title: Sprawa T-570/13: Skarga wniesiona w dniu 25 października 2013 r. — Agriconsulting Europe przeciwko Komisji

text:
               14.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 367/38

         Skarga wniesiona w dniu 25 października 2013 r. — Agriconsulting Europe przeciwko Komisji
   (Sprawa T-570/13)
   2013/C 367/69
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Agriconsulting Europe SA (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: R. Sciaudone, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               przeprowadzenie żądanego środka dowodowego;

               —

               zasądzenie od Komisji odszkodowania za oszacowane w skardze straty wraz z odpowiednimi odsetkami;

               —

               potraktowanie w sposób poufny danych przedstawionych w załącznikach A.23 i A.24;

               —

               obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Celem niniejszej skargi jest zasądzenie odszkodowania za szkody poniesione wskutek nieprawidłowości, jakich miała dopuścić się Komisja w ramach postępowania przetargowego „Stworzenie sieci strukturalnej dla wprowadzenia w życie europejskiego partnerstwa innowacyjnego (PEI) dotyczącego wydajnego i zrównoważonego rolnictwa” (AGRI-2012-PEI-01)
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi osiem zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy, dotyczący popełnienia błędu w ocenie oferty i naruszenia zasady równości traktowania w zakresie dotyczącym pierwszego kryterium udzielenia zamówienia.
               W tym względzie skarżąca podnosi, co następuje:

                           —

                           komisja przetargowa popełniła błąd uznając, że Agriconsulting nie rozwinęła aspektu oferty dotyczącego strategii informacyjnej, podczas gdy złożona przez skarżącą oferta techniczna zawiera co najmniej sześć przedstawiających obszernie ten aspekt stron;

                           —

                           komisja przetargowa naruszyła zasadę równości traktowania oceniając zawartą w ofercie skarżącej strategię komunikacyjną w ramach pierwszego kryterium, podczas gdy w przypadku oferty przedsiębiorstwa realizującego zamówienie oceniła ona ten aspekt w ramach drugiego kryterium.

               2)

               Zarzut drugi, dotyczący popełnienia błędu w ocenie oferty i popełnienia błędu w wykładni i stosowaniu drugiego kryterium udzielenia zamówienia.
               W tym względzie skarżąca podnosi, co następuje:

                           —

                           komisja przetargowa błędnie uznała, iż istniał wymóg zapewnienia obecności licznego personelu zatrudnionego na stałe, w efekcie niespełnienia którego oferta złożona przez skarżącą została oceniona negatywnie;

                           —

                           komisja przetargowa pominęła ocenę wkładu ekspertów zewnętrznych.

               3)

               Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia zasad udzielania zamówień finansowanych z zasobów europejskich oraz naruszenia zasad postępowania przetargowego w odniesieniu do trzeciego kryterium udzielenia zamówienia.
               W tym względzie skarżąca podnosi, że komisja przetargowa dokonała ponownej oceny elementów ocenionych już na wcześniejszym etapie, naruszając w ten sposób granice i zasady dokonywania wyboru oferentów i udzielania zamówień.

               4)

               Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia, w zakresie dotyczącym trzeciego kryterium udzielenia zamówienia, zasady proporcjonalności i wymogu stosowania kryteriów udzielenia zamówienia w taki sposób, aby nie stały się one tożsame z kryteriami wyboru oferentów.
               W tym względzie skarżąca podnosi, że, przy założeniu, iż trzecie kryterium udzielenia zamówienia umożliwia dokonanie oceny opartej jedynie na liczbie zatrudnionych osób, to kryterium jest nieproporcjonalne i niewłaściwe w stosunku do celu polegającego na wyborze oferty najkorzystniejszej gospodarczo oraz narusza wymóg zastosowania, w celu dokonania analizy porównawczej ofert, kryteriów udzielenia zamówienia w taki sposób, aby nie stały się one tożsame z kryteriami wyboru oferentów.

               5)

               Zarzut piąty, dotyczący naruszenia, w zakresie dotyczącym trzeciego kryterium udzielenia zamówienia, zasady rozdzielenia poszczególnych etapów procedury przetargu publicznego, w ramach której ma zostać wyłoniona najbardziej korzystna gospodarczo oferta.
               W tym względzie skarżąca podnosi, że, zmieniając na podstawie informacji uzyskanych na etapie oceny finansowego aspektu oferty stanowisko przyjęte na wcześniejszym etapie ilościowej oceny złożonej przez skarżącą oferty, komisja przetargowa naruszyła zasadę rozdzielenia poszczególnych etapów procedury przetargu publicznego, w ramach której ma zostać wyłoniona najbardziej korzystna gospodarczo oferta.

               6)

               Zarzut szósty, dotyczący popełnienia błędu w ocenie oferty w zakresie dotyczącym trzeciego kryterium udzielenia zamówienia w związku z możliwościami realizowania głównych zadań.
               W tym względzie skarżąca podnosi, że, wbrew temu, co zostało zawarte w specyfikacji, komisja przetargowa uznała, iż fakt, że szef zespołu i jego zastępca uczestniczą, nawet w ograniczonym zakresie, w nadzorze wykonywania zadań dodatkowych, stoi na przeszkodzie realizacji zadań głównych.

               7)

               Zarzut siódmy, dotyczący błędu w wykładni i stosowaniu pojęcia nienormalnie niskiej oferty.
               W tym względzie skarżąca podnosi, że komisja przetargowa stwierdziła odstępstwo od normy w zakresie dotyczącym tylko jednej części zadań (dodatkowych), nie oceniając jednak tego, czy to odstępstwo od normy pociągnęło za sobą niską wiarygodność całej złożonej przez skarżącą oferty, która przestałaby efektem tego być odpowiednia do realizacji przedmiotu zamówienia.

               8)

               Zarzut ósmy, dotyczący arbitralnego i nielogicznego charakteru kryteriów wykorzystanych celem zastosowania pojęcia nienormalnie niskiej oferty, a także naruszenia zasad postępowania kontradyktoryjnego i równości traktowania.
               W tym względzie skarżąca podnosi, że komisja przetargowa przyjęła arbitralne i nieuzasadnione kryteria służące obliczaniu stopnia tego, w jakim złożona przez skarżącą oferta odbiega od normy, nie biorąc przy tym pod uwagę jej możliwości organizacyjnych i handlowych.


title: Sprawa C-484/12: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 12 grudnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank 's Gravenhage — Niderlandy) — Georgetown University przeciwko Octrooicentrum Nederland, działającemu pod nazwą NL Octrooicentrum (Produkty lecznicze stosowane u ludzi — Dodatkowe świadectwo ochronne — Rozporządzenie (WE) nr 469/2009 — Artykuł 3 — Warunki uzyskania świadectwa — Możliwość uzyskania kilku dodatkowych świadectw ochronnych w odniesieniu do tego samego patentu)

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/20

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 12 grudnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank 's Gravenhage — Niderlandy) — Georgetown University przeciwko Octrooicentrum Nederland, działającemu pod nazwą NL Octrooicentrum
   (Sprawa C-484/12) (1)

   (Produkty lecznicze stosowane u ludzi - Dodatkowe świadectwo ochronne - Rozporządzenie (WE) nr 469/2009 - Artykuł 3 - Warunki uzyskania świadectwa - Możliwość uzyskania kilku dodatkowych świadectw ochronnych w odniesieniu do tego samego patentu)
   2014/C 52/33
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank 's Gravenhage

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Georgetown University

      Strona pozwana: Octrooicentrum Nederland, działające pod nazwą NL Octrooicentrum

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Rechtbank 's-Gravenhage –Niderlandy — Wykładnia art. 3 lit. c) i art. 14 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 469/2009 z dnia 6 maja 2009 r. dotyczącego dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych (Dz.U. L 152, s. 1) — Warunki uzyskania świadectwa — Ważny patent podstawowy obejmujący wiele produktów — Uprawnienie do świadectwa dla każdego produktu

      Sentencja

   W okolicznościach takich jak okoliczności sprawy w postępowaniu głównym, w których w oparciu o patent podstawowy i zezwolenie na obrót produktem leczniczym składającym się z mieszaniny kilku składników aktywnych uprawniony z patentu uzyskał już dodatkowe świadectwo ochronne na tę mieszaninę składników aktywnych, chronioną przez ten patent w rozumieniu art. 3 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 469/2009 z dnia 6 maja 2009 r. dotyczącego dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych, wykładni art. 3 lit. c) tego rozporządzenia należy dokonywać w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, by uprawniony z patentu uzyskał również dodatkowe świadectwo ochronne na jeden z tych składników aktywnych, który sam jest również jako taki chroniony przez wspomniany patent.

      (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2013.


title: Sprawa T-295/08: Skarga wniesiona w dniu 23 lipca 2008 r. — CPS Color Group przeciwko OHIM — Fema Farben und Putze (TEMACOLOR)

text:
               27.9.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/19

         Skarga wniesiona w dniu 23 lipca 2008 r. — CPS Color Group przeciwko OHIM — Fema Farben und Putze (TEMACOLOR)
   (Sprawa T-295/08)
   (2008/C 247/37)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: CPS Color Group Oy (Vantaa, Finlandia) (przedstawiciel: P. Hagman, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Fema Farben und Putze GmbH (Ettlingen, Niemcy)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 7 maja 2008 r. w sprawie R 808/2007-1; oraz

               —

               obciążenie OHIM i Fema Farben und Putze GmbH kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „TEMACOLOR” dla towarów należących do klasy 2

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Fema Farben und Putze GmbH

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny znak towarowy „FEMA-Color” zarejestrowany w Niemczech pod nr 2 104 061 dla towarów należących do klasy 2; słowny międzynarodowy znak towarowy „FEMA-Color” zarejestrowany pod nr 691 406 dla towarów należących do grupy 2

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej:oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Izba Odwoławcza naruszyła prawo uznając, że kolidujące ze sobą znaki towarowe są podobne w stopniu umożliwiającym ich pomylenie ze sobą, naruszając w ten sposób art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94


title: Sprawa C-501/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Szegedi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 10 listopada 2014 r. – EL-EM-2001 Ltd./Nemzeti Adó- és Vámhivatal Dél-alföldi Regionális Vám- és Pénzügyőri Főigazgatósága

text:
               9.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Szegedi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 10 listopada 2014 r. – EL-EM-2001 Ltd./Nemzeti Adó- és Vámhivatal Dél-alföldi Regionális Vám- és Pénzügyőri Főigazgatósága
   (Sprawa C-501/14)
   (2015/C 046/29)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Szegedi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: EL-EM-2001 Ltd.

      Strona pozwana: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Dél-alföldi Regionális Vám- és Pénzügyőri Főigazgatósága

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 19 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 (1) należy interpretować w ten sposób, że środki niezbędne do wykonania kary ustanowionej i nałożonej przez państwo członkowskie w razie naruszenia można stosować wyłącznie w stosunku do osoby, która popełniła takie naruszenie?
               Innymi słowy: czy w świetle przepisów art. 18 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 uregulowanie krajowe, przewidujące, że środki niezbędne do wykonania kary ustanowionej i nałożonej przez państwo członkowskie mają zastosowanie do osoby (fizycznej lub prawnej), w stosunku do której nie stwierdzono w postępowaniu administracyjnym popełnienia jakiegokolwiek naruszenia, jest niezgodne z obowiązkiem ciążącym na państwach członkowskich na podstawie art. 19 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia (WE) nr 561/2006?

               2)

               W razie odpowiedzi przeczącej na pierwsze pytanie, czy art. 19 ust. 1 rozporządzenia (WE) [nr 561/2006] należy interpretować w ten sposób, że środek zastosowany wobec osoby trzeciej (fizycznej lub prawnej) za naruszenie popełnione przez inną osobę, gdy nie stwierdzono popełnienia żadnego naruszenia przez wskazaną osobę trzecią, stanowi nałożenie na niego kary, niezależnie od jej nazwy?

               3)

               W razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie, czy uregulowanie krajowe, które w celu wykonania kary nałożonej za naruszenie popełnione przez kierowcę zezwala na nałożenie kary – zwanej środkiem, lecz o treści odpowiadającej sankcji – na inna osobę (fizyczna lub prawną), jest niezgodne z zakazem dokonywania więcej niż jednej oceny naruszenia, o którym mowa w art. 19 ust. 1 rozporządzenia (WE) [nr 561/2006]?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.U. L 102, s. 1).


title: Sprawa C-57/07: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 6 grudnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2003/86/WE — Prawo do łączenia rodzin — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/14

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 6 grudnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-57/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2003/86/WE - Prawo do łączenia rodzin - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2008/C 22/27)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciel: M. Condou-Durande, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga (Przedstawiciel: C. Schiltz, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia w wyznaczonym terminie przepisów niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 2003/86/WE z dnia 22 września 2003 r. w sprawie prawa do łączenia rodzin (Dz.U. L 251, str. 12)
   Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 2003/86/WE z dnia 22 września 2003 r. w sprawie prawa do łączenia rodzin, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Wielkie Księstwo Luksemburga zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 95 z 28.4.2007.


title: Sprawa T-370/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 września 2008 r. — Francja przeciwko Komisji (EFOGR — Sekcja Gwarancji — Wydatki wyłączone z finansowania wspólnotowego — Sektor wina — Pomoc dotycząca restrukturyzacji i rekonwersji — Pojęcie powierzchni kwalifikującej się)

text:
               25.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/18

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 września 2008 r. — Francja przeciwko Komisji
   (Sprawa T-370/05) (1)

   (EFOGR - Sekcja Gwarancji - Wydatki wyłączone z finansowania wspólnotowego - Sektor wina - Pomoc dotycząca restrukturyzacji i rekonwersji - Pojęcie powierzchni kwalifikującej się)
   (2008/C 272/32)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Francuska (przedstawiciele: początkowo G. de Bergues i A. Colomb, następnie G. de Bergues i A.-L. During, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: M. Nolin, pełnomocnik)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2005/579/WE z dnia 20 lipca 2005 r. wyłączającej z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) (Dz.U. L 199, s. 84), w zakresie w jakim wyłącza ona z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki dotyczące korekty odnoszącej się do określenia powierzchni kwalifikującej się do pomocy w zakresie restrukturyzacji i rekonwersji winnic w latach budżetowych 2001–2003.
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji 2005/579/WE z dnia 20 lipca 2005 r. wyłączającej z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOR), w zakresie w jakim wyłącza ona z finansowania wspólnotowego kwotę 13 519 122,05 EUR związaną z korektą zastosowaną wobec Republiki Francuskiej w odniesieniu do określenia powierzchni kwalifikujących się do pomocy w zakresie restrukturyzacji i rekonwersji winnic w latach budżetowych 2001–2003.

               2)

               Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 315 z 10.12.2005.


title: Sprawa T-503/08: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 4 maja 2009 r. — Rundpack przeciwko OHIM (Przedstawienie kubka)

text:
               4.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/50

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 4 maja 2009 r. — Rundpack przeciwko OHIM (Przedstawienie kubka)
   (Sprawa T-503/08) (1)

   2009/C 153/97

      Język postępowania: niemiecki

   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 44 z 21.2.2009


title: Sprawa C-487/08: Skarga wniesiona w dniu 11 listopada 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               24.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/16

         Skarga wniesiona w dniu 11 listopada 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-487/08)
   (2009/C 19/29)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: R. Lyal i I. Martinez del Peral Cagigal, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że traktując w odmienny sposób dywidendy wypłacane akcjonariuszom zagranicznym i krajowym, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 56 traktatu WE i art. 40 Porozumienia o EOG

               —

               obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zgodnie z prawem hiszpańskim, spółki posiadające znaczący udział w kapitale spółki zależnej mogą odliczyć od swego dochodu podlegającego opodatkowaniu 100 % dywidendy brutto uzyskanej od tej spółki zależnej. Aby móc podlegać tej regulacji, spółki dominujące z siedzibą w Hiszpanii muszą posiadać udział w wysokości 5 % lub więcej w kapitale spółki zależnej będącej rezydentem w nieprzerwanym okresie przynajmniej jednego roku. Dywidendy spełniające przesłanki stosowania tego przepisu są zwolnione z opodatkowania u źródła.
   W przypadku spółek dominujących nie będących rezydentami w Hiszpanii wymogiem skorzystania ze zwolnienia jest posiadanie przez nie udziału wynoszącego 20 %. Próg ten ulega zmniejszeniu do 15 % od 1 stycznia 2007 r. i do 10 % od 1 stycznia 2009. W związku z tym, w odróżnieniu do spółek dominujących będących rezydentami w Hiszpanii, spółki dominujące z innych państw członkowskich WE i z państw członkowskich Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym posiadające udział w kapitale wynoszący 5 % lub więcej, lecz poniżej wskazanych progów są zobowiązane do zapłaty podatku od dywidend wypłacanych przez spółkę zależną.
   Zdaniem Komisji ustanowione w hiszpańskich przepisach odmienne traktowanie, polegające na wymogu posiadania większego udziału w kapitale przez spółki dominujące nie będące rezydentami niż ma to miejsce w przypadku rezydentów, by móc skorzystać ze zwolnienia podatkowego obejmującego dywidendy wypłacane przez spółki zależne będące rezydentami na terytorium hiszpańskim stanowi dyskryminację i narusza art. 56 WE i art. 40 Porozumienia EOG. Zdaniem Komisji, to dodatkowe obciążenie podatkowe spółek dominujących z siedzibą w innych państwach członkowskich i państwach EOG nie jest w żaden sposób uzasadnione.


title: Sprawa C-10/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 13 stycznia 2014 r. – J.B.G.T. Miljoen, druga strona postępowania: Staatssecretaris van Financiën

text:
               28.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 13 stycznia 2014 r. – J.B.G.T. Miljoen, druga strona postępowania: Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-10/14)
   2014/C 129/11
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: J.B.G.T. Miljoen

      Druga strona postępowania: Staatssecretaris van Financiën

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy do celów stosowania art. 63 TFUE, w sytuacji takiej jak niniejsza, w której podatek od dywidend został pobrany przez państwo źródła z tytułu wypłaty dywidendy, porównanie między nierezydentem a rezydentem należy rozszerzyć na podatek dochodowy obciążający dochody z dywidend, od którego odliczono podatek od dywidend w wypadku rezydentów?

               2)

               W wypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy przy ocenie, czy rzeczywiste obciążenie podatkowe nierezydenta jest wyższe niż rezydenta, należy dokonać porównania pomiędzy niderlandzkim podatkiem od dywidend pobranym od nierezydenta a niderlandzkim podatkiem dochodowym należnym od rezydenta, obliczonym na podstawie zryczałtowanego dochodu, który może być przypisany w roku wypłaty dywidend wszystkim udziałom inwestycyjnym posiadanym w spółkach niderlandzkich, czy też prawo Unii Europejskiej wymaga zastosowania innego kryterium porównawczego?


title: Sprawa T-14/11: Skarga wniesiona w dniu 11 stycznia 2011 r. — Timab Industries i CFPR przeciwko Komisji

text:
               12.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/22

         Skarga wniesiona w dniu 11 stycznia 2011 r. — Timab Industries i CFPR przeciwko Komisji
   (Sprawa T-14/11)
   2011/C 80/42
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Timab Industries (Dinard, Francja) i Cie financière et de participations Roullier (CFPR) (Saint-Malo, Francja) (przedstawiciel: N. Lenoir, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Skarżące wnoszą do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji;

               —

               obciążenie Komisji całością kosztów postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżące wnoszą o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 17 listopada 2010 r. w sprawie dorozumianej odmowy dostępu do dokumentów Komisji dotyczących postępowania wszczętego przez Komisję w sprawie COMP/38.866 dotyczącej porozumienia na europejskim rynku fosforanów do pokarmów dla zwierząt.
   W uzasadnieniu skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia obowiązku uzasadnienia w zakresie, w jakim Komisja zaniechała udzielenia odpowiedzi na wniosek potwierdzający o udzielenie dostępu do jednej lub wielu decyzji Komisji w sprawie ustalenia możliwego przedziału grzywny dotyczącego adresatów decyzji C(2010) 5004 wersja ostateczna wydanej po postępowaniu ugodowym.

               2)

               Zarzut drugi dotyczy naruszenia prawa i oczywistych błędów w ocenie w zakresie, w jakim Komisja zdaniem skarżących przy dokonywaniu oceny wniosku o udzielenie dostępu do dokumentów powołała się na art. 4 ust. 2 tiret pierwsze i trzecie oraz art. 4 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia nr 1049/2001 (1) w celu uzasadnienia odmowy dostępu do dokumentów. Skarżące twierdzą, że żądane dokumenty:

                           —

                           nie są opiniami, lecz decyzjami, w odniesieniu do których nie wykazano, że udostępnienie może stanowić poważne naruszenie procesu podejmowania decyzji;

                           —

                           nie zawierają wrażliwych informacji handlowych;

                           —

                           nie mają związku z kontrolą, śledztwem czy audytem.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).


title: Sprawa F-84/12: Skarga wniesiona w dniu 1 sierpnia 2012 r. — ZZ przeciwko Radzie

text:
               29.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/35

         Skarga wniesiona w dniu 1 sierpnia 2012 r. — ZZ przeciwko Radzie
   (Sprawa F-84/12)
   2012/C 295/62
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat M. Velardo)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji odmawiającej udzielenia skarżącemu bezpośredniego dostępu do sprawozdania końcowego obejmującego opinię komitetu ds. inwalidztwa oraz dostępu do diagnozy trzeciego lekarza tego komitetu.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 17 października 2011 r. odmawiającej skarżącemu udzielania bezpośredniego dostępu do sprawozdania końcowego obejmującego opinię komitetu ds. inwalidztwa oraz dostępu do diagnozy trzeciego lekarza;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 24 marca 2012 r. stanowiącej odpowiedź na zażalenie wniesione na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej zadośćuczynienia i odszkodowania wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 6,75% za doznaną krzywdę i poniesioną szkodę;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.


title: Sprawa T-372/09: Skarga wniesiona w dniu 21 września 2009 r. — Visti Beheer przeciwko OHIM — Meister (GOLD MEISTER)

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/55

         Skarga wniesiona w dniu 21 września 2009 r. — Visti Beheer przeciwko OHIM — Meister (GOLD MEISTER)
   (Sprawa T-372/09)
   2009/C 282/104
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Visti Beheer BV (Rotterdam, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat A. Herbertz)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Meister + Co. AG (Wollerau, Szwajcaria)

      Żądania strony skarżącej

               —

               zmiana decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 26 czerwca 2009 r. (sprawa R 1465/2008-1) przez uchylenie decyzji Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego wydanej w postępowaniu w sprawie sprzeciwu i dopuszczenie do rejestracji zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 5 243 209 dla spornych towarów;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „GOLD MEISTER” dla towarów i usług z klas 3, 14, 16, 35, 37, 40 i 42 (zgłoszenie nr 5 243 209)

      Właściciel znaku lub oznaczenia,

      na które powołano się w sprzeciwie: Meister + Co. AG

      Znak lub oznaczenie,

      na które powołano się w sprzeciwie: Słowny niemiecki znak towarowy nr 39 534 716 i wspólnotowy znak towarowy nr 2 607 737„MISTER” dla towarów z klasy 14, przy czym sprzeciw dotyczy wyłącznie rejestracji dla towarów należących do tej klasy

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1), ponieważ w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78 s. 1).


title: Sprawa T-630/14: Skarga wniesiona w dniu 20 sierpnia 2014 r. – Primo Valore przeciwko Komisji

text:
               13.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 361/27

         Skarga wniesiona w dniu 20 sierpnia 2014 r. – Primo Valore przeciwko Komisji
   (Sprawa T-630/14)
   2014/C 361/41
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Primo Valore (Rzym, Włochy) (przedstawiciel: M. Moretto, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że Komisja Europejska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na podstawie rozporządzenia nr 999/2001 (1) i rozporządzenia nr 178/2002 (2) oraz naruszyła ogólne zasady niedyskryminacji i proporcjonalności, nie przedkładając pod głosowanie komitetowi regulacyjnemu na podstawie procedury przewidzianej w art. 5a ust. 1–4 decyzji 1999/468/WE propozycji działań mających na celu ponowne zbadanie załącznika V nr 2 do rozporządzenia nr 999/2001, zgodnie z którym określony materiał niebezpieczny pochodzący z państw członkowskich Unii Europejskiej należy usunąć i zniszczyć, nawet jeśli dane państwa członkowskie zostały uznane za państwa o znikomym ryzyku BSE (gąbczastych encefalopatii bydła);

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący obowiązku działania, który ciąży na Komisji na podstawie art. 8 ust. 1 zdanie ostatnie w związku z art. 5 ust. 1 i 3 rozporządzenia nr 999/2001 i z art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 178/2002, a także na podstawie art. 7 ust. 2 zdanie drugie tegoż rozporządzenia oraz art. 23 i 24 rozporządzenia nr 999/2001.

                           —

                           Strona skarżąca podnosi w powyższym względzie, że na podstawie wymienionych powyżej przepisów na Komisji ciąży obowiązek ponownego zbadania czasowego odstępstwa wprowadzonego w Załączniku V nr 2 do rozporządzenia nr 999/2001 i przedstawienia komitetowi regulacyjnemu na podstawie procedury przewidzianej w art. 5o decyzji nr 1999/468/WE propozycji działań mających na celu zmianę wspomnianego Załącznika V. Ma to służyć zapewnieniu poszanowania międzynarodowych norm zdrowotnych przyjętych przez OIE [Międzynarodowy Urząd Chorób Odzwierzęcych], które nie przewidują sporządzenia wykazu określonego materiału niebezpiecznego dla państw takich jak Włochy, które zostały uznane za państwa o znikomym ryzyku, to jest państwa o najniższym ryzyku w międzynarodowej klasyfikacji przyjętej przez OIE.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący obowiązku działania, który ciąży na Komisji na podstawie zasady niedyskryminacji, art. 7 ust. 2 zdanie drugie rozporządzenia nr 178/2002, a także art. 23 i 24 rozporządzenia nr 999/2001.

                           —

                           Strona skarżąca twierdzi w powyższym względzie, że na podstawie zasady i przepisów przytoczonych powyżej, skoro OIE stwierdził w maju 2008 r., w maju 2011 r., w maju 2012 r. i w maju 2013 r., że niektóre państwa członkowskie Unii Europejskiej, w tym Włochy, mogą zostać uznane za państwa o znikomym ryzyku BSE, Komisja była zobowiązana dostosować uregulowanie w świetle tych nowych danych i ponownie zbadać odstępstwo, o którym mowa w Załączniku V nr 2 do rozporządzenia, aby zapewnić poszanowanie zasady niedyskryminacji. Wspomniane odstępstwo przewiduje bowiem z jednej strony różne traktowanie podobnych sytuacji, mianowicie sytuacji producentów z państw Unii i sytuacji producentów z państw trzecich, które zostały uznane za państwa o znikomym ryzyku BSE. Z drugiej strony przewiduje ono takie samo traktowanie różnych sytuacji, mianowicie sytuacji producentów z państw członkowskich Unii, które zostały uznane za państwa o znikomym ryzyku BSE, i sytuacji producentów z państw członkowskich Unii, które nie zostały uznane za takie państwa.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący obowiązku działania, który ciąży na Komisji na podstawie zasady proporcjonalności, art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 178/2002, a także art. 23 i 24 rozporządzenia nr 999/2001.

                           —

                           Strona skarżąca utrzymuje w powyższym względzie, że na podstawie zasady i przepisów przytoczonych powyżej, po tym jak OIE uznał niektóre państwa członkowskie Unii Europejskiej za państwa o znikomym ryzyku BSE, na Komisji ciążył obowiązek dostosowania uregulowania w świetle tych nowych danych i ponownego zbadania odstępstwa, o którym mowa w Załączniku V nr 2 do rozporządzenia, aby zapewnić poszanowanie zasady proporcjonalności. Należy zauważyć między innymi, iż zdaniem strony skarżącej wybór Komisji, by nie badać ponownie odstępstwa przewidzianego w Załączniku V nr 2, nie jest odpowiedni do osiągnięcia celu ochrony zdrowia, na który powołała się ta instytucja.

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 999/2001 z dnia 22 maja 2001 r. ustanawiające zasady dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych przenośnych gąbczastych encefalopatii (Dz.U. L 147, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz.U. L 31, s. 1).


title: Sprawa T-282/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 28 kwietnia 2009 r. — Tailor przeciwko OHIM (Przedstawienie lewej tylniej kieszeni) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego lewą tylnią kieszeń — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej)

text:
               4.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/39

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 28 kwietnia 2009 r. — Tailor przeciwko OHIM (Przedstawienie lewej tylniej kieszeni)
   (Sprawa T-282/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego lewą tylnią kieszeń - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej)
   2009/C 153/75
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Tom Tailor GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci S.O. Gillert, K. Vanden Bossche i F. Schiwek)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Przedmiot sprawy

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 maja 2007 r. (sprawa R 669/2006-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego przedstawiającego lewą tylnią kieszeń jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje oddalona jako oczywiście pozbawiona podstawy prawnej.

               2)

               Tom Tailor GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 235 z 6.10.2007


title: Sprawa C-265/12: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 lipca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Brussel — Belgia) — Citroën Belux NV przeciwko Federatie voor Verzekerings- en Financiële Tussenpersonen (FvF) (Artykuł 56 TFUE — Swoboda świadczenia usług — Dyrektywa 2005/29/WE — Nieuczciwe praktyki handlowe — Ochrona konsumentów — Oferty wiązane obejmujące przynajmniej jedną usługę finansową — Zakaz — Wyjątki)

text:
               7.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/17

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 lipca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Brussel — Belgia) — Citroën Belux NV przeciwko Federatie voor Verzekerings- en Financiële Tussenpersonen (FvF)
   (Sprawa C-265/12) (1)

   (Artykuł 56 TFUE - Swoboda świadczenia usług - Dyrektywa 2005/29/WE - Nieuczciwe praktyki handlowe - Ochrona konsumentów - Oferty wiązane obejmujące przynajmniej jedną usługę finansową - Zakaz - Wyjątki)
   2013/C 260/28
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hof van beroep te Brussel

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Citroën Belux NV

      Strona pozwana: Federatie voor Verzekerings- en Financiële Tussenpersonen (FvF)

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hof van beroep te Brussel — Belgia — Wykładnia art. 56 TFUE i art. 3 ust. 9 dyrektywy 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającej dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („dyrektywy dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych”) (Dz.U. L 149, s. 22) — Uregulowanie krajowe w dziedzinie ochrony konsumentów zakazujące w sposób ogólny, z zastrzeżeniem wyjątków wymienionych w wyczerpujący sposób, wszelkich ofert wiązanych obejmujących co najmniej jedną usługę finansową

      Sentencja

   Artykuł 3 ust. 9 dyrektywy 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającej dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („dyrektywy dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych”) oraz art. 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one przepisowi państwa członkowskiego, takiemu jak przepis sporny w postępowaniu głównym, który przewiduje ogólny zakaz, z zastrzeżeniem przypadków wymienionych w wyczerpujący sposób w ustawie, kierowania do konsumenta ofert wiązanych, których co najmniej jeden z elementów jest usługą finansową.

      (1)  Dz.U. C 258 z 25.8.2012.


title: Sprawa T-239/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 maja 2008 r. — Pathé Distribution przeciwko Agencji Wykonawczej ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego (Klauzula arbitrażowa — Agencja Wykonawcza ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego — Umorzenie postępowania)

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/36

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 maja 2008 r. — Pathé Distribution przeciwko Agencji Wykonawczej ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego
   (Sprawa T-239/07) (1)

   (Klauzula arbitrażowa - Agencja Wykonawcza ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego - Umorzenie postępowania)
   (2008/C 171/67)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Pathé Distribution (Paryż, Francja) (przedstawiciel: P. Deprez, adwokat)

      Strona pozwana: Agencja Wykonawcza ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego (przedstawiciele: H. Monet, pełnomocnik, wspierany przez adwokata J.-L. Fagnarta)
   Przedmiot sprawy
   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Agencji Wykonawczej ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego z dnia 8 maja 2007 r. rozwiązującej umowę 2006-0912-0304DI021001FR1507 oraz żądanie nakazania Agencji Wykonawczej ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego zapłaty na rzecz skarżącej kwoty 9 737 EUR tytułem wykonania tej umowy.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Postępowanie zostaje umorzone.

               2)

               Agencja Wykonawcza ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 211 z 8.9.2007.


title: Sprawa T-470/08: Skarga wniesiona w dniu 23 października 2008 r. — Komisja przeciwko Eurgit i Cirese

text:
               20.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 327/40

         Skarga wniesiona w dniu 23 października 2008 r. — Komisja przeciwko Eurgit i Cirese
   (Sprawa T-470/08)
   (2008/C 327/70)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: adwokat M. Moretto, A. M. Rouchaud-Joët i N. Bambara pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Associazione dei giuristi italiani per le Comunità europee — Eurgit (Rzym, Włochy), Vania Cinese (Rzym, Włochy)
   Żądania strony skarżącej

               —

               nakazanie, stowarzyszeniu Eurgit oraz Vanii Cinese, odpowiedzialnej osobiście i solidarnie, zwrotu kwoty 7 412 EUR tytułem żądania głównego wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości belgijskich odsetek ustawowych liczonych od dnia 11 listopada 2002 r. do dnia zapłaty;

               —

               obciążenie stowarzyszenia Eurgit i Vanii Cinese odpowiedzialnej osobiście i solidarnie, kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarga wniesiona przez Komisje Europejską na podstawie art. 238 WE ma na celu nakazanie stowarzyszeniu Eurgit oraz odpowiedzialnej solidarnie V. Cinese, zwrot kwoty 7 412 EUR, tytułem żądania głównego wraz z odsetkami za zwłokę. Kwota ta jest równowartością zaliczki wypłaconej przez skarżącą stowarzyszeniu Eurgit tytułem wykonania projektu nr 97/GR/098, finansowanego w ramach programu wspierania i wymiany Grotius, adresowanego do przedstawicieli zawodów prawniczych.
   Komisja jest zdania w tym względzie, że na mocy pkt 7 „deklaracji beneficjenta pomocy finansowej” zobowiązuje się on w przypadku, gdy wykaz wydatków nie uzasadnia wykorzystania otrzymanej pomocy finansowej, do zwrotu na żądanie Komisji kwot wypłaconych a nie znajdujących pokrycia w wydatkach.
   Ponieważ stowarzyszenie Eugit nie uzasadniło w wyznaczonym terminie w jaki sposób zostały wykorzystane kwoty wypłacone przez Komisję w postaci zaliczki, nie budzi wątpliwości fakt, że strona pozwana oraz osoba działająca w jej imieniu i na jej rachunek są zobowiązane do zwrotu wypłaconej zaliczki.


title: Sprawa C-60/09: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 1 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale della Campania — Włochy) — Lucio Rubano przeciwko Regione Campania, Comune di Cusano Mutri

text:
               26.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/24

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 1 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale della Campania — Włochy) — Lucio Rubano przeciwko Regione Campania, Comune di Cusano Mutri
   (Sprawa C-60/09) (1)

   2011/C 63/44
   Język postępowania: włoski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 90 z 18.4.2009.


title: Sprawa C-212/08: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 30 czerwca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État — Francja) — Société Zeturf Ltd przeciwko Premier ministre (System wyłączności w zakresie urządzania i prowadzenia zakładów wzajemnych na wyścigi konne poza torami wyścigów konnych — Artykuł 49 WE — Ograniczenie w swobodnym świadczeniu usług — Nadrzędne względy interesu ogólnego — Cele w postaci zwalczania uzależnienia od gier, zwalczania oszustw i przestępstw, jak również przyczyniania się do rozwoju obszarów wiejskich — Proporcjonalność — Środek ograniczający, który powinien mieć na celu ograniczenie sposobności do gry oraz ograniczenie działalności w zakresie gier hazardowych w sposób spójny i systematyczny — Podmiot prowadzący dynamiczną politykę handlową — Umiarkowana polityka reklamowa — Ocena przeszkody w zakresie prowadzenia sprzedaży tradycyjnymi kanałami dystrybucji oraz przez internet)

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/2

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 30 czerwca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État — Francja) — Société Zeturf Ltd przeciwko Premier ministre
   (Sprawa C-212/08) (1)

   (System wyłączności w zakresie urządzania i prowadzenia zakładów wzajemnych na wyścigi konne poza torami wyścigów konnych - Artykuł 49 WE - Ograniczenie w swobodnym świadczeniu usług - Nadrzędne względy interesu ogólnego - Cele w postaci zwalczania uzależnienia od gier, zwalczania oszustw i przestępstw, jak również przyczyniania się do rozwoju obszarów wiejskich - Proporcjonalność - Środek ograniczający, który powinien mieć na celu ograniczenie sposobności do gry oraz ograniczenie działalności w zakresie gier hazardowych w sposób spójny i systematyczny - Podmiot prowadzący dynamiczną politykę handlową - Umiarkowana polityka reklamowa - Ocena przeszkody w zakresie prowadzenia sprzedaży tradycyjnymi kanałami dystrybucji oraz przez internet)
   2011/C 252/02
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Conseil d'État

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Société Zeturf Ltd

      Strona pozwana: Premier ministre

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Conseil d’État — Wykładnia art. 49 i 50 WE — Dopuszczalność systemu polegającego na zastrzeżeniu wyłączności w zakresie zakładów na wyścigi konne poza torami wyścigów konnych na rzecz jednego podmiotu gospodarczego nienastawionego na zysk, lecz prowadzącego dynamiczną politykę handlową — Konieczność brania pod uwagę jedynie zakładów na wyścigi konne on-line lub całego sektora zakładów na wyścigi konne, bez względu na ich postać.

      Sentencja

               1)

               Artykuł 49 WE należy interpretować w ten sposób, że:

                           a)

                           państwo członkowskie zmierzające do zapewnienia szczególnie wysokiego poziomu ochrony konsumentów w branży gier hazardowych może w sposób zasadny uznać, że jedynie nadanie praw wyłącznych jednemu podmiotowi, poddanemu ścisłemu nadzorowi ze strony organów władzy publicznej może pozwolić zapanować nad ryzykiem związanym z branżą gier hazardowych i realizować cel obejmujący przeciwdziałanie zachętom do nadmiernych wydatków związanych z grami oraz zwalczanie uzależnienia od gier w sposób wystarczająco skuteczny;

                           b)

                           zadaniem sądu krajowego jest zweryfikowanie, czy:

                                       —

                                       organy krajowe miały rzeczywiście na celu — według stanu w dacie właściwej dla stanu faktycznego sprawy przed sądem krajowym — zapewnienie szczególnie wysokiego poziomu ochrony, i czy w związku z tym zamierzonym poziomem ochrony ustanowienie monopolu mogło być rzeczywiście uznane za środek niezbędny, a także

                                       —

                                       czy istniejący co do zasady nadzór państwowy nad podmiotem posiadającym prawa wyłączne jest skutecznie realizowany w sposób spójny i systematyczny w celu realizacji celów powierzonych temu podmiotowi;

                           c)

                           aby zapewnić spójność z celami w postaci zwalczania przestępczości oraz ograniczenia sposobności do gry, przepisy krajowe ustanawiające monopol w zakresie gier hazardowych powinny:

                                       —

                                       opierać się na stwierdzeniu, że działalność przestępna i oszukańcza powiązane z grami oraz uzależnienie od gier stanowią problem na terytorium zainteresowanego państwa członkowskiego, a rozwój działalności licencjonowanej i regulowanej może problem ten rozwiązać;

                                       —

                                       pozwalać jedynie na prowadzenie umiarkowanej działalności reklamowej, ściśle ograniczonej do tego, co niezbędne, aby skłonić konsumentów do korzystania z kontrolowanych sieci gier.

               2)

               W celu dokonania oceny ograniczenia swobody świadczenia usług poprzez ustanowienie systemu opartego na wyłączności w zakresie urządzania zakładów na wyścigi konne, zadaniem sądów krajowych jest uwzględnienie ogółu zastępowalnych kanałów dystrybucji tych zakładów, chyba że korzystanie z internetu skutkuje zwiększeniem ryzyka związanego z grami hazardowymi poza ryzyko istniejące w zakresie gier oferowanych za pomocą tradycyjnych środków. W wypadku przepisów krajowych, które stosuje się w ten sam sposób do oferowania zakładów na wyścigi konne w internecie oraz za pomocą tradycyjnych kanałów dystrybucji, należy oceniać ograniczenie swobody świadczenia usług z punktu widzenia ograniczeń dotykających całą zainteresowaną branżę.

      (1)  Dz.U. C 197 z 2.8.2008.


title: Sprawa F-75/10: Skarga wniesiona w dniu 10 września 2010 r. — Scheefer przeciwko Parlamentowi

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/64

         Skarga wniesiona w dniu 10 września 2010 r. — Scheefer przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-75/10)
   ()
   2010/C 301/103
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Séverine Scheefer (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat C. L'Hote-Tissier)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności odmownych decyzji pozwanej dotyczących wydania decyzji z uzasadnieniem w sprawie sytuacji prawnej skarżącej i wreszcie zmiany kwalifikacji umowy członka personelu tymczasowego na zatrudnienie na czas nieokreślony, zgodnie z art. 8 ust. 1 WZIP, oraz naprawienie szkody poniesionej przez skarżącą.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Zawieszenie postępowania w oczekiwaniu na wydanie orzeczenia w sprawie F-105/09 zawisłej przed Sądem do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej;

               —

               w przeciwnym razie, stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 11 lutego 2010 r. i z dnia 10 czerwca 2010 r., na mocy których Parlament odmówił, odsyłając po prostu do swego pisma z dnia 12 października 2009 r., wydania decyzji z uzasadnieniem w sprawie jej sytuacji prawnej i wreszcie odmówił, pomimo dwóch kolejnych przedłużeń, zmiany kwalifikacji umowy członka personelu tymczasowego na umowę na czas nieokreślony;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu z dnia 12 lutego 2009 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu z dnia 12 października 2009 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności kwalifikacji prawnej umowy początkowej oraz daty jej wygaśnięcia ustalonej na 31 marca 2009 r.;

               —

               tym samym, zmiana kwalifikacji zatrudnienia skarżącej na zatrudnienie na czas nieokreślony;

               —

               naprawienie szkody poniesionej przez skarżącą w związku z zachowaniem Parlamentu;

               —

               pomocniczo i gdyby Sąd przyjął niemożliwe rozwiązanie, że pomimo nawiązania zatrudnienia na czas nieokreślony, stosunek pracy ustał — co jest nie do przyjęcia — przyznanie odszkodowania za rozwiązanie umowy z nadużyciem prawa;

               —

               pomocniczo i gdyby Sąd przyjął niemożliwe rozwiązanie, że zmiana kwalifikacji nie jest możliwa — co jest nie do przyjęcia — przyznanie odszkodowania za szkodę poniesioną przez skarżącą w związku z niezgodnym z prawem zachowaniem Parlamentu Europejskiego;

               —

               zastrzeżenie dla strony skarżącej wszelkich innych praw, środków, zarzutów i skarg, a w szczególności zasądzenie od Parlamentu odszkodowania w związku z poniesioną szkodą;

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.


title: Sprawa T-582/10: Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2010 r. — Acron i Dorogobuzh przeciwko Radzie

text:
               19.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/30

         Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2010 r. — Acron i Dorogobuzh przeciwko Radzie
   (Sprawa T-582/10)
   2011/C 55/55
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Acron OAO (Nowogród Wielki, Rosja) i Dorogobuzh OAO (Wierchniednieprowskij, Rosja) (przedstawiciel: adwokat B. Evtimov)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 856/2010 z dnia 27 września 2010 r. (1) w zakresie, w jakim dotyczy to skarżących; i

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W swojej skardze skarżący wnoszą na podstawie art. 263 TFUE o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 856/2010, które zakończyło częściowy przegląd okresowy wszczęty na podstawie wniosku skarżących o zmianę formy środka antydumpingowego poprzez objęcie istniejącym zobowiązaniem powiązanego przedsiębiorstwa handlowego.
   W uzasadnieniu skargi skarżący podnoszą następujące zarzuty:

               Skarżący twierdzą, że instytucje Unii zastosowały błędną pod względem prawnym podstawę, oddalając ich wniosek i kończąc częściowy przegląd okresowy bez zmiany środka.

               W szczególności skarżący podnoszą, że instytucje Unii naruszyły art. 143 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. 1993 L 253, s. 1) i popełniły oczywiste błędy w ocenie, stwierdzając, że powiązane z nimi przedsiębiorstwo handlowe jest powiązane z inną spółką.

               Ponadto skarżący twierdzą, że przy prowadzeniu dochodzenia i w ustaleniach zawartych w rozporządzeniu Rady (UE) nr 856/2010 instytucje naruszyły art. 5 ust. 4 TUE, wymagający poszanowania przez instytucje Unii ustanowionej prawem Unii Europejskiej podstawowej zasady proporcjonalności, i art. 41 Karty praw podstawowych, ustanawiający zasadę dobrej administracji.

      (1)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 856/2010 z dnia 27 września 2010 r. w sprawie zakończenia częściowego przeglądu okresowego wszczętego rozporządzeniem (WE) nr 661/2008 nakładającym ostateczne cło antydumpingowe na przywóz azotanu amonu pochodzącego z Rosji (Dz.U. L 254, s. 5).


title: Sprawa T-305/11: Skarga wniesiona w dniu 8 czerwca 2011 r. — Italmobiliare SpA przeciwko Komisji

text:
               6.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/38

         Skarga wniesiona w dniu 8 czerwca 2011 r. — Italmobiliare SpA przeciwko Komisji
   (Sprawa T-305/11)
   2011/C 232/65
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Italmobiliare SpA (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: M.Siragusa, F. Moretti, L. Nascimbene, G. Rizza i M. Piergiovanni, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości lub w części;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi sześć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy oparty na błędnym oznaczeniu adresata zaskarżonej decyzji, z naruszeniem art. 18 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 z uwagi na fakt, że adresatem wskazanej decyzji jest spółka Italmobiliare, będąca holdingiem wyłącznie finansowym, nieposiadającym ponadto całego kapitału, a nie Italcementi, która pełni rolę holdingu operacyjnego w grupie. Komisja naruszyła również zasady kontradyktoryjności i ochrony uzasadnionych oczekiwań, gdyż wskazała skarżącą jako adresata zaskarżonej decyzji, podczas gdy skarżąca pozostawała całkowicie poza ramami prowadzonego dotychczas dochodzenia. Skarżąca powołuje się wreszcie na naruszenie zasady niedyskryminacji, gdyż spółka Italmobiliare jest jedynym holdingiem wyłącznie finansowym, którego dotyczy postępowanie.

               2)

               Zarzut drugi oparty na naruszeniu art. 18 ust. 1 rozporządzenia nr 1/2003 z uwagi na fakt, że Komisja wszczęła postępowanie dochodzeniowe i przyjęła wiążący akt nie będąc do tego uprawnioną.

               3)

               Zarzut trzeci oparty na naruszeniu zasady proporcjonalności. Po pierwsze, podjęte środki nie są odpowiednie do osiągnięcia zamierzonych celów, gdyż Komisja powołała się na art. 18 rozporządzenia nr 1/2003 w ramach dochodzenia, które nie jest oparte na szczególnych przesłankach i którego przedmiot nie jest określony, w celu uzyskania informacji, które powinna była uzyskać w ramach dochodzenia obejmującego dany sektor gospodarki, zgodnie art. 17 rozporządzenia nr 1/2003. Ponadto, zaskarżona decyzja nie zrównoważyła w odpowiedni sposób potrzeb dochodzenia i szkody wyrządzonej zainteresowanym jednostkom, w zakresie w jakim Komisja nałożyła na skarżącą, bez podania uzasadnienia, nieproporcjonalny i irracjonalny obowiązek uzyskania, opracowania i przekazania informacji.

               4)

               Zarzut czwarty oparty na obowiązku uzasadnienia, który wynika z art. 296 TFUE. Komisja w zaskarżonej decyzji nie podała powodów uzasadniających zastosowanie przez nią szczególnego instrumentu prawnego jakim jest decyzja przyjęta na podstawie art. 18 ust. 3 rozporządzenia nr 1/2003. Brak uzasadnienia zaskarżonego aktu odnosi się również do przedmiotu i celu żądania informacji jak też koniecznego charakteru żądanych informacji dla potrzeb prowadzonego dochodzenia. Naruszenie obowiązku uzasadnienia stanowi naruszenie istotnych wymogów proceduralnych w rozumieniu art. 263 TFUE i narusza prawo skarżącej do obrony.

               5)

               Zarzut piąty dotyczący niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji z uwagi na naruszenie zasady kontradyktoryjności. Kilkudniowy termin przyznany przez Komisję na przedstawienie uwag co do kwestionariusza załączonego do komunikatu z dnia 4 listopada był w oczywisty sposób niewystarczający, aby możliwe było skuteczne skorzystanie z prawa do bycia wysłuchanym. Ponadto, treść komunikatu z dnia 4 listopada różni się w pewnym stopniu od treści zaskarżonej decyzji. Wynika z tego, że Komisja uniemożliwiła skarżącej obronę w odniesieniu do różnych kwestii, które zostały następnie zawarte w ostatecznym akcie. Ponadto Komisja w wielu aspektach pominęła uwagi. Początkowa kontradyktoryjność została następnie zniweczona, wpływając niekorzystnie na możliwą obronę i sytuację skarżącej w postępowaniu.

               6)

               Zarzut szósty oparty na naruszeniu zasady dobrej administracji, które wynika z i) braku koordynacji między różnymi, przekazywanymi kolejno kwestionariuszami, co do których zmieniano numeracje, treść, metody i które były uzupełniane; ii) z istotnego przedłużenia dochodzenia, wykraczającego poza racjonalne granice, a także iii) sposobu prowadzenia przez komisję postępowania.


title: Sprawa C-297/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te Amsterdam (Niderlandy) w dniu 29 lipca 2009 r. — Postępowanie karne przeciwko X

text:
               16.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 11/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te Amsterdam (Niderlandy) w dniu 29 lipca 2009 r. — Postępowanie karne przeciwko X
   (Sprawa C-297/09)
   2010/C 11/20
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Gerechtshof te Amsterdam

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Oskarżony: X

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy stan faktyczny, w którym osoba mająca obywatelstwo Unii i w stosunku do której istnieją poważne powody do podejrzeń, że popełnianie czynów karalnych stanowi główny cel jej pobytu w innym państwie członkowskim Wspólnoty Europejskiej niż państwo, którego jest obywatelem, wchodzi w zakres obowiązywania bądź stosowania traktatu WE, a w szczególności art. 12 WE, art. 18 WE, art. 43 i nast. WE oraz art. 49 i nast. WE?

         W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze w odniesieniu do art. 18 WE:

               2a.

               Czy taki przepis jak art. 67 ust. 2 Wetboek van Strafrecht (niderlandzkiego kodeksu karnego) — w zakresie w jakim umożliwia on tymczasowe aresztowanie osób, które podlegają zakresowi obowiązywania art. 18 WE, jednak mają stałe miejsce zamieszkania lub pobytu w innym państwie członkowskim niż Niderlandy — należy postrzegać jako przeszkodę w wykonywaniu prawa do swobodnego przemieszczania się i pobytu w rozumieniu tego postanowienia?

               2b.

               Czy w razie odpowiedzi twierdzącej przepis ten — w zakresie w jakim w interesie celowościowego dochodzenia, ścigania karnego i wydania ostatecznego wyroku w danej sprawie umożliwia on zastosowanie tymczasowego aresztowania w przypadku obywateli Unii, którzy mają stałe miejsce zamieszkania lub pobytu w innym państwie członkowskim niż Niderlandy — znajduje dopuszczalne uzasadnienie, które opiera się na obiektywnych względach niezależnych od przynależności państwowej zainteresowanych osób i jest proporcjonalne do celu realizowanego zgodnie z prawem przez przepisy prawa krajowego?

         Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze przedstawione zostaje następujące pytanie w odniesieniu do art. 49 i nast. WE:

               3)

               Czy taki przepis jak art. 67 ust. 2 niderlandzkiego Wetboek van Strafrecht — w zakresie w jakim umożliwia on tymczasowe aresztowanie osób, które mają stałe miejsce zamieszkania lub pobytu w innym państwie członkowskim niż Niderlandy — należy postrzegać jako przeszkodę w wykonywaniu swobody świadczenia usług w rozumieniu art. 49 i nast. WE, ponieważ chodzi o dyskryminację ze względu na okoliczność, że podmiot świadczący usługi nie ma stałego miejsca zamieszkania lub pobytu w kraju, w którym świadczone są usługi, lecz w innym państwie członkowskim Wspólnoty Europejskiej?

         W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytania drugie i trzecie:

               4)

               Czy taki przepis jak art. 67 ust. 2 niderlandzkiego Wetboek van Strafrecht — w zakresie w jakim umożliwia on tymczasowe aresztowanie obywateli państwa członkowskiego, którzy mają stałe miejsce zamieszkania lub pobytu w innym państwie członkowskim niż Niderlandy — należy postrzegać jako dyskryminację ze względu na przynależność państwową, która jest zakazana na podstawie art. 12 WE (ogólny zakaz dyskryminacji w zakresie zastosowania traktatu), art. 43 i nast. WE (zakaz dyskryminacji ze względu na przynależność państwową w zakresie swobody przedsiębiorczości) i na podstawie art. 49 i nast. WE (zakaz dyskryminacji ze względu na przynależność państwową w zakresie swobody świadczenia usług)?

         W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytania drugie i trzecie:

               5)

               Czy taki przepis jak art. 67 ust. 2 niderlandzkiego Wetboek van Strafrecht — w zakresie w jakim w interesie celowościowego dochodzenia, ścigania karnego i wydania ostatecznego wyroku w danej sprawie przepis ten umożliwia tymczasowe aresztowanie obywatela państwa członkowskiego, który ma stałe miejsce zamieszkania lub pobytu w innym państwie członkowskim niż Niderlandy — może zostać wydany w sposób prawnie wiążący ze względów porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego w rozumieniu art. 45–48 WE i art. 55 WE?


title: Sprawa T-489/11 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 14 października 2011 r. — Rousse Industry przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Pomoc państwa — Decyzja stwierdzająca niezgodność pomocy z wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie — Wniosek o zawieszenie wykonania — Uchybienie wymogom formalnym — Niedopuszczalność)

text:
               3.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/19

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 14 października 2011 r. — Rousse Industry przeciwko Komisji
   (Sprawa T-489/11 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Pomoc państwa - Decyzja stwierdzająca niezgodność pomocy z wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie - Wniosek o zawieszenie wykonania - Uchybienie wymogom formalnym - Niedopuszczalność)
   2011/C 355/35
   Język postępowania: bułgarski

      Strony

      Strona skarżąca: Rousse Industry (Rousse, Bułgaria) (przedstawiciele: adwokaci A. Angelov i S. Panov)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Urraca Caviedes i D. Stefanov, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Komisji C(2011) 4903 wersja ostateczna z dnia 13 lipca 2011 r. stwierdzającej niezgodność ze wspólnym rynkiem pomocy przyznanej przez Bułgarię na rzecz Rousse Industry w postaci niespłaconych wierzytelności państwa (pomoc państwa C 12/2010 i N 389/2009), w zakresie w jakim decyzja ta nakazuje odzyskanie tej pomocy od skarżącej.

      Sentencja

               1)

               Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa F-36/13: Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2013 r. — ZZ przeciwko EACEA

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/58

         Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2013 r. — ZZ przeciwko EACEA
   (Sprawa F-36/13)
   2013/C 207/99
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat S. Pappas)

      Strona pozwana: Agencja Wykonawcza ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o rozwiązaniu ze skarżącym umowy o pracę na podstawie art. 47 lit. c) warunków zatrudnienia innych pracowników (WZiP)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Agencji z dnia 24 lipca 2012 r.

               —

               w konsekwencji:

                           —

                           przywrócenie skarżącego do pracy ze skutkiem od dnia 25 października 2012 r. oraz zobowiązanie Agencji do wypłaty jego wynagrodzenia ze skutkiem wstecznym;

                           —

                           usunięcie z akt osobowych skarżącego zaskarżonej decyzji, jak również wszystkich dokumentów związanych z niniejszym postępowaniem;

               —

               zasądzenie od Agencji na rzecz strony skarżącej kwoty 10 000 EUR tytułem zadośćuczynienia

               —

               obciążenie Agencji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-137/12: Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               26.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/24

         Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-137/12)
   2012/C 151/37
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Cujo, I. Rogalski i R. Vidal Puig, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2001/853/UE z dnia 29 listopada 2011 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii, Europejskiej konwencji o prawnej ochronie usług opartych lub polegających na dostępie warunkowym (1);

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W ramach zarzutu pierwszego Komisja podnosi, że art. 114 TFUE nie stanowi właściwej podstawy prawnej dla przyjęcia zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżącej decyzja ta powinna bowiem była zostać oparta na art. 207 ust. 4 TFUE, który upoważnia Radę do zawierania umów międzynarodowych w dziedzinie wspólnej polityki handlowej, zdefiniowanej w art. 207 ust. 1 TFUE. Przedmiotowa konwencja nie służy „poprawie funkcjonowania rynku wewnętrznego”, gdyż jej główny cel polega na „ułatwianiu” i „wspieraniu” świadczenia między Unią a innymi państwami europejskimi usług opartych lub polegających na dostępie warunkowym. Konwencja ma bezpośredni i natychmiastowy skutek w odniesieniu do świadczenia usług opartych lub polegających na dostępie warunkowym oraz w zakresie handlu urządzeniami nielegalnymi i usług związanych z tymi urządzeniami. W konsekwencji, zdaniem Komisji, konwencja jest objęta zakresem stosowania wspólnej polityki handlowej.
   W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca podnosi naruszenie wyłącznej kompetencji zewnętrznej Unii (art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 i 2 TFUE) w zakresie, w jakim Rada uznała, że zawarcie konwencji nie leży w wyłącznej kompetencji Unii, podczas gdy konwencja należy do zakresu wspólnej polityki handlowej, lub w każdym razie zawarcie konwencji może naruszyć wspólne zasady lub ich zakres.

      (1)  Dz.U. L 336, s. 1.


title: Sprawa T-258/09: Skarga wniesiona w dniu 6 lipca 2009 r. — i-content Ltd przeciwko OHIM (BETWIN)

text:
               29.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/45

         Skarga wniesiona w dniu 6 lipca 2009 r. — i-content Ltd przeciwko OHIM (BETWIN)
   (Sprawa T-258/09)
   2009/C 205/82
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: i-content Ltd Zweigniederlassung Deutschland (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Nordemann)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 4 maja 2009 r. w sprawie odwołania 1528/2008-4 dotyczącego zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 006849641 — słowny znak towarowy: BETWIN — jak również wcześniejszej decyzji Urzędu (znaki towarowe i wzory) z dnia 10 września 2008 r. dotyczącej zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 006849641 — słowny znak towarowy: BETWIN;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „BETWIN” dla usług należących do klas 35, 38 i 41 (zgłoszenie nr 6849641)

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1), ponieważ zgłoszony znak towarowy wykazuje wymagany minimalny charakter odróżniający i nie istnieje żadna potrzeba zachowania go do powszechnego użytku; naruszenie art. 79 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 wraz z zasadą równego traktowania oraz art. 6 i 14 EKPC; naruszenie art. 49 WE.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz. U. L 78 z dnia 24 marca 2009 r., s. 1)


title: Sprawa C-71/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom (Zjednoczone Królestwo) w dniu 8 lutego 2010 r. — Office of Communications przeciwko The Information Commissioner

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom (Zjednoczone Królestwo) w dniu 8 lutego 2010 r. — Office of Communications przeciwko The Information Commissioner
   (Sprawa C-71/10)
   2010/C 113/31
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   Supreme Court of the United Kingdom

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Office of Communications

      Strona pozwana: The Information Commissioner

      Pytanie prejudycjalne

   Gdy w myśl dyrektywy Rady 2003/4/WE (1) organ władzy publicznej posiada informacje o środowisku, których ujawnienie miałoby negatywny wpływ na odrębne interesy chronione przez więcej niż jeden wyjątek [w tym przypadku interes bezpieczeństwa publicznego chroniony przez art. 4 ust. 2 lit. b) oraz interes praw własności intelektualnej chroniony przez art. 4 ust. 2 lit. e)], jednakże gdyby każdy z tych wyjątków był rozpatrywany oddzielnie, wpływ ten nie byłby wystarczający, aby przeważyć nad publicznym interesem ujawnienia informacji, to czy wówczas dyrektywa wymaga przeprowadzenia dalszego badania obejmującego nakładanie się odrębnych interesów chronionych przez te dwa wyjątki i ich łączne porównanie z publicznym interesem ujawnienia informacji?

      (1)  Dyrektywa 2003/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska i uchylająca dyrektywę Rady 90/313/EWG (Dz.U. L 41, s. 26).


title: Sprawa C-519/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeitsgericht Wuppertal (Niemcy) w dniu 14 grudnia 2009 r. — Dieter May przeciwko AOK Rheinland/Hamburg — Die Gesundheitskasse

text:
               27.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeitsgericht Wuppertal (Niemcy) w dniu 14 grudnia 2009 r. — Dieter May przeciwko AOK Rheinland/Hamburg — Die Gesundheitskasse
   (Sprawa C-519/09)
   2010/C 80/14
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Arbeitsgericht Wuppertal

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Dieter May

      Strona pozwana: AOK Rheinland/Hamburg — Die Gesundheitskasse

      Pytanie prejudycjalne

   Czy pojęcie pracownika w rozumieniu art. 7 ust. 1 i ust. 2 dyrektywy 2003/88/WE (= art. 7 dyrektywy 93/104/WE) […] (1) obejmuje również zatrudnionego na podstawie regulaminu służby (Dienstordnungsangestellter) pracownika podmiotu prawa publicznego, którego autonomiczne przepisy statutowe ustanowione na podstawie upoważnienia ustawy federalnej (§ 351 Reichsversicherungsverordnung) odsyłają w zakresie roszczeń urlopowych pracowników zatrudnionych na podstawie regulaminu służby do przepisów mających zastosowanie do urzędników (tu: § 101 Beamtengesetz für das Land Nordrhein-Westfalen [ustawa prawo urzędnicze w kraju związkowym Nadrenii Północnej-Westfalii] w związku z Verordnung über den Erholungsurlaub der Beamtinnen und Beamten und Richterinnen und Richter im Lande Nordrhein-Westfalen [rozporządzenie w sprawie urlopu wypoczynkowego urzędników i sędziów w kraju związkowym Nadrenii Północnej-Westfalii])?

      (1)  Dyrektywa 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy; Dz.U. L 299, s. 9


title: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 15 lipca 2004 r. w sprawie C-419/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej (Uchybienie zobowiązaniom przez Państwo Członkowskie — Częściowy brak transpozycji — Ciężar dowodowy — Dyrektywa 2001/18/WE)

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/15

      WYROK TRYBUNAŁU

   (czwarta izba)
   z dnia 15 lipca 2004 r.
   w sprawie C-419/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom przez Państwo Członkowskie - Częściowy brak transpozycji - Ciężar dowodowy - Dyrektywa 2001/18/WE)
   (2004/C 228/29)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-419/03, Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: U. Wölker Republice Republice. Simonetti) przeciwko Republice Francuskiej (pełnomocnicy: G. de Bergues i D. Petrausch) w przedmiocie stwierdzenia, że nie przyjmując przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych w celu zastosowania się do dyrektywy 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i uchylającej dyrektywę Rady 90/220/EWG (Dz.U. L 106, str. 1) lub w każdym razie nie podając wspomnianych przepisów do wiadomości Komisji, Republika francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy, Trybunał (czwarta izba), w składzie: J. N. Cunha Rodrigues, prezes izby, N. Colneric i K. Schiemann (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: C. Stix-Hackl, sekretarz: R. Grass, wydał dnia 15 lipca 2004 r. wyrok o następującym rozstrzygnięciu:

               1)

               Nie przyjmując, w przewidzianym terminie, przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych w celu transpozycji do swojego prawa wewnętrznego przepisów dyrektywy 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i uchylającej dyrektywę Rady 90/220/EWG, które różnią się lub wykraczają ponad przepisy dyrektywy Rady 90/220/EWG z dnia 23 kwietnia 1990 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy dyrektywy 2001/18.

               2)

               Skarga zostaje odrzucona w pozostałej części.

               3)

               Każda strona ponosi swoje koszty.

      (1)  Dz.U. C 275 z 15.11.2003.


title: Sprawa C-586/10: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 26 stycznia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht — Niemcy) — Bianca Kücük przeciwko Land Nordrhein-Westfalen (Polityka społeczna — Dyrektywa 1999/70/WE — Klauzula 5 pkt 1 lit. a) porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony — Kolejne umowy o pracę na czas określony — Obiektywne powody mogące uzasadniać ponowne zawieranie takich umów — Przepis krajowy uzasadniający korzystanie z umów o pracę na czas określony w wypadku czasowego zastępstwa — Stałe lub powtarzające się zapotrzebowanie na personel zastępujący — Uwzględnienie wszystkich okoliczności towarzyszących ponownemu zawieraniu kolejnych umów o pracę na czas określony)

text:
               10.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/4

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 26 stycznia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht — Niemcy) — Bianca Kücük przeciwko Land Nordrhein-Westfalen
   (Sprawa C-586/10) (1)

   (Polityka społeczna - Dyrektywa 1999/70/WE - Klauzula 5 pkt 1 lit. a) porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony - Kolejne umowy o pracę na czas określony - Obiektywne powody mogące uzasadniać ponowne zawieranie takich umów - Przepis krajowy uzasadniający korzystanie z umów o pracę na czas określony w wypadku czasowego zastępstwa - Stałe lub powtarzające się zapotrzebowanie na personel zastępujący - Uwzględnienie wszystkich okoliczności towarzyszących ponownemu zawieraniu kolejnych umów o pracę na czas określony)
   2012/C 73/06
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesarbeitsgericht

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Bianca Kücük

      Strona pozwana: Land Nordrhein-Westfalen

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym– Bundesarbeitsgericht — Wykładnia klauzuli 5 pkt 1 porozumienia ramowego UNICE-CEEP-ETUC w sprawie pracy na czas określony, stanowiącego załącznik do dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC (Dz.U. L 175, s. 43) — Uregulowanie krajowe, zgodnie z którym tymczasowe zastępowanie pracownika może stanowić obiektywny powód zawarcia umów o pracę na czas określony — Pojęcie obiektywnego powodu mogącego uzasadnić ponowne zawieranie umów na czas określony

      Sentencja

   Wykładni klauzuli 5 pkt 1 lit. a) porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego w dniu 18 marca 1999 r. i załączonego do dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC, należy dokonywać w ten sposób, że tymczasowe zapotrzebowanie na personel zastępujący, przewidziane w przepisie krajowym, takim jak rozpatrywany w sprawie w postępowaniu przed sądem krajowym, może zasadniczo stanowić obiektywny powód w rozumieniu omawianej klauzuli. Sama okoliczność, że pracodawca jest zobowiązany do korzystania z tymczasowych zastępstw w sposób powtarzalny, a nawet stały, i że tym zastępstwom można byłoby również zaradzić poprzez zatrudnienie pracowników na podstawie umów o pracę na czas nieokreślony nie oznacza braku obiektywnego powodu w rozumieniu klauzuli 5 pkt 1 lit. a) tego porozumienia ramowego ani istnienia nadużycia w rozumieniu tej klauzuli. Jednakże przy ocenie tego, czy ponowne zawieranie umów o pracę lub nawiązywanie stosunków pracy na czas określony jest uzasadnione takim obiektywnym powodem, organy państw członkowskich powinny w ramach swoich kompetencji uwzględnić wszystkie okoliczności sprawy, w tym liczbę i łączny czas trwania umów o pracę lub stosunków pracy na czas określony zawartych w przeszłości z tym samym pracodawcą.

      (1)  Dz.U. C 89 z 19.3.2011.


title: Sprawa T-693/13: Wyrok Sądu z dnia 10 maja 2016 r. – Michalczanka/Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Białorusi — Zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych — Ograniczenia wjazdu na terytorium Unii i przejazdu przez nie — Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie objętych osób — Dziennikarz — Prawo do obrony — Obowiązek uzasadnienia — Błąd w ocenie)

text:
               20.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/12

         Wyrok Sądu z dnia 10 maja 2016 r. – Michalczanka/Rada
   (Sprawa T-693/13) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Białorusi - Zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Ograniczenia wjazdu na terytorium Unii i przejazdu przez nie - Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie objętych osób - Dziennikarz - Prawo do obrony - Obowiązek uzasadnienia - Błąd w ocenie))
   (2016/C 222/13)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Alaksiej Michalczanka (Mińsk, Białoruś) (przedstawiciel: adwokat M. Michalauskas)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.P. Hix i F. Naert, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie oparte na art. 263 TFUE i mające na celu stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2013/534/WPZiB z dnia 29 października 2013 r. zmieniającej decyzję 2012/642/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Białorusi (Dz.U. 2013, L 288, s. 69) i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1054/2013 z dnia 29 października 2013 r. w sprawie wykonania art. 8a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających wobec Białorusi (Dz.U. 2013, L 288, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Wniosek o umorzenie postępowania przedstawiony przez Radę Unii Europejskiej zostaje oddalony.

               2)

               Stwierdza się nieważność w zakresie, w jakim dotyczą Alaksieja Michalczanki:

                           —

                           decyzji Rady 2013/534/WPZiB z dnia 29 października 2013 r. zmieniającej decyzję 2012/642/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Białorusi;

                           —

                           rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1054/2013 z dnia 29 października 2013 r. w sprawie wykonania art. 8a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających wobec Białorusi.

               3)

               Rada pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez A. Michalczankę.

      (1)  Dz.U. C 93 z 29.3.2014.


title: Sprawa C-485/07: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 maja 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep — Niderlandy — Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen przeciwko H. Akdasowi, H. Agartanowi, Z. Akbulutowi, M. Basowi, K. Yüzügüllüerowi, E. Keskinowi, C. Topalogluowi, A. Cubukowi, S. Sariisikowi (Stowarzyszenie EWG-Turcja — Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących — Uchylenie klauzul zamieszkania — Zakres — Dodatek do renty inwalidzkiej wypłacany przez przyjmujące państwo członkowskie w celu zapewnienia beneficjentom minimum egzystencji — Zmiana ustawodawstwa krajowego — Zniesienie tego dodatku w przypadku zamieszkiwania przez beneficjenta poza terytorium danego państwa członkowskiego)

text:
               16.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/3

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 maja 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep — Niderlandy — Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen przeciwko H. Akdasowi, H. Agartanowi, Z. Akbulutowi, M. Basowi, K. Yüzügüllüerowi, E. Keskinowi, C. Topalogluowi, A. Cubukowi, S. Sariisikowi
   (Sprawa C-485/07) (1)

   (Stowarzyszenie EWG-Turcja - Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących - Uchylenie klauzul zamieszkania - Zakres - Dodatek do renty inwalidzkiej wypłacany przez przyjmujące państwo członkowskie w celu zapewnienia beneficjentom minimum egzystencji - Zmiana ustawodawstwa krajowego - Zniesienie tego dodatku w przypadku zamieszkiwania przez beneficjenta poza terytorium danego państwa członkowskiego)
   2011/C 211/04
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Centrale Raad van Beroep

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen

      Strona pozwana: H. Akdas, H. Agartan, Z. Akbulut, M. Bas, K. Yüzügüllüer, E. Keskin, C. Topaloglu, A. Cubuk, S. Sariisik

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Centrale Raad van Beroep — Wykładnia art. 9 układu stowarzyszeniowego, art. 59 protokołu dodatkowego do Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją, podpisanego w Brukseli w dniu 23 listopada 1970 r. i zawartego, zatwierdzonego i ratyfikowanego w imieniu Wspólnoty rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2760/72 z dnia 19 grudnia 1972 r. (Dz.U. L 193, s. 1) oraz art. 6 ust. 1 decyzji Rady Stowarzyszenia nr 3/80 z dnia 19 września 1980 r. o stosowaniu systemów zabezpieczenia społecznego państw członkowskich Wspólnot Europejskich do pracowników tureckich i członków ich rodzin (Dz.U. 1983, C 110, s. 60) — Uregulowanie krajowe przewidujące przyznanie dodatku do świadczenia z tytułu ubezpieczenia na wypadek niezdolności do pracy, służące osiągnięciu poziomu minimum socjalnego — Ograniczenia w przypadku zamieszkiwania poza terytorium Niderlandów — Redukcja świadczeń według dwóch modeli w zależności od miejsca zamieszkania i przynależności państwowej

      Sentencja

               1)

               Artykuł 6 ust. 1 akapit pierwszy decyzji Rady Stowarzyszenia nr 3/80 z dnia 19 września 1980 r. o stosowaniu systemów zabezpieczenia społecznego państw członkowskich Wspólnot Europejskich do prawników tureckich i członków ich rodzin należy interpretować w ten sposób, że ma on skutek bezpośredni, tak że obywatele tureccy, do których ten przepis się stosuje, mogą powołać się na niego bezpośrednio przed sądami krajowymi państw członkowskich, aby spowodować odstąpienie od stosowania norm prawa wewnętrznego, które są z nim sprzeczne.

               2)

               Artykuł 6 ust. 1 akapit pierwszy decyzji nr 3/80 należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach takich jak w postępowaniu przed sądem krajowym stoi on na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, które, tak jak art. 4a Toeslagenwet (ustawy o świadczeniach dodatkowych) z dnia 6 listopada 1986 r., znosi prawo do świadczenia takiego jak dodatek do renty inwalidzkiej, przyznanego na podstawie ustawodawstwa krajowego, względem byłych tureckich pracowników migrujących, gdy powrócili oni do Turcji po tym, jak utracili prawo pobytu w przyjmującym państwie członkowskim z powodu okoliczności, iż stali się niezdolni do pracy w tym państwie członkowskim.

               3)

               Artykuł 9 Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Turcji, podpisanego w dniu 12 września 1963 r. w Ankarze przez Republikę Turcji z jednej strony i przez państwa członkowskie EWG oraz Wspólnotę z drugiej strony, który został zawarty, zatwierdzony i ratyfikowany w imieniu tej ostatniej decyzją Rady 64/732/EWG z dnia 23 grudnia 1963 r., nie ma zastosowania do sytuacji takiej jak w postępowaniu przed sądem krajowym.

      (1)  Dz.U. C 22 z 26.1.2008.


title: Sprawa T-239/13: Skarga wniesiona w dniu 23 kwietnia 2013 r. — Atmeh przeciwko OHIM — Fretier (MONTALE MTL MONTALE Dezign)

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/37

         Skarga wniesiona w dniu 23 kwietnia 2013 r. — Atmeh przeciwko OHIM — Fretier (MONTALE MTL MONTALE Dezign)
   (Sprawa T-239/13)
   2013/C 207/61
   Język skargi: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Ammar Atmeh (Diera-Duba, Zjednoczone Emiraty Arabskie) (przedstawiciel: adwokat A. Berthet)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Sylvie Fretier (Paryż, Francja)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie dopuszczalności niniejszej skargi;

               —

               zmianę decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 14 lutego 2013 r. w sprawach połączonych R 1482/2011-4 i R 1571/2011-4 oraz zawieszenie postępowania o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego MONTALE MTL MONTALE Dezign nr 003 874 807, zgłoszonego w dniu 16 czerwca 2004 r. przez Ammara Atmeha, do czasu wydania ostatecznego rozstrzygnięcia w przedmiocie powództwa o unieważnienie i stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaków towarowych S. Fretier, zawisłego przez Tribunal de Grande Instance de Paris

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: graficzny znak towarowy zawierający elementy słowne „MONTALE MTL MONTALE” Dezign dla towarów i usług z klasy 3 — wspólnotowy znak towarowy nr 3 874 807

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Sylvie Fretier

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: graficzny krajowy znak towarowy zawierający elementy słowne »PIERRE MONTALE MONTALE M« i graficzny krajowy znak towarowy oraz międzynarodowa rejestracja znaku zawierającego elementy słowne „MTL MONTALE” dla towarów z klasy 3

      Decyzja Wydziału Unieważnień: uwzględnienie żądania unieważnienia prawa do znaku

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania wniesionego przez stronę skarżącą oraz stwierdzenie niedopuszczalności odwołania wniesionego przez Sylvie Fretier

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 20 rozporządzenia nr 2868/95 oraz zasady dobrego administrowania wymiarem sprawiedliwości


title: Sprawa T-457/16: Skarga wniesiona w dniu 16 sierpnia 2016 r. – Aldi Einkauf/EUIPO – Schwamm & Cie (Le Coq de France)

text:
               3.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 364/28

      Skarga wniesiona w dniu 16 sierpnia 2016 r. – Aldi Einkauf/EUIPO – Schwamm & Cie (Le Coq de France)
      (Sprawa T-457/16)
      (2016/C 364/31)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Aldi Einkauf GmbH & Co. OHG (Essen, Niemcy) (przedstawiciele: N. Lützenrath, U. Rademacher, C. Fürsen i N. Bertram, Rechtsanwälte)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Schwamm & Cie. (Saarbrücken, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający: Strona skarżąca

         Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Le Coq de France” – zgłoszenie nr 10 882 331

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 czerwca 2016 r. w sprawie R 1786/2015-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-160/12: Skarga wniesiona w dniu 10 kwietnia 2012 r. — Adler Modemärkte przeciwko OHIM — Blufin (MARINE BLEU)

text:
               23.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/16

         Skarga wniesiona w dniu 10 kwietnia 2012 r. — Adler Modemärkte przeciwko OHIM — Blufin (MARINE BLEU)
   (Sprawa T-160/12)
   2012/C 184/29
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Adler Modemärkte AG (Haibach, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J.C. Plate i R. Kaase)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Blufin SpA (Carpi, Włochy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 3 lutego 2012 r. w sprawie R 1955/2010-2;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania odwoławczego.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „MARINE BLEU” dla towarów z klas 18, 24 i 25 — zgłoszenie nr 6 505 952

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Blufin SpA

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Włoskie i wspólnotowe znaki towarowe, jak również włoska i międzynarodowa rejestracja „BLUMARINE” dla towarów z klas 3, 9, 14, 18, 19, 23, 24, 25 i 27

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Częściowe uwzględnienie odwołania, częściowe odrzucenie zgłoszenia i częściowe przekazanie sprawy Wydziałowi Sprzeciwów celem ponownego rozpoznania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009