title: Sprawa C-375/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden w dniu 3 sierpnia 2007 r. — Staatssecretaris van Financiën przeciwko Heuschen & Schrouff Oriental Foods Trading BV

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden w dniu 3 sierpnia 2007 r. — Staatssecretaris van Financiën przeciwko Heuschen & Schrouff Oriental Foods Trading BV
   (Sprawa C-375/07)
   (2007/C 269/45)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Hoge Raad der Nederlanden
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Staatssecretaris van Financiën

      Strona pozwana: Heuschen & Schrouff Oriental Foods Trading BV
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy arkusze odpowiadające opisowi zawartemu w załączniku do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1196/97 z dnia 27 czerwca 1997 r. […] (1) zaliczają się do pozycji 1905 Nomenklatury Scalonej, gdy chodzi o arkusze wyprodukowane z mąki ryżowej, soli i wody, które zostały wysuszone, ale nie zostały poddane obróbce termicznej?

               2)

               Czy w świetle odpowiedzi na powyższe pytanie rozporządzenie jest ważne?

               3)

               Czy art. 871 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny [WKC] (2) zmieniony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1677/98 z dnia 29 lipca 1998 r. (3) należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy organ celny jest zobowiązany na podstawie tego art. 871 ust. 1 do przekazania przypadku Komisji, zanim może on zdecydować o zaniechaniu w tym przypadku retrospektywnego zaksięgowania należności celnych, sąd krajowy orzekający w przedmiocie skargi płatnika na decyzję organu celnego w sprawie przystąpienia do retrospektywnego zaksięgowania nie jest uprawniony do uchylenia retrospektywnego zaksięgowania z tego powodu, że w jego opinii spełnione są przesłanki (obowiązkowego) zaniechania retrospektywnego zaksięgowania określone w art. 220 ust. 2 lit. b), gdy ten wniosek nie jest popierany przez Komisję?

               4)

               Czy na wypadek gdyby odpowiedź na pytanie 3 brzmiała, iż okoliczność, że w zakresie żądań retrospektywnego pokrycia należności celnych Komisji przysługują uprawnienia decyzyjne, nie ogranicza kompetencji sądu krajowego, który ma orzekać w przedmiocie skargi dotyczącej żądania retrospektywnego pokrycia należności celnych, prawo wspólnotowe zawiera inny przepis, który zapewnia jednolite stosowanie prawa wspólnotowego, gdy w konkretnym przypadku Komisja i sąd krajowy w różny sposób oceniają kryteria, które mają zastosowanie w ramach art. 220 WKC (4) w celu ustalenia, czy błąd organu celnego może zostać w racjonalny sposób wykryty przez płatnika?

      (1)  Rozporządzenie dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej, Dz.U. L 170, str. 13.

      (2)  Dz.U. L 253, str. 1.

      (3)  Dz.U. L 212, str. 18.

      (4)  Dz.U. L 302, str. 1.


title: Sprawa C-172/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht des Saarlandes (Niemcy) w dniu 30 marca 2007 r. — Farmaceuta Helga Neumann-Seiwert przeciwko Krajowi Związkowemu Saary oraz Ministerium für Justiz, Gesundheit und Soziales, interwenient: DocMorris N.V.

text:
               23.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 140/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht des Saarlandes (Niemcy) w dniu 30 marca 2007 r. — Farmaceuta Helga Neumann-Seiwert przeciwko Krajowi Związkowemu Saary oraz Ministerium für Justiz, Gesundheit und Soziales, interwenient: DocMorris N.V.
   (Sprawa C-172/07)
   (2007/C 140/19)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Verwaltungsgericht des Saarlandes
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Farmaceuta Helga Neumann-Seiwert

      Strona pozwana: Kraj Związkowy Saary, Ministerium für Justiz, Gesundheit und Soziales, Saarbrücken

      Interwenient: DocMorris N.V.
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przepisy dotyczące swobody przedsiębiorczości w odniesieniu do spółek kapitałowych (art. 43 oraz 48 WE) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one zakazowi posiadania aptek przez osoby niebędące farmaceutami przewidzianemu w § 2 ust. 1 pkt 1- 4 i 7 oraz § 7 zdanie pierwsze i § 8 zdanie pierwsze Gesetz über das Apothekenwesen (ustawy o aptekarstwie, zwanej dalej „ApoG”) w brzmieniu z dnia 15 października 1980 r. (BGBl. I str. 1993), ostatnio zmienionej przez art. 34 rozporządzenia z dnia 31 października 2006 r. (BGBl. I str. 2407)?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:
               Czy krajowy organ administracji na podstawie prawa wspólnotowego, w szczególności art. 10 WE i zasady praktycznej skuteczności prawa wspólnotowego, jest uprawniony i zobowiązany do niestosowania przepisów krajowych uznanych przez niego za sprzeczne z prawem wspólnotowym także wtedy, gdy naruszenie prawa wspólnotowego nie jest oczywiste, a Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich nie stwierdził niezgodności danych przepisów z prawem wspólnotowym?


title: Sprawa C-612/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 23 grudnia 2010 r. — Jarosław Wawrzyniak przeciwko Agentur für Arbeit Mönchengladbach — Familienkasse

text:
               2.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 23 grudnia 2010 r. — Jarosław Wawrzyniak przeciwko Agentur für Arbeit Mönchengladbach — Familienkasse
   (Sprawa C-612/10)
   2011/C 103/20
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Jarosław Wawrzyniak

      Strona pozwana: Agentur für Arbeit Mönchengladbach — Familienkasse

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 14 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 1408/71 (1) należy interpretować w ten sposób, że nieposiadające właściwości na podstawie tego przepisu państwo członkowskie, do którego został oddelegowany pracownik i w którym dziecko tego pracownika nie ma miejsca zamieszkania w każdym wypadku nie ma prawa do przyznania oddelegowanemu pracownikowi świadczeń rodzinnych, jeżeli oddelegowanie go do tego państwa członkowskiego nie jest dla niego pod względem prawnym niekorzystne?

               2)

               W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej:
               Czy art. 14 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 1408/71 należy interpretować w ten sposób, że nieposiadające właściwości na podstawie tego przepisu państwo członkowskie, do którego został oddelegowany pracownik w każdym wypadku ma tylko wtedy prawo do przyznania świadczeń rodzinnych, jeżeli zostało stwierdzone, że pracownikowi nie przysługuje roszczenie do porównywalnych świadczeń rodzinnych w innym państwie członkowskim?

               3)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej również na pytanie drugie:
               Czy przepisy prawa wspólnotowego tudzież prawa Unii stoją na przeszkodzie takiemu krajowemu przepisowi prawnemu jak § 65 ust. 1 akapit pierwszy pkt 2 w związku z § 65 ust. 2 Einkommensteuergesetz (ustawy o podatku dochodowym), na mocy którego prawo do świadczeń rodzinnych nie przysługuje jeżeli porównywalne świadczenia należą się zagranicą lub należałyby się zagranicą po złożeniu odpowiedniego wniosku?

               4)

               W razie udzielenia na pytanie trzecie odpowiedzi twierdzącej:
               Jak należy w takim wypadku rozwiązać kwestię zbiegu praw do świadczeń przysługujących w państwie właściwym, będącym jednocześnie państwem członkowskim, w którym mają miejsce zamieszkania dzieci pracownika i praw przysługujących w państwie członkowskim, które nie posiada właściwości i w którym dzieci pracownika nie mają miejsca zamieszkania?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz. U. L 149, s. 2) w brzmieniu zmienionym i zaktualizowanym.


title: Sprawa T-387/08: Skarga wniesiona w dniu 1 września 2008 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Urzędowi Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/49

         Skarga wniesiona w dniu 1 września 2008 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Urzędowi Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-387/08)
   (2008/C 301/83)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: adwokat N. Korogiannakis)

      Strona pozwana: Urząd Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich (Urzędu Publikacji), doręczonej skarżącej w dniu 20 czerwca 2008 r., o odrzuceniu jej oferty złożonej w odpowiedzi na przetarg AO 10185 na „Usługi Informatyczne — Utrzymanie systemów SEI-BUD/AMD/CR i związane z tym usługi” (Dz.U. 2008/S 43-058884) i udzieleniu zamówienia wygrywającemu oferentowi;

               —

               zasądzenie od Urzędu Publikacji na rzecz skarżącej odszkodowania w wysokości 1 444 930 EUR za szkody poniesione z tytułu spornego postępowania przetargowego

               —

               obciążenie Urzędu Publikacji całością kosztów postępowania poniesionych przez skarżącą w związku z niniejszą skargą, nawet w przypadku oddalenia samej skargi.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszej sprawie skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji pozwanego o odrzuceniu jej oferty złożonej w odpowiedzi na przetarg AO 10185 dotyczący „Usług Informatycznych — Utrzymanie systemów SEI-BUD/AMD/CR i związane z tym usługi” i udzieleniu zamówienia wygrywającemu oferentowi. Skarżący domaga się również zasądzenia odszkodowania za szkody poniesione przez nią, jej zdaniem, z tytułu postępowania przetargowego.
   W uzasadnieniu swych żądań skarżąca twierdzi, że udzielając wyżej wspomnianego zamówienia innemu oferentowi, pozwany nie postępował zgodnie ze swoimi obowiązkami określonymi w Rozporządzeniu Finansowym (1), zasadach wykonawczych do niego oraz dyrektywą 2004/18/WE (2), jak również z zasadami przejrzystości, równego traktowania i proporcjonalności.
   Skarżąca podnosi ponadto, że instytucja zamawiająca naruszyła ciążący na niej na mocy wyżej wskazanych obowiązujących przepisów obowiązek uzasadnienia decyzji. Skarżąca utrzymuje również, że instytucja zamawiająca zastosowała kryteria, które nie zostały wyraźnie zawarte w ogłoszeniu przetargu, myliła ocenę z kryteriami udzielenia, naruszając w ten sposób specyfikację przetargu, oraz popełniła szereg oczywistych błędów w ocenie, czego skutkiem było odrzucenie oferty skarżącej.
   Skarżąca żąda zatem stwierdzenia nieważności decyzji o odrzuceniu jej oferty i udzielenia zamówienia wygrywającemu oferentowi oraz zasądzenia od pozwanego, obok całości kosztów związanych z niniejszym postępowaniem, odszkodowania za szkody poniesione z tytułu spornego postępowania przetargowego.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25.6.2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 248, s. 1).

