title: Sprawa T-326/18: Postanowienie Sądu z dnia 8 marca 2019 r. — Herrero Torres/EUIPO — DZ Licores (CARAJILLO LICOR 43 CUARENTA Y TRES) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego CARAJILLO LICOR 43 CUARENTA Y TRES — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy Carajillo — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/2001 — Skarga prawnie oczywiście bezzasadna)

text:
               29.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/53

      Postanowienie Sądu z dnia 8 marca 2019 r. — Herrero Torres/EUIPO — DZ Licores (CARAJILLO LICOR 43 CUARENTA Y TRES)
      (Sprawa T-326/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego CARAJILLO LICOR 43 CUARENTA Y TRES - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy Carajillo - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/2001 - Skarga prawnie oczywiście bezzasadna)
      (2019/C 148/51)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: José-Ramón Herrero Torres (Castellón de la Plana, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. Gil Martí)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: S. Palmero Cabezas i H. O’Neill, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: DZ Licores, SLU (Cartagena, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci A. Vela Ballesteros i B. Lamas Begué)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję piątej izby odwoławczej EUIPO z dnia 13 marca 2018 (sprawa R 2104/2017-5) dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu między J.R. Herrero Torresem a DZ Licores.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     José-Ramón Herrero Torres zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 249 z 16.7.2018.


title: Sprawa T-131/19: Skarga wniesiona w dniu 25 lutego 2019 r. — Oosterbosch/Parlament

text:
               29.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/55

      Skarga wniesiona w dniu 25 lutego 2019 r. — Oosterbosch/Parlament
      (Sprawa T-131/19)
      (2019/C 148/54)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Marc Oosterbosch (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat M. Casado García-Hirschfeld)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie dopuszczalności i zasadności skargi;

            w konsekwencji:

                  —

                  stwierdzenie nieważności „zaskarżonej decyzji”, na którą składają się rozliczenia wynagrodzenia za marzec, kwiecień i maj 2018 r.;

                  —

                  w razie potrzeby stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 6 listopada 2018 r. o oddaleniu zażalenia;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postepowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut naruszenia zasad legalności i pewności prawa oraz jeden zarzut niezgodności z prawem: zaskarżona decyzja została wydana na podstawie wewnętrznych zasad i przepisów wykonawczych, które są niezgodne z prawem.


title: Sprawa T-132/19: Skarga wniesiona w dniu 26 lutego 2019 r. — Ashworth/Parlament

text:
               29.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/56

      Skarga wniesiona w dniu 26 lutego 2019 r. — Ashworth/Parlament
      (Sprawa T-132/19)
      (2019/C 148/55)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Richard Ashworth (Lingfield, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci A. Schmitt i A. Waisse)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  połączenie niniejszej sprawy ze sprawą wniesioną przez Salvadora Garrigę Polledę i 45 innych osób przeciwko Parlamentowi Europejskiemu w dniu 19 lutego 2019 r. (sprawa T-102/19) na podstawie art. 68 regulaminu postępowania przed Sądem ze względu na powiązanie obu spraw;

                  —

                  w razie potrzeby, w ramach środków organizacji postępowania lub środków dowodowych w sprawie, nakazanie Parlamentowi Europejskiemu przedłożenia opinii wydanych przez służby prawne Parlamentu Europejskiego, które zostały sporządzone w dniach 16 lipca 2018 r. i 3 grudnia 2018 r., z zastrzeżeniem dokładnej daty, ale w każdym razie przed wydaniem decyzji przez Prezydium Parlamentu w dniu 10 grudnia 2018 r. w sprawie zmiany przepisów wykonawczych do Statutu posła do Parlamentu Europejskiego (Dz.U. 2018, C 466, s. 8, zwanych dalej „przepisami wykonawczymi”);

                  —

                  stwierdzenie nieważności ww. decyzji wydanej przez Prezydium Parlamentu w dniu 10 grudnia 2018 r. w sprawie zmiany przepisów wykonawczych do Statutu posła do Parlamentu Europejskiego w zakresie, w jakim zmienia ona art. 76 przepisów wykonawczych (motywy 5 i 6, art. 1 ust. 7 i art. 2 w zakresie, w jakim dotyczy art. 76 przepisów wykonawczych ww. decyzji), a jeśli nie, jeżeli ww. elementy nie zostaną uznane za możliwe do oddzielenia od pozostałej części zaskarżonego aktu, stwierdzenie nieważności ww. decyzji w całości;

                  —

                  obciążenie Parlamentu kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący materialnej niewłaściwości Prezydium:

                              —

                              po pierwsze, zaskarżony akt został wydany z naruszeniem Statutu posła do Parlamentu Europejskiego przyjętego decyzją Parlamentu Europejskiego z dnia 28 września 2005 r., 2005/684/WE, Euratom (Dz.U. 2005, L 262, s. 1) (zwanego dalej „statutem”). Zaskarżony akt jest w szczególności sprzeczny z przepisami art. 27 statutu, który wymaga zachowania „praw nabytych” i „praw w trakcie nabywania”;

                              —

                              po drugie, zaskarżony akt ustanawia podatek, wprowadzając specjalny podatek w wysokości 5 % nominalnej kwoty emerytury, podczas gdy ustanowienie podatku nie wchodzi w zakres kompetencji Prezydium na podstawie art. 223 ust. 2 TFUE.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia istotnych wymogów proceduralnych:

                              —

                              po pierwsze, Prezydium zarzuca się to, że wydało zaskarżony akt przy braku poszanowania zasad określonych w art. 223 TFUE;

                              —

                              po drugie, zaskarżony akt jest niewystarczająco uzasadniony i narusza tym samym obowiązek uzasadnienia przewidziany w art. 296 akapit drugi TFUE i art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia praw nabytych i praw w trakcie nabywania oraz zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań:

                              —

                              po pierwsze, zaskarżony akt narusza prawa nabyte i prawa w trakcie nabywania, wynikające zarówno z ogólnych zasad prawa, jak i statutu, który wyraźnie wymaga ich utrzymania „w pełni”(art. 27);

                              —

                              po drugie, zaskarżony akt narusza zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności oraz zasad równego traktowania i niedyskryminacji:

                              —

                              po pierwsze, naruszenia praw skarżących są nieproporcjonalne w stosunku do celów zaskarżonego aktu;

                              —

                              po drugie, należy stwierdzić nieważność zaskarżonego aktu ze względu na naruszenie zasad równego traktowania i niedyskryminacji.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący naruszenia zasady pewności prawa i braku przepisów przejściowych.

                              —

                              po pierwsze, zaskarżony akt narusza zasadę pewności prawa, ponieważ niezgodnie z prawem towarzyszy mu skutek wsteczny;

                              —

                              po drugie, zaskarżony akt narusza zasadę pewności prawa, ponieważ nie ustanawia środków przejściowych


title: Sprawa T-137/19: Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2019 r. — Souruh/Rada

text:
               29.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/58

      Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2019 r. — Souruh/Rada
      (Sprawa T-137/19)
      (2019/C 148/57)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Souruh SA (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: adwokat E. Ruchat)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

                  —

                  w konsekwencji nakazanie Unii Europejskiej naprawienia szkody poniesionej przez skarżącą w wysokości, jaką Sąd określi na podstawie zasady słuszności;

                  —

                  posiłkowo, nakazanie wyznaczenia eksperta w celu ustalenia całkowitego zakresu szkody poniesionej przez skarżącą;

                  —

                  obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi zarzut główny i zarzut posiłkowy, które są co do zasady identyczne jak zarzuty podniesione w sprawie T-55/19, Cham Holding i Bena Properties/Rada, lub do nich podobne.


title: Sprawa C-226/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Den Haag na posiedzeniu w ośrodku zamiejscowym w Haarlem (Niderlandy) w dniu 14 marca 2019 r. — K.A./Minister van Buitenlandse Zaken

text:
               3.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 187/44

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Den Haag na posiedzeniu w ośrodku zamiejscowym w Haarlem (Niderlandy) w dniu 14 marca 2019 r. — K.A./Minister van Buitenlandse Zaken
      (Sprawa C-226/19)
      (2019/C 187/48)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Rechtbank Den Haag na posiedzeniu w ośrodku zamiejscowym w Haarlem

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: K.A.

         Strona przeciwna: Minister van Buitenlandse Zaken

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy sądowy środek odwoławczy, o którym mowa w art. 32 ust. 3 kodeksu wizowego (1), od ostatecznej decyzji w przedmiocie odmowy wydania wizy opartej na podstawie, o której mowa w art. 32 ust. 1 zdanie wprowadzające i lit. a) ppkt (vi) kodeksu wizowego stanowi w poniższych okolicznościach skuteczny środek prawny przed sądem w rozumieniu art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (karty), gdy:

                              —

                              w uzasadnieniu decyzji państwo członkowskie poprzestało na wskazaniu: „został Pan uznany przez jedno lub więcej państw członkowskich za zagrożenie dla porządku publicznego, bezpieczeństwa wewnętrznego, zdrowia publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 19, a obecnie art. 21 kodeksu granicznego Schengen lub za zagrożenie dla stosunków międzynarodowych jednego lub więcej państw członkowskich”;

                              —

                              w decyzji ani w administracyjnym postępowaniu odwoławczym państwo członkowskie nie wskazało, który konkretnie powód lub powody — spośród czterech wymienionych w art. 32 ust. 1 zdanie wprowadzające i lit. a) ppkt (vi) kodeksu wizowego — został powołany;

                              —

                              państwo członkowskie nie udzieliło w postępowaniu odwoławczym bliższych merytorycznych informacji lub uzasadnienia powodu lub powodów stanowiących podstawę sprzeciwu innego państwa członkowskiego, względnie państw członkowskich?

                  2)

                  Czy w okolicznościach opisanych w pytaniu pierwszym można mówić o dobrej administracji w rozumieniu art. 41 karty, w szczególności w związku z obowiązkiem uzasadniania decyzji przez wydające je instytucje?

                  3)

                              a)

                              Czy na pytania pierwsze i drugie należy udzielić odmiennej odpowiedzi, jeżeli państwo członkowskie wskazałoby w ostatecznej decyzji w przedmiocie wizy rzeczywiście istniejącą, a przy tym wyraźnie określoną możliwość wniesienia środka odwoławczego w innym państwie członkowskim, do określonego z nazwy właściwego organu w tym państwie członkowskim (względnie w państwach członkowskich), które złożyło (względnie złożyły) sprzeciw w rozumieniu art. 32 ust. 1 zdanie wprowadzające i lit. a) ppkt (vi) kodeksu wizowego, w ramach którego to postępowania przedmiotem rozpoznania mogłaby zostać objęta podstawa odmowy udzielenia wizy?

