title: Sprawa C-404/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 17 maja 2011 r. w sprawie T-299/08 Elf Aquitaine przeciwko Komisji, wniesione w dniu 29 lipca 2011 r. przez Elf Aquitaine SA

text:
               8.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 298/15

         Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 17 maja 2011 r. w sprawie T-299/08 Elf Aquitaine przeciwko Komisji, wniesione w dniu 29 lipca 2011 r. przez Elf Aquitaine SA
   (Sprawa C-404/11 P)
   2011/C 298/28
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Elf Aquitaine SA (przedstawiciele: E. Morgan de Rivery i E. Lagathu, avocats)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

                     Tytułem żądania głównego:

                           —

                           uchylenie w całości, na podstawie art. 256 TFUE oraz art. 56 protokołu nr 3 w sprawie statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wyroku Sądu z dnia 17 maja 2011 r. w sprawie T-299/08 Elf Aquitaine przeciwko Komisji;

                           —

                           uwzględnienie żądań przedstawionych w pierwszej instancji;

                           —

                           co za tym idzie, stwierdzenie nieważności art. 1 lit. f), art. 2 lit. c), art. 2 lit. e) oraz art. 3 i 4 decyzji Komisji C(2008) 2626 wersja ostateczna z dnia 11 czerwca 2008 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 81 traktatu WE oraz art. 53 Porozumienia EOG (Sprawa COMP/38.695 — Chloran sodu);

                     tytułem żądania ewentualnego
                  , zmianę, na podstawie art. 261 TFUE, kwoty grzywny wysokości 22 700 000 EUR nałożonej łącznie i solidarnie na spółki Arkema SA i Elf Aquitaine w art. 2 lit. c) decyzji Komisji nr C(2008) 2626 wersja ostateczna z dnia 11 czerwca 2008 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 81 traktatu WE oraz art. 53 Porozumienia EOG (Sprawa COMP/38.695 — Chloran sodu), a także kwoty grzywny wysokości 15 890 000 EUR nałożonej na Elf Aquitaine tytułem odpowiedzialności osobistej w art. 2 lit. e) tej samej decyzji na mocy przysługującego Trybunałowi nieograniczonego prawa orzekania z uwagi na obiektywne uchybienia dotyczące uzasadnienia i argumentacji orzeczenia Sądu z dnia 17 maja 2001 r. w sprawie T-299/08, opisane w sześciu zarzutach niniejszego odwołania;

                     w każdym razie
                  , obciążenie Komisji Europejskiej całością kosztów postępowania, w tym także kosztami poniesionymi przez Elf Aquitaine w postępowaniu przed Sądem.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnosząca odwołanie podnosi na poparcie swego odwołania sześć zarzutów głównych oraz jeden zarzut tytułem ewentualnym.
   W swym pierwszym zarzucie Elf Aquitaine SA podnosi naruszenie przez Sąd art. 5 TUE ze względu na to, że sąd ten miał potwierdzić ważność zasady automatycznego przyjmowania odpowiedzialności spółek dominujących, zastosowanej w niniejszym przypadku przez Komisję, co uzasadnione zostało pojęciem przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 101 TFUE. Takie stanowisko jest zdaniem wnoszącej odwołanie niezgodne z zasadami przypisania kompetencji (część pierwsza zarzutu) i proporcjonalności (część druga zarzutu) lub co najmniej nieproporcjonalne względem tych zasad.
   W swym drugim zarzucie wnosząca odwołanie podnosi w oczywisty jej zdaniem sposób błędną wykładnię prawa krajowego oraz pojęcia przedsiębiorstwa, w ramach której to wykładni Sąd miał przypisać niewłaściwą moc prawną zasadzie niezależności osoby prawnej.
   W swym trzecim zarzucie wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd dobrowolnie zrezygnował z wyciągnięcia wniosków z karnego charakteru sankcji nakładanych w ramach prawa konkurencji oraz z nowych obowiązków wynikających z Karty Praw Podstawowych UE. Jej zdaniem Sąd miał zastosować w błędny i noszący znamiona nadużycia sposób wynikające z prawa Unii pojęcie przedsiębiorstwa wbrew domniemaniu niezależności, które stanowi podstawę krajowego prawa spółek, oraz nie uwzględniając karnego charakteru sankcji nakładanych w ramach prawa konkurencji. Wnosząca odwołanie twierdzi ponadto, że Sąd powinien był z urzędu podnieść zarzut niezgodności z prawem aktualnego systemu postępowania administracyjnego przed Komisją.
   W swym czwartym zarzucie wnosząca odwołanie zarzuca naruszenie prawa do obrony mające wynikać z błędnej wykładni zasad słuszności i równości broni. Sąd miał bowiem jej zdaniem uwzględnić skargę Komisji domagając się przedstawienia niemożliwego dowodu, a także miał popełnić błąd ze względu na to, iż rozstrzygnął, że niezależność spółki zależnej należy oceniać w sposób ogólny na postawie jej związków kapitałowych ze spółką dominującą, podczas gdy zdaniem Elf Aquitaine SA należałoby ją oceniać na podstawie zachowania na danym rynku.
   W swym piątym zarzucie wnosząca odwołanie powołuje się na naruszenie obowiązku uzasadnienia ze względu na to, że Sąd miał jedynie pokrótce stwierdzić oddalenie przez Komisję argumentacji Elf Aquitaine SA nie przedstawiając przy tym żadnej analizy podniesionych przez tą spółkę argumentów (część pierwsza zarzutu). Elf Aquitaine SA zarzuca ponadto Sądowi brak uzasadnienia w odniesieniu do domniemania możliwości przypisania odpowiedzialności (część druga zarzutu) oraz niewystarczający charakter uzasadnienia dotyczącego grzywny nałożonej na nią tytułem odpowiedzialności osobistej (część trzecia zarzutu).
   W swym szóstym zarzucie wnosząca odwołanie podnosi niezgodność z prawem grzywny nałożonej tytułem odpowiedzialności osobistej ze względu na niewłaściwe zastosowanie wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien (część pierwsza zarzutu), nałożenie tej grzywny na podstawie nieistniejącej podstawy prawnej (część druga zarzutu) oraz sprzeczność uzasadnienia zaskarżonego wyroku opartego na pojęciu jednego przedsiębiorstwa z nałożeniem grzywny z tytułu odpowiedzialności osobistej (część trzecia zarzutu).
   W swym siódmym i ostatnim zarzucie (poniesionym tytułem ewentualnym) wnosząca odwołanie twierdzi, że kwota grzywny nałożonej na nią z tytułu odpowiedzialności osobistej w celu odstraszania jest nieproporcjonalna i wymaga zmiany.


title: Sprawa C-146/05: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 27 września 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — Albert Collée, będący ogólnym następcą prawnym Collée KG, przeciwko Finanzamt Limburg an der Lahn (Szósta dyrektywa VAT — Artykuł 28c część A lit. a) akapit pierwszy — Dostawa wewnątrzwspólnotowa — Odmowa zwolnienia — Spóźniony dowód dokonania dostawy)

text:
               8.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/3

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 27 września 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — Albert Collée, będący ogólnym następcą prawnym Collée KG, przeciwko Finanzamt Limburg an der Lahn
   (Sprawa C-146/05) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Artykuł 28c część A lit. a) akapit pierwszy - Dostawa wewnątrzwspólnotowa - Odmowa zwolnienia - Spóźniony dowód dokonania dostawy)
   (2007/C 297/03)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesfinanzhof
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Albert Collée, będący ogólnym następcą prawnym Collée KG

      Strona pozwana: Finanzamt Limburg an der Lahn
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesfinanzhof — Wykładnia art. 28c część A lit. a) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstwa państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, str. 1), w zmienionym brzmieniu — Odmowa zwolnienia od podatku obrotowego wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów — Spóźnione przedstawienie faktury dowodzącej wewnątrzwspólnotowego charakteru transakcji
   Sentencja
   Artykuł 28c cześć A lit. a) akapit pierwszy szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstwa państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej dyrektywą Rady 91/680/EWG z dnia 16 grudnia 1991 r. należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, by organy podatkowe państwa członkowskiego odmawiały zwolnienia od podatku od wartości dodanej dostawy wewnątrzwspólnotowej, która rzeczywiście miała miejsce, jedynie na tej podstawie, że dowód na dokonanie tej dostawy nie został przedstawiony we właściwym czasie.
   Przy badaniu prawa do zwolnienia od podatku od wartości dodanej związanego z tego rodzaju dostawą sąd krajowy powinien uwzględnić okoliczność, że podatnik uprzednio świadomie zataił dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej tylko wówczas, gdy istnieje zagrożenie utraty wpływów podatkowych i jeżeli zagrożenie to nie zostało całkowicie wyeliminowane przez podatnika.

      (1)  Dz.U. C 143 z 11.6.2005.


title: Sprawa T-123/09: Wyrok Sądu z dnia 28 marca 2012 r. — Ryanair przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Pożyczka udzielona przedsiębiorstwu lotniczemu i mogąca zostać zaliczoną w poczet kapitału własnego — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem — Sprzedaż aktywów przedsiębiorstwa lotniczego — Decyzja stwierdzająca brak pomocy po zakończeniu wstępnego etapu badania — Skarga o stwierdzenie nieważności — Legitymacja procesowa — Zainteresowana strona — Dopuszczalność — Poważne trudności — Kompetencje — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/15

         Wyrok Sądu z dnia 28 marca 2012 r. — Ryanair przeciwko Komisji
   (Sprawa T-123/09) (1)

   (Pomoc państwa - Pożyczka udzielona przedsiębiorstwu lotniczemu i mogąca zostać zaliczoną w poczet kapitału własnego - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem - Sprzedaż aktywów przedsiębiorstwa lotniczego - Decyzja stwierdzająca brak pomocy po zakończeniu wstępnego etapu badania - Skarga o stwierdzenie nieważności - Legitymacja procesowa - Zainteresowana strona - Dopuszczalność - Poważne trudności - Kompetencje - Obowiązek uzasadnienia)
   2012/C 138/26
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ryanair Ltd (Dublin, Irlandia) (przedstawiciele: adwokaci E. Vahida i I. G. Metaxas-Maragkidis)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn, D. Grespan i E. Righini, pełnomocnicy)

      Interwenientci popierający stronę pozwaną: Republika Włoska (przdstawiciele: adwokaci G. Palmieri i P. Gentili) oraz Alitalia — Compagnia Aerea Italiana SpA (Fiumicino, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci G. M. Roberti, G. Bellitti, I. Perego)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności części decyzji Komisji 2009/155/WE z dnia 12 listopada 2008 r. w sprawie pożyczki w kwocie 300 mln EUR udzielonej przez Włochy spółce Alitalia C 26/08 (ex NN 31/08) (Dz.U. 2009, L 52, s. 3) oraz żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2008) 6745 wersja ostateczna z dnia 12 listopada 2008 r. mającej za przedmiot pomoc państwa N 510/2008 — Włochy — Sprzedaż aktywów przedsiębiorstwa lotniczego Alitalia.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Ryanair Ltd pokrywa własne koszty, a także koszty poniesione przez Komisję Europejską i przedsiębiorstwo Alitalia — Compagnia Aerea Italiana SpA.

