title: Sprawa T-434/19: Wyrok Sądu z dnia 20 października 2021 r. – Rosca / Komisja [Służba publiczna – Urzędnicy – Zatrudnienie – Ogłoszenie o konkursie – Konkurs otwarty EPSO/AD/363/18 – Decyzja komisji konkursowej o niedopuszczeniu strony skarżącej do kolejnego etapu konkursu – Obowiązek uzasadnienia – Oczywisty błąd w ocenie – Artykuł 27 regulaminu pracowniczego – Równość traktowania]

text:
               13.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 502/19

      Wyrok Sądu z dnia 20 października 2021 r. – Rosca / Komisja
      (Sprawa T-434/19) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Zatrudnienie - Ogłoszenie o konkursie - Konkurs otwarty EPSO/AD/363/18 - Decyzja komisji konkursowej o niedopuszczeniu strony skarżącej do kolejnego etapu konkursu - Obowiązek uzasadnienia - Oczywisty błąd w ocenie - Artykuł 27 regulaminu pracowniczego - Równość traktowania)
      (2021/C 502/29)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Ioana-Felicia Rosca (Wiedeń, Austria) (przedstawiciele: adwokaci L.O. Tufler i B. Nelissen)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Brauhoff, D. Milanowska i L. Vernier, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie, na podstawie art. 270 TFUE, stwierdzenia nieważności decyzji komisji konkursowej konkursu otwartego na podstawie dyplomów i egzaminów EPSO/AD/363/18 z dnia 22 marca 2019 r. oddalającej kandydaturę skarżącej i niedopuszczającej jej do etapu oceny zintegrowanej w ramach wspomnianego konkursu.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Ioana-Felicia Rosca zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 295 z 2.9.2019.


title: Sprawa T-790/19: Wyrok Sądu z dnia 20 października 2021 r. – Novolipetsk Steel / Komisja [Środki, które Unia może podjąć w stosunku do połączonego oddziaływania środków antydumpingowych lub antysubsydyjnych i środków ochronnych – Przywóz wyrobów płaskich ze stali walcowanych na zimno i wyrobów płaskich walcowanych na gorąco z żeliwa, stali niestopowej i pozostałej stali stopowej – Zmiana rozporządzeń nakładających środki antydumpingowe lub antysubsydyjne na wyroby objęte środkami ochronnymi – Zasada niedyskryminacji – Oczywisty błąd w ocenie]

text:
               13.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 502/20

      Wyrok Sądu z dnia 20 października 2021 r. – Novolipetsk Steel / Komisja
      (Sprawa T-790/19) (1)

      (Środki, które Unia może podjąć w stosunku do połączonego oddziaływania środków antydumpingowych lub antysubsydyjnych i środków ochronnych - Przywóz wyrobów płaskich ze stali walcowanych na zimno i wyrobów płaskich walcowanych na gorąco z żeliwa, stali niestopowej i pozostałej stali stopowej - Zmiana rozporządzeń nakładających środki antydumpingowe lub antysubsydyjne na wyroby objęte środkami ochronnymi - Zasada niedyskryminacji - Oczywisty błąd w ocenie)
      (2021/C 502/30)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Novolipetsk Steel PAO (Lipieck, Rosja) (przedstawiciele: adwokaci E. Gergondet i P. Vander Schueren)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Luengo i P. Němečková, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/1382 z dnia 2 września 2019 r. zmieniającego niektóre rozporządzenia nakładające środki antydumpingowe lub antysubsydyjne na niektóre wyroby ze stali objęte środkami ochronnymi (Dz.U. 2019, L 227, s. 1) w zakresie, w jakim dotyczy ono strony skarżącej.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Novolipetsk Steel PAO zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

         (1)  Dz.U. C 10 z 13.1.2020.


title: Sprawa T-823/19: Wyrok Sądu z dnia 20 października 2021 r. – JMS Sports / EUIPO – Inter Vion (Spiralna gumka do włosów) [Wzór wspólnotowy – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru – Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający spiralną gumkę do włosów – Ujawnienie wcześniejszych wzorów – Ujawnienie w Internecie – Artykuł 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 6/2002 – Równość broni – Dowody przedstawione po raz pierwszy przed Sądem]

text:
               13.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 502/21

      Wyrok Sądu z dnia 20 października 2021 r. – JMS Sports / EUIPO – Inter Vion (Spiralna gumka do włosów)
      (Sprawa T-823/19) (1)

      (Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru - Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający spiralną gumkę do włosów - Ujawnienie wcześniejszych wzorów - Ujawnienie w Internecie - Artykuł 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 6/2002 - Równość broni - Dowody przedstawione po raz pierwszy przed Sądem)
      (2021/C 502/31)
      Język postępowania: polski

         Strony

         Strona skarżąca: JMS Sports sp. z o.o. (Łódź, Polska) (przedstawiciele: D. Piróg i J. Słupski, adwokaci)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: E. Śliwińska i D. Walicka, pełnomocnicy).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Inter-Vion S.A. (Warszawa, Polska) (przedstawiciele: T. Grucelski i T. Gawliczek, adwokaci).

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 września 2019 r. (sprawa R 1573/2018-3) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru między Inter Vion a JMS Sports.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  JMS Sports sp. z o.o. pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) i przez Inter Vion S.A.

         (1)  Dz.U. C 54 z 17.2.2020.


title: Sprawa T-112/20: Wyrok Sądu z dnia 20 października 2021 r. – Intis / EUIPO – Televes (TELEVEND) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Słowny unijny znak towarowy TELEVEND – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy TELEVES – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]]

text:
               13.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 502/21

      Wyrok Sądu z dnia 20 października 2021 r. – Intis / EUIPO – Televes (TELEVEND)
      (Sprawa T-112/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy TELEVEND - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy TELEVES - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2021/C 502/32)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca:: Intis d.o.o. (Zagrzeb, Chorwacja) (przedstawiciel: adwokat T. Nagy)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: V. Ruzek, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Televes, SA (Saint-Jacques-de-Compostelle, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat F. Peña López)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 grudnia 2019 r. (sprawa R 1923/2019-5), dotycząca postępowania między Televes a Intis w sprawie unieważnienia prawa do znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Intis d.o.o. zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 137 z 27.4.2020.


title: Sprawa T-210/20: Wyrok Sądu z dnia 20 października 2021 r. – Square / EUIPO ($ Cash App) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską – Graficzny znak towarowy $ Cash App – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak odróżniającego charakteru – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Prawo do bycia wysłuchanym – Obowiązek uzasadnienia – Artykuł 94 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001 – Równość traktowania i zasada dobrej administracji]

text:
               13.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 502/22

      Wyrok Sądu z dnia 20 października 2021 r. – Square / EUIPO ($ Cash App)
      (Sprawa T-210/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską - Graficzny znak towarowy $ Cash App - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak odróżniającego charakteru - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Prawo do bycia wysłuchanym - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 94 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001 - Równość traktowania i zasada dobrej administracji)
      (2021/C 502/33)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Square, Inc. (San Francisco, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: M. Hawkins, solicitor oraz adwokaci K. Lüder i T. Dolde)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: L. Lapinskaite, J. Crespo Carrillo i V. Ruzek, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 lutego 2020 r. (sprawa R 811/2019-1) dotyczącą międzynarodowej rejestracji wskazującej Unię Europejską graficznego znaku towarowego $ Cash App.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Square, Inc. pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

         (1)  Dz.U. C 209 z 22.6.2020.


title: Sprawa T-211/20: Wyrok Sądu z dnia 20 października 2021 r. – Square / EUIPO ($ Cash App) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską – Graficzny znak towarowy $ Cash App – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Prawo do bycia wysłuchanym – Artykuł 94 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001]

text:
               13.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 502/22

      Wyrok Sądu z dnia 20 października 2021 r. – Square / EUIPO ($ Cash App)
      (Sprawa T-211/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Graficzny znak towarowy $ Cash App - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Prawo do bycia wysłuchanym - Artykuł 94 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001)
      (2021/C 502/34)
      Język postępowania:angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Square, Inc. (San Francisco, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: M. Hawkins, solicitor, adwokaci K. Lüder i T. Dolde)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: L. Lapinskaite, J. Crespo Carrillo i V. Ruzek, pełnomocnicy).

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 lutego 2020 r. (sprawa R 810/2019-1), dotyczącą rejestracji międzynarodowej wskazującej Unię Europejską graficznego znaku towarowego $ Cash App.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Square, Inc. pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

         (1)  Dz.U. C 209 z 22.6.2020.


title: Sprawa T-351/20: Wyrok Sądu z dnia 20 października 2021 r. – St. Hippolyt / EUIPO – Raisioaqua (Vital like nature) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Vital like nature – Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy VITAL – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 2017/1001]]

text:
               13.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 502/23

      Wyrok Sądu z dnia 20 października 2021 r. – St. Hippolyt / EUIPO – Raisioaqua (Vital like nature)
      (Sprawa T-351/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Vital like nature - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy VITAL - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 2017/1001])
      (2021/C 502/35)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: St. Hippolyt Holding GmbH (Dielheim, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Gail)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: V. Ruzek, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Raisioaqua Oy (Raisio, Finlandia) (przedstawiciel: adwokat K. Rantala)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 marca 2021 r. (sprawa R 1279/2019-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Raisioaqua a St. Hippolyt Holding.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  St. Hippolyt Holding GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 247 z 27.7.2020.


title: Sprawa T-352/20: Wyrok Sądu z dnia 20 października 2021 r. – St. Hippolyt / EUIPO – Elephant (Strong like nature) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Strong like nature – Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy STRONG NATURE – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 2017/1001]

text:
               13.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 502/24

      Wyrok Sądu z dnia 20 października 2021 r. – St. Hippolyt / EUIPO – Elephant (Strong like nature)
      (Sprawa T-352/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Strong like nature - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy STRONG NATURE - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 2017/1001)
      (2021/C 502/36)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: St. Hippolyt Holding GmbH (Dielheim, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Gail)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: L. Lapinskaite i V. Ruzek, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Preduzeće za proizvodnju, unutrašnju i spoljnu trgovinu Elephant Co. d.o.o. (Belgrad, Serbia) (przedstawiciel: adwokat D. Cañadas Arcas)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 marca 2021 r. (sprawa R 1909/2019-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Preduzeće za proizvodnju, unutrašnju i spoljnu trgovinu Elephant a St. Hippolyt Holding.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  St. Hippolyt Holding GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 247 z 27.7.2020.


title: Sprawa T-356/20: Wyrok Sądu z dnia 27 października 2021 r. – Jiruš / EUIPO – Nile Clothing (Racing Syndicate) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Graficzny unijny znak towarowy Racing Syndicate – Wcześniejszy słowny międzynarodowy znak towarowy SYNDICATE – Przedstawienie dowodów po raz pierwszy przed izbą odwoławczą – Artykuł 95 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001]]

text:
               13.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 502/24

      Wyrok Sądu z dnia 27 października 2021 r. – Jiruš / EUIPO – Nile Clothing (Racing Syndicate)
      (Sprawa T-356/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy Racing Syndicate - Wcześniejszy słowny międzynarodowy znak towarowy SYNDICATE - Przedstawienie dowodów po raz pierwszy przed izbą odwoławczą - Artykuł 95 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001])
      (2021/C 502/37)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Václav Jiruš (Vitín, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat J. Zedníková)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Gája, pełnomocnik).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Nile Clothing AG (Sutz-Lattrigen, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci C. Raßmann, M. Suether i F. Adinolfi)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 31 marca 2020 r. (sprawa R 1488/2019-5), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Nile Clothing a M. Jirušem.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Václav Jiruš pokrywa koszty postępowania.

         (1)  Dz.U. C 255 z 3.8.2020.


title: Sprawa T-559/20: Wyrok Sądu z dnia 20 października 2021 r. – Yadex International / EUIPO – Sütas Süt Ürünleri (PINAR Süzme Peynir) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską – Graficzny znak towarowy PINAR Süzme Peynir – Wcześniejszy graficzny międzynarodowy znak towarowy Süzme Peynir – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               13.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 502/25

      Wyrok Sądu z dnia 20 października 2021 r. – Yadex International / EUIPO – Sütas Süt Ürünleri (PINAR Süzme Peynir)
      (Sprawa T-559/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Graficzny znak towarowy PINAR Süzme Peynir - Wcześniejszy graficzny międzynarodowy znak towarowy Süzme Peynir - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2021/C 502/38)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Yadex International GmbH (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat N. Johnson)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Sütas Süt Ürünleri AS (Bursa, Turcja) (przedstawiciel: adwokat O. Ruhl)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 lipca 2020 r. (sprawa R 2127/2019-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Sütas Süt Ürünleri a Yadex International.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Yadex International GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 371 z 3.11.2020.


title: Sprawa T-560/20: Wyrok Sądu z dnia 20 października 2021 r. – Yadex International / EUIPO – Sütas Süt Ürünleri (PINAR Tam kivaminda Süzme Peynir Yumusacik ve Leziz) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską – Graficzny znak towarowy PINAR Tam kivaminda Süzme Peynir Yumusacik ve Leziz – Wcześniejszy graficzny międzynarodowy znak towarowy Süzme Peynir – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               13.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 502/25

      Wyrok Sądu z dnia 20 października 2021 r. – Yadex International / EUIPO – Sütas Süt Ürünleri (PINAR Tam kivaminda Süzme Peynir Yumusacik ve Leziz)
      (Sprawa T-560/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Graficzny znak towarowy PINAR Tam kivaminda Süzme Peynir Yumusacik ve Leziz - Wcześniejszy graficzny międzynarodowy znak towarowy Süzme Peynir - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2021/C 502/39)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Yadex International GmbH (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat N. Johnson)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Sütas Süt Ürünleri AS (Bursa, Turcja) (przedstawiciel: adwokat O. Ruhl)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 lipca 2020 r. (sprawa R 2126/2019-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Sütas Süt Ürünleri a Yadex International.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Yadex International GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 371 z 3.11.2020.


title: Sprawa T-596/20: Wyrok Sądu z dnia 20 października 2021 r– Roller / EUIPO – Flex Equipos de Descanso (DORMILLO) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską – Graficzny znak towarowy DORMILLO – Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy DORMILON – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               13.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 502/26

      Wyrok Sądu z dnia 20 października 2021 r– Roller / EUIPO – Flex Equipos de Descanso (DORMILLO)
      (Sprawa T-596/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Graficzny znak towarowy DORMILLO - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy DORMILON - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2021/C 502/40)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Roller GmbH & Co. KG (Gelsenkirchen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat W. Zürbig)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Folliard-Monguiral i V. Ruzek, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Flex Equipos de Descanso, SA (Getafe, Hiszpania)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 czerwca 2020 r. (sprawa R 2846/2019-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Flex Equipos de Descanso a Roller.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Roller GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 378 z 9.11.2020.


title: Sprawa T-597/20: Wyrok Sądu z dnia 20 października 2021 r– Roller / EUIPO – Flex Equipos de Descanso (Dormillo) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską – Słowny znak towarowy Dormillo – Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy DORMILON – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               13.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 502/27

      Wyrok Sądu z dnia 20 października 2021 r– Roller / EUIPO – Flex Equipos de Descanso (Dormillo)
      (Sprawa T-597/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Słowny znak towarowy Dormillo - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy DORMILON - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2021/C 502/41)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Roller GmbH & Co. KG (Gelsenkirchen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat W. Zürbig)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Folliard-Monguiral i V. Ruzek, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Flex Equipos de Descanso, SA (Getafe, Hiszpania)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 czerwca 2020 r. (sprawa R 2847/2019-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Flex Equipos de Descanso a Roller.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Roller GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 390 z 16.11.2020.


title: Sprawa T-74/20: Postanowienie Sądu z dnia 1 października 2021 r. – IJ / Parlament [Służba Publiczna – Artykuł 100 WZIP – Pięcioletnie zastrzeżenie medyczne – Skarga do Rzecznika Praw Obywatelskich – Termin do wniesienia skargi – Przekroczenie terminu – Brak nowych istotnych okoliczności faktycznych – Niedopuszczalność]

text:
               13.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 502/27

      Postanowienie Sądu z dnia 1 października 2021 r. – IJ / Parlament
      (Sprawa T-74/20) (1)

      (Służba Publiczna - Artykuł 100 WZIP - Pięcioletnie zastrzeżenie medyczne - Skarga do Rzecznika Praw Obywatelskich - Termin do wniesienia skargi - Przekroczenie terminu - Brak nowych istotnych okoliczności faktycznych - Niedopuszczalność)
      (2021/C 502/42)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: IJ (przedstawiciele: adwokatki L. Levi, M. Vandenbussche i A. Champetier)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: T. Lazian i C. González Argüelles, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i M. Alver, pełnomocnicy), Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Bohr, L. Vernier i M. Brauhoff, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Wniesiony na podstawie 270 TFUE wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 10 października 2018 r. o zastosowaniu do skarżącej zastrzeżenia medycznego, o którym mowa w art. 100 warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej oraz w stosownym razie stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 29 października 2019 r. oddalającej zażalenie skarżącej z dnia 8 stycznia 2019 r. na tę decyzję.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  IJ pokrywa własne koszty postępowania oraz koszty poniesione przez Parlament Europejski.

                  3)

                  Rada Unii Europejskiej i Komisja pokrywają własne koszty postępowania.

         (1)  Dz.U. C 103 z 30.3.2020.


title: Sprawa T-100/20: Postanowienie Sądu z dnia 14 października 2021 r. – Junqueras i Vies / Parlament [Skarga o stwierdzenie nieważności – Prawo instytucjonalne – Członek Parlamentu – Przywileje i immunitety – Petycja o ochronę przywilejów i immunitetów – Decyzja przewodniczącego Parlamentu o nienadaniu biegu tej petycji – Brak interesu prawnego – Niedopuszczalność]

text:
               13.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 502/28

      Postanowienie Sądu z dnia 14 października 2021 r. – Junqueras i Vies / Parlament
      (Sprawa T-100/20) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Prawo instytucjonalne - Członek Parlamentu - Przywileje i immunitety - Petycja o ochronę przywilejów i immunitetów - Decyzja przewodniczącego Parlamentu o nienadaniu biegu tej petycji - Brak interesu prawnego - Niedopuszczalność)
      (2021/C 502/43)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Oriol Junqueras i Vies (Sant Joan de Vilatorrada, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat M. Marsal i Ferret)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: N. Görlitz i C. Burgos, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji przewodniczącego Parlamentu z dnia 10 grudnia 2019 r. o nienadaniu biegu petycji wniesionej między innymi w imieniu skarżącego, mającej na celu ochronę jego immunitetów określonych w art. 9 akapity pierwszy i drugi Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  Postępowanie w przedmiocie wniosku Królestwa Hiszpanii o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta zostaje umorzone.

                  3)

                  Oriol Junqueras i Vies pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Parlament Europejski.

                  4)

                  Królestwo Hiszpanii pokrywa własne koszty poniesione w związku ze złożonym przez nie wnioskiem o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

         (1)  Dz.U. C 114 z dnia 6.4.2020.


title: Sprawa T-208/20: Postanowienie Sądu z dnia 19 października 2021 r. – JH / Europol [Skarga o odszkodowanie – Służba publiczna – Personel tymczasowy – Europol – Moc dowodowa przedstawionych dowodów – Brak aktu niekorzystnego – Nieprawidłowość postępowania poprzedzającego wniesienie skargi – Niedopuszczalność]

text:
               13.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 502/28

      Postanowienie Sądu z dnia 19 października 2021 r. – JH / Europol
      (Sprawa T-208/20) (1)

      (Skarga o odszkodowanie - Służba publiczna - Personel tymczasowy - Europol - Moc dowodowa przedstawionych dowodów - Brak aktu niekorzystnego - Nieprawidłowość postępowania poprzedzającego wniesienie skargi - Niedopuszczalność)
      (2021/C 502/44)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: JH (przedstawiciel: adwokaci M. Quaas i T. Flachsbarth)

         Strona pozwana: Agencja Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Ścigania (przedstawiciel: O. Sajin i A. Ketels, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata B. Wägenbaura)

         Przedmiot

      Oparte na art. 270 TFUE żądanie naprawienia szkody, jaką skarżący miał ponieść w następstwie z jednej strony wydanego przez Europol polecenia z dnia 2 kwietnia 2019 r. o zwolnieniu go z pełnionej funkcji ze skutkiem natychmiastowym oraz z drugiej strony nienadaniu biegu, wbrew obowiązującym przepisom, skardze, którą wniósł na to polecenie.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  JH zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 191 z 8.6.2020.


title: Sprawa T-613/20: Postanowienie Sądu z dnia 5 października 2021 r. – Junqueras i Vies / Parlament [Skarga o stwierdzenie nieważności – Przyjęcie przez Parlament do wiadomości wyboru na posła europejskiego w następstwie zwolnienia mandatu przez innego posła – Legitymacja procesowa – Pojęcie „adresata” decyzji – Brak bezpośredniego oddziaływania – Brak aktu regulacyjnego o charakterze generalnym – Niedopuszczalność]

text:
               13.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 502/29

      Postanowienie Sądu z dnia 5 października 2021 r. – Junqueras i Vies / Parlament
      (Sprawa T-613/20) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Przyjęcie przez Parlament do wiadomości wyboru na posła europejskiego w następstwie zwolnienia mandatu przez innego posła - Legitymacja procesowa - Pojęcie „adresata” decyzji - Brak bezpośredniego oddziaływania - Brak aktu regulacyjnego o charakterze generalnym - Niedopuszczalność)
      (2021/C 502/45)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Oriol Junqueras i Vies (Sant Joan de Vilatorrada, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat M. Marsal i Ferret)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: N. Görlitz, T. Lukácsi i C. Burgos, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności aktu przyjęcia przez Parlament do wiadomości wyboru Jordiego Solégo i Ferranda na posła europejskiego w zastępstwie skarżącego ze skutkiem od dnia 3 stycznia 2020 r., ogłoszonego przez przewodniczącego Parlamentu na posiedzeniu plenarnym w dniu 23 lipca 2020 r.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  Postępowanie w przedmiocie wniosku Królestwa Hiszpanii o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta zostaje umorzone

                  3)

                  Oriol Junqueras i Vies zostaje obciążony kosztami postępowania.

                  4)

                  Królestwo Hiszpanii pokrywa własne koszty poniesione w związku ze złożonym przez nie wnioskiem o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

         (1)  Dz.U. C 390 z 16.11.2020.


title: Sprawa T-19/21: Postanowienie Sądu z dnia 14 października 2021 r. – Amazon.com i in. / Komisja [Skarga o stwierdzenie nieważności – Konkurencja – Nadużycie pozycji dominującej – Sprzedaż online – Decyzja o wszczęciu postępowania wyjaśniającego – Zakres terytorialny postępowania wyjaśniającego – Wyłączenie Włoch – Akt niepodlegający zaskarżeniu – Akt przygotowawczy – Niedopuszczalność]

text:
               13.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 502/30

      Postanowienie Sądu z dnia 14 października 2021 r. – Amazon.com i in. / Komisja
      (Sprawa T-19/21) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Konkurencja - Nadużycie pozycji dominującej - Sprzedaż online - Decyzja o wszczęciu postępowania wyjaśniającego - Zakres terytorialny postępowania wyjaśniającego - Wyłączenie Włoch - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Akt przygotowawczy - Niedopuszczalność)
      (2021/C 502/46)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Amazon.com, Inc. (Wilmington, Delaware, Stany Zjednoczone), Amazon Services Europe Sàrl (Luksemburg, Luksemburg), Amazon EU Sàrl (Luksemburg), Amazon Europe Core Sàrl (Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci A. Komninos i G. Tantulli)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Ernst, T. Franchoo, G. Meessen i C. Sjödin, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności części decyzji Komisji C(2020) 7692 final z dnia 10 listopada 2020 r. o wszczęciu postępowania na podstawie art. 102 TFUE w sprawie AT.40703 Amazon – Buy Box.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona.

                  2)

                  Postępowanie w przedmiocie złożonych przez Republikę Włoską, Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato (urząd ochrony konkurencji i reguł rynku, Włochy), Chamber of Commerce of the United States of America (izbę handlową Stanów Zjednoczonych Ameryki) i Computer & Communications Industry Association wniosków o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta zostaje umorzone.

                  3)

                  Amazon.com, Inc., Amazon Services Europe Sàrl, Amazon EU Sàrl i Amazon Europe Core Sàrl pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                  4)

                  Republika Włoska, urząd ochrony konkurencji i reguł rynku, izba handlowa Stanów Zjednoczonych Ameryki oraz Computer & Communications Industry Association pokrywają własne koszty związane z wnioskami o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

         (1)  Dz.U. C 72 z 1.3.2021.


title: Sprawa T-497/21 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 20 października 2021 r. – Girardi / EUIPO [Środki tymczasowe – Znak towarowy Unii Europejskiej – Zawodowe reprezentowanie – Wniosek o zawieszenie wykonania – Brak pilnego charakteru]

text:
               13.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 502/30

      Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 20 października 2021 r. – Girardi / EUIPO
      (Sprawa T-497/21 R)
      (Środki tymczasowe - Znak towarowy Unii Europejskiej - Zawodowe reprezentowanie - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru)
      (2021/C 502/47)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Giovanna Paola Girardi (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat G. Macías Bonilla)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Söder i G. Predonzani, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparty na art. 278 i 279 TFUE wniosek o zawieszenie wykonania, po pierwsze, decyzji EUIPO z dnia 14 czerwca 2021 r. dotyczącej zdolności występowania przez skarżącą przed EUIPO w charakterze pełnomocnika, oraz, po drugie, wytycznych EUIPO dotyczących rozpatrywania spraw związanych ze znakami towarowymi Unii Europejskiej, w części dotyczącej zawodowego reprezentowania przed EUIPO przez hiszpańskich adwokatów (część A, sekcja 5, załącznik 1).

         Sentencja

                  1)

                  Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

                  2)

                  Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-554/21: Skarga wniesiona w dniu 8 września 2021 r. – European Lotto and Betting / EUIPO – Tipp24 Services (Cash4Life)

text:
               13.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 502/31

      Skarga wniesiona w dniu 8 września 2021 r. – European Lotto and Betting / EUIPO – Tipp24 Services (Cash4Life)
      (Sprawa T-554/21)
      (2021/C 502/48)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: European Lotto and Betting Ltd (Ocean Village, Gibraltar) (przedstawiciel: D. Egan, solicitor)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Tipp24 Services Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy Cash4Life – unijny znak towarowy nr 15 065 964

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 czerwca 2021 r. w sprawie R 264/2020-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  nakazanie EUIPO i Tipp24 pokrycia własnych kosztów oraz kosztów poniesionych przez European Lotto and Betting Ltd.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-567/21: Skarga wniesiona w dniu 7 września 2021 r. – WG / EUIPO

text:
               13.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 502/31

      Skarga wniesiona w dniu 7 września 2021 r. – WG / EUIPO
      (Sprawa T-567/21)
      (2021/C 502/49)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: WG (przedstawiciel: adwokat P. Schimanek)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Zarządu EUIPO z dnia 17 listopada 2020 r., na mocy której skarżąca nie została powołana na członka izby odwoławczej w wyniku postępowania w sprawie naboru EXT/20/42/AD 11/Członek komisji odwoławczej;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Zarządu z tego samego dnia powołującej Ninę Korjus, Alejandrę González i Sergia Rizza na członków izby odwoławczej;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji, na mocy której skarżącej nie znalazła się na liście sześciu kandydatów, poddanej przez komisję rekrutacyjną pod głosowanie Zarządu;

                  —

                  stwierdzenie nieważności wszystkich decyzji poprzedzających i przygotowujących te decyzje, wydanych przez komisję rekrutacyjną, Zarząd i ewentualnie inne osoby w ramach postępowania w sprawie naboru EXT/20/AD 11/Członek komisji odwoławczej;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 7 czerwca 2021 r. oddalającej zażalenie skarżącej;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 166 rozporządzenia (UE) 2017/1001 (1) i uchybień proceduralnych

                              —

                              Zgodnie z art. 166 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2017/1001 to Zarząd EUIPO posiada kompetencje do powoływania członków izb odwoławczych. Zarząd zrzekł się swoich kompetencji decyzyjnych i przekazał je podkomitetowi przygotowawczemu. Podkomitet przygotowawczy przekroczył swoje czysto przygotowawcze kompetencje i podjął własne decyzje. Zarząd nie mógł być w stanie ich zrozumieć, ponieważ nie zostały mu przedstawione istotne i decydujące informacje.

                              —

                              Skład podkomitetu narusza art. 166 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2017/1001 ze względu na obecność prezesa izb odwoławczych. Prezes izb odwoławczych nie zasiada w Zarządzie. Obecność prezesa izb odwoławczych narusza brzmienie art. 166 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2017/1001, wymieniającego kompetencje organów i komitetów, o których w nim mowa.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący oczywistych błędów w ocenie wynikających z obiektywnej nieprzydatności oceny kandydatów podczas rozmowy kwalifikacyjnej

                              —

                              Znajomość języków kandydatów oceniano tylko od poziomu C1 podczas rozmowy kwalifikacyjnej. Znajomość języków, którą kandydaci zgłosili i określili na poziomie B2, nie była w ogóle sprawdzana. Przeprowadzono tylko jedną rozmowę. Nie sprawdzono umiejętności czytania i pisania. Krótka rozmowa na tematy dotyczące życia codziennego ewidentnie nie była odpowiednia do oceny poziomu C1, określonego w ogłoszeniu o naborze poprzez odniesienie do Europejskiego Systemu Opisu Kształcenia Językowego.

                              —

                              Kompetencje osobiste, o których mowa w pkt 4 lit. e) ogłoszenia o naborze, zostały ocenione wyłącznie wspólnie przez trzech członków podkomitetu przygotowawczego. Nie posiadali oni jednak ani wykształcenia w zakresie zasobów ludzkich i rekrutacji, ani wystarczającego przeszkolenia, dlatego też ewaluacja ta mogła opierać się jedynie na subiektywnej ocenie.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia ogłoszenia o naborze i późniejszej zmiany kryteriów naboru

                              —

                              Strona pozwana nie przestrzegała brzmienia ogłoszenia o naborze. Nie zaprosiła na rozmowę kwalifikacyjną tylko „najbardziej wykwalifikowanych kandydatów”. Następnie zmieniła kryteria naboru poprzez zastosowanie nieprzewidzianego w ogłoszeniu współczynnika ważenia kryteriów.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasad równego traktowania, przejrzystości i obowiązku zasięgania informacji, braków w uzasadnieniu i przekroczenia kompetencji.

                              —

                              Zdaniem skarżącej, na rozmowę kwalifikacyjną zaproszono dwie nierówne kategorie kandydatów: tych, którzy zostali ocenieni jako „doskonali” i tych, którzy zostali ocenieni jako „bardzo dobrzy”. Ponadto pierwsze oceny, przyznane po weryfikacji pisemnych zgłoszeń, nie były później uwzględniane, ponieważ dla sporządzenia listy 6 kandydatów przedstawionych przez komisję rekrutacyjną Zarządowi pod głosowanie decydujące znaczenie miała jedynie ocena uzyskana podczas rozmowy kwalifikacyjnej.

                              —

                              Kryteria dotyczące zaproszenia na rozmowę kwalifikacyjną zostały następnie zmienione w stosunku do tych z ogłoszenia o naborze. Odbyło się to w czasie, gdy sekretariat Zarządu posiadał wiedzę na temat umiejętności i kompetencji poszczególnych kandydatów.

                              —

                              Kluczowe etapy procedury nie zostały udokumentowane. Nie istnieje protokół z przeprowadzania rozmów kwalifikacyjnych.

                              —

                              Brakuje uzasadnienia dla obniżenia oceny podczas rozmowy kwalifikacyjnej o dwa stopnie (z „doskonałej” na „dobrą”), co stanowiło dewaluację wyników uzyskanych w pierwszym etapie procedury rekrutacyjnej.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskie (Dz.U 2017, L 154, s. 1).


title: Sprawa T-592/21: Skarga wniesiona w dniu 16 września 2021 r. – Kakuzo / EUIPO – Rauch Fruchtsäfte (Kakuzo)

text:
               13.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 502/33

      Skarga wniesiona w dniu 16 września 2021 r. – Kakuzo / EUIPO – Rauch Fruchtsäfte (Kakuzo)
      (Sprawa T-592/21)
      (2021/C 502/50)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Kakuzo GmbH (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci O. Spieker, A. Schönfleisch i D. Mienert)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Rauch Fruchtsäfte GmbH (Rankweil, Austria)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego „Kakuzo” – zgłoszenie nr 17 452 541

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 lipca 2021 r. w sprawie R 356/2021-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-611/21: Skarga wniesiona w dniu 23 września 2021 r. – ADS L. Kowalik, B. Włodarczyk/EUIPO – ESSAtech (Piloty zdalnego sterowania [bezprzewodowe] (akcesoria do -))

text:
               13.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 502/34

      Skarga wniesiona w dniu 23 września 2021 r. – ADS L. Kowalik, B. Włodarczyk/EUIPO – ESSAtech (Piloty zdalnego sterowania [bezprzewodowe] (akcesoria do -))
      (Sprawa T-611/21)
      (2021/C 502/51)
      Język skargi: polski

         Strony

         Strona skarżąca: ADS L. Kowalik, B. Włodarczyk s.c. (Sosnowiec, Polska) (przedstawiciel: M. Oleksyn, radca prawny)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: ESSAtech (Přistoupim, Republika Czeska)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego wzoru: Strona skarżąca przed Sądem

         Sporny wzór: Wzór wspólnotowy Piloty zdalnego sterowania [bezprzewodowe] (akcesoria do -) – wzór wspólnotowy nr 4 539 302-0001

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 lipca 2021 r. w sprawie R 1070/2020-3

         Żądania

      Skarżący wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO i Uczestnika poniesionymi przez nich kosztami postępowania oraz obciążenie EUIPO i Uczestnika kosztami poniesionymi przez Skarżącego, w tym kosztami poniesionymi w ramach postępowania przed EUIPO.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenia artykułu 8 ustępu 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002 w związku z artykułem 25 ustępem 1 literą b) rozporządzenia i naruszenie reguły prawnej ustanowionej w sprawie DOCERAM C-395/16 (1) w związku z naruszeniem artykułu 41 ustępu 2 litery c) w związku z artykułem 41 ustępem 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zasad dobrej administracji);

                  —

                  Naruszenia artykułu 63 ustępu 1 rozporządzenia w związku z artykułem 63 ustępem 2 rozporządzenia i naruszenia reguły prawnej ustanowionej w sprawie DOCERAM C-395/16 w związku z naruszeniem artykułu 41 ustępu 2 litery c) w związku z artykułem 41 ustępem 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zasad dobrej administracji).

         (1)  Wyrok z dnia 8 marca 2018, DOCERAM GmbH przeciwko CeramTec GmbH, w sprawie C-395/16, EU:C:2018:172.


title: Sprawa T-612/21: Skarga wniesiona w dniu 23 września 2021 r. – ADS L. Kowalik, B. Włodarczyk/EUIPO – ESSAtech (Piloty zdalnego sterowania [bezprzewodowe] (akcesoria do -))

text:
               13.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 502/34

      Skarga wniesiona w dniu 23 września 2021 r. – ADS L. Kowalik, B. Włodarczyk/EUIPO – ESSAtech (Piloty zdalnego sterowania [bezprzewodowe] (akcesoria do -))
      (Sprawa T-612/21)
      (2021/C 502/52)
      Język skargi: polski

         Strony

         Strona skarżąca: ADS L. Kowalik, B. Włodarczyk s.c. (Sosnowiec, Polska) (przedstawiciel: M. Oleksyn, radca prawny)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: ESSAtech (Přistoupim, Republika Czeska)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego wzoru: Strona skarżąca przed Sądem

         Sporny wzór: Wzór wspólnotowy Piloty zdalnego sterowania [bezprzewodowe] (akcesoria do -) – wzór wspólnotowy nr 4 539 302-0003

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 lipca 2021 r. w sprawie R 1072/2020-3

         Żądania

      Skarżący wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO i Uczestnika poniesionymi przez nich kosztami postępowania oraz obciążenie EUIPO i Uczestnika kosztami poniesionymi przez Skarżącego, w tym kosztami poniesionymi w ramach postępowania przed EUIPO.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenia artykułu 8 ustępu 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002 w związku z artykułem 25 ustępem 1 literą b) rozporządzenia i naruszenie reguły prawnej ustanowionej w sprawie DOCERAM C-395/16 (1) w związku z naruszeniem artykułu 41 ustępu 2 litery c) w związku z artykułem 41 ustępem 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zasad dobrej administracji);

                  —

                  Naruszenia artykułu 63 ustępu 1 rozporządzenia w związku z artykułem 63 ustępem 2 rozporządzenia i naruszenia reguły prawnej ustanowionej w sprawie DOCERAM C-395/16 w związku z naruszeniem artykułu 41 ustępu 2 litery c) w związku z artykułem 41 ustępem 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zasad dobrej administracji).

         (1)  Wyrok z dnia 8 marca 2018, DOCERAM GmbH przeciwko CeramTec GmbH, w sprawie C-395/16, EU:C:2018:172.


title: Sprawa T-634/21: Skarga wniesiona w dniu 30 września 2021 r. – Rimini Street / EUIPO (WE DO SUPPORT)

text:
               13.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 502/35

      Skarga wniesiona w dniu 30 września 2021 r. – Rimini Street / EUIPO (WE DO SUPPORT)
      (Sprawa T-634/21)
      (2021/C 502/53)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Rimini Street, Inc. (Las Vegas, Nevada, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat E. Ratjen)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską słownego znaku towarowego „WE DO SUPPORT” – zgłoszenie nr. 1 559 178

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 sierpnia 2021 r. w sprawie R 710/2021-4

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 w związku z art. 7 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-648/21: Skarga wniesiona w dniu 5 października 2021 r. – YD / FRA

text:
               13.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 502/36

      Skarga wniesiona w dniu 5 października 2021 r. – YD / FRA
      (Sprawa T-648/21)
      (2021/C 502/54)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: YD (przedstawiciele: adwokatki L. Levi i M. Vandenbussche)

         Strona pozwana: Agencja Praw Podstawowych Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji dyrektora pozwanej w sprawie odmowy zastosowania odstępstwa określonego w art. 12 ust. 2 lit. a) WZIP (1), a w konsekwencji rozwiązania z skarżącym umowy na podstawie art. 47 lit. c pkt ii) WZIP;

                  —

                  w stosownym razie stwierdzenie nieważności decyzji dyrektora pozwanej oddalającej zażalenie złożone przez skarżącego na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego na ww. decyzję;

                  —

                  zadośćuczynienie krzywdzie skarżącego szacowanej ex aequo et bono na 50 000 EUR;

                  —

                  zarządzenie środka dowodowego na podstawie art. 91 regulaminu postępowania w postaci przedstawienia przez pozwaną informacji na temat doświadczenia nowo powołanego księgowego figurującego w rejestrach Activity Based Budget (budżetu zadaniowego) pozwanej; oraz

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnosi sześć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, naruszenia przez pozwaną prawa skarżącego do bycia wysłuchanym, ponieważ zaskarżona decyzja została wydana bez wysłuchania skarżącego przez dyrektora w następstwie negatywnego zalecenia kierownika służby prawnej pozwanej.

                  2.

                  Zarzut drugi, naruszenia przez pozwaną zasady pewności prawa. Skarżący kwestionuje fakt, że pismo wszczynające procedurę zgody na zastosowanie wyjątku zostało sporządzone kierownika wydziału Corporate Services pozwanej, przez co nie jest jasne, czy procedura była prowadzona przez właściwy organ. Ponadto nie zostało wykazane, że dyrektor pozwanej wyraził zgodę na to pismo. Skarżący podnosi również, że nawet kryteria oceny interesu służby są jasne w kwestii czy zostały wydane przez właściwy organ.

                  3.

                  Zarzut trzeci, naruszenia przez pozwaną zasady bezstronności, ponieważ zalecenie w sprawie skarżącego zostało wydane przez jego wcześniejszego bezpośredniego przełożonego, który nie znajdował się w sytuacji pozwalającej na ocenę jego zgłoszenia w świetle istotnych kryteriów oraz który nie był bezstronny.

                  4.

                  Zarzut czwarty, popełnienia przez pozwaną oczywistego błędu w ocenie interesu służby oraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto skarżący podnosi, że pozwana naruszyła obowiązek dobrej administracji i nadużyła władzy.

                  5.

                  Zarzut piąty, naruszenia przez pozwaną zasady dobrej administracji, obowiązku dbałości, a także art. 41 karty praw podstawowych i zasady pewności prawa, ponieważ skarżący, będący członkiem personelu ze Zjednoczonego Królestwa, nie miał jasności co do swojej sytuacji prawnej u pozwanej przez prawie dwa lata.

                  6.

                  Zarzut szósty, stwarzania przez zaskarżoną decyzję dyskryminacji ze względu na zdrowie skarżącego.

         (1)  Rozporządzenie nr 31 (EWG), 11 (EWEA), w sprawie przyjęcia regulaminu pracowniczego urzędników i warunków zatrudniania innych pracowników Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (Dz.U. 1962 45, s. 1385).


title: Sprawa T-656/21: Skarga wniesiona w dniu 11 października 2021 r. – H/2 Credit Manager / EUIPO – Hcapital Partners SCR (H/2 CAPITAL PARTNERS)

text:
               13.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 502/37

      Skarga wniesiona w dniu 11 października 2021 r. – H/2 Credit Manager / EUIPO – Hcapital Partners SCR (H/2 CAPITAL PARTNERS)
      (Sprawa T-656/21)
      (2021/C 502/55)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: H/2 Credit Manager LP (Stamford, Connecticut, Stany Zjedoczone) (przedstawiciel: S. Malynicz, Barrister-at-Law, i adwokat J. Bittner)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Hcapital Partners SCR, SA (Lizbona, Portugalia)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „H/2 CAPITAL PARTNERS” – zgłoszenie nr 17 599 374

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 lipca 2021 r. w sprawie R 1954/2019-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO i drugiej strony w postępowaniu przed izbą odwoławczą (jeżeli postanowi uczestniczyć w niniejszym postępowaniu) kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Izba Odwoławcza popełniła błąd, uznając, że właściwym kręgiem odbiorców jest ogół społeczeństwa.

                  —

                  Izba Odwoławcza popełniła błąd, uznając, że oba znaki towarowe stanowią odrębne całości, biorąc pod uwagę ich dominujące i odróżniające elementy.


title: Sprawa T-664/21: Skarga wniesiona w dniu 15 października 2021 r. – YF / EFCA

text:
               13.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 502/37

      Skarga wniesiona w dniu 15 października 2021 r. – YF / EFCA
      (Sprawa T-664/21)
      (2021/C 502/56)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: YF (przedstawiciel: adwokat M. Casado García-Hirschfeld)

         Strona pozwana: Europejska Agencja Kontroli Rybołówstwa

         Żądania

      Skarżący wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że niniejsza skarga jest dopuszczalna i zasadna;

            w konsekwencji

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji z dnia 18 lutego 2021 r., na mocy której ze skarżącym rozwiązano umowę o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego na czas nieokreślony oraz stwierdzenie nieważności, w razie potrzeby, decyzji oddalającej zażalenie z dnia 5 lipca 2021 r.;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej całością kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnosi jeden zarzut, który dzieli się na dwie części.

                  1.

                  Pierwsza część zarzutu dotyczy oczywistego błędu w ocenie.

                  2.

                  Druga część zarzutu dotyczy naruszenia zasady dobrej administracji i zasady proporcjonalności.


title: Sprawa T-667/21: Skarga wniesiona w dniu 12 października 2021 r. – BAWAG PSK / EBC

text:
               13.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 502/38

      Skarga wniesiona w dniu 12 października 2021 r. – BAWAG PSK / EBC
      (Sprawa T-667/21)
      (2021/C 502/57)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: BAWAG PSK Bank für Arbeit und Wirtschaft und Österreichische Postsparkasse AG (Wiedeń, Austria) (przedstawiciele: adwokaci H. Bälz i D. Bliesener)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej z dnia 2 sierpnia 2021 r. (1).; oraz

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów:

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że strona pozwana nie ma kompetencji do nakładania odsetek wyrównawczych na podstawie § 97 ust. 1 austriackiej ustawy bankowej (zwanej dalej „BWG”).

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że nakładanie odsetek wyrównawczych na podstawie § 97 ust. 1 BWG podlega przedawnieniu.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że strona skarżąca nie naruszyła przewidzianego w art. 395 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 375/2013 limitu dużych ekspozycji (2).

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący tego, że zaskarżona decyzja narusza prawo strony skarżącej do bycia wysłuchaną.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący tego, że strona pozwana błędnie obliczyła kwotę odsetek wyrównawczych na podstawie § 97 ust. 1 BWG.

         (1)  Nr SSM-2021-ATBAW-7_ESA-2018–0000126.

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz.U. 2013, L 176, s. 1–337).


title: Sprawa T-672/21: Skarga wniesiona w dniu 18 października 2021 r. – Grupa „Lew”/EUIPO – Lechwerke (GRUPALEW.)

text:
               13.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 502/39

      Skarga wniesiona w dniu 18 października 2021 r. – Grupa „Lew”/EUIPO – Lechwerke (GRUPALEW.)
      (Sprawa T-672/21)
      (2021/C 502/58)
      Język skargi: polski

         Strony

         Strona skarżąca: Grupa „LEW” S.A. (Częstochowa, Polska) (przedstawiciel: A. Korbela, radca prawny)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Lechwerke AG (Augsburg, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca przed Sądem

         Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską graficznego znaku towarowego GRUPALEW. – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską Nr. 1 344 392

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 17 sierpnia 2021 r. w sprawie R 2763/2019-4

         Żądania

      Skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uchylenie zaskarżonej decyzji;

                  —

                  uchylenie (poprzedzającej zaskarżoną decyzję) decyzji Wydziału Sprzeciwów EUIPO z dnia 25 października 2019;

                  —

                  przekazanie do ponownego rozpoznania przez EUIPO sprzeciwu z dnia 13 września 2017 r. złożonego przez Lechwerke AG z siedzibą w Ausgburgu (Niemcy) nr B 002956640.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie artykułu 10 Rozporządzenia Delegowanego Komisji (UE) 2018/625 (1).

         (1)  Rozporządzenie Delegowane Komisji (UE) 2018/625 z dnia 5 marca 2018 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej oraz uchylające rozporządzenie delegowane (UE) 2017/1430 (Dz.Urz. 2018, L 104, s. 1)


title: Sprawa T-676/21: Skarga wniesiona w dniu 19 października 2021 r. – Target Brands / EUIPO – The Art Company B & S (art class)

text:
               13.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 502/39

      Skarga wniesiona w dniu 19 października 2021 r. – Target Brands / EUIPO – The Art Company B & S (art class)
      (Sprawa T-676/21)
      (2021/C 502/59)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Target Brands, Inc. (Minneapolis, Minnesota, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat R. Kunze)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: The Art Company B & S, SA (Quel, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy „art class” – zgłoszenie nr 16 888 737

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 października 2021 r. w sprawie R 1596/2019-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez Izbą Odwoławczą oraz Wydziałem Sprzeciwów.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-677/21: Skarga wniesiona w dniu 18 października 2021 r. – TL / Komisja

text:
               13.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 502/40

      Skarga wniesiona w dniu 18 października 2021 r. – TL / Komisja
      (Sprawa T-677/21)
      (2021/C 502/60)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: TL (przedstawiciele: adwokatki L. Levi i N. Flandin)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności swojego sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej („CDR”) za 2019 r.;

                  —

                  ewentualnie stwierdzenie nieważności CDR w zakresie kwestionowanych uwag;

                  —

                  jednocześnie, w stosownym razie, stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej z dnia 8 lipca 2021 r. oddalającej zażalenie skarżącej na CDR;

                  —

                  zasądzenie zadośćuczynienia za krzywdę doznaną przez skarżącą; oraz

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, iż w braku ustalenia jakiegokolwiek celu na 2019 r. pozwana nie mogła dokonać prawidłowej i sprawiedliwej oceny wyników pracy skarżącej w 2019 r. Skarżąca podnosi, że ten brak celów doprowadził do oczywistych błędów w ocenie, naruszenia obowiązku staranności i zasady dobrej administracji.

                  2.

                  Zarzut drugi, naruszenia przez pozwaną art. 43 regulaminu pracowniczego i Guidance for Reporting Officers (wytycznych dla oceniających). Skarżąca podnosi również, że pozwana popełniła oczywiste błędy w ocenie i nadużyła władzy. Skarżąca podnosi też, że pozwana naruszyła obowiązek staranności i dobrej administracji.

                  3.

                  Zarzut trzeci, naruszenia przez pozwaną art. 292 ust. 2 TFUE w związku z art. 25 ust. 2 regulaminu pracowniczego i art. 41 ust. 2 karty praw podstawowych.


title: Sprawa T-678/21: Skarga wniesiona w dniu 19 października 2021 r. – Mendes / EUIPO – Actial Farmaceutica (VSL3TOTAL)

text:
               13.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 502/41

      Skarga wniesiona w dniu 19 października 2021 r. – Mendes / EUIPO – Actial Farmaceutica (VSL3TOTAL)
      (Sprawa T-678/21)
      (2021/C 502/61)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Mendes SA (Lugano, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat M. Cavattoni)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Actial Farmaceutica Srl (Rzym, Włochy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „VSL3TOTAL” – unijny znak towarowy nr 11 702 172

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 17 sierpnia 2021 r. w sprawie R 1568/2020-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uwzględnienie niniejszej skargi;

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie drugiej strony postępowania kosztami i opłatami.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 60 ust. 1 lit. a) w związku z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-680/21: Skarga wniesiona w dniu 20 października 2021 r. – Funline International / EUIPO (AMSTERDAM POPPERS)

text:
               13.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 502/41

      Skarga wniesiona w dniu 20 października 2021 r. – Funline International / EUIPO (AMSTERDAM POPPERS)
      (Sprawa T-680/21)
      (2021/C 502/62)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Funline International (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat Y. Echevarría García)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego AMSTERDAM POPPERS– zgłoszenie nr 18 354 314

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 sierpnia 2021 r. w sprawie R 439/2021-2

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  dopuszczenie znaku towarowego w całości do rejestracji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w postepowaniu przed EUIPO.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) i lit. f) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-714/19: Postanowienie Sądu z dnia 18 października 2021 r. – Smiths Group i Siti 1 / Komisja

text:
               13.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 502/42

      Postanowienie Sądu z dnia 18 października 2021 r. – Smiths Group i Siti 1 / Komisja
      (Sprawa T-714/19) (1)

      (2021/C 502/63)
      Język postępowania: angielski
      Prezes drugiej izby zarządziła wykreślenie sprawy z rejestru.

         (1)  Dz.U. C 10 z 13.1.2020.


title: Sprawa T-731/19: Postanowienie Sądu z dnia 5 października 2021 r. – Arris Global / Komisja

text:
               13.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 502/42

      Postanowienie Sądu z dnia 5 października 2021 r. – Arris Global / Komisja
      (Sprawa T-731/19) (1)

      (2021/C 502/65)
      Język postępowania: angielski
      Prezes drugiej izby zarządziła wykreślenie sprawy z rejestru.

         (1)  Dz.U. C 19 z 20.1.2020.


title: Sprawa T-719/19: Postanowienie Sądu z dnia 5 października 2021 r. – Northgate i Northgate Europe / Komisja

text:
               13.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 502/42

      Postanowienie Sądu z dnia 5 października 2021 r. – Northgate i Northgate Europe / Komisja
      (Sprawa T-719/19) (1)

      (2021/C 502/64)
      Język postępowania: angielski
      Prezes drugiej izby zarządziła wykreślenie sprawy z rejestru.

         (1)  Dz.U. C 19 z 20.1.2020.


title: Sprawa T-782/21: Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2021 r. – EAA/Komisja

text:
               14.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/54

      Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2021 r. – EAA/Komisja
      (Sprawa T-782/21)
      (2022/C 73/69)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Europejskie Stowarzyszenie Wytwórców Aluminium (EAA) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: B. O’Connor i M. Hommé, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania strony skarżącej

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  zastosowanie środka organizacji postępowania w odniesieniu do dwóch aspektów sprawy;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej (UE) 2021/1788 (1), mocą której Komisja zawiesiła skutki rozporządzenia wykonawczego (UE) 2021/1784 (2);

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, zgodnie z którym Komisja naruszyła rozporządzenie 2016/1036 (3), a w szczególności jego art. 14 ust. 4. W szczególności Komisja odmówiła zbadania problematyki szkody zgodnie z art. 3 ust. 5 rozporządzenia 2016/1036, badając wyłącznie ograniczoną i zawężoną liczbę wskaźników szkody. Ponadto, Komisja nie dokonała oceny interesu Unii. Nie wzięła ona również pod uwagę unijnej polityki dekarbonizacji i wyznaczyła sobie termin, który nie był przewidziany prawem. Wreszcie Komisja popełniła błąd w odniesieniu do kryterium prawnego jakie należy zastosować w zakresie ponownego wystąpienia szkody.

                  2.

                  Zarzut drugi, zgodnie z którym Komisja działała z naruszeniem zasad sprawiedliwości proceduralnej i dobrej administracji. W szczególności całe działanie Komisji w ramach dochodzenia dotyczącego zawieszenia było wadliwe, a dochodzenie to nie zostało wszczęte zgodnie z prawem ani na merytorycznych podstawach. Co więcej, Komisja nałożyła ograniczenie czasowe, które nie było niezbędne w celu zachowania nieracjonalnego i niekoniecznego terminu. Komisja postąpiła ponadto w sposób niespójny zapożyczając pojęcie ujawnienia, znajdujące zastosowanie do nowych postępowań i postępowań przeglądowych, bez zachowania terminów, które mają zastosowanie do tych postępowań. Wreszcie ocena interesu Unii nie została ujawniona stronom, a strony te nie mogły odnieść się do tej oceny.

                  3.

                  Zarzut trzeci, zgodnie z którym Komisja naruszyła art. 296 TFUE nie przedstawiając odpowiedniego uzasadnienia. W szczególności Komisja nie przedstawiła w odpowiedni sposób, dlaczego konieczne było wyznaczenie terminu na zakończenie dochodzenia dotyczącego zawieszenia takiego samego jak na zakończenie dochodzenia antydumpingowego. Co więcej Komisja nie uzasadniła w dostateczny sposób, dlaczego zawieszenie środków leżało w interesie Unii.

                  4.

                  Zarzut czwarty, zgodnie z którym Komisja dokonała błędnej oceny okoliczności faktycznych. W szczególności Komisja popełniła błąd w ramach badania zmienionych warunków rynkowych, gotowości przemysłu Unii do zaopatrywania rynku, danych dotyczących produkcji poza Unią oraz podaży i popytu.

                  5.

                  Zarzut piąty, zgodnie z którym Komisja nieprawidłowo skorzystała z klauzuli zawieszenia. Komisja nadużyła swego uprawnienia przyznając zawieszenie jako alternatywę względem nieskutecznych wniosków o wyłącznie produktów z zakresu produktu.

         (1)  Decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2021/1788 z dnia 8 października 2021 r. zawieszająca ostateczne cła antydumpingowe nałożone rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2021/1784 na przywóz wyrobów walcowanych płaskich z aluminium pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. 2021, L 359, s. 105).

         (2)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2021/1784 z dnia 8 października 2021 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz wyrobów walcowanych płaskich z aluminium pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. 2021 L 359, s. 6).

         (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (Dz.U. 2016, L 176, s. 21).


title: Sprawa T-784/21: Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2021 r. – NP/Komisja

text:
               14.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/55

      Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2021 r. – NP/Komisja
      (Sprawa T-784/21)
      (2022/C 73/70)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: NP (przedstawiciel: adwokat C. Mourato)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej (organu powołującego) z dnia 8 lutego 2021 r. w zakresie, w jakim częściowo oddalono w niej zarzuty skarżącej z dnia 2 października 2020 r. dotyczące mobbingu, za który Komisja Europejska ponosi odpowiedzialność na podstawie art. 12a ust. 1–3 regulaminu, a w szczególności nie uznano mobbingu, który miał miejsce od października 2014 r., popełniono oczywiste błędy w ocenie zgłaszanych zarzutów, nie wyciągnięto wszystkich właściwych konsekwencji i naruszono ciążący na Komisji obowiązek udzielania wsparcia, jak również odmówiono wszczęcia postępowania w celu stwierdzenia ukrytego lub niewidocznego uszkodzenia mózgu skarżącej przed wszczęciem postępowania w sprawie przywrócenia do pracy po orzeczeniu niepełnosprawności i odmówiono zapewnienia właściwych udogodnień umożliwiających wykonywanie przez nią niezbędnych czynności na zajmowanym stanowisku, takich jak umożliwienie pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy ze względów zdrowotnych, pracy zdalnej i uczestnictwa w szkoleniach z zakresu doskonalenia zawodowego, zgodnie z art. 1d ust. 4 i 33 regulaminu, jak również art. 15 załącznika VIII do regulaminu i decyzji C(2004) 1318 Komisji z dnia 7 kwietnia 2004 r.;

                  —

                  zasądzenie od Komisji Europejskiej zapłaty na rzecz skarżącej kwoty 40 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za poniesioną krzywdę w tym zakresie;

                  —

                  zasądzenie od Komisji Europejskiej zapłaty na rzecz skarżącej kwoty 106 649,02 EUR tytułem naprawienia szkody majątkowej poniesionej w tym zakresie do dnia 31 grudnia 2021 r., bez uszczerbku dla prawa skarżącej do ponownej oceny odszkodowania za szkodę majątkową poniesioną w okresie od dnia 1 stycznia 2022 r. a żądaną datą przywrócenia do pracy;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania na podstawie art. 134 regulaminu postepowania przed Sądem Unii Europejskiej.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący mobbingu, którego dopuściło się wobec niej kilku członków służby medycznej Komisji Europejskiej, jednoczesnych naruszeń obowiązku dbałości o dobro urzędnika, jak również zasad niedyskryminacji i proporcjonalności w kontekście jej wniosku o przywrócenie do pracy po orzeczeniu niepełnosprawności złożonego w listopadzie 2014 r., oczywistego błędu w ocenie podniesionych zarzutów i naruszenie obowiązku udzielania wsparcia oraz naruszenie obowiązku wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia stopnia jej niepełnosprawności przed wszczęciem postępowania w sprawie przywrócenia do pracy.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący wniosku o zadośćuczynienie wynikającego z mobbingu, o którym mowa powyżej.


title: Sprawa T-786/21: Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2021 r. – Team Beverage/EUIPO (TEAM BUSINESS IT DATEN – PROZESSE – SYSTEME)

text:
               14.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/56

      Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2021 r. – Team Beverage/EUIPO (TEAM BUSINESS IT DATEN – PROZESSE – SYSTEME)
      (Sprawa T-786/21)
      (2022/C 73/71)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Team Beverage AG (Brema, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci O. Spieker, D. Mienert i J. Selbmann)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy TEAM BUSINESS IT DATEN – PROZESSE – SYSTEME w kolorach niebieskim i szarym – zgłoszenie nr 17 660 655

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 października 2021 r. w sprawie R 2185/2020-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) w związku z art. 7 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) w związku z art. 7 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-787/21: Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2021 r. – UniSkin/EUIPO – Unicskin (UNISKIN by Dr. Søren Frankild)

text:
               14.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/57

      Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2021 r. – UniSkin/EUIPO – Unicskin (UNISKIN by Dr. Søren Frankild)
      (Sprawa T-787/21)
      (2022/C 73/72)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: UniSkin ApS (Silkeborg, Dania) (przedstawiciel: adwokat M. Hoffgaard Rasmussen)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Unicskin, SL (Madryt, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający UNISKIN by Dr. Søren Frankild – zgłoszenie nr 18 153 435

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 października 2021 r. w sprawie R 771/2021-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, a następnie oddalenie sprzeciwu wobec rejestracji znaku towarowego w całości.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-790/21: Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2021 r. – PL/Komisja

text:
               14.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/58

      Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2021 r. – PL/Komisja
      (Sprawa T-790/21)
      (2022/C 73/73)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: PL (przedstawiciel: adwokat N. de Montigny)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Dyrekcji Generalnej ds. Zasobów Ludzkich i Bezpieczeństwa z dnia 16 lutego 2021 r. o przeniesieniu na inne stanowisko;

                  —

                  stwierdzenie, w razie potrzeby, nieważności decyzji z dnia 16 września 2021 r. o oddaleniu jej zażalenia wniesionego na podstawie art. 22c;

                  —

                  stwierdzenie zaniechania podjęcia przez Komisję środków niezbędnych do wykonania wyroków Sądu z dni 15 kwietnia 2015 r. i 13 grudnia 2018 r. zgodnie z ich uzasadnieniem oraz naruszenia przez Komisję powagi rzeczy osądzonej;

                  —

                  zasądzenie od Komisji zapłaty odszkodowania w kwocie 250 000 EUR tytułem naprawienia poniesionej szkody, jak również 100 000 EUR tytułem naprawienia poniesionej krzywdy;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący niewłaściwości organu administracji, który oddalił zażalenie skarżącego.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 266 TFUE, powagi rzeczy osądzonej, zasady niedziałania prawa wstecz i nadużycia proceduralnego, naruszenia gwarancji procesowych, naruszenia prawa do bycia skutecznie wysłuchanym w sposób zgodny z celem tego prawa. Zarzut ten dzieli się na trzy części:

                              —

                              część pierwsza dotyczy naruszenia praw do obrony skarżącego, prawa do bycia wysłuchanym, nieprzeprowadzenie dochodzenia administracyjnego, naruszenia zasady kontradyktoryjności i zasady równości stron, naruszenia art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i prawa do dobrej administracji, jak również niedochowania rozsądnego terminu;

                              —

                              część druga dotyczy dopuszczenia do nieprzestrzegania celu postępowania i nadużycia proceduralnego, nieprzestrzegania obowiązku dbałości o dobro urzędnika i ochrony należnej informatorowi;

                              —

                              część trzecia dotyczy naruszenia zasad i reguł odnoszących się do działania z mocą wsteczną i związanej z tym pewności prawa, naruszenia zasad bezstronności (obiektywnej i subiektywnej), woli przyjęcia tej samej decyzji mającej ten sam zakres i opartej na tych samych przesłankach, alternatywnie zrekompensowania utraty szansy gwarancji skutecznego przestrzegania praw procesowych skarżącego we właściwym czasie.

                  3.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 22a regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem”), obowiązku udzielenia wsparcia oraz obowiązku dbałości o dobro urzędnika w ramach procedury przeniesienia na inne stanowisko, art. 22c regulaminu i ochrony przysługującej sygnalizatorom, obowiązków zachowania należytej staranności, neutralności, bezstronności, obiektywności, prawa skarżącego do równego traktowania jego dokumentacji przez administrację i naruszenie jego uzasadnionych oczekiwań oraz nadużycia proceduralnego. Ten zarzut dzieli się na cztery części:

                              —

                              cześć pierwsza dotyczy naruszenia art. 22a regulaminu, polegającego na tym, że organ powołujący nie zastosował procedury przewidzianej w tym przepisie;

                              —

                              cześć druga dotyczy naruszenia obowiązku staranności;

                              —

                              cześć trzecia dotyczy naruszenia zasad obiektywności, bezstronności, neutralności właściwego organu powołującego, naruszenia zasady równego traktowania i niedyskryminacji;

                              —

                              cześć czwarta dotyczy naruszenia obowiązujących zasad w zakresie ciężaru dowodu.


title: Sprawa T-793/21: Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2021 r. – Front Polisario/Rada

text:
               14.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/59

      Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2021 r. – Front Polisario/Rada
      (Sprawa T-793/21)
      (2022/C 73/74)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Front populaire pour la libération de la Saguia el-Hamra et du Rio de oro (Front Polisario) (przedstawiciel: adwokat G. Devers)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie skargi za dopuszczalną;

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia;

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi na rozporządzenie Rady (UE) 2021/1750 z dnia 28 września 2021 r. zmieniające rozporządzenie (UE) 2019/440 w sprawie przydziału uprawnień do połowów na podstawie Umowy o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów między Unią Europejską a Królestwem Marokańskim oraz protokołu wykonawczego do niej (Dz.U. 2021, L 349, s. 1), strona skarżąca wysuwa jeden zarzut oparty na braku podstawy prawnej rzeczonego rozporządzenia, ze względu na niezgodność z prawem decyzji 2019/441 (1).

                  1.

                  Część pierwsza zarzutu dotyczy braku kompetencji Rady do przyjęcia decyzji 2019/441, ponieważ Unia i Królestwo Maroka nie mają kompetencji do zawarcia umowy międzynarodowej mającej zastosowanie do Sahary Zachodniej w miejsce ludu Sahrawi, reprezentowanego przez Front Polisario.

                  2.

                  Cześć druga zarzutu dotyczy uchybienia zobowiązaniu do zbadania kwestii przestrzegania praw podstawowych i międzynarodowego prawa humanitarnego, ponieważ Rada nie zbadała tej kwestii przed przyjęciem decyzji 2019/441.

                  3.

                  Część trzecia zarzutu dotyczy naruszenia przez Radę ciążącego na niej zobowiązania do wykonania wyroków Trybunału, ponieważ decyzja 2019/441 nie uwzględnia uzasadnienia wyroku z dnia 27 lutego 2018 r., Western Sahara Campaign UK (C-266/16, EU:C:2018:118).

                  4.

                  Część czwarta zarzutu dotyczy naruszenia zasad i podstawowych wartości kierujących działaniami Unii na scenie międzynarodowej, z tego względu że:
                  po pierwsze, z naruszeniem prawa narodów do poszanowania ich jedności narodowej, decyzja 2019/441 zaprzecza istnieniu ludu Sahrawi, zastępując go terminami „lud Sahary Zachodniej” oraz „zainteresowana ludność”;
                  po drugie, z naruszeniem prawa narodów do swobodnego dysponowania ich zasobami naturalnymi, decyzja 2019/441 zawiera umowę międzynarodową, która organizuje, bez zgody ludu Sahrawi, eksploatację zasobów rybnych przez statki Unii;
                  po trzecie, decyzja 2019/441 zawiera umowę międzynarodową, mającą zastosowanie do okupowanej Sahary Zachodniej, z Królestwem Marokańskim, w ramach prowadzonej przez nie polityki aneksjonistycznej wobec terytorium i systematycznego łamania praw podstawowych, jakiego wymaga utrzymanie tej polityki.

                  5.

                  Część piąta zarzutu dotyczy naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, ponieważ decyzja 2019/441 jest sprzeczna z deklaracjami Unii, która wielokrotnie nalegała na konieczność przestrzegania zasad samostanowienia i względnej skuteczności traktatów.

                  6.

                  Część szósta zarzutu dotyczy błędnego zastosowania zasady proporcjonalności, ponieważ, biorąc pod uwagę odrębny status Sahary Zachodniej, niematerialny charakter prawa do samostanowienia i status ludu Sahrawi jako strony trzeciej, nie do Rady należy ustanowienie związku proporcjonalności między rzekomymi „korzyściami” wynikającymi z umowy w sprawie połowów a jej konsekwencjami dla zasobów naturalnych Sahary Zachodniej.

                  7.

                  Część siódma zarzutu dotyczy sprzeczności ze wspólną polityką rybołówstwa, ponieważ zgodnie z umową zawartą na mocy decyzji 2019/441 statki Unii Europejskiej będą mogły uzyskać dostęp do zasobów rybnych ludu Sahrawi bez jego zgody, w zamian za rekompensatę finansową wypłacaną organom marokańskim, podczas gdy wody Sahary Zachodniej nie są „wodami” marokańskimi w rozumieniu art. 61 i 62 Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza.

                  8.

                  Część ósma zarzutu dotyczy naruszenia prawa do samostanowienia, ponieważ:
                  po pierwsze, zastępując lud Sahrawi terminami „lud Sahary Zachodniej” oraz „zainteresowana ludność”, decyzja 2019/441 zaprzecza jedności narodowej ludu Sahrawi jako podmiotowi prawa do samostanowienia;
                  po drugie, z naruszeniem prawa ludu Sahrawi do swobodnego dysponowania jego zasobami naturalnymi, decyzja 2019/441 organizuje, bez zgody ludu Sahrawi, eksploatację jego zasobów rybnych przez statki Unii;
                  trzecie, z naruszeniem prawa ludu Sahrawi do przestrzegania integralności terytorialnej jego terytorium narodowego, decyzja 2019/441 zaprzecza odrębnemu statusowi Sahary Zachodniej i potwierdza nielegalny jej podział przez marokański „Berm”.

                  9.

                  Część dziewiąta zarzutu dotyczy naruszenia zasady względnej skuteczności traktatów, ponieważ decyzja 2019/441 odmawia ludowi Sahrawi statusu strony trzeciej w stosunkach UE–Maroko i nakłada na niego zobowiązania międzynarodowe w odniesieniu do jego terytorium krajowego i zasobów naturalnych bez jego zgody.

                  10.

                  Część dziesiąta zarzutu dotyczy naruszenia międzynarodowego prawa humanitarnego i międzynarodowego prawa karnego, ponieważ:
                  po pierwsze, decyzja 2019/441 zawiera umowę międzynarodową mającą zastosowanie do Sahary Zachodniej, mimo że marokańskie siły okupacyjne nie posiadają ius tractatus w odniesieniu do tego terytorium i nie mogą eksploatować jego zasobów naturalnych;
                  po drugie, zgodnie z umową zawartą poprzez decyzję 2019/441 Unia będzie subwencjonować infrastrukturę marokańską na okupowanym terytorium Sahrawi, tak aby Królestwo Marokańskie mogło tam długoterminowo osiedlić swoją ludność cywilną i rozmieścić swoje siły zbrojne;
                  po trzecie, używając terminów „lud Sahary Zachodniej” i „zainteresowana ludność”, decyzja 2019/441 zatwierdza nielegalne przeniesienie marokańskich osadników na okupowane terytorium Sahrawi.

                  11.

                  Część jedenasta zarzutu dotyczy naruszenia zobowiązań Unii wynikających z prawa odpowiedzialności międzynarodowej, ponieważ poprzez zawarcie umowy międzynarodowej z Królestwem Marokańskim, mającej zastosowanie do Sahary Zachodniej, decyzja 2019/441 potwierdza poważne naruszenia prawa międzynarodowego popełnione przez marokańskie siły okupacyjne wobec ludu Sahrawi oraz zapewnia pomoc i wsparcie w utrzymywaniu sytuacji wynikającej z tych naruszeń.

         (1)  Decyzja Rady (UE) 2019/441 z dnia 4 marca 2019 r. w sprawie zawarcia Umowy o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów między Unią Europejską a Królestwem Marokańskim, protokołu wykonawczego do niej oraz wymiany listów towarzyszącej umowie (Dz.U. 2019, L 77, s. 4).