                              b)

                              Czy dla udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze w związku z pytaniem trzecim lit. a) wymagane jest zawieszenie wydania rozstrzygnięcia w postępowaniu w przedmiocie środka odwoławczego, toczącym się w państwie członkowskim, które wydało ostateczną decyzję, i przeciwko temu państwu, do czasu, gdy osoba ubiegająca się o wizę będzie miała możliwość wniesienia środka odwoławczego w innym państwie członkowskim (względnie w państwach członkowskich), a jeżeli osoba ta z tej możliwości skorzysta, to do czasu wydania (ostatecznego) rozstrzygnięcia w przedmiocie tego środka odwoławczego?

                  4)

                  Czy dla odpowiedzi na powyższe pytania znaczenie ma okoliczność, czy organom państwa członkowskiego (względnie państwu członkowskiemu) (względnie państwom członkowskim), które złożyło (względnie złożyły) sprzeciw wobec wydania wizy, zostanie umożliwione przystąpienie do postępowania w przedmiocie sądowego środka odwoławczego od ostatecznej decyzji jako drugiemu podmiotowi mającemu status strony przeciwnej i w ten sposób będzie ono mogło (względnie będą one mogły) przedstawić uzasadnienie dla powodu lub powodów, które legły u podstaw sprzeciwu?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Wizowy (kodeks wizowy) (Dz.U. 2009, L 243, s. 1).


title: Sprawa C-214/18: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 10 kwietnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy w Sopocie Wydział I Cywilny — Polska) — postępowanie wszczęte przez H.W. (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 2006/112/WE — Podatek od wartości dodanej (VAT) — Komornik sądowy — Egzekucja — Opłaty egzekucyjne określone w ustawie — Praktyka administracyjna właściwych organów krajowych uznająca, że kwota tych opłat egzekucyjnych zawiera VAT — Zasady neutralności i proporcjonalności)

text:
               17.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/13

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 10 kwietnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy w Sopocie Wydział I Cywilny — Polska) — postępowanie wszczęte przez H.W.
      (Sprawa C-214/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2006/112/WE - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Komornik sądowy - Egzekucja - Opłaty egzekucyjne określone w ustawie - Praktyka administracyjna właściwych organów krajowych uznająca, że kwota tych opłat egzekucyjnych zawiera VAT - Zasady neutralności i proporcjonalności)
      (2019/C 206/15)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Rejonowy w Sopocie Wydział I Cywilny

         Strona w postępowaniu głównym

      H.W.

         Przy udziale: PSM „K”, Aleksandry Treder, działającej jako komornik sądowy przy Sądzie Rejonowym w Sopocie

         Sentencja

      Przepisy dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2013/43/UE z dnia 22 lipca 2013 r., oraz zasady neutralności podatku od wartości dodanej (VAT) i proporcjonalności należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie praktyce administracyjnej właściwych organów krajowych, takiej jak będąca przedmiotem postępowania głównego, zgodnie z którą przyjmuje się, że VAT od usług świadczonych przez komornika sądowego w ramach postępowania egzekucyjnego jest zawarty w pobieranych przez niego opłatach egzekucyjnych.

         (1)  Dz.U. C 259 z 23.7.2018.


title: Sprawa C-255/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Immigration and Asylum Chamber) London (Zjednoczone Królestwo) w dniu 26 marca 2019 r. — Secretary of State for the Home Department/O A

text:
               17.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/30

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Immigration and Asylum Chamber) London (Zjednoczone Królestwo) w dniu 26 marca 2019 r. — Secretary of State for the Home Department/O A
      (Sprawa C-255/19)
      (2019/C 206/35)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      Upper Tribunal (Immigration and Asylum Chamber) London

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca środek odwoławczy: Secretary of State for the Home Department

         Druga strona postępowania: O A

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy „ochronę państwa, którego jest [się] obywatelem” w rozumieniu art. 11 ust. 1 lit. e) i art. 2 lit. e) [dyrektywy 2004/83/WE (1), zwanej dalej „dyrektywą w sprawie kwalifikowania”] należy rozumieć jako ochronę zapewnianą przez państwo?

                  2)

                  Czy przy rozstrzyganiu kwestii tego, czy istnieje uzasadniona obawa bycia prześladowanym w rozumieniu art. 2 lit. e) [dyrektywy w sprawie kwalifikowania], oraz kwestii tego, czy dostępna jest ochrona przed takim prześladowaniem zgodnie z art. 7 [dyrektywy w sprawie kwalifikowania], należy w obu przypadkach zastosować „przesłankę ochrony” lub przeprowadzać „analizę dostępności ochrony”, a jeżeli tak, to czy w każdym przypadku mają zastosowanie te same kryteria?

                  3)

                  Pomijając kwestię możliwości zapewnienia ochrony przez podmioty niebędące państwami w świetle art. 7 ust. 1 lit. b) i zakładając, że odpowiedź na pytanie pierwsze jest twierdząca, czy skuteczność lub dostępność ochrony należy oceniać wyłącznie przez odniesienie do działań i funkcji ochronnych wykonywanych przez podmioty państwowe, czy też możliwe jest wzięcie pod uwagę działań i funkcji ochronnych wykonywanych przez podmioty prywatne (podmioty społeczeństwa obywatelskiego) takie jak rodziny lub klany?

                  4)

                  Czy (jak założono w pytaniach drugim i trzecim) kryteria mające zastosowanie do „analizy dostępności ochrony”, którą należy przeprowadzić przy rozpatrywaniu utraty statusu uchodźcy w kontekście art. 11 ust. 1 lit. e), są takie same jak te, które należy stosować w kontekście art. 7?

         (1)  Dyrektywa Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osób, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony, oraz zawartości przyznawanej ochrony (Dz.U. 2004, L 304, s. 12).


title: Sprawa T-268/19: Skarga wniesiona w dniu 22 kwietnia 2019 r. — Imagina Media Audiovisual i in./Komisja

text:
               24.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/63

      Skarga wniesiona w dniu 22 kwietnia 2019 r. — Imagina Media Audiovisual i in./Komisja
      (Sprawa T-268/19)
      (2019/C 213/62)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Imagina Media Audiovisual, SA (Barcelona, Hiszpania), Imagina EU (Bruksela, Belgia), dpa Deutsche Presse-Agentur GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci P. Kuypers, N. Groot, B. Vitez)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 12 lutego 2019 r. o sygn. Ares(2019)856949 w sprawie wykluczenia IMAGINA MEDIA AUDIOVISUAL SL z postępowań o udzielenie zamówień i dotacji podlegających przepisom rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (EU, Euratom) nr 2018/1046 (1) w zakresie, w jakim wykluczono konsorcjum Imagina/dpa lub odrzucono jego oferty;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 9 kwietnia 2019 r. o sygn. Ares(2019)2494476 w zakresie, w jakim należy uznać, że wykluczono w niej konsorcjum z przetargu o sygn. PO/2018-05/A4 lub odrzucono jego oferty;

                  —

                  stwierdzenie nieważności czynności udzielenia przez Komisję zamówień lub czynności, poprzez które Komisja zezwoliła wykonawcy innemu niż konsorcjum Imagina/dpa na realizację relacji audiowizualnych z bieżących wydarzeń unijnych, dotyczących części 1, 3 i 6, zgodnie z opisem w dokumentacji przetargu;

                  —

                  nakazanie Komisji naprawienia szkody wyrządzonej konsorcjum przez Komisję poprzez uniemożliwienie konsorcjum realizacji zamówień na części 1, 3 i 6;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie, gdyż nie uznała, że wykluczenie Imagina Media Audiovisual SL — będącej jednym z członków konsorcjum — nie ma wpływu na realizację zamówienia w odniesieniu do części 1, 3 i 6 przetargu przez konsorcjum. Wykluczenie Imagina Media Audiovisual SL nie ma też żadnego wpływu na decyzje Komisji o udzieleniu tych zamówień konsorcjum.

                  2.

                  Zarzut drugi, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie, gdyż nie zastosowała właściwie dokumentacji przetargowej. W konsekwencji Komisja nie zażądała od konsorcjum zastąpienia Imagina Media Audiovisual SL innym podmiotem, który wszedłby w skład konsorcjum, czego wymagała dokumentacja przetargowa.

                  3.

                  Zarzut trzeci, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie, gdyż nie zastosowała właściwie art. 136 ust. 9 rozporządzenia 2018/1046. W konsekwencji urzędnik zatwierdzający Komisji nie zażądał od konsorcjum zastąpienia Imagina Media Audiovisual SL innym podmiotem, który wszedłby w skład konsorcjum, czego wymagało rozporządzenie 2018/1046.

                  4.

                  Zarzut czwarty, że Komisja naruszyła prawo konsorcjum do skutecznego środka odwoławczego oraz zasadę dobrej administracji. Komisja niezgodnie z prawem posłużyła się swoją decyzją z dnia 12 lutego 2019 r. o sygn. Ares(2019)856949 w sprawie wykluczenia Imagina Media Audiovisual SL lub swoim pismem z dnia 9 kwietnia 2019 r. o sygn. Ares(2019)2494476 do tego, by wykluczyć konsorcjum z przetargu o sygn. PO/2018-05/A4.

                  5.

                  Zarzut piąty, że Komisja naruszyła prawo konsorcjum do skutecznego środka odwoławczego, obowiązek uzasadnienia oraz zasadę dobrej administracji. Komisja dopuściła się uchybień proceduralnych i niezgodnie z prawem udzieliła zamówień na części 1, 3 i 6 przetargu o sygn. PO/2018-05/A4 wykonawcy innemu niż konsorcjum.

                  6.

