title: Sprawa T-93/13: Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2013 r. — Zjednoczone Królestwo przeciwko EBC

text:
               20.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 114/38

         Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2013 r. — Zjednoczone Królestwo przeciwko EBC
   (Sprawa T-93/13)
   2013/C 114/61
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: K. Beal, QC, i E. Jenkinson, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności części decyzji europejskiego Banku Centralnego z dnia 11 grudnia 2012 r. zmieniającej decyzję EBC/2007/7 w sprawie warunków uczestnictwa w systemie TARGET2-ECB (decyzja EBC/2012/31) (Dz.U. 2013, L 13, s. 8);

               —

               stwierdzenie nieważności części wytycznych Europejskiego Banku Centralnego z dnia 5 grudnia 2012 r. w sprawie transeuropejskiego zautomatyzowanego błyskawicznego systemu rozrachunku brutto w czasie rzeczywistym (TARGET2) (wytyczne EBC/2012/27) (Dz.U. 2013, L 30, s. 1);

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

               1)

               W zarzucie pierwszym strona skarżąca twierdzi, że EBC nie posiadał kompetencji do opublikowania zaskarżonych aktów, albo wcale, albo bez wydania przez Radę, względnie przez sam EBC, aktu prawnego takiego jak rozporządzenie.

               2)

               W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca utrzymuje, że zaskarżone akty de facto lub de jure nakładają wymóg rezydencji na rozliczeniowych partnerów centralnych (Central Clearing Counerparties, zwanych dalej „CCP”), którzy zamierzają prowadzić operacje rozliczeniowe lub rozrachunkowe w walucie EUR, przekraczające określoną wartość dzienną. Dodatkowo lub ewentualnie ograniczają lub stwarzają one ograniczenia bądź przeszkody dotyczące charakteru lub zakresu usług lub ilości kapitału, które mogą być dostarczane CCP mającemu siedzibę w państwie członkowskim spoza strefy euro. Zaskarżone akty naruszają wszystkie bądź niektóre z postanowień art. 48, 56 lub 63 TFUE, ze względu na to, że:

                           —

                           CCP mający siedzibę w państwie członkowskim spoza strefy euro, takim jak Zjednoczone Królestwo, będzie musiał przenieść swe centrum administracji i kontroli do państw członkowskich należących do Eurosystemu. Będą oni także musieli przekształcić się w osoby prawne uznawane w prawie krajowym innego państwa członkowskiego;

                           —

                           jeżeli CCP nie przeniosą swej działalności zgodnie z wymogami, to nie będą mieć dostępu do rynków finansowych w państwach członkowskich Eurosystemu albo na takich samych warunkach jak CCP mający siedziby na tych terytoriach, albo wcale;

                           —

                           CCP, którzy nie są rezydentami, nie będą mogli korzystać — wcale albo na tych samych warunkach — z udogodnień oferowanych przez EBC lub przez krajowe banki centralne (zwane dalej „KBC”) Eurosystemu;

                           —

                           w konsekwencji możliwość oferowania przez takich CCP usług rozliczeniowych lub rozrachunkowych w euro klientom w Unii będzie ograniczona albo nawet całkowicie wykluczona.

               3)

               W zarzucie trzecim strona skarżąca twierdzi, że zaskarżone akty naruszają art. 101 lub 102 TFUE w związku z art. 106 TFUE i art. 13 TUE, ponieważ:

                           —

                           wymagają one w praktyce, aby wszystkie operacje rozliczeniowe w walucie euro przekraczające określony poziom przeprowadzane były przez CCP mających siedzibę w państwie członkowskim strefy euro;

                           —

                           w praktyce nakładają one na EBC lub strefę euro lub KBC wymóg, aby nie dostarczały rezerw w walucie euro do CCP mających siedziby w państwach członkowskich spoza strefy euro, jeżeli rezerwy te przekraczają ustalone w decyzji progi.

               4)

               W ramach zarzutu czwartego strona skarżąca podnosi, że wymóg, aby CCP mający siedzibę w państwach członkowskich spoza strefy euro uzyskiwali odrębną osobowość prawną i przenosili swą siedzibę stanowi bezpośrednią lub pośrednią dyskryminację ze względu na przynależność państwową. Wymóg ten narusza także wynikającą z prawa Unii ogólną zasadę równości, gdyż CCP mający siedziby w różnych państwach członkowskich traktowani są w odmienny sposób bez żadnego obiektywnego uzasadnienia.

               5)

               Zarzut piąty dotyczy okoliczności, że zaskarżone akty naruszają przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, kontrahentów centralnych i repozytoriów transakcji (Dz.U. 2012 L 201, s. 1).

               6)

               W zarzucie szóstym strona skarżąca twierdzi, że zaskarżone akty naruszają wszystkie lub niektóre z postanowień art. II, XI, XVI i XVII Układu Ogólnego w sprawie Handlu Usługami (General Agreement on Trade in Services, GATS).

               7)

               Zarzut siódmy dotyczy okoliczności, że bez przyjmowania na siebie obowiązku udowodnienia, iż nie istnieje interes publiczny uzasadniający takie ograniczenia (to na EBC spoczywa obowiązek wykazania, że spełnione są przesłanki zastosowania odstępstwa, jeśli zamierza powołać się na ich istnienie), Zjednoczone Królestwo uważa, iż żadne względy interesu publicznego, na które powołał się EBC, nie spełniają wymogu proporcjonalności, gdyż istnieją mniej restrykcyjne środki zapewnienia kontroli nad instytucjami finansowymi mającymi siedzibę w Unii, lecz poza strefą euro.


title: Sprawa C-545/07: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 5 marca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofijski gradski sad) – Apis-Hristovich EOOD przeciwko Lakorda AD (Dyrektywa 96/9/WE — Ochrona prawna baz danych — Prawo sui generis — Uzyskanie, weryfikacja i prezentacja zawartości bazy danych — Pobieranie — Istotna część zawartości bazy danych — Elektroniczna baza oficjalnych danych prawnych)

text:
               1.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/7

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 5 marca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofijski gradski sad) – Apis-Hristovich EOOD przeciwko Lakorda AD
   (Sprawa C-545/07) (1)

   (Dyrektywa 96/9/WE - Ochrona prawna baz danych - Prawo sui generis - Uzyskanie, weryfikacja i prezentacja zawartości bazy danych - Pobieranie - Istotna część zawartości bazy danych - Elektroniczna baza oficjalnych danych prawnych)
   2009/C 102/10
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd krajowy

   Sofijski gradski sad

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Apis-Hristovich EOOD

      Strona pozwana: Lakorda AD

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Sąd miejski w Sofii – Dyrektywa 96/9/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 1996 r. w sprawie ochrony prawnej baz danych (Dz.U. L 77, s. 20) – Pojęcia pobierania i wykorzystania – Baza danych prawnych dotyczących ustawodawstwa i orzecznictwa w państwie członkowskim

      Sentencja

               1)

               Rozgraniczenie pojęć „przeniesienie stałe” i „przeniesienie czasowe” w rozumieniu art. 7 dyrektywy 96/9/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 1996 r. w sprawie ochrony prawnej baz danych opiera się na kryterium okresu przechowywania elementów pobranych z chronionej bazy danych na nośniku innym niż nośnik tej bazy danych. Chwila, w której doszło do pobrania w rozumieniu wspomnianego art. 7 z chronionej bazy danych dostępnej drogą elektroniczną, odpowiada chwili zapisania elementów, których dotyczy akt przeniesienia, na innym nośniku niż nośnik tej bazy danych. To pojęcie pobierania jest niezależne od celu, jaki miał autor danego aktu przeniesienia, ewentualnych zmian dokonanych przez tego ostatniego w treści przeniesionych w ten sposób elementów, jak również ewentualnych różnic dotyczących struktury organizacji odnośnych baz danych.
               Okoliczność, iż cechy materialne i techniczne charakteryzujące zawartość chronionej bazy danych jednego producenta występują również w zawartości bazy danych innego producenta, może być interpretowana jako wskazówka, iż doszło do pobrania w rozumieniu art. 7 dyrektywy 96/9, chyba że takie pokrywanie się może wynikać z innych czynników niż przeniesienie dokonane między obiema bazami. Fakt, iż elementy uzyskane przez producenta bazy danych ze źródeł, które nie są dostępne publicznie, występują również w bazie danych innego producenta, nie wystarcza jako taki do wykazania, iż doszło do takiego pobrania, ale może na to wskazywać.
               Rodzaj programów informatycznych stosowanych do administrowania obiema elektronicznymi bazami danych nie stanowi kryterium oceny, czy doszło do pobrania w rozumieniu art. 7 dyrektywy 96/9.

               2)

               Artykuł 7 dyrektywy 96/9 należy interpretować w ten sposób, że w przypadku ogólnego zbioru elementów zawierającego odrębne podgrupy w celu oceny, czy doszło do pobrania lub wtórnego wykorzystania istotnej co do ilości części zawartości bazy danych w rozumieniu tego artykułu, zakres rzekomo pobranych lub wtórnie wykorzystanych elementów jednej z tych podgrup należy porównać z zakresem całkowitej zawartości tej podgrupy, o ile podgrupa ta jako taka stanowi bazę danych odpowiadającą wymogom przyznania ochrony prawem sui generis. W przeciwnym przypadku i o ile zbiór ten stanowi chronioną bazę danych, należy porównać zakres rzekomo pobranych lub wtórnie wykorzystanych elementów różnych podgrup tego zbioru i zakres jego całkowitej zawartości.
               Okoliczność, iż elementy rzekomo pobrane lub wtórnie wykorzystane z bazy danych chronionej prawem sui generis zostały uzyskane przez jej producenta ze źródeł niedostępnych publicznie, w zależności od rozmiaru zasobów ludzkich, środków technicznych lub finansowych zastosowanych przez niego w celu zgromadzenia danych elementów z tych źródeł może mieć wpływ na zaklasyfikowanie ich jako istotnej co do jakości części zawartości odnośnej bazy danych w rozumieniu art. 7 dyrektywy 96/9.
               Oficjalny charakter i publiczna dostępność części elementów zawartych w bazie danych nie zwalnia sądu krajowego z przeprowadzenia kontroli w celu oceny, czy doszło do pobrania lub wtórnego wykorzystania istotnej części tej zawartości, czy elementy rzekomo pobrane lub wtórnie wykorzystane z tej bazy danych stanowią istotną co do ilości część zawartości tej bazy lub czy w danym przypadku stanowią one część istotną co do jakości, gdyż dla uzyskania, weryfikacji lub prezentacji wymagają znaczącej inwestycji sił ludzkich, środków technicznych lub finansowych.

