title: Sprawa C-237/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 28 lutego 2017 r. w sprawie T-163/14, Canadian Solar Emea i in. przeciwko Rada, wniesione w dniu 8 maja 2017 r. przez Canadian Solar Emea GmbH, Canadian Solar Manufacturing (Changshu), Inc., Canadian Solar Manufacturing (Luoyang), Inc., Csi Cells Co. Ltd, Csi Solar Power (China), Inc.

text:
               24.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/28

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 28 lutego 2017 r. w sprawie T-163/14, Canadian Solar Emea i in. przeciwko Rada, wniesione w dniu 8 maja 2017 r. przez Canadian Solar Emea GmbH, Canadian Solar Manufacturing (Changshu), Inc., Canadian Solar Manufacturing (Luoyang), Inc., Csi Cells Co. Ltd, Csi Solar Power (China), Inc.
   (Sprawa C-237/17 P)
   (2017/C 239/35)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszące odwołanie: Canadian Solar Emea GmbH, Canadian Solar Manufacturing (Changshu), Inc., Canadian Solar Manufacturing (Luoyang), Inc., Csi Cells Co. Ltd, Csi Solar Power (China), Inc. (przedstawiciele: J. Bourgeois, avocat, S. De Knop, advocaat, M. Meulenbelt, advocaat, A. Willems, avocat)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszące odwołanie wnoszą do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu w sprawie T-163/14;

               —

               uwzględnienie żądania przedstawionego w pierwszej instancji i stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia w zakresie, w jakim dotyczy ono wnoszących odwołanie;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania poniesionymi przez wnoszące odwołanie i jej własnymi kosztami, zarówno w pierwszej instancji jak i w postępowaniu odwoławczym;

               —

               obciążenie wszystkich pozostałych stron postępowania odwoławczego ich własnymi kosztami;

         Tytułem subsydiarnym

               —

               uchylenie wyroku Sądu w sprawie T-162/14;

               —

               odesłanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd;

               —

               orzeczenie, że rozstrzygnięcie o kosztach poniesionych w pierwszej instancji i w postępowaniu odwoławczym nastąpi w orzeczeniu Sądu kończącym postępowanie w sprawie;

               —

               obciążenie wszystkich pozostałych stron postępowania odwoławczego ich własnymi kosztami.

      Zarzuty i główne argumenty

   Sąd naruszył prawo, wymagając, aby wnoszące odwołanie wykazały, że mają interes prawny w podniesieniu zarzutów pierwszego i drugiego; w każdym razie Sąd dokonał błędnej kwalifikacji okoliczności faktycznych, ponieważ wnoszące odwołanie mają taki interes.


title: Sprawa C-171/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 31 marca 2014 r. w sprawie T-159/14, Eleonora Giulia Calvi przeciwko Europejskiemu Trybunałowi Praw Człowieka, wniesione w dniu 7 kwietnia 2014 r. przez Eleonorę Giulię Calvi

text:
               12.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/12

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 31 marca 2014 r. w sprawie T-159/14, Eleonora Giulia Calvi przeciwko Europejskiemu Trybunałowi Praw Człowieka, wniesione w dniu 7 kwietnia 2014 r. przez Eleonorę Giulię Calvi
   (Sprawa C-171/14 P)
   (2015/C 007/16)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Eleonora Giulia Calvi (przedstawiciele: M. Schirò i G. Crespi, avvocati)

      Druga strona postępowania: Europejski Trybunał Praw Człowieka
   Postanowieniem z dnia 9 października 2014 r., Trybunał Sprawiedliwości (szósta izba) oddalił odwołanie jako oczywiście bezzasadne.


title: Sprawa T-278/05: Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2005 r. przez The Black & Decker Corporation przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/59

         Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2005 r. przez The Black & Decker Corporation przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   (Sprawa T-278/05)
   (2005/C 217/118)
   Język, w którym została sporządzona skarga: angielski
   W dniu 20 lipca 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga The Black & Decker Corporation, z siedzibą w Towson, Maryland (USA), reprezentowanej przez P. Harrisa, solicitor, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).
   Uczestnikiem postępowania przed pierwszą Izbą Odwoławczą była również Atlas Copco Aktiebolag, z siedzibą w Sztokholmie (Szwecja).
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 maja 2005 r. w sprawie R 792/2004-1;

               —

               stwierdzenie niedopuszczalności sprzeciwu nr B623 688;

               —

               obciążenie OHIM kosztami strony skarżącej poniesionymi w związku z postępowaniem odwoławczym przed OHIM oraz w związku z niniejszym postępowaniem.

         Zarzuty i główne argumenty:

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               Strona skarżąca

               Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:

               Kolorowy czarno-żółty znak towarowy dla towarów z klasy 7 (przenośne narzędzia ręczne o napędzie elektrycznym itd.)

               Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie:

               Atlas Copco Aktiebolag

               Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie:

               Niezarejestrowane znaki towarowe i oznaczenia używane dla narzędzi z napędem elektrycznym w obrocie handlowym we wszystkich Państwach Członkowskich

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów:

               Odrzucenie sprzeciwu jako niedopuszczalnego

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy Wydziałowi Sprzeciwów w celu dalszego postępowania

               Podniesione zarzuty:

               Skarżąca podnosi, że należało stwierdzić niedopuszczalność sprzeciwu, gdyż nie określał on w sposób wystarczająco czytelny wcześniejszych znaków towarowych i oznaczeń, na które się powołano, co stanowiło naruszenie zasady 18 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/1995 (1)

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonujące rozporządzenie Rady nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, Dz. U. L 303 z 15.12.1995, str. 1.


title: Sprawa T-279/10: Skarga wniesiona w dniu 21 czerwca 2010 r. — K-Mail Order przeciwko OHIM — IVKO (MEN’Z)

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/45

         Skarga wniesiona w dniu 21 czerwca 2010 r. — K-Mail Order przeciwko OHIM — IVKO (MEN’Z)
   (Sprawa T-279/10)
   ()
   2010/C 234/81
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: K-Mail Order GmbH & Co. KG (Pforzheim, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Zeiher)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: IVKO Industrieprodukt-Vertriebskontakt GmbH (Baar-Wanderath, Niemcy)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 30 marca 2010 r. w sprawie R 746/2009-1;

               —

               uwzględnienie sprzeciwu wobec rejestracji zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego; posiłkowo, przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Izbę Odwoławczą;

               —

               obciążenie strony przegrywającej sprawę kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: IVKO Industrieprodukt-Vertriebskontakt GmbH

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy MEN’Z dla towarów z klas 9, 14 i 18

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: używana w Niemczech w obrocie handlowym firma „WENZ” dla towarów z klasy 14, 18 i 25

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie skargi

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 4 w związku z art. 41 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1) oraz art. 76 ust. 1 ze względu na to, że firma skarżącej ma znaczenie większe niż lokalne.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa T-161/06: Skarga wniesiona w dniu 23 czerwca 2006 r. — ARBOS przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               2.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/30

         Skarga wniesiona w dniu 23 czerwca 2006 r. — ARBOS przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-161/06)
   (2006/C 212/54)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: ARBOS Gesellschaft für Musik und Theater (Klagenfurt, Niemcy) (Przedstawiciele: H. Karl, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               zasądzenie od Komisji zapłaty na rzecz skarżącej, do rąk jej przedstawiciela, kwoty 38 545,42 EUR oraz odsetek w wysokości 12 % naliczonymi od dnia 1 stycznia 2001 r. oraz kwoty 27 618,91 EUR oraz odsetek w wysokości 12 % naliczonymi od dnia 1 marca 2003 r.;

               —

               zasądzenie od Komisji zapłaty na rzecz skarżącej kwoty 26 459,38 EUR netto tytułem kosztów interwencji poniesionych w fazie postępowania przedsądowego oraz obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na podstawie art. 288 WE skarżąca dochodzi od Komisji Wspólnot Europejskich odszkodowania za wszelkie szkody, które twierdzi, że poniosła w następstwie nieuzasadnionego wstrzymania pomocy. Skarżąca wywodzi swoje roszczenie z dwóch umów w sprawie udzielenia pomocy na rozwój kultury zawartych w latach 2000 i 2002, których załączniki zawierały w obydwu przypadkach klauzule arbitrażowe.


title: Sprawa T-358/17: Skarga wniesiona w dniu 31 maja 2017 r. – Mubarak/Rada

text:
               24.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/71

         Skarga wniesiona w dniu 31 maja 2017 r. – Mubarak/Rada
   (Sprawa T-358/17)
   (2017/C 239/83)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Mohamed Hosni Elsayed Mubarak (Kair, Egipt) (przedstawiciele: B. Kennelly, QC, J. Pobjoy, Barrister, G. Martin, M. Rushton i C. Enderby Smith, Solicitors)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2017/496 z dnia 21 marca 2017 r. zmieniającej decyzję 2011/172/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Egipcie (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”; Dz.U. 2017, L 76, s. 22) oraz i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2017/491 z dnia 21 marca 2017 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 270/2011 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Egipcie (zwanego dalej „zaskarżonym rozporządzeniem”; Dz.U. 2017, L 76, s. 10), w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego;

               —

               stwierdzenie, że art. 1 ust. 1 decyzji Rady 2011/172/WPZiB z dnia 21 marca 2011 r. dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Egipcie (zwanej dalej „decyzją”; Dz.U. 2011 L 76, s. 63) oraz art. 2 ust. 1 rozporządzenia Rady (UE) nr 270/2011 z dnia 21 marca 2011 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Egipcie (zwanego dalej „rozporządzeniem”; Dz.U. 2011 L 76, s. 4) nie mają zastosowanie w zakresie, w jakim dotyczą skarżącego oraz w konsekwencji stwierdzenie nieważności decyzji (WPZiB) 2016/411, w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącego, oraz

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącego.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy, w którym skarżący twierdzi, iż art. 1 ust. 1 decyzji i art. 2 ust. 1 rozporządzenia są niezgodne z prawem ze względu na a) brak podstawy prawnej lub b) naruszenie zasady proporcjonalności.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia praw skarżącego na mocy art. 6 w związku z art. 2 i 3 TUE oraz art. 47 i 48 Karty praw podstawowych wynikającego ze stwierdzenia przez Radę, że postępowania sądowe w Egipcie są zgodne podstawowymi prawami człowieka.