                  Zarzut szósty, że Komisja wyrządziła szkodę konsorcjum swoim niezgodnym z prawem zachowaniem, wskutek czego konsorcjum nie może zrealizować zamówienia na części 1, 3 i 6 przetargu o sygn. PO/2018-05/A4.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046 z dnia 18 lipca 2018 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii, zmieniające rozporządzenia (UE) nr 1296/2013, (UE) nr 1301/2013, (UE) nr 1303/2013, (UE) nr 1304/2013, (UE) nr 1309/2013, (UE) nr 1316/2013, (UE) nr 223/2014 i (UE) nr 283/2014 oraz decyzję nr 541/2014/UE, a także uchylające rozporządzenie (UE, Euratom) nr 966/2012 (Dz.U. L 193 z 30.7.2018, s. 1).


title: Sprawa T-570/18: Postanowienie Sądu z dnia 30 kwietnia 2019 r. — YQ/Komisja

text:
               24.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/84

      Postanowienie Sądu z dnia 30 kwietnia 2019 r. — YQ/Komisja
      (Sprawa T-570/18) (1)

      (2019/C 213/82)
      Język postępowania: francuski
      Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 408 z 12.11.2018.


title: Sprawa T-746/18: Postanowienie Sądu z dnia 30 kwietnia 2019 r. — Bronckers/Komisja

text:
               24.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/85

      Postanowienie Sądu z dnia 30 kwietnia 2019 r. — Bronckers/Komisja
      (Sprawa T-746/18) (1)

      (2019/C 213/85)
      Język postępowania: angielski
      Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 72 z 25.2.2019.


title: Sprawa C-312/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litwa) w dniu 16 kwietnia 2019 r. — XT/Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos

text:
               1.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/19

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litwa) w dniu 16 kwietnia 2019 r. — XT/Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos
      (Sprawa C-312/19)
      (2019/C 220/25)
      Język postępowania: litewski

         Sąd odsyłający

      Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: XT

         Strona przeciwna: Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 9 ust. 1 i art. 193 dyrektywy 2006/112/WE (1) Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach takich jak te w rozpatrywanej sprawie osoba fizyczna taka jak strona skarżąca nie może zostać uznana za prowadzącą „samodzielnie” analizowaną działalność (gospodarczą) i obowiązaną do zapłaty samodzielnie podatku od wartości dodanej od kwestionowanych dostaw, tj. czy w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 193 dyrektywy 2006/112/WE podatnikiem odpowiedzialnym za wykonanie owych zobowiązań jest wspólne przedsięwzięcie/partnerstwo (uczestnicy wspólnego przedsięwzięcia w ujęciu łącznym, a w niniejszej sprawie — strona skarżąca i jej partner handlowy w ujęciu łącznym), które w świetle prawa krajowego nie jest uznawane za podatnika i nie posiada osobowości prawnej, a nie jedynie sama osoba fizyczna taka jak strona skarżąca?

                  2)

                  W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: czy art. 193 dyrektywy 2006/112/WE należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach takich jak te w rozpatrywanej sprawie VAT jest płacony indywidualnie przez każdego z uczestników (w niniejszej sprawie — przez stronę skarżącą i jej partnera handlowego) wspólnego przedsięwzięcia/partnerstwa, które to wspólne przedsięwzięcie/partnerstwo nie jest, w świetle prawa krajowego, uznawane za podatnika i nie posiada osobowości prawnej, od każdej kwoty przez nich otrzymanej (lub im należnej) tytułem wynagrodzenia za podlegającą opodatkowaniu dostawę nieruchomości? Czy art. 287 dyrektywy 2006/112/WE należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach takich jak te w niniejszej sprawie roczny obrót, o którym mowa w owym przepisie, ustala się z uwzględnieniem całości wpływów ze wspólnego przedsięwzięcia (otrzymanych łącznie przez uczestników wspólnego przedsięwzięcia)?

         (1)  Dz.U. 2006, L 347, s. 1.


title: Sprawa C-321/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen (Niemcy) w dniu 18 kwietnia 2019 r. — BY i CZ/Bundesrepublik Deutschland

text:
               1.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/20

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen (Niemcy) w dniu 18 kwietnia 2019 r. — BY i CZ/Bundesrepublik Deutschland
      (Sprawa C-321/19)
      (2019/C 220/26)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: BY, CZ

         Strona pozwana: Bundesrepublik Deutschland

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy indywidualny podmiot uiszczający opłatę za przejazd może powoływać się przed sądami krajowymi na przestrzeganie przepisów dotyczących obliczania opłat na podstawie art. 7 ust. 9 i art. 7a ust. 1 i 2 dyrektywy 1999/62/WE, zmienionej dyrektywą 2006/38/WE (1) (niezależnie od przepisów zawartych w art. 7a ust. 3 tej dyrektywy w związku z załącznikiem III), jeżeli państwo członkowskie nie zastosowało się w pełni do tych przepisów przy ustawowym ustaleniu opłat za przejazd lub dokonało ich nieprawidłowej transpozycji na niekorzyść podmiotu uiszczającego opłatę za przejazd?

                  2)

                  W razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:

                              a)

                              Czy koszty eksploatacji sieci infrastruktury w rozumieniu art. 7 ust. 9 zdanie drugie dyrektywy 1999/62/WE, zmienionej dyrektywą 2006/38/WE, mogą obejmować również koszty policji drogowej?

                              b)

                              Czy przekroczenie kosztów infrastruktury, które kwalifikują się do naliczenia opłaty za przejazd na podstawie średniej ważonej, w wysokości:

                                          aa)

                                          do 3,8%, w szczególności w przypadku naliczenia kosztów, które co do zasady nie kwalifikują się do naliczenia,

                                          bb)

                                          do 6 %
                                          prowadzi do naruszenia zakazu przekraczania kosztów ustanowionego w art. 7 ust. 9 dyrektywy 1999/62/WE, zmienionej dyrektywą 2006/38/WE, skutkującego brakiem zastosowania prawa krajowego w tym zakresie?

                  3)

                  W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie lit. b):

                              a)

                              Czy wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 26 września 2000 r. w sprawie C-205/98 (2) (pkt 138) należy interpretować w ten sposób, że znaczne przekroczenie kosztów nie może zostać wyrównane przez ponowne obliczenie kosztów przedstawione w toku postępowania sądowego, które ma na celu wykazanie, że ustalona stawka opłaty za przejazd w rezultacie nie przekracza faktycznie kosztów, które kwalifikują się do naliczenia?

                              b)

                              W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie trzecie lit. a):
                              Czy w przypadku ponownego obliczenia kosztów po zakończeniu okresu rozliczeniowego należy w pełni przyjąć za podstawę rzeczywiste koszty i rzeczywiste przychody z opłat za przejazd, a nie wychodzić z odpowiednich założeń w pierwotnej prognozowanej kalkulacji?

         (1)  Dyrektywa 2006/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r. zmieniająca dyrektywę 1999/62/WE w sprawie pobierania opłat za użytkowanie niektórych typów infrastruktury przez pojazdy ciężarowe (Dz.U. 2006, L 15, s. 8).

         (2)  Dz.U. 2000, C 335, s. 10.


title: Sprawa C-322/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) w dniu 23 kwietnia 2019 r. — KS; MHK/International Protection Appeals Tribunal; Minister for Justice and Equality; Irlandia i Attorney General

text:
               1.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/21

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) w dniu 23 kwietnia 2019 r. — KS; MHK/International Protection Appeals Tribunal; Minister for Justice and Equality; Irlandia i Attorney General
      (Sprawa C-322/19)
      (2019/C 220/27)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      High Court (Irlandia)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: KS; MHK

         Druga strona postępowania: International Protection Appeals Tribunal; Minister for Justice and Equality; Irlandia i Attorney General

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Jeśli w przypadku wykładni jednego aktu prawa UE obowiązującego w danym państwie członkowskim istnieje przyjęty w tym samym czasie inny akt, który nie ma zastosowania w tym państwie członkowskim, to czy można uwzględnić ów drugi akt w wykładni pierwszego aktu?

                  2)

                  Czy art. 15 dyrektywy 2013/33/UE (1) w sprawie warunków przyjmowania (wersja przekształcona) ma zastosowanie do osoby, wobec której wydano decyzję o przekazaniu na podstawie rozporządzenia Dublin III, tj. rozporządzenia (UE) nr 604/2013 (2)?

                  3)

                  Czy państwo członkowskie, stosując art. 15 dyrektywy 2013/33/UE w sprawie warunków przyjmowania (wersja przekształcona), jest uprawnione do przyjęcia ogólnego środka, którego skutkiem jest przypisanie wnioskodawcom podlegającym przekazaniu na podstawie rozporządzenia Dublin III, tj. rozporządzenia (UE) nr 604/2013, wszelkich opóźnień w podejmowaniu decyzji o przekazaniu lub po podjęciu takiej decyzji?

                  4)

                  Jeżeli wnioskodawca opuszcza państwo członkowskie, w którym zaniechał złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, i udaje się do innego państwa członkowskiego, w którym składa wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej i zostaje wydana wobec niego decyzja na podstawie rozporządzenia Dublin III, tj. rozporządzenia (UE) nr 604/2013, o przekazaniu go z powrotem do pierwszego państwa członkowskiego, to czy wynikłe w związku z tym opóźnienie w rozpatrywaniu wniosku o ochronę można przypisać wnioskodawcy do celów art. 15 dyrektywy 2013/33/UE w sprawie warunków przyjmowania (wersja przekształcona)?

                  5)

                  Czy w przypadku gdy wnioskodawca podlega przekazaniu do innego państwa członkowskiego na podstawie rozporządzenia Dublin III, tj. rozporządzenia (UE) nr 604/2013, ale przekazanie to zostaje opóźnione z powodu sądowego postępowania odwoławczego wszczętego na wniosek wnioskodawcy o ochronę międzynarodową, skutkującego zawieszeniem przekazania na podstawie sądowego nakazu wstrzymania czynności, będące tego następstwem opóźnienie w rozpatrywaniu wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej można przypisać wnioskodawcy do celów art. 15 dyrektywy 2013/33/UE w sprawie warunków przyjmowania (wersja przekształcona), ogólnie lub w szczególności wówczas, gdy w ramach tych postępowań można ustalić, że kontrola sądowa jest pozbawiona podstaw, w sposób oczywisty lub inny, bądź stanowi nadużycie prawa procesowego?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/33/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia norm dotyczących przyjmowania wnioskodawców ubiegających się o ochronę międzynarodową (Dz.U. 2013, L 180, s. 96).