      (1)  Dz.U. C 51 z 23.2.2008.


title: Sprawa C-423/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 29 października 2009 r. — Staatssecretaris van Financiën przeciwko X

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 29 października 2009 r. — Staatssecretaris van Financiën przeciwko X
   (Sprawa C-423/09)
   2010/C 24/36
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Staatssecretaris van Financiën

      Strona pozwana: X

      Pytania prejudycjalne

   Na podstawie jakich kryteriów należy określić, czy warzywa (główki czosnku), które zostały w pewnym stopniu poddane suszeniu, przy czym zawarta w nich woda nie została całkowicie lub prawie całkowicie usunięta, i które są importowane w stanie schłodzonym, należą do podpozycji taryfowej 0703 20 00 CN czy do podpozycji 0712 90 90 CN?


title: Sprawa T-329/13: Skarga wniesiona w dniu 4 czerwca 2013 r. — Chatzithoma i Chatzithoma przeciwko Komisji i Europejskiemu Bankowi Centralnemu

text:
               31.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/33

         Skarga wniesiona w dniu 4 czerwca 2013 r. — Chatzithoma i Chatzithoma przeciwko Komisji i Europejskiemu Bankowi Centralnemu
   (Sprawa T-329/13)
   2013/C 252/56
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Petros Chatzithoma (Nikozja, Cypr) i Elenitsa Chatzithoma (Nikozja, Cypr) (przedstawiciele: adwokaci E. Efstathiou, K. Efstathiou i K. Liasidou).

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny i Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie dopuszczalności i zasadności skargi;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Eurogrupy z dnia 25 marca 2013, która stała się ostateczna na podstawie decyzji prezesa banku centralnego Cypru jako przedstawiciela europejskiego systemu banków centralnych Europejskiego Banku Centralnego z dnia 29 marca 2013 r. KDP (kanonistiki diokitiki praxi, akt wykonawczy) 104/2013, w której postanowiono o „sprzedaży określonych produktów” Cyprus Popular Bank Public Co Ltd i która stanowi w istocie wspólną decyzję Europejskiego Banku Centralnego i Komisji Europejskiej;

               —

               tytułem ewentualnym, stwierdzenie że wspomniana wyżej decyzja stanowi w istocie decyzję Europejskiego Banku Centralnego lub decyzję wydaną wspólnie z Komisją Europejską niezależnie od jej formy;

               —

               obciążenie Europejskiego Banku Centralnego lub Komisji Europejskiej kosztami niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, iż zaskarżona decyzja jest nieważna, ponieważ wykracza poza uprawnienia przyznane przez Traktat o Unii Europejskiej Europejskiemu Bankowi Centralnemu oraz Komisji Europejskiej w związku z czym te dwa organy wydały ją z przekroczeniem swych uprawnień.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący tego, iż zaskarżona decyzja narusza prawo własności zagwarantowane w art. 1 protokołu 1 europejskiej Konwencji praw człowieka i przez art. 14 europejskiej Konwencji praw człowieka potwierdzone przez Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący tego, iż zaskarżona decyzja jest oczywiście bezzasadna i pozbawiona podstawy prawnej oraz sprzeczna z zasadą proporcjonalności.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że zaskarżona decyzja jest ponadto sprzeczna z ogólnie przyjętymi zasadami prawnymi wynikającymi z prawa Unii Europejskiej oraz z zasadą wedle której nikt nie może powoływać się na własne uchybienie aby czerpać z niego korzyść lub zalegalizować niesłuszne lub bezprawne zachowanie.


title: Sprawa C-41/14: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 26 lutego 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation – Francja) – Christie’s France SNC/Syndicat national des antiquaires (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 2001/84/WE — Artykuł 1 — Własność intelektualna — Sprzedaż w drodze aukcji oryginalnych egzemplarzy dzieł sztuki — Prawo autora do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży oryginalnego egzemplarza dzieła — Osoba zobowiązana do zapłaty honorarium wynikającego z prawa do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży — Kupujący lub sprzedawca — Odstępstwo w drodze umowy)

text:
               27.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/19

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 26 lutego 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation – Francja) – Christie’s France SNC/Syndicat national des antiquaires
   (Sprawa C-41/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2001/84/WE - Artykuł 1 - Własność intelektualna - Sprzedaż w drodze aukcji oryginalnych egzemplarzy dzieł sztuki - Prawo autora do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży oryginalnego egzemplarza dzieła - Osoba zobowiązana do zapłaty honorarium wynikającego z prawa do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży - Kupujący lub sprzedawca - Odstępstwo w drodze umowy))
   (2015/C 138/24)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour de cassation

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Christie’s France SNC

      Strona pozwana: Syndicat national des antiquaires

      Sentencja

   Artykuł 1 ust. 4 dyrektywy 2001/84/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 września 2001 r. w sprawie prawa autora do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży oryginalnego egzemplarza dzieła sztuki należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, by osoba zobowiązana do zapłaty honorarium autorskiego wynikającego z prawa do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży, wskazana jako taka przez przepisy krajowe, niezależnie od tego, czy jest to sprzedawca, czy uczestnicząca w transakcji osoba zawodowo działająca na rynku dzieł sztuki, mogła uzgodnić z pozostałymi osobami, w tym z kupującym, że ten ostatni ostatecznie poniesie, w całości lub części, koszt honorarium wynikającego z prawa do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży, pod warunkiem że takie umowne uzgodnienie w żaden sposób nie wpływa na obowiązki i odpowiedzialność, które spoczywają na osobie zobowiązanej do zapłaty honorarium autorowi.

      (1)  Dz.U. C 102 z 7.4.2014.


title: Sprawa F-105/14: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 22 kwietnia 2015 r. – ED/ENISA (Służba publiczna — Członek personelu tymczasowego — Postępowanie w sprawie naboru — Decyzja o odrzuceniu kandydatury na etapie preselekcji po jej zbadaniu przez komisję do spraw naboru — Niewniesienie w określonym w regulaminie pracowniczym terminie zażalenia na decyzję o odrzuceniu kandydatury — Żądanie informacji — Odpowiedź OUZU bez ponownego rozpatrzenia decyzji o odrzuceniu kandydatury — Zażalenie złożone na tę odpowiedź — Niedopełnienie wymogów postępowania poprzedzającego wniesienie skargi — Oczywista niedopuszczalność — Artykuł 81 regulaminu postępowania)

text:
               8.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/32

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 22 kwietnia 2015 r. – ED/ENISA
   (Sprawa F-105/14) (1)

   ((Służba publiczna - Członek personelu tymczasowego - Postępowanie w sprawie naboru - Decyzja o odrzuceniu kandydatury na etapie preselekcji po jej zbadaniu przez komisję do spraw naboru - Niewniesienie w określonym w regulaminie pracowniczym terminie zażalenia na decyzję o odrzuceniu kandydatury - Żądanie informacji - Odpowiedź OUZU bez ponownego rozpatrzenia decyzji o odrzuceniu kandydatury - Zażalenie złożone na tę odpowiedź - Niedopełnienie wymogów postępowania poprzedzającego wniesienie skargi - Oczywista niedopuszczalność - Artykuł 81 regulaminu postępowania))
   (2015/C 190/37)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ED (przedstawiciel: adwokat S. A. Pappas)

      Strona pozwana: Agencja Unii Europejskiej ds. Bezpieczeństwa Sieci i Informacji (ENISA) (przedstawiciele: A. Ryan, pełnomocnik, adwokaci D. Waelbroeck i A. Duron)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o nieprzyjęciu kandydatury skarżącego na stanowisko prawnika („legal officer”) w następstwie ogłoszenia o naborze ENISA-TA-AD-2013-05.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               ED pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Agencję Unii Europejskiej ds. Bezpieczeństwa Sieci i Informacji.

      (1)  Dz.U. C 7 z 12.1.2015, s. 53.


title: Sprawa C-48/11: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 19 lipca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus — Finlandia) — Veronsaajien oikeudenvalvontayksikkö przeciwko A Oy (Podatki bezpośrednie — Swoboda przedsiębiorczości — Swobodny przepływ kapitału — Porozumienie EOG — Artykuły 31 i 40 — Dyrektywa 2009/133/WE — Zakres stosowania — Wymiana akcji między spółką z siedzibą w państwie członkowskim a spółką z siedzibą w państwie trzecim będącym stroną porozumienia EOG — Odmowa przyznania korzyści podatkowej — Konwencja o wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach podatkowych)

text:
               29.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/8

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 19 lipca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus — Finlandia) — Veronsaajien oikeudenvalvontayksikkö przeciwko A Oy
   (Sprawa C-48/11) (1)

   (Podatki bezpośrednie - Swoboda przedsiębiorczości - Swobodny przepływ kapitału - Porozumienie EOG - Artykuły 31 i 40 - Dyrektywa 2009/133/WE - Zakres stosowania - Wymiana akcji między spółką z siedzibą w państwie członkowskim a spółką z siedzibą w państwie trzecim będącym stroną porozumienia EOG - Odmowa przyznania korzyści podatkowej - Konwencja o wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach podatkowych)
   2012/C 295/12
   Język postępowania: fiński

      Sąd krajowy

   Korkein hallinto-oikeus

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Veronsaajien oikeudenvalvontayksikkö

      Strona pozwana: A Oy

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Korkein hallinto-oikeus — Artykuły 31 i 40 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 2 maja 1992 r. (Dz.U. L 1, s. 3) — Wykładnia dyrektywy Rady 2009/133/WE z dnia 19 października 2009 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania mającego zastosowanie w przypadku łączenia, podziałów, podziałów przez wydzielenie, wnoszenia aktywów i wymiany udziałów dotyczących spółek różnych państw członkowskich oraz przeniesienia statutowej siedziby SE lub SCE z jednego państwa członkowskiego do innego państwa członkowskiego (Dz.U. L 310, s. 34) — Zakres stosowania rzeczonej dyrektywy — Wymiana akcji między spółką z siedzibą w państwie członkowskim Unii Europejskiej a spółką z siedzibą w państwie trzecim będącym członkiem EOG (Norwegii) — Zrównanie tych czynności lub jego brak na płaszczyźnie podatkowej z wymianą akcji między spółkami krajowymi lub między spółkami z siedzibą w państwach członkowskich

      Sentencja

   Artykuł 31 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 2 maja 1992 r. sprzeciwia się przepisom państwa członkowskiego, które zrównują z opodatkowanym przeniesieniem akcji wymianę akcji między spółką z siedzibą na terytorium rzeczonego państwa członkowskiego a spółką z siedzibą na terytorium państwa trzeciego będącego stroną tego porozumienia, podczas gdy taka czynność byłaby neutralna na płaszczyźnie podatkowej, gdyby dotyczyła wyłącznie spółek krajowych lub mających siedzibę w innych państwach członkowskich, jeżeli między tym państwem członkowskim a tym państwem trzecim istnieje konwencja o wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach podatkowych, która przewiduje wymianę informacji między organami krajowymi równie skuteczną jak przewidziana przez przepisy dyrektywy Rady 77/799/EWG z dnia 19 grudnia 1977 r. dotyczącej wzajemnej pomocy właściwych władz państw członkowskich w dziedzinie podatków bezpośrednich oraz dyrektywy Rady 2011/16/UE z dnia 15 lutego 2011 r. w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania i uchylającej dyrektywę 77/799/EWG, czego zbadanie należy do sądu krajowego.

