title: Sprawa C-518/15: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 21 lutego 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour du travail de Bruxelles – Belgia) – Ville de Nivelles / Rudy Matzak (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 2003/88/WE — Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników — Organizacja czasu pracy — Artykuł 2 — Pojęcia „czasu pracy” i „okresu odpoczynku” — Artykuł 17 — Odstępstwa — Strażacy — Czas pełnienia dyżuru — Dyżur w miejsca zamieszkania)

text:
               16.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/2

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 21 lutego 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour du travail de Bruxelles – Belgia) – Ville de Nivelles / Rudy Matzak
   (Sprawa C-518/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2003/88/WE - Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników - Organizacja czasu pracy - Artykuł 2 - Pojęcia „czasu pracy” i „okresu odpoczynku” - Artykuł 17 - Odstępstwa - Strażacy - Czas pełnienia dyżuru - Dyżur w miejsca zamieszkania))
   (2018/C 134/02)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour du travail de Bruxelles

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Ville de Nivelles

      Strona pozwana: Rudy Matzak

      Sentencja

               1)

               Wykładni art. 17 ust. 3 lit. c) pkt iii) dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy należy dokonywać w ten sposób, że państwa członkowskie nie mogą wyłączyć niektórych kategorii strażaków zatrudnionych w publicznych służbach ochrony przeciwpożarowej spod zakresu zastosowania obowiązków wynikających z przepisów tej dyrektywy, w tym jej art. 2, w którym zdefiniowano między innymi pojęcia „czasu pracy” i „okresów odpoczynku”.

               2)

               Wykładni art. 15 dyrektywy 2003/88 należy dokonywać w ten sposób, że nie zezwala on państwom członkowskim na utrzymanie lub przyjęcie mniej restrykcyjnej definicji pojęcia „czasu pracy” niż definicja określona w art. 2 tej dyrektywy.

               3)

               Wykładni art. 2 dyrektywy 2003/88 należy dokonywać w ten sposób, że nie nakłada on na państwa członkowskie obowiązku określenia wynagrodzenia przysługującego pracownikowi za okresy dyżuru domowego takie jak rozpatrywane w postępowaniu głównym w zależności od wstępnej kwalifikacji tych okresów jako „czas pracy” i „okres odpoczynku”.

               4)

               Wykładni art. 2 dyrektywy 2003/88 należy dokonywać w ten sposób, że okres dyżuru pełnionego przez pracownika w miejscu zamieszkania w połączeniu z obowiązkiem stawienia się na wezwanie pracodawcy w ciągu ośmiu minut – który to obowiązek znacząco ogranicza możliwość skupienia się pracownika na innych sprawach – należy traktować jako „czas pracy”.

      (1)  Dz.U. C 414 z 14.12.2015.


title: Sprawa C-129/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom (Zjednoczone Królestwo) w dniu 19 lutego 2018 r. – SM / Entry Clearance Officer, UK Visa Section

text:
               16.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom (Zjednoczone Królestwo) w dniu 19 lutego 2018 r. – SM / Entry Clearance Officer, UK Visa Section
   (Sprawa C-129/18)
   (2018/C 134/23)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Supreme Court of the United Kingdom

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca środek zaskarżenia: SM

      Strona przeciwna: Entry Clearance Officer, UK Visa Section

      Interwenienci: Coram Children’s Legal Centre (CCLC) i Centre for Advice on Individual Rights in Europe (AIRE)

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dziecko pozostające pod stałą opieką prawną obywatela lub obywateli Unii, w ramach instytucji „kafala” lub innego analogicznego reżimu przewidzianego w prawie kraju jego pochodzenia, jest „bezpośrednim zstępnym” w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. c) dyrektywy 2004/38? (1)

               2)

               Czy inne postanowienia dyrektywy, w szczególności jej art. 27 i 35, mogą być interpretowane w ten sposób, że zakazują one wjazdu takim dzieciom, jeśli są one ofiarami wykorzystania, nadużycia lub handlu ludźmi lub istnieje ryzyko, że nimi będą?

               3)

               Czy przed uznaniem dziecka niebędącego spokrewnionym zstępnym obywatela EOG za bezpośredniego zstępnego w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. c) państwo członkowskie jest uprawnione do uzyskiwania informacji w odniesieniu do kwestii, czy procedura umieszczenia dziecka pod opieką lub pieczą tego obywatela EOG zapewniała należyte uwzględnienie najlepszych interesów tego dziecka?

      (1)  Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. 2004, L 158, s. 77).


title: Sprawa C-16/16 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 20 lutego 2018 r. – Królestwo Belgii / Komisja Europejska (Odwołanie — Ochrona konsumentów — Usługi gier hazardowych online — Ochrona konsumentów i graczy oraz ochrona nieletnich przed tymi grami — Zalecenie Komisji 2014/478/UE — Akt Unii niewiążący prawnie — Artykuł 263 TFUE)

text:
               16.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/3

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 20 lutego 2018 r. – Królestwo Belgii / Komisja Europejska
   (Sprawa C-16/16 P) (1)

   ((Odwołanie - Ochrona konsumentów - Usługi gier hazardowych online - Ochrona konsumentów i graczy oraz ochrona nieletnich przed tymi grami - Zalecenie Komisji 2014/478/UE - Akt Unii niewiążący prawnie - Artykuł 263 TFUE))
   (2018/C 134/03)
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Królestwo Belgii (przedstawiciele: L. Van den Broeck, M. Jacobs i J. Van Holm, pełnomocnicy, wspierani przez P. Vlaemmincka, B. Van Voorena, R. Verbekego i J. Auwerx, advocaten)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Wilman i H. Tserepa-Lacombe, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 145 z 25.4.2016.


title: Sprawa C-628/16: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 21 lutego 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzgericht – Niemcy) – Kreuzmayr GmbH / Finanzamt Linz [Odesłanie prejudycjalne — Podatki — Podatek od wartości dodanej (VAT) — Następujące po sobie dostawy dotyczące tych samych towarów — Miejsce drugiej dostawy — Powiadomienie pierwszego dostawcy — Numer identyfikacyjny VAT — Prawo do odliczenia — Uzasadnione oczekiwania podatnika co do istnienia przesłanek prawa do odliczenia]

text:
               16.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/9

         Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 21 lutego 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzgericht – Niemcy) – Kreuzmayr GmbH / Finanzamt Linz
   (Sprawa C-628/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Następujące po sobie dostawy dotyczące tych samych towarów - Miejsce drugiej dostawy - Powiadomienie pierwszego dostawcy - Numer identyfikacyjny VAT - Prawo do odliczenia - Uzasadnione oczekiwania podatnika co do istnienia przesłanek prawa do odliczenia])
   (2018/C 134/12)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesfinanzgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Kreuzmayr GmbH

      Strona przeciwna: Finanzamt Linz

      Sentencja

               1)

               W okolicznościach takich jak w postępowaniu głównym art. 32 akapit pierwszy dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że ma on zastosowanie do drugiej z dwóch następujących po sobie dostaw tego samego towaru skutkujących tylko jednym transportem wewnątrzwspólnotowym.

               2)

               W sytuacji gdy druga dostawa w łańcuchu dwóch następujących po sobie dostaw skutkujących jednym transportem wewnątrzwspólnotowym stanowi dostawę wewnątrzwspólnotową, zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań należy interpretować w ten sposób, że nabywca końcowy, który błędnie powołał się na prawo do odliczenia naliczonego podatku od wartości dodanej, nie może odliczyć tytułem naliczonego podatku od wartości dodanej podatku od wartości dodanej zapłaconego dostawcy na podstawie faktur przekazanych przez podmiot pośredniczący, który błędnie zakwalifikował swoją dostawę.

      (1)  Dz.U. C 95 z 27.3.2017.


201806080291931362018/C 221/23342017TC22120180625PL01PLINFO_JUDICIAL20180504202011Sprawa T-34/17: Wyrok Sądu z dnia 4 maja 2018 r. – Skyleader/EUIPO – Sky International (SKYLEADER) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku — Graficzny unijny znak towarowy SKYLEADER — Nieuwzględnienie dowodów przedstawionych przed wydziałem unieważnień — Artykuł 76 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 95 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Zasada 40 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 [obecnie art. 19 ust 1. rozporządzenia delegowanego (UE) 2017/1430]}
 ---documentbreak--- C2212018PL2010120180504PL0023201201Wyrok Sądu z dnia 4 maja 2018 r. – Skyleader/EUIPO – Sky International (SKYLEADER)
   (Sprawa T-34/17) (
         1
      )
   „{Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku — Graficzny unijny znak towarowy SKYLEADER — Nieuwzględnienie dowodów przedstawionych przed wydziałem unieważnień — Artykuł 76 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 95 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Zasada 40 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 [obecnie art. 19 ust 1. rozporządzenia delegowanego (UE) 2017/1430]}”2018/C 221/23Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Skyleader a.s. (Uście nad Łabą, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat K. Malmstedt)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Sky International AG (Zoug, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat J. Barry)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 listopada 2016 r. (sprawa R 805/2016-4), dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku między Sky International a Skyleader.

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje oddalona.

            2)

            Skyleader a.s zostaje obciążona kosztami postępowania, w tym niezbędnymi kosztami poniesionymi przez Sky International AG w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

      (
         1
      )	Dz.U. C 78 z 13.3.2017.


201806150541955112018/C 231/552882018TC23120180702PL01PLINFO_JUDICIAL20180504434311Sprawa T-288/18: Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2018 r. – M. I. Industries / EUIPO – Natural Instinct (NATURE’S VARIETY INSTINCT)
 ---documentbreak--- C2312018PL4310120180504PL0055431431Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2018 r. – M. I. Industries / EUIPO – Natural Instinct (NATURE’S VARIETY INSTINCT)
   (Sprawa T-288/18)2018/C 231/55Język skargi: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: M. I. Industries, Inc. (Lincoln, Nebraska, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci M. Montañá Mora i S. Sebe Marin)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Natural Instinct Ltd (Camberley, Zjednoczone Królestwo)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: słowny unijny znak towarowy „NATURE’S VARIETY INSTINCT” – zgłoszenie nr 14 290 589

      Postępowanie przed EUIPO: postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 lutego 2018 r. w sprawie R 1658/2017-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

            —

            nakazanie EUIPO oraz, w stosownym przypadku, stronie wnoszącej sprzeciw wspólnego i solidarnego pokrycia kosztów postępowania.

      Podniesione zarzuty

            —

            naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 2017/1001.


201806290731986532018/C 249/294612016TC24920180716PL01PLINFO_JUDICIAL20180531242411Sprawa T-461/16: Wyrok Sądu z dnia 31 maja 2018 r. – Kaddour / Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii — Zamrożenie środków finansowych — Nadużycie władzy — Zasada dobrej administracji — Zasada powagi rzeczy osądzonej — Naruszenie art. 266 TFUE — Oczywisty błąd w ocenie — Prawa podstawowe — Proporcjonalność — Zasada niedyskryminacji)
 ---documentbreak--- C2492018PL2410120180531PL0029241241Wyrok Sądu z dnia 31 maja 2018 r. – Kaddour / Rada
   (Sprawa T-461/16) (
         1
      )
   „(Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii — Zamrożenie środków finansowych — Nadużycie władzy — Zasada dobrej administracji — Zasada powagi rzeczy osądzonej — Naruszenie art. 266 TFUE — Oczywisty błąd w ocenie — Prawa podstawowe — Proporcjonalność — Zasada niedyskryminacji)”2018/C 249/29Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Khaled Kaddour (Damaszek, Syria) (przedstawiciele: V. Davies i V. Wilkinson, solicitors, R. Blakeley, barrister)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo J. Bauerschmidt i G. Étienne, następnie J. Bauerschmidt i S. Kyriakopoulou, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na podstawie art. 263 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2016/850 z dnia 27 maja 2016 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2016. L 141, s. 125) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2016/840 z dnia 27 maja 2016 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. 2016, L 141, s. 30) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego.

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje oddalona.

            2)

            Khaled Kaddour pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

      (
         1
      )	Dz.U. C 383 z 17.10.2016.


201806290741986702018/C 249/554742016TC24920180716PL01PLINFO_JUDICIAL20180529454511Sprawa T-474/16: Postanowienie Sądu z dnia 29 maja 2018 r. – Sowaer / Komisja
 ---documentbreak--- C2492018PL4510120180529PL0055451451Postanowienie Sądu z dnia 29 maja 2018 r. – Sowaer / Komisja
   (Sprawa T-474/16) (
         1
      )2018/C 249/55Język postępowania: francuskiPrezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.
   (
         1
      )	Dz.U. C 371 z 10.10.2016.


201806290081986422018/C 249/172842018CJC24920180716PL01PLINFO_JUDICIAL20180425121211Sprawa C-284/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 25 kwietnia 2018 r. – Equitalia centro SpA / Poste Italiane SpA
 ---documentbreak--- C2492018PL1210120180425PL0017121121Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 25 kwietnia 2018 r. – Equitalia centro SpA / Poste Italiane SpA
   (Sprawa C-284/18)2018/C 249/17Język postępowania: włoski
      Sąd odsyłający

   Corte suprema di cassazione

      Strony w postępowaniu głównym

      Wnosząca odwołanie (druga strona postępowania kasacyjnego): Equitalia centro SpA

      Druga strona postępowania (i wnosząca skargę kasacyjną wzajemną): Poste Italiane SpA

      Pytania prejudycjalne

            1)

            Czy jest sprzeczny z art. 14 TFUE (poprzednio art. 7D Traktatu, następnie art. 16 TWE) i art. 106 ust. 2 TFUE (poprzednio art. 90 Traktatu, następnie art. 86 ust. 2 TWE) oraz z zaklasyfikowaniem do systemu usługi świadczonej w ogólnym interesie gospodarczym (UOIG) przepis zawarty w art. 10 ust. 3 decreto legislativo (dekretu ustawodawczego) nr 504/1992 w związku z art. 2 ust. 18–20 legge (ustawy) nr 662/1996, zgodnie z którym zostało ustanowione i utrzymane – również po sprywatyzowaniu usług „banku pocztowego” świadczonych przez Poste Italiane s.p.a. – zastrzeżenie działalności (w ramach monopolu) na rzecz Poste Italiane s.p.a., której przedmiotem jest świadczenie usługi prowadzenia pocztowego rachunku bieżącego przeznaczonego na przyjmowanie wpłat z tytułu podatku lokalnego ICI, biorąc pod uwagę zmiany krajowych przepisów dotyczących poboru podatków, które co najmniej od 1997 r. umożliwiają podatnikom, a także lokalnym organom podatkowym korzystanie z metod płatności i poboru podatków za pośrednictwem systemu bankowego?

            2)

            Gdyby – w odpowiedzi na pierwsze pytanie – ustanowienie monopolu prawnego zostało uznane za posiadające cechy UOIG, czy jest sprzeczny z art. 106 ust. 2 TFUE (poprzednio art. 90 Traktatu, następnie art. 86 ust. 2 TWE) i art. 107 ust. 1 TFUE (poprzednio art. 92 Traktatu, następnie art. 87 TWE), zgodnie z wykładnią tych przepisów dokonaną przez Trybunał Sprawiedliwości w odniesieniu do wymagań umożliwiających odróżnienie środka zgodnego z prawem – stanowiącego rekompensatę z tytułu zobowiązań do świadczenia usług publicznych – od niezgodnej z prawem pomocy państwa (wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 24 lipca 2003 r. w sprawie C-280/00, Altmark Trans GmbH i Regierungsprăsidium Magdeburg/Nahverkehrsgesellschaft Altmark GmbH), przepis taki, jaki wynika z brzmienia art. 10 ust. 3 decreto legislativo (dekretu ustawodawczego) nr 504/1992 w związku z art. 2 ust. 18–20 legge (ustawy) nr 662/1996 i art. 3 ust. 1 decreto del Presidente della Repubblica (dekretu prezydent republiki) nr 144/2001, który przyznaje Poste Italiane s.p.a. uprawnienie do jednostronnego określania wysokości „prowizji” należnej od podmiotu upoważnionego do poboru podatku ICI, mającej zastosowanie do każdej dokonanej operacji związanej z prowadzeniem pocztowego rachunku bieżącego należącego do podmiotu uprawnionego do poboru podatku, biorąc pod uwagę, że uchwałą zarządu nr 57/1996 Poste Italiane s.p.a. ustanowiła wysokość wspomnianej prowizji na 100 lirów (LIT) w okresie od 1 kwietnia 1997 r. do 31 maja 2001 r. oraz 0,23 EUR po dniu 1 czerwca 2001 r.?

            3)

            Czy są sprzeczne z art. 102 [akapit pierwszy] TFUE (poprzednio art. 86 Traktatu, następnie art. 82 ust. 1 TWE), zgodnie z wykładnią dokonaną przez Trybunał Sprawiedliwości (zob. wyroki Trybunału Sprawiedliwości: z dnia 13 grudnia 1991 r. w sprawie C-18/88, GB Inno BM; z dnia 25 czerwca 1998 r. w sprawie C-203/96, Chemische Afvaistoffen Dussseldorp BV; z dnia 17 maja 2001 r. w sprawie C-340/99, TNT TRACO s.p.a.), przepisy przewidziane w art. 2 ust. 18–20 legge (ustawy) nr 662/1996, art. 3 ust. 1 decreto del Presidente della Repubblica (dekretu prezydenta republiki) nr 144/2001 i art. 10 ust. 3 decreto legislativo (dekretu ustawodawczego nr 504/1992, w świetle których podmiot upoważniony do poboru podatku jest zobowiązany do zapłaty „prowizji”, której wysokość jest jednostronnie ustalana i/lub zmieniana przez Poste Italiane s.p.a., i nie może odstąpić od umowy pocztowego rachunku bieżącego bez naruszenia obowiązku określonego w art. 10 ust. 3 decreto legislativo (dekretu ustawodawczego) nr 504/1992, a tym samym bez niewypełnienia obowiązku pobrania podatku ICI przyjętego wobec lokalnego organu podatkowego?


201806290781986542018/C 249/567872016TC24920180716PL01PLINFO_JUDICIAL20180531454512Sprawa T-787/16: Postanowienie Sądu z dnia 31 maja 2018 r. – QD / EUIPO
 ---documentbreak--- C2492018PL4520120180531PL0056452451Postanowienie Sądu z dnia 31 maja 2018 r. – QD / EUIPO
   (Sprawa T-787/16) (
         1
      )2018/C 249/56Język postępowania: angielskiPrezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.
   (
         1
      )	Dz.U. C 22 z 23.1.2017.


201806290461986292018/C 249/307702016TC24920180716PL01PLINFO_JUDICIAL20180531252511Sprawa T-770/16: Wyrok Sądu z dnia 31 maja 2018 r. – Korwin-Mikke / Parlament (Prawo instytucjonalne — Parlament Europejski — Regulamin Parlamentu — Zachowanie naruszające powagę Parlamentu i sprawny przebieg prac parlamentarnych — Sankcje dyscyplinarne polegające na utracie prawa do otrzymywania dziennej diety na utrzymanie i czasowym zawieszeniu uczestnictwa w całości prac Parlamentu — Wolność wypowiedzi — Obowiązek uzasadnienia — Naruszenie prawa)
 ---documentbreak--- C2492018PL2510120180531PL0030251251Wyrok Sądu z dnia 31 maja 2018 r. – Korwin-Mikke / Parlament
   (Sprawa T-770/16) (
         1
      )
   „(Prawo instytucjonalne — Parlament Europejski — Regulamin Parlamentu — Zachowanie naruszające powagę Parlamentu i sprawny przebieg prac parlamentarnych — Sankcje dyscyplinarne polegające na utracie prawa do otrzymywania dziennej diety na utrzymanie i czasowym zawieszeniu uczestnictwa w całości prac Parlamentu — Wolność wypowiedzi — Obowiązek uzasadnienia — Naruszenie prawa)”2018/C 249/30Język postępowania: francuski
      Strony

      Strona skarżąca: Janusz Korwin-Mikke (Józefów, Polska) (przedstawiciele: adwokaci M. Cherchi i A. Daoût)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: S. Alonso de León i S. Seyr, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Po pierwsze, żądanie oparte na art. 263 TFUE, zmierzające do stwierdzenia nieważności decyzji przewodniczącego Parlamentu Europejskiego z dnia 5 lipca 2016 r. oraz decyzji Prezydium Parlamentu z dnia 1 sierpnia 2016 r., nakładających na skarżącego sankcję utraty prawa do otrzymywania dziennej diety na utrzymanie przez okres sześciu dni oraz czasowego zawieszenia uczestnictwa w całości prac Parlamentu na okres pięciu kolejnych dni, a po drugie, przedstawione na podstawie art. 268 TFUE żądanie naprawienia szkody poniesionej przez skarżącego w wyniku tych decyzji.

      Sentencja

            1)

            Stwierdza się nieważność decyzji Prezydium Parlamentu Europejskiego z dnia 1 sierpnia 2016 r.

            2)

            Żądanie odszkodowawcze zostaje oddalone.

            3)

            Janusz Korwin-Mikke i Parlament Europejski pokrywają swoje własne koszty postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 6 z 9.1.2017.


201806290151986772018/C 249/182862018CJC24920180716PL01PLINFO_JUDICIAL20180309131311Sprawa C-286/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 9 marca 2018 r. – Agrenergy Srl / Ministero dello Sviluppo Economico
 ---documentbreak--- C2492018PL1310120180309PL0018131131Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 9 marca 2018 r. – Agrenergy Srl / Ministero dello Sviluppo Economico
   (Sprawa C-286/18)2018/C 249/18Język postępowania: włoski
      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Agrenergy Srl

      Druga strona postępowania: Ministero dello Sviluppo Economico

      Pytanie prejudycjalne

   Wnosi się o stwierdzenie przez Trybunał, czy art. 3 ust. 3 lit. a) dyrektywy 2009/28/WE (
         1
      ) należy interpretować – także w świetle ogólnej zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań oraz całościowego systemu regulacji wdrożonego przez dyrektywę w celu promowania produkcji energii ze źródeł odnawialnych – w ten sposób, że wyklucza on zgodność z prawem UE uregulowania krajowego pozwalającego rządowi włoskiemu na zarządzenie w drodze kolejnych rozporządzeń wykonawczych obniżenia, a nawet zniesienia ustalonych wcześniej taryf stymulujących.
   (
         1
      )	Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych zmieniająca i w następstwie uchylająca dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/30/WE (Dz.U. L 140, s. 16).


201806290581986302018/C 249/318032016TC24920180716PL01PLINFO_JUDICIAL20180606252622Sprawa T-803/16: Wyrok Sądu z dnia 6 czerwca 2018 r. – Glaxo Group / EUIPO – Celon Pharma (SALMEX) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Graficzny unijny znak towarowy SALMEX — Wcześniejszy trójwymiarowy krajowy znak towarowy — Właściwość Izby Odwoławczej w zakresie badania z urzędu rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 64 ust. 1 i art. 76 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 71 ust. 1 i art. 95 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2017/1001]}
 ---documentbreak--- C2492018PL2520120180606PL0031252262Wyrok Sądu z dnia 6 czerwca 2018 r. – Glaxo Group / EUIPO – Celon Pharma (SALMEX)
   (Sprawa T-803/16) (
         1
      )
   „{Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Graficzny unijny znak towarowy SALMEX — Wcześniejszy trójwymiarowy krajowy znak towarowy — Właściwość Izby Odwoławczej w zakresie badania z urzędu rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 64 ust. 1 i art. 76 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 71 ust. 1 i art. 95 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2017/1001]}”2018/C 249/31Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Glaxo Group Ltd (Brentford, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: S. Baran, T. St Quintin, S. Wickenden, barristers, E. Morris i R. Jacob, solicitors)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Hanf, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Celon Pharma S.A. (Łomianki, Polska) (przedstawiciel: M. Krasiński, adwokat)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 31 sierpnia 2016 r. (sprawa R 2108/2015-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku pomiędzy Glaxo Group a Celon Pharma.

      Sentencja

            1)

            Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 31 sierpnia 2016 r. (sprawa R 2108/2015-4).

            2)

            EUIPO pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Glaxo Group Ltd w toku postepowania przed Sądem.

            3)

            Celon Pharma S.A. pokrywa własne koszty związane z postępowaniem przed Sądem.

      (
         1
      )	Dz.U. C 22 z 23.1.2017.


201806290261986482018/C 249/062232018CJC24920180716PL01PLINFO_JUDICIAL201803273423Sprawa C-223/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 17 stycznia 2018 r. w sprawie T-68/16, Deichmann SE / Urzędowi Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej wniesione w dniu 27 marca 2018 r. przez Deichmann SE
 ---documentbreak--- C2492018PL330120180327PL00063342Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 17 stycznia 2018 r. w sprawie T-68/16, Deichmann SE / Urzędowi Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej wniesione w dniu 27 marca 2018 r. przez Deichmann SE
   (Sprawa C-223/18 P)2018/C 249/06Język postępowania: angielski
      Strony

      Wnoszący odwołanie: Deichmann SE (przedstawiciel: C. Onken, Rechtsanwältin)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej; Munich, SL

      Żądania wnoszącego odwołanie

            —

            uchylenie wyroku Sądu z dnia 17 stycznia 2018 r. w sprawie T-68/17;

            —

            stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 grudnia 2015 r. w sprawie R 2345/2014-4;

            —

            tytułem żądania ewentualnego przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd;

            —

            obciążenie drugiej strony postępowania oraz interwenienta kosztami postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie podnosi, że sporna decyzja narusza art. 51 ust. 1 lit. a) oraz art. 15 ust. 1 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (obecnie art. 58 ust. 1 lit. a) oraz art. 18 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 (
         1
      ) z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej w kilku aspektach. W szczególności Sąd błędnie ustalił znaczenie terminu „znak towarowy” użytego w art. 51 ust. 1 lit. a) oraz w art. 15 ust. 1 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.

            (1)

            Po pierwsze, Sąd błędnie ocenił znaczenie oraz skutki prawne ustalenia, z jakim rodzajem znaku towarowego ma do czynienia. Błędnie przyjął, że nie ma znaczenia, czy sporny znak towarowy został uznany za graficzny znak towarowy, czy pozycyjny znak towarowy. Jednakże różnica między poszczególnymi znakami towarowymi ma znaczący wpływ na ich istotę, jak również sposób ich używania. Używanie spornego znaku towarowego w charakterze graficznego znaku towarowego zasadniczo różni się od sposobu, w jaki byłby on używany w charakterze pozycyjnego znaku towarowego.

            (2)

            Po drugie, Sąd nie ustalił prawidłowo istoty spornego znaku towarowego, lecz uznał, że on znakiem pozycyjnym i tak go potraktował. Sporny znak towarowy jest znakiem graficznym, gdyż jako taki został zgłoszony i zarejestrowany, przy czym nie przedstawiono wobec niego żadnego opisu, czy też zastrzeżenia, które mogłyby sugerować, że jest inaczej. Samo użycie przerywanych linii nie oznacza jeszcze, że graficzny znak towarowy jest znakiem pozycyjnym.

            (3)

            W rezultacie Sąd błędnie przyjął, że Munich S.L. wykazała rzeczywiste używanie jej znaku poprzez przedstawienie sprzedawanego przez nią obuwia, na którego boku widnieją dwie przecinające się linie. Tego rodzaju używanie może być uznane jedynie za używanie pozycyjnego znaku towarowego, nie zaś za używanie graficznego znaku towarowego takiego jak znak towarowy będący przedmiotem niniejszego sporu.

      (
         1
      )	Dz.U. 2017, L 154, s. 1.


201806290711986402018/C 249/584432017TC24920180716PL01PLINFO_JUDICIAL20180530454514Sprawa T-443/17: Postanowienie Sądu z dnia 30 maja 2018 r. – António Conde & Companhia / Komisja
 ---documentbreak--- C2492018PL4540120180530PL0058454451Postanowienie Sądu z dnia 30 maja 2018 r. – António Conde & Companhia / Komisja
   (Sprawa T-443/17) (
         1
      )2018/C 249/58Język postępowania: angielskiPrezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.
   (
         1
      )	Dz.U. C 293 z 4.9.2017.


201807060221994442018/C 259/043702016CJC25920180723PL01PLINFO_JUDICIAL201805304411Sprawa C-370/16: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 30 maja 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Novara -Włochy) – Bruno Dell’Acqua / Eurocom Srl, Regione Lombardia (Odesłanie prejudycjalne — Przywileje i immunitety Unii Europejskiej — Protokół nr 7 — Artykuł 1 — Wymóg uprzedniego upoważnienia przez Trybunał lub jego brak — Fundusze strukturalne — Pomoc finansowa Unii Europejskiej — Zajęcie egzekucyjne na kwocie finansowej pomocy Unii dokonane względem organu krajowego)
 ---documentbreak--- C2592018PL410120180530PL00044141Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 30 maja 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Novara -Włochy) – Bruno Dell’Acqua / Eurocom Srl, Regione Lombardia
   (Sprawa C-370/16) (
         1
      )
   „(Odesłanie prejudycjalne — Przywileje i immunitety Unii Europejskiej — Protokół nr 7 — Artykuł 1 — Wymóg uprzedniego upoważnienia przez Trybunał lub jego brak — Fundusze strukturalne — Pomoc finansowa Unii Europejskiej — Zajęcie egzekucyjne na kwocie finansowej pomocy Unii dokonane względem organu krajowego)”2018/C 259/04Język postępowania: włoski
      Sąd odsyłający

   Tribunale di Novara

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Bruno Dell’Acqua

      Strona pozwana: Eurocom Srl, Regione Lombardia

      przy udziale: Renato Quattrocchi, Antonella Pozzoli, Loris Lucini, Diego Chierici, Nicoletta Malaraggia, Elio Zonca, Sonia Fusi, Danilo Cattaneo, Alberto Terraneo, Luigi Luzzi

      Sentencja

   Artykuł 1 zdanie ostatnie Protokołu (nr 7) w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że uprzednie upoważnienie przez Trybunał nie jest konieczne, jeżeli osoba trzecia wszczyna postępowanie egzekucyjnego zajęcia wierzytelności przeciwko organowi państwa członkowskiego, mającemu zobowiązanie wobec dłużnika osoby trzeciej, będącego beneficjentem funduszy przyznanych na cele realizacji projektów współfinansowanych przez Europejski Fundusz Społeczny.
   (
         1
      )	Dz.U. C 383 z 17.10.2016.


201807060691994322018/C 259/504562017TC25920180723PL01PLINFO_JUDICIAL20180608363611Sprawa T-456/17: Postanowienie Sądu z dnia 8 czerwca 2018 r. – Lupu / EUIPO – Dzhihangir (Djili soy original DS) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Djili soy original DS — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy DJILI — Względna podstawa odmowy rejestracji — Skarga w części oczywiście niedopuszczalna, a w części prawnie oczywiście bezzasadna]
 ---documentbreak--- C2592018PL3610120180608PL0050361361Postanowienie Sądu z dnia 8 czerwca 2018 r. – Lupu / EUIPO – Dzhihangir (Djili soy original DS)
   (Sprawa T-456/17) (
         1
      )
   „[Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Djili soy original DS — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy DJILI — Względna podstawa odmowy rejestracji — Skarga w części oczywiście niedopuszczalna, a w części prawnie oczywiście bezzasadna]”2018/C 259/50Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Victor Lupu (Bukareszt, Rumunia) (przedstawiciel: adwokat P. Acsinte)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Gája, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO był również, interwenient przed Sądem: Ibryam Dzhihangir (Silistra, Bułgaria) (przedstawiciel: adwokat C-R. Romiţan)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 maja 2017 r. (sprawa R 516/2011-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Victorem Lupu a Ibryamem Dzhihangirem.

      Sentencja

            1)

            Zarzut niedopuszczalności zostaje rozpoznany łącznie z rozpoznaniem sprawy co do istoty.

            2)

            Skarga zostaje w części odrzucona, a w części oddalona.

            3)

            Victor Lupu pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

            4)

            Ibryam Dzhihangir pokrywa własne koszty.

      (
         1
      )	Dz.U. C 309 z 18.9.2017.