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca (Dz.U. 2013, L 180, s. 31).


title: Sprawa C-327/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 19 kwietnia 2019 r. — Nobina Finland Oy

text:
               1.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/22

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 19 kwietnia 2019 r. — Nobina Finland Oy
      (Sprawa C-327/19)
      (2019/C 220/28)
      Język postępowania: fiński

         Sąd odsyłający

      Korkein hallinto-oikeus

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Nobina Finland Oy

         Druga strona postępowania: Helsingin seudun liikenne-kuntayhtymä, Oy Pohjolan Kaupunkiliikenne Ab

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy dyrektywa 2004/17/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady koordynująca procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych („dyrektywa sektorowa z 2004 r.”) stoi na przeszkodzie wykładni, zgodnie z którą w sytuacji, gdy oferta może zostać złożona w odniesieniu do kilku lub wszystkich części zamówienia, instytucja zamawiająca może ograniczyć liczbę części, jaka może być udzielona jednemu oferentowi (klauzula ograniczająca)?

                  2)

                  Zgodnie z klauzulą ograniczającą zastosowaną w rozpatrywanym tu zaproszeniu do ubiegania się o zamówienie dla transportu autobusowego, jeżeli wygrane przez oferenta przedmioty zamówienia przekraczają maksymalną liczbę pojazdodni określoną w tej klauzuli, przedmiot zamówienia, w odniesieniu do którego różnica w punktach między najlepszą i drugą najlepszą ofertą pomnożona przez liczbę pojazdów tego przedmiotu zamówienia jest najmniejsza, przechodzi na oferenta, który złożył drugą najlepszą ofertę. Zastosowanie klauzuli ograniczającej może doprowadzić do tego, że oferentowi, który złożył najlepszą ofertę w odniesieniu do danego przedmiotu zamówienia, zostanie udzielone zamówienie na łącznie mniejszą liczbę pojazdodni na podstawie zaproszenia do ubiegania się o zamówienie niż oferentowi, który złożył drugą najlepszą ofertę w odniesieniu do przedmiotu zamówienia.

                              a)

                              Czy przy ocenie dopuszczalności klauzuli ograniczającej można uwzględnić konkretny skutek, do jakiego może prowadzić zastosowanie klauzuli ograniczającej w zaproszeniu do ubiegania się o zamówienie publiczne, czy też należy oceniać to w sposób abstrakcyjny, tak że zastosowanie klauzuli ograniczającej, takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, jest dopuszczalne albo nie na podstawie dyrektywy sektorowej z 2004 r.?

                              b)

                              Czy dla oceny dopuszczalności klauzuli ograniczającej, takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, mają znaczenie okoliczności określone w zaproszeniu do składania ofert w celu uzasadnienia klauzuli dotyczące utrzymania sytuacji konkurencyjnej w regularnym transporcie autobusowym w regionie Helsinek i zmniejszenia ryzyka operacyjnego, jakie pociąga za sobą dla jakości usług transportowych przejęcie dużego natężenia ruchu i podjęcie transportu na zmienionych trasach?

         (1)  Dz.U. 2004, L 134, s. 1.


title: Sprawa C-328/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 19 kwietnia 2019 r. — Porin kaupunki

text:
               1.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/23

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 19 kwietnia 2019 r. — Porin kaupunki
      (Sprawa C-328/19)
      (2019/C 220/29)
      Język postępowania: fiński

         Sąd odsyłający

      Korkein hallinto-oikeus

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Porin kaupunki

         Strona pozwana: Porin Linjat Oy, Lyttylän Liikenne Oy

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 1 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2004/18/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi należy interpretować w ten sposób, że model odpowiedzialnej gminy w rodzaju rozpatrywanej w tej sprawie umowy o współpracę między gminami spełnia przesłanki przekazania kompetencji nieobjętego zakresem stosowania dyrektywy (C-51/15, Remondis) lub współpracy horyzontalnej niepodlegającej obowiązkowi organizowania przetargu (C-386/11, Piepenbrock i przytoczone tam orzecznictwo) lub stanowi inny trzeci przypadek?

                  2)

                  Jeżeli model odpowiedzialnej gminy zgodnie z umową o współpracy spełnia przesłanki przekazania kompetencji: czy w przypadku udzielenia zamówień po przekazaniu kompetencji organ władzy publicznej, któremu zostały przekazane kompetencje, jest uznawany za instytucję zamawiającą i czy ten organ władzy publicznej jako odpowiedzialna gmina na podstawie kompetencji przekazanych mu przez inne gminy może także udzielić zamówień na usługi podmiotowi powiązanemu z nim bez organizowania przetargu w zakresie, w jakim bez instytucji odpowiedzialnej gminy udzielenie tych zamówień na usługi byłoby, jako zadanie własne, obowiązkiem gmin, które przekazały kompetencje?

                  3)

                  Jeżeli model odpowiedzialnej gminy zgodnie z umową o współpracy gminy spełnia natomiast przesłanki współpracy horyzontalnej: czy gminy zaangażowane we współpracę mogą bez organizowania przetargu udzielać zamówień na usługi gminie uczestniczącej we współpracy, która udzieliła podmiotowi powiązanemu z nią zamówienia na te usługi bez organizowania przetargu?

                  4)

                  Czy w ramach oceny, czy spółka wykonuje znaczą część swojej działalności dla gminy, która ją kontroluje, przy obliczaniu wysokości obrotu odnoszącego się do gminy uwzględnia się obrót spółki stanowiącej własność gminy, która prowadzi transport w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 (2) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. dotyczącego usług publicznych w zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 1191/69 i (EWG) nr 1107/70 w zakresie, w jakim spółka osiąga ten obrót z tytułu transportu, który gmina organizuje jako właściwy organ w rozumieniu rozporządzenia nr 1370/2007?

         (1)  Dz.U. 2004, L 134, s. 114.

         (2)  Dz.U. 2007, L 315, s. 1.


title: Sprawa C-333/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d’appel de Bruxelles (Belgia) w dniu 24 kwietnia 2019 r. — DA/Romanian Air Traffic Services Administration (Romatsa), Rumunia, Eurocontrol — Europejska Organizacja ds. Bezpieczeństwa Żeglugi Powietrznej — oraz FC, SC European Food SA, SC Starmill SRL, SC Multipack SRL/Romanian Air Traffic Services Administration (Romatsa), Rumunia, DA, Eurocontrol — Europejska Organizacja ds. Bezpieczeństwa Żeglugi Powietrznej

text:
               1.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/24

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d’appel de Bruxelles (Belgia) w dniu 24 kwietnia 2019 r. — DA/Romanian Air Traffic Services Administration (Romatsa), Rumunia, Eurocontrol — Europejska Organizacja ds. Bezpieczeństwa Żeglugi Powietrznej — oraz FC, SC European Food SA, SC Starmill SRL, SC Multipack SRL/Romanian Air Traffic Services Administration (Romatsa), Rumunia, DA, Eurocontrol — Europejska Organizacja ds. Bezpieczeństwa Żeglugi Powietrznej
      (Sprawa C-333/19)
      (2019/C 220/30)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour d’appel de Bruxelles

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca odwołanie: DA

         Strona przeciwna: Romanian Air Traffic Services Administration (Romatsa), Rumunia, Eurocontrol — Europejska Organizacja ds. Bezpieczeństwa Żeglugi Powietrznej

         Pozostałe strony: Komisja Europejska, FC, SC European Food SA, SC Starmill SRL, SC Multipack SRL

         Strony wnoszące odwołanie: FC, SC European Food SA, SC Starmill SRL, SC Multipack SRL

         Strony przeciwne: Romanian Air Traffic Services Administration (Romatsa), Rumunia, DA, Eurocontrol — Europejska Organizacja ds. Bezpieczeństwa Żeglugi Powietrznej

         Pozostała strona: Komisja Europejska

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy decyzję Komisji Europejskiej (UE) 2015/1470 z dnia 30 marca 2015 r. w sprawie pomocy państwa SA.38517 (2014/C) (ex 2014/NN) (1) należy rozumieć w ten sposób, że dotyczy ona płatności należnych od Rumunii nawet w przypadku, gdy płatności będą od niej dochodzone wskutek postępowania egzekucyjnego w sprawie orzeczenia trybunału arbitrażowego ICSID z dnia 11 grudnia 2013 r., wszczętego przed sądami państwa członkowskiego innego niż Rumunia?

                  2)

                  Czy prawo Unii wymaga samo w sobie i z urzędu, aby sąd państwa członkowskiego (innego niż Rumunia), przed którym zaskarżono postępowanie egzekucyjne w sprawie orzeczenia trybunału arbitrażowego ICSID, które zgodnie z krajowymi przepisami proceduralnymi tego państwa ma powagę rzeczy osądzonej, uchylił to orzeczenie z tego tylko powodu, że w niemającej ostatecznego charakteru decyzji Komisji Europejskiej wydanej po wydaniu orzeczenia uznano, że egzekucja orzeczenia jest niezgodna z europejskim systemem pomocy państwa?

                  3)

                  Czy prawo Unii, a w szczególności zasada lojalnej współpracy lub zasada powagi rzeczy osądzonej, pozwala sądowi krajowemu państwa członkowskiego (innego niż Rumunia) nie przestrzegać swoich zobowiązań międzynarodowych wynikających z konwencji ICSID, w przypadku gdy po wydaniu orzeczenia Komisja Europejska wydała decyzję, w której uznała, że egzekucja orzeczenia byłaby sprzeczna z europejskim systemem pomocy państwa, i to nawet jeśli Komisja Europejska wzięła udział w postępowaniu arbitrażowym (w tym również ze skargi o stwierdzenie nieważności orzeczenia) oraz podniosła zarzuty dotyczące europejskiego systemu pomocy państwa?

         (1)  Decyzja Komisji (UE) 2015/1470 z dnia 30 marca 2015 r. w sprawie pomocy państwa SA.38517(2014/C) (ex 2014/NN) wdrożonej przez Rumunię — Orzeczenie arbitrażowe w sprawie Micula przeciwko Rumunii z dnia 11 grudnia 2013 r. [notyfikowana jako dokument nr C(2015) 2112] (Dz.U. 2015, L 232, s. 43).


title: Sprawa C-340/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Senāts) (Łotwa) w dniu 29 kwietnia 2019 r. — Valsts ieņēmumu dienests/SIA Hydro Energo

text:
               1.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/25

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Senāts) (Łotwa) w dniu 29 kwietnia 2019 r. — Valsts ieņēmumu dienests/SIA Hydro Energo
      (Sprawa C-340/19)
      (2019/C 220/31)
      Język postępowania: łotewski

         Sąd odsyłający

      Augstākā tiesa (Senāts)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca w postępowaniu kasacyjnym: Valsts ieņēmumu dienests

         Druga strona postępowania kasacyjnego: SIA Hydro Energo

         Pytania prejudycjalne

      Czy Nomenklaturę scaloną określoną w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (1), zmienionego rozporządzeniem Komisji (UE) nr 1006/2011 z dnia 27 września 2011 r. (2), należy interpretować w ten sposób, że pozycja 7407 (sztaby, pręty i kształtowniki, z miedzi) obejmuje wlewki z miedzi lub ze stopu miedzi w kształcie prostokąta, których grubość przekracza jedną dziesiątą szerokości i które były walcowane na gorąco, lecz w których przekroju poprzecznym występują pory, szczeliny i nieregularne pęknięcia?

         (1)  Dz.U. 1987, L 256, s. 1.

         (2)  Dz.U. 2011, L 282, s. 1.


title: Sprawa C-352/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 28 lutego 2019 r. w sprawie T-178/18, Région de Bruxelles-Capitale/Komisja, wniesione w dniu 1 maja 2019 r. przez Région de Bruxelles-Capitale

text:
               1.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/26

      Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 28 lutego 2019 r. w sprawie T-178/18, Région de Bruxelles-Capitale/Komisja, wniesione w dniu 1 maja 2019 r. przez Région de Bruxelles-Capitale
      (Sprawa C-352/19 P)
      (2019/C 220/32)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Région de Bruxelles-Capitale (przedstawiciel: adwokat A. Bailleux)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie postanowienia z dnia 28 lutego 2019 r. (T-178/18);

                  —

                  orzeczenie o dopuszczalności skargi o stwierdzenie nieważności wniesionej przez Région de Bruxelles-Capitale przeciwko rozporządzeniu wykonawczemu Komisji (UE) 2017/2324 z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie odnowienia zatwierdzenia substancji czynnej glifosat, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 dotyczącym wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, oraz w sprawie zmiany załącznika do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 540/2011 (1) oraz, w pozostałym zakresie, przekazanie sprawy Sądowi;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania w obu instancjach.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zaskarżonym postanowieniem Sąd uznał skargę wniesioną przez Région de Bruxelles-Capitale za niedopuszczalną ze względu na brak interesu prawnego.
      Na poparcie odwołania Région de Bruxelles-Capitale podnosi jedyny zarzut dzielący się na dwie części.
      Po pierwsze, odmowa zbadania przez Sąd warunków dopuszczalności skargi w świetle art. 9 konwencji z Aarhus wynika z błędnej wykładni art. 2 ust. 4 i art. 9 owej konwencji i nie została właściwie uzasadniona.
      Po drugie, brak bezpośredniego oddziaływania na skarżącą Sąd stwierdził kosztem niewystarczającego uzasadnienia, a także nieuwzględnienia art. 263 akapit czwarty TFUE, a także art. 20 ust. 2, art. 32 ust. 1, art. 36 ust. 3, art. 41 ust. 1 oraz art. 43 ust. 5 i 6 rozporządzenia nr 1107/2009.
      W części drugiej odwołania, przedstawionej na wypadek gdyby Trybunał uwzględnił wniosek o uchylenie zaskarżonego postanowienia i postanowił sam orzec o dopuszczalności skargi, Région de Bruxelles-Capitale przedstawia powody, dla których jego skarga powinna zostać uznana za dopuszczalną, gdyż spełnia przesłanki określone w art. 263 akapit czwarty TFUE.

         (1)  Dz.U. 2017, L 333, s. 10.


title: Sprawa C-386/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 6 marca 2019 r. w sprawie T-289/15, Hamas/Rada, wniesione w dniu 16 maja 2019 r. przez Hamas

text:
               1.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/27

      Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 6 marca 2019 r. w sprawie T-289/15, Hamas/Rada, wniesione w dniu 16 maja 2019 r. przez Hamas
      (Sprawa C-386/19 P)
      (2019/C 220/33)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Hamas (przedstawiciel: adwokat L. Glock)

         Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie wyroku z dnia 6 marca 2019 r., Hamas/Rada, T-289/15;

                  —

                  wydanie prawomocnego orzeczenia w przedmiocie kwestii objętych odwołaniem;

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania przed Sądem i Trybunałem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnoszący odwołanie podnosi cztery zarzuty na poparcie odwołania.
      Po pierwsze, orzekając, że okoliczności faktyczne wskazane w pkt 15 załącznika A i w pkt 17 załącznika B do przedstawienia uzasadnienia aktów z marca 2015 r. zostały powołane samodzielnie przez Radę, Sąd przeinaczył znaczenie dokumentów zawartych w aktach sprawy, zastąpił własnym uzasadnieniem uzasadnienie autora zaskarżonych aktów, naruszył obowiązek uzasadnienia orzeczenia i pozbawił skarżącego możliwości przygotowania obrony.
      Po drugie, Sąd naruszył art. 1 ust. 4 wspólnego stanowiska 2001/931, przyjmując, że decyzja organu administracji została przyjęta przez właściwą władzę w rozumieniu tego przepisu, podczas gdy decyzja ta nigdy nie stanowiła przedmiotu kontroli sądu.
      Po trzecie, Sąd naruszył art. 1 ust. 4 wspólnego stanowiska 2001/93, art. 296 TFUE, prawo do obrony i prawo do skutecznej ochrony sądowej skarżącego, orzekając, że decyzja brytyjska stanowi decyzję o wymierzeniu sankcji karnych i że Rada miała w konsekwencji obowiązek odniesienia się w miarę możliwości do oceny organu, który ją przyjął.
      Po czwarte, orzekając, że Hamas i Hamas IDQ stanowią jeden podmiot, Sąd naruszył reguły związane z ciężarem dowodu, uwzględnił poprawienie uzasadnienia przez Radę w toku instancji, uwzględnił dowody bez zbadania, czy są rzetelne, naruszył kontradyktoryjny charakter debaty dotyczącej okoliczności faktycznych, przeinaczył materiały zawarte w aktach sprawy i naruszył zasadę niezależności postępowań.


title: Sprawa C-243/18 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 8 maja 2019 r. — Europejskie Wspólne Przedsięwzięcie na rzecz Realizacji Programu ITER i Rozwoju Energii Termojądrowej/Yosu Galocha (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Konkurs — Wyrok stwierdzający nieważność — Zakres stwierdzenia nieważności — Wyważenie wchodzących w grę interesów — Stwierdzenie nieważności list rezerwy kadrowej — Stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie zatrudnienia laureatów znajdujących się na tych listach)

text:
               8.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/15

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 8 maja 2019 r. — Europejskie Wspólne Przedsięwzięcie na rzecz Realizacji Programu ITER i Rozwoju Energii Termojądrowej/Yosu Galocha
      (Sprawa C-243/18 P) (1)

      (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Konkurs - Wyrok stwierdzający nieważność - Zakres stwierdzenia nieważności - Wyważenie wchodzących w grę interesów - Stwierdzenie nieważności list rezerwy kadrowej - Stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie zatrudnienia laureatów znajdujących się na tych listach)
      (2019/C 230/18)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Europejskie Wspólne Przedsięwzięcie na rzecz Realizacji Programu ITER i Rozwoju Energii Termojądrowej (przedstawiciele: G. Poszler i R. Hanak, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Yosu Galocha (przedstawiciel: A. Asmaryan Degtyareva, abogada)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Europejskie Wspólne Przedsięwzięcie na rzecz Realizacji Programu ITER i Rozwoju Energii Termojądrowej pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 249 z 16.7.2018.


title: Sprawa T-185/18: Wyrok Sądu z dnia 8 maja 2019 r. — Lucchini/Komisja (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek prętów zbrojeniowych prostych lub w kręgach — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 65 EWWiS, po wygaśnięciu traktatu EWWiS, na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1/2003 — Stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji — Odrzucenie wniosku o zwrot grzywny zapłaconej w wykonaniu decyzji, której częściową nieważność stwierdzono — Odrzucenie wniosku o dopuszczenie do udziału w postępowaniu administracyjnym otwartym na nowo wskutek stwierdzenia częściowej nieważności decyzji — Prawo do obrony — Akt nieistniejący — Odpowiedzialność pozaumowna — Przedawnienie)

text:
               8.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/39

      Wyrok Sądu z dnia 8 maja 2019 r. — Lucchini/Komisja
      (Sprawa T-185/18) (1)

      (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek prętów zbrojeniowych prostych lub w kręgach - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 65 EWWiS, po wygaśnięciu traktatu EWWiS, na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1/2003 - Stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji - Odrzucenie wniosku o zwrot grzywny zapłaconej w wykonaniu decyzji, której częściową nieważność stwierdzono - Odrzucenie wniosku o dopuszczenie do udziału w postępowaniu administracyjnym otwartym na nowo wskutek stwierdzenia częściowej nieważności decyzji - Prawo do obrony - Akt nieistniejący - Odpowiedzialność pozaumowna - Przedawnienie)
      (2019/C 230/48)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Lucchini SpA in AS (Piombino, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Belotti)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Rossi, G. Conte i T. Vecchi, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Z jednej strony oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności pisma Komisji z dnia 17 stycznia 2018 r. odrzucającego wniosek skarżącej o zwrot grzywny w wysokości 14 350 000 EUR, która została na nią nałożona decyzją Komisji C(2009) 7492 wersja ostateczna z dnia 30 września 2009 r. dotyczącą naruszenia art. 65 EWWiS, zgodnie z art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/37.956 — Pręty zbrojeniowe, ponowne przyjęcie), oraz pisma Komisji z dnia 9 marca 2018 r. odrzucającego wniosek skarżącej o dopuszczenie jej do udziału w ponownie podjętym postępowaniu w tej samej sprawie, a z drugiej strony oparte na art. 268 TFUE żądanie naprawienia szkody, jaką skarżąca miała ponieść wskutek naruszenia art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej popełnionego przez Komisję w postępowaniu zakończonym wydaniem wspomnianej decyzji.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Lucchini SpA zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 161 z 7.5.2018.


title: Sprawa T-269/15: Postanowienie Sądu z dnia 15 maja 2019 r. — Novartis Europharm/Komisja (Produkty lecznicze stosowane u ludzi — Pozwolenie na dopuszczenie do obrotu dotyczące produktu leczniczego Vantobra-tobramycine — Cofnięcie zaskarżonego aktu — Następcza bezprzedmiotowość sporu — Umorzenie postępowania)

text:
               22.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/19

      Postanowienie Sądu z dnia 15 maja 2019 r. — Novartis Europharm/Komisja
      (Sprawa T-269/15) (1)

      (Produkty lecznicze stosowane u ludzi - Pozwolenie na dopuszczenie do obrotu dotyczące produktu leczniczego Vantobra-tobramycine - Cofnięcie zaskarżonego aktu - Następcza bezprzedmiotowość sporu - Umorzenie postępowania)
      (2019/C 246/19)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Novartis Europharm Ltd (Camberley, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: C. Schoonderbeek, adwokat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Šimerdová, A. Sipos i K. Mifsud-Bonnici, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Pari Pharma GmbH (Starnberg, Niemcy) (przedstawiciele: M. Epping i W. Rehmann, adwokaci)

         Przedmiot

      Żądanie, wniesione na podstawie art. 263 TFUE, mające na celu doprowadzenie do stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Komisji C(2015) 1977 final z dnia 18 marca 2015 r. w sprawie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego stosowanego u ludzi Vantobra-tobramycine na mocy rozporządzenia nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady.

