title: Sprawa T-720/14: Wyrok Sądu z dnia 30 listopada 2016 r. – Rotenberg/Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające w związku z działaniami podważającymi państwowość Ukrainy lub jej zagrażającymi — Zamrożenie środków finansowych — Ograniczenia w zakresie wjazdu na terytorium państw członkowskich — Osoba fizyczna aktywnie wspierająca lub realizująca działania podważające państwowość Ukrainy lub jej zagrażające — Osoba fizyczna uzyskująca korzyści od rosyjskich decydentów ponoszących odpowiedzialność za aneksję Krymu — Prawo do obrony — Obowiązek uzasadnienia — Oczywiste błędy w ocenie — Prawo własności — Wolność prowadzenia działalności gospodarczej — Prawo do poszanowania życia prywatnego — Proporcjonalność)

text:
               23.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/23

         Wyrok Sądu z dnia 30 listopada 2016 r. – Rotenberg/Rada
   (Sprawa T-720/14) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające w związku z działaniami podważającymi państwowość Ukrainy lub jej zagrażającymi - Zamrożenie środków finansowych - Ograniczenia w zakresie wjazdu na terytorium państw członkowskich - Osoba fizyczna aktywnie wspierająca lub realizująca działania podważające państwowość Ukrainy lub jej zagrażające - Osoba fizyczna uzyskująca korzyści od rosyjskich decydentów ponoszących odpowiedzialność za aneksję Krymu - Prawo do obrony - Obowiązek uzasadnienia - Oczywiste błędy w ocenie - Prawo własności - Wolność prowadzenia działalności gospodarczej - Prawo do poszanowania życia prywatnego - Proporcjonalność))
   (2017/C 022/29)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Arkady Romanovich Rotenberg (Sankt Petersburg, Rosja) (przedstawiciele: początkowo D. Pannick, QC, M. Lester, barrister, oraz M. O’Kane, solicitor, następnie D. Pannick, M. Lester, S. Hey, H. Brunskill, solicitors i Z. Al-Rikabi, barrister, na koniec D. Pannick, M. Lester i Z. Al-Rikabi.)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.P. Hix i B. Driessen, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie oparte na art. 263 TFUE i zmierzające do stwierdzenia częściowej nieważności, z jednej strony, decyzji Rady 2014/145/WPZiB z dnia 17 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi (Dz.U. 2014, L 78, s. 16), zmienionej, po pierwsze, decyzją Rady 2014/508/WPZiB z dnia 30 lipca 2014 r. (Dz.U. 2014, L 226, s. 23), po drugie, decyzją Rady (WPZiB) 2015/432 z dnia 13 marca 2015 r. (Dz.U. 2015, L 70, s. 47), po trzecie, decyzją Rady (WPZiB) 2015/1524 z dnia 14 września 2015 r. (Dz.U. 2015, L 239, s. 157) i po czwarte – decyzją Rady (WPZiB) 2016/359 z dnia 10 marca 2016 r. (Dz.U. 2016, L 67, s. 37) oraz, z drugiej strony, rozporządzenia Rady (UE) nr 269/2014 z dnia 17 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających w odniesieniu do działań podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażających (Dz.U. 2014, L 78, s. 6), wykonywanego, po pierwsze, rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) nr 826/2014 z dnia 30 lipca 2014 r. (Dz.U. 2014, L 226, s. 16), po drugie, rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) 2015/427 z dnia 13 marca 2015 r. (Dz.U. 2015, L 70, s. 1), po trzecie, rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) 2015/1514 z dnia 14 września 2015 r. (Dz.U. 2015, L 239, s. 30) i po czwarte – rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) 2016/353 z dnia 10 marca 2016 r. (Dz.U. 2016, L 67, s. 1), w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Rady 2014/145/WPZiB z dnia 17 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi, zmienionej decyzją Rady 2014/508/WPZiB z dnia 30 lipca 2014 r. oraz rozporządzenia Rady (UE) nr 269/2014 z dnia 17 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających w odniesieniu do działań podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażających, wykonywanego rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) nr 826/2014 z dnia 30 lipca 2014 r. – w zakresie, w jakim dotyczą one Arkadego Romanovicha Rotenberga.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 7 z 12.1.2015


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej Dz.U. C 327 z 20.12.2008 .

text:
               10.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/1

         (2009/C 6/01)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 327 z 20.12.2008.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 313 z 6.12.2008.

      Dz.U. C 301 z 22.11.2008.

      Dz.U. C 285 z 8.11.2008.

      Dz.U. C 272 z 25.10.2008.

      Dz.U. C 260 z 11.10.2008.

      Dz.U. C 247 z 27.9.2008.
   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


title: Sprawa C-260/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 11 maja 2016 r. – Associazione Italiana dei Corrieri Aerei Internazionali (AICAI) i in./Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni, Ministero dello Sviluppo Economico

text:
               19.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 11 maja 2016 r. – Associazione Italiana dei Corrieri Aerei Internazionali (AICAI) i in./Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni, Ministero dello Sviluppo Economico
   (Sprawa C-260/16)
   (2016/C 343/31)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Associazione Italiana dei Corrieri Aerei Internazionali (AICAI), DHL Express (Italy) Srl, Federal Express Europe Inc., United Parcel Service Italia Ups Srl

      Strona pozwana: Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni, Ministero dello Sviluppo Economico

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy prawo Unii Europejskiej a w szczególności art. [2] pkt 1 i 1a) oraz art. 6 dyrektywy 97/67/WE (1) ujednoliconej i zmienionej dyrektywą 2008/6/WE (2) stoją na przeszkodzie dla stosowania przepisu krajowego a konkretnie art. 2 lit. a) i f) rozporządzenia ustawodawczego nr [261]/1999 oraz art. 1 ust. 1 lit. g) i r) w związku z lit. i) „Regulaminu w dziedzinie uprawnień do publicznego oferowania usług pocztowych”, o którym mowa w załączniku A do decyzji AGCOM 129/15/CONS z dnia 23 marca 2015 r. i związanego z nim „Uregulowania procedur wydawania uprawnień do publicznego oferowania usług pocztowych”, o którym mowa w rozporządzeniu Ministero dello Sviluppo economico [włoskiego ministerstwa rozwoju gospodarczego] z dnia 29 lipca 2015 r. w zakresie w jakim przepisy te włączają w zakres usług pocztowych także usługi przewozu drogowego, spedycji i ekspresowe usługi kurierskie?

               2)

               Czy prawo Unii Europejskiej a w szczególności art. 9 ust. 1 i [2] dyrektywy 97/67/WE ujednoliconej i zmienionej dyrektywą 2008/6/WE oraz zasady proporcjonalności i racjonalności stoją na przeszkodzie dla stosowania przepisu krajowego, a konkretnie art. 6 ust. 1 rozporządzenia ustawodawczego nr [261]/1999 oraz art. 8 „Regulaminu w dziedzinie uprawnień do publicznego oferowania usług pocztowych”, o którym mowa w załączniku A do decyzji AGCOM 129/15/CONS z dnia 23 marca 2015 r. i związanego z nim „Uregulowania procedur wydawania uprawnień do publicznego oferowania usług pocztowych”, o którym mowa w rozporządzeniu Ministero dello Sviluppo economico z dnia 29 lipca 2015 r., w zakresie w jakim przepisy te wymagają od operatorów świadczących usługi przewozu drogowego, spedycji i ekspresowe usługi kurierskie uzyskania ogólnego zezwolenia na zasadach wykraczających poza to co konieczne w celu zagwarantowania podstawowych wymagań w dziedzinie świadczenia usług pocztowych?

               3)

               Czy prawo Unii Europejskiej a w szczególności art. 7 ust. 4 i art. 9 ust. 2 dyrektywy 97/67/WE ujednoliconej i zmienionej dyrektywą 2008/6/WE stoją na przeszkodzie dla stosowania przepisu krajowego a konkretnie art. 6 ust. 1a i art. 10 ust. 2 rozporządzenia ustawodawczego nr 261/1999 oraz art. 11 ust. 1 lit. f) i art. 15 ust. 2 „Regulaminu w dziedzinie uprawnień do publicznego oferowania usług pocztowych”, o którym mowa w załączniku A do decyzji AGCOM 129/15/CONS z dnia 23 marca 2015 r. i związanego z nim „Uregulowania procedur wydawania uprawnień do publicznego oferowania usług pocztowych”, o którym mowa w rozporządzeniu Ministero dello Sviluppo economico z dnia 29 lipca 2015 r., w zakresie w jakim przepisy te nakładają na operatorów świadczących usługi przewozu drogowego, spedycji i ekspresowe usługi kurierskie obowiązek uiszczania składek na rzecz funduszu kompensacyjnego usługi powszechnej?

               4)

               Czy prawo Unii Europejskiej a w szczególności art. 9 ust. 2 dyrektywy 97/67/WE ujednoliconej i zmienionej dyrektywą 2008/6/WE stoją na przeszkodzie dla stosowania przepisu krajowego a konkretnie art. 6 i 10 rozporządzenia ustawodawczego nr 261/1999 oraz art. 11 ust. 1 lit. f) i art. 15 ust. 2 „Regulaminu w dziedzinie uprawnień do publicznego oferowania usług pocztowych”, o którym mowa w załączniku A do decyzji AGCOM 129/15/CONS z dnia 23 marca 2015 r. i art. 9 związanego z nim „Uregulowania procedur wydawania uprawnień do publicznego oferowania usług pocztowych”, o którym mowa w rozporządzeniu Ministero dello Sviluppo economico z dnia 29 lipca 2015 r. w zakresie w jakim przepisy te nie zawierają żadnej oceny w odniesieniu do przypadków, w których uiszczanie składki na fundusz kompensujący koszty usługi powszechnej można uznać za odpowiednie i nie przewidują zróżnicowanych sposobów stosowania, związanych z subiektywną sytuacją podmiotów uiszczających składki i rynków?

      (1)  Dyrektywa 97/67/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług (Dz.U., L 15, s. 14).

