title: Sprawa T-627/19 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 31 stycznia 2020 r. – Shindler i in. / Komisja [Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości – Wystąpienie Zjednoczonego Królestwa z Unii – Obywatele Zjednoczonego Królestwa zamieszkali w innym państwie członkowskim Unii – Utrata obywatelstwa Unii – Skarga na bezczynność – Niedopuszczalność wniosku w przedmiocie środków tymczasowych]

text:
               23.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/33

      Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 31 stycznia 2020 r. – Shindler i in. / Komisja
      (Sprawa T-627/19 R)
      (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Wystąpienie Zjednoczonego Królestwa z Unii - Obywatele Zjednoczonego Królestwa zamieszkali w innym państwie członkowskim Unii - Utrata obywatelstwa Unii - Skarga na bezczynność - Niedopuszczalność wniosku w przedmiocie środków tymczasowych)
      (2020/C 95/42)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Harry Shindler (Porto d’Ascoli, Włochy) i pięciu pozostałych skarżących, których nazwiska zostały wymienione w załączniku do postanowienia (przedstawiciel: adwokat J. Fouchet)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Erlbacher, C. Giolito i E. Montaguti, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 279 TFUE i art. 156 regulaminu postępowania przed Sądem żądanie mające na celu, po pierwsze, zawieszenie mocy obowiązującej wyraźnej odmowy z dnia 13 września 2019 r. uznania przez Komisję jej bezczynności oraz, po drugie, nakazanie Komisji zastosowania określonych środków tymczasowych w celu utrzymania obywatelstwa Unii skarżących po dacie wystąpienia Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej oraz wydanie przez nią tymczasowej decyzji w sprawie statusu alternatywnego tego obywatelstwa obejmującego różne środki związane z wjazdem, pobytem, prawami socjalnymi oraz aktywnością zawodową, które obowiązywałyby w przypadku braku porozumienia w sprawie wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z Unii.

         Sentencja

                  1)

                  Wniosek w przedmiocie środków tymczasowych zostaje odrzucony.

                  2)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-874/19: Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2019 r. – Impera / EUIPO – Euro Games Technology (Flaming Forties)

text:
               20.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/2

      Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2019 r. – Impera / EUIPO – Euro Games Technology (Flaming Forties)
      (Sprawa T-874/19)
      (2020/C 129/02)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Impera GmbH (Steinhaus, Austria) (przedstawiciel: adwokat C. Straberger)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Euro Games Technology Ltd (Vranya-Lozen-Triugulnika, Bułgaria)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Flaming Forties” – zgłoszenie nr 16 729 154

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 października 2019 r. w sprawie R 2304/2018-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  uwzględnienie dokonanego przez stronę skarżącą zgłoszenia unijnego znaku towarowego nr 16 729 154 w całości lub, posiłkowo, przekazanie sprawy Izbie Odwoławczej do ponownego rozpoznania;

                  —

                  obciążenie drugiej strony postępowania przed EUIPO w razie wstąpienia do postępowania w charakterze interwenienta kosztami poniesionymi przez skarżącą;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami poniesionymi przez skarżącą, jeśli druga strona postępowania przed EUIPO nie zostanie obciążona kosztami;

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-109/20: Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2020 r. – Numbi / Rada

text:
               20.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/14

      Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2020 r. – Numbi / Rada
      (Sprawa T-109/20)
      (2020/C 129/18)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: John Numbi (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: adwokaci: T. Bontinck, P. De Wolf i A. Guillerme)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2019/2109 z dnia 9 grudnia 2019 r. w zakresie, w jakim pozostawia ona skarżącego w poz. 5 załącznika II do decyzji 2010/788/WPZiB;

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2019/2101 z dnia 9 grudnia 2019 r. w zakresie, w jakim pozostawia ono skarżącego w poz. 5 załącznika Ia do rozporządzenia (WE) nr 1183/2005;

                  —

                  stwierdzenie niezgodności z prawem art. 3 ust. 2 lit. b) decyzji 2010/788/WPZiB oraz art. 2b ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) 1183/2005;

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnosi cztery zarzuty, które zasadniczo są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-95/20 Kazembe Musonda/Rada lub do nich podobne.


title: Sprawa T-114/20: Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2020 r. – Alvargonzález Ramos / EUIPO – Ursus-3 Capital, A.V. (URSUS Kapital)

text:
               20.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/17

      Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2020 r. – Alvargonzález Ramos / EUIPO – Ursus-3 Capital, A.V. (URSUS Kapital)
      (Sprawa T-114/20)
      (2020/C 129/22)
      Język skargi: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Pablo Erik Alvargonzález Ramos (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat E. Sugrañes Coca)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Ursus-3 Capital, A.V., SA (Madryt, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy URSUS Kapital – unijny znak towarowy nr 5 641 303

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 10 grudnia 2019 r. w sprawie R 711/2019-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  wydanie orzeczenia zmieniającego zaskarżoną decyzję poprzez oddalenie wniosku o unieważnienie, z powodu nieużywania, prawa do zarejestrowanego graficznego unijnego znaku towarowego nr 5 641 303 URSUS Kapital w odniesieniu do usług „działalności finansowej” z klasy 36, a także stwierdzenie, że znak towarowy nr 5 641 303 był rzeczywiście używany w odniesieniu do tych usług;

                  —

                  posiłkowo, wydanie orzeczenia zmieniającego zaskarżoną decyzję poprzez oddalenie wniosku o unieważnienie, z powodu nieużywania, prawa do zarejestrowanego graficznego unijnego znaku towarowego nr 5 641 303 URSUS Kapital w odniesieniu do usług „działalności finansowej” z klasy 36, a także stwierdzenie, że znak towarowy nr 5 641 303 był rzeczywiście używany przynajmniej w odniesieniu do „działalności finansowej, mianowicie usług inwestycyjnych, inwestycji w fundusze, analiz inwestycyjnych, zarządzania inwestycjami i ich dokonywania, doradztwa w zakresie inwestycji i usług inwestycyjnych dotyczących nieruchomości”;

                  —

                  posiłkowo, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 18 i 58 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 10 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/625.


title: Sprawa T-115/20: Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2020 r. – Puigdemont i Casamajó oraz Comín i Oliveres / Parlament

text:
               20.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/18

      Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2020 r. – Puigdemont i Casamajó oraz Comín i Oliveres / Parlament
      (Sprawa T-115/20)
      (2020/C 129/23)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Carles Puigdemont i Casamajó (Waterloo, Belgia), Antoni Comín i Oliveres (Waterloo) (przedstawiciele: adwokaci P. Bekaert, G. Boye i S. Bekaert oraz B. Emmerson, QC)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Przewodniczącego Parlamentu Europejskiego wynikającej z jego pisma z dnia 10 grudnia 2019 r. o nieogłoszeniu Parlamentowi i o przekazaniu właściwej komisji wniosku skarżących o skorzystanie z immunitetu, złożonego w ich imieniu w dniu 10 października 2019 r. przez Dianę Ribę i Giner zgodnie z art. 7 ust. 1 i 2 oraz art. 9 ust. 1 regulaminu Paramentu Europejskiego;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut, dotyczący faktu, że decyzja Przewodniczącego Parlamentu Europejskiego o nieogłoszeniu wniosku skarżących o skorzystanie z immunitetu i o przekazaniu go właściwej komisji naruszyła art. 9 ust. 1 regulaminu Parlamentu Europejskiego w związku z art. 343 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej, z art. 9 i 18 Protokołu (nr 7) o przywilejach i immunitetach Unii Europejskiej (1), z art. 6, art. 39 ust. 2 i z art. 41 i 45 karty praw podstawowych, z art. 2 ust. 1 statutu posła do Parlamentu Europejskiego (2) oraz z art. 5 ust. 2 regulaminu Parlamentu Europejskiego

         (1)  Dz.U. 2012, C 326, s. 266.

         (2)  Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 28 września 2005 r. w sprawie przyjęcia statutu posła do Parlamentu Europejskiego (2005/684/WE, Euratom), Dz.U. 2005, L 262, s.1)


title: Sprawy połączone C-267/19 i C-323/19: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 7 maja 2020 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Trgovački sud u Zagrebu – Chorwacja) – PARKING d.o.o. / SAWAL d.o.o. (C-267/19), Interplastics s. r. o. / Letifico d.o.o. (C-323/19) (Odesłanie prejudycjalne – Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 – Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Notariusze podejmujący czynności w ramach postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie dokumentu autentycznego – Postępowanie niesporne – Zasada niedyskryminacji – Artykuł 18 TFUE – Prawo do rzetelnego procesu sądowego – Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej)

text:
               20.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 240/25

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 7 maja 2020 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Trgovački sud u Zagrebu – Chorwacja) – PARKING d.o.o. / SAWAL d.o.o. (C-267/19), Interplastics s. r. o. / Letifico d.o.o. (C-323/19)
      (Sprawy połączone C-267/19 i C-323/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Notariusze podejmujący czynności w ramach postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie dokumentu autentycznego - Postępowanie niesporne - Zasada niedyskryminacji - Artykuł 18 TFUE - Prawo do rzetelnego procesu sądowego - Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej)
      (2020/C 240/33)
      Język postępowania: chorwacki

         Sąd odsyłający

      Trgovački sud u Zagrebu

         Strony w postępowaniach głównych

         Strona skarżąca: PARKING d.o.o. (C-267/19), Interplastics s. r. o. (C-323/19)

         Strona pozwana: SAWAL d.o.o. (C-267/19), Letifico d.o.o. (C-323/19)

         Sentencja

      Artykuł 18 TFUE i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym upoważniającym notariuszy działających w granicach kompetencji powierzonych im w ramach postępowań egzekucyjnych prowadzonych na podstawie dokumentów autentycznych do wydawania nakazów egzekucyjnych, które, jak wynika z wyroku z dnia 9 marca 2017 r., Pula Parking (C-551/15, EU:C:2017:193), nie mogą być uznawane i wykonywane w innym państwie członkowskim.

         (1)  Dz.U. C 263 z 5.8.2019.


title: Sprawa T-603/18: Postanowienie Sądu z dnia 30 kwietnia 2020 r. – ZE/Parlament

text:
               20.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 240/36

      Postanowienie Sądu z dnia 30 kwietnia 2020 r. – ZE/Parlament
      (Sprawa T-603/18) (1)

      (2020/C 240/48)
      Język postępowania: grecki
      Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 436 z 3.12.2018.


title: Sprawa C-237/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 5 czerwca 2020 r. – Federatie Nederlandse Vakbeweging / Heiploeg Seafood International BV, Heitrans International BV

text:
               7.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/25

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 5 czerwca 2020 r. – Federatie Nederlandse Vakbeweging / Heiploeg Seafood International BV, Heitrans International BV
      (Sprawa C-237/20)
      (2020/C 297/34)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Hoge Raad der Nederlanden

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Federatie Nederlandse Vakbeweging

         Strona pozwana: Heiploeg Seafood International BV, Heitrans International BV

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 5 ust. 1 dyrektywy 2001/23/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że warunek, zgodnie z którym „prowadzone jest postępowanie upadłościowe lub inne podobne postępowanie, wszczęte w celu likwidacji aktywów zbywającego”, jest spełniony, wtedy gdy

                              (i)

                              upadłość zbywającego jest nieunikniona i tym samym zbywający jest rzeczywiście niewypłacalny,

                              (ii)

                              zgodnie z prawem niderlandzkim celem postępowania upadłościowego jest osiągnięcie możliwie wysokiego dochodu dla ogółu wierzycieli poprzez likwidację majątku dłużnika oraz

                              (iii)

                              w ramach tak zwanego pre-packu przejęcie (części) przedsiębiorstwa jest przygotowywane przed ogłoszeniem upadłości, a przeprowadzane jest dopiero po ogłoszeniu upadłości, przy czym

                              (iv)

                              wyznaczony przez sąd potencjalny syndyk musi przed ogłoszeniem upadłości kierować się interesem ogółu wierzycieli, jak również interesem społecznym, takim jak zachowanie poziomu zatrudnienia, a wyznaczony przez sąd potencjalny sędzia-komisarz musi sprawować nad tym nadzór,

                              (v)

                              celem pre-packu jest umożliwienie takiej likwidacji w późniejszym postępowaniu upadłościowym, w ramach której przedsiębiorstwo „going concern” (lub jego część) należące do aktywów zbywającego zostanie sprzedane, tak iż dla ogółu wierzycieli zostanie uzyskany jak największy dochód, a poziom zatrudnienia zostanie zachowany na jak najwyższym poziomie oraz

                              (vi)

                              sposób organizacji tej procedury gwarantuje, iż cel ten jest rzeczywiście realizowany?

                  2)

                  Czy art. 5 ust. 1 dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że warunek, zgodnie z którym „postępowanie upadłościowe lub inne podobne postępowanie znajduje się pod nadzorem właściwego organu publicznego”, jest spełniony, jeżeli przejęcie (części) przedsiębiorstwa jest przygotowywane w ramach procedury pre-packu przed ogłoszeniem upadłości i przeprowadzane po ogłoszeniu upadłości oraz

                              (i)

                              jest nadzorowane przed ogłoszeniem upadłości przez potencjalnego syndyka i potencjalnego sędziego-komisarza, którzy są wyznaczeni przez sąd, ale nie przysługują im żadne przewidziane prawem uprawnienia,

                              (ii)

                              zgodnie z prawem niderlandzkim potencjalny syndyk musi przed ogłoszeniem upadłości kierować się interesem ogółu wierzycieli i innymi interesami społecznymi, takimi jak zachowanie poziomu zatrudnienia, a potencjalny sędzia-komisarz musi sprawować nad tym nadzór,

                              (iii)

                              zadania potencjalnego syndyka i potencjalnego sędziego-komisarza nie różnią się od zadań syndyka i sędziego-komisarza w ramach postępowania upadłościowego,

                              (iv)

                              umowa, na mocy której dochodzi do przejęcia przedsiębiorstwa i która została przygotowana w ramach procedury pre-pack, jest zawierana i wykonywana dopiero po ogłoszeniu upadłości,

                              (v)

                              sąd orzekający upadłość może wyznaczyć na syndyka i sędziego-komisarza inne osoby niż potencjalny syndyk i potencjalny sędzia-komisarz,

                              (vi)

                              syndyk i sędzia-komisarz podlegają takim samym wymogom w zakresie obiektywności i niezależności, jakie obowiązują syndyka i sędziego-komisarza w postępowaniu upadłościowym niepoprzedzonym procedurą pre-packu, oraz niezależnie od stopnia ich zaangażowania przed ogłoszeniem upadłości są oni w ramach swoich obowiązków ustawowych zobowiązani do oceny, czy przygotowane przed ogłoszeniem upadłości przejęcie (części) przedsiębiorstwa jest zgodne z interesem ogółu wierzycieli, a jeżeli dojdą do przekonania, że nie, to są zobowiązani do podjęcia decyzji, że to przejęcie nie dojdzie do skutku, a jednocześnie mogą w dalszym ciągu zdecydować, że przygotowane przed ogłoszeniem upadłości przejęcie (części) przedsiębiorstwa nie nastąpi z innych przyczyn, na przykład jeżeli sprzeciwiają się temu inne interesy społeczne, takie jak interes utrzymania poziomu zatrudnienia?

         (1)  Dyrektywa Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów (Dz.U. 2001, L 82, s. 16).


title: Sprawa C-241/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de première instance du Luxembourg (Belgia) w dniu 5 czerwca 2020 r. – BJ / État belge

text:
               7.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/26

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de première instance du Luxembourg (Belgia) w dniu 5 czerwca 2020 r. – BJ / État belge
      (Sprawa C-241/20)
      (2020/C 297/35)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Tribunal de première instance du Luxembourg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: BJ

         Strona przeciwna: État belge

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 45 TFUE sprzeciwia się uregulowaniu takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, powtórzonemu bądź nie w umowie o unikaniu podwójnego opodatkowania, zgodnie z którym podatnik traci w ramach obliczenia podatków dochodowych w państwie miejsca zamieszkania część korzyści ze zwolnionej z podatku kwoty wspomnianego dochodu i z jego innych osobistych ulg podatkowych (takich jak ulga podatkowa z tytułu oszczędności długoterminowych, a mianowicie składek płaconych w wykonaniu indywidualnej umowy ubezpieczenia na życie czy też ulga podatkowa z tytułu wydatków dokonanych w celu oszczędzania energii) z uwagi na to, że uzyskał on w danym roku podatkowym wynagrodzenie w innym państwie członkowskim, które zostało w nim opodatkowane?

                  2)

                  W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze – czy odpowiedź pozostaje twierdząca, jeżeli podatnik nie uzyskuje znaczącego dochodu – kwotowo lub proporcjonalnie – w państwie miejsca zamieszkania, ale państwo to może mimo to przyznać mu te ulgi podatkowe?

                  3)

                  W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie – czy odpowiedź pozostaje twierdząca, jeżeli na podstawie umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej między państwem miejsca zamieszkania a innym państwem podatnik skorzystał w tym innym państwie w odniesieniu do dochodów podlegających opodatkowaniu w tym drugim państwie z osobistych ulg podatkowych przewidzianych przez przepisy podatkowe tego innego państwa, ale ulgi te nie obejmują niektórych ulg podatkowych, do których podatnik ma co do zasady prawo w państwie miejsca zamieszkania?

                  4)

                  W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie trzecie – czy odpowiedź pozostaje twierdząca, jeżeli pomimo tej ostatniej różnicy podatnik otrzymuje w tym innym państwie ulgę podatkową co najmniej taką jak ta, którą utracił w państwie miejsca zamieszkania?

                  5)

                  Czy odpowiedzi na te pytania są identyczne w świetle art. 63 ust. 1 i art. 65 ust. 1 lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w odniesieniu do uregulowania takiego jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, powtórzonego bądź nie w umowie o unikaniu podwójnego opodatkowania, zgodnie z którym podatnik traci w ramach obliczenia podatków dochodowych w państwie miejsca zamieszkania część korzyści ze zwolnionej z podatku kwoty wspomnianego dochodu i z innych jego osobistych ulg podatkowych (takich jak ulga podatkowa z tytułu oszczędności długoterminowych, a mianowicie składek płaconych w wykonaniu indywidualnej umowy ubezpieczenia na życie czy też ulga podatkowa z tytułu wydatków dokonanych w celu oszczędzania energii) z uwagi na to, że uzyskał on w danym roku podatkowym dochody z najmu nieruchomości, której jest właścicielem, w innym państwie członkowskim, które zostały w nim opodatkowane)?


title: Sprawa C-283/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal du travail francophone de Bruxelles (Belgia) w dniu 25 czerwca 2020 r. – CO, ME, GC, i 42 innych / MJ, Komisja Europejska, Europejska Służba Działań Zewnętrznych, Rada Unii Europejskiej, Eulex Kosovo

text:
               7.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/32

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal du travail francophone de Bruxelles (Belgia) w dniu 25 czerwca 2020 r. – CO, ME, GC, i 42 innych / MJ, Komisja Europejska, Europejska Służba Działań Zewnętrznych, Rada Unii Europejskiej, Eulex Kosovo
      (Sprawa C-283/20)
      (2020/C 297/43)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Tribunal du travail francophone de Bruxelles

         Strony w postępowaniu głównym

         Strony skarżące: CO, ME, GC i 42 innych

         Strony pozwane: MJ, Komisja Europejska, Europejska Służba Działań Zewnętrznych, Rada Unii Europejskiej, Eulex Kosovo

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 8 ust. 3 i art. 10 ust. 3 wspólnego działania Rady 2008/124/WPZiB z dnia 4 lutego 2008 r. w sprawie misji Unii Europejskiej w zakresie praworządności w Kosowie, EULEX KOSOWO (1), przed zmianą wprowadzoną decyzją Rady 2014/349/WPZiB z dnia 12 czerwca 2014 r. (2), w stosownym przypadku w związku z wszelkimi innymi ewentualnie właściwymi przepisami, należy interpretować w ten sposób, że przyznają one szefowi misji, działającemu w swoim imieniu i na własny rachunek, status pracodawcy międzynarodowego personelu cywilnego zatrudnionego w służbie misji EULEX KOSOVO w okresie poprzedzającym dzień 12 czerwca 2014 r., czy też – mając w szczególności na względzie art. 8 ust. 5 i art. 9 ust. 3 wspólnego działania 2008/124/WPZiB, przed zmianą wprowadzoną w dniu 12 czerwca 2014 r., – w ten sposób, że przepisy te przyznają status pracodawcy Unii Europejskiej lub jednej z instytucji Unii Europejskiej, takiej jak Komisja Europejska, Europejska Służba Działań Zewnętrznych, Rada Unii Europejskiej lub wszelkiej innej ewentualnej instytucji, na której rachunek szef misji działał do tego dnia na mocy pełnomocnictwa, delegowanych uprawnień lub w ramach jakiejkolwiek innej formy reprezentacji, którą należałoby ustalić w razie potrzeby?

         (1)  Dz.U. 2008, L 42, s. 92.

         (2)  Decyzja Rady zmieniająca wspólne działanie 2008/124/WPZiB w sprawie misji Unii Europejskiej w zakresie praworządności w Kosowie, EULEX KOSOWO (Dz.U. 2014, L 174, s. 42).


title: Sprawa C-628/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 23 listopada 2020 r. – Deutsche Lufthansa AG / BA

text:
               1.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/13

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 23 listopada 2020 r. – Deutsche Lufthansa AG / BA
      (Sprawa C-628/20)
      (2021/C 72/18)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Köln

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnoszący odwołanie: Deutsche Lufthansa AG

         Druga strona postępowania: BA

         Pytania prejudycjalne

      Czy strajk własnych pracowników przewoźnika lotniczego w odpowiedzi na wezwanie związku zawodowego stanowi nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1)?

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1).


title: Sprawa C-664/18: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 4 marca 2021 r. – Komisja Europejska / Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej [Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Środowisko naturalne – Dyrektywa 2008/50/WE – Jakość otaczającego powietrza – Artykuł 13 ust. 1 i załącznik XI – Systematyczne i trwałe przekroczenie wartości dopuszczalnych dla dwutlenku azotu (NO2) w niektórych strefach Zjednoczonego Królestwa – Artykuł 23 ust. 1 – Załącznik XV – „Jak najkrótszy” okres przekroczenia – Odpowiednie środki]

text:
               3.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 163/2

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 4 marca 2021 r. – Komisja Europejska / Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
      (Sprawa C-664/18) (1)

      (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Środowisko naturalne - Dyrektywa 2008/50/WE - Jakość otaczającego powietrza - Artykuł 13 ust. 1 i załącznik XI - Systematyczne i trwałe przekroczenie wartości dopuszczalnych dla dwutlenku azotu (NO2) w niektórych strefach Zjednoczonego Królestwa - Artykuł 23 ust. 1 - Załącznik XV - „Jak najkrótszy” okres przekroczenia - Odpowiednie środki)
      (2021/C 163/02)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo J. Norris i K. Petersen, następnie E. Manhaeve i J. Norris, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: F. Shibili, pełnomocnik, wspierany przez J. Morrison, Barrister)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: początkowo T. Henze i S. Eisenberg, następnie J. Möller i S. Eisenberg, pełnomocnicy, wspierani przez U. Karpensteina, F. Fellenberga i K. Dingemann, Rechtsanwälte)

         Sentencja

                  1)

                  Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
                  poprzez systematyczne i trwałe przekraczanie rocznych wartości dopuszczalnych ustalonych dla NO2 w szesnastu strefach Zjednoczonego Królestwa, a mianowicie w strefach UK0001 (Greater London Urban Area); UK0002 (West Midlands Urban Area); UK0003 (Greater Manchester Urban Area); UK 0004 (West Yorkshire Urban Area); UK 0013 (Teesside Urban Area); UK0014 (The Potteries); UK0018 (Kingston upon Hull); UK0019 (Southampton Urban Area); UK0024 (Glasgow Urban Area); UK0029 (Eastern); UK0031 (South East); UK0032 (East Midlands); UK0033 (North West & Merseyside); UK0034 (Yorkshire & Humberside); UK0035 (West Midlands) i UK0036 (North East), jak również godzinowych wartości dopuszczalnych ustalonych dla NO2 w strefie UK0001 (Greater London Urban Area), od dnia 1 stycznia 2010 r. do roku 2017 włącznie, uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 13 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/50/WE z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy w związku z załącznikiem XI do tej dyrektywy
                  oraz
                  poprzez nieprzyjęcie od dnia 11 czerwca 2010 r. odpowiednich środków w celu zapewnienia przestrzegania wartości dopuszczalnych ustalonych dla NO2 we wszystkich tych strefach, uchybiło zobowiązaniom spoczywającym na nim na mocy art. 23 ust. 1 dyrektywy 2008/50/WE w związku z załącznikiem XV do tej dyrektywy, a w szczególności przewidzianemu w art. 23 ust. 1 akapit drugi tej dyrektywy zobowiązaniu do zapewnienia, aby okres, w którym nie są one dotrzymane, był jak najkrótszy.

                  2)

                  Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokrywa, oprócz własnych kosztów, koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                  3)

                  Republika Federalna Niemiec pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 445 z 10.12.2018.


title: Sprawa C-193/13: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 4 marca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Förvaltningsrätten i Malmö – Szwecja) – A / Migrationsverket [Odesłanie prejudycjalne – Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości – Kontrole graniczne, azyl i imigracja – Konwencja wykonawcza do układu z Schengen – Dokonanie sprawdzenia w Systemie Informacyjnym Schengen (SIS) w trakcie rozpatrywania wniosku złożonego przez obywatela państwa trzeciego, wobec którego dokonano wpisu do celów odmowy wjazdu – Artykuł 25 ust. 1 – Kodeks graniczny Schengen – Warunki wjazdu obywateli państw trzecich – Artykuł 6 ust. 1 i 5 – Karta praw podstawowych Unii Europejskiej – Artykuł 7 i art. 24 ust. 2 – Odmowa przedłużenia ważności dokumentu pobytowego dla celów łączenia rodzin z powodu braku ustalenia tożsamości wnioskodawcy w sposób pewny]

text:
               3.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 163/3

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 4 marca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Förvaltningsrätten i Malmö – Szwecja) – A / Migrationsverket
      (Sprawa C-193/13) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Kontrole graniczne, azyl i imigracja - Konwencja wykonawcza do układu z Schengen - Dokonanie sprawdzenia w Systemie Informacyjnym Schengen (SIS) w trakcie rozpatrywania wniosku złożonego przez obywatela państwa trzeciego, wobec którego dokonano wpisu do celów odmowy wjazdu - Artykuł 25 ust. 1 - Kodeks graniczny Schengen - Warunki wjazdu obywateli państw trzecich - Artykuł 6 ust. 1 i 5 - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 7 i art. 24 ust. 2 - Odmowa przedłużenia ważności dokumentu pobytowego dla celów łączenia rodzin z powodu braku ustalenia tożsamości wnioskodawcy w sposób pewny)
      (2021/C 163/03)
      Język postępowania: szwedzki

         Sąd odsyłający

      Förvaltningsrätten i Malmö

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: A

         Strona przeciwna: Migrationsverket

         Sentencja

      Artykuł 25 ust. 1 Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. między rządami państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec i Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach, podpisanej w Schengen (Luksemburg) w dniu 19 czerwca 1990 r., która weszła w życie w dniu 26 marca 1995 r., zmienionej rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 265/2010 z dnia 25 marca 2010 r., należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, które zezwala na wydanie, przedłużenie ważności lub odnowienie dokumentu pobytowego dla celów łączenia rodzin, wnioskowanego na terytorium tego państwa członkowskiego przez obywatela państwa trzeciego, wobec którego dokonano wpisu do celów odmowy wjazdu na obszar Schengen i którego tożsamości nie dało się ustalić za pomocą ważnego dokumentu podróży, jeżeli interesy państwa członkowskiego, które dokonało wpisu i którego opinii uprzednio zasięgnięto, zostały wzięte pod uwagę oraz jeżeli dokument pobytowy został wydany, odnowiony lub jego ważność została przedłużona jedynie z „ważnych powodów” w rozumieniu tego postanowienia.
      Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/399 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie unijnego kodeksu zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen), a w szczególności jego art. 6 ust. 1 lit. a), należy interpretować w ten sposób, że nie ma on zastosowania do obywatela państwa trzeciego znajdującego się w takiej sytuacji.

         (1)  Dz.U. C 155 z 6.5.2019.


title: Sprawa C-220/19: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 3 marca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Valenciana – Hiszpania) – Promociones Oliva Park SL / Tribunal Económico Administrativo Regional (TEAR) de la Comunidad Valenciana [Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 2008/118/WE – Ogólne zasady dotyczące podatku akcyzowego – Artykuł 1 ust. 2 – Dodatkowe podatki pośrednie nakładane na wyroby akcyzowe – Dyrektywa 2009/28/WE – Promowanie używania energii wytworzonej ze źródeł odnawialnych – Artykuł 1, art. 3 ust. 1 i 2 oraz art. 3 ust. 3 lit. a), ten ostatni przepis rozpatrywany w związku z art. 2 lit. k) – Dyrektywa 2009/72/WE – Wspólne zasady rynku wewnętrznego energii elektrycznej – Podatek od wartości wytworzonej energii elektrycznej – Charakter i struktura podatku – Podatek obciążający w ten sam sposób energię elektryczną wytworzoną ze źródeł odnawialnych i energię elektryczną wytworzoną ze źródeł nieodnawialnych]

text:
               3.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 163/4

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 3 marca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Valenciana – Hiszpania) – Promociones Oliva Park SL / Tribunal Económico Administrativo Regional (TEAR) de la Comunidad Valenciana
      (Sprawa C-220/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2008/118/WE - Ogólne zasady dotyczące podatku akcyzowego - Artykuł 1 ust. 2 - Dodatkowe podatki pośrednie nakładane na wyroby akcyzowe - Dyrektywa 2009/28/WE - Promowanie używania energii wytworzonej ze źródeł odnawialnych - Artykuł 1, art. 3 ust. 1 i 2 oraz art. 3 ust. 3 lit. a), ten ostatni przepis rozpatrywany w związku z art. 2 lit. k) - Dyrektywa 2009/72/WE - Wspólne zasady rynku wewnętrznego energii elektrycznej - Podatek od wartości wytworzonej energii elektrycznej - Charakter i struktura podatku - Podatek obciążający w ten sam sposób energię elektryczną wytworzoną ze źródeł odnawialnych i energię elektryczną wytworzoną ze źródeł nieodnawialnych)
      (2021/C 163/04)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Valenciana

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Promociones Oliva Park SL

         Strona przeciwna: Tribunal Económico Administrativo Regional (TEAR) de la Comunidad Valenciana

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 1 ust. 2 dyrektywy Rady 2008/118/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie ogólnych zasad dotyczących podatku akcyzowego, uchylającej dyrektywę 92/12/EWG, należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu przewidującemu pobór podatku obciążającego wytwarzanie i wprowadzanie energii elektrycznej do sieci elektrycznej na terytorium krajowym, w przypadku którego to podatku podstawa opodatkowania składa się z całkowitej kwoty dochodów podatnika z wykonywania tej działalności, bez uwzględnienia ilości energii elektrycznej faktycznie wytworzonej i wprowadzonej do tej sieci.

                  2)

                  Artykuł 1, art. 3 ust. 1 i 2 oraz art. 3 ust. 3 lit. a) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych zmieniającej i w następstwie uchylającej dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/30/WE, ten ostatni przepis rozpatrywany w związku z art. 2 akapit drugi lit. k) tej dyrektywy, należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu przewidującemu pobór podatku obciążającego jednolitą stawką wytwarzanie energii elektrycznej i jej wprowadzanie do sieci elektrycznej, w tym gdy ta energia elektryczna jest wytwarzana ze źródeł odnawialnych, który to podatek nie ma na celu ochrony środowiska, lecz zwiększenie wysokości wpływów budżetowych.

                  3)

                  Artykuł 107 ust. 1 TFUE i art. 32–34 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającej dyrektywę 2003/54/WE należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu przewidującemu pobór podatku krajowego obciążającego wytwarzanie i wprowadzanie energii elektrycznej do sieci elektrycznej na terytorium państwa członkowskiego, podczas gdy ten podatek nie ma zastosowania do wprowadzania do tej sieci energii elektrycznej wytworzonej w innych państwach członkowskich.

         (1)  Dz.U. C 213 z 24.6.2019.


title: Sprawa C-362/19 P: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 4 marca 2021 r. – Komisja Europejska / Fútbol Club Barcelona, Królestwo Hiszpanii [Odwołanie – Pomoc państwa – Pomoc przyznana na rzecz określonych klubów piłkarskich – Artykuł 107 ust. 1 TFUE – Pojęcie „korzyści” – System pomocy – Rozporządzenie (UE) 2015/1589 – Artykuł 1 lit. d) – Obniżona stawka podatkowa – Podmioty o celu niezarobkowym – Mniej korzystne odliczenie podatkowe – Wpływ – Odwołanie wzajemne – Artykuły 169 i 178 regulaminu postępowania przed Trybunałem]

text:
               3.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 163/5

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 4 marca 2021 r. – Komisja Europejska / Fútbol Club Barcelona, Królestwo Hiszpanii
      (Sprawa C-362/19 P) (1)

      (Odwołanie - Pomoc państwa - Pomoc przyznana na rzecz określonych klubów piłkarskich - Artykuł 107 ust. 1 TFUE - Pojęcie „korzyści” - System pomocy - Rozporządzenie (UE) 2015/1589 - Artykuł 1 lit. d) - Obniżona stawka podatkowa - Podmioty o celu niezarobkowym - Mniej korzystne odliczenie podatkowe - Wpływ - Odwołanie wzajemne - Artykuły 169 i 178 regulaminu postępowania przed Trybunałem)
      (2021/C 163/05)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Němečková, B. Stromsky i G. Luengo, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Fútbol Club Barcelona (przedstawiciele: R. Vallina Hoset, J. Roca Sagarra, J. del Saz Cordero, A. Sellés Marco i R. Salas Lúcia, abogados), Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: S. Centeno Huerta, J. Ruiz Sánchez i A. Rubio González, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 26 lutego 2019 r., Fútbol Club Barcelona/Komisja (T-865/16, EU:T:2019:113), zostaje uchylony w zakresie, w jakim uwzględnia zarzut drugi podniesiony w pierwszej instancji i stwierdza nieważność decyzji Komisji (UE) 2016/2391 z dnia 4 lipca 2016 r. w sprawie pomocy państwa SA.29769 (2013/C) (ex 2013/NN) przyznanej przez Hiszpanię na rzecz określonych klubów piłkarskich.

                  2)

                  Skarga wniesiona w sprawie T-865/16 przez Fútbol Club Barcelona o stwierdzenie nieważności decyzji 2016/2391 zostaje oddalona.

                  3)

                  Fútbol Club Barcelona pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Komisję Europejską w ramach postępowania przed Sądem Unii Europejskiej.

                  4)

                  Komisja Europejska pokrywa własne koszty poniesione w ramach niniejszego postępowania odwoławczego.

                  5)

                  Królestwo Hiszpanii pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 238 z 15.7.2019.


title: Sprawy połączone C-434/19 i C-435/19: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 3 marca 2021 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Corte suprema di cassazione – Włochy) – Poste Italiane SpA (C-434/19), Agenzia delle entrate – Riscossione (C-435/19) / Riscossione Sicilia SpA agente riscossione per la provincia di Palermo e delle altre provincie siciliane (C-434/19), Poste Italiane SpA (C-435/19) [Odesłanie prejudycjalne – Pomoc państwa – Konkurencja – Artykuł 107 ust. 1 TFUE – Przesłanki stosowania – Artykuł 106 ust. 2 TFUE – Usługi w ogólnym interesie gospodarczym – Prowadzenie usługi pocztowego rachunku bieżącego w celu poboru komunalnego podatku od nieruchomości – Przedsiębiorstwa korzystające ze specjalnych lub z wyłącznych praw przyznanych im przez państwa członkowskie – Prowizje ustalone jednostronnie przez przedsiębiorstwo będące beneficjentem – Nadużycie pozycji dominującej – Artykuł 102 TFUE – Niedopuszczalność]

text:
               3.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 163/5

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 3 marca 2021 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Corte suprema di cassazione – Włochy) – Poste Italiane SpA (C-434/19), Agenzia delle entrate – Riscossione (C-435/19) / Riscossione Sicilia SpA agente riscossione per la provincia di Palermo e delle altre provincie siciliane (C-434/19), Poste Italiane SpA (C-435/19)
      (Sprawy połączone C-434/19 i C-435/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Pomoc państwa - Konkurencja - Artykuł 107 ust. 1 TFUE - Przesłanki stosowania - Artykuł 106 ust. 2 TFUE - Usługi w ogólnym interesie gospodarczym - Prowadzenie usługi pocztowego rachunku bieżącego w celu poboru komunalnego podatku od nieruchomości - Przedsiębiorstwa korzystające ze specjalnych lub z wyłącznych praw przyznanych im przez państwa członkowskie - Prowizje ustalone jednostronnie przez przedsiębiorstwo będące beneficjentem - Nadużycie pozycji dominującej - Artykuł 102 TFUE - Niedopuszczalność)
      (2021/C 163/06)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Corte suprema di cassazione

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Poste Italiane SpA (C-434/19), Agenzia delle entrate – Riscossione (C-435/19)

         Druga strona postępowania: Riscossione Sicilia SpA agente riscossione per la provincia di Palermo e delle altre provincie siciliane (C-434/19), Poste Italiane SpA (C-435/20)

         przy udziale: Poste italiane SpA – Bancoposta (C-435/19)

         Sentencja

      Artykuł 107 TFUE należy interpretować w ten sposób, że środek krajowy, za pomocą którego podmioty upoważnione do poboru imposta comunale sugli immobili (komunalnego podatku od nieruchomości) są zobowiązane do posiadania otwartego w ich imieniu rachunku bieżącego w spółce Poste Italiane SpA w celu umożliwienia podatnikom zapłaty tego podatku oraz zapłaty prowizji za prowadzenie owego rachunku bieżącego, stanowi „pomoc państwa” w rozumieniu tego postanowienia, pod warunkiem że środek ten można przypisać państwu, że przysparza on spółce Poste Italiane selektywnej korzyści przy użyciu zasobów państwowych i że może on zakłócać konkurencję i wymianę handlową między państwami członkowskimi, czego zweryfikowanie należy do sądu odsyłającego.

         (1)  Dz.U. C 328 z 30.9.2019.


title: Sprawy połączone C-473/19 i C-474/19: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 4 marca 2021 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Vänersborgs tingsrätt, mark- och miljödomstolen – Szwecja) – Föreningen Skydda Skogen (C-473/19), Naturskyddsföreningen i Härryda, Göteborgs Ornitologiska Förening (C-474/19) / Länsstyrelsen i Västra Götalands län, B.A.B. (C-473/19), U.T.B. (C-474/19) [Odesłanie prejudycjalne – Środowisko naturalne – Dyrektywa 92/43/EWG – Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory – Artykuł 12 ust. 1 – Dyrektywa 2009/147/WE – Ochrona dzikiego ptactwa – Artykuł 5 – Leśnictwo – Zakazy mające na celu zapewnienie ochrony gatunków chronionych – Przedsięwzięcie ostatecznej wycinki lasu – Teren, na którym występują gatunki chronione]

text:
               3.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 163/6

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 4 marca 2021 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Vänersborgs tingsrätt, mark- och miljödomstolen – Szwecja) – Föreningen Skydda Skogen (C-473/19), Naturskyddsföreningen i Härryda, Göteborgs Ornitologiska Förening (C-474/19) / Länsstyrelsen i Västra Götalands län, B.A.B. (C-473/19), U.T.B. (C-474/19)
      (Sprawy połączone C-473/19 i C-474/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Środowisko naturalne - Dyrektywa 92/43/EWG - Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory - Artykuł 12 ust. 1 - Dyrektywa 2009/147/WE - Ochrona dzikiego ptactwa - Artykuł 5 - Leśnictwo - Zakazy mające na celu zapewnienie ochrony gatunków chronionych - Przedsięwzięcie ostatecznej wycinki lasu - Teren, na którym występują gatunki chronione)
      (2021/C 163/07)
      Język postępowania: szwedzki

         Sąd odsyłający

      Vänersborgs tingsrätt, mark- och miljödomstolen

         Strony w postępowaniu głównym

         Strony skarżące: Föreningen Skydda Skogen (C-473/19), Naturskyddsföreningen i Härryda, Göteborgs Ornitologiska Förening (C-474/19)

         Strony pozwane: Länsstyrelsen i Västra Götalands län, B.A.B. (C-473/19), U.T.B. (C-474/19)

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 5 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on praktyce krajowej, zgodnie z którą zakazy przewidziane w tym przepisie dotyczą jedynie gatunków, które są wymienione w załączniku I do tej dyrektywy, są zagrożone na określonym poziomie lub których populacja wykazuje tendencję do długotrwałego spadku.

                  2)

                  Artykuł 12 ust. 1 lit. a)–c) dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory należy interpretować w ten sposób, że z jednej strony sprzeciwia się on praktyce krajowej, zgodnie z którą jeżeli przedmiot działalności człowieka, takiej jak działalność w zakresie gospodarki leśnej lub zagospodarowania gruntów, jest w sposób oczywisty inny niż zabijanie lub niepokojenie gatunków zwierząt, to zakazy przewidziane w tym przepisie mają zastosowanie wyłącznie w przypadku ryzyka negatywnego oddziaływania na stan ochrony danych gatunków, a z drugiej strony ochrona przyznana przez ten przepis nie przestaje obowiązywać w odniesieniu do gatunków, które osiągnęły właściwy stan ochrony.

                  3)

                  Artykuł 12 ust. 1 lit. d) dyrektywy 92/43 należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on praktyce krajowej, zgodnie z którą w przypadku gdy wskutek danego działania, rozpatrywanego oddzielnie lub w połączeniu z innymi, pomimo podjętych środków zapobiegawczych dochodzi bezpośrednio bądź pośrednio do utraty trwałej funkcjonalności ekologicznej w siedlisku przyrodniczym danego gatunku na danym obszarze w wyniku szkód, niszczenia lub pogorszenia jego stanu, zakaz przewidziany w tym przepisie obowiązuje dopiero od momentu, w którym zaistnieje ryzyko pogorszenia się stanu ochrony danego gatunku.

         (1)  Dz.U. C 288 z 26.8.2019.


title: Sprawa C-581/19: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 4 marca 2021 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) – Portugalia] – Frenetikexito – Unipessoal Lda / Autoridade Tributária e Aduaneira [Odesłanie prejudycjalne – Podatki – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 2 ust. 1 lit. c) – Świadczenia podlegające opodatkowaniu VAT – Zwolnienia – Artykuł 132 ust. 1 lit. c) – Świadczenia opieki medycznej w ramach zawodów medycznych i paramedycznych – Coaching i doradztwo żywieniowe – Działalność sportowa, działalność związana z utrzymaniem i poprawą kondycji fizycznej – Pojęcia „jednego złożonego świadczenia”, „świadczenia pomocniczego względem świadczenia głównego” i „niezależności świadczeń” – Kryteria]

text:
               3.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 163/7

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 4 marca 2021 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) – Portugalia] – Frenetikexito – Unipessoal Lda / Autoridade Tributária e Aduaneira
      (Sprawa C-581/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 2 ust. 1 lit. c) - Świadczenia podlegające opodatkowaniu VAT - Zwolnienia - Artykuł 132 ust. 1 lit. c) - Świadczenia opieki medycznej w ramach zawodów medycznych i paramedycznych - Coaching i doradztwo żywieniowe - Działalność sportowa, działalność związana z utrzymaniem i poprawą kondycji fizycznej - Pojęcia „jednego złożonego świadczenia”, „świadczenia pomocniczego względem świadczenia głównego” i „niezależności świadczeń” - Kryteria)
      (2021/C 163/08)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd odsyłający

      Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Frenetikexito – Unipessoal Lda

         Strona przeciwna: Autoridade Tributária e Aduaneira

         Sentencja

      Dyrektywę Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że z zastrzeżeniem weryfikacji przez sąd odsyłający, usługa coachingu żywieniowego świadczona przez wykwalifikowanego i uprawnionego profesjonalistę w placówkach sportowych – i ewentualnie w ramach programów obejmujących również usługi związane z utrzymaniem i poprawą kondycji fizycznej – stanowi odrębne i niezależne świadczenie usług i nie jest objęta zwolnieniem przewidzianym w art. 132 ust. 1 lit. c) tej dyrektywy.

         (1)  Dz.U. C 383 z 11.11.2019.


title: Sprawa C-912/19: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 4 marca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf – Niemcy) – Agrimotion S.A. / ADAMA Deutschland GmbH [Odesłanie prejudycjalne – Zbliżanie ustawodawstw – Wprowadzanie do obrotu środków ochrony roślin – Rozporządzenie (WE) nr 1107/2009 – Artykuł 52 ust. 1 – Pozwolenie na handel równoległy – Indywidualny charakter tego pozwolenia]

text:
               3.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 163/7

      Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 4 marca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf – Niemcy) – Agrimotion S.A. / ADAMA Deutschland GmbH
      (Sprawa C-912/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Zbliżanie ustawodawstw - Wprowadzanie do obrotu środków ochrony roślin - Rozporządzenie (WE) nr 1107/2009 - Artykuł 52 ust. 1 - Pozwolenie na handel równoległy - Indywidualny charakter tego pozwolenia)
      (2021/C 163/09)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberlandesgericht Düsseldorf

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnoszący odwołanie: Agrimotion S.A.

         Druga strona postępowania: ADAMA Deutschland GmbH

         Sentencja

      Artykuł 52 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1107/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin i uchylającego dyrektywy Rady 79/117/EWG i 91/414/EWG należy interpretować w ten sposób, że jedynie posiadacz pozwolenia na handel równoległy może wprowadzić środek ochrony roślin do obrotu w państwie członkowskim, które wydało to pozwolenie.

         (1)  Dz.U. C 95 z 23.3.2020.


title: Sprawa C-7/20: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 3 marca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf – Niemcy) – VS / Hauptzollamt Münster [Odesłanie prejudycjalne – Unia celna – Unijny kodeks celny – Rozporządzenie (UE) nr 952/2013 – Artykuł 87 ust. 4 – Miejsce powstania długu celnego – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 2 ust. 1 – Artykuły 70 i 71 – Zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego w zakresie VAT w przywozie i jego wymagalności – Miejsce powstania zobowiązania podatkowego – Stwierdzenie niewypełnienia obowiązku określonego w przepisach celnych Unii – Towar fizycznie wwieziony na obszar celny Unii w jednym państwie członkowskim, lecz wprowadzony do obrotu gospodarczego Unii w państwie członkowskim, w którym stwierdzono naruszenie]

text:
               3.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 163/9

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 3 marca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf – Niemcy) – VS / Hauptzollamt Münster
      (Sprawa C-7/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Unia celna - Unijny kodeks celny - Rozporządzenie (UE) nr 952/2013 - Artykuł 87 ust. 4 - Miejsce powstania długu celnego - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 2 ust. 1 - Artykuły 70 i 71 - Zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego w zakresie VAT w przywozie i jego wymagalności - Miejsce powstania zobowiązania podatkowego - Stwierdzenie niewypełnienia obowiązku określonego w przepisach celnych Unii - Towar fizycznie wwieziony na obszar celny Unii w jednym państwie członkowskim, lecz wprowadzony do obrotu gospodarczego Unii w państwie członkowskim, w którym stwierdzono naruszenie)
      (2021/C 163/11)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Finanzgericht Düsseldorf

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: VS

         Druga strona postępowania: Hauptzollamt Münster

         Sentencja

      Artykuł 71 ust. 1 akapit drugi dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że zobowiązanie w zakresie podatku od wartości dodanej w przywozie dotyczące towarów podlegających należnościom celnym powstaje w państwie członkowskim, w którym dokonano stwierdzenia niewypełnienia obowiązku ustanowionego wprzepisach celnych Unii, w sytuacji gdy odnośne towary – jakkolwiek zostały fizycznie wwiezione na obszar celny Unii w innym państwie członkowskim – zostały wprowadzone do obrotu gospodarczego Unii w państwie członkowskim w którym dokonano tego stwierdzenia.

         (1)  Dz.U. C 137 z 27.4.2020.


title: Sprawa C-403/20 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 25 czerwca 2020 r. w sprawie T-22/19, Noguer Enríquez i in./Komisja Europejska, wniesione w dniu 26 sierpnia 2020 r. przez CF, TB, LO S.A. i UM S.L.

text:
               3.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 163/9

      Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 25 czerwca 2020 r. w sprawie T-22/19, Noguer Enríquez i in./Komisja Europejska, wniesione w dniu 26 sierpnia 2020 r. przez CF, TB, LO S.A. i UM S.L.
      (Sprawa C-403/20 P)
      (2021/C 163/12)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Wnoszący odwołanie: CF, TB, LO S.A. i UM S.L. (przedstawiciele: J. Álvarez González i S. San Felipe Menéndez, abogados)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska
      Postanowieniem z dnia 3 marca 2021 r. Sąd (siódma izba) w części odrzucił odwołanie jako oczywiście niedopuszczalne, a w części oddalił je jako oczywiście bezzasadne oraz orzekł, że CF, TB, LO S.A. i UM S.L. pokrywają własne koszty.


title: Sprawa C-557/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal correctionnel de Limoges (Francja) w dniu 23 października 2020 r. – postępowanie karne przeciwko DS

text:
               3.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 163/10

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal correctionnel de Limoges (Francja) w dniu 23 października 2020 r. – postępowanie karne przeciwko DS
      (Sprawa C-557/20)
      (2021/C 163/13)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Tribunal correctionnel de Limoges

         Strona w postępowaniu głównym w sprawie karnej

      DS

         przy udziale: Union française des maréchaux-ferrants
      Postanowieniem z dnia 16 marca 2021 r. Trybunał (szósta izba) uznał, że wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal correctionnel de Limoges (Francja) orzeczeniem z dnia 11 września 2020 r. jest oczywiście niedopuszczalny.


title: Sprawa C-727/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 16 października 2020 r. – AR / St. Vincenz-Krankenhaus GmbH

text:
               3.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 163/10

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 16 października 2020 r. – AR / St. Vincenz-Krankenhaus GmbH
      (Sprawa C-727/20)
      (2021/C 163/14)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesarbeitsgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę rewizyjną: AR

         Druga strona postępowania: St. Vincenz-Krankenhaus GmbH

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 7 dyrektywy 2003/88 (1) i art. 31 ust. 2 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej sprzeciwiają się wykładni przepisu krajowego takiego jak § 7 ust. 3 Bundesurlaubsgesetz, zgodnie z którą dotychczas niezrealizowane prawo do corocznego płatnego urlopu przysługującego pracownikowi, który w trakcie roku urlopowego stał się niezdolny do pracy z powodu choroby i który mógłby jeszcze skorzystać przynajmniej z części urlopu w trakcie roku urlopowego przed wystąpieniem choroby, w przypadku nieprzerwanie nadal występującej niezdolności do pracy, wygasa po upływie 15 miesięcy od zakończenia roku urlopowego również w przypadku, gdy pracodawca rzeczywiście nie umożliwił pracownikowi skorzystania z prawa do urlopu poprzez stosowne wezwanie i poinformowanie?

                  2)

                  W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: czy przy spełnieniu tych przesłanek wygaśnięcie jest wyłączone również w późniejszym momencie w przypadku nadal utrzymującej się niezdolności do pracy?

         (1)  Dyrektywa 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy (Dz.U. 2003, L 299, s. 9).


title: Sprawa C-37/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 22 stycznia 2021 r. – flightright GmbH / Ryanair DAC, dawniej Ryanair Ltd

text:
               3.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 163/11

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 22 stycznia 2021 r. – flightright GmbH / Ryanair DAC, dawniej Ryanair Ltd
      (Sprawa C-37/21)
      (2021/C 163/15)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Amtsgericht Hamburg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: flightright GmbH

         Strona pozwana: Ryanair DAC, dawniej Ryanair Ltd

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy opóźnione udzielenie przez zarządzającego ruchem lotniczym zezwolenia na start stanowi samo w sobie nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 261/2004 (1), czy też należy w tym względzie udzielić odpowiedzi przeczącej z uwagi na to, że opóźnienia w udzielaniu przez zarządzającego ruchem lotniczym zezwoleń na start, tzw. przesunięcia przydzielonego czasu na start, nie stanowią zdarzenia, które w ruchu lotniczym „wykracza ponad przeciętność”, lecz zdarzenie należące do zwykłego i przewidywalnego przebiegu i ramowych warunków funkcjonowania międzynarodowego przewozu lotniczego, ponieważ jest to zdarzenie będące nieodłączonym elementem normalnego wykonywania działalności przewoźników lotniczych?

                  2)

                  Czy należy uznać za fakt znany sądowi z urzędu, że tzw. przesunięcia przydzielonego czasu na start dokonywane przez zarządzającego ruchem lotniczym w ramach międzynarodowego ruchu lotniczego nie stanowią okoliczności, które wykraczają ponad przeciętność w rozumieniu orzecznictwa Trybunału, lecz zwyczajne, zwykłe, przewidywalne zdarzenia towarzyszące ruchowi lotniczemu, czy też należy w tym zakresie przeprowadzić w przypadku sporu dowód z opinii biegłego, który zostałby uwzględniony tylko wówczas, gdyby przesunięcia przydzielonego czasu na start występowały w międzynarodowym ruchu lotniczym wyjątkowo rzadko, a nie regularnie?

                  3)

                  Czy przesunięcia przydzielonego czasu na start dokonywane przez zarządzającego ruchem lotniczym można uznać za nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 261/2004 tylko wtedy, gdy spowodowane są one okolicznościami, które mogą być uznane za nadzwyczajne w rozumieniu art. 5 ust. 3., a więc przykładowo w razie wypadku lub zagrożenia terrorystycznego, ale już nie w razie gdy spowodowane są zwykle występującymi warunkami pogodowymi w chwili i miejscu danego zdarzenia, które tymczasowo wpływają na ruch lotniczy?

                  4)

                  Czy niekorzystna pogoda będąca przyczyną przesunięcia przydzielonego czasu na start stanowi nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 261/2004 w szczególności tylko wówczas, gdy taka niekorzystna pogoda stanowi sama w sobie nadzwyczajną okoliczność, a zatem gdy taka niekorzystna pogoda w danym miejscu i w danym czasie „wykracza ponad przeciętność”, nie wpisuje się w ramy „zwykłych i przewidywalnych warunków pogodowych” w danym miejscu i w danym czasie, lecz „wykracza poza nie”?

                  5)

                  Czy niekorzystne warunki pogodowe, niewykraczające w określonym miejscu i w określonym czasie ponad przeciętność, niewykraczające w określonym miejscu i w określonym czasie poza zwykłe i przewidywalne warunki pogodowe, są zdarzeniami będącymi nieodłącznym elementem normalnego wykonywania działalności przewoźników lotniczych i normalnych ramowych warunków funkcjonowania międzynarodowego przewozu lotniczego w rozumieniu przyjętej przez Trybunał Sprawiedliwości wykładni art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 261/2004?

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1).


title: Sprawa C-58/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Wien (Austria) w dniu 1 lutego 2021 r. – FK

text:
               3.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 163/12

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Wien (Austria) w dniu 1 lutego 2021 r. – FK
      (Sprawa C-58/21)
      (2021/C 163/16)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgericht Wien

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: FK

         Druga strona postępowania: Rechtsanwaltskammer Wien

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  W jaki sposób należy dokonywać wykładni art. 13 ust. 2 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (1), jeżeli centrum zainteresowania dla działalności danej osoby pod względem ilościowym znajduje się w państwie, które nie jest członkiem Unii i w którym osoba ta również zamieszkuje, a ponadto osoba ta wykonuje pracę w dwóch państwach członkowskich (Republice Federalnej Niemiec i Austrii), przy czym praca ta w obu państwach członkowskich rozkłada się w ten sposób, że jej wyraźnie przeważająca część przypada na jedno państwo członkowskie (w tym konkretnym przypadku Republikę Federalną Niemiec)?

                  2)

                  Na wypadek gdyby z wykładni tego przepisu wynikała właściwość Austrii, zadaje się następujące pytanie:

                  3)

                  Czy przepis zawarty w § 50 ust. 2 pkt 2 lit. c) ppkt aa) Rechtsanwaltsordnung (2) (ustawy o adwokaturze, Austria) oraz oparty na nim przepis zawarty w § 26 akapit pierwszy pkt 8 Satzung Teil A 2018 (statutu cześć A 2018, Austria) są dopuszczalne w świetle prawa Unii, czy też naruszają prawo Unii i prawa gwarantowane w prawie Unii, przewidując, że przesłanką przyznania prawa do emerytury jest zrzeczenie się wykonywania zawodu adwokata odpowiednio w kraju i za granicą [§ 50 ust. 2 lit. c) aa)] czy też gdziekolwiek jest on wykonywana [§ 26 akapit pierwszy pkt 8 Satzung Teil A 2018 (statutu cześć A 2018)]?

         (1)  Dz.U. 2004, L 166, s. 1.

         (2)  RGBl. nr 96/1868 w brzmieniu BGBl I Nr. 10/2017.


title: Sprawa C-66/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez rechtbank Den Haag, zittingsplaats Zwolle (Niderlandy) w dniu 29 stycznia 2021 r. – O.T.E. / Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid

text:
               3.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 163/12

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez rechtbank Den Haag, zittingsplaats Zwolle (Niderlandy) w dniu 29 stycznia 2021 r. – O.T.E. / Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid
      (Sprawa C-66/21)
      (2021/C 163/17)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Rechtbank Den Haag, zittingsplaats Zwolle

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: O.T.E.

         Strona pozwana: Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                              a.

                              Czy biorąc pod fakt, że Niderlandy zaniechały określenia w prawie krajowym początku biegu zagwarantowanego w art. 6 ust. 1 dyrektywy 2004/81/WE (1) okresu przeznaczonego na zastanowienie się, przepis ten należy interpretować w ten sposób, że okres przeznaczony na zastanowienie się rozpoczyna swój bieg z mocy prawa w chwili, w której cudzoziemiec zgłosi handel ludźmi organom niderlandzkim (poinformuje je o tym)?

                              b.

                              Czy biorąc pod fakt, że Niderlandy zaniechały określenia w prawie krajowym czasu trwania zagwarantowanego w art. 6 ust. 1 dyrektywy 2004/81/WE okresu przeznaczonego na zastanowienie się, przepis ten należy interpretować w ten sposób, że okres przeznaczony na zastanowienie się kończy się z mocy prawa po tym, jak zostanie zgłoszone zawiadomienie o handlu ludźmi lub dany obywatel państwa trzeciego powiadomi o odstąpieniu od złożenia takiego zawiadomienia?

                  2)

                  Czy przez nakaz wydalenia w rozumieniu art. 6 ust. 2 dyrektywy 2004/81/WE należy także rozumieć środki zmierzające do wydalenia obywatela państwa trzeciego z terytorium państwa członkowskiego na terytorium innego państwa członkowskiego?

                  3)

                              a.

                              Czy art. 6 ust. 2 dyrektywy 2004/81/WE sprzeciwia się wydaniu decyzji o przekazaniu w trakcie zagwarantowanego w ust. 1 tego artykułu okresu przeznaczonego na zastanowienie się?

                              b.

                              Czy art. 6 ust. 2 dyrektywy 2004/81/WE sprzeciwia się wykonaniu lub przygotowaniu do wykonania w trakcie okresu przeznaczonego do zastanowienia się zagwarantowanego w ust. 1 tego artykułu wydanej już decyzji o przekazaniu?

         (1)  Dyrektywa Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie dokumentu pobytowego wydawanego obywatelom państw trzecich, którzy są ofiarami handlu ludźmi lub podlegali działaniom ułatwiającym nielegalną imigrację, którzy współpracują z właściwymi władzami (Dz.U. 2004, L 261, s. 19).


title: Sprawa C-69/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Den Haag, zittingsplaats 's-Hertogenbosch (Niderlandy) w dniu 4 lutego 2021 r. – X / Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid

text:
               3.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 163/13

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Den Haag, zittingsplaats 's-Hertogenbosch (Niderlandy) w dniu 4 lutego 2021 r. – X / Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid
      (Sprawa C-69/21)
      (2021/C 163/18)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Rechtbank Den Haag, zittingsplaats 's-Hertogenbosch

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca środek odwoławczy: X

         Druga strona postępowania: Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy znaczne zwiększenie się intensywności bólu na skutek zaprzestania leczenia, przy jednoczesnym braku zmian w obrazie choroby, może stanowić sytuację będącą w sprzeczności z art. 19 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej: „kartą”) w związku z art. 1 i 4 karty, jeżeli nie zostanie wyrażona zgoda na zawieszenie obowiązku opuszczenia terytorium krajowego na podstawie dyrektywy 2008/115/WE (1) (zwanej dalej: „dyrektywą powrotową”)?

                  2)

                  Czy określenie stałego terminu, w ramach którego, aby możliwe było przyjęcie, że istnieją względy medyczne stojące na przeszkodzie wykonaniu wynikającego z dyrektywy powrotowej zobowiązania do powrotu, ujawnić mają się skutki zaprzestania leczenia medycznego, jest zgodne z art. 4 w zw. z art. 1 karty? Jeżeli określenie stałego terminu nie jest sprzeczne z prawem Unii, to czy państwo członkowskie może określić jeden ogólny termin, który byłby taki sam dla wszystkich możliwych stanów zdrowia i wszystkich możliwych skutków medycznych?

                  3)

                  Czy uregulowanie, zgodnie z którym skutki faktycznego wydalenia powinny być oceniane wyłącznie w ramach badania, czy i pod jakimi warunkami cudzoziemiec może podróżować, jest zgodne z art. 19 ust. 2 karty w zw. z art. 1 i 4 karty oraz dyrektywą powrotową?

                  4)

                  Czy art. 7 karty w zw. z art. 1 i 4 karty oraz w kontekście dyrektywy powrotowej ustanawia wymóg, aby stan medyczny cudzoziemca oraz leczenie, któremu jest on poddawany w związku tym stanem w państwie członkowskim, były uwzględniane w ramach oceny tego, czy należy mu zezwolić na pobyt ze względu na potrzebę ochrony życia prywatnego? Czy art. 19 ust. 2 karty w zw. z art. 1 i 4 karty oraz w kontekście dyrektywy powrotowej ustanawia wymóg, aby w ramach oceny, czy problemy zdrowotne mogą stać na przeszkodzie wydaleniu, uwzględniane były również życie prywatne i życie rodzinne w rozumieniu art. 7 karty?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich, Dz.U. 2008, L 348, s. 98.


title: Sprawa C-88/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litwa) w dniu 12 lutego 2021 r. – Lietuvos Respublikos vidaus reikalų ministerija

text:
               3.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 163/14

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litwa) w dniu 12 lutego 2021 r. – Lietuvos Respublikos vidaus reikalų ministerija
      (Sprawa C-88/21)
      (2021/C 163/19)
      Język postępowania: litewski

         Sąd odsyłający

      Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas

         Strona w postępowaniu głównym

      Lietuvos Respublikos vidaus reikalų ministerija

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy art. 39 decyzji Rady 2007/533/WSiSW z dnia 12 czerwca 2007 r. w sprawie utworzenia, funkcjonowania i użytkowania Systemu Informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II), w szczególności jego ust. 3, należy interpretować w ten sposób, że nakłada on obowiązek wprowadzenia zakazu rejestracji przedmiotów, w odniesieniu do których dokonano wpisu w Systemie Informacyjnym Schengen, mimo iż ten wpis nie jest już aktualny (pojazd został odnaleziony; postępowanie karne w państwie członkowskim, w którym odnaleziono pojazd, zostało umorzone z tej przyczyny, że w owym państwie członkowskim nie popełniono czynu zabronionego; państwo, które dokonało wpisu, zostało poinformowane, ale nie podejmuje żadnych działań w celu usunięcia wpisu z systemu)?

                  2.

                  Czy art. 39 decyzji Rady 2007/533/WSiSW z dnia 12 czerwca 2007 r. w sprawie utworzenia, funkcjonowania i użytkowania Systemu Informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II), w szczególności jego ust. 3, należy interpretować w ten sposób, że zobowiązuje on państwo członkowskie, które odnalazło przedmiot, w odniesieniu do którego dokonano wpisu zgodnie z art. 38 ust. 1 owej decyzji, do wprowadzenia w prawie krajowym uregulowań zakazujących podejmowania jakichkolwiek działań dotyczących odnalezionego przedmiotu innych aniżeli działania zmierzające do urzeczywistnienia celu wskazanego w art. 38 (zajęcie lub wykorzystanie jako dowód w postępowaniu karnym)?

                  3.

                  Czy art. 39 decyzji Rady 2007/533/WSiSW z dnia 12 czerwca 2007 r. w sprawie utworzenia, funkcjonowania i użytkowania Systemu Informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II), w szczególności jego ust. 3, należy interpretować w ten sposób, że zezwala on państwom członkowskim na ustanawianie regulacji prawnych przewidujących wyjątki od zakazu rejestracji pojazdów, w odniesieniu do których dokonano wpisu w SIS zgodnie z art. 38 owej decyzji, na które to wyjątki można by się powołać wówczas, gdy właściwe organy państwa członkowskiego podjęły kroki w celu poinformowania o odnalezionym przedmiocie państwa, które dokonało wpisu?


title: Sprawa C-89/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litwa) w dniu 12 lutego 2021 r. – „Romega” UAB / Valstybinė maisto ir veterinarijos tarnyba

text:
               3.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 163/15

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litwa) w dniu 12 lutego 2021 r. – „Romega” UAB / Valstybinė maisto ir veterinarijos tarnyba
      (Sprawa C-89/21)
      (2021/C 163/20)
      Język postępowania: litewski

         Sąd odsyłający

      Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas

         Strona w postępowaniu głównym

         Wnosząca odwołanie: „Romega” UAB

         Druga strona postępowania: Valstybinė maisto ir veterinarijos tarnyba

         Pytania prejudycjalne

      Czy art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2073/2005 z dnia 15 listopada 2005 r. w sprawie kryteriów mikrobiologicznych dotyczących środków spożywczych (1) oraz art. 14 ust. 8 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (2) należy interpretować w ten sposób, że przyznają one właściwym organom nadzoru państwa członkowskiego margines uznania w zakresie stwierdzenia, że świeże mięso drobiowe spełniające wymogi określone w wierszu l.28 rozdziału 1 załącznika I do rozporządzenia nr 2073/2005 nie spełnia wymogów art. 14 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 178/2002 w sytuacji, gdy produkt spożywczy należący do tej kategorii żywności jest zanieczyszczony serotypami Salmonella innymi niż serotypy określone w wierszu l.28 rozdziału 1 załącznika I do rozporządzenia nr 2073/2005, jak to stwierdzono w niniejszej sprawie?

         (1)  Dz.U. 2005 L 338, s. 1.

         (2)  Dz.U. 2002 L 31, s. 1


title: Sprawa C-97/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd – Błagojewgrad (Bułgaria) w dniu 16 lutego 2021 r. – МV – 98 / Naczałnik na otdeł „Operatiwni dejnosti” – grad Sofia w gławna direkcija „Fiskalen kontroł” pri Centrałno uprawlenie na Nacjonałnata agencija za prichodite

text:
               3.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 163/15

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd – Błagojewgrad (Bułgaria) w dniu 16 lutego 2021 r. – МV – 98 / Naczałnik na otdeł „Operatiwni dejnosti” – grad Sofia w gławna direkcija „Fiskalen kontroł” pri Centrałno uprawlenie na Nacjonałnata agencija za prichodite
      (Sprawa C-97/21)
      (2021/C 163/21)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Administratiwen syd – Błagojewgrad

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: МV – 98

         Strona przeciwna: Naczałnik na otdeł „Operatiwni dejnosti” – grad Sofia w gławna direkcija „Fiskalen kontroł” pri Centrałno uprawlenie na Nacjonałnata agencija za prichodite

                  1.

                  Czy art. 273 dyrektywy 2006/112/WE (1) Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej i art. 50 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że dopuszczają one krajowe uregulowanie prawne takie jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, na mocy którego można kumulować postępowanie administracyjne dotyczące stosowania przymusowego środka administracyjnego i postępowanie karnoadministracyjne dotyczące nałożenia sankcji majątkowej za ten sam czyn przeciwko tej samej osobie, polegający na braku zarejestrowania i naliczenia sprzedaży towarów poprzez wystawienie dokumentu sprzedaży?

                  1.1.

                  Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej, czy art. 273 dyrektywy 2006/112 i art. 52 ust. 1 karty należy interpretować w ten sposób, że nie dopuszczają one krajowego uregulowania prawnego takiego jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, na mocy którego można kumulować postępowanie administracyjne dotyczące stosowania przymusowego środka administracyjnego i postępowanie karnoadministracyjne dotyczące nałożenia sankcji majątkowej za ten sam czyn przeciwko tej samej osobie, polegający na braku zarejestrowania i naliczenia sprzedaży towarów poprzez wystawienie dokumentu sprzedaży, w sytuacji gdy w uregulowaniu tym nie ustanowiono równocześnie obowiązku organów właściwych do przeprowadzenia obydwu postępowań i sądów, dotyczącego kontroli skutecznego stosowania zasady proporcjonalności, przy uwzględnieniu ogólnego ciężaru skumulowanych środków w stosunku do ciężaru konkretnego naruszenia?

                  2.

                  Jeśli możność stosowania art. 50 i art. 52 ust. 1 karty nie zostanie potwierdzona w niniejszym wypadku, czy art. 273 dyrektywy 2006/112 i art. 49 ust. 3 karty należy interpretować w ten sposób, że nie dopuszczają one krajowego uregulowania prawnego takiego jak art. 186 ust. 1 Zakon za danyk wyrchu dobawenata stojnost (ustawy o podatku od wartości dodanej, zwanej dalej „ZDDS”), w którym za ten sam czyn tej samej osoby – polegający na braku zarejestrowania i naliczenia sprzedaży towarów poprzez wystawienie dokumentu sprzedaży – przewidziano, obok nałożenia sankcji majątkowej określonej w art. 185 ust. 2 ZDDS, zastosowanie przymusowego środka administracyjnego polegającego na „opieczętowaniu obiektu” przez okres 30 dni?

                  3.

                  Czy art. 47 akapit pierwszy karty należy interpretować w ten sposób, że dopuszcza on środki ustanowione w prawie krajowym w celu zagwarantowania ochrony interesu określonego w art. 273 dyrektywy 2006/112, takie jak wstępne wykonanie przymusowego środka administracyjnego polegającego na „opieczętowaniu obiektu” przez okres 30 dni w ramach ochrony domniemanego interesu publicznego, przy czym ochrona przed tym wstępnym wykonaniem jest ograniczona przed sądem do oceny przeciwnego, porównywalnego interesu prywatnego?

         (1)  Dz.U. 2006, L 347, s. 1.


title: Sprawa C-105/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Specializiran nakazatelen syd (Bułgaria) w dniu 22 lutego 2021 r. – postępowanie karne przeciwko IR

text:
               3.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 163/16

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Specializiran nakazatelen syd (Bułgaria) w dniu 22 lutego 2021 r. – postępowanie karne przeciwko IR
      (Sprawa C-105/21)
      (2021/C 163/22)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Specializiran nakazatelen syd

         Strony w postępowaniu głównym

      IR

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy sytuacja, w której wydający nakaz organ sądowy, o którym mowa w art. 6 ust. 1 decyzji ramowej [Rady 2002/584 z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi], nie podjął żadnych starań, aby powiadomić poszukiwaną osobę o faktycznych i prawnych podstawach jej aresztowania i o możliwościach zaskarżenia tego aresztowania, podczas gdy osoba ta znajduje się na terytorium państwa członkowskiego wykonującego nakaz, jest zgodna z art. 6 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej w związku z art. 5 ust. 4, art. 5 ust. 2 w związku z art. 5 ust. 1 lit. c) europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, a także z art. 47 karty, prawem do swobodnego przemieszczania się i pobytu, zasadą równоważności oraz zasadą wzajemnego zaufania?

                  2)

                  Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej, czy zasada pierwszeństwa prawa Unii przed prawem krajowym wymaga, by organ wydający nakaz nie dokonywał takiego powiadomienia, a także – jeśli pomimo braku takiego powiadomienia poszukiwana osoba wystąpi z żądaniem uchylenia krajowego nakazu aresztowania – czy wymaga ona, by wydający nakaz organ sądowy rozpatrzył co do istoty to żądanie dopiero po przekazaniu poszukiwanej osoby?

                  3)

                  Jakie są odpowiednie środki prawne przewidziane w prawie Unii, aby dokonać takiego powiadomienia?


title: Sprawa C-115/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 15 grudnia 2020 r. w sprawie T-24/20, Junqueras i Vies / Parlament, wniesione w dniu 25 lutego 2021 r. przez Oriola Junquerasa i Viesa

text:
               3.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 163/17

      Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 15 grudnia 2020 r. w sprawie T-24/20, Junqueras i Vies / Parlament, wniesione w dniu 25 lutego 2021 r. przez Oriola Junquerasa i Viesa
      (Sprawa C-115/21 P)
      (2021/C 163/23)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Oriol Junqueras i Vies (przedstawiciel: adwokat A. Van den Eynde Adroer)

         Druga strona postępowania: Parlament Europejski

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie postanowienia szóstej izby Sądu Unii Europejskiej z dnia 15 grudnia 2020 r. w sprawie T-24/20;

                  —

                  uznanie skargi wniesionej przez tę stronę za w pełni dopuszczalną;

                  —

                  powtórzenie postępowania w tym celu, by – w wyniku stwierdzenia dopuszczalności skargi – szósta izba Sądu Unii Europejskiej kontynuowała jej rozpatrywanie;

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania w przedmiocie zarzutu niedopuszczalności oraz niniejszego postępowania odwoławczego.

         Zarzuty i główne argumenty

         Pierwszy: Naruszenie prawa poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie art. 13 ust. 3 i 7 ust. 3 europejskiego aktu wyborczego (1976) (1). Nie ma utraty mandatu lecz zastosowanie podstawy niepołączalności niewykazanej zgodnie z art. 7 ust. 3 europejskiego aktu wyborczego (1976). Parlament Europejski nie mógł odnotować żadnej utraty mandatu O. Junquerasa ani zaistnienia żadnej podstawy niepołączalności wykazanej zgodnie z art. 7 ust. 3 europejskiego aktu wyborczego (1976), ponieważ nie zaistniało ani jedno, ani drugie; „odnotowując”, Parlament Europejski przyznaje skutki prawne decyzji, która nie mogła ich mieć i staje się decyzją zaskarżalną w rozumieniu art. 263 TFUE, naruszającą interesy O. Junquerasa (w szczególności art. 39 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej, zwanej dalej „kartą” i art. 9 protokołu nr 7 o przywilejach i immunitetach UE).

         Drugi: Naruszenie prawa poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 4 ust. 7 regulaminu Parlamentu Europejskiego. Zaskarżone postanowienie narusza prawo, ponieważ stwierdzono w nim, że Parlament Europejski nie ma kompetencji, by odmówić uznania podstaw niepołączalności zgodnie z tym przepisem. Z powodu niezastosowania art. 4 ust. 7 regulaminu Parlamentu Europejskiego decyzja Parlamentu zmienia sytuację prawną O. Junquerasa, narusza jego prawa (w szczególności w myśl art. 39 karty i art. 9 protokołu nr 7 o przywilejach i immunitetach UE) i w związku z tym zaskarżone postanowienie narusza prawo poprzez stwierdzenie, że nie można wnieść skargi zgodnie z art. 263 TFUE.

         Trzeci: Błędna wykładnia art. 8 i 12 europejskiego aktu wyborczego i art. 3 ust. 3 regulaminu Parlamentu Europejskiego, ponieważ podstawa niepołączalności zastosowana wobec O. Junquerasa nie jest właściwa dla procedury wyborczej. Nie można wyprowadzić wniosku, że państwo może ustanowić rzeczoną podstawę niepołączalności zgodnie z przepisami o procedurze wyborczej, o których mowa w europejskim akcie wyborczym (1976). Postanowienie narusza prawo poprzez brak stwierdzenia sprzeczności art. 13 ust. 3 europejskiego aktu wyborczego (1976) i art. 4 ust. 7 regulaminu Parlamentu Europejskiego z art. 39 (oba ustępy) karty, art. 41 (ust. 1 i 2) karty, art. 21 (ust. 2) karty, ponieważ ustanawiają ograniczenia praw w sposób sprzeczny z art. 52 ust. 1 i 3 karty. Postanowienie narusza prawo poprzez nieuwzględnienie przyznania karcie rangi normatywnej równej prawu pierwotnemu Unii Europejskiej. Zastosowanie przepisów sprzecznych z kartą uwidacznia, że zaskarżony akt jest decyzją wywierającą skutki na sytuację prawną O. Junquerasa i zaskarżalną zgodnie z art. 263 TFUE i dlatego zaskarżone postanowienie narusza prawo. Subsydiarnie, w postanowieniu należało osiągnąć wykładnię art. 13 ust. 3 europejskiego aktu wyborczego (1976) i art. 4 ust. 7 regulaminu Parlamentu Europejskiego zgodną z prawami chronionymi w karcie i orzecznictwem Trybunału, z uwzględnieniem również wyjątkowych okoliczności konkretnego przypadku oraz informacji, którymi Parlament Europejski już dysponował. Zaskarżony akt narusza prawo poprzez nieuwzględnienie, że w konkretnym przypadku można było dojść do wniosku, że wystąpił błąd rzeczowy w rozumieniu art. 4 ust. 7 regulaminu Parlamentu Europejskiego, który upoważniał Parlament do odmowy stwierdzenia wakatu lub uznania zastosowanej podstawy niepołączalności. Tym samym zaskarżone postanowienie narusza prawo, ponieważ sporny akt jest decyzją wywołującą skutki prawne wobec O. Junquerasa i jest zaskarżalny zgodnie z art. 263 TFUE.

         Czwarty: Zaskarżone postanowienie narusza prawo poprzez stwierdzenie, ze inicjatywa Przewodniczącego Parlamentu Europejskiego zgodnie z art. 8 regulaminu Parlamentu Europejskiego nie jest w myśl prawa Unii obowiązkowa. Porządek prawny należy interpretować jako całość, a art. 39 karty (podlegający obowiązkowemu stosowaniu przez państwa członkowskie stosownie do art. 51 ust. 1 karty), obowiązek lojalnej współpracy i art. 9 protokołu nr 7 o przywilejach i immunitetach UE oraz art. 6 regulaminu Parlamentu Europejskiego powodują, że obowiązkowe staje się przestrzeganie praw O. Junquerasa, jeżeli państwo członkowskie zostało powiadomione o sytuacji przez Przewodniczącego Parlamentu Europejskiego zgodnie z art. 8 regulaminu Parlamentu. W zaskarżonym postanowieniu dokonano błędnej interpretacji, że w sprawie nie zachodzą szczególne okoliczności powodujące, że bezczynność Parlamentu Europejskiego jest aktem zaskarżalnym (różne wnioski o ochronę immunitetu O. Junquerasa, które zostały zignorowane, a przede wszystkim wyrok Trybunału uznający jego status wybranego [członka Parlamentu Europejskiego] i pozwalający stwierdzić naruszenie jego praw przez brak wniosku o uchylenie jego immunitetu). W zaskarżonym postanowieniu dokonano błędnej interpretacji, że w szczególnych okolicznościach konkretnego przypadku odmowa rozpatrzenia wniosku o ochronę w trybie pilnym z art. 8 regulaminu Parlamentu Europejskiego jest decyzją odmawiającą O. Junquerasowi skutków prawnych w zakresie ochrony jego immunitetu i w związku z tym podlegającą zaskarżeniu zgodnie z art. 263 TFUE.

         (1)  Dz.U. L 278 z 8.10.1976, s. 5


title: Sprawa C-119/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 16 grudnia 2020 r. w sprawie T-207/18, PlasticsEurope / ECHA, wniesione w dniu 25 lutego 2021 r. przez PlasticsEurope

text:
               3.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 163/18

      Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 16 grudnia 2020 r. w sprawie T-207/18, PlasticsEurope / ECHA, wniesione w dniu 25 lutego 2021 r. przez PlasticsEurope
      (Sprawa C-119/21 P)
      (2021/C 163/24)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: PlasticsEurope (przedstawiciele: R. Cana, avocat, E. Mullier, avocate)

         Druga strona postępowania: Europejska Agencja Chemikaliów, Republika Federalna Niemiec, Republka Francuska, ClientEarth

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu w sprawie T-207/18;

                  —

                  stwierdzenie nieważności spornego aktu;

                  —

                  tytułem ewentualnym, przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania w przedmiocie zgłoszonego przez wnoszącego odwołanie żądania stwierdzenia nieważności;

                  —

                  obciążenie drugiej strony postępowania kosztami niniejszego postępowania, w tym kosztami poniesionymi przed Sądem i kosztami poniesionymi przez interwenientów.

         Zarzuty i główne argumenty

                  1.

                  Zakresu uznania przyznanego Europejskiej Agencji Chemikaliów (ECHA) przy dokonywaniu oceny substancji do celów zidentyfikowania ich jako substancji wzbudzających szczególnie duże obawy zgodnie z art 57 lit. f) rozporządzenia (WE) 1907/2006 (1) (zwanego dalej „rozporządzeniem REACH”) nie można interpretować w taki sposób, aby pozostawić ECHA całkowitą i niepodważalną swobodę popełniania oczywistych błędów przy wyborze i ocenie „dowodów naukowych” na podstawie wspomnianego art. 57 lit. f). Sąd jednak zgodził się na to, orzekając, że oczywisty błąd w ocenie można bowiem stwierdzić tylko wtedy, gdy ECHA całkowicie i błędnie pominęła wiarygodne badanie, którego uwzględnienie zmieniłoby całościową ocenę dowodów w taki sposób, że ostateczna decyzja zostałaby pozbawiona wiarygodności. Sąd przyznał ponadto, że ECHA mogła opierać się na niewiarygodnych badaniach i że ich niska wiarygodność nie wykluczała ich uwzględnienia. Sąd posunął się jeszcze dalej, akceptując poleganie na niewiarygodnych i mało przekonujących badaniach naukowych, kiedy ich wyniki potwierdzały docelową hipotezę ECHA dotyczącą rzekomych niebezpiecznych właściwości substancji. Postępując tak, Sąd naruszył prawo i zasadę wysokich standardów naukowych.

                  2.

                  Sąd naruszył prawo i dokonał niewłaściwej wykładni art. 57 lit. f) rozporządzenia REACH, a także naruszył prawo wnoszącego odwołanie do bycia wysłuchanym, błędnie interpretując argumenty wnoszącego odwołanie w odniesieniu do wymogu ustalenia, że substancja daje powody do obaw równoważnych obawom stwarzanym przez substancje zidentyfikowane na podstawie art. 57 lit. a) – e) rozporządzenia REACH.

                  3.

                  Sąd naruszył prawo, dokonując oceny dowodów związanych z argumentami wnoszącego odwołanie co do wiarygodności badań naukowych, oraz przeinaczył przedstawione mu dowody.

                  4.

                  Uznając, że dokonana przez ECHA ocena dowodów naukowych była poparta przez zasadę ostrożności, Sąd dokonał nieprawidłowej interpretacji tej zasady, a zatem naruszył prawo.

                  5.

                  Sąd naruszył prawo, stwierdzając, że półprodukty nie są wyłączone z procedury identyfikacji przewidzianej w art. 57 i 59 rozporządzenia REACH ze względu na to, że przepisy te dotyczą wyłącznie swoistych właściwości danej substancji, nie zaś jej zastosowań (co miałoby obejmować kwestię tego, czy substancja jest półproduktem, czy też nim nie jest), i że dokonanie przez ECHA takiej identyfikacji nie było nieproporcjonalne.

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. 2006, L 396, s. 1).