      (2)  Dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31.3.2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, s. 114).


title: Sprawa T-347/12 P: Odwołanie wniesione w dniu 8 stycznia 2013 r. przez Danę Mocovą od wyroku wydanego w dniu 13 czerwca 2012 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-41/11 Mocová przeciwko Komisji

text:
               23.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/17

         Odwołanie wniesione w dniu 8 stycznia 2013 r. przez Danę Mocovą od wyroku wydanego w dniu 13 czerwca 2012 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-41/11 Mocová przeciwko Komisji
   (Sprawa T-347/12 P)
   2013/C 86/28
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Dana Mocová (Praga, Republika Czeska) (przedstawiciele: adwokaci D. Abreu Caldas, S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i É. Marchal)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 13 czerwca 2012 r. w sprawie F-41/11 Dana Mocom przeciwko Komisji Europejskiej;

               —

               stwierdzenie nieważności odmownej decyzji w sprawie wniosku o przedłużenie umowy z wnoszącą odwołanie;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania w obydwu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnosząca odwołanie podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa odnośnie do zakresu zastosowania zasady legalności, ze względu na to, że Sąd do spraw Służby Publicznej uznał, po pierwsze, że uzasadnienie podane przez organ upoważniony do zawierania umów na etapie oddalenia zażalenia może zastąpić i zmienić uzasadnienie podane przy odmownym rozpatrzeniu wniosku wnoszącej odwołanie o przedłużenie z nią umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego, a po drugie, że Sąd do spraw Służby Publicznej uznał, iż uzasadnienie jest ważne, choć opiera się na informacjach ustalonych po wydaniu zaskarżonego aktu. Wnosząca odwołanie podnosi, że:

                           —

                           jeżeli w niniejszym przypadku umowa wnoszącej odwołanie nie została przedłużona z racji zakazu kumulacji zgodnie z zasadą ośmiu lat, organ upoważniony do zawierania umów nie mógł następnie twierdzić w odpowiedzi na zażalenie, że umowa nie została z nią przedłużona ze względu na ograniczenia budżetowe, osiągnięcia wnoszącej odwołanie oraz interes służby, po to, by następnie przed Sądem ograniczyć to uzasadnienie do ograniczeń budżetowych.

                           —

                           Sąd do spraw Służby Publicznej powinien był, wbrew temu, co stwierdził w pkt 50 zaskarżonego wyroku, zbadać zarzut niezgodności z prawem podniesiony przeciwko zasadzie ośmiu lat, który to zarzut został podniesiony w chwili oddalenia wniosku o przedłużenie umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa, ze względu na to, iż Sąd do spraw Służby Publicznej uznał, że organ upoważniony do zawierania umów wydał zaskarżoną decyzję z poszanowaniem interesu służby, gdy tymczasem Sąd do spraw Służby Publicznej uznał, iż Komisja przyznała na rozprawie, że można było powoływać się wyłącznie na ograniczenia budżetowe na uzasadnienie zaskarżonego aktu w pierwszej instancji. Wnosząca odwołanie podnosi ponadto, że Sąd do spraw Służby Publicznej naruszył obowiązek uzasadnienia oraz obowiązek zbadania wszystkich podnoszonych przed nim naruszeń prawa, ponieważ nie odniósł się w ogóle do argumentacji wnoszącej odwołanie w przedmiocie sprzeczności między uzasadnieniem dotyczącym redukcji stanowisk ze względu na ograniczenia budżetowe a utworzeniem nowych stanowisk dla personelu tymczasowego w grupie zaszeregowania AD9.


title: Sprawa T-58/07: Skarga wniesiona w dniu 23 lutego 2007 r. — BYK-Chemie przeciwko OHIM (Substance for Success)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/48

         Skarga wniesiona w dniu 23 lutego 2007 r. — BYK-Chemie przeciwko OHIM (Substance for Success)
   (Sprawa T-58/07)
   (2007/C 95/96)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: BYK-Chemie GmbH (Wesel, Niemcy) (przedstawiciele: J. Kroher i A. Hettenkofer, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 9 stycznia 2007 r. (sprawa R 816/2006-4);

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: znak słowny „Substance for Success ”dla towarów i usług w klasach 1, 40-42 (zgłoszenie nr 3 660 552)

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), ponieważ zgłoszony znak posiada charakter odróżniający i nie wymaga zastrzeżenia dla swobodnego użytku w obrocie.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 1994 L 11, str. 1).


title: Sprawa T-92/10: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2010 r. — Ferriera Valsabbia i Valsabbia Investimenti przeciwko Komisji

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/62

         Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2010 r. — Ferriera Valsabbia i Valsabbia Investimenti przeciwko Komisji
   (Sprawa T-92/10)
   2010/C 113/94
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Ferriera Valsabbia (Odolo, Włochy) i Valsabbia Investimenti (Odolo, Włochy) (przedstawiciele: D. Fosselard, S. Amoruso i L. Vitolo, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2009) 7492 wersja ostateczna z dnia 30 września 2009 r., wydanej w sprawie COMP. 37 956, Pręty zbrojeniowe do betonu, nowa decyzja (zwanej dalej „decyzją”) w wersji zmienionej i uzupełnionej decyzją Komisji Europejskiej C(2009) 9912 wersja ostateczna z dnia 8 grudnia 2009 r. (zwanej dalej „decyzją uzupełniającą”), w której instytucja ta stwierdziła naruszenie przez Ferriera Valsabbia S.p.A. i Vasabbia Investimenti s.p.A. art. 65 traktatu EWWiS i nałożyła na nie solidarny obowiązek zapłaty grzywny w wysokości 10,25 mln EUR;

               —

               tytułem ewentualnym: stwierdzenie nieważności art. 2 tej decyzji, nakładającej karę na skarżące;

               —

               tytułem w dalszej kolejności ewentualnym: obniżenie kwoty nałożonej grzywny;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty są podobne do tych podniesionych w innych skierowanych przeciwko tej decyzji skargach.
   W szczególności skarżąca podnosi następujące zarzuty:
   brak uprawnień Komisji do nałożenia kary za naruszenie art. 65 wygasłego traktatu EWWiS, a w każdym razie — wykorzystanie jako podstawy prawnej art. 7 ust. 1 i art. 23 ust. 2 rozporządzenia WE nr 1/2003 (1).
   Naruszenie w ramach postępowania przed Komisją przysługującego skarżącym prawa do obrony.
   Naruszenie art. 65 ust. 1 traktatu EWWiS w zakresie, w jakim opisane w decyzji okoliczności faktyczne nie składają się na jednolity i ciągły kartel.
   Naruszenie wytycznych dotyczących metody obliczania nakładanych grzywien oraz zasad równości i proporcjonalności.
   W tym względzie skarżące podnoszą w szczególności, że zaliczenie skarżących do pierwszej grupy przedsiębiorstw, na które została nałożona grzywna o wyższej kwocie podstawowej, jest całkowicie niezgodne z prawem, jeśli się weźmie pod uwagę, iż, w ramach postępowania mającego na celu ustalenie wysokości grzywny, Komisja niewłaściwie zastosowała kryterium jej szczególnego udziału w rynku i nie zastosowała w jednolity sposób kryterium całkowitego rozmiaru przedsięwzięcia. Ponadto postępowanie mające na celu ustalenie wysokości kary zostało przeprowadzone w niewłaściwy sposób także w zakresie dotyczącym oceny okoliczności łagodzących. Wreszcie, nadmiernie długi okres trwania postępowania spowodował poważne naruszenie prawa do zakończonego w odpowiednim terminie rzetelnego procesu.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. L z 04.01.2003, s. 1).


title: Sprawa C-308/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Alicante (Hiszpania) w dniu 25 czerwca 2015 r. – Banco Popular Español, S.A./Emilio Irles López i Teresa Torres Andreu

text:
               24.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Alicante (Hiszpania) w dniu 25 czerwca 2015 r. – Banco Popular Español, S.A./Emilio Irles López i Teresa Torres Andreu
   (Sprawa C-308/15)
   (2015/C 279/30)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Audiencia Provincial de Alicante.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Banco Popular Español, S.A.

      Strona pozwana: Emilio Irles López i Teresa Torres Andreu.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy jest zgodne z zasadą braku związania, zawartą w art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG (1) z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, aby skutki restytucyjne wynikające ze stwierdzenia nieważności zawartej w umowie kredytu klauzuli dolnego progu z uwagi na jej nieuczciwy charakter wywoływane były nie od dnia zawarcia umowy lecz od późniejszej chwili?

               2)

               Czy kryterium dobrej wiary zainteresowanych, które stanowi podstawę do ograniczania mocy wstecznej wynikającej ze [stwierdzenia] nieuczciwego charakteru warunku, stanowi pojęcie autonomiczne prawa Unii podlegające jednolitej wykładni we wszystkich państwach członkowskich?

               3)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej, jakie przesłanki należy uwzględnić w celu stwierdzenia istnienia dobrej wiary zainteresowanych?

               4)

               W każdym przypadku, czy z dobrą wiarą zainteresowanych da się pogodzić działanie przedsiębiorcy, [który] przygotowując umowę doprowadził do nieprzejrzystości decydującej o nieuczciwym charakterze klauzuli?