      (2)  Dyrektywa 2008/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lutego 2008 r. zmieniająca dyrektywę 97/67/WE w odniesieniu do pełnego urzeczywistnienia rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty (Dz.U. L 52, s. 3).


title: Sprawa C-173/08: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 18 czerwca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te Amsterdam — Niderlandy.) — Kloosterboer Services BV przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst/Douane Rotterdam (Wspólna Taryfa Celna — Pozycje taryfowe — Systemy chłodzenia komputerów składające się z rozpraszacza termicznego i wentylatora — Klasyfikacja w nomenklaturze scalonej)

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/19

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 18 czerwca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te Amsterdam — Niderlandy.) — Kloosterboer Services BV przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst/Douane Rotterdam
   (Sprawa C-173/08) (1)

   (Wspólna Taryfa Celna - Pozycje taryfowe - Systemy chłodzenia komputerów składające się z rozpraszacza termicznego i wentylatora - Klasyfikacja w nomenklaturze scalonej)
   2009/C 180/31
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Gerechtshof te Amsterdam

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Kloosterboer Services BV

      Strona pozwana: Inspecteur van de Belastingdienst/Douane Rotterdam, kantoor Laan op Zuid

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Gerechtshof te Amsterdam — Wykładnia rozporządzenia Komisji (WE) nr 384/2004 z dnia 1 marca 2004 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej (Dz.U. L 64, s. 21) — Klasyfikacja systemów chłodniczych do komputerów, składających się z „heatsinku” i wentylatora

      Sentencja

               1)

               Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1789/2003 z dnia 11 września 2003 r., interpretować należy w ten sposób, iż produkty takie jak te będące przedmiotem sprawy przed sądem krajowym, składające się z rozpraszacza termicznego oraz wentylatora, które są przeznaczone wyłącznie do wbudowania do komputera należy klasyfikować do podpozycji 8473 30 90 nomenklatury scalonej zawartej w załączniku I do tego rozporządzenia

      (1)  Dz.U. C 183 z 19.7.2008.


title: Sprawa T-544/15: Skarga wniesiona w dniu 21 września 2015 r. – Terna/Komisja

text:
               3.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/43

         Skarga wniesiona w dniu 21 września 2015 r. – Terna/Komisja
   (Sprawa T-544/15)
   (2015/C 363/53)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Terna – Rete elettrica nazionale SpA (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci A. Police, L. Di Via, F. Covone, D. Carria)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               tytułem żądania głównego – stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej – Dyrekcja Generalna ds. Mobilności i Transportu (Dyrekcja Generalna ds. Energii – SRD.3 – Financial management), nr ref. Move.srd.3.dir(2015)2669621 z dnia 6 lipca 2015 r. w częściach, w których wykluczony zostaje zwrot kosztów poniesionych przez Ternę w związku z przedsięwzięciami nr 2009-E255/09-ENER/09-TEN-E-SI2.564583 i nr 2007-E221/07/2007-TREN/07TEN-E-S07.91403 oraz ustanowiony obowiązek zwrócenia kwot przyznanych w związku ze wspomnianymi przedsięwzięciami w zakresie wskazanym w tabeli załączonej do zaskarżonej decyzji;

               —

               tytułem żądania ewentualnego – stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej – Dyrekcja Generalna ds. Mobilności i Transportu (Dyrekcja Generalna ds. Energii – SRD.3 – Financial management), nr ref. Move.srd.3.dir(2015)2669621 z dnia 6 lipca 2015 r. w częściach, w których nie zmniejszono zwrotu kosztów poniesionych przez Ternę w związku z przedsięwzięciami nr 2009-E255/09-ENER/09-TEN-E-SI2.564583 e n. 2007-E221/07/2007-TREN/07TEN-E-S07.91403 w zakresie odpowiadającym tylko zyskom osiągniętym przez CESI S.p.A.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga skierowana jest przeciwko decyzji Komisji Europejskiej – Dyrekcja Generalna ds. Mobilności i Transportu (Dyrekcja Generalna ds. Energii – SRD.3 – Financial management), nr ref. Move.srd.3.dir(2015)2669621 z dnia 6 lipca 2015 r., doręczonej do Terna S.p.A. w dniu 21 lipca 2015 r. (sygn. 0011151), w częściach, w których wyłącza zastosowanie art. 40 ust. 3 dyrektywy 2004/17/WE w odniesieniu do dotacjami do przedsięwzięć nr 2009-E255/09-ENER/09-TEN-E-SI2.564583 i nr 2007-E221/07/2007-TREN/07TEN-E-S07.91403 oraz ustanawia obowiązek zwrócenia kwot przyznanych w związku ze wspomnianymi przedsięwzięciami, w zakresie wskazanym w tabeli załączonej do zaskarżonej decyzji, jak też przeciwko każdemu innemu aktowi przygotowawczemu lub w jakikolwiek sposób związanemu, że szczególnym odniesieniem – tam, gdzie ma to zastosowanie – do noty Komisji Europejskiej – Dyrekcja Generalna ds. Energii (Dyrekcja B – Bezpieczeństwo Dostaw Energii, Rynki Energetyczne i sieci, B.1 – Polityka energetyczna, bezpieczeństwo dostaw i sieci), nr ref. ENER.B1(2014)509729 z dnia 18 czerwca 2014 r., jak też do Audit Report nr B22-09 z dnia 1 lutego 2013 r., w częściach, w których nie uznaje kosztów poniesionych przez Terna S.p.A. w związku z usługami wyświadczonymi przez CESI S.p.A. w ramach przedsięwzięć za kwalifikujące się do zwrotu.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący dopuszczalności skargi

                           —

                           Zaskarżona decyzja została wydana wobec obecnej skarżącej, ponieważ jej skutki dotyczą jej bezpośrednio i indywidualnie, i decyzję tę – choć pozbawiona jest konkretnego środka wykonawczego – należy uznać za ostateczną i niepodlegającą dalszej weryfikacji ze strony pozwanej.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący istoty skargi, błędnego zastosowania art. 14 i art. 37 dyrektywy 2004/17/WE w dziedzinie podwykonawstwa usług, nieprawidłowości w dochodzeniu i braku uzasadnienia zaskarżonego aktu, błędnego zastosowania art. III.7 ust. 1, 4 i 6 załącznika III do decyzji D/207630 z 2008 r. i błędnego zastosowania art. III.7 ust. 1, 4 i 6 załącznika III do decyzji D/7181 z 2010 r. wskutek nieuzasadnionego obniżenia kwoty zwrotu z tytułu przedsięwzięć z powodu rzekomo nieprawidłowego zastosowania formalnego przez Ternę procedur w dziedzinie zamówień publicznych.

                           —

                           W szczególności włączenie do umów ramowych zawieranych między Terną a CESI klauzuli dotyczącej możliwości zlecenia podwykonawstwa w następstwie procedury negocjacyjnej niepoprzedzonej ogłoszeniem zamówienia publicznego nie może zostać uznane za sprzeczne z dyrektywą 2004/17/WE i nie może być skutecznie przywoływane jako rzekoma poszlaka braku występowania względów technicznych, które pozwalają na udzielenie zamówienia określonemu podmiotowi.

                           —

                           Zaskarżona decyzja jest wadliwa również z innych powodów polegających na niewłaściwym zaklasyfikowaniu stosunku między umowami ramowymi a indywidualnymi zamówieniami powierzonymi przez Ternę na rzecz CESI.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący błędnego zastosowania art. 40 ust. 3 lit. c) dyrektywy 2004/17/WE przez to, że Komisja Europejska nie uznała, iż występują przesłanki techniczne, które pozwalają na udzielenie zamówień określonemu podmiotowi bez uprzedniego ogłoszenia zamówienia publicznego, oraz nieprawidłowości w dochodzeniu i braku uzasadnienia odrzucenia wniosku o zwrot.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący błędnego zastosowania dyrektywy 2004/17/WE i naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań Terny poprzez wykluczenie dopuszczalności wniosków o zwrot dotyczących zamówień objętych umową ramową, pomimo opublikowania ogłoszenia o zamówieniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, oraz braku znaczenia niektórych kwot dla celów objęcia procedurami europejskimi.

               5.

               Zarzut piąty, podniesiony posiłkowo, dotyczący naruszenia zasady racjonalności i proporcjonalności w wyniku podjęcia przez Komisję decyzji o odrzuceniu w całości wniosków o zwrot zamiast ich proporcjonalnego obniżenia.


title: Sprawa T-293/17: Skarga wniesiona w dniu 16 maja 2017 – Fakro przeciwko Komisji

text:
               31.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/29

         Skarga wniesiona w dniu 16 maja 2017 – Fakro przeciwko Komisji
   (Sprawa T-293/17)
   (2017/C 249/45)
   Język postępowania: Polski

      Strony

      Strona skarżąca: Fakro sp z o.o. (Nowy Sącz, Polska) (przedstawiciel: A. Radkowiak-Macuda, radca prawny)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że Komisja uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy TFUE oraz Karty praw podstawowych, zaniechawszy zajęcia stanowiska w sprawie skargi złożonej do niej w dniu 12 lipca 2012 r. przez skarżącą na nadużywanie pozycji dominującej przez grupę VELUX, pomimo iż została do tego formalnie wezwana;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postepowania, nawet w przypadku umorzenia postepowania, z uwagi na wydanie przez Komisję decyzji w toku postepowania sadowego.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut, dotyczący uchybienia art. 288 TFUE w związku z art. 102 i 105 TFUE, i w związku z art. 41 Karty praw podstawowych
   Wydanie po 3,5 roku pierwszego, rzekomo merytorycznego stanowiska w zakresie postępowania w sprawie skargi złożonej przez skarżącą nie stanowi rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie. Komisja nie przedstawiła żadnego dowodu pozwalającego na potwierdzenie podjęcia jakiejkolwiek czynności w ramach postępowania wyjaśniającego. Komisja przed wydaniem decyzji ma obowiązek wnikliwego przeanalizowania okoliczności faktycznych jak i prawnych przedstawionych przez skarżącego. Zainicjowane przez skarżącą postępowanie stanowi jedyna drogę obrony jej praw.


title: Sprawa T-368/12 P: Wyrok Sądu z dnia 21 maja 2014 r. – Komisja przeciwko Macchii (Odwołanie — Służba publiczna — Członek personelu tymczasowego — Umowa o pracę na czas określony — Decyzja o nieprzedłużeniu umowy — Kompetencja Sądu do spraw Służby Publicznej — Artykuł 8 akapit pierwszy WZIP — Obowiązek staranności — Zakaz orzekania ultra petita — Zasada kontradyktoryjności)

text:
               7.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/27

         Wyrok Sądu z dnia 21 maja 2014 r. – Komisja przeciwko Macchii
   (Sprawa T-368/12 P) (1)

   ((Odwołanie - Służba publiczna - Członek personelu tymczasowego - Umowa o pracę na czas określony - Decyzja o nieprzedłużeniu umowy - Kompetencja Sądu do spraw Służby Publicznej - Artykuł 8 akapit pierwszy WZIP - Obowiązek staranności - Zakaz orzekania ultra petita - Zasada kontradyktoryjności))
   2014/C 212/32
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i D. Martin, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Luigi Macchia (Varese, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues, A. Blot i C. Bernard-Glanz)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 13 czerwca 2012 r. w sprawie F-63/11 Macchia przeciwko Komisji (dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze), w ramach którego wniesiono o uchylenie tego wyroku.

