title: Sprawa C-708/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Bucureşti (Rumunia) w dniu 6 listopada 2018 r. – TK / Asociaţia de Proprietari bloc M5A-ScaraA

text:
               18.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/23

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Bucureşti (Rumunia) w dniu 6 listopada 2018 r. – TK / Asociaţia de Proprietari bloc M5A-ScaraA
      (Sprawa C-708/18)
      (2019/C 65/31)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Tribunalul Bucureşti

         Strony

         Strona skarżąca: TK

         Strona pozwana: Asociaţia de Proprietari bloc M5A-ScaraA

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 8 i 52 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 7 lit. f) dyrektywy (WE) nr 95/46 (1) w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisowi krajowemu, takiemu jak przepis rozpatrywany w ramach postępowania głównego, a mianowicie art. 5 ust. 2 ustawy nr 677/2001 i art. 6 decyzji nr 52/2012 ANSPDCP [Autoritatea Națională de Supraveghere a Prelucrării Datelor cu Caracter Personal (krajowego organu nadzoru nad przetwarzaniem danych osobowych)], który przewiduje możliwość wykorzystywania monitoringu wideo w celu zapewnienia bezpieczeństwa i ochrony ludzi, mienia i przedmiotów wartościowych oraz w celu realizacji uzasadnionych interesów, bez zgody osoby, której dane dotyczą?

                  2)

                  Czy art. 8 i 52 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że ograniczenie praw i wolności poprzez monitoring wideo jest zgodne z zasadą proporcjonalności, spełnia wymóg konieczności oraz służy celom interesu ogólnego lub potrzebie ochrony praw i wolności innych osób w przypadku, gdy podmiot może podjąć inne środki w celu ochrony rozpatrywanych uzasadnionych interesów?

                  3)

                  Czy art. 7 lit. f) dyrektywy (WE) nr 95/46 w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych należy interpretować w ten sposób, że „uzasadnione interesy” administratora danych powinny być wykazane, istniejące i rzeczywiste w chwili przetwarzania?

                  4)

                  Czy art. 6 ust. 1 lit. e) dyrektywy (WE) nr 95/46 w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych należy interpretować w ten sposób, że przetwarzanie (monitoring wideo) stanowi nadużycie lub jest niewłaściwe, gdy podmiot może podjąć inne środki w celu ochrony rozpatrywanych uzasadnionych interesów?

         (1)  Dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (Dz.U. 1995, L 281, s. 31).


title: Sprawa C-731/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu wydanego w dniu 13 września 2018 r. w sprawie T-737/14, Vnesheconombank (VEB) / Rada, wniesione w dniu 23 listopada 2018 r. przez Bank for Development and Foreign Economic Affairs (Vnesheconombank)

text:
               18.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/25

      Odwołanie od wyroku Sądu wydanego w dniu 13 września 2018 r. w sprawie T-737/14, Vnesheconombank (VEB) / Rada, wniesione w dniu 23 listopada 2018 r. przez Bank for Development and Foreign Economic Affairs (Vnesheconombank)
      (Sprawa C-731/18 P)
      (2019/C 65/33)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Bank for Development and Foreign Economic Affairs (Vnesheconombank) (przedstawiciele: J. Viñals Camallonga i J. Iriarte Ángel, abogados)

         Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  stwierdzenie nieważności wyroku Sądu (szósta izba) z dnia 13 września 2018 r. w sprawie T-737/14;

                  —

                  ostateczne rozstrzygnięcie sporu poprzez uwzględnienie żądań skarżącego, obecnie będącego wnoszącym odwołanie, podniesionych w postępowaniu w pierwszej instancji; to znaczy stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji 2014/512/WPZiB (1) z dnia 31 lipca 2014 r., art. 5 rozporządzenia (UE) 833/2014 (2) z dnia 31 lipca 2014 r., nowego art. 1 w brzemieniu nadanym decyzją 2014/659/WPZiB (3) z dnia 8 września 2014 r. i nowego art. 5 w brzmieniu nadanym rozporządzeniem (UE) 960/2014 (4) z dnia 8 września 2014 r. w zakresie, w jakim dotyczą one VEB, i wykreślenie jego nazwy z odpowiednich załączników do wymienionych przepisów, w których to załącznikach nazwa ta została ujęta.

                  —

                  obciążenie Rady kosztami poniesionymi w obu instancjach.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie odwołania wnoszący je podnosi cztery zarzuty:

                  1.

                  Naruszenie prawa w zakresie, w jakim w wyroku błędnie stwierdzono, że Rada wywiązała się z obowiązku uzasadnienia.

                  2.

                  Naruszenie prawa w zakresie, w jakim w wyroku błędnie stwierdzono, że brak jest oczywistego błędu w ocenie okoliczności faktycznych, na których opierają się odpowiednie przepisy zaskarżonych aktów. Stanowi to także nadużycie władzy.

                  3.

                  Naruszenie prawa w zakresie, w jakim w wyroku błędnie stwierdzono, że poszanowano prawo do skutecznej ochrony sądowej.

                  4.

                  Naruszenie prawa w zakresie, w jakim w wyroku błędnie stwierdzono, że poszanowano prawo własności VEB. Stanowi to także naruszenie zasady równości.

         (1)  Decyzja Rady 2014/512/WPZiB z dnia 31 lipca 2014 r. dotycząca środków ograniczających w związku z działaniami Rosji destabilizującymi sytuację na Ukrainie (Dz.U. 2014, L 229, s. 13).

         (2)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 833/2014 z dnia 31 lipca 2014 r. dotyczące środków ograniczających w związku z działaniami Rosji destabilizującymi sytuację na Ukrainie (Dz.U. 2014, L 229, s. 1)

         (3)  Decyzja Rady 2014/659/WPZiB z dnia 8 września 2014 r. zmieniająca decyzję 2014/512/WPZiB dotyczącą środków ograniczających w związku z działaniami Rosji destabilizującymi sytuację na Ukrainie (Dz.U. 2014, L 271, s. 54).

         (4)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 960/2014 z dnia 8 września 2014 r. zmieniające rozporządzenie (UE) nr 833/2014 dotyczące środków ograniczających w związku z działaniami Rosji destabilizującymi sytuację na Ukrainie (Dz.U. 2014, L 271, s. 3).


title: Sprawa C-753/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta domstolen (Szwecja) w dniu 30 listopada 2018 r. – Föreningen Svenska Tonsättares Internationella Musikbyrå u.p.a. (Stim), Svenska artisters och musikers intresseorganisation ek. för. (SAMI) / Fleetmanager Sweden AB, Nordisk Biluthyrning AB

text:
               18.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/26

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta domstolen (Szwecja) w dniu 30 listopada 2018 r. – Föreningen Svenska Tonsättares Internationella Musikbyrå u.p.a. (Stim), Svenska artisters och musikers intresseorganisation ek. för. (SAMI) / Fleetmanager Sweden AB, Nordisk Biluthyrning AB
      (Sprawa C-753/18)
      (2019/C 65/34)
      Język postępowania: szwedzki

         Sąd odsyłający

      Högsta domstolen

         Strony w postępowaniu głównym

         Strony wnoszące apelacje: Föreningen Svenska Tonsättares Internationella Musikbyrå u.p.a. (Stim), Svenska artisters och musikers intresseorganisation ek. för. (SAMI)

         Drugie strony postępowania: Fleetmanager Sweden AB, Nordisk Biluthyrning AB

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy wynajmowanie pojazdów wyposażonych standardowo w odbiorniki radiowe oznacza, że wynajmujący wspomniane pojazdy jest użytkownikiem dokonującym publicznego udostępniania w rozumieniu art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29 (1) i w rozumieniu art. 8 ust. 2 dyrektywy 2006/115 (2)?

                  2)

                  Jakie znaczenie mają potencjalnie rozmiar działalności obejmującej wynajmowanie pojazdów i czas trwania najmu?

         (1)  Dyrektywa 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (Dz.U. 2001, L 167, s. 10).

         (2)  Dyrektywa 2006/115/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie najmu i użyczenia oraz niektórych praw pokrewnych prawu autorskiemu w zakresie własności intelektualnej (Dz.U. 2006, L 376, s. 28).


title: Sprawa C-792/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 17 października 2018 r. w sprawie T-26/17, Jalkh / Parlament wniesione w dniu 17 grudnia 2018 r. przez Jeana-Françoisa Jalkha

text:
               18.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/27

      Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 17 października 2018 r. w sprawie T-26/17, Jalkh / Parlament wniesione w dniu 17 grudnia 2018 r. przez Jeana-Françoisa Jalkha
      (Sprawa C-792/18 P)
      (2019/C 65/36)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Jean-François Jalkh (przedstawiciel: adwokat F. Wagner)

         Druga strona postępowania: Parlament Europejski

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie wyroku wydanego w dniu 17 października 2018 r. przez siódmą izbę Sądu Unii Europejskiej (T-26/17);
                  a tym samym:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 22 listopada 2016 r. w sprawie przyjęcia sprawozdania nr A8-3019/2016 w sprawie uchylenia immunitetu poselskiego Jeana-Françoisa JALKHA, posła do Parlamentu Europejskiego;

                  —

                  orzeczenie w przedmiocie kwoty, jaka ma zostać przyznana skarżącemu w odniesieniu do kosztów postępowania;

