title: Sprawa T-216/15: Skarga wniesiona w dniu 24 kwietnia 2015 r. – Dôvera zdravotná poist'ovňa/Komisja

text:
               10.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/31

         Skarga wniesiona w dniu 24 kwietnia 2015 r. – Dôvera zdravotná poist'ovňa/Komisja
   (Sprawa T-216/15)
   (2015/C 262/41)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Dôvera zdravotná poist'ovňa, a.s. (Bratysława, Słowacja) (przedstawiciele: adwokaci O. Brouwer i A. Pliego Selie)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) 2015/248 z dnia 15 października 2014 r. w sprawie środków SA.23008 (2013/C) (ex 2013/NN) wdrożonych przez Republikę Słowacką na rzecz Spoločná zdravotná poisťovňa, a.s. (SZP) i Všeobecná zdravotná poisťovňa, a.s. (VZP) [notyfikowanej jako dokument nr C(2014) 7277] (Dz.U. 2015, L 41, s. 25);

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy, dotyczący niewłaściwego zastosowania art. 107 ust. 1 TFUE

                           —

                           Komisja naruszyła prawo przez niewłaściwe zastosowanie pojęcia przedsiębiorstwa w szczególnym kontekście art. 107 ust. 1 TFUE.

               2.

               Zarzut drugi, dotyczący naruszeń prawa i oczywistych błędów w ocenie

                           —

                           Określając i stosując kryteria służące do ustalenia gospodarczego charakteru systemu ubezpieczeń, Komisja dopuściła się naruszeń prawa i oczywistych błędów w ocenie przez stwierdzenie, że SZP/VZP nie można uznać za przedsiębiorstwo, a także nie przedstawiła odpowiedniego uzasadnienia.


title: Sprawa C-524/10: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 8 marca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Wspólny system podatku od wartości dodanej — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuły 296—298 — Wspólny system ryczałtowy dla rolników — Zerowa stawka procentowa zryczałtowanej rekompensaty)

text:
               28.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 126/2

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 8 marca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-524/10) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Wspólny system podatku od wartości dodanej - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuły 296—298 - Wspólny system ryczałtowy dla rolników - Zerowa stawka procentowa zryczałtowanej rekompensaty)
   2012/C 126/02
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciel: M. Alfonso, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes i R. Laires, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 296-298 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 247, s.1) — System ryczałtowy mający na celu zrekompensowanie ciężaru VAT zapłaconego przy zakupie towarów i usług przez rolników ryczałtowych — Zerowa stawka zryczałtowanej rekompensaty

      Sentencja

               1)

               Stosując do rolników szczególny system, który jest niezgodny z systemem przewidzianym w dyrektywie Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej ze względu na to, że zwalania on ich z uiszczania podatku od wartości dodanej oraz przewiduje zastosowanie zerowej stawki zryczałtowanej rekompensaty, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 296–298 tej dyrektywy.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Europejska i Republika Portugalska pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 30 z 29.1.2011.


title: Sprawa C-281/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 28 czerwca 2006 r. — Hans-Dieter i Hedwig Jundt przeciwko Finanzamt Offenburg

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 28 czerwca 2006 r. — Hans-Dieter i Hedwig Jundt przeciwko Finanzamt Offenburg
   (Sprawa C-281/06)
   (2006/C 224/41)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesfinanzhof (Niemcy).
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Hans-Dieter i Hedwig Jundt

      Strona pozwana: Finanzamt Offenburg.
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 59 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (obecnie art. 49 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską) należy interpretować w ten sposób, że zakresem ochrony tego przepisu jest także objęta uboczna działalność zawodowa w charakterze wykładowcy wykonywana w ramach służby lub na zlecenie osoby prawnej prawa publicznego (uniwersytetu), gdy za tę quasi honorową działalność otrzymywany jest jedynie zwrot związanych z nią wydatków?

               2)

               W przypadku pozytywnej odpowiedzi na to pytanie, czy ograniczenie swobody świadczenia usług polegające na tym, że ulgi podatkowe dotyczą jedynie takich zwrotów, które są dokonywane przez krajowe osoby prawne prawa publicznego (tu § 3 pkt 26 Einkommensteuergesetz), jest uzasadnione tym, że ulga podatkowa przyznana przez państwo jest dozwolona jedynie w przypadku działalności na rzecz krajowej osoby prawnej prawa publicznego?

               3)

               W przypadku negatywnej odpowiedzi na drugie pytanie, czy art. 126 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (obecnie art. 149 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską ) należy interpretować w ten sposób, że przepis prawa podatkowego, który stanowi część organizacji systemu edukacji (tak jak w niniejszym przypadku § 3 pkt 26 Einkommensteuergesetz) jest dozwolony w związku z nadal istniejącą w tej dziedzinie odpowiedzialnością państw członkowskich?


title: Sprawa C-317/06: Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               2.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/25

         Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-317/06)
   (2006/C 212/43)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciel(-e): J. Energen i R. Vidal Puig)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2002/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2002 r. ustanawiającej ogólne ramowe warunki informowania i przeprowadzania konsultacji z pracownikami we Wspólnocie Europejskiej (1), a w każdym razie nie powiadamiając o tych przepisach Komisji, Królestwo hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji Dyrektywy 2002/14/WE upłynął w dniu 23 marca 2005 r.

      (1)  Dz.U. L 80, str. 29.


title: Sprawa T-483/09: Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2009 r. — ATB Norte przeciwko OHIM — Bricocenter Italia (Affiliato BRICO CENTER)

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/69

         Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2009 r. — ATB Norte przeciwko OHIM — Bricocenter Italia (Affiliato BRICO CENTER)
   (Sprawa T-483/09)
   2010/C 24/122
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: ATB Norte, SL (Burgos, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci P. López Ronda, G. Macías Bonilla, H.L. Curtis-Oliver i G. Marín Raigal)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Bricocenter Italia Srl [Rozzano Milanofiori (Mediolan), Włochy]

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 28 września 2009 r. w sprawie R 1048/2008-4;

               —

               obciążenie strony pozwanej (OHIM) kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Bricocenter Italia S.r.l.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „Affiliato BRICOCENTER” (zgłoszenie nr 4 939 344) dla usług z klasy 35

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzne wspólnotowe znaki towarowe zawierające elementy słowne „CENTROS DE BRICOLAGE BRICOCENTRO” (nr 3 262 623) i „ATB CENTROS DE BRICOLAGE BRICOCENTRO” (nr 989 046) dla usług z klas 35, 37 i 39

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie zaskarżonej decyzji i oddalenie sprzeciwu w całości

      Podniesione zarzuty: Błędne wykładnia i zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa C-408/10: Skarga wniesiona w dniu 16 sierpnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Estońskiej

text:
               9.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/20

         Skarga wniesiona w dniu 16 sierpnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Estońskiej
   (Sprawa C-408/10)
   ()
   2010/C 274/32
   Język postępowania: estoński

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Sipos i E. Randvere)

      Strona pozwana: Republika Estońska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Republika Estońska nie podała do wiadomości przepisów niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2008/13/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2008 r. uchylającej dyrektywę Rady 84/539/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do sprzętu elektromedycznego stosowanego w weterynarii;

               —

               obciążenie Republiki Estońskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin do dokonania transpozycji tej dyrektywy do krajowego porządku prawnego upłynął w dniu 31 grudnia 2008 r.

      (1)  Dz.U. L 76, s. 41


title: Sprawa T-137/11: Skarga wniesiona w dniu 11 marca 2011 r. — Guiai Bi Poin przeciwko Radzie

text:
               30.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 130/22

         Skarga wniesiona w dniu 11 marca 2011 r. — Guiai Bi Poin przeciwko Radzie
   (Sprawa T-137/11)
   2011/C 130/42
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Guiai Bi Poin (Abidżan, Wybrzeże Kości Słoniowej) (przedstawiciel: adwokat G. Collard)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że w odniesieniu do strony skarżącej, GEORGESA GUIAI BI POINA, rozporządzenie Rady (UE) nr 25/2011 z dnia 14 stycznia 2011 r. oraz decyzja Rady 2011/18/WPZiB z dnia 14 stycznia 2001 r., opublikowane w dniu 15 stycznia 2011 r. w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, nie mają podstaw faktycznych,

               —

               w konsekwencji,

                           —

                           stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 25/2011 z dnia 14 stycznia 2011 r. i decyzji Rady 2011/18/WPZiB z dnia 14 stycznia 2001 r.,

                           —

                           subsydiarnie, nakazanie, by nazwisko GEORGESA GUIAI BI POINA zostało usunięte z wykazów załączonych do ww. rozporządzenia i ww. decyzji.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca przytacza dwa zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia, w zakresie w jakim powody umieszczenia nazwiska strony skarżącej w wykazie osób i podmiotów objętych środkami ograniczającymi są stereotypami niezawierającymi jakiejkolwiek dokładnej informacji faktycznej.

               2)

               Zarzut drugi, dotyczący oczywistego błędu w ocenie, w zakresie w jakim:

                           —

                           stronie skarżącej zarzucono, że odmówiła uznania zwierzchnictwa demokratycznie wybranego prezydenta A. Quattary, podczas gdy strona skarżąca jako wojskowy nie może odmówić posłuszeństwa konstytucyjnym organom swego kraju, które ogłosiły, że demokratycznie wybranym prezydentem jest L. Gbagbo oraz

                           —

                           stronie skarżącej zarzucono, że jest odpowiedzialna za poważne naruszenia praw człowieka i międzynarodowego prawa humanitarnego, podczas gdy strona skarżąca nie została postawiona przed Międzynarodowym Trybunałem Karnym, którego jurysdykcja została uznana przez Republikę Wybrzeża Kości Słoniowej.


title: Sprawa C-493/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale della Campania (Włochy) w dniu 14 września 2016 r. – Sicurbau Srl i in./Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti i in.

text:
               5.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 454/17

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale della Campania (Włochy) w dniu 14 września 2016 r. – Sicurbau Srl i in./Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti i in.
      (Sprawa C-493/16)
      (2016/C 454/31)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale Amministrativo Regionale della Campania

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Sicurbau Srl, IGR – Imprese Generali Riunite Srl, Iterga Costruzioni Generali SpA, Pa.Co. – Pacifico Costruzioni SpA

         Strona pozwana: Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti, Autorità Portuale di Napoli, Soa Rina SpA

         Pytania prejudycjalne

      Czy wspólnotowe zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa w związku z zasadami swobodnego przepływu towarów, swobody przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług, zapisanymi w Traktacie o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), a także zasady, które z nich wynikają, takie jak zasada równego traktowania, niedyskryminacji, wzajemnego uznawania, proporcjonalności i przejrzystości, zapisane (ostatnio) w dyrektywie 2014/24/UE (1), stoją na przeszkodzie stosowaniu uregulowań krajowych takich jak włoskie uregulowania wnikające z art. 87 ust. 4 dekretu z mocą ustawy nr 163 z 2006 r. w związku z art. 86 ust. 3 bis tego dekretu oraz art. 26 ust. 6 dekretu z mocą ustawy nr 81 z 2008 r., zgodnie z wykładnią nadaną im w wyrokach nr 3 i 9 z 2015 r. wydanych przez Consiglio di Stato w pełnym składzie pełniącej funkcję udzielania jednolitej wykładni prawa zgodnie z art. 99 kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z którą brak podania w ofertach ekonomicznych w przetargu publicznym na roboty budowlane kosztu ochrony w przedsiębiorstwie powoduje w każdym razie wykluczenie oferenta, nawet gdy obowiązek podania takiej informacji oddzielnie nie jest wyszczególniony w regulacjach dotyczących przetargu i niezależnie od tego, że z merytorycznego punktu widzenia oferta spełnia wymogi dotyczące minimalnych kosztów ochrony w przedsiębiorstwie?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylająca dyrektywę 2004/18/WE (Dz.U. L 94, s. 65).


title: Sprawa T-198/14: Skarga wniesiona w dniu 24 marca 2014 r. – 100% Capri Italia przeciwko OHIM – Cantoni ITC (100% Capri)

text:
               26.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 159/35

         Skarga wniesiona w dniu 24 marca 2014 r. – 100% Capri Italia przeciwko OHIM – Cantoni ITC (100% Capri)
   (Sprawa T-198/14)
   2014/C 159/48
   Język skargi: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: 100% Capri Italia Srl (Capri, Italia) (przedstawiciele: adwokaci A. Perani, G. Ghisletti i F. Braga)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Cantoni ITC SpA (Mediolan, Włochy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie naruszenia art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 i w związku z tym;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 10 stycznia 2014 r. wydanej w sprawie R 2122/2012-2;

               —

               obciążenie OHIM kosztami w niniejszym postępowaniu.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy z elementami słownymi „100% Capri” dla towarów należących do klas 3, 18 i 25.

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Cantoni ITC SpA.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzny znak towarowy z elementem słownym „CAPRI” i krajowy znak towarowy „CAPRI” dla towarów należących do klas 3, 18 i 25.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu.

      Decyzja Izby Odwoławczej: Częściowe oddalenie odwołania.

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa C-415/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 11października 2006 r. — Stahlwerk Ergste Westig GmbH przeciwko Finanzamt Düsseldorf-Mettmann

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/26

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 11października 2006 r. — Stahlwerk Ergste Westig GmbH przeciwko Finanzamt Düsseldorf-Mettmann
   (Sprawa C-415/06)
   (2006/C 326/53)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesfinanzhof
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Stahlwerk Ergste Westig GmbH

      Strona pozwana: Finanzamt Düsseldorf-Mettmann
   Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy pozostaje w zgodzie z art. 56 oraz 58 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską okoliczność, że niemieckie przedsiębiorstwo uzyskujące dochody z działalności gospodarczej nie może przy obliczaniu zysku odliczyć strat powstałych z tytułu prowadzenia zakładu w państwie trzecim (tutaj: w Stanach Zjednoczonych Ameryki) ze względu na fakt, że zgodnie z mającą zastosowanie umową o unikaniu podwójnego opodatkowania odpowiednie dochody z tytułu prowadzenia zakładu nie podlegają opodatkowaniu w Niemczech?

               2.

               Czy, w kontekście klauzuli zastrzeżenia wynikającej z art. 57 ust. 1 pierwsze zdanie Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, pozostaje w zgodzie z prawem wspólnotowym przytoczony powyżej przepis umowy o wskazanej treści, gdy znajdujące zastosowanie postanowienia umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania istniały już w dniu 31 grudnia 1993 r., jednakże wynikające z nich wykluczenie możliwości uwzględnienia strat było przez niemieckiego ustawodawcę uchylone aż do roku 1998?


title: Sprawa C-174/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin (Niemcy) w dniu 24 marca 2016 r. – H. przeciwko Land Berlin

text:
               27.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin (Niemcy) w dniu 24 marca 2016 r. – H. przeciwko Land Berlin
   (Sprawa C-174/16)
   (2016/C 232/04)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgericht Berlin

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: H.

      Strona pozwana: Land Berlin

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przepisy dyrektywy Rady 2010/18/UE z dnia 8 marca 2010 r. w sprawie wdrożenia zmienionego porozumienia ramowego dotyczącego urlopu rodzicielskiego zawartego przez BUSINESSEUROPE, UEAPME, CEEP i ETUC oraz uchylającej dyrektywę 96/34/WE (1), jak również postanowienia opublikowanego jako jej załącznik Porozumienia ramowego dotyczącego urlopu rodzicielskiego należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu prawa krajowego, zgodnie z którym okres próbny, na czas którego powierzono urzędnicze stanowisko kierownicze na okres próbny, upływa z mocy ustawy bez możliwości jego przedłużenia także wtedy, gdy urzędnik lub urzędniczka służby cywilnej przez większą część okresu próbnego korzystał i nadal korzysta z urlopu rodzicielskiego?

               2)

               Czy przepisy dyrektywy 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (2), a w szczególności art. 14 ust. 1 lit a) lub lit. c), art. 15 lub 16 tej dyrektywy, należy interpretować w ten sposób, że uregulowanie prawa krajowego o treści przedstawionej w pytaniu pierwszym stanowi dyskryminację pośrednią ze względu na płeć, jeżeli dotyczy ono lub może potencjalnie dotyczyć znacznie większej liczby kobiet niż mężczyzn?

               3)

               W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze lub drugie: Czy wykładnia wskazanych przepisów prawa Unii stoi na przeszkodzie takiemu uregulowaniu prawa krajowego także wtedy, gdy jest ono uzasadnione tym, że w okresie próbnym przygotowanie do stałego wykonywania kierowniczego stanowiska urzędniczego może zostać stwierdzone jedynie w wypadku rzeczywistego wykonywania powierzonych zadań przez długi czas?

               4)

               W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie trzecie: Czy wykładnia prawa Unii dopuszcza inny skutek prawny niż kontynuację okresu próbnego na tym samym lub podobnym stanowisku służbowym bezpośrednio po zakończeniu urlopu rodzicielskiego przez okres, który pozostał do zakończenia okresu próbnego w momencie rozpoczęcia urlopu rodzicielskiego, na przykład wtedy, gdy nie dysponuje się już takim wolnym stanowiskiem służbowym lub wolnym stanowiskiem pracy?

               5)

               Czy wykładnia prawa Unii wymaga w takim wypadku, w celu obsadzenia innego stanowiska służbowego lub kierowniczego stanowiska urzędniczego, odstąpienia od przewidzianej w prawie krajowym procedury rekrutacji z udziałem innych kandydatów?

      (1)  Dz.U. L 68, s. 13.

      (2)  Dz.U. L 204, s. 23.


title: Sprawa T-81/14: Postanowienie Sądu z dnia 1 sierpnia 2014 r. – Energy Brands przeciwko OHIM – Smart Wines (SMARTWATER) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

text:
               13.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 361/9

         Postanowienie Sądu z dnia 1 sierpnia 2014 r. – Energy Brands przeciwko OHIM – Smart Wines (SMARTWATER)
   (Sprawa T-81/14) (1)

   ((Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania))
   2014/C 361/10
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Energy Brands, Inc. (Atlanta, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: D. Stone i R. Allos, solicitors)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Geroulakos, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Smart Wines GmbH (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat I. Schwarz)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 19 listopada 2013 r. (sprawa R 903/2013-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Energy Brands, Inc. a Smart Wines GmbH.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Strona skarżąca, strona pozwana i interwenient pokrywają swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 135 z 5.5.2014.


title: Sprawa C-392/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 18 sierpnia 2014 r. – Lucchini in Amministrazione straordinaria SpA przeciwko Comitato nazionale per la gestione della Direttiva 2003/87/CE i in.

text:
               20.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 372/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 18 sierpnia 2014 r. – Lucchini in Amministrazione straordinaria SpA przeciwko Comitato nazionale per la gestione della Direttiva 2003/87/CE i in.
   (Sprawa C-392/14)
   2014/C 372/12
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Lucchini in Amministrazione straordinaria SpA

      Strona pozwana: Comitato nazionale per la gestione della Direttiva 2003/87/CE, Ministero dell'Ambiente e della Tutela del Territorio e del Mare, Ministero dello Sviluppo Economico.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy decyzja Komisji Europejskiej 2013/448/UE (1) z dnia 5 września 2013 r. jest nieważna ze względu na to, że przy obliczaniu bezpłatnych uprawnień do przydziału nie uwzględnia ona udziału emisji związanych ze spalaniem gazów odlotowych – lub gazów procesowych, wytwarzanych przy wytopie stali – ani emisji związanych z ciepłem wytwarzanym podczas kogeneracji, a tym samym dopuszcza się naruszenia art. 290 TFUE i art. 10a ust. 1, 4 i 5 dyrektywy 2003/87/WE (2), wykraczając poza granice uprawnień przyznanych na mocy tej dyrektywy i stojąc w sprzeczności z celami tej dyrektywy (wspieranie bardziej energooszczędnych technologii oraz ochrona wymogów rozwoju gospodarczego i zatrudnienia)?