      (1)  Dz.U. C 103 z 2.4.2011.


title: Sprawa T-384/08: Skarga wniesiona w dniu 11 września 2008 r. — Elliniki Nafppigokataskevastiki i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/48

         Skarga wniesiona w dniu 11 września 2008 r. — Elliniki Nafppigokataskevastiki i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-384/08)
   (2008/C 301/82)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Elliniki Nafppigokataskevastiki AE Chartofylakeiou (Skaramangas, Grecja), Howaldtswerke-Deutsche Werft GmbH (Kilonia, Niemcy) i ThyssenKrup Marine Systems AG (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciel: U. Soltész, lawyer)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności art. 16 decyzji Komisji z dnia 2 lipca 2008 r. w sprawie przepisów nr C 16/2004 (ex NN 29/2004, CP 71/2002 i CP 133/2005) wprowadzonych przez Grecję na korzyść Hellenic Shipyards; oraz

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania poniesionymi w niniejszym postępowaniu przez stronę skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszej skardze skarżące wnoszą o częściowe stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2008)3118 z dnia 2 lipca 2008 r. (wersja ostateczna) dotyczącej szesnastu regulacji wprowadzonych przez państwo greckie na korzyść Hellenic Shipyards S.A. („HSY”), a w szczególności stwierdzenie nieważności art. 16 tej decyzji, zgodnie z którym Komisja uznała, że gwarancja odszkodowawcza udzielona, na wypadek odzyskania pomocy państwa od HSY, przez jej poprzedniego właściciela — Bank of Industrial Development („ETVA”) — na rzecz konsorcjum (1), które nabyło HSY na podstawie umowy sprzedaży udziałów (Howaldtswerke-Deutsche Werft (2) i Ferrostaal), stanowi niezgodną z prawem pomoc państwa i należy niezwłocznie zaprzestać jej udzielania.
   Skarżące podnoszą, że Komisja błędnie uznała, iż gwarancja odszkodowawcza zawarta w umowie prywatyzacyjnej została udzielona w czasie, gdy ETVA był kontrolowany przez państwo. Według skarżących gwarancja odszkodowawcza została skutecznie przyznana dopiero po dokonaniu prywatyzacji ETVA, a zatem stanowiła środek wynegocjowany między podmiotami prywatnymi i niezależnymi od państwa greckiego, a zatem nie można jej uznać za pomoc państwa.
   Skarżące podnoszą nadto, iż błędny jest sformułowany przez Komisję zarzut, że dwie odrębne klauzule umieszczone w załączniku do umowy sprzedaży udziałów stanowiły jeden kompleksowy mechanizm przysparzający korzyści HSY. Skarżące twierdzą w istocie, że obie te gwarancje zostały udzielone niezależnie od siebie. Ponadto, skarżące utrzymują, że Komisja błędnie uznała, iż HSY odniosła korzyść z gwarancji odszkodowawczej, skoro w świetle okoliczności faktycznych sprawy jedynie Piraeus Bank może być uznany za podmiot, któremu gwarancja ta przysporzyła korzyści.
   Skarżące twierdzą, że Komisja błędnie uznała, iż HSY przyznana została korzyść gospodarcza ze względu na gwarancję odszkodowawczą, która i) stanowi standardową klauzulę prawa prywatnego, ii) została udzielona po dokonaniu należytej oceny oraz iii) mieści się w zakresie zachowań właściwych dla prywatnego podmiotu gospodarczego.
   Skarżące podnoszą dalej, że Komisja błędnie zastosowała art. 88 ust. 2 WE oraz art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 wobec niebedącej beneficjentem pomocy państwa Elliniki Nafpigokataskevastiki, nakazując jej wycofanie gwarancji odszkodowawczej.
   Skarżące podnoszą także, iż argument Komisji dotyczący rzekomego obejścia effet utile odzyskania pomocy błędnie opiera się na założeniu, że obejście to nastąpiło poprzez samo udzielenie gwarancji odszkodowawczej.
   Skarżące podnoszą wreszcie, że Komisja błędnie zastosowała art. 296 WE uznając, iż nie zezwala on HSY na podejmowanie pewnych czynności cywilnoprawnych o charakterze pomocniczym mających na celu podtrzymanie działalności całej stoczni.

      (1)  Konsorcjum to powołało spółkę Elliniki Nafpigokataskevastiki w celu skupienia w niej udziałów w HSY.

      (2)  Jedynymwłaścicielem HDW jest spółka ThyssenKrupp Marine Systems, która w 2005 r. nabyła także udziały Ferrostaal w Elliniki Nafpigokataskevastiki.


title: Sprawa T-469/09: Skarga wniesiona w dniu 23 listopada 2009 r. — Republika Grecka przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/62

         Skarga wniesiona w dniu 23 listopada 2009 r. — Republika Grecka przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa T-469/09)
   2010/C 24/109
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Grecka (przedstawiciele: I. Chalkias i S. Papaioannou)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności w całości zaskarżonej decyzji Komisji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W skardze na decyzję Komisji C(2009) 7044 z dnia 24 września 2009 r. wyłączającą z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. L 257, s. 28) Republika Grecka podnosi dwa zarzuty odnośnie do obciążających ją korekt finansowych.
   W pierwszym zarzucie, który dotyczy sektora przetwórstwa owoców i warzyw (pomidory), skarżąca podnosi, że dokonano niewłaściwej wykładni i zastosowania art. 28 ust. 1 lit. f) i ust. 2, art. 31 ust. 1 i 2 oraz art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1535/2003 (1) i wytycznych AGRI 5330/97, 17933/2000 i 63983/2002 w sprawie korekt finansowych, ponieważ w tym sektorze wszystkie kluczowe kontrole zostały przeprowadzone w wystarczającym zakresie, a jedynie przy dodatkowych kontrolach wystąpiły niedociągnięcia.
   W drugim zarzucie, który dotyczy sektora składowania ryżu w magazynach państwowych, podnoszone jest, że korekty dokonano bez ważnej podstawy prawnej, gdyż Komisja Europejska dokonała błędnej wykładni art. 4 i 6 rozporządzenia (WE) nr 2148/96 (2); posiłkowo podnoszone jest naruszenie zasady proporcjonalności.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1535/2003 z dnia 29 sierpnia 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 w zakresie systemu pomocy dla przetworów owocowych i warzywnych (Dz.U. L 218 z 30.8.2003, s. 14).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2148/96 z dnia 8 listopada 1996 r. ustanawiające zasady oceny i monitorowania publicznych zapasów interwencyjnych produktów rolnych (Dz.U. L 288 z 9.11.1996, s. 6).


title: Sprawa T-263/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  15 grudnia 2005 r.  — BIC przeciwko OHIM (Wspólnotowy znak towarowy — Trójwymiarowy znak towarowy w kształcie zapalniczki elektronicznej — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter odróżniający — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Charakteru odróżniający uzyskany w następstwie używania — Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/38

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 grudnia 2005 r. — BIC przeciwko OHIM
   (Sprawa T-263/04) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Trójwymiarowy znak towarowy w kształcie zapalniczki elektronicznej - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter odróżniający - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Charakteru odróżniający uzyskany w następstwie używania - Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2006/C 60/75)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: BIC SA (Clichy, Francja) [Przedstawiciele: adwokaci M.-P. Escande i A. Guillemin]

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) [Przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, przedstawiciel]
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 kwietnia 2004 r. (sprawa R 469/2003-4) dotyczącej rejestracji jako wspólnotowego znaku towarowego trójwymiarowego znaku towarowego w kształcie zapalniczki elektronicznej
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 251 z 9.10.2004


title: Sprawa T-526/09: Wyrok Sądu z dnia 5 października 2011 r. — PAKI Logistics przeciwko OHIM (PAKI) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego PAKI — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Znak towarowy sprzeczny z porządkiem publicznym lub przyjętymi dobrymi obyczajami — Artykuł 7 ust. 1 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               19.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 340/17

         Wyrok Sądu z dnia 5 października 2011 r. — PAKI Logistics przeciwko OHIM (PAKI)
   (Sprawa T-526/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego PAKI - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Znak towarowy sprzeczny z porządkiem publicznym lub przyjętymi dobrymi obyczajami - Artykuł 7 ust. 1 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2011/C 340/34
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: PAKI Logistics GmbH (Ennepetal, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Bergermann, P. Mes, C. Graf von der Groeben, G. Rother, J. Bühling, A. Verhauwen, J. Künzel, D. Jestaedt i J. Vogtmeier)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: początkowo S. Behzadi-Spencer, następnie F. Penlington, pełnomocnicy, wspierani przez S. Malynicza, barrister)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 23 października 2009 r. (sprawa R 1805/2007-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego PAKI jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               PAKI Logistics GmbH pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).

               3)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 80 z 27.3.2010.


title: Sprawa C-666/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Noord-Holland (Niderlandy) w dniu 14 grudnia 2015 r. – X, GoPro Coöperatief UA/Inspecteur van de Belastingdienst Douane, kantoor Rotterdam Rijnmond.

text:
               21.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Noord-Holland (Niderlandy) w dniu 14 grudnia 2015 r. – X, GoPro Coöperatief UA/Inspecteur van de Belastingdienst Douane, kantoor Rotterdam Rijnmond.
   (Sprawa C-666/15)
   (2016/C 106/13)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank Noord-Holland

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: X, GoPro Coöperatief UA

      Strona pozwana: Inspecteur van de Belastingdienst Douane, kantoor Rotterdam Rijnmond

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy noty wyjaśniające Komisji do podpozycji 8525 80 30 i do podpozycji 8525 80 91 oraz 8525 80 99 Nomenklatury scalonej należy interpretować w ten sposób, że „jeden zapis o długości przynajmniej 30 minut” ma miejsce także wówczas, gdy nagrywa się sekwencje wideo za pomocą trybu „video record”, lecz jednak jako zapisywane w pamięci oddzielne dane o czasie trwania każdorazowo poniżej 30 minut i osoba oglądająca przy odtwarzaniu musi każde dane o długości obrazu poniżej 30 minut oddzielnie otwierać, jednak za pomocą programu komputerowego dostarczonego przez GoPro istnieje możliwość złączenia ze sobą na komputerze osobistym zawartych w tych danych sekwencji wideo i w ten sposób zapisania jako jedne dane w pamięci komputera jednego filmu trwającego więcej niż 30 minut? [Or. 6]

               2)

               Czy zaszeregowaniu rejestrujących kamer wideo umożliwiających zapis sygnałów z zewnętrznych źródeł do podpozycji Nomenklatury scalonej 8525 80 99 stoi na przeszkodzie okoliczność, że sygnały te nie mogą zostać odtworzone poprzez zewnętrzny odbiornik telewizyjny lub zewnętrzny monitor, ponieważ te rejestrujące kamery wideo, jak np GoPro Hero 3 Silver Edition, mogą odtwarzać na zewnętrznym odbiorniku telewizyjnym lub zewnętrznym monitorze jedynie dane zapisane za pomocą swojej soczewki?