               3.

               Zarzut trzeci, w którym skarżący twierdzi, że Rada popełniła błędy w ocenie poprzez stwierdzenie, że zostały spełnione ustanowione w art. 1 ust. 1 decyzji i art. 2 ust. 1 rozporządzenia kryteria umieszczenia nazwiska skarżącego w wykazie.

               4.

               Zarzut czwarty, w którym skarżący zarzuca Radzie, że naruszyła prawo skarżącego do obrony oraz prawo do dobrej administracji i skutecznej kontroli sądowej. W szczególności Rada nie zbadała w sposób staranny i bezstronny, czy wspomniane powody uzasadniające ponowne umieszczenie nazwiska skarżącego w wykazie są zasadne w świetle uwag przedstawionych przez skarżącego przed ponownym umieszczeniem jego nazwiska w wykazie.

               5.

               Zarzut piąty, w którym skarżący twierdzi, że Rada naruszyła bez uzasadnienia i w sposób nieproporcjonalny prawa podstawowe skarżącego, w tym prawo do ochrony własności i reputacji. Zaskarżona decyzja i zaskarżone rozporządzenie znacznie wpłynęły na sytuację skarżącego, zarówno pod względem jego prawa własności jak i reputacji na świecie. Rada nie wykazała, że zamrożenie środków finansowych oraz zasobów gospodarczych skarżącego jest związane z jakimkolwiek uzasadnionym celem lub przez ten cel uzasadnione, a tym bardziej, że jest ono do takiego celu proporcjonalne.


title: Sprawa T-87/11: Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2011 r. — GRP Security przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu

text:
               16.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 120/13

         Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2011 r. — GRP Security przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu
   (Sprawa T-87/11)
   2011/C 120/33
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: GRP Security (Bertrange, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat G. Osch)

      Strona pozwana: Trybunał Obrachunkowy Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uwzględnienie zarzutów strony skarżącej przedstawionych w ramach niniejszej skargi,

               —

               z zastrzeżeniem wszelkich zarzutów, okoliczności faktycznych i środków dowodowych jakie zostaną następnie przedstawione,

               —

               uznanie niniejszej skargi za dopuszczalną w zakresie wymogów formalnych,

               —

               uznanie jej za zasadną co do istoty,

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji z wyżej wskazanych powodów,

               —

               zastrzeżenie dla strony skarżącej prawa dochodzenia odszkodowania za szkodę poniesioną w wyniku niezgodnego z prawem działania Trybunału Obrachunkowego,

               —

               obciążenie Trybunału Obrachunkowego kosztami postępowania,

               —

               zastrzeżenie dla strony skarżącej wszelkich pozostałych praw, roszczeń, żądań i środków prawnych.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Trybunału Obrachunkowego Unii Europejskiej dotyczących, po pierwsze, kary administracyjnej w postaci wykluczenie skarżącej z umów i dotacji finansowanych z budżetu Unii Europejskiej na okres trzech miesięcy oraz, po drugie, rozwiązania umowy ramowej na usługi nr LOG/2026/10/2, zatytułowanej „różnorodne usługi w zakresie ochrony”.
   Na poparcie skargi skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy oparty na naruszeniu zasady proporcjonalności, prawa do obrony i prawa do rzetelnego procesu, w zakresie w jakim skarżąca działała w dobrej wierze, gdyż nie była autorem podrobionych i fałszywych oświadczeń złożonych przez jednego z jej pracowników oraz w zakresie w jakim Trybunał Obrachunkowy mógł, zamiast rozwiązania umowy, zażądać zastąpienia wskazanego pracownika.

               2)

               Zarzut drugi oparty na oczywistym błędzie w ocenie, w zakresie w jakim Trybunał Obrachunkowy nie uwzględnił wszystkich elementów zawartych w dokumentacji.

               3)

               Zarzut trzeci oparty na naruszeniu art. 93, art. 94 i art. 96 rozporządzenia finansowego, gdyż strona skarżąca nie przedstawiła żadnej błędnej informacji jak też nie złożyła żadnego fałszywego oświadczenia w ramach wskazanej procedury udzielenia zamówienia.


title: Sprawy połączone T-65/10, T-113/10 i T-138/10: Wyrok Sądu z dnia 26 lutego 2013 r. — Hiszpania przeciwko Komisji (EFRR — Zmniejszenie pomocy finansowej — Programy operacyjne objęte celem 1 (1994-1999) „Andalucía” i  „Comunidad Valenciana” — Program operacyjny objęty celem 2 (1997-1999) „País Vasco” — Ekstrapolacja)

text:
               13.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/20

         Wyrok Sądu z dnia 26 lutego 2013 r. — Hiszpania przeciwko Komisji
   (Sprawy połączone T-65/10, T-113/10 i T-138/10) (1)

   (EFRR - Zmniejszenie pomocy finansowej - Programy operacyjne objęte celem 1 (1994-1999) „Andalucía” i „Comunidad Valenciana” - Program operacyjny objęty celem 2 (1997-1999) „País Vasco” - Ekstrapolacja)
   2013/C 108/54
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: początkowo J. Rodríguez Cárcamo, następnie A. Rubio González, abogados del Estado)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Steiblytė i J. Baquero Cruz, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji: C(2009) 9270 z dnia 30 listopada 2009 r., C(2009) 10678 z dnia 23 grudnia 2009 r. i C(2010) 337 z dnia 28 stycznia 2010 r. w sprawie zmniejszenia pomocy z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) przyznanej odpowiednio z tytułu programu operacyjnego „Andalucía”, objętego celem 1 (1994 1999) na podstawie decyzji Komisji C(94) 3456 z dnia 9 grudnia 1994 r., programu operacyjnego „País Vasco”, objętego celem 2 (1997-1999) na podstawie decyzji Komisji C(1998) 121 z dnia 5 lutego 1998 r. oraz programu operacyjnego „Comunidad Valenciana”, objętego celem 1 (1994 1999) na podstawie decyzji Komisji C(1994) 3043/6 z dnia 25 listopada 1994 r.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 100 z 17.4.2010.


title: Sprawa T-254/12: Skarga wniesiona w dniu 11 czerwca 2012 r. — Kühne + Nagel International przeciwko Komisji

text:
               28.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 227/31

         Skarga wniesiona w dniu 11 czerwca 2012 r. — Kühne + Nagel International przeciwko Komisji
   (Sprawa T-254/12)
   2012/C 227/52
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Kühne + Nagel International AG (Schindellegi, Szwajcaria), Kühne + Nagel Management AG (Schindellegi, Szwajcaria), Kühne + Nagel Ltd (Uxbridge, Zjednoczone Królestwo), Kühne + Nagel Ltd (Szanghaj, Chiny), Kühne + Nagel Ltd (Hong Kong, Chiny) (przedstawiciele: U. Denzel, C. Klöppner i C. von Köckritz, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strony skarżące wnoszą do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1, 2 i 3 decyzji Komisji z dnia 28 marca 2012 r. C(2012) 1959 wersja ostateczna w sprawie COMP/39462 — Usługi spedycyjne, na podstawie art. 263 akapit czwarty TFUE, w zakresie w jakim dotyczą skarżących;

               —

               posiłkowo: obniżenie kwoty grzywien nałożonych na skarżące w art. 2 decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania na podstawie art. 87 § 2 regulaminu postępowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja nałożyła na skarżące grzywnę za ich udział w czterech odrębnych kartelach w związku z dopłatami NES, AMS, CAF oraz PSS.
   Na poparcie skargi w odniesieniu do wszystkich dopłat skarżące podnoszą następujące zarzuty:

               —

               Nałożenie grzywny na skarżące jest sprzeczne z prawem ze względu na błędy w ocenie. Komisja błędnie oceniła z jednej strony obrót związany z naruszeniem, gdyż przyjęty przez nią obrót nie ma żadnego związku pośredniego bądź bezpośredniego z naruszeniem. Z drugiej strony niesłusznie nie uwzględniła ona okoliczności łagodzących, które dotyczą skarżących.

               —

               Wysokość nałożonych grzywien narusza zasadę proporcjonalności i art. 49 ust. 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Ze względu na szczególne cechy sektora usług spedycyjnych grzywny nałożone przez Komisję są rażąco nieproporcjonalne i naruszają art. 49 ust. 3 karty.

               —

               Naruszone zostały prawa skarżących do obrony, gdyż Komisja odmówiła dostępu do akt (sprawy COMP/39.258), o który wnioskowały pismem z dnia 30 listopada 2011 r., i tym samym niezgodnie z prawem ograniczyła prawa skarżących do obrony.

         Na poparcie skargi w odniesieniu do dopłat NES i AMS skarżące podnoszą ponadto następujące zarzuty:

               —

               Handel między państwami członkowskimi nie został zakłócony. Komisja błędnie zastosowała prawo, gdyż nie wystąpiły przesłanki art. 101 ust. 1 TFUE (wpływ na handel między państwami członkowskimi).

               —

               Komisja błędnie zastosowała prawo, przyjmując niesłusznie, iż ma uprawnienie do ścigania naruszeń w rozumieniu art. 101 ust. 1 TFUE w dziedzinie transportu lotniczego; w każdym razie niezgodnie z prawem Komisja nie przyznała zwolnienia na podstawie rozporządzenia (EWG) nr 3975/87 z dnia 14 grudnia 1987 r. ustanawiającego procedurę stosowania reguł konkurencji do przedsiębiorstw w sektorze transportu lotniczego. Komisja nie była uprawniona pod względem prawnym do nałożenia grzywien z tytułu naruszeń art. 101 ust. 1 TFUE, gdyż przed dniem 1 maja 2004 r. brak było rozporządzenia wykonawczego dla transportu lotniczego i tym samym transport lotniczy między Unią a krajami trzecimi korzystał ze zwolnienia („air transport exemption”).

               —

               Komisja oceniła błędnie pod względem prawnym czas trwania naruszenia w odniesieniu do skarżących. Komisja błędnie zastosowała prawo i nie uzasadniła wystarczająco swej decyzji odnośnie do daty rozpoczęcia naruszenia. Skarżące uczestniczyły w zdarzeniach istotnych z punktu widzenia prawa antymonopolowego najwcześniej od dnia 4 listopada 2002 r. w odniesieniu do dopłaty NES i najwcześniej od dnia 21 października 2003 r. w odniesieniu do dopłaty AMS.


title: Sprawa T-134/16: Skarga wniesiona w dniu 29 marca 2016 r. – Caisse régionale de crédit agricole mutuel Nord Midi-Pyrénées/EBC

text:
               17.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/31

         Skarga wniesiona w dniu 29 marca 2016 r. – Caisse régionale de crédit agricole mutuel Nord Midi-Pyrénées/EBC
   (Sprawa T-134/16)
   (2016/C 175/36)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Caisse régionale de crédit agricole mutuel Nord Midi-Pyrénées (Albi, Francja) (przedstawiciel: H. Savoie, adwokat)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Banku Centralnego wydanej w dniu 29 stycznia 2016 r. (ECB/SSM/2016 – 969500TJ5KRTCJQWXH05/98) na podstawie art. 4 ust. 1 pkt e) rozporządzenia UE nr 468/2014 Europejskiego Banku Centralnego oraz art. L. 511-13, L. 511-52, L. 511-58, L. 612-23-1 i R. 612-29-3 francuskiego kodeksu walutowego i finansowego.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty, które są w swej istocie identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-133/16, Caisse régionale de crédit agricole mutuel Alpes Provence/EBC lub do nich podobne.


title: Sprawa T-351/06: Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2006 r. — Dura Vermeer Groep przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               27.1.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 20/21

         Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2006 r. — Dura Vermeer Groep przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-351/06)
   (2007/C 20/30)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Dura Vermeer Groep NV (przedstawiciel: adwokat M. Slotboom)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności art. 1 lit. d) i art. 2 lit. d) w zakresie, w jakim dotyczą one odpowiedzialności Dura Vermeer Groep oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca kwestionuje decyzję Komisji z dnia 13 września 2006 r. dotyczącą postępowania na podstawie art. 81 WE (sprawa COMP/38.456 — Bitum — Niderlandy), na mocy której wymierzono jej grzywnę z tytułu naruszenia art. 81 WE.
   Na poparcie swojej skargi skarżąca powołuje się przede wszystkim na naruszenie przez Komisję art. 81 ust. 1 WE oraz art.23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003. Zdaniem skarżącej wykładnia przez Komisję orzecznictwa Trybunału i Sądu w zakresie odpowiedzialności spółek dominujących za domniemane naruszenia spółek zależnych jest nieprawidłowa. W ten sposób Komisja poddała skarżącą surowszej kontroli. Ponadto Komisja nieprawidłowo przedstawiła stan faktyczny odnoszący się rzeczywistych stosunków w grupie Dura Vermeer. Komisja nie udowodniła, że skarżąca miała określony wpływ na zachowanie Vermeer Infrastructuur BV.
   Skarżąca powołuje się następnie na naruszenie istotnych wymogów formalnych art. 253 oraz obowiązku uzasadnienia.


title: Sprawa C-331/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia — Sezione Terza (Włochy) w dniu 5 lipca 2010 r. — E.On Produzione SpA przeciwko Autorità per l’Energia Elettrica e il Gas

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia — Sezione Terza (Włochy) w dniu 5 lipca 2010 r. — E.On Produzione SpA przeciwko Autorità per l’Energia Elettrica e il Gas
   (Sprawa C-331/10)
   ()
   2010/C 346/42
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia — Sezione Terza (regionalny sąd administracyjny dla Lombardii — wydział trzeci)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: E.On Produzione SpA

      Strona pozwana: Autorità per l’Energia Elettrica e il Gas (urząd ds. energii elektrycznej i gazu)

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 23, 43, 49 i 56 traktatu oraz art. 11 ust. 2 i 6 i art. 24 dyrektywy 54/2003 (1) sprzeciwiają się obowiązywaniu przepisów krajowych, o których nie powiadomiono Komisji Europejskiej i które wymagają od niektórych producentów energii elektrycznej, mających w pewnych okolicznościach zasadnicze znaczenie dla zaspokajania potrzeb w zakresie usług dysponowania energią, przedstawienia na rynku giełdowym energii elektrycznej ofert, zgodnie z programem określonym jednostronnie przez operatora sieci, i które uniemożliwiają swobodne ustalenie przez producentów wynagrodzenia za te oferty, uzależniając je od parametrów, które nie zostały określone wcześniej zgodnie z „przejrzystymi, niedyskryminacyjnymi procedurami opartymi na warunkach rynkowych”?

      (1)  Dyrektywa 2003/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylająca dyrektywę 96/92/WE (Dz.U. L 176, s. 37 — wyd. spec. w jęz. polskim rozdz. 12, t. 2, s. 211).


title: Sprawa C-485/15: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 15 grudnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Aeroporto Valerio Catullo di Verona Villafranca SpA/Società per l'aeroporto civile di Bergamo-Orio al Serio SpA (SACBO SpA), Società Aeroporto Brescia e Montichiari SpA (Abem SpA) i. in.

text:
               29.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/12

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 15 grudnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Aeroporto Valerio Catullo di Verona Villafranca SpA/Società per l'aeroporto civile di Bergamo-Orio al Serio SpA (SACBO SpA), Società Aeroporto Brescia e Montichiari SpA (Abem SpA) i. in.
   (Sprawa C-485/15) (1)

   (2016/C 078/19)
   Język postępowania: włoski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 414 z 14.12.2015.


title: Sprawa C-185/04: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia  16 lutego 2006 r.  (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym Länsrätten i Stockholms län) — Ulf Öberg przeciwko Försäkringskassan, länskontoret Stockholm, dawniej Stockholms läns allmänna försäkringskassa (Swobodny przepływ pracowników — Urzędnicy i inni pracownicy Wspólnot Europejskich — Dodatek rodzicielski — Uwzględnienie okresu objęcia wspólnym ubezpieczeniem chorobowym Wspólnot Europejskich)

text:
               3.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/11

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 16 lutego 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym Länsrätten i Stockholms län) — Ulf Öberg przeciwko Försäkringskassan, länskontoret Stockholm, dawniej Stockholms läns allmänna försäkringskassa
   (Sprawa C-185/04) (1)

   (Swobodny przepływ pracowników - Urzędnicy i inni pracownicy Wspólnot Europejskich - Dodatek rodzicielski - Uwzględnienie okresu objęcia wspólnym ubezpieczeniem chorobowym Wspólnot Europejskich)
   (2006/C 131/19)
   Język postępowania: szwedzki
   Sąd krajowy
   Länsrätten i Stockholms län
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ulf Öberg

      Strona pozwana: Försäkringskassan, länskontoret Stockholm, dawniej Stockholms läns allmänna försäkringskassa
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Länsrätten i Stockholms län — Wykładnia art. 12, 17 ust. 2, 18 i 39 WE, art. 7 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1612/68 z dnia 15 października 1968 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty (Dz.U. L 257, str. 2) oraz dyrektywy Rady 96/34/WE z dnia 3 czerwca 1996 r. w sprawie Porozumienia ramowego dotyczącego urlopu rodzicielskiego zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC (Dz.U. L 145, str. 4) — Prawo do uzyskania świadczeń rodzicielskich (foräldrapenning) — Nieuwzględnienie okresu, w którym pracownik był objęty Wspólnym Ubezpieczeniem Chorobowym przewidzianym Regulaminem Pracowniczym Urzędników Wspólnot Europejskich.
   Sentencja
   Artykuł 39 WE należy interpretować w ten sposób, iż w przypadku zastosowania regulacji krajowej, takiej jak w postępowaniu przed sądem krajowym, okres, w którym pracownik migrujący był objęty wspólnym systemem ubezpieczenia chorobowego Wspólnot Europejskich podlega uwzględnieniu.

      (1)  Dz.U. C 179 z 10.7.2004


title: Sprawa T-298/13: Postanowienie Sądu z dnia 11 listopada 2014 r. – LemonAid Beverages przeciwko OHIM – Pret a Manger (Europe) (Lemonaid) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku towarowego — Wycofanie wniosku o unieważnienie prawa do znaku towarowego — Umorzenie postępowania)

text:
               26.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/32

         Postanowienie Sądu z dnia 11 listopada 2014 r. – LemonAid Beverages przeciwko OHIM – Pret a Manger (Europe) (Lemonaid)
   (Sprawa T-298/13) (1)

   ((Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku towarowego - Wycofanie wniosku o unieważnienie prawa do znaku towarowego - Umorzenie postępowania))
   (2015/C 026/40)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: LemonAid Beverages GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci U. Lüken i J. Natzel oraz P. Brownlow, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Pret a Manger (Europe) Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokat A. Tsoutsanis oraz S. Croxon, solicitor)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 13 marca 2013 r. (sprawa R 276/2012-2), dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku towarowego między Pret à Manger (Europe) Ltd a LemonAid Beverages GmbH.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Strona skarżąca i interwenient pokrywają własne koszty oraz po połowie koszty poniesione przez stronę pozwaną.

      (1)  Dz.U. C 215 z 27.7.2013.


title: Sprawa T-71/17: Skarga wniesiona w dniu 26 stycznia 2017 r. – France.com/EUIPO – France (FRANCE.com)

text:
               10.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/40

         Skarga wniesiona w dniu 26 stycznia 2017 r. – France.com/EUIPO – France (FRANCE.com)
   (Sprawa T-71/17)
   (2017/C 112/56)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: France.com, Inc. (Coral gables, Floryda, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat A. Bertrand)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Republika Francuska

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „FRANCE.com” – zgłoszenie nr 13 158 597

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 października 2016 r. w sprawie R 2452/2015-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               przedstawienie Trybunałowi Sprawiedliwości następujących pytań prejudycjalnych: (i) w świetle art. 8 ust. 2 i art. 41 ust. 1 rozporządzenia w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej, a także zasady 15 ust. 2 lit. b) i zasady 17 rozporządzenia wykonującego rozporządzenie w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej, czy w postępowaniu w sprawie sprzeciwu strona skarżąca – jako strona pozwana w postępowaniu w sprawie sprzeciwu – może powołać się na wcześniejsze prawa, które mogłyby stanowić wcześniejsze prawa do wcześniejszego znaku towarowego używanego jako wcześniejsze prawo w ramach sprzeciwu?; (ii) czy państwo francuskie posiada jakiekolwiek wcześniejsze prawo własności intelektualnej do wyrazu „France”, który nie jest urzędową nazwą państwa francuskiego, lecz oznacza jedynie jednostkę geograficzną?; (iii) w wypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie (ii), czy nazwę „France” należałoby zatem uznać za wyraz objęty własnością publiczną i co do którego nikt nie może zastrzec żadnego prawa własności intelektualnej?; (iv) w wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie (ii), czy fakt, że państwo francuskie nigdy nie zastrzegło żadnego prawa do wyrazu „France” aż do tej chwili – z wyjątkiem odnoszącym się do France.com – należy uznać za dyskryminację wobec strony skarżącej?;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               oddalenie sprzeciwu wniesionego przez państwo francuskie wobec rejestracji zgłoszonego przez France.com, Inc. słowno-graficznego unijnego znaku towarowego „France.com”;

               —

               oddalenie odwołania w pozostałej części;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez France.com, Inc. w postępowaniu odwoławczym przed Sądem;

               —

               obciążenie EUIPO i państwa francuskiego, po połowie, kosztami postępowania poniesionymi przez France.com, Inc. w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą EUIPO.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 i 2 oraz art. 41 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie zasady 15 ust. 2 lit. b) i art. 17 rozporządzenia nr 2868/95.


title: Sprawa C-381/10: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 6 października 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Verwaltungssenat Wien — Austria) — Astrid Preissl KEG przeciwko Landeshauptmann von Wien (Polityka przemysłowa — Higiena środków spożywczych — Rozporządzenie (WE) nr 852/2004 — Zamontowanie umywalki w toalecie zakładu wprowadzającego do obrotu środki spożywcze)

text:
               26.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/4

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 6 października 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Verwaltungssenat Wien — Austria) — Astrid Preissl KEG przeciwko Landeshauptmann von Wien
   (Sprawa C-381/10) (1)

   (Polityka przemysłowa - Higiena środków spożywczych - Rozporządzenie (WE) nr 852/2004 - Zamontowanie umywalki w toalecie zakładu wprowadzającego do obrotu środki spożywcze)
   2011/C 347/05
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Unabhängiger Verwaltungssenat Wien

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Astrid Preissl KEG

      Strona pozwana: Landeshauptmann von Wien

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Unabhängiger Verwaltungssenat Wien — Wykładnia rozdziału I pkt 4 załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (Dz.U. L 139, s. 1), a w szczególności pojęcia Handwaschbecken (umywalka do mycia rąk) zawartego w niemieckiej wersji tego przepisu — Decyzja administracyjna państwa członkowskiego nakazująca zamontowanie w toalecie kawiarni umywalki zaopatrzonej w środki do mycia i higienicznego suszenia rąk.

      Sentencja

   Rozdział I pkt 4 załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych powinien być interpretowany w ten sposób, iż nie wynika z niego, że umywalka w rozumieniu tego przepisu powinna być przeznaczona wyłącznie do mycia rąk, ani że kran oraz urządzenie do suszenia rąk powinny mieć możliwość użycia bez potrzeby dotknięcia ich ręką.

      (1)  Dz.U. C 274 z 9.10.2010.


title: Sprawa C-50/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy w Koninie (Polska) w dniu 28 stycznia 2016 r. – Halina Grodecka przy udziale Józefa Konieczki i in.

text:
               5.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy w Koninie (Polska) w dniu 28 stycznia 2016 r. – Halina Grodecka przy udziale Józefa Konieczki i in.
   (Sprawa C-50/16)
   (2016/C 326/15)
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Sąd Rejonowy w Koninie

      Strony w postępowaniu głównym

   Halina Grodecka przy udziale Józefa Konieczki i in.
   Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej postanowieniem z dnia 2 czerwca 2016 r.(dziesiąta izba) uznał, iż jest oczywiście niewłaściwy do udzielenia odpowiedzi na pytanie zadane przez Sąd Rejonowy w Koninie (Polska).


title: Sprawa F-43/05: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 23 stycznia 2007 r. — Chassagne przeciwko Komisji (Służba publiczna — Wynagrodzenie — Koszty rocznych podróży — Przepisy znajdujące zastosowanie względem urzędników pochodzących z francuskich departamentów zamorskich — Artykuł 8 załącznika VII do regulaminu pracowniczego w brzmieniu zmienionym)

text:
               10.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/40

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 23 stycznia 2007 r. — Chassagne przeciwko Komisji
   (Sprawa F-43/05) (1)

   (Służba publiczna - Wynagrodzenie - Koszty rocznych podróży - Przepisy znajdujące zastosowanie względem urzędników pochodzących z francuskich departamentów zamorskich - Artykuł 8 załącznika VII do regulaminu pracowniczego w brzmieniu zmienionym)
   (2007/C 56/75)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Olivier Chassagne (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: S. Rodrigues i Y. Minatchy, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Berscheid i V. Joris, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Po pierwsze stwierdzenie, że art. 8 załącznika VII do nowego regulaminu pracowniczego jest niezgodny z prawem i w rezultacie nie znajduje zastosowania wobec skarżącego w odniesieniu do zwrotu kosztów corocznych podróży oraz po drugie żądanie odszkodowania.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 205 z 20.8.2005, str. 27 (sprawa wpisana pierwotnie do rejestru Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich pod numerem T-224/05 i następnie przekazana Sądowi do spraw Służby Publicznej postanowieniem z dnia 15 grudnia 2005 r.).


title: Sprawa T-488/09: Wyrok Sądu z dnia 12 maja 2011 r. — Jager & Polacek przeciwko OHIM (REDTUBE) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego REDTUBE — Wcześniejszy niezarejestrowany krajowy znak towarowy Redtube — nieziszczenie w terminie opłaty za sprzeciw — Decyzja uznająca sprzeciw za niewniesiony — Artykuł 8 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2869/95 — Ochrona uzasadnionych oczekiwań — Zasada 17 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 — Postępowanie ex parte — Artykuł 8 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 216/96 — Zasada 18 rozporządzenia nr 2868/95 — Charakter prawny zawiadomienia OHIM informującego, że sprzeciw został uznany za dopuszczalny — Zasady paralelizmu form i actus contrarius — Artykuł 80 rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               25.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 186/23

         Wyrok Sądu z dnia 12 maja 2011 r. — Jager & Polacek przeciwko OHIM (REDTUBE)
   (Sprawa T-488/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego REDTUBE - Wcześniejszy niezarejestrowany krajowy znak towarowy Redtube - nieziszczenie w terminie opłaty za sprzeciw - Decyzja uznająca sprzeciw za niewniesiony - Artykuł 8 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2869/95 - Ochrona uzasadnionych oczekiwań - Zasada 17 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 - Postępowanie ex parte - Artykuł 8 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 216/96 - Zasada 18 rozporządzenia nr 2868/95 - Charakter prawny zawiadomienia OHIM informującego, że sprzeciw został uznany za dopuszczalny - Zasady paralelizmu form i actus contrarius - Artykuł 80 rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2011/C 186/43
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Jager & Polacek GmbH (Wiedeń, Austria) (przedstawiciele: adwokaci A. Renck, V. von Bomhard i T. Dolde)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 29 września 2009 r. (sprawa R 442/2009-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Jager & Polacek GmbH a RT Mediasolutions s.r.o.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Jager & Polacek GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 37 z 13.2.2010.


title: Sprawa C-154/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 27 marca 2013 r. — Staatssecretaris van Financiën przeciwko X BV

text:
               22.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 27 marca 2013 r. — Staatssecretaris van Financiën przeciwko X BV
   (Sprawa C-154/13)
   2013/C 178/05
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca kasację: Staatssecretaris van Financiën

      Druga strona postępowania: X BV

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 140 lit. a) i b) dyrektywy [2006/112] (1) należy interpretować w ten sposób, że ustanowione w tym przepisie zwolnienie z podatku VAT nie ma zastosowania do wewnątrzwspólnotowego nabycia protez dentystycznych? W przypadku odpowiedzi przeczącej: Czy zwolnienie jest w takim razie uzależnione od warunku dokonania dostaw protez dentystycznych z zagranicy przez dentystę lub technika dentystycznego lub na rzecz dentysty lub technika dentystycznego?

               2)

               Jeżeli ustanowione w art. 140 lit. a) i b) dyrektywy [2006/112] zwolnienie z podatku VAT (z uwzględnieniem warunków określonych w pytaniu pierwszym, bądź bez ich uwzględnienia) obowiązuje dla wewnątrzwspólnotowego nabycia protez dentystycznych: Czy w państwach członkowskich takich jak Niderlandy, które dostosowały się do przewidzianego w art. 132 dyrektywy [2006/112] zwolnienia z podatku VAT, zwolnienie to obowiązuje również w stosunku do wewnątrzwspólnotowego nabycia protez dentystycznych pochodzących z państwa członkowskiego, które skorzystało z możliwości przyjęcia stanowiącego odstępstwo przejściowego uregulowania na podstawie art. 370 dyrektywy [2006/112]?

      (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1)


title: Sprawa C-319/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 30 maja 2017 r. – Nisreen Sharqawi i in./Bundesrepublik Deutschland

text:
               18.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 309/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 30 maja 2017 r. – Nisreen Sharqawi i in./Bundesrepublik Deutschland
   (Sprawa C-319/17)
   (2017/C 309/30)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesverwaltungsgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Nisreen Sharqawi, Yazan Fattayrji, ustawowo reprezentowany przez matkę Nisreen Sharqawi, Hosam Fattayrji, ustawowo reprezentowany przez matkę Nisreen Sharqawi

      Druga strona postępowania: Bundesrepublik Deutschland

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przepis przejściowy zawarty w art. 52 akapit pierwszy dyrektywy 2013/32/UE (1) stoi na przeszkodzie stosowaniu uregulowania krajowego, zgodnie z którym – w ramach transpozycji zawartego w art. 33 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2013/32/UE upoważnienia rozszerzonego w porównaniu do poprzedzającego uregulowania – wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej jest niedopuszczalny, jeżeli wnioskodawcy w innym państwie członkowskim przyznano ochronę uzupełniającą, w zakresie, w jakim uregulowanie krajowe z uwagi na brak krajowego uregulowania przejściowego znajduje zastosowanie także do wniosków złożonych przed dniem 20 lipca 2015 r.?
               Czy przepis przejściowy zawarty w art. 52 akapit pierwszy dyrektywy 2013/32/UE zezwala państwom członkowskim w szczególności na transpozycję rozszerzonego upoważnienia z art. 33 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2013/32/UE ze skutkiem wstecznym, w następstwie czego niedopuszczalne są także wnioski o udzielenie azylu złożone przed krajową transpozycją tego rozszerzonego upoważnienia, które jednak w momencie transpozycji nie zostały jeszcze ostatecznie rozstrzygnięte?

               2)

               Czy art. 33 dyrektywy 2013/32/UE przyznaje państwom członkowskim prawo wyboru w kwestii odrzucenia wniosku o udzielenie azylu z uwagi na niedopuszczalność ze względu na istnienie odmiennej odpowiedzialności międzynarodowej (rozporządzenie Dublin) lub ze względu na przepis art. 33 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2013/32/UE?

               3)

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie: czy prawo Unii stoi na przeszkodzie odrzuceniu przez państwo członkowskie w ramach transpozycji upoważnienia zawartego w art. 33 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2013/32/UE wniosku o udzielnie ochrony międzynarodowej z uwagi na niedopuszczalność ze względu na udzielenie ochrony uzupełniającej w innym państwie członkowskim, jeżeli

                           a)

                           wnioskodawca ubiega się o wzmocnienie ochrony uzupełniającej udzielonej mu w innym państwie członkowskim (nadanie statusu uchodźcy), a procedura azylowa w tym innym państwie członkowskim była i nadal jest obarczona systemowymi wadami, lub

                           b)

                           konstrukcja ochrony międzynarodowej, a mianowicie warunki życiowe beneficjentów ochrony uzupełniającej w tym innym państwie członkowskim, które udzieliło już wnioskodawcy ochrony uzupełniającej

                                       —

                                       naruszają art. 4 karty praw podstawowych lub art. 3 EKPC albo

                                       —

                                       nie spełniają wymogów art. 20 i nast. dyrektywy 2011/95/UE, chociaż jeszcze nie naruszają art. 4 karty prawa podstawowych lub art. 3 EKPC?

               4)

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie trzecie lit. b): czy dotyczy to także sytuacji, w której beneficjenci ochrony uzupełniającej nie otrzymują żadnych świadczeń na pokrycie kosztów utrzymania lub otrzymują je w znacznie ograniczonym zakresie w porównaniu do innych państw członkowskich, jednakże w tym zakresie nie są traktowani inaczej niż obywatele owego państwa członkowskiego?

               5)

               W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie:

                           a)

                           czy rozporządzenie Dublin III znajduje zastosowanie w postępowaniu o udzielnie ochrony międzynarodowej, gdy wniosek o udzielnie azylu został złożony przed dniem 1 stycznia 2014 r., lecz wniosek o wtórne przejęcie został złożony dopiero po dniu 1 stycznia 2014 r., a wnioskodawca uprzednio (w lutym 2013 r.) uzyskał już ochronę uzupełniającą w państwie członkowskim, do którego skierowano wniosek?

                           b)

                           czy z uregulowań dublińskich można wyprowadzić – dorozumiane – przejście odpowiedzialności na państwo członkowskie ubiegające się o wtórne przejęcie wnioskodawcy, w razie gdy odpowiedzialne państwo członkowskie, do którego skierowano zgłoszony we właściwym terminie wniosek, odmówiło wtórnego przejęcia na podstawie przepisów dublińskich, a zamiast tego powołało się na międzypaństwowe porozumienie o readmisji?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej (Dz.U. 2013, L 180, s. 60).


title: Sprawa C-305/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie wyroku Gerechtshof Amsterdam, wydanego dnia 13 lipca 2004 r., w sprawie Jacob Meijer B. V. przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst – Douanedistrict Arnhem

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/29

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie wyroku Gerechtshof Amsterdam, wydanego dnia 13 lipca 2004 r., w sprawie Jacob Meijer B. V. przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst – Douanedistrict Arnhem
   (Sprawa C-305/04)
   (2004/C 228/61)
   Dnia 19 lipca 2004r. do Sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie wyroku Gerechtshof Amsterdam wydanego dnia 13 lipca 2004r. w sprawie Eagle International Freight B. V. przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst - Douanedistrict Arnhem.
   Gerechtshof Amsterdam zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:
   Czy rozporządzenie (WE) nr 2086/97 Komisji z dnia 4 listopada 1997r. (1) i rozporządzenie (WE) nr 2261/98 Komisji z dnia 26 października 1998r. (2), obydwa zmieniające załącznik I do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej są ważne w zakresie, w którym rozporządzenia te przewidują, że pozycja 8543 89 79 Nomenklatury Scalonej obejmuje karty dźwiękowe opisane w punkcie 2.3?

      (1)  Dz.U. L 312 z dnia 14 listopada 1997 r., str. 1.

      (2)  Dz.U. L 292 z dnia 30 października 1998 r., str. 1.


title: Sprawa C-191/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 13 kwietnia 2017 r. – Bundeskammer für Arbeiter und Angestellte/ING-DiBa Direktbank Austria Niederlassung der ING-DiBa AG

text:
               24.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 13 kwietnia 2017 r. – Bundeskammer für Arbeiter und Angestellte/ING-DiBa Direktbank Austria Niederlassung der ING-DiBa AG
   (Sprawa C-191/17)
   (2017/C 239/29)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberster Gerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Bundeskammer für Arbeiter und Angestellte

      Strona pozwana: ING-DiBa Direktbank Austria Niederlassung der ING-DiBa AG

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 4 pkt 14 dyrektywy 2007/64/WE w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego (zwanej dalej „dyrektywą w sprawie usług płatniczych”) (1) należy interpretować w ten sposób, że termin „rachunek płatniczy” (art. 4 pkt 14) obejmuje także internetowy rachunek oszczędnościowy, na który dany klient (z wkładem na żądanie i bez szczególnego udziału banku) w drodze telebankingu może dokonywać wpłat na prowadzony w jego imieniu rachunek i wypłat z prowadzonego w jego imieniu rachunku (rachunek bieżący w Austrii), i z tego względu jest on objęty zakresem stosowania dyrektywy?

      (1)  Dyrektywa 2007/64/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego zmieniająca dyrektywy 97/7/WE, 2002/65/WE, 2005/60/WE i 2006/48/WE i uchylająca dyrektywę 97/5/WE (Dz.U. 2007, L 319, s. 1).


title: Sprawa C-544/12: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 23 lipca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczpospolitej Polskiej

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/53

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 23 lipca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczpospolitej Polskiej
   (Sprawa C-544/12) (1)

   2013/C 344/93
   Język postępowania: polski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 46 z 16.2.2013.


title: Sprawa T-393/11: Wyrok Sądu z dnia 14 maja 2013 r. — Masottina przeciwko OHIM — Bodegas Cooperativas de Alicante (CA’ MARINA) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego CA’ MARINA — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy MARINA ALTA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               22.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/9

         Wyrok Sądu z dnia 14 maja 2013 r. — Masottina przeciwko OHIM — Bodegas Cooperativas de Alicante (CA’ MARINA)
   (Sprawa T-393/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego CA’ MARINA - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy MARINA ALTA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2013/C 178/16
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Masottina SpA (Conegliano, Włochy) (przedstawiciel: adwokat N. Schaeffer)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Bodegas Cooperativas de Alicante, Coop. V. (Petrel, Hiszpania)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 4 maja 2011 r. (sprawa R 518/2010-1), dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu między Bodegas Cooperativas de Alicante, Coop. V. a Masottina SpA.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Masottina SpA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 282 z 24.9.2011.


title: Sprawa F-83/14: Skarga wniesiona w dniu 20 sierpnia 2014 r. – ZZ przeciwko Komisji

text:
               12.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/47

         Skarga wniesiona w dniu 20 sierpnia 2014 r. – ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-83/14)
   (2015/C 007/54)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: D. de Abreu Caldas, M. de Abreu Caldas i J.N. Louis)

      Strona pozwana: Komisja

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o nieawansowaniu skarżącego do grupy zaszeregowania AST 10 w ramach postępowania w sprawie awansu za 2013 r. dotyczącego Komisji Europejskiej.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 8 listopada 2013 r. ustanawiającej listę awansowanych urzędników w ramach postępowania w sprawie awansu za rok 2013 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Wyrok sądu pierwszej instancji z dnia 16 marca 2005 r. w sprawie T-329/03: Fabio Andrés Ricci przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Służba publiczna — Konkurs — Warunek dopuszczenia — Doświadczenie zawodowe — Decyzje komisji konkursowej — Charakter kontroli wykonywanej przez organ powołujący — Ocena doświadczenia — Ochrona uzasadnionych oczekiwań)

text:
               28.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 132/27