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego całością kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarzuty odwołania dotyczą naruszenia prawa Unii, naruszenia prawa i błędnej kwalifikacji prawnej okoliczności faktycznych, a także oczywistego błędu w ocenie.
      1.   W przedmiocie uwag wstępnych wyroku
      Wbrew temu, co twierdzi Sąd w pkt 21 zaskarżonego wyroku, nieuchylenie immunitetu parlamentarnego nie pozbawia strony możliwości dochodzenia we Francji naprawienia szkody wyłącznie na podstawie prawa cywilnego na zasadzie winy (art. 1240 kodeksu cywilnego) od posła.
      2.   W przedmiocie pierwszego zarzutu badanego przez Sąd
      Analiza Sądu wynika z pomieszania dwóch przepisów. Punkt H jest częścią rozumowania w odniesieniu do art. 8 protokołu nr 7 w sprawie wyrażania opinii, podczas gdy Sąd rozwija swoje rozumowanie na ten sam temat w pkt 44-46 w odniesieniu do art. 9 protokołu nr 7 w sprawie immunitetu, który odsyła do odpowiednich przepisów krajowych.
      3.   W przedmiocie badanych przez Sąd zarzutów drugiego i trzeciego
      W wyniku oczywistego błędu w ocenie Sąd nie przyznał wartości normatywnej dokumentowi roboczemu Dyrekcji Generalnej ds. Badań Parlamentu Europejskiego pt. „Immunitet parlamentarny w państwach członkowskich Wspólnoty Europejskiej oraz w Parlamencie Europejskim, seria prawna” i nie uwzględnił zasad tam przypomnianych, co doprowadziło do błędnej oceny art. 9 protokołu nr 7 w świetle stanu faktycznego niniejszej sprawy.
      4.   W przedmiocie zarzutu czwartego badanego przez Sąd

                  —

                  W przedmiocie istniejącego orzecznictwa
                  W przeciwieństwie do tego, co stwierdził Sąd, istniało utrwalone orzecznictwo Parlamentu „polegające na odrzucaniu wniosków o uchylenie immunitetu parlamentarnego w oparciu o fakty związane z działalnością polityczną posłów”, co powinno było doprowadzić do odmiennych wniosków w sprawie uchylenia immunitetu poselskiego.

                  —

                  W przedmiocie fumus persecutionis
                  Organy sądowe nie sprawują żadnej kontroli nad ewentualnym partyjnym charakterem danego stowarzyszenia, co Sąd musi wziąć pod uwagę po samym zapoznaniu się z ustawą z 29 lipca 1881 r.
                  Sąd mógł zweryfikować, poprzez analizę oświadczenia Bureau National de Vigilance contre l’Antisémitisme [krajowego obserwatorium antysemityzmu, BNVCA], partyjny charakter tego stowarzyszenia, które domaga się rozwiązania Frontu Narodowego, a zatem jest politycznym przeciwnikiem Jeana-Francoisa Jalkha.
                  Jest to zidentyfikowany przypadek fumus persecutionis.


title: Sprawa C-793/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 17 października 2018 r. w sprawie T-27/17, Jalkh / Parlament, wniesione w dniu 17 grudnia 2018 r. przez Jeana-Françoisa Jalkha

text:
               18.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/29

      Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 17 października 2018 r. w sprawie T-27/17, Jalkh / Parlament, wniesione w dniu 17 grudnia 2018 r. przez Jeana-Françoisa Jalkha
      (Sprawa C-793/18 P)
      (2019/C 65/37)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Jean-François Jalkh (przedstawiciel: adwokat F. Wagner)

         Druga strona postępowania: Parlament Europejski

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie wyroku wydanego w dniu 17 października 2018 r. przez siódmą izbę Sądu Unii Europejskiej (T-27/17);
                  a tym samym:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 22 listopada 2016 r. w sprawie przyjęcia sprawozdania nr A8-3019/2016 w sprawie uchylenia immunitetu poselskiego Jeana-Françoisa JALKHA, posła do Parlamentu Europejskiego;

                  —

                  orzeczenie w przedmiocie kwoty, jaka ma zostać przyznana skarżącemu w odniesieniu do kosztów postępowania;

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego całością kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarzuty odwołania dotyczą naruszenia prawa Unii, naruszenia prawa i błędnej kwalifikacji prawnej okoliczności faktycznych, a także oczywistego błędu w ocenie.
      1.   W przedmiocie uwag wstępnych wyroku
      Wbrew temu, co twierdzi Sąd w pkt 21 zaskarżonego wyroku, nieuchylenie immunitetu parlamentarnego nie pozbawia strony możliwości dochodzenia we Francji naprawienia szkody wyłącznie na podstawie prawa cywilnego na zasadzie winy (art. 1240 kodeksu cywilnego) od posła.
      2.   W przedmiocie zarzutu pierwszego badanego przez Sąd
      Analiza Sądu wynika z pomieszania dwóch przepisów. Punkt H jest częścią rozumowania w odniesieniu do art. 8 protokołu nr 7 w sprawie wyrażania opinii, podczas gdy Sąd rozwija swoje rozumowanie na ten sam temat w pkt 44-46 w odniesieniu do art. 9 protokołu nr 7 w sprawie immunitetu, który odsyła do odpowiednich przepisów krajowych.
      3.   W przedmiocie badanych przez Sąd zarzutów drugiego i trzeciego
      W wyniku oczywistego błędu w ocenie Sąd nie przyznał wartości normatywnej dokumentowi roboczemu Dyrekcji Generalnej ds. Badań Parlamentu Europejskiego pt. „Immunitet parlamentarny w państwach członkowskich Wspólnoty Europejskiej oraz w Parlamencie Europejskim, seria prawna” i nie uwzględnił zasad tam przypomnianych, co doprowadziło do błędnej oceny art. 9 protokołu nr 7 w świetle stanu faktycznego niniejszej sprawy.
      4.   W przedmiocie zarzutu czwartego badanego przez Sąd

                  —

                  W przedmiocie istniejącego orzecznictwa
                  W przeciwieństwie do tego, co stwierdził Sąd, istniało utrwalone orzecznictwo Parlamentu „polegające na odrzucaniu wniosków o uchylenie immunitetu parlamentarnego w oparciu o fakty związane z działalnością polityczną posłów”, co powinno było doprowadzić do odmiennych wniosków w sprawie uchylenia immunitetu poselskiego.

                  —

                  W przedmiocie fumus persecutionis
                  Organy sądowe nie sprawują żadnej kontroli nad ewentualnym partyjnym charakterem danego stowarzyszenia, co Sąd musi wziąć pod uwagę po samym zapoznaniu się z ustawą z 29 lipca 1881 r.
                  Sąd mógł zweryfikować, poprzez analizę oświadczenia Bureau National de Vigilance contre l’Antisémitisme [krajowego obserwatorium antysemityzmu, BNVCA], partyjny charakter tego stowarzyszenia, które domaga się rozwiązania Frontu Narodowego, a zatem jest politycznym przeciwnikiem Jeana-Francoisa Jalkha.
                  Jest to zidentyfikowany przypadek fumus persecutionis.


title: Sprawa T-834/16: Postanowienie Sądu z dnia 11 grudnia 2018 r. – QC / Rada Europejska Skarga o stwierdzenie nieważności – Oświadczenie UE–Turcja z dnia 18 marca 2016 r. – Komunikat prasowy – Pojęcie „umowy międzynarodowej” – Określenie tożsamości podmiotu wydającego akt – Zakres tego aktu – Posiedzenie Rady Europejskiej – Spotkanie szefów państw lub rządów państw członkowskich Unii Europejskiej odbywające się w pomieszczeniach Rady Unii Europejskiej – Status przedstawicieli państw członkowskich Unii podczas spotkania z przedstawicielem państwa trzeciego – Artykuł 263 akapit pierwszy TFUE – Brak właściwości

text:
               18.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/34

      Postanowienie Sądu z dnia 11 grudnia 2018 r. – QC / Rada Europejska
      (Sprawa T-834/16) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Oświadczenie UE–Turcja z dnia 18 marca 2016 r. - Komunikat prasowy - Pojęcie „umowy międzynarodowej” - Określenie tożsamości podmiotu wydającego akt - Zakres tego aktu - Posiedzenie Rady Europejskiej - Spotkanie szefów państw lub rządów państw członkowskich Unii Europejskiej odbywające się w pomieszczeniach Rady Unii Europejskiej - Status przedstawicieli państw członkowskich Unii podczas spotkania z przedstawicielem państwa trzeciego - Artykuł 263 akapit pierwszy TFUE - Brak właściwości)
      (2019/C 65/42)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Strona skarżąca: QC (przedstawiciel: adwokat C. Ladis)

         Strona pozwana: Rada Europejska (przedstawiciele: S. Boelaert, M.M. Joséphidès i J.P. Hix, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Po pierwsze, oparte na art. 263 TFUE żądanie dotyczące stwierdzenia nieważności umowy, która miała zostać zawarta pomiędzy Radą Europejską a Republiką Turcji w dniu 18 marca 2016 r., zatytułowanej „Oświadczenie UE–Turcja (18 marca 2016 r.)”, a po drugie, oparte na art. 265 TFUE żądanie mające na celu stwierdzenie, że Rada Europejska niezgodnie z prawem zaniechała podjęcia działań.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  QC i Rada Europejska pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 38 z 6.2.2017.


title: Sprawa T-891/16: Postanowienie Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Scandlines Danmark i Scandlines Deutschland / Komisja Skarga na bezczynność – Pomoc państwa – Finansowanie ze środków publicznych stałego połączenia kolejowo-drogowego przez cieśninę Bełt Fehmarn – Pomoc indywidualna – Zajęcie stanowiska przez Komisję – Niedopuszczalność

text:
               18.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/35

      Postanowienie Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Scandlines Danmark i Scandlines Deutschland / Komisja
      (Sprawa T-891/16) (1)

      (Skarga na bezczynność - Pomoc państwa - Finansowanie ze środków publicznych stałego połączenia kolejowo-drogowego przez cieśninę Bełt Fehmarn - Pomoc indywidualna - Zajęcie stanowiska przez Komisję - Niedopuszczalność)
      (2019/C 65/44)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Scandlines Danmark ApS (Kopenhaga, Dania) i Scandlines Deutschland GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat L. Sandberg-Mørch)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Armati i S. Noë, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Królestwo Danii (przedstawiciele: początkowo C. Thorning, następnie J. Nymann-Lindegren, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata R. Holdgaarda)