               2)

               Czy decyzja Komisji Europejskiej 2013/448/UE z dnia 5 września 2013 r. jest nieważna w świetle art. 6 TUE, jako stojąca w sprzeczności z art. 1 Protokołu dodatkowego do europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (EKPC) oraz z art. 17 tej konwencji, ponieważ błędnie skutkuje naruszeniem uzasadnionych oczekiwań skarżących spółek w utrzymaniu posiadania dobra w postaci początkowej liczby przydzielonych im uprawnień, do których mają prawo na podstawie przepisów dyrektywy, a tym samym pozbawia je korzyści ekonomicznej związanej z tym dobrem?

               3)

               Czy decyzja Komisji Europejskiej 2013/448/UE z dnia 5 września 2013 r. jest ponadto nieważna w zakresie, w jakim definiuje międzysektorowy współczynnik korygujący, ponieważ narusza art. 296 ust. 2 TFUE i art. 41 karty nicejskiej [Karty praw podstawowych Unii Europejskiej] ze względu na brak stosownego uzasadnienia?

               4)

               Czy decyzja Komisji Europejskiej 2013/448/UE z dnia 5 września 2013 r. jest nieważna w zakresie, w jakim definiuje międzysektorowy współczynnik korygujący, biorąc pod uwagę, że decyzja ta narusza art. 10a ust. 5 dyrektywy 2003/87/WE, zasadę proporcjonalności określoną w art. 5 ust. 4 TUE, a ponadto jest obarczona wadą w związku z brakiem należytego badania i z błędną oceną w świetle tego, że obliczenie maksymalnej liczby bezpłatnych przydziałów (co jest istotne z punktu widzenia definicji jednolitego międzysektorowego współczynnika korygującego) nie uwzględniło skutków zmian interpretacyjnych w odniesieniu do pojęcia „obiektu energetycznego spalania”, jakie zaszły podczas pierwszego (2005-2007) i drugiego etapu (2008-2012) transpozycji dyrektywy 2003/87/WE?

               5)

               Czy decyzja Komisji Europejskiej 2013/448/UE z dnia 5 września 2013 r. jest nieważna w zakresie, w jakim definiuje międzysektorowy współczynnik korygujący ze względu na naruszenie art. 10a ust. 5 dyrektywy 2003/87/WE, art. 9a ust. 2 dyrektywy 2003/87/WE, a także ze względu na brak należytego badania i błędną ocenę w świetle okoliczności, że obliczenia maksymalnej liczby bezpłatnych przydziałów (co jest istotne z punktu widzenia definicji jednolitego międzysektorowego współczynnika korygującego) dokonano na podstawie przekazanych przez państwa członkowskie danych, które są ze sobą niespójne, ponieważ opierają się na różnych wykładniach art. 9a ust. 2 dyrektywy 2003/87/WE?

               6)

               Wreszcie czy decyzja Komisji Europejskiej 2013/448/UE z dnia 5 września 2013 r. jest nieważna w zakresie, w jakim definiuje międzysektorowy współczynnik korygujący ze względu na naruszenie przepisów proceduralnych zawartych w art. 10a ust. 1 i w art. 23 ust. 3 dyrektywy 2003/87/CE?

      (1)  Decyzja Komisji z dnia 5 września 2013 r. dotycząca krajowych środków wykonawczych w odniesieniu do przejściowego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgodnie z art. 11 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 240, s. 27).

      (2)  Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE (tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz.U. L 275, s. 32).


title: Sprawa F-100/15: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 21 lipca 2016 r. – De Nicola/EBI (Służba publiczna – Personel EBI – Ocena – Sprawozdanie z oceny za 2013 r. – Decyzja komisji odwoławczej)

text:
               3.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 364/33

      Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 21 lipca 2016 r. – De Nicola/EBI
      (Sprawa F-100/15) (1)

      ((Służba publiczna - Personel EBI - Ocena - Sprawozdanie z oceny za 2013 r. - Decyzja komisji odwoławczej))
      (2016/C 364/38)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Carlo De Nicola (Strassen, Luksemburg) (przedstawiciele: początkowo adwokaci L. Isola i G. Isola, następnie adwokat G. Ferabecoli)

         Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny (przedstawiciele: początkowo G. Nuvoli i J.P. Minnaert, pełnomocnicy, i adwokat A. Dal Ferro, następnie G. Nuvoli i G. Faedo, pełnomocnicy, i adwokat A. Dal Ferro)

         Przedmiot sprawy

      Żądanie stwierdzenia nieważności, po pierwsze, sprawozdania z oceny skarżącego za rok 2013, a po drugie, późniejszych związanych z tym decyzji EBI, takich jak decyzja o nieprzyznaniu do grupy D, a także żądanie naprawienia szkody i krzywdy.

         Sentencja wyroku

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Carlo De Nicola pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Europejski Bank Inwestycyjny.

         (1)  Dz.U. C 414 z 14.12.2015, s. 41.


title: Sprawa C-137/16 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 18 grudnia 2015 r. w sprawie T-460/15, Petraitis/Komisja, wniesione w dniu 7 marca 2016 r. przez Juozasa Edvardasa Petraitisa

text:
               10.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/13

         Odwołanie od postanowienia Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 18 grudnia 2015 r. w sprawie T-460/15, Petraitis/Komisja, wniesione w dniu 7 marca 2016 r. przez Juozasa Edvardasa Petraitisa
   (Sprawa C-137/16 P)
   (2017/C 112/19)
   Język postępowania: litewski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Juozas Edvardas Petraitis (przedstawiciel: T. Veščiūnas, advocatas)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska
   Postanowieniem z dnia 24 listopada 2016 r. Trybunał (dziesiąta izba) w części odrzucił, a w części oddalił odwołanie i obciążył Juozasa Edvardasa Petraitisa jego własnymi kosztami.


title: Sprawa T-264/15: Skarga wniesiona w dniu 8 maja 2015 – Gameart przeciwko Komisji

text:
               3.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 254/17

         Skarga wniesiona w dniu 8 maja 2015 – Gameart przeciwko Komisji
   (Sprawa T-264/15)
   (2015/C 254/21)
   Język postępowania: Polski

      Strony

      Strona skarżąca: Gameart sp. z o.o. (Bielsko-Biała, Polska) (przedstawiciel: P. Hoffman, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 18 lutego 2015 roku w części potwierdzającej odmowę uwzględnienia złożonego do Ministerstwa Spraw Zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej wniosku o udostępnienie znajdujących się w posiadaniu tego Ministerstwa kopii pism Rzeczypospolitej Polskiej do Komisji dotyczących prowadzonych przez Komisję postępowań dotyczących naruszenia przez Rzeczpospolitą Polską prawa Unii Europejskiej w związku z ustawą z dnia 19 listopada 2009 roku o grach hazardowych;

               —

               orzeczenie, w razie niepodzielenia przez Sąd stanowiska skarżącej, że art. 5 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 roku w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji nie powinien być rozumiany jako upoważniający Komisję Europejską do wydania wiążącego rozstrzygnięcia o przekazanym przez Państwo Członkowskie do Komisji wniosku o udostępnienie dokumentów złożonym przez osobę fizyczną lub prawną do organu tego Państwa – w trybie art. 277 TFUE, że art. 5 akapit drugi tego rozporządzenia jako nieważny nie może być stosowany w niniejszej sprawie;

               —

               orzeczenie, że Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący braku kompetencji Komisji w świetle art. 5 akapit drugi rozporządzenia 1049/2001

                           —

                           Ponieważ wniosek został złożony do organu Państwa Członkowskiego i dotyczył dokumentów pochodzących od tego Państwa, art. 5 rozporządzenia nie ma zastosowania. Samo przekazanie wniosku przez Państwo Członkowskie do Komisji w trybie art. 5 akapit drugi rozporządzenia nie tworzy kompetencji Komisji, gdy wniosek nie dotyczy dokumentów pochodzących od Komisji. Nawet, gdy do wniosku ma zastosowanie art. 5 rozporządzenia, to i tak art. 5 akapit drugi rozporządzenia nie może być interpretowany, jako upoważniający instytucję Unii do wiążącego rozstrzygnięcia tego wniosku.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 4 ust. 4 i 5 rozporządzenia 1049/2001

                           —

                           Orzekając o udostępnieniu dokumentu pochodzącego od Rzeczypospolitej Polskiej Komisja miała obowiązek skonsultować się z tym Państwem w trybie art. 4 ust. 4 rozporządzenia, czego nie uczyniła. Odmowa udostępnienia dokumentu pochodzącego od Rzeczypospolitej Polskiej mimo braku sprzeciwu zgłoszonego w trybie art. 4 ust. 5 rozporządzenia winna mieć miejsce tylko w wyjątkowych okolicznościach, które w sprawie nie zaistniały.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 296 TFUE

                           —

                           Komisja nie uzasadniła w żaden sposób swojej kompetencji do wydania decyzji w zaskarżonej części, mimo że skarżąca kwestii braku kompetencji Komisji poświęciła zdecydowaną większość swojego wniosku potwierdzającego. Informacje w tym zakresie nie zostały zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, co uniemożliwia skarżącej właściwą ochronę jej praw przed Sądem.

               4.

               Zarzut czwarty obejmujący zarzut nieważności w trybie art. 277 TFUE

                           —

                           Na wypadek gdyby Sąd uznał wbrew wywodom zarzutu pierwszego, że przepis art. 5 akapit drugi rozporządzenia 1049/2001 należy rozumieć w ten sposób, że przekazanie wniosku o udostępnienie dokumentu znajdującego się w posiadaniu Państwa Członkowskiego przez to Państwo do instytucji Unii upoważnia tę instytucję do wiążącego rozstrzygnięcia o tym wniosku, skarżąca podnosi, że tak rozumiany przepis art. 5 nie może być oparty na art. 15 ust. 3 TFUE lub art. 255 TWE jako na właściwej podstawie prawnej i jest dlatego nieważny. Ponadto tak rozumiany przepis jest niespójny z uzasadnieniem rozporządzenia 1049/2001, co powoduje jego nieważność w świetle art. 296 TFUE (art. 253 TWE).


title: Sprawa T-38/07: Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2007 r. — Shell Petroleum i in. przeciwko Komisji

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/45

         Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2007 r. — Shell Petroleum i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-38/07)
   (2007/C 82/96)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Shell Petroleum NV (Haga, Niderlandy), Shell Nederland BV (Haga, Niderlandy) i Shell Nederland Chemie BV (Rotterdam, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci T. Snoep i J. Brockhoff)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej
   Shell Petroleum NV wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji w całości w zakresie, w jakim dotyczy ona Shell Petroleum NV;

               —

               tytułem żądania ewentualnego:

                           —

                           stwierdzenie nieważności art. 2 lit. d) decyzji lub

                           —

                           zmniejszenie odpowiednio nałożonej grzywny; i

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Shell Nederland BV wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji w całości w zakresie, w jakim dotyczy ona Shell Petroleum BV;

               —

               tytułem żądania ewentualnego:

                           —

                           stwierdzenie nieważności art. 2 lit. d) decyzji lub

                           —

                           zmniejszenie odpowiednio nałożonej grzywny; i

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Shell Nederland Chemie BV wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2 lit. d) decyzji lub zmniejszenie odpowiednio nałożonej grzywny; i

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Strona skarżąca dąży do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2006)5700 wersja ostateczna z dnia 29 listopada 2006 r. w sprawie COMP/F/38.638 Butadiene Rubber i Emulsion Styrene Butadiene Rubber, w której Komisja stwierdziła, że skarżące wraz z innymi przedsiębiorstwami naruszyły art. 81 WE i art. 53 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, uzgadniając ceny towarów, dokonując podziału klientów na podstawie porozumień o niepodejmowaniu agresywnych działań i wymieniając informacje handlowe dotyczące cen, konkurentów i klientów.
   Na poparcie swoich żądań skarżące twierdzą, że Komisja naruszyła art. 81 WE i art. 7 i 23 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia Rady nr 1/2003 (1) poprzez:

               a)

               przypisanie odpowiedzialności za naruszenie także spółkom Shell Petroleum NV i Shell Nederland BV, nawet jeżeli Komisja uznaje, że tylko spółka Shell Nederland Chemie BV bezpośrednio uczestniczyła w naruszeniu;

               b)

               podwyższenie podstawowej kwoty grzywny nałożonej na skarżące o 50 % za ponowne naruszenie zasad proporcjonalności i pewności prawa;

               c)

               zastosowanie współczynnika odstraszania za naruszenie zasad równego traktowania i proporcjonalności; oraz

               d)

               określenie początkowej kwoty grzywny nałożonej na skarżące za naruszenie Wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien (2), zasad proporcjonalności i równego traktowania.

         Ewentualnie, skarżące wskazują naruszenie obowiązku uzasadnienia wynikającego z art. 253 WE.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. 2003, L 1, str. 1).

      (2)  Komunikat Komisji z dnia 14 stycznia 1998 r. zatytułowany „Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17 oraz art. 65 ust. 5 traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Węgla i Stali ”(Dz.U. 1998, C 9, str. 3).


title: Sprawa C-199/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 26 kwietnia 2010 r. — Secilpar — Sociedade Unipessoal SL przeciwko Fazenda Pública

text:
               17.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 26 kwietnia 2010 r. — Secilpar — Sociedade Unipessoal SL przeciwko Fazenda Pública
   (Sprawa C-199/10)
   2010/C 195/08
   Język postępowania: portugalski

      Sąd krajowy

   Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia).

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Secilpar — Sociedade Unipessoal SL.

      Strona pozwana: Fazenda Pública.

      Pytania prejudycjalne

   Czy biorąc pod uwagę treść umowy pomiędzy Portugalią a Hiszpanią o unikaniu podwójnego opodatkowania pobranie u źródła podatku dochodowego za rok 2003 r. od spółki nie mającej siedziby na terytorium kraju według stawki 15 %, w wyniku wypłaty dywidendy tej spółce w związku z posiadaniem akcji w spółce mającej siedzibę w państwie członkowskim zgodnie z art. 80 ust. 2 lit. c) oraz 88 ust. 3 lit. b) ust. 4 i 5 Código do IRC, art. 71 lit. a) i d) Código do IRS oraz art. 59 EBF w brzmieniu obowiązującym w chwili zaistnienia okoliczności faktycznych, narusza zasady niedyskryminacji, swobody przedsiębiorczości oraz swobody przepływu kapitału ustanowione w art. 12, 43, 46, 56 i 58 ust. 3 WE oraz art. 5 dyrektywy 90/435/EWG (1)?

      (1)  Dyrektywa Rady 90/435/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich (Dz.U. L 225, s. 6).


title: Sprawa C-85/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het Bedrijfsleven (Niderlandy) w dniu 18 lutego 2014 r. – KPN BV przeciwko Autoriteit Consument en Markt (ACM), Inni uczestnicy postępowania: UPC Nederland BV i in.

text:
               19.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het Bedrijfsleven (Niderlandy) w dniu 18 lutego 2014 r. – KPN BV przeciwko Autoriteit Consument en Markt (ACM), Inni uczestnicy postępowania: UPC Nederland BV i in.
   (Sprawa C-85/14)
   2014/C 151/14
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   College van Beroep voor het Bedrijfsleven

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: KPN BV

      Strona pozwana: Autoriteit Consument en Markt (ACM)

      Inni uczestnicy postępowania: UPC Nederland BV, UPC Nederland Business BV, Tele2 Nederland BV, BT Nederland BV

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 28 dyrektywy o usłudze powszechnej (1) pozwala na regulowanie taryf, chociaż analiza rynku nie wykazała, by któraś strona dysponowała znaczącą pozycją rynkową w zakresie regulowanej usługi, w sytuacji gdy istnieje techniczna możliwość transgranicznego wywołania niegeograficznych numerów telefonicznych, a jedyna przeszkoda w dostępie do tych numerów polega na tym, że stosowane są taryfy, na podstawie których wywołanie numeru niegeograficznego jest droższe niż wywołanie numeru geograficznego?

               2)

               W razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie 1 College ma następujące pytania:

                           a)

                           Czy uprawnienie do regulacji taryfowej stosuje się również wtedy, gdy wyższe taryfy mają jedynie ograniczony wpływ na ilość połączeń z numerami niegeograficznymi?

                           b)

                           W jakim zakresie sąd krajowy ma jeszcze możliwość zbadania, czy środek taryfowy niezbędny na podstawie art. 28 dyrektywy o usłudze powszechnej w świetle realizowanych przezeń celów nie jest nadmiernie uciążliwy dla operatora połączeń tranzytowych?

               3)

               Czy art. 28 ust. 1 dyrektywy o usłudze powszechnej pozostawia możliwość podejmowania środków wspomnianych w tym przepisie przez organ inny niż krajowy organ regulacyjny korzystający z uprawnienia wymienionego w art. 13 ust. 1 dyrektywy o dostępie (2), a temu ostatniemu organowi przysługuje jedynie kompetencja wykonawcza.

      (1)  Dyrektywa 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej) (Dz.U. L 108, s. 51).

      (2)  Dyrektywa 2002/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń (dyrektywa o dostępie) (Dz.U. L 108, s. 7).


title: Sprawa T-558/12: Skarga wniesiona w dniu 24 grudnia 2012 r. — Changshu City Standard Parts Factory przeciwko Radzie

text:
               16.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/22

         Skarga wniesiona w dniu 24 grudnia 2012 r. — Changshu City Standard Parts Factory przeciwko Radzie
   (Sprawa T-558/12)
   2013/C 46/40
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Changshu City Standard Parts Factory (Changshu City, Chiny) (przedstawiciele: R. Antonini i E. Monard, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 924/2012 z dnia 4 października 2012 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 91/2009 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej w zakresie dotyczącym skarżącego;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy, zgodnie z którym wyłączenie z rachunku marży dumpingowej niektórych transakcji eksportowych zawartych przez skarżącego narusza art. 2 ust. 11, art. 2 ust. 7 lit. a), art. 2 ust. 8 i 9 oraz art. 9 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej, zasadę niedyskryminacji oraz art. 2.4.2 porozumienia o stosowaniu art. VI GATT 1994.

               2)

               Zarzut drugi, zgodnie z którym odrzucenie niektórych dostosowań proponowanych przez skarżącego narusza art. 2 ust. 10 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej oraz art. 2.4 porozumienia o stosowaniu art. VI GATT 1994. Tytułem zarzutu ewentualnego skarżący podnosi naruszenie przez Radę art. 296 traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.


title: Sprawa F-56/11: Skarga wniesiona w dniu 12 maja 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               30.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 226/31

         Skarga wniesiona w dniu 12 maja 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa F-56/11)
   2011/C 226/62
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat F. Frabetti)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o zastosowaniu wobec strony skarżącej sankcji obniżenia grupy zaszeregowania o dwie grupy w ramach tej samej grupy funkcyjnej.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 6 lipca 2010 r., na mocy której zastosowano wobec strony skarżącej sankcję obniżenia grupy zaszeregowania o dwie grupy w ramach tej samej grupy funkcyjnej w następstwie decyzji organu powołującego z dnia 16 listopada 2009 r. o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego wobec strony skarżącej;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.


title: Sprawa T-113/09: Wyrok Sądu z dnia 9 lutego 2010 r. — PromoCell bioscience alive przeciwko OHIM (SupplementPack) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego SupplementPack — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               27.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/25

         Wyrok Sądu z dnia 9 lutego 2010 r. — PromoCell bioscience alive przeciwko OHIM (SupplementPack)
   (Sprawa T-113/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego SupplementPack - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2010/C 80/43
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: PromoCell bioscience alive GmbH Biomedizinische Produkte (Heidelberg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat K. Mende)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: S. Schäffner, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 stycznia 2009 r. (sprawa R 996/2008-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego SupplementPack jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               PromoCell bioscience alive GmbH Biomedizinische Produkte zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 129 z 6.6.2009.


title: Sprawa C-314/05: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 29 czerwca 2006 r. — Creative Technology Ltd przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), José Vila Ortiz (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego PC WORKS — Sprzeciw właściciela graficznego krajowego znaku towarowego W WORK PRO — Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne i w części oczywiście bezzasadne)

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/20

         Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 29 czerwca 2006 r. — Creative Technology Ltd przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), José Vila Ortiz
   (Sprawa C-314/05) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego „PC WORKS” - Sprzeciw właściciela graficznego krajowego znaku towarowego „W WORK PRO” - Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne i w części oczywiście bezzasadne)
   (2006/C 294/33)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Creative Technology Ltd (przedstawiciele: S. Jones i P. Rawlinson, solicitors)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: S. Latinen, pełnomocnik), José Vila Ortiz
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) z dnia 25 maja 2005 r. w sprawie T-352/02 Creative Technology przeciwko OHIM, na mocy którego oddalono jako bezzasadną skargę o stwierdzenie nieważności wniesioną przez zgłaszającego wspólnotowy znak towarowy „PC WORKS” dla towarów należących do klasy 9 przeciwko decyzji R 265/2001-4 Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 4 września 2002 r., oddalającej odwołanie od decyzji Wydziału Sprzeciwów, na mocy której odmówiono rejestracji wspomnianego znaku towarowego w ramach postępowania w sprawie sprzeciwu wniesionego przez właściciela graficznego krajowego znaku towarowego „W WORK PRO” dla towarów należących do klasy 9.
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje w części odrzucone i w części oddalone.

               2)

               Creative Technology Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 296 z 26.11.2005.


title: Sprawa C-85/05: Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               16.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/18

         Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-85/05)
   (2005/C 93/33)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 18 lutego 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Europejskiej, reprezentowanej przez S. Pardo Quintillán i D. Recchia, działające w charakterze pełnomocników, przeciwko Republice Włoskiej.
   Skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2000/60/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej, a w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 24 ust. 1 tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 22 grudnia 2003 r.

      (1)  Dz.U. nr L 327 z 22.12.2000, str. 1.


title: Sprawa C-164/12: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 23 stycznia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg — Niemcy) — DMC Beteiligungsgesellschaft mbH przeciwko Finanzamt Hamburg-Mitte (Podatki — Podatek dochodowy od osób prawnych — Przeniesienie udziałów spółki osobowej na spółkę kapitałową — Wartość księgowa — Wartość szacunkowa — Konwencja o unikaniu podwójnego opodatkowania — Natychmiastowe opodatkowanie cichych rezerw — Odmienne traktowanie — Ograniczenie w swobodnym przepływie kapitału — Zachowanie podziału władztwa podatkowego pomiędzy państwami członkowskimi — Proporcjonalność)

text:
               29.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/6

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 23 stycznia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg — Niemcy) — DMC Beteiligungsgesellschaft mbH przeciwko Finanzamt Hamburg-Mitte
   (Sprawa C-164/12) (1)

   (Podatki - Podatek dochodowy od osób prawnych - Przeniesienie udziałów spółki osobowej na spółkę kapitałową - Wartość księgowa - Wartość szacunkowa - Konwencja o unikaniu podwójnego opodatkowania - Natychmiastowe opodatkowanie cichych rezerw - Odmienne traktowanie - Ograniczenie w swobodnym przepływie kapitału - Zachowanie podziału władztwa podatkowego pomiędzy państwami członkowskimi - Proporcjonalność)
   2014/C 93/08
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht Hamburg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: DMC Beteiligungsgesellschaft mbH

      Strona pozwana: Finanzamt Hamburg-Mitte

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Finanzgericht Hamburg — Wykładnia art. 43 WE (obecnie art. 49 TFUE) — Spółki z siedzibą w innym państwie członkowskim wnoszące aportem udziały w przedsiębiorstwie do krajowej spółki kapitałowej w zamian za udziały w tej spółce — Przepisy przewidujące, że w takim przypadku wniesiony kapitał podlega wpisowi w bilansie spółki kapitałowej zgodnie z jego rzeczywistą wartością, a nie wartością księgową, powodując tym samym wcześniejsze opodatkowanie niezrealizowanych udziałów — Możliwość zapłaty odnośnych podatków w pięciu rocznych ratach pod warunkiem istnienia gwarancji zapłaty.

      Sentencja

               1)

               Artykuł 63 TFUE należy interpretować w ten sposób, że cel w postaci zachowania podziału władztwa podatkowego między państwami członkowskimi może uzasadniać przepisy państwa członkowskiego, które nakazują określenie wartości aktywów spółki komandytowej wniesionych do kapitału spółki kapitałowej z siedzibą na terytorium tego państwa członkowskiego w oparciu o ich wartość szacunkową, prowadząc do opodatkowania przed ich rzeczywistym zrealizowaniem cichych rezerw związanych z tymi aktywami uzyskanych na tym terytorium, w sytuacji gdy rzeczone państwo członkowskie rzeczywiście nie może wykonywać swej kompetencji podatkowej w odniesieniu do tych cichych rezerw w chwili rzeczywistej ich realizacji, co powinien ustalić sąd krajowy.

               2)

               Przepisy państwa członkowskiego przewidujące natychmiastowe opodatkowanie cichych rezerw uzyskanych na jego terytorium nie wykraczają poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celu w postaci zachowania podziału władztwa podatkowego między państwami członkowskimi, o ile, w sytuacji gdy podatnik wybierze odroczenie zapłaty, obowiązek ustanowienia gwarancji bankowej jest nałożony w zależności od rzeczywistego ryzyka niepobrania podatku.

      (1)  Dz.U. C 217 z 21.7.2012.


title: Sprawa T-30/14: Wyrok Sądu z dnia 10 września 2015 r. – Laverana/OHIM (BIO INGRÉDIENTS VÉGÉTAUX PROPRE FABRICATION) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego BIO INGRÉDIENTS VÉGÉTAUX PROPRE FABRICATION — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               26.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 354/30

         Wyrok Sądu z dnia 10 września 2015 r. – Laverana/OHIM (BIO INGRÉDIENTS VÉGÉTAUX PROPRE FABRICATION)
   (Sprawa T-30/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego BIO INGRÉDIENTS VÉGÉTAUX PROPRE FABRICATION - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 354/32)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Laverana GmbH & Co. KG (Wennigsen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J. Wachinger i M. Zöbisch)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Schifko, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 listopada 2013 r. (sprawa R 1749/2013-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego BIO INGRÉDIENTS VÉGÉTAUX PROPRE FABRICATION jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Laverana GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 85 z 22.3.2014.


title: Sprawa C-425/05: Skarga wniesiona w dniu  19 grudnia 2005 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii

text:
               25.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/15

         Skarga wniesiona w dniu 19 grudnia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-425/05)
   (2006/C 48/28)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 29 listopada 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Ulricha Wölkera i Michaela Shottera, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Irlandii.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1.

               stwierdzenie, że nie dostarczając informacji na temat bromku metylu wymienionego w art. 4 ust. 2 ppkt iii), halonów wymienionych w art. 4 ust. 4 ppkt iv) i art. 5 ust. 3 oraz informacji na temat harmonogramu i wyników wyrywkowych kontroli w zakresie przywozu substancji regulowanych, o których mowa w art. 20 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2037/2000 (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową, Irlandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 4 ust. 2 ppkt iii), art. 4 ust. 4 ppkt iv), art. 5 ust. 3 i art. 20 ust. 3 tego rozporządzenia;

               2.

               obciążenie Irlandii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Artykuł 4 ust. 2 ppkt iii), art. 4 ust. 4 ppkt iv), art. 5 ust. 3 i art. 20 ust. 3 rozporządzenia ustanawiają obowiązek przekazywania Komisji informacji dotyczących podstawowych kwestii regulowanych przez rozporządzenie. Przekazywanie tych informacji — tj. sprawozdań rocznych dotyczących bromku metylu i halonów oraz harmonogramu i wyników wyrywkowych kontroli w zakresie przywozu substancji regulowanych — jest istotne dla osiągnięcia celów wyznaczonych przez to rozporządzenie oraz dla realizacji zobowiązań przyjętych przez Wspólnotę Europejską na podstawie Konwencji Wiedeńskiej o ochronie warstwy ozonowej i Protokołu montrealskiego w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową, do których Wspólnota przystąpiła na podstawie decyzji Komisji 88/540/EWG (2).
   Irlandia do tej pory nie przekazała wymaganych informacji zgodnie z ww. artykułami rozporządzenia.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 2037/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową (Dz.U. L 244 z 29.09.2000 r., str. 1)

      (2)  Dz.U. L 297 z 31.10.1998 r., str.8


title: Sprawa C-154/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Bruxelles (Belgia) w dniu 29 marca 2012 r. — Isera & Scaldis Sugar SA, Philippe Bedoret and Co SPRL, Jean Rigot, Mathieu Vrancken przeciwko Bureau d’intervention et de restitution belge (BIRB)

text:
               16.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 174/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Bruxelles (Belgia) w dniu 29 marca 2012 r. — Isera & Scaldis Sugar SA, Philippe Bedoret and Co SPRL, Jean Rigot, Mathieu Vrancken przeciwko Bureau d’intervention et de restitution belge (BIRB)
   (Sprawa C-154/12)
   2012/C 174/27
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Tribunal de première instance de Bruxelles

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Isera & Scaldis Sugar SA, Philippe Bedoret and Co SPRL, Jean Rigot, Mathieu Vrancken

      Strona pozwana: Bureau d’intervention et de restitution belge (BIRB)

      Pytanie prejudycjalne

               1)

               Czy art. 16 rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru (1), aktualnie art. 51 rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (2), nakładając na sektor cukru-buraków cukrowych opłatę w wysokości 12 EUR/tonę cukru kwotowego, jest nieważny:

                           —

                           ponieważ podstawą prawną ustanowienia tego przepisu zastosowaną przez ustawodawcę jest dawny art. 37 ust. 2 akapit trzeci traktatu WE (obecnie art. 43 ust. 2 traktatu FUE);

                           —

                           ponieważ uzasadniając opłatę jako środek przeznaczony na finansowanie wydatków WOR cukru, chociaż w rzeczywistości finansuje ona dopłaty bezpośrednie lub ma na celu zachować neutralność budżetową reformy cukrowej 2006 r., ustawodawca nie przedstawia jasno i jednoznacznie uzasadnienia dla wprowadzenia opłaty, jak wymaga się tego w art. 296 traktatu FUE (dawny art. 253 traktatu WE);

                           —

                           ponieważ ze względu na to, że branża cukrowniczo-buraczana jest jedynym sektorem, na który nałożono taką opłatę wpływającą do budżetu ogólnego UE, opłatę należy uznać za dyskryminującą zarówno między plantatorami, którzy utrzymali produkcję buraków cukrowych, jak i tymi, którzy jej zaprzestali, jak też między branżą cukrowniczo-buraczaną i każdym innym sektorem rolnym lub nierolnym;

                           —

                           ponieważ opłatę należy uznać za naruszającą zasadę proporcjonalności, gdyż opłata ta nie jest ani odpowiednia, ani niezbędna do finansowania wydatków WOR cukru, ani też proporcjonalna do rzeczywistych kosztów i perspektyw wydatków WOR cukru?

      (1)  Dz.U. L 58, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 299, s. 1.


title: Sprawa T-116/11 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 18 listopada 2011 r. — EMA przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Program badań i rozwoju technologicznego — Decyzja kończąca udział w projekcie — Nota obciążeniowa — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru)

text:
               14.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/15

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 18 listopada 2011 r. — EMA przeciwko Komisji
   (Sprawa T-116/11 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Program badań i rozwoju technologicznego - Decyzja kończąca udział w projekcie - Nota obciążeniowa - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru)
   2012/C 13/31
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Association médicale européenne (EMA) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: A. Franchi, L. Picciano i N. di Castelnuovo)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo S. Delaude i N. Bambara, następnie S. Delaude i F. Moro, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata D. Gulla)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Komisji z dnia 5 listopada 2010 r. rozwiązującej umowy zawarte na dwa projekty badawcze i noty obciążeniowej z dnia 13 grudnia 2010 r. informującej skarżącą o stwierdzeniu wierzytelności w ramach wykonania wspomnianych umów

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-494/08: Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2008 r. — Ryanair Ltd przeciwko Komisji

text:
               7.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/40

         Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2008 r. — Ryanair Ltd przeciwko Komisji
   (Sprawa T-494/08)
   (2009/C 32/78)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Ryanair Ltd (Dublin, Irlandia) (przedstawiciele: E. Vahida, I. Metaxas-Maragkidis, prawnicy)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, zgodnie z art. 230 i 231 WE, że dorozumiana decyzja Komisji odmawiająca dostępu do dokumentów, których udostępnienia zażądała skarżąca we wniosku z dnia 25 czerwca 2008 r., jest nieważna oraz uznanie decyzji Komisji z dnia 9 października 2008 r. odmawiającej udostępnienia tych samych dokumentów za nieistniejącą;

               —

               tytułem ewentualnym, stwierdzenie, zgodnie z art. 230 i 231 WE, że decyzja Komisji z dnia 9 października 2008 r. odmawiająca dostępu do dokumentów, których udostępnienia zażądała skarżąca we wniosku z dnia 25 czerwca 2008 r., jest nieważna;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą; oraz

               —

               podjęcie wszelkich innych działań, jakie Sąd uzna za stosowne.

         Zarzuty i główne argumenty
   W ramach niniejszej skargi skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji Komisji oddalającej wniosek skarżącej, złożony na podstawie rozporządzenia nr 1049/2001 (1), o udostępnienie dokumentów dotyczących postępowania w sprawie pomocy państwa odnoszącego się do domniemanej pomocy państwa udzielonej poprzez zawarcie umowy z operatorem portu lotniczego Aarhus. Decyzja ta poprzedzała wydanie wyraźnej decyzji z dnia 9 października 2008 r. W niniejszej sprawie skarżąca dochodzi tytułem ewentualnym stwierdzenia nieważności wyraźnej decyzji.
   Na poparcie skargi skarżąca podnosi dwa zarzuty.
   Po pierwsze, skarżąca utrzymuje, że odmowa Komisji stanowi naruszenie art. 4 rozporządzenia nr 1049/2001. Skarżąca twierdzi przede wszystkim, że Komisja dokonała analizy ogólnej zamiast przeprowadzenia zindywidualizowanej analizy dokumentów wskazanych we wniosku o udostępnienie. W szczególności skarżąca podnosi, że Komisja nie oceniła w sposób wymagany prawem kwestii istnienia konkretnego, rzeczywistego i przewidywalnego ryzyka naruszenia chronionych interesów wskazanych w art. 4 ust. 2 i 3 rozporządzenia. Skarżąca twierdzi ponadto, iż Komisja nie oceniła w sposób wymagany prawem okoliczności, że częściowe ujawnienie dokumentów naruszyłoby ochronę porady prawnej, cel śledztwa bądź proces podejmowania decyzji przez Komisję i tym samym naruszyła art. 4 ust. 6 rozporządzenia, oraz nie zastosowała w prawidłowy sposób zasady proporcjonalności. Skarżąca podnosi wreszcie, że Komisja nie dokonała oceny względów interesu publicznego w odniesieniu do prawa do obrony, przejrzystości i jawności powoływanych przez skarżącą.
   Po drugie, skarżąca twierdzi, iż dorozumiana odmowa Komisji udostępnienia dokumentów oraz jej decyzja z dnia 9 października 2008 r. stanowią naruszenie obowiązku uzasadnienia wynikającego z art. 253 WE oraz art. 8 rozporządzenia nr 1049/2001.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, Dz.U. L 145, s. 43.


title: Sprawa C-434/07: Skarga wniesiona w dniu 18 września 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/38

         Skarga wniesiona w dniu 18 września 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-434/07)
   (2007/C 269/65)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciel(-e): C. Zandra i M. Telles Romão, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy 2005/41/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. zmieniającej dyrektywę Rady 76/115/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do punktów mocowania pasów bezpieczeństwa w pojazdach silnikowych, a w każdym razie nie informując o nich Komisji, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 19 kwietnia 2006 r.

      (1)  Dz.U. L 255, str. 149.


title: Sprawa T-223/15: Skarga wniesiona w dniu 27 kwietnia 2015 r. – Morton’s of Chicago/OHIM – Mortons the Restaurant (MORTON’S)

text:
               13.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/20

         Skarga wniesiona w dniu 27 kwietnia 2015 r. – Morton’s of Chicago/OHIM – Mortons the Restaurant (MORTON’S)
   (Sprawa T-223/15)
   (2015/C 228/25)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Morton’s of Chicago, Inc. (Chicago, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat J. Moss)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Mortons the Restaurant Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający element słowny „MORTON’S” – rejestracja wspólnotowego znaku towarowego nr 3 951 291

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 12 lutego 2015 r. w sprawie R 46/2014-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-56/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tallinna Halduskohus (Estonia) w dniu 13 lutego 2008 r. — Pärlitigu OÜ przeciwko Maksu- ja Tolliameti Põhja maksu- ja tollikeskus

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tallinna Halduskohus (Estonia) w dniu 13 lutego 2008 r. — Pärlitigu OÜ przeciwko Maksu- ja Tolliameti Põhja maksu- ja tollikeskus
   (Sprawa C-56/08)
   (2008/C 92/36)
   Język postępowania: estoński
   Sąd krajowy
   Tallinna Halduskohus
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Pärlitigu OÜ

      Strona pozwana: Maksu- ja Tolliameti Põhja maksu- ja tollikeskus
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy Nomenklaturę Scaloną dotyczącą Wspólnej Taryfy Celnej zawartą w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 (1) z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej należy interpretować w ten sposób, że mrożony kręgosłup (ości z mięsem rybnym) hodowlanego łososia atlantyckiego (Salmo salar) uzyskiwany przy filetowaniu ryb, który jest jadalny i jest zwykle sprzedawany jako środek spożywczy powinien być sklasyfikowany,

                           a)

                           do podpozycji 0511 91 10 („odpadki rybne”)
                           czy

                           b)

                           do podpozycji 0303220015 („pozostałe” części „pozostałego”„łososia atlantyckiego [Salmo salar]”)?

               2)

               Jeżeli na pytanie pierwsze zostanie udzielona odpowiedź wskazana w pkt b), to czy tabela zawarta w art. 1 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 85/2006 (2) z dnia 17 stycznia 2006 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz łososia hodowlanego pochodzącego z Norwegii jest nieważna ze względu na naruszenie zasady proporcjonalności ustanowionej w art. 5 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską w związku z tym, że zgodnie z tą tabelą minimalna cena importowa ustalona dla zamrożonego kręgosłupa łososia jest wyższa od minimalnych cen importowych ustalonych dla ryb całych oraz dla ryb patroszonych, z głowami?

      (1)  Dz.U. L 256, str. 1.

      (2)  Dz.U. L 15, str. 1.


title: Sprawy połączone T-125/03 i T-253/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 września 2007 r. — Akzo Nobel Chemicals i Akcros Chemicals przeciwko Komisji (Konkurencja — Postępowanie administracyjne — Uprawnienia kontrole Komisji — Dokumenty przejęte w trakcie kontroli — Ochrona poufności korespondencji między adwokatami i klientami — Dopuszczalność)

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/43

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 września 2007 r. — Akzo Nobel Chemicals i Akcros Chemicals przeciwko Komisji
   (Sprawy połączone T-125/03 i T-253/03) (1)

   (Konkurencja - Postępowanie administracyjne - Uprawnienia kontrole Komisji - Dokumenty przejęte w trakcie kontroli - Ochrona poufności korespondencji między adwokatami i klientami - Dopuszczalność)
   (2007/C 269/77)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Akzo Nobel Chemicals Ltd (Hersham, Walton on Thames, Surrey, Zjednoczone Królestwo) i Akcros Chemicals Ltd (Hersham) (przedstawiciele: adwokaci C. Swaak, M. Mollica i M. van der Woude)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: początkowo R. Wainwright i C. Ingen-Housz, następnie F. Castillo de la Torre i X. Lewis, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający żądania strony skarżącej: Conseil des barreaux européens (CCBE) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: J. Flynn, QC); Algemene Raad van de Nederlandse Orde van Advocaten (Haga, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci O. Brouwer i C. Schillemans); European Company Lawyers Association (ECLA) (Bruksela) (przedstawiciele: adwokaci M. Dolmans i K. Nordlander oraz J. Temple Lang, solicitor); American Corporate Counsel Association (ACCA) — European Chapter (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokat G. Berrisch oraz D. Hull, solicitor); International Bar Association (IBA) (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat J. Buhart)
   Przedmiot sprawy
   W pierwszej kolejności, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C (2003) 559/4 z dnia 10 lutego 2003 r., a w razie konieczności także decyzji Komisji C (2003) 85/4 z dnia 30 stycznia 2003 r., nakazującej spółkom Akzo Nobel Chemicals Ltd, Akcros Chemicals Ltd i Akcros Chemicals oraz odpowiednio ich spółkom zależnym poddanie się kontroli na podstawie art. 14 ust. 3 rozporządzenia Rady nr 17 z dnia 6 lutego 1962 r., pierwszego rozporządzenia wprowadzającego w życie art. [81 WE] i [82 WE] (Dz.U. 1962, 13, str. 204) (sprawa COMP/E-1/38.589), jak również żądanie nakazania Komisji zwrotu niektórych dokumentów przejętych w ramach spornej kontroli oraz zakazania jej wykorzystania ich treści (sprawa T-125/03), a w drugiej kolejności, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C (2003) 1533 wersja ostateczna z dnia 8 maja 2003 r., oddalającej wniosek o ochronę tych dokumentów na podstawie poufności korespondencji między adwokatami i klientami (sprawa T-253/03).
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga w sprawie T-125/03 zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Skarga w sprawie T-253/03 zostaje oddalona jako bezzasadna.

               3)

               Akzo Nobel Chemicals Ltd i Akcros Chemicals Ltd pokrywają trzy piąte własnych kosztów przypadających na postępowanie główne oraz postępowanie w sprawie zastosowania środków tymczasowych. Pokrywają one także trzy piąte kosztów poniesionych przez Komisję w związku z postępowaniem głównym oraz postępowaniem w sprawie zastosowania środków tymczasowych.

               4)

               Komisja pokrywa dwie piąte własnych kosztów przypadających na postępowanie główne oraz postępowanie w sprawie zastosowania środków tymczasowych. Pokrywa ona także dwie piąte kosztów poniesionych przez Akzo Nobel Chemicals i Akcros Chemicals w związku z postępowaniem głównym oraz postępowaniem w sprawie zastosowania środków tymczasowych.

               5)

               Interwenienci pokryją własne koszty poniesione w związku z postępowaniem głównym oraz postępowaniem w sprawie zastosowania środków tymczasowych.

      (1)  Dz.U. C 146 z 21.6.2003.


title: Sprawa C-256/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Telekom-Control-Kommission z dnia 13 czerwca 2005 r. w sprawie Telekom Austria AG

text:
               20.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Telekom-Control-Kommission z dnia 13 czerwca 2005 r. w sprawie Telekom Austria AG
   (Sprawa C-256/05)
   (2005/C 205/23)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 17 czerwca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek z dnia 13 czerwca 2005 r. o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Telekom-Control-Kommission w sprawie Telekom Austria AG.
   Telekom-Control-Kommission zwróciła się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:
   Czy decyzja Komisji Europejskiej z dnia 20 października 2004 r. K(2004)4070 wersja ostateczna, w drodze której Telekom-Control-Kommission została wezwana na podstawie art. 7 ust. 4 dyrektywy 2002/21/WE do wycofania notyfikowanego w dniu 20 lipca 2004 r. projektowanego środka w postępowaniu M 9/03, M 9a/03, zarejestrowanym przez Komisję Europejską pod numerem AT/2004/0090, dotyczącym analizy rynku „usług tranzytowych w publicznej stacjonarnej sieci telefonicznej”, jest ważna w świetle art. 253 WE, art. 7 ust. 4, art. 8 ust. 2 i art. 14, 15 i 16 dyrektywy 2002/21/WE, wytycznych Komisji dotyczących analizy rynku i zalecenia Komisji (1)?

      (1)  Dz.U. 108, str. 33


title: Sprawa C-369/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Oost-Brabant 's-Hertogenbosch (Niderlandy) w dniu 1 lipca 2013 r. — postępowanie karne przeciwko N. F. Gielenowi i in.

text:
               7.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/31

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Oost-Brabant 's-Hertogenbosch (Niderlandy) w dniu 1 lipca 2013 r. — postępowanie karne przeciwko N. F. Gielenowi i in.
   (Sprawa C-369/13)
   2013/C 260/57
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank Oost-Brabant 's-Hertogenbosch

      Strony w postępowaniu głównym

   N. F. Gielen, M.M.J. Geerings, F.A.C. Pruijmboom, A.A. Pruijmboom

      Pytania prejudycjalne

               1a)

               Czy substancja chemiczna alfa-acetylofenyloacetonitryl (nr CAS 4468-48-8) może być traktowana na równi z substancją sklasyfikowaną 1-fenylo-2-propanon (nr CAS 103-79-7, zwana dalej »BMK«)? Z pomocą tego pytania Rechtbank pragnie w szczególności ustalić, czy niderlandzkie wyrażenie »bevatten« [»zawierać«] wzgl. angielskie wyrażenie »containing« i francuskie »contenant« należy interpretować w ten sposób, że substancja BMK jako taka musi być już obecna w alfa-acetylofenyloacetonitrylu?
               W przypadku udzielenia na pytanie 1a. odpowiedzi przeczącej, Rechtbank pragnie przedstawić Trybunałowi następujące pytania uzupełniające:

               1b)

               Czy alfa-acetylofenyloacetonitryl należy uznać za jedną z »stoffen […], die zodanig zijn vermengd dat genoemde stoffen niet gemakkelijk of met economisch rendabele middelen kunnen worden gebruikt of geëxtraheerd« [»substancj[i] […], które zostały wytworzone w taki sposób, że […] nie mogą być bez trudności wykorzystane lub odzyskane za pomocą dających się łatwo zastosować lub ekonomicznie realnych [opłacalnych] środków«], wzgl. »substance that is compounded in such a way that it cannot be easily used or extracted by readily applicable or economically viable means«, wzgl. „une autre préparation contenant un au plus de substances classifiées qui sont composées de manière telle que ces substances ne peuvent pas être facilement utilisées, ni extraites par des moyens aisés à mettre en œuvre ou économiquement viables”? Zgodnie z zawartymi w załączniku nr 3 informacjami udzielonymi przez policję wydaje się, że chodzi o relatywnie łatwy do zrozumienia, prawdopodobnie nawet łatwy do przeprowadzenia proces przekształcenia.

               1c)

               Czy dla odpowiedzi na pytanie 1b., w szczególności w odniesieniu do zwrotu „economische rendabele middelen [»ekonomicznie realnych [opłacalnych] środków«]/economically viable means/économiquement diable”, ma znaczenie, że na przekształceniu alfa-acetylofenyloacetonitrylu w BMK w oczywisty sposób — jeśli następuje to nielegalnie — zarabia się (można zarobić) bardzo dużo pieniędzy, jeżeli alfa-acetylofenyloacetonitryl zostanie z powodzeniem przekształcony w BMK lub w amfetaminę, lub gdy uzyskany z alfa-acetylofenyloacetonitrylu BMK zostanie (nielegalnie) wprowadzony do obrotu?

               2)

               Pojęcie „podmiot gospodarczy” zostało zdefiniowane w art. 2 lit. d) rozporządzenia nr 273/2004 (1) i w art. 2 lit. f) rozporządzenia nr 111/2005 (2). W ramach udzielania odpowiedzi na następujące pytanie Rechtbank wnosi, aby za punkt wyjścia przyjąć, że chodzi o substancję sklasyfikowaną w rozumieniu art. 2 lit. a) albo o substancję traktowaną na równi z nią w rozumieniu »Załącznika I substancje sklasyfikowane w rozumieniu art. 2 lit. a) rozporządzenia. Czy przez pojęcie „podmiot gospodarczy” należy rozumieć również osobę fizyczną, która samodzielnie albo z inną osobą prawną/innymi osobami prawnymi, względnie z inną osobą fizyczną/innymi osobami fizycznymi jest w posiadaniu substancji sklasyfikowanej (umyślnie) bez zezwolenia, gdy brak jest podejrzeń co do popełnienia innych czynów?