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 21 września 2004 r. w sprawie T-104/02, Société française de transports Gondrand Frères SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Umorzenie należności celnych przywozowych — Art. 1 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 3319/94 — Pojęcie „wyjątkowej sytuacji” w rozumieniu art. 905 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 — Cło antydumpingowe nałożone na przywóz roztworów mocznika i azotanu amonu pochodzących z Polski — Wystawienie faktury bezpośrednio importerowi)

text:
               20.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 284/15

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 21 września 2004 r.
   w sprawie T-104/02, Société française de transports Gondrand Frères SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Umorzenie należności celnych przywozowych - Art. 1 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 3319/94 - Pojęcie „wyjątkowej sytuacji” w rozumieniu art. 905 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 - Cło antydumpingowe nałożone na przywóz roztworów mocznika i azotanu amonu pochodzących z Polski - Wystawienie faktury bezpośrednio importerowi)
   (2004/C 284/30)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T-104/02 Société française de transports Gondrand Frères SA, z siedzibą w Paryżu (Francja), reprezentowana przez M. Famchon, adwokata, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: C. Durand, B. Stromsky i X. Lewis, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2002) 24 final z dnia 14 stycznia 2002 r. uznającej, że umorzenie należności celnych przywozowych nie jest uzasadnione w szczególnym przypadku, Sąd (piąta izba w składzie powiększonym), w składzie: P. Lindh, prezes, R. García-Valdecasas, J. D. Cooke, P. Mengozzi i M. E. Martins Ribeiro, sędziowie; sekretarz: I. Natsinas, administrator, wydał w dniu 21 września 2004 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami własnymi, jak również kosztami poniesionymi przez Komisję.

      (1)  Dz.U. C 156 z 29.6.2002.


title: Sprawa C-584/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 19 listopada 2013 r. — Directeur général des finances publiques, Mapfre warranty SpA przeciwko Mapfre asistencia compania internacional de seguros y reaseguros, Directeur général des finances publiques

text:
               1.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 31/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 19 listopada 2013 r. — Directeur général des finances publiques, Mapfre warranty SpA przeciwko Mapfre asistencia compania internacional de seguros y reaseguros, Directeur général des finances publiques
   (Sprawa C-584/13)
   2014/C 31/05
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour de cassation

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Directeur général des finances publiques, Mapfre warranty SpA

      Strona pozwana: Mapfre asistencia compania internacional de seguros y reaseguros, Directeur général des finances publiques

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 2 i art. 13 B lit. a) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG (1) z dnia 17 maja 1977 r. należy interpretować w ten sposób, że świadczenie polegające na udzieleniu gwarancji na ewentualne awarie mechaniczne niektórych części pojazdu używanego wykonywane, w zamian za zapłatę zryczałtowanej kwoty, przez podmiot gospodarczy niezależny od podmiotu zajmującego się sprzedażą pojazdów używanych, należy do kategorii transakcji ubezpieczeniowych zwolnionych z podatku od wartości dodanej, czy też przeciwnie — należy do kategorii świadczenia usług?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1)


title: Sprawa C-694/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 21 grudnia 2015 r. – Vigilanza Privata Turris Srl/Questore di Napoli

text:
               21.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 21 grudnia 2015 r. – Vigilanza Privata Turris Srl/Questore di Napoli
   (Sprawa C-694/15)
   (2016/C 106/24)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Vigilanza Privata Turris Srl

      Strona pozwana: Questore di Napoli

      Pytania prejudycjalne

               1)

               [Czy wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej Komisja/Włochy, C-465/2005, EU:C:2007:781, w którym Trybunał] orzekł, że państwo włoskie naruszyło zasady, o których mowa w art. 43 i 49 Traktatu WE (swoboda przedsiębiorczości i świadczenia usług) stanowiąc, że:

                           (a)

                           działalność pracownika ochrony może być wykonywana tylko po złożeniu przyrzeczenia lojalności Republice Włoskiej;

                           (b)

                           działalność w zakresie prywatnych usług ochrony może być wykonywana przez usługodawców mających siedzibę w innym państwie członkowskim wyłącznie po uzyskaniu ograniczonego terytorialnie zezwolenia prefekta, bez uwzględnienia obowiązków, którym usługodawcy ci podlegają już w państwie członkowskim pochodzenia;

                           (c)

                           ważność tego zezwolenia ogranicza się do określonego terytorium, a jego wydanie uzależnione jest od liczby i wielkości prywatnych agencji ochrony działających już na tym terytorium;

                           (d)

                           prywatne agencje ochrony obowiązane są dysponować miejscem prowadzenia działalności w każdej prowincji, w której wykonują swoją działalność;

                           (e)

                           członkowie personelu tych agencji powinni posiadać indywidualne zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie ochrony, bez uwzględnienia kontroli i weryfikacji już dokonanych w państwie członkowskim pochodzenia;

                           (g)

                           w celu uzyskania zezwolenia prywatne agencje ochrony powinny zatrudniać minimalną/maksymalną liczbę osób;

                           (h)

                           przedsiębiorstwa, o których mowa, obowiązane są złożyć kaucję w kasie depozytowej;

                           (i)

                           ceny prywatnych usług w zakresie ochrony ustalane są w zezwoleniu prefekta w ramach z góry określonych limitów[,]
                           [może] sam w sobie wykluczać uprawnienia prowincjonalnego organu bezpieczeństwa publicznego (prefekta policji) do ustanowienia w zakresie usług takich wymogów jak te zaskarżone[, które] czynią obowiązkowym zaangażowanie minimalnej liczny funkcjonariuszy (dwóch) w ramach działań odnoszących się do określonych usług?

               2)

               Niezależnie od faktu, czy chodzi tu o nową kwestię […], czy […] wykazuje [ona] analogię mogącą prowadzić do takiego samego rozwiązania w świetle cytowanych art. 43 i 49 Traktatu WE?


title: Sprawa C-208/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial Navarra (Hiszpania) w dniu 25 kwietnia 2014 r. – Antonia Valdivia Reche przeciwko Banco de Valencia S.A.

text:
               14.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial Navarra (Hiszpania) w dniu 25 kwietnia 2014 r. – Antonia Valdivia Reche przeciwko Banco de Valencia S.A.
   (Sprawa C-208/14)
   2014/C 223/08
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Audiencia Provincial Navarra.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Antonia Valdivia Reche.

      Strona pozwana: Banco de Valencia S.A.

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 6 dyrektywy 93/13/EWG (1) w przypadku ustalenia nieuczciwego charakteru warunku, który ustalił stopę odsetek za zwłokę w wysokości 29 %, zobowiązuje sąd krajowy do stwierdzenia jego nieskuteczności bez możliwości zmiany umówionej stopy odsetek, pomimo że wniósł o to wyraźnie jeden z pozwanych konsumentów.

      (1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. L 95, s. 29).


title: Sprawa T-211/11: Skarga wniesiona w dniu 11 kwietnia 2011 r. — Timab Industries i CFPR przeciwko Komisji

text:
               18.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/18

         Skarga wniesiona w dniu 11 kwietnia 2011 r. — Timab Industries i CFPR przeciwko Komisji
   (Sprawa T-211/11)
   2011/C 179/31
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Timab Industries (Dinard, Francja) i Cie financière et de participations Roullier (CFPR) (Saint-Malo, Francja) (przedstawiciel: N. Lenoir, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Skarżące wnoszą do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji;

               —

               obciążenie Komisji całością kosztów postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżące wnoszą o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 1 lutego 2011 r. o odmowie dostępu do niektórych dokumentów Komisji dotyczących postępowania na podstawie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG w sprawie porozumienia na europejskim rynku fosforanów do pokarmów dla zwierząt (sprawa COMP/38.866).
   W uzasadnieniu skarżące podnoszą trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa i oczywistego błędu w ocenie w odniesieniu do art. 4 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia nr 1049/2001 (1), ponieważ żądane dokumenty nie są zdaniem skarżących opiniami, lecz decyzjami, w odniesieniu do których nie wykazano, że udostępnienie może stanowić poważne naruszenie procesu podejmowania decyzji.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa i oczywistego błędu w ocenie w odniesieniu do art. 4 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia nr 1049/2001, ponieważ żądane dokumenty nie zawierają wrażliwych informacji handlowych, które mogą uniemożliwić ich udostępnienie — choćby częściowe.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa i oczywistego błędu w ocenie w odniesieniu do art. 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001, ponieważ Komisja podniosła naruszenie w zakresie kontroli, śledztwa i audytu.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).


title: Wykreślenie sprawy T-174/03

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/60

         Wykreślenie sprawy T-174/03 (1)

   (2004/C 262/111)

      (Język postępowania: francuski)

   Postanowieniem z dnia 6 lipca 2004 r. prezes pierwszej izby Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy T-174/03: Franco Cozzani przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.