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie w przedmiocie niniejszej skargi zostaje umorzone.

                  2)

                  Novartis Europharm Ltd pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                  3)

                  Pari Pharma GmbH pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 279 z 24.8.2015.


title: Sprawa C-795/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 18 października 2018 r. w sprawie T-109/17, FCA US/EUIPO — Busbridge, wniesione w dniu 18 grudnia 2018 r. przez FCA US LLC

text:
               29.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 255/15

      Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 18 października 2018 r. w sprawie T-109/17, FCA US/EUIPO — Busbridge, wniesione w dniu 18 grudnia 2018 r. przez FCA US LLC
      (Sprawa C-795/18 P)
      (2019/C 255/19)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: FCA US LLC (przedstawiciel: C. Morcom QC)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
      Postanowieniem z dnia 20 czerwca 2019 r. Trybunał Sprawiedliwości (siódma izba) stwierdził niedopuszczalność odwołania.


title: Sprawa T-381/19: Skarga wniesiona w dniu 21 czerwca 2019 r. — adp Gauselmann/EUIPO — Gameloft (City Mania)

text:
               12.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/43

      Skarga wniesiona w dniu 21 czerwca 2019 r. — adp Gauselmann/EUIPO — Gameloft (City Mania)
      (Sprawa T-381/19)
      (2019/C 270/45)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: adp Gauselmann GmbH (Lubeka, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat P. Koch Moreno)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Gameloft SE (Paryż, Francja)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „City Mania” — zgłoszenie nr 15 936 339

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 kwietnia 2019 r. w sprawie R 976/2018-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie podstaw odwołania za uzasadnione i stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; stwierdzenie istnienia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd między kolidującymi znakami towarowymi, a w rezultacie — nakazanie odmowy rejestracji zgłoszonego znaku towarowego.

                  —

                  obciążenie EUIPO i drugiej strony w postępowaniu przed izbą odwoławczą, jeśli weźmie udział w postępowaniu przed Sądem, kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

      Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-382/19: Skarga wniesiona w dniu 25 czerwca 2019 r. — Turk Hava Yollari/EUIPO — Sky (skylife)

text:
               12.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/44

      Skarga wniesiona w dniu 25 czerwca 2019 r. — Turk Hava Yollari/EUIPO — Sky (skylife)
      (Sprawa T-382/19)
      (2019/C 270/46)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Turk Hava Yollari AO (Stambuł, Turcja) (przedstawiciel: adwokat R. Almaraz Palmero)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Sky Ltd (Isleworth, Zjednoczone Królestwo)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską słownego znaku towarowego skylife — rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 898 322

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 kwietnia 2019 r. w sprawie R 880/2018-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  zobowiązanie EUIPO do potwierdzenia ważności spornej międzynarodowej rejestracji znaku towarowego nr 898 322 dla wszystkich zarejestrowanych towarów i usług z klas 39 i 41;

                  —

                  obciążenie EUIPO oraz interwenienta, Sky Limited, kosztami postępowania przed Sądem oraz kosztami postępowania przed Czwartą Izbą Odwoławczą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 60 ust. 1 lit. a) w związku z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  naruszenie art. 94 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-383/19: Skarga wniesiona w dniu 21 czerwca 2019 r. — CI i in./Parlament i Rada

text:
               12.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/45

      Skarga wniesiona w dniu 21 czerwca 2019 r. — CI i in./Parlament i Rada
      (Sprawa T-383/19)
      (2019/C 270/47)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: CI, CJ, CK, CL i CN (przedstawiciel: adwokat J. Fouchet)

         Strona pozwana: Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/592 z dnia 10 kwietnia 2019 r. zmieniającego rozporządzenie (UE) 2018/1806 wymieniające państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu, w związku z wystąpieniem Zjednoczonego Królestwa z Unii;

                  —

                  obciążenie Rady Unii Europejskiej i Parlamentu Europejskiego całością kosztów postępowania, w tym kosztami adwokackimi do wysokości 5 000 EUR.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przez rozporządzenie (UE) 2019/592 praw nabytych wynikających z obywatelstwa europejskiego.
                  W pierwszej kolejności skarżący twierdzą, że Parlament i Rada naruszyły ich prawo do życia prywatnego i rodzinnego, ponieważ żyją oni od ponad piętnastu lat w innym państwie członkowskim Unii, z którym łączą ich ścisłe więzy: niektórzy mają małżonka i dzieci będące obywatelami innego państwa członkowskiego lub posiadają w nim nieruchomość.
                  W drugiej kolejności skarżący twierdzą, że zaskarżone rozporządzenie narusza zasadę równości, ponieważ uznaje ono ustanie praw, jakie wywodzą oni z ich obywatelstwa europejskiego, nie dokonując żadnego rozróżnienia pomiędzy obywatelami podlegającymi zasadzie zniesienia ich prawa do głosowania po piętnastu latach zamieszkiwania poza Zjednoczonym Królestwem a innymi obywatelami.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia przez zaskarżone rozporządzenie statusu Gibraltaru, ponieważ odniesienie w zaskarżonym rozporządzeniu do Gibraltaru jako do „kolonii Korony Brytyjskiej” może stworzyć klimat, który nie sprzyja pojednaniu między Hiszpanią a Zjednoczonym Królestwem, ze szkodą dla praw mieszkańców Gibraltaru.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zwolnienia z obowiązku wizowego przyznanego obywatelom brytyjskim przez rozporządzenie 2018/1240 z tego względu, że skarżący będą musieli ubiegać się o zezwolenie na podróż ETIAS i że istnieje zatem możliwość, iż wydanie tego zezwolenia zostanie im odmówione.


title: Sprawa C-303/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 11 kwietnia 2019 r. — Istituto Nazionale della Previdenza Sociale/VR

text:
               26.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/14

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 11 kwietnia 2019 r. — Istituto Nazionale della Previdenza Sociale/VR
      (Sprawa C-303/19)
      (2019/C 288/18)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Corte suprema di cassazione

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnosząca skargę kasacyjną: Istituto Nazionale della Previdenza Sociale

         Druga strona postępowania kasacyjnego: VR

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 11 ust. 1 lit. d) dyrektywy Rady 2003/109/WE (1) z dnia 25 listopada 2003 r., a także zasadę równego traktowania rezydentów długoterminowych i obywateli danego państwa należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie ustawodawstwu krajowemu, na podstawie którego, w przeciwieństwie do zasad przewidzianych dla obywateli danego państwa członkowskiego, przy obliczaniu liczby członków gospodarstwa domowego w celu obliczenia dodatku na gospodarstwo domowe należy wyłączyć członków rodziny pracownika będącego rezydentem długoterminowym i obywatelem państwa trzeciego, jeżeli zamieszkują oni w państwie trzecim pochodzenia?

         (1)  Dyrektywa Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotycząca statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi (Dz.U. 2004, L 16, s. 44).


title: Sprawa C-326/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 23 kwietnia 2019 r. — EB/Presidenza del Consiglio dei Ministri i in.

text:
               26.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/15

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 23 kwietnia 2019 r. — EB/Presidenza del Consiglio dei Ministri i in.
      (Sprawa C-326/19)
      (2019/C 288/20)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: EB

         Strona pozwana: Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero dell’Istruzione, dell’Università e della Ricerca — MIUR, Università degli Studi Roma Tre

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy, mimo iż nie istnieje ogólny obowiązek wprowadzenia przez państwa członkowskie przekształcenia umów o pracę na czas określony w umowę na czas nieokreślony, klauzula 5 porozumienia ramowego, o którym mowa w dyrektywie Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (1), zatytułowana „Środki zapobiegania nadużyciom”, również w świetle zasady równoważności, stoi na przeszkodzie przepisom krajowym takim jak przepisy art. 29 ust. II lit. d) i art. 29 ust. IV decreto legislativo nr 81 z dnia 15 czerwca 2015 r. oraz art. 36 ust. II i V decreto legislativo nr 165 z dnia 30 marca 2001 r., które w odniesieniu do asystentów uniwersyteckich zatrudnionych na podstawie umowy na czas określony na okres trzech lat, z możliwością przedłużenia na okres dwóch lat zgodnie z art. 24 ust. III lit. a) ustawy nr 240 z 2010 r., wykluczają późniejsze zawarcie umowy o pracy na czas nieokreślony?

                  2)

                  Czy, mimo iż nie istnieje ogólny obowiązek wprowadzenia przez państwa członkowskie przekształcenia umów o pracę na czas określony w umowę na czas nieokreślony, klauzula 5 porozumienia ramowego, o którym mowa w dyrektywie Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC), zatytułowana „Środki zapobiegania nadużyciom”, również w świetle zasady równoważności, stoi na przeszkodzie stosowaniu przez sądy krajowe danego państwa członkowskiego przepisów krajowych, takich jak przepisy art. 29 ust. II lit. d) i art. 29 ust. IV decreto legislativo nr 81 z dnia 15 czerwca 2015 r. oraz art. 36 ust. II i V decreto legislativo nr 165 z dnia 30 marca 2001 r., z takim skutkiem, że osoby zatrudniane w administracji publicznej na podstawie elastycznej umowy o pracę podlegającej przepisom prawa pracy mają prawo do utrzymania stosunku pracy, natomiast prawo to w sposób generalny nie przysługuje osobom zatrudnionym w administracji na podstawie prawa administracyjnego, a w krajowym porządku prawnym nie istnieje (w wyniku wyżej wymienionych przepisów krajowych) inny skuteczny środek pozwalający na karanie takich nadużyć wobec pracowników?

                  3)

                  Czy, mimo iż nie istnieje ogólny obowiązek wprowadzenia przez państwa członkowskie przekształcenia umów o pracę na czas określony w umowę na czas nieokreślony, klauzula 5 porozumienia ramowego, o którym mowa w dyrektywie Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC), zatytułowana „Środki zapobiegania nadużyciom”, również w świetle zasady równoważności, stoi na przeszkodzie […] przepisom krajowym takim jak przepisy art. 24 ust. 1 i 3 ustawy nr 240 z dnia 30 grudnia 2010 r., które przewidują zawarcie i przedłużenie na łączny okres pięciu lat (trzy lata z możliwością przedłużenia na okres dwóch lat) umów na czas określony między asystentami a uniwersytetami, uzależniając zawarcie umów od tego, czy nastąpi ono „w ramach zasobów dostępnych dla planowania w celu prowadzenia działalności badawczej, dydaktycznej, działalności w zakresie nauczania uzupełniającego i działalności na rzecz studentów”, a także uzależniając przedłużenie umów od „pozytywnej oceny prowadzonej działalności dydaktycznej i badawczej”, nie określając obiektywnych i przejrzystych kryteriów mających na celu zweryfikowanie, czy zawarcie i przedłużenie takich umów faktycznie odpowiada rzeczywistej potrzebie, czy jest ono odpowiednie do osiągnięcia zamierzonego celu oraz czy jest niezbędne do tego celu, skutkiem czego wspomniane przepisy wiążą się z realnym ryzykiem doprowadzenia do nadużywania tego rodzaju umów oraz nie są one zgodne z celem i skutecznością porozumienia ramowego?

         (1)  Dyrektywa Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotycząca Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (Dz.U. 1999, L 175, s. 43).


title: Sprawa C-476/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kammarrätten i Göteborg (Szwecja) w dniu 19 czerwca 2019 r. — Allmänna ombudet hos Tullverket/Combinova AB

text:
               26.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/35

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kammarrätten i Göteborg (Szwecja) w dniu 19 czerwca 2019 r. — Allmänna ombudet hos Tullverket/Combinova AB
      (Sprawa C-476/19)
      (2019/C 288/42)
      Język postępowania: szwedzki

         Sąd odsyłający

      Kammarrätten i Göteborg

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnoszący apelację: Allmänna ombudet hos Tullverket

         Druga strona postępowania: Combinova AB

         Pytanie prejudycjalne

      Dług celny w przywozie lub wywozie, powstały zgodnie z art. 79 ma wygasać na podstawie art. 124 ust. 1 lit. k) (1), jeżeli istnieją wystarczające dowody przekonujące organy celne, że towary nie zostały użyte lub zużyte oraz że zostały wyprowadzone z obszaru celnego Unii. Czy pojęcie „użyte” oznacza, że towary zostały przetworzone lub poddane rafinacji w celu, na który spółce udzielono zezwolenia na te towary, czy też pojęcie to dotyczy użycia wykraczającego poza to przetwarzanie lub rafinację? Czy ma znaczenie, czy używanie ma miejsce przed powstaniem długu celnego czy po jego powstaniu?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady(UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające unijny kodeks celny (Dz.U. 2013, L 269, s. 1).


title: Sprawa C-483/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour du travail de Liège (Belgia) w dniu 24 czerwca 2019 r. — Ville de Verviers/J

text:
               26.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/36

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour du travail de Liège (Belgia) w dniu 24 czerwca 2019 r. — Ville de Verviers/J
      (Sprawa C-483/19)
      (2019/C 288/43)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour du travail de Liège

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnoszący apelację, pozwany w pierwszej instancji: Ville de Verviers

         Druga strona postępowania apelacyjnego, powód w pierwszej instancji: J

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy okoliczność, że partnerzy społeczni postanowili, na podstawie opinii nr 1342 Conseil national du travail (krajowej rady pracy), skorzystać z możliwości wyłączenia z zakresu stosowania wspomnianego porozumienia ramowego, o której mowa w jego klauzuli 2 [pkt 2] lit. a) i b), zwalnia w tym względzie ustawodawcę belgijskiego z obowiązku przyjęcia w odniesieniu do umów o pracę zawieranych w ramach szczególnego publicznego programu szkolenia, integracji i przekwalifikowania zawodowego lub takiego programu wspieranego przez władze publiczne, precyzyjnych, obiektywnych i konkretnych przepisów zmierzających do zapewnienia pracownikom zatrudnionym w ramach tego rodzaju subwencjonowanych stosunków pracy realizacji celów wspomnianego porozumienia ramowego?

                  2)

                  W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na to pytanie pierwsze, to znaczy w przypadku utrzymania obowiązków spoczywających na państwie belgijskim w wykonaniu dyrektywy Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. w sprawie pracy na czas określony (1), czy klauzula 5 pkt 1 lit. a) wspomnianego porozumienia ramowego stoi na przeszkodzie przepisowi krajowemu, który — tak jak art. 10 ustawy z dnia 3 lipca 1978 r. o umowach o pracę — dopuszcza stosowanie kolejnych umów o pracę na czas określony bez spełnienia ściśle określonych przesłanek dotyczących maksymalnej długości i odnowienia, o których mowa w art. 10a tej ustawy, o ile pracodawca publiczny wykaże „uzasadnione powody” nieokreślone bliżej w omawianej ustawie, lecz uzasadniające to nieograniczone w czasie stosowanie kolejnych umów o pracę na czas określony?

                  3)

                  Również w przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze: czy klauzula 5 pkt 1 lit. a) ww. porozumienia ramowego wymaga, aby sąd krajowy, przed którym toczy się spór pomiędzy pracodawcą publicznym a pracownikiem zatrudnionym na podstawie kolejnych umów o pracę na czas określony, zawartych w ramach różnych programów szkolenia, integracji i przekwalifikowania, dokonał oceny skuteczności tych kolejnych umów w świetle „obiektywnych powodów” określonych w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej?
                  Czy w takim przypadku „uzasadnione powody”, na które powołuje się wspomniany pracodawca publiczny, można uznać za „obiektywne powody” uzasadniające zawarcie tych kolejnych umów o pracę na czas określony bez przestrzegania warunków ustanowionych w ww. art. 10a, w celu, po pierwsze, zapobiegania nadużywaniu kolejnych umów o pracę na czas określony i zwalczania tego zjawiska w sytuacjach, w których umowy te są używane do zaspokajania nie czasowego, lecz stałego i trwałego zapotrzebowania na spójność społeczną w ramach zagrożonej społeczności, a po drugie, uwzględnienia szczególnych celów, do których zmierzają owe umowy w zakresie integracji zawodowej, zawierane w ramach tej społecznej polityki promowania zatrudnienia prowadzonej przez państwo belgijskie oraz przez Region Waloński i silnie uzależnionej od subwencji publicznych?

         (1)  Dyrektywa Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotycząca Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (Dz.U. 1999, L 175, s. 43).


title: Sprawa C-490/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 26 czerwca 2019 r. — Syndicat interprofessionnel de défense du fromage Morbier/Société Fromagère du Livradois SAS

text:
               26.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/37

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 26 czerwca 2019 r. — Syndicat interprofessionnel de défense du fromage Morbier/Société Fromagère du Livradois SAS
      (Sprawa C-490/19)
      (2019/C 288/44)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour de cassation

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Syndicat interprofessionnel de défense du fromage Morbier

         Strona pozwana: Société Fromagère du Livradois SAS

         Pytania prejudycjalne

      Czy art. 13 ust. 1 odpowiednio rozporządzenia Rady nr 510/2006 z dnia 20 marca 2006 r. (1) i rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. (2) należy interpretować w ten sposób, że zakazują one jedynie wykorzystywania przez osobę trzecią zarejestrowanej nazwy, czy też należy interpretować je w ten sposób, iż zakazują one powielania prezentacji produktu chronionego nazwą pochodzenia, a w szczególności charakterystycznych dla niego kształtu lub wyglądu, mogącej wprowadzić konsumenta w błąd co do prawdziwego pochodzenia produktu, nawet jeśli nie jest użyta zarejestrowana nazwa?

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 510/2006 z dnia 20 marca 2006 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. 2006, L 93, s. 12).

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. 2012, L 343, s. 1).


title: Sprawa C-633/17: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 29 kwietnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Oberösterreich — Austria) — Gmalieva s.r.o., Manfred Naderhirn, przy udziale: Landespolizeidirektion Oberösterreich, Bezirkshauptmann von Linz-Land

text:
               26.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/37

      Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 29 kwietnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Oberösterreich — Austria) — Gmalieva s.r.o., Manfred Naderhirn, przy udziale: Landespolizeidirektion Oberösterreich, Bezirkshauptmann von Linz-Land
      (Sprawa C-633/17) (1)

      (2019/C 288/45)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 42 z 5.2.2018.


title: Sprawa C-167/18: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 17 kwietnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Canarias — Hiszpania) — Unión Insular de CC.OO. de Lanzarote/Swissport Spain Aviation Services Lanzarote SL

text:
               26.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/38

      Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 17 kwietnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Canarias — Hiszpania) — Unión Insular de CC.OO. de Lanzarote/Swissport Spain Aviation Services Lanzarote SL
      (Sprawa C-167/18) (1)

      (2019/C 288/46)
      Język postępowania: hiszpański
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 211 z 18.6.2018.


title: Sprawa C-633/18 P: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 10 maja 2019 r. — Apple Distribution International/Komisja Europejska, popierana przez: Republikę Francuską

text:
               26.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/39

      Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 10 maja 2019 r. — Apple Distribution International/Komisja Europejska, popierana przez: Republikę Francuską
      (Sprawa C-633/18 P) (1)

      (2019/C 288/49)
      Język postępowania: angielski
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 436 z 3.12.2018.


title: Sprawa C-563/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 23 maja 2019 r. w sprawie T-222/17, Recylex i in./Komisja, wniesione w dniu 23 lipca 2019 r. przez Recylex SA, Fonderie et Manufacture de Métaux, Harz-Metall GmbH

text:
               16.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/8

      Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 23 maja 2019 r. w sprawie T-222/17, Recylex i in./Komisja, wniesione w dniu 23 lipca 2019 r. przez Recylex SA, Fonderie et Manufacture de Métaux, Harz-Metall GmbH
      (Sprawa C-563/19 P)
      (2019/C 312/10)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszące odwołanie: Recylex SA, Fonderie et Manufacture de Métaux, Harz-Metall GmbH (przedstawiciele: M. Wellinger, adwokat, S. Reinart i K. Bongs, Rechtsanwälte)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszących odwołanie

      Wnoszące odwołanie wnoszą do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu z dnia 23 maja 2019 r. w sprawie T-222/17 w zakresie, w jakim Sąd potwierdził w nim grzywnę nałożoną w zaskarżonej decyzji (1) na wnoszące odwołanie i obciążył je kosztami postępowania;

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Komisja nakłada w niej na wnoszące odwołanie grzywnę w wysokości 26 739 000 EUR;

                  —

                  obniżenie kwoty grzywny nałożonej na wnoszące odwołanie do 5 877 732 EUR na podstawie wszystkich trzech zarzutów lub co najmniej do 17 679 141 EUR wyłącznie na podstawie zarzutu pierwszego, do 13 305 478 EUR wyłącznie na podstawie zarzutu drugiego, do 19 099 565 EUR wyłącznie na podstawie zarzutu trzeciego, do 8 228 824 EUR na podstawie zarzutów pierwszego i drugiego, do 12 627 958 EUR na podstawie zarzutów pierwszego i trzeciego lub do 9 503 913 EUR na podstawie zarzutów drugiego i trzeciego;

                  —

                  obciążenie Komisji wszystkimi kosztami niniejszego postępowania, w tym kosztami postępowania przed Sądem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie odwołania wnoszące odwołanie podnoszą trzy zarzuty.