201807060351994072018/C 259/053822016CJC25920180723PL01PLINFO_JUDICIAL201805315511Sprawa C-382/16: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 31 maja 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Rheinland-Pfalz – Niemcy) – Hornbach-Baumarkt-AG / Finanzamt Landau (Odesłanie prejudycjalne — Swoboda przedsiębiorczości — Podatek dochodowy od osób prawnych — Przepisy państwa członkowskiego — Ustalenie podlegającego opodatkowaniu dochodu spółek — Korzyść przyznana nieodpłatnie przez spółkę będącą rezydentem spółce niebędącej rezydentem, z którą łączą ją stosunki wzajemnej zależności — Korekta podlegających opodatkowaniu dochodów spółki będącej rezydentem — Brak korekty podlegających opodatkowaniu dochodów w przypadku identycznej korzyści przyznanej przez spółkę będącą rezydentem innej spółce będącej rezydentem, z którą łączą ją takie stosunki — Ograniczenie swobody przedsiębiorczości — Względy uzasadniające)
 ---documentbreak--- C2592018PL510120180531PL00055151Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 31 maja 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Rheinland-Pfalz – Niemcy) – Hornbach-Baumarkt-AG / Finanzamt Landau
   (Sprawa C-382/16) (
         1
      )
   „(Odesłanie prejudycjalne — Swoboda przedsiębiorczości — Podatek dochodowy od osób prawnych — Przepisy państwa członkowskiego — Ustalenie podlegającego opodatkowaniu dochodu spółek — Korzyść przyznana nieodpłatnie przez spółkę będącą rezydentem spółce niebędącej rezydentem, z którą łączą ją stosunki wzajemnej zależności — Korekta podlegających opodatkowaniu dochodów spółki będącej rezydentem — Brak korekty podlegających opodatkowaniu dochodów w przypadku identycznej korzyści przyznanej przez spółkę będącą rezydentem innej spółce będącej rezydentem, z którą łączą ją takie stosunki — Ograniczenie swobody przedsiębiorczości — Względy uzasadniające)”2018/C 259/05Język postępowania: niemiecki
      Sąd odsyłający

   Finanzgericht Rheinland-Pfalz

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Hornbach-Baumarkt-AG

      Strona przeciwna: Finanzamt Landau

      Sentencja

   Artykuł 43 WE (obecnie art. 49 TFUE), w związku z art. 48 WE (obecnie art. 54 TFUE), należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on co do zasady obowiązywaniu przepisów krajowych takich jak będące przedmiotem postępowania głównego, na mocy których dochody spółki będącej rezydentem państwa członkowskiego, która przyznała spółce z siedzibą w innym państwie członkowskim, z którą łączą ją stosunki wzajemnej zależności, korzyści na warunkach odbiegających od warunków, jakie uzgodniłyby niezależne od siebie podmioty trzecie w takich samych lub zbliżonych okolicznościach, powinny być obliczone tak jak miałoby to miejsce, gdyby zostały zastosowane warunki ustalone między takimi podmiotami trzecimi, oraz powinny być przedmiotem korekty, podczas gdy nie dokonuje się takiej korekty podlegających opodatkowaniu dochodów, w sytuacji gdy takie same korzyści zostały przyznane przez spółkę będącą rezydentem innej spółce będącej rezydentem, z którą łączą ją stosunki wzajemnej zależności. Do sądu krajowego należy jednak zbadanie, czy przepisy będące przedmiotem postępowania głównego stwarzają podatnikowi będącemu rezydentem możliwość wykazania, że uzgodnione warunki zostały przyjęte ze względów handlowych, wynikających z jego pozycji wspólnika w spółce niebędącej rezydentem.
   (
         1
      )	Dz.U. C 343 z 19.9.2016.


201807060271993522018/C 259/23732018CJC25920180723PL01PLINFO_JUDICIAL20180202171711Sprawa C-73/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 20 listopada 2017 r. w sprawie T-465/16 Cotécnica / EUIPO – Visán Industrias Zootécnicas (Cotecnica OPTIMA), wniesione w dniu 2 lutego 2018 r. przez Cotécnica, S.C.C.L.
 ---documentbreak--- C2592018PL1710120180202PL0023171171Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 20 listopada 2017 r. w sprawie T-465/16 Cotécnica / EUIPO – Visán Industrias Zootécnicas (Cotecnica OPTIMA), wniesione w dniu 2 lutego 2018 r. przez Cotécnica, S.C.C.L.
   (Sprawa C-73/18 P)2018/C 259/23Język postępowania: hiszpański
      Strony

      Wnoszący odwołanie: Cotécnica, S.C.C.L. (przedstawiciele: J. C. Erdozain López, J. Galán López i L. Montoya Terán, abogados)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej i Visán Industrias Zootécnicas
   Postanowieniem z dnia 7 czerwca 2018 r. Trybunał (siódma izba) oddalił odwołanie jako oczywiście bezzasadne i obciążył Cotécnica S.C.C.L. jej własnymi kosztami.


201807060041993992018/C 259/372932018CJC25920180723PL01PLINFO_JUDICIAL20180426262722Sprawa C-293/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Galicia (Hiszpania) w dniu 26 kwietnia 2018 r. – Sindicato Nacional de CCOO de Galicia / Unión General de Trabajadores de Galicia (UGT), Universidad de Santiago de Compostela, Confederación Intersindical Galleg
 ---documentbreak--- C2592018PL2620120180426PL0037262272Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Galicia (Hiszpania) w dniu 26 kwietnia 2018 r. – Sindicato Nacional de CCOO de Galicia / Unión General de Trabajadores de Galicia (UGT), Universidad de Santiago de Compostela, Confederación Intersindical Galleg
   (Sprawa C-293/18)2018/C 259/37Język postępowania: hiszpański
      Sąd odsyłający

   Tribunal Superior de Justicia de Galicia

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Sindicato Nacional de CCOO de Galicia

      Strona pozwana: Unión General de Trabajadores de Galicia (UGT), Universidad de Santiago de Compostela, Confederación Intersindical Gallega

      Pytania prejudycjalne

            1)

            Czy można uznać, że pracownicy zatrudnieni na podstawie art. 20 Ley 14/20[1]1 de 1 de junio de la Ciencia, Tecnología y la Innovación [ustawy 14/20[1]1 z dnia 1 czerwca 2001 r. o nauce, technologii i innowacji] są objęci zakresem Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC, którego następstwem było wydanie dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. (
                  1
               )?

            2)

            Czy odprawę za rozwiązanie umów o pracę można uznać za warunek zatrudnienia w rozumieniu klauzuli 4 porozumienia ramowego?

            3)

            W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzących: czy rozwiązanie umowy o pracę pracowników zatrudnionych na podstawie Ley 14/20[1]1 de 1 de junio de la Ciencia, Tecnología y la Innovación należy uznać za porównywalne do rozwiązania umów o pracę zawartych na czas nieokreślony z przyczyn obiektywnych na podstawie art. 52 Estatuto de los Trabajadores [kodeksu pracy]?

            4)

            W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej: czy istnieje podstawa w prawodawstwie dla takiego rozróżnienia?

      (
         1
      )	Dyrektywa Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotycząca Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC (Dz.U. 1999, L 175, s. 43).


201807060151993632018/C 259/241402018CJC25920180723PL01PLINFO_JUDICIAL20180222171822Sprawa C-140/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Steiermark (Austria) w dniu 22 lutego 2018 r. – Humbert Jörg Köfler i in.
 ---documentbreak--- C2592018PL1720120180222PL0024172182Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Steiermark (Austria) w dniu 22 lutego 2018 r. – Humbert Jörg Köfler i in.
   (Sprawa C-140/18)2018/C 259/24Język postępowania: niemiecki
      Sąd odsyłający

   Landesverwaltungsgericht Steiermark

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Humbert Jörg Köfler, Wolfgang Leitner, Joachim Schönbeck, Wolfgang Semper

      Strona pozwana: Bezirkshauptmannschaft Murtal

      Uczestnik postępowania: Finanzpolizei

      Pytania prejudycjalne

            1)

            Czy art. 56 TFUE oraz dyrektywę 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotyczącą delegowania pracowników w ramach świadczenia usług (
                  1
               ) i dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/67/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie egzekwowania dyrektywy 96/71/WE (
                  2
               ) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one normie krajowej, która w odniesieniu do naruszeń obowiązków formalnych w wypadku transgranicznego wykorzystania siły roboczej, takich jak brak przekazania dokumentów płacowych pracodawcy użytkownikowi przez podmiot oddający pracowników do dyspozycji, przewiduje bardzo wysokie grzywny, a w szczególności wysokie kary minimalne, które nakłada się na zasadzie kumulacji za każdego pracownika, którego dotyczy naruszenie?

            2)

            W przypadku gdy na pytanie pierwsze nie zostanie udzielona odpowiedź twierdząca:
            Czy art. 56 TFUE oraz dyrektywę 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotyczącą delegowania pracowników w ramach świadczenia usług i dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/67/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie egzekwowania dyrektywy 96/71/WE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one nakładaniu grzywien na zasadzie kumulacji w razie naruszeń obowiązków formalnych w przypadku transgranicznego wykorzystania siły roboczej bez absolutnych wysokości maksymalnych?

            3)

            W przypadku gdy na pytanie pierwsze lub drugie nie zostanie udzielona odpowiedź twierdząca:
            Czy art. 49 ust. 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on normie krajowej, która przewiduje za popełnienie przestępstw nieumyślnych kary pieniężne o nieograniczonej wysokości i wieloletnie zastępcze kary pozbawienia wolności?

      (
         1
      )	Dz.U. 1997, L 18, s. 1.
   (
         2
      )	Dz.U. 2014, L 159, s. 11.


201807060081993462018/C 259/064262016CJC25920180723PL01PLINFO_JUDICIAL201805295622Sprawa C-426/16: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 29 maja 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nederlandstalige rechtbank van eerste aanleg Brussel – Belgia) – Liga van Moskeeën en Islamitische Organisaties Provincie Antwerpen, VZW i in. / Vlaams Gewest [Odesłanie prejudycjalne — Ochrona dobrostanu zwierząt podczas ich uśmiercania — Szczególne metody uboju wymagane przez obrzędy religijne — Muzułmańskie święto ofiarowania — Rozporządzenie (WE) nr 1099/2009 — Artykuł 2 lit. k) — Artykuł 4 ust. 4 — Obowiązek przeprowadzania uboju rytualnego w rzeźni spełniającej wymogi rozporządzenia (WE) nr 853/2004 — Ważność — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuł 10 — Wolność religii — Artykuł 13 TFUE — Poszanowanie zwyczajów krajowych w zakresie obrzędów religijnych]
 ---documentbreak--- C2592018PL520120180529PL00065262Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 29 maja 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nederlandstalige rechtbank van eerste aanleg Brussel – Belgia) – Liga van Moskeeën en Islamitische Organisaties Provincie Antwerpen, VZW i in. / Vlaams Gewest
   (Sprawa C-426/16) (
         1
      )
   „[Odesłanie prejudycjalne — Ochrona dobrostanu zwierząt podczas ich uśmiercania — Szczególne metody uboju wymagane przez obrzędy religijne — Muzułmańskie święto ofiarowania — Rozporządzenie (WE) nr 1099/2009 — Artykuł 2 lit. k) — Artykuł 4 ust. 4 — Obowiązek przeprowadzania uboju rytualnego w rzeźni spełniającej wymogi rozporządzenia (WE) nr 853/2004 — Ważność — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuł 10 — Wolność religii — Artykuł 13 TFUE — Poszanowanie zwyczajów krajowych w zakresie obrzędów religijnych]”2018/C 259/06Język postępowania: niderlandzki
      Sąd odsyłający

   Nederlandstalige rechtbank van eerste aanleg Brussel

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Liga van Moskeeën en Islamitische Organisaties Provincie Antwerpen, VZW, Unie van Moskeeën en Islamitische Verenigingen van Limburg, VZW, Unie van Moskeeën en Islamitische Verenigingen Oost-Vlaanderen, VZW, Unie der Moskeeën en Islamitische Verenigingen van West-Vlaanderen, VZW, Unie der Moskeeën en Islamitische Verenigingen van Vlaams-Brabant, VZW, Association Internationale Diyanet de Belgique, IVZW, Islamitische Federatie van België, VZW, Rassemblement des Musulmans de Belgique, VZW, Erkan Konak, Chaibi El Hassan

      Strona pozwana: Vlaams Gewest

      przy udziale: Global Action in the Interest of Animals (GAIA) VZW

      Sentencja

   Badanie pytania prejudycjalnego nie wykazało istnienia żadnej okoliczności mogącej mieć wpływ na ważność art. 4 ust. 4 w związku z art. 2 lit. k) rozporządzenia Rady (WE) nr 1099/2009 z dnia 24 września 2009 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas ich uśmiercania w świetle art. 10 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 13 TFUE.
   (
         1
      )	Dz.U. C 383 z 17.10.2016.