      (1)  Dz.U. C 184 z 2.8.2003.


title: Sprawa C-542/12: Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 8 maja 2013 r. — (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Pordenone — Włochy) — postępowanie karne przeciwko Giorgio Fidenato (Artykuł 99 regulaminu postępowania — Dyrektywa 2002/53/WE — Wspólny katalog odmian gatunków roślin rolniczych — Organizmy zmodyfikowane genetycznie zatwierdzone do włączenia do wspólnego katalogu — Rozporządzenie (WE) nr 1829/2003 — Artykuł 20 — Produkty znajdujące się w obrocie — Dyrektywa 2001/18/WE — Artykuł 26a — Środki mające na celu zapobieżenie niezamierzonemu występowaniu organizmów genetycznie zmodyfikowanych w innych uprawach)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/52

         Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 8 maja 2013 r. — (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Pordenone — Włochy) — postępowanie karne przeciwko Giorgio Fidenato
   (Sprawa C-542/12) (1)

   (Artykuł 99 regulaminu postępowania - Dyrektywa 2002/53/WE - Wspólny katalog odmian gatunków roślin rolniczych - Organizmy zmodyfikowane genetycznie zatwierdzone do włączenia do wspólnego katalogu - Rozporządzenie (WE) nr 1829/2003 - Artykuł 20 - Produkty znajdujące się w obrocie - Dyrektywa 2001/18/WE - Artykuł 26a - Środki mające na celu zapobieżenie niezamierzonemu występowaniu organizmów genetycznie zmodyfikowanych w innych uprawach)
   2013/C 225/93
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale di Pordenone

      Strona w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

   Giorgio Fidenato

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale di Pordenone — Wykładnia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/18/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i uchylającej dyrektywę Rady 90/220/EWG (Dz.U. L 106, s. 1) — Przepisy krajowe uzależniające uprawę organizmów zmodyfikowanych genetycznie, znajdujących się we wspólnym europejskim katalogu odmian od zezwolenia wydawanego w postępowaniu, którego celem jest zapobieżenie niezamierzonemu występowaniu organizmów genetycznie zmodyfikowanych w innych uprawach (zasada współistnienia)

      Sentencja

   Prawo Unii należy interpretować w ten sposób, że uprawa organizmów genetycznie zmodyfikowanych takich jak odmiany kukurydzy MON 810 nie może podlegać krajowej procedurze wydawania zezwolenia, jeżeli stosowanie i wprowadzanie do obrotu tych odmian zatwierdzono na podstawie art. 20 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy i jeżeli odmiany te zostały zatwierdzone do włączenia do Wspólnego katalogu odmian gatunków roślin rolniczych ustanowionego przez dyrektywę Rady 2002/53/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie Wspólnego katalogu odmian gatunków roślin rolniczych, zmienioną rozporządzeniem nr 1829/2003. Artykuł 26a dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/18/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i uchylającej dyrektywę Rady 90/220/EWG, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/27/WE z dnia 11 marca 2008 r. należy interpretować w ten sposób, że nie pozwala on państwu członkowskiemu na sprzeciwienie się uprawie na swoim terytorium takich organizmów genetycznie zmodyfikowanych ze względu na to, że uzyskanie krajowego zezwolenia stanowi środek dotyczący współistnienia upraw mający na celu zapobieżenie niezamierzonemu występowaniu organizmów genetycznie zmodyfikowanych w innych uprawach.

      (1)  Dz.U. C 63 z 2.3.2013.


title: Sprawa C-449/07: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 3 kwietnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               7.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/22

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 3 kwietnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-449/07) (1)

   (2008/C 142/39)

      Język postępowania: włoski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 283 z 24.11.2007.


title: Sprawa C-125/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Roma (Włochy) w dniu 10 marca 2017 r. – Luigi Bisignani/Agenzia delle Entrate – Direzione Provinciale 1 di Roma

text:
               3.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Roma (Włochy) w dniu 10 marca 2017 r. – Luigi Bisignani/Agenzia delle Entrate – Direzione Provinciale 1 di Roma
   (Sprawa C-125/17)
   (2017/C 213/21)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Commissione tributaria provinciale di Roma

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Luigi Bisignani

      Druga strona postępowania: Agenzia delle Entrate – Direzione Provinciale 1 di Roma

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 64 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) w związku z poprzedzającym go art. 63 i z następującym po nim art. 65, jak i dyrektywa Rady 2011/16/UE z dnia 15 lutego 2011 r., w zakresie, w jakim zezwalają one ustawodawstwom krajowym na utrzymywanie ograniczeń, obowiązujących w dniu 31 grudnia 1993 r., w zakresie przepływu kapitału z państw trzecich lub do tych państw, w celu zapobiegania potencjalnej utracie dochodów przez państwa członkowskie i gromadzenia dowodów świadczących o nieprawidłowym lub niezgodnym z prawem charakterze transakcji, które wydają się sprzeczne z przepisami podatkowymi lub stanowić naruszenie tych przepisów i, zgodnie z zasadami pomocniczości i proporcjonalności określonymi w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej, poprzez wprowadzenie zróżnicowania wśród podatników, którzy nie znajdują się w takiej samej sytuacji ze względu na ich miejsce zamieszkania lub miejsce inwestowania kapitału, stoją na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które na podstawie art. 9 ust. 1 lit. c) i d) ustawy nr 97 z dnia 6 sierpnia 2013 r. (Ustawa europejska 2013), przynajmniej zgodnie z wykładnią zaproponowaną przez obie strony, uchyliło definitywnie (a nie przeredagowało) przypadek naruszenia podatkowego przewidzianego i podlegającego karze zgodnie z art. 4 i 5 decreto-legge (dekretu z mocą ustawy) nr 167 z dnia 28 czerwca 1990 r., przekształconego, ze zmianami, przez ustawę nr 227 z dnia 4 sierpnia 1990 r., co więcej, nie rozróżniając w ramach różnych przypadków przepływu kapitału pomiędzy państwami członkowskimi Unii a pomiędzy tymi państwami i państwami lub terytoriami o uprzywilejowanym systemie podatkowym?


title: Sprawa T-277/11: Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2011 r. — Hotel Reservation Service Robert Ragge przeciwko OHIM — Promotora Imperial (iHotel)

text:
               13.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 238/19

         Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2011 r. — Hotel Reservation Service Robert Ragge przeciwko OHIM — Promotora Imperial (iHotel)
   (Sprawa T-277/11)
   2011/C 238/35
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Hotel Reservation Service Robert Ragge GmbH (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Koch)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Promotora Imperial, SA (Pozuelo de Alarcón, Hiszpania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej z dnia 24 lutego 2011 r. (sprawa R 832/2010-1) z takim skutkiem, że odwołanie zostanie uwzględnione a sprzeciw nr B 1458571 oddalony. Obciążenie wnoszącej sprzeciw kosztami postępowania w sprawie odwołania i postępowania w sprawie sprzeciwu. W pozostałym zakresie utrzymanie decyzji w mocy;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „iHotel” dla towarów i usług należących do klas 35, 39, 41, 42 i 43 — zgłoszenie nr 6912877

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Promotora Imperial, SA

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny wspólnotowy znak towarowy „i-hotel” dla towarów i usług należących do klas 16, 41 i 43

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych nie zachodzi prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd. Izba Odwoławcza błędnie uznała, że rozpatrywane towary i usługi a także kolidujące znaki towarowe są względem siebie podobne.


title: Sprawa C-92/14: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 3 lipca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Judecătoria Câmpulung –Rumunia) – Liliana Tudoran, Florin Iulian Tudoran, Ilie Tudoran przeciwko SC Suport Colect SRL (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywy 93/13/EWG i 2008/48/WE — Zastosowanie ratione temporis i ratione materiae — Okoliczności faktyczne zaistniałe przed przystąpieniem Rumunii do Unii Europejskiej — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Stosowanie prawa Unii — Brak — Oczywisty brak właściwości — Artykuły 49 TFUE i 56 TFUE — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/33

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 3 lipca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Judecătoria Câmpulung –Rumunia) – Liliana Tudoran, Florin Iulian Tudoran, Ilie Tudoran przeciwko SC Suport Colect SRL
   (Sprawa C-92/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywy 93/13/EWG i 2008/48/WE - Zastosowanie ratione temporis i ratione materiae - Okoliczności faktyczne zaistniałe przed przystąpieniem Rumunii do Unii Europejskiej - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Stosowanie prawa Unii - Brak - Oczywisty brak właściwości - Artykuły 49 TFUE i 56 TFUE - Oczywista niedopuszczalność))
   2014/C 315/53
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Judecătoria Câmpulung

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Liliana Tudoran, Florin Iulian Tudoran, Ilie Tudoran

      Strona pozwana: SC Suport Colect SRL

      Sentencja

   Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, jak również dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylająca dyrektywę Rady 87/102/EWG nie znajdują zastosowania w sporze w postępowaniu głównym.
   Ponadto, po pierwsze, Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest oczywiście niewłaściwy do udzielenia odpowiedzi na trzecie z pytań prejudycjalnych zadanych przez Judecătoria Câmpulung w postanowieniu z dnia 25 lutego 2014 r.; po drugie, piąte z pytań prejudycjalnych zadanych przez ten sąd jest oczywiście niedopuszczalne.

      (1)  Dz.U. C 142 z 12.5.2014.


title: Sprawa C-120/06 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia  14 grudnia 2005 r.  w sprawie T-69/00 Fabbrica italiana accumulatori motocarri Montecchio SpA (FIAMM) i Fabbrica italiana accumulatori motocarri Montecchi Technologies, Inc. (Fiamm Technologies) przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Komisji Wspólnot Europejskich wniesione przez Fabbrica Italiana Accumulatori Motocarri Montecchio SpA (FIAMM) i Fabbrica Italiana Accumulatori Motocarri Montecchio Technologies Inc (FIAMM Technologies) w dniu  27 lutego 2006 r.

text:
               6.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/6

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 14 grudnia 2005 r. w sprawie T-69/00 Fabbrica italiana accumulatori motocarri Montecchio SpA (FIAMM) i Fabbrica italiana accumulatori motocarri Montecchi Technologies, Inc. (Fiamm Technologies) przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Komisji Wspólnot Europejskich wniesione przez Fabbrica Italiana Accumulatori Motocarri Montecchio SpA (FIAMM) i Fabbrica Italiana Accumulatori Motocarri Montecchio Technologies Inc (FIAMM Technologies) w dniu 27 lutego 2006 r.
   (Sprawa C-120/06 P)
   (2006/C 108/10)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Wnoszące odwołanie: Fabbrica Italiana Accumulatori Motocarri Montecchio SpA (FIAMM), Fabbrica Italiana Accumulatori Motocarri Montecchio Technologies Inc (FIAMM Technologies) [przedstawiciele: I. Van Bael, F. Di Gianni i A. Cevese, adwokaci]

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej i Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 14 grudnia 2005 r.,

               —

               uznając, że stan postępowania umożliwia wydanie wyroku w sprawie — rozstrzygnięcie jej co do istoty poprzez przyznanie wnoszącym odwołanie prawa do odszkodowania za szkody, za których powstanie odpowiedzialność ponoszą, z tytułu zgodnego lub niezgodnego z prawem działania, pozwane.