         Przedmiot

      Oparte na art. 265 TFUE żądanie mające na celu stwierdzenie, że Komisja niezgodnie z prawem powstrzymała się od zajęcia stanowiska w przedmiocie środków pomocy dotyczących sfinansowania planowania, budowy i obsługi stałego połączenia kolejowo-drogowego przez cieśninę Bełt Fehmarn.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  Scandlines Danmark ApS i Scandlines Deutschland GmbH pokrywają, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                  3)

                  Królestwo Danii pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 63 z 27.2.2017.


title: Sprawa T-447/17: Postanowienie Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Bowles/EBC Służba publiczna – Personel EBC – Decyzja o powołaniu na stanowisko doradcy prezesa i koordynatora zarządu – Brak niekorzystnego aktu – Brak interesu prawnego – Skarga w części oczywiście niedopuszczalna, a w części prawnie oczywiście bezzasadna

text:
               18.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/36

      Postanowienie Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Bowles/EBC
      (Sprawa T-447/17) (1)

      (Służba publiczna - Personel EBC - Decyzja o powołaniu na stanowisko doradcy prezesa i koordynatora zarządu - Brak niekorzystnego aktu - Brak interesu prawnego - Skarga w części oczywiście niedopuszczalna, a w części prawnie oczywiście bezzasadna)
      (2019/C 65/45)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Carlos Bowles (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: B. Ehlers i F. Malfrère, pełnomocnicy, wspierani przez de B. adwokata Wägenbaura)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 270 TFUE i art. 50a statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, zmierzająca: po pierwsze, do stwierdzenia nieważności decyzji zarządu EBC z dnia 31 stycznia 2017 r. w sprawie powołania pana S. na stanowisko doradcy prezesa i koordynatora zarządu; po drugie, do stwierdzenia nieważności decyzji o niepowołaniu skarżącego na to stanowisko; po trzecie, do stwierdzenia nieważności decyzji niepozwalającej skarżącemu ubiegać się o to stanowisko; a wreszcie, do uzyskania naprawienia szkody, jaką skarżący w swej ocenie poniósł.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako w części oczywiście niedopuszczalna, a w części prawnie oczywiście bezzasadna.

                  2)

                  Carlos Bowles zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 347 z 16.10.2017.


title: Sprawa T-565/17: Postanowienie Sądu z dnia 11 grudnia 2018 r. – CheapFlights International / EUIPO – Momondo Group (Cheapflights) Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Cheapflights – Przekazanie zgłoszenia znaku towarowego ekspertowi do ponownego rozpoznania w celu zbadania bezwzględnych podstaw odmowy rejestracji – Zakwestionowanie przez właściciela wcześniejszego znaku towarowego – Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawierające ocenę ważności wcześniejszego znaku towarowego – Zakwestionowanie przez właściciela wcześniejszego znaku towarowego – Częściowa niedopuszczalność – Żądania incydentalne przedstawione na podstawie art. 8 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 216/96 – Wycofanie odwołania wniesionego do izby odwoławczej – Częściowe umorzenie postępowania

text:
               18.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/36

      Postanowienie Sądu z dnia 11 grudnia 2018 r. – CheapFlights International / EUIPO – Momondo Group (Cheapflights)
      (Sprawa T-565/17) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Cheapflights - Przekazanie zgłoszenia znaku towarowego ekspertowi do ponownego rozpoznania w celu zbadania bezwzględnych podstaw odmowy rejestracji - Zakwestionowanie przez właściciela wcześniejszego znaku towarowego - Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawierające ocenę ważności wcześniejszego znaku towarowego - Zakwestionowanie przez właściciela wcześniejszego znaku towarowego - Częściowa niedopuszczalność - Żądania incydentalne przedstawione na podstawie art. 8 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 216/96 - Wycofanie odwołania wniesionego do izby odwoławczej - Częściowe umorzenie postępowania)
      (2019/C 65/46)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: CheapFlights International Ltd (Speenoge, Irlandia) (przedstawiciele: adwokaci A. von Mühlendahl i H. Hartwig)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Momondo Group Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Wielkiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 1 czerwca 2017 r. (sprawa R 1893/2011 G), dotycząca postępowania w sprawie sprzeciwu między CheapFlights International a Momondo Group.

         Sentencja

                  1)

                  W zakresie, w jakim skarga dotyczy zamknięcia postępowania odwoławczego na mocy decyzji Wielkiej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 1 czerwca 2017 r. (sprawa R 1893/2011-G) w odniesieniu do towarów i usług należących do klas 9, 16, 35 i 42, w przypadku których Wydział Sprzeciwów odrzucił sprzeciw wniesiony przez CheapFlights International Ltd, postępowanie w sprawie skargi należy umorzyć.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  3)

                  CheapFlights International pokrywa, poza własnymi kosztami, połowę kosztów poniesionych przez EUIPO.

                  4)

                  EUIPO pokrywa połowę własnych kosztów.

         (1)  Dz.U. C 347 z 16.10.2017.


title: Sprawa T-739/17: Postanowienie Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Euracoal i in./Komisja Skarga o stwierdzenie nieważności – Środowisko naturalne – Dyrektywa 2010/75/UE – Konkluzje dotyczące najlepszych dostępnych technik – Decyzja wykonawcza (UE) 2017/1442 – Brak bezpośredniego oddziaływania – Niedopuszczalność

text:
               18.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/37

      Postanowienie Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Euracoal i in./Komisja
      (Sprawa T-739/17) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Środowisko naturalne - Dyrektywa 2010/75/UE - Konkluzje dotyczące najlepszych dostępnych technik - Decyzja wykonawcza (UE) 2017/1442 - Brak bezpośredniego oddziaływania - Niedopuszczalność)
      (2019/C 65/47)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Association européenne du charbon et du lignite (Euracoal) (Woluwe-Saint-Pierre, Belgia), Deutscher Braunkohlen-Industrie-Verein eV (Kolonia, Niemcy), Lausitz Energie Kraftwerke AG (Cottbus, Niemcy), Mitteldeutsche Braunkohlengesellschaft mbH (Zeitz, Niemcy), eins energie in sachsen GmbH & Co. KG (Chemnitz, Niemcy) (przedstawiciele: W. Spieth i N. Hellermann, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Becker i K. Petersen, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Złożony na podstawie art. 263 TFUE wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2017/1442 z dnia 31 lipca 2017 r. ustanawiającej konkluzje dotyczące najlepszych dostępnych technik (BAT) w odniesieniu do dużych obiektów energetycznego spalania zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE (Dz.U. 2017, L 212, s. 1).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  Postępowanie w sprawie złożonych przez Polską Grupę Energetyczną S.A. (PGE), Republikę Francuską, Elektrárny Opatovice, a.s. i Saale Energie GmbH, Sev.en EC, a.s., Freistaat Sachsen, Elektrárna Počerady, a.s., European Environmental Bureau (EEB) oraz Client Earth wniosków o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta zostaje umorzone.

                  3)

                  L’association européenne du charbon et du lignite (Euracoal), Deutscher Braunkohlen-Industrie – Verein eV, Lausitz Energie Kraftwerke AG, Mitteldeutsche Braunkohlengesellschaft mbH i eins energie in sachsen GmbH & Co. KG pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską, z wyjątkiem kosztów dotyczących wniosków o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

                  4)

                  Euracoal, Deutscher Braunkohlen-Industrie – Verein, Lausitz Energie Kraftwerke, Mitteldeutsche Braunkohlengesellschaft, eins energie in sachsen, Komisja, PGE, Republika Francuska, Elektrárny Opatovice i Saale Energie, Sev.en EC, Freistaat Sachsen, Elektrárna Počerady, EEB oraz Client Earth pokrywają własne koszty związane z wnioskami o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

         (1)  Dz.U. C 5 z 8.1.2018.


title: Sprawa T-5/18: Postanowienie Sądu z dnia 11 grudnia 2018 r. – Hamburg Beer Company / EUIPO (Hamburg BEER COMPANY) Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Hamburg BEER COMPANY – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Skarga prawnie oczywiście bezzasadna

text:
               18.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/38

      Postanowienie Sądu z dnia 11 grudnia 2018 r. – Hamburg Beer Company / EUIPO (Hamburg BEER COMPANY)
      (Sprawa T-5/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Hamburg BEER COMPANY - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Skarga prawnie oczywiście bezzasadna)
      (2019/C 65/48)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Hamburg Beer Company GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci O. Spieker, A. Schönfleisch i M. Alber)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Walicka pełnomocnik)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 września 2017 r. (sprawa R 436/2017-5) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego Hamburg BEER COMPANY jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona jako oczywiście pozbawiona podstawy prawnej.

                  2)

                  Hamburg Beer Company GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 72 z 26.2.2018.


title: Sprawa T-6/18: Postanowienie Sądu z dnia 11 grudnia 2018 r. – Hamburg Beer Company / EUIPO (Hamburg Beer Company) Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Hamburg Beer Company – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Skarga prawnie oczywiście bezzasadna

text:
               18.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/39

      Postanowienie Sądu z dnia 11 grudnia 2018 r. – Hamburg Beer Company / EUIPO (Hamburg Beer Company)
      (Sprawa T-6/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Hamburg Beer Company - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Skarga prawnie oczywiście bezzasadna)
      (2019/C 65/49)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Hamburg Beer Company GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci O. Spieker, A. Schönfleisch i M. Alber)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Walicka pełnomocnik)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 września 2017 r. (sprawa R 437/2017-5) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego Hamburg Beer Company jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona jako oczywiście pozbawiona podstawy prawnej.

                  2)

                  Hamburg Beer Company GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 72 z 26.2.2018.


title: Sprawa T-70/18: Postanowienie Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Sonova Holding/EUIPO (HEAR THE WORLD) Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego HEAR THE WORLD – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001

text:
               18.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/39

      Postanowienie Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Sonova Holding/EUIPO (HEAR THE WORLD)
      (Sprawa T-70/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego HEAR THE WORLD - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 65/50)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Sonova Holding AG (Stäfa, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci R. Pansch i A. Sabellek)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: M. Eberl, D. Hanf i D. Walicka, pełnomocnicy).

