title: Sprawa C-203/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Grondwettelijk Hof (Belgia) w dniu 28 kwietnia 2011 r. — All Projects & Developments NV i in.

text:
               23.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 219/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Grondwettelijk Hof (Belgia) w dniu 28 kwietnia 2011 r. — All Projects & Developments NV i in.
   (Sprawa C-203/11)
   2011/C 219/05
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Grondwettelijk Hof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

   Strona skarżąca:

               All Projects & Developments NV

               Bouw- en Coördinatiekantoor Andries NV

               Belgische Gronden Reserve NV

               Bouwonderneming Ooms NV

               Bouwwerken Taelman NV

               Brummo NV

               Cordeel Zetel Temse NV

               DMI Vastgoed NV

               Dumobil NV

               Durabrik NV

               Eijssen NV

               Elbeko NV

               Entro NV

               Extensa NV

               Flanders Immo JB NV

               Green Corner NV

               Huysman Bouw NV

               Imano BVBA

               Immpact Ontwikkeling NV

               Invest Group Dewaele NV

               Invimmo NV

               Kwadraat NV

               Liburni NV

               Lotinvest NV

               Matexi NV

               Novus NV

               Plan & Bouw NV

               7Senses Real Estate NV

               Sibomat NV

               Tradiplan NV

               Uma Invest NV

               Versluys Bouwgroep BVBA

               Villabouw Francis Bostoen NV

               Willemen General Contractor NV

               Wilma Project Development NV

               Woningbureau Paul Huyzentruyt NV .

         Strona pozwana:

               Ministerraad

               Vlaamse regering

               Immo Vilvo NV

               PSR Brownfield Developers NV

               College van de Franse Gemeenschapscommissie

               Franse Gemeenschapsregering

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 107 i 108 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej [TFUE], same w sobie, bądź w związku z decyzją Komisji 2005/842/WE z dnia 28 listopada 2005 r. w sprawie stosowania art. 86 ust. 2 Traktatu WE do pomocy państwa w formie rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych, przyznawanej przedsiębiorstwom zobowiązanym do zarządzania usługami świadczonymi w ogólnym interesie gospodarczym (1) należy interpretować w ten sposób, że wymagają one, aby środki ustanowione w art. 3.1.3, 3.1.10, 4.1.20 § 3 ust. 2, 4.1.21 i 4.1.23 dekretu Regionu Flamandzkiego o polityce realizowanej w dziedzinie nieruchomości gruntowych, budynkowych i lokalowych z dnia 27 marca 2009 r. musiały być zgłaszane Komisji Europejskiej przed przyjęciem, względnie wejściem w życie tych przepisów?

               2)

               Czy uregulowanie nakładające na podmioty prywatno-prawne, których teren dzielony na działki budowlane lub projekt budowy mają pewien minimalny rozmiar, z mocy prawa zobowiązanie socjalne w wysokości jednego procenta od co najmniej 10 i maksymalnie 20 procent tego terenu dzielonego na działki budowlane lub projektu budowy, które to zobowiązanie może zostać wykonane in natura, bądź w drodze zapłaty kwoty 50 000 EUR za niezrealizowaną parcelę socjalną, bądź mieszkanie socjalne, należy zbadać w świetle swobody przedsiębiorczości albo swobody świadczenia usług, albo swobody przepływu kapitału, czy też należy uznać je za kompleksowe uregulowanie, które należy zbadać w świetle każdej z tych swobód?

               3)

               Czy art. 2 ust. 2 lit. a) i j) dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym (2) stosuje się do obowiązkowego udziału podmiotów prywatno-prawnych w realizacji mieszkań i apartamentów socjalnych, który to obowiązek jest nakładany z mocy prawa jako zobowiązanie socjalne w związku z każdym zezwoleniem budowlanym, bądź zezwoleniem na podział terenu na działki budowlane udzielanym na projekt, mający pewien ustawowo określony minimalny rozmiar, przy czym zrealizowane mieszkania socjalne są: kupowane przez przedsiębiorstwa socjalnego budownictwa mieszkaniowego po wcześniej określonej cenie maksymalnej w celu wynajęcia tych mieszkań szerokiej kategorii osób prywatnych, bądź, po przeniesieniu prawa do nich na przedsiębiorstwa budowy mieszkań socjalnych, sprzedawane osobom prywatnym, należącym do tej samej kategorii?

               4)

               Czy, jeżeli na pytanie trzecie udzielona zostanie odpowiedź twierdząca, pojęcie „wymogi podlegające ocenie”, występujące w art. 15 dyrektywy 2006/123, należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono zobowiązanie podmiotów prywatno-prawnych, dodatkowo, bądź jako część ich zwykłej działalności, do udziału w budowie mieszkań socjalnych i sprzedaży zrealizowanych mieszkań po cenach maksymalnych na rzecz instytucji na poły publiczno-prawnej, względnie przeniesienia na nią prawa do nieruchomości, mimo iż te podmioty prywatno-prawne nie mają żadnej dalszej inicjatywy na rynku mieszkań socjalnych?

               5)

               Czy, jeżeli na trzecie pytanie udzielona zostanie odpowiedź twierdząca, sąd krajowy ma:

                           a)

                           ze stwierdzeniem, że nowy wymóg podlegający ocenie zgodnie z art. 15 dyrektywy 2006/123 nie został sprawdzony w specyficzny sposób zgodnie z art. 15 ust. 6 tej dyrektywy i

                           b)

                           ze stwierdzeniem, że nowy wymóg nie został podany do informacji zgodnie z art. 15 ust. 7 tej dyrektywy, połączyć sankcję i jeżeli tak to jaką?

               6)

               Czy, jeżeli na pytanie trzecie udzielona zostanie odpowiedź twierdząca, pojęcie „zakazany wymóg”, występujące w art. 14 dyrektywy 2006/123, należy interpretować w ten sposób, że zakazuje ono, nie tylko w sytuacjach opisanych w tym artykule, przyjęcia w prawie krajowym uregulowania, jeżeli uregulowanie to uzależnia podjęcie lub wykonywanie działalności usługowej od spełnienia wymogu, lecz również, jeżeli uregulowanie to przewiduje jedynie, że niespełnienie tego wymogu skutkuje przepadkiem rekompensaty finansowej z tytułu świadczenia usługi, której obowiązek świadczenia został ustanowiony w ustawie, i wykluczeniem zwrotu kaucji finansowej uiszczonej na poczet świadczenia tej usługi?

               7)

               Czy, jeżeli na pytanie trzecie udzielona zostanie odpowiedź twierdząca, pojęcie „konkurencyjny podmiot”, występujące w art. 14 pkt 6 dyrektywy 2006/123, należy interpretować w ten sposób, że stosuje się ono również do instytucji publicznej, której zadania mogą częściowo pokrywać się z zadaniami usługodawcy, jeżeli podejmuje ona decyzje wymienione w art. 14 pkt 6 tejże dyrektywy i jednocześnie jest zobowiązana, na ostatnim etapie, w ramach wielopoziomowego systemu, do kupna mieszkań socjalnych, zrealizowanych przez usługodawcę w ramach wykonania spoczywającego na nim zobowiązania socjalnego?

               8)

                           a)

                           Czy, jeżeli na pytanie trzecie udzielona zostanie odpowiedź twierdząca, pojęcie „system zezwoleń” występujące w art. 4 pkt 6 dyrektywy 2006/123, należy interpretować w ten sposób, że stosuje się ono do zaświadczeń wystawianych przez instytucję publiczną, po tym jak pierwotne zezwolenie na budowę lub zezwolenie na podział terenu na działki budowlane zostało już wydane i które są niezbędne dla uzyskania prawa do rekompensaty za wykonanie zobowiązania socjalnego, związanego na mocy prawa z tym pierwotnym zezwoleniem i które jednocześnie są niezbędne dla wystąpienia z żądaniem zwrotu kaucji finansowej, do której uiszczenia usługodawca jest zobowiązany na rzecz tej instytucji publicznej?

                           b)

                           Czy, jeżeli na pytanie trzecie udzielona zostanie odpowiedź twierdząca, pojęcie „system zezwoleń”, występujące w art. 4 pkt 6 dyrektywy 2006/123, należy interpretować w ten sposób, że ma ono zastosowanie do porozumienia, które podmiot prywatno-prawny zawiera na podstawie normy ustawowej z instytucją publiczną w ramach przeniesienia prawa do nieruchomości na rzecz tej instytucji publicznej w związku ze sprzedażą mieszkania socjalnego, zrealizowanego przez tenże podmiot prywatno-prawny i to w celu wykonania zobowiązania socjalnego in natura, związanego z mocy prawa z zezwoleniem na budowę lub zezwoleniem na podział terenu na działki budowlane, przy uwzględnieniu okoliczności, że zawarcie tego porozumienia stanowi warunek wykonalności tego zezwolenia?

               9)

               Czy art. 49 i 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że zakazują one przyjęcia uregulowania, które skutkuje tym, że z udzieleniem zezwolenia na budowę lub zezwolenia na podział terenu na działki budowlane w odniesieniu do projektu o pewnym minimalnym wymiarze z mocy prawa związane jest zobowiązanie socjalne, które polega na zrealizowaniu, w wysokości określonej liczby procent projektu, mieszkań socjalnych, które następnie muszą być sprzedawane po cenach, których maksymalna wysokość jest określona, na rzecz instytucji publicznej, bądź, za pośrednictwem przeniesienia na nią prawa do nieruchomości, przez tę instytucję?

               10)

               Czy art. 63 TFUE należy interpretować w ten sposób, że zakazuje on przyjęcia uregulowania, które skutkuje tym, że z udzieleniem zezwolenia na budowę lub zezwolenie na podział terenu na działki budowlane w odniesieniu do projektu o pewnym minimalnym rozmiarze z mocy prawa związane jest zobowiązanie socjalne, które polega na zrealizowaniu, w wysokości określonej liczby procent projektu, mieszkań socjalnych, które następnie muszą być sprzedawane po cenach, których maksymalna wysokość jest określona, na rzecz instytucji publicznej, bądź, za pośrednictwem przeniesienia na nią prawa do nieruchomości, przez tę instytucję?

               11)

               Czy pojęcie „zamówienie publiczne na roboty budowlane”, występujące w art. 1 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (3), należy interpretować w ten sposób, że stosuje się ono do uregulowania, które skutkuje tym, że z udzieleniem zezwolenia na budowę lub zezwolenia na podział terenu na działki budowlane w odniesieniu do projektu o pewnym minimalnym rozmiarze z mocy prawa związane jest zobowiązanie socjalne, które polega na zrealizowaniu, w wysokości określonej liczby procent projektu, mieszkań socjalnych, które następnie muszą być sprzedawane po cenach, których maksymalna wysokość jest określona, na rzecz instytucji publicznej, bądź, za pośrednictwem przeniesienia na nią prawa do nieruchomości, przez tę instytucję?

               12)

               Czy art. 21, 45, 49, 56 i 63 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz art. 22 i 24 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (4) należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu wprowadzonemu przez księgę 5 dekretu o polityce realizowanej w dziedzinie nieruchomości gruntowych, budynkowych i lokalowych, zatytułowaną „Zamieszkiwanie we własnym regionie”, zgodnie z którym przenoszenie prawa do nieruchomości gruntowych i wzniesionych na nich obiektów budowanych w pewnych, tak zwanych gminach docelowych, jest uzależnione od wykazania przez kupującego lub najemcę dostatecznego powiązania z daną gminą w rozumieniu art. 5.2.1 § 2 dekretu?

      (1)  Dz.U. L 312, s. 67

      (2)  Dz.U. L 376, s. 36

      (3)  Dz.U. L 134, s. 114

      (4)  Dz.U. L 158, s. 77


               26.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/1

         2011/C 63/01
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 55 z 19.2.2011.

      Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 46 z 12.2.2011.

      Dz.U. C 38 z 5.2.2011.

      Dz.U. C 30 z 29.1.2011.

      Dz.U. C 13 z 15.1.2011.

      Dz.U. C 346 z 18.12.2010.

      Dz.U. C 328 z 4.12.2010.

   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:
   EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


title: Sprawa C-522/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Contencioso-Administrativo n °1 de Ferrol (Hiszpania) w dniu 1 października 2013 r. — Ministerio de Defensa, Navantia S.A. przeciwko Concello de Ferrol

text:
               14.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 367/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Contencioso-Administrativo no 1 de Ferrol (Hiszpania) w dniu 1 października 2013 r. — Ministerio de Defensa, Navantia S.A. przeciwko Concello de Ferrol
   (Sprawa C-522/13)
   2013/C 367/44
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado Contencioso-Administrativo no de Ferrol

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ministerio de Defensa, Navantia SA

      Strona pozwana: Concello de Ferrol

      Pytanie prejudycjalne

   Czy zwolnienie z podatku od nieruchomości, z którego korzysta NAVANTIA, S.L., jest zgodne z art. 107 traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) oraz czy jest zgodna z art. 107 TFUE praktyka danego państwa członkowskiego (HISZPANIA) polegająca na ustanowieniu zwolnienia z podatku od nieruchomości (nieruchomość gruntowa o numerze katastralnym 2825201QA5422N0001YG), stanowiącej jego własność i przekazanej do użytkowania prywatnemu przedsiębiorstwu, którego kapitał należy w całości do państwa (NAVANTIA, S.L.), w sytuacji gdy to przedsiębiorstwo dostarcza towary i świadczy usługi, które mogą być przedmiotem wymiany handlowej między państwami członkowskimi?


title: Sprawa C-321/08: Skarga wniesiona w dniu 15 lipca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/38

         Skarga wniesiona w dniu 15 lipca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-321/08)
   (2008/C 223/62)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: W. Wils i E. Adsera Ribera)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2005/29/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającej dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („Dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych”), a w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy

               —

               obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy 2005/29/WE upłynął w dniu 12 czerwca 2007 r.

      (1)  Dz.U. L 149, s. 22.


title: Sprawa T-309/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  6 kwietnia 2006 r.  — Camós Grau przeciwko Komisji (Dochodzenie Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) dotyczące zarządzania i finansowania Instytutu Stosunków Europejsko-Latynoamerykańskich (IRELA) — Możliwy konflikt interesów po stronie prowadzącego dochodzenie — Wyłączenie z ekipy — Wpływ na przebieg dochodzenia i treść raportu z tego dochodzenia — Raport zamykający dochodzenie — Skarga o stwierdzenie nieważności — Dopuszczalność — Skarga o odszkodowanie — Dopuszczalność)

text:
               3.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/38

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 kwietnia 2006 r. — Camós Grau przeciwko Komisji
   (Sprawa T-309/03) (1)

   (Dochodzenie Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) dotyczące zarządzania i finansowania Instytutu Stosunków Europejsko-Latynoamerykańskich (IRELA) - Możliwy konflikt interesów po stronie prowadzącego dochodzenie - Wyłączenie z ekipy - Wpływ na przebieg dochodzenia i treść raportu z tego dochodzenia - Raport zamykający dochodzenie - Skarga o stwierdzenie nieważności - Dopuszczalność - Skarga o odszkodowanie - Dopuszczalność)
   (2006/C 131/71)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Camós Grau (Bruksela, Belgia) [Przedstawiciel: M.-A. Lucas, avocat]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciel: J.-F. Pasquier i C. Ladenburger, pełnomocnicy]
   Przedmiot sprawy
   Po pierwsze żądanie stwierdzenia nieważności raportu Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) z dnia 17 października 2002 r. zamykającego dochodzenie dotyczące Instytutu Stosunków Europejsko-Latynoamerykańskich (IRELA) i po drugie żądanie zadośćuczynienia za krzywdy osobiste i zawodowe spowodowane przez ten raport.
   Sentencja wyroku

               1)

               Komisja wypłaci M. Camósowi Grau'owi kwotę 10 000 EUR.

               2)

               W pozostałym zakresie żądania zostają oddalone.

               3)

               Komisja ponosi koszty postępowania przed Sądem.

      (1)  Dz.U. C 275 z 15.11.2003


title: Sprawa C-656/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 24 września 2015 r. w sprawie T-674/11 TV2/Danmark A/S/Komisja Europejska, wniesione w dniu 7 grudnia 2015 r. przez Komisję Europejską

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/27

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 24 września 2015 r. w sprawie T-674/11 TV2/Danmark A/S/Komisja Europejska, wniesione w dniu 7 grudnia 2015 r. przez Komisję Europejską
   (Sprawa C-656/15 P)
   (2016/C 048/32)
   Język postępowania: duński

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Stromsky, T. Maxian Rusche i L. Grønfeldt, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: TV2/Danmark A/S, Królestwo Danii, Viasat Broadcasting UK Ltd

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Uchylenie wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 24 września 2015 r. w sprawie T-674/11 TV2/Danmark A/S/Komisja Europejska w zakresie, w jakim Sąd stwierdził w nim nieważność decyzji Komisji 2011/839/UE z dnia 20 kwietnia 2011 r. w sprawie środków podjętych przez Danię (C 2/03) na rzecz TV2/Danmark (1) w zakresie, w jakim instytucja ta uznała w niej, że wpływy z reklam z lat 1995 i 1996 stanowią pomoc państwa.
   Oddalenie trzeciego z podniesionych w pierwszej instancji tytułem ewentualnym zarzutów co do istoty.
   Obciążenie skarżącej w pierwszej instancji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zdaniem wnoszącej odwołanie Sąd dokonał błędnej wykładni zawartego w art. 107 ust. 1 TFUE pojęcia „zasobów państwowych”, w tym również pojęcia „kontroli”, a także – uchybił obowiązkowi uzasadnienia w tym zakresie.
   Podniesiona przez Komisję na poparcie odwołania argumentacja dotyczy tego, że:

               Sąd dopuścił się naruszenia prawa w pkt 210 i 211 wyroku nie uznając tego, iż należące do TV2 Reklame środki stanowią zasoby państwowe bodaj ze względu na to, iż TV2 Reklame należy do państwa; Sąd dokonał zbyt wąskiej wykładni orzecznictwa dotyczącego pojęcia zasobów państwowych w przypadku przedsiębiorstw należących do państwa.

               Sąd dopuścił się naruszenia prawa przyjmując w swej ocenie sprawowanej przez państwo kontroli należących do TV2 Reklame zasobów zbyt wąską wykładnię pojęcia „kontroli”. Tak samo w pkt 215 wyroku dopuścił się on naruszenia prawa przyjmując w swej ocenie sprawowanej przez państwo kontroli należących do TV2 Fund zasobów zbyt wąską wykładnię tego samego pojęcia.

               Sąd dopuścił się naruszenia prawa przyjmując błędną wykładnię wyroku PreussenElektra, C-379/98, ECLI:EU:C:2001:160. Ta błędna wykładnia odgrywa istotną role w rozumowaniu, które doprowadziło Sąd do stwierdzenia nieważności spornej decyzji.

      (1)  Dz.U. L 340, s. 1.


title: Sprawa T-248/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 września 2008 r. — HUP Usługi Polska przeciwko OHIM — Manpower (I.T.@MANPOWER) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia — Słowny wspólnotowy znak towarowy I.T.@MANPOWER — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter odróżniający — Brak charakteru opisowego — Brak oznaczeń lub wskazówek, które weszły do języka potocznego lub są zwyczajowo używane — Brak znaku towarowego, który mógłby wprowadzać odbiorców w błąd — Artykuł 7 ust. 1 lit. b)-d) i g) oraz art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/34

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 września 2008 r. — HUP Usługi Polska przeciwko OHIM — Manpower (I.T.@MANPOWER)
   (Sprawa T-248/05) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia - Słowny wspólnotowy znak towarowy I.T.@MANPOWER - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter odróżniający - Brak charakteru opisowego - Brak oznaczeń lub wskazówek, które weszły do języka potocznego lub są zwyczajowo używane - Brak znaku towarowego, który mógłby wprowadzać odbiorców w błąd - Artykuł 7 ust. 1 lit. b)-d) i g) oraz art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2008/C 285/61)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: HUP Usługi Polska sp. z o.o., dawniej HP Temporärpersonalgesellschaft mbH (Czeladź, Polska) (przedstawiciel: adwokat M. Ciresa)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Manpower Inc. (Milwaukee, Wisconsin, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: R. Moscona i V. Marsland, solicitors, oraz A. Bryson, barrister)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 5 kwietnia 2005 r. (sprawa R 124/2004-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia między MP Temporärpersonal GmbH a Manpower Inc.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               HUP Usługi Polska sp. z o.o. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 217 z 3.9.2005.


title: Sprawa T-543/15 R: Postanowienie prezesa Sądu z dnia 17 grudnia 2015 r. – Lysoform Dr. Hans Rosemann i in./ECHA [Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — REACH — Udostępnianie produktów biobójczych na rynku i ich stosowanie — Wpisanie spółki jako dostawcy substancji czynnej do wykazu przewidzianego w art. 95 rozporządzenia (UE) nr 582/2012 — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru]

text:
               15.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 59/19

         Postanowienie prezesa Sądu z dnia 17 grudnia 2015 r. – Lysoform Dr. Hans Rosemann i in./ECHA
   (Sprawa T-543/15 R)
   ([Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - REACH - Udostępnianie produktów biobójczych na rynku i ich stosowanie - Wpisanie spółki jako dostawcy substancji czynnej do wykazu przewidzianego w art. 95 rozporządzenia (UE) nr 582/2012 - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru])
   (2016/C 059/21)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Skarżące: Lysoform Dr. Hans Rosemann GmbH (Berlin, Niemcy); Ecolab Deutschland GmbH (Monheim am Rhein, Niemcy); Schülke & Mayr GmbH (Norderstedt, Niemcy); Diversey Europe Operations BV (Utrecht, Niderlandy) (przedstawiciele: K. Van Maldegem, M. Grunchard i P. Sellar, adwokaci)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) (przedstawiciele: C. Buchanan i W. Broere, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji ECHA z dnia 17 czerwca 2015 r. w sprawie wpisania spółki O. jako dostawcy substancji czynnej do wykazu przewidzianego w art. 95 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 582/2012 z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie udostępniania na rynku i stosowania produktów biobójczych (Dz.U. L 167, p. 1).

      Sentencja

               1)

               Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-272/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 września 2008 r.  — Evropaïki Dynamiki przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości (Zamówienia publiczne na usługi — Wspólnotowa procedura przetargowa — Odrzucenie oferty — Kryteria wyboru i udzielania — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               25.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/22

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 września 2008 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości
   (Sprawa T-272/06) (1)

   (Zamówienia publiczne na usługi - Wspólnotowa procedura przetargowa - Odrzucenie oferty - Kryteria wyboru i udzielania - Obowiązek uzasadnienia)
   (2008/C 272/40)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: N. Korogiannakis i N. Keramidas, adwokaci)

      Strona pozwana: Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: początkowo M. Schauss, następnie D. Guild, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Trybunału Sprawiedliwości z dnia 20 lipca 2006 r. o nieprzyjęciu oferty przedłożonej przez skarżącą w ramach przetargu ogłoszonego w dniu 5 lipca 2005 r. dotyczącego świadczenia usług mających na celu utrzymanie, rozwój i wspieranie aplikacji informatycznych oraz o udzieleniu zamówienia innym oferentom.
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Trybunału Sprawiedliwości o nieprzyjęciu oferty przedłożonej przez Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE, która została jej przekazana pismem z dnia 20 lipca 2006 r.

               2)

               Trybunał Sprawiedliwości zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 294 z 2.12.2006.


title: Sprawa C-545/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 18 września 2014 r. w sprawie T-168/12 Georgias i in./Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska, wniesione w dniu 27 listopada 2014 r. przez Aguya Clementa Georgiasa, Trinity Engineering (Private) Ltd, Georgiadis Trucking (Private) Ltd

text:
               9.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/25

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 18 września 2014 r. w sprawie T-168/12 Georgias i in./Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska, wniesione w dniu 27 listopada 2014 r. przez Aguya Clementa Georgiasa, Trinity Engineering (Private) Ltd, Georgiadis Trucking (Private) Ltd
   (Sprawa C-545/14 P)
   (2015/C 046/32)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Aguy Clement Georgias, Trinity Engineering (Private) Ltd, Georgiadis Trucking (Private) Ltd (przedstawiciel: H. Mercer QC, I. Quirk, barrister)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska

      Żądania wnoszących odwołanie

               —

               uchylenie decyzji Sądu w całości;

               —

               uwzględnienie żądań wniesionych przez wnoszącego odwołanie w postępowaniu przed Sądem (oprócz odszkodowania, które powinno zostać poddane ocenie Sądu);

               —

               posiłkowo, odesłanie sprawy do Sądu;

               —

               w każdym przypadku obciążenie drugiej strony postępowania kosztami.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący je podnoszą cztery zarzuty:

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Sąd błędnie uznał, iż na mocy rozporządzenia nr 314/2004 (1) Rada była uprawniona do dodawania osób do załącznika do tego rozporządzenia na samej tej podstawie, że byli oni członkami rządu Zimbabwe (pkt 57 i 66 wyroku Sądu):

                           —

                           rozporządzenie nr 314/2004 (zwane dalej „rozporządzeniem”) powinno być interpretowane zgodnie ze wspólnym stanowiskiem 2004/161/WPZiB (2) (zwanym dalej „wspólnym stanowiskiem”), którego wykonaniu służyło;

                           —

                           Sąd nie wziął pod uwagę art. 4 wspólnego stanowiska, który wymagał, by osoby wymienione w załączniku były także zaangażowane w działania poważnie naruszające zasady demokracji i praw człowieka oraz państwa prawa w Zimbabwe.

               2.

               Drugi zarzut dotyczący tego, że Sąd błędnie zinterpretował art. 5 ust. 1 wspólnego stanowiska, co spowodowało niewłaściwe zastosowanie przez niego rozporządzenia (pkt 57 wyroku):

                           —

                           wbrew orzeczeniu Sądu art. 5 ust. 1 wspólnego stanowiska nie przewidywał, by osoby ujęte w załączniku do wspólnego stanowiska i rozporządzenia albo były członkami rządu, albo były zaangażowane w działania poważnie naruszające zasady demokracji i praw człowieka oraz państwa prawa w Zimbabwe;

                           —

                           wspólne stanowisko i tym samym rozporządzenie wymagały w istocie, by osoby ujęte w załączniku spełniały obie te przesłanki.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że Sąd błędnie zinterpretował dodanie słów „jako taki” (dodanych w dniu 25 czerwca 2007 r.) do wzmianki dotyczącej senatora Georgiasa w załączniku do rozporządzenia (i wspólnego stanowiska) jako „proste uściślenie”, że sam status członka rządu był wystarczający do umieszczenia w wykazie (pkt 58 wyroku):

                           —

                           poprawna interpretacja słów dodanych do wzmianki dotyczącej senatora Georgiasa pod względem prawnym była taka, że słowa te były uznaniem konieczności przestrzegania art. 4 wspólnego stanowiska, oprócz wymogu bycia członkiem rządu, gdyż słowa, które następowały po sformułowaniu „jako taki”, odpowiadały dokładnie wymaganiom art. 4;

                           —

                           Sąd błędnie zinterpretował dodanie tych słów jako „proste uściślenie”, że sam status członka rządu był wystarczający do umieszczenia w wykazie.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że Sąd błędnie ustalił, że w stosunku do zarzutu, iż nastąpiło naruszenie prawa do obrony, senator Georgias nie wyjaśnił, na czym by się oparł, gdyby został wysłuchany (pkt 108 wyroku):

                           —

                           wyraźnie określono w skardze, że senator Georgias napisał do Rady (i pismo zostało przedłożone), a następnie został wykreślony z wykazu;

                           —

                           ponadto w skardze wymieniono długą listę okoliczności, na które w sposób oczywisty powołano by się przed Radą, gdyby senator Georgias miał możliwość uczynienia tego;

                           —

                           w tych okolicznościach Sąd naruszył prawo, uznając, że senator Georgias nie wyjaśnił, na czym by się oparł, gdyby został wysłuchany.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 314/2004 z dnia 19 lutego 2004 r. dotyczące niektórych środków ograniczających w odniesieniu do Zimbabwe (Dz.U. L 55, s. 1).

      (2)  Wspólne stanowisko Rady 2004/161/WPZiB z dnia 19 lutego 2004 r. odnawiające środki ograniczające w odniesieniu do Zimbabwe (Dz.U. L 50, s. 66).


title: Wykreślenie sprawy C-54/04

text:
               23.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/34

         Wykreślenie sprawy C-54/04 (1)

   (2005/C 182/62)

      (Język postępowania: niemiecki)

   Postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2005 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-54/04: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii

      (1)  Dz.U. C 71 z 20.03.2004


title: Sprawa T-255/15: Wyrok Sądu z dnia 25 stycznia 2017 r. – Almaz Antey Air and Space Defence/Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi — Zamrożenie środków finansowych — Osoba prawna wspierająca materialnie lub finansowo działania podważające integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażające — Proporcjonalność — Obowiązek uzasadnienia — Prawo do obrony — Prawo do skutecznej ochrony sądowej — Prawa podstawowe — Oczywisty błąd w ocenie)

text:
               13.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/23

         Wyrok Sądu z dnia 25 stycznia 2017 r. – Almaz Antey Air and Space Defence/Rada
   (Sprawa T-255/15) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi - Zamrożenie środków finansowych - Osoba prawna wspierająca materialnie lub finansowo działania podważające integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażające - Proporcjonalność - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Prawa podstawowe - Oczywisty błąd w ocenie))
   (2017/C 078/31)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Joint Stock Company „Almaz Antey” Air and Space Defence Corp., dawniej OAO Concern PVO Almaz Antey (Moskwa, Rosja) (przedstawiciele: adwokaci A. Haak, C. Stumpf, M. Brüggemann i B. Thiemann)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo N. Rouam i J.P. Hix, następnie J.P. Hix i P. Mahnič Bruni, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2015/432 z dnia 13 marca 2015 r. zmieniającej decyzję 2014/145/WPZiB w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi (Dz.U. 2015, L 70, s. 47), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/427 z dnia 13 marca 2015 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 269/2014 w sprawie środków ograniczających w odniesieniu do działań podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażających (Dz.U. 2015, L 70, s. 1), decyzji Rady (WPZiB) 2015/1524 z dnia 14 września 2015 r. zmieniającej decyzję 2014/145/WPZiB w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi (Dz.U. 2015, L 239, s. 157), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/1514 z dnia 14 września 2015 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 269/2014 w sprawie środków ograniczających w odniesieniu do działań podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażających (Dz.U. 2015, L 239, s. 30), decyzji Rady (WPZiB) 2016/359 z dnia 10 marca 2016 r. zmieniającej decyzję 2014/145/WPZiB w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi (Dz.U. 2016, L 67, s. 37), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2016/353 z dnia 10 marca 2016 r. dotyczące wykonania rozporządzenia (UE) nr 269/2014 w sprawie środków ograniczających w odniesieniu do działań podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażających (Dz.U. 2016, L 67, s. 1), a także pisma Rady z dnia 31 lipca 2015 r. w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącą i utrzymują jej nazwę w wykazie podmiotów objętych środkami ograniczającymi.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Joint-Stock Company „Almaz-Antey” Air and Space Defence Corp. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 294 z 7.9.2015.


               20.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 174/12

         Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2013 r. przez DB Schenker przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA
   (Sprawa E-5/13)
   2013/C 174/08
   Skarga przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 8 kwietnia 2013 r. przez spółki Schenker North AB, Schenker Privpak AB oraz Schenker Privpak AS (zwane łącznie „DB Schenker”), reprezentowane przez Jona Midthjella, adwokata w Advokatfirmaet Midthjell AS, Grev Wedels plass 5, 0151 Oslo, Norwegia.
   Skarżący występują do Trybunału EFTA o:

               1)

               stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 25 stycznia 2013 r. w sprawie Urzędu Nadzoru EFTA nr 73075 (DB Schenker) w takim zakresie, w jakim dotyczy ona odmowy pełnego lub częściowego dostępu, na podstawie art. 3 lit. a) zasad dotyczących dostępu do dokumentów (RAD) z 2012 r. oraz art. 4 ust. 4 i 6 RAD z 2012 r., do dokumentów należących do akt sprawy, w której Urząd Nadzoru EFTA wydał decyzję nr 321/10/COL (Norway Post – system lojalnościowy/system rabatów), oraz odmowy udzielenia dostępu do pełnej wersji decyzji Urzędu Nadzoru EFTA 321/10/COL;

               2)

               stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 18 lutego 2013 r. w sprawie Urzędu Nadzoru EFTA nr 73075 (DB Schenker) w takim zakresie, w jakim dotyczy ona odmowy pełnego lub częściowego dostępu, na podstawie art. 4 ust. 4 i 6 zasad dotyczących dostępu do dokumentów (RAD) z 2012 r., do dokumentów należących do akt sprawy, w której Urząd Nadzoru EFTA wydał decyzję nr 321/10/COL (Norway Post – system lojalnościowy/system rabatów);

               3)

               obciążenie Urzędu Nadzoru EFTA (i ewentualnych interwenientów) kosztami postępowania.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Skarżący Schenker North AB, Schenker Privpak AB oraz Schenker Privpak AS są częścią DB Schenker, międzynarodowej grupy prowadzącej działalność w zakresie spedycji ładunków i logistyki. Schenker North AB prowadzi działalność gospodarczą grupy w Norwegii, Szwecji i Danii, w tym poprzez jednostki zależne Schenker Privpak AS oraz Schenker Privpak AB.

               —

               W dniu 14 stycznia 2013 r. skarżący przedłożyli ponowny wniosek w Urzędzie Nadzoru EFTA dotyczący dostępu do akt sprawy, w której Urząd Nadzoru EFTA wydał decyzję nr 321/10/COL (Norway Post – system lojalnościowy/system rabatów) w dniu 14 lipca 2010 r. W dniach 25 stycznia 2013 r. i 18 lutego 2013 r. Urząd Nadzoru EFTA wydał decyzję w sprawie wniosku o udzielenie dostępu na podstawie nowych zasad dotyczących dostępu publicznego do dokumentów (RAD 2012) wprowadzonych w życie w drodze decyzji Urzędu Nadzoru EFTA nr 300/12/COL z dnia 5 września 2012 r. Skarżący wnoszą o stwierdzenie nieważności tych decyzji na postawie art. 36 porozumienia o nadzorze i Trybunale w takim zakresie, w jakim dotyczą one odmowy pełnego lub częściowego dostępu do przedmiotowych dokumentów.

         Skarżący twierdzą, że Urząd Nadzoru EFTA:

               —

               naruszył publiczne prawo dostępu do dokumentów, o którym mowa w art. 2 ust. 1 zasad dotyczących dostępu do dokumentów z 2012 r. oraz obowiązek przedstawienia uzasadnienia (por. art. 16 porozumienia o nadzorze i Trybunale) w odniesieniu do dokumentów, do których odmówiono dostępu na podstawie art. 3 lit. a) zasad dotyczących dostępu do dokumentów z 2012 r.,

               —

               naruszył publiczne prawo dostępu do dokumentów, o którym mowa w art. 2 ust. 1 zasad dotyczących dostępu do dokumentów z 2012 r. w odniesieniu do dokumentów, do których odmówiono dostępu, w całości lub w części, na podstawie art. 4 ust. 6 zasad dotyczących dostępu do dokumentów z 2012 r. oraz

               —

               naruszył publiczne prawo dostępu do dokumentów, o którym mowa w art. 2 ust. 1 zasad dotyczących dostępu do dokumentów z 2012 r. oraz obowiązek przedstawienia uzasadnienia (por. art. 16 porozumienia o nadzorze i Trybunale) w odniesieniu do dokumentów, do których odmówiono dostępu, w całości lub w części, na podstawie art. 4 ust. 4 zasad dotyczących dostępu do dokumentów z 2012 r.


title: Sprawy połączone C-422/09, C-425/09 i C-426/09: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 2 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias — Grecja) — Vassiliki Stylianou Vandorou (C-422/09), Vassilios Alexandrou Giankoulis (C-425/09), Ioannis Georgiou Askoxilakis (C-426/09) przeciwko Ypourgos Ethnikis paideias kai Thriskevmaton (Artykuły 39 WE i 43 WE — Dyrektywa 89/48/WE — Uznawanie dyplomów — Pojęcie doświadczenia zawodowego)

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/7

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 2 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias — Grecja) — Vassiliki Stylianou Vandorou (C-422/09), Vassilios Alexandrou Giankoulis (C-425/09), Ioannis Georgiou Askoxilakis (C-426/09) przeciwko Ypourgos Ethnikis paideias kai Thriskevmaton
   (Sprawy połączone C-422/09, C-425/09 i C-426/09) (1)

   (Artykuły 39 WE i 43 WE - Dyrektywa 89/48/WE - Uznawanie dyplomów - Pojęcie doświadczenia zawodowego)
   2011/C 30/10
   Język postępowania: grecki

      Sąd krajowy

   Symvoulio tis Epikrateias

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Vassiliki Stylianou Vandorou (C-422/09), Vassilios Alexandrou Giankoulis (C-425/09), Ioannis Georgiou Askoxilakis (C-426/09)

      Strona pozwana: Ypourgos Ethnikis paideias kai Thriskevmaton

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Symvoulio tis Epikrateias — Wykładnia art. 4 ust. 1 lit. b) dyrektywy Rady 89/48/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie ogólnego systemu uznawania dyplomów ukończenia studiów wyższych, przyznawanych po ukończeniu kształcenia i szkolenia zawodowego, trwających co najmniej trzy lata (Dz. U. L 19, s. 16) — Wykładnia art. 1 ust. 3 dyrektywy 2001/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 maja 2001 r. zmieniającej dyrektywy Rady 89/48/EWG i 92/51/EWG w sprawie ogólnego systemu uznawania kwalifikacji zawodowych oraz dyrektywy Rady 77/452/EWG/, 77/453/EWG, 78/686/EWG, 78/687/EWG, 78/1026/EWG, 78/1027/EWG, 80/154/EWG, 80/155/EWG, 85/384/EWG, 85/432/EWG, 85/433/EWG i 93/16/EWG dotyczące zawodów pielęgniarki ogólnej, lekarza dentysty, lekarza weterynarii, położnej, architekta, farmaceuty i lekarza (Dz. U. L 206, s. 1) — Dostęp do zawodu regulowanego lub jego wykonywanie na takich samych warunkach jak obywatele państwa — Zawód zaprzysiężonego księgowego — Pojęcie „doświadczenia zawodowego”

      Sentencja

   Stosując ewentualne środki wyrównawcze, mające na celu uzupełnienie zasadniczych różnic między wykształceniem uzyskanym przez wnioskodawcę a wykształceniem wymaganym w przyjmującym państwie członkowskim, organ krajowy zajmujący się uznawaniem kwalifikacji zawodowych uzyskanych w innych państwach członkowskich ma na podstawie art. 39 WE i 43 WE obowiązek wzięcia pod uwagę całości praktycznego doświadczenia, które może całkowicie lub częściowo zniwelować wspomniane różnice.

      (1)  Dz.U. C 24 z 30.1.2010.


title: Sprawa C-479/12: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — H. Gautzsch Großhandel GmbH & Co. KG przeciwko Münchener Boulevard Möbel Joseph Duna GmbH (Odesłanie prejudycjalne — Własność intelektualna — Wzory wspólnotowe — Rozporządzenie (WE) nr 6/2002 — Artykuł 7 ust. 1, art. 11 ust. 2, art. 19 ust. 2, art. 88 i art. 89 ust. 1 lit. a) i d) — Niezarejestrowany wzór wspólnotowy — Ochrona — Udostępnienie publiczne — Nowość — Postępowanie o naruszenie — Ciężar dowodu — Przedawnienie — Prekluzja — Prawo znajdujące zastosowanie)

text:
               29.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/12

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — H. Gautzsch Großhandel GmbH & Co. KG przeciwko Münchener Boulevard Möbel Joseph Duna GmbH
   (Sprawa C-479/12) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Własność intelektualna - Wzory wspólnotowe - Rozporządzenie (WE) nr 6/2002 - Artykuł 7 ust. 1, art. 11 ust. 2, art. 19 ust. 2, art. 88 i art. 89 ust. 1 lit. a) i d) - Niezarejestrowany wzór wspólnotowy - Ochrona - Udostępnienie publiczne - Nowość - Postępowanie o naruszenie - Ciężar dowodu - Przedawnienie - Prekluzja - Prawo znajdujące zastosowanie)
   2014/C 93/19
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: H. Gautzsch Großhandel GmbH & Co. KG

      Strona pozwana: Münchener Boulevard Möbel Joseph Duna GmbH

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesgerichtshof — Wykładnia art. 7 ust. 1 akapit pierwszy, art. 11 ust. 2, art. 19 ust. 2 i art. 89 ust. 1 lit. a) i d) rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002 z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów wspólnotowych (Dz.U. 2002, L 3, s. 1) — Pojęcie publicznego udostępnienia — Ciężar dowodu w zakresie naśladownictwa niezarejestrowanego wzoru — Wzór przedstawiony na stoisku wystawowym poza zwykłym zakresem obserwacji rynku przez środowisko wyspecjalizowane i ujawniony przedsiębiorcy z wyspecjalizowanego sektora bez warunku zachowania poufności — Termin przedawnienia prawa do zakazania osobom trzecim używania wzoru — Prekluzja — Ustalenie prawa właściwego dla sporów w dziedzinie naruszenia i unieważnienia praw do wzorów wspólnotowych

      Sentencja

               1)

               Wykładni art. 11 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002 z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów wspólnotowych należy dokonywać w ten sposób, że można uznać, iż niezarejestrowany wzór mógł stać się dostatecznie znany działającym w Unii Europejskiej, wyspecjalizowanym w danej branży środowiskom podczas zwykłego toku prowadzenia spraw, jeśli rysunki tego wzoru zostały udostępnione handlowcom działającym w tej branży; ocena tego pozostaje jednak w gestii sądu rozpoznającego sprawy z zakresu wzorów wspólnotowych w świetle konkretnych okoliczności rozpatrywanej przez niego sprawy.

               2)

               Wykładni art. 7 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 6/2002 należy dokonywać w ten sposób, że można uznać, iż niezarejestrowany wzór, mimo że został ujawniony osobom trzecim bez wyraźnego albo dorozumianego warunku zachowania poufności, mógł podczas zwykłego toku prowadzenia spraw nie stać się dostatecznie znany środowiskom wyspecjalizowanym w danej branży działającym w Unii, jeśli został ujawniony wyłącznie jednemu przedsiębiorstwu tej branży lub został przedstawiony wyłącznie w pomieszczeniu wystawowym przedsiębiorstwa mającego siedzibę poza terytorium Unii; jednak ocena tego pozostaje w gestii sądu rozpoznającego sprawy z zakresu wzorów wspólnotowych w świetle konkretnych okoliczności rozpatrywanej przez niego sprawy.

               3)

               Wykładni art. 19 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 6/2002 należy dokonywać w ten sposób, że na właścicielu chronionego wzoru ciąży obowiązek udowodnienia, iż sporne używanie wynika z naśladowania tego wzoru. Jednakże jeśli sąd rozpoznający sprawy z zakresu wzorów wspólnotowych stwierdzi, że okoliczność, iż wymagany ciężar dowodu spoczywa na właścicielu chronionego wzoru, może czynić niemożliwym lub nadmiernie utrudnionym przeprowadzenie takiego dowodu, sąd ów jest obowiązany, w celu zapewnienia poszanowania zasady skuteczności, do zastosowania wszelkich środków proceduralnych przysługujących mu zgodnie z prawem krajowym celem zaradzenia tej trudności, w tym, w odpowiednim wypadku, norm prawa krajowego przewidujących dostosowanie lub złagodzenie ciężaru dowodu.

               4)

               Przedawnienie i prekluzja, na które można powołać się w obronie w postępowaniu o naruszenie wszczętym na podstawie art. 19 ust. 2 i art. 89 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 6/2002, są regulowane przez prawo krajowe, które należy stosować z zastrzeżeniem poszanowania zasad równoważności i skuteczności.

               5)

               Wykładni art. 89 ust. 1 lit. d) rozporządzenia nr 6/2002 należy dokonywać w ten sposób, że żądania zniszczenia podrobionych produktów są regulowane prawem – w tym prawem prywatnym międzynarodowym – państwa członkowskiego, w którym dopuszczono się czynów w postaci naruszenia lub groźby naruszenia wzoru wspólnotowego. Żądania naprawienia szkody wynikającej z działań sprawcy naruszenia i uzyskania — celem określenia rozmiaru tej szkody — informacji na temat tych działań są regulowane, zgodnie z art. 88 ust. 2 tego rozporządzenia, prawem krajowym, w tym prawem prywatnym międzynarodowym, sądu rozpoznającego sprawy z zakresu wzorów wspólnotowych, który rozpatruje daną sprawę.

      (1)  Dz.U. C 32 z 2.2.2013.


title: Sprawa C-57/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour constitutionelle (Belgia) w dniu 3 lutego 2012 r. — Fédération des maisons de repos privées de Belgique (Femarbel) ASBL przeciwko Commission communautaire commune

text:
               21.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour constitutionelle (Belgia) w dniu 3 lutego 2012 r. — Fédération des maisons de repos privées de Belgique (Femarbel) ASBL przeciwko Commission communautaire commune
   (Sprawa C-57/12)
   2012/C 118/19
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour constitutionelle

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Fédération des maisons de repos privées de Belgique (Femarbel) ASBL

      Strona pozwana: Commission communautaire commune

      Pytanie prejudycjalne

   Czy pojęcie usług zdrowotnych zawarte w art. 2 ust. 2 lit. f) dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym (1) i pojęcie usług społecznych zawarte w art. 2 ust. 2 lit. j) tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że z zakresu stosowania dyrektywy są wyłączone dzienne ośrodki pobytu w rozumieniu postanowienia Commission communautaire commune z dnia 24 kwietnia 2008 r. dotyczącego placówek pobytu osób starszych w zakresie w jakim udzielają one pomocy i opieki odpowiedniej w świetle utraty sprawności przez osoby starsze a także nocne ośrodki pobytu w rozumieniu tego samego postanowienia w zakresie w jakim udzielają pomocy i opieki zdrowotnej, które nie mogą być zapewnione osobom starszym w sposób trwały przez ich bliskich?

      (1)  Dz.U. L 376, s. 36.


title: Sprawa C-224/11: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 17 stycznia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny — Polska) — BGŻ Leasing sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (Podatek VAT — Usługa leasingu połączona z ubezpieczeniem przedmiotu leasingu zawartym przez leasingodawcę, który na to ubezpieczenie wystawił fakturę leasingobiorcy — Zakwalifikowanie — Jedno świadczenie złożone albo dwa świadczenia odrębne — Zwolnienie — Transakcja ubezpieczeniowa)

text:
               2.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/4

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 17 stycznia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny — Polska) — BGŻ Leasing sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie
   (Sprawa C-224/11) (1)

   (Podatek VAT - Usługa leasingu połączona z ubezpieczeniem przedmiotu leasingu zawartym przez leasingodawcę, który na to ubezpieczenie wystawił fakturę leasingobiorcy - Zakwalifikowanie - Jedno świadczenie złożone albo dwa świadczenia odrębne - Zwolnienie - Transakcja ubezpieczeniowa)
   2013/C 63/04
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Naczelny Sąd Administracyjny

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: BGŻ Leasing sp. z o.o.

      Strona pozwana: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Naczelny Sąd Administracyjny — Wykładnia art. 2 ust. 1 lit. c), art. 28 oraz art. 135 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) — Usługa leasingu połączona z ubezpieczeniem przedmiotu leasingu zawartym przez przedsiębiorstwo leasingowe, które na to ubezpieczenie wystawiło fakturę leasingobiorcy — Zakwalifikowanie czynności, do celów podatku VAT, jako jednego świadczenia złożonego albo jako dwóch świadczeń niezależnych

      Sentencja

               1)

               Usługa ubezpieczenia przedmiotu leasingu i usługa leasingu co do zasady stanowią usługi odrębne i niezależne do celów podatku od wartości dodanej. Do sądu odsyłającego należy ustalenie, czy w świetle szczególnych okoliczności postępowania głównego dane czynności są w takim stopniu powiązane ze sobą, że należy je traktować jako stanowiące jedną usługę, czy też przeciwnie — stanowią one usługi odrębne.

               2)

               Jeżeli leasingodawca ubezpiecza przedmiot leasingu, obciążając dokładnym kosztem tego ubezpieczenia leasingobiorcę, w okolicznościach takich jak w postępowaniu głównym taka czynność stanowi transakcję ubezpieczeniową w rozumieniu art. 135 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej.

      (1)  Dz.U. C 219 z 23.7.2011.


title: Sprawa C-211/06 P: Odwołanie wniesione w dniu  9 maja 2006 r.  przez Hertę Adam od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia  22 lutego 2006 r.  w sprawie T-342/04 Herta Adam przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               15.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/18

         Odwołanie wniesione w dniu 9 maja 2006 r. przez Hertę Adam od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia 22 lutego 2006 r. w sprawie T-342/04 Herta Adam przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-211/06 P)
   (2006/C 165/32)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Herta Adam [Przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i E. Marchal, avocats]

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia 22 lutego 2006 r. w sprawie T-342/04 Herta Adam przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich w całości;

               —

               uchylenie decyzji Komisji z dnia 2 września 2003 r. odmawiającej skarżącej prawa do dodatku zagranicznego przewidzianego w art. 4 załącznika VII do regulaminu pracowników Wspólnot Europejskich

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania w obydwu instancjach.

         Zarzuty i główne argumenty
   Odwołanie jest oparte na naruszeniu prawa przez Sąd Pierwszej Instancji w ramach wykładni pojęcia „okoliczności, wynikające z pracy wykonywanej dla innego państwa lub dla organizacji międzynarodowej” zawartego w art. 4 ust. 1 lit. a) tiret drugie załącznika VII do regulaminu pracowniczego.


title: Sprawa C-276/13: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 11 września 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil de Pontevedra – Hiszpania) – Pablo Acosta Padín przeciwko Hijos de J. Barreras SA

text:
               7.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/30

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 11 września 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil de Pontevedra – Hiszpania) – Pablo Acosta Padín przeciwko Hijos de J. Barreras SA
   (Sprawa C-276/13) (1)

   2014/C 102/47
   Język postępowania: hiszpański
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 207 z 20.7.2013.


title: Sprawa C-96/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Brussel (Belgia) w dniu 22 lutego 2010 r. — Frans Bosschaert przeciwko Belgische Staat, NV Slachthuizen Georges Goossens en Zonen, NV Slachthuizen Goossens

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/28

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Brussel (Belgia) w dniu 22 lutego 2010 r. — Frans Bosschaert przeciwko Belgische Staat, NV Slachthuizen Georges Goossens en Zonen, NV Slachthuizen Goossens
   (Sprawa C-96/10)
   2010/C 113/44
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Rechtbank van eerste aanleg te Brussel

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

               Strona skarżąca

               :

               Frans Bosschaert

               Strona pozwana

               :

                           Belgische Staat,

                           NV Slachthuizen Georges Goossens en Zonen

                           NV Slachthuizen Goossens

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy prawo wspólnotowe stoi na przeszkodzie temu, by sąd krajowy stosował termin przedawnienia wynoszący pięć lat, przewidziany w krajowym porządku prawnym dla wierzytelności wobec państwa, do powództw o zwrot opłat uiszczonych państwu członkowskiemu na podstawie mieszanego systemu pomocy i opłat, który okazał się nie tylko w części bezprawny, lecz również w części niezgodny z prawem wspólnotowym, wpłaconych przed wejściem w życie zastępującego pierwszy system nowego systemu pomocy i opłat obowiązkowych, który został uznany w ostatecznej decyzji Komisji za zgodny z prawem wspólnotowym, ale nie w zakresie w jakim opłaty te nakładane są z mocą wsteczną za okres przed wydaniem tej decyzji?

               2)

               Czy w przypadku, w którym państwo członkowskie nakłada opłaty na jednostkę, która ze swej strony jest zobowiązana do przenoszenia tych opłat na inne jednostki, z którymi prowadzi działalność handlową w sektorze, dla którego państwo członkowskie przewidziało mieszany system pomocy i opłat, który okazał się następnie nie tylko w części bezprawny, lecz również niezgodny z prawem wspólnotowym, prawo wspólnotowe stoi na przeszkodzie temu, by dla tych jednostek zgodnie z przepisami krajowymi obowiązywał krótszy termin przedawnienia na żądanie od państwa członkowskiego zwrotu opłat niezgodnych z prawem wspólnotowym, podczas gdy wobec innego pośrednika prywatnego obowiązuje dłuższy termin na żądanie zwrotu tych samych opłat, wobec czego może on znajdować się w sytuacji, w której wierzytelność wobec niego nie jest przedawniona, ale wierzytelność wobec państwa członkowskiego tak, oraz pośrednik ten może zostać pozwany przez inne podmioty gospodarcze i ewentualnie musi wnieść przeciwko państwu członkowskiemu skargę z tytułu gwarancji, niemniej nie może żądać od państwa członkowskiego zwrotu opłat, które sam uiścił mu bezpośrednio?

               3)

               Czy prawo wspólnotowe stoi na przeszkodzie temu, aby państwo członkowskie mogło powoływać się na krajowe terminy przedawnienia, które są dlań szczególnie korzystne w świetle krajowego prawa powszechnego, dla obrony w postępowaniu wszczętym przeciwko niemu przez jednostkę w celu zapewnienia ochrony praw, które jednostka ta czerpie z traktatu WE, w przypadku takim jak opisany przez sąd krajowy, w którym te szczególnie korzystne krajowe terminy przedawnienia uniemożliwiają żądanie zwrotu opłat uiszczonych na rzecz państwa członkowskiego z tytułu mieszanego systemu pomocy i opłat, który okazał się nie tylko w części bezprawny, lecz również w części niezgodny z prawem wspólnotowym, w sytuacji gdy Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich stwierdził niezgodność z prawem wspólnotowym dopiero po wygaśnięciu tych szczególnie korzystnych krajowych terminów przedawnienia, chociaż niezgodność z prawem istniała już przedtem?


title: Sprawa T-204/08 i T-212/08: Wyrok Sądu z dnia 16 czerwca 2011 r. — Team Relocations i in. przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek usług w zakresie przeprowadzek międzynarodowych w Belgii — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Ustalanie cen — Podział rynku — Manipulowanie postępowaniami przetargowymi — Naruszenie jednolite i ciągłe — Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia — Grzywny — Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien z 2006 r.)

text:
               30.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 226/24

         Wyrok Sądu z dnia 16 czerwca 2011 r. — Team Relocations i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-204/08 i T-212/08) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek usług w zakresie przeprowadzek międzynarodowych w Belgii - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Ustalanie cen - Podział rynku - Manipulowanie postępowaniami przetargowymi - Naruszenie jednolite i ciągłe - Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia - Grzywny - Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien z 2006 r.)
   2011/C 226/48
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Team Relocations NV (Zaventem, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci H. Gilliams i J. Bocken) (sprawa T-204/08); Amertranseuro International Holdings Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo); Trans Euro Ltd (Londyn) i Team Relocations Ltd (Londyn) (przedstawiciel: adwokat L. Gyselen) (sprawa T-212/08)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouquet, A. Antoniadis i N. von Lingen, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2008) 926 wersja ostateczna z dnia 11 marca 2008 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/38.543 — Usługi w zakresie przeprowadzek międzynarodowych) a także, tytułem żądania ewentualnego, żądanie uchylenia lub obniżenia grzywny nałożonej na skarżące.

      Sentencja

               1)

               Skargi zostają oddalone.

               2)

               Team Relocations NV, Amertranseuro International Holdings Ltd, Trans Euro Ltd i Team Relocations Ltd zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 197 z 2.8.2008.


title: Sprawy połączone T-124/13 i T-191/13: Wyrok Sądu z dnia 24 września 2015 r. – Włochy i Hiszpania/Komisja [System językowy — Ogłoszenia o konkursach otwartych celem naboru administratorów i asystentów — Wybór drugiego języka spomiędzy trzech języków — Język komunikacji ze startującymi w konkursie kandydatami — Rozporządzenie nr 1 — Artykuł 1d ust. 1, art. 27 i art. 28 lit. f) regulaminu pracowniczego — Zasada niedyskryminacji — Proporcjonalność]

text:
               23.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 389/29

         Wyrok Sądu z dnia 24 września 2015 r. – Włochy i Hiszpania/Komisja
   (Sprawy połączone T-124/13 i T-191/13) (1)

   ([System językowy - Ogłoszenia o konkursach otwartych celem naboru administratorów i asystentów - Wybór drugiego języka spomiędzy trzech języków - Język komunikacji ze startującymi w konkursie kandydatami - Rozporządzenie nr 1 - Artykuł 1d ust. 1, art. 27 i art. 28 lit. f) regulaminu pracowniczego - Zasada niedyskryminacji - Proporcjonalność])
   (2015/C 389/30)
   Język postępowania: włoski i hiszpański

      Strony

      Strony skarżące: Republika Włoska (reprezentanci: G. Palmieri, pełnomocnik, wspierana przez P. Gentilego, avvocato dello Stato) (sprawa T-124/13); Królestwo Hiszpanii (reprezentanci: początkowo S. Centeno Huerta, a następnie J. García-Valdecasas Dorrego, abogados del Estado) (sprawa T-191/13)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (reprezentanci: w sprawie T-124/13, J. Currall, B. Eggers i G. Gattinara, w sprawie T-191/13 J. Currall, J. Baquero Cruz i B. Eggers, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą, Republikę Włoską: Królestwo Hiszpanii (reprezentanci: początkowo S. Centeno Huerta, a następnie J. García-Valdecasas Dorrego, abogados del Estado)

      Przedmiot

   W sprawie T-124/13, żądanie stwierdzenia nieważności, po pierwsze, ogłoszenia o konkursie otwartym EPSO/AST/125/12 w celu stworzenia listy rezerwy kadrowej asystentów w następujących dziedzinach: audyt, finanse/księgowość i ekonomia/statystyka (Dz.U. 2012, C 394 A, s. 1), po drugie, ogłoszenia o konkursie otwartym EPSO/AST/126/12 w celu stworzenia listy rezerwy kadrowej asystentów w następujących dziedzinach: biologia/nauki przyrodnicze i medyczne, chemia, fizyka i materiałoznawstwo, badania jądrowe, inżynieria lądowa i mechaniczna i inżynieria elektryczna i elektroniczna (Dz.U. 2012, C 394 A, s. 11) i po trzecie, ogłoszenia o konkursie otwartym EPSO/AD/248/13 w celu stworzenia listy rezerwy kadrowej administratorów (AD 6) w następujących dziedzinach: bezpieczeństwo budynków i inżynieria instalacji budowlanych (Dz.U. 2013, C 29 A, s. 1) oraz, w sprawie T-191/13, żądanie stwierdzenia nieważności ogłoszenia o konkursie otwartym EPSO/AD/248/13.

      Sentencja

               1)

               Sprawy T-124/13 i T-191/13 zostają połączone do celów wydania wyroku.

               2)

               Stwierdza się nieważność ogłoszenia o konkursie otwartym EPSO/AST/125/12 w celu stworzenia listy rezerwy kadrowej asystentów w następujących dziedzinach: audyt, finanse/księgowość i ekonomia/statystyka, ogłoszenia o konkursie otwartym EPSO/AST/126/12 w celu stworzenia listy rezerwy kadrowej asystentów w następujących dziedzinach: biologia/nauki przyrodnicze i medyczne, chemia, fizyka i materiałoznawstwo, badania jądrowe, inżynieria lądowa i mechaniczna i inżynieria elektryczna i elektroniczna oraz ogłoszenia o konkursie otwartym EPSO/AD/248/13 w celu stworzenia listy rezerwy kadrowej administratorów (AD 6) w następujących dziedzinach: bezpieczeństwo budynków i inżynieria instalacji budowlanych.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Republikę Włoską w sprawie T-124/13 i przez Królestwo Hiszpanii w sprawie T-191/13.

               4)

               Królestwo Hiszpanii pokrywa własne koszty związane z interwencją w sprawie T-124/13.

      (1)  Dz.U. C 164 z 8.6.2013.


title: Sprawa T-523/14: Postanowienie Sądu z dnia 27 sierpnia 2015 r. – Squeeze Life/OHIM – Evolution Fresh (SQUEEZE LIFE) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Wycofanie zgłoszenia do rejestracji — Sprostowanie decyzji zamykającej postępowanie przed izbą odwoławczą — Umorzenie postępowania)

text:
               26.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 354/40

         Postanowienie Sądu z dnia 27 sierpnia 2015 r. – Squeeze Life/OHIM – Evolution Fresh (SQUEEZE LIFE)
   (Sprawa T-523/14) (1)

   ((Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wycofanie zgłoszenia do rejestracji - Sprostowanie decyzji zamykającej postępowanie przed izbą odwoławczą - Umorzenie postępowania))
   (2015/C 354/48)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca Squeeze Life, SL (Alicante, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J.B. Devaureix i L. Montoya Terán)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: V. Melgar, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Evolution Fresh, Inc. (San Bernardino, Kalifornia, Stany Zjednoczone)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 14 kwietnia 2014 r. (sprawa R 595/2014-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Squeeze Life, SL a Evolution Fresh, Inc.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) pokrywa, oprócz własnych kosztów, koszty Squeeze Life, SL.

      (1)  Dz.U. C 329 z 22.9.2014.


title: Sprawa C-488/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 5 lipca 2016 r. w sprawie T-167/15, Bundesverbandes Souvenir – Geschenke – Ehrenpreise e.V./Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 13 września 2016 r. przez Bundesverband Souvenir – Geschenke – Ehrenpreise e.V.

text:
               9.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/24

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 5 lipca 2016 r. w sprawie T-167/15, Bundesverbandes Souvenir – Geschenke – Ehrenpreise e.V./Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 13 września 2016 r. przez Bundesverband Souvenir – Geschenke – Ehrenpreise e.V.
   (Sprawa C-488/16 P)
   (2017/C 006/32)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Bundesverband Souvenir – Geschenke – Ehrenpreise e.V. (przedstawiciel: B. Bittner, Rechtsanwalt)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Freistaat Bayern

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku T-167/15 z dnia 5 lipca 2016 r.;

               —

               unieważnienie prawa do unijnego znaku towarowego nr 010144392 „Neuschwanstein”;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zaskarżony wyrok T-167/15 narusza art. 7 ust. 1 lit. c), art. 7 ust. 1 lit. b) oraz art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 (1) z następujących powodów:

               1.

               Sąd niewłaściwie uznaje, że nazwa „Neuschwanstein” jest wskazaniem pochodzenia geograficznego. W pkt 27 wyroku podano – w sposób wewnętrznie sprzeczny – że zamek Neuschwanstein jest co prawda „geograficznie możliwy do umiejscowienia”, ale nie jest „miejscem geograficznym”, gdyż główną funkcją tego miejsca jest zachowanie dziedzictwa kulturowego, a nie wytwarzanie lub sprzedaż artykułów pamiątkowych lub usług. Jednak „główna funkcja” miejsca geograficznego nie odgrywa żadnej roli w odniesieniu do bezwzględnej podstawy odmowy rejestracji dotyczącej oznaczania pochodzenia. Zamek Neuschwanstein jest jednoznacznie i definitywnie możliwy do umiejscowienia i różni się wbrew zapatrywaniu Sądu od zwykłego muzeum, które determinują wystawione w nim eksponaty, a eksponaty te – w odróżnieniu od zamku Neuschwanstein – mogą także zostać przeniesione.
               Docelowy krąg odbiorców nie będzie dokonywać przedstawionego w zaskarżonym wyroku analitycznego odczytania nazwy jako „nowy łabędzi kamień”, lecz będzie wiązać tę fantazyjną nazwę wyłącznie ze znanym na całym świecie zamkiem. Tym samym zaskarżony wyrok jest sprzeczny także z wymogami określonymi przez Trybunał w wyroku Windsurfing Chiemsee (2), gdyż docelowy krąg odbiorców dostrzega związek towarów oznaczonych oznaczeniem „Neuschwanstein” z zamkiem Neuschwanstein jako ośrodkiem turystycznym o światowej renomie. Miejsce to jest tym samym bez wątpienia odpowiednie do tego, by wywierać wpływ na upodobania konsumentów poprzez wzbudzane przez nie pozytywne odczucia. Z tego względu oznaczenie to jako wskazanie geograficzne nie może być objęte ochroną. W interesie ogólnym leży ustrzeżenie przed zmonopolizowaniem za pośrednictwem ochrony wynikającej ze znaków towarowych nazw znanych atrakcji turystycznych przynajmniej w odniesieniu do typowych artykułów pamiątkowych, które są sprzedawane i kupowane po to, by przypominać o danej atrakcji turystycznej. W zaskarżonym wyroku nie została jednak przeprowadzona analiza zgłoszonych towarów i usług pod względem tego, czy nadają się one na artykuły pamiątkowe. Było to wszakże w szczególności wymagane, ponieważ sporny znak towarowy został zgłoszony dla określeń ogólnych, które obejmują także typowe artykuły pamiątkowe. Okoliczność, że zgłaszającym jest Freistaat Bayern, nie zmienia niczego w odniesieniu do tych zasad – jak podkreślił Sąd w wyroku MEM/OHIM (MONACO) (3) – gdyż zgłoszenie znaku towarowego przez państwo podlega tym samym zasadom co zgłoszenie dokonane przez innych uczestników rynku.

               2.

               W sprzeczności z wymogami dotychczasowego orzecznictwa Sąd stwierdza w odniesieniu do określonej w art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 podstawy odmowy rejestracji dotyczącej braku charakteru odróżniającego, że docelowy krąg odbiorców rozpozna, iż wszystkie towary oznaczone „Neuschwanstein” są wytwarzane, sprzedawane i dostarczane pod kontrolą Freistaat Bayern (tak w pkt 43). Jednakże kupujący towary, które są oferowane tradycyjnie w pobliżu atrakcji turystycznej i które są opatrzone jej nazwą, nie dostrzegają w tej nazwie żadnego związku z właścicielem atrakcji turystycznej i nie oczekują, by były one przez niego wytwarzane lub sprzedawane. Oznaczenie „Neuschwanstein” służy wyłącznie temu, by przypominać im o zwiedzeniu atrakcji turystycznej i o miejscu sprzedaży. To, kto jest producentem, jest obojętne dla docelowych grup osób.

               3.

               Należy przyjąć, że zgłaszający znak towarowy Neuschwanstein działał w złej wierze w rozumieniu art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, gdyż docelowemu kręgowi odbiorców i – co jest wykazane – także zgłaszającemu jeszcze przed zgłoszeniem spornego znaku unijnego było wiadome, że w bezpośrednim otoczeniu zamku Neuschwanstein są oferowane różne towary oznaczone nazwą tej atrakcji turystycznej.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz.U. 2009, L 78, s. 1).

      (2)  Wyrok z dnia 4 maja 1999 r., Windsurfing Chiemsee (C-108/97 i C-109/97, EU:C:1999:230).

      (3)  Wyrok z dnia 15 stycznia 2015 r., MEM/OHIM (MONACO) (T-197/13, EU:T:2015:16).


title: Sprawa T-58/16: Skarga wniesiona w dniu 11 lutego 2016 r. – Apax Partners/EUIPO – Apax Partners Midmarket (APAX)

text:
               29.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 111/36

         Skarga wniesiona w dniu 11 lutego 2016 r. – Apax Partners/EUIPO – Apax Partners Midmarket (APAX)
   (Sprawa T-58/16)
   (2016/C 111/43)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Apax Partners LLP (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: D. Rose, J. Curry i J. Warner, Solicitors)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Apax Partners Midmarket (Paryż, Francja)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: słowny unijny znak towarowy „APAX” – zgłoszenie nr 3 538 981

      Postępowanie przed EUIPO: postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 listopada 2015 r. w sprawie R 1441/2014-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie wniosku o rejestrację spornego znaku towarowego do EUIPO w celu jego rozpatrzenia;

               —

               obciążenie EUIPO i wszystkich stron postępowania przed Izbą Odwoławczą własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w tym kosztami postępowaniu oraz w postępowaniu odwoławczym przed Izbą Odwoławczą, a także w postępowaniu w sprawie sprzeciwu B 764 029 przed Wydziałem Sprzeciwów.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-102/14 P: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 29 września 2016 r. – Investigación y Desarrollo en Soluciones y Servicios IT, SA/Komisja Europejska (Odwołanie – Artykuł 181 postępowania przed Trybunałem – Umowy dotyczące pomocy finansowej Unii na rzecz projektów w dziedzinie badań i rozwoju – Sprawozdanie z audytu stwierdzające nieprawidłowości – Decyzja o dokonaniu zwrotu zaliczek zapłaconych przez Komisję Europejską – Skarga o stwierdzenie nieważności – Decyzja o zawieszeniu płatności – Skarga o stwierdzenie odpowiedzialności pozaumownej – Decyzja o niezawarciu umowy – Skarga odszkodowawcza – Niedopuszczalność)

text:
               5.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 454/5

      Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 29 września 2016 r. – Investigación y Desarrollo en Soluciones y Servicios IT, SA/Komisja Europejska
      (Sprawa C-102/14 P) (1)

      ((Odwołanie - Artykuł 181 postępowania przed Trybunałem - Umowy dotyczące pomocy finansowej Unii na rzecz projektów w dziedzinie badań i rozwoju - Sprawozdanie z audytu stwierdzające nieprawidłowości - Decyzja o dokonaniu zwrotu zaliczek zapłaconych przez Komisję Europejską - Skarga o stwierdzenie nieważności - Decyzