title: Sprawa C-12/11: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 31 stycznia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Dublin Metropolitan District Court — Irlandia) — Denise McDonagh przeciwko Ryanair Ltd (Transport lotniczy — Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 — Pojęcie „nadzwyczajne okoliczności” — Obowiązek zapewnienia pasażerom pomocy w razie odwołania lotu z powodu „nadzwyczajnych okoliczności” — Wybuch wulkanu powodujący zamknięcie przestrzeni powietrznej — Wybuch islandzkiego wulkanu Eyjafjallajökull)

text:
               23.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/2

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 31 stycznia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Dublin Metropolitan District Court — Irlandia) — Denise McDonagh przeciwko Ryanair Ltd
   (Sprawa C-12/11) (1)

   (Transport lotniczy - Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 - Pojęcie „nadzwyczajne okoliczności” - Obowiązek zapewnienia pasażerom pomocy w razie odwołania lotu z powodu „nadzwyczajnych okoliczności” - Wybuch wulkanu powodujący zamknięcie przestrzeni powietrznej - Wybuch islandzkiego wulkanu Eyjafjallajökull)
   2013/C 86/02
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Dublin Metropolitan District Court

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Denise McDonagh

      Strona pozwana: Ryanair Ltd

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Dublin Metropolitan District Court — Wykładnia i ważność art. 5 i 9 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. L 46, s. 1) — Pojęcie „nadzwyczajne okoliczności” w rozumieniu rozporządzenia — Zakres — Odwołanie lotu z powodu zamknięcia europejskiej przestrzeni powietrznej wskutek erupcji islandzkiego wulkanu Eyjafjallajökull

      Sentencja

               1)

               Artykuł 5 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91, należy interpretować w ten sposób, iż okoliczności takie jak zamknięcie części europejskiej przestrzeni powietrznej wskutek wybuchu wulkanu Eyjafjallajökull stanowią „nadzwyczajne okoliczności” w rozumieniu omawianego rozporządzenia, które nie zwalniają przewoźników lotniczych z obowiązku zapewnienia opieki, o której mowa w art. 5 ust. 1 lit. b) i w art. 9 rozporządzenia nr 261/2004.

               2)

               Artykuły 5 ust. 1 lit. b) i art. 9 rozporządzenia nr 261/2004 należy interpretować w ten sposób, iż w przypadku odwołania lotu z powodu „nadzwyczajnych okoliczności”, trwających tak długo, jak okoliczności będące przedmiotem sporu w postępowaniu głównym, obowiązek zapewnienia pasażerom linii lotniczych opieki ustanowiony w omawianych przepisach musi zostać spełniony, i nie wywiera to wpływu na ważność tych przepisów.
               Pasażer linii lotniczej może jednak uzyskać z tytułu odszkodowania za niedotrzymanie przez przewoźnika lotniczego obowiązku zapewnienia opieki, o którym mowa w art. 5 ust. 1 lit. b) i w art. 9 rozporządzenia nr 261/2004, jedynie zwrot kwot, które w świetle okoliczności danego przypadku były niezbędne, odpowiednie i rozsądne w celu zaradzenia brakowi opieki niezapewnionej temu pasażerowi przez przewoźnika lotniczego, czego ocena należy do sądu krajowego.

      (1)  Dz.U. C 80 z 12.3.2011.


title: Sprawa T-732/15: Skarga wniesiona w dniu 14 grudnia 2015 r. – ICA Laboratories i in./Komisja

text:
               29.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/22

         Skarga wniesiona w dniu 14 grudnia 2015 r. – ICA Laboratories i in./Komisja
   (Sprawa T-732/15)
   (2016/C 078/33)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ICA Laboratories Close Corp. (Century City, Republika Południowej Afryki), ICA International Chemicals (Proprietary) Ltd (Century City), ICA Developments (Proprietary) Ltd (Century City) (przedstawiciele: adwokaci K. Van Maldegem i R. Crespi oraz P. Sellar, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie dopuszczalności i zasadności skargi;

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (UE) 2015/1910 z dnia 21 października 2015 r. zmieniającego załączniki III i V do rozporządzenia (WE) nr 396/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości guazatyny w określonych produktach lub na ich powierzchni (1); oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona skarżąca twierdzi, że poprzez przyjęcie rozporządzenia (UE) 2015/1910 przewidującego najwyższy dopuszczalny poziom pozostałości w wysokości 0,05 mg/kg substancji czynnej guazatyny w określonych produktach lub na ich powierzchni Komisja naruszyła prawo Unii Europejskiej i nie zastosowała ogólnych zasad prawa Unii Europejskiej.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja nie spełniła uzasadnionych oczekiwań rządu Republiki Południowej Afryki i skarżących oraz naruszyła prawnie wiążące przepisy rozporządzenia (WE) nr 396/2005 (2) poprzez nieuwzględnienie dostępnych informacji naukowych i technicznych.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja popełniła szereg oczywistych błędów w ocenie, opierając się na dwóch opiniach Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności, których treść ujawnia owe błędy.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo strony skarżącej do obrony. Komisja powołała się na domniemane naukowe obawy, na temat których nie ma żadnych informacji ani w zaskarżonym rozporządzeniu, ani w dokumentach będących podstawą zaskarżonego rozporządzenia.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że zaskarżone rozporządzenie jest nieproporcjonalne. Komisja wybrała najbardziej uciążliwy środek w sytuacji, w której inne, bardziej proporcjonalne środki były dostępne.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (UE) 2015/1910 z dnia 21 października 2015 r. zmieniające załączniki III i V do rozporządzenia (WE) nr 396/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości guazatyny w określonych produktach lub na ich powierzchni (Dz.U. 2015 L 280, s. 2).

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 396/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 lutego 2005 r. w sprawie najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w żywności i paszy pochodzenia roślinnego i zwierzęcego oraz na ich powierzchni, zmieniające dyrektywę Rady 91/414/EWG (Dz.U. 2005 L 70, s. 1).


title: Sprawa T-447/10: Skarga wniesiona w dniu 21 września 2010 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/44

         Skarga wniesiona w dniu 21 września 2010 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości
   (Sprawa T-447/10)
   ()
   2010/C 346/89
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci N. Korogiannakis i M. Dermitzakis)

      Strona pozwana: Trybunał Sprawiedliwości

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej o odrzuceniu ofert złożonych przez skarżącą w odpowiedzi na otwarte zaproszenie do składania ofert w przetargu CJ 7/09 „Zamówienia publiczne na świadczenie usług informatycznych” (1) oraz wszystkich innych związanych z nią decyzji strony pozwanej, w tym decyzji o udzieleniu stosownych zamówień wyłonionym w przetargu wykonawcom;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej na rzecz skarżącej zapłaty odszkodowania w kwocie 5 000 000 EUR za szkody poniesione w związku z rzeczonym postępowaniem przetargowym;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej na rzecz skarżącej odszkodowania w kwocie 500 000 EUR z tytułu utraconych korzyści oraz podważenia jej reputacji i wiarygodności;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania oraz innymi kosztami i wydatkami poniesionymi przez skarżącą w związku z wniesieniem niniejszej skargi, nawet w przypadku jej oddalenia.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej sprawie skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 12 lipca 2010 r. o odrzuceniu jej ofert złożonych odpowiedzi na otwarte zaproszenie do składania ofert w przetargu CJ 7/09 na świadczenie usług informatycznych oraz o udzieleniu zamówienia wyłonionym w przetargu wykonawcom. Skarżąca domaga się nadto odszkodowania za domniemane szkody, jakie poniosła w związku z postępowaniem przetargowym.
   W uzasadnieniu swych żądań skarżąca podnosi następujące zarzuty.
   Po pierwsze skarżąca twierdzi, że zamawiający naruszył zasadę niedyskryminacji oferentów, gdyż kilka zwycięskich ofert nie spełniało kryteriów wyłączenia, a tym samym naruszył art. 93 i 94 rozporządzenia finansowego (2), art. 133 przepisów wykonawczych, a także zasadę dobrej administracji.
   Ponadto skarżąca utrzymuje, że strona pozwana naruszyła przepisy art. 100 ust. 2 rozporządzenia finansowego w odniesieniu do obu części przetargu, a mianowicie naruszyła obowiązek uzasadnienia, odmawiając przedstawienia skarżącej wystarczającego uzasadnienia lub wyjaśnienia. W szczególności nie przedstawiono skarżącej stosownej charakterystyki i względnych zalet wybranej oferty. W odniesieniu do oferty skarżącej przedstawiono same oznaczenia techniczne pod każdym z kryteriów oraz niejasne sformułowania, zaś w odniesieniu do zwycięskiej oferty wspomniano tylko, że została ona uznana za ofertę lepszą jakościowo.
   Po trzecie skarżąca twierdzi, że strona pozwana nie zapewniła równego traktowania wszystkich oferentów, gdy zaprosiła ich do złożenia wizyty w swej siedzibie, ponieważ zadanie to nie pozwoliło im na podjęcie uczciwej konkurencji z wykonawcą, który ostatecznie zwyciężył w przetargu.
   Skarżąca podnosi wreszcie, że stosując kryteria inne niż kryteria dopuszczone w art. 138 rozporządzenia finansowego, przetwarzając dane, które nie zostały przedstawione do oceny przez samą skarżącą, mieszając kryteria oceny oraz nie posługując się kryteriami dotyczącymi korzyści gospodarczej oferty, strona pozwana naruszyła art. 97 rozporządzenia finansowego oraz art. 138 przepisów wykonawczych.

      (1)  Dz.U. 2009/S 217-312293

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. 2002., L 248, s. 1)


title: Sprawa C-132/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgerichts Innsbruck (Austria) w dniu 18 marca 2011 r. — Tyrolean Airways Tiroler Luftfahrt Gesellschaft mbH przeciwko Betriebsrat Bord der Tyrolean Airways Tiroler Luftfahrt Gesellschaft mbHR

text:
               25.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 186/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgerichts Innsbruck (Austria) w dniu 18 marca 2011 r. — Tyrolean Airways Tiroler Luftfahrt Gesellschaft mbH przeciwko Betriebsrat Bord der Tyrolean Airways Tiroler Luftfahrt Gesellschaft mbHR
   (Sprawa C-132/11)
   2011/C 186/19
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Oberlandesgericht Innsbruck

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona wnosząca odwołanie: Tyrolean Airways Tiroler Luftfahrt Gesellschaft mbH

      Druga strona postępowania odwoławczego: Betriebsrat Bord der Tyrolean Airways Tiroler Luftfahrt Gesellschaft mbH

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy jest zgodny z aktualnie obowiązującym prawem Unii, a zwłaszcza z art. 21 Karty Praw Podstawowych (w związku z art. 6 ust. 1 TUE), z wyrażoną w prawie Unii (art. 6 ust. 3 TUE) ogólną zasadą zakazu niedyskryminacji ze względu na wiek i z art. 1, 2 i 6 dyrektywy 2000/78/WE (1) krajowy przepis układu zbiorowego, który pośrednio dyskryminuje starszych pracowników w taki sposób, że — przy zakwalifikowaniu do określonej w układzie zbiorowym grupy zaszeregowania, a w konsekwencji, przy określaniu kwoty wynagrodzenia — uwzględnia jedynie te umiejętności i wiedzę, które zostały nabyte przez nich jako stewardów czy stewardesy u danego przewoźnika lotniczego, nie uwzględnia natomiast identycznych merytorycznie umiejętności i wiedzy nabytych przez nich u innego przewoźnika należącego do tego samego koncernu? Czy ma to również zastosowanie do stosunków pracy nawiązanych przed dniem 1 grudnia 2009 r.?

               2)

               Czy sąd krajowy może uznać częściową nieważność i nie stosować zawartego w indywidualnej umowie postanowienia, które pośrednio narusza art. 21 Karty Praw Podstawowych, wyrażoną w prawie Unii ogólną prawną zasadę zakazu niedyskryminacji ze względu na wiek czy też art. 1, 2 i 6 dyrektywy 2000/78/WE, w drodze analogii do wyroku w sprawie Rieser (2) i do wyroków należących do zapoczątkowanego wyrokiem w sprawie Béguelin (3) orzecznictwa w przedmiocie sprzecznych z prawem antymonopolowym porozumień, a to ze względu na bezpośrednią skuteczność horyzontalną praw podstawowych Unii?

      (1)  Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. L 303, s. 16)

      (2)  Wyrok z dnia 5 maja 2004 r. w sprawie C-157/02 (Zb.Orz. 2004, s. I–1477)

      (3)  Wyrok z dnia 25 listopada 1971 r. w sprawie C-22/71 (Zb.Orz. 1971, s. 949)


title: Sprawa T-639/13: Skarga wniesiona w dniu 29 listopada 2013 r. — Watch TV przeciwko Radzie

text:
               15.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/39

         Skarga wniesiona w dniu 29 listopada 2013 r. — Watch TV przeciwko Radzie
   (Sprawa T-639/13)
   2014/C 45/68
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Watch TV (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci F. de Visscher i M. von Kuegelgen)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady Unii z dnia 30 września 2013 r.

               —

               obciążanie pozwanej kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca żąda w swej skardze stwierdzenia nieważności decyzji Rady Unii Europejskiej o niewybraniu jej oferty złożonej w ramach części nr 1zamówienia UCA 190/11 „Usługi audiowizualne i multimedialne na rzecz Rady Unii Europejskiej/Rady Europejskiej” (Dz.U. 2012/S 26-041228).
   Skarżąca podnosi na poparcie swej skargi jeden zarzut dotyczący naruszenia art. 89 rozporządzenia finansowego (1) orz art. 131 ust. 5, art. 15 ust. 2 i art. 146 ust. 3 rozporządzenia wykonującego rozporządzenie finansowe (2), ponieważ Rada udzieliła zamówienia oferentowi, którego oferta nie odpowiadała minimalnym obowiązkowym wymogom w zakresie zdolności kandydatów określonym w normach technicznych specyfikacji. Skarżąca podnosi, że Rada powinna była zatem automatycznie odrzucić wybraną ofertę.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 248, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 357, s. 1).


title: Sprawa T-227/10: Skarga wniesiona w dniu 18 maja 2010 r. — Banco Santander przeciwko Komisji

text:
               17.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/28

         Skarga wniesiona w dniu 18 maja 2010 r. — Banco Santander przeciwko Komisji
   (Sprawa T-227/10)
   2010/C 195/43
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Banco Santander, SA (Santander, Hiszpania) (przedstawiciele: J. Buendía Sierra, E. Abad Valdenebro, M. Muñoz de Juan i R. Calvo Salinero, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 1 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Komisja stwierdziła w nim, że art. 12 ust. 5 Texto Refundido de la Ley del Impuesto sobre Sociedades (ujednoliconego tekstu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych — TRLIS) zawiera elementy pomocy państwa;

               —

               tytułem ewentualnym, stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 1 tej decyzji ze względu na to, iż Komisja stwierdziła w nim, że art. 12 ust. 5 TRLIS zawiera elementy pomocy państwa w zakresie, w jakim dotyczy on nabywania udziałów mającego skutkować przejęciem kontroli;

               —

               tytułem ewentualnym, stwierdzenie nieważności art. 4 tej decyzji w zakresie, w jakim Komisja nakazała w nim odzyskanie pomocy w odniesieniu do transakcji zawartych przed opublikowaniem w Dz.U.UE stanowiącej przedmiot niniejszej skargi końcowej decyzji, oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zaskarżona w niniejszej skardze decyzja została także zakwestionowana w skargach T-219/10 Autogrill España przeciwko Komisji, T-221/10 Iberdrola przeciwko Komisji oraz T-225/10 Banco Bilbao Vizcaya Argentaria przeciwko Komisji.
   Zarzuty i główne argumenty są podobne do tych podniesionych w ramach tych ww. skarg.
   Skarżąca powołuje się w szczególności na naruszenia prawa popełnione przez Komisję w zakresie dotyczącym kwalifikacji środka jako pomocy państwa, określenia beneficjenta tego środka oraz ustanowienia daty, do której uzasadnione oczekiwania mogą zostać uznane za takowe. Skarżąca podnosi ten ostatni zarzut ze względu na to, że Komisja w zaskarżonej decyzji uznała pewne oczekiwania za uzasadnione, wprowadzając jednocześnie rozróżnienie pomiędzy transakcjami dokonanymi między wejściem środka w życie i opublikowaniem decyzji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego a tymi dokonanymi po tym fakcie.


title: Sprawa C-33/07: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 10 lipca 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Dâmbovița — Roumanie) — Ministerul Administrației și Internelor — Direcția Generală de Pașapoarte București przeciwko Gheorghe Jipie (Obywatelstwo Unii — Artykuł 18 WE — Dyrektywa 2004/38/WE — Prawo obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich)

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/11

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 10 lipca 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Dâmbovița — Roumanie) — Ministerul Administrației și Internelor — Direcția Generală de Pașapoarte București przeciwko Gheorghe Jipie
   (Sprawa C-33/07) (1)

   (Obywatelstwo Unii - Artykuł 18 WE - Dyrektywa 2004/38/WE - Prawo obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich)
   (2008/C 223/16)
   Język postępowania: rumuński
   Sąd krajowy
   Tribunal Dâmbovița
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ministerul Administrației și Internelor — Direcția Generală de Pașapoarte București

      Strona pozwana: Gheorghe Jipa
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal Dâmbovița — Wykładnia art. 18 WE i art. 27 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. L 158, s. 77)
   Sentencja
   Artykuł 18 WE i art. 27 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG, nie stoją na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu zezwalającemu na ograniczenie prawa obywatela państwa członkowskiego na przemieszczanie się na terytorium innego państwa członkowskiego, w szczególności ze względu na to, że został on poprzednio stamtąd wydalony, ponieważ znajdował się w „sytuacji sprzecznej z prawem”, pod warunkiem że, po pierwsze, indywidualne zachowanie tego obywatela stanowi rzeczywiste, aktualne i dostatecznie poważne zagrożenie narażające jeden z podstawowych interesów społecznych, a po drugie, że środek w postaci ograniczenia prawa jest odpowiedni dla zapewnienia realizacji założonego celu i nie wykracza poza to, co jest niezbędne do jego osiągnięcia. Do sądu krajowego należy zbadanie, czy jest tak w przypadku sprawy toczącej się przed nim.

      (1)  Dz.U. C 140 z 23.6.2006.


title: Sprawa T-502/12: Skarga wniesiona w dniu 19 listopada 2012 r. — Ferring przeciwko przeciwko OHIM — Tillotts Pharma (OCTASA)

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/62

         Skarga wniesiona w dniu 19 listopada 2012 r. — Ferring przeciwko przeciwko OHIM — Tillotts Pharma (OCTASA)
   (Sprawa T-502/12)
   2013/C 26/122
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ferring BV (Haarlem, Niderlandy) (przedstawiciele: I. Fowler, solicitor, A. Renck i J. Fuhrmann, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Tillotts Pharma AG (Ziefen, Szwajcaria)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 6 września 2012 r. w sprawie R 1216/2011-4; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania lub w przypadku przystąpienia przez drugą stronę postępowania przed Izbą Odwoławczą do niniejszego postępowania w charakterze interwenienta popierającego żądania pozwanego obciążenie ich kosztami postępowania solidarnie.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Tillotts Pharma AG

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „OCTASA” dla towarów z klasy 5 — wspólnotowy znak towarowy nr 8169881

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny znak towarowy „PENTASA” zarejestrowany w Beneluksie pod nr 377513 między innymi dla towarów z klasy 5; słowny znak towarowy „PENTASA” zarejestrowany w Niemczech pod nr 1181393 dla towarów z klasy 5; słowny znak towarowy „PENTASA” zarejestrowany w Portugalii pod nr 218845 dla towarów z klasy 5; słowny znak towarowy „PENTASA” zarejestrowany w Danii pod nr VR 02/430 1980 dla towarów z klasy 5; słowny znak towarowy „PENTASA” zarejestrowany w Finlandii pod nr 94367 dla towarów z klasy 5; słowny znak towarowy „PENTASA” zarejestrowany w Zjednoczonym Królestwie pod nr 1131049 dla towarów z klasy 5; słowny znak towarowy „PENTASA” zarejestrowany w Hiszpanii pod nr 1766091 dla towarów z klasy 5; słowny międzynarodowy znak towarowy „PENTASA” zarejestrowany pod nr 605880 dla towarów z klasy 5; słowny znak towarowy „OCTOSTIM” zarejestrowany w Beneluksie pod nr 430245 dla towarów z klasy 5; słowny znak towarowy „OCTOSTIM” zarejestrowany w Niemczech pod nr 2024737 dla towarów z klasy 5; słowny znak towarowy „OCTOSTIM” zarejestrowany w Finlandii pod nr 95782 dla towarów z klasy 5; słowny znak towarowy „OCTOSTIM” zarejestrowany we Francji pod nr 1537576 dla towarów z klasy 5; słowny znak towarowy „OCTOSTIM” zarejestrowany w Grecji pod nr 129507-A dla towarów z klasy 5; słowny znak towarowy „OCTOSTIM” zarejestrowany w Irlandii pod nr 175341 dla towarów z klasy 5; słowny znak towarowy „OCTOSTIM” zarejestrowany w Portugalii pod nr 246194 dla towarów z klasy 5; słowny znak towarowy „OCTOSTIM” zarejestrowany w Danii pod nr VR 198601124 dla towarów z klasy 5; słowny znak towarowy „OCTOSTIM” zarejestrowany w Szwecji pod nr 2000103 dla towarów z klasy 5

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty:

               —

               naruszenie art.8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady nr 207/2009

               —

               naruszenie zasady 80 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2868/95.


title: Sprawa C-262/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 12 maja 2016 r. – Shields & Sons Partnership/The Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

text:
               18.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/30

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 12 maja 2016 r. – Shields & Sons Partnership/The Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs
   (Sprawa C-262/16)
   (2016/C 260/38)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Shields & Sons Partnership

      Strona przeciwna: The Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

      Pytania prejudycjalne

               1.