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 listopada 2017 r. (sprawa R 1645/2017-5), dotyczącą wniosku o rejestrację oznaczenia słownego HEAR THE WORLD jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona.

                  2)

                  Sonova Holding AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 112 z 26.3.2018.


title: Sprawa T-720/18: Skarga wniesiona w dniu 10 grudnia 2018 r. – AMVAC Netherlands / EFSA

text:
               18.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/40

      Skarga wniesiona w dniu 10 grudnia 2018 r. – AMVAC Netherlands / EFSA
      (Sprawa T-720/18)
      (2019/C 65/52)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: AMVAC Netherlands BV (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci C. Mereu, M. Grunchard i S. Englebert)

         Strona pozwana: Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji EFSA z dnia 1 października 2018 r., doręczonej skarżącej w dniu 2 października 2018 r., dotyczącej oceny wniosków o zachowanie poufności złożonych w odniesieniu do wniosków o odnowienie zatwierdzenia etoprofosu jako substancji czynnej;

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący nadużycia władzy

                              —

                              Skarżąca twierdzi, że dokumenty podlegające upublicznieniu w wyniku zaskarżonej decyzji powinny być upublicznione tylko w formie niejawnej, ponieważ pozwany podjął działanie (propozycja sklasyfikowania substancji) wykraczające wyraźnie poza zakres jego kompetencji.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia podstawowych zasad prawa Unii

                              —

                              Skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja została przyjęta w postępowaniu, w którym nie zachowano jej praw do obrony.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 63 rozporządzenia nr 1107/2009 (1)

                              —

                              Skarżąca twierdzi, że część dokumentów podlegająca upublicznieniu w wyniku zaskarżonej decyzji zawiera informacje, które wynikają z błędnej i stronniczej oceny, a podanie ich do publicznej wiadomości mogłoby zagrozić jej interesom handlowym.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin i uchylające dyrektywy Rady 79/117/EWG i 91/414/EWG (Dz.U. 2009, L 309, s. 1)


title: Sprawa C-108/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel București (Rumunia) w dniu 11 lutego 2019 r. — Krakvet sp. z o.o. sp.k./Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice București, Administrația Fiscală pentru Contribuabili Nerezidenți

text:
               20.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 172/10

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel București (Rumunia) w dniu 11 lutego 2019 r. — Krakvet sp. z o.o. sp.k./Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice București, Administrația Fiscală pentru Contribuabili Nerezidenți
      (Sprawa C-108/19)
      (2019/C 172/13)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Curtea de Apel București

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca apelację: Krakvet sp. z o.o. sp.k.

         Druga strona postępowania apelacyjnego: Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice București, Administrația Fiscală pentru Contribuabili Nerezidenți

         Pytanie prejudycjalne

      Czy w ramach sprzedaży towarów za pośrednictwem sklepu internetowego art. 33 dyrektywy 2006/112 (1) należy interpretować w ten sposób, że nie ma on zastosowania w przypadku, gdy klient bezpośrednio zawiera umowę na usługę transportu towarów z państwa członkowskiego dostawcy do własnego państwa członkowskiego zgodnie z opcjami wysyłki oferowanymi przez dostawcę, zważywszy, że transport nie jest realizowany na rzecz dostawcy?

         (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1).


title: Sprawa C-112/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Aachen (Niemcy) w dniu 12 lutego 2019 r. — Marvin M./Kreis Heinsberg

text:
               20.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 172/11

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Aachen (Niemcy) w dniu 12 lutego 2019 r. — Marvin M./Kreis Heinsberg
      (Sprawa C-112/19)
      (2019/C 172/14)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgericht Aachen

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Marvin M.

         Strona pozwana: Kreis Heinsberg

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 2 ust. 1 dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy (1) należy interpretować w ten sposób, że dokument prawa jazdy, wraz z udokumentowanym w nim uprawnieniu do kierowania pojazdami, bezwzględnie podlega uznaniu przez państwa członkowskie także wtedy, gdy wydanie takiego dokumentu opiera się na wymianie dokumentu prawa jazdy, o której mowa w art. 11 ust. 1 dyrektywy 2006/126/WE?

                  2)

                  W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: czy państwo członkowskie może odmówić uznania wymienionego dokumentu prawa jazdy zgodnie z art. 11 ust. 4 akapit drugi dyrektywy 2006/126/WE, jeżeli wymiana przez państwo wystawiające nastąpiła w czasie, gdy państwo członkowskie, od którego pochodzi materialne uprawnienie do prowadzenia pojazdów, uprawnienie to już odebrało?

                  3)

                  W przypadku przeczącej odpowiedzi na pytanie pierwsze i istnienia obowiązku uznania: czy państwo członkowskie może odmówić uznania wymienionego dokumentu prawa jazdy w każdym wypadku wtedy, gdy państwo członkowskie, w obszarze jurysdykcji którego ujawniło się zagadnienie uznania dokumentu prawa jazdy, może ustalić na podstawie „niepodważalnych informacji”, że w czasie wymiany prawa jazdy nie istniało już materialne uprawnienie do kierowania pojazdami?

         (1)  Dz.U. 2006, L 403, s. 18.


title: Sprawa T-285/19: Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2019 r. — SGI Studio Galli Ingegneria Srl/Komisja

text:
               24.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/76

      Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2019 r. — SGI Studio Galli Ingegneria Srl/Komisja
      (Sprawa T-285/19)
      (2019/C 213/73)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: SGI Studio Galli Ingegneria Srl (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: F. Marini, V. Catenacci i R. Viglietta, avvocati)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że skarżąca nie ma obowiązku zapłaty na rzecz Komisji Europejskiej kwot żądanych przez tę ostatnią w nocie obciążeniowej nr 3241902288 doręczonej w dniu 22 lutego 2019 r. i ostatnio w piśmie doręczonym w dniu 29 kwietnia 2019 r. — Ref. Ares(2019)2858540, tytułem odzyskania wkładu i wypłaty odszkodowania ze względu na zarzucane uchybienie przez Studio Galli Ingegneria obowiązkom spoczywającym na nim na mocy umowy powierzenia grantu nr 619120 dotyczącej projektu zwanego „MARSOL”;

                  —

                  stwierdzenie nieistnienia uchybień podnoszonych przez Komisję;

                  —

                  stwierdzenie bezprawności, nieważności, a w każdym razie bezzasadności wstępnego pisma informacyjnego z dnia 19 grudnia 2018r., sprawozdania z kontroli OLAF-u, noty obciążeniowej z dnia 22 lutego 2019 r., kolejnego przypomnienia z dnia 2 kwietnia 2019 r. oraz ostatecznego pisma z dnia 29 kwietnia 2019 r. określającego żądaną kwotę i oddalającego kolejne wnioski SGI — Ref. Ares(2019)2858540;

                  —

                  stwierdzenie nieistnienia wierzytelności zgłoszonej przez Komisję;

                  —

                  stwierdzenie prawa skarżącej do wkładu rzeczywiście wypłaconego przez Komisję na mocy umowy powierzenia grantu nr 619120 na projekt „MARSOL”;

                  —

                  tytułem ewentualnym — stwierdzenie, że kwota będąca przedmiotem odzyskania przez Komisję nie może przekraczać 100 044,99 EUR;

                  —

                  dalszym tytułem ewentualnym — zobowiązanie Komisji do zapłaty na rzecz SGI kosztów poniesionych na wykonanie projektu „MARSOL” tytułem bezpodstawnego wzbogacenia.

         Zarzuty i główne argumenty

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia zasady dobrej wiary w umowach, naruszenia prawa do obrony na etapie następującym po zakończeniu kontroli, naruszenia prawa do skutecznego środka prawnego w rozumieniu art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „KPP”), naruszenia prawa do dobrej administracji w rozumieniu art. 41 KPP, naruszenia prawa dostępu do dokumentów w rozumieniu art. 42 KPP, a także naruszenia art. II.22 umowy powierzenia grantu i art. belgijskiego kodeksu cywilnego.

                              —

                              Podnosi się w tym względzie, że Komisja nie uwzględniła wniosku o zawieszenie postępowania i o dostęp do dokumentów z akt kontroli OLAF-u złożonego przez skarżącą, natomiast przystąpiła do wystawienia noty obciążeniowej i kolejnych przypomnień, mimo że spółka nie miała faktycznej możliwości udzielenia odpowiedzi na końcowe sprawozdanie OLAF-u ze względu na wewnętrzne problemy. Komisja naruszyła zatem zasadę dobrej wiary w umowach i zasadę prawa do skutecznej obrony zarówno w postępowaniu administracyjnym, jak i przed Sądem.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczy nieistnienia zarzucanego uchybienia, nieistnienia wierzytelności podnoszonej przez Komisję Europejską, bezprawności i bezzasadności sprawozdania z kontroli OLAF-u, a w konsekwencji wstępnego pisma informacyjnego i not obciążeniowych Komisji, naruszenia zasad domniemania niewinności, ciężaru dowodu, słuszności, o których mowa w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r., a także istnienia błędu w ocenie dowodu oraz naruszenia art. belgijskiego kodeksu cywilnego.

                              —

                              Podnosi się w tym względzie, że żadne z uchybień, na których podstawie Komisja sformułowała żądanie zwrotu, nie jest zasadne, jak wynika z dokumentacji załączonej do akt. Czas pracy i koszty personelu zostały prawidłowo wskazane dla wszystkich zasobów zaangażowanych w projekt i odpowiadają wymaganiom Komisji. Nie zachodzi powielanie się zasobów i innych subwencjonowanych projektów. Nie występują żadne inne zarzucane uchybienia. Wszystkie zastrzeżenia OLAF-u, na których Komisja opiera żądanie zwrotu, odnoszą się do innych projektów. Ciężar dowodu nie został przeniesiony.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczy naruszenia zasady proporcjonalności, słuszności i dobrej wiary w umowach oraz art. II.22 umowy powierzenia grantu.