               —

               w każdym wypadku obciążenie pozwanych kosztami niniejszego postępowania oraz kosztami postępowania w pierwszej instancji,

               —

               tytułem żądania ewentualnego zasądzenie słusznego odszkodowania na rzecz wnoszących odwołanie z powodu nieracjonalnego czasu trwania postępowania przez Sądem,

               —

               podjęcie wszelkich innych środków niezbędnych w świetle wymogów słuszności.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżące twierdzą, że zaskarżony wyrok jest wadliwy z tego względu, że całkowicie brak jest w nim uzasadnienia w odniesieniu do jednego z głównych przedstawionych argumentów, w świetle którego w okolicznościach faktycznych rozpatrywanej sprawy były one uprawnione do powołania się na decyzję Organu Apelacyjnego Światowej Organizacji Handlu w celu wykazania w swej skardze o odszkodowanie bezprawności postępowania Wspólnoty.


title: Sprawa C-2/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte Suprema di Cassazione (Włochy) w dniu 2 stycznia 2008 r. — Amministrazione dell'economia e delle Finanze, Agenzia delle Entrate przeciwko Fallimento Olimpiclub Srl

text:
               29.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte Suprema di Cassazione (Włochy) w dniu 2 stycznia 2008 r. — Amministrazione dell'economia e delle Finanze, Agenzia delle Entrate przeciwko Fallimento Olimpiclub Srl
   (Sprawa C-2/08)
   (2008/C 79/26)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Corte Suprema di Cassazione
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Amministrazione dell'economia e delle Finanze, Agenzia delle Entrate

      Strona pozwana: Fallimento Olimpiclub Srl
   Pytanie prejudycjalne
   „Czy prawo wspólnotowe sprzeciwia się stosowaniu przepisu prawa krajowego, takiego jak art. 2909 [włoskiego] kodeksu cywilnego, który sankcjonuje zasadę powagi rzeczy osądzonej, jeśli zastosowanie tego przepisu oznacza stosowanie rozstrzygnięcia sprzecznego z prawem wspólnotowym, udaremniając tym samym jego stosowanie, również w innych sektorach niż pomoc państwa (w odniesieniu do której zob. wyrok z dnia 18 lipca 2007 r. w sprawie C-119/05 Lucchini s.p.a.), a w szczególności w sprawach dotyczących podatku VAT oraz nadużycia prawa w celu uzyskania nienależnej korzyści podatkowej, mając w szczególności na uwadze zasady prawa krajowego w wykładni nadanej im przez tutejszy sąd, zgodnie z którymi w sporach podatkowych wyrok wydany w innej sprawie dotyczący kwestii o podstawowym znaczeniu wspólnych innym sprawom, ma w tym zakresie moc wiążącą, nawet jeśli dotyczy innego okresu podatkowego?”


title: Przydział sędziego K. O'Higginsa do izb

text:
               11.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/2

         Przydział sędziego K. O'Higginsa do izb
   (2008/C 260/02)
   W związku z objęciem obowiązków sędziego przez K. O'Higginsa, w dniu 17 września 2008 r. na posiedzeniu plenarnym Sąd Pierwszej Instancji postanowił wprowadzić następujące zmiany do decyzji posiedzenia plenarnego z dnia 25 września 2007 r. i z dnia 8 lipca 2008 r. o przydziale sędziów do izb.
   Na okres od dnia 17 września 2008 r. do dnia 30 września 2008 r., a następnie na okres od dnia 1 października 2008 r. do dnia 31 sierpnia 2010 r. ustala się następujący przydział sędziów do izb:
   Trzecia izba powiększona, w składzie pięciu sędziów:
   J. Azizi, prezes izby, E. Cremona, I. Labucka, S. Frimodt Nielsen i K. O'Higgins, sędziowie.
   Czwarta izba powiększona, w składzie pięciu sędziów:
   O. Czúcz, prezes izby, E. Cremona, I. Labucka, S. Frimodt Nielsen i K. O'Higgins, sędziowie.
   Czwarta izba w składzie trzech sędziów:
   O. Czúcz, prezes izby;
   I. Labucka, sędzia;
   K. O'Higgins, sędzia.


title: Sprawa C-50/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 27 listopada 2014 r. w sprawie T-173/11, Kurt Hesse i Lutter & Partner GmbH/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 6 lutego 2015 r. przez Kurta Hessego

text:
               27.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/33

         Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 27 listopada 2014 r. w sprawie T-173/11, Kurt Hesse i Lutter & Partner GmbH/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 6 lutego 2015 r. przez Kurta Hessego
   (Sprawa C-50/15 P)
   (2015/C 138/45)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Kurt Hesse (przedstawiciel: adwokat M. Krogmann)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Lutter & Partner GmbH, Dr. Ing. h. c. F. Porsche AG

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 27 listopada 2014 r. (sprawa T-173/11);

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej z dnia 11 stycznia 2011 r. (sprawa R 0306/2010-4) i oddalenie sprzeciwu wniesionego wobec zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 5723 432 z dnia 16 lutego 2007 r.
               posiłkowo

               —

               przekazanie sprawy do Sądu Unii Europejskiej celem ponownego rozpoznania.

         Ponadto wnoszący odwołanie wnosi o:

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania powołano następujące zarzuty:

               1.

               Błędne nieuwzględnienie czynników podobieństwa towarów zgodnie z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 (1).
               Wnoszący odwołanie nie zgadza się ze stanowiskiem Sądu, że Izba Odwoławcza prawidłowo uznała, iż „przenośne urządzenia nawigacyjne, w szczególności satelitarne przenośne urządzenia nawigacyjne” z jednej strony i towary oznaczone znakami towarowymi, na których został oparty sprzeciw, z drugiej strony są do siebie podobne. Sąd pominął przy ocenie podobieństwa istotne czynniki takie jak rodzaj odnośnych towarów, ich wytwarzanie, wprowadzanie na rynek, kanały dystrybucji i państwa sprzedaży. Przy pełnym uwzględnieniu i właściwym wyważeniu wszystkich miarodajnych czynników należałoby wykluczyć podobieństwo towarów.

               2.

               Przeinaczenie okoliczności faktycznych i błędne zastosowanie ochrony znanych znaków towarowych na podstawie art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009
               Sąd błędnie nie podważył stanowiska Izby Odwoławczej, że znak towarowy „Carrera” jest znany znaczącej części odbiorców. Izba Odwoławcza oparła to ustalenie w szczególności na pojedynczym aspekcie sondażu opinii publicznej. Niektóre istotne wyniki tego sondażu Izba Odwoławcza i Sąd niesłusznie określiły jako „bezwartościowe”, a pozostałe w zupełności pominęły. W związku z tym orzeczenie Sądu opiera się na znacznym przeinaczeniu okoliczności faktycznych i wypaczeniu dowodów.

               3.

               Błędne przyjęcie „przeniesienia wizerunku” na podstawie art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009
               Sąd błędnie nie zakwestionował stwierdzenia Izby Odwoławczej, że istnieje prawdopodobieństwo, że należący do wnoszącego odwołanie zgłoszony znak towarowy „Carrera” będzie korzystał z „przeniesienia wizerunku”. Izba Odwoławcza przyjęła, że niektóre z towarów oznaczonych zgłoszonym znakiem towarowym mogłyby „zostać wbudowane w pojazdy samochodowe i być w nich używane”. Zdaniem Izby Odwoławczej prowadzi to do „przyzwyczajeń społecznych”, z powodu których używanie towarów oznaczonych zgłoszonym znakiem towarowym z jednej strony „zbiega się” z używaniem pojazdów samochodowych z drugiej strony. Według wnoszącego odwołanie w rzeczywistości samo wbudowanie towarów oznaczonych zgłoszonym znakiem towarowym do pojazdów samochodowych i używanie ich tam nie stanowi podstawy dla „przyzwyczajeń społecznych” i nie może prowadzić do przeniesienia wizerunku. W tym zakresie zarówno Izba Odwoławczej, jak i Sąd nie przedstawiły zrozumiałego uzasadnienia swoich orzeczeń.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa C-220/06: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 grudnia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Nacional, Sala de lo Contencioso-Administrativo — Hiszpania) — Asociación Profesional de Empresas de Reparto y Manipulado de Correspondencia przeciwko Administración General del Estado (Zamówienia publiczne — Liberalizacja usług pocztowych — Dyrektywy 92/50/EWG i 97/67/WE — Artykuły 43 WE, 49 WE i 86 WE — Przepisy krajowe, umożliwiające organom administracji publicznej zawieranie, z pominięciem reguł udzielania zamówień publicznych, ze spółką publiczną, operatorem świadczącym w danym państwie członkowskim pocztowe usługi powszechne, porozumień w sprawie świadczenia usług pocztowych, zarówno zastrzeżonych, jak i niezastrzeżonych)

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/15

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 grudnia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Nacional, Sala de lo Contencioso-Administrativo — Hiszpania) — Asociación Profesional de Empresas de Reparto y Manipulado de Correspondencia przeciwko Administración General del Estado
   (Sprawa C-220/06) (1)

   (Zamówienia publiczne - Liberalizacja usług pocztowych - Dyrektywy 92/50/EWG i 97/67/WE - Artykuły 43 WE, 49 WE i 86 WE - Przepisy krajowe, umożliwiające organom administracji publicznej zawieranie, z pominięciem reguł udzielania zamówień publicznych, ze spółką publiczną, operatorem świadczącym w danym państwie członkowskim pocztowe usługi powszechne, porozumień w sprawie świadczenia usług pocztowych, zarówno zastrzeżonych, jak i niezastrzeżonych)
   (2008/C 51/25)
   Język postępowania: hiszpański
   Sąd krajowy
   Audiencia Nacional, Sala de lo Contencioso-Administrativo
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Asociación Profesional de Empresas de Reparto y Manipulado de Correspondencia

      Strona pozwana: Administración General del Estado
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Audiencia Nacional, Sala de lo Contencioso-Administrativo — Wykładnia dyrektywy 97/67/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług (Dz.U. 1998 r., L 15, str. 14) zmienionej dyrektywą 2002/39/WE (Dz.U. L 176, str. 21) — Porozumienie zawarte z pominięciem zasad dotyczących zamówień publicznych pomiędzy organem administracji państwowej a spółką publiczną dotyczące w szczególności świadczenia usług pocztowych i obejmujące usługi niezastrzeżone dla operatorów usług powszechnych
   Sentencja

               1)

               Prawo wspólnotowe należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ono na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego pozwalającym organom administracji publicznej powierzać, z pominięciem reguł udzielania zamówień publicznych, świadczenie usług pocztowych zastrzeżonych zgodnie z dyrektywą 97/67/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług, publicznej spółce akcyjnej, której kapitał znajduje się w całości w rękach publicznych, i która jest w tym państwie operatorem świadczącym pocztowe usługi powszechne.

               2)

               Dyrektywę Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnosząca się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi, w brzmieniu zmienionym dyrektywą Komisji 2001/78/WE z dnia 13 września 2001 r. należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego, umożliwiającym organom administracji publicznej powierzanie, z pominięciem reguł udzielania zamówień publicznych, świadczenia usług pocztowych niezastrzeżonych w rozumieniu dyrektywy 97/67, publicznej spółce akcyjnej, której kapitał znajduje się w całości w rękach publicznych i która jest w tym państwie operatorem świadczącym pocztowe usługi powszechne, jeżeli porozumienia, do których przepisy te mają zastosowanie

                           —

                           osiągają próg określony w art. 7 ust. 1 dyrektywy 92/50 i

                           —

                           stanowią umowy w rozumieniu art. 1 lit. a) tej dyrektywy zawarte na piśmie i o charakterze odpłatnym,

                     sprawdzenie tego jest zaś zadaniem sądu krajowego.

               3)

               Artykuły 43 WE, 49 WE i 86 WE oraz zasady równego traktowania, niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową i przejrzystości należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego umożliwiającym organom administracji publicznej powierzanie, z pominięciem reguł udzielania zamówień publicznych, świadczenia usług pocztowych niezastrzeżonych w rozumieniu dyrektywy 97/67 publicznej spółce akcyjnej, której kapitał znajduje się w całości w rękach publicznych i która jest w tym państwie operatorem świadczącym pocztowe usługi powszechne, jeżeli porozumienia, do których postanowienia te mają zastosowanie

                           —

                           nie osiągają odpowiedniego progu określonego w art. 7 ust. 1 dyrektywy 92/50 i

                           —

                           nie stanowią w rzeczywistości jednostronnego aktu administracyjnego nakładającego obowiązki obciążające jedynie operatora świadczącego pocztowe usługi powszechne, czyniącego znaczące odstępstwo od jego zwykłych warunków oferty handlowej,

                     sprawdzenie tego jest zaś zadaniem sądu krajowego.

      (1)  Dz.U. C 178 z 29.7.2006.


title: Sprawy połączone od C-231/11 P do C-233/11 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 10 kwietnia 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Siemens AG Österreich, VA Tech Transmission & Distribution GmbH & Co. KEG, Siemens Transmission & Distribution Ltd, Siemens Transmission & Distribution SA, Nuova Magrini Galileo SpA (Odwołanie — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek projektów dotyczących rozdzielnic z izolacją gazową — Odpowiedzialność solidarna za zapłatę grzywny — Pojęcie przedsiębiorstwa — Zasady odpowiedzialności osobistej i indywidualizacji kar i sankcji — Nieograniczone prawo orzekania Sądu — Zasada ne ultra petita — Zasady proporcjonalności i równego traktowania)

text:
               10.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/2

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 10 kwietnia 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Siemens AG Österreich, VA Tech Transmission & Distribution GmbH & Co. KEG, Siemens Transmission & Distribution Ltd, Siemens Transmission & Distribution SA, Nuova Magrini Galileo SpA
   (Sprawy połączone od C-231/11 P do C-233/11 P) (1)

   ((Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek projektów dotyczących rozdzielnic z izolacją gazową - Odpowiedzialność solidarna za zapłatę grzywny - Pojęcie przedsiębiorstwa - Zasady odpowiedzialności osobistej i indywidualizacji kar i sankcji - Nieograniczone prawo orzekania Sądu - Zasada ne ultra petita - Zasady proporcjonalności i równego traktowania))
   2014/C 175/02
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Antoniadis, R. Sauer i N. von Lingen, pełnomocnicy) (C-231/11 P), Siemens Transmission & Distribution Ltd (C-232/11 P), Siemens Transmission & Distribution SA, Nuova Magrini Galileo SpA (C-233/11 P) (przedstawiciele: H. Wollmann i F. Urlesberger, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Siemens AG Österreich, VA Tech Transmission & Distribution GmbH & Co. KEG, Siemens Transmission & Distribution Ltd, Siemens Transmission & Distribution SA, Nuova Magrini Galileo SpA (przedstawiciele: H. Wollmann i F. Urlesberger, Rechtsanwälte), Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Antoniadis, R. Sauer i N. von Lingen, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołania od wyroku Sądu (druga izba) z dnia 3 marca 2011 r. w sprawach połączonych od T-122/07 do T-124/07 Siemens AG Österreich i in. przeciwko Komisji mające za przedmiot tytułem żądania głównego stwierdzenie nieważności części decyzji Komisji z dnia 24 stycznia 2007 r. C(2006) 6762 wersja ostateczna w sprawie postępowania na mocy art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/38.899 – Rozdzielnice z izolacją gazową) oraz tytułem żądania ewentualnego obniżenie grzywny nałożonej na skarżące

      Sentencja

               1)

               Uchyla się pkt 2 sentencji wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 3 marca 2011 r. w sprawach połączonych od T-122/07 do T-124/07 Siemens Österreich i in. przeciwko Komisji, w którym stwierdzono nieważność art. 2 lit. j) i k) decyzji Komisji C(2006) 6762 wersja ostateczna z dnia 24 stycznia 2007 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/F/38.899 – Rozdzielnice z izolacją gazową).

               2)

               Uchyla się pkt 3 tiret pierwsze sentencji wyroku Sądu z dnia 3 marca 2011 r. w sprawach połączonych od T-122/07 do T-124/07 Siemens Österreich i in. przeciwko Komisji.

               3)

               Uchyla się pkt 3 tiret od drugiego do czwartego sentencji wyroku Sądu z dnia 3 marca 2011 r. w sprawach połączonych od T-122/07 do T-124/07 Siemens Österreich i in. przeciwko Komisji w zakresie, w jakim określono w nim udziały skarżących w pierwszej instancji w kwotach grzywny, którymi zostały one obciążone solidarnie.

               4)

               W pozostałym zakresie odwołania zostają oddalone.

               5)

               Siemens AG Österreich, VA Tech Transmission & Distribution GmbH & Co. KEG, Siemens Transmission & Distribution Ltd, Siemens Transmission & Distribution SA i Nuova Magrini Galileo SpA zostają obciążone kosztami postępowania związanymi z odwołaniem w sprawie C-231/11 P.

               6)

               Siemens Transmission & Distribution Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania związanymi z odwołaniem w sprawie C-232/11 P.

               7)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania związanymi z odwołaniem w sprawie C-233/11 P.

               8)

               Koszty dotyczące postępowania pierwszej instancji pozostają rozdzielone zgodnie z pkt 5–7 sentencji wyroku Sądu z dnia 3 marca 2011 r. w sprawach połączonych od T-122/07 do T-124/07 Siemens Österreich i in. przeciwko Komisji.

      (1)  Dz.U. C 204 z 9.7.2011.


title: Sprawa F-38/13: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 29 kwietnia 2016 r. – Zajdel-Syryczyńska/Komisja

text:
               20.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/46

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 29 kwietnia 2016 r. – Zajdel-Syryczyńska/Komisja
   (Sprawa F-38/13) (1)

   (2016/C 222/62)
   Język postępowania: francuski
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 207 z 20.7.2013, s. 59.


title: Sprawa C-324/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajową Izbę Odwoławczą (Polska) w dniu 7 lipca 2014 r. – PARTNER Apelski Dariusz przeciwko Zarządowi Oczyszczania Miasta

text:
               29.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 339/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajową Izbę Odwoławczą (Polska) w dniu 7 lipca 2014 r. – PARTNER Apelski Dariusz przeciwko Zarządowi Oczyszczania Miasta
   (Sprawa C-324/14)
   2014/C 339/03
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Krajowa Izba Odwoławcza

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: PARTNER Apelski Dariusz

      Strona pozwana: Zarząd Oczyszczania Miasta

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 48 ust. 3 w związku z art. 2 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (1) (zwanej dalej „dyrektywą 2004/18/WE”) można interpretować w ten sposób, że za „stosowne sytuacje”, w których wykonawca może polegać na zdolnościach innych podmiotów, należy uznać każdą sytuację, w której dany wykonawca nie posiada wymaganych przez instytucję zamawiającą kwalifikacji i zechce się na taką zdolność innych podmiotów powołać? Czy też wskazanie, że wykonawca może polegać na zasobach innych, podmiotów, jedynie w „stosownych sytuacjach” należy uznać za ograniczenie wskazujące, że takie powoływanie się może następować jedynie wyjątkowo, a nie jako reguła przy kwalifikacji wykonawców w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego?

               2)

               Czy art. 48, ust. 3 w związku z art. 2 dyrektywy 2004/18/WE można interpretować w ten sposób, że poleganie przez wykonawcę na zdolnościach innych podmiotów w zakresie ich wiedzy i doświadczenia „niezależnie od charakteru prawnego łączących go z nimi powiązań” oraz „dysponowanie zasobami” tych podmiotów oznacza, że w trakcie realizacji zamówienia wykonawca nie musi mieć z tymi podmiotami żadnych powiązań lub mieć bardzo luźne i nieokreślone powiązania, tj. może wykonywać zamówienie samodzielnie (bez udziału innego podmiotu) albo udział ten może polegać na „doradztwie”, „konsultacjach”, „szkoleniu” itp.? Czy też art. 48 ust. 3 należy interpretować w ten sposób, że podmiot, na którego zdolności powołuje się wykonawca, musi rzeczywiście i osobiście wykonać zamówienie w zakresie, w jakim jego zdolności były deklarowane?

               3)

               Czy art. 48 ust. 3 w związku z art. 2 dyrektywy 2004/18/WE można interpretować w ten sposób, że wykonawca, który ma własne doświadczenie, ale w zakresie mniejszym, niż chciałby wykazać zamawiającemu (np. niewystarczającym dla złożenia oferty na wszystkie części zamówienia), może powoływać się dodatkowo na zdolności innych podmiotów w celu poprawienia swojej sytuacji w postępowaniu?

               4)

               Czy art. 48 ust. 3 w związku z art. 2 dyrektywy 2004/18/WE można interpretować w ten sposób, że zamawiający w ogłoszeniu o zamówieniu lub w specyfikacji istotnych warunków zamówienia może (lub nawet powinien) wskazać zasady, na jakich wykonawca może polegać na zdolnościach innych podmiotów, np. w jaki sposób inny podmiot powinien uczestniczyć w wykonaniu zamówienia, w jaki sposób można łączyć potencjały wykonawcy i innego podmiotu, czy inny podmiot będzie ponosił odpowiedzialność solidarną z wykonawcą za prawidłową realizację zamówienia w zakresie, w jakim wykonawca powołał się na jego zdolności?

               5)

               Czy wyrażona w art. 2 dyrektywy 2004/18/WE zasada równego i niedyskryminacyjnego traktowania wykonawców zezwala na takie powoływanie się na zdolności innego podmiotu, o których mowa w art. 48 ust. 3, w ramach którego nastąpi sumowanie zdolności dwóch lub więcej podmiotów, które nie posiadają zdolności w zakresie wiedzy doświadczenia wymaganych przez instytucję zamawiającą?

               6)

               A tym samym, czy wyrażona w art. 2 dyrektywy 2004/18/WE zasada równego i niedyskryminacyjnego traktowania wykonawców zezwala na taką interpretację art. 44 i art. 48 ust. 3 dyrektywy 2004/18/WE zgodnie z którą spełnienie warunków udziału w postępowaniu postawionych przez instytucję zamawiającą może być jedynie formalne dla celów udziału w postępowaniu i niezależne od rzeczywistych kwalifikacji wykonawcy?