                  1)

                  Zaskarżony wyrok narusza prawo, po pierwsze, dlatego, że jego uzasadnienie jest wewnętrznie niespójne i niejasne w odniesieniu do kryterium prawnego mającego zastosowanie do przyznania częściowego zwolnienia z grzywny, a po drugie, dlatego że przy stosowaniu kryterium prawnego w zaskarżonym wyroku Sąd wypaczył w oczywisty sposób dowody i naruszył zasady dotyczące ciężaru dowodu.

                  2)

                  Zaskarżony wyrok narusza prawo, ponieważ Sąd błędnie zinterpretował i nieprawidłowo zastosował przepisy dotyczące częściowego zwolnienia z grzywny przewidziane w pkt 26 akapit trzeci komunikatu w sprawie współpracy z 2006 r.

                  3)

                  Zaskarżony wyrok narusza prawo w odniesieniu do stosowania sekcji III komunikatu w sprawie współpracy z 2006 r., ponieważ Sąd uznał w nim, że przedsiębiorstwo, które jako drugie przedstawia dowody o znacznej wartości dodanej, nie może zająć miejsca pierwszego przedsiębiorstwa, które przedstawiło takie dowody, lecz które nie spełnia przesłanek obniżenia nałożonej na nie grzywny.

         (1)  Decyzja Komisji C(2017) 900 final z dnia 8 lutego 2017 r. dotycząca postępowania na podstawie art. 101 TFUE (sprawa AT.40018 — Recykling akumulatorów samochodowych).


title: Sprawa T-456/19: Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2019 r. — ITV/Komisja

text:
               16.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/12

      Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2019 r. — ITV/Komisja
      (Sprawa T-456/19)
      (2019/C 312/13)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: ITV plc (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: J. Lesar, Solicitor, i K. Beal, QC)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2019) 2526 final z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo w formie zwolnienia podatkowego dla finansowania grup zagranicznych spółek kontrolowanych;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziewięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczy błędnego zastosowania przez Komisję art. 107 ust. 1 TFUE lub oczywistego błędu w ocenie przy wyborze układu odniesienia dla analizy systemu podatkowego. Komisja powinna była przyjąć za układ odniesienia funkcjonujący z Zjednoczonym Królestwie system podatku od osób prawnych, a nie po prostu sam system dotyczący zagranicznych spółek kontrolowanych (ZSK).

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczy naruszenia prawa przez Komisję w związku ze stosowaniem art. 107 ust. 1 TFUE lub oczywistego błędu w ocenie polegającego na przyjęciu wadliwego podejścia do analizy systemu ZSK. W motywach 124–126 zaskarżonej decyzji Komisja błędnie potraktowała przepisy części 9A rozdział 9 Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy Zjednoczonego Królestwa z 2010 r. w sprawie regulacji podatkowych (międzynarodowych i innych)] jako formę odstępstwa od opodatkowania na zasadach ogólnych określonego w rozdziale 5 tej ustawy.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczy naruszenia prawa, jakiego miała się dopuścić Komisja przy stosowaniu art. 107 ust. 1, gdy uznała ona, w motywach 127–151 zaskarżonej decyzji, że kryterium selektywności zostało spełnione, skoro przedsiębiorstwa znajdujące się w porównywalnej pod względem faktycznym i prawnym sytuacji były traktowane odmiennie.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczy okoliczności, że wynoszące 75 % zwolnienie przewidziane w sekcji 371ID Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy Zjednoczonego Królestwa z 2010 r. w sprawie regulacji podatkowych (międzynarodowych i innych)] jest uzasadnione w charakterem i ogólną strukturą systemu podatkowego.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczy okoliczności, że nałożenie obciążenia podatkowego na ZSK spełniające przesłanki objęcia zwolnieniem ustanowionym w części 9A rozdział 9 Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy Zjednoczonego Królestwa z 2010 r. w sprawie regulacji podatkowych (międzynarodowych i innych)] jako kategoria narusza swobodę przedsiębiorczości strony skarżącej przewidzianą w art. 49 TFUE.

                  6.

                  Zarzut szósty jest oparty na oczywistym błędzie w ocenie dotyczącym wynoszącego 75 % zwolnienia i kwestii stałej proporcji.

                  7.

                  Zarzut siódmy jest oparty na twierdzeniu, że decyzja Komisji jest niezgodna z przewidzianą w prawie Unii ogólną zasadą niedyskryminacji lub równości.

                  8.

                  Zarzut ósmy jest oparty na twierdzeniu, że Komisja naruszyła prawo, stosując w drodze analogii przepisy dyrektywy Rady (UE) 2016/1164 (1) lub bezzasadnie opierając się na przepisach wskazanej dyrektywy, która nie miała zastosowania ratione temporis.

                  9.

                  Zarzut dziewiąty dotyczy naruszenia prawa przez Komisje w związku ze stosowaniem art. 107 ust. 1 TFUE poprzez uznanie w motywie 176 zaskarżonej decyzji, że istnieje kategoria beneficjentów (obejmująca stronę skarżącą) i że strona skarżąca uzyskała pomoc, którą należy odzyskać na podstawie art. 2 ust. 1 zaskarżonej decyzji.

         (1)  Dyrektywa Rady (UE) 2016/1164 z dnia 12 lipca 2016 r. ustanawiająca przepisy mające na celu przeciwdziałanie praktykom unikania opodatkowania, które mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego (Dz.U. 2016, L 193, s. 1).


title: Sprawa T-473/19: Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2019 r. — Diageo i in./Komisja

text:
               16.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/18

      Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2019 r. — Diageo i in./Komisja
      (Sprawa T-473/19)
      (2019/C 312/17)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Diageo plc (Londyn, Zjednoczone Królestwo), UDV (SJ) Ltd (Londyn), Diageo US Investments (Londyn), Diageo UK Turkey Ltd (Londyn) i Diageo Investment Holdings Ltd (Londyn) (przedstawiciele: J. Lesar, Solicitor, i K. Beal, QC)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2019) 2526 final z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziewięć zarzutów.

                  1.

                  Zgodnie z zarzutem pierwszym Komisja błędnie zastosowała art. 107 ust. 1 TFUE lub dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, dokonując wyboru ram odniesienia dla analizy systemu podatkowego. Komisja powinna była przyjąć jako ramy odniesienia brytyjski system opodatkowania osób prawnych, a nie wyłącznie system opodatkowania kontrolowanych spółek zagranicznych (KSZ).

                  2.

                  Zgodnie z zarzutem drugim Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE lub dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, przyjmując błędne podejście do analizy systemu opodatkowania kontrolowanych spółek zagranicznych. Komisja w motywach 124–126 zaskarżonej decyzji błędnie odniosła się do przepisów rozdziału 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej (międzynarodowe i inne przepisy) z 2010 r.] jako do formy odstępstwa od ogólnego obciążenia podatkowego ustanowionego w przepisach rozdziału 5 tej ustawy.

                  3.

                  Zgodnie z zarzutem trzecim Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE, stwierdziwszy w motywach 127–151 zaskarżonej decyzji, że kryterium selektywności zostało spełnione, ponieważ przedsiębiorstwa znajdujące się w porównywalnej sytuacji faktycznej i prawnej były traktowane w odmienny sposób.

                  4.

                  Zgodnie z zarzutem piątym zwolnienie podatkowe w wysokości 75 % zastosowane na podstawie przepisów sekcji 371ID Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 jest uzasadnione charakterem i ogólną strukturą systemu podatkowego.

                  5.

                  Zgodnie z zarzutem siódmym, nałożenie obciążenia podatkowego na kontrolowane spółki zagraniczne, które spełniają warunki zwolnienia podatkowego przewidzianego przepisami rozdziału 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010, stanowiłoby naruszenie swobody przedsiębiorczości skarżących, co jest sprzeczne z art. 49 TFUE.

                  6.

                  Zgodnie z zarzutem ósmym Komisja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie zwolnienia podatkowego w wysokości 75 % oraz stałego współczynnika [kapitalizacji].

                  7.

                  Zgodnie z zarzutem dziewiątym decyzja Komisji narusza zakaz dyskryminacji i ogólną zasadę równego traktowana w prawie Unii.

                  8.

                  Zgodnie z zarzutem dziesiątym Komisja również naruszyła prawo, stosując przez analogię przepisy dyrektywy Rady (UE) 2016/1164 (1), która ratione temporis nie znajduje zastosowania do okoliczności niniejszej sprawy lub powołując się na przepisy tej dyrektywy w sposób nieuzasadniony.

                  9.

                  Zgodnie z zarzutem jedenastym Komisja naruszyła prawo stosując art. 107 ust. 1 TFUE, stwierdziwszy w motywie 176 zaskarżonej decyzji, że istnieje grupa beneficjentów (do której należą skarżące) oraz że skarżące uzyskały pomoc, która powinna zostać odzyskana na podstawie art. 2 ust. 1 zaskarżonej decyzji.

         (1)  Dyrektywa Rady (UE) 2016/1164 z dnia 12 lipca 2016 r. ustanawiająca przepisy mające na celu przeciwdziałanie praktykom unikania opodatkowania, które mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego (Dz.U. 2016 L 193, s. 1).