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 16 marca 2005 r.
   w sprawie T-329/03: Fabio Andrés Ricci przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Służba publiczna - Konkurs - Warunek dopuszczenia - Doświadczenie zawodowe - Decyzje komisji konkursowej - Charakter kontroli wykonywanej przez organ powołujący - Ocena doświadczenia - Ochrona uzasadnionych oczekiwań)
   (2005/C 132/48)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie T-329/03, Fabio Andrés Ricci, zamieszkały w Turynie (Włochy), reprezentowany przez adwokata M. Condinanziego przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: J. Currall i H. Tserepa-Lacombe wspierani przez adwokata A. Dal Ferro, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot wniosek o uchylenie decyzji Komisji o niezatrudnieniu skarżącego w ramach ogłoszonego naboru COM/2001/5265/R, Sąd Pierwszej Instancji (druga izba), w składzie J. Pirrung, prezes, N.J. Forwood i S. Papasavvas, sędziowie; sekretarz: J. Palacio González, główny administrator, wydał w dniu 16 marca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron poniesie własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 275 z 15.11.2003 r.


title: Sprawa T-369/15: Wyrok Sądu z dnia 17 lutego 2017 r. – Hernández Zamora/EUIPO – Rosen Tantau (Paloma) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Paloma — Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy Paloma — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               10.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/34

         Wyrok Sądu z dnia 17 lutego 2017 r. – Hernández Zamora/EUIPO – Rosen Tantau (Paloma)
   (Sprawa T-369/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Paloma - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy Paloma - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 112/46)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Hernández Zamora, SA (Murcja, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J.L. Rivas Zurdo i I. Munilla Muñoz)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: E. Zaera Cuadrado, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Rosen Tantau KG (Uetersen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci R. Kunze i G. Würtenberger)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 kwietnia 2015 r. (sprawa R 1697/2014-2) dotycząca postępowania w sprawie sprzeciwu między Hernández Zamora a Rosen Tantau.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Hernández Zamora, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 320 z 28.9.2015.


title: Sprawa C-11/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Gerechtshof te Amsterdam, wydanym dnia 28 grudnia 2004 r. w sprawie Friesland Coberco Dairy Foods BV (występującej w obrocie handlowym pod firmą Friesland Supply Point Ede) przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst/Douane Noord/urząd w Groningen

text:
               2.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Gerechtshof te Amsterdam, wydanym dnia 28 grudnia 2004 r. w sprawie Friesland Coberco Dairy Foods BV (występującej w obrocie handlowym pod firmą Friesland Supply Point Ede) przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst/Douane Noord/urząd w Groningen
   (Sprawa C-11/05)
   (2005/C 82/16)
   Język postępowania: niderlandzki
   W dniu 14 stycznia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Gerechtshof te Amsterdam (Niderlandy) wydanym 28 grudnia 2004 r. w sprawie Friesland Coberco Dairy Foods BV (występującej w obrocie handlowym pod firmą Friesland Supply Point Ede) przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst/Douane Noord/urząd w Groningen.
   Gerechtshof te Amsterdam zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania

               1.

               W jaki sposób należy interpretować sformułowania „nie wywierając ujemnego wpływu na istotne interesy wspólnotowych producentów podobnych towarów” zawartego w art. 133 lit. e) [rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny] (1)? Czy pod uwagę należy wziąć wyłącznie rynek produktów gotowych czy też należy zbadać sytuację gospodarczą w zakresie surowców wykorzystywanych w toku przetwarzaniu pod kontrolą celną?

               2.

               Czy w zakresie oceny możliwości, by „czynności przetworzenia zaistniały lub zostały utrzymane”, o której mowa w art. 502 ust. 3 [rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia nr 2913/92] (2), istotne jest umożliwienie powstania lub utrzymania określonej liczby miejsc pracy? Jakie inne kryteria mają ponadto zastosowanie przy dokonywaniu wykładni cytowanego tekstu?

               3.

               Czy w świetle odpowiedzi na pytanie 1 i 2 Trybunał Sprawiedliwości może, w trybie postępowania prejudycjalnego, dokonać oceny słuszności rozstrzygnięcia Komitetu?

               4.

               Jeżeli tak, to czy rozstrzygnięcie w tej sprawie jest słuszne zarówno w zakresie jego uzasadnienia jak i przedstawionych argumentów ekonomicznych?

               5.

               Jeżeli Trybunał Sprawiedliwości nie może ocenić słuszności rozstrzygnięcia, to jak należy interpretować sformułowania „[r]ozstrzygnięcie Komitetu jest brane pod uwagę przez zainteresowane organy celne” zawartego w art. 504 ust. 4 [rozporządzenia nr 2454/93] (3), jeśli – w pierwszej instancji – władze celne lub – w rezultacie odwołania – sądy krajowe stwierdzą, że rozstrzygnięcie Komitetu nie może uzasadniać odrzucenia wniosku o wydanie pozwolenia na przetwarzanie pod kontrolą celną?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 302, str. 1).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 253, str. 1).

      (3)  Sprostowanie rozporządzenia Komisji (WE) nr 993/2001 z dnia 4 maja 2001 r. zmieniającego rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 141, str. 1)


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji Z dnia 14 września 2004 r. W sprawie T-183/03, Applied Molecular Evolution Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (Wspólnotowy znak towarowy — Słowny znak towarowy APPLIED MOLECULAR EVOLUTION — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Oznaczenie opisowe)

text:
               20.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 284/16

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   Z dnia 14 września 2004 r.
   W sprawie T-183/03, Applied Molecular Evolution Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Słowny znak towarowy APPLIED MOLECULAR EVOLUTION - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Oznaczenie opisowe)
   (2004/C 284/34)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie T-183/03, Applied Molecular Evolution Inc., z siedzibą w San Diego, Kalifornia (Stany Zjednoczone), reprezentowaną przez A. Deutscha, adwokata oraz przez M. Weber-Quitzau'a, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (pełnomocnicy: H. Nokkanen i A. Folliard-Monguiral), mającej za przedmiot skargę wniesioną na decyzję drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 13 marca 2003 r. (sprawa R 108/2002-2) potwierdzającą odmowę rejestracji znaku słownego APPLIED MOLECULAR EVOLUTION, Sąd (druga izba), w składzie J. Pirrung, prezes, A. W. H. Meij i N. J. Forwood, sędziowie; sekretarz: I. Natsinas, administrator, wydał dnia 14 września 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 184 z 2.8.2003.


title: Sprawa C-293/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Ireland w dniu 11 czerwca 2012 r. — Digital Rights Ireland Ltd przeciwko Minister for Communications, Marine and Natural Resources, Minister for Justice, Equality and Law Reform, The Commissioner of the Garda Síochána, Ireland i the Attorney General

text:
               25.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 258/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Ireland w dniu 11 czerwca 2012 r. — Digital Rights Ireland Ltd przeciwko Minister for Communications, Marine and Natural Resources, Minister for Justice, Equality and Law Reform, The Commissioner of the Garda Síochána, Ireland i the Attorney General
   (Sprawa C-293/12)
   2012/C 258/18
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   High Court of Ireland

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Digital Rights Ireland Ltd

      Strona pozwana: Minister for Communications, Marine and Natural Resources, Minister for Justice, Equality and Law Reform, The Commissioner of the Garda Síochána, Ireland i the Attorney General

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy ograniczenie wynikające z wymogów art. 3, 4 i 6 dyrektywy 2006/24/WE (1) prawa strony skarżącej do korzystania z telefonii komórkowej jest niezgodne z art. 5.4 TUE, jako nieproporcjonalne i zbędne lub niewłaściwe do realizacji uzasadnionych celów:

                           a)

                           zapewnienia dostępności określonych danych do celu dochodzenia, wykrywania i ścigania poważnych przestępstw?
                           oraz

                           b)

                           zapewnienia prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego Unii Europejskiej?

               2)

               W szczególności

                           (i)

                           Czy dyrektywa 2006/24/WE jest zgodna z prawem obywateli do swobodnego przemieszczania się i przebywania na terytorium państw członkowskich określonym w art. 21 TFUE?

                           (ii)

                           Czy dyrektywa 2006/24/WE jest zgodna z prawem do poszanowania życia prywatnego określonym w art. 7 karty i art. 8 EKPC?

                           (iii)

                           Czy dyrektywa 2006/24/WE jest zgodna z prawem do ochrony danych osobowych określonym w art. 8 karty?

                           (iv)

                           Czy dyrektywa 2006/24/WE jest zgodna z prawem do wolności wypowiedzi określonym w art. 11 karty i art. 10 EKPC?

                           (v)

                           Czy dyrektywa 2006/24/WE jest zgodna z prawem do dobrej administracji określonym w art. 41 karty?

               3)

               W jakim zakresie traktaty — a zwłaszcza zasada lojalnej współpracy określona w art. 4.3 Traktatu o Unii Europejskiej — zobowiązują sąd krajowy do badania i oceny zgodności krajowych przepisów wdrażających dyrektywę 2006/24/WE z gwarancjami ochrony przyznanymi w karcie praw podstawowych, w tym w jej art. 7 (powtórzonym w art. 8 EKPC)?

      (1)  Dyrektywa 2006/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie zatrzymywania generowanych lub przetwarzanych danych w związku ze świadczeniem ogólnie dostępnych usług łączności elektronicznej lub udostępnianiem publicznych sieci łączności oraz zmieniająca dyrektywę 2002/58/WE (Dz.U. L 105, s. 54)


title: Sprawa C-526/06: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 13 grudnia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Staatssecretaris van Financiën przeciwko Road Air Logistics Customs BV (Wspólnotowy kodeks celny oraz rozporządzenie wykonawcze — Tranzyt wspólnotowy — Naruszenie — Dowód wskazujący na prawidłową realizację procedury tranzytu lub na miejsce, w którym nastąpiły naruszenie — Nieprzyznanie trzymiesięcznego terminu na przedstawienie tego dowodu — Zwrot należności celnych — Pojęcie kwoty prawnie należnej )

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/24

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 13 grudnia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Staatssecretaris van Financiën przeciwko Road Air Logistics Customs BV
   (Sprawa C-526/06) (1)

   (Wspólnotowy kodeks celny oraz rozporządzenie wykonawcze - Tranzyt wspólnotowy - Naruszenie - Dowód wskazujący na prawidłową realizację procedury tranzytu lub na miejsce, w którym nastąpiły naruszenie - Nieprzyznanie trzymiesięcznego terminu na przedstawienie tego dowodu - Zwrot należności celnych - Pojęcie „kwoty prawnie należnej’)
   (2008/C 51/39)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Hoge Raad der Nederlanden
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Staatssecretaris van Financiën

      Strona pozwana: Road Air Logistics Customs BV
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hoge Raad der Nederlanden — Wykładnia art. 236 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 302, str. 1) i art. 379 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 253, str. 1) — Zwrot lub umorzenie należności celnych — Kwota prawnie nienależna — Określenie miejsca powstania długu celnego
   Sentencja
   Artykuł 236 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia Rady (EWG) z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny należy interpretować w ten sposób, że fakt, iż krajowe organy celne nie określiły, zgodnie z art. 379 rozporządzenia Komisji (EWG) z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia nr 2913/92, miejsca, w którym powstał dług celny, nie powoduje, że kwota należności celnych nie jest prawnie należna.
   Jednakże państwo członkowskie, do którego należy urząd wyjścia, może przystąpić do pokrycia należności celnych przywozowych wyłącznie, jeśli zgodnie z art. 379 ust. 2 rozporządzenia nr 2454/93 powiadomi głównego zobowiązanego, że przysługuje mu trzymiesięczny termin na dostarczenie dowodu miejsca, w którym naruszenie lub nieprawidłowość faktycznie nastąpiły, i gdy w terminie tym dowód ten nie zostanie dostarczony.