201807060181993502018/C 259/251462018CJC25920180723PL01PLINFO_JUDICIAL20180223181811Sprawa C-146/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Steiermark (Austria) w dniu 23 lutego 2018 r. – Humbert Jörg Köfler
 ---documentbreak--- C2592018PL1810120180223PL0025181181Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Steiermark (Austria) w dniu 23 lutego 2018 r. – Humbert Jörg Köfler
   (Sprawa C-146/18)2018/C 259/25Język postępowania: niemiecki
      Sąd odsyłający

   Landesverwaltungsgericht Steiermark

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Humbert Jörg Köfler

      Strona pozwana: Bezirkshauptmannschaft Murtal

      Uczestnik postępowania: Finanzpolizei

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 47 i 49 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one normie krajowej, która przewiduje bezwzględnie udział w kosztach postępowania w przedmiocie skargi administracyjnej w wysokości 20 % nałożonej kary?


201807060381994052018/C 259/074832016CJC25920180723PL01PLINFO_JUDICIAL201805316721Sprawa C-483/16: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 31 maja 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék – Węgry) – Zsolt Sziber / ERSTE Bank Hungary Zrt (Odesłanie prejudycjalne — Ochrona konsumentów — Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich — Dyrektywa 93/13/EWG — Artykuł 7 ust. 1 — Umowy o kredyt denominowane w walucie obcej — Przepisy krajowe przewidujące szczególne wymogi proceduralne dla zaskarżenia nieuczciwego charakteru — Zasada równoważności — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuł 47 — Prawo do skutecznej ochrony sądowej)
 ---documentbreak--- C2592018PL610120180531PL00076172Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 31 maja 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék – Węgry) – Zsolt Sziber / ERSTE Bank Hungary Zrt
   (Sprawa C-483/16) (
         1
      )
   „(Odesłanie prejudycjalne — Ochrona konsumentów — Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich — Dyrektywa 93/13/EWG — Artykuł 7 ust. 1 — Umowy o kredyt denominowane w walucie obcej — Przepisy krajowe przewidujące szczególne wymogi proceduralne dla zaskarżenia nieuczciwego charakteru — Zasada równoważności — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuł 47 — Prawo do skutecznej ochrony sądowej)”2018/C 259/07Język postępowania: węgierski
      Sąd odsyłający

   Fővárosi Törvényszék

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Zsolt Sziber

      Strona pozwana: ERSTE Bank Hungary Zrt

      przy udziale: Móniki Szeder

      Sentencja

            1)

            Artykuł 7 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on co do zasady uregulowaniu krajowemu, które przewiduje szczególne wymogi proceduralne, takie jak omawiane w postępowaniu głównym, dla pozwów wnoszonych przez konsumentów, którzy zawarli umowy kredytu denominowane w walucie obcej zawierające warunek ustanawiający różnicę pomiędzy kursem wymiany mającym zastosowanie do uruchomienia kredytu i kursem wymiany mającym zastosowanie do jego zwrotu lub warunek ustanawiający opcję jednostronnej zmiany pozwalającą kredytodawcy na zwiększenie odsetek, opłat i kosztów, o ile stwierdzenie nieuczciwego charakteru warunków zawartych w takiej umowie zezwala na przywrócenie sytuacji prawnej i faktycznej, w jakiej konsument znajdowałby się w braku takich nieuczciwych warunków.

            2)

            Dyrektywę 93/13 należy interpretować w ten sposób, że znajduje ona zastosowanie również do sytuacji, które nie zawierają elementu transgranicznego.

      (
         1
      )	Dz.U. C 419 z 14.11.2016.


201807060631994542018/C 259/663382018TC25920180723PL01PLINFO_JUDICIAL20180531495021Sprawa T-338/18: Skarga wniesiona w dniu 31 maja 2018 r. – Saleh Thabet / Rada
 ---documentbreak--- C2592018PL4910120180531PL0066491502Skarga wniesiona w dniu 31 maja 2018 r. – Saleh Thabet / Rada
   (Sprawa T-338/18)2018/C 259/66Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Suzanne Saleh Thabet (Kair, Egipt) (przedstawiciele: B. Kennelly, QC, J. Pobjoy, Barrister, G. Martin oraz C. Enderby Smith, Solicitors)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2018/466 z dnia 21 marca 2018 r. zmieniającej decyzję 2011/172/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Egipcie oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2018/465 z dnia 21 marca 2018 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 270/2011 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Egipcie w zakresie, w jakim dotyczą one skarżącej;

            —

            stwierdzenie, że art. 1 ust. 1 decyzji Rady 2011/172/WPZiB z dnia 21 marca 2011 r. dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Egipcie oraz art. 2 ust. 1 rozporządzenia Rady (UE) nr 270/2011 z dnia 21 marca 2011 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Egipcie nie mają zastosowanie w zakresie, w jakim dotyczą skarżącej; oraz

            —

            obciążenie Rady kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

            1.

            Zarzut pierwszy, w którym skarżąca twierdzą, że Rada popełniła błędy w ocenie poprzez stwierdzenie, że zostało spełnione określone w art. 1 ust. 1 decyzji oraz w art. 2 ust. 1 rozporządzenia kryterium umieszczenia jej nazwiska w wykazie.

            2.

            Zarzut drugi, w którym skarżąca twierdzi, iż art. 1 ust. 1 decyzji i art. 2 ust. 1 rozporządzenia są niezgodne z prawem ze względu na a) brak ważnej podstawy prawnej lub b) naruszenie zasady proporcjonalności

            3.

            Zarzut trzeci dotyczący naruszenia praw, które przysługują skarżącej na mocy art. 6 w związku z art. 2 i 3 TUE oraz art. 47 i 48 Karty praw podstawowych, w następstwie stwierdzenia przez Radę, iż postępowanie sądowe w Egipcie jest zgodne podstawowymi prawami człowieka.


201807060341994042018/C 259/085172016CJC25920180723PL01PLINFO_JUDICIAL201805307711Sprawa C-517/16: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 30 maja 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Apelacyjny w Gdańsku – Polska) – Stefan Czerwiński / Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Gdańsku (Odesłanie prejudycjalne — Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących — Koordynacja systemów zabezpieczenia społecznego — Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 — Zagadnienia objęte rozporządzeniem — Artykuł 3 — Oświadczenia państw członkowskich złożone zgodnie z art. 9 — Emerytura pomostowa — Kwalifikacja — Ustawowe systemy przedemerytalne — Wyłączenie zasady sumowania okresów na mocy art. 66)
 ---documentbreak--- C2592018PL710120180530PL00087171Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 30 maja 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Apelacyjny w Gdańsku – Polska) – Stefan Czerwiński / Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Gdańsku
   (Sprawa C-517/16) (
         1
      )
   „(Odesłanie prejudycjalne — Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących — Koordynacja systemów zabezpieczenia społecznego — Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 — Zagadnienia objęte rozporządzeniem — Artykuł 3 — Oświadczenia państw członkowskich złożone zgodnie z art. 9 — Emerytura pomostowa — Kwalifikacja — Ustawowe systemy przedemerytalne — Wyłączenie zasady sumowania okresów na mocy art. 66)”2018/C 259/08Język postępowania: polski
      Sąd odsyłający

   Sąd Apelacyjny w Gdańsku

      Strony w postępowaniu głównym

      Wnoszący apelację: Stefan Czerwiński

      Druga strona postępowania: Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Gdańsku

      Sentencja

            1)

            Zakwalifikowanie świadczenia społecznego do jednego z działów zabezpieczenia społecznego wymienionych w art. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, dokonane przez właściwy organ krajowy w oświadczeniu złożonym przez państwo członkowskie na podstawie art. 9 ust. 1 tego rozporządzenia nie ma charakteru definitywnego. Sąd krajowy może dokonać kwalifikacji świadczenia społecznego w sposób autonomiczny i według elementów konstytutywnych rozpatrywanego świadczenia społecznego, w razie potrzeby zwróciwszy się uprzednio do Trybunału z pytaniem prejudycjalnym.

            2)

            Świadczenie takie jak rozpatrywane w postępowaniu głównym należy uznać za „świadczenie z tytułu starości” w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. d) rozporządzenia nr 883/2004.

      (
         1
      )	Dz.U. C 22 z 23.1.2017.


201807060721993312018/C 259/516082017TC25920180723PL01PLINFO_JUDICIAL20180606363722Sprawa T-608/17: Postanowienie Sądu z dnia 6 czerwca 2018 r. – Grupo Bimbo/EUIPO – DF World of Spices (TAKIS FUEGO) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Wycofanie wniosku o rejestrację — Umorzenie postępowania)
 ---documentbreak--- C2592018PL3620120180606PL0051362372Postanowienie Sądu z dnia 6 czerwca 2018 r. – Grupo Bimbo/EUIPO – DF World of Spices (TAKIS FUEGO)
   (Sprawa T-608/17) (
         1
      )
   „(Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Wycofanie wniosku o rejestrację — Umorzenie postępowania)”2018/C 259/51Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Grupo Bimbo, SAB de CV (Meksyk, Meksyk) (przedstawiciel: adwokat N. A. Fernández Fernández-Pacheco)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: V. Ruzek, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: DF World of Spices GmbH (Dissen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Ebert-Weidenfeller)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 lipca 2017 r. (sprawa R 2300/2016-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między DF World of Spices GmbH a Grupo Bimbo, SAB de CV.

      Sentencja

            1)

            Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

            2)

            Grupo Bimbo, SAB de CV zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 369 z 30.10.2017.