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 13 czerwca 2012 r. w sprawie F-63/11 Macchia przeciwko Komisji zostaje uchylony w zakresie, w jakim stwierdza nieważność decyzji dyrektora generalnego Europejski Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) o nieprzedłużeniu umowy o pracę na czas określony w charakterze członka personelu tymczasowego z Luigim Macchią i w konsekwencji oddala wniosek L. Macchii o ponowne zatrudnienie w ramach OLAF oraz jego żądanie odszkodowania i zadośćuczynienia jako przedwczesne.

               2)

               W pozostałym zakresie odwołanie zostaje oddalone.

               3)

               Sprawa zostaje przekazana do ponownego rozpoznania przez Sąd do spraw Służby Publicznej.

               4)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 311 z 13.10.2012.


title: Sprawa F-75/07: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 27 września 2011 r. — Brown i Volpato przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Awans — Postępowanie w sprawie awansu za 2006 r. — Nowa struktura karier — Wydłużenie ścieżki kariery poprzez wprowadzenie nowych grup zaszeregowania, które nie mają odpowiedników w dawnym regulaminie pracowniczym — Zastosowanie art. 45 regulaminu pracowniczego, załącznika XIII do regulaminu pracowniczego, jak również ogólnych przepisów wykonawczych, obowiązujących od 2005 r. — Zasada równego traktowania — Moc wsteczna decyzji w sprawie awansu od daty sprzed dnia 1 maja 2004 r. — Przepisy przejściowe — Skarga w sposób oczywisty podlegająca odrzuceniu)

text:
               19.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 340/39

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 27 września 2011 r. — Brown i Volpato przeciwko Komisji
   (Sprawa F-75/07) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Awans - Postępowanie w sprawie awansu za 2006 r. - Nowa struktura karier - Wydłużenie ścieżki kariery poprzez wprowadzenie nowych grup zaszeregowania, które nie mają odpowiedników w dawnym regulaminie pracowniczym - Zastosowanie art. 45 regulaminu pracowniczego, załącznika XIII do regulaminu pracowniczego, jak również ogólnych przepisów wykonawczych, obowiązujących od 2005 r. - Zasada równego traktowania - Moc wsteczna decyzji w sprawie awansu od daty sprzed dnia 1 maja 2004 r. - Przepisy przejściowe - Skarga w sposób oczywisty podlegająca odrzuceniu)
   2011/C 340/80
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Colin Brown (Bruksela, Belgia) i Alberto Volpato (Moskwa, Rosja) (przedstawiciele: adwokaci B. Cortese i C. Cortese)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i G. Berscheid, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo M. Arpio Santacruz i I. Šulce, następnie M. Bauer, J. Monteiro i K. Zieleśkiewicz, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji opublikowanej w Informacjach administracyjnych nr 55-2006 z dnia 17 listopada 2006 r. w zakresie, w jakim zgodnie z nią skarżący zostali awansowani w ramach postępowania w sprawie awansu za 2006 r. do grupy A*9 zamiast do grupy A*10.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Colin Brown i Alberto Volpato oraz Komisja Europejska pokrywają każdy swoje koszty.

               3)

               Rada Unii Europejskiej, interwenient, pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 235 z 6.10.2007, s. 30.


title: Sprawa C-90/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia de Miranda de Ebro (Hiszpania) w dniu 24 lutego 2014 r. – Banco Grupo Cajatres S.A. przeciwko María Mercedes Manjón Pinilla i Comunidad Hereditaria formada al fallecimiento de D. Miguel Ángel Viana Gordejuela

text:
               19.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia de Miranda de Ebro (Hiszpania) w dniu 24 lutego 2014 r. – Banco Grupo Cajatres S.A. przeciwko María Mercedes Manjón Pinilla i Comunidad Hereditaria formada al fallecimiento de D. Miguel Ángel Viana Gordejuela
   (Sprawa C-90/14)
   2014/C 151/15
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de Primera Instancia de Miranda de Ebro

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Banco Grupo Cajatres, S.A.

      Strona pozwana: María Mercedes Manjón Pinilla i Comunidad Hereditaria formada al fallecimiento de D. M.A. Viana Gordejuela

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy art. 6 ust. 1 oraz art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG (1) sprzeciwiają się przepisowi takiemu jak drugi przepis przejściowy [hiszpańskiej] ustawy 1/2013 z dnia 14 maja, który przewiduje w każdym razie zmniejszenie stopy odsetek za zwłokę niezależnie od tego, że warunek umowny dotyczący odsetek za zwłokę był początkowo, ze względu na swój nieuczciwy charakter, nieważny?

               2.

               Czy art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13 z dnia 5 kwietnia 1993 r. sprzeciwiają się przepisowi krajowemu takiemu jak art. 114 [hiszpańskiej] ustawy o hipotece, który daje sądowi krajowemu dokonującemu oceny nieuczciwego charakteru warunku umownego dotyczącego odsetek za zwłokę jedynie możliwość zbadania tego, czy ustalona stopa tych odsetek przekracza trzykrotność stopy odsetek ustawowych, nie dając mu możliwości przeanalizowania innych okoliczności danego przypadku?

               3.

               Czy art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/1313 z dnia 5 kwietnia 1993 r. sprzeciwiają się przepisowi krajowemu takiemu jak art. 693 LEC, który daje możliwość wcześniejszego domagania się spłaty całości pożyczki ze względu na to, że nie doszło do spłaty trzech miesięcznych rat, i nie są przy tym brane pod uwagę inne czynniki, takie jak okres, na jaki udzielono pożyczki, jej kwota czy też jakiekolwiek inne elementy, i który ponadto uzależnia możliwość uniknięcia skutków takiego wcześniejszego postawienia pożyczki w stan natychmiastowej wymagalności od woli wierzyciela – za wyjątkiem przypadków, w których pożyczka ta jest zabezpieczona hipoteką ustanowioną na lokalu mieszkalnym będącego pożyczkobiorcą dłużnika?

      (1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. L 95, s. 29)


title: Sprawa T-375/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 października 2008 r. — Le Canne przeciwko Komisji (Rolnictwo — Wspólnotowa pomoc finansowa — Nieprawidłowość finansowa we wniosku o wypłatę salda — Decyzja o zmniejszeniu pomocy — Upływ terminu przedawnienia — Skarga o stwierdzenie nieważności oraz o odszkodowanie)

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/28

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 października 2008 r. — Le Canne przeciwko Komisji
   (Sprawa T-375/05) (1)

   (Rolnictwo - Wspólnotowa pomoc finansowa - Nieprawidłowość finansowa we wniosku o wypłatę salda - Decyzja o zmniejszeniu pomocy - Upływ terminu przedawnienia - Skarga o stwierdzenie nieważności oraz o odszkodowanie)
   (2008/C 313/48)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Azienda Agricola „Le Canne” Srl (Rovigo, Włochy) (przedstawiciele: G. Carraro i F. Mazzonetto, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. Cattabriga i L. Visaggio, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Dal Ferra)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji C (2005) 2939 z dnia 26 lipca 2005 r. w sprawie zmniejszenia należnego salda wspólnotowej pomocy finansowej przyznanej skarżącej na modernizację i przebudowę jej urządzeń służących do hodowli ryb oraz skarga o naprawienie szkody wynikającej z tego zmniejszenia.
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C (2005) 2939 z dnia 26 lipca 2005 r. w zakresie, w jakim zmniejsza ona wspólnotową pomoc finansową przyznaną na rzecz Azienda Agricola „Le Canne” Srl w ramach projektu IT/0016/90/02 z uwagi na zaliczenie na poczet wydatków kwalifikujących się do uzyskania tej pomocy zysku osiągniętego przez Girardello SpA z tytułu prac wykonanych w związku z tym projektem.

               2)

               Skarga o odszkodowanie zostaje oddalona.

               3)

               Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 296 z 26.11.2005.


title: Sprawa C-238/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgerichts Münster (Niemcy) w dniu 26 kwietnia 2016 r. – X/Finanzamt I

text:
               19.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgerichts Münster (Niemcy) w dniu 26 kwietnia 2016 r. – X/Finanzamt I
   (Sprawa C-238/16)
   (2016/C 343/29)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht Münster

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: X

      Strona pozwana: Finanzamt I

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy art. 132 ust. 1 lit. d) dyrektywy w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości (1) dodanej należy interpretować w ten sposób, że dostarczanie ludzkiej krwi obejmuje również dostarczanie osocza uzyskanego z ludzkiej krwi?

               2.

               W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej: czy ma to również zastosowanie w odniesieniu do osocza, które nie jest bezpośrednio przeznaczone do celów leczniczych, lecz wyłącznie do wytwarzania produktów leczniczych?

               3.

               W przypadku udzielenia na pytanie drugie odpowiedzi przeczącej: czy zakwalifikowanie jako krew zależy wyłącznie od danego przeznaczenia, czy także od teoretycznej możliwości zastosowania osocza?

               4.

               W razie udzielenia na pytania pierwsze i drugie odpowiedzi twierdzącej: czy transakcja, podlegająca na podstawie art. 132 ust. 1 lit. d) dyrektywy w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej zwolnieniu z podatku VAT w danym państwie członkowskim prowadzi, niezależnie od regulacji z zakresu podatku VAT mającej zastosowaniem w państwie trzecim, do wykluczenia odliczenia podatku naliczonego na podstawie art. 168 dyrektywy w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej nawet wówczas, gdy chodzi o dostawy towarów wywożonych, dla których na podstawie art. 169 lit. b) w związku z art. 146 ust. 1 dyrektywy w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej możliwe jest odliczenie podatku naliczonego?

      (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, Dz.U. L 347, s. 1.


title: Sprawa F-36/09: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 29 czerwca 2010 r. — Armitage-Wilson przeciwko Europejskiemu Urzędowi Policji (Europolowi) (Służba publiczna — Personel Europolu — Nieodnowienie umowy o pracę — Umowa na czas nieokreślony — Artykuł 6 regulaminu pracowniczego mającego zastosowanie do pracowników Europolu — Zasada poszanowania prawa do obrony)

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/69

      Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 29 czerwca 2010 r. — Armitage-Wilson przeciwko Europejskiemu Urzędowi Policji (Europolowi)
      (Sprawa F-36/09) (1)

      (Służba publiczna - Personel Europolu - Nieodnowienie umowy o pracę - Umowa na czas nieokreślony - Artykuł 6 regulaminu pracowniczego mającego zastosowanie do pracowników Europolu - Zasada poszanowania prawa do obrony)
      (2010/C 288/128)
      Język postępowania: niderlandzki

         Strony

         Strona skarżąca: Kate Armitage-Wilson (Haga, Niderlandy) (przedstawiciele: początkowo adwokat P. de Casparis, następnie adwokaci W. J. Dammingh i N. D. Dane)

         Strona pozwana: Europejski Urząd Policji (Europol) (przedstawiciele: D. Neumann i D. El Khoury, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów B. Wägenbaura i R. Van der Houta)

         Przedmiot sprawy

      Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 12 czerwca 2008 r., w drodze której skarżąca została poinformowana o braku możliwości zaoferowania jej stałego zatrudnienia, a także decyzji z dnia 7 stycznia 2009 r. oddalającej zażalenie złożone na pierwszą z decyzji.

         Sentencja wyroku

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji z dnia 12 czerwca 2008 r., w drodze której Europejski Urząd Policji (Europol) odmówił zawarcia z K. Armitage-Wilson umowy na czas nieokreślony.

                  2)

                  Europol zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 167 z 18.7.2009, s. 26.


title: Sprawa T-288/14: Postanowienie Sądu z dnia 22 maja 2015 r. – Energiewerke Nord/Komisja (Pomoc państwa — Środki przyjęte przez Niemcy na rzecz energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych — Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE — Wydanie ostatecznej decyzji już po wniesieniu skargi — Umorzenie postępowania)

text:
               27.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/20

         Postanowienie Sądu z dnia 22 maja 2015 r. – Energiewerke Nord/Komisja
   (Sprawa T-288/14) (1)

   ((Pomoc państwa - Środki przyjęte przez Niemcy na rzecz energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych - Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE - Wydanie ostatecznej decyzji już po wniesieniu skargi - Umorzenie postępowania))
   (2015/C 245/24)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Energiewerke Nord GmbH (Rubenow, Niemcy) (przedstawiciele: T. Volz, B. Wißmann, M. Püstow, M. Ringel, C. Oehme i T. Wielsch, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Maxian Rusche i R. Sauer, pełnomocnicy, wspierani przez A. Luke i C. Maurera, adwokatów)

      Przedmiot

   Żądanie częściowego stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C (2013) 4424 final z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie wszczęcia określonego w art. 108 ust. 2 TFUE postępowania w przedmiocie środków wdrożonych przez Republikę Federalną Niemiec w formie wsparcia dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych [pomoc państwa SA.33995 (2013/C) (ex 2013/NN)].

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie zostaje umorzone.

               2)

               Nie ma potrzeby orzekania w sprawie wniosku o dopuszczenie Urzędu Nadzoru EFTA do sprawy w charakterze interwenienta.

               3)

               Energiewerke Nord GmbH pokrywa koszty własne, a także poniesione przez Komisję Europejską, w tym również te związane z postępowaniem w przedmiocie środka tymczasowego.

               4)

               Urząd Nadzoru EFTA pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 223 z 14.7.2014 r.


title: Sprawa F-22/11: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 12 lipca 2012 r. — Conticchio przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Emerytury i renty — Wyliczenie uprawnień emerytalnych — Stopień służbowy — Zarzut niezgodności z prawem — Dopuszczalność)

text:
               22.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/41

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 12 lipca 2012 r. — Conticchio przeciwko Komisji
   (Sprawa F-22/11) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Emerytury i renty - Wyliczenie uprawnień emerytalnych - Stopień służbowy - Zarzut niezgodności z prawem - Dopuszczalność)
   2012/C 287/75
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Rosella Conticchio (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci R. Giuffrida i A. Tortora)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i D. Martin, pełnomocnicy oraz adwokat A. Dal Ferro)

      Przedmiot sprawy

   Wniosek strony skarżącej o stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie przyznania i rozliczenia jej uprawnień emerytalnych.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga R. Conticchio zostaje w części odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna, a w części oddalona jako oczywiście bezpodstawna.

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 139 z 7.5.2011, s. 31.


title: Sprawa T-618/13: Skarga wniesiona w dniu 25 listopada 2013 r. — Oracle America przeciwko OHIM — Aava Mobile (AAVA CORE)

text:
               15.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/36

         Skarga wniesiona w dniu 25 listopada 2013 r. — Oracle America przeciwko OHIM — Aava Mobile (AAVA CORE)
   (Sprawa T-618/13)
   2014/C 45/63
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Oracle America, Inc. (Wilmington, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: prawnik T. Heydn)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Aava Mobile Oy (Oulu, Finlandia)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 11 września 2013 r. w sprawie R 1369/2012-2;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Aava Mobile Oy

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „AAVA CORE” dla towarów i usług z klas 9, 38 and 42 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 9 712 811

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny wspólnotowy znak towarowy nr 6 551 626„JAVA” dla towarów i usług z klas 9, 16, 35, 37, 38, 41, 42 i 45; powszechnie znany we wszystkich państwach członkowskich Unii Europejskiej znak towarowy „JAVA” dla towarów i usług z klas 9, 38 i 42

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.


title: Sprawa C-291/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Gelsenkirchen (Niemcy) w dniu 12 czerwca 2012 r. — Michael Schwarz przeciwko Stadt Bochum

text:
               8.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 273/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Gelsenkirchen (Niemcy) w dniu 12 czerwca 2012 r. — Michael Schwarz przeciwko Stadt Bochum
   (Sprawa C-291/12)
   2012/C 273/06
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Verwaltungsgericht Gelsenkirchen

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Michael Schwarz

      Strona pozwana: Stadt Bochum

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 2252/2004 (1) z dnia 13 grudnia 2004 r. w brzmieniu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 444/2009 (2) z dnia 6 maja 2009 r. obowiązuje?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2252/2004 z dnia 13 grudnia 2004 r. w sprawie norm dotyczących zabezpieczeń i danych biometrycznych w paszportach i dokumentach podróży wydawanych przez państwa członkowskie, Dz.U. L 385, s. 1

      (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 444/2009 z dnia 28 maja 2009 r. zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 2252/2004 w sprawie norm dotyczących zabezpieczeń i danych biometrycznych w paszportach i dokumentach podróży wydawanych przez państwa członkowskie, Dz. U. L 142, s.1; wersja ujednolicona: Dz.U. L 188, 127


title: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 7 września 2004 r. w sprawie C-347/02: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej (Ubezpieczenia — Trzecia dyrektywa w sprawie ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie — System bonus-malus)

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/5

      WYROK TRYBUNAŁU

   (wielka izba)
   z dnia 7 września 2004 r.
   w sprawie C-347/02: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej (1)

   (Ubezpieczenia - Trzecia dyrektywa w sprawie ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie - System bonus-malus)
   (2004/C 262/09)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-347/02, mającej za przedmiot skargę na uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego na podstawie art. 226 WE, złożoną dnia 30 września 2002 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: C. Tufvesson oraz J.-F. Pasquier) przeciwko Republice Francuskiej (pełnomocnicy: G. de Bergues, P. Boussaroque i C. Mercier), Trybunał (wielka izba) w składzie:V. Skouris, prezes, P. Jann, C. W. A. Timmermans (sprawozdawca), C. Gulmann i J. N. Cunha Rodrigues, prezesi izb, R. Schintgen, F. Macken i N. Colneric, S. von Bahr, R. Silva de Lapuerta i K. Lenaerts, sędziowie, rzecznik generalny: C. Stix-Hackl, sekretarz: H.von Holstein, zastępca sekretarza, wydał w dniu 7 września 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 289 z 23.11.2002.


title: Sprawa C-271/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam (Niderlandy) w dniu 18 maja 2017 r. – Openbaar Ministerie/Sławomir Andrzej Zdziaszek

text:
               21.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 277/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam (Niderlandy) w dniu 18 maja 2017 r. – Openbaar Ministerie/Sławomir Andrzej Zdziaszek
   (Sprawa C-271/17)
   (2017/C 277/35)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank Amsterdam

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Openbaar Ministerie

      Strona przeciwna: Sławomir Andrzej Zdziaszek

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy postępowanie

                           —

                           w ramach którego sąd państwa członkowskiego wydającego nakaz orzeka w przedmiocie połączenia odrębnych kar pozbawienia wolności, na które zainteresowany został już skazany prawomocnymi wyrokami, w jedną karę pozbawienia wolności, lub w przedmiocie zmiany łącznej kary pozbawienia wolności, na którą zainteresowany został już skazany prawomocnym wyrokiem oraz

                           —

                           w ramach którego sąd nie badał już kwestii winy,

                     takie jak postępowanie, w wyniku którego wydano „cumulative sentence” [wyrok w sprawie kary łącznej] z dnia 25 marca 2014 r., stanowi „rozprawę, w wyniku której wydano orzeczenie” w rozumieniu zdania wprowadzającego do art. 4a ust. 1 decyzji ramowej 2002/584/WSiSW (1)?

               2)

               Czy wykonujący nakaz organ sądowy może:

                           —

                           w przypadku, gdy osoba, której dotyczy wniosek o przekazanie, nie stawiła się osobiście na rozprawie, w wyniku której wydano orzeczenie,

                           —

                           jednakże ani w ENA [europejski nakaz aresztowania], ani w dodatkowych informacjach, których przedstawienia zażądano na podstawie art. 15 ust. 2 decyzji ramowej 2002/584/WSiSW wydający nakaz organ sądowy nie podał informacji odnoszących się do możliwości zastosowania jednej lub więcej okoliczności, o których mowa w art. 4a ust. 1 lit. a)–d) decyzji ramowej 2002/584/WSiSW, stosownie do sformułowania opisu jednej lub wielu kategorii z pkt 3 części d) formularza ENA,

                     dojść do wniosku – chociażby z tego tylko powodu – że żadna z przesłanek sformułowanych w zdaniu wprowadzającym art. 4a ust. 1 i lit. a)–d) decyzji ramowej 2002/584/WSiSW nie jest spełniona i odmówić – chociażby z tego tylko powodu – wykonania ENA?

               3)

               Czy postępowanie odwoławcze

                           —

                           które obejmowało rozpoznanie sprawy pod względem merytorycznym i

                           —

                           w wyniku którego wydano (nowy) wyrok skazujący lub utrzymano w mocy wyrok skazujący wydany w pierwszej instancji,

                           —

                           gdy ENA służy wykonaniu owego wyroku skazującego,

                     stanowi „rozprawę, w wyniku której wydano orzeczenie” w rozumieniu art. 4a ust. 1 decyzji ramowej 2002/584/WSiSW?

      (1)  Decyzja ramowa Rady z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury przekazywania osób między państwami członkowskimi (Dz.U. 2002, L 190, s. 1)


title: Sprawa C-469/13: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 lipca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Verona – Włochy) – Shamim Tahir przeciwko Ministero dell’Interno, Questura di Verona (Odesłanie prejudycjalne — Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości — Dyrektywa 2003/109/WE — Artykuł 2, art. 4 ust. 1, art. 7 ust. 1 i art. 13 — „Zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE”  — Warunki przyznania — Legalne i nieprzerwane zamieszkiwanie w przyjmującym państwie członkowskim przez okres pięciu lat poprzedzający złożenie wniosku o zezwolenie — Osoba związana z rezydentem długoterminowym więzami rodzinnymi — Korzystniejsze przepisy krajowe — Skutki)

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/22

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 lipca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Verona – Włochy) – Shamim Tahir przeciwko Ministero dell’Interno, Questura di Verona
   (Sprawa C-469/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Dyrektywa 2003/109/WE - Artykuł 2, art. 4 ust. 1, art. 7 ust. 1 i art. 13 - „Zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE” - Warunki przyznania - Legalne i nieprzerwane zamieszkiwanie w przyjmującym państwie członkowskim przez okres pięciu lat poprzedzający złożenie wniosku o zezwolenie - Osoba związana z rezydentem długoterminowym więzami rodzinnymi - Korzystniejsze przepisy krajowe - Skutki))
   2014/C 315/32
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale di Verona

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Shamim Tahir

      Strona pozwana: Ministero dell’Interno, Questura di Verona

      Sentencja

               1)

               Artykuł 4 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotyczącej statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/51/UE z dnia 11 maja 2011 r., należy interpretować w ten sposób, że określony w art. 2 lit. e) tej dyrektywy członek rodziny osoby, która nabyła już status rezydenta długoterminowego, nie może zostać zwolniony z warunku przewidzianego w art. 4 ust. 1 tejże dyrektywy, zgodnie z którym w celu uzyskania tego statusu obywatel państwa trzeciego musi zamieszkiwać legalnie i nieprzerwanie w danym państwie członkowskim przez okres pięciu lat bezpośrednio poprzedzający złożenie właściwego wniosku.

               2)

               Artykuł 13 dyrektywy 2003/19, zmienionej dyrektywą 2011/51, należy interpretować w ten sposób, że nie zezwala on państwu członkowskiemu na przyznanie członkowi rodziny w rozumieniu art. 2 lit. e) tej dyrektywy zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE na warunkach korzystniejszych niż warunki ustalone w tej dyrektywie.

      (1)  Dz.U. C 52 z 22.2.2014.


title: Sprawa T-815/16: Skarga wniesiona w dniu 22 listopada 2016 r. – For Tune/EUIPO – Simplicity trade (opus AETERNATUM)

text:
               16.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 14/55

         Skarga wniesiona w dniu 22 listopada 2016 r. – For Tune/EUIPO – Simplicity trade (opus AETERNATUM)
   (Sprawa T-815/16)
   (2017/C 014/65)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: For Tune sp. z o.o. (Warszawa, Polska) (przedstawiciel: adwokat K. Popławska)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Simplicity trade GmbH (Oelde, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „opus AETERNATUM” – zgłoszenie nr 11 024 296

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 września 2016 r. w sprawie R 152/2016-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO i Simplicity trade GmbH kosztami postępowania.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-126/09: Skarga wniesiona w dniu 3 kwietnia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/31

         Skarga wniesiona w dniu 3 kwietnia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-126/09)
   2009/C 141/54
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: N. Yerrell, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2003/59/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie wstępnej kwalifikacji i okresowego szkolenia kierowców niektórych pojazdów drogowych do przewozu rzeczy lub osób, zmieniającej rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 oraz dyrektywę Rady 91/439/EWG i uchylającej dyrektywę Rady 76/914/EWG (1), a w każdym razie nie powiadamiając Komisji o ich ustanowieniu, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin transpozycji dyrektywy 2003/59/WE upłynął w dniu 9 września 2006 r. Tymczasem na dzień wniesienia niniejszej skargi strona pozwana nie przyjęła ciągle środków niezbędnych do dokonania transpozycji dyrektywy, a w każdym razie nie poinformowała Komisji o ich przyjęciu.

      (1)  Dz.U. L 266, s. 4.


               10.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 410/6

         Skarga wniesiona w dniu 12 sierpnia 2015 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
   (Sprawa E-21/15)
   (2015/C 410/05)
   Skarga przeciwko Islandii została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 12 sierpnia 2015 r. przez Urząd Nadzoru EFTA reprezentowany przez Øyvinda Bø i Marlene Lie Hakkebo, działających w charakterze pełnomocników Urzędu Nadzoru EFTA, 35, Rue Belliard, 1040 Bruxelles/Brussel, BELGIQUE/BELGIË.
   Urząd Nadzoru EFTA występuje do Trybunału EFTA o:

               1)

               stwierdzenie, że nie przyjmując środków niezbędnych do wdrożenia aktu prawnego przywołanego w pkt 1a rozdziału XXIV załącznika II do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/88/UE z dnia 16 listopada 2011 r. zmieniająca dyrektywę 97/68/WE w odniesieniu do przepisów dotyczących silników wprowadzanych do obrotu według formuły elastycznej), dostosowanego do Porozumienia protokołem 1 do tego Porozumienia, w wyznaczonym terminie, Islandia uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 2 aktu prawnego oraz art. 7 Porozumienia;

               2)

               obciążenie Islandii kosztami postępowania.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Skarga dotyczy niezastosowania się przez Islandię przed dniem 28 marca 2015 r. do uzasadnionej opinii Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 28 stycznia 2015 r. dotyczącej niewdrożenia przez to państwo do swojego krajowego porządku prawnego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/88/UE z dnia 16 listopada 2011 r. zmieniającej dyrektywę 97/68/WE w odniesieniu do przepisów dotyczących silników wprowadzanych do obrotu według formuły elastycznej, przywołanej w pkt 1a rozdziału XXIV załącznika II do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym i dostosowanej do Porozumienia protokołem 1 do tego Porozumienia („akt prawny”).

               —

               Urząd Nadzoru EFTA twierdzi, że Islandia uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 2 aktu prawnego oraz art. 7 Porozumienia EOG poprzez nieprzyjęcie środków niezbędnych do wdrożenia aktu prawnego w wyznaczonym terminie.


title: Sprawa C-467/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 18 czerwca 2013 r. w sprawie T-406/08 ICF przeciwko Komisji, wniesione w dniu 27 sierpnia 2013 r. przez Industries Chimiques du Fluor (ICF)

text:
               16.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 336/8

         Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 18 czerwca 2013 r. w sprawie T-406/08 ICF przeciwko Komisji, wniesione w dniu 27 sierpnia 2013 r. przez Industries Chimiques du Fluor (ICF)
   (Sprawa C-467/13 P)
   2013/C 336/18
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Industries Chimiques du Fluor (ICF) (przedstawiciele: P. Wytinck, D. Gillet, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 18 czerwca 2013 r. wydanego w sprawie T-406/08 Industries Chimiques du Fluor (ICF) przeciwko Komisji Europejskiej i, jeśli Trybunał uzna, że dysponuje wszystkimi koniecznymi elementami umożliwiającymi wydanie ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie, uchylenie nałożonej na ICF w spornej decyzji grzywny w kwocie 1 700 000 EUR lub, co najmniej, zmniejszenie kwoty tej grzywny;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, uchylenie wyroku Sądu i przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania;

               —

               obciążenie Komisji wszystkimi kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie swego odwołania wnosząca je podnosi trzy argumenty.
   W pierwszym zarzucie wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd dopuścił się naruszenia prawa lub też co najmniej nieprawidłowości w ustaleniach faktycznych, czy też przeinaczenia ich podczas oceny rozstrzygając, iż okoliczność, że Komisja oparła sporną decyzję na dokumentach, o których nie wspomniała w piśmie w sprawie przedstawienia zarzutów, nie stanowi naruszenia prawa do obrony oraz art. 27 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 (1).
   Wnosząca odwołanie stoi również na stanowisku, że Sąd dopuścił się naruszenia prawa rozstrzygając, iż przyjęcie przez Komisję w spornej decyzji mniejszej liczby uczestników naruszenia niż ta przyjęta w piśmie w sprawie przedstawienia zarzutów nie zaszkodziło interesom strony skarżącej w pierwszej instancji ani nie stanowi naruszenia jej prawa do obrony, a to ze względu na to, że przed wydaniem decyzji skarżąca nie miała możliwości zajęcia stanowiska w kwestii tego zmniejszenia.
   W drugim zarzucie wnosząca odwołanie zarzuca Sądowi naruszenie art. 23 rozporządzenia (WE) nr 1/2003. Jej zdaniem Sąd dokonał błędnej wykładni pkt 18 wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien interpretując wyrażenie „całkowita wartość sprzedaży dóbr (towarów) lub usług mających związek z naruszeniem” jako oznaczające całkowitą wartości sprzedaży dokonanej jedynie przez przedsiębiorstwa uczestniczące w naruszeniu, a nie — całkowitą wartość sprzedaży na tym rynku.
   Wnosząca odwołanie zarzuca również Sądowi naruszenie spoczywającego na nim obowiązku uzasadnienia ze względu na to, że nie ustosunkował się on w odpowiedni i dostateczny sposób na przedstawioną przez nią argumentację, zgodnie z którą Komisja odeszła od praktyki decyzyjnej w dziedzinie ustalania kwoty grzywny.
   W ramach trzeciego zarzutu wnosząca odwołanie zajmuje stanowisko, że toczące się przed Sądem postępowanie trwało zbyt długo, efektem czego doszło do naruszenia art. 47 karty praw podstawowych, podczas gdy jej zdaniem chodzi tu o prostą sprawę opartą na niewielkiej dokumentacji. Wnosząca odwołanie żąda zatem, w zastosowaniu orzecznictwa Trybunału (2), obniżenia kwoty nałożonej na nią grzywny.
   Wnosząca odwołanie zarzuca wreszcie Sądowi, że ten dopuścił się naruszenia art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1/2003. Jej zdaniem Sąd nie wykonał prawidłowo przysługującego mu prawa do pełnego orzekania, nie dokonując samodzielnej oceny sytuacji i nie motywując tego, dlaczego uważa on nałożoną grzywnę za uzasadnioną. Wnosząca odwołanie stoi w tym względzie na stanowisku, że Sąd nie ustosunkował się wobec podniesionej przez nią w postępowaniu sądowym różnorodnej argumentacji.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. 2003, L 1, s. 1).

      (2)  Wyrok z dnia 17 grudnia 1998 r. w sprawie C-185/95 P Baustahlgewebe przeciwko Komisji, Rec. s. I-8417.


title: Sprawa T-405/16: Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2016 r. – The Regents of the University of California/EUIPO – Nador Cott Protection i CVVP (Tang Gold)

text:
               16.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 14/36

         Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2016 r. – The Regents of the University of California/EUIPO – Nador Cott Protection i CVVP (Tang Gold)
   (Sprawa T-405/16)
   (2017/C 014/44)
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: The Regents of the University of California (Riverside, Kalifornia, Stany Zjednoczone Ameryki) (przedstawiciele: adwokaci J. Muñoz-Delgado Mérida, S. Poza Martínez, M. Esteve Sanz i J. Lissen Arbeloa)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Nador Cott Protection SARL (Saint-Raphaël, Francja) i Club de Variedades Vegetales Protegidas (Walencja, Hiszpania)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego wspólnotowego prawa do odmiany rośliny: Strona skarżąca

      Sporne wspólnotowe prawo do odmiany rośliny: Wspólnotowe prawo do odmiany rośliny nr EU 38924, nazwa odmiany: Tang Gold, gatunek: Citrus reticulata Bianco

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 kwietnia 2016 r. w sprawie A006/2014

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Przyznanie odmianie Nadorcott w odniesieniu do cechy charakterystycznej nr 68 wymienionej w protokole EUIPO-TP 201/2 „bardzo wysokiego” poziomu przejawów odmiany związanego z uwagą 9 lub, tytułem ewentualnym, „wysokiego” poziomu przejawów odmiany związanego z uwagą 7 i zamieszczenie tej klasyfikacji w stanowiącym część urzędowego opisu odmiany Tang Gold sprawozdaniu dotyczącym różnic względem podobnych odmian.

               —

               Uznanie istnienia wyraźnych różnic pomiędzy odmianami Tang Gold i Nardorcott w cechach charakterystycznych nr 5, 6, 14, 15, 16, 37, 50, 60 i 65 protokole EUIPO-TP 201/2, stwierdzenie tego stanu rzeczy i skorygowanie stanowiącego część urzędowego opisu odmiany Tang Gold sprawozdania dotyczącego różnic względem podobnych odmian w celu wpisania do niego wspomnianych różnic;

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 57, 62, 67, 75 i 81 rozporządzenia nr 2100/94.

               —

               Naruszenie art. 49 rozporządzenia nr 874/09.

               —

               Błędna interpretacja sprawozdania IVIA zatytułowanego „Znaczenie zmniejszenia zawartości pestek mutagenezą indukowaną”

               —

               Niezależność cechy charakterystycznej 68 od uwarunkowań środowiskowych.

               —

               Możliwość porównania danych przedstawionych przez UCR odnośnie do liczby pestek odmiany Nadorcott.


title: Sprawa T-121/14: Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2014 r. – PT Pelita Agung Agrindustri przeciwko Radzie

text:
               14.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/60

         Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2014 r. – PT Pelita Agung Agrindustri przeciwko Radzie
   (Sprawa T-121/14)
   2014/C 112/77
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: PT Pelita Agung Agrindustri (Medan, Indonezja) (przedstawiciele: F. Graafsma i J. Cornelis, lawyers)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1194/2013 z dnia 19 listopada 2013 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz biodiesla pochodzącego z Argentyny i Indonezji (Dz.U. L 315, s. 2) w zakresie, w jakim nakłada ono cło antydumpingowe na stronę skarżącą; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy, w którym strona skarżąca utrzymuje, iż porozumienie antydumpingowe WTO nie zezwala na dostosowanie kosztów tylko z tego powodu, że są one niższe niż ceny na innych rynkach lub że zostały „zniekształcone” w wyniku interwencji rządu. Należy zatem uznać, że art. 2 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 343, s. 51; zwanego dalej „rozporządzeniem podstawowym”) nie znajduje zastosowania w zakresie, w jakim przepisy te przewidują taką możliwość dostosowania kosztów.

               2.

               Zarzut drugi, w którym strona skarżąca utrzymuje, że dostosowanie kosztów surowego oleju palmowego (CPO) w niniejszej sprawie stanowi naruszenie art. 2 ust. 5 rozporządzenia podstawowego. W szczególności strona skarżąca podnosi, co następuje:

                           —

                           brak jest niezbędnego dowodu, na podstawie którego stwierdzono, że ceny CPO na rynku indonezyjskim są zniekształcone, a Rada i Komisja Europejska (zwane dalej „instytucjami”) popełniły oczywisty błąd w ocenie stwierdzając, że ceny CPO na rynku indonezyjskim są zniekształcone;

                           —

                           poprzez zastosowanie referencyjnej ceny eksportowej w celu dostosowania kosztów instytucje nie dokonały tego dostosowania ani na „stosownej podstawie”, co nakazuje art. 2 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, ani w oparciu o „źródła które nie są dotknięte takimi zakłóceniami”; oraz

                           —

                           art. 2 ust. 5 rozporządzenia podstawowego nie zezwala na dostosowanie kosztów w sytuacjach, w których ceny są zwyczajnie i rzekomo „niskie”.

               3.

               Zarzut trzeci, w którym strona skarżąca utrzymuje, że instytucje popełniły oczywisty błąd w ocenie stwierdzając, iż ceny nabycia CPO przez stronę skarżącą od podmiotów powiązanych były zniekształcone. W szczególności instytucje popełniły oczywisty błąd w ocenie stwierdzając, że ceny nabycia CPO przez stronę skarżącą od spółek powiązanych nie były ustalane zgodnie z zasadą ceny rynkowej.

               4.

               Zarzut czwarty, w którym strona skarżąca podnosi, że określając odpowiednią marżę zysku, Rada nie wywiązała się z obowiązku prawnego ustanowionego w art. 2 ust. 6 lit. c) rozporządzenia podstawowego. Zgodnie z tym przepisem wysokość odpowiedniego zysku nie może przekroczyć zysku zwykle uzyskiwanego przez innych eksporterów lub producentów przy sprzedaży tej samej kategorii produktów na rynku wewnętrznym w kraju pochodzenia.

               5.

               Zarzut piąty, w którym strona skarżąca utrzymuje, że poprzez odmowę dokonania odpowiedniego dostosowania w związku z podwyżką ceny wynikłą z certyfikacji zgodności na podstawie dyrektywy w sprawie odnawialnych źródeł energii, instytucje w sposób oczywisty wypaczyły fakty i naruszyły art. 3 ust. 2 i 3 rozporządzenia podstawowego, ponieważ ceny eksportowe stosowane przez stronę skarżącą nie były obiektywnie porównywalne z ceną docelową przemysłu unijnego. Ponadto, odmawiając dokonania koniecznego dostosowania w związku z certyfikacją na podstawie dyrektywy w sprawie odnawialnych źródeł energii, instytucje w sposób bezprawny dopuściły się dyskryminacji strony skarżącej w stosunku do innych producentów indonezyjskich.

               6.

               Zarzut szósty, w którym strona skarżąca podnosi, że instytucje naruszyły art. 3 ust. 7 rozporządzenia podstawowego i popełniły oczywisty błąd w ocenie stwierdzając, że regulacje dotyczące podwójnego liczenia nie przyczyniły się do szkody poniesionej przez przemysł unijny.

               7.

               Zarzut siódmy, w którym strona skarżąca podnosi, że instytucje nie uwzględniły informacji i argumentów przedstawionych przez nią w toku dochodzenia. W konsekwencji instytucje nie tylko uchybiły ciążącemu na nich zobowiązaniu do zachowania należytej staranności i przestrzegania zasady dobrej administracji poprzez niestaranne i stronnicze zbadanie wszystkich stosownych dowodów, które zostały im przedłożone, ale także uchybiły zobowiązaniu ciążącemu na nich na mocy art. 20 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, a także ustanowionemu w art. 296 TFUE obowiązkowi przedstawienia uzasadnienia.


title: Sprawa C-535/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Specializat Mures (Rumunia) w dniu 21 października 2016 r. – Michael Tibor Bachman/FAER INF SA

text:
               6.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Specializat Mures (Rumunia) w dniu 21 października 2016 r. – Michael Tibor Bachman/FAER INF SA
   (Sprawa C-535/16)
   (2017/C 038/09)
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Tribunalul Specializat Mures

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Michael Tibor Bachman

      Strona pozwana: FAER INF SA

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 2 ust. 2 dyrektywy 93/13/EWG (1), zawierający definicję pojęcia „konsumenta”, należy interpretować w taki sposób, że obejmuje on także taką osobę fizyczną, która poprzez umowę odnowienia zobowiązała się względem przedsiębiorstwa handlowego będącego profesjonalną instytucją kredytową do spełnienia zobowiązania w przedmiocie spłaty kredytów początkowo udzielonych spółce w celach związanych z jej działalnością, mianowicie na inwestycje w działalność transportu drogowego towarów, jeżeli ta osoba fizyczna nie ma oczywistego związku z rzeczoną spółką, natomiast takie jej działanie spowodowane było wykraczającymi poza działalność zawodową związkami z osobą, która kontrolowała spółkę będącą beneficjentem pierwotnych kredytów, oraz z osobami, które podpisały umowy dodatkowe do umów o pierwotny kredyt (umowy poręczenia lub gwarancji na nieruchomości/hipoteki)?

      (1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, Dz. L 95, s. 29, wyd. w jęz. polskim, rozdz. 15, t. 2, s. 288.


title: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 maja 2004 r. w sprawach połączonych T-314/03 oraz T-378/03, Musée Grevin S.A. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Program PHARE/JOP — Projekt wspólnego przedsięwzięcia ( joint venture) w Polsce — Finansowanie wspólnotowe — Wniosek o zwrot całości wypłaconych funduszy — Klauzula arbitrażowa — Skarga o stwierdzenie nieważności — Niedopuszczalność)

text:
               25.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/24

      POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 10 maja 2004 r.
   w sprawach połączonych T-314/03 oraz T-378/03, Musée Grevin S.A. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Program PHARE/JOP - Projekt wspólnego przedsięwzięcia ( joint venture) w Polsce - Finansowanie wspólnotowe - Wniosek o zwrot całości wypłaconych funduszy - Klauzula arbitrażowa - Skarga o stwierdzenie nieważności - Niedopuszczalność)
   (2004/C 239/52)
   Jezyk postępowania: francuski
   W sprawach połączonych T-314/03 oraz T-378/03, Musée Grevin SA, z siedzibą w Paryżu (Francja), reprezentowana przez B. Geneste i O. Davidson, adwokatów, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: J. Sack i G.Boudot), mających za przedmiot wniosek o stwierdzenie nieważności pism Komisji z dnia 8 lipca oraz 30 września 2003 r., skierowanych do Crédit Lyonnais, mających na celu odzyskanie funduszy wypłaconych stronie skarżącej z tytułu dotacji przyznanych w ramach programu JOP - Facilité 2, Sąd (trzecia izba), w składzie J. Azizi, prezes izby, oraz M. Jaeger i F. Dehouse, sędziowie; sekretarz: H. Jung, wydał w dniu 10 maja 2004 r. postanowienie, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Skargi zostają odrzucone jako niedopuszczalne.

               2)

               Strona skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 275 z 15.11.2003.


title: Sprawa T-110/07: Skarga wniesiona w dniu 16 kwietnia 2007 r. — Siemens przeciwko Komisji

text:
               23.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 140/26

         Skarga wniesiona w dniu 16 kwietnia 2007 r. — Siemens przeciwko Komisji
   (Sprawa T-110/07)
   (2007/C 140/46)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Siemens AG (Berlin i Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: I. Brinker, T. Loest i C. Steinle, prawnicy)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               zgodnie z pierwszym ustępem art. 231 WE, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 24 stycznia 2007 r. (sprawa COMP/F/38.899 — Rozdzielnice z izolacją gazową) w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej;

               —

               posiłkowo, zmniejszenie kwoty grzywny nałożonej w art. 2 lit. m decyzji;

               —

               zgodnie z art. 87 ust. 2 regulaminu postępowania Sądu Pierwszej Instancji obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca podważa decyzję Komisji C(2006) 6762 wersja ostateczna z dnia 24 stycznia 2007 r. w sprawie COMP/F/38.899 — Rozdzielnice z izolacją gazową. W zaskarżonej decyzji na skarżącą oraz na inne przedsiębiorstwa nałożono grzywny z tytułu naruszenia art. 81 WE i art. 53 Porozumienia o EOG. W opinii Komisji, skarżąca uczestniczyła w szeregu porozumień i uzgodnionych praktyk dotyczących sektora rozdzielnic z izolacją gazową.
   Skarżąca podnosi trzy zarzuty na poparcie swojej skargi.
   Po pierwsze, krytykuje się Komisję za brak wykazania i przedstawienia konkretnych i szczegółowych dowodów na wystąpienie naruszenia. W szczególności Komisja nie wykazała i nie udowodniła sposobu, w jaki domniemane naruszenie wpłynęło na wspólny rynek oraz na obszar EOG podczas pierwszego etapu domniemanego naruszenia trwającego do roku 1999.
   Po drugie, skarżąca podnosi przyjęcie przez Komisję niewłaściwego założenia dotyczącego występowania pojedynczego i ciągłego naruszenia oraz przeprowadzenie przez nią niewłaściwej oceny okresu trwania naruszenia. W opinii skarżącej, po dniu 22 kwietnia 1999 r. Komisja nie miała możliwości przedstawienia dowodów na uczestnictwo skarżącej w domniemanym naruszeniu.
   W dalszej kolejności, utrzymuje się wystąpienie naruszenia art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 (1) związane w opinii skarżącego z wygaśnięciem terminu przedawnienia związanego z jego uczestnictwem w pierwszym etapie domniemanego trwającym do roku 1999.
   Ostatecznie skarżący podnosi dopuszczenie się przez Komisję przy ocenie grzywny poważnych błędów co do prawa. Przykładowo przedkłada się w tym względzie, brak przeprowadzenia przez Komisję właściwej oceny powagi i czasu trwania naruszenia oraz zastosowanie przez nią w sposób oczywisty nadmiernego współczynnika odstraszającego. Ponadto, Komisja niesłusznie uznała odegranie przez skarżącego wiodącej roli oraz nie uwzględniła jego współpracy z Komisją.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. L 1 z 4.1.2003, str. 1).


title: Sprawa T-732/15 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 29 lutego 2016 r. – ICA Laboratories i in./Komisja (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Środowisko naturalne — Ochrona konsumentów — Rozporządzenie określające najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości guazatyny — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru)

text:
               17.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/16

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 29 lutego 2016 r. – ICA Laboratories i in./Komisja
   (Sprawa T-732/15 R)
   ((Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Środowisko naturalne - Ochrona konsumentów - Rozporządzenie określające najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości guazatyny - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru))
   (2016/C 175/19)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ICA Laboratories Close Corp. (Century City, Republika Południowej Afryki), ICA International Chemicals (Proprietary) Ltd (Century City) i ICA Developments (Proprietary) Ltd (Century City) (przedstawiciele: K. Van Maldegem, R. Crespi, adwokaci i P. Sellar, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: X. Lewis i P. Ondrůšek, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania rozporządzenia Komisji (UE) 2015/1910 z dnia 21 października 2015 r. zmieniającego załączniki III i V do rozporządzenia (WE) nr 396/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości guazatyny w określonych produktach lub na ich powierzchni (Dz.U. L 280, s. 2).

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia  2 grudnia 2005 r.  w sprawie C- 117/05 Manfred Seidl przeciwko Bezirkshauptmannschaft Grieskirchen (wniosek Unabhängiger Verwaltungssenat des Landes Oberösterreich o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Art.104 ust. 3 akapit pierwszy regulaminu — Swoboda przepływu osób — Art. 43 WE — Założenie szkoły prawa jazdy)

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/14

      POSTANOWIENIE TRYBUNAŁU

   (piąta izba)
   z dnia 2 grudnia 2005 r.
   w sprawie C- 117/05 Manfred Seidl przeciwko Bezirkshauptmannschaft Grieskirchen (wniosek Unabhängiger Verwaltungssenat des Landes Oberösterreich o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (1)

   (Art.104 ust. 3 akapit pierwszy regulaminu - Swoboda przepływu osób - Art. 43 WE - Założenie szkoły prawa jazdy)
   (2006/C 60/30)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-117/05, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Unabhängiger Verwaltungssenat des Landes Oberösterreich postanowieniem z dnia 4 marca 2005 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 10 marca 2005 r., w postępowaniu: Manfred Seidl przeciwko Bezirkshauptmannschaft Grieskirchen, Trybunał (piąta izba), w składzie: J. Makarczyk, prezes izby, R. Silva de Lapuerta (sprawozdawca) i J. Klučka, sędziowie; rzecznik generalny: A. Tizzano, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 2 grudnia 2005 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:
   Artykuł 43 WE należy interpretować w ten sposób, że przepis ten sprzeciwia się uregulowaniu Państwa Członkowskiego, które zakazuje wydania zezwolenia na prowadzenie szkoły prawa jazdy osobie, która posiada już inne zezwolenie na prowadzenie szkoły jazdy.

      (1)  Dz.U. C 155 z 25.06.2005


title: Sprawa F-112/11: Skarga wniesiona w dniu 24 października 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               7.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/27

         Skarga wniesiona w dniu 24 października 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-112/11)
   2012/C 6/51
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat C. Mourato)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności rozliczenia wynagrodzenia skarżącego za luty 2011 r. oraz rozliczeń za kolejne miesiące, stosujących nowy współczynnik korygujący dla miasta Varese zgodnie z rozporządzeniem Rady (UE) nr 1239/2010 z dnia 20 grudnia 2010 r.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności rozliczenia wynagrodzenia za luty 2011 r. oraz rozliczeń za kolejne miesiące w zakresie, w jakim zastosowano w nich współczynnik korygujący 92,3 na podstawie rozporządzenia Rady (UE) nr 1239/2010 z dnia 20 grudnia 2010 r., przy utrzymaniu skutków tych rozliczeń do chwili wydania nowych, stosujących prawidłowy współczynnik korygujący;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 12 lipca 2011 r. w sprawie negatywnego rozpatrzenia złożonego przez skarżącego zażalenia 328/11 w zakresie, w jakim odmówiono skarżącemu miedzy innymi dostępu do szczegółowych danych statystycznych dla parytetów ekonomicznych pomiędzy Brukselą a Varese dla kilku elementarnych pozycji, w tym elektryczności, gazu, stałej i płynnej energii cieplnej oraz zdrowia i mieszkania;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-589/11: Wyrok Sądu z dnia 20 listopada 2012 r. — Phonebook of the World przeciwko OHIM — Seat Pagine Gialle (PAGINE GIALLE) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny wspólnotowy znak towarowy PAGINE GIALLE — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter odróżniający — Brak charakteru opisowego — Brak oznaczeń lub wskazówek, które weszły do języka potocznego lub są zwyczajowo używane — Artykuł 7 ust. 1 lit. b)–d) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Charakter odróżniający uzyskany w następstwie używania — Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009)

text:
               12.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/36

         Wyrok Sądu z dnia 20 listopada 2012 r. — Phonebook of the World przeciwko OHIM — Seat Pagine Gialle (PAGINE GIALLE)
   (Sprawa T-589/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny wspólnotowy znak towarowy PAGINE GIALLE - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter odróżniający - Brak charakteru opisowego - Brak oznaczeń lub wskazówek, które weszły do języka potocznego lub są zwyczajowo używane - Artykuł 7 ust. 1 lit. b)–d) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Charakter odróżniający uzyskany w następstwie używania - Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009)
   2013/C 9/64
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Phonebook of the World (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat A. Bertrand)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Bullock, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Seat Pagine Gialle SpA (Mediolan, Włochy) (przedstawiciel: adwokat F. Jacobacci)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 4 sierpnia 2011 r. (sprawa R 1541/2010-2) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku pomiędzy Phonebook of the World a Seat Pagine Gialle SpA.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Phonebook of the World zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 32 z 4.2.2012.


title: Sprawa T-751/16: Skarga wniesiona w dniu 28 października 2016 r. – Confédération Nationale du Crédit Mutuel/EBC

text:
               9.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/42

         Skarga wniesiona w dniu 28 października 2016 r. – Confédération Nationale du Crédit Mutuel/EBC
   (Sprawa T-751/16)
   (2017/C 006/53)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Confédération Nationale du Crédit Mutuel (Paryż, Francja) (przedstawiciel: M. Grégoire, avocat)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie na podstawie art. 263 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, nieważności decyzji Europejskiego Banku Centralnego z dnia 24 sierpnia 2016 r. wydanej w przedmiocie wniosku Crédit Mutuel o uzyskanie pozwolenia na wyłączenie ekspozycji wobec sektora publicznego z obliczania wskaźnika dźwigni, zgodnie z art. 429 ust. 14 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 w odniesieniu do Crédit Mutuel i wszystkich podmiotów wchodzących w skład grupy podlegających wskaźnikowi dźwigni (ECB/SSM/2016 – 9695000CG7B84NLR5984/92);

               —

               obciążenie Europejskiego Banku Centralnego całością kosztów postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący nadużycia władzy, jakie cechuje zaskarżoną decyzję. Według skarżącej, Europejski Bank Centralny (EBC) jest władny jedynie by badać czy spełnione są przesłanki wymagane, aby instytucja korzystała z wyjątku od reguł obliczania wskaźnika dźwigni, w celu zapewnienia faktycznego stosowania tego wyjątku, bez wzmacniania ani oceny właściwego charakteru tych przesłanek, które to zostały ostatecznie i jasno określone przez Komisję na podstawie kompetencji wyłącznej w rozporządzeniu delegowanym mającym na celu uwzględnienie szczególnego kontekstu bankowego i finansowego Unii Europejskiej.

               2.

               Zarzut drugi podniesiony tytułem ewentualnym względem zarzutu pierwszego i dotyczący naruszenia prawa popełnionego przez EBC w zaskarżonej decyzji. Według skarżącej należy uważać, że ekspozycje wobec podmiotów sektora publicznego, w wypadku gdy są podobne do ekspozycji wobec rządu centralnego, mają ryzyko wynoszące zero jeśli są denominowane w walucie tego rządu centralnego.

               3.

               Zarzut trzeci podniesiony tytułem ewentualnym względem dwóch pierwszych zarzutów, dotyczący oczywistego błędu w ocenie. Według skarżącej, zaskarżona decyzja jest oczywiście niewłaściwa w stosunku do celów realizowanych przez wymogi ostrożnościowe, w świetle cech regulowanych oszczędności oraz oczywiście nieproporcjonalna, jeżeli chodzi o negatywne konsekwencje jakie wywołuje dla zainteresowanej instytucji.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia oraz zasady dobrej administracji, albowiem EBC nie zbadał ani nie uwzględnił wszystkich istotnych okoliczności sprawy.


title: Sprawa C-506/04: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 19 września 2006 r. (wniosek Cour administrative — Luksemburg o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) — Graham J. Wilson przeciwko Ordre des Avocats du Barreau de Luxembourg (Swoboda przedsiębiorczości — Dyrektywa 98/5/WE — Stałe wykonywanie zawodu adwokata w innym państwie członkowskim niż państwo, w którym uzyskano uprawnienia — Warunki rejestracji we właściwych organach przyjmującego państwa członkowskiego — Uprzednia kontrola znajomości języków używanych w przyjmującym państwie członkowskim — Droga sądowa na podstawie prawa krajowego)

text:
               18.11.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/11

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 19 września 2006 r. (wniosek Cour administrative — Luksemburg o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) — Graham J. Wilson przeciwko Ordre des Avocats du Barreau de Luxembourg
   (Sprawa C-506/04) (1)

   (Swoboda przedsiębiorczości - Dyrektywa 98/5/WE - Stałe wykonywanie zawodu adwokata w innym państwie członkowskim niż państwo, w którym uzyskano uprawnienia - Warunki rejestracji we właściwych organach przyjmującego państwa członkowskiego - Uprzednia kontrola znajomości języków używanych w przyjmującym państwie członkowskim - Droga sądowa na podstawie prawa krajowego)
   (2006/C 281/17)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Cour administrative
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Graham J. Wilson

      Strona pozwana: Ordre des Avocats du Barreau de Luxembourg
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour administrative (Luksemburg) — Wykładnia dyrektywy 98/5/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. mającej na celu ułatwienie stałego wykonywania zawodu prawnika w państwie członkowskim innym niż państwo uzyskania kwalifikacji zawodowych (Dz.U. L 77, str. 36) — Obowiązek ustanowienia drogi sądowej na podstawie prawa krajowego na decyzję o odmowie wpisu na listę adwokatów w charakterze adwokata wykonującego działalność pod tytułem uzyskanym w kraju pochodzenia — Odwołanie do rady dyscyplinarnej i administracyjnej izby — Ustawodawstwo krajowe uzależniające wpis od egzaminu ustnego mającego na celu zbadanie znajomości języków urzędowych przyjmującego państwa członkowskiego
   Sentencja

               1)

               Artykuł 9 dyrektywy 98/5/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. mającej na celu ułatwienie stałego wykonywania zawodu prawnika w państwie członkowskim innym niż państwo uzyskania kwalifikacji zawodowych należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie stosowaniu procedury odwoławczej, w ramach której od decyzji o odmowie rejestracji, o której mowa w art. 3 tej dyrektywy należy odwołać się w pierwszej instancji do organu złożonego wyłącznie z adwokatów praktykujących z użyciem tytułu zawodowego obowiązującego w przyjmującym państwie członkowskim, a w drugiej instancji do organu złożonego w większości z takich adwokatów, podczas gdy skarga kasacyjna do najwyższego sądu tego państwa pozwala jedynie na kontrolę co do okoliczności prawnych, a nie faktycznych.

               2)

               Artykuł 3 dyrektywy 98/5 należy interpretować w ten sposób, że rejestracji adwokata we właściwych organach innego państwa członkowskiego, niż państwo, w którym uzyskał on uprawnienia, w celu umożliwienia mu wykonywania zawodu z użyciem tytułu zawodowego uzyskanego w kraju pochodzenia nie można uzależniać od uprzedniej kontroli jego znajomości języków używanych w przyjmującym państwie członkowskim.

      (1)  Dz.U. C 31 z 05.02.2005


title: Sprawa C-456/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 16 listopada 2006 r. — Peek & Cloppenburg KG przeciwko Cassina SpA

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/43

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 16 listopada 2006 r. — Peek & Cloppenburg KG przeciwko Cassina SpA
   (Sprawa C-456/06)
   (2006/C 326/87)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesgerichtshof (Niemcy)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Peek & Cloppenburg KG

      Strona pozwana: Cassina SpA
   Pytania prejudycjalne

               1.

                           a)

                           Czy w przypadku umożliwienia osobom trzecim korzystania z utworów chronionych prawem autorskim, jeżeli z odstąpieniem korzystania nie jest związane przeniesienie rzeczywistej możności rozporządzania utworami, można mówić o jakiejkolwiek formie publicznego rozpowszechniania w inny sposób w rozumieniu art. 4 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (1) (zwanej dalej „dyrektywą o społeczeństwie informacyjnym”)?

                           b)

                           Czy rozpowszechnianie zgodnie z art. 4 ust. 1 dyrektywy o społeczeństwie informacyjnym występuje również, jeżeli utwory chronione prawem autorskim są pokazywane publicznie, bez przyznania osobom trzecim możliwości korzystania z tych utworów?

               2.

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej: Czy w powyższych przypadkach ochrona swobodnego przepływu towarów może stać na przeszkodzie korzystaniu z prawa do rozpowszechniania, jeżeli przedstawiane utwory nie są chronione prawem autorskim w państwie członkowskim, w którym zostały wyprodukowane i wprowadzone do obrotu?

      (1)  Dz.U. L 167, str. 10.


title: Sprawa C-55/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez House of Lords (Zjednoczone Królestwo) w dniu 9 lutego 2009 r. – Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs przeciwko Baxi Group Limited

text:
               18.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez House of Lords (Zjednoczone Królestwo) w dniu 9 lutego 2009 r. – Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs przeciwko Baxi Group Limited
   (Sprawa C-55/09)
   2009/C 90/21
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   House of Lords

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs

      Strona pozwana: Baxi Group Limited

      Pytania prejudycjalne

   W sytuacji, gdy

               A

               podatnik prowadzi program promocji handlowej zarządzany przez spółkę reklamowo-marketingową, w ramach którego klientom podatnika przyznawane są „punkty” w związku z nabywaniem przez nich towarów od podatnika;

               B

               klienci wymieniają punkty na nagrody otrzymywane bezpłatnie od spółki reklamowo-marketingowej;

               C

               podatnik umówił się z tą drugą spółką, że będzie jej płacił sugerowaną cenę detaliczną nagród

                           1)

                           W jaki sposób należy interpretować art. 14, 24, 73 i 168 dyrektywy w sprawie podatku VAT (1) (poprzednio art. 5, art. 6 i art. 11 część A ust. 1 lit. a) oraz art. 17 ust. 2 szóstej dyrektywy (2)) w odniesieniu do płatności dokonywanych przez podatnika na rzecz drugiej spółki?

                           2)

                           W szczególności, czy przepisy te powinny być interpretowane w ten sposób, że płatności dokonywane przez podatnika na rzecz drugiej spółki należy traktować:

                                       a)

                                       wyłącznie jako wynagrodzenie za świadczenie usług przez drugą spółkę na rzecz podatnika;

                                       b)

                                       wyłącznie jako wynagrodzenie pochodzące od osoby trzeciej za dostawę towarów dokonaną przez drugą spółkę na rzecz klientów;

                                       c)

                                       częściowo jako wynagrodzenie za dostawy towarów lub świadczenie usług przez drugą spółkę na rzecz podatnika, a częściowo jako wynagrodzenie za dostawy towarów przez drugą spółkę na rzecz klientów; albo

                                       d)

                                       jako wynagrodzenie zarówno za świadczenie usług reklamowych i marketingowych oraz za dostawy nagród dokonywane przez drugą spółkę na rzecz podatnika?

                           3)

                           W wypadku udzielenia na pytanie drugie odpowiedzi, zgodnie z którą płatności tego rodzaju stanowią częściowo wynagrodzenie za świadczenie usług przez drugą spółkę na rzecz podatnika, a częściowo wynagrodzenie pochodzące od osoby trzeciej, wypłacane przez podatnika na rzecz drugiej spółki z tytułu dostaw towarów dokonywanych przez drugą spółkę na rzecz klientów podatnika, jakie są, zgodnie z prawem wspólnotowym, kryteria pozwalające dokonać podziału płatności pomiędzy te dwa świadczenia?

      (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, Dz.U. L 347 z 11.12.2006, s. 1.

      (2)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, Dz.U. L 145 z 13.6.1977, s. 1.


title: Sprawa C-543/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep (Niderlandy) w dniu 17 października 2013 r. — Raad van bestuur van de Sociale verzekeringsbank przeciwko E. Fischer-Lintjens

text:
               18.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 15/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep (Niderlandy) w dniu 17 października 2013 r. — Raad van bestuur van de Sociale verzekeringsbank przeciwko E. Fischer-Lintjens
   (Sprawa C-543/13)
   2014/C 15/07
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Centrale Raad van Beroep.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca apelację: Raad van bestuur van de Sociale verzekeringsbank.

      Druga strona postępowania: E. Fischer-Lintjens.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy pojęcie „należna” w rozumieniu art. 27 i nast. rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 (1) należy interpretować w ten sposób, że dla ustalenia, od którego momentu emerytura jest należna, decydujący jest dzień wydania decyzji o jej przyznaniu, po którym emerytura została wypłacona, czy też data, od której emerytura została przyznana z mocą wsteczną?

               2)

               Jeżeli w pojęciu „należna” chodzi o datę, od której emerytura została przyznana z mocą wsteczną:
               Czy jest z tym zgodne, że uprawniony do emerytury objęty zakresem zastosowania art. 27 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 nie może zgodnie z ustawodawstwem niderlandzkim zawrzeć umowy ubezpieczenia zdrowotnego z tą samą mocą wsteczną?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, s. 2)