      (1)  Dz.U. C 42 z 24.2.2007.


title: Sprawa C-362/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Judicial de Santa Maria da Feira, Portugalia, w dniu 8 lipca 2011 r. — Serafim Gomes Oliveira przeciwko Lusitânia — Companhia de Seguros, SA

text:
               24.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Judicial de Santa Maria da Feira, Portugalia, w dniu 8 lipca 2011 r. — Serafim Gomes Oliveira przeciwko Lusitânia — Companhia de Seguros, SA
   (Sprawa C-362/11)
   2011/C 282/17
   Język postępowania: portugalski

      Sąd krajowy

   Tribunal Judicial de Santa Maria da Feira.

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Serafim Gomes Oliveira.

      Strona pozwana: Lusitânia — Companhia de Seguros, SA.

      Pytania prejudycjalne

   Czy przepis prawa krajowego nakazujący obniżenie odszkodowania w stosunku do zawinienia każdej z osób uczestniczących w wypadku, do którego doszło w listopadzie 2006 r. pomiędzy rowerem a lekkim samochodem osobowym posiadającym obowiązkowe ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej, nawet wówczas gdy wina rowerzysty jest mniejsza niż 20 %, jest zgodny z prawem wspólnotowym?


title: Sprawa C-343/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 14 maja 2014 r. w sprawie T-160/12 Adler Modemärkte AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 15 lipca 2014 r. przez Adler Modemärkte AG

text:
               6.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 351/3

         Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 14 maja 2014 r. w sprawie T-160/12 Adler Modemärkte AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 15 lipca 2014 r. przez Adler Modemärkte AG
   (Sprawa C-343/14 P)
   2014/C 351/04
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Adler Modemärkte AG (przedstawiciel: adwokat J.-C. Plate)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Blufin SpA

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku,

               —

               przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania,

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Odwołanie dotyczy wyroku Sądu wydanego w dniu 14 maja 2014 r. w sprawie T-160/12, na mocy którego Sąd oddalił skargę Adler Modemärkte AG na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 lutego 2012 r. (sprawa R 1955/2010-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Blufin SpA a Adler Modemärkte AG.
   Wnosząca odwołanie podnosi następujące zarzuty:

               1.

               Po pierwsze podnosi naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie znaku towarowego nr 40/94. Uważa on, że Sąd dokonał błędnej wykładni tej normy oraz utrwalonego orzecznictwa dotyczącego kwestii określenia podobieństwa oznaczeń i prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, ponieważ wywiódł podobieństwo oznaczeń i prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w kontekście konkurujących znaków z identyczności elementów składowych oznaczeń: po pierwsze z mającej charakter czysto opisowy informacji dotyczącej charakteru towaru (chodzi mianowicie o słowo „granatowy” [niem. „marineblau”] jako informację dotyczącą koloru towarów, dla których konkurujące znaki towarowe miałyby być zarejestrowane) oraz, po drugie, z faktu, iż z powodu braku pierwotnej zdolności odróżniającej odnośne kręgi odbiorców nie uważają jej za wskazówkę co do pochodzenia towaru z określonego przedsiębiorstwa celem odróżnienia względem towarów pochodzących z innych przedsiębiorstw. Ponadto w ramach tego sporu Sąd błędnie pojmuje pojęcie prawne informacji o charakterze opisowym, ponieważ nie uważa słowa „granatowy” ani za opisowe w stosunku do spornych towarów, mianowicie ubrań, ani za istotną cechę towaru.

               2.

               Po drugie zaskarżony wyrok został wydany w oparciu o przeinaczone fakty. Sąd odrzucił opisowy charakter informacji „granatowy” (w odnośnych językach krajowych, w szczególności w języku włoskim i francuskim) dla przedmiotowych towarów z klas 18 i 25, mimo iż konkurujące znaki towarowe zawierają zdaniem stron bezspornie czysto opisową informację dotyczącą towaru, mianowicie słowo „granatowy” w odnośnych językach unijnych, a znak towarowy powołany w uzasadnieniu sprzeciwu w języku włoskim „blu marino” i zgłoszony znak towarowy w języku francuskim „marine bleu” tylko nieznaczenie odbiegają od tej koncepcji. Ponadto zarówno Wydział Sprzeciwów, jak i Izba Odwoławcza OHIM stwierdziły na wcześniejszych etapach postępowania, że „grantowy” (w odnośnych językach krajowych) stanowi pojęcie mające charakter opisowy względem towaru. Wnosząca odwołanie jest zdania, że Sąd był związany tymi ustaleniami.

               3.

               Po trzecie uzasadnienie rozstrzygnięcia przez Sąd w zaskarżonym wyroku kwestii rzekomo nieopisowego znaczenia słowa „granatowy” jest sprzeczne i wskazuje na brak w zakresie uzasadnienia. W pkt 54 wyroku Sąd sam stwierdza, że elementy konkurujących znaków towarowych oznaczają odnośny kolor. W pkt 55 tego wyroku Sąd stwierdza ponadto, że znaczenie to jest „oczywiste”.

               4.

               Po czwarte zaskarżony wyrok został wydany w oparciu o uregulowania niemające zastosowania, mianowicie przepisy rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1). Zastosowanie znajduje rozporządzenie (WE) nr 40/94 (2).

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego; Dz.U. L 078, s. 1.

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego; Dz.U. L 011, s. 1.


title: Sprawa T-350/10: Skarga wniesiona w dniu 26 sierpnia 2010 r. — Milux przeciwko OHIM (HEARTCONTROL)

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/53

      Skarga wniesiona w dniu 26 sierpnia 2010 r. — Milux przeciwko OHIM (HEARTCONTROL)
      (Sprawa T-350/10)
      ()
      (2010/C 288/99)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Milux Holding SA (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat J. Bojs)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 2 lipca 2010 r. w sprawie R 1437/2009-4;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

         Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „HEARTCONTROL” dla towarów i usług z klas 9, 10 i 44

         Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

         Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

         Podniesione zarzuty: Naruszenie rozporządzenia Rady nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza błędnie zastosowała zasadę niedyskryminacji w okolicznościach niniejszej sprawy; ewentualnie naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza doszła do błędnego wniosku, że zgłoszony znak towarowy nie ma wymaganego minimum samoistnego charakteru odróżniającego.


title: Sprawa T-85/05: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia  13 stycznia 2006  — Dimos Ano Liosion i in. przeciwko Komisji (Niedopuszczalność — Podmioty nie będące adresatami aktów wspólnotowych — Dotkliwość bezpośrednia)

text:
               25.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 74/19

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 stycznia 2006 — Dimos Ano Liosion i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-85/05) (1)

   (Niedopuszczalność - Podmioty nie będące adresatami aktów wspólnotowych - Dotkliwość bezpośrednia)
   (2006/C 74/38)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Dimos Ano Liosion (Grecja), Theodora Goula, Argyris Argyropoulos, Ioannis Manis, Eleni Ntalipi, Vasilis Papagrigoriou i Giorgos Fragkalexis (Ano Liossia, Grecja) [Przedstawiciel: adwokat G. Kalavros]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: D. Triantafyllou i L. Flynn, pełnomocnicy]
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji E (2004) 5522 Komisji z dnia 21 grudnia 2004 r. dotyczącej przyznania pomocy finansowej przez Fundusz Spójności na rzecz projektu zatytułowanego „Budowa Pierwszej fazy drugiego składowiska odpadów w Attyce Zachodniej w Skalistiri, gmina Fyli”;
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna

               2)

               Skarżący zostają obciążeni kosztami

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.04.2005 r.


title: Sprawa T-198/13: Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2013 r. — Imax przeciwko OHIM — Himax Technologies (IMAX)

text:
               15.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/32

         Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2013 r. — Imax przeciwko OHIM — Himax Technologies (IMAX)
   (Sprawa T-198/13)
   2013/C 171/60
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Imax Corporation (Mississauga, Kanada) (przedstawiciel: adwokat V. von Bomhard, i K. Hughes, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Himax Technologies, Inc. (Tainan County, Tajwan)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Piątej Izby Odwoławczej z dnia 23 stycznia 2013 r. w sprawie R 740/2012-5; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej i — w razie wstąpienia Himax Technologies, Inc. do postępowania — interwenienta kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „IMAX” dla towarów i usług z klas 9, 41 i 45 — zgłoszenie nr 9 392 556

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Himax Technologies, Inc.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzne wspólnotowe znaki towarowe „Himax”, zarejestrowane pod numerami 4 411 658 i 4 411 641 dla towarów i usług z klas 9 i 42

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009


title: Sprawa C-435/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 10 sierpnia 2015 r. – GROFA GmbH/Hauptzollamt Hannover

text:
               3.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 10 sierpnia 2015 r. – GROFA GmbH/Hauptzollamt Hannover
   (Sprawa C-435/15)
   (2015/C 363/28)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht Hamburg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: GROFA GmbH

      Strona pozwana: Hauptzollamt Hannover

      Pytania prejudycjalne

               1)

                           a)

                           Czy rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 1249/2011 z dnia 29 listopada 2011 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury scalonej (1) znajduje odpowiednio zastosowanie w odniesieniu do towarów będących przedmiotem postępowania głównego (GoPro HERO3 „Black Edition”, „Black Edition Surf” i „Black Edition Motorsport”)?

                           b)

                           W przypadku odpowiedzi twierdzącej na to pytanie:
                           Czy rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 1249/2011 jest ważne?

               2)

               Jeśli na pytanie prejudycjalne 1a) lub 1b) zostanie udzielona odpowiedź przecząca:

                           a)

                           Czy rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 876/2014 z dnia 08 sierpnia 2014 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury scalonej (2) znajduje zastosowanie do towarów będących przedmiotem postępowania głównego?

                           b)

                           W przypadku odpowiedzi twierdzącej na to pytanie:
                           Czy rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 876/2014 jest ważne?

               3)

               Jeśli na pytanie prejudycjalne 1a) lub 1b) zostanie udzielona odpowiedź przecząca:
               Czy wykładni not wyjaśniających Komisji do podpozycji 8525 8030 i podpozycji 8525 8091 i 8525 8099 CN (3) należy dokonywać w taki sposób, że z nagraniem „co najmniej 30 minut pojedynczej sekwencji wideo” mamy do czynienia także wówczas, gdy sekwencja wideo rejestrowana jest w oddzielnych plikach trwających każdorazowo nie więcej niż 30 minut, jeżeli osoba oglądająca przy odtwarzaniu nagrania nie może dostrzec przełączania pomiędzy poszczególnymi plikami?

               4)

               Jeśli na pytanie prejudycjalne 1a) lub 1b) zostanie udzielona odpowiedź przecząca, a na pytania prejudycjalne 2a), 2b) i 3 zostanie udzielona odpowiedź twierdząca:
               Czy zaklasyfikowaniu rejestrujących kamer wideo, nadających się do zapisywania sygnałów z zewnętrznych źródeł do podpozycji 8525 8099 CN stoi na przeszkodzie to, że nie mogą one odtwarzać tych sygnałów za pomocą zewnętrznego odbiornika telewizyjnego lub zewnętrznego monitora?

      (1)  Dz.U. L 319, s. 39.

      (2)  Dz.U. L 240, s. 12.

      (3)  Dz. U. 2015, C 76, s. 1.


title: Sprawa C-150/16: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 18 maja 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Craiova – Rumunia) – Fondul Proprietatea SA/Complexul Energetic Oltenia SA (Odesłanie prejudycjalne — Pomoc państwa — Wierzytelność przysługująca spółce, w której większościowy udział kapitałowy posiada państwo rumuńskie, wobec spółki, której jedynym akcjonariuszem jest to państwo — Datio in solutum — Pojęcie „pomocy państwa” — Obowiązek zgłoszenia Komisji Europejskiej)

text:
               24.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/14

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 18 maja 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Craiova – Rumunia) – Fondul Proprietatea SA/Complexul Energetic Oltenia SA
   (Sprawa C-150/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Pomoc państwa - Wierzytelność przysługująca spółce, w której większościowy udział kapitałowy posiada państwo rumuńskie, wobec spółki, której jedynym akcjonariuszem jest to państwo - Datio in solutum - Pojęcie „pomocy państwa” - Obowiązek zgłoszenia Komisji Europejskiej))
   (2017/C 239/18)
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Curtea de Apel Craiova

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Fondul Proprietatea SA

      Strona pozwana: Complexul Energetic Oltenia SA

      Sentencja

               1)

               W okolicznościach takich jak okoliczności sprawy w postępowaniu głównym uchwała spółki, której większościowym udziałowcem jest państwo członkowskie, w sprawie wyrażenia zgody, w celu zaspokojenia wierzytelności, na datio in solutum składnika majątkowego będącego własnością innej spółki, której jedynym akcjonariuszem jest to państwo członkowskie, oraz w sprawie uiszczenia kwoty odpowiadającej różnicy między oszacowaną wartością tego składnika majątkowego i kwotą tej wierzytelności, może stanowić pomoc państwa w rozumieniu art. 107 TFUE, jeżeli:

                           —

                           uchwała ta stanowi korzyść przyznaną bezpośrednio lub pośrednio z zasobów państwowych i może zostać przypisana państwu,

                           —

                           przedsiębiorstwo będące beneficjentem nie uzyskałoby porównywalnych udogodnień od wierzyciela prywatnego oraz

                           —

                           owa uchwała może mieć wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi i zakłócać konkurencję.

                     Do sądu odsyłającego należy sprawdzenie, czy powyższe przesłanki zostały spełnione.

               2)

               Jeżeli sąd krajowy zakwalifikuje jako pomoc państwa uchwałę spółki, której większościowym udziałowcem jest państwo członkowskie, w sprawie wyrażenia zgody, w celu zaspokojenia wierzytelności, na datio in solutum składnika majątkowego będącego własnością innej spółki, której jedynym akcjonariuszem jest to państwo członkowskie, oraz w sprawie uiszczenia kwoty odpowiadającej różnicy między oszacowaną wartością tego składnika majątkowego i kwotą tej wierzytelności, organy tegoż państwa są zobowiązane zgłosić tę pomoc Komisji przed jej wprowadzeniem w życie na podstawie art. 108 ust. 3 TFUE.

      (1)  Dz.U. C 200 z 6.6.2016.


title: Sprawy połączone C-231/11, C-214/11 i C-217/11: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 19 lipca 2012 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku — Polska) — Fortuna sp. z o.o. (C-213/11), Grand sp. z o.o. (C-214/11), Forta sp. z o.o. (C-217/11) przeciwko Dyrektorowi Izby Celnej w Gdyni (Rynek wewnętrzny — Dyrektywa 98/34/WE — Normy i przepisy techniczne — Procedura udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych — Automaty do gier o niskich wygranych — Zakaz zmiany, przedłużania i wydawania zezwoleń na użytkowanie — Pojęcie przepisów technicznych)

text:
               29.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/12

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 19 lipca 2012 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku — Polska) — Fortuna sp. z o.o. (C-213/11), Grand sp. z o.o. (C-214/11), Forta sp. z o.o. (C-217/11) przeciwko Dyrektorowi Izby Celnej w Gdyni
   (Sprawy połączone C-231/11, C-214/11 i C-217/11) (1)

   (Rynek wewnętrzny - Dyrektywa 98/34/WE - Normy i przepisy techniczne - Procedura udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych - Automaty do gier o niskich wygranych - Zakaz zmiany, przedłużania i wydawania zezwoleń na użytkowanie - Pojęcie przepisów technicznych)
   2012/C 295/19
   Język postępowania: polski

      Sąd krajowy

   Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku

      Strony w postępowaniach przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Fortuna sp. z o.o. (C-213/11), Grand sp. z o.o. (C-214/11), Forta sp. z o.o. (C-217/11)

      Strona pozwana: Dyrektor Izby Celnej w Gdyni

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku — Wykładnia art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych zmienionej dyrektywą Rady 2006/96/WE z dnia 20 listopada 2006 r. (Dz.U. L 204, s. 37) — Pojęcie „przepisów technicznych” — Przepisy krajowe zakazujące zmiany pozwolenia na eksploatację automatów do gry o niskich wygranych w zakresie miejsca prowadzenia działalności

      Sentencja

   Artykuł 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego, ostatnio zmienionej dyrektywą Rady 2006/96/WE z dnia 20 listopada 2006 r., należy interpretować w ten sposób, że przepisy krajowe tego rodzaju jak przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, które mogą powodować ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry, stanowią potencjalnie „przepisy techniczne” w rozumieniu tego przepisu, w związku z czym ich projekt powinien zostać przekazany Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy wskazanej dyrektywy, w wypadku ustalenia, iż przepisy te wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów. Dokonanie tego ustalenia należy do sądu krajowego.

      (1)  Dz.U. C 219 z 23.7.2011.


title: Sprawa T-255/04: Skarga wniesiona dnia 21 czerwca 2004 r. przez Monique Negenman przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/43

         Skarga wniesiona dnia 21 czerwca 2004 r. przez Monique Negenman przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-255/04)
   (2004/C 228/98)
   Język postępowania: francuski
   Dnia 14 czerwca 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wniesiona przez Monique Negenman, zamieszkałą w Roosendaal (Holandia), reprezentowaną przez Lucasa Vogela, adwokata.
   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               orzeczenie nieważności decyzji podjętej przez Organ Uprawniony do Mianowania (OUM) dnia 8 marca 2004 (i podanej do wiadomości skarżącej dnia 11 marca 2004), odrzucającej złożone przez skarżącą dnia 25 listopada 2003 zażalenie na decyzje administracyjne z dnia 23 i 30 października 2003, ustalające daty początku i końca urlopu macierzyńskiego skarżącej;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej odszkodowania w wysokości 10.000 euro, z wyraźnym zastrzeżeniem późniejszej możliwości zwiększenia, pomniejszenia lub uszczegółowienia tej kwoty;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Skarżąca w niniejszej prawie ocenia, że Organ Uprawniony do Mianowania błędnie obliczył daty początku i końca jej urlopu macierzyńskiego.
   Na poparcie swoich roszczeń skarżąca powołuje się na naruszenie art. 58 Regulaminu pracowniczego (w brzmieniu sprzed dnia 1 maja 2004) oraz naruszenie zasady zaufania, usankcjonowanego szczególnie w art. 35 Regulaminu. W jej opinii, Organ Uprawniony do Mianowania dopuścił się tego naruszenia, ustaliwszy daty początku i końca jej urlopu macierzyńskiego biorąc pod uwagę rzeczywistą datę jej porodu, podczas gdy zgodnie z przytoczonym uprzednio art. 58 Regulaminu pracowniczego urlop macierzyński rozpoczyna się sześć tygodni przed prawdopodobną datą porodu podaną przez zainteresowanego pracownika.