               W odniesieniu do wspólnego systemu ryczałtowego dla rolników ustanowionego w rozdziale 2 tytułu XII dyrektywy Rady (WE) 2006/112/WE (1) czy art. 296 ust. 2 należy interpretować w ten sposób, że przewiduje on wyczerpujący katalog przypadków, w których państwo członkowskie może wyłączyć rolnika ze wspólnego rolnego systemu ryczałtowego? W szczególności:

                           1.1

                           Czy państwo członkowskie może jedynie wyłączyć rolników ze wspólnego systemu ryczałtowego dla rolników na podstawie art. 296 ust. 2?

                           1.2

                           Czy państwo członkowskie może także wyłączyć rolnika ze wspólnego systemu ryczałtowego dla rolników na mocy art. 299?

                           1.3

                           Czy zasada neutralności podatkowej daje państwu członkowskiemu prawo do wyłączenia rolnika ze wspólnego systemu ryczałtowego dla rolników?

                           1.4

                           Czy państwo członkowskie ma prawo do wyłączenia rolników ze wspólnego systemu ryczałtowego dla rolników na innej podstawie?

               2.

               W jaki sposób należy interpretować termin „kategorie rolników” z art. 296 ust. 2 dyrektywy Rady (WE) 2006/112/WE? W szczególności:

                           2.1

                           Czy właściwą kategorię rolników należy określić poprzez odniesienie do obiektywnych parametrów?

                           2.2

                           Czy właściwą kategorię rolników można określić poprzez odniesienie do aspektów ekonomicznych?

                           2.3

                           Jaki poziom precyzji jest wymagany przy określaniu kategorii rolników, którą państwo członkowskie zamierzało wyłączyć?

                           2.4

                           Czy upoważnia to państwo członkowskie do traktowania jako właściwej kategorii „rolników, w przypadku których ustalono, że uzyskują znacznie większy zwrot jako członkowie systemu ryczałtowego, niż gdyby byli zarejestrowani dla celów podatku VAT”?

      (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1).


title: Sprawa C-3/05: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia  16 lutego 2006 r.  (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte d'appello di Cagliari) — Gaetano Verdoliva przeciwko J.M. Van der Hoeven BV, Banco di Sardegna, San Paolo IMI SpA (Konwencja brukselska — Orzeczenie o zezwoleniu na wykonanie orzeczenia wydanego w innym umawiającym się państwie — Brak doręczenia lub doręczenie nieprawidłowe — Dowiedzenie się — Termin do wniesienia środka zaskarżenia)

text:
               3.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/23

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 16 lutego 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte d'appello di Cagliari) — Gaetano Verdoliva przeciwko J.M. Van der Hoeven BV, Banco di Sardegna, San Paolo IMI SpA
   (Sprawa C-3/05) (1)

   (Konwencja brukselska - Orzeczenie o zezwoleniu na wykonanie orzeczenia wydanego w innym umawiającym się państwie - Brak doręczenia lub doręczenie nieprawidłowe - Dowiedzenie się - Termin do wniesienia środka zaskarżenia)
   (2006/C 131/40)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Corte d'appello di Cagliari
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Gaetano Verdoliva

      Strona pozwana: J.M. Van der Hoeven BV, Banco di Sardegna, San Paolo IMI SpA

      Przy udziale: Pubblico Ministero
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Corte d'appello di Cagliari — Wykładnia art. 36 konwencji brukselskiej — Wykonywanie orzeczeń — Nieprawidłowe doręczenie orzeczenia o zezwoleniu na wykonanie — Pojęcie wiedzy o czynnościach sądowych
   Sentencja
   Artykuł 36 konwencji z dnia 27 września 1968 r. o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych, zmienionej konwencją z dnia 9 października 1978 r. w sprawie przystąpienia Królestwa Danii, Irlandii i Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, konwencją z dnia 25 października 1982 r. w sprawie przystąpienia Republiki Greckiej oraz konwencją z dnia 26 maja 1989 r. w sprawie przystąpienia Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalskiej, należy interpretować w ten sposób, że stawia on wymóg prawidłowego doręczenia orzeczenia o zezwoleniu na wykonanie stosownie do przepisów proceduralnych umawiającego się państwa, w którym złożony został wniosek o wykonanie, a zatem, w przypadku braku doręczenia lub nieprawidłowego doręczenia orzeczenia o zezwoleniu na wykonanie, samo dowiedzenie się o tym orzeczeniu przez dłużnika nie powoduje rozpoczęcia biegu terminu, określonego w tym artykule.

      (1)  Dz.U. C 69 z 19. 03. 2005


title: Sprawa C-120/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 20 marca 2008 r. — Bayerischer Brauerbund e.V. przeciwko Bavaria N.V.

text:
               2.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 197/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 20 marca 2008 r. — Bayerischer Brauerbund e.V. przeciwko Bavaria N.V.
   (Sprawa C-120/08)
   (2008/C 197/02)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesgerichtshof
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Bayerischer Brauerbund e.V.

      Strona pozwana: Bavaria N.V.
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 14 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 510/2006 z dnia 20 marca 2006 r. sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych (1) znajduje zastosowanie, jeżeli chronione oznaczenie zostało zarejestrowane zgodnie z uproszczoną procedurą określoną w art. 17 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych (2)?

               2)

                           (a)

                           W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej, jaką datę należy przyjąć za punkt odniesienia przy ocenie pierwszeństwa chronionego oznaczenia geograficznego w rozumieniu art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 510/06?

                           (b)

                           W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej, jaki przepis reguluje kolizję między oznaczeniem geograficznym skutecznie zarejestrowanym zgodnie z uproszczoną procedurą określoną w art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92 a znakiem towarowym i na jakiej podstawie można określić pierwszeństwo chronionego oznaczenia geograficznego?

               3)

               Czy można oprzeć się na przepisach prawa krajowego dotyczących ochrony oznaczeń geograficznych, jeżeli oznaczenie „Bayerisches Bier” spełnia przesłanki rejestracji ustanowione w rozporządzeniu (EWG) nr 2081/92 i w rozporządzeniu (WE) nr 510/06, jednak rozporządzenie Rady (WE) nr 1347/2001 z dnia 28 czerwca 2001 r. uzupełniające Załącznik do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1107/96 w sprawie rejestracji oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia zgodnie z procedurą określoną w art. 17 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2081/92 (3) nie wywiera skutków?

      (1)  Dz.U. L 93, str. 12.

      (2)  Dz.U. L 208, str. 1.

      (3)  Dz.U. L 182, str. 3.


title: Sprawa C-451/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd – Wielkie Tyrnowo (Bułgaria) w dniu 27 lipca 2017 r. – „Walltopia” AD/Direktor na Teritoriałna direkcija na Nacjonałnata agencija za prihodite – Wielkie Tyrnowo

text:
               2.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 330/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd – Wielkie Tyrnowo (Bułgaria) w dniu 27 lipca 2017 r. – „Walltopia” AD/Direktor na Teritoriałna direkcija na Nacjonałnata agencija za prihodite – Wielkie Tyrnowo
   (Sprawa C-451/17)
   (2017/C 330/11)
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Administratiwen syd Wielkie Tyrnowo

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca:„Walltopia” AD

      Strona przeciwna: Direktor na Teritoriałna direkcija na Nacjonałnata agencija za prihodite – Wielkie Tyrnowo

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 14 [ust.] 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 (1) z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego w związku z art. 12 [ust.] 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego należy interpretować w ten sposób, że wskazany w nich pracownik najemny nie podlega ustawodawstwu państwa członkowskiego, odpowiednio nie ma do niego zastosowania ustawodawstwo państwa członkowskiego, w którym ma siedzibę jego pracodawca, mając na względzie okoliczność, że zgodnie ze wskazanym w art. 1 lit. l rozporządzenia podstawowego krajowym ustawodawstwem osoba ta nie miała statusu osoby ubezpieczonej w tym państwie członkowskim bezpośrednio przed rozpoczęciem pracy w charakterze pracownika najemnego?

               2)

               W wypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, czy przy wykładni brzmienia i znaczenia pojęcia „podlega” wskazanego w art. 14 [ust.] 1 rozporządzenia nr 987/2009 w związku z pojęciem „podlega” wskazanym w art. 12 [ust.] 1 rozporządzenia nr 883/2004 dopuszczalne jest uwzględnienie przez sąd krajowy obywatelstwa osoby pochodzącej z państwa członkowskiego, w sytuacji gdy pracownik najemny tak czy inaczej podlegał krajowym uregulowaniom prawnym jedynie ze względu na swoje obywatelstwo?

               3)

               W wypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej również na poprzednie pytanie, czy przy stosowaniu wskazanych w tym pytaniu pojęć sąd krajowy może uwzględnić fakt zwykłego i trwałego zamieszkania pracownika najemnego w rozumieniu określonym w art.1 lit. j) rozporządzenia nr 883/2004?

               4)

               W wypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej również na pytanie trzecie, jakie kwestie związane z wykładnią powinien uwzględnić sąd krajowy w celu określenia znaczenia pojęcia „podlega ustawodawstwu” wskazanego w art. 12 [ust.] 1 rozporządzenia podstawowego i pojęcia „podlega […] ustawodawstwu” wskazanego w art. 14 [ust.] 1 rozporządzenia [nr 987/2009], mając na względzie stosowanie dokładnego znaczenia tych przepisów?