201807060751994162018/C 259/673492018TC25920180723PL01PLINFO_JUDICIAL20180605505011Sprawa T-349/18: Skarga wniesiona w dniu 5 czerwca 2018 r. – Hauzenberger / EUIPO (TurboPerformance)
 ---documentbreak--- C2592018PL5010120180605PL0067501501Skarga wniesiona w dniu 5 czerwca 2018 r. – Hauzenberger / EUIPO (TurboPerformance)
   (Sprawa T-349/18)2018/C 259/67Język postępowania: niemiecki
      Strony

      Strona skarżąca: Andreas Hauzenberger (Sinzing, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat B. Bittner)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „TurboPerformance” – zgłoszenie nr 16 053 431

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 kwietnia 2018 r. w sprawie R 2206/2017-4

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

            —

            obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

            —

            Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


201807060391994092018/C 259/095262016CJC25920180723PL01PLINFO_JUDICIAL201805317822Sprawa C-526/16: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 31 maja 2018 r. – Komisja Europejska / Rzeczpospolita Polska (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2011/92/WE — Ocena oddziaływania na środowisko odwiertów w celu poszukiwania lub rozpoznawania złóż gazu łupkowego — Głębokie wiercenia — Kryteria selekcji — Ustalenie progów)
 ---documentbreak--- C2592018PL720120180531PL00097282Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 31 maja 2018 r. – Komisja Europejska / Rzeczpospolita Polska
   (Sprawa C-526/16) (
         1
      )
   „(Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2011/92/WE — Ocena oddziaływania na środowisko odwiertów w celu poszukiwania lub rozpoznawania złóż gazu łupkowego — Głębokie wiercenia — Kryteria selekcji — Ustalenie progów)”2018/C 259/09Język postępowania: polski
      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Owsiany-Hornung, D. Milanowska i C. Zadra, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: B. Majczyna, D. Krawczyk, M. Orion Jędrysek, H. Schwarz i K. Majcher, pełnomocnicy)

      Sentencja

            1)

            Poprzez wyłączenie z procedury sprawdzenia konieczności sporządzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięć polegających na poszukiwaniu lub rozpoznawaniu złóż gazu łupkowego wykonanych metodą odwiertów o głębokości do 5000 m, z wyjątkiem wierceń o głębokości od 1000 m zlokalizowanych w strefach ujęć wody, na obszarach ochronnych zbiorników wód śródlądowych oraz na obszarach objętych formami ochrony przyrody, w postaci parków narodowych, rezerwatów przyrody, parków krajobrazowych i obszarów „Natura 2000”, i otulinach tychże obszarów, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie art. 2 ust. 1 i art. 4 ust. 2 i 3 w związku z załącznikami II i III do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko.

            2)

            Rzeczpospolita Polska zostaje obciążona, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (
         1
      )	Dz.U. C 14 z 16.1.2017.


201807060461994202018/C 259/522802018TC25920180723PL01PLINFO_JUDICIAL20180503373821Sprawa T-280/18: Skarga wniesiona w dniu 3 maja 2018 r. – ABLV Bank / Jednolita Rada
 ---documentbreak--- C2592018PL3710120180503PL0052371382Skarga wniesiona w dniu 3 maja 2018 r. – ABLV Bank / Jednolita Rada
   (Sprawa T-280/18)2018/C 259/52Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: ABLV Bank AS (Ryga, Łotwa) (przedstawiciele: adwokaci O. Behrends, M. Kirchner i L. Feddern)

      Strona przeciwna: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (Jednolita Rada)

      Żądania

   Skarżący wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (zwanej dalej „Jednolitą Radą”) z dnia 23 lutego 2018 r. w odniesieniu do skarżącego i jego jednostki zależnej ABLV Bank Luxembourg, SA; oraz

            —

            obciążenie strony przeciwnej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżący podnosi trzynaście zarzutów.

            1.

            Zarzut pierwszy dotyczący braku właściwości Jednolitej Rady do podjęcia decyzji o likwidacji.

            2.

            Zarzut drugi dotyczący naruszenia przez Jednolitą Radę praw skarżącego poprzez ogłoszenie formalnej decyzji o niepodejmowaniu środków polegających na restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

            3.

            Zarzut trzeci dotyczący naruszenia przez Jednolitą Radę praw skarżącego poprzez dokonanie przez nią błędnej oceny na podstawie art. 18 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 806/2014 (
                  1
               ).

            4.

            Zarzut czwarty dotyczący naruszenia przez Jednolitą Radę praw skarżącego poprzez dokonanie przez nią błędnej oceny na podstawie art. 18 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 806/2014.

            5.

            Zarzut piąty dotyczący naruszenia przez Jednolitą Radę prawa skarżącego do bycia wysłuchanym i innych praw procesowych.

            6.

            Zarzut szósty dotyczący naruszenia przez Jednolitą Radę prawa skarżącego do odpowiednio uzasadnionej decyzji.

            7.

            Zarzut siódmy dotyczący tego, że Jednolita Rada nie zbadała i nie dokonała oceny w sposób staranny i bezstronny wszystkich istotnych aspektów sprawy.

            8.

            Zarzut ósmy dotyczący naruszenia przez Jednolitą Radę zasady proporcjonalności.

            9.

            Zarzut dziewiąty dotyczący naruszenia przez Jednolitą Radę zasady równego traktowania.

            10.

            Zarzut dziesiąty dotyczący naruszenia przez Jednolitą Radę prawa własności skarżącego i wolności prowadzenia działalności gospodarczej.

            11.

            Zarzut jedenasty dotyczący naruszenia przez Jednolitą Radę zasady nemo auditur.

            12.

            Zarzut dwunasty dotyczący dopuszczenia się przez Jednolitą Radę nadużycia uprawnień.

            13.

            Zarzut trzynasty dotyczący naruszenia przez Jednolitą Radę wynikającego z art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej prawa skarżącego ze względu na niezapewnienie rozpatrzenia sprawy skarżącego przez odpowiednie instytucje i organy Unii.

      (
         1
      )	Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. ustanawiające jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 (Dz.U. 2014 L 225, s. 1)


201807060621993562018/C 259/683502018TC25920180723PL01PLINFO_JUDICIAL20180605505122Sprawa T-350/18: Skarga wniesiona w dniu 5 czerwca 2018 r. – Euronet Consulting / Komisja
 ---documentbreak--- C2592018PL5020120180605PL0068502512Skarga wniesiona w dniu 5 czerwca 2018 r. – Euronet Consulting / Komisja
   (Sprawa T-350/18)2018/C 259/68Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Euronet Consulting EEIG (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci P. Peeters i R. van Cleemput)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

            —

            stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej wydanej w nieustalonej dacie, przekazanej skarżącej pismem z dnia 26 marca 2018 r., o odrzuceniu jej oferty na część 2 w przetargu EuropeAid/138778/DH/SER/Multi – Umowa ramowa o usługi związane z wdrażaniem pomocy zewnętrznej w 2018 (FWC SIEA 2018) i udzieleniu zamówienia dziesięciu innym oferentom;

            —

            obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

            1.

            Zarzut pierwszy, że jedna grupa prawna była reprezentowana dwukrotnie w jednej części.

            2.

            Zarzut drugi, że jedna osoba prawna dwukrotnie działała jako leader konsorcjum, a trzeci raz jako członek konsorcjum.

            3.

            Zarzut trzeci, że jedna grupa prawna była reprezentowana w więcej niż dwóch częściach.

            4.

            Zarzut czwarty, że jedna grupa prawna działała jako leader konsorcjum w więcej niż dwóch częściach.


201807060071993362018/C 259/105422016CJC25920180723PL01PLINFO_JUDICIAL201805318921Sprawa C-542/16: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 31 maja 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta domstolen – Szwecja) – Länsförsäkringar Sak Försäkringsaktiebolag / Dödsboet efter Ingvar Mattsson, Jan-Erik Strobel i in. / Länsförsäkringar Sak Försäkringsaktiebolag (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 2002/92/WE — Zakres stosowania — Pojęcie „pośrednictwa ubezpieczeniowego” — Dyrektywa 2004/39/WE — Zakres stosowania — Pojęcie „doradztwa inwestycyjnego” — Doradztwo udzielane podczas pośrednictwa ubezpieczeniowego i dotyczące inwestowania kapitału w ramach ubezpieczenia na życie z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym — Kwalifikacja działalności pośrednika ubezpieczeniowego wobec braku jego zamiaru zawarcia rzeczywistej umowy ubezpieczeniowej)
 ---documentbreak--- C2592018PL810120180531PL00108192Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 31 maja 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta domstolen – Szwecja) – Länsförsäkringar Sak Försäkringsaktiebolag / Dödsboet efter Ingvar Mattsson, Jan-Erik Strobel i in. / Länsförsäkringar Sak Försäkringsaktiebolag
   (Sprawa C-542/16) (
         1
      )
   „(Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 2002/92/WE — Zakres stosowania — Pojęcie „pośrednictwa ubezpieczeniowego” — Dyrektywa 2004/39/WE — Zakres stosowania — Pojęcie „doradztwa inwestycyjnego” — Doradztwo udzielane podczas pośrednictwa ubezpieczeniowego i dotyczące inwestowania kapitału w ramach ubezpieczenia na życie z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym — Kwalifikacja działalności pośrednika ubezpieczeniowego wobec braku jego zamiaru zawarcia rzeczywistej umowy ubezpieczeniowej)”2018/C 259/10Język postępowania: szwedzki
      Sąd odsyłający

   Högsta domstolen

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Länsförsäkringar Sak Försäkringsaktiebolag, Jan-Erik Strobel, Mona Strobel, Margareta Nilsson, Per Nilsson, Kent Danås, Dödsboet efter Tommy Jönsson, Stefan Pramryd, Stefan Ingemansson, Lars Persson, Magnus Persson, Anne-Charlotte Wickström, Peter Nilsson, Ingela Landau, Thomas Landau, Britt-Inger Ruth Romare, Gertrud Andersson, Eva Andersson, Rolf Andersson, Lisa Bergström, Bo Sörensson, Christina Sörensson, Kaj Wirenkook, Lena Bergquist Johansson, Agneta Danås, Hans Eriksson, Christina Forsberg, Christina Danielsson, Per-Olof Danielsson, Ann-Christin Jönsson, Åke Jönsson, Stefan Lindgren, Daniel Röme, Ulla Nilsson, Dödsboet efter Leif Göran Erik Nilsson

      Strona pozwana: Dödsboet efter Ingvar Mattsson, Länsförsäkringar Sak Försäkringsaktiebolag

      Sentencja

            1)

            Artykuł 2 pkt 3 dyrektywy 2002/92/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 grudnia 2002 r. w sprawie pośrednictwa ubezpieczeniowego należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „pośrednictwa ubezpieczeniowego” obejmuje przeprowadzenie prac przygotowawczych do zawarcia umowy ubezpieczenia, nawet wobec braku zamiaru odnośnego pośrednika ubezpieczeniowego zawarcia rzeczywistej umowy ubezpieczenia.

            2)

            Doradztwo finansowe dotyczące inwestowania kapitału udzielone w ramach pośrednictwa ubezpieczeniowego dotyczącego zawarcia umowy ubezpieczenia na życie z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym wchodzi w zakres stosowania dyrektywy 2002/92, a nie w zakres stosowania dyrektywy 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych, zmieniającej dyrektywę Rady 85/611/EWG i 93/6/EWG i dyrektywę 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającej dyrektywę Rady 93/22/EWG.

      (
         1
      )	Dz.U. C 14 z 16.1.2017.


201807060591994152018/C 259/693532018TC25920180723PL01PLINFO_JUDICIAL20180528515221Sprawa T-353/18: Skarga wniesiona w dniu 28 maja 2018 r. – Promeco / EUIPO – Aerts (naczynia)
 ---documentbreak--- C2592018PL5110120180528PL0069511522Skarga wniesiona w dniu 28 maja 2018 r. – Promeco / EUIPO – Aerts (naczynia)
   (Sprawa T-353/18)2018/C 259/69Język skargi: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: NV (Kortrijk, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci H. Hartwig i A. von Mühlendahl)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Aerts NV (Geel, Belgia)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego wzoru: Aerts NV

      Sporny wzór: Wzór unijny nr 218 193-0010

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Wielkiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 lutego 2018 r. w sprawie R 459/2016-G

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

            —

            oddalenie odwołania wniesionego przez Aerts NV od decyzji Wydziału Unieważnień EUIPO z dnia 8 lipca 2016 r. w sprawie ICD 9842;

            —

            obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą przed Wielką Izbą Odwoławczą;

            —

            obciążenie Aerts NV, o ile wstąpi do sprawy w charakterze interwenienta, kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą przed Wielką Izbą Odwoławczą.

      Podniesione zarzuty

            —

            Naruszenie art. 25 ust. 1 w związku z art. 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002.


201807060111993612018/C 259/261482018CJC25920180723PL01PLINFO_JUDICIAL20180223181812Sprawa C-148/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Steiermark (Austria) w dniu 23 lutego 2018 r. – Humbert Jörg Köfler i in.
 ---documentbreak--- C2592018PL1820120180223PL0026182181Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Steiermark (Austria) w dniu 23 lutego 2018 r. – Humbert Jörg Köfler i in.
   (Sprawa C-148/18)2018/C 259/26Język postępowania: niemiecki
      Sąd odsyłający

   Landesverwaltungsgericht Steiermark

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Humbert Jörg Köfler, Wolfgang Leitner, Joachim Schönbeck, Wolfgang Semper

      Strona pozwana: Bezirkshauptmannschaft Murtal

      Uczestnik postępowania: Finanzpolizei

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 49 ust. 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on normie krajowej, która przewiduje za popełnienie przestępstw nieumyślnych grzywny o nieograniczonej wysokości, w szczególności wysokie kary minimalne i wieloletnie zastępcze kary pozbawienia wolności?


201807060361993922018/C 259/116332016CJC25920180723PL01PLINFO_JUDICIAL201805319911Sprawa C-633/16: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 31 maja 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sø- og Handelsretten – Dania) – Ernst & Young P/S / Konkurrencerådet [Odesłanie prejudycjalne — Kontrola koncentracji przedsiębiorstw — Rozporządzenie (WE) nr 139/2004 — Artykuł 7 ust. 1 — Wprowadzenie w życie koncentracji przed zgłoszeniem jej Komisji oraz uznaniem jej zgodności ze wspólnym rynkiem — Zakaz — Zakres — Pojęcie „koncentracji” — Wypowiedzenie umowy o współpracy wiążącej jedno z łączących się przedsiębiorstw z osobą trzecią]
 ---documentbreak--- C2592018PL910120180531PL00119191Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 31 maja 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sø- og Handelsretten – Dania) – Ernst & Young P/S / Konkurrencerådet
   (Sprawa C-633/16) (
         1
      )
   „[Odesłanie prejudycjalne — Kontrola koncentracji przedsiębiorstw — Rozporządzenie (WE) nr 139/2004 — Artykuł 7 ust. 1 — Wprowadzenie w życie koncentracji przed zgłoszeniem jej Komisji oraz uznaniem jej zgodności ze wspólnym rynkiem — Zakaz — Zakres — Pojęcie „koncentracji” — Wypowiedzenie umowy o współpracy wiążącej jedno z łączących się przedsiębiorstw z osobą trzecią]”2018/C 259/11Język postępowania: duński
      Sąd odsyłający

   Sø- og Handelsretten

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ernst & Young P/S

      Strona pozwana: Konkurrencerådet

      Sentencja

   Artykuł 7 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw („rozporządzenia WE w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw”) należy interpretować w ten sposób, iż koncentrację wprowadza się w życie wyłącznie w drodze pojedynczej transakcji, która w całości lub częściowo, pod względem prawnym lub faktycznym, przyczynia się do zmiany kontroli nad przejmowanym przedsiębiorstwem. Wypowiedzenia umowy o współpracy, w okolicznościach takich jak zaistniałe w postępowaniu głównym, których ustalenie należy do sądu odsyłającego, nie można uznać za powodujące wprowadzenie w życie koncentracji, i to niezależnie od tego, czy takie wypowiedzenie spowodowało skutki rynkowe.
   (
         1
      )	Dz.U. C 46 z 13.2.2017.


201807060251993662018/C 259/382952018CJC25920180723PL01PLINFO_JUDICIAL20180430272711Sprawa C-295/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação do Porto (Portugalia) w dniu 30 kwietnia 2018 r. – Mediterranean Shipping Company (Portugal) — Agentes de Navegação SA / Banco Comercial Português SA, Caixa Geral de Depósitos SA
 ---documentbreak--- C2592018PL2710120180430PL0038271271Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação do Porto (Portugalia) w dniu 30 kwietnia 2018 r. – Mediterranean Shipping Company (Portugal) — Agentes de Navegação SA / Banco Comercial Português SA, Caixa Geral de Depósitos SA
   (Sprawa C-295/18)2018/C 259/38Język postępowania: portugalski
      Sąd odsyłający

   Tribunal da Relação do Porto

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Mediterranean Shipping Company (Portugal) — Agentes de Navegação SA

      Strona pozwana: Banco Comercial Português SA, Caixa Geral de Depósitos SA

      Pytania prejudycjalne

            1)

            Czy art. 2 dyrektywy 2007/64/WE (
                  1
               ) należy interpretować w ten sposób, że jego zakresem zastosowania, określonym we wspomnianym artykule, jest objęte wykonanie polecenia zapłaty wydanego przez podmiot trzeci w odniesieniu do rachunku, którego ten podmiot nie jest właścicielem, a którego właściciel nie zawarł z instytucją kredytową ani umowy o pojedynczą usługę płatności ani umowy ramowej o świadczenie usług płatniczych?

            2)

            W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie 1 i w powyższych okolicznościach, czy można uznać, że wspomniany właściciel rachunku jest „użytkownikiem usługi płatniczej” do celów art. 58 wspomnianej dyrektywy?

      (
         1
      )	Dyrektywa 2007/64/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego zmieniająca dyrektywy 97/7/WE, 2002/65/WE, 2005/60/WE i 2006/48/WE i uchylająca dyrektywę 97/5/WE (Dz.U. 2007, L 319, s. 1).


201807060141993622018/C 259/126472016CJC25920180723PL01PLINFO_JUDICIAL2018053191022Sprawa C-647/16: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 31 maja 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif de Lille – Francja) – Adil Hassan / Préfet du Pas-de-Calais [Odesłanie prejudycjalne — Rozporządzenie (UE) nr 604/2013 — Ustalenie państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w państwie członkowskim przez obywatela państwa trzeciego — Postępowania w sprawie przejęcia i wtórnego przejęcia — Artykuł 26 ust. 1 — Przyjęcie i powiadomienie o decyzji o przekazaniu przed akceptacją wniosku o wtórne przejęcie przez państwo członkowskie, do którego skierowano wniosek]
 ---documentbreak--- C2592018PL920120180531PL001292102Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 31 maja 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif de Lille – Francja) – Adil Hassan / Préfet du Pas-de-Calais
   (Sprawa C-647/16) (
         1
      )
   „[Odesłanie prejudycjalne — Rozporządzenie (UE) nr 604/2013 — Ustalenie państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w państwie członkowskim przez obywatela państwa trzeciego — Postępowania w sprawie przejęcia i wtórnego przejęcia — Artykuł 26 ust. 1 — Przyjęcie i powiadomienie o decyzji o przekazaniu przed akceptacją wniosku o wtórne przejęcie przez państwo członkowskie, do którego skierowano wniosek]”2018/C 259/12Język postępowania: francuski
      Sąd odsyłający

   Tribunal administratif de Lille

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Adil Hassan

      Strona pozwana: Préfet du Pas-de-Calais

      Sentencja

   Artykuł 26 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, aby państwo członkowskie, które skierowało do innego państwa członkowskiego uznawanego przez nie za odpowiedzialne za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej na podstawie kryteriów określonych w tym rozporządzeniu wniosek o przejęcie lub wtórne przejęcie osoby wskazanej w art. 18 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia, przyjęło decyzję o przekazaniu i powiadomiło o niej wspomnianą osobę przed wyrażeniem przez państwo członkowskie, do którego skierowano wniosek, wyraźnej lub dorozumianej zgody dotyczącej tego wniosku.
   (
         1
      )	Dz.U. C 70 z 6.3.2017.


201807060531993882018/C 259/532812018TC25920180723PL01PLINFO_JUDICIAL20180503383921Sprawa T-281/18: Skarga wniesiona w dniu 3 maja 2018 r. – ABLV Bank / EBC
 ---documentbreak--- C2592018PL3810120180503PL0053381392Skarga wniesiona w dniu 3 maja 2018 r. – ABLV Bank / EBC
   (Sprawa T-281/18)2018/C 259/53Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: ABLV Bank AS (Ryga, Łotwa) (przedstawiciele: adwokaci O. Behrends, M. Kirchner i L. Feddern)

      Strona przeciwna: Europejski Bank Centralny (EBC)

      Żądania

   Skarżący wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Banku Centralnego (EBC) z dnia 23 lutego 2018 r. stwierdzających, że skarżący i ABLV Bank Luxembourg, SA są na progu upadłości lub są zagrożone upadłością; oraz

            —

            obciążenie strony przeciwnej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżący podnosi dziesięć zarzutów.

            1.

            Zarzut pierwszy dotyczący tego, że dokonana przez EBC ocena kryterium „bycia na progu upadłości lub bycia zagrożonym upadłością” w odniesieniu do skarżącego i jego jednostki zależnej ABLV Bank Luxembourg była błędna i nie zawierała szeregu aspektów.

            2.

            Zarzut drugi dotyczący naruszenia przez EBC prawa skarżącego do bycia wysłuchanym i innych jego praw procesowych.

            3.

            Zarzut trzeci dotyczący naruszenia przez EBC prawa skarżącego do odpowiednio uzasadnionej decyzji.

            4.

            Zarzut czwarty dotyczący tego, że EBC nie zbadał i nie dokonał oceny w sposób staranny i bezstronny wszystkich istotnych aspektów indywidualnej sprawy.

            5.

            Zarzut piąty dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności.

            6.

            Zarzut szósty dotyczący naruszenia przez EBC zasady równego traktowania.

            7.

            Zarzut siódmy dotyczący naruszenia przez EBC prawa własności i wolności prowadzenia działalności gospodarczej.

            8.

            Zarzut ósmy dotyczący naruszenia przez EBC zasady nemo auditur.

            9.

            Zarzut dziewiąty dotyczący dopuszczenia się przez EBC nadużycia uprawnień.

            10.

            Zarzut dziesiąty naruszenia przez EBC wynikającego z art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej prawa skarżącego ze względu na niezapewnienie rozpatrzenia sprawy skarżącego przez odpowiednie instytucje i organy Unii.


201807060131994342018/C 259/393212018CJC25920180723PL01PLINFO_JUDICIAL20180509282811Sprawa C-321/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Belgia) w dniu 9 maja 2018 r. – Terre wallonne ASBL/Région wallonne
 ---documentbreak--- C2592018PL2810120180509PL0039281281Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Belgia) w dniu 9 maja 2018 r. – Terre wallonne ASBL/Région wallonne
   (Sprawa C-321/18)2018/C 259/39Język postępowania: francuski
      Sąd odsyłający

   Conseil d'État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Terre wallonne ASBL

      Strona pozwana: Région wallonne

      Pytania prejudycjalne

            1)

            Czy rozporządzenie, w drodze którego organ państwa członkowskiego ustanawia cele ochrony w ramach sieci Natura 2000 zgodnie z dyrektywą 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (
                  1
               ), stanowi plan lub program w rozumieniu dyrektywy 2001/42/WE w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko (
                  2
               ), a w szczególności w rozumieniu jej art. 3 ust. 2 lit. a) lub art. 3 ust. 4 tej dyrektywy?

            2)

            W przypadku odpowiedz twierdzącej, czy takie rozporządzenie powinno być przedmiotem oceny środowiskowej zgodnie z dyrektywą 2001/42/WE, w sytuacji gdy ocena taka nie jest wymagana zgodnie z dyrektywą 92/43/EWG, na podstawie której rozporządzenie przyjęto?

      (
         1
      )	Dz.U. L 206, s. 7

   (
         2
      )	Dyrektywa 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko (Dz.U. L 197, s. 30)


201807060211994402018/C 259/272142018CJC25920180723PL01PLINFO_JUDICIAL20180326191911Sprawa C-214/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy w Sopocie (Polska) w dniu 26 marca 2018 r. – H.W.
 ---documentbreak--- C2592018PL1910120180326PL0027191191Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy w Sopocie (Polska) w dniu 26 marca 2018 r. – H.W.
   (Sprawa C-214/18)2018/C 259/27Język postępowania: polski
      Sąd odsyłający

   Sąd Rejonowy w Sopocie

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: H.W.

      Pozostali uczestnicy: PSM „K” w G., Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w Sopocie Aleksandra Treder

      Pytania prejudycjalne

            1)

            Czy w świetle systemu podatku od wartości dodanej wynikającego z dyrektywy Rady Unii Europejskiej 20061112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (
                  1
               ), w szczególności jej art. 1, art. 2 ust. 1 lit. a i c oraz art. 73 w zw. z art. 78 akapit 1 lit. (a) oraz wywiedzionej z nich zasady neutralności podatku VAT, będącej ogólną zasadą prawa unijnego, dopuszczalne jest biorąc pod uwagę treść art. 29a ust. 1 oraz art. 29a ust. 6 pkt. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1221 ze zm.) w zw. z brzmieniem art. 49 ust. 1 i art. 35 oraz art. 63 ust. 4. ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (tekst jedno Dz. U. z 2017 r., poz. 1277 ze zm. – dalej: u.k.s.e.) – przyjęcie stanowiska, iż w pobieranych przez komorników sądowych opłatach egzekucyjnych zawarta jest kwota podatku od towarów i usług (tj. podatku VAT),
            w przypadku pozytywnej odpowiedzi na to pytanie:

            2)

            Czy w świetle zasady proporcjonalności, będącej ogólną zasadą prawa unijnego dopuszczalne jest przyjęcie stanowiska, że komornik – jako podatnik podatku VAT w prowadzonej działalności egzekucyjnej – faktycznie posiada wszelkie prawne w celu prawidłowego wykonania obowiązku podatkowego zakładającego, że opłata egzekucyjna pobierana na podstawie przepisów u.k.s.e. zawiera w sobie kwotę podatku od towarów i usług (tj. podatku VAT)?

      (
         1
      )	Dz.U. L 347, s.1


201807060121993482018/C 259/136602016CJC25920180723PL01PLINFO_JUDICIAL20180531101121Sprawy połączone C-660/16 i C-661/16: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 31 maja 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof – Niemcy) – Finanzamt Dachau / Achim Kollroß (C-660/16), Finanzamt Göppingen / Erich Wirtl (C-661/16) [Odesłanie prejudycjalne — Podatki — Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) — Dyrektywa 2006/112/WE — Dostawa towarów — Artykuł 65 — Artykuł 167 — Zapłata zaliczki za nabycie towaru, po którym nie nastąpiła jego dostawa — Skazanie przedstawicieli prawnych dostawcy za oszustwo — Upadłość dostawcy — Odliczenie podatku naliczonego — Warunki — Artykuły 185 i 186 — Dokonanie korekty przez krajowy organ skarbowy — Przesłanki]
 ---documentbreak--- C2592018PL1010120180531PL0013101112Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 31 maja 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof – Niemcy) – Finanzamt Dachau / Achim Kollroß (C-660/16), Finanzamt Göppingen / Erich Wirtl (C-661/16)
   (Sprawy połączone C-660/16 i C-661/16) (
         1
      )
   „[Odesłanie prejudycjalne — Podatki — Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) — Dyrektywa 2006/112/WE — Dostawa towarów — Artykuł 65 — Artykuł 167 — Zapłata zaliczki za nabycie towaru, po którym nie nastąpiła jego dostawa — Skazanie przedstawicieli prawnych dostawcy za oszustwo — Upadłość dostawcy — Odliczenie podatku naliczonego — Warunki — Artykuły 185 i 186 — Dokonanie korekty przez krajowy organ skarbowy — Przesłanki]”2018/C 259/13Język postępowania: niemiecki
      Sąd odsyłający

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Finanzamt Dachau (C-660/16), Finanzamt Göppingen (C-661/16)

      Strona przeciwna: Achim Kollroß (C-660/16), Erich Wirtl (C-661/16)

      Sentencja

            1)

            Artykuły 65 i 167 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że potencjalnemu nabywcy nie można odmówić prawa do odliczenia VAT od zapłaconej zaliczki w sytuacjach takich jak te rozpatrywane w postępowaniach głównych, gdy zaliczka ta została zapłacona i pobrana, a w chwili jej zapłaty wszystkie istotne okoliczności przyszłej dostawy można było uznać za znane nabywcy, a zatem dostawa tych towarów zdawała się pewna. Natomiast wspomnianemu nabywcy można odmówić tego prawa, jeżeli zostanie wykazane, w świetle obiektywnych okoliczności, że w chwili zapłaty zaliczki wiedział on lub nie mógł racjonalnie nie wiedzieć, że realizacja tej dostawy jest niepewna.

            2)

            W okolicznościach takich jak te rozpatrywane w postępowaniach głównych art. 185 i 186 dyrektywy 2006/112 nie stoją na przeszkodzie obowiązywaniu krajowych przepisów prawnych lub praktyki, które skutkują uzależnieniem korekty VAT dotyczącego zaliczki zapłaconej na poczet dostawy towaru od zwrotu tej zaliczki przez dostawcę.

      (
         1
      )	Dz.U. C 86 z 20.3.2017.


201807060651994562018/C 259/542822018TC25920180723PL01PLINFO_JUDICIAL20180503394021Sprawa T-282/18: Skarga wniesiona w dniu 3 maja 2018 r. – Bernis i inni / Jednolita Rada
 ---documentbreak--- C2592018PL3910120180503PL0054391402Skarga wniesiona w dniu 3 maja 2018 r. – Bernis i inni / Jednolita Rada
   (Sprawa T-282/18)2018/C 259/54Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Ernests Bernis (Jurmala, Łotwa) Oļegs Fiļs (Jurmala), OF Holding SIA (Ryga, Łotwa) i Cassandra Holding Company SIA (Jurmala) (przedstawiciele: adwokaci O. Behrends, M. Kirchner i L. Feddern)

      Strona przeciwna: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (Jednolita Rada)

      Żądania

   Skarżący wnoszą do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (zwanej dalej „Jednolitą Radą”) z dnia 23 lutego 2018 r. w odniesieniu do ABLV Bank, AS i ABLV Bank Luxembourg, SA;

            —

            obciążenie strony przeciwnej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżący podnoszą trzynaście zarzutów.

            1.

            Zarzut pierwszy dotyczący braku właściwości Jednolitej Rady do podjęcia decyzji o likwidacji.

            2.

            Zarzut drugi dotyczący naruszenia przez Jednolitą Radę praw skarżących poprzez ogłoszenie formalnej decyzji o niepodejmowaniu środków polegających na restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

            3.

            Zarzut trzeci dotyczący naruszenia przez Jednolitą Radę praw skarżących poprzez dokonanie przez nią błędnej oceny na podstawie art. 18 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 806/2014 (
                  1
               ).

            4.

            Zarzut czwarty dotyczący naruszenia przez Jednolitą Radę praw skarżących poprzez dokonanie przez nią błędnej oceny na podstawie art. 18 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 806/2014.

            5.

            Zarzut piąty dotyczący naruszenia przez Jednolitą Radę prawa skarżących do bycia wysłuchanym i innych praw procesowych.

            6.

            Zarzut szósty dotyczący naruszenia przez Jednolitą Radę prawa skarżących do odpowiednio uzasadnionej decyzji.

            7.

            Zarzut siódmy dotyczący tego, że Jednolita Rada nie zbadała i nie dokonała oceny w sposób staranny i bezstronny wszystkich istotnych aspektów sprawy.

            8.

            Zarzut ósmy dotyczący naruszenia przez Jednolitą Radę zasady proporcjonalności.

            9.

            Zarzut dziewiąty dotyczący naruszenia przez Jednolitą Radę zasady równego traktowania.

            10.

            Zarzut dziesiąty dotyczący naruszenia przez Jednolitą Radę prawa własności skarżących i wolności prowadzenia działalności gospodarczej.

            11.

            Zarzut jedenasty dotyczący naruszenia przez Jednolitą Radę zasady nemo auditur.

            12.

            Zarzut dwunasty dotyczący dopuszczenia się przez Jednolitą Radę nadużycia uprawnień.

            13.

            Zarzut trzynasty dotyczący naruszenia przez Jednolitą Radę wynikającego z art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej prawa skarżących ze względu na niezapewnienie rozpatrzenia sprawy ABLV Bank SA przez odpowiednie instytucje i organy Unii.

      (
         1
      )	Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. ustanawiające jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 (Dz.U. 2014 L 225, s. 1).