title: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 26 lipca 2017 r.#Republika Czeska przeciwko Komisji Europejskiej.#Odwołanie – Transport – Dyrektywa 2010/40/UE – Wdrażanie inteligentnych systemów transportowych w obszarze transportu drogowego – Artykuł 7 – Przekazanie uprawnień Komisji Europejskiej – Granice – Rozporządzenie delegowane (UE) nr 885/2013 – Zapewnianie usług informacyjnych o bezpiecznych i chronionych parkingach dla samochodów ciężarowych i pojazdów użytkowych – Rozporządzenie delegowane (UE) nr 886/2013 – Dane i procedury dotyczące dostarczania bezpłatnie użytkownikom minimalnych powszechnych informacji o ruchu związanych z bezpieczeństwem drogowym – Artykuł 290 TFUE – Wyraźne określenie celów, treści, zakresu oraz czasu obowiązywania przekazanych uprawnień – Istotny element danej dziedziny – Utworzenie organu kontroli.#Sprawa C-696/15 P.

text:
         WYROK TRYBUNAŁU (czwarta izba)
      z dnia 26 lipca 2017 r. (
            *1
         )
      Odwołanie – Transport – Dyrektywa 2010/40/UE – Wdrażanie inteligentnych systemów transportowych w obszarze transportu drogowego – Artykuł 7 – Przekazanie uprawnień Komisji Europejskiej – Granice – Rozporządzenie delegowane (UE) nr 885/2013 – Zapewnianie usług informacyjnych o bezpiecznych i chronionych parkingach dla samochodów ciężarowych i pojazdów użytkowych – Rozporządzenie delegowane (UE) nr 886/2013 – Dane i procedury dotyczące dostarczania bezpłatnie użytkownikom minimalnych powszechnych informacji o ruchu związanych z bezpieczeństwem drogowym – Artykuł 290 TFUE – Wyraźne określenie celów, treści, zakresu oraz czasu obowiązywania przekazanych uprawnień – Istotny element danej dziedziny – Utworzenie organu kontroli
      W sprawie C‑696/15 P
      mającej za przedmiot odwołanie w trybie art. 56 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wniesione w dniu 23 grudnia 2015 r.,

         Republika Czeska, reprezentowana przez M. Smolka, J. Vláčila, T. Müllera i J. Pavliša, działających w charakterze pełnomocników,
      wnosząca odwołanie,
      w której drugą stroną postępowania jest:

         Komisja Europejska, reprezentowana przez A. Bucheta, P.J.O. Van Nuffela, J. Hottiaux i Z. Malůškovą, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu,
      strona pozwana w pierwszej instancji,
      TRYBUNAŁ (czwarta izba),
      w składzie: T. von Danwitz (sprawozdawca), prezes izby, E. Juhász, C. Vajda, K. Jürimäe i C. Lycourgos, sędziowie,
      rzecznik generalny: H. Saugmandsgaard Øe,
      sekretarz: M. Aleksejev, administrator,
      uwzględniając pisemny etap postępowania i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 19 października 2016 r.,
      po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 21 grudnia 2016 r.,
      wydaje następujący
      Wyrok

               1

               W swoim odwołaniu Republika Czeska wnosi do Trybunału o uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 8 października 2015 r., Republika Czeska/Komisja (T‑659/13 i T‑660/13, niepublikowanego, zwanego dalej „zaskarżonym wyrokiem”, EU:T:2015:771), w którym Sąd oddalił jej dwie skargi mające za przedmiot, w sprawie T‑659/13, tytułem głównym, żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 885/2013 z dnia 15 maja 2013 r. uzupełniającego dyrektywę w sprawie ITS Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/40/UE w odniesieniu do zapewniania usług informacyjnych o bezpiecznych i chronionych parkingach dla samochodów ciężarowych i pojazdów użytkowych (Dz.U. 2013, L 247, s. 1) oraz, tytułem subsydiarnym, żądanie stwierdzenia nieważności art. 3 ust. 1, art. 8 i art. 9 ust. 1 lit. a) rozporządzenia delegowanego nr 885/2013, a także, w sprawie T‑660/13, tytułem głównym, żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 886/2013 z dnia 15 maja 2013 r. uzupełniającego dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/40/UE w odniesieniu do danych i procedur dotyczących dostarczania bezpłatnie użytkownikom, w miarę możliwości, minimalnych powszechnych informacji o ruchu związanych z bezpieczeństwem drogowym (Dz.U. 2013, L 247, s. 6) oraz, tytułem subsydiarnym, żądanie stwierdzenia nieważności art. 5 ust. 1, art. 9 i art. 10 ust. 1 lit. a) rozporządzenia delegowanego nr 886/2013.

         Ramy prawne
      Dyrektywa 2010/40

               2

               Jak wynika z art. 1 ust. 1 i 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/40/UE z dnia 7 lipca 2010 r. w sprawie ram wdrażania inteligentnych systemów transportowych w obszarze transportu drogowego oraz interfejsów z innymi rodzajami transportu (Dz.U. 2010, L 207, s. 1), dyrektywa ta ustanawia ramy wspierające skoordynowane i spójne wdrażanie i stosowanie inteligentnych systemów transportowych (ITS) na terenie Unii, w szczególności w kontekście transgranicznym między państwami członkowskimi, określa konieczne w tym celu ogólne warunki i przewiduje opracowanie specyfikacji w odniesieniu do działań w obszarach priorytetowych, o których mowa w jej art. 2, jak również opracowanie – w stosownych przypadkach – koniecznych norm.

               3

               Artykuł 2 ust. 1 tej dyrektywy wskazuje obszary priorytetowe w zakresie opracowania i stosowania specyfikacji i norm.

               4

               Artykuł 3 wspomnianej dyrektywy, zatytułowany „Działania priorytetowe”, stanowi:
               „W ramach obszarów priorytetowych następujące kwestie stanowią działania priorytetowe w zakresie opracowania i stosowania specyfikacji i norm, jak określono w załączniku I:
               […]

                        c)

                        dane i procedury dotyczące dostarczania – w miarę możliwości – użytkownikom bezpłatnie minimalnego zakresu powszechnych informacji o ruchu związanych z bezpieczeństwem drogowym;

                  […]

                        e)

                        zapewnienie usług informacyjnych o bezpiecznych i chronionych miejscach parkingowych dla samochodów ciężarowych i pojazdów użytkowych;

                  […]”.

               5

               Artykuł 4 pkt 1 tejże dyrektywy definiuje „ITS” jako systemy, w których technologie informatyczne i komunikacyjne stosowane są w obszarze transportu drogowego, obejmującym infrastrukturę, pojazdy i użytkowników, oraz w zarządzaniu ruchem i zarządzaniu mobilnością, jak również do interfejsów z innymi rodzajami transportu.

               6

               Artykuł 4 pkt 17 dyrektywy 2010/40 definiuje „specyfikację” jako „wiążący środek ustanawiający przepisy zawierające wymogi, procedury i wszelkie inne stosowne zasady”.

               7

               Artykuł 5 ust. 1 tej dyrektywy, zatytułowany „Wdrażanie ITS”, stanowi:
               „Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki, aby zapewnić stosowanie specyfikacji przyjętych przez Komisję zgodnie z art. 6 do wdrażanych aplikacji i usług ITS, zgodnie z zasadami określonymi w załączniku II. Nie narusza to prawa każdego z państw członkowskich do decyzji o wdrażaniu takich aplikacji i usług na jego terytorium. Prawo to pozostaje bez uszczerbku dla wszelkich aktów ustawodawczych przyjętych na mocy art. 6 ust. 2 akapit drugi”.

               8

               Artykuł 6 tej dyrektywy, zatytułowany „Specyfikacje”, stanowi:
               „1.   Komisja przyjmuje najpierw specyfikacje niezbędne do zapewnienia zgodności, interoperacyjności i ciągłości w celu wdrożenia i operacyjnego stosowania ITS w odniesieniu do działań priorytetowych.
               […]
               4.   W stosownych przypadkach oraz zależnie od dziedziny objętej specyfikacją, specyfikacja obejmuje jeden lub więcej następujących rodzajów przepisów:

                        a)

                        przepisy funkcjonalne, które opisują role poszczególnych zainteresowanych stron oraz przepływy informacji między nimi;

                        c)

                        przepisy techniczne, które przewidują techniczne środki realizacji przepisów funkcjonalnych;

                        c)

                        przepisy organizacyjne, które opisują przewidziane procedurami obowiązki poszczególnych zainteresowanych stron;

                        d)

                        przepisy dotyczące usług, które opisują różne poziomy usług i ich zakres w odniesieniu do aplikacji i usług ITS.

                  5.   Bez uszczerbku dla procedur przewidzianych w dyrektywie 98/34/WE, specyfikacje określają, w stosownych przypadkach, warunki, na jakich państwa członkowskie mogą, po powiadomieniu Komisji, wprowadzić dodatkowe przepisy dotyczące świadczenia usług ITS na całym ich terytorium lub jego części, pod warunkiem że przepisy te nie zmniejszają interoperacyjności.
               6.   W stosownych przypadkach specyfikacje są oparte na normach, o których mowa w art. 8.
               Specyfikacje przewidują, w stosownych przypadkach, ocenę zgodności zgodnie z decyzją [na podstawie decyzji] nr 768/2008/WE.
               Specyfikacje są zgodne z zasadami określonymi w załączniku II.
               […]”.

               9

               Artykuł 7 ust. 1 i 2 tej samej dyrektywy, zatytułowany „Akty delegowane”, stanowi:
               „1.   W odniesieniu do specyfikacji Komisja może przyjmować akty delegowane zgodnie z art. 290 TFUE. Przyjmując takie akty delegowane, Komisja działa zgodnie z odnośnymi przepisami niniejszej dyrektywy, w szczególności z art. 6 oraz załącznikiem II.
               2.   W odniesieniu do każdego z działań priorytetowych przyjmowany jest osobny akt delegowany”.

         Rozporządzenie delegowane nr 885/2013

               10

               Rozporządzenie delegowane nr 885/2013, zgodnie z jego art. 1, „ustanawia specyfikacje niezbędne do zapewnienia zgodności, interoperacyjności i ciągłości w odniesieniu do wdrażania i operacyjnego stosowania usług informacyjnych o bezpiecznych i chronionych parkingach dla samochodów ciężarowych i pojazdów użytkowych na szczeblu unijnym” zgodnie z dyrektywą 2010/40 i „ma zastosowanie do dostarczania usług informacyjnych zlokalizowanych w ramach transeuropejskiej sieci drogowej”.

               11

               Artykuł 3 tego rozporządzenia, odnoszący się do wymogów dotyczących świadczenia usług informacyjnych, stanowi:
               „1.   Państwa członkowskie wyznaczają obszary, na których warunki w zakresie ruchu i bezpieczeństwa wymagają wdrożenia usług informacyjnych o bezpiecznych i chronionych parkingach.
               Określają również strefy priorytetowe, w których dostarczane będą informacje dynamiczne.
               2.   Świadczenie usług informacyjnych odbywa się zgodnie z wymogami określonymi w art. 4–7”.

               12

               Artykuł 8 powołanego rozporządzenia stanowi:
               „1.   Państwa członkowskie wyznaczają krajowy organ uprawniony do oceny, czy wymogi określone w art. 4–7 są spełnione przez dostawców usług, operatorów parkingów i zarządców dróg. Organ ten jest bezstronny i niezależny od tych ostatnich.
               Co najmniej dwa państwa członkowskie mogą wyznaczyć wspólny organ regionalny uprawniony do oceny zgodności z przedmiotowymi wymogami na ich terytoriach.
               Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o wyznaczonym organie.
               2.   Wszyscy dostawcy usług składają wyznaczonym organom deklarację dotyczącą spełnienia wymogów określonych w art. 4–7.
               Deklaracja zawiera następujące elementy:

                        a)

                        dane zbierane zgodnie z art. 4 na temat bezpiecznych i chronionych parkingów dla samochodów ciężarowych i pojazdów użytkowych, w tym odsetek parkingów zarejestrowanych w usłudze informacyjnej;

                        b)

                        sposób rozpowszechniania usług informacyjnych na rzecz użytkowników;

                        c)

                        zasięg usług informacji dynamicznej dotyczących bezpiecznych i chronionych parkingów;

                        d)

                        jakość i dostępność dostarczanych informacji, punkt dostępu do informacji oraz format przekazywania informacji.

                  3.   Wyznaczone organy wyrywkowo sprawdzają prawidłowość deklaracji w odniesieniu do pewnej liczby publicznych i prywatnych dostawców usług i operatorów parkingów i żądają wykazania zgodności z wymogami określonymi w art. 4–7.
               Jakość usługi może być również oceniana za pomocą komentarzy od użytkowników.
               Każdego roku wyznaczone organy przedkładają odpowiednim organom krajowym sprawozdanie na temat złożonych deklaracji i wyników kontroli wyrywkowych”.

         Rozporządzenie delegowane nr 886/2013

               13

               Rozporządzenie delegowane nr 886/2013, zgodnie z jego art. 1, „ustanawia specyfikacje niezbędne do zapewnienia zgodności, interoperacyjności i ciągłości w odniesieniu do wdrażania i operacyjnego stosowania danych i procedur dotyczących dostarczania bezpłatnie użytkownikom, w miarę możliwości, minimalnych powszechnych informacji o ruchu związanych z bezpieczeństwem drogowym na szczeblu unijnym” zgodnie z dyrektywą 2010/40 i „stosuje się do dostarczania usług minimalnych powszechnych informacji o ruchu związanych z bezpieczeństwem drogowym w odniesieniu do transeuropejskiej sieci drogowej”.

               14

               Artykuł 5 tego rozporządzenia, dotyczący dostarczania usługi informacyjnej, stanowi:
               „1.   Państwa członkowskie określają odcinki transeuropejskiej sieci drogowej, na których warunki ruchu i bezpieczeństwa wymagają wdrożenia usługi minimalnych powszechnych informacji o ruchu związanych z bezpieczeństwem drogowym.
               Państwa członkowskie przekazują Komisji informacje na temat takich odcinków dróg.
               2.   Dostarczanie usługi informacyjnej musi spełniać wymogi określone w art. 6–8”.

               15

               Artykuł 9 wspomnianego rozporządzenia stanowi, co następuje:
               „1.   Państwa członkowskie wyznaczają bezstronny i niezależny organ krajowy uprawniony do oceny, czy wymogi określone w art. 3–8 są spełnione przez publicznych i prywatnych zarządców dróg, dostawców usług i nadawców specjalizujących się w informacji o ruchu. Co najmniej dwa państwa członkowskie mogą wyznaczyć wspólny organ uprawniony do oceny zgodności z tymi wymogami na swoich terytoriach.
               Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o [wyznaczonych] organach krajowych.
               2.   Publiczni i prywatni zarządcy dróg, dostawcy usług i nadawcy specjalizujący się w informacji o ruchu przekazują wyznaczonym organom krajowym swoje dane identyfikacyjne i opis dostarczanej przez siebie usługi informacyjnej oraz przedkładają deklarację zgodności z wymogami określonymi w art. 3–8.
               Deklaracja zawiera następujące elementy, stosownie do przypadku:

                        a)

                        uwzględnione kategorie związane z bezpieczeństwem drogowym oraz zasięg usługi informacyjnej w odniesieniu do sieci drogowej;

                        b)

                        informacje na temat ich punktu dostępu do danych o ruchu związanych z bezpieczeństwem drogowym oraz warunków ich wykorzystywania;

                        c)

                        format danych o ruchu związanych z bezpieczeństwem drogowym, dostępnych za pośrednictwem danego punktu dostępu;

                        d)

                        sposób rozpowszechniania usługi informacyjnej na rzecz użytkowników końcowych.

                  Publiczni i prywatni zarządcy dróg, dostawcy usług i nadawcy specjalizujący się w informacji o ruchu dokonują niezwłocznej aktualizacji swoich deklaracji zgodności w przypadku wystąpienia wszelkich zmian dostarczanej przez nich usługi.
               3.   Wyznaczone organy krajowe wyrywkowo sprawdzają prawidłowość deklaracji w odniesieniu do pewnej liczby publicznych i prywatnych zarządców dróg, dostawców usług i nadawców specjalizujących się w informacji o ruchu i żądają dowodów zgodności z wymogami określonymi w art. 3–8.
               Każdego roku wyznaczone organy krajowe przedkładają władzom krajowym sprawozdanie na temat przedłożonych deklaracji i wyników kontroli wyrywkowych”.

         Postępowanie przed Sądem i zaskarżony wyrok

               16

               Pismami złożonymi w sekretariacie Sądu w dniu 12 grudnia 2013 r. Republika Czeska wniosła dwie skargi o stwierdzenie nieważności rozporządzeń delegowanych nr 885/2013 i nr 886/2013 (zwanych dalej łącznie „spornymi rozporządzeniami”).

               17

               Na poparcie tych skarg Republika Czeska podniosła trzy zarzuty dotyczące, po pierwsze, naruszenia art. 7 ust. 1 dyrektywy 2010/40 w związku z art. 5 ust. 1 i art. 6 tejże dyrektywy, ponieważ Komisja, wydając sporne rozporządzenia, wykroczyła poza granice upoważnienia przewidzianego w tym przepisie, po drugie, naruszenia art. 290 TFUE, ponieważ Komisja, wydając sporne rozporządzenia, przekroczyła granice swoich kompetencji, aby wydać akty delegowane niemające charakteru prawodawczego nieprzewidziane przez ten artykuł, oraz po trzecie, naruszenia art. 13 ust. 2 TUE, ponieważ Komisja, wydając sporne rozporządzenia, wyszła poza granice uprawnień przyznanych jej na mocy traktatów.

               18

               W zaskarżonym wyroku Sąd oddalił wszystkie te zarzuty, a w konsekwencji oddalił obie skargi w całości.

         Żądania stron przed Trybunałem

               19

               Tytułem żądania głównego Republika Czeska wnosi do Trybunału o:

                        –

                        uchylenie zaskarżonego wyroku;

                        –

                        stwierdzenie nieważności spornych rozporządzeń w całości oraz

                        –

                        obciążenie Komisji kosztami postępowania.

               20

               Tytułem żądania ewentualnego Republika Czeska wnosi do Trybunału o:

                        –

                        uchylenie zaskarżonego wyroku;

                        –

                        stwierdzenie nieważności art. 3 ust. 1, art. 8 i art. 9 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 885/2013 oraz art. 5 ust. 1, art. 9 i art. 10 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 886/2013, oraz

                        –

                        obciążenie Komisji kosztami postępowania.

               21

               Komisja wnosi do Trybunału o:

                        –

                        oddalenie odwołania oraz

                        –

                        obciążenie Republiki Czeskiej kosztami postępowania.

         W przedmiocie odwołania
      W przedmiocie zarzutu pierwszego
      Argumentacja stron

               22

               W ramach zarzutu pierwszego Republika Czeska podnosi, iż Sąd naruszył zasadę pewności prawa, orzekając w pkt 38–44 zaskarżonego wyroku, że sporne rozporządzenia nie zobowiązują państw członkowskich do wdrażania na ich terytorium aplikacji i usług ITS. Jej zdaniem rozporządzenia te zawierają bowiem klasyczne przepisy dotyczące obowiązkowego charakteru wszystkich ich elementów oraz bezpośredniego stosowania we wszystkich państwach członkowskich. Ponadto według niej uzasadnienia tych rozporządzeń wyraźnie wskazują, że zamiarem Komisji było nałożenie obowiązku wdrożenia ITS we wszystkich państwach członkowskich. Uważa ona, że stwierdzając, iż sporne rozporządzenia należy interpretować w świetle dyrektywy 2010/40, Sąd dokonał wykładni contra legem tych rozporządzeń. Jej zdaniem takie podejście stawia państwa członkowskie w niepewnej sytuacji prawnej, która jest nieakceptowalna z punktu widzenia zasady pewności prawa.

               23

               Komisja stoi na stanowisku, że zarzut pierwszy należy oddalić jako bezzasadny.

         Ocena Trybunału

               24

               W ramach zarzutu pierwszego Republika Czeska w istocie zarzuca Sądowi, że orzekł, iż sporne rozporządzenia nie zobowiązują państw członkowskich do wdrożenia aplikacji i usług ITS na ich terytorium.

               25

               W tym względzie na wstępie należy stwierdzić, że wbrew twierdzeniom Republiki Czeskiej owe rozporządzenia nie zawierają żadnego przepisu przewidującego wyraźny obowiązek wdrożenia przez państwa członkowskie aplikacji i usług ITS na ich terytorium.

               26

               W szczególności taki wyraźny obowiązek nie wynika ze znajdujących się na końcu każdego ze spornych rozporządzeń klasycznych przepisów, zgodnie z którymi rozporządzenia te wiążą w całości i są bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich. Owe klasyczne przepisy, zgodne z brzmieniem art. 288 akapit drugi zdanie drugie TFUE, ograniczają się bowiem do uznania, że we wszystkich państwach członkowskich wiążąca jest treść spornych rozporządzeń wynikająca z ich pozostałych przepisów, nie regulują one jednak tego, czy owa treść obejmuje obowiązek wdrożenia aplikacji i usług ITS.

               27

               Jeśli chodzi o pozostałe przepisy tych rozporządzeń, to Republika Czeska nie twierdzi, że przewidują one wyraźny obowiązek wdrożenia przez państwa członkowskie aplikacji i serwisów ITS na ich terytorium, i w żadnym wypadku nie jest to prawdą. W szczególności postanowienia art. 3 ust. 1 rozporządzenia delegowanego nr 885/2013 oraz art. 5 ust. 1 rozporządzenia nr 886/2013 nie przewidują takiego wyraźnego obowiązku.

               28

               W braku wynikającego z samego brzmienia spornych rozporządzeń wyraźnego obowiązku, w myśl którego wszystkie państwa członkowskie byłyby zobowiązane do wdrażania aplikacji i usług ITS na swoim terytorium, argumentacja Republiki Czeskiej oparta na twierdzeniu, że wykładnia tych rozporządzeń w świetle dyrektywy 2010/40 została dokonana przez Sąd contra legem, nie może zostać uwzględniona.

               29

               Przeciwnie, należy stwierdzić, że jak wskazał rzecznik generalny w pkt 27 i 28 opinii, w art. 1 każde z tych rozporządzeń przewiduje, że ustanawia niezbędne specyfikacje „zgodnie z dyrektywą 2010/40”. Tymczasem art. 5 ust. 1 tej dyrektywy zobowiązuje państwa członkowskie do podjęcia niezbędnych środków, aby specyfikacje przyjęte przez Komisję były stosowane do „wdrażanych” aplikacji i usług ITS, wskazując jednocześnie, że ów obowiązek „[n]ie narusza prawa każdego z państw członkowskich do decyzji o wdrażaniu takich aplikacji i usług na jego terytorium”.

               30

               Zatem z odniesienia do dyrektywy 2010/40 zawartego w każdym ze spornych rozporządzeń wynika jednoznacznie, że nie zobowiązują one państw członkowskich do wdrażania aplikacji i usług ITS na ich terytorium, lecz jedynie do podjęcia niezbędnych środków, aby zawarte w tych rozporządzeniach specyfikacje były stosowane do wdrażanych aplikacji i usług ITS.

               31

               Podniesiony przez Republikę Czeską argument, zgodnie z którym uzasadnienie każdego ze spornych rozporządzeń wyraźnie wskazuje zamiar nałożenia przez Komisję na wszystkie państwa członkowskie obowiązku wdrażania aplikacji i usług ITS również nie może zostać uwzględniony.

               32

               Jak bowiem wskazał rzecznik generalny w pkt 31 i 32 opinii, taki zamiar nie wynika z tego uzasadnienia. Chociaż w owym uzasadnieniu znajduje wyraz preferowanie przez Komisję scenariusza polegającego na wdrażaniu aplikacji i usług ITS we wszystkich państwach członkowskich, to jednak nie pozwalają one stwierdzić, że sporne rozporządzenia miały na celu realizację takiego scenariusza.

               33

               Co się tyczy argumentu Republiki Czeskiej, zgodnie z którym Sąd naruszył prawo, dokonując w pkt 40 zaskarżonego wyroku wykładni spornych rozporządzeń w świetle dyrektywy 2010/40, to należy zauważyć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału akty wtórne prawa Unii powinny być w miarę możliwości interpretowane zgodnie z aktem podstawowym (zob. podobnie wyrok z dnia 19 lipca 2012 r., Pie Optiek, C‑376/11, EU:C:2012:502, pkt 34 i przytoczone tam orzecznictwo). Tymczasem, jak wynika z pkt 27–29 niniejszego wyroku, wykładnia spornych rozporządzeń dokonana przez Sąd jest zgodna zarówno z samym ich brzmieniem, jak i z dyrektywą 2010/40.

               34

               Zatem Sąd słusznie stwierdził w pkt 42 i 43 zaskarżonego wyroku, że art. 3 ust. 1 rozporządzenia delegowanego nr 885/2013 i art. 5 ust. 1 rozporządzenia delegowanego nr 886/2013 powinny być interpretowane w ten sposób, iż przewidziane w tych artykułach obowiązki określenia stref i odcinków sieci drogowej dla wdrażania aplikacji i usług ITS mają zastosowanie wyłącznie wówczas, kiedy państwo członkowskie zdecydowało o takim wdrażaniu.

               35

               Zarzut pierwszy należy zatem oddalić jako bezzasadny.

         W przedmiocie zarzutu drugiego
      Argumentacja stron

               36

               W ramach zarzutu drugiego Republika Czeska podnosi, że Sąd naruszył art. 290 TFUE, stwierdzając w szczególności w pkt 58–63 zaskarżonego wyroku, iż Komisja nie przekroczyła przekazanych uprawnień zawartych w art. 7 dyrektywy 2010/40, zobowiązując państwa członkowskie do utworzenia organu kontrolnego przewidzianego, odpowiednio, w art. 8 ust. 1 rozporządzenia delegowanego nr 885/2013 i w art. 9 ust. 1 rozporządzenia delegowanego nr 886/2013, ponieważ przepisy te przewidują, że państwa członkowskie wyznaczają organ krajowy uprawniony do oceny przestrzegania przez różnych zainteresowanych operatorów wymogów określonych w tych rozporządzeniach (zwany dalej „organem kontroli”).

               37

               Według niej Sąd w tym względzie niesłusznie uznał, że nie było niezbędne, aby akt podstawowy określał wyraźnie treść i zakres upoważnienia Komisji i że wystarczyło, iż ta ostatnia, dysponując pewnym zakresem swobodnego uznania, stwierdziła, że utworzenie organu kontroli było niezbędne w celu osiągnięcia celów aktu podstawowego. Zdaniem Republiki Czeskiej treść i zakres przekazanych uprawnień zawartych w art. 7 dyrektywy 2010/40 są określone przez rodzaje przepisów wyraźnie wymienione w art. 6 ust. 4 tej dyrektywy. Owe rodzaje przepisów nie umożliwiają utworzenia organu kontroli.

               38

               Komisja odpowiada, że art. 290 TFUE pozostawia prawodawcy Unii pełną swobodę przy określeniu, w sposób ogólny lub – przeciwnie – bardzo szczegółowy, treści przekazanych uprawnień, z tym jedynym ograniczeniem, że przekazanie uprawnień nie może dotyczyć istotnych elementów aktu podstawowego.

               39

               Co się tyczy przekazania uprawnień przewidzianego w dyrektywie 2010/40, to jej art. 7 zdaniem Komisji upoważnia ją do przyjęcia „specyfikacji” zgodnie z ogółem odnośnych przepisów tej dyrektywy, w szczególności, ale nie wyłącznie, zgodnie z jej art. 6 i załącznikiem II. Komisja uważa, że art. 6 ust. 4 tej dyrektywy jedynie wymienia w sposób niewyczerpujący rodzaje przepisów mogących figurować w takiej specyfikacji. W każdym razie art. 6 ust. 4 lit. c) wspomnianej dyrektywy wyraźnie wymienia „przepisy organizacyjne” wśród rodzajów przepisów mogących figurować w specyfikacji, co według Komisji samo w sobie uzasadnia jej uprawnienie do zobowiązania państw członkowskich do utworzenia omawianego organu kontroli.

         Ocena Trybunału

               40

               W ramach zarzutu drugiego Republika Czeska podnosi w istocie, że Sąd naruszył art. 290 ust. 1 akapit drugi zdanie pierwsze TFUE, interpretując przekazanie uprawnień zawarte w art. 7 dyrektywy 2010/40 jako umożliwiające Komisji zobowiązanie państw członkowskich do utworzenia organu kontroli.

               41

               Jak wskazał Sąd w pkt 51 zaskarżonego wyroku, art. 7 ust. 1 dyrektywy 2010/40 upoważnia Komisję do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 290 TFUE „w odniesieniu do specyfikacji” i „zgodnie z odnośnymi przepisami [tej] dyrektywy, w szczególności z [jej] art. 6 oraz załącznikiem II”.

               42

               Pojęcie „specyfikacji” zostało zdefiniowane w art. 4 pkt 17 wspomnianej dyrektywy jako oznaczające „wiążący środek ustanawiający przepisy zawierające wymogi, procedury i wszelkie inne stosowne zasady”.

               43

               Zgodnie z art. 6 ust. 1 tej samej dyrektywy Komisja przyjmuje w pierwszej kolejności specyfikacje niezbędne do zapewnienia zgodności, interoperacyjności i ciągłości w celu wdrożenia i operacyjnego stosowania ITS w odniesieniu do działań priorytetowych.

               44

               W pkt 58–62 zaskarżonego wyroku Sąd zinterpretował przekazanie uprawnień zawarte w art. 7 ust. 1 dyrektywy 2010/40 w ten sposób, że umożliwia ono Komisji przyjęcie specyfikacji „zgodnie z ogółem przepisów dyrektywy 2010/40, nie zaś wyłącznie z art. 6 tejże dyrektywy”. Po odniesieniu się do art. 4 pkt 17, art. 5 ust. 1 oraz art. 6 ust. 4 lit. c) i art. 6 ust. 6 tej dyrektywy Sąd stwierdził w pkt 62 zaskarżonego wyroku, że owo przekazanie uprawnień upoważnia Komisję do ustanowienia mechanizmu kontroli „zgodnie z ogółem przepisów dyrektywy 2010/40, a w szczególności z celami określonymi w jej art. 6 ust. 1 i w załączniku II do tejże dyrektywy”.

               45

               W pkt 63 wspomnianego wyroku Sąd wyjaśnił w tym względzie, że „wystarczy, iż Komisja, dysponując zakresem swobodnego uznania, stwierdziła, że utworzenie takiego organu było niezbędne do zapewnienia zgodności, interoperacyjności i ciągłości w odniesieniu do wdrażania” ITS.

               46

               Ta ostatnia wykładnia jest błędna pod względem prawnym.

               47

               Chociaż na mocy art. 7 dyrektywy 2010/40 Komisja była zobowiązana do przyjęcia specyfikacji z poszanowaniem nie tylko art. 6 owej dyrektywy, lecz również jej wszystkich innych odnośnych przepisów, niemniej jednak w świetle art. 290 TFUE przekazanie uprawnień zawarte w rzeczonym art. 7 nie może być interpretowane jako pozwalające Komisji na przekroczenie ram przewidzianych w art. 6 wspomnianej dyrektywy, który określa w sposób wyraźny nie tylko – w swoim ust. 1 – cel specyfikacji, lecz również ich treść i ich zakres, wskazując wyraźnie, w szczególności w ust. 4, środki mogące być ich przedmiotem.

               48

               Zgodnie z art. 290 ust. 1 akapit drugi zdanie pierwsze TFUE akty ustawodawcze wyraźnie określają nie tylko cele, lecz również treść, zakres oraz czas obowiązywania przekazanych uprawnień.

               49

               Jeśli chodzi o ów wymóg, to Trybunał wielokrotnie orzekał, że celem powierzenia Komisji przekazanego uprawnienia jest przyjęcie przepisów, które wpisują się w ramy prawne określone w podstawowym akcie prawodawczym (wyroki: z dnia 18 marca 2014 r., Komisja/Parlament i Rada, C‑427/12, EU:C:2014:170, pkt 38; z dnia 16 lipca 2015 r., Komisja/Parlament i Rada, C‑88/14, EU:C:2015:499, pkt 29; z dnia 17 marca 2016 r., Parlament/Komisja, C‑286/14, EU:C:2016:183, pkt 30). Orzecznictwo Trybunału wymaga w szczególności, aby określenie powierzonego uprawnienia było wystarczająco dokładne, to znaczy aby wskazywało wyraźnie granice tego uprawnienia i podporządkowywało użytek, jaki zrobi z niego Komisja, kontroli pod względem obiektywnych kryteriów ustalonych przez prawodawcę Unii (zob. podobnie wyroki: z dnia 5 lipca 1988 r., Central-Import Münster, 291/86, EU:C:1988:361, pkt 13; z dnia 12 lipca 2005 r., Alliance for Natural Health i in., C‑154/04 i C‑155/04, EU:C:2005:449, pkt 90).

               50

               W tej sytuacji należy od razu odrzucić zaproponowaną przez Komisję interpretację art. 290 TFUE, w myśl której jedyne ograniczenie ciążące na prawodawcy Unii w ramach organizowania przekazania uprawnień polega na zakazie przekazania uprawnień dotyczących przyjęcia istotnych elementów danej dziedziny.

               51

               Taka interpretacja jest niezgodna z literą i duchem tego przepisu. Przekazanie uprawnień na mocy tego przepisu powierza bowiem uprawnienie do wykonywania zadań prawodawcy Unii, ponieważ pozwala jej uzupełniać i zmieniać elementy aktu ustawodawczego niemające zasadniczego znaczenia. W tym względzie wymóg przewidziany w art. 290 ust. 1 akapit drugi zdanie pierwsze TFUE ma właśnie zapewnić, że takie uprawnienie wynika z wyraźnej decyzji ustawodawcy i że użytek, jaki zrobi z niego Komisja, przestrzega ram, które ów ustawodawca określił w akcie podstawowym. W tym celu ten ostatni powinien, zgodnie z owym przepisem, przewidzieć granice zawartego tam upoważnienia Komisji, mianowicie jego cele, treść, zakres i czas obowiązywania.

               52

               Prawdą jest, że jak twierdzi Komisja, art. 290 ust. 1 akapit drugi zdanie pierwsze TFUE pozwala prawodawcy Unii przyznać Komisji zakres swobodnego uznania przy wykonywaniu przekazanego jej uprawnienia, które w zależności od charakteru danej dziedziny może być mniej lub bardziej szeroki. Niemniej jednak przekazanie uprawnień w rozumieniu art. 290 TFUE – i ewentualny związany z nim zakres swobodnego uznania – powinien mieć wytyczone granice określone w akcie podstawowym (zob. podobnie wyrok z dnia 11 maja 2017 r., Dyson/Komisja, C‑44/16 P, EU:C:2017:357, pkt 53).

               53

               Taka wykładnia art. 290 TFUE znajduje zresztą potwierdzenie w art. 52 wytycznych Komisji z dnia 24 czerwca 2011 r. w sprawie aktów delegowanych [SEC(2011) 855], które, choć nie są wiążące dla Trybunału, to jednak mogą stanowić użyteczne źródło inspiracji (wyrok z dnia 17 marca 2016 r., Parlament/Komisja, C‑286/14, EU:C:2016:183, pkt 43 i przytoczone tam orzecznictwo). Komisja wskazuje tam bowiem, że „prawodawca Unii powinien opisać uprawnienia, które chce przekazać Komisji, w sposób wyraźny i dokładny”, że „niejasne sformułowania […] nie są możliwe” i że „uprawnienia nie powinny być przekazywane Komisji tylko poprzez sporządzenie niewyczerpującej listy środków, które mogą zostać przyjęte”.

               54

               W tej sytuacji art. 290 ust. 1 akapit drugi zdanie pierwsze TFUE nie pozwala sądom Unii na tuszowanie braku wymaganych przez ten przepis granic, które powinny zostać określone przez samego prawodawcę i którym jest podporządkowany użytek, jaki z przekazania uprawnień zrobi Komisja.

               55

               Tymczasem w niniejszym przypadku zamiast przestrzegać, jak tego wymaga wspomniany przepis, ram przewidzianych przez ustawodawcę, Sąd dokonał wykładni przekazania uprawnień zawartego w art. 7 dyrektywy 2010/40 jedynie w świetle jego celów, nie upewniwszy się jednak, że treść i zakres przekazanych uprawnień również zostały określone, które to określenie Sąd pozostawił swobodnemu uznaniu Komisji.

               56

               Niemniej jednak należy przypomnieć, że jeśli w uzasadnieniu orzeczenia Sądu dopuszczono się naruszenia prawa Unii, lecz sentencję tego wyroku należy uznać za zasadną w świetle innych względów prawnych, to tego rodzaju naruszenie nie może doprowadzić do uchylenia tego orzeczenia oraz należy zastąpić jego uzasadnienie w odpowiednim zakresie (zob. podobnie wyroki: z dnia 18 lipca 2013 r., Komisja i in./Kadi, C‑584/10 P, C‑593/10 P i C‑595/10 P, EU:C:2013:518, pkt 150; z dnia 5 marca 2015 r., Komisja i in./Versalis i in., C‑93/13 P i C‑123/13 P, EU:C:2015:150, pkt 102 i przytoczone tam orzecznictwo).

               57

               Sytuacja taka ma miejsce w niniejszej sprawie.

               58

               Jak wskazał rzecznik generalny w pkt 59–65 opinii, art. 7 ust. 1 dyrektywy 2010/40 w związku z jej art. 6 ust. 4 lit. c) daje Komisji wystarczającą podstawę prawną, aby ustanowić organ kontroli.

               59

               Jak wynika z art. 47 niniejszego wyroku, art. 6 owej dyrektywy określa bowiem wyraźnie nie tylko cel, ale również treść i zakres specyfikacji, które mogą zostać przyjęte przez Komisję. Zgodnie z art. 6 ust. 4 lit. c) specyfikacja może obejmować „przepisy organizacyjne, które opisują przewidziane procedurami obowiązki poszczególnych zainteresowanych stron”.

               60

               Zawarte w spornych rozporządzeniach przepisy dotyczące utworzenia organu kontroli, to znaczy art. 8 rozporządzenia delegowanego nr 885/2013 i art. 9 rozporządzenia delegowanego nr 886/2013 stanowią takie przepisy organizacyjne, które opisują przewidziane procedurami obowiązki poszczególnych zainteresowanych stron.

               61

               Jak bowiem wskazał Sąd w pkt 57 i 64 zaskarżonego wyroku, z artykułów tych wynika, że funkcją organu kontroli jest ocena przestrzegania przez różnych zainteresowanych operatorów specyfikacji przewidzianych w spornych rozporządzeniach. W tym celu wspomniane artykuły wymagają, aby ów organ kontroli był niezależny i bezstronny. Ponadto zobowiązują one zainteresowanych operatorów do przedłożenia tym organom danych identyfikacyjnych, opisu świadczonych przez siebie usług informacyjnych oraz deklaracji dotyczącej spełnienia wymogów. Wreszcie te same artykuły przewidują, że organ kontroli wyrywkowo sprawdza prawidłowość deklaracji w odniesieniu do pewnej liczby operatorów i co roku przedkłada odpowiedniemu organowi krajowemu sprawozdanie na temat złożonych deklaracji i wyników kontroli wyrywkowych.

               62

               I tak, po pierwsze, art. 8 rozporządzenia delegowanego nr 885/2013 i art. 9 rozporządzenia delegowanego nr 886/2013 mają charakter „organizacyjny”, ponieważ przewidują ustanowienie i zorganizowanie organu kontroli, którego funkcją jest ocena przestrzegania przez różnych zainteresowanych operatorów specyfikacji przewidzianych przez sporne rozporządzenia, wymagając, aby owe organy kontroli były bezstronne i niezależne.

               63

               Po drugie, wspomniane przepisy „opisują przewidziane procedurami obowiązki poszczególnych zainteresowanych stron”, ponieważ zobowiązują zainteresowanych operatorów do przedłożenia wspomnianym organom danych identyfikacyjnych, opisu świadczonych przez siebie usług informacyjnych oraz deklaracji dotyczącej spełnienia wymogów, na podstawie których tenże organ będzie musiał co roku przedłożyć sprawozdanie odpowiedniemu organowi krajowemu.

               64

               Tej wykładni art. 6 ust. 4 lit. c) dyrektywy 2010/40 nie podważa argument podniesiony przez Republikę Czeską, zgodnie z którym art. 5 ust. 1 dyrektywy 2010/40 pozostawia państwom członkowskim wybór środków, jakie należy podjąć, aby zapewnić stosowanie aplikacji i usług ITS.

               65

               Tenże art. 5 ust. 1 ogranicza się bowiem do nałożenia na państwa członkowskie obowiązku podjęcia niezbędnych środków, aby przyjęte przez Komisję specyfikacje były stosowane do wdrażanych aplikacji i usług ITS. Nie ma on zatem wpływu na treść tych specyfikacji.

               66

               Ponieważ sentencja zaskarżonego wyroku jest wobec tego zasadna, zarzut drugi należy oddalić.

         W przedmiocie zarzutu trzeciego
      Argumentacja stron

               67

               W części pierwszej zarzutu trzeciego Republika Czeska podnosi, że Sąd przeinaczył jej argumentację przedstawioną w pierwszej instancji, stwierdzając w pkt 39 zaskarżonego wyroku, że zgodziła się z Komisją co do tego, iż sporne rozporządzenia nie mają zastosowania, dopóki państwo członkowskie nie postanowi wdrożyć aplikacji i usług ITS na swoim terytorium.

               68

               W części drugiej tego zarzutu Republika Czeska twierdzi, że Sąd pominął jej argument, zgodnie z którym zamiar nałożenia przez Komisję na wszystkie państwa członkowskie obowiązku wdrażania aplikacji i usług ITS wynika wyraźnie z uzasadnienia każdego ze spornych rozporządzeń.

               69

               Wreszcie część trzecia omawianego zarzutu jest oparta na tym, że Sąd niesłusznie oddalił argument Republiki Czeskiej, iż organ kontroli stanowi istotny element danej dziedziny, którego nie może dotyczyć przekazanie uprawnień.

               70

               Komisja nie zgadza się z tą argumentacją.

         Ocena Trybunału

               71

               Jak stwierdził rzecznik generalny w pkt 85 opinii, część pierwsza zarzutu trzeciego wynika z błędnego rozumienia pkt 39 zdanie pierwsze zaskarżonego wyroku. Wbrew twierdzeniom Republiki Czeskiej Sąd nie stwierdził bowiem istnienia porozumienia pomiędzy stronami co do wykładni samych spornych rozporządzeń, lecz jedynie co do wykładni dyrektywy 2010/40.

               72

               Co się tyczy drugiej części zarzutu trzeciego, w której Republika Czeska podnosi w istocie, że Sąd nie ustosunkował się w sposób wyraźny do jej argumentacji dotyczącej uzasadnienia każdego ze spornych rozporządzeń, to należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału spoczywający na Sądzie na mocy art. 36 i art. 53 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej obowiązek uzasadnienia nie nakazuje Sądowi formułowania wyjaśnienia, które podejmuje w sposób wyczerpujący punkt po punkcie argumentację przedstawioną przez strony sporu. Uzasadnienie może zatem być dorozumiane, pod warunkiem że umożliwia ono zainteresowanym poznanie powodów, dla których przedsięwzięte zostały dane środki, a Trybunałowi dostarcza elementów wystarczających do dokonania kontroli sądowej (wyroki: z dnia 29 marca 2011 r.,ArcelorMittal Luxembourg/Komisja i Komisja/ArcelorMittal Luxembourg i in., C‑201/09 P i C‑216/09 P, EU:C:2011:190, pkt 78; z dnia 8 marca 2016 r., Grecja/Komisja, C‑431/14 P, EU:C:2016:145, pkt 38 i przytoczone tam orzecznictwo).

               73

               Tymczasem, jak wskazał rzecznik generalny w pkt 89 opinii, rozumowanie Sądu przedstawione w pkt 35–44 zaskarżonego wyroku jest jasne i umożliwia Republice Czeskiej poznanie powodów, dla których Sąd oddalił rozważany zarzut, a Trybunałowi dostarcza elementów wystarczających do dokonania kontroli sądowej. Wynika stąd, że w odniesieniu do tej kwestii zaskarżony wyrok nie jest obarczony brakiem uzasadnienia.

               74

               W części trzeciej zarzutu trzeciego Republika Czeska zarzuca Sądowi, że oddalił jej argument, zgodnie z którym organ kontroli stanowi „istotny element” w rozumieniu art. 290 TFUE, którego nie może dotyczyć przekazanie uprawnień.

               75

               W tym względzie należy przypomnieć, że zgodnie z art. 290 ust. 1 akapit drugi zdanie drugie TFUE przekazanie uprawnień nie może dotyczyć istotnych elementów danej dziedziny, ponieważ są one zastrzeżone dla aktu ustawodawczego.

               76

               Ów zakaz dokonywania przekazania uprawnień dotyczących istotnych elementów danej dziedziny jest zresztą spójny z utrwalonym orzecznictwem Trybunału (zob. podobnie wyroki: z dnia 17 grudnia 1970 r., Köster, Berodt & Co., 25/70, EU:C:1970:115, pkt 6; z dnia 5 września 2012 r., Parlament/Rada, C‑355/10, EU:C:2012:516, pkt 64 i przytoczone tam orzecznictwo).

               77

               Zgodnie z tym orzecznictwem kwestia, które elementy danej dziedziny należy zakwalifikować jako istotne, nie podlega wyłącznie ocenie prawodawcy Unii, lecz musi opierać się na obiektywnych czynnikach, które mogą zostać poddane kontroli sądowej. W tym względzie należy wziąć pod uwagę cechy charakterystyczne i szczególne danej dziedziny (wyroki: z dnia 5 września 2012 r., Parlament/Rada, C‑355/10, EU:C:2012:516, pkt 67, 68; z dnia 22 czerwca 2016 r., DK Recycling und Roheisen/Komisja, C‑540/14 P, EU:C:2016:469, pkt 48 i przytoczone tam orzecznictwo).

               78

               Dany element jest elementem istotnym w rozumieniu art. 290 ust. 1 akapit drugi zdanie drugie TFUE, w szczególności jeżeli jego przyjęcie wymaga wyborów politycznych wchodzących w zakres własnych kompetencji prawodawcy Unii, jako że wymaga wyważenia rozbieżnych interesów na podstawie złożonych ocen, lub jeżeli pozwala na ingerencję w prawa podstawowe zainteresowanych osób o takiej intensywności, która sprawia, że konieczna staje się interwencja prawodawcy Unii (zob. podobnie wyrok z dnia 5 września 2012 r., Parlament/Rada, C‑355/10, EU:C:2012:516, pkt 65, 76, 77).

               79

               W niniejszym przypadku Sąd w pkt 72 zaskarżonego wyroku oddalił argument Republiki Czeskiej, w którym podniosła ona, że utworzenie organu kontroli stanowi istotny element danej dziedziny, którego nie może dotyczyć przekazanie uprawnień, uznając, iż w tym względzie wystarczy stwierdzić, że Komisja nie wykroczyła poza granice upoważnienia udzielonego jej w dyrektywie 2010/40.

               80

               Rozumując w ten sposób, Sąd naruszył prawo.

               81

               Stanowiąc wyraźnie, że przekazanie uprawnień nie może dotyczyć istotnych elementów danej dziedziny, ponieważ są one zastrzeżone dla aktu ustawodawczego, art. 290 ust. 1 akapit drugi zdanie drugie TFUE ogranicza bowiem swobodę przysługującą prawodawcy Unii w ramach organizowania przekazania uprawnień. Przepis ten ma w istocie zapewnić, że decyzje dotyczące takich elementów są zastrzeżone dla prawodawcy.

               82

               Tymczasem w zaskarżonym wyroku Sąd nie zbadał, czy utworzenie organu kontroli stanowi istotny element w rozumieniu wspomnianego przepisu, tym samym nie wykluczając, że może mieć miejsce taka sytuacja. Poprzestał na odesłaniu do zakresu przekazania uprawnień zawartego w art. 7 dyrektywy 2010/40.

               83

               W ten sposób Sąd nie uwzględnił art. 290 ust. 1 akapit drugi zdanie drugie TFUE. Wbrew wymogom tego przepisu Sąd nie upewnił się bowiem, czy w niniejszym przypadku przyjęcie przepisów dotyczących istotnych elementów danej dziedziny pozostało zastrzeżone dla prawodawcy Unii i przekazanie uprawnień go nie dotyczyło.

               84

               Ponieważ jednak sentencja zaskarżonego wyroku była oparta na innym uzasadnieniu prawnym, należy dokonać substytucji uzasadnienia zgodnie z orzecznictwem przytoczonym w pkt 56.

               85

               W tym względzie należy wskazać, że zakwalifikowanie danego elementu jako „istotny” nie może być pozostawione uznaniu prawodawcy Unii, lecz zależy od kryteriów wynikających z obiektywnej wykładni art. 290 ust. 1 akapit drugi zdanie drugie TFUE, wśród których znajdują się w szczególności te wymienione w pkt 78 niniejszego wyroku.

               86

               W niniejszym przypadku w świetle przedstawionego w pkt 61 niniejszego wyroku zorganizowania organu kontroli, należy stwierdzić, że jego utworzenie nie wymaga ani wyborów politycznych, ani ingerencji w prawa podstawowe operatorów o intensywności, która czyniłaby konieczną interwencję prawodawcy Unii. W szczególności uprawnienia tego organu pozostają co do zasady ograniczone do zbierania informacji i składania sprawozdań z oceny. Skutki, które jego ustanowienie powoduje dla zainteresowanych operatorów, ograniczają się do obowiązku przedkładania rzeczonym organom swoich danych identyfikacyjnych, opisu świadczonych przez siebie usług informacyjnych oraz deklaracji dotyczącej spełnienia wymogów.

               87

               W konsekwencji wbrew temu, co twierdzi Republika Czeska, utworzenie organu kontroli nie stanowi „istotnego elementu” danej dziedziny w rozumieniu art. 290 ust. 1 akapit drugi zdanie drugie TFUE.

               88

               W rezultacie zarzut trzeci należy oddalić w całości jako bezzasadny.

               89

               Ponieważ wszystkie zarzuty zostały oddalone, odwołanie należy oddalić.

         W przedmiocie kosztów

               90

               Zgodnie z art. 138 § 1 regulaminu postępowania przed Trybunałem, mającym zastosowanie do postępowania odwoławczego na podstawie art. 184 § 1 tego regulaminu, kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę.

               91

               Ponieważ Komisja wniosła o obciążenie Republiki Czeskiej kosztami postępowania, a ta przegrała sprawę, należy obciążyć ją, poza jej własnymi kosztami, także kosztami poniesionymi przez Komisję.

               Z powyższych względów Trybunał (czwarta izba) orzeka, co następuje:

                           1)

                           Odwołanie zostaje oddalone.

                           2)

                           Republika Czeska zostaje obciążona kosztami postępowania.

                     Podpisy

            (
            *1
         )	Język postępowania: czeski.


Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 10 maja 2001 r. # Henning Veedfald przeciwko Århus Amtskommune. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Højesteret - Dania. # Zbliżenie ustawodawstw - Dyrektywa 85/374/EWG. # Sprawa C-203/99.


Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 22 maja 2003 r. # Republika Francuska przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Rolnictwo. # Sprawa C-393/01.


Wyrok Sądu (trzecia izba) z dnia 14 czerwca 2016 r.#Staatliche Porzellan-Manufaktur Meissen GmbH przeciwko Urzędowi Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej.#Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego MEISSEN – Wcześniejsze, słowne i graficzny, krajowe i unijne znaki towarowe MEISSEN, MEISSENER PORZELLAN, HAUS MEISSEN, Meissen i Meissener Porzellan – Względne podstawy odmowy rejestracji – Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 – Charakter odróżniający i renoma wcześniejszych znaków towarowych – Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 – Rzeczywiste używanie wcześniejszych znaków towarowych – Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009 – Artykuł 15 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009.#Sprawa T-789/14.


Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 18 grudnia 1980 r. # Pierre Gratreau przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Urzędnik - Awans. # Sprawy połączone 156/79 oraz 51/80.


Wyrok Trybunału z dnia 11 marca 1975 r. # Porrini i inni przeciwko Europejskiej Wspólnocie Energii Atomowej i Comont SpA i Bellintani i inni przeciwko Europejskiej Wspólnocie Energii Atomowej i Cemi SpA. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym Tribunale di Varese - Włochy. # Sprawa 65-74.


title: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 22 maja 2007 r. # Adelaida López Teruel przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM). # Urzędnicy. # Sprawa F-97/06.

text:
      WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ (pierwsza izba)

      z dnia 22 maja 2007 r.
      Sprawa F‑97/06
      Adelaida López Teruel
      przeciwko
      Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
      Urzędnicy – Niezdolność do pracy – Odmowa uwzględnienia wniosku o zwołanie komisji ds. niezdolności do pracy
      Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 236 WE i 152 EWEA, w której A. López Teruel żąda stwierdzenia nieważności decyzji OHIM
         z dnia 6 października 2005 r. odmawiającej uwzględnienia jej wniosku o zwołanie komisji ds. niezdolności do pracy zgodnie
         z art. 78 regulaminu pracowniczego.

      Orzeczenie: Stwierdza się nieważność decyzji OHIM z dnia 6 października 2006 r. oddalającej wniosek skarżącej o zwołanie komisji ds. niezdolności
         do pracy. OHIM zostaje obciążony kosztami postępowania.

      Streszczenie
      1.      Urzędnicy – Niezdolność do pracy – Wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia niezdolności do pracy – Przesłanki
      (regulamin pracowniczy, art. 59 ust. 4, art. 78 akapit pierwszy; załącznik VIII, art. 13)
      2.      Urzędnicy – Niezdolność do pracy – Wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia niezdolności do pracy – Przesłanki
      (regulamin pracowniczy, art. 59 ust. 1, art. 78 akapit pierwszy; załącznik VIII, art. 13)
      1.      Przysługujące urzędnikowi prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy gwarantowanej przepisami art. 78 akapit pierwszy regulaminu
         pracowniczego i art. 13 ust. 1 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego, która może zostać przyznana dopiero po zakończeniu
         postępowania w sprawie stwierdzenia niezdolności do pracy, obejmuje w sposób dorozumiany, lecz konieczny uprawnienie urzędnika
         do wszczęcia tego postępowania, jeśli spełni on warunki przewidziane w przytoczonych przepisach. Przepisy te nie przyznają
         organowi powołującemu uprawnień dyskrecjonalnych, ani też a fortiori nie pozostawiają mu prostej możliwości podjęcia decyzji
         o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia niezdolności do pracy, za to przyznają mu kompetencję wiązaną, w tym znaczeniu,
         że właściwy organ ma obowiązek wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia niezdolności do pracy, jeśli stwierdzi, że przesłanki
         przewidziane w tych przepisach zostały spełnione. Przyznanie, że zwołanie komisji ds. niezdolności do pracy stanowi w każdym
         przypadku jedynie prostą możliwość leżącą po stronie administracji, byłoby sprzeczne z art. 78 regulaminu pracowniczego, ponieważ
         takie warunki zwołania tej komisji prowadziłby do pozbawienia skuteczności prawa przysługującego urzędnikowi. Organ powołujący
         może odmówić wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia niezdolności do pracy jedynie wówczas, gdy jedna z przesłanek nie
         jest spełniona. Tym samym urzędnik, którego niezdolność do pracy nie zmusza do zawieszenia wykonywania obowiązków służbowych,
         czy to z powodu wcześniejszego uzyskania uprawnień emerytalnych, czy też z powodu wcześniejszego złożenia rezygnacji, nie
         może wnosić o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia niezdolności do pracy.

      Artykuł 59 ust. 4 regulaminu pracowniczego, zgodnie z którym organ powołujący może skierować do komisji ds. niezdolności do
         pracy sprawę urzędnika, który przebywał na zwolnieniu chorobowym przez ponad 12 miesięcy w dowolnym okresie trzyletnim, co
         oznacza, że zwołanie komisji ds. niezdolności do pracy stanowi po prostu możliwość leżącą po stronie administracji, nie jest
         stosowany w sytuacji, gdy urzędnik zwrócił się do administracji o zwołanie komisji ds. niezdolności do pracy. Przepis ten
         w szczególności dotyczy sytuacji, gdy z inicjatywą wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia niezdolności do pracy występuje
         administracja. Dlatego też zezwala on organowi powołującemu na wszczęcie z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia niezdolności
         do pracy jedynie wówczas, gdy łączny okres zwolnienia chorobowego urzędnika przekroczy pewien okres: taki warunek czasowy
         gwarantuje urzędnikowi rozsądny termin na odzyskanie sił i powrót do pracy zanim zostanie on obowiązkowo skierowany na rentę.
         Wynika stąd, że organ powołujący nie może odmówić wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia niezdolności do pracy na żądanie
         zainteresowanego ze względu na to, że jego zwolnienie chorobowe nie przekroczyło wymaganych 12 miesięcy i tym samym nie spełnia
         ono warunku dotyczącego okresu, o którym mowa w art. 59 ust. 4 regulaminu pracowniczego, gdyż nie można powoływać się na taki
         warunek w odniesieniu do wniosku przedstawionego na podstawie art. 78 regulaminu pracowniczego.

      (zob. pkt 48–53, 56)
      Odesłanie:
      Trybunał: sprawa 12/83 Bähr przeciwko Komisji, 17 maja 1984 r., Rec. str. 2155, pkt 12, 13; sprawa C‑181/03 P Nardone przeciwko
         Komisji, 13 stycznia 2005 r., Zb.Orz. str. I‑199, pkt 39

      Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑84/98 C przeciwko Radzie, 16 czerwca 2000 r., RecFP str. I‑A‑113, II‑497, pkt 68; sprawa
         T‑302/01 Birkhoff przeciwko Komisji, 21 października 2003 r., RecFP str. I‑A‑245, II‑1185, pkt 38

      Sąd do Spraw Służby Publicznej: sprawa F‑119/05 Gesner przeciwko OHIM, 16 stycznia 2007 r., dotychczas nieopublikowana w Zbiorze,
         pkt 33

      2.      Przepisy art. 59 ust. 1 regulaminu pracowniczego, który dotyczy zwolnień chorobowych, i art. 78 akapit pierwszy, który dotyczy
         renty z tytułu niezdolności do pracy, regulują – ze względu na odmienne cele – niezależne postępowania. Z jednoznacznego sformułowania
         art. 13 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego, ustanawiającego zgodnie z art. 78 tego regulaminu pracowniczego przesłanki
         nabycia uprawnienia do renty z tytułu niezdolności do pracy, wynika jednak, że postępowanie w sprawie stwierdzenia niezdolności
         do pracy może zostać wszczęte jedynie w stosunku do urzędnika, który musi zawiesić wykonywanie obowiązków służbowych ze względu
         na niemożność dalszego ich wykonywania z powodu niezdolności do pracy. Wynika stąd, że urzędnik, który nie wykazuje niemożności
         wykonywania swoich obowiązków służbowych z powodu stanu zdrowia w oczywisty sposób nie może występować o przyznanie mu renty
         z tytułu niezdolności do pracy.

      Dlatego też pomimo niezależnego charakteru postępowań przewidzianych w art. 59 ust. 1 i art. 78 akapit pierwszy regulaminu
         pracowniczego, administracja może oprzeć się na wynikach jednego postępowania arbitrażowego zakończonego stwierdzeniem zdolności
         urzędnika do pełnienia służby, aby odmówić mu badania przez komisję ds. niezdolności do pracy, jeśli schorzenie, które urzędnik
         zamierza poddać ocenie komisji ds. niezdolności do pracy jest takie samo jak to, które badał lekarz arbiter. Podobnie administracja
         może uzasadnić odmowę zwołania komisji ds. niezdolności do pracy takimi wynikami, jeśli wniosek urzędnika nosił ślady nadużycia,
         w szczególności jeśli jego jedynym celem byłoby zakwestionowanie, mimo braku nowych informacji, wyników arbitrażu medycznego
         lub też bezpodstawne twierdzenie, że pojawiło się nowe schorzenie.

      (zob. pkt 59–61)
      Odesłanie:
      Trybunał: sprawy połączone 42/74 i 62/74 Vellozzi przeciwko Komisji, 9 lipca 1975 r., Rec. str. 871, pkt 25–27; ww. sprawa
         Bähr przeciwko Komisji, pkt 12; ww. sprawa Nardone przeciwko Komisji, pkt 39


title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 25 czerwca 2009 r.#Roda Golf & Beach Resort SL.#Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Juzgado de Primera Instancia e Instrucción nº 5 de San Javier - Hiszpania.#Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym - Właściwość Trybunału - Pojęcie "spór" - Rozporządzenie (WE) nr 1348/2000 - Doręczanie dokumentów pozasądowych poza postępowaniem sądowym - Akt notarialny.#Sprawa C-14/08.

text:
      Sprawa C‑14/08
      Roda Golf & Beach Resort SL
      (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia e Instrucción nº 5 de San
         Javier)

      Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Właściwość Trybunału – Pojęcie „spór” – Rozporządzenie (WE) nr 1348/2000 – Doręczanie dokumentów pozasądowych poza postępowaniem sądowym – Akt notarialny
      Streszczenie wyroku
      1.        Pytania prejudycjalne – Właściwość Trybunału – Akt przyjęty na podstawie tytułu IV części trzeciej traktatu – Rozporządzenie
            nr 1348/2000 w sprawie doręczania w państwach członkowskich sądowych i pozasądowych dokumentów w sprawach cywilnych i handlowych

      (art. 68 WE)
      2.        Pytania prejudycjalne – Właściwość Trybunału – Akt przyjęty na podstawie tytułu IV części trzeciej traktatu – Rozporządzenie
            nr 1348/2000 w sprawie doręczania w państwach członkowskich sądowych i pozasądowych dokumentów w sprawach cywilnych i handlowych
      (art. 68 WE; rozporządzenie Rady nr 1348/2000)
      3.        Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Doręczanie dokumentów sądowych i pozasądowych – Rozporządzenie nr 1348/2000 – Dokumenty
            pozasądowe
      (rozporządzenie Rady nr 1348/2000, art. 16)
      4.        Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Doręczanie dokumentów sądowych i pozasądowych – Rozporządzenie nr 1348/2000 – Zakres
            stosowania
      (art. 65 WE; rozporządzenie Rady nr 1348/2000, art. 2 ust. 1, 2, art. 14)
      1.        Gdy do Trybunału skierowano wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym na podstawie art. 68 WE, nie należy do niego
         rozstrzygnięcie kontrowersji dotyczącej możliwości lub braku możliwości zaskarżenia decyzji, którą sąd krajowy ma wydać w toczącym
         się przed nim postępowaniu, gdy sąd krajowy wskazał we wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, że orzeczenie
         w toczącej się przed nim sprawie ma zostać wydane w ostatniej instancji.

      (por. pkt 24, 28, 29)
      2.        O ile można uznać, że sekretarz sądu państwa członkowskiego, rozpatrujący wniosek o doręczenie dokumentów sądowych lub pozasądowych
         na podstawie rozporządzenia nr 1348/2000 działa w charakterze organu administracji, nie rozstrzygając jednocześnie sporu,
         o tyle nie można tak postąpić w odniesieniu do sądu zajmującego się rozpatrywaniem zażalenia wniesionego na odmowę tego sekretarza
         dokonania wnioskowanego doręczenia. Przedmiotem takiego zażalenia jest bowiem uchylenie takiej odmowy, która narusza zdaniem
         wnioskodawcy jego prawa, mianowicie jego prawo do spowodowania doręczenia pewnych dokumentów w trybie przewidzianym w rozporządzeniu
         nr 1348/2000. W rezultacie sąd krajowy rozstrzyga spór i sprawuje z tego względu funkcję o charakterze sądowniczym.

      Okoliczność, że sekretarz wchodzi w skład struktury organizacyjnej sądu krajowego, nie może podważać tego wniosku. Okoliczność
         ta nie ma bowiem wpływu na charakter sądowniczy funkcji sprawowanej przez sąd krajowy w ramach toczącego się przed nim postępowania,
         ponieważ przedmiotem tego postępowania jest uchylenie aktu, który narusza zdaniem wnioskodawcy jego prawa.

      (por. pkt 37–40)
      3.        Pojęcie „dokument pozasądowy” w rozumieniu art. 16 rozporządzenia nr 1348/2000 w sprawie doręczania w państwach członkowskich
         sądowych i pozasądowych dokumentów w sprawach cywilnych i handlowych, jest pojęciem prawa wspólnotowego. Cel traktatu z Amsterdamu,
         polegający na ustanowieniu przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, oraz przejęcie z traktatu UE do traktatu WE
         uregulowań umożliwiających przyjmowanie środków z zakresu współpracy sądowej w sprawach cywilnych mających skutki transgraniczne
         wskazują bowiem na wolę państw członkowskich wprowadzenia tego rodzaju środków do wspólnotowego systemu prawnego oraz akceptację
         zasady ich autonomicznej wykładni.

      (por. pkt 48, 50)
      4.        Doręczanie aktu notarialnego poza postępowaniem sądowym objęte jest zakresem zastosowania rozporządzenia nr 1348/2000 w sprawie
         doręczania w państwach członkowskich sądowych i pozasądowych dokumentów w sprawach cywilnych i handlowych. W tym względzie
         ponieważ system wewnątrzwspólnotowego doręczania ma na celu należyte funkcjonowanie rynku wewnętrznego, współpraca sądowa
         określona w art. 65 WE i rozporządzeniu nr 1348/2000 nie może być ograniczona wyłącznie do postępowań sądowych, może bowiem
         mieć miejsce także poza takim postępowaniem w zakresie, w jakim współpraca ta ma skutki transgraniczne i jest niezbędna do
         zapewnienia należytego funkcjonowania rynku wewnętrznego.

      Wskazane szerokie pojęcie dokumentu pozasądowego nie grozi nadmiernym obciążeniem w odniesieniu do zasobów sądów krajowych,
         ponieważ z jednej strony na podstawie art. 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 1348/2000 państwa członkowskie mogą także wyznaczyć
         w celach doręczania agencje przekazujące i przyjmujące, inne niż owe sądy, a z drugiej strony art. 14 omawianego rozporządzenia
         zezwala również państwom członkowskim na wprowadzenie możliwości doręczania osobom zamieszkałym w innym państwie członkowskim
         bezpośrednio pocztą. Zgodnie z art. 16 wspomnianego rozporządzenia te dwa przepisy mają zastosowanie do doręczania dokumentów
         pozasądowych.

      (por. pkt 55, 56, 59–61)
WYROK TRYBUNAŁU (trzecia izba)
      z dnia 25 czerwca 2009 r.(*)

      Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Właściwość Trybunału – Pojęcie „spór” – Rozporządzenie (WE) nr 1348/2000 – Doręczanie dokumentów pozasądowych poza postępowaniem sądowym – Akt notarialny
      W sprawie C‑14/08
      mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 68 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Juzgado
         de Primera Instancia e Instrucción n°5 de San Javier (Hiszpania) postanowieniem z dnia 3 stycznia 2008 r., które wpłynęło
         do Trybunału w dniu 14 stycznia 2008 r., w postępowaniu

      Roda Golf & Beach Resort SL,
      TRYBUNAŁ (trzecia izba),
      w składzie: A. Rosas, prezes izby, J. Klučka, U. Lõhmus, P. Lindh i A. Arabadjiev (sprawozdawca), sędziowie,
      rzecznik generalny: D. Ruiz–Jarabo Colomer,
      sekretarz: R. Grass,
      rozważywszy uwagi przedstawione:
      –        w imieniu Roda Golf & Beach Resort SL przez E. López Ayuso, abogada,
      –        w imieniu rządu hiszpańskiego przez J. Lópeza–Medela Basconesa, działającego w charakterze pełnomocnika,
      –        w imieniu rządu czeskiego przez M. Smolka, działającego w charakterze pełnomocnika,
      –        w imieniu rządu niemieckiego przez M. Lummę oraz J. Kemper, działających w charakterze pełnomocników,
      –        w imieniu rządu greckiego przez S. Chalę, działającą w charakterze pełnomocnika,
      –        w imieniu rządu włoskiego przez R. Adama, działającego w charakterze pełnomocnika, wspieranego przez W. Ferrante, avvocato
         dello Stato,

      –        w imieniu rządu łotewskiego przez E. Balode–Burakę oraz E. Eihmane, działające w charakterze pełnomocników,
      –        w imieniu rządu węgierskiego przez G. Ivána, działającego w charakterze pełnomocnika,
      –        w imieniu rządu polskiego przez M. Dowgielewicza, działającego w charakterze pełnomocnika,
      –        w imieniu rządu słowackiego przez J. Čorbę, działającego w charakterze pełnomocnika,
      –        w imieniu Komisji Wspólnot Europejskich przez V. Jorisa oraz F. Jimena Fernándeza, działających w charakterze pełnomocników,
      po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 5 marca 2009 r.,
      wydaje następujący
      Wyrok
      1        Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 16 rozporządzenia Rady (WE) nr 1348/2000 z dnia
         29 maja 2000 r. w sprawie doręczania w państwach członkowskich sądowych i pozasądowych dokumentów w sprawach cywilnych i handlowych
         (Dz.U. L 160, s. 37).

      2        Wniosek ten został złożony w ramach postępowania dotyczącego zażalenia wniesionego przed Juzgado de Primera Instancia e Instrucción
         n°5 de San Javier (sąd pierwszej instancji i śledczy nr 5 w San Javier) przez Roda Golf & Beach Resort SL (zwaną dalej „Roda
         Golf”) na wydaną przez sekretarza tego sądu odmowę dokonania doręczenia adresatom zamieszkałym w Zjednoczonym Królestwie i w Irlandii
         – poza postępowaniem sądowym – sporządzonego w formie aktu notarialnego zawiadomienia i wezwania, zawierającego oświadczenie
         Roda Golf o jednostronnym rozwiązaniu przez nią szesnastu umów sprzedaży nieruchomości zawartych z każdym ze wspomnianych
         adresatów.

       Ramy prawne
       Prawo wspólnotowe i prawo międzynarodowe
      3        Uchwałą z dnia 26 maja 1997 r. Rada Unii Europejskiej przedstawiła na podstawie art. K.3 Traktatu o Unii Europejskiej (artykuły
         K–K.9 Traktatu o Unii Europejskiej zostały zastąpione artykułami 29–42 UE) Konwencję w sprawie doręczania w państwach członkowskich
         Unii Europejskiej dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. C 261, s. 1).

      4        Konwencja ta nie weszła w życie. W związku z tym, że treść rozporządzenia nr 1348/2000 została zainspirowana treścią konwencji,
         sprawozdanie dotyczące tej konwencji (Dz.U 1997, C 261, s. 26) zostało przywołane w preambule tego rozporządzenia.

      5        Rozporządzenie nr 1348/2000 reguluje doręczanie pomiędzy państwami członkowskimi dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach
         cywilnych i handlowych.

      6        Motyw 2 tego rozporządzenia stanowi:

      „Prawidłowe funkcjonowanie rynku wewnętrznego wymaga poprawy i przyśpieszenia przepływu dokumentów sądowych i pozasądowych
         w sprawach cywilnych lub handlowych w celu ich doręczania pomiędzy państwami członkowskimi”.

      7        Zgodnie z motywem 7:

      „Skuteczność i szybkość procedur sądowych w sprawach cywilnych powoduje konieczność przekazywania dokumentów sądowych i pozasądowych
         bezpośrednio, z wykorzystaniem szybkich środków, między organami lokalnymi wyznaczonymi przez państwa członkowskie [...]”.

      8        Artykuł 2 ust. 1 rozporządzenia nr 1348/2000 stanowi, że „[k]ażde państwo członkowskie wyznacza urzędników publicznych, organy
         lub inne osoby, zwane dalej »agencjami przekazującymi«, właściwe do przekazywania dokumentów sądowych lub pozasądowych, które
         mają zostać doręczone w innym państwie członkowskim”. Na podstawie art. 23 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia państwa członkowskie
         przekazują tę informację Komisji Wspólnot Europejskich, która publikuje ją w Dzienniku Urzędowym.

      9        Z informacji przekazanych przez Królestwo Hiszpanii zgodnie ze wspomnianym art. 23 (Dz.U. 2001, C 151, s. 4, i C 202, s. 10)
         wynika, że w Hiszpanii agencjami przekazującymi są Secretarios Judiciales (sekretarze) różnych Juzgados (sądów jednoosobowych)
         i Tribunales (sądów kolegialnych).

      10      Artykuł 16 rozporządzenia nr 1348/2000, ujęty w jego rozdziale III zatytułowanym „Dokumenty pozasądowe”, stanowi:

      „Dokumenty pozasądowe mogą być przekazywane w celu doręczenia w innym państwie członkowskim zgodnie z przepisami niniejszego
         rozporządzenia”.

      11      Artykuł 17 lit. b) tego rozporządzenia przewiduje sporządzenie wykazu dokumentów, które mogą być doręczane na podstawie wspomnianego
         rozporządzenia.

      12      Wykaz ten stanowi załącznik II do decyzji Komisji 2001/781/WE z dnia 25 września 2001 r. ustanawiającej podręcznik agencji
         przyjmujących oraz słownik dokumentów, jakie mogą być doręczane na mocy rozporządzenia nr 1348/2000 (Dz.U. L 298, s. 1, i –
         sprostowania – Dz.U. 2002, L 31, s. 88, i Dz.U. 2003, L 60, s. 3), zmienionej decyzją Komisji 2007/500/WE z dnia 16 lipca
         2007 r. (Dz.U. L 185, s. 24). Zawiera on informacje przekazane przez państwa członkowskie na podstawie art. 17 lit. b) rozporządzenia
         nr 1348/2000. W przypadku Hiszpanii wskazuje się tam między innymi, że „[w] odniesieniu do dokumentów pozasądowych, które
         mogą być doręczane, chodzi o dokumenty niesądowe wydawane przez organ publiczny właściwy do dokonywania doręczeń na podstawie
         prawa hiszpańskiego”.

      13      Rozporządzenie nr 1348/2000 zostało zastąpione rozporządzeniem (WE) nr 1393/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada
         2007 r. dotyczącym doręczania w państwach członkowskich dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych i handlowych
         („doręczanie dokumentów”) oraz uchylającym rozporządzenie Rady (WE) nr 1348/2000 (Dz.U. L 324, s. 79), którego wszystkie przepisy
         mają zastosowanie od dnia 13 listopada 2008 r.

      14      Konwencja haska z dnia 15 listopada 1965 r. o doręczaniu za granicą dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych
         i handlowych ustanawia mechanizm współpracy administracyjnej umożliwiającej doręczanie dokumentów za pośrednictwem organu
         centralnego. Artykuł 17 tej konwencji dotyczy doręczania dokumentów pozasądowych.

      15      Zgodnie z art. 20 ust. 1 rozporządzenia nr 1348/2000 rozporządzenie to zachowuje pierwszeństwo przed postanowieniami konwencji
         haskiej z dnia 15 listopada 1965 r.

       Prawo krajowe
      16      Ley 1/2000 de Enjuiciamiento Civil (ustawa o postępowaniu cywilnym) z dnia 7 stycznia 2000 r. (BOE nr°7, z dnia 8 stycznia
         2000 r., s. 575, zwana dalej „LEC”), ustanawia w art. 223 i 224 tryb wydawania przez sekretarzy sądowych rozstrzygnięć w sprawach
         cywilnych w sposób następujący:

      „Artykuł 223. Zarządzenia
      1.      Sekretarze sądowi wydają zarządzenia, na mocy których nadaje się sprawom zgodny z prawem bieg.
      2.      Treść zarządzenia ogranicza się do jego sentencji, imienia i nazwiska sekretarza sądowego, który je wydał, oraz daty i podpisu
         sekretarza.

      Artykuł 224. Środek odwoławczy od zarządzeń
      1.      Zarządzenia wydane w sprawach, które zgodnie z ustawą podlegają rozstrzygnięciu w formie zarządzenia sędziego, postanowienia
         lub wyroku, są nieważne.

      2.      Poza przypadkami, o których mowa w poprzednim ustępie, zarządzenia mogą zostać uchylone na wniosek strony, na niekorzyść której
         zostały wydane, jeżeli naruszają one przepis prawa lub rozstrzygają sprawy, które zgodnie z postanowieniami niniejszej ustawy
         powinny zostać rozstrzygnięte w formie zarządzenia sędziego.

      3.      Środek zaskarżenia, o którym mowa w ustępie poprzednim, rozpatruje się i rozstrzyga o nim zgodnie z przepisami dotyczącymi
         zażaleń rozpatrywanych przez tę samą instancję”.

      17      W odniesieniu do zażalenia, o którym mowa w art. 224 LEC, art. 454 LEC stanowi:

      „Niezaskarżalność postanowienia wydanego wskutek wniesienia zażalenia
      Z wyjątkiem przypadków, w których dopuszczalne jest wniesienie środka zaskarżenia na odmowę przyjęcia apelacji (recurso de
         queja), na postanowienie wydane wskutek wniesienia zażalenia nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, jednakże nie uniemożliwia
         to ponownego podniesienia zarzutu będącego przedmiotem zażalenia przy ewentualnym zaskarżaniu orzeczenia kończącego postępowanie
         w sprawie”.

      18      Stosownie do art. 455 LEC postanowienia Juzgados de Primera Instancia podlegają zaskarżeniu w drodze apelacji, jeżeli „kończą
         one postępowanie w sprawie” lub jeżeli „ustawa tak wyraźnie wskazuje”.

       Spór przed sądem krajowym i pytania prejudycjalne
      19      W dniu 2 listopada 2007 r. Roda Golf, spółka prawa hiszpańskiego, zwróciła się do sekretarza sądu krajowego o przekazanie
         na mocy rozporządzenia nr 1348/2000 właściwym agencjom przekazującym Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii
         Północnej oraz Irlandii szesnastu pism skierowanych do adresatów zamieszkałych w tych dwóch państwach członkowskich. Przedmiotem
         tych pism było jednostronne rozwiązanie umów sprzedaży nieruchomości zawartych pomiędzy tą spółką a wspomnianymi adresatami.
         Ich treść nie wskazuje na żaden związek z jakimkolwiek toczącym się postępowaniem sądowym.

      20      Jak wynika z akt sprawy przedstawionych Trybunałowi przez sąd krajowy oraz jak to podkreśla skarżąca w postępowaniu przed
         sądem krajowym w swoich uwagach, sporządziła ona przed notariuszem w San Javier akt zawiadomienia i wezwania, wpisany pod
         numerem 111 do księgi notarialnej, zwracając się do niego, by dokonał doręczenia tego aktu za pośrednictwem sekretarza, organu
         właściwego zgodnie z komunikatem wydanym przez Królestwo Hiszpanii na podstawie art. 23 rozporządzenia nr 1348/2000.

      21      Sekretarz sądu krajowego odmówił przekazania dokumentu stanowiącego przedmiot sporu przed sądem krajowym na tej podstawie,
         że jego doręczenie nie nastąpiłoby w ramach postępowania sądowego i z tego względu nie jest objęte zakresem zastosowania rozporządzenia
         nr 1348/2000.

      22      Roda Golf złożyła zażalenie na to zarządzenie do sądu krajowego. Podniosła w szczególności, że dokumenty pozasądowe mogą być
         doręczane na podstawie rozporządzenia nr 1348/2000 poza postępowaniem sądowym.

      23      W tych okolicznościach Juzgado de Primera Instancia e Instrucción n°5 de San Javier postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić
         się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:

      „1)       Czy zakresem rozporządzenia nr 1348/2000 […] jest objęte doręczanie dokumentów ściśle pozasądowych między podmiotami prywatnymi
         przy użyciu zasobów rzeczowych i personelu sądów Unii Europejskiej i zastosowaniu europejskich uregulowań, bez wszczęcia jakiegokolwiek
         postępowania sądowego?, czy przeciwnie

      2)       Zakres przedmiotowy rozporządzenia nr 1348/2000 ma zastosowanie jedynie w ramach współpracy sądowej między państwami członkowskimi
         i w ramach postępowania sądowego w toku [art. 61 lit. c) WE, art. 67 ust. 1 WE i art. 65 WE oraz motyw 6 rozporządzenia nr 1348/2000]?”.

       W przedmiocie właściwości Trybunału
      24      Komisja Wspólnot Europejskich podnosi dwa zarzuty dotyczące braku właściwości Trybunału w odniesieniu do postawionych pytań.
         Po pierwsze, Komisja podnosi, że postanowienie, które sąd krajowy ma wydać w toczącej się przed nim sprawie, będzie stanowić
         orzeczenie kończące postępowanie w sprawie, od którego przysługuje apelacja zgodnie z art. 455 LEC. Z tego względu odesłanie
         jest niedopuszczalne, ponieważ zgodnie z art. 68 WE tylko sądy krajowe, których orzeczenia nie podlegają zaskarżeniu, mogą
         zwracać się do Trybunału z pytaniami prejudycjalnymi w ramach tytułu IV części trzeciej traktatu WE.

      25      Należy przypomnieć w tym względzie, że według art. 68 WE, gdy pytanie w sprawie wykładni aktów przyjętych przez instytucje
         Wspólnoty Europejskiej na podstawie wspomnianego tytułu IV jest podniesione przed sądem krajowym, którego orzeczenia nie podlegają
         zaskarżeniu według prawa wewnętrznego, sąd ten, jeśli uzna, że decyzja w tej kwestii jest niezbędna do wydania wyroku, zwraca
         się do Trybunału o rozpatrzenie tego pytania.

      26      Pytania postawione w niniejszym postępowaniu dotyczą wykładni rozporządzenia nr 1348/2000. Ponieważ rozporządzenie to zostało
         przyjęte przez Radę na podstawie art. 61 lit. c) WE i art. 67 ust. 1 WE, które ujęte są w części trzeciej tytule IV traktatu WE,
         art. 68 WE ma zatem zastosowanie w niniejszym przypadku.

      27      W tych okolicznościach tylko sąd krajowy, którego orzeczenia nie podlegają zaskarżeniu według prawa wewnętrznego, może zwrócić
         się do Trybunału o rozpatrzenie kwestii dotyczącej wykładni wspomnianego rozporządzenia.

      28      W tym względzie rzecznik generalny zwrócił uwagę w pkt 41 swojej opinii na pewną różnorodność rozwiązań w orzecznictwie hiszpańskim
         w odniesieniu do możliwości zaskarżenia orzeczenia takiego jak to, które sąd krajowy ma wydać w toczącym się przed nim postępowaniu.
         Chociaż Komisja przywołuje w tym względzie pewne orzeczenia krajowe dopuszczające taką możliwość, niemniej jednak istnieje
         także nie tylko orzecznictwo przeciwne, ale również spór w doktrynie w tym względzie, jako że część doktryny zaprzecza jakiejkolwiek
         możliwości wnoszenia środków zaskarżenia w ramach takiego postępowania.

      29      Tymczasem rozstrzygnięcie tej kontrowersji nie należy do Trybunału. W tym przypadku sąd krajowy wskazał we wniosku o wydanie
         orzeczenia w trybie prejudycjalnym, że orzeczenie w toczącej się przed nim sprawie ma zostać wydane w ostatniej instancji.

      30      Z tego względu należy oddalić podniesiony przez Komisję pierwszy zarzut dotyczący braku właściwości.

      31      Po drugie, Komisja uważa, że sąd krajowy ma rozpatrywać nie spór, ale „sprawę niesądową”. Trybunał zatem nie jest właściwy
         do rozstrzygania w sprawie postawionych pytań, gdyż pytania zostały zadane w sytuacji, gdy sąd krajowy działa w charakterze
         organu administracyjnego i nie sprawuje funkcji sądowniczych.

      32      Z akt sprawy przedstawionych Trybunałowi wynika, że pytania prejudycjalne zostały postawione przy okazji zażalenia wniesionego
         na odmowę sekretarza dokonania doręczenia dokumentu stanowiącego przedmiot postępowania przed sądem krajowym. W ramach tego
         zażalenia jedyną stroną postępowania jest skarżąca przed sądem krajowym.

      33      Należy przypomnieć w tym względzie, że art. 234 WE, który ma zastosowanie do tytułu IV części trzeciej traktatu WE na mocy
         art. 68 WE, nie uzależnia zwrócenia się do Trybunału od spornego charakteru postępowania, w którego toku sąd krajowy przedkłada
         pytanie prejudycjalne (zob. wyrok z dnia 17 maja 1994 r. w sprawie C‑18/93 Corsica Ferries, Rec. s. I‑1783, pkt 12).

      34      Jednakże ze wspomnianego art. 234 WE wynika, że sądy krajowe są uprawnione do skierowania sprawy do Trybunału wyłącznie wtedy,
         gdy zawiśnie przed nimi spór i muszą wydać rozstrzygnięcie w ramach postępowania mającego na celu wydanie orzeczenia o charakterze
         sądowniczym (zob. postanowienia: z dnia 18 czerwca 1980 r. w sprawie 138/80 Borker, Rec. s. 1975, pkt 4; z dnia 5 marca 1986 r.
         w sprawie 318/85 Greis Unterweger, Rec. s. 955, pkt 4; wyroki: z dnia 19 października 1995 r. w sprawie C‑111/94 Job Centre,
         Rec. s. I‑3361, pkt 9; z dnia 14 czerwca 2001 r. w sprawie C‑178/99 Salzmann, Rec. s. I‑4421, pkt 14).

      35      Zatem jeśli organ odsyłający działa jako organ administracji, nie rozstrzygając przy tym sporu, to nie może być uznany za
         organ wykonujący funkcję sądowniczą. Tak jest na przykład w przypadku, gdy decyduje on w przedmiocie wpisu spółki do rejestru
         zgodnie z postępowaniem, którego przedmiotem nie jest unieważnienie aktu naruszającego prawa wnioskodawcy (zob. ww. wyroki:
         w sprawie Job Centre, pkt 11; w sprawie Salzmann, pkt 15; wyrok z dnia 15 stycznia 2002 r. w sprawie C‑182/00 Lutz i in.,
         Rec. s. I‑547, pkt 14; zob. podobnie także wyrok z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie C‑210/06 Cartesio, Zb.Orz. s. I‑9641,
         pkt 57).

      36      Natomiast gdy do sądu wpłynie apelacja od postanowienia sądu rejestrowego niższej instancji w sprawie odmowy takiego wpisu,
         a przedmiotem tej apelacji jest uchylenie tego postanowienia, które narusza zdaniem wnioskodawcy jego prawa, sąd ten rozpoznaje
         spór i wykonuje funkcję sądowniczą (zob. ww. wyrok w sprawie Cartesio, pkt 58). Zatem w takim przypadku sąd apelacyjny należy
         zasadniczo uznać za sąd uprawniony do wystąpienia z pytaniem prejudycjalnym do Trybunału na podstawie art. 234 WE (zob. w odniesieniu
         do takich sytuacji w szczególności wyroki: z dnia 15 maja 2003 r. w sprawie C‑300/01 Salzmann, Rec. s. I‑4899; z dnia 13 grudnia
         2005 r. w sprawie C‑411/03 SEVIC Systems, Zb.Orz. s. I‑10805; z dnia 11 października 2007 r. w sprawie C‑117/06 Möllendorf
         i Möllendorf–Niehuus, Zb.Orz. s. I‑8361; a także ww. wyrok w sprawie Cartesio).

      37      Orzecznictwo to ma zastosowanie w niniejszej sprawie. O ile można uznać, że sekretarz rozpatrujący wniosek o doręczenie dokumentów
         sądowych lub pozasądowych na podstawie rozporządzenia nr 1348/2000 działa w charakterze organu administracji, nie rozstrzygając
         jednocześnie sporu, o tyle nie można tak postąpić w odniesieniu do sądu zajmującego się rozpatrywaniem zażalenia wniesionego
         na odmowę tego sekretarza dokonania wnioskowanego doręczenia.

      38      Przedmiotem takiego zażalenia jest bowiem uchylenie takiej odmowy, która narusza zdaniem wnioskodawcy jego prawa, mianowicie
         jego prawo do spowodowania doręczenia pewnych dokumentów w trybie przewidzianym w rozporządzeniu nr 1348/2000.

      39      W rezultacie sąd krajowy rozstrzyga spór i sprawuje z tego względu funkcję sądowniczą.

      40      Okoliczność, że sekretarz wchodzi w skład struktury organizacyjnej sądu krajowego, nie może podważać tego wniosku. Okoliczność
         ta nie ma bowiem wpływu na charakter sądowniczy funkcji sprawowanej przez sąd krajowy w ramach toczącego się przed nim postępowania,
         ponieważ przedmiotem tego postępowania jest uchylenie aktu, który narusza zdaniem wnioskodawcy jego prawa.

      41      Wynika z tego, że należy również oddalić podniesiony przez Komisję drugi zarzut dotyczący braku właściwości.

      42      Trybunał jest zatem właściwy w przedmiocie udzielania odpowiedzi na postawione pytania.

       W przedmiocie pytań prejudycjalnych
      43      Poprzez te dwa pytania, które należy rozpatrywać łącznie, sąd odsyłający zmierza zasadniczo do ustalenia, czy doręczenie dokumentów
         pozasądowych poza postępowaniem sądowym, gdy dokonywane jest pomiędzy osobami prywatnymi, objęte jest zakresem zastosowania
         wspomnianego rozporządzenia.

       Uwaga wstępna
      44      Na wstępie należy ustalić, czy pojęcie „dokument pozasądowy” w rozumieniu art. 16 rozporządzenia nr 1348/2000 jest pojęciem
         prawa wspólnotowego, czy przeciwnie – pojęciem prawa krajowego.

      45      Rządy hiszpański, czeski, niemiecki, grecki, łotewski, węgierski i polski uważają, że treść pojęcia dokumentu pozasądowego
         należy określać w zależności od prawa każdego państwa członkowskiego. Podnoszą, że rozporządzenie nr 1348/2000 pozostawia
         państwom członkowskim decyzję, czy dokumenty sądowe mają być doręczane, a jeżeli tak, to jakie. W tym względzie powołują się
         na art. 17 lit. b) tego rozporządzenia, przewidujący w ramach wydania przepisów wykonawczych do tego rozporządzenia sporządzanie
         wykazu dokumentów, które mogą być doręczane, podkreślając, że ten wykaz wymienia takie dokumenty, których treść różni się
         w zależności od państw członkowskich.

      46      Należy przypomnieć, że celem rozporządzenia nr 1348/2000 jest poprawa i przyśpieszenie przepływu dokumentów sądowych i pozasądowych
         w sprawach cywilnych lub handlowych w celu ich doręczania pomiędzy państwami członkowskimi. Rozporządzenie to jednak nie definiuje
         w sposób ścisły i jednolity pojęcia dokumentu pozasądowego.

      47      Artykuł 17 lit. b) tego rozporządzenia nakłada na Komisję obowiązek ustalenia wspólnie z państwami członkowskimi wykazu wymieniającego
         dokumenty, które mogą być doręczane. W części wstępnej tego wykazu zaznaczono, że informacje w ten sposób przekazane przez
         państwa członkowskie mają tylko znaczenie orientacyjne. Jego treść wskazuje jednak, że państwa członkowskie pod nadzorem Komisji
         określiły w różny sposób dokumenty, które ich zdaniem mogą być doręczane na podstawie wspomnianego rozporządzenia. Jednakże
         pomimo istnienia wspomnianego wykazu pojęcie „dokument pozasądowy” w rozumieniu art. 16 rozporządzenia nr 1348/2000 wciąż
         należy uważać za pojęcie prawa wspólnotowego.

      48      Cel traktatu z Amsterdamu, polegający na ustanowieniu przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, co nadaje Wspólnocie
         nowy wymiar, oraz przejęcie z traktatu UE do traktatu WE uregulowań umożliwiających przyjmowanie środków z zakresu współpracy
         sądowej w sprawach cywilnych mających skutki transgraniczne wskazują bowiem na wolę państw członkowskich wprowadzenia tego
         rodzaju środków do wspólnotowego systemu prawnego oraz akceptację zasady ich autonomicznej wykładni (wyrok z dnia 8 listopada
         2005 r. w sprawie C‑443/03 Leffler, Zb.Orz. s. I‑9611, pkt 45).

      49      Ponadto wybór formy rozporządzenia w miejsce dyrektywy proponowanej początkowo przez Komisję (zob. Dz.U. 1999, C 247 E, s. 11)
         wskazuje na znaczenie, jakie prawodawca wspólnotowy przywiązuje do bezpośredniej stosowalności przepisów rozporządzenia nr 1348/2000
         i ich jednolitego stosowania (ww. wyrok w sprawie Leffler, pkt 46).

      50      Wynika z tego, że pojęcie „dokument pozasądowy” w rozumieniu art. 16 rozporządzenia nr 1348/2000 jest pojęciem prawa wspólnotowego.

       W przedmiocie zakresu zastosowania rozporządzenia nr 1348/2000
      51      W odniesieniu do kwestii, czy doręczanie dokumentów pozasądowych poza postępowaniem sądowym objęte jest zakresem zastosowania
         rozporządzenia nr 1348/2000, rządy hiszpański i słowacki podnoszą, że aby dokument mógł być uznany za dokument pozasądowy,
         musi posiadać konkretny związek albo z toczącym się postępowaniem sądowym, albo z wszczęciem takiego postępowania.

      52      Roda Golf, rządy niemiecki, grecki, włoski, łotewski, węgierski i polski oraz Komisja są przeciwnego zdania.

      53      Należy zauważyć w tym względzie, że art. 61 lit. c) WE jest podstawą prawną rozporządzenia nr 1348/2000. Przepis ten pozwala
         przyjąć w celu stopniowego ustanowienia przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości środki wymienione w art. 65 WE.
         Te środki z zakresu współpracy sądowej w sprawach cywilnych, mające skutki transgraniczne, zmierzają zgodnie z art. 65 WE
         między innymi do poprawy i uproszczenia systemu transgranicznego dostarczania aktów sądowych i pozasądowych w zakresie niezbędnym
         do zapewnienia należytego funkcjonowania rynku wewnętrznego.

      54      Podobnie w motywie 2 rozporządzenia nr 1348/2000 stwierdzono, że prawidłowe funkcjonowanie rynku wewnętrznego wymaga poprawy
         i przyśpieszenia przepływu dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych i handlowych w celu ich doręczania pomiędzy
         państwami członkowskimi.

      55      Artykuł 65 WE i rozporządzenie nr 1348/2000 zmierzają zatem do ustanowienia systemu wewnątrzwspólnotowego doręczania, którego
         celem jest należyte funkcjonowanie rynku wewnętrznego.

      56      Przy uwzględnieniu tego celu współpraca sądowa określona w tym artykule i rozporządzeniu nie może być ograniczona wyłącznie
         do postępowań sądowych. Współpraca ta może bowiem mieć miejsce zarówno w ramach postępowania sądowego, jak i poza takim postępowaniem
         w zakresie, w jakim współpraca ta ma skutki transgraniczne i jest niezbędna do zapewnienia należytego funkcjonowania rynku
         wewnętrznego.

      57      Wbrew twierdzeniom rządów hiszpańskiego, polskiego i słowackiego okoliczność, że motyw 6 rozporządzenia nr 1348/2000 odnosi
         się tylko do skuteczności i szybkość procedur sądowych, nie wystarcza do wykluczenia z zakresu zastosowania tego rozporządzenia
         wszelkich dokumentów, których wydanie nie następuje w ramach postępowania sądowego. Motyw ten odnosi się bowiem tylko do jednego
         z następstw zasadniczego celu wspomnianego rozporządzenia. Wymienienie w wyżej wspomnianym motywie dokumentów pozasądowych
         w kontekście postępowań sądowych musi być w efekcie rozumiane w ten sposób, że doręczenie takiego dokumentu może być wymagane
         w ramach postępowania sądowego.

      58      Ponadto stanowiący przedmiot postępowania przed sądem krajowym dokument przekazany sekretarzowi sądu krajowego w celu jego
         doręczenia został sporządzony przez notariusza, tak jak wynika to z pkt 20 niniejszego wyroku, i jako taki stanowi dokument
         pozasądowy w rozumieniu art. 16 rozporządzenia nr 1348/2000.

      59      Co do wątpliwości wysuwanych przez rządy hiszpański i polski, dotyczących tego, że szerokie pojęcie dokumentu pozasądowego
         wprowadza nadmierne obciążenia w odniesieniu do zasobów sądów krajowych, należy podkreślić, iż obowiązki w zakresie doręczania
         wynikające z rozporządzenia nr 1348/2000 nie obciążają koniecznie sądów krajowych. Wyznaczenie agencji przekazujących i przyjmujących,
         którymi zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 wspomnianego rozporządzenia mogą być „urzędni[cy] publiczn[i], organy lub inne osoby”,
         należy do właściwości państw członkowskich. Państwa te w rezultacie mają swobodę wyznaczenia innych podmiotów niż sądy krajowe
         jako agencji przekazujących lub przyjmujących dla celów doręczania dokumentów sądowych lub pozasądowych.

      60      Ponadto doręczenie za pośrednictwem agencji przekazujących i przyjmujących nie jest jedynym trybem doręczenia przewidzianym
         w rozporządzeniu nr 1348/2000. I tak art. 14 tego rozporządzenia zezwala państwom członkowskim na wprowadzenie możliwości
         doręczania osobom zamieszkałym w innym państwie członkowskim bezpośrednio pocztą. Większość państw członkowskich akceptuje
         bowiem taki sposób doręczania. Ponadto zgodnie z art. 15 wspomnianego rozporządzenia rozporządzenie to nie stanowi przeszkody
         dla doręczania bezpośredniego przez urzędników sądowych, urzędników lub inne właściwe osoby państwa członkowskiego, do którego
         przekazywane są dokumenty. Zgodnie z art. 16 wspomnianego rozporządzenia te dwa przepisy mają zastosowanie do doręczania dokumentów
         pozasądowych.

      61      Z tego względu na postawione pytania należy odpowiedzieć, że doręczenie poza postępowaniem sądowym aktu notarialnego – takiego
         jak ten stanowiący przedmiot postępowania przed sądem krajowym – jest objęte zakresem zastosowania rozporządzenia nr 1348/2000.

       W przedmiocie kosztów
      62      Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej
         przed tym sądem; do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi,
         inne niż poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.

      Z powyższych względów Trybunał (trzecia izba) orzeka, co następuje:
      Doręczenie poza postępowaniem sądowym aktu notarialnego – takiego jak ten stanowiący przedmiot postępowania przed sądem krajowym
            – jest objęte zakresem zastosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1348/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie doręczania w państwach
            członkowskich sądowych i pozasądowych dokumentów w sprawach cywilnych i handlowych.
      Podpisy
      * Język postępowania: hiszpański.


Wyrok Trybunału z dnia 18 marca 1997 r. # Diego Calì & Figli Srl przeciwko Servizi ecologici porto di Genova SpA (SEPG). # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Tribunale di Genova - Włochy. # Nadużycie pozycji dominującej. # Sprawa C-343/95.


title: Wyrok Sądu pierwszej instancji (druga izba) z dnia 6 marca 2007 r. # Golf USA, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM). # Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego GOLF USA - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter odróżniający - Brak charakteru odróżniającego. # Sprawa T-230/05.

text:
      Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 6 marca 2007 r. – Golf USA przeciwko OHIM (GOLF USA)
      (sprawa T‑230/05)
      Wspólnotowy znak towarowy ‑ Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego GOLF USA ‑ Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji
         ‑ Charakter odróżniający ‑ Brak charakteru odróżniającego

      Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Znaki towarowe składające się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek mogących służyć do oznaczania cech towaru – Znaki towarowe pozbawione charakteru odróżniającego (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 7 ust. 1 lit. c)) (por. pkt 32, 33,
         45, 49, 50)

      Przedmiot

               Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 25 kwietnia 2005 r. (sprawa R 823/2004‑2), na mocy której odmówiono
                  rejestracji słownego znaku towarowego GOLF USA.

            Informacje dotyczące sprawy

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               Golf USA, Inc.

               Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:

               Słowny znak towarowy GOLF USA dla towarów i usług z klas 25, 28 i 35 – zgłoszenie nr 3073715

               Decyzja eksperta:

               Odmowa rejestracji

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Oddalenie odwołania

      Sentencja

                  1)

                  	Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  	Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.