               7)

               Czy wyrażona w art. 2 dyrektywy 2004/18/WE zasada równego i niedyskryminacyjnego traktowania wykonawców zezwala nato, by, w przypadku, gdy dopuszczalne jest złożenie oferty co do części zamówienia, wykonawca po złożeniu ofert, np. w ramach uzupełnienia lub wyjaśnienia dokumentów, zadeklarował, do której części zamówienia należy zakwalifikować wskazane przez niego zasoby mające służyć wykazaniu spełnienia warunku udziału w postępowaniu?

               8)

               Czy wyrażona w art. 2 dyrektywy 2004/18/WE zasada równego i niedyskryminacyjnego traktowania wykonawców oraz zasada przejrzystości zezwala na unieważnienie przeprowadzonej aukcji i powtórzenie aukcji elektronicznej w przypadku, gdy została ona przeprowadzona w istotny sposób nieprawidłowo, np. nie zostali zaproszeni do niej wszyscy wykonawcy, którzy złożyli dopuszczalne oferty?

               9)

               Czy wyrażona w art. 2 dyrektywy 2004/18/WE zasada równego i niedyskryminacyjnego traktowania wykonawców oraz zasada przejrzystości zezwala na udzielenie zamówienia wykonawcy, którego oferta została wybrana w wyniku takiej aukcji bez jej powtarzania, w przypadku, gdy nie można stwierdzić, czy udział pominiętego wykonawcy zmieniłby jej wynik?

               10)

               Czy przy interpretacji przepisów dyrektywy 2004/18/WE dozwolone jest posługiwanie się treścią przepisów i preambuły dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylającej dyrektywę 2004/18/WE, pomimo że nie upłynął czas na jej implementację, jako przesłanką interpretacyjną w zakresie, w jakim wyjaśnia ona pewne założenia i intencje ustawodawcy unijnego, a nie jest sprzeczna z przepisami dyrektywy 2004/18/WE?

      (1)  Dz.U. L 134, s. 114; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 06 Tom 007 P. 132 – 262


title: Sprawa C-336/14: Wyrok Trybunału (pierwsza izba z dnia 4 lutego 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalny złożony przez Amtsgericht Sonthofen – Niemcy) – postępowanie karne przeciwko Sebat Ince (Swoboda świadczenia usług — Artykuł 56 TFUE — Gry losowe — Monopol państwowy w zakresie urządzania zakładów sportowych — Uprzednie zezwolenie administracyjne — Wykluczenie podmiotów prywatnych — Przyjmowanie zakładów na rzecz podmiotu z siedzibą w innym państwie członkowskim — Sankcje karne — Przepis krajowy sprzeczny z prawem Unii — Wykluczenie — Przejście do systemu przewidującego przyznanie ograniczonej liczby koncesji prywatnym podmiotom — Zasady przejrzystości i bezstronności — Dyrektywa 98/34/WE — Artykuł 8 — Przepisy techniczne — Zasady dotyczące usług — Obowiązek notyfikowania)

text:
               21.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/5

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba z dnia 4 lutego 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalny złożony przez Amtsgericht Sonthofen – Niemcy) – postępowanie karne przeciwko Sebat Ince
   (Sprawa C-336/14) (1)

   ((Swoboda świadczenia usług - Artykuł 56 TFUE - Gry losowe - Monopol państwowy w zakresie urządzania zakładów sportowych - Uprzednie zezwolenie administracyjne - Wykluczenie podmiotów prywatnych - Przyjmowanie zakładów na rzecz podmiotu z siedzibą w innym państwie członkowskim - Sankcje karne - Przepis krajowy sprzeczny z prawem Unii - Wykluczenie - Przejście do systemu przewidującego przyznanie ograniczonej liczby koncesji prywatnym podmiotom - Zasady przejrzystości i bezstronności - Dyrektywa 98/34/WE - Artykuł 8 - Przepisy techniczne - Zasady dotyczące usług - Obowiązek notyfikowania))
   (2016/C 106/05)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Sonthofen

      Strona w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

   Sebat Ince

      Sentencja

               1)

               Artykuł 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on temu, aby organy ścigania państwa członkowskiego sankcjonowały pośredniczenie w przyjmowaniu zakładów sportowych bez zezwolenia przez prywatny podmiot działający na rzecz innego prywatnego podmiotu nieposiadającego zezwolenia na organizowanie zakładów sportowych w tym państwie członkowskim, lecz który posiada zezwolenie w innym państwie członkowskim, w sytuacji gdy obowiązek posiadania zezwolenia na organizowanie zakładów sportowych lub pośredniczenie w ich przyjmowaniu został ustanowiony w ramach systemu monopolu państwowego, który sądy krajowe uznały za sprzeczny z prawem Unii. Artykuł 56 TFUE sprzeciwia się takiej sankcji, nawet jeśli prywatny podmiot może teoretycznie uzyskać zezwolenie na organizowanie zakładów sportowych lub pośredniczenie w ich przyjmowaniu, w zakresie, w jakim znajomość procedury uzyskania takiego zezwolenia nie została zapewniona, a system monopolu państwowego dotyczący zakładów sportowych, który sądy krajowe uznały za sprzeczny z prawem Unii, został utrzymany pomimo wprowadzenia takiej procedury.

               2)

               Artykuł 8 ust. 1 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, zmienionej dyrektywą 98/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lipca 1998 r. należy interpretować w ten sposób, że projekt ustawy regionalnej, która utrzymuje w mocy na szczeblu odnośnego regionu przepisy ustawodawstwa wspólnego dla różnych regionów państwa członkowskiego, których obowiązywanie wygasło, jest objęty obowiązkiem notyfikowania przewidzianym w tymże art. 8 ust. 1 w zakresie, w jakim projekt ten zawiera przepisy techniczne w rozumieniu art. 1 tej dyrektywy, co oznacza, że uchybienie temu obowiązkowi powoduje, iż nie można powołać się na te przepisy techniczne w ramach postępowania karnego wobec jednostki. Obowiązku tego nie podważa okoliczność, że rzeczone wspólne ustawodawstwo zostało uprzednio notyfikowane Komisji jako projekt, zgodnie z art. 8 ust. 1 wskazanej dyrektywy i przewidywało wyraźnie możliwość przedłużenia obowiązywania, z której jednakże nie skorzystano.

               3)

               Artykuł 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on temu, aby państwo członkowskie sankcjonowało prowadzenie na jego terytorium bez zezwolenia działalności polegającej na pośredniczeniu w przyjmowaniu zakładów sportowych na rzecz podmiotu posiadającego zezwolenie na organizowanie zakładów sportowych w innym państwie członkowskim:

                           —

                           w sytuacji gdy wydanie zezwolenia na organizowanie zakładów sportowych jest uzależnione od uzyskania koncesji przez ten podmiot zgodnie z procedurą przyznawania koncesji, taką jak będąca przedmiotem postępowania głównego, o ile sąd odsyłający stwierdzi, że procedura ta nie przestrzega zasad równego traktowania i niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową, a także wynikającego z nich obowiązku przejrzystości, oraz

                           —

                           w zakresie, w jakim pomimo wejścia w życie przepisu krajowego umożliwiającego przyznanie koncesji prywatnym podmiotom stosowanie przepisów wprowadzających system monopolu państwowego w zakresie organizowania zakładów sportowych i pośredniczenia w ich przyjmowaniu, które zostały uznane przez sądy krajowe za sprzeczne z prawem Unii, zostało de facto utrzymane.

      (1)  Dz.U. C 339 z 29.9.2014


title: Sprawa C-509/06 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) wydanego w dniu 27 września 2006 r. w sprawie T-330/01 Akzo Nobel NV przeciwko Komisji, wniesione w dniu 15 grudnia 2006 r. przez Akzo Nobel NV

text:
               10.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/15

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) wydanego w dniu 27 września 2006 r. w sprawie T-330/01 Akzo Nobel NV przeciwko Komisji, wniesione w dniu 15 grudnia 2006 r. przez Akzo Nobel NV
   (Sprawa C-509/06 P)
   (2007/C 56/27)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Akzo Nobel NV (przedstawiciel: adwokat C. Swaak)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku wydanego przez Sąd Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich w dniu 27 września 2006 r. w sprawie T-330/01;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 3 i 4 decyzji Komisji C(2001) 2931 wersja ostateczna z dnia 2 października 2001 r. oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Sąd Pierwszej Instancji niewłaściwie zastosował prawo, orzekając, iż nie można przypisać odpowiedzialności za naruszenie, jakiego dopuściło się przedsiębiorstwo wspólnotowe wyłącznie jego spółkom matkom, lecz również — oraz głównie — wiodącej spółce holdingowej posiadającej pośrednio udziały w jednej z dwóch spółek matek.

               2.

               Sąd Pierwszej Instancji niewłaściwie zastosował prawo, uznając, że nie można powołać się przed tym sądem po raz pierwszy na argumenty, które nie zostały podniesione w toku postępowania administracyjnego przed Komisją.


title: Sprawa F-49/12: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 2 grudnia 2013 r. — Pachtitis przeciwko Komisji (Służba publiczna — Konkurs otwarty EPSO/AD/77/06 — Dostęp do dokumentów — Wniosek o dostęp do odpowiedzi w testach wstępnych — Unieważnienie wyników testów — Brak interesu prawnego — Umorzenie postępowania)

text:
               8.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/35

      Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 2 grudnia 2013 r. — Pachtitis przeciwko Komisji
      (Sprawa F-49/12)
      (Służba publiczna - Konkurs otwarty EPSO/AD/77/06 - Dostęp do dokumentów - Wniosek o dostęp do odpowiedzi w testach wstępnych - Unieważnienie wyników testów - Brak interesu prawnego - Umorzenie postępowania)
      (2014/C 71/68)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Strona skarżąca: Dimitrios Pachtitis (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: początkowo P. Giatagantzidis i K. Kyriazi, następnie P. Giatagantzidis i A. Féréti, avocats)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo J. Currall i I. Chatzigiannis, następnie J. Currall i D. Triantafyllou, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający stronę skarżącą: Republika Grecka (przedstawiciele: E. M. Mamouna i K. Boskovits, pełnomocnicy)
      Królestwo Szwecji (przedstawiciele: A. Falk i S. Johannesson, pełnomocnicy)
      Europejski Inspektor Ochrony Danych (EIOD) (przedstawiciel: H. Hijmans, pełnomocnik)

         Sentencja postanowienia

                  1)

                  Umarza się postępowanie w przedmiocie skargi.

                  2)

                  Dimitrios Pachtitis i Komisja Europejska pokrywają każdy własne koszty postępowania.

                  3)

                  Republika Grecka, Królestwo Szwecji i Europejski Inspektor Ochrony Danych, interwenienci, pokrywają własne koszty postępowania.