                              —

                              Podnosi się w tym względzie, że Komisja naruszyła zasadę proporcjonalności, żądając zwrotu całego wkładu wypłaconego skarżącej, mimo iż postępowanie kontrolne wykazało nieprawidłowości jedynie w odniesieniu do dwóch specjalistów uczestniczących w projekcie. Żądane są również wszystkie pozostałe koszty bezpośrednie inne niż koszty personelu, a także wszystkie koszty pośrednie.

                  4.

                  Zarzut czwarty, podniesiony tytułem ewentualnym, dotyczy prawa do odszkodowania ze względu na bezpodstawne wzbogacenie Komisji.

                              —

                              Zdaniem skarżącej spełnione są warunki wymagane do wniesienia powództwa, a mianowicie wzbogacenie jednej strony umowy i zubożenie drugiej oraz związek przyczynowy pomiędzy wzbogaceniem i zubożeniem.


title: Sprawa T-287/19: Skarga wniesiona w dniu 3 maja 2019 r. — BigBen Interactive/EUIPO — natcon7 (nacon)

text:
               1.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/43

      Skarga wniesiona w dniu 3 maja 2019 r. — BigBen Interactive/EUIPO — natcon7 (nacon)
      (Sprawa T-287/19)
      (2019/C 220/53)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: BigBen Interactive (Fretin, Francja) (przedstawiciel: adwokat M. Chaminade)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: natcon7 GmbH (Hamburg, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „nacon” — zgłoszenie nr 13 036 728

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 24 stycznia 2019 r. w sprawie R 1745/2017-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania w sprawie sprzeciwu oraz kosztami postępowania odwoławczego przed izbą odwoławczą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-300/19: Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2019 r. — Achema i Lifosa/Komisja

text:
               15.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 238/25

      Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2019 r. — Achema i Lifosa/Komisja
      (Sprawa T-300/19)
      (2019/C 238/29)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Achema AB (Janów, Litwa) i Lifosa AB (Kiejdany, Litwa) (przedstawiciele: adwokaci E. Righini i N. Solárová,)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2018) 9209 final z dnia 8 stycznia 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.45765 (2018/NN) — Litwa — Wsparcie dla elektrowni wytwarzających energię elektryczną ze źródeł odnawialnych;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut dotyczący niewszczęcia przez Komisję formalnego postępowania wyjaśniającego, pozbawiając w ten sposób skarżących ich praw procesowych przewidzianych w art. 108 ust. 2 TFUE.

                  —

                  Skarżący utrzymują, że z wszystkich dowodów wynika, iż Komisja powinna była powziąć wątpliwości co do zgodności pomocy państwa i sposobu jej finansowania z rynkiem wewnętrznym i prawem Unii. W związku z tym Komisja powinna była wszcząć formalne postępowanie wyjaśniające.

                  —

                  Skarżący powołują się na obszerny materiał dowodowy obejmujący czas trwania etapu przedzgłoszeniowego, nieproporcjonalny rozkład czasu między tym etapem a wstępnym postępowaniem wyjaśniającym, pozostałe okoliczności, w jakich została wydana sporna decyzja i nieprawidłowości znajdujące odzwierciedlenie w treści wspomnianej decyzji, która ich zdaniem jest niewystarczająco uzasadniona i obarczona poważnymi błędami w ocenie lub brakiem oceny. Czynniki te wskazują, że Komisja dokonała niedostatecznej analizy istotnych okoliczności i nie dysponowała pełnymi informacjami koniecznymi przed uznaniem pomocy państwa i sposobu jej finansowania za zgodne z rynkiem wewnętrznym i prawem Unii.

                  —

                  W szczególności skarżący podnoszą, że, po pierwsze, Komisja popełniła błąd w ocenie rzekomo niezależnego systemu odnawialnych źródeł energii i opłaty związanej z odnawialnymi źródłami energii, poprzez dokonanie błędnej wykładni litewskich ram prawnych i zastrzeżeń skarżących; po drugie, Komisja nie dokonała oceny pomocy inwestycyjnej przyznanej w odniesieniu do generatorów odnawialnych źródeł energii, a zatem dokonana przez nią analiza merytoryczna jest niepełna i niewystarczająca; po trzecie, Komisja popełniła błąd w ocenie zwolnień od opłaty na podstawie art. 107 ust. 1 TFUE; po czwarte, dokonana przez Komisję ocena zgodności systemu odnawialnych źródeł energii z rynkiem wewnętrznym była niewystarczająca i błędna oraz, po piąte, ocena zgodności sposobu finansowania z prawem Unii jest błędna i niewystarczająca.


title: Sprawa C-321/18: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 12 czerwca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État — Belgia) — Terre walonne ASBL/Région wallonne (Odesłanie prejudycjalne — Środowisko naturalne — Dyrektywa 2001/42/WE — Ocena wpływu niektórych planów i programów na środowisko — Zarządzenie — Ustalenie celów w zakresie ochrony sieci Natura 2000 zgodnie z dyrektywą 92/43/EWG — Pojęcie „planów i programów” — Obowiązek przeprowadzenia oceny wpływu na środowisko)

text:
               5.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 263/17

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 12 czerwca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État — Belgia) — Terre walonne ASBL/Région wallonne
      (Sprawa C-321/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Środowisko naturalne - Dyrektywa 2001/42/WE - Ocena wpływu niektórych planów i programów na środowisko - Zarządzenie - Ustalenie celów w zakresie ochrony sieci Natura 2000 zgodnie z dyrektywą 92/43/EWG - Pojęcie „planów i programów” - Obowiązek przeprowadzenia oceny wpływu na środowisko)
      (2019/C 263/21)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil d’État

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Terre walonne ASBL

         Strona pozwana: Région wallonne

         Sentencja

      Artykuł 3 ust. 2 i 4 dyrektywy 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko należy interpretować w ten sposób, że zarządzenie takie jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, w którym organ państwa członkowskiego ustala na szczeblu regionalnym dla swojej sieci Natura 2000 cele ochrony mające charakter orientacyjny, podczas gdy cele ochrony na szczeblu obszarów mają charakter normatywny, nie zalicza się do „planów i programów” w rozumieniu tej dyrektywy, w przypadku których ocena wpływu na środowisko jest obowiązkowa.

         (1)  Dz.U. C 259 z 23.7.2018.


title: Sprawa C-361/18: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 6 czerwca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Szekszárdi Járásbíróság — Węgry) — Ágnes Weil/Géza Gulácsi (Odesłanie prejudycjalne — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 — Artykuł 66 — Zakres stosowania ratione temporis — Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Zakres stosowania ratione materiae — Sprawy cywilne i handlowe — Artykuł 1 ust. 1 i art. 1 ust. 2 lit. a) — Dziedziny wyłączone — Stosunki majątkowe wynikające z małżeństwa — Artykuł 54 — Wniosek o dostarczenie zaświadczenia potwierdzającego, iż orzeczenie wydane przez sąd pochodzenia podlega wykonaniu — Orzeczenie sądu dotyczące wierzytelności wynikającej ze zniesienia systemu majątkowego wynikającego z niezarejestrowanego związku partnerskiego)

text:
               5.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 263/18

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 6 czerwca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Szekszárdi Járásbíróság — Węgry) — Ágnes Weil/Géza Gulácsi
      (Sprawa C-361/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 - Artykuł 66 - Zakres stosowania ratione temporis - Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Zakres stosowania ratione materiae - Sprawy cywilne i handlowe - Artykuł 1 ust. 1 i art. 1 ust. 2 lit. a) - Dziedziny wyłączone - Stosunki majątkowe wynikające z małżeństwa - Artykuł 54 - Wniosek o dostarczenie zaświadczenia potwierdzającego, iż orzeczenie wydane przez sąd pochodzenia podlega wykonaniu - Orzeczenie sądu dotyczące wierzytelności wynikającej ze zniesienia systemu majątkowego wynikającego z niezarejestrowanego związku partnerskiego)
      (2019/C 263/22)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Szekszárdi Járásbíróság

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Ágnes Weil

         Strona pozwana: Géza Gulácsi

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 54 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że sąd państwa członkowskiego rozpoznający wniosek o wydanie zaświadczenia poświadczającego, iż orzeczenie wydane przez sąd pochodzenia jest wykonalne, powinien w sytuacji takiej jak omawiana w postępowaniu głównym, w której sąd wydający orzeczenie podlegające egzekucji nie wypowiedział się przy jego wydawaniu, czy rozporządzenie to ma zastosowanie, sprawdzić, czy dane postępowanie należy do zakresu stosowania wspomnianego rozporządzenia.

                  2)

                  Artykuł 1 ust. 1 i art. 1 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 44/2001 należy interpretować w ten sposób, że postępowanie takie jak omawiane w postępowaniu głównym, którego przedmiotem jest wniosek o zniesienie stosunków majątkowych wynikających z niezarejestrowanego związku partnerskiego, jest objęte pojęciem „spraw cywilnych i handlowych” w rozumieniu owego ust. 1, a tym samym należy do materialnego zakresu stosowania tego rozporządzenia.

         (1)  Dz.U. C 311 z 3.9.2018.


title: Sprawa T-167/17: Wyrok Sądu z dnia 12 czerwca 2019 r. — RV/Komisja (Służba publiczna — Urzędnicy — Artykuł 42c regulaminu pracowniczego — Skierowanie na urlop w interesie służby — Automatyczne przeniesienie na emeryturę — Akt niepodlegający zaskarżeniu — Częściowa niedopuszczalność — Zakres zastosowania aktu prawnego — Uwzględnienie z urzędu — Wykładnia literalna, kontekstualna i celowościowa)

text:
               5.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 263/39

      Wyrok Sądu z dnia 12 czerwca 2019 r. — RV/Komisja
      (Sprawa T-167/17) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Artykuł 42c regulaminu pracowniczego - Skierowanie na urlop w interesie służby - Automatyczne przeniesienie na emeryturę - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Częściowa niedopuszczalność - Zakres zastosowania aktu prawnego - Uwzględnienie z urzędu - Wykładnia literalna, kontekstualna i celowościowa)
      (2019/C 263/43)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: RV (przedstawiciele: początkowo J.N. Louis i N. de Montigny, następnie J.N. Louis, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Berscheid i D. Martin, pełnomocnicy)

         Interwenientci popierający stronę pozwaną: Parlament Europejski (przedstawiciele: początkowo J. Steele i D. Nessaf, następnie J. Steele i M. Rantala, wreszcie J. Steele i C. González Argüelles, pełnomocnicy) oraz Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i R. Meyer, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 270 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 21 grudnia 2016 r. o skierowaniu skarżącego na urlop w interesie służby na podstawie art. 42c Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej i równocześnie o automatycznym przeniesieniu na emeryturę na podstawie akapitu piątego tego przepisu.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Europejskiej z dnia 21 grudnia 2016 r., na podstawie której RV został skierowany na urlop w interesie służby i równocześnie automatycznie przeniesiony na emeryturę.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje odrzucona.