      (1)  Rozporządzenie nr 273/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. w sprawie prekursorów narkotyków, Dz.U. L 47, s. 1

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 111/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. określające zasady nadzorowania handlu prekursorami narkotyków pomiędzy Wspólnotą i państwami trzecimi, Dz.U. 2005 L 11, s. 1


title: Sprawa T-295/12: Wyrok Sądu z dnia 16 lipca 2014 r. – Niemcy przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Usługi usuwania zwłok zwierzęcych i odpadów z ubojni — Utrzymywanie dodatkowych mocy przerobowych w razie chorób epizootycznych — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym — Korzyść — Usługa w ogólnym interesie gospodarczym — Rekompensata za zobowiązanie z zakresu usług publicznych — Wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi i zakłócenie konkurencji — Konieczność pomocy — Pomocniczość — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               1.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 292/35

         Wyrok Sądu z dnia 16 lipca 2014 r. – Niemcy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-295/12) (1)

   ((Pomoc państwa - Usługi usuwania zwłok zwierzęcych i odpadów z ubojni - Utrzymywanie dodatkowych mocy przerobowych w razie chorób epizootycznych - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym - Korzyść - Usługa w ogólnym interesie gospodarczym - Rekompensata za zobowiązanie z zakresu usług publicznych - Wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi i zakłócenie konkurencji - Konieczność pomocy - Pomocniczość - Obowiązek uzasadnienia))
   2014/C 292/42
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze i J. Möller, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów T. Lübbiga et M. Klassego)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Egerer i T. Maxian Rusche, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2012/485/EU z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie pomocy państwa SA.25051 (C 19/10) (ex NN 23/10) przyznanej przez Niemcy na rzecz Zweckverband Tierkörperbeseitigung in Rheinland-Pfalz, im Saarland, im Rheingau-Taunus-Kreis und im Landkreis Limburg-Weilburg (Dz.U. L 236, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Federalna Niemiec zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 273 z 8.9.2012.


title: Sprawa T-570/10 RENV: Wyrok Sądu z dnia 5 lutego 2015 r. – Environmental Manufacturing/OHIM – Wolf (Przedstawienie głowy wilka) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego głowę wilka — Wcześniejsze graficzne międzynarodowe i krajowe znaki towarowe WOLF Jardin i Outils WOLF — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               23.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/10

         Wyrok Sądu z dnia 5 lutego 2015 r. – Environmental Manufacturing/OHIM – Wolf (Przedstawienie głowy wilka)
   (Sprawa T-570/10 RENV) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego głowę wilka - Wcześniejsze graficzne międzynarodowe i krajowe znaki towarowe WOLF Jardin i Outils WOLF - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 096/11)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Environmental Manufacturing LLP (Stowmarket, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: S. Malynicz, barrister, i M. Atkins, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Société Elmar Wolf (Wissembourg, Francja) (przedstawiciel: adwokat N. Boespflug)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 października 2010 r. (sprawa R 425/2010-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Société Elmar Wolf a Environmental Manufacturing LLP.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 6 października 2010 r. (sprawa R 425/2010-2).

               2)

               OHIM pokrywa własne koszty w postępowaniu przed Sądem i przed Trybunałem oraz połowę kosztów poniesionych przed Sądem i przed Trybunałem przez Environmental Manufacturing LLP.

               3)

               Société Elmar Wolf pokrywa własne koszty w postępowaniu przed Sądem i przed Trybunałem oraz połowę kosztów poniesionych przed Sądem i przed Trybunałem przez Environmental Manufacturing LLP.

      (1)  Dz.U. C 63 z 26.2.2011.


title: Sprawa C-44/14: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 8 września 2015 r. – Królestwo Hiszpanii/Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej (Skarga o stwierdzenie nieważności — Rozporządzenie (UE) nr 1052/2013 — Przekraczanie granic zewnętrznych — System Eurosur — Rozwinięcie przepisów dorobku Schengen — Uczestnictwo — Współpraca z Irlandią i ze Zjednoczonym Królestwem — Ważność)

text:
               3.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/8

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 8 września 2015 r. – Królestwo Hiszpanii/Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej
   (Sprawa C-44/14) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Rozporządzenie (UE) nr 1052/2013 - Przekraczanie granic zewnętrznych - System Eurosur - Rozwinięcie przepisów dorobku Schengen - Uczestnictwo - Współpraca z Irlandią i ze Zjednoczonym Królestwem - Ważność))
   (2015/C 363/09)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: A. Rubio González, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: D. Moore, S. Alonso de Leon i A. Pospíšilová Padowska pełnomocnicy), Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Chavrier, F. Florindo Gijón, M.M. Joséphidès i P. Plaza García pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Irlandia (przedstawiciele: E. Creedon, G. Hodge i A. Joyce, pełnomocnicy, wspierani przez G. Gilmore, barrister) Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: L. Christie, pełnomocnik, wspierany przez J. Holmesa, barrister), Komisję Europejską (przedstawiciele: J. Baquero Cruz i G. Wils, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

               3)

               Irlandia, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej oraz Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 71 z 8.3.2014.


title: Sprawa C-379/05: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 8 listopada 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te Amsterdam — Niderlandy) — Amurta S.G.P.S. przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst (Artykuły 56 WE i 58 WE — Swobodny przepływ kapitału — Krajowe ustawodawstwo podatkowe przewidujące zwolnienie udziałów i akcji od podatku dochodowego od osób prawnych — Opodatkowanie dywidend — Podatek pobierany u źródła dochodu — Zwolnienie od podatku pobieranego u źródła dochodu — Stosowanie w stosunku do spółek otrzymujących dywidendy, które posiadają siedzibę lub stałe przedsiębiorstwo w państwie członkowskim przyznającym zwolnienie i których udziały lub akcje objęte są zwolnieniem od podatku dochodowego od osób prawnych — Odmowa stosowania zwolnienia od podatku pobieranego u źródła dochodu w stosunku do dywidend wypłacanych uprawnionej spółce, która nie ma ani siedziby, ani stałego przedsiębiorstwa w tym państwie członkowskim)

text:
               22.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/8

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 8 listopada 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te Amsterdam — Niderlandy) — Amurta S.G.P.S. przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst
   (Sprawa C-379/05) (1)

   (Artykuły 56 WE i 58 WE - Swobodny przepływ kapitału - Krajowe ustawodawstwo podatkowe przewidujące zwolnienie udziałów i akcji od podatku dochodowego od osób prawnych - Opodatkowanie dywidend - Podatek pobierany u źródła dochodu - Zwolnienie od podatku pobieranego u źródła dochodu - Stosowanie w stosunku do spółek otrzymujących dywidendy, które posiadają siedzibę lub stałe przedsiębiorstwo w państwie członkowskim przyznającym zwolnienie i których udziały lub akcje objęte są zwolnieniem od podatku dochodowego od osób prawnych - Odmowa stosowania zwolnienia od podatku pobieranego u źródła dochodu w stosunku do dywidend wypłacanych uprawnionej spółce, która nie ma ani siedziby, ani stałego przedsiębiorstwa w tym państwie członkowskim)
   (2007/C 315/12)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Gerechtshof te Amsterdam
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Amurta S.G.P.S.

      Strona pozwana: Inspecteur van de Belastingdienst
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Gerechtshof te Amsterdam — Wykładnia art. 56, 57 i 58 WE — Podatek dochodowy od osób prawnych — Zwolnienie od podatku dotyczące dywidend wypłacanych przez spółkę z siedzibą na terytorium kraju spółce z siedzibą na tym samym terytorium — Odmowa przyznania tego rodzaju zwolnienia w odniesieniu do dywidend wypłacanych przez spółkę z siedzibą na terytorium kraju spółce z siedzibą na terytorium innego państwa członkowskiego — Znaczenie istnienia, w tym innym państwie członkowskim, równoważnego zwolnienia od podatku od dywidend dla spółki z siedzibą w tymże państwie
   Sentencja

               1)

               Artykuły 56 WE i 58 WE stoją na przeszkodzie stosowania przepisów państwa członkowskiego, które w przypadku, gdy nie został osiągnięty minimalny próg udziału spółki dominującej w kapitale spółki zależnej, ustanowiony w art. 5 ust. 1 dyrektywy Rady 90/435/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich, przewidują pobranie podatku u źródła od dywidend wypłaconych przez spółkę z siedzibą w tym państwie członkowskim spółce z siedzibą w innym państwie członkowskim, zwalniając jednocześnie od tego podatku dywidendy wypłacone spółce podlegającej w tym pierwszym państwie członkowskim opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych lub posiadającej w tymże państwie członkowskim stałe przedsiębiorstwo, do którego należą udziały lub akcje spółki dokonującej wypłat.

               2)

               Państwo członkowskie nie może powoływać się na możliwość pełnego zaliczenia na poczet podatku przyznaną w sposób jednostronny przez inne państwo członkowskie spółce otrzymującej dywidendy z siedzibą w tym ostatnim państwie członkowskim, w celu uniknięcia obowiązku zapobiegania podwójnemu opodatkowaniu dywidend w znaczeniu ekonomicznym wynikającemu z wykonywania jego kompetencji podatkowych w sytuacji, gdy to pierwsze państwo członkowskie zapobiega podwójnemu opodatkowaniu dywidend w znaczeniu ekonomicznym wypłacanych spółkom z siedzibą na jego terytorium. W przypadku, gdy państwo członkowskie powołuje się na konwencję w sprawie unikania podwójnego opodatkowania zawartą z innym państwem członkowskim, zadaniem sądu krajowego jest ustalenie, czy w toczącym się przed nim postępowaniu należy uwzględnić tę konwencję, oraz ewentualnie zbadanie, czy pozwala ona na zneutralizowanie skutków ograniczenia w swobodnym przepływie kapitału.

      (1)  Dz.U. C 22 z 28.1.2006.