               5)

               Czy ryzyko poważnych komplikacji, które stanowi podstawę ograniczenia mocy wstecznej wynikającej ze [stwierdzenia] nieuczciwego charakteru warunku, jest pojęciem autonomicznym prawa Unii podlegającym jednolitej wykładani we wszystkich państwach członkowskich?

               6)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej, jakie kryteria należy wziąć pod uwagę?

               7)

               Czy ryzyko poważnych komplikacji należy oceniać biorąc pod uwagę jedynie komplikacje, które mogą powstać po stronie przedsiębiorcy, czy też należy również uwzględniać szkodę powstającą po stronie konsumentów z uwagi na brak pełnego zwrotu kwot zapłaconych na podstawie wspomnianej klauzuli dolnego progu?

               8)

               Czy zgodne z ustanowioną w art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG zasadą niezwiązania konsumenta nieuczciwymi warunkami umownymi oraz z zasadą skutecznej ochrony sądowej ustanowioną w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (2) jest automatyczne rozszerzenie wspomnianego ograniczenia skutków restytucyjnych wynikających z nieważności klauzuli dolnego progu stwierdzonej w ramach postępowania wszczętego przez stowarzyszenie konsumentów przeciwko [trzem] instytucjom finansowym na powództwa indywidualne o stwierdzenie nieważności klauzuli dolnego progu z powodu jej nieuczciwego charakteru wniesione przez klientów będących konsumentami, którzy zawarli umowę o kredyt hipoteczny z różnymi instytucjami finansowymi?

      (1)  Dz.U. L 95, s. 29.

      (2)  DO 2000, C 364, s. 1


title: Sprawa T-529/15: Skarga wniesiona w dniu 8 września 2015 r. – Intesa Sanpaolo/OHIM (START UP INITIATIVE)

text:
               9.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/37

         Skarga wniesiona w dniu 8 września 2015 r. – Intesa Sanpaolo/OHIM (START UP INITIATIVE)
   (Sprawa T-529/15)
   (2015/C 371/38)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Intesa Sanpaolo SpA (Turyn (TO), Włochy) (przedstawiciele: adwokaci P. Pozzi, F. Braga)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający elementy słowne „START UP INITIATIVE” – zgłoszenie nr 13 011 838

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 29 czerwca 2015 r. w sprawie R 2777/2014-1

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie naruszenia i nieprawidłowego stosowania art. 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 2 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego;

               —

               stwierdzenie naruszenia art. 75 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami i honorariami w niniejszym postępowaniu.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 75 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-280/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 22 marca 2011 r. w sprawie T-233/09 Access Info Europe przeciwko Radzie Unii Europejskiej, wniesione w dniu 6 czerwca 2011 r. przez Radę Unii Europejskiej

text:
               13.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 238/6

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 22 marca 2011 r. w sprawie T-233/09 Access Info Europe przeciwko Radzie Unii Europejskiej, wniesione w dniu 6 czerwca 2011 r. przez Radę Unii Europejskiej
   (Sprawa C-280/11 P)
   2011/C 238/11
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: G. Maganza, B. Driessen, Cs. Fekete, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Access Info Europe, Republika Grecka, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku, którym Sąd stwierdził nieważność odmownej decyzji Rady w sprawie publicznego dostępu do żądanych dokumentów;

               —

               wydanie prawomocnego wyroku w przedmiocie kwestii stanowiących przedmiot odwołania;

               —

               obciążenie strony skarżącej w sprawie T-233/09 kosztami Rady wynikającymi z tej sprawy oraz z odwołania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Rada chciałaby na wstępie przypomnieć, że zaskarżona decyzja została wydana w dniu 26 lutego 2009 r., a więc przed wejściem w życie traktatu z Lizbony w dniu 1 grudnia 2009 r. W rezultacie ramy prawne mające zastosowanie na potrzeby niniejszego postępowania stanowią: Traktat o Unii Europejskiej oraz Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską w brzmieniu sprzed wejścia w życie traktatu z Lizbony.
   Rada w pierwszej kolejności podnosi, że Sąd dopuścił się naruszenia prawa w wykładni i zastosowaniu odstępstwa określonego w art. 4 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1049/2001 (1), ponieważ nie są one zgodne z obowiązującymi przepisami traktatowymi i pomijają w szczególności przewidziane w traktacie ograniczenia zasady szerszego dostępu do czynności legislacyjnych instytucji, które zostały odzwierciedlone w prawie wtórnym celem zachowania skuteczności procesu decyzyjnego instytucji.
   Rada w drugiej kolejności podnosi, że uzasadnienie przedstawione przez Sąd nie jest zgodne z orzecznictwem Trybunału, które pozwala instytucji oprzeć się na względach ogólnych.
   Rada w trzeciej kolejności podnosi, że Sąd dopuścił się naruszenia prawa, ponieważ zastosował wymaganie prawnych i materialnych standardów w niniejszej sprawie celem zbadania motywów przedstawionych przez Radę dla uzasadnienia skorzystania z odstępstwa z art. 4 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia. Sąd dopuścił się w swej ocenie naruszeń prawa, ponieważ wymagał dowodów na odwrotny wpływ na proces decyzyjny, pominął wagę początkowego etapu procesu podejmowania decyzji dla oceny wpływu pełnego upowszechnienia dokumentu i nie uwzględnił wrażliwego charakteru żądanego dokumentu.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, Dz.U. L 145, s. 43.


title: Sprawa T-312/17: Skarga wniesiona w dniu 1 czerwca 2017 r. – Campbell/Komisja

text:
               31.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/31

         Skarga wniesiona w dniu 1 czerwca 2017 r. – Campbell/Komisja
   (Sprawa T-312/17)
   (2017/C 249/47)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Liam Campbell (Dundalk, Irlandi) (przedstawiciel: J. MacGuill, Solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji odmownej Komisji z dnia 7 kwietnia 2017 r. w sprawie udostępnienia skarżącemu dokumentów dotyczących postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom, wszczętego przeciwko Litwie ze względu na brak transpozycji dyrektywy 2010/64/EU. (1)

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący nieprzeprowadzenia przez pozwaną konkretnej oceny wniosku o udostępnienie dokumentów na podstawie rozporządzenia nr 1049/2001 z naruszeniem właściwego orzecznictwa.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący niezgodnego z prawem oparcia się przez pozwaną na niektórych ogólnych założeniach dotyczących ujawniania dokumentów z naruszeniem zasad określonych we właściwym orzecznictwie.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że pozwana nie przeprowadziła konkretnego i skutecznego badania ryzyka dla każdego dokumentu, także z naruszeniem właściwego orzecznictwa.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że pozwana nie przeprowadziła konkretnego i skutecznego badania potencjalnego częściowego dostępu z naruszeniem orzecznictwa.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący popełnionego przez pozwaną oczywistego błędu w ocenie w przedmiocie istnienia nadrzędnego interesu publicznego, z naruszeniem zasad określonych w orzecznictwie.

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/64/UE z dnia 20 października 2010 r. w sprawie prawa do tłumaczenia ustnego i tłumaczenia pisemnego w postępowaniu karnym (Dz.U. 2010, L 280, s. 1).


title: Sprawa C-476/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Berlin (Niemcy) w dniu 29 października 2007 r. — M.C.O. Congres przeciwko suxess GmbH

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Berlin (Niemcy) w dniu 29 października 2007 r. — M.C.O. Congres przeciwko suxess GmbH
   (Sprawa C-476/07)
   (2008/C 22/44)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Landgericht Berlin
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: M.C.O. Congres

      Strona pozwana: suxess GmbH
   Pytania prejudycjalne
   Czy art. 9 ust. 2 lit. e) szóstej dyrektywy 77/388/EWG Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych (1), ostatnio zmienionej dyrektywą z dnia 22 października 1999 r. (Dz.U. L 277, str. 34) należy interpretować w ten sposób, że jeśli usługi pomocnicze związane z usługami w zakresie działalności sportowej i kulturalnej zgodnie z art. 259 A 4a Code Général des Impôts (kodeksu podatkowego) są świadczone w takiej formie, iż odbiorcy usługi przysługuje prawo umieszczania reklam na powierzchniach reklamowych, w pomieszczeniach, w których odbywają się imprezy oraz na koszulkach, są to usługi reklamowe w rozumieniu art. 9 ust. 2 szóstej dyrektywy 77/388/EWG Rady z dnia 17 maja 1977 r., z takim skutkiem, iż usługi te uważane są za świadczone w miejscu, w którym odbiorca rzeczonych usług ma siedzibę prowadzonej działalności?

      (1)  Dz.U. L 145, str. 1.


title: Sprawa T-283/10: Skarga wniesiona w dniu 25 czerwca 2010 r. — Milux przeciwko OHIM (BMICONTROL)

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/48

         Skarga wniesiona w dniu 25 czerwca 2010 r. — Milux przeciwko OHIM (BMICONTROL)
   (Sprawa T-283/10)
   ()
   2010/C 234/85
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Milux Holding S.A. (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat J. Bojs)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 17 czerwca 2010 r. w sprawie R 1435/2009-4;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „BMICONTROL” dla towarów i usług z klas 9, 10 i 44

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie rozporządzenia Rady nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza w sposób nieprawidłowy zastosowała zasadę niedyskryminacji w okolicznościach niniejszej sprawy; ewentualnie naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza doszła do błędnego wniosku, że zgłoszony znak towarowy nie ma wystarczającego samoistnego charakteru odróżniającego.


title: Sprawa T-413/08: Wyrok Sądu z dnia 12 kwietnia 2013 r. — SOZA przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Prawa autorskie dotyczące publicznego wykonania utworów muzycznych w drodze przekazu internetowego, satelitarnego i retransmisji drogą kablową — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Podział rynku geograficznego — Porozumienia dwustronne między krajowymi organizacjami zbiorowego zarządzania — Uzgodniona praktyka polegająca na wyłączeniu możliwości przyznawania licencji wieloterytorialnych i wielorepertuarowych — Dowód — Domniemanie niewinności)

text:
               1.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/29

         Wyrok Sądu z dnia 12 kwietnia 2013 r. — SOZA przeciwko Komisji
   (Sprawa T-413/08) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Prawa autorskie dotyczące publicznego wykonania utworów muzycznych w drodze przekazu internetowego, satelitarnego i retransmisji drogą kablową - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Podział rynku geograficznego - Porozumienia dwustronne między krajowymi organizacjami zbiorowego zarządzania - Uzgodniona praktyka polegająca na wyłączeniu możliwości przyznawania licencji wieloterytorialnych i wielorepertuarowych - Dowód - Domniemanie niewinności)
   2013/C 156/49
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Slovenský ochranný Zväz Autorský pre práva k hudobným dielam (SOZA) (Bratysława, Słowacja) (przedstawiciel: M. Favart, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre, A. Biolan i J. Bourke, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: International Confederation of Societies of Authors and Composers (CISAC) (Neuilly-sur-Seine, Francja) (przedstawiciele: J.-F. Bellis i K. Van Hove, adwokaci)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Komisji C(2008) 3435 wersja ostateczna z dnia 16 lipca 2008 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 81 [WE] oraz w art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/C2/38.698 — CISAC).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 3 decyzji Komisji C(2008) 3435 wersja ostateczna z dnia 16 lipca 2008 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 81 [WE] oraz w art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/C2/38.698 — CISAC) w zakresie, w jakim dotyczy on Slovenský ochranný Zväz Autorský pre práva k hudobným dielam (SOZA).

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 301 z 22.11.2008.


title: Sprawa C-127/14: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 2 września 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa – Łotwa) – Andrejs Surmačs/Finanšu un kapitāla tirgus komisija (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 94/19/WE — Punkt 7 załącznika I — System gwarancji depozytów — Wykluczenie niektórych deponentów z systemu zabezpieczenia depozytów — Wykluczenie „kierownika”)

text:
               26.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 354/7

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 2 września 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa – Łotwa) – Andrejs Surmačs/Finanšu un kapitāla tirgus komisija
   (Sprawa C-127/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 94/19/WE - Punkt 7 załącznika I - System gwarancji depozytów - Wykluczenie niektórych deponentów z systemu zabezpieczenia depozytów - Wykluczenie „kierownika”))
   (2015/C 354/08)
   Język postępowania: łotewski

      Sąd odsyłający

   Augstākā tiesa

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Andrejs Surmačs

      Strona pozwana: Finanšu un kapitāla tirgus komisija

      Sentencja

               1)

               Wyliczenie w pkt 7 załącznika I do dyrektywy 94/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 1994 r. w sprawie systemów gwarancji depozytów, zmienionej dyrektywą 2009/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2009 r., depozytów objętych wykluczeniem jest wyczerpujące, ze względu na co państwa członkowskie nie mogą przewidzieć w swym prawie krajowym innych kategorii deponentów, nieobjętych z punktu widzenia pełnionych funkcji pojęciami wyliczonymi w tym samym punkcie, po to, aby zastosować do nich wykluczenie z zabezpieczenia depozytów.

               2)

               Punkt 7 załącznika I do dyrektywy 94/19, zmienionej dyrektywą 2009/14, należy interpretować w ten sposób, że państwa członkowskie mogą wykluczyć z zabezpieczenia przewidzianego przez tę dyrektywę, jako kierownika, osoby, które ze względu na funkcję pełnioną w ramach instytucji kredytowej mają, niezależnie od nazwy tej funkcji, informacje i kompetencje umożliwiające im dokonanie oceny rzeczywistej sytuacji finansowej tej instytucji oraz ryzyka związanego z jej działalnością.

      (1)  Dz.U. C 159 z 26.5.2014.


title: Sprawa T-303/17: Skarga wniesiona w dniu 18 maja 2017 r. – Sata/EUIPO – Zhejiang Rongpeng Air Tools (4000)

text:
               17.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 231/46

         Skarga wniesiona w dniu 18 maja 2017 r. – Sata/EUIPO – Zhejiang Rongpeng Air Tools (4000)
   (Sprawa T-303/17)
   (2017/C 231/58)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Sata GmbH & Co. KG (Kornwestheim, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M.C. Simon)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Zhejiang Rongpeng Air Tools Co. Ltd (Pengjie Town, Chiny)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Oznaczenie „4000” – unijny znak towarowy nr 12 333 548

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 marca 2017 r. w sprawie R 654/2016-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania;

               —

               w przypadku wstąpienia drugiej strony w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą do niniejszego postępowania – obciążenie jej kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 75 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie zasady równego traktowania i zasady dobrej administracji.


title: Sprawa C-286/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 18 maja 2017 r. – Gabriele Ossenbeck/TUIfly GmbH.

text:
               28.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 18 maja 2017 r. – Gabriele Ossenbeck/TUIfly GmbH.
   (Sprawa C-286/17)
   (2017/C 283/29)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Hannover

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Gabriele Ossenbeck

      Strona pozwana: TUIfly GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy nieobecność znaczącej dla wykonywania lotów części pracowników obsługującego przewoźnika lotniczego w związku ze zgłoszeniem choroby stanowi nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1)? W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej: jak duży musi być procentowy udział nieobecności, aby przyjąć taką okoliczność?

               2)

               W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej: Czy spontaniczna nieobecność znaczącej dla wykonywania lotów części pracowników obsługującego przewoźnika lotniczego w związku z niezgodnym z prawem pracy i układem zbiorowym zaprzestaniem wykonywania pracy („dziki strajk”) stanowi nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004? W razie udzielenia na pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej: jak duży musi być procentowy udział nieobecności, aby przyjąć taką okoliczność?

               3)

               W razie udzielenia na pytanie pierwsze i pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej: Czy nadzwyczajna okoliczność musiała zaistnieć w przypadku samego odwołania lotu, czy też obsługujący przewoźnik lotniczy jest uprawniony, ze względów ekonomicznych dotyczących przedsiębiorstwa, do sporządzenia nowego planu lotów?

               4)

               W razie udzielenia na pytania pierwsze i pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej: Czy w wypadku możliwości zapobiegnięcia znaczenie ma sama nadzwyczajna okoliczność, czy też skutki wystąpienia nadzwyczajnej okoliczności?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91, Dz.U. L 46, s. 1.


title: Sprawa C-567/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 10 listopada 2016 r. – Merck Sharp/Comptroller-General of Patents, Designs and Trade Marks

text:
               23.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 10 listopada 2016 r. – Merck Sharp/Comptroller-General of Patents, Designs and Trade Marks
   (Sprawa C-567/16)
   (2017/C 022/20)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   High Court of Justice (Chancery Division)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Merck Sharp

      Strona pozwana: Comptroller-General of Patents, Designs and Trade Marks

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zawiadomienie o zakończeniu postępowania, wydane przez referencyjne państwo członkowskie zgodnie z art. 28 ust. 4 dyrektywy 2001/83/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi przed wygaśnięciem patentu podstawowego należy traktować jako równoznaczne z wydanym zezwoleniem na obrót w rozumieniu art. 3 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 469/2009 (2) z dnia 6 maja 2009 r. dotyczącego dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych (wersja ujednolicona) („rozporządzenie w sprawie DŚO”), co oznacza, że wnioskujący o DŚO w danym państwie członkowskim jest uprawniony do złożenia wniosku i otrzymania DŚO na podstawie zawiadomienia o zakończeniu postępowania?

               2)

               Jeżeli odpowiedź na pytanie pierwsze jest negatywna, w okolicznościach takich, jak przedstawione w pytaniu pierwszym, czy brak wydanego zezwolenia na obrót w danym państwie członkowskim w dniu złożenia wniosku o wydanie DŚO w tym państwie członkowskim, stanowi nieprawidłowość, która może zostać usunięta w trybie art. 10 ust. 3 rozporządzenia w sprawie DŚO po uzyskaniu zezwolenia na obrót?

      (1)  Dz.U. L 311, s. 67.

      (2)  Dz.U. L 152, s.1.


title: Sprawa T-264/12: Skarga wniesiona w dniu 7 czerwca 2012 r. — UTi Worldwide i in. przeciwko Komisji

text:
               4.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/14

         Skarga wniesiona w dniu 7 czerwca 2012 r. — UTi Worldwide i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-264/12)
   2012/C 235/35
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: UTi Worldwide, Inc. (Tortola, Brytyjskie Wyspy Dziewicze), UTi Nederland BV (Schiphol, Niderlandy) i UTI Worldwide (UK) Ltd (Reading, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat P. Kirch)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 i 2 decyzji Komisji z dnia 28 marca 2012 r. C(2012) 1959 wersja ostateczna w sprawie COMP/39.462 — usługi spedycyjne, w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżących;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 2 decyzji z dnia 28 marca 2012 r. w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżących oraz w konsekwencji uchylenie lub obniżenie kwoty nałożonej grzywny;

               —

               zapewnienie, że uzasadnienie wyroku Trybunału dotyczące UTi Nederland i UTi UK będzie miało w pełni zastosowanie do UTi Worldwide Inc. jako do spółki dominującej, której nie dotyczyły okoliczności faktyczne sprawy prowadzące do wydania tej decyzji, lecz uznanej za odpowiedzialną za działania swych spółek zależnych zgodnie z sentencją tej decyzji; oraz

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej wszystkimi kosztami niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżące podnoszą dwa zarzuty, z których każdy składa się z trzech części.

               1)

               Zarzut pierwszy podniesiony w uzasadnieniu pierwszej części żądania dotyczy tego, że skarżące nie naruszyły art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG:

                           —

                           Komisja popełniła oczywisty błąd stwierdzając, że skarżące uczestniczyły w rzekomym kartelu dotyczącym Automated Manifest System (Zautomatyzowanego Systemu Manifestu Ładunkowego) (zwanego dalej AMS) i nie oceniając poprawnie okoliczności faktycznych oraz nie przeprowadzając całościowej i prawidłowej analizy zebranych przez nią samą informacji, ponieważ:

                                       —

                                       Komisja błędnie analizuje zebrane przez siebie informacje;

                                       —

                                       Decyzja niewłaściwie przedstawia zakres rozmów w ramach stowarzyszenia Freight Forward International (dalej zwanego FFI);

                                       —

                                       członkowie FFI nie uzgodnili cen lub przedziałów cenowych;

                                       —

                                       skarżące i inni spedytorzy nałożyli dopłaty AMS w sposób selektywny, aby uzyskać przewagę konkurencyjną;

                                       —

                                       Komisja nie uwzględniła wyraźnych dowodów na to, że członkostwo skarżących w FFI nie wykazuje uczestnictwa skarżących w kartelu dotyczącym dopłat AMS; oraz

                                       —

                                       Komisja nie uwzględniła wyraźnych dowodów na to, że skarżące ustalają w sposób autonomiczny swoje dopłaty AMS na podstawie dopłat AMS stosowanych przez przewoźników świadczących usługi frachtu lotniczego i innych czynników dotyczących ustalania cen na rynku.

                           —

                           Komisja nie wykazała, że skarżące uczestniczyły w jakimkolwiek porozumieniu mającym na celu zakłócenie konkurencji w rozumieniu art. 101 ust. 1 TFUE i art. 53 porozumienia EOG, ze względu na to, że:

                                       —

                                       uczestnictwo skarżących w sześciu spotkaniach i konferencjach telefonicznych nie jest wystarczającą podstawą prawną do wykazania naruszenia art. 101 TFUE; oraz

                                       —

                                       decyzja nie zawiera dowodów, na to, że skarżące uczestniczyły w jakichkolwiek dwustronnych lub jednostronnych rozmowach poza FFI dotyczących dopłaty AMS.

                           —

                           Dopłata AMS nie wywiera „znacznego wpływu” na konkurencję, ze względu na to, że:

                                       —

                                       dopłata AMS była niewielką częścią składową całkowitej ceny wysyłki; oraz

                                       —

                                       dopłata AMS była nieunikniona na podstawie decyzji przewoźników świadczących usługi frachtu lotniczego o nałożeniu dopłaty, a zatem nie wywierała znacznego wpływu na rynek.

               2)

               Zarzut drugi podniesiony na poparcie pierwszej części żądania dotyczy tego, że decyzja Komisji w sprawie grzywny narusza art. 23 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 (1), wytyczne Komisji w sprawie metody ustalania grzywien (2) oraz zasadę proporcjonalności i zawiera błąd w obliczeniach:

                           —

                           Komisja nie zastosowała pojęcia „wagi” naruszenia w rozumieniu art. 23 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 i pkt 19 i 20 wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien, ze względu na to, że:

                                       —

                                       Brak było jakiegokolwiek rzeczywistego uczestnictwa skarżących w zarzucanym naruszeniu;

                                       —

                                       Brak było skutecznego wprowadzenia w życie zarzucanego naruszenia; oraz

                                       —

                                       Brak było indywidualizacji działań skarżących względem ogólnego zachowania wszystkich rozważanych przedsiębiorstw.

                           —

                           Komisja naruszyła zasadę proporcjonalności, ze względu na to, że:

                                       —

                                       nieproporcjonalne jest zastosowanie stawki 16 % w świetle okoliczności prawnych i faktycznych sprawy;

                                       —

                                       nieproporcjonalne są obliczenia oparte na całym rynku usług frachtu lotniczego;

                                       —

                                       nieproporcjonalne jest zastosowanie współczynnika czasu trwania naruszenia; oraz

                                       —

                                       nieproporcjonalne jest dołączenie dodatkowej kwoty do podstawowej kwoty grzywny.

                           —

                           nałożona przez Komisję indywidualnie na UTi Worldwide Inc., jako na spółkę dominującą grzywna, jest sztucznie i błędnie zawyżona poprzez wzór matematyczny wykorzystany przez Komisję.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. L, s. 1).

      (2)  Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia 1/2003 (Dz.U. 2006 C 210, s. 2).


title: Sprawa T-877/16: Postanowienie Sądu z dnia 18 maja 2017 r. – Verschuur/Komisja [Skarga o stwierdzenie nieważności — Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Dokument odnoszący się do postępowania administracyjnego w sprawie pomocy SA.38374 (2014/C ex 2014/NN) wdrożonej przez Niderlandy na rzecz Starbucks — Odmowa dostępu — Skarga prawnie oczywiście bezzasadna]

text:
               31.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/29

         Postanowienie Sądu z dnia 18 maja 2017 r. – Verschuur/Komisja
   (Sprawa T-877/16) (1)

   ([Skarga o stwierdzenie nieważności - Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dokument odnoszący się do postępowania administracyjnego w sprawie pomocy SA.38374 (2014/C ex 2014/NN) wdrożonej przez Niderlandy na rzecz Starbucks - Odmowa dostępu - Skarga prawnie oczywiście bezzasadna])
   (2017/C 249/44)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Steven Verschuur (Baarn, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat P. Kreijger)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Baquero Cruz, A. Buchet i F. Clotuche Duvieusart, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 3 października 2016 r. C(2016) 6455 final oddalającej ponowny wniosek skarżącego o udzielenie dostępu do dokumentów na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001 L 145, s. 43).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Steven Verschuur pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 53 z 20.2.2017.


title: Sprawa C-197/04: Skarga wniesiona dnia 30 kwietnia 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               26.6.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 168/3

         Skarga wniesiona dnia 30 kwietnia 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-197/04)
   (2004/C 168/06)
   Dnia 30 kwietnia 2004 r. została wniesiona do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich skarga skierowana przeciwko Republice Federalnej Niemiec sporządzona przez Komisję Wspólnot Europejskich reprezentowaną przez Kiliana Grossa z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1.

               Stwierdzenie naruszenia przez Republikę Federalną Niemiec jej zobowiązań wynikających z art. 4 ust. 1 lit. b) dyrektywy Rady nr 95/59/WE (1) w sprawie podatków innych niż podatki obrotowe, wpływających na spożycie wyrobów tytoniowych oraz z art. 2 ust. 1 dyrektywy Rady nr 92/79/ EWG (2) z dnia 19 października 1992 r. w sprawie zbliżenia podatków od papierosów przez zastosowanie stawki podatkowej przewidzianej dla tytoniu drobnokrojonego przeznaczonego do samodzielnego skręcania papierosów do tytoniu zrolowanego sprzedawanego pod nazwą „West Single Packs”.

               2.

               Obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zdaniem Komisji tytoń zrolowany, sprzedawany na rynku niemieckim pod nazwą „West Single Packs”, który konsument w drodze prostej, nieprzemysłowej obróbki może umieścić w „tutkach” z bibuły papierosowej z filtrem, sprzedawanych osobno, stanowi papierosy w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. b) dyrektywy 94/59/WE Rady, i który z tego powodu powinien podlegać takiemu opodatkowaniu jak papierosy.
   Przepisy niemieckie poprzez zastosowanie w odniesieniu do „West Single Packs” stawki podatkowej przewidzianej dla tytoniu drobnokrojonego, przeznaczonego do samodzielnego skręcania papierosów, naruszają zatem art. 4 ust. 1 dyrektywy Rady nr 95/59/WE oraz art. 2 ust. 1 dyrektywy Rady nr 92/79/EWG.

      (1)  Dz.U. L 291, str. 40.

      (2)  Dz.U. L 316, str. 8.


title: Sprawa T-290/15: Skarga wniesiona w dniu 31 maja 2015 r. – Smarter Travel Media/OHIM (SMARTER TRAVEL)

text:
               10.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/33

         Skarga wniesiona w dniu 31 maja 2015 r. – Smarter Travel Media/OHIM (SMARTER TRAVEL)
   (Sprawa T-290/15)
   (2015/C 262/44)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Smarter Travel Media LLC (Boston, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat P. Olson)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający elementy słowne„SMARTER TRAVEL” – zgłoszenie nr 12 460 044

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 20 marca 2015 r. w sprawie R 1986/2014-2

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Izba Odwoławcza błędnie stwierdziła, że znak towarowy nie ma charakteru odróżniającego;

               —

               Izba Odwoławcza nieprawidłowo zastosowała orzeczenie Bild;

               —

               Izba Odwoławcza błędnie nie uwzględniła tego, że znak towarowy zawiera element, który może zostać zarejestrowany odrębnie;

               —

               Izba Odwoławcza błędnie nie uwzględniła tego, że taki sam znak towarowy z odmiennym logo został zarejestrowany dla zasadniczo takich samych usług i że nowe zgłoszenie dotyczy jedynie ulepszenia;

               —

               Izba Odwoławcza błędnie nie dokonała całościowej oceny.


title: Sprawa T-261/12: Postanowienie Sądu z dnia 3 września 2014 r. – Diadikasia Symvouloi Epicheiriseon przeciwko Komisji (Skarga o odszkodowanie — Zamówienia publiczne na usługi — Postępowanie przetargowe — Wzmocnienie potencjału instytucjonalnego Komisji ds. Ochrony Konkurencji w Serbii — Odrzucenie oferty jednego z oferentów — Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej)

text:
               27.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 380/12

         Postanowienie Sądu z dnia 3 września 2014 r. – Diadikasia Symvouloi Epicheiriseon przeciwko Komisji
   (Sprawa T-261/12) (1)

   ((Skarga o odszkodowanie - Zamówienia publiczne na usługi - Postępowanie przetargowe - Wzmocnienie potencjału instytucjonalnego Komisji ds. Ochrony Konkurencji w Serbii - Odrzucenie oferty jednego z oferentów - Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej))
   2014/C 380/15
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Diadikasia Symvouloi Epicheiriseon AE (Chalandri, Grecja) (przedstawiciel: A. Krystallidis, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Erlbacher i P. van Nuffel, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga o odszkodowanie, mająca na celu naprawienie szkody, jaką miałaby ponieść skarżąca w wyniku wydania przez delegację Unii Europejskiej w Republice Serbii decyzji w przedmiocie unieważnienia decyzji o udzieleniu skarżącej zamówienia publicznego w ramach postępowania przetargowego EuropeAid/131427/C/SER/RS, dotyczącego wzmocnienia potencjału instytucjonalnego Komisji ds. Ochrony Konkurencji (CPC) w Serbii (Dz.U. 2011 S 147-243259).

      Skarga

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Diadikasia Symvouloi Epicheiriseon AE zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 243 z 11.8.2012.


title: Sprawa C-340/13: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 11 lutego 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d’appel de Bruxelles – Belgia) – bpost SA/Institut belge des services postaux et des télécommunications (IBPT) (Odesłanie prejudycjalne — Usługi pocztowe — Dyrektywa 97/67/WE — Artykuł 12 — Operator świadczący usługę powszechną — Rabaty ilościowe — Zastosowanie do firm zbierających pocztę od różnych użytkowników — Obowiązek niedyskryminacji)

text:
               13.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/4

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 11 lutego 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d’appel de Bruxelles – Belgia) – bpost SA/Institut belge des services postaux et des télécommunications (IBPT)
   (Sprawa C-340/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Usługi pocztowe - Dyrektywa 97/67/WE - Artykuł 12 - Operator świadczący usługę powszechną - Rabaty ilościowe - Zastosowanie do firm zbierających pocztę od różnych użytkowników - Obowiązek niedyskryminacji))
   (2015/C 118/05)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour d’appel de Bruxelles

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: bpost SA

      Strona pozwana: Institut belge des services postaux et des télécommunications (IBPT)

      Sentencja

   Zasada niedyskryminacji taryfowej przewidziana w art. 12 dyrektywy 97/67/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/6/WE z dnia 20 lutego 2008 r., powinna być interpretowana w ten sposób, iż nie sprzeciwia się ona systemowi rabatów ilościowych „na jednego nadawcę”, takiemu jak ten, który jest przedmiotem sporu w postępowaniu głównym.

      (1)  Dz.U. C 233 z 10.8.2013.


title: Sprawa C-505/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 13 lipca 2011 r. w sprawach połączonych T-144/07, T-147/07, T-148/07, T-149/07, T-150/07 i T-154/07, ThyssenKrupp Liften Ascenseurs i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 30 września 2011 r. przez ThyssenKrupp Elevator AG

text:
               26.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/23

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 13 lipca 2011 r. w sprawach połączonych T-144/07, T-147/07, T-148/07, T-149/07, T-150/07 i T-154/07, ThyssenKrupp Liften Ascenseurs i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 30 września 2011 r. przez ThyssenKrupp Elevator AG
   (Sprawa C-505/11 P)
   2011/C 347/33
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: ThyssenKrupp Elevator AG (przedstawiciel: T. Klose, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnosząca odwołanie wnosi o

               —

               uchylenie w całości wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 13 lipca 2011 r. w sprawach połączonych T-144/07, T-147/07, T-148/07, T-149/07, T-150/07 i T-154/07 (ThyssenKrupp Liften Ascenseurs i in. przeciwko Komisji) w zakresie, w jakim oddala skargę i dotyczy wnoszącej odwołanie;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, dalsze zmniejszenie grzywny nałożonej na wnoszącą odwołanie w art. 2 zaskarżonej decyzji Komisji Europejskiej z dnia 21 lutego 2007 r.;

               —

               tytułem dalszego żądania ewentualnego, zwrócenie Sądowi sprawy do ponownego rozpoznania;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie podnosi w przedmiotowym odwołaniu w ramach sześciu zarzutów niewłaściwość Komisji, naruszenie istotnych przepisów proceduralnych, naruszenie traktatu WE wzgl. traktatu FUE oraz naruszenie norm prawnych podlegających zastosowaniu w ramach wykonania tych traktatów, jak również nadużycie swobodnego uznania i naruszenie praw podstawowych:

               Po pierwsze, wnosząca odwołanie zarzuca, że Sąd błędnie potwierdził właściwość Komisji do przeprowadzenia postępowania. Stoi ona na stanowisku, że Sąd powinien był stwierdzić nieważność decyzji Komisji z uwagi na niemożność zastosowania art. 101 TFUE (dawny art. 81 WE) ze względu na brak znaczenia międzypaństwowego zarzucanych nielegalnych działań o charakterze lokalnym. Nawet przy przyjęciu przez Sąd stosowania art. 101 TFUE, miał on obowiązek uwzględnić, że właściwość Komisji jest niezgodna z systemem właściwości równoległej na podstawie rozporządzenia 1/2003 (1) utworzonym w następstwie komunikatu dotyczącego współpracy w ramach sieci organów ds. konkurencji. Wreszcie, Sąd nie ocenił należycie, że późniejsze wszczęcie postępowania przez Komisję stanowi naruszenie objętej ochroną na gruncie praw podstawowych zasady pewności i legalności kar.

               Po drugie, Sąd nie ocenił należycie, że zachodzi naruszenie zasady ne bis in idem, ponieważ Komisja zlekceważyła wydaną przed wszczęciem postępowania przez krajowy urząd ds. karteli na korzyść wnoszącej odwołanie decyzję zwalniającą ją z sankcji.

               Po trzecie, wnosząca odwołanie zarzuca, że Sąd błędnie pod względem prawnym potwierdził decyzję Komisji poprzez nałożenie solidarnej odpowiedzialności wnoszącej odwołanie oraz jej spółek zależnych. Wnosząca odwołanie bezspornie sama nie uczestniczyła w nielegalnych działaniach. Przypisaniu obcego działania na podstawie błędnej przesłanki odpowiedzialności jednostki gospodarczej stoi na przeszkodzie zasada osobistej odpowiedzialności, zasada in dubio pro reo oraz prawo do uczciwego postępowania sądowego.

               Po czwarte, Sąd nie ocenił należycie, że potwierdzenie odpowiedzialności wnoszącej odwołanie jako podmiotu obwinionego za całość narusza zasadę osobistej odpowiedzialności. Pomocniczo, wnosząca odwołanie zarzuca, że Sąd naruszył prawo poprzez potwierdzenie decyzji Komisji w zakresie braku odpowiedniej wysokości udziałów w kapitale spółki koniecznej dla przypisania odpowiedzialności i tym samym wyrok zawiera błąd w uzasadnieniu.

               Po piąte, wnosząca odwołanie zarzuca, że Sąd w swoim wyroku uchybił spoczywającemu na nim obowiązkowi dokonania obszernej kontroli, przeprowadzając w sposób niewystarczający kontrolę nieproporcjonalnego sposobu ustalenia wyjściowej kwoty grzywny, współczynnika odstraszającego oraz wielokrotnego ukarania równoległych naruszeń, jak również błędne oceniając współpracę wnoszącej odwołanie i tym samym naruszając podstawowe prawo do uczciwego postępowania sądowego i zawartą tam gwarancję ochrony prawa. W każdym razie wyrok zawiera błąd w uzasadnieniu w zakresie, w jakim potwierdza stanowiące odchylenie od praktyki decyzyjnej wielokrotne ukaranie grzywną.

               Po szóste, zarzuca się naruszenie zasady proporcjonalności oraz zasady równego traktowania w zakresie określenia kwoty wyjściowej względem naruszenia dotyczącego Niemiec, ponieważ obrót osiągnięty bez związku z nielegalnym zachowaniem również został uwzględniony przy obliczaniu kwoty wyjściowej, mimo że sprzeciwiały się temu względy nadrzędne. W tym względzie, Sąd właściwie przyjął zróżnicowane uzasadnienie względem Schindlera, natomiast zaniechał tego zróżnicowania niezgodnie z prawem względem wnoszącej odwołanie.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu; Dz.U. L 1, s. 1.


title: Sprawa C-377/03: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 5 października 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Środki własne Wspólnoty — Nierozliczone karnety TIR — Brak zapłaty lub zwłoka w zapłacie należnych środków własnych)

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/2

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 5 października 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-377/03) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Środki własne Wspólnoty - Nierozliczone karnety TIR - Brak zapłaty lub zwłoka w zapłacie należnych środków własnych)
   (2006/C 294/03)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. Giolito i G. Wilms, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii (przedstawiciele: E. Dominkovits, A. Goldman i M. Wimmer, pełnomocnicy, B. van de Walle de Ghelcke, adwokat)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuły 6, 9, 10 i 11 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r. wykonującego decyzję 94/728/WE, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot (Dz. U. L 130, str. 1) — Brak zapłaty lub zwłoka w zapłacie na rzecz Komisji należnych środków własnych — Niezachowanie zasad rachunkowości — Nieprawidłowe zwolnienie przez belgijski urząd celny niektórych dokumentów tranzytowych (karnetów TIR)
   Sentencja

               1)

               Nie dokonując wpisu na rachunek lub dokonując z opóźnieniem wpisu środków własnych wynikających z niezwolnionych w prawidłowy sposób karnetów TIR, zapisując je na rachunku B zamiast na rachunku A, co spowodowało, że wynikające z nich środki własne nie zostały udostępnione Komisji Wspólnot Europejskich w terminie,

                           —

                           odmawiając zapłaty odsetek za zwłokę od należnych Komisji Wspólnot Europejskich kwot,

                           —

                           Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które ciążą na nim na mocy art. 6, 9, 10 i 11 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r. wykonującego decyzję 94/728/WE, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot, które od dnia 31 maja 2000 r. uchyliło i zastąpiło, mające taki sam przedmiot, rozporządzenie Rady (EWG, Euratom) nr 1552/89 z dnia 29 maja 1989 r. wykonujące decyzję 88/376/EWG, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz. U. C 264 z 01.11.2003


title: Sprawa T-15/10: Postanowienie Sądu z dnia 25 marca 2011 r. — Noko Ngele przeciwko Komisji i in. (Odpowiedzialność pozaumowna — Skarga częściowo wniesiona do niewłaściwego sądu — Skarga częściowo niedopuszczalna — Brak związku przyczynowego — Skarga częściowo oczywiście pozbawiona jakiejkolwiek podstawy prawnej — Artykuły 111 i 114 regulaminu postępowania przed Sądem)

text:
               21.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/20

         Postanowienie Sądu z dnia 25 marca 2011 r. — Noko Ngele przeciwko Komisji i in.
   (Sprawa T-15/10) (1)

   (Odpowiedzialność pozaumowna - Skarga częściowo wniesiona do niewłaściwego sądu - Skarga częściowo niedopuszczalna - Brak związku przyczynowego - Skarga częściowo oczywiście pozbawiona jakiejkolwiek podstawy prawnej - Artykuły 111 i 114 regulaminu postępowania przed Sądem)
   2011/C 152/37
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Mariyus Noko Ngele (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: F. Sabakunzi, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciel: A. Bordes, pełnomocnik), AT (Bruksela, Belgia), AU (Bruksela), AV (Bruksela) i AW (Bruksela)

      Przedmiot

   Skarga o odszkodowanie mająca na celu uzyskanie odszkodowania za szkodę, jaką skarżący miałby ponieść wskutek niemożności odzyskania wierzytelności oraz zadośćuczynienia za krzywdę, jakiej miałby doznać skarżący z uwagi na wszczęcie przeciwko niemu postępowań karnych w Belgii.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona jako wniesiona do sądu, który nie jest właściwy do jej rozpoznania, w zakresie w jakim skierowana jest przeciwko AT, AU, AV i AW.

               2)

               Żądanie Maryiusa Noko Ngele, aby Sąd orzekł, że Centrum Rozwoju Przedsiębiorczości nigdy nie zastąpiło Centrum Rozwoju Przemysłowego oraz że nie ma ono bytu prawnego ani osobowości prawnej w Belgii jest oddalone jako wniesione do sądu, który nie jest właściwy do jego rozpoznania.

               3)

               Żądanie M. Noko Ngele, aby Sąd nakazał wykonanie niniejszego wyroku jest odrzucone jako niedopuszczalne.

               4)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona jako oczywiście pozbawiona jakiejkolwiek podstawy prawnej.

               5)

               M. Noko Ngele zostaje obciążony kosztami związanymi z niniejszym postępowaniem oraz postępowaniami w przedmiocie środka tymczasowego.

      (1)  Dz.U. C 161 z 19.6.2010.


title: Sprawa C-554/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 28 października 2013 r. — Z. Zh. przeciwko Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie i Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie przeciwko I. O.

text:
               11.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 28 października 2013 r. — Z. Zh. przeciwko Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie i Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie przeciwko I. O.
   (Sprawa C-554/13)
   2014/C 9/31
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Raad van State

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca apelację: Z. Zh.

      Druga strona postępowania: Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie
   i

      Strona wnosząca apelację: Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie

      Druga strona postępowania: I.O.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy obywatel państwa trzeciego, nielegalnie przebywający na terytorium państwa członkowskiego, stanowi zagrożenie dla porządku publicznego w rozumieniu art. 7 ust. 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (Dz.U. L 348; zwanej dalej: „dyrektywą 2008/115/WE”) już wtedy, gdy jest podejrzewany o popełnienie czynu uznawanego w świetle prawa krajowego za podlegające karze przestępstwo, czy też dla stwierdzenia tego zagrożenia wymagane jest, aby cudzoziemiec został za popełnienie tego czynu skazany i czy w tym ostatnim przypadku skazanie musi być prawomocne?

               2)

               Czy w ramach oceny, czy obywatel państwa trzeciego, nielegalnie przebywający na terytorium państwa członkowskiego, stanowi zagrożenie dla porządku publicznego w rozumieniu art. 7 ust. 4 dyrektywy 2008/115/WE mają znaczenie, oprócz podejrzenia [popełnienia czynu karalnego] i skazania [za jego popełnienie], jeszcze inne fakty i okoliczności danego przypadku, takie jak: waga lub rodzaj czynu uznanego w świetle prawa krajowego za podlegające karze przestępstwo, upływ czasu i intencja zainteresowanego?

               3)

               Czy fakty i okoliczności danego przypadku, istotne dla oceny, o której mowa w pytaniu drugim, mogą również odgrywać rolę w kontekście stworzonej w art. 7 ust. 4 dyrektywy 2008/115/WE możliwości, aby w przypadku, gdy zainteresowany stanowi zagrożenie dla porządku publicznego w rozumieniu tego przepisu móc dokonać wyboru pomiędzy, z jednej strony, wstrzymaniem się od wyznaczenia terminu dobrowolnego wyjazdu a, z drugiej strony, wyznaczeniem terminu dobrowolnego wyjazdu krótszego aniżeli siedem dni?


title: Sprawa T-345/13: Wyrok Sądu z dnia 4 lipca 2014 r. – Construcción, Promociones e Instalaciones przeciwko OHIM – Copisa Proyectos y Mantenimientos Industriales (CPI COPISA INDUSTRIAL) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego CPI COPISA INDUSTRIAL — Wcześniejszy graficzny hiszpański znak towarowy Cpi construcción promociones e instalaciones, s.a. i wcześniejsza nazwa handlowa Construcción, Promociones e Instalaciones, S.A.-C.P.I. — Względne podstawy odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Brak dowodu rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego — Brak dowodu używania w obrocie handlowym wcześniejszej nazwy handlowej)

text:
               25.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/36

         Wyrok Sądu z dnia 4 lipca 2014 r. – Construcción, Promociones e Instalaciones przeciwko OHIM – Copisa Proyectos y Mantenimientos Industriales (CPI COPISA INDUSTRIAL)
   (Sprawa T-345/13) (1)

   ((Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego CPI COPISA INDUSTRIAL - Wcześniejszy graficzny hiszpański znak towarowy Cpi construcción promociones e instalaciones, s.a. i wcześniejsza nazwa handlowa Construcción, Promociones e Instalaciones, S.A.-C.P.I. - Względne podstawy odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Brak dowodu rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego - Brak dowodu używania w obrocie handlowym wcześniejszej nazwy handlowej))
   2014/C 282/46
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Construcción, Promociones e Instalaciones, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci E. Seijo Veiguela i J. L. Rivas Zurdo)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Copisa Proyectos y Mantenimientos Industriales, SA (L’Hospitalet de Llobregat, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat T. González Martínez)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 10 kwietnia 2013 r. (sprawa R 1935/2012-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Construcción, Promociones e Instalaciones, SA a Copisa Proyectos y Mantenimientos Industriales, SA.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Construcción, Promociones e Instalaciones, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 245 z 24.8.2013.


title: Sprawa T-501/14: Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2014 r. – Fami-Cuatro de Inversiones, SA przeciwko Komisja Europejska

text:
               25.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/53

         Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2014 r. – Fami-Cuatro de Inversiones, SA przeciwko Komisja Europejska
   (Sprawa T-501/14)
   2014/C 282/70
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Fami-Cuatro de Inversiones, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: J. De Juan Casadevall, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważność zaskarżonej decyzji;

               —

               tytułem wniosku ewentualnego, i na wypadek, gdyby uznano SEAF za bezprawną pomoc państwa, nakazanie zwrotu tylko do daty opublikowania w Dz.U. UE decyzji o wszczęciu formalnego dochodzenia w dniu 21 września 2011 r., i

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty są identyczne jak podniesione w sprawie T-500/14 Derivados del Flúor, SA przeciwko Komisji.


title: Sprawa T-35/13: Skarga wniesiona w dniu 23 stycznia 2013 r. — Meta Group przeciwko Komisji

text:
               16.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/29

         Skarga wniesiona w dniu 23 stycznia 2013 r. — Meta Group przeciwko Komisji
   (Sprawa T-35/13)
   2013/C 79/49
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Meta Group (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: A. Bartolini, V. Colcelli i A. Formica, avvocati)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności:

               —

               noty D.G. Budget execution (general budget and EDF) Komisji Europejskiej z dnia 12 listopada 2012 r., której przedmiotem jest „Zapłata w drodze potrącenia wierzytelności wobec Komisji”, w której Komisja powiadomiła skarżącą o potrąceniu wierzytelności w kwocie 69 061,80 EUR żądanej przez spółkę Meta Group od Komisji w związku z umową Take-it-Up (nr 245637) z analogiczną należnością, zgodnie z Debit Note nr 32412078833;

               —

               noty D.G. Budget execution (general budget and EDF) Komisji Europejskiej z dnia 21 listopada 2012 r. Prot. N. 1380282, której przedmiotem jest potrącenie wierzytelności w kwocie 16 772,36 EUR żądanej przez spółkę Meta Group od Komisji w związku z umową BCreative (nr 245599), z analogiczną należnością, zgodnie z Debit Note nr 32412078833;

               —

               noty D.G. Budget execution (general budget and EDF) Komisji Europejskiej z dnia 21 listopada 2012 r. Prot. Nr 1380323, której przedmiotem jest potrącenie wierzytelności w kwocie 16 772,36 EUR żądanej przez spółkę Meta Group od Komisji w związku z umową BCreative z analogiczną należnością w tej samej wysokości;

               —

               noty D.G. Budget execution (general budget and EDF) Komisji Europejskiej z dnia 22 listopada 2012 r. Prot n. 1387638, której przedmiotem jest potrącenie wierzytelności w kwocie 220 518,25 EUR żądanej przez spółkę Meta Group od Komisji w związku z umowami Take-it-Up (nr 245637) ed Ecolink+ (nr 256224) z kwotą 209 108,92 EUR, zgodnie z Debit Note nr 32412078833,

         a w konsekwencji:

               —

               nakazanie administracji zapłaty na rzecz skarżącej kwoty 424 787,9 EUR wraz z odsetkami za zwłokę;

               —

               nakazanie administracji naprawienia spowodowanej przez nią szkody poniesionej przez skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty są podobne do podniesionych w sprawie T-34/13.


title: Sprawa C-55/13: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 18 grudnia 2013 r. – Komisja Europejska przeciwko Rzeczpospolitej Polskiej, interwenienci: Królestwo Niderlandów, Republika Czeska, Republika Federalna Niemiec, Republika Finlandii, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Republika Estonii

text:
               7.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/28

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 18 grudnia 2013 r. – Komisja Europejska przeciwko Rzeczpospolitej Polskiej, interwenienci: Królestwo Niderlandów, Republika Czeska, Republika Federalna Niemiec, Republika Finlandii, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Republika Estonii
   (Sprawa C-55/13) (1)

   2014/C 102/40
   Język postępowania: polski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 101 z 6.4.2013.


title: Sprawa F-91/05: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia  31 maja 2006 r.  — Frankin i in. przeciwko Komisji (Emerytura — Przeniesienie uprawnień emerytalnych nabytych w Belgii — Oddalenie wniosków skarżących o wsparcie)

text:
               15.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/34

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 31 maja 2006 r. — Frankin i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa F-91/05) (1)

   (Emerytura - Przeniesienie uprawnień emerytalnych nabytych w Belgii - Oddalenie wniosków skarżących o wsparcie)
   (2006/C 165/67)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Jacques Frankin (Sorée, Belgia) i inni [Przedstawiciel: F. Frabetti, avocat]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: D. Martin i L. Lozano Palacios, pełnomocnicy]
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o uchylenie dorozumianego rozstrzygnięcia odmownego Komisji w przedmiocie przyznania skarżącym wsparcia na podstawie art. 24 regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich oraz wniosek o naprawienie szkód, jakie skarżący rzekomo ponieśli w związku z tą odmową
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Każda ze stron poniesie własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 315 z 10.12.2005 r. (sprawa zarejestrowana początkowo w Sądzie Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich pod nr T-359/05 i następnie przeniesiona do Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej postanowieniem z dnia 15.12.2005 r.)


title: Sprawa T-238/08: Skarga wniesiona w dniu 19 czerwca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Gminie Valbonne

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/50

         Skarga wniesiona w dniu 19 czerwca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Gminie Valbonne
   (Sprawa T-238/08)
   (2008/C 223/88)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: L. Escobar Guerrero, pełnomocnik i E. Bouttier, adwokat)

      Strona pozwana: Gmina Valbonne
   Żądania strony skarżącej

               —

               zasądzenie od gminy Valbonne reprezentowanej przez mera na rzecz strony skarżącej kwoty 18 619,39 EUR, odpowiadającej kwocie głównej w wysokości 14 261,29 EUR oraz kwocie 4 358,09 EUR tytułem odsetek za zwłokę do dnia 31 maja 2008 r.,

               —

               zasądzenie od gminy Valbonne kwoty 5 000 EUR w celu pokrycia wydatków związanych z dochodzeniem długu przez skarżącą,

               —

               obciążenie gminy Valbonne kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Komisja zawarła na lata 1998 i 1999 z francuską gminą Valbonne, włoską gminą Fermo i europejskim stowarzyszeniem gospodarczym ARCHI-MED umowę w przedmiocie badań i edukacji dotyczącą projektu wzajemnego nauczania pomiędzy miastem Valbonne i prowincją Di Ascoli Piceno pod nazwą „VALASPI MM 1027”.
   Gminy oraz ARCHI-MED zobowiązały się między innymi do przekazania Komisji sprawozdania końcowego. Ponieważ sprawozdanie to nie zostało przekazane po wezwaniu przez Komisję, Komisja stwierdziła, że strony naruszyły zobowiązania wynikające z umowy. W związku z tym Komisja rozwiązała umowę i zażądała zwrotu części wypłaconych przez nią zaliczek wraz z odsetkami.
   W związku z niewypłacalnością ARCHI-MED Komisja wnosi o zasądzenie należnych kwot od strony pozwanej, ponieważ strony umowy były solidarnie zobowiązane do wykonania umowy.


title: Sprawa T-33/08: Skarga wniesiona w dniu 18 stycznia 2008 r. — Bastos Viegas przeciwko OHIM — Fabre Médicament (OPDREX)

text:
               29.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/31

         Skarga wniesiona w dniu 18 stycznia 2008 r. — Bastos Viegas przeciwko OHIM — Fabre Médicament (OPDREX)
   (Sprawa T-33/08)
   (2008/C 79/60)
   Język skargi: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Bastos Viegas, AS (Penafiel, Portugalia) (przedstawiciele: adwokaci G. Marín Raigal i P. López Ronda)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Pierre Fabre Médicament, S.A. (Boulogne, Francja)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 14 listopada 2007 r. w przedmiocie odwołania nr R 82/2002-4 i odrzucenie sprzeciwu wniesionego przez Pierre Fabre oraz przychylne rozpatrzenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 2.429.249 „OPDREX” (znak graficzny), w obu przypadkach obciążając kosztami wnoszącego sprzeciw,

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania,

               —

               obciążenie interwenienta poniesionymi przezeń kosztami postępowania przed Sądem oraz kosztami poniesionymi przez skarżącą w niniejszym postępowaniu.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towaro wy: skarżąca.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „OPDREX” (zgłoszenie nr 2.429.249 dla towarów z klas 5 i 10 oraz dla usług z klasy 35).

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Pierre Fabre Médicament, S.A.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny krajowy znak towarowy „OPTREX” dla towarów z klasy 5 (produkty farmaceutyczne).

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe uwzględnienie sprzeciwu w odniesieniu do niektórych towarów z klas 5 i 10.

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim odrzucono w niej zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego w odniesieniu do „aparatów i instrumentów chirurgicznych” z klasy 10.

      Podniesione zarzuty: niewłaściwe zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.


title: Sprawa T-155/16: Skarga wniesiona w dniu 6 kwietnia 2016 r. – CFA Institute/EUIPO – Bloss i in. (CERTIFIED FINANCIAL ENGINEER CFE)

text:
               13.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/59

      Skarga wniesiona w dniu 6 kwietnia 2016 r. – CFA Institute/EUIPO – Bloss i in. (CERTIFIED FINANCIAL ENGINEER CFE)
      (Sprawa T-155/16)
      (2016/C 211/73)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: CFA Institute (Charlottesville, Wirginia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci S. Rohlfing i G. Engels)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Michael Bloss (Nürtingen, Niemcy), Dietmar Ernst (Nürtingen), Joachim Häcker (Nürtingen)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający: Michael Bloss, Dietmar Ernst, Joachim Häcker

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „CERTIFIED FINANCIAL ENGINEER CFE” – zgłoszenie nr 9 569 765

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 stycznia 2016 r. w sprawie R 454/2015-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  uwzględnienie sprzeciwu wniesionego przez stronę skarżącą wobec rejestracji znaku towarowego nr 9 569 765 zgłoszonego przez pozostałych uczestników postępowania przed izbą odwoławczą;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania; lub

                  —

                  w razie wstąpienia pozostałych uczestników postępowania przed izbą odwoławczą do niniejszego postępowania w charakterze interwenientów obciążenie ich kosztami poniesionymi przez stronę pozwaną zarówno w postępowaniu odwoławczym przed EUIPO, jak i w postępowaniu przed Sądem.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-76/06: Wyrok Sądu z dnia 16 listopada 2011 r. — ASPLA przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Sektor worków przemysłowych z plastiku — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 ust. 1 WE ﾔ Wymiana informacji indywidualnych — Ustalanie cen i wielkości sprzedaży według strefy geograficznej — Podział klientów — Składanie uzgodnionych ofert w ramach przetargów — Naruszenie jednolite i ciągłe — Zakres karanych zachowań — Rozgraniczenie rynku produktów i rynku geograficznego — Wytyczne dla celów obliczania kwoty grzywien — Zasady równego traktowania i proporcjonalności — Okoliczności łagodzące — Granica 10 % obrotu)

text:
               7.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/11

         Wyrok Sądu z dnia 16 listopada 2011 r. — ASPLA przeciwko Komisji
   (Sprawa T-76/06) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Sektor worków przemysłowych z plastiku - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 ust. 1 WE - Wymiana informacji indywidualnych - Ustalanie cen i wielkości sprzedaży według strefy geograficznej - Podział klientów - Składanie uzgodnionych ofert w ramach przetargów - Naruszenie jednolite i ciągłe - Zakres karanych zachowań - Rozgraniczenie rynku produktów i rynku geograficznego - Wytyczne dla celów obliczania kwoty grzywien - Zasady równego traktowania i proporcjonalności - Okoliczności łagodzące - Granica 10 % obrotu)
   2012/C 6/16
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Plasticos Españoles, SA (ASPLA) (Torrelavega, Hiszpania) (przedstawieciele: początkowo E. Garayar Gutiérrez i A. García Castillo, następnie E. Garayar Gutiérrez, M. Troncoso Ferrer i C. Ruixó Claramunt, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciel: F. Castillo de la Torre, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności części decyzji Komisji C(2005) 4634 wersja ostateczna z dnia 30 listopada 2005 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 [WE] (sprawa COMP/F/38.354 — Worki przemysłowe) w sprawie kartelu na rynku worków przemysłowych z plastiku oraz, tytułem żądania ewentualnego, żądanie zmniejszenia kwoty grzywny nałożonej na skarżącą.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Plasticos Españoles, SA (ASPLA) zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 108 z 6.5.2006.