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczące wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Tekst mający znaczenie dla EOG i dla Szwajcarii), Dz.U. 2009, L 284, s. 1.


title: Sprawa C-225/07: Postanowienie Trybunału (trzecia izba) z dnia 3 lipca 2008 r. — (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Landau/Isar — Niemcy) — Postępowanie karne przeciwko Rainer Günther Möginger (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania — Dyrektywa 91/439/EWG — Wzajemne uznawanie praw jazdy — Cofnięcie prawa jazdy — Tymczasowy zakaz wydawania nowego prawa jazdy — Ważność prawa jazdy wydanego w innym państwie członkowskim w okresie obowiązywania zakazu)

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/11

         Postanowienie Trybunału (trzecia izba) z dnia 3 lipca 2008 r. — (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Landau/Isar — Niemcy) — Postępowanie karne przeciwko Rainer Günther Möginger
   (Sprawa C-225/07) (1)

   (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania - Dyrektywa 91/439/EWG - Wzajemne uznawanie praw jazdy - Cofnięcie prawa jazdy - Tymczasowy zakaz wydawania nowego prawa jazdy - Ważność prawa jazdy wydanego w innym państwie członkowskim w okresie obowiązywania zakazu)
   (2008/C 285/18)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Amtsgericht Landau/Isar
   Strona w postępowaniu karnym przed sądem krajowym
   Rainer Günther Möginger
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Amtsgericht Landau/Isar — Wykładnia art. 8 ust. 2 i 4 dyrektywy Rady 91/439/EWG z dnia 29 lipca 1991 r. w sprawie praw jazdy (Dz. U. L 237, s. 1) — Nieuznawanie na terytorium państwa członkowskiego miejsca zamieszkania prawa jazdy wydanego przez inne państwo członkowskie w okresie obowiązywania tymczasowego zakazu ubiegania się o nowe prawo jazdy w państwie członkowskim miejsca zamieszkania
   Sentencja
   Artykuł 1 ust. 2 i art. 8 ust. 2 i 4 dyrektywy Rady 91/439/EWG z dnia 29 lipca 1991 r. w sprawie praw jazdy, zmienionej rozporządzeniem (WE) nr 1882/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 września 2003 r. należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one temu, aby państwo członkowskie odmówiło uznania ważności prawa jazdy wydanego przez inne państwo członkowskie, jeżeli w dniu wydania jego posiadacz podlegał tymczasowemu zakazowi wydania nowego prawa jazdy w pierwszym państwie członkowskim. W tym zakresie nie ma wpływu okoliczność, że kwestia ważności wynikła po dniu, w którym upłynął ten okres zakazu.

      (1)  Dz.U. C 183 z 4.8.2007.


title: Sprawa T-578/12: Skarga wniesiona w dniu 27 grudnia 2012 r. — NIOC przeciwko Radzie

text:
               16.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/20

         Skarga wniesiona w dniu 27 grudnia 2012 r. — NIOC przeciwko Radzie
   (Sprawa T-578/12)
   2013/C 79/36
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: National Iran Oil Co. (NIOC) (Teheran, Iran) (przedstawiciel: adwokat J.-M. Thouvenin)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 945/2012 z dnia 15 października 2012 r., w zakresie, w jakim dotyczy ono skarżącej;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2012/635/WPZiB z dnia 15 października 2012 r. w zakresie, w jakim dotyczący ona skarżącej;

               —

               stwierdzenie, że rozporządzenie Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. nie ma do niej zastosowania;

               —

               stwierdzenie, że decyzja 2012/635/WPZiB nie ma do niej zastosowania;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów zasadniczo identycznych z zarzutami podniesionymi w sprawie T-577/12 NIOC i in. przeciwko Radzie, względnie do nich podobnych.


title: Sprawa C-457/06 P: Postanowienie Trybunału z dnia 4 października 2007 r. — Republika Finlandii przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Skarga o stwierdzenie nieważności — Niedopuszcalność — Akt niewywołujący wiążących skutków prawnych — Środki własne Wspólnot Europejskich — Postępowanie w sprawie naruszenia — Artykuł 11 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1150/2000 — Odsetki za zwłokę — Negocjowanie porozumienia dotyczącego warunkowej zapłaty — Pisma zawierające odmowę)

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/18

         Postanowienie Trybunału z dnia 4 października 2007 r. — Republika Finlandii przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-457/06 P) (1)

   (Odwołanie - Skarga o stwierdzenie nieważności - Niedopuszcalność - Akt niewywołujący wiążących skutków prawnych - Środki własne Wspólnot Europejskich - Postępowanie w sprawie naruszenia - Artykuł 11 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1150/2000 - Odsetki za zwłokę - Negocjowanie porozumienia dotyczącego warunkowej zapłaty - Pisma zawierające odmowę)
   (2008/C 22/34)
   Język postępowania: fiński
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Finlandii (przedstawiciel: E. Bygglin, pełnomocnik)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Wilms i P. Aalto, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Odwołanie wniesione od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) z dnia 5 września 2006 r. w sprawie T-350/05 Finlandia przeciwko Komisji, na mocy którego Sąd odrzucił jako niedopuszczalną skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 8 lipca 2005 r., w której odmówiła ona rozpoczęcia negocjacji z Republiką Finlandii dotyczących możliwości warunkowej zapłaty należności celnych dotyczących sprzętu obronnego żądanych przez Komisję w ramach postępowania o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego — Akty, od których może zostać wniesiona skarga
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Republika Finlandii zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 326 z 30.12.2006.


title: Sprawa T-33/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  25 stycznia 2006  — Weiβenfels przeciwko Parlamentowi Europejskiemu (Urzędnicy — Wynagrodzenie — Dodatek na dziecko pozostające na utrzymaniu — Podwojony dodatek na dziecko upośledzone — Artykuł 67 ust. 2 regulaminu pracowniczego — Potrącenie kwoty dodatku tego samego rodzaju)

text:
               25.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 74/18

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 stycznia 2006 — Weiβenfels przeciwko Parlamentowi Europejskiemu
   (Sprawa T-33/04) (1)

   (Urzędnicy - Wynagrodzenie - Dodatek na dziecko pozostające na utrzymaniu - Podwojony dodatek na dziecko upośledzone - Artykuł 67 ust. 2 regulaminu pracowniczego - Potrącenie kwoty dodatku tego samego rodzaju)
   (2006/C 74/35)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Roderich Weiβenfels (Luksemburg) [Przedstawiciel: H. Arend, avocat]

      Strona pozwana: Parlament Europejski [Przedstawiciele: L. Knudsen, U. Rösslein i E. Ecker, pełnomocnicy]
   Przedmiot sprawy
   Żądanie uchylenia decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 26 czerwca 2003 r. dokonującej potrącenia od kwoty podwojonego dodatku na dziecko pozostające na utrzymaniu, przyznanego skarżącemu na mocy art. 67 ust. 3 regulaminu pracowniczego, kwoty pobieranego przez niego dodatku tego samego rodzaju.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron poniesie koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 94 z 17.4.2004


title: Sprawa C-376/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Bruxelles (Belgia) w dniu 15 lipca 2011 r. — Pie Optiek przeciwko Bureau Gevers, European Registry for Internet Domains

text:
               8.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 298/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Bruxelles (Belgia) w dniu 15 lipca 2011 r. — Pie Optiek przeciwko Bureau Gevers, European Registry for Internet Domains
   (Sprawa C-376/11)
   2011/C 298/21
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour d'appel de Bruxelles

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Pie Optiek

      Strona pozwana: Bureau Gevers, European Registry for Internet Domains

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 12 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 874/2004 z dnia 28 kwietnia 2004 r. ustanawiającego reguły porządku publicznego dotyczące wprowadzenia w życie i funkcji Domeny Najwyższego Poziomu.eu oraz zasady regulujące rejestrację (1), należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji gdy dane „wcześniejsze prawo” jest prawem, którego przedmiotem jest znak towarowy, wyrażenie „licencjobiorcy wcześniejszych praw” może obejmować osobę, która została upoważniona przez właściciela znaku towarowego wyłącznie do dokonania rejestracji we własnym imieniu lecz na rzecz licencjodawcy nazwy domeny tożsamej ze znakiem towarowym lub podobnej do znaku towarowego, nie będąc przy tym uprawnioną do innego użytkowania znaku towarowego lub użytkowania oznaczenia jako znaku towarowego, na przykład w celu sprzedaży produktów lub świadczenia usług objętych znakiem towarowym?

               2)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na to pytanie, czy art. 21 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Komisji (WE) nr 874/2004 z dnia 28 kwietnia 2004 r. ustanawiającego reguły porządku publicznego dotyczące wprowadzenia w życie i funkcji Domeny Najwyższego Poziomu.eu oraz zasady regulujące rejestrację, należy interpretować w ten sposób, że „prawo lub uzasadniony interes” występuje również w sytuacji gdy „licencjobiorca wcześniejszych praw” dokonał rejestracji nazwy domeny.eu we własnym imieniu lecz na rzecz właściciela znaku towarowego, jeżeli ten ostatni nie spełnia przesłanek dokonania rejestracji zgodnie z art. 4 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 733/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 kwietnia 2002 r. w sprawie wprowadzania w życie Domeny Najwyższego Poziomu.eu (2)?

      (1)  Dz.U. L 162, s. 40.

      (2)  Dz.U. L 113, s. 1.


title: Sprawa C-62/12: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 13 czerwca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd — Warna — Bułgaria) — Galin Kostow przeciwko Direktor na Direkcija „Obżałwane i uprawlenie na izpyłnenieto” — grad Warna pri Centrałno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prichodite (Wspólny system podatku od wartości dodanej — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 9 ust. 1 — Pojęcie „podatnika” — Osoba fizyczna — Świadczenie usług podlegające opodatkowaniu — Świadczenie okazjonalne — Brak związku z zarejestrowaną i podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT działalnością gospodarczą — Komornik sądowy działający na zasadzie prywatnej działalności gospodarczej)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/26

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 13 czerwca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd — Warna — Bułgaria) — Galin Kostow przeciwko Direktor na Direkcija „Obżałwane i uprawlenie na izpyłnenieto” — grad Warna pri Centrałno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prichodite
   (Sprawa C-62/12) (1)

   (Wspólny system podatku od wartości dodanej - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 9 ust. 1 - Pojęcie „podatnika” - Osoba fizyczna - Świadczenie usług podlegające opodatkowaniu - Świadczenie okazjonalne - Brak związku z zarejestrowaną i podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT działalnością gospodarczą - Komornik sądowy działający na zasadzie prywatnej działalności gospodarczej)
   2013/C 225/41
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Administratiwen syd — Warna

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Galin Kostow

      Strona pozwana: Direktor na Direkcija „Obżałwane i uprawlenie na izpyłnenieto” — grad Warna pri Centrałno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prichodite

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Administratiwen syd — Warna — Wykładnia art. 9 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) — Pojęcie podatnika — Podleganie podatkowi VAT przez osobę fizyczną w związku z wykonaniem usługi podlegającej opodatkowaniu, którą świadczyła okazjonalnie i bez związku z wykonywaną przez nią działalnością prywatnego komornika sądowego

      Sentencja

   Artykuł 9 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że osoba fizyczna, która już jest podatnikiem podatku od wartości dodanej w związku ze swoją działalnością prywatnego komornika, powinna zostać uznana za „podatnika” względem każdej innej działalności gospodarczej wykonywanej w sposób okazjonalny, pod warunkiem że działalność ta stanowi działalność w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2006/112.

      (1)  Dz.U. C 118 z 21.4.2012.


title: Sprawa F-147/12: Skarga wniesiona w dniu 3 grudnia 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               23.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/26

         Skarga wniesiona w dniu 3 grudnia 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-147/12)
   2013/C 55/44
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci D. Abreu Caldas, S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i É. Marchal)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji dotyczącej przeniesienia uprawnień emerytalnych nabytych przez skarżącą przed podjęciem służby, na podstawie nowych ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 i art. 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego i, w razie potrzeby, decyzji potwierdzającej to przeniesienie

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie niezgodności z prawem art. 9 ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 § 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 3 lutego 2012 r. o zastosowaniu parametrów określonych w ogólnych przepisach wykonawczych do art. 11 § 2 załącznika VIII regulaminu pracowniczego z dnia mars 2011 r. do przeniesienia uprawnień emerytalnych skarżącej;

               —

               w razie potrzeby: stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 11 października 2012 r. potwierdzającej to przeniesienie;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-43/14: Skarga wniesiona w dniu 13 stycznia 2014 r. – Heidrick & Struggles International przeciwko OHIM (THE LEADERSHIP COMPANY)

text:
               28.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/22

         Skarga wniesiona w dniu 13 stycznia 2014 r. – Heidrick & Struggles International przeciwko OHIM (THE LEADERSHIP COMPANY)
   (Sprawa T-43/14)
   2014/C 129/29
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Heidrick & Struggles International, Inc. (Chicago, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: A. Norris, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 10 października 2013 r. w sprawie R 338/2013-2;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „THE LEADERSHIP COMPANY” dla usług z klas 35 i 44 – zgłoszenie nr 11 031 457

      Decyzja eksperta: Odmowa rejestracji zgłoszonego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-505/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (siódma izba) wydanego w dniu 23 września 2009 r. w sprawie T-263/07 Estonia przeciwko Komisji, wniesione w dniu 4 grudnia 2009 r. przez Komisję Europejską

text:
               13.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/23

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (siódma izba) wydanego w dniu 23 września 2009 r. w sprawie T-263/07 Estonia przeciwko Komisji, wniesione w dniu 4 grudnia 2009 r. przez Komisję Europejską
   (Sprawa C-505/09 P)
   2010/C 63/38
   Język postępowania: estoński

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Kružíková, E. White i E. Randvere)

      Druga strona postępowania: Republika Estońska, Republika Litewska, Republika Słowacka oraz Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku,

               —

               obciążenie Republiki Estońskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja stoi na stanowisku, że wyrok Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (zwanego dalej „Sądem”) należy uchylić z następujących względów:

               1)

               Uznając skargę za dopuszczalną w zakresie, w jakim dotyczy ona art. 1 ust. 3 i 4, art. 2 ust. 3 i 4 oraz art. 3 ust. 2 i 3 decyzji Komisji z dnia 4 maja 2007 r. (dotyczącej krajowego planu rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgłoszonego przez Republikę Estońską zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady), Sąd naruszył art. 21 statutu Trybunału Sprawiedliwości oraz art. 44 § 1 lit. c) regulaminu Sądu Pierwszej Instancji. Sąd błędnie uznał skargę za dopuszczalną w całości, mimo iż strona skarżąca podniosła zarzuty nieważności jedynie w odniesieniu do art. 1 ust. 1 i 2, art. 2 ust. 1 i 2 oraz art. 3 ust. 1.

               2)

               Sąd naruszył art. 9 ust. 1 i 3 dyrektywy, dokonując błędnej wykładni ogólnej zasady równego traktowania, a także celu dyrektywy, w ramach ustalania zakresu kompetencji kontrolnych Komisji i jej właściwości w odniesieniu do stosowania art. 9 ust. 3 dyrektywy. Plany rozdziału uprawnień nie są klasycznymi środkami transpozycji dyrektywy, które można oceniać a posteriori. Przyznając, że każde państwo członkowskie może posługiwać się własnymi danymi, które nie są przedmiotem kontroli, stwarza się zagrożenie nierównego traktowania państw członkowskich. Określone w dyrektywie cele można osiągnąć jedynie wówczas, gdy popyt na uprawnienia do emisji gazów cieplarnianych przekracza ich podaż. Górną granicę łącznej ilości podlegających rozdziałowi uprawnień należy odróżnić od łącznej ilości podlegających rozdziałowi uprawnień.

               3)

               Sąd błędnie zinterpretował zakres zastosowania zasady dobrej administracji. Opracowanie planu rozdziału uprawnień jest zadaniem państw członkowskich, a Komisja nie posiada kompetencji do wypełniania luk występujących w takich planach, ale kompetencje do oceny kwestii zgodności planu rozdziału uprawnień z dyrektywą.

               4)

               Sąd dokonał błędnej oceny prawnej postanowień zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim uznał, że art. 1 ust. 1 i 2, art. 2 ust. 1 i 2, a także art. 3 ust. 1 nie można oddzielić od pozostałych postanowień zawartych w decyzji Komisji, stwierdzając w konsekwencji nieważność całości tego aktu. W rzeczywistości taki nierozerwalny związek nie występuje, bowiem ze struktury oraz z uzasadnienia decyzji Komisji jasno wynika, że każdy ustęp art. 2 jest nierozerwalnie związany z odpowiednim ustępem art. 1, ale nie z innymi ustępami art. 2. To samo dotyczy poszczególnych ustępów art. 1.

      (1)  Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami [uprawnieniami do] emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. L 275, s. 32).


title: Sprawa C-458/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Oberster Gerichtshof z dnia  16 listopada 2005 r.  w sprawie Mohamed Jouini, Okay Gönen, Hasan Bajric, Gerald Huber, Manfred Ortner, Sükran Karacatepe, Franz Mühlberger, Nakil Bakii, Hannes Kranzler, Jürgen Mörth, Anton Schneeberger, Dietmar Susteric, Sascha Wörnhör, Aynur Savci, Elena Peter, Egon Schmöger, Mehmet Yaman, Dejan Preradovic, Andreas Mitter, Wolfgang Sorger, Franz Schachenhofer, Herbert Weiss, Harald Kaineder, Ognen Stajkovski i Jovica Vidovic przeciwko PPS Princess Personal Service GmbH

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Oberster Gerichtshof z dnia 16 listopada 2005 r. w sprawie Mohamed Jouini, Okay Gönen, Hasan Bajric, Gerald Huber, Manfred Ortner, Sükran Karacatepe, Franz Mühlberger, Nakil Bakii, Hannes Kranzler, Jürgen Mörth, Anton Schneeberger, Dietmar Susteric, Sascha Wörnhör, Aynur Savci, Elena Peter, Egon Schmöger, Mehmet Yaman, Dejan Preradovic, Andreas Mitter, Wolfgang Sorger, Franz Schachenhofer, Herbert Weiss, Harald Kaineder, Ognen Stajkovski i Jovica Vidovic przeciwko PPS Princess Personal Service GmbH
   (Sprawa C-458/05)
   (2006/C 60/43)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 29 grudnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Oberster Gerichtshof z dnia 16 listopada 2005 r. w sprawie Mohamen Jouini i in. przeciwko PPS Princess Personal Service GmbH.
   Oberster Gerichtshof zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:
   Czy jeżeli w ramach stałej współpracy dwóch przedsiębiorstw pracy tymczasowej mimo braku odrębnej struktury organizacyjnej pierwszego z nich, pracownik biurowy, dyrektor oddziału i doradca klientów zostają przeniesieni z pierwszego przedsiębiorstwa pracy tymczasowej do drugiego takiego przedsiębiorstwa i wykonują w nim porównywalną pracę oraz w ramach współpracy pomiędzy tymi przedsiębiorstwami wraz z nimi przeniesiona zostaje w całości lub w części około jedna trzecia pracowników tymczasowych i odpowiadający im klienci (dla których pracowało, zależnie od konkretnego zlecenia, od 3 do 50 pracowników tymczasowych) stanowi to przeniesienie zakładu lub jego części w rozumieniu art. 1 dyrektywy Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów (1)?

      (1)  Dz.U. L 82, str. 16


title: Sprawa T-135/11: Skarga wniesiona w dniu 4 marca 2011 r. — Clorox przeciwko OHIM — Industrias Alen (CLORALEX)

text:
               21.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/23

         Skarga wniesiona w dniu 4 marca 2011 r. — Clorox przeciwko OHIM — Industrias Alen (CLORALEX)
   (Sprawa T-135/11)
   2011/C 152/43
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: The Clorox Company (Oakland, Stany Zjednoczone Ameryki) (przedstawiciele: S. Malynicz, barrister i A. Chaudri, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Industrias Alen SA de CV (Santa Catarina, Meksyk)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) wydanej w dniu 16 grudnia 2010 r. w sprawie R 521/2009-4;

               —

               obciążenie pozwanego i Industrias Alen SA de CV kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Industrias Alen SA de CV

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „CLORALEX” dla towarów należących do klas 3 i 5 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 4037371

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: grecki słowny znak towarowy „CLOROX” zarejestrowany pod numerem 147925 dla towarów należących do klas 3 i 5; słowny znak towarowy „CLOROX” zarejestrowany w Beneluksie pod numerem 340039 dla towarów należących do klas 1, 3 i 5; czeski słowny znak towarowy „CLOROX” zarejestrowany pod numerem 165741 dla towarów należących do klas 3 i 5; duński słowny znak towarowy „CLOROX” zarejestrowany pod numerem VR 04153 1985 dla towarów należących do klasy 3; francuski słowny znak towarowy „CLOROX” zarejestrowany pod numerem 1402988 dla towarów należących do klas 1, 3, 5, 29, 30, 31 i 32; litewski słowny znak towarowy „CLOROX” zarejestrowany pod numerem 8254 dla towarów należących do klas 3 i 5; portugalski słowny znak towarowy „CLOROX” zarejestrowany pod numerem 296498 dla towarów należących do klasy 3; portugalski słowny znak towarowy „CLOROX” zarejestrowany pod numerem 193727 dla towarów należących do klasy 5; hiszpański słowny znak towarowy „CLOROX” zarejestrowany pod numerem 1047984 dla towarów należących do klasy 3; hiszpański słowny znak towarowy „CLOROX” zarejestrowany pod numerem 835878 dla towarów należących do klasy 5; austriacki słowny znak towarowy „CLOROX” zarejestrowany pod numerem 52470 dla towarów należących do klasy 1; estoński słowny znak towarowy „CLOROX” zarejestrowany pod numerem 8348 dla towarów należących do klas 3 i 5; niemiecki słowny znak towarowy „CLOROX” zarejestrowany pod numerem 644398 dla towarów należących do klas 3 i 5; węgierski słowny znak towarowy „CLOROX” zarejestrowany pod numerem 124182 dla towarów należących do klas 3 i 5; łotewski słowny znak towarowy „CLOROX” zarejestrowany pod numerem M 10054 dla towarów należących do klas 3 i 5; słoweński słowny znak towarowy „CLOROX” zarejestrowany pod numerem 9181304 dla towarów należących do klas 3 i 5; włoski słowny znak towarowy „CLOROX” zarejestrowany pod numerem 825852 dla towarów należących do klas 3 i 5; duński słowny znak towarowy „CLOROX” zarejestrowany pod numerem VR 01019 1978 dla towarów należących do klasy 5; fiński słowny znak towarowy „CLOROX” zarejestrowany pod numerem 93244 dla towarów należących do klas 3 i 5; polski słowny znak towarowy „CLOROX” zarejestrowany pod numerem 60273 dla towarów należących do klas 3 i 5;

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów i oddalenie sprzeciwu w całości

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009 ze względu na to, że Izba Odwoławcza dokonała błędnej analizy charakteru odróżniającego znaków towarowych na etapie ich badania pod kątem wizualnym, fonetycznym i koncepcyjnym oraz nie uwzględniła również wyraźnego podobieństwa między początkowymi a końcowymi częściami znaków towarowych.


title: Sprawa C-163/09: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 9 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) — Zjednoczone Królestwo) — Repertoire Culinaire Ltd przeciwko The Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs (Dyrektywa 92/83/EWG — Harmonizacja struktury podatków akcyzowych od alkoholu i napojów alkoholowych — Artykuł 20 tiret pierwsze oraz art. 27 ust. 1 lit. e) oraz f) — Wino, porto i koniak przeznaczone do gotowania)

text:
               19.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/7

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 9 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) — Zjednoczone Królestwo) — Repertoire Culinaire Ltd przeciwko The Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs
   (Sprawa C-163/09) (1)

   (Dyrektywa 92/83/EWG - Harmonizacja struktury podatków akcyzowych od alkoholu i napojów alkoholowych - Artykuł 20 tiret pierwsze oraz art. 27 ust. 1 lit. e) oraz f) - Wino, porto i koniak przeznaczone do gotowania)
   2011/C 55/10
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   First-tier Tribunal (Tax Chamber)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Repertoire Culinaire Ltd

      Strona pozwana: Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — VAT and Duties Tribunal, Londyn — Wykładnia art. 20 i art. 27 ust. 1 lit. e) i f) dyrektywy Rady 92/83/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od alkoholu i napojów alkoholowych (Dz.U. L 316, s. 21) — Zwolnienie z akcyzy — Wino, porto i koniak przeznaczone do gotowania, zawierające sól i pieprz

      Sentencja

               1)

               Wykładni art. 20 tiret pierwsze dyrektywy Rady 92/83/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od alkoholu i napojów alkoholowych należy dokonywać w ten sposób, że definicja „alkoholu etylowego” zawarta w tym przepisie ma zastosowanie do wina do gotowania i porto do gotowania.

               2)

               W okolicznościach takich jak rozpatrywane w sporze przed sądem krajowym zwolnienie ze zharmonizowanego podatku akcyzowego wina do gotowania, porto do gotowania i koniaku do gotowania podlega art. 27 ust. 1 lit. f) dyrektywy 92/83.

               3)

               W przypadku gdy rozpatrywane w sporze przed sądem krajowym produkty takie jak wino do gotowania, porto do gotowania i koniak do gotowania, które uznano za nieobjęte podatkiem akcyzowym lub zwolnione z podatku akcyzowego na podstawie dyrektywy 92/83 i dopuszczone do konsumpcji w państwie członkowskim, w którym zostały wyprodukowane, są przeznaczone do sprzedaży w innym państwie członkowskim, to ostatnie musi zagwarantować identyczne traktowanie tych produktów na jego terytorium, chyba że istnieją konkretne, obiektywne i podlegające weryfikacji dowody, które wskazują, że pierwsze państwo członkowskie nieprawidłowo zastosowało przepisy tej dyrektywy lub że zgodnie z jej art. 27 ust. 1 przyjęcie środków w celu zapobiegania wszelkim ewentualnym wypadkom uchylania się, omijania lub naruszania przepisów w zakresie zwolnień oraz zagwarantowania prawidłowego i uczciwego stosowania tych zwolnień jest uzasadnione.

               4)

               Wykładni art. 27 ust. 1 lit. f) dyrektywy 92/83 należy dokonywać w ten sposób, iż przyznanie zwolnienia przewidzianego w tym przepisie może być uzależnione od przesłanek, takich jak te przewidziane przez ustawodawstwo krajowe będące przedmiotem sporu przed sądem krajowym, a mianowicie ograniczenia kręgu osób uprawnionych do ubiegania się o zwrot, terminu czterech miesięcy na przedstawienie takiego wniosku, określenia minimalnej kwoty zwrotu, wyłącznie jeżeli w świetle konkretnych, obiektywnych i podlegających weryfikacji dowodów przesłanki te są niezbędne do zapewnienia prawidłowego i uczciwego stosowania tego zwolnienia oraz zapobiegania uchylaniu się, omijaniu lub naruszaniu przepisów. Do sądu krajowego należy weryfikacja, czy jest tak w istocie w przypadku przesłanek przewidzianych w tych przepisach.

      (1)  Dz.U. C 180 z 1.8.2009.


title: Sprawa T-53/06: Wyrok Sądu z dnia 6 marca 2012 r. — UPM-Kymmene przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Sektor worków przemysłowych z plastiku — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Czas trwania naruszenia — Jednolite i ciągłe naruszenie — Grzywny — Waga naruszenia — Okoliczności łagodzące — Bierna rola przedsiębiorstwa — Proporcjonalność)

text:
               21.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/21

         Wyrok Sądu z dnia 6 marca 2012 r. — UPM-Kymmene przeciwko Komisji
   (Sprawa T-53/06) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Sektor worków przemysłowych z plastiku - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Czas trwania naruszenia - Jednolite i ciągłe naruszenie - Grzywny - Waga naruszenia - Okoliczności łagodzące - Bierna rola przedsiębiorstwa - Proporcjonalność)
   2012/C 118/34
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: UPM-Kymmene Oyj (Helsinki, Finlandia) (przedstawiciele: początkowo adwokaci B. Amory, E. Friedel i F. Bimont, następnie B. Amory, E. Friedel, F. Bimont i F. Amato, a na końcu B. Amory)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre, pełnomocnik, wspierany przez M. Gray, barrister)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2005) 4634 wersja ostateczna z dnia 30 listopada 2005 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 traktatu [WE] (sprawa COMP/F/38.354 — Worki przemysłowe).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2005) 4634 z dnia 30 listopada 2005 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 traktatu [WE] (sprawa COMP/F/38.354 — Worki przemysłowe) w zakresie, w jakim w decyzji tej uznano, że UPM-Kymmene Oyj ponosi odpowiedzialność za jednolite i ciągłe naruszenie, o którym mowa w art. 1 ust. 1 tego aktu, w okresie przed dniem 10 października 1995 r.

               2)

               Kwota grzywny nałożonej na mocy art. 2 lit. j) rzeczonej decyzji zostaje ustalona na 50,7 mln EUR.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               Komisja Europejska i UPM-Kymmene pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 86 z 8.4.2006.


title: Sprawa C-209/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 3 maja 2012 r. — Walter Endress przeciwko Allianz Lebensversicherungs AG

text:
               7.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 200/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 3 maja 2012 r. — Walter Endress przeciwko Allianz Lebensversicherungs AG
   (Sprawa C-209/12)
   2012/C 200/13
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Walter Endress

      Strona pozwana: Allianz Lebensversicherungs AG

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 15 ust. 1 zdanie pierwsze drugiej dyrektywy Rady 90/619/EWG z dnia 8 listopada 1990 r. (1), przy uwzględnieniu art. 31 ust. 1 dyrektywy 92/96/EWG z dnia 10 listopada 1992 r. (2), należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisowi takiemu jak § 5a ust. 2 zdanie czwarte Versicherungsvertragsgesetz (ustawy o umowach ubezpieczenia) w brzmieniu ustalonym Drittes Gesetz zur Durchführung versicherungsrechtlicher Richtlinien des Rates der Europäischen Gemeinschaften (trzecią ustawą wprowadzającą w życie dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich w dziedzinie prawa ubezpieczeń) z dnia 21 lipca 1994 r., który stanowi, że prawo odstąpienia lub sprzeciwu wygasa najpóźniej rok po dokonaniu zapłaty pierwszej składki ubezpieczeniowej, nawet w sytuacji, gdy ubezpieczający nie został pouczony o prawie do odstąpienia lub sprzeciwu?

      (1)  Druga dyrektywa Rady 90/619/EWG z dnia 8 listopada 1990 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do bezpośrednich ubezpieczeń na życie i ustanowienia przepisów ułatwiających skuteczne korzystanie ze swobody świadczenia usług oraz zmieniająca dyrektywę 79/267/EWG (Dz.U. L 330, s. 50).

      (2)  Dyrektywa Rady 92/96/EWG z dnia 10 listopada 1992 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do bezpośrednich ubezpieczeń na życie oraz zmieniająca dyrektywy 79/267/EWG i 90/619/EWG (trzecia dyrektywa w sprawie ubezpieczeń na życie) (Dz.U. L 360, s. 1).


title: Sprawa T-688/16 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 17 lutego 2017 r. – Janssen-Cases/Komisja (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Służba publiczna — Ogłoszenie o naborze — Rzecznik praw obywatelskich Komisji — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru)

text:
               18.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/34

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 17 lutego 2017 r. – Janssen-Cases/Komisja
   (Sprawa T-688/16 R)
   ((Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Służba publiczna - Ogłoszenie o naborze - Rzecznik praw obywatelskich Komisji - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru))
   (2017/C 121/50)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Mercedes Janssen-Cases (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci J.N. Louis i N. de Montigny)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Berscheid i C. Berardis-Kayser, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek na podstawie art. 278 i 279 TFUE mający na celu zawieszenie wykonania decyzji Komisji z dnia 15 czerwca 2016 r. w sprawie mianowania pana X na rzecznika praw obywatelskich Komisji z dniem 1 października 2016 r.

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje odrzucony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 12 maja 2005 r. w sprawie C-287/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Swoboda świadczenia usług — Programy lojalnościowe — Ciężar dowodu)

text:
               20.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/2

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 12 maja 2005 r.
   w sprawie C-287/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Swoboda świadczenia usług - Programy lojalnościowe - Ciężar dowodu)
   (2005/C 205/03)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-287/03 mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 3 lipca 2003 r., Komisja Wspólnot Europejskich, reprezentowana przez M. Patakia i N. B. Rasmussena, działających w charakterze pełnomocników, przeciwko Królestwu Belgii, reprezentowanemu przez E. Dominkovits, działającą w charakterze pełnomocnika oraz przez adwokata E. Balate, Trybunał (dryga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, R. Silva de Lapuerta (sprawozdawca), R. Schintgen, P. Kūris i G. Arestis, sędziowie, rzecznik generalny: P. Léger, sekretarz: L. Hewlett, główny administrator, wydał w dniu 12 maja 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Skarga zostaje oddalona.

               2.

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 200 z 23.08.2003.


title: Sprawa F-125/11: Skarga wniesiona w dniu 28 listopada 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               3.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/21

         Skarga wniesiona w dniu 28 listopada 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-125/11)
   2012/C 65/38
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: S. Rodrigues i A. Blot, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o niedopuszczeniu strony skarżącej do udziału w testach w ramach konkursu EPSO/AST/111/10

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji o niedopuszczeniu skarżącej do udziału w testach w ramach konkursu EPSO/AST/111/10 — Sekretarki w grupie zaszeregowania AST 1;

               —

               ponowne objęcie skarżącej procedurą naboru uruchomioną przez ten konkurs, w razie potrzeby organizując nowe testy;

               —

               w każdym razie wezwanie EPSO do przedstawienia posiadanych przez nie informacji dotyczących wyników uzyskanych przez wszystkich kandydatów w ramach testów d) i e);

               —

               tytułem żądania ewentualnego, jeżeli Sąd nie uwzględni żądania głównego, czego nie należy się spodziewać, zasądzenie na rzecz skarżącej kwoty określonej tymczasowo i ex aequo et bono na 50 000 EUR;

               —

               w każdym razie zasądzenie na rzecz skarżącej kwoty określonej tymczasowo i ex aequo et bono na 50 000 EUR tytułem zadośćuczynienia.


title: Sprawy połączone od T-122/07 do T-124/07: Wyrok Sądu z dnia 3 marca 2011 r. — Siemens Österreich i in. przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek projektów odnoszących się do rozdzielnic z izolacją gazową — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG — Podział rynku — Skutki wewnątrz wspólnego rynku — Pojęcie naruszenia ciągłego — Czas trwania naruszenia — Przedawnienie — Grzywny — Proporcjonalność — Górna granica wynosząca 10 % wartości całkowitego obrotu — Odpowiedzialność solidarna za zapłatę grzywny — Okoliczności łagodzące — Współpraca — Prawo do obrony)

text:
               9.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/11

         Wyrok Sądu z dnia 3 marca 2011 r. — Siemens Österreich i in. przeciwko Komisji
   (Sprawy połączone od T-122/07 do T-124/07) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek projektów odnoszących się do rozdzielnic z izolacją gazową - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG - Podział rynku - Skutki wewnątrz wspólnego rynku - Pojęcie naruszenia ciągłego - Czas trwania naruszenia - Przedawnienie - Grzywny - Proporcjonalność - Górna granica wynosząca 10 % wartości całkowitego obrotu - Odpowiedzialność solidarna za zapłatę grzywny - Okoliczności łagodzące - Współpraca - Prawo do obrony)
   2011/C 113/21
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Siemens AG Österreich (Wiedeń, Austria) (sprawa T-122/07); VA Tech Transmission & Distribution GmbH & Co. KEG (Wiedeń) (sprawa T-122/07); Siemens Transmission & Distribution Ltd (Manchester, Zjednoczone Królestwo) (sprawa T-123/07); Siemens Transmission & Distribution SA (Grenoble, Francja) (sprawa T-124/07); oraz Nuova Magrini Galileo SpA (Bergamo, Włochy) (sprawa T-124/07) (przedstawiciele: adwokaci H. Wollmann i F. Urlesberger)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo F. Arbault i O. Weber, następnie X. Lewis i A. Antoniadis, a na końcu A. Antoniadis i R. Sauer, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   W pierwszej kolejności, żądanie stwierdzenia nieważności w części decyzji Komisji C(2006) 6762 wersja ostateczna z dnia 24 stycznia 2007 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 81 WE i art. 53 EOG (Sprawa COMP/F/38.899 — Rozdzielnice z izolacją gazową), a także, w drugiej kolejności, żądanie obniżenia grzywny nałożonej na skarżące.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 1 lit. m), p), q), r) i t) decyzji Komisji C(2006) 6762 wersja ostateczna z dnia 24 stycznia 2007 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 81 WE i art. 53 EOG (Sprawa COMP/F/38.899 — Rozdzielnice z izolacją gazową) w zakresie, w jakim Komisja stwierdziła w nim, że spółki Siemens AG Österreich, VA Tech Transmission & Distribution GmbH & Co. KEG, Siemens Transmission & Distribution Ltd, Siemens Transmission & Distribution SA oraz Nuova Magrini Galileo SpA dopuściły się naruszenia w okresie między 1 kwietnia a 30 czerwca 2002 r.

               2)

               Stwierdza się nieważność art. 2 lit. j), k) i l) decyzji C(2006) 6762 wersja ostateczna.

               3)

               Za naruszenia stwierdzone w art. 1 lit. m), p), q), r) i t) decyzji C(2006) 6762 wersja ostateczna nałożone zostają następujące grzywny:

                           —

                           Siemens Transmission & Distribution SA i Nuova Magrini Galileo, solidarnie ze Schneider Electric SA: 8 100 000 EUR;

                           —

                           Siemens Transmission & Distribution Ltd, solidrnie z Siemens AG Österreich, VA Tech Transmission & Distribution GmbH & Co. KEG, Siemens Transmission & Distribution SA i Nuova Magrini Galileo: 10 350 000 EUR;

                           —

                           Siemens Transmission & Distribution Ltd, solidarnie z Siemens AG Österreich i VA Tech Transmission & Distribution GmbH & Co. KEG: 2 250 000 EUR;

                           —

                           Siemens Transmission & Distribution Ltd: 9 450 000 EUR.

               4)

               W pozostałym zakresie skargi zostają oddalone.

               5)

               W sprawie T-122/07 Komisja Europejska pokrywa dziesiątą część kosztów poniesionych przez Siemens AG Österreich i de VA Tech Transmission & Distribution GmbH & Co. KEG oraz dziesiątą część własnych kosztów. Siemens AG Österreich i VA Tech Transmission & Distribution GmbH & Co. KEG pokrywają dziewięć dziesiątych własnych kosztów oraz dziewięć dziesiątych kosztów Komisji.

               6)

               W sprawie T-123/07 Komisja pokrywa dziesiątą część kosztów poniesionych przez Siemens Transmission & Distribution Ltd i dziesiątą część własnych kosztów. Siemens Transmission & Distribution Ltd pokrywa dziewięć dziesiątych własnych kosztów oraz dziewięć dziesiątych kosztów Komisji.

               7)

               W sprawie T-124/07 Komisja pokrywa piątą część kosztów poniesionych przez Siemens Transmission & Distribution SA i Nuova Magrini Galileo oraz piątą część własnych kosztów. Siemens Transmission & Distribution SA i Nuova Magrini Galileo pokrywają cztery piąte własnych kosztów oraz cztery piąte kosztów Komisji.

      (1)  Dz.U. C 140 z 23.6.2007.


title: Sprawa T-45/06: Skarga wniesiona w dniu  13 lutego 2006 r.  — Reliance Industries przeciwko Radzie i Komisji

text:
               8.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/38

         Skarga wniesiona w dniu 13 lutego 2006 r. — Reliance Industries przeciwko Radzie i Komisji
   (Sprawa T-45/06)
   (2006/C 86/76)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Reliance Industries Ltd (Bombay, Indie) [przedstawiciele: I. MacVay, S. Ahmed, solicitors]

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej i Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 1 grudnia 2005 r. zawiadamiającej o wszczęciu przeglądu wygaśnięcia środków wyrównawczych mających zastosowanie do przywozu niektórych rodzajów politereftalanu etylenu pochodzącego m. in. z Indii oraz o wszczęciu przeglądu wygaśnięcia środków antydumpingowych stosowanych względem przywozu niektórych rodzajów politereftalanu etylenu pochodzących z Indii, Indonezji, Republiki Korei, Malezji, Tajwanu i Tajlandii oraz częściowego przeglądu okresowego środków antydumpingowych stosowanych względem przywozu niektórych rodzajów politereftalanu etylenu pochodzących z Republiki Korei i Tajwanu (1),

               —

               jeśli Sąd uzna to za konieczne lub właściwe stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 2603/2000, rozporządzenia Rady (WE) nr 2604/2000 i decyzji Komisji nr 2000/745/WE w zakresie w jakim mogą mieć zastosowanie do skarżącej w okresie po 1 grudnia 2005 r.,

               —

               jeżeli, i wyłącznie w przypadku i w zakresie w jakim Sąd może uznać — odmiennie niż twierdzi skarżąca — że w świetle prawidłowej interpretacji różnią się one od postanowień art. 11.3 porozumienia antydumpingowego Światowej Organizacji Handlu („WTO”) lub art. 21.3 porozumienia antysubsydyjnego WTO, stwierdzenie nieważności art. 11 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 („podstawowego rozporządzenia antydumpingowego”) i art. 18 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 2026/97 („podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego”);

               —

               obciążenie pozwanych kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Dwiema zaskarżonymi decyzjami Komisja wszczęła przegląd wygaśnięcia w zakresie rozporządzenia Rady (WE) nr 2603/2000 z dnia 27 listopada 2000 r. nakładającego ostateczne cło wyrównawcze i stanowiącego o ostatecznym poborze cła tymczasowego [nałożonego] na przywóz określonych rodzajów politereftalanu etylenu pochodzącego z Indii, Malezji i Tajlandii oraz kończącego postępowanie antysubsydyjne w odniesieniu do przywozu określonych rodzajów politereftalanu etylenu pochodzącego z Indonezji, Republiki Korei oraz Tajwanu (2), rozporządzenia Rady (WE) nr 2604/2000 z dnia 27 listopada 2000 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych tereftalatów polietylenu pochodzących z Indii, Indonezji, Malezji, Republiki Korei, Tajwanu i Tajlandii (3), oraz decyzji Komisji nr 2000/745/WE w sprawie przyjęcia zobowiązań przedstawionych w związku z postępowaniami antydumpingowymi i antysubsydyjnymi (4). W świetle art. 11 ust. 2 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego oraz art. 18 ust. 1 podstawowego rozporzadzenia antysubsydyjnego zawiadomienia te, o ile zostały przedstawione w terminie powodują, że środek pozostaje w mocy do czasu zakończenia rewizji.
   Na poparcie swego wniosku skarżąca twierdzi, że wobec braku ważnego wszczęcia przeglądu wygaśnięcia omawiane środki i zobowiązania wygasły w dniu 1 grudnia 2005 r. zgodnie z tym co przewidziano przy ich ustanowieniu. Skarżąca twierdzi, że zawiadomienia te zostały opublikowane w dniu, w którym środki te wygasły (1 grudnia) i że przegląd wygaśnięcia nie został zatem wszczęty przed datą wygaśnięcia, jak wymagają tego postanowienia WTO. W tym zakresie skarżąca twierdzi, że wykładni rozporządzeń podstawowych należy dokonywać zgodnie z porozumieniami WTO a w każdym razie że w świetle ogólnych zasad prawa wspólnotowego jakiekolwiek niejasności w rozporządzeniach podstawowych muszą zostać rozstrzygnięta na jej korzyść. Skarżąca twierdzi dalej, że jeśli wykładni rozporządzeń podstawowych nie można dokonywać w sposób przez nią sugerowany to przepisy te byłyby sprzeczne z postanowieniami WTO i w konsekwencji w takim zakresie nieważne.

      (1)  OJ C 304 z dnia 1.12.2005 r. str. 4 i str. 9

      (2)  OJ L 301 z dnia 30.11.2000 r., str. 1

      (3)  OJ L 301 z dnia 30.11.2000 r., str. 21

      (4)  OJ L 301 z dnia 30.11.2000 r., str. 88


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 maja 2005 r. w sprawach połączonych od T-160/02 do T-162/02 Naipes Heraclio Fournier, SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w przedmiocie unieważnienia — Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Graficzny znak towarowy zawierający rysunek przedstawiający miecz związany z grą w karty — Graficzny znak towarowy zawierający rysunek przedstawiający rycerza buław związany z grą w karty — Graficzny znak towarowy zawierający rysunek przedstawiający króla mieczy związany z grą w karty — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 40/94)

text:
               9.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/13

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 11 maja 2005 r.
   w sprawach połączonych od T-160/02 do T-162/02 Naipes Heraclio Fournier, SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w przedmiocie unieważnienia - Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Graficzny znak towarowy zawierający rysunek przedstawiający miecz związany z grą w karty - Graficzny znak towarowy zawierający rysunek przedstawiający rycerza buław związany z grą w karty - Graficzny znak towarowy zawierający rysunek przedstawiający króla mieczy związany z grą w karty - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 40/94)
   (2005/C 171/22)
   Język postępowania: hiszpański
   W sprawach połączonych od T-160/02 do T-162/02, Naipes Heraclio Fournier, SA, z siedzibą w Vitorii (Hiszpania), reprezentowanej przez adwokata E. Armijo Chávarriego przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (pełnomocnicy: J. Crespo Carrillo, a następnie O. Montalto i I. de Medrano Caballero), w której drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą OHIM, występującą przed Sądem w charakterze interwenienta była France Cartes SAS, z siedzibą w Saint Max (Francja), reprezentowana przez adwokata C. de Haasa, mającej za przedmiot skargę na trzy decyzje Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 28 lutego 2002 r. (sprawy R 771/2000-2, R 770/2000-2 i R 766/2000-2) dotyczące postępowań w przedmiocie unieważnienia pomiędzy Naipes Heraclio Fournier SA i France Cartes SAS, Sąd (trzecia izba), w składzie: M. Jaeger, prezes, V. Tiili i O. Czúcz, sędziowie; sekretarz: I. Natsinas, administrator, wydał w dniu 11 maja 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skargi zostają oddalone.

               2)

               Żądania interwenienta o obciążenie skarżącej kosztami zostają odrzucone jako niedopuszczalne w części, w której dotyczą kosztów poniesionych w związku z postępowaniem przed Wydziałem Unieważnień.

               3)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)(OHIM) oraz pozostałymi kosztami interwenienta.

               4)

               Pozostałe żądania interwenienta zostają odrzucone.

      (1)  Dz.U. C 180 z 27.7.2002


title: Sprawy połączone C-196/16 i C-197/16: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 lipca 2017 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunale Amministrativo Regionale per le Marche – Włochy) – Comune di Corridonia (C-196/16), Comune di Loro Piceno (C-197/16) i in./Provincia di Macerata, Provincia di Macerata Settore 10 – Ambiente (Odesłanie prejudycjalne — Środowisko naturalne — Dyrektywa 85/337/EWG — Dyrektywa 2011/92/UE — Możliwość dokonania a posteriori oceny oddziaływania na środowisko działającej instalacji do produkcji energii z biogazu w celu otrzymania kolejnego zezwolenia)

text:
               18.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 309/11

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 lipca 2017 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunale Amministrativo Regionale per le Marche – Włochy) – Comune di Corridonia (C-196/16), Comune di Loro Piceno (C-197/16) i in./Provincia di Macerata, Provincia di Macerata Settore 10 – Ambiente
   (Sprawy połączone C-196/16 i C-197/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Środowisko naturalne - Dyrektywa 85/337/EWG - Dyrektywa 2011/92/UE - Możliwość dokonania a posteriori oceny oddziaływania na środowisko działającej instalacji do produkcji energii z biogazu w celu otrzymania kolejnego zezwolenia))
   (2017/C 309/14)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per le Marche

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Comune di Corridonia (C-196/16), Comune di Loro Piceno (C-197/16), Marcello Bartolini (C-197/16), Filippo Bruè (C-197/16), Sergio Forti (C-197/16), Stefano Piatti(C-197/16), Gaetano Silvetti (C-197/16), Gianfranco Silvetti (C-197/16), Rocco Tirabasso (C-197/16), Sante Vagni (C-197/16), Albergo Ristorante Le Grazie Sas di Forti Sergio & Co. (C-197/16), Suolificio Elefante Srl (C-197/16), Suolificio Roxy Srl (C-197/16), Aldo Alessandrini (C-197/16)

      Strona pozwana: Provincia di Macerata, Provincia di Macerata Settore 10 – Ambiente

      przy udziale: VBIO1 Società Agricola Srl (C-196/16), Regione Marche, Agenzia Regionale per la Protezione Ambientale delle Marche – (ARPAM) – Dipartimento Provinciale di Macerata, ARPAM, VBIO2 Società Agricola Srl (C-197/16), Azienda Sanitaria Unica Regionale – Marche (ASUR Marche) (C-197/16), ASUR Marche – Area Vasta 3 (C-197/16), Comune di Colmurano (C-197/16), Comune di Loro Piceno (C-197/16)

      Sentencja

   W wypadku zaniechania przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaganej dyrektywą Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/31/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r., prawo Unii z jednej strony nakłada na państwa członkowskie obowiązek usuwania sprzecznych z prawem skutków tego zaniechania, a z drugiej strony nie stoi na przeszkodzie temu, by ocena tego oddziaływania została przeprowadzona tytułem legalizacji po wybudowaniu i oddaniu do użytku danej instalacji, pod warunkiem że:

               —

               przepisy krajowe umożliwiające tę legalizację nie stwarzają zainteresowanym okazji do obejścia norm prawa Unii lub uchylenia się od ich stosowania oraz

               —

               ocena przeprowadzona tytułem legalizacji nie dotyczy jedynie oddziaływania tej instalacji na środowisko w przyszłości, ale uwzględnia skutki dla środowiska, które wystąpiły od czasu wybudowania tej instalacji.

      (1)  Dz.U. C 251 z 11.7.2016.


title: Sprawa C-239/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal du travail de Liège (Belgia) w dniu 14 maja 2014 r. – Abdoulaye Amadou Tall przeciwko Centre public d’action sociale de Huy (CPAS de Huy)

text:
               14.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal du travail de Liège (Belgia) w dniu 14 maja 2014 r. – Abdoulaye Amadou Tall przeciwko Centre public d’action sociale de Huy (CPAS de Huy)
   (Sprawa C-239/14)
   2014/C 223/14
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Tribunal du travail de Liège

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Abdoulaye Amadou Tall

      Druga strona postępowania: Centre public d’action sociale de Huy (CPAS de Huy)

      Pytania prejudycjalne

   Na mocy art. 39/1 loi du 15 décembre 1980 sur l’accès du territoire, le séjour, l’établissement et l’éloignement des étrangers [ustawy z dnia 15 grudnia 1980 r. w sprawie dostępu do terytorium, pobytu, osiedlania się i wydalania cudzoziemców] w związku z art. 39/2 § l akapit trzeci, art. 39/76, art. 39/82 § 4 akapit drugi lit. d) i art. 57/6/2 tejże ustawy przeciwko odmowie rozpatrzenia ponownego wniosku o udzielenie azylu mogą być wniesione jedynie skarga o stwierdzenie nieważności i wniosek o zawieszenie w wyjątkowo pilnych wypadkach. W zakresie, w jakim nie chodzi tu ani o środki prawne, do których rozpoznania sądowi przysługuje nieograniczona kompetencja, ani o środki prawne o charakterze suspensywnym, a wnioskodawca nie ma prawa ani do pobytu, ani do pomocy materialnej w toku ich rozpatrywania, to czy te środki prawne są zgodne z wymogami art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 39 dyrektywy Rady 2005/85/WE z dnia 1 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w państwach członkowskich (1), które przewidują prawo do skutecznego środka prawnego?

      (1)  Dz.U. L 326, s. 13.