               3)

               Republika Włoska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 141 z 20.6.2009.


title: Sprawa T-100/05: Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2005 r. przez Compagnie d'entreprises C.F.E. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               30.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/41

         Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2005 r. przez Compagnie d'entreprises C.F.E. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-100/05)
   (2005/C 106/82)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 21 lutego 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Compagnie d'entreprises C.F.E. z siedzibą w Brukseli, reprezentowanej przez adwokatów Bernarda Louveaux'a i Joëla van Ypersele przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 7 grudnia 2004 r. przyjmującej, na mocy dyrektywy Rady 92/43/EWG, wykaz terenów atlantyckiego regionu biogeograficznego mających znaczenie dla Wspólnoty (2004/813/CE), opublikowanej w Dzienniku Urzędowym z dnia 29 grudnia 2004 r., w całości lub przynajmniej w zakresie, w którym decyzja ta kwalifikuje własność skarżącej, położoną przy avenue de la Foresterie w Watermael-Boitsfort (Belgia), wpisaną do katastru w sekcji F pod numerami 66Y/2 i 66/s/2 jako teren mający znaczenie dla Wspólnoty,

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   W przedmiotowej sprawie, skarżąca jest właścicielką istotnej części gruntu budowlanego położonego w regionie Bruxelles-Capitale. Na mocy zaskarżonej decyzji grunt ten został zakwalifikowany jako teren mający znaczenie dla Wspólnoty.
   Na uzasadnienie swoich żądań, skarżąca podnosi:

               —

               Naruszenie art. 4, ust. 1 i 2 oraz załącznika III do dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory poprzez wydanie przez Komisję spornej decyzji, mimo że Belgia nie przedstawiła w sposób prawidłowy projektu wykazu terenów mających znaczenie dla Wspólnoty, ponieważ zredagowany on został przez oczywiście niewłaściwy w tym zakresie Institut bruxellois pour la gestion de l'environnement,. W związku z tym, zaskarżony akt prawny jest wadliwy ze względu na naruszenie właściwości.

               —

               Naruszenie art. 4, ust. 2 i 3, art. 20 i 21 powołanej wyżej dyrektywy 92/43/EWG, art. 5 ust. 2 i art. 7 ust. 1 decyzji Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającej warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji, art. 8 regulaminu wewnętrznego Komitetu Siedliskowego, art. 9 regulaminu wewnętrznego wydanego na mocy decyzji 2001/C 38/03, zgodnie z wskazanym art. 7 ust. 1 oraz ogólnych zasad dobrej administracji i „audi alteram partem”. Skarżąca twierdzi w tym zakresie, że nie zwrócono się do Komitetu Siedliskowego o zajęcie stanowiska w ramach zwykłej procedury, lecz w ramach procedury dotyczącej stanowisk pisemnych, pomimo braku takiej konieczności, bez uzasadnienia wyboru tego trybu postępowania i bez umożliwienia Komitetowi Siedliskowemu ustosunkowania się do wszystkich technicznych aspektów sprawy.

               —

               Komisja wydała swą decyzję na podstawie propozycji wykazu, opartej na nieprecyzyjnych lub nieistotnych danych z punktu widzenia kryteriów ustanowionych w załączniku III do dyrektywy 92/43/EWG.


title: Sprawa F-33/08: Skarga wniesiona w dniu 4 marca 2008 r. — V przeciwko Komisji

text:
               21.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 158/26

         Skarga wniesiona w dniu 4 marca 2008 r. — V przeciwko Komisji
   (Sprawa F-33/08)
   (2008/C 158/47)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: V (przedstawiciel: C. Ronzi, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Przedmiot i opis sporu
   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 15 maja 2007 r. informującej stronę skarżącą, iż nie spełniła ona wymogów zdatności fizycznej wymaganej do pełnienia służby w Komisji Europejskiej, usunięcie z akt osobowych niektórych opinii i wniosek o zadośćuczynienie krzywdy i odszkodowanie.
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 15 maja 2007 r. informującej stronę skarżącą, iż nie spełniła ona wymogów zdatności fizycznej wymaganej do pełnienia służby w Komisji Europejskiej;

               —

               o ile to konieczne stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 12 lipca 2007 r. oddalającą zażalenie wniesione przez stronę skarżącą;

               —

               zarządzenie usunięcia z akt osobowych strony skarżącej opinii sporządzonych w dniu 15 września 2006 r., w dniu 21 września 2006 r. oraz w dniu 28 marca 2007 r. i w konsekwencji orzeczenie, że należy się powołać na początkową opinię lekarską z dnia 26 czerwca 2006 r., w której uznano stronę skarżącą za zdolną do pracy;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej odszkodowania na szkodę i zadośćuczynienia za krzywdę określonych tymczasowo ex aequo et bono na kwotę 170 900 EUR (powiększoną o odsetki za opóźnienie, których wysokość winna być określona według stawki Europejskiego Banku centralnego dla głównych operacji refinansowych, powiększonej o dwa punkty, począwszy od dnia 1 sierpnia 2006 r.);

               —

               nakazanie w ramach środków tymczasowych przedłużenia dla skarżącej listy rezerwowej, na której znajduje się jej nazwisko, jeżeli wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej zapaść miałby po lutym 2009 r. (dzień końca ważności listy rezerwowej);

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.


title: Sprawa T-654/15: Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2015 r. – České centrum pro investigativní žurnalistiku/Parlament

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/67

         Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2015 r. – České centrum pro investigativní žurnalistiku/Parlament
   (Sprawa T-654/15)
   (2016/C 048/75)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: České centrum pro investigativní žurnalistiku o.p.s. (Praga, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat N. Pirc Musar)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji A(2015)8681 C Parlamentu Europejskiego z dnia 14 września 2015 r., w której oddalono wniosek potwierdzający strony skarżącej o udzielenie dostępu do niektórych dokumentów dotyczących informacji o kosztach podróży, dietach, dodatkach na ogólne wydatki i o wydatkach na personel członków Parlamentu Europejskiego;

               —

               obciążenie Parlamentu kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą zgodnie z art. 134 i 140 regulaminu postępowania przed Sądem, w tym kosztami poniesionymi przez wszelkich interwenientów.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 1049/2001 (1) w związku z art. 8 lit. b) rozporządzenia 45/2001 (2), ponieważ żądane dane osobowe nie są chronione na podstawie prawa Unii;

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 1049/2001 w związku z art. 8 lit. b) rozporządzenia 45/2001, ponieważ odmówiono dostępu do żądanych informacji, mimo że przesłanki ujawnienia były spełnione;

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia określonego w art. 2 i 4 rozporządzenia 1049/2001 w związku z art. 6 ust. 3 rozporządzenia 1049/2001 ogólnego obowiązku rozpatrzenia każdego indywidualnego dokumentu;

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 4 ust. 6 rozporządzenia 1049/2001, ponieważ odmowa udzielenia częściowego dostępu do żądanych dokumentów jest bezzasadna;

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia obowiązku przedstawienia uzasadnienia wskazanego w art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1 rozporządzenia 1049/2001, ponieważ Parlament nie udzielił odpowiedzi na wszystkie argumenty strony skarżącej.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001 L 145, s. 43).

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. 2001 L 8, s. 1).


title: Sprawa T-491/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 11 września 2008 r. w sprawie F-51/07 Bui Van przeciwko Komisji, wniesione w dniu 17 listopada 2008 r. przez Philippe'a Bui Van

text:
               7.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/39

         Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 11 września 2008 r. w sprawie F-51/07 Bui Van przeciwko Komisji, wniesione w dniu 17 listopada 2008 r. przez Philippe'a Bui Van
   (Sprawa T-491/08 P)
   (2009/C 32/76)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Philippe Bui Van (Hettange-Grande, Francja) (przedstawiciel: adwokat P. Nelissen Grade)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               stwierdzenie, że skarga jest dopuszczalna i zasadna;

               —

               uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) dnia 11 września 2008 r. w sprawie F-51/07;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 5 marca 2007 r. oddalającej zażalenie wnoszącego odwołanie;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji dyrektora generalnego CCR z dnia 4 października 2006 r. w zakresie, w jakim zmienia zaszeregowanie wnoszącego odwołanie na grupę AST 3, stopień 2, podczas gdy ten był początkowo zaszeregowany do grupy AST 4, stopień 2;

               —

               potwierdzenie decyzji z dnia 28 czerwca 2006 r. powołującej wnoszącego odwołanie do grupy zaszeregowania AST 4, stopień 2;

               —

               wskazanie organowi powołującemu skutków stwierdzenia nieważności zaskarżonych decyzji, a w szczególności zaszeregowania do grupy AST 4, stopień 2, jak również powołania ze skutkiem wstecznym do grupy AST 4, stopień 2, od dnia podjęcia służby;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszym odwołaniu wnoszący odwołanie żąda uchylenia wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej (SSP) z dnia 11 września 2008 r. w sprawie F-51/07 Bui Van przeciwko Komisji, na mocy którego SSP zasądził od strony pozwanej na rzecz wnoszącego odwołanie kwotę 1 500 EUR tytułem odszkodowania i oddalił w pozostałym zakresie skargę mającą za przedmiot stwierdzenie nieważności decyzji o zmianie zaszeregowania skarżącego do grupy AST 3, podczas gdy ten wcześniej został zaszeregowany do grupy AST 4.
   W uzasadnieniu swojego odwołania wnoszący odwołanie podnosi trzy zarzuty.
   Po pierwsze, zaskarżony wyrok powinien zostać uchylony, zdaniem wnoszącego odwołanie, z tego powodu, że pomimo tego, że przyznano w nim, że Komisja naruszyła prawo wnoszącego odwołanie do obrony, to stwierdzono, że okoliczność, iż wnoszący odwołanie nie został przesłuchany nie ma wpływu na zgodność z prawem zaskarżonej decyzji Komisji.
   Po drugie, w związku z podniesionym w pierwszej instancji zarzutem wnoszącego odwołanie dotyczącym oczywistego błędu w ocenie i naruszenia zasad bezpieczeństwa prawnego oraz ochrony uzasadnionych oczekiwań, SSP niesłusznie, zdaniem wnoszącego odwołanie, potwierdził decyzję administracyjną z dnia 4 października 2006 r. obniżającą zaszeregowanie wnoszącego odwołanie z grupy AST 4 do grupy AST 3, uznając błędnie, że podnoszone uzasadnione oczekiwania w akcie powołania do grupy AST 4 nie powinny były mieć miejsca, ponieważ wnoszący odwołanie powinien był wiedzieć, z uwagi na notkę na dole strony znajdującą się w ogłoszeniu o konkursie, że jego powołanie do grupy AST 4 było niezgodne z prawem, i że nowy Regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich, obowiązujący po ogłoszeniu o konkursie, stał temu na przeszkodzie. Wnoszący odwołanie utrzymuje, że wspomniana notka na dole strony nie mogła zmienić przepisów regulaminu obowiązujących w chwili publikacji ogłoszenia o konkursie.
   Po trzecie, SSP błędnie odrzucił zarzut naruszenia zasady równości traktowania, podczas gdy organ powołujący obniżył zaszeregowanie wnoszącego odwołanie do grupy AST 3, lecz uwzględnił zażalenia wniesione przez trzech innych urzędników znajdujących się zasadniczo w takiej samej sytuacji jak wnoszący odwołanie.


title: Sprawa T-324/10: Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2010 r. — Van Parys przeciwko Komisji

text:
               9.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/26

         Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2010 r. — Van Parys przeciwko Komisji
   (Sprawa T-324/10)
   ()
   2010/C 274/41
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Léon Van Parys NV (Antwerpia, Belgia) (przedstawiciele: P. Vlaemminck i A. Hubert, advocaten)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 6 maja 2010 r. o sygn. akt REC 07/07, w której uznano za zasadne retrospektywne zaksięgowanie należności celnych przywozowych oraz stwierdzono, że w danym stanie faktycznym umorzenie należności celnych jest uzasadnione w odniesieniu do jednego dłużnika, lecz nie jest ono uzasadnione w odniesienie do innego dłużnika;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W okresie od dnia 22 czerwca 1998 r. do dnia 8 listopada 1999 r. skarżąca spółka oraz jej agent celny mieli przedstawić fałszywe hiszpańskie zaświadczenia AGRIM organom celnym w Antwerpii w celu dokonania przywozu bananów pochodzących z Ekwadoru. W konsekwencji, przywóz ten miał zostać niesłusznie objęty preferencyjną stawką celną.
   Strona skarżąca uzyskała rzekomo fałszywe zaświadczenia hiszpańskie, ze względu na które dokonano retrospektywnego zaksięgowania należności celnych przywozowych, od swego portugalskiego pośrednika, z którym, jako swoim przedstawicielem podatkowym, spółka zależna spółki skarżącej współpracowała od wielu lat w celu nabywania hiszpańskich i portugalskich pozwoleń przywozowych.
   Belgijskie organa celno-akcyzowe złożyły do Komisji Europejskiej wniosek o retrospektywne zaksięgowanie należności celnych przywozowych lub o umorzenie należności celnych. Gdy chodzi o przywóz dokonany w roku 1999, Komisja wydała decyzję odmowną, która została zaskarżona przez skarżącą za pomocą niniejszej skargi.
   Skarżąca podnosi sześć zarzutów na poparcie swej skargi.
   Po pierwsze, skarżąca powołuje się na naruszenie art. 239 wspólnotowego kodeksu celnego (zwanego dalej „w.k.c.”), przepisów rozporządzenia (EWG) nr 1442/93 oraz rozporządzenia (EWG) nr 2362/98, a także uznanych praktyk handlowych, opisanych przez Światową Organizację Handlu. Komisja, zdaniem skarżącej, naruszyła te przepisy, które zezwalają na nabywanie pozwoleń przywozowych w ramach sposobu prowadzenia działalności gospodarczej stosowanym przez skarżącą, a także błędnie uznała, że skarżąca dopuściła się niedbalstwa.
   Po drugie, skarżąca powołuje się na naruszenie art. 239 w.k.c. oraz zasady proporcjonalności. Komisja zdecydowała, że stwierdzone fałszewstwa hiszpańskich świadectw przywozowych wykraczają poza zwyczajne ryzyko handlowe i powinny zostać uznane za sytuację szczególną. Niemniej jednak, skarżąca nie zgadza się ze stwierdzeniem, wedle którego nie działała ona jak staranny kupiec, wobec czego przesłanki określone w art. 239 w.k.c. nie zostały spełnione.
   Po trzecie, Komisja, zdaniem skarżącej, naruszyła art. 239 w.k.c., art. 211 traktatu WE, zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwać tudzież ogólną zasadę prawa patere legem quam ipse fecisti (przestrzegaj ustawy, którą sam ustanowiłeś). Skarżąca twierdzi, że Komisja wymaga od niej dużo wyższej staranności, niż wymagana przez przepisy prawa i która jest zwyczajowo przyjęta w obszarze działalności gospodarczej w którym działa skarżąca, podczas gdy ani Komisja, ani organy hiszpańskie nie przestrzegały obowiązków, które ciążą na nich z mocy prawa.
   Po czwarte, skarżąca powołuje się na naruszenie art. 239 w.k.c. oraz zasady równego traktowania w ten sposób, że Komisja niesłusznie potraktowała w odmienny sposób przywozy dokonane w roku 1998 w porównaniu z przywozami dokonanymi w roku 1999.
   Po piąte, skarżąca powołuje się na naruszenie art. 220 ust. 2 lit. b) w.k.c. Jej zdaniem, niemożliwe jest stwierdzenie ponad wszelką wątpliwość braku błędu po stronie hiszpańskich organów celnych w rozumieniu art. 220 ust. 2 lit. b) w.k.c.
   Po szóste, skarżąca powołuje się na naruszenie istotnych wymogów proceduralnych, a w szczególności przysługującego jej prawa do obrony.


title: Sprawa T-570/08 RENV: Wyrok Sądu z dnia 12 listopada 2013 r. — Deutsche Post przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Usługi pocztowe — Decyzja nakazująca udzielenie informacji — Odpowiedni charakter terminu — Obowiązek uzasadnienia — Znaczenie żądanych informacji)

text:
               21.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 377/11

         Wyrok Sądu z dnia 12 listopada 2013 r. — Deutsche Post przeciwko Komisji
   (Sprawa T-570/08 RENV) (1)

   (Pomoc państwa - Usługi pocztowe - Decyzja nakazująca udzielenie informacji - Odpowiedni charakter terminu - Obowiązek uzasadnienia - Znaczenie żądanych informacji)
   2013/C 377/24
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Deutsche Post AG (Bonn, Niemcy) (przedstawiciele: J. Sedemund, T. Lübbig i M. Klasse, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Martenczuk i T. Maxian Rusche, pełnomocnicy).

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 30 października 2008 r. nakazującej udzielenie informacji w postępowaniu dotyczącym pomocy państwa przyznanej na rzecz Deutsche Post AG (C 36/07 (ex NN 25/07)).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Deutsche Post AG zostaje obciążona kosztami postepowania.

      (1)  Dz.U. C 55 z 7.3.2009.


title: Sprawa T-133/09: Wyrok Sądu z dnia 28 czerwca 2012 r. — I Marchi Italiani i Basile przeciwko OHIM — Osra (B. Antonio Basile 1952) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Graficzny wspólnotowy znak towarowy B. Antonio Basile 1952 — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy BASILE — Względna podstawa odmowy rejestracji — Utrata roszczenia w wyniku tolerowania — Artykuł 53 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 54 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009) — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009))

text:
               11.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/14

         Wyrok Sądu z dnia 28 czerwca 2012 r. — I Marchi Italiani i Basile przeciwko OHIM — Osra (B. Antonio Basile 1952)
   (Sprawa T-133/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny wspólnotowy znak towarowy B. Antonio Basile 1952 - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy BASILE - Względna podstawa odmowy rejestracji - Utrata roszczenia w wyniku tolerowania - Artykuł 53 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 54 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009) - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009))
   2012/C 243/25
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: I Marchi Italiani Srl (Neapol, Włochy) oraz Antonio Basile (Giugliano in Campania, Włochy) (przedstawiciele: G. Militerni, L. Militerni oraz F. Gimmelli, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo A. Sempio, następnie P. Bullock, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Osra SA (Rovereta, San Marino) (przedstawiciele: A. Masetti Zannini de Concina, R. Cartella oraz G. Petrocchi, adwokaci)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 9 stycznia 2009 r. (sprawa R 502/2008-2) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku pomiędzy Osra SA a I Marchi Italiani Srl.

      Sentencja

               1)

               W sprawie T-133/09 nazwa drugiego ze skarżących, Antonio Basile, zostaje wykreślona z listy stron skarżących.

               2)

               Skarga zostaje oddalona.

               3)

               I Marchi Italiani Srl zostaje obciążona kosztami postępowania, z wyjątkiem kosztów cofającego skargę

               4)

               Antonio Basile pokrywa własne koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 141 z 20.6.2009


title: Sprawa C-178/11: Skarga wniesiona w dniu 14 kwietnia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Malty

text:
               18.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/12

         Skarga wniesiona w dniu 14 kwietnia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Malty
   (Sprawa C-178/11)
   2011/C 179/23
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Alcover San Pedro, K. Mifsud-Bonnici, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Malty

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie sporządzając strategicznych map hałasu dotyczących głównych dróg i aglomeracji wskazanych przez Maltę w sprawozdaniu sporządzonym zgodnie z art. 7 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2002/49/WE (1) oraz nie udostępniając ich społeczeństwu i nie rozpowszechniając ich, a także nie przekazując Komisji danych ze strategicznych map hałasu, Malta uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 7 ust. 1 akapit drugi, art. 9 ust. 1 art. 10 ust. 2 dyrektywy 2002/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 czerwca 2002 r. odnoszącej się do oceny i zarządzania poziomem hałasu w środowisku oraz

               —

               obciążenie Republiki Malty kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zgodnie ze sprawozdaniem złożonym przez Maltę w 2006 r. na podstawie art. 7 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2002/49/WE, znajduje ona zastosowanie do jednej aglomeracji i 43 głównych dróg znajdujących się na terytorium Malty. Wynika stąd, że strategiczne mapy hałasu dotyczące wspomnianej aglomeracji, jak również głównych dróg winny były zostać sporządzone do dnia 30 czerwca 2007 r. oraz zostać udostępnione społeczeństwu i rozpowszechnione. Ponadto dane ze strategicznych map hałasu oraz streszczenia lokalnych planów działania winny były zostać przekazane Komisji do dnia 30 grudnia 2007 r.
   Do dnia dzisiejszego, skutkiem wewnętrznych przeszkód dotyczących krajowych postępowań przetargowych, Malta nie spełniła swych zobowiązań w zakresie sporządzenia strategicznych map hałasu dla wspomnianej aglomeracji i głównych dróg, nie udostępniła tych map społeczeństwu oraz nie przekazała odpowiednich danych Komisji.

      (1)  Dyrektywa 2002/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 czerwca 2002 r. odnosząca się do oceny i zarządzania poziomem hałasu w środowisku Dz.U. L 189, s. 12


title: Sprawa T-312/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 października 2008 r. — Di Bucci przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Skarga o odszkodowanie — Służba publiczna — Awans — Przyznanie punktów pierwszeństwa)

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/24

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 października 2008 r. — Di Bucci przeciwko Komisji
   (Sprawa T-312/04) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Skarga o odszkodowanie - Służba publiczna - Awans - Przyznanie punktów pierwszeństwa)
   (2008/C 313/43)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Vittorio Di Bucci (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: początkowo M. van der Woude i V. Landes a następnie M. van der Woude)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: początkowo H. Tserepa-Lacombe i V. Joris a następnie V. Joris i G. Berscheid, pełnomocnicy, wspierani przez D. Waelbroecka, adwokata)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności:

               —

               decyzji dyrektora generalnego służby prawnej Komisji przyznającej skarżącemu tylko jeden punkt pierwszeństwa dyrekcji generalnej w postępowaniu w sprawie awansu za 2003 r. doręczonej skarżącemu w dniu 2 lipca 2003 r. i utrzymanej w mocy decyzją organu powołującego doręczoną w dniu 16 grudnia 2003;

               —

               decyzji organu powołującego nieprzyznającej skarżącemu żadnego punktu specjalnego pierwszeństwa za dodatkowe obowiązki w interesie instytucji w ramach postępowania w sprawie awansu za 2003 r.;

               —

               następujących decyzji: decyzji organu powołującego przyznającej skarżącemu w sumie 20 punktów w ramach postępowania w sprawie awansu za 2003 r.; listy zasług urzędników grupy zaszeregowania A5 w postępowaniu w sprawie awansu za 2003 r. opublikowanej w biuletynie Informations administratives nr 69-2003 z dnia 13 listopada 2003 r.; listy urzędników awansowanych do grupy zaszeregowania A4 w postępowaniu w sprawie awansu za 2003 r. opublikowanej w biuletynie Informations administratives nr 73-2003 z dnia 27 listopada 2003 r.; w każdym razie, decyzji odmawiającej wpisania nazwiska skarżącego na te listy;

               —

               ile zachodzi taka potrzeba, decyzji organu powołującego z dnia 15 czerwca 2004 r. oddalającej zażalenie wniesione przez skarżącego w dniu 12 lutego 2004 r.;

               —

               decyzji z dnia 11 kwietnia 2007 r. doręczonej w dniu 16 kwietnia 2007 r., w której organ powołujący postanowił przyznać skarżącemu tylko jeden dodatkowy punkt pierwszeństwa w postępowaniu w sprawie awansu za 2003 r. na dwa w sumie punkty pierwszeństwa i razem 21 punktów;

         i żądanie uznania za nieistniejące wszystkich decyzji wydanych w ramach postępowania w sprawie awansu za 2003 r. zaskarżonych w niniejszej skardze, które nie zostały zastąpione w 2007 r., a w szczególności listy zasług urzędników grupy zaszeregowania A5 w postępowaniu w sprawie awansu za 2003 r. opublikowanej w biuletynie Informations administratives nr 69-2003 z dnia 13 listopada 2003 r. i listy urzędników awansowanych do grupy zaszeregowania A4 w postępowaniu w sprawie awansu za 2003 r. opublikowanej w biuletynie Informations administratives nr 73-2003 z dnia 27 listopada 2003 r. a także żądanie 5 tys. EUR odszkodowania.
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji ustalajacych sumę punktów awansu skarżącego na 21 i odmawiających wpisania skarżącego na listę urzędników awansowanych do grupy zaszeregowania A4 w postępowaniu w sprawie awansu za 2003 r.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 262 z 23.10.2004.


title: Sprawa T-364/10: Skarga wniesiona w dniu 2 września 2010 r. — Duravit i in. przeciwko Komisji

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/59

      Skarga wniesiona w dniu 2 września 2010 r. — Duravit i in. przeciwko Komisji
      (Sprawa T-364/10)
      ()
      (2010/C 288/108)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Duravit AG (Hornberg, Niemcy); Duravit SA (Bischwiller, Francja); Duravit BeLux BVBA (Overijse, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci R. Bechtold, U. Soltész i C. von Köckritz)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  Stwierdzenie — na podstawie art. 263 ust. 4 TFUE — nieważności art. 1 ust. 1, art. 2 i art. 3 decyzji Komisji Europejskiej C(2010) 4185 wersja ostateczna z dnia 23 czerwca 2010 r. w sprawie COMP/39092 — Wyposażenie łazienek i armatura sanitarna, w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy skarżących;

                  —

                  posiłkowo, obniżenie kwoty grzywny nałożonej na skarżące w art. 2 ust. 9 decyzji;

                  —

                  obciążenie Komisji, na podstawie art. 87 § 2 regulaminu postępowania przed Sądem, kosztami postępowania poniesionymi przez skarżące.

         Zarzuty i główne argumenty

      Skarżące wnoszą o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2010) 4185 wersja ostateczna z dnia 23 czerwca 2010 r. w sprawie COMP/39092 — Wyposażenie łazienek i armatura sanitarna. W zaskarżonej decyzji na skarżące i inne przedsiębiorstwa nałożono grzywny za naruszenie art. 101 TFUE oraz art. 53 porozumienia EOG. Według Komisji skarżące uczestniczyły w ciągłym porozumieniu lub uzgodnionych praktykach w sektorze armatury łazienkowej w Belgii, Niemczech, Francji, we Włoszech, w Niderlandach oraz Austrii.
      W uzasadnieniu skargi skarżące podnoszą dziewięć zarzutów:

                  W ramach zarzutu pierwszego skarżące podnoszą, że strona pozwana nie przedstawiła wystarczających dowodów ich uczestnictwa w porozumieniach cenowych bądź innych praktykach wymierzonych przeciwko konkurencji. Komisja zlekceważyła w prowadzonym przez siebie postępowaniu spoczywający na niej ciężar dowodowy i wymogi dotyczące udowodnienia naruszenia art. 101 TFUE oraz nałożyła na skarżące nadmierne zobowiązania do przedstawiania argumentów i dowodów.

                  W ramach zarzutu drugiego skarżące twierdzą, że Komisja obciążyła ich odpowiedzialnością za całość naruszenia dotyczącego różnych produktów, na podstawie ich uczestnictwa w rzekomych „spotkaniach kartelowych” głównej niemieckiej organizacji zrzeszającej producentów różnych produktów w rozpatrywanym sektorze, nie wykazawszy, że skarżące uczestniczyły w rozmowach dotyczących tych produktów. W tym względzie skarżące podnoszą, że Komisja błędnie i przedwcześnie uznała rozmowy prowadzone w ramach głównej niemieckiej organizacji producentów za zamierzone ograniczanie konkurencji, bez uwzględnienia konkretnego kontekstu gospodarczego i prawnego tych rozmów.

                  W zarzucie trzecim skarżące podnoszą dalej, że Komisja nie udowodniła żadnego naruszenia konkurencji na niemieckim rynku ceramiki sanitarnej. Skarżące utrzymują w tym względzie, że Komisja błędnie pod względem prawnym uznała rozmowy prowadzone w ramach niemieckiego zrzeszenia producentów ceramiki za uzgodnienia cenowe oraz zamierzone ograniczanie konkurencji, a także naruszyła prawo skarżących do sprawiedliwego i bezstronnego postępowania poprzez wyciągnięcie niedopuszczalnych wniosków obciążających z oczywiście pozbawionych znaczenia materiałów dowodowych.

                  W ramach zarzutu czwartego skarżące podnoszą, że nie uczestniczyły w porozumieniu cenowym we Francji i Belgii. W ocenie skarżących Komisja bezprawnie uznała rozmowy prowadzone w ramach belgijskiego i francuskiego zrzeszenia producentów ceramiki za porozumienie cenowe, a także błędnie oceniła czas trwania zarzucanego naruszenia, wobec czego błędnie zastosowała art. 101 TFUE.

                  Jako zarzut piąty, skarżące prezentują twierdzenie, że Komisja błędnie uznała działania podejmowane na rynku armatury, kabin prysznicowych i ceramiki za jednolite i ciągłe naruszenie, wobec czego błędnie zastosowała art. 101 TFUE. Skarżące podnoszą w tym kontekście, że nie zostały spełnione wypracowane w orzecznictwie kryteria, na podstawie których naruszenie można uznać za jednolite i ciągłe.

                  W zarzucie szóstym skarżące utrzymują, że ze względu na nadmierny czas trwania postępowania oraz całkowitą wymianę personelu Komisji uczestniczącego w procedurze decyzyjnej po przeprowadzeniu przesłuchania ustnego Komisja istotnie naruszyła ich prawo do obrony oraz prawo do przesłuchania ustnego wynikające z art. 12 i 14 rozporządzenia (WE) nr 773/2004 (1).

                  W ramach zarzutu siódmego skarżące podnoszą, że Komisja postąpiła błędnie, dokonując obliczenia grzywien na podstawie wytycznych w sprawie grzywien, (2) ponieważ począwszy od wejścia w życie traktatu lizbońskiego wytyczne te są nieważne, jako że pozostają w sprzeczności z art. 290 ust. 1 TFUE oraz art. 25 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

                  W zarzucie ósmym skarżące podnoszą, że dokonane przez Komisję obliczenie wysokości grzywien jest błędne, gdyż przy ustalaniu kwot podstawowych instytucja ta nie wzięła pod uwagę znikomej wagi przyczynienia się skarżących do zaistnienia naruszenia, ale oceniła wagę naruszenia w odniesieniu do wszystkich uczestniczących w nim przedsiębiorstw w jednakowy sposób. Zdaniem skarżących oznacza to, że Komisja naruszyła zasadę odpowiedzialności osobistej.

                  Wreszcie w ramach zarzutu dziewiątego skarżące podnoszą, że poziom wymierzonych grzywien narusza zasadę proporcjonalności i równego traktowania, gdyż skarżące nie uczestniczyły w najcięższych naruszeniach prawa konkurencji.

         (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 773/2004 z dnia 7 kwietnia 2004 r. odnoszące się do prowadzenia przez Komisję postępowań zgodnie z art. 81 [WE] i art. 82 [WE] (Dz.U. L 123, s. 18).

         (2)  Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia 1/2003 (Dz.U. 2006, C 210, s. 2).


title: Sprawa C-242/11 P: Postanowienie Trybunału z dnia 16 maja 2013 r. — Caixa Geral de Depósitos, SA przeciwko Komisji Europejskiej, Republice Portugalskiej (Odwołanie — Artykuły 149 i 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego (EFRR) — Dotacja globalna na pomoc w zakresie inwestycji lokalnych w Portugalii — Zmniejszenie pomocy finansowej — Umorzenie postępowania — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/39

         Postanowienie Trybunału z dnia 16 maja 2013 r. — Caixa Geral de Depósitos, SA przeciwko Komisji Europejskiej, Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-242/11 P) (1)

   (Odwołanie - Artykuły 149 i 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego (EFRR) - Dotacja globalna na pomoc w zakresie inwestycji lokalnych w Portugalii - Zmniejszenie pomocy finansowej - Umorzenie postępowania - Oczywista niedopuszczalność)
   2013/C 225/67
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Caixa Geral de Depósitos, SA (przedstawiciel: N. Ruiz, advogado)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejskiej (przedstawiciele: A. Steiblytė, L. Flynn i P. Guerra e Andrade, pełnomocnicy), Republika Portugalska (przedstawiciel: L. Inez Fernandes, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (ósmej izby) wydanego w dniu 3 marca 2011 r. w sprawie T-401/07 Caixa Geral de Depósitos przeciwko Komisji, którym Sąd odrzucił jako niedopuszczalną skargę o stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji C(2007) 3772 z dnia 31 lipca 2007 r. w sprawie zmniejszenia pomocy finansowej Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) dotyczącej dotacji globalnej na pomoc w zakresie inwestycji lokalnych w Portugalii na podstawie decyzji Komisji C(95) 1769 z dnia 28 lipca 1995 r. oraz żądanie nakazania Komisji wypłaty salda pomocy na podstawie art. 238 WE

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Caixa Geral de Depósitos, SA oraz Komisja Europejska pokrywają własne koszty związane z niniejszym odwołaniem.

               3)

               Republika Portugalska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 219 z 23.7.2011 r.


title: Sprawa T-716/15: Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2015 r. – Gallardo Blanco/OHIM – Expasa Agricultura y Ganadería (Przedstawienie żelaznego wędzidła w kształcie litery H)

text:
               15.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 59/36

         Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2015 r. – Gallardo Blanco/OHIM – Expasa Agricultura y Ganadería (Przedstawienie żelaznego wędzidła w kształcie litery H)
   (Sprawa T-716/15)
   (2016/C 059/41)
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Juan Gallardo Blanco (Los Barrios, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat E. Estella Garbayo)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Expasa Agricultura y Ganadería, SA (Jerez de la Frontera, Hiszpania)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy (Przedstawienie żelaznego wędzidła w kształcie litery H) – zgłoszenie nr 10 424 323

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 29 września 2015 r. w sprawie R 1502/2014-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 29 września 2015 r.;

               —

               uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów OHIM z dnia 14 kwietnia 2014 r.;

               —

               zmianę powyższych decyzji poprzez dopuszczenie do rejestracji wspólnotowego znaku towarowego nr 10 424 323 w całości;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami niniejszego postępowania oraz kosztami postępowania w sprawie sprzeciwu i postępowania odwoławczego przed OHIM.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 4, art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 42 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-557/08: Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2008 r. — mPAY24 przeciwko OHIM — Ultra (MPAY)

text:
               7.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/35

         Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2008 r. — mPAY24 przeciwko OHIM — Ultra (MPAY)
   (Sprawa T-557/08)
   (2009/C 55/65)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: mPAY24 GmbH (Wiedeń, Austria) (przedstawiciel: adwokat H.Z. Zeiner)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Ultra d.o.o. Proizvodnja elektronskih naprav (Zagorje ob Savi, Słowenia)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 30 września 2008 r. w sprawie R 221/2007 w zakresie, w jakim oddala ona sprzeciw wniesiony przez skarżącą; i

               —

               obciążenie strony pozwanej i Ultra d.o.o. Proizvodnja elektronskih naprav kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Ultra d.o.o. Proizvodnja elektronskih naprav

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „MPAY” dla towarów i usług z klas 9, 35, 36, 37, 38 i 42 — zgłoszenie nr 3 587 896

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny wspólnotowy znak towarowy nr 2 061 656 „MPAY24” dla towarów i usług z klas 9, 16, 35, 36 i 38; zarejestrowany w Austrii słowny znak towarowy nr 200 373 „MPAY24” dla towarów i usług z klas 9, 16, 35, 36 i 38.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: odrzucenie zgłoszenia znaku towarowego w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: częściowe oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 i 4 rozporządzenia Rady nr 40/94 ze względu na dokonaną przez Izbę Odwoławczą błędną ocenę prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w odniesieniu do rozpatrywanych znaków towarowych.


title: Sprawa T-366/05.: Skarga wniesiona w dniu  26 września 2005 r.  — Anheuser-Busch przeciwko OHIM

text:
               24.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 330/23

         Skarga wniesiona w dniu 26 września 2005 r. — Anheuser-Busch przeciwko OHIM
   (Sprawa T-366/05.)
   (2005/C 330/57)
   Język skargi: angielski
   Strony:

      Strona skarżąca: Anheuser-Busch, Inc. (St. Louis, USA) [Przedstawiciele:: V. von Bomhard, A. Renck, A. Pohlmann, G. Burkhart, lawyers]

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Budějovický Budvar, národní podnik (České Budějovice, Republika Czeska)
   Żądania strony skarżącej:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 11 lipca 2005 r. (Sprawa R 514/2004-2) w zakresie, w jakim zgłoszenie zostało odrzucone dla towarów z klasy 33, oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „BUDWEISER” dla towarów z klasy 32 i 33 — zgłoszenie nr 1 603 489

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Budějovický Budvar, národní podnik

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: międzynarodowe graficzne znaki towarowe oraz słowny znak towarowy „BUDWEISER” i „BUDWEISER BUDVAR” dla towarów z klasy 31 i 32

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu w stosunku do wszystkich spornych towarów

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94 z uwagi na to, iż nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do spornych znaków towarowych. Brak wystarczającego podobieństwa towarów wyklucza jakiekolwiek wprowadzenie w błąd konsumenta.


title: Sprawa T-210/10: Skarga wniesiona w dniu 5 maja 2010 r. — Condé przeciwko Radzie

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/39

         Skarga wniesiona w dniu 5 maja 2010 r. — Condé przeciwko Radzie
   (Sprawa T-210/10)
   ()
   2010/C 234/72
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Mamoudou Condé (przedstawiciel: J.-C. Tchikaya, avocat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 1284/2009 z dnia 22 grudnia 2009 r. wprowadzającego pewne szczególne środki ograniczające wobec Republiki Gwinei w zakresie, w jakim dotyczy ono skarżącego;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżący domaga się stwierdzenia nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 1284/2009 z dnia 22 grudnia 2009 r. wprowadzającego pewne szczególne środki ograniczające wobec Republiki Gwinei (1) w zakresie, w jakim skarżący został ujęty w wykazie osób fizycznych lub prawnych, podmiotów lub organów, których środki finansowe i zasoby gospodarcze podlegają zamrożeniu na mocy art. 6 tego rozporządzenia.
   Skarżący opiera swą skargę na trzech zarzutach:

               —

               naruszenia prawa do skutecznego środka prawnego, gdyż nie został on pouczony o przysługującym mu prawie do złożenia skargi;

               —

               naruszenia prawa do obrony, gdyż nie został on powiadomiony o zgromadzonych przeciw niemu dowodach;

               —

               naruszenia zasady proporcjonalności oraz przysługującego mu prawa własności.

      (1)  Dz.U. L 346, s. 26.


title: Sprawa T-830/14: Wyrok Sądu z dnia 9 września 2016 r. – Farahat/Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii — Zamrożenie środków finansowych — Błąd w ocenie)

text:
               24.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/31

         Wyrok Sądu z dnia 9 września 2016 r. – Farahat/Rada
   (Sprawa T-830/14) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii - Zamrożenie środków finansowych - Błąd w ocenie))
   (2016/C 392/38)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Mohamed Farahat (Kair, Egipt) (przedstawiciele: B. Kennelly, barrister, P. Saini, QC, i N. Sheikh, solicitor)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: B. Driessen i A. Vitro, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na podstawie art. 263 TFUE mające na celu stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady 2014/730/WPZiB z dnia 20 października 2014 r. w sprawie wykonania decyzji 2013/255/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2014, L 301, s. 36) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1105/2014 z dnia 20 października 2014 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. 2014, L 301, s. 7) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji wykonawczej Rady 2014/730/WPZiB z dnia 20 października 2014 r. w sprawie wykonania decyzji 2013/255/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1105/2014 z dnia 20 października 2014 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii w zakresie, w jakim dotyczą one Mohameda Farahata.

               2)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez M. Farahata.

      (1)  Dz.U. C 96 z 23.3.2015.


title: Sprawa C-408/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 18 maja 2015 r. w sprawie T-559/14: Ackermann Saatzucht GmbH & Co. KG i in./Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej, wniesione w dniu 24 lipca 2015 r. przez Ackermann Saatzucht GmbH & Co.KG, Böhm-Nordkartoffel Agrarproduktion GmbH & Co. OHG, Deutsche Saatveredelung AG, Ernst Benary, Samenzucht GmbH, Freiherr Von Moreau Saatzucht GmbH, Hybro Saatzucht GmbH & Co. KG, Klemm + Sohn GmbH & Co. KG, KWS Saat AG, Norddeutsche Pflanzenzucht Hans-Georg Lembke KG, Nordsaat Saatzuchts GmbH, Peter Franck-Oberaspach, P.H. Petersen Saatzucht Lundsgaard GmbH, Saatzucht Streng – Engelen GmbH & Co. KG, Saka Pflanzenzucht GmbH & Co. KG, Strube Research GmbH & Co. KG, Gartenbau und Spezialkulturen Westhoff GbR, W. von Borries-Eckendorf GmbH & Co. KG

text:
               5.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/5

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 18 maja 2015 r. w sprawie T-559/14: Ackermann Saatzucht GmbH & Co. KG i in./Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej, wniesione w dniu 24 lipca 2015 r. przez Ackermann Saatzucht GmbH & Co.KG, Böhm-Nordkartoffel Agrarproduktion GmbH & Co. OHG, Deutsche Saatveredelung AG, Ernst Benary, Samenzucht GmbH, Freiherr Von Moreau Saatzucht GmbH, Hybro Saatzucht GmbH & Co. KG, Klemm + Sohn GmbH & Co. KG, KWS Saat AG, Norddeutsche Pflanzenzucht Hans-Georg Lembke KG, Nordsaat Saatzuchts GmbH, Peter Franck-Oberaspach, P.H. Petersen Saatzucht Lundsgaard GmbH, Saatzucht Streng – Engelen GmbH & Co. KG, Saka Pflanzenzucht GmbH & Co. KG, Strube Research GmbH & Co. KG, Gartenbau und Spezialkulturen Westhoff GbR, W. von Borries-Eckendorf GmbH & Co. KG
   (Sprawa C-408/15 P)
   (2015/C 328/05)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszące odwołanie: Ackermann Saatzucht GmbH & Co.KG, Böhm-Nordkartoffel Agrarproduktion GmbH & Co. OHG, Deutsche Saatveredelung AG, Ernst Benary, Samenzucht GmbH, Freiherr Von Moreau Saatzucht GmbH, Hybro Saatzucht GmbH & Co. KG, Klemm + Sohn GmbH & Co. KG, KWS Saat AG, Norddeutsche Pflanzenzucht Hans-Georg Lembke KG, Nordsaat Saatzuchts GmbH, Peter Franck-Oberaspach, P.H. Petersen Saatzucht Lundsgaard GmbH, Saatzucht Streng – Engelen GmbH & Co. KG, Saka Pflanzenzucht GmbH & Co. KG, Strube Research GmbH & Co. KG, Gartenbau und Spezialkulturen Westhoff GbR, W. von Borries-Eckendorf GmbH & Co. KG (przedstawiciele: P. de Jong, P. Vlaemminck, B. Van Vooren, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej

      Żądania wnoszących odwołanie

   Wnoszące odwołanie wnoszą do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że Sąd naruszył prawo, orzekając w wyroku w sprawie T-559/14, że rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 511/2014 (1) z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie środków zapewniających zgodność użytkowników w Unii z wymogami wynikającymi z Protokołu z Nagoi dotyczącego dostępu do zasobów genetycznych oraz uczciwego i sprawiedliwego podziału korzyści wynikających z wykorzystania tych zasobów nie dotyczy wnoszących odwołanie indywidualnie;

               —

               uchylenie wyroku Sądu wydanego w sprawie T-559/14 oraz stwierdzenie, że zaskarżone rozporządzenie dotyczy wnoszących odwołanie bezpośrednio i indywidualnie, a w konsekwencji uznanie odwołania za dopuszczalne;

               —

               przekazanie sprawy do Sądu w celu ponownego jej rozpoznania co do istoty.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarzut pierwszy – Wnoszące odwołanie twierdzą, że Sąd naruszył prawo, orzekając, że zaskarżone rozporządzenie nie dotyczy ich indywidualnie. Podnoszą one, że rozporządzenie dotyczy ich indywidualnie w rozumieniu art. 263 ust. 4 TFUE, ponieważ kolizja norm dotyczy dwóch traktatów międzynarodowych, których EU jest stroną (Międzynarodowej konwencji o ochronie nowych odmian i Protokołu z Nagoi do Konwencji o różnorodności biologicznej), z których pierwsza dokonuje transpozycji art. 13 Karty praw podstawowych UE dotyczącego wolności badań naukowych. W konsekwencji UE dokonała transpozycji obu traktatów międzynarodowych dwoma rozporządzeniami wywołującymi bezpośredni skutek prawny: wcześniejszego rozporządzenia nr 2100/94 – uznającego, na korzyść wnoszących odwołanie, prawo podstawowe, jakim jest wolność badań naukowych, oraz późniejszego, zaskarżonego rozporządzenia nr 511/2014 – surowo je ograniczającego. Rozporządzenia te nie wymagają ani interwencji prawodawczej na poziomie państwa członkowskiego, co więcej interwencja taka nie jest dopuszczalna zgodnie z przepisami prawa UE, ani stanowienia wykonawczych czy delegowanych aktów prawnych na poziomie UE.
   W tym kontekście prawnym wnoszące odwołanie podnoszą, że zaskarżone rozporządzenie dotyczy ich indywidualnie (i bezpośrednio) w rozumieniu art. 263 ust. 4 TFUE, ponieważ spełnione są następujące przesłanki: są one członkami kategorii prawnej osób, które definiuje „szczególna cecha prawna” (jako uprawnionych z tytułu pozytywnego prawa do swobodnego dostępu do komercyjnego materiału roślinnego, tzn. wyjątek dotyczący hodowców), która nie jest określona w samym zaskarżonym rozporządzeniu, lecz w innym rozporządzeniu wywołującym bezpośredni skutek prawny, a które nie wymaga stanowienia żadnych środków wykonawczych na poziomie krajowym; zaskarżone rozporządzenie pozostaje w sprzeczności z normami wyższego rzędu, w szczególności z art. 13 Karty praw podstawowych UE oraz umowami międzynarodowymi, których UE jest stroną; przynależność do tej kategorii prawnej jest zamknięta i bezwzględna, co sprawia, że rozporządzenie dotyczy wnoszących odwołanie indywidualnie, nie w sensie społeczno-ekonomicznym, ale sensie prawnym, ponieważ dotyczy wyłącznie pojedynczego, podstawowego wyjątku odnoszącego się do hodowców, nie naruszając praw „podobnych”.

      Zarzut drugi – Wnoszące odwołanie twierdzą, że Sąd naruszył prawo, nie orzekając, czy prawodawca UE miał obowiązek poświęcić szczególną uwagę sytuacji wnoszących odwołanie na podstawie wyraźnych przepisów prawnych wyższego rzędu, tam gdzie zaskarżone rozporządzenie zobowiązuje wnoszące odwołanie do nawiązania stosunku umownego, który narusza normę prawną wyższego rzędu, w szczególności art. 13 Karty praw podstawowych UE.

      Zarzut trzeci – Wnoszące odwołanie twierdzą, że orzeczenie o niedopuszczalności odwołania prowadziłoby do powstania luki w systemie ochrony prawnej UE, naruszając art. 47 Karty praw podstawowych UE. Po pierwsze, hodowcy roślin wywodzą swe prawa bezpośrednio z rozporządzenia w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin, które jest transpozycją przez UE art. 13 Karty praw podstawowych oraz zobowiązań międzynarodowych UE zgodnie z Międzynarodową konwencją o ochronie nowych odmian roślin (konwencją UPOV). Po drugie, zaskarżone rozporządzenie nr 511/2014 nakłada bezpośrednio skuteczny obowiązek należytej staranności, za sprawą którego zaskarżone rozporządzenia jest samo w sobie transpozycją Protokołu z Nagoi, którego UE jest stroną. W obu przypadkach stanowienie środków wykonawczych przez instytucje UE (w formie aktów regulacyjnych UE) lub przez państwa członkowskie w ramach ich systemów prawnych nie jest absolutnie konieczne, a nawet dopuszczalne zgodnie z przepisami prawa UE. W konsekwencji art. 267 TFUE nie oferuje rzeczywistej możliwości dokonania kontroli sądowej, tym bardziej że nie będzie też aktów regulacyjnych w rozumieniu art. 263 ust. 4 TFUE. Wnoszące odwołanie twierdzą, że zastosowanie kryterium z pkt 92 wyroku w sprawie Inuit Tapiriit Kanatami i in./Parlament i Rada, (C-583/11 P), w którym odpowiedni poziom kontroli sądowej został powiązany z odpowiedzialnością za transpozycję zaskarżonego środka prawnego, prowadzi wyłącznie do wniosku, że w niniejszej sprawie skarga bezpośrednia zgodnie z art. 263 TFEU jest jedyną dostępną i odpowiednią drogą postępowania dla przeprowadzenia kontroli sądowej.

      (1)  DZ.U. L 150, s. 59


title: Sprawa T-402/11 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 12 grudnia 2011 r. — Preparados Alimenticios del Sur przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Wniosek o umorzenie należności celnych w przywozie pewnych artykułów spożywczych — Decyzja w przedmiocie przekazania sprawy organom krajowym — Wnioski o zastosowanie środków tymczasowych — Niedopuszczalność — Brak pilnego charakteru)

text:
               11.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 39/15

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 12 grudnia 2011 r. — Preparados Alimenticios del Sur przeciwko Komisji
   (Sprawa T-402/11 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Wniosek o umorzenie należności celnych w przywozie pewnych artykułów spożywczych - Decyzja w przedmiocie przekazania sprawy organom krajowym - Wnioski o zastosowanie środków tymczasowych - Niedopuszczalność - Brak pilnego charakteru)
   2012/C 39/30
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Preparados Alimenticios del Sur, SL (Murcia, Hiszpania) (przedstawiciel: I. Acero Campos, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Baquero Cruz i L. Bouyon, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych, w tym zawieszenie wykonania pisma Komisji z dnia 29 czerwca 2011 r. informującego skarżącą o przekazaniu organom hiszpańskim sprawy dotyczącej jej wniosku o umorzenie należności celnych w przywozie w celu ustosunkowania się przez owe organy do tego wniosku.

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-448/15: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 8 marca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Brussel – Belgia) – Belgische Staat/Wereldhave Belgium Comm. VA, Wereldhave International NV, Wereldhave NV [Odesłanie prejudycjalne — Spółki dominujące i spółki zależne mające siedziby w różnych państwach członkowskich — Obowiązujący wspólny system podatkowy — Podatek dochodowy od osób prawnych — Dyrektywa 90/435/EWG — Zakres stosowania — Artykuł 2 lit. c) — Spółka podlegająca opodatkowaniu bez możliwości wyboru lub zwolnienia — Opodatkowanie według stawki zerowej]

text:
               8.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 144/8

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 8 marca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Brussel – Belgia) – Belgische Staat/Wereldhave Belgium Comm. VA, Wereldhave International NV, Wereldhave NV
   (Sprawa C-448/15) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Spółki dominujące i spółki zależne mające siedziby w różnych państwach członkowskich - Obowiązujący wspólny system podatkowy - Podatek dochodowy od osób prawnych - Dyrektywa 90/435/EWG - Zakres stosowania - Artykuł 2 lit. c) - Spółka podlegająca opodatkowaniu bez możliwości wyboru lub zwolnienia - Opodatkowanie według stawki zerowej])
   (2017/C 144/09)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hof van beroep te Brussel

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Belgische Staat

      Strona pozwana: Wereldhave Belgium Comm. VA, Wereldhave International NV, Wereldhave NV

      Sentencja

   Dyrektywę Rady 90/435/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich należy interpretować w ten sposób, że jej art. 5 ust. 1 nie stoi na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, zgodnie z którym podatek od dochodów kapitałowych jest pobierany od dywidend wypłaconych przez spółkę zależną mającą siedzibę w tym państwie członkowskim na rzecz przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania w rozumieniu przepisów podatkowych mającego siedzibę w innym państwie członkowskim, podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych według stawki zerowej, pod warunkiem że wszystkie jego zyski są wypłacane na rzecz jego akcjonariuszy, ponieważ podmiot taki nie stanowi „spółki państwa członkowskiego” w rozumieniu owej dyrektywy.

      (1)  Dz.U. C 363 z 3.11.2015.


title: Sprawa F-42/07: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 28 września 2011 r. — Prieto przeciwko Parlamentowi (Służba publiczna — Urzędnicy — Powołanie — Konkurs wewnętrzny opublikowany przed dniem 1 maja mai 2004 r. — Członek personelu tymczasowego wpisany na listę odpowiednich kandydatów przed dniem 1 maja 2006 — Zaszeregowanie do grupy — Artykuł 5 ust. 4 i art. 12 ust. 3 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego — Dodatek sekretarski — Skarga w części niedopuszczalna i w części oczywiście bezzasadna)

text:
               19.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 340/39

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 28 września 2011 r. — Prieto przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-42/07) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Powołanie - Konkurs wewnętrzny opublikowany przed dniem 1 maja mai 2004 r. - Członek personelu tymczasowego wpisany na listę odpowiednich kandydatów przed dniem 1 maja 2006 - Zaszeregowanie do grupy - Artykuł 5 ust. 4 i art. 12 ust. 3 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego - Dodatek sekretarski - Skarga w części niedopuszczalna i w części oczywiście bezzasadna)
   2011/C 340/79
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Antonio Prieto (Bousval, Belgia) (przedstawiciel: É Boigelot, adwokat)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: początkowo C. Burgos i K. Zejdová, następnie K. Zejdová i N. B. Rasmussen, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności z dnia 9 czerwca 2006 r. powołującej skarżącego, w tamtym okresie członka personelu tymczasowego w grupie zaszeregowania AST 3 i laureata konkursu wewnętrznego C/348 dla ścieżki kariery C5-4, na urzędnika na okres próbny i zaszeregowującej go do grupy AST 2, stopień 3

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga A. Prieto zostaje w części odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna i w części oddalona jako oczywiście bezzasadna.

               2)

               Każda ze stron ponowi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 140 z 23.6.2007, s. 47


title: Sprawa C-443/13: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 13 listopada 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Verwaltungssenat in Tirol – Austria) – Ute Reindl, ponosząca odpowiedzialność karną przedstawicielka MPREIS Warenvertriebs GmbH przeciwko Bezirkshauptmannschaft Innsbruck (Odesłanie prejudycjalne – Zbliżanie ustawodawstw w zakresie zdrowia zwierząt – Rozporządzenie (WE) nr 2073/2005 – Załącznik I – Kryteria mikrobiologiczne dotyczące środków spożywczych – Salmonella w świeżym mięsie drobiowym – Stwierdzone na etapie dystrybucji nieprzestrzeganie kryteriów mikrobiologicznych – Przepisy krajowe karzące przedsiębiorstwo sektora spożywczego prowadzące działalność jedynie na etapie sprzedaży detalicznej – Zgodność z prawem Unii – Skuteczny, odstraszający i proporcjonalny charakter kary)

text:
               19.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/6

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 13 listopada 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Verwaltungssenat in Tirol – Austria) – Ute Reindl, ponosząca odpowiedzialność karną przedstawicielka MPREIS Warenvertriebs GmbH przeciwko Bezirkshauptmannschaft Innsbruck
      (Sprawa C-443/13) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Zbliżanie ustawodawstw w zakresie zdrowia zwierząt - Rozporządzenie (WE) nr 2073/2005 - Załącznik I - Kryteria mikrobiologiczne dotyczące środków spożywczych - Salmonella w świeżym mięsie drobiowym - Stwierdzone na etapie dystrybucji nieprzestrzeganie kryteriów mikrobiologicznych - Przepisy krajowe karzące przedsiębiorstwo sektora spożywczego prowadzące działalność jedynie na etapie sprzedaży detalicznej - Zgodność z prawem Unii - Skuteczny, odstraszający i proporcjonalny charakter kary)
      (2015/C 016/08)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Unabhängiger Verwaltungssenat in Tirol

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Ute Reindl, ponosząca odpowiedzialność karną przedstawicielka MPREIS Warenvertriebs GmbH

         Strona pozwana: Bezirkshauptmannschaft Innsbruck

         Sentencja

                  1)

                  Ustęp 1 części E załącznik II do rozporządzenia nr 2160/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie zwalczania salmonelli i innych określonych odzwierzęcych czynników chorobotwórczych przenoszonych przez żywność, zmienionego rozporządzeniem Komisji (UE) nr 1086/2011 z dnia 27 października 2011 r., należy interpretować w ten sposób, iż świeże mięso drobiowe pochodzące od zwierząt wymienionych w załączniku I tego rozporządzenia musi spełniać kryterium mikrobiologiczne, o którym mowa w wierszu 1.28 rozdziału I załącznika I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2073/2005 z dnia 15 listopada 2005 r. w sprawie kryteriów mikrobiologicznych dotyczących środków spożywczych, zmienionego rozporządzeniem nr 1086/2011, na wszystkich etapach dystrybucji, w tym również na etapie sprzedaży detalicznej.

                  2)

                  Prawo Unii, a w szczególności rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności i rozporządzenie nr 2073/2005, po zmianach wprowadzonych rozporządzeniem nr 1086/2011, należy interpretować w taki sposób, że co do zasady nie jest sprzeczny z nimi przepis krajowy taki jak ten rozpatrywany przez sąd odsyłający, na podstawie którego przedsiębiorstwo sektora spożywczego prowadzące działalność jedynie na etapie dystrybucji jest karane za dopuszczenie do obrotu środka spożywczego ze względu na niespełnianie kryterium mikrobiologicznego, o którym mowa w wierszu 1.28 rozdziału I załącznika I do rozporządzenia nr 2073/2005. Do sądu krajowego należy dokonanie oceny tego, czy rozpatrywana w postępowaniu głównym kara jest zgodna z zasadą proporcjonalności, o której mowa w art. 17 ust. 2 rozporządzenia nr 178/2002.

         (1)  Dz.U. C 344 z 23.11.2013.


title: Sprawa C-213/08: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 26 marca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwo Hiszpanii

text:
               12.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/30

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 26 marca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwo Hiszpanii
   (Sprawa C-213/08) (1)

   2009/C 220/58

      Język postępowania: hiszpański

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 197 z 2.8.2008.


title: Sprawa T-518/12: Postanowienie Sądu z dnia 10 marca 2014 r. – Spirlea przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności  — Zdrowie publiczne  — Decyzja o zamknięciu postępowania w ramach projektu EU Pilot  — Umorzenie postępowania w przedmiocie skargi  — Brak wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia uchybienia  — Niedopuszczalność)

text:
               5.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 135/38

         Postanowienie Sądu z dnia 10 marca 2014 r. – Spirlea przeciwko Komisji
   (Sprawa T-518/12) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Zdrowie publiczne - Decyzja o zamknięciu postępowania w ramach projektu EU Pilot - Umorzenie postępowania w przedmiocie skargi - Brak wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia uchybienia - Niedopuszczalność))
   2014/C 135/48
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Darius Nicolai Spirlea (Capezzano Pianore, Włochy) i Mihaela Spirlea (Capezzano Pianore, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci V. Foerster i T. Pahl)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Sipos i G. Wilms, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: początkowo S. Centeno Huerta, następnie J. García-Valdecasas Dorrego, abogados del Estado)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji o zamknięciu postępowania EU Pilot nr 2070/11/SNCO, wspomnianej w adresowanym do skarżących piśmie z dnia 27 września 2012 r. o sygnaturze SANCO/A2/AM/kva (2012) 1245353.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Darius Nicolai Spirlea i Mihaela Spirlea pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               3)

               Królestwo Hiszpanii pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 32 z 2.2.2013.


title: Sprawa T-1/08 INTP: Wyrok Sądu z dnia 18 września 2015 r. – Buczek Automotive/Komisja (Postępowanie — Wykładnia wyroku)

text:
               18.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/27

         Wyrok Sądu z dnia 18 września 2015 r. – Buczek Automotive/Komisja
   (Sprawa T-1/08 INTP) (1)

   ((Postępowanie - Wykładnia wyroku))
   (2016/C 016/32)
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Buczek Automotive sp. z o.o. (Sosnowiec, Polska) (przedstawiciel: J. Jurczyk, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Herrmann, A. Stobiecka-Kuik i T. Maxian Rusche, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciel: A. Jasser, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Wniosek o dokonanie wykładni wyroku z dnia 17 maja 2011 r., Buczek Automotive/Komisja (T-1/08, Zb. Orz., EU:T:2011:216).

      Sentencja

               1.

               Punkt 1 sentencji wyroku z dnia 17 maja 2011 r., Buczek Automotive/Komisja (T-1/08, Zb.Orz., EU:T:2011:216) należy interpretować w ten sposób, że Sąd stwierdził w nim nieważność art. 1 decyzji Komisji 2008/344/WE z dnia 23 października 2007 r. w sprawie pomocy państwa C 23/2006 (ex NN 35/06), udzielonej przez Polskę na rzecz producenta stali, grupy Technologie Buczek, ze skutkiem erga omnes.

               2.

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3.

               Oryginał niniejszego wyroku załącza się do oryginału wyroku interpretowanego, na marginesie którego umieszcza się wzmiankę o niniejszym wyroku.

      (1)  Dz.U. C 64 z 8.3.2008.


title: Wybór prezesów izb

text:
               20.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 317/2

         Wybór prezesów izb
   2010/C 317/03
   W dniu 5 października 2010 r. sędziowie Trybunału Sprawiedliwości wybrali, na podstawie art. 10 § 1 akapit drugi regulaminu postępowania, J.–J. Kasela, A. Arabadjieva, D. Šváby’ego i K. Schiemanna na prezesów odpowiednio piątej, szóstej, siódmej i ósmej izby orzekającej w składzie trzech sędziów, na okres roku, do dnia 6 października 2011 r.


title: Sprawa T-44/05: Skarga wniesiona w dniu 4 lutego 2005 r. przez SP Entertainment Development GmbH przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               14.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 115/23

         Skarga wniesiona w dniu 4 lutego 2005 r. przez SP Entertainment Development GmbH przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-44/05)
   (2005/C 115/44)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 4 lutego 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji wpłynęła skarga SP Entertainment Development GmbH, Norderfriedrichskoog (Niemcy), reprezentowanej przez adwokata C. Demleitnera przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji D/57536 z dnia 20 października 2004 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   W zaskarżonej decyzji Komisja wezwała Niemcy do zażądania zwrotu pożyczki udzielonej spółce będącej poprzednikiem prawnym skarżącej przez spółkę holdingową miasta Brema. Skarżąca twierdzi, że decyzja ta została oparta na przyjętym przez Komisję nieuzasadnionym założeniu, że przedmiotowa pożyczka nie została jeszcze spłacona. W opinii skarżącej, pożyczka została już spłacona poprzez zbycie udziału w spółce, której pożyczka została przyznana, spółce, która pożyczki udzieliła. Ponieważ wartość zbywanych udziałów jest co najmniej równa kwocie pożyczki, ta spłata poprzez „świadczenie zamiast wykonania” nie stanowi sprzecznej z prawem wspólnotowym pomocy państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE. Ponadto odsetki zostały zapłacone do dnia 31 grudnia 2003 r., natomiast od dnia 31 grudnia 2003 r. skarżąca nie była zobowiązana do płacenia odsetek, ponieważ zbycie udziału zostało opóźnione z przyczyn, za które nie ponosi odpowiedzialności.


title: Sprawa C-193/07: Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Rzeczpospolitej Polskiej

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/14

         Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Rzeczpospolitej Polskiej
   (Sprawa C-193/07)
   (2007/C 199/25)
   Język postępowania: polski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: D. Recchia i K. Herrmann, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie podejmując w ramach postępowania w sprawie zezwolenia na budowę obwodnicy Augustowa, miasta położonego w północno-wschodniej części Polski, odpowiednich działań w celu uniknięcia pogorszenia stanu siedlisk i znacznego niepokojenia gatunków na obszarze specjalnej ochrony (zwanym dalej „OSO”) Puszcza Augustowska, PLB 200002, Rzeczpospolita Polska uchybiła swoim zobowiązaniom z tytułu art. 6 ust. 2 i art. 7 dyrektywy 92/43/EWG w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (1);

               —

               stwierdzenie, że nie poddając inwestycji polegającej na budowie obwodnicy Wasilkowa, miasta położonego w północno-wschodniej części Polski, prawidłowej ocenie skutków przedsięwzięcia dla OSO Puszcza Knyszyńska, PLB 200003, i zezwalając na jej przeprowadzenie, mimo negatywnego wpływu na integralność tego obszaru, oraz rozpoczynając jej realizację, Rzeczpospolita Polska uchybiła swoim zobowiązaniom z tytułu art. 6 ust. 3 i art. 7 dyrektywy 92/43/EWG w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory;

               —

               stwierdzenie, że proponując jako środek kompensujący straty na obszarze Puszczy Augustowskiej, PLB 200002, zalesienie na terenie, który powinien zostać zaproponowany jako teren mający znaczenie dla Wspólnoty zgodnie z dyrektywą 92/43/EWG w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory („Pojezierze Sejneńskie”, PLH 200007, obejmujący obszar o powierzchni całkowitej 7 456,9 ha), Rzeczpospolita Polska naruszyła przepisy tej dyrektywy, w świetle wyroków Trybunału w sprawach C-117/03 Dragaggi i C-244/05 Bund Naturschutz;

               —

               stwierdzenie, że zezwalając, w ramach budowy obwodnicy Augustowa, miasta położonego w północno-wschodniej części Polski, na zniszczenie siedliska Puszcza Augustowska znajdującego się na terenie, który powinien zostać zaproponowany jako teren mający znaczenie dla Wspólnoty w rozumieniu dyrektywy 92/43/EWG w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory („Ostoja Augustowska”, PLH 200005), Rzeczpospolita Polska naruszyła przepisy tej dyrektywy w świetle wyroków Trybunału w sprawach C-117/03 Dragaggi i C-244/05 Bund Naturschutz;

               —

               obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Niniejsza skarga dotyczy nieprawidłowego zastosowania dyrektyw 79/409/EWG (2) (dyrektywa ptasia) i 92/43/EWG (dyrektywa siedliskowa). Dyrektywa siedliskowa dąży do utworzenia spójnej europejskiej sieci ekologicznej w celu zachowania lub odtworzenia, we właściwym stanie ochrony, siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory na terytorium Państw Członkowskich. Aby ten cel osiągnąć, postanowiono m.in. wyznaczyć specjalne obszary ochrony (SOO). Artykuł 6 ust. 2 dyrektywy siedliskowej nakłada na państwa członkowskie obowiązek podejmowania wszelkich odpowiednich działań w celu uniknięcia pogorszenia stanu danego obszaru i znaczącego niepokojenia gatunków, dla których obszar ten został wyznaczony. Jednocześnie art. 6 ust. 3 tej dyrektywy przewiduje obowiązek poddania przez państwa członkowskie każdego planu lub przedsięwzięcia, które nie jest bezpośrednio związane lub konieczne do zagospodarowania terenu, ale które może na niego w istotny sposób oddziaływać, odpowiedniej ocenie jego skutków dla danego terenu z punktu widzenia założeń jego ochrony.
   Polska jest w trakcie realizacji dwóch przedsięwzięć drogowych, polegających na budowie obwodnic miasta Augustowa i miasta Wasilkowa na terenach chronionych w rozumieniu ww. dyrektyw, z naruszeniem art. 6 ust. 2 i 3 w związku z art. 7 dyrektywy siedliskowej w stosunku do dwóch OSO oraz z naruszeniem systemu ochrony wynikającego z wyroków w sprawach Dragaggi (C-117/03) i Bund Naturschutz (C-244/05) w stosunku do potencjalnego terenu mającego znaczenie dla Wspólnoty (TZW). Co więcej, Polska zaproponowała środek kompensujący straty ekologiczne doznane w wyniku realizacji projektu obwodnicy miasta Augustowa, który miałby być zrealizowany na potencjalnym terenie mającym znaczenie dla Wspólnoty (TZW) i który zagraża ekologicznym właściwościom tego terenu.

      W przedmiocie przedsięwzięcia drogowego dotyczącego budowy obwodnicy miasta Augustowa Komisja zauważa, że droga ma przebiegać przez OSO Puszcza Augustowska oraz potencjalny TZW Ostoja Augustowska. OSO Puszcza Augustowska zamieszkiwany jest przez 41 gatunków ptaków wymienionych w załączniku I do dyrektywy ptasiej a teren Ostoja Augustowska zawiera 21 typów siedlisk wymienionych w załączniku I do dyrektywy siedliskowej. Ponadto na tym ostatnim terenie znajduje schronienie 9 gatunków zwierząt i 8 gatunków roślin wymienionych w załączniku II do dyrektywy siedliskowej, wśród których znajduje się jeden gatunek o znaczeniu priorytetowym, a mianowicie wilk. Teren Ostoja Augustowska spełnia wszystkie kryteria ekologiczne wymienione w załączniku III do dyrektywy siedliskowej, aby być zaproponowanym i następnie zakwalifikowanym jako TZW w rozumieniu tej dyrektywy.
   W odniesieniu do uregulowań prawnych mających zastosowanie do tego przedsięwzięcia oraz do jego skutków dla OSO należy zaznaczyć, że postępowanie w sprawie udzielenia zezwolenia na to przedsięwzięcie zostało wszczęte przed datą przystąpienia Polski do Unii Europejskiej. Zgodnie z orzeczeniem Trybunału w sprawie C-209/04 (Komisja przeciwko Austrii), Komisja uważa, że przepisy art. 6 ust 3 i 4 dyrektywy siedliskowej nie znajdują zastosowania. Jednakże przepisy materialnoprawne tej dyrektywy, a w szczególności art. 6 ust. 2, stosują się od momentu przystąpienia. W odniesieniu do skutków tego przedsięwzięcia dla potencjalnego TZW Komisja uważa, że podlegają one takiemu samemu reżimowi prawnemu jak ten wskazany w ww. wyrokach w sprawach Dragaggi i Bund Naturschutz, ponieważ wymogi ochrony są tu identyczne. Co więcej, ponieważ reżim ten dotyczy materialnoprawnych obowiązków istotnych dla celu dyrektywy siedliskowej, stosuje się on od momentu przystąpienia Polski do Unii Europejskiej. W przeciwnym wypadku państwa członkowskie nie byłyby związane celami dyrektywy w stosunku do przedsięwzięć, co do których postępowanie w sprawie udzielenia zezwolenia zostało wszczęte przed datą przystąpienia.
   Sporne przedsięwzięcie pogarsza stan siedlisk, niepokoi gatunki, dla których obszar ochrony został wyznaczony i nie stanowi środka, który mógłby chronić wartość potencjalnego TZW na poziomie krajowym. Przedsięwzięcie to spowoduje nieodwracalne szkody i doprowadzi do pogorszenia się stanu unikatowego i wyjątkowego ekosystemu, jakim jest dolina rzeki Rospudy w postaci skutków dla ptaków, siedlisk oraz gatunków zasługujących na ochronę w rozumieniu dyrektyw 79/409/EWG i 92/43/EWG. Należy stwierdzić, że podczas oceny skutków projektu obwodnicy miasta Augustów dla obszarów NATURA 2000 władze polskie nie uwzględniły należycie rozwiązań alternatywnych. Ponieważ nie wykazały one braku rozwiązań alternatywnych, nie mogą powoływać się na nadrzędny interes publiczny w celu zatwierdzenia spornego przedsięwzięcia.

      W przedmiocie przedsięwzięcia drogowego dotyczącego budowy obwodnicy miasta Wasilków Komisja zauważa, że droga ma przebiegać przez OSO Puszcza Knyszyńska, który daje schronienie 37 gatunkom ptaków wymienionym w załączniku I dyrektywy siedliskowej. Postępowanie w sprawie udzielenia zezwolenia na realizację ww. przedsięwzięcia zostało wszczęte po dacie przystąpienia Polski do UE, w związku z czym podlega ono stosowaniu norm formalnoprawnych przewidzianych w art. 6 ust. 3 i 4 dyrektywy siedliskowej. Ocena skutków, której zostało poddane przedsięwzięcie, jest wadliwa pod różnymi względami i nie stanowi odpowiedniej oceny skutków w rozumieniu art. 6. ust. 3 tej dyrektywy. Należy podkreślić ponadto, iż władze polskie nie przedstawiły Komisji żadnego rozwiązania alternatywnego dla obwodnicy Wasilkowa i nie poruszyły kwestii środków kompensujących w stosunku do obszaru, który zostanie przez tę obwodnicę zniszczony.
   Komisja zauważa, że prace się już rozpoczęły, a zwłaszcza, że przeprowadzono już wycinkę drzew.

      W przedmiocie projektu zalesienia potencjalnego TZW

         Pojezierze Sejneńskie

      , które miałoby być zrealizowane jako środek kompensujący straty ekologiczne doznane na terenach, których dotyczy projekt obwodnicy Augustowa, Komisja utrzymuje, że nie tylko nie rekompensuje on strat ekologicznych, ale miałby ponadto negatywne skutki dla potencjalnego TZW. Obszar ten zawiera kilka typów siedlisk o znaczeniu priorytetowym wymienionych w załączniku I dyrektywy siedliskowej i spełnia wszystkie kryteria ekologiczne wymienione w załączniku III, aby być zaproponowanym i następnie zakwalifikowanym jako TZW w rozumieniu tej dyrektywy. Ponadto teren ten daje schronienie 6 gatunkom zwierząt oraz 6 gatunkom roślin wymienionym w załączniku II do dyrektywy siedliskowej, wśród których znajduje się jeden gatunek o znaczeniu priorytetowym, a mianowicie wilk. Część powierzchni siedliska o znaczeniu priorytetowym sucha, piaszczysta, wapnista murawa (około 17 ha) oraz siedliska dwóch gatunków roślin wymienionych w załączniku II (Pulsatilla patens i Thesium ebracteatum) zostaną wykarczowane w ramach realizacji środków przewidzianych w celu kompensacji szkód doznanych przez siedliska ptaków w wyniku budowy obwodnicy Augustowa.
   Władze polskie wyraziły zamiar zakończenia realizacji projektu zalesienia najpóźniej do końca czerwca 2007. Komisja wnosi do Trybunału o nakazanie Rzeczpospolitej Polskiej by zawiesiła lub nie rozpoczynała tych prac do czasu ogłoszenia wyroku Trybunału rozstrzygającego niniejszą sprawę co do istoty.

      (1)  Dz.U. z dnia 22 lipca 1992 r., L 206 str. 7.

      (2)  Dyrektywa Rady nr 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa, Dz.U. L 103, str. 1.


title: Sprawa C-437/07: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 listopada 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Zamówienia publiczne — Opracowanie i realizacja gminnej linii tramwajowej — Zamówienie publiczne na roboty budowlane — Udzielenie w drodze procedury mającej na celu udzielenie zamówienia na roboty budowlane — Naruszenie dyrektywy 93/37)

text:
               10.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/8

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 listopada 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-437/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Zamówienia publiczne - Opracowanie i realizacja gminnej linii tramwajowej - Zamówienie publiczne na roboty budowlane - Udzielenie w drodze procedury mającej na celu udzielenie zamówienia na roboty budowlane - Naruszenie dyrektywy 93/37)
   (2009/C 6/13)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. Zadra i D. Kukovec, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska (przedstawiciele: I. Braguglia i G. Fiengo, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 43 WE i 49 WE oraz art. 7 i art. 11 dyrektywy Rady 93/37/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącej koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane (Dz.U. L 199, s. 54) — Naruszenie zasad przejrzystości i niedyskryminacji — Roboty budowlane wykonywane w ramach „finansowania projektu”
   Sentencja

               1)

               Z uwagi na fakt, iż gmina L'Aquila przyznała zamówienie publiczne na roboty budowlane, którego przedmiotem było opracowanie i realizacja linii jednoszynowego tramwaju na oponach dla celów transportu publicznego w tym mieście w ramach procedury innej niż te, które dla udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane przewiduje dyrektywa Rady 93/37/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotycząca koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 297 z 8.12.2007.