                  3)

                  Komisja pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez RV, w tym koszty postępowania w przedmiocie środka tymczasowego.

                  4)

                  Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej pokrywają swoje własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 144 z 8.5.2017.


title: Sprawa T-248/17 RENV: Wyrok Sądu z dnia 13 czerwca 2019 r. — CC/Parlament (Odpowiedzialność — Służba publiczna — Zatrudnienie — Konkurs otwarty EUR/A/151/98 — Błędy popełnione przez Parlament Europejski przy zarządzaniu listą rezerwy kadrowej — Szkoda majątkowa)

text:
               5.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 263/40

      Wyrok Sądu z dnia 13 czerwca 2019 r. — CC/Parlament
      (Sprawa T-248/17 RENV) (1)

      (Odpowiedzialność - Służba publiczna - Zatrudnienie - Konkurs otwarty EUR/A/151/98 - Błędy popełnione przez Parlament Europejski przy zarządzaniu listą rezerwy kadrowej - Szkoda majątkowa)
      (2019/C 263/44)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: CC (przedstawiciele: adwokaci G. Maximini i C. Hölzer)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: M. Ecker i E. Despotopoulou, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie, na podstawie art. 270 TFUE, naprawienia szkody, jaką skarżąca miała ponieść ze względu na różne błędy popełnione przez Parlament przy zarządzaniu listą rezerwy kadrowej konkursu otwartego EUR/A/151/98.

         Sentencja

                  1)

                  Zasądza się od Parlamentu Europejskiego na rzecz CC kwotę 6 000 EUR.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Parlament zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 133 z 5.5.2012 r. (sprawa zarejestrowana początkowo w Sądzie do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod sygn. F-9/12 i przekazana do Sądu Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016 r.).


title: Sprawa T-462/17: Wyrok Sądu z dnia 11 czerwca 2019 r. — TO/EEA (Służba publiczna — Personel kontraktowy — Umowa na czas określony — Zwolnienie z pracy w trakcie zwolnienia chorobowego — Artykuł 16 WZIP — Artykuł 48 lit. b) WZIP — Artykuł 26 regulaminu pracowniczego — Przetwarzanie danych osobowych — Artykuł 84 WZIP — Mobbing)

text:
               5.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 263/40

      Wyrok Sądu z dnia 11 czerwca 2019 r. — TO/EEA
      (Sprawa T-462/17) (1)

      (Służba publiczna - Personel kontraktowy - Umowa na czas określony - Zwolnienie z pracy w trakcie zwolnienia chorobowego - Artykuł 16 WZIP - Artykuł 48 lit. b) WZIP - Artykuł 26 regulaminu pracowniczego - Przetwarzanie danych osobowych - Artykuł 84 WZIP - Mobbing)
      (2019/C 263/45)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: TO (przedstawiciel: adwokat N. Lhoëst)

         Strona pozwana: Europejska Agencja Środowiska (przedstawiciele: O. Cornu, pełnomocnik, wspierany przez adwokata B. Wägenbaura)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Parlament Europejski (przedstawiciele: początkowo D. Nessaf i J. Van Pottelberge, następnie J. Van Pottelberge i J. Steele, pełnomocnicy) i Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i R. Meyer, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 270 TFUE mająca na celu, po pierwsze, stwierdzenie nieważności w pierwszej kolejności decyzji z dnia 22 września 2016 r., mocą której dyrektor wykonawczy EEA rozwiązał ze skarżącą stosunek pracy w charakterze pracownika kontraktowego, a w drugiej kolejności — decyzji z dnia 20 kwietnia 2017 r., mocą której dyrektor oddalił zażalenie skarżącej na decyzję z dnia 22 września 2016 r., oraz po drugie, naprawienie szkody, jaką skarżąca miała w swej ocenie ponieść.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji z dnia 22 września 2016 r., mocą której dyrektor wykonawczy Europejskiej Agencji Środowiska (EEA) rozwiązał z TO stosunek pracy w charakterze pracownika kontraktowego.

                  2)

                  EEA wypłaci TO kwotę odpowiadającą miesięcznemu wynagrodzeniu z tytułu wypowiedzenia oraz jedną trzecią wynagrodzenia podstawowego za każdy zakończony miesiąc okresu próbnego, po odliczeniu odprawy, którą TO już otrzymała.

                  3)

                  EEA wypłaci TO kwotę 6 000 EUR.

                  4)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  5)

                  EEA pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez TO.

                  6)

                  Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 347 z 16.10.2017.


title: Sprawa T-583/17: Wyrok Sądu z dnia 12 czerwca 2019 r. — EOS Deutscher Inkasso-Dienst/EUIPO — IOS Finance EFC (IOS FINANCE) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego IOS FINANCE — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy EOS — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               5.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 263/41

      Wyrok Sądu z dnia 12 czerwca 2019 r. — EOS Deutscher Inkasso-Dienst/EUIPO — IOS Finance EFC (IOS FINANCE)
      (Sprawa T-583/17) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego IOS FINANCE - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy EOS - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 263/46)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: EOS Deutscher Inkasso-Dienst GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat B. Sorg)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Söder, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: IOS Finance EFC, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J.L. Rivas Zurdo)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 czerwca 2017 r. (sprawa R 2262/2016-2), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między EOS Deutscher Inkasso-Dienst a IOS Finance EFC.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  EOS Deutscher Inkasso-Dienst GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 338 z 9.10.2017.


title: Sprawa T-74/18: Wyrok Sądu z dnia 13 czerwca 2019 r. — Visi/one/EUIPO — EasyFix (Plakietka informacyjna dla pojazdów) (Wzór wspólnotowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru — Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający plakietkę informacyjną dla pojazdów — Wcześniejszy wzór — Dowód ujawnienia — Artykuł 7 rozporządzenia (WE) nr 6/2002 — Podstawa unieważnienia — Brak indywidualnego charakteru — Poinformowany użytkownik — Stopień swobody twórcy — Brak odmiennego całościowego wrażenia — Artykuł 6 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 6/2002)

text:
               5.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 263/42

      Wyrok Sądu z dnia 13 czerwca 2019 r. — Visi/one/EUIPO — EasyFix (Plakietka informacyjna dla pojazdów)
      (Sprawa T-74/18) (1)

      (Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru - Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający plakietkę informacyjną dla pojazdów - Wcześniejszy wzór - Dowód ujawnienia - Artykuł 7 rozporządzenia (WE) nr 6/2002 - Podstawa unieważnienia - Brak indywidualnego charakteru - Poinformowany użytkownik - Stopień swobody twórcy - Brak odmiennego całościowego wrażenia - Artykuł 6 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 6/2002)
      (2019/C 263/47)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Visi/one GmbH (Remscheid, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci H. Bourree i M. Bartz)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: S. Hanne i D. Walicka, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: EasyFix GmbH (Wiedeń, Austria)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 grudnia 2017 r. (sprawa R 1424/2016-3) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru między EasyFix a Visi/one.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Visi/one GmbH i Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 112 z 26.3.2018.


title: Sprawa T-75/18: Wyrok Sądu z dnia 13 czerwca 2019 r. — MPM-Quality/EUIPO — Elton Hodinářská (MANUFACTURE PRIM 1949) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku — Graficzny unijny znak towarowy MANUFACTURE PRIM 1949 — Rzeczywiste używanie znaku towarowego — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               5.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 263/43

      Wyrok Sądu z dnia 13 czerwca 2019 r. — MPM-Quality/EUIPO — Elton Hodinářská (MANUFACTURE PRIM 1949)
      (Sprawa T-75/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy MANUFACTURE PRIM 1949 - Rzeczywiste używanie znaku towarowego - Obowiązek uzasadnienia)
      (2019/C 263/48)
      Język postępowania: czeski

         Strony

         Strona skarżąca: MPM-Quality v.o.s. (Frydek-Mistek, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat M. Kyjovský)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Gája, pełnomocnik).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Elton Hodinářská a.s. (Nowe Miasto nad Metują, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat T. Matoušek)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 grudnia 2017 r. (sprawa 556/2017-4), dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku między MPM-QUALITY a ELTON hodinářská.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  MPM-QUALITY v.o.s. pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

                  3)

                  ELTON hodinářská a.s. pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 122 z 26.3.2018.


title: Sprawa T-138/18: Wyrok Sądu z dnia 11 czerwca 2019 r. — De Esteban Alonso/Komisja (Służba publiczna — Byli urzędnicy — Dochodzenie OLAF-u — Sprawa „Eurostat” — Przekazanie krajowym organom wymiaru sprawiedliwości informacji o faktach mogących być przedmiotem postępowania karnego — Brak uprzedniego poinformowania urzędników, których sprawa może dotyczyć — Szkody, jakie miały zostać poniesione w wyniku zachowania OLAF-u i Komisji w trakcie postępowania — Krzywda moralna, krzywda fizyczna i szkoda majątkowa)

text:
               5.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 263/44

      Wyrok Sądu z dnia 11 czerwca 2019 r. — De Esteban Alonso/Komisja
      (Sprawa T-138/18) (1)

      (Służba publiczna - Byli urzędnicy - Dochodzenie OLAF-u - Sprawa „Eurostat” - Przekazanie krajowym organom wymiaru sprawiedliwości informacji o faktach mogących być przedmiotem postępowania karnego - Brak uprzedniego poinformowania urzędników, których sprawa może dotyczyć - Szkody, jakie miały zostać poniesione w wyniku zachowania OLAF-u i Komisji w trakcie postępowania - Krzywda moralna, krzywda fizyczna i szkoda majątkowa)
      (2019/C 263/49)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Fernando De Esteban Alonso (Saint-Martin-de-Seignanx, Francja) (przedstawiciel: adwokat C. Huglo)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Striani i J. Baquero Cruz, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 270 TFUE żądanie naprawienia krzywd moralnych, krzywd fizycznych i szkód majątkowych, jakich skarżący w swoim przekonaniu doznał.

         Sentencja

                  1)

                  Komisja Europejska zapłaci Fernandowi De Estebanowi Alonsowi kwotę 62 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za poniesioną przez niego krzywdę moralną.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Komisja pokryje własne koszty oraz koszty poniesione przez F. De Estebana Alonsa.

         (1)  Dz.U. C 190 z 4.6.2018.


title: Sprawa T-291/18: Wyrok Sądu z dnia 12 czerwca 2019 r. — Biedermann Technologies/EUIPO (Compliant Constructs) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Compliant Constructs — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               5.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 263/44

      Wyrok Sądu z dnia 12 czerwca 2019 r. — Biedermann Technologies/EUIPO (Compliant Constructs)
      (Sprawa T-291/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Compliant Constructs - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 263/50)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Biedermann Technologies GmbH & Co. KG (Donaueschingen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Jacob)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: W. Schramek i M. Fischer, pełnomocnicy).

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 marca 2018 r. (sprawa R 1626/2017-4), dotyczącą wniosku o rejestrację oznaczenia słownego Compliant Constructs jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Biedermann Technologies GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 231 z 2.7.2018.


title: Sprawa T-346/18: Wyrok Sądu z dnia 12 czerwca 2019 r. — Advance Magazine Publishers/EUIPO — Enovation Brands (VOGUE) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego VOGUE — Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy VOGA — Zawieszenie postępowania administracyjnego — Zasada 20 ust. 7 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 2868/95 [obecnie art. 71 ust. 1 rozporządzenia delegowanego (UE) 2018/625] — Zasada 50 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95)

text:
               5.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 263/45

      Wyrok Sądu z dnia 12 czerwca 2019 r. — Advance Magazine Publishers/EUIPO — Enovation Brands (VOGUE)
      (Sprawa T-346/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego VOGUE - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy VOGA - Zawieszenie postępowania administracyjnego - Zasada 20 ust. 7 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 2868/95 [obecnie art. 71 ust. 1 rozporządzenia delegowanego (UE) 2018/625] - Zasada 50 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95)
      (2019/C 263/51)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Advance Magazine Publishers, Inc. (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: T. Alkin, barrister, i N. Hine, solicitor)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: D. Gája i H. O’Neill, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Enovation Brands, Inc. (Aventura, Floryda, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat R. Almaraz Palmero)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 marca 2018 r. (sprawa R 259/2017-4), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Enovation Brands a Advance Magazine Publishers.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 27 marca 2018 r. (sprawa R 259/2017-4).

                  2)

                  EUIPO pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Advance Magazine Publishers, Inc.

                  3)

                  Enovation Brands, Inc. pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 268 z 30.7.2018.


title: Sprawa T-357/18: Wyrok Sądu z dnia 13 czerwca 2019 r. — Luz Saúde/EUIPO — Clínica La Luz (HOSPITAL DA LUZ) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego HOSPITAL DA LUZ — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy clínica LALUZ — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               5.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 263/46

      Wyrok Sądu z dnia 13 czerwca 2019 r. — Luz Saúde/EUIPO — Clínica La Luz (HOSPITAL DA LUZ)
      (Sprawa T-357/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego HOSPITAL DA LUZ - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy clínica LALUZ - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 263/52)
      Język postępowania: portugalski

         Strony

         Strona skarżąca: Luz Saúde, SA (Lizbona, Portugalia) (przedstawiciele: adwokaci G. Gentil Anastácio, P. Guerra e Andrade, M. Barros Silva i G. Moreira Rato)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Crespo Carrillo, I. Ribeiro da Cunha i H. O’Neill, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Clínica La Luz, SL (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat I. Temiño Ceniceros)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 kwietnia 2018 r. (sprawa 2084/2017-4), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Clínica La Luz a Luz Saúde.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Luz Saúde, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 268 z 30.7.2018.


title: Sprawa T-392/18: Wyrok Sądu z dnia 13 czerwca 2019 r. — Innocenti/EUIPO — Gemelli (Innocenti) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Innocenti — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy i INNOCENTI — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               5.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 263/47

      Wyrok Sądu z dnia 13 czerwca 2019 r. — Innocenti/EUIPO — Gemelli (Innocenti)
      (Sprawa T-392/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Innocenti - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy i INNOCENTI - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 263/53)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Innocenti SA (Lugano, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat N. Ferretti)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnicy).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Filippo Gemelli (Turyn, Włochy) (przedstawiciele: początkowo C. Renna, następnie F. Canu, adwokaci)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 kwietnia 2018 r. (sprawa R 2336/2010-5), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między F. Gemellim a Innocenti.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Innocenti SA pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione w niniejszym postępowaniu przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) oraz przez Filippa Gemellego.

         (1)  Dz.U. C 285 z 13.8.2018.


title: Sprawa T-359/19: Skarga wniesiona w dniu 14 czerwca 2019 r. — Daimler/Komisja

text:
               5.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 263/58

      Skarga wniesiona w dniu 14 czerwca 2019 r. — Daimler/Komisja
      (Sprawa T-359/19)
      (2019/C 263/65)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Daimler (Stuttgart, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci N. Wimmer, C. Arhold i G. Ollinger)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej C(2019) 2359 wydanej na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 443/2009 (1), w szczególności na podstawie art. 8 ust. 5 akapit drugi, w dniu 3 kwietnia 2019 r. (zwanej dalej „sporną decyzją”) w zakresie, w jakim w art. 1 ust. 1 tej decyzji w związku z tabelami 1 i 2 załącznika I w rubrykach D podane są średnie indywidualne poziomy emisji CO2, a w rubryce I oszczędności emisji CO2 wynikające z innowacji ekologicznych, i

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy: naruszenie art. 12 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 725/2011 (2) w związku z art. 1 ust. 3 decyzji wykonawczej (UE) 2015/158 (3)

                  Skarżąca zarzuca pozwanej, że ta naruszyła art. 12 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 725/2011 w związku z art. 1 ust. 3 decyzji wykonawczej (UE) 2015/158 przez to, że w ramach doraźnej weryfikacji oszczędności CO2 odstąpiła od zatwierdzonej metodologii testów, stosując niewłaściwy współczynnik Willansa.

                  2.

                  Zarzut drugi: naruszenie art. 12 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 725/2011 w związku z art. 1 ust. 3 decyzji wykonawczej (UE) 2015/158 i art. 6 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 725/2011
                  Skarżąca zarzuca pozwanej, że ta naruszyła art. 12 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 725/2011 w związku z art. 1 ust. 3 decyzji wykonawczej (UE) 2015/158 i art. 6 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 725/2011, ponieważ w ramach metodologii testów, którą zastosowała do doraźnej weryfikacji, nie przeprowadziła wymaganego specyficznego kondycjonowania wstępnego.

                  3.

                  Zarzut trzeci: naruszenie art. 12 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 725/2011
                  Skarżąca zarzuca pozwanej, że ta naruszyła art. 12 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 725/2011, ponieważ nakazała nie uwzględniać ekoinnowacji za poprzedzający rok 2017, mimo że przepis ten wyraźnie zezwala na podjęcie tylko jednej decyzji o nieuwzględnieniu na kolejny rok kalendarzowy.

                  4.

                  Zarzut czwarty: naruszenie prawa do bycia wysłuchanym
                  Skarżąca zarzuca pozwanej, że ta naruszyła jej prawo do bycia wysłuchanym zgodnie z wymogami wynikającymi z ogólnej zasady poszanowania prawa do obrony oraz z art. 41 ust. 2 lit. a) Karty praw podstawowych Unii.

                  5.

                  Zarzut piąty: naruszenie obowiązku uzasadnienia
                  Skarżąca zarzuca pozwanej, że decyzja nie zawiera należytego uzasadnienia zgodnie z wymogami wynikającymi z art. 296 ust. 2 TFUE i z art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii. W zaskarżonej decyzji pozwana powołuje się jedynie w nieprecyzyjny sposób na rozbieżności w metodologii testów, jednakże nie wypowiada się w mającej decydujące znaczenie kwestii, czy i w jakim stopniu metodologia testów wymaga specyficznego kondycjonowania wstępnego i czy pozwana zezwoliła na taką metodologię testów w decyzji wykonawczej (UE) 2015/158.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 443/2009 z dnia 23 kwietnia 2009 r. określające normy emisji dla nowych samochodów osobowych w ramach zintegrowanego podejścia Wspólnoty na rzecz zmniejszenia emisji CO2 z lekkich pojazdów dostawczych (Dz.U.2009, L 140, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 725/2011 z dnia 25 lipca 2011 r. ustanawiające procedurę zatwierdzania i poświadczania technologii innowacyjnych umożliwiających zmniejszenie emisji CO2 pochodzących z samochodów osobowych na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 443/2009 (Dz.U. 2011, L 194, s. 19).

         (3)  Decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2015/158 z dnia 30 stycznia 2015 r. w sprawie zatwierdzenia dwóch wysokosprawnych alternatorów Robert Bosch GmbH jako technologii innowacyjnych umożliwiających redukcję emisji CO2 pochodzących z samochodów osobowych na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 443/2009 (Dz.U. 2015, L 26, s. 31).


title: Sprawa T-374/19: Skarga wniesiona w dniu 20 czerwca 2019 r. — Wuhrer/Parlament

text:
               5.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 263/71

      Skarga wniesiona w dniu 20 czerwca 2019 r. — Wuhrer/Parlament
      (Sprawa T-374/19)
      (2019/C 263/76)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Lina Wuhrer (Brescia, Włochy) (przedstawicie: M. Paniz, avvocato)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności komunikatu Dyrekcji Generalnej ds. Finansów Parlamentu Europejskiego, w którym transponowana została uchwała Prezydium Izby Deputowanych nr 14/2018 z dnia 12 lipca 2018 r. i uchwała Rady Prezydium Senatu Republiki nr 6/2018, a także

                  —

                  stwierdzenie nieważności ponownego określenia i obliczenia świadczenia emerytalnego przyznanego przez Parlament Europejski;

                  —

                  w konsekwencji — stwierdzenie prawa strony skarżącej do utrzymania przedmiotowego świadczenia emerytalnego w uzyskanej wysokości nabytego na podstawie przepisów obowiązujących przed uchwałą Prezydium Izby nr 14/2018 lub uchwałą Rady Prezydium Senatu Republiki nr 6/2018, wraz ze zobowiązaniem Parlamentu Europejskiego do wypłaty na rzecz strony skarżącej wszystkich niesłusznie wstrzymanych kwot powiększonych o rewaluację pieniężną i odsetki ustawowe od daty wstrzymania do dnia zapłaty, oraz

                  —

                  nakazanie Parlamentowi Europejskiemu wykonania wyroku, który zostanie wydany, oraz natychmiastowego i całkowitego przywrócenia pierwotnej kwoty świadczenia emerytalnego, a także naprawienia wszelkich szkód w zakresie, w jakim okaże się to należne stronie skarżącej;

                  —

                  w każdym wypadku — zasądzenie pełnego zwrotu wydatków, w tym wynagrodzenia adwokata wraz z VAT, opłatami skarbowymi i ze zryczałtowanymi kosztami.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarzuty i główne argumenty są podobne do podniesionych w sprawie T-345/19, Santini/Parlament.


title: Sprawa T-367: Skarga wniesiona w dniu 19 czerwca 2019 r. — Camerin/Komisja

text:
               12.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/36

      Skarga wniesiona w dniu 19 czerwca 2019 r. — Camerin/Komisja
      (Sprawa T-367)
      (2019/C 270/38)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Laure Camerin (Bastia, Francja) (przedstawiciel: adwokat M. Casado García-Hirschfeld)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że skarga jest dopuszczalna i zasadna;

                  —

                  w konsekwencji — stwierdzenie częściowej nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  spowodowanie naprawienia krzywdy spowodowanej ogółem aktów i zachowań PMO, które powinny zostać poddane całościowej ocenie, a którą to krzywdę skarżąca szacuje ex aequo et bono na kwotę 50 000 EUR;

                  —

                  obciążenie Komisji całością kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi przeciwko decyzji Urzędu Administracji i Wypłacania Należności Indywidualnych (zwanego dalej „PMO”) dotyczącej wykonania zajęcia zarządzonego przez sąd belgijski w części, w której urząd ten zastrzega sobie prawo do ponownego zajęcia kwoty 3 839,60 EUR na zapadających w przyszłości kwotach świadczeń emerytalnych, strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia art. 1 i 25 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, naruszenia art. 6 załącznika VIII do Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”) oraz istnienia błędu w ocenie. W tej kwestii skarżąca uważa, że nie istnieje żadne uzasadnienie ani żadna podstawa prawna usprawiedliwiająca decyzję PMO o dalszym zajmowaniu dwóch trzecich jej świadczenia emerytalnego.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący naruszenia zasady legalności i pewności prawa. Zdaniem skarżącej regulamin pracowniczy stanowi „lex specialis” i ma pierwszeństwo przed każdym prawem krajowym: w dziedzinie minimalnego poziomu utrzymania istnieją istotne przepisy regulaminu pracowniczego, wyłączające stosowanie zarówno ogólnego europejskiego prawa pracy, jak i krajowego prawa pracy.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia zasady dobrej administracji i obowiązku dbałości w ten sposób, że nie zostało przedstawione żadne uzasadnienie dotyczące faktów lub dowodów, które mogłyby usprawiedliwić podjęcie przez PMO decyzji o zastrzeżeniu sobie prawa do ponownego zajęcia kwoty 3 839,60 EUR na zapadających w przyszłości kwotach świadczeń emerytalnych skarżącej.

                  4.

                  Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia zasady równości i niedyskryminacji, w szczególności w zakresie, w jakim — gdyby zgodzić się z interpretacją PMO — minimalny poziom utrzymania zależy od państwa, w którym urzędnik mieszka.
                  Skarżąca domaga się również zadośćuczynienia za krzywdę, jakiej miała doznać w wyniku nieprawidłowości, których dopuścił się PMO, które to nieprawidłowości nie pozwalają jej na godne życie.


title: Sprawa T-590/17: Wyrok Sądu z dnia 6 czerwca 2019 r. — EBI/Syria (Klauzula arbitrażowa — Umowa pożyczki „Water Supply Sweida Region” nr 80212 — Niewykonanie umowy — Zwrot kwot wypłaconych tytułem zaliczki — Odsetki za opóźnienie — Postępowanie zaoczne)

text:
               19.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 280/38

      Wyrok Sądu z dnia 6 czerwca 2019 r. — EBI/Syria
      (Sprawa T-590/17) (1)

      (Klauzula arbitrażowa - Umowa pożyczki „Water Supply Sweida Region” nr 80212 - Niewykonanie umowy - Zwrot kwot wypłaconych tytułem zaliczki - Odsetki za opóźnienie - Postępowanie zaoczne)
      (2019/C 280/53)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Europejski Bank Inwestycyjny (przedstawiciele: początkowo P. Chamberlain, T. Gilliams, F. Oxangoiti Briones i J. Shirran, następnie F. Oxangoiti Briones, J. Klein i J. Shirran, pełnomocnicy, wspierani przez D. Artsa, adwokata, i T. Cuswortha, solicitor)

         Strona pozwana: Syryjska Republika Arabska

         Przedmiot

      Oparte na art. 272 TFUE żądanie zasądzenia od Syryjskiej Republiki Arabskiej zwrotu kwot należnych w ramach umowy pożyczki „Water Supply Sweida Region” nr 80212, powiększonych o odsetki za opóźnienie.

         Sentencja

                  1)

                  Syryjska Republika Arabska zostaje zobowiązana do zwrotu na rzecz Unii Europejskiej, reprezentowanej przez Europejski Bank Inwestycyjny (EBI), kwoty w wysokości 726 942,81 EUR.

                  2)

                  Wspomniana kwota zostaje powiększona o odsetki za opóźnienie w wysokości 3,5% w skali rocznej naliczone od kwot głównych i odsetek umownych od dnia 25 sierpnia 2017 r. do dnia zapłaty.

                  3)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  4)

                  Syryjska Republika Arabska zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 369 z 30.10.2017.


title: Sprawa T-591/17: Wyrok Sądu z dnia 6 czerwca 2019 r. — EBI/Syria (Klauzula arbitrażowa — Umowa pożyczki „Water Supply Deir Ez Zor Region” nr 80310 — Niewykonanie umowy — Zwrot kwot wypłaconych tytułem zaliczki — Odsetki za opóźnienie — Postępowanie zaoczne)

text:
               19.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 280/39

      Wyrok Sądu z dnia 6 czerwca 2019 r. — EBI/Syria
      (Sprawa T-591/17) (1)

      (Klauzula arbitrażowa - Umowa pożyczki „Water Supply Deir Ez Zor Region” nr 80310 - Niewykonanie umowy - Zwrot kwot wypłaconych tytułem zaliczki - Odsetki za opóźnienie - Postępowanie zaoczne)
      (2019/C 280/54)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Europejski Bank Inwestycyjny (przedstawiciele: początkowo P. Chamberlain, T. Gilliams, F. Oxangoiti Briones i J. Shirran, następnie F. Oxangoiti Briones, J. Klein i J. Shirran, pełnomocnicy, wspierani przez D. Artsa, adwokata, i T. Cuswortha, solicitor)

         Strona pozwana: Syryjska Republika Arabska

         Przedmiot

      Oparte na art. 272 TFUE żądanie zasądzenia od Syryjskiej Republiki Arabskiej zwrotu kwot należnych w ramach umowy pożyczki „Water Supply Deir Ez Zor Region” nr 80310, powiększonych o odsetki za opóźnienie.

         Sentencja

                  1)

                  Syryjska Republika Arabska zostaje zobowiązana do zwrotu na rzecz Unii Europejskiej, reprezentowanej przez Europejski Bank Inwestycyjny (EBI), kwoty w wysokości 404 425,58 EUR.

                  2)

                  Wspomniana kwota zostaje powiększona o odsetki za opóźnienie w wysokości 3,5% w skali rocznej naliczone od kwot głównych i odsetek umownych od dnia 25 sierpnia 2017 r. do dnia zapłaty.

                  3)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  4)

                  Syryjska Republika Arabska zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 369 z 30.10.2017.


title: Sprawa C-78/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 29 listopada 2018 r. w sprawie T-493/17, WL/ERCEA, wniesione w dniu 31 stycznia 2019 r. przez WL

text:
               26.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/11

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 29 listopada 2018 r. w sprawie T-493/17, WL/ERCEA, wniesione w dniu 31 stycznia 2019 r. przez WL
      (Sprawa C-78/19 P)
      (2019/C 288/14)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: WL (przedstawiciel: adwokat F. Elia)

         Druga strona postępowania: Agencja Wykonawcza Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych (ERCEA)
      Postanowieniem z dnia 11 lipca 2019 r. Trybunał (szósta izba) odrzucił odwołanie jako częściowo oczywiście niedopuszczalne, a częściowo oczywiście bezzasadne oraz obciążył WL jego własnymi kosztami postępowania.