawiedliwą, aby uczynić zadość krzywdzie rzekomo doznanej przez skarżącego;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa F-116/10: Skarga wniesiona w dniu 10 listopada 2010 r. — Gozi przeciwko Komisji

text:
               19.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/38

         Skarga wniesiona w dniu 10 listopada 2010 r. — Gozi przeciwko Komisji
   (Sprawa F-116/10)
   2011/C 55/70
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Sandro Gozi (Sogliano al Rubicone, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci L. De Luca i G. Passalacqua)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji, na mocy której oddalono wniosek o zwrot kosztów poniesionych przez skarżącego w trakcie postępowania karnego przed sądem krajowym.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji dyrekcji generalnej do spraw zasobów ludzkich i bezpieczeństwa — dyrekcji D — HR.D.2/MB/db Ares (2010) — Y96985

               —

               ustalenie i stwierdzenie, że skarżącemu przysługuje prawo do zwrotu kosztów i w efekcie nakazanie zapłaty na jego rzecz kwoty 24 480 EUR


title: Sprawa C-66/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy Poznań-Grunwald i Jeżyce w Poznaniu (Polska) w dniu 7 lutego 2017 r. – Grzegorz Chudaś, Irena Chudaś przeciwko DA Deutsche Allgemeine Versicherung Aktiengesellschaft AG

text:
               22.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy Poznań-Grunwald i Jeżyce w Poznaniu (Polska) w dniu 7 lutego 2017 r. – Grzegorz Chudaś, Irena Chudaś przeciwko DA Deutsche Allgemeine Versicherung Aktiengesellschaft AG
   (Sprawa C-66/17)
   (2017/C 161/10)
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Sąd Rejonowy Poznań-Grunwald i Jeżyce w Poznaniu

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Grzegorz Chudaś, Irena Chudaś

      Strona pozwana: DA Deutsche Allgemeine Versicherung Aktiengesellschaft AG

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 4 pkt 1 w związku z art. 7 rozporządzenia (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 805/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie utworzenia europejskiego tytułu egzekucyjnego dla roszczeń bezspornych (1), należy interpretować w ten sposób, że zaświadczenie europejskiego tytułu egzekucyjnego może zostać nadane co do rozstrzygnięcia (decyzji) o zwrocie kosztów postępowania zawartego w wyroku, w którym sąd orzekł o ustaleniu istnienia prawa?

      (1)  Dz.U. L 143, s. 15; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 19 Tom 007 P. 38 – 62


title: Sprawa C-686/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 18 października 2016 r. w sprawie T-776/15 Meissen Keramik GmbH/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), wniesione w dniu 28 grudnia 2016 r. przez Meissen Keramik GmbH

text:
               22.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/6

         Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 18 października 2016 r. w sprawie T-776/15 Meissen Keramik GmbH/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), wniesione w dniu 28 grudnia 2016 r. przez Meissen Keramik GmbH
   (Sprawa C-686/16 P)
   (2017/C 161/07)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Meissen Keramik GmbH (przedstawiciel: M. Vohwinkel i dr M. Bagh, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 18 października 2016 r. (T-775/15);

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 28 października 2015 r. (sprawa R 0531/2015-1);

               —

               uchylenie decyzji Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 13 stycznia 2015 r.;

               —

               obciążenie Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) kosztami postępowania we wszystkich instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   Odwołanie opiera się na błędnej wykładni art. 7 ust. 1 lit. c rozporządzenia nr 207/2009 (1) w związku z naruszeniem art. 135 § 4 regulaminu postępowania przed Sądem.
   Zarzut naruszenia regulaminu postępowania dotyczy tego, że Sąd w swoim wyroku nie oparł się na znaczeniu elementu słownego znaku, które zostało ustalone w decyzji Izby Odwoławczej, ale nadał temu elementowi odrębne znaczenie i w ten sposób zmienił przedmiot sporu.
   Zarzut błędnej wykładni art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 dotyczy tego, że Sąd uznał oznaczenie pochodzenia geograficznego określonego rodzaju produktu (Meissen Keramik), charakteryzującego się szczególnym surowcem, za opisowy dla tego typu towarów, zawierających jakiekolwiek – nawet nieznaczące – części z tego surowca lub mogących mieć związek ze wskazanym rodzajem produktu.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 2009, L 78, s. 1).


title: Sprawa C-284/07: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 18 grudnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa — Dyrektywa 2005/51/WE — Zamówienia publiczne — Procedury udzielania zamówień publicznych — Brak transpozycji w przewidzianym terminie)

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/27

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 18 grudnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-284/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa - Dyrektywa 2005/51/WE - Zamówienia publiczne - Procedury udzielania zamówień publicznych - Brak transpozycji w przewidzianym terminie)
   (2008/C 51/44)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: A. Caeiros, D. Kukovec i P. Andrade, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska (Przedstawiciel: L. Fernandes, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa — Brak przyjęcia w przewidzianym terminie przepisów niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Komisji 2005/51/WE z dnia 7 września 2005 r. zmieniającej załącznik XX do dyrektywy 2004/17/WE i załącznik VIII do dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zamówień publicznych (Dz.U. L 257, str. 127)
   Sentencja

               1)

               Nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Komisji 2005/51/WE z dnia 7 września 2005 r. zmieniającej załącznik XX do dyrektywy 2004/17/WE i załącznik VIII do dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zamówień publicznych, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Republika Portugalska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 183 z 4.8.2007.


title: Sprawa T-232/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 czerwca 2007 r. — Grecja przeciwko Komisji (EFOGR — Sekcja Gwarancji — Wspólnotowy rejestr winnic — Decyzja nakazująca zwrot kwot wypłaconych tytułem zaliczki)

text:
               21.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 170/20

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 czerwca 2007 r. — Grecja przeciwko Komisji
   (Sprawa T-232/04) (1)

   (EFOGR - Sekcja Gwarancji - Wspólnotowy rejestr winnic - Decyzja nakazująca zwrot kwot wypłaconych tytułem zaliczki)
   (2007/C 170/37)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Grecka (przedstawiciele: V. Kontolaimos, I. Chalkias i S. Chala, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisji (przedstawiciele: M. Condou-Durande, pełnomocnik, wspierany przez adwokata N. Korogiannakisa)
   Przedmiot sprawy
   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2004/302/WE z dnia 30 marca 2004 r. w sprawie udziału finansowego Wspólnoty w wydatkach poniesionych przez Grecję na ustanowienie wspólnotowego rejestru winnic (Dz.U. L 98, str. 57)
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 179 z 10.7.2004, (wcześniej sprawa C-218/04).


title: Sprawa T-254/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 maja 2008 r. — Radio Regenbogen Hörfunk in Baden przeciwko OHIM (RadioCom) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego RadioCom — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/32

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 maja 2008 r. — Radio Regenbogen Hörfunk in Baden przeciwko OHIM (RadioCom)
   (Sprawa T-254/06) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego RadioCom - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2008/C 171/58)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Radio Regenbogen Hörfunk in Baden Geschäftsfürhungs-GmbH (Mannheim, Niemcy) (przedstawiciel: W. Göpfert, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 lipca 2006 r. (sprawa R 1266/2005-1) dotyczącą wniosku o rejestrację słownego znaku towarowego RadioCom jako wspólnotowego znaku towarowego
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Radio Regenbogen Hörfunk in Baden Geschäftsführungs-GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 261 z 28.10.2006.


title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 14 października 2004 r. w sprawie C-39/02: (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Højesteret (Dania)): Mærsk Olie & Gas A/S przeciwko Firma M. de Haan en W. de Boer (Konwencja brukselska — Postępowanie w przedmiocie ustanowienia funduszu ograniczenia odpowiedzialności z tytułu używania statku morskiego — Powództwo o odszkodowanie — Art. 21 — Zawisłość sporu — Tożsamość stron — Sąd, do którego najpierw wniesiono powództwo — Tożsamość podstawy i przedmiotu — Brak — Art. 25 — Pojęcie orzeczenia — Art. 27 pkt 2 — Odmowa uznania)

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/4

      WYROK TRYBUNAŁU

   (trzecia izba)
   z dnia 14 października 2004 r.
   w sprawie C-39/02: (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Højesteret (Dania)): Mærsk Olie & Gas A/S przeciwko Firma M. de Haan en W. de Boer (1)

   (Konwencja brukselska - Postępowanie w przedmiocie ustanowienia funduszu ograniczenia odpowiedzialności z tytułu używania statku morskiego - Powództwo o odszkodowanie - Art. 21 - Zawisłość sporu - Tożsamość stron - Sąd, do którego najpierw wniesiono powództwo - Tożsamość podstawy i przedmiotu - Brak - Art. 25 - Pojęcie orzeczenia - Art. 27 pkt 2 - Odmowa uznania)
   (2004/C 300/06)
   Język postępowania: duński
   W sprawie 39/02, mającej za przedmiot wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczącego zastosowania Protokołu z dnia 3 czerwca 1971 r. o wykładni przez Trybunał Sprawiedliwości przepisów Konwencji z dnia 27 września 1968 r. o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń w sprawach cywilnych i handlowych złożony przez Højesteret (Dania) postanowieniem z dnia 8 lutego 2002 r., który wpłynął do Trybunału dnia 13 lutego 2002 r. w postępowaniu Mærsk Olie & Gas A/S przeciwko Firma M. de Haan en W. de Boer, Trybunał (trzecia izba), w składzie: A. Rosas, pełniący funkcję prezesa trzeciej izby, R. Schintgen (sprawozdawca) i N. Colneric, sędziowie, rzecznik generalny: P. Léger, sekretarz: H. von Holstein, zastępca sekretarza, wydał w dniu 14 października 2004 r. wyrok, zawierający następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               Wniosek wniesiony z jednej strony do sądu Umawiającego się Państwa przez właściciela statku w sprawie ustanowienia funduszu ograniczenia odpowiedzialności, który wskazuje potencjalnego poszkodowanego, a z drugiej strony, postępowanie o odszkodowanie wszczęte przed sądem innego Umawiającego się Państwa przez tego poszkodowanego przeciwko właścicielowi statku nie stanowią sporów w stanie zawisłości w rozumieniu art. 21 Konwencji z dnia 27 września 1968 r. o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych, w wersji zmienionej Konwencją z dnia 9 października 1978 r. o przystąpieniu Królestwa Danii, Irlandii oraz Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.

               2)

               Orzeczenie nakazujące ustanowienie, jak w sprawie przed sądem krajowym, funduszu ograniczenia odpowiedzialności, jest orzeczeniem w rozumieniu art. 25 Konwencji brukselskiej.

               3)

               Nie można odmówić uznania w innym Umawiającym się Państwie, przy zastosowaniu art. 27 pkt 2 Konwencji brukselskiej, orzeczeniu o ustanowieniu funduszu ograniczenia odpowiedzialności, wydanemu bez uprzedniego zawiadomienia wierzyciela, którego sprawa dotyczy, również w sytuacji, gdy ten wierzyciel wniósł odwołanie od tego orzeczenia w celu zakwestionowania właściwości sądu, który je wydał, pod warunkiem, że orzeczenie to zostało doręczone pozwanemu w należyty sposób i w odpowiednim czasie.

      (1)  Dz.U. C 109 z 4.5.2002.


title: Sprawa T-479/09: Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2009 r. — ATB Norte przeciwko OHIM — Bricocenter Italia (BRICO CENTER Garden)

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/67

         Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2009 r. — ATB Norte przeciwko OHIM — Bricocenter Italia (BRICO CENTER Garden)
   (Sprawa T-479/09)
   2010/C 24/118
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: ATB Norte, SL (Burgos, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci P. López Ronda, G. Macías Bonilla, H.L. Curtis-Oliver i G. Marín Raigal)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Bricocenter Italia Srl [Rozzano Milanofiori (Mediolan), Włochy]

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 24 września 2009 r. w sprawie R 1044/2008-4;

               —

               obciążenie strony pozwanej (OHIM) kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Bricocenter Italia S.r.l.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „BRICOCENTER Garden” (zgłoszenie nr 4 935 144) dla usług z klasy 35

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzne wspólnotowe znaki towarowe zawierające elementy słowne „CENTROS DE BRICOLAGE BRICOCENTRO” (nr 3 262 623) i „ATB CENTROS DE BRICOLAGE BRICOCENTRO” (nr 989 046) dla usług z klas 35, 37 i 39

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie zaskarżonej decyzji i oddalenie sprzeciwu w całości

      Podniesione zarzuty: Błędne wykładnia i zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa C-540/03: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 27 czerwca 2006 r. — Parlament Europejski przeciwko Radzie Unii Europejskiej (Polityka imigracyjna — Prawo małoletnich dzieci obywateli państw trzecich do łączenia rodzin — Dyrektywa 2003/86/WE — Ochrona praw podstawowych — Prawo do poszanowania życia rodzinnego — Obowiązek uwzględniania interesu małoletnich dzieci)

text:
               12.8.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/1

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 27 czerwca 2006 r. — Parlament Europejski przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-540/03) (1)

   (Polityka imigracyjna - Prawo małoletnich dzieci obywateli państw trzecich do łączenia rodzin - Dyrektywa 2003/86/WE - Ochrona praw podstawowych - Prawo do poszanowania życia rodzinnego - Obowiązek uwzględniania interesu małoletnich dzieci)
   (2006/C 190/02)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Parlament Europejski (Przedstawiciele: H. Duintjer Tebbens i A. Caiola, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (Przedstawiciele: O. Petersen i M. Simm, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: C. O'Reilly i C. Ladenburger, pełnomocnicy) oraz Republika Federalna Niemiec (Przedstawiciele: A. Tiemann, W.-D. Plessing i M. Lumma, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Stwierdzenie nieważności art. 4 ust. 1 akapit siódmy i ust. 6, jak również art. 8 dyrektywy Rady 2003/86/WE z dnia 22 września 2003 r. w sprawie prawa do łączenia rodzin (Dz. U. L 251, str. 12) — Odstępstwo od prawa małoletnich dzieci do łączenia rodzin
   Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Parlament Europejski zostaje obciążony kosztami postępowania.

               3)

               Republika Federalna Niemiec i Komisja Wspólnot Europejskich pokryją koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 47 z 21.02.2004 r.


title: Sprawa C-451/09 P: Postanowienie Trybunału z dnia 12 maja 2010 r. — Pigasos Alieftiki Naftiki Etaireia przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Komisji Europejskiej (Odwołanie — Odpowiedzialność pozaumowna — Dowód pochodzenia wspólnotowego produktów złowionych przez statek należący do spółki prawa greckiego — Brak przyjęcia przepisów pozwalających organom celnym państwa członkowskiego na uznanie wystawionych przez państwo trzecie dokumentów innych niż dokument T2M)

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/19

         Postanowienie Trybunału z dnia 12 maja 2010 r. — Pigasos Alieftiki Naftiki Etaireia przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-451/09 P) (1)

   (Odwołanie - Odpowiedzialność pozaumowna - Dowód pochodzenia wspólnotowego produktów złowionych przez statek należący do spółki prawa greckiego - Brak przyjęcia przepisów pozwalających organom celnym państwa członkowskiego na uznanie wystawionych przez państwo trzecie dokumentów innych niż dokument T2M)
   2010/C 234/29
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Pigasos Alieftiki Naftiki Etaireia (przedstawiciele: N. Skandamis i E. Perakis, dikigoroi)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: F. Florindo Gijón i M. Balta, pełnomocnicy), Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Patakia i B.-R. Killmann, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (siódma izba) z dnia 16 września 2009 r. w sprawie T-162/07 Pigasos Alieftiki Naftiki Etaireia przeciwko Radzie i Komisji, którym Sąd oddalił skargę o odszkodowanie zmierzającą do naprawienia szkody poniesionej rzekomo przez skarżącą w wyniku braku przyjęcia przez Radę i Komisję przepisów pozwalających organom celnym państwa członkowskiego, w niniejszym przypadku greckim organom celnym, na uznanie jako dowodu pochodzenia wspólnotowego produktów złowionych przez statek grecki należący do skarżącej wystawionych przez państwo trzecie dokumentów innych niż dokument T2M przewidziany w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. (Dz.U. L 253, s. 1)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Pigasos Alieftiki Naftiki Etaireia zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 24 z 30.1.2010.


title: Sprawa C-284/13 P P: Odwołanie od postanowienia Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 7 marca 2013 r. w sprawie T-64/12, Henkel AG & Co. KGaA, Henkel France przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 24 maja 2013 r. przez Henkel AG & Co. KGaA, Henkel France

text:
               27.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 215/10

         Odwołanie od postanowienia Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 7 marca 2013 r. w sprawie T-64/12, Henkel AG & Co. KGaA, Henkel France przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 24 maja 2013 r. przez Henkel AG & Co. KGaA, Henkel France
   (Sprawa C-284/13 P P)
   2013/C 215/13
   Język postępowania: angielski.

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Henkel AG & Co. KGaA, Henkel France (przedstawiciele: F. Brunet, E. Paroche, avocats, E. Bitton, avocate)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszących odwołanie

               —

               Uchylenie postanowienia w zakresie, w jakim stwierdza, że zawarte w skardze wniesionej do Sądu przez Henkel żądanie stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji jest niedopuszczalne (pkt 1 sentencji postanowienia);

               —

               stwierdzenie, że skarga wniesiona przez Henkel do Sądu nie jest bezprzedmiotowa i że jest dopuszczalna, oraz odesłanie sprawy do Sądu w celu ponownego zbadania istotnych okoliczności;

               —

               uchylenie postanowienia w zakresie, w jakim stanowi, że Henkel pokrywa własne koszty, a także koszty poniesione przez Komisję, w tym koszty związane z postępowaniem w przedmiocie środka tymczasowego w sprawie T-607/11 R (pkt 4 sentencji postanowienia) i obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania, jak również kosztami postępowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsze odwołanie jest oparte na czterech zarzutach, w których wnoszący odwołanie podważają stwierdzenie Sądu, że nie mają interesu prawnego w podtrzymywaniu skargi do Sądu na zaskarżoną decyzję. Sąd bowiem błędnie uznał że zaskarżona decyzja stała się bezprzedmiotowa na skutek decyzji ADLC (francuskiego organu ochrony konkurencji) stwierdzającej, że przekazanie dokumentów nie było konieczne, aby zapewnić poszanowanie prawa do obrony wnoszących odwołanie i że dokumenty te nie miały żadnego znaczenia dla zbadania sprawy skierowanej do tego organu
   Przeciwnie, wnoszący odwołanie twierdzą, że nadal mają interes prawny, aby występować przez Sądem, ponieważ muszą oprzeć się na dokumentach dotyczących postępowania francuskiego, aby wykazać, (i) że okoliczności faktyczne, których dotyczy kara nałożona w sprawie COMP/39.579, są takie same jak okoliczności, których dotyczy postepowanie francuskie, albo przynajmniej są bardzo do nich podobne, co ma wpływ na status wnoszących odwołanie w odniesieniu do wniosku o złagodzenie kary we Francji; oraz (ii) że naleganie Henkel, aby otrzymać pozwolenie na wykorzystanie tych dokumentów w postępowaniu francuskim nie powinno być uważane za brak współpracy strony wnioskującej o złagodzenie kary uzasadniający obniżenie grzywny o 25 % zamiast o 30 %, jak stwierdził ADLC, lecz powinno być postrzegane jako wykonanie prawa i działanie w uzasadnionym interesie, to znaczy skorzystanie z prawa do obrony.
   Odwołanie obejmuje cztery zarzuty

               —

               po pierwsze, Sąd przeinaczył okoliczności faktyczne, ponieważ błędnie stwierdził, że w następstwie decyzji ADLC nie ma już etapu postępowania, na którym dokumenty te mogłyby zostać ponownie zbadane w razie stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji i przekazania ADLC tych dokumentów;

               —

               po drugie, postanowienie jest obarczone brakiem uzasadnienia, ponieważ Sąd stwierdził, że Henkel nie miała interesu prawnego do działania, bez zbadania podniesionych przez niego argumentów;

               —

               po trzecie, Sąd naruszył prawo, ponieważ nie zbadał, czy Henkel nie miała nadal interesu prawnego, aby występować do Sądu w celu upewnienia się, że niezgodne z prawem działanie nie powtórzy się.

         Z powyższych względów wnoszący odwołanie wnoszą do Trybunału o uchylenie postanowienia.


title: Sprawa C-408/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal du travail de Bruxelles (Belgia) w dniu 28 sierpnia 2014 r. – Aliny Wojciechowski przeciwko Office national des pensions (ONP)

text:
               24.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 421/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal du travail de Bruxelles (Belgia) w dniu 28 sierpnia 2014 r. – Aliny Wojciechowski przeciwko Office national des pensions (ONP)
   (Sprawa C-408/14)
   2014/C 421/27
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Tribunal du travail de Bruxelles

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Aliny Wojciechowski

      Strona pozwana: Office national des pensions (ONP)

      Pytania prejudycjalne

   Czy zasada lojalnej współpracy i art. 4 ust. 3 TUE, z jednej strony, oraz art. 34 ust. 1 Karty praw podstawowych, z drugiej strony, stoją na przeszkodzie możliwości obniżenia, a w konsekwencji odmówienia przez państwo członkowskie emerytury pracownikowi najemnemu należnej mu z tytułu okresów ubezpieczeniowych przebytych zgodnie z ustawodawstwem tego państwa członkowskiego, w sytuacji gdy całkowity staż ubezpieczeniowy przebyty w tym państwie członkowskim oraz w ramach instytucji europejskich przekracza jednolity staż ubezpieczeniowy wynoszący 45 lat, o którym mowa w art. 10a dekretu królewskiego nr 50 z dnia 24 października 1967 r. w sprawie pracowniczych emerytur i rent rodzinnych.


title: Sprawa C-218/10: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 stycznia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg — Niemcy) — ADV Allround Vermittlungs AG, w stanie likwidacji, przeciwko Finanzamt Hamburg-Bergedorf (Podatek VAT — Szósta dyrektywa — Artykuły 9, 17 i 18 — Określenie miejsca świadczenia usług — Termin „zapewnienie personelu” — Osoby prowadzące działalność na własny rachunek — Konieczność identycznej oceny świadczenia usług w przypadku usługodawcy i usługobiorcy)

text:
               10.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/2

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 stycznia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg — Niemcy) — ADV Allround Vermittlungs AG, w stanie likwidacji, przeciwko Finanzamt Hamburg-Bergedorf
   (Sprawa C-218/10) (1)

   (Podatek VAT - Szósta dyrektywa - Artykuły 9, 17 i 18 - Określenie miejsca świadczenia usług - Termin „zapewnienie personelu” - Osoby prowadzące działalność na własny rachunek - Konieczność identycznej oceny świadczenia usług w przypadku usługodawcy i usługobiorcy)
   2012/C 73/02
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Finanzgericht Hamburg

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: ADV Allround Vermittlungs AG, w stanie likwidacji

      Strona pozwana: Finanzamt Hamburg-Bergedorf

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Finanzgericht Hamburg — Wykładnia art. 9 ust. 2 lit. e) tiret szóste, art. 17 ust. 1, art. 17 ust. 2 lit. a) i art. 17 ust. 3 lit. a), a także art. 18 ust. 1 lit. a) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz. U. L 145, s. 1) — Określenie miejsca opodatkowania usługi polegającej na zapewnieniu usługobiorcy personelu wykonującego działalność na własny rachunek, który nie jest zatrudniony przez usługodawcę — Termin „personel” — Konieczność identycznej oceny w przedmiocie podlegania transakcji opodatkowaniu podatkiem VAT w przypadku, z jednej strony usługodawcy, i, z drugiej, strony usługobiorcy

      Sentencja

               1)

               Artykuł 9 ust. 2 lit. e) tiret szóste szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku należy interpretować w ten sposób, że termin „zapewnienie personelu”, o którym mowa w tym przepisie, obejmuje również zapewnienie personelu prowadzącego działalność na własny rachunek, który nie jest zatrudniony przez świadczącego usługę przedsiębiorcę.

               2)

               Artykuł 17 ust. 1, art. 17 ust. 2 lit. a) i art. 17 ust. 3 lit. a) oraz art. 18 ust. 1 lit. a) szóstej dyrektywy 77/388 należy interpretować w ten sposób, że nie wymagają one od państw członkowskich ukształtowania ich krajowych przepisów proceduralnych w sposób zapewniający, żeby opodatkowanie świadczenia usługi oraz podatek od wartości dodanej podlegający zapłacie od tej usługi były oceniane w spójny sposób w przypadku usługodawcy i w przypadku usługobiorcy, nawet jeżeli podlegają oni właściwości różnych organów podatkowych. Przepisy te jednak zobowiązują państwa członkowskie do przyjęcia środków koniecznych w celu zapewnienia prawidłowego pobierania podatku od wartości dodanej i przestrzegania zasady neutralności podatkowej.

      (1)  Dz.U. C 221 z 14.8.2010.


title: Sprawa T-272/14: Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2014 r. – P-D Glasseiden i in. przeciwko Komisji

text:
               14.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/26

         Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2014 r. – P-D Glasseiden i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-272/14)
   2014/C 223/31
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: P-D Glasseiden GmbH Oschatz (Oschatz, Niemcy), P-D Interglas Technologies GmbH (Erbach, Niemcy), P-D Industriegesellschalt mbH, Glasfaser Brattendorf (Wilsdruff STT Grumbach, Niemcy) i Glashütte Freital GmbH (Freital, Niemcy) (przedstawiciele: H. Janssen i G. Engel, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 18 grudnia 2013 r. w przedmiocie postępowania w sprawie pomocy państwa SA.33995 (2013/C)(ex 2013/NN) – Niemcy, Wsparcie dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz zmniejszone dopłaty EEG dla odbiorców energochłonnych, C(2013) 4424 final

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy: naruszenie art. 107 ust. 1 TFUE

                           —

                           Strona skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja narusza art. 107 ust. 1 TFUE ze względu na to, że przewidziane w Gesetz über den Vorrang erneuerbarer Energien (niemieckiej ustawie o uprzywilejowaniu energii odnawialnych, zwanych dalej: „EEG”) dopłaty EEG i szczególne wypłaty wyrównawcze nie stanowią przyznania zasobów państwowych czy też kontrolowanych przez państwo. Mające znaczenie dla kwalifikacji tych środków okoliczności faktyczne miały zdaniem strony skarżącej zostać ustalone w postępowaniu między Komisją a Republiką Federalną Niemiec. Zdaniem strony skarżącej rozwiane zostały wszelkie wątpliwości, które powinna była stwierdzić Komisja w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 108 ust. 2 TFUE i art. 4 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE (1).

               2.

               Zarzut drugi: naruszenie art. 108 ust. 1 TFUE i zasady pewności prawa

                           —

                           Strona skarżąca podnosi w tym zakresie, że Komisja nie uwzględniła art. 108 ust. 1 TFUE i zasady pewności prawa ze względu na to, iż, weryfikując dokonaną na wstępnym etapie badania kwalifikację EEG jako pomocy, przeprowadziła postępowanie w przedmiocie nowej pomocy na podstawie art. 4 ust. 4 rozporządzenia nr 659/1999, zamiast postępowania w przedmiocie pomocy istniejącej na podstawie art. 17 i nast. rozporządzenia nr 659/1999. W tym względzie skarżące podnoszą w szczególności, że Komisja w decyzji z dnia 22 maja 2002 r. nie zakwalifikowała EEG 2000 jako pomocy w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE ze względu na brak przeniesienia zasobów państwowych. Ich zdaniem zmiany, jakie zaszły pomiędzy EEG 2000 a EEG 2012, są pozbawione znaczenia w kontekście wydania przez Komisję decyzji z dnia 22 maja 2002 r. Komisja mogła podnieść kwestę zmiany interpretacji przepisów prawa w ramach postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 1 TFUE, bez angażowania w to postępowanie skarżących.

               3.

               Zarzut trzeci: naruszenie art. 41 Karty Praw Podstawowych oraz prawa do bycia wysłuchanym

                           —

                           Skarżące podnoszą również, że pozwana przyjęła zaskarżoną decyzję nie dając im możliwości zajęcia stanowiska w sprawie będącej jej przedmiotem.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz.U. L 83, s. 1).


title: Sprawy połączone C-11/06 i C-12/06: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 23 października 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Aachen — Niemcy) — Rhiannon Morgan (C-11/06) przeciwko Bezirksregierung Köln, Iris Bucher (C-12/06) przeciwko Landrat des Kreises Düren (Obywatelstwo Unii — Artykuły 17 WE i 18 WE — Odmowa przyznania stypendium edukacyjnego obywatelom państwa członkowskiego pobierającym naukę w innym państwie członkowskim — Wymóg, by kształcenie odbywane w innym państwie członkowskim było kontynuacją uprzednio odbytego kształcenia, trwającego przynajmniej rok w placówce edukacyjnej położonej na terytorium państwa członkowskiego pochodzenia)

text:
               22.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/11

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 23 października 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Aachen — Niemcy) — Rhiannon Morgan (C-11/06) przeciwko Bezirksregierung Köln, Iris Bucher (C-12/06) przeciwko Landrat des Kreises Düren
   (Sprawy połączone C-11/06 i C-12/06) (1)

   (Obywatelstwo Unii - Artykuły 17 WE i 18 WE - Odmowa przyznania stypendium edukacyjnego obywatelom państwa członkowskiego pobierającym naukę w innym państwie członkowskim - Wymóg, by kształcenie odbywane w innym państwie członkowskim było kontynuacją uprzednio odbytego kształcenia, trwającego przynajmniej rok w placówce edukacyjnej położonej na terytorium państwa członkowskiego pochodzenia)
   (2007/C 315/18)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Verwaltungsgericht Aachen
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strony skarżące: Rhiannon Morgan (C-11/06), Iris Bucher (C-12/06)

      Strony pozwane: Bezirksregierung Köln (C-11/06), Landrat des Kreises Düren (C-12/06)
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Verwaltungsgericht Aachen — Wykładnia art. 17 i 18 traktatu WE — Odmowa przyznania własnemu obywatelowi, zamieszkującemu i pobierającemu naukę w innym państwie członkowskim, stypendium edukacyjnego („Ausbildungsförderung”) ze względu na to, że nie ukończył przynajmniej pierwszego roku studiów w placówce położonej na terytorium krajowym
   Sentencja
   Artykuły 17 WE i 18 CE stoją na przeszkodzie temu, by w okolicznościach takich jak w sprawach przed sądem krajowym, warunek zgodnie z którym, aby móc skorzystać ze stypendium edukacyjnego przyznawanego tytułem odbycia nauki w państwie członkowskim innym niż to, którego nauka ta powinna stanowić kontynuację kształcenia, trwającego przynajmniej rok odbytego na terytorium państwa członkowskiego pochodzenia tych ostatnich.

      (1)  Dz.U. C 121 z 20.5.2006 r.


title: Sprawa T-719/15 P: Wyrok Sądu z dnia 17 stycznia 2017 r. – LP/Europol (Odwołanie — Służba publiczna — Personel tymczasowy — Umowa na czas określony — Decyzja o nieprzedłużeniu — Dorozumiana decyzja odmowna — Decyzja oddalająca zażalenie — Obowiązek uzasadnienia — Obowiązek staranności)

text:
               6.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 70/17

         Wyrok Sądu z dnia 17 stycznia 2017 r. – LP/Europol
   (Sprawa T-719/15 P) (1)

   ((Odwołanie - Służba publiczna - Personel tymczasowy - Umowa na czas określony - Decyzja o nieprzedłużeniu - Dorozumiana decyzja odmowna - Decyzja oddalająca zażalenie - Obowiązek uzasadnienia - Obowiązek staranności))
   (2017/C 070/24)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: LP (przedstawiciel: adwokat M. Velardo)

      Druga strona postępowania: Europejski Urząd Policji (Europol) (przedstawiciele: D. Neumann i C. Falmagne, pełnomocnicy, wspomagani przez adwokatów D. Waelbroecka i A. Duron)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej [poufne]
       (2).

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               LP pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Europejski Urząd Policji (Europol) w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U. C 59 z 15.2.2016.

      (2)  Ukryte poufne dane.


title: Sprawa F-128/05: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 23 września 2008 r. — Adolf i in. przeciwko Komisji

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/67

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 23 września 2008 r. — Adolf i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa F-128/05) (1)

   (2008/C 301/131)

      Język postępowania: francuski

   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 60 z 11.3.2006, s. 56.


title: Sprawa C-389/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Contencioso Administrativo n o 3 de Almería (Hiszpania) w dniu 2 października 2009 r. — Águeda María Sáenz Morales przeciwko Consejería para la Igualdad y Bienestar Social

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Contencioso Administrativo no 3 de Almería (Hiszpania) w dniu 2 października 2009 r. — Águeda María Sáenz Morales przeciwko Consejería para la Igualdad y Bienestar Social
   (Sprawa C-389/09)
   2010/C 113/22
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Juzgado de lo Contencioso Administrativo no 3 de Almería

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Águeda María Sáenz Morales

      Strona pozwana: Consejería para la Igualdad y Bienestar Social
   Postanowieniem z dnia 20 stycznia 2010 r. Trybunał Sprawiedliwości (szósta izba) stwierdził, że wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym jest oczywiście niedopuszczalny.


title: Wyrok Trybunału (w pełnym składzie) z dnia 5 października 2004 r. w sprawie C-475/01: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa — Naruszenie art. 90 akapit 1 WE — Podatek akcyzowy od alkoholu i napojów alkoholowych — Stosowanie do ouzo niższej stawki podatkowej niż do innych napojów alkoholowych — Zgodność tych stawek z dyrektywą, która nie została zaskarżona w terminie wskazanym w art. 230 WE)

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/3

      WYROK TRYBUNAŁU

   (w pełnym składzie)
   z dnia 5 października 2004 r.
   w sprawie C-475/01: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa - Naruszenie art. 90 akapit 1 WE - Podatek akcyzowy od alkoholu i napojów alkoholowych - Stosowanie do ouzo niższej stawki podatkowej niż do innych napojów alkoholowych - Zgodność tych stawek z dyrektywą, która nie została zaskarżona w terminie wskazanym w art. 230 WE)
   (2004/C 300/04)
   Język postępowania: grecki
   W sprawie C-475/01, Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: E. Traversa i M. Condou Durande), popierana przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (pełnomocnik: K. Manji), przeciwko Republice Greckiej (pełnomocnicy: A. Samoni-Rantou i P. Mylonopoulos), której przedmiotem jest skarga na uchybienie zobowiązaniom Państwa na podstawie art. 226 WE, wniesiona 6 grudnia 2001 r., Trybunał (w pełnym składzie), w składzie V. Skouris, prezes, P. Jann, C. W. A. Timmermans, A. Rosas, C. Gulmann, J.-P. Puissochet i J. N. Cunha Rodrigues, prezesi izb, R. Schintgen, F. Macken i N. Colneric, i S. von Bahr (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: A. Tizzano, sekretarz: L. Hewlett, główny administrator, wydał w dniu 5 października 2004 r. wyrok, który zawiera następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej poniesie własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 68 z 16.3.2002.


title: Sprawa T-18/17: Skarga wniesiona w dniu 13 stycznia 2017 r. – Republika Czeska/Komisja

text:
               6.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 70/25

         Skarga wniesiona w dniu 13 stycznia 2017 r. – Republika Czeska/Komisja
   (Sprawa T-18/17)
   (2017/C 070/35)
   Język postępowania: czeski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek i J. Vláčil, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/1867 z dnia 20 października 2016 r. zmieniającego załącznik do rozporządzenia (WE) nr 3199/93 w sprawie wzajemnego uznawania procedur całkowitego skażenia alkoholu etylowego do celów zwolnienia z podatku akcyzowego; oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy oparty na naruszeniu art. 13 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej w związku z art. 27 ust. 3 i 4 dyrektywy Rady 92/83/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktur podatków akcyzowych od alkoholu i napojów alkoholowych. Przyjmując sporne rozporządzenie Komisja wkroczyła w zakres czeskich krajowych wymogów w dziedzinie całkowitego skażenia alkoholu, mimo iż Republika Czeska nie dokonała zawiadomienia w rozumieniu art. 27 ust. 3 dyrektywy 92/83, a przeciwnie wielokrotnie zgłaszała Komisji, że nie zgadza się z takim działaniem. Zgodnie z art. 27 ust. 4 dyrektywy 92/83 nie można wkraczać w zakres krajowych wymogów państwa członkowskiego w przypadku braku zawiadomienia ze strony tego państwa.

               2.

               Zarzut drugi, oparty na naruszeniu art. 27 ust. 1 lit. a) dyrektywy 92/83, w zakresie w jakim eurodenaturant 1:1:1 nie spełnia celu tego przepisu, gdyż nie daje wystarczających gwarancji w ramach zwalczania unikania opodatkowania. Eurodenaturant 1:1:1 jest bowiem bardzo słabą mieszaniną substancji skażających, a całkowicie skażony w ten sposób alkohol może z łatwością być wykorzystany do produkcji napojów alkoholowych.


title: Sprawa T-131/13: Skarga wniesiona w dniu 1 marca 2013 r. — Lardini przeciwko OHIM (przedstawienie kwiatu)

text:
               18.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/23

         Skarga wniesiona w dniu 1 marca 2013 r. — Lardini przeciwko OHIM (przedstawienie kwiatu)
   (Sprawa T-131/13)
   2013/C 141/41
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Lardini Srl (Filottrano, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci P. Roncaglia, G. Lazzeretti, F. Rossi i N. Parrotta)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 13 grudnia 2012 r. wydanej w postępowaniu R 2578/2011-1; oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w ramach postępowania odwoławczego R 2578/2011-1.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: znak odzwierciedlający pozycję w postaci kwiatu dla towarów z klasy 25

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-150/11: Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2011 r. — Gobierno de Aragón i in. przeciwko Radzie

text:
               30.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 130/26

         Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2011 r. — Gobierno de Aragón i in. przeciwko Radzie
   (Sprawa T-150/11)
   2011/C 130/53
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Gobierno de Aragón (Aragón, Hiszpania), Principado de Asturias, Junta de Castilla y León (przedstawiciele: C. Fernández Vicién, I. Moreno-Tapia Rivas, E. Echeverría Álvarez, M. López Garrido, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada

      Żądania strony skarżącej

   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 3 ust. 1 lit. a), b) i f), art. 3 ust. 3 i art. 7 ust. 2 i 3 decyzji Rady 2010/787/UE oraz

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Przedmiotem niniejszej skargi jest stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Rady z dnia 10 grudnia 2010 r. w sprawie pomocy państwa ułatwiającej zamykanie niekonkurencyjnych kopalń węgla (2010/787/UE)
   W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący oczywistego błędu w ocenie okoliczności faktycznych i w rezultacie naruszenia art. 194 TFUE.
               Decyzja jest dotknięta oczywistym błędem w ocenie okoliczności faktycznych z uwagi na to, że uznaje, iż niewielki udział dotowanego węgla w ogólnym koszyku energetycznym nie uzasadnia dalszego utrzymywania takich dotacji w celu zabezpieczenia dostaw energii w Unii. Ze względu na popełnienie tego błędu zaskarżona decyzja nakłada środki naruszające jeden z celów polityki energetycznej ustanowionych w art. 194 TFUE, który w lit. b) ustanawia obowiązek zapewnienia bezpieczeństwa dostaw energii w Unii.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności
               Wymóg zamknięcia lub zwrotu pomocy otrzymanej zgodnie z zaskarżoną decyzją przez kopalnie, które nie będąc konkurencyjne w 2011 r. staną się konkurencyjne w 2018 r. nie jest proporcjonalny w odniesieniu do celów zaskarżonej decyzji. Zatem zaskarżone w niniejszej skardze przepisy wykraczają znacznie poza to, co może być niezbędne dla zagwarantowania ochrony środowiska naturalnego w zakresie, w jakim nie przyczyniają się do zmniejszenia procentowego udziału energii wytwarzanej z węgla. Zaskarżone przepisy nie są również proporcjonalne dla osiągnięcia celów konkurencyjności przemysłu węglowego, gdyż (i) mogą skutkować zamknięciem w 2018 r. kopalń, które będą wtedy konkurencyjne, lecz zgodnie z zaskarżoną decyzją musiały zobowiązać się do zamknięcia, ponieważ w 2011 r. nie mogły utrzymać się bez udzielonej tą decyzją pomocy oraz (ii) nie sprzyjają utrzymaniu kopalń konkurencyjnych z punktu widzenia ochrony środowiska i bezpieczeństwa.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady uzasadnionych oczekiwań.
               Skarżące twierdzą, że pewne aspekty zaskarżonej decyzji eliminując bezpieczeństwo dostaw jako cel podlegający ochronie nowych przepisów naruszają wspólnotową zasadę uzasadnionych oczekiwań.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący braku uzasadnienia.
               Zdaniem skarżących decyzja nie zawiera wystarczającego uzasadnienia dotyczącego przyjęcia środków, które stanowią odstępstwo od przepisów wcześniejszego rozporządzenia i od kontekstu prawnego, w jaki się ona wpisuje.


title: Sprawa F-52/11: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 11 listopada 2014 r. – Carlo de Nicola przeciwko EBI (Służba publiczna — Personel EBI — Mobbing — Dochodzenie — Sprawozdanie komisji śledczej — Błędna definicja mobbingu — Decyzja prezesa EBI o nienadawaniu skardze biegu — Stwierdzenie nieważności — Skarga o odszkodowanie lub zadośćuczynienie)

text:
               22.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/33

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 11 listopada 2014 r. – Carlo de Nicola przeciwko EBI
   (Sprawa F-52/11) (1)

   ((Służba publiczna - Personel EBI - Mobbing - Dochodzenie - Sprawozdanie komisji śledczej - Błędna definicja mobbingu - Decyzja prezesa EBI o nienadawaniu skardze biegu - Stwierdzenie nieważności - Skarga o odszkodowanie lub zadośćuczynienie))
   (2014/C 462/47)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Carlo de Nicola (Strassen, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat L. Isola)

      Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny (przedstawiciele: T. Gilliams i F. Martin, pełnomocnicy, wspomagani przez adwokata A. Dal Ferra)

      Przedmiot sprawy

   Po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności pisma prezesa banku uznającego, że w następstwie decyzji panelu o oddaleniu wniesionego przez skarżącego doniesienia o mobbingu nie zachodzi potrzeba podjęcia jakichkolwiek działań, a także stwierdzenie nieważności pozostałych decyzji dotyczących dochodzenia w sprawie mobbingu. Po drugie, żądanie stwierdzenia, że skarżący był ofiarą mobbingu

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji prezesa Europejskiego Banku Inwestycyjnego z dnia 1 września 2010 r. oddalającej skargę C. de Nicoli na mobbing.

               2)

               Zasądza się od Europejskiego Banku Inwestycyjnego na rzecz C. De Nicoli kwotę 3  000 EUR.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               Europejski Bank Inwestycyjny pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez C. De Nicolę.

      (1)  Dz.U. C 186 z 25.6.2011, s. 37.


title: Sprawa C-529/08: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 10 lipca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Friedrich Schulze, Jochen Kolenda, Helmar Rendenz przeciwko Deutsche Lufthansa AG

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/33

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 10 lipca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Friedrich Schulze, Jochen Kolenda, Helmar Rendenz przeciwko Deutsche Lufthansa AG
   (Sprawa C-529/08) (1)

   2009/C 282/59

      Język postępowania: niemiecki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 44 z 21.2.2009.


title: Sprawa T-185/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 20 listopada 2008 r. — Włochy przeciwko Komisji (System językowy — Zasady stosowania w dziedzinie naboru służby publicznej Unii Europejskiej — Skarga o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 230 WE — Skarga wniesiona przez państwo członkowskie na, z jednej strony, decyzję Komisji o opublikowaniu ogłoszenia o wakatach na stanowiskach wyższego szczebla w języku niemieckim, francuskim i angielskim i, z drugiej strony, na opublikowane w tych trzech językach ogłoszenia Komisji o wakacie na stanowisku dyrektora generalnego OLAF — Dopuszczalność — Termin na wniesienie skargi — Akty podlegające zaskarżeniu — Uzasadnienie — Artykuł 12 WE, 230 WE i 290 WE — Rozporządzenie nr 1 — Artykuł 1e i art. 27 regulaminu pracowniczego — Zasada niedyskryminacji)

text:
               10.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/20

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 20 listopada 2008 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-185/05) (1)

   (System językowy - Zasady stosowania w dziedzinie naboru służby publicznej Unii Europejskiej - Skarga o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 230 WE - Skarga wniesiona przez państwo członkowskie na, z jednej strony, decyzję Komisji o opublikowaniu ogłoszenia o wakatach na stanowiskach wyższego szczebla w języku niemieckim, francuskim i angielskim i, z drugiej strony, na opublikowane w tych trzech językach ogłoszenia Komisji o wakacie na stanowisku dyrektora generalnego OLAF - Dopuszczalność - Termin na wniesienie skargi - Akty podlegające zaskarżeniu - Uzasadnienie - Artykuł 12 WE, 230 WE i 290 WE - Rozporządzenie nr 1 - Artykuł 1e i art. 27 regulaminu pracowniczego - Zasada niedyskryminacji)
   (2009/C 6/40)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: I. Braguglia i M. Fiorilli, avvocati dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: L. Cimaglia i P. Aalto, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę skarżącą: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: F. Díez Moreno, abogado del Estado) i Republika Łotewska (przedstawiciele: początkowo E. Balode-Buraka, następnie L. Ostrovska (pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Żądanie stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji przyjętej przez Komisję w ramach 1678 posiedzenia w dniu 10 listopada 2004 r., zgodnie z którą skierowane do kandydatów zewnętrznych ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej o wakatach na stanowiskach wyższego szczebla są dokonywane w języku niemieckim, francuskim i angielskim w okresie, który co do zasady upływa w dniu 1 stycznia 2007 r. i, po drugie, ogłoszenia o wakacie COM/2005/335 na stanowisku dyrektora generalnego (grupa zaszeregowania A *15/A *16) Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Oszustw (OLAF), opublikowanego przez Komisję w dniu 9 lutego 2005 r. (Dz.U. C 34 A, s. 3)
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdzona zostaje nieważność decyzji przyjętej przez Komisję w ramach 1678 posiedzenia w dniu 10 listopada 2004 r., zgodnie z którą skierowane do kandydatów zewnętrznych ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej o wakatach na stanowiskach wyższego szczebla są dokonywane w języku niemieckim, francuskim i angielskim w okresie, który miał upłynąć w dniu 1 stycznia 2007 r.

               2)

               Stwierdzona zostaje nieważność ogłoszenia o wakacie COM/2005/335 na stanowisku dyrektora generalnego (grupa zaszeregowania A* 15/A*16) Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Oszustw (OLAF), opublikowanego przez Komisję w dniu 9 lutego 2005 r. (Dz.U. C 34 A, s. 3).

               3)

               Każda ze stron ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 155 z 25.6.2005


title: Sprawa C-457/08: Skarga wniesiona w dniu 21 października 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/20

         Skarga wniesiona w dniu 21 października 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-457/08)
   (2008/C 313/30)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciel: N. Yerrell, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2005/14/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. zmieniającej dyrektywy Rady 72/166/EWG, 84/5/EWG, 88/357/EWG i 90/232/EWG oraz dyrektywę 2000/26/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczące ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych, a w każdym razie nie powiadamiając o tych przepisach Komisji, Zjednoczone Królestwo uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 6 tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy do prawa krajowego upłynął w dniu 11 czerwca 2007 r.

      (1)  Dz.U. L 149, s. 14.


title: Sprawa C-172/09: Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Rzeczpospolitej Polskiej

text:
               18.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 167/5

         Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Rzeczpospolitej Polskiej
   (Sprawa C-172/09)
   2009/C 167/09
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: P. Dejmek i K. Gawlik, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska

      Żądania

               —

               o stwierdzenie, że poprzez niewprowadzenie wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych dla wykonania dyrektywy 2005/60/WE z dnia 26 października 2005 r. w sprawie przeciwdziałania korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu (1), a w każdym razie poprzez niepowiadomienie Komisji o przyjęciu tych przepisów, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy wymienionej dyrektywy oraz Traktatu WE.

               —

               o obciążenie Rzeczpospolita Polska kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin transpozycji dyrektywy 2005/60/WE upłynął w dniu 15 grudnia 2007 r. Tymczasem na dzień wniesienia skargi strona pozwana nie wprowadziła jeszcze wszystkich przepisów niezbędnych w celu transpozycji dyrektywy, a w każdym razie nie poinformowała o nich Komisji.

      (1)  Dz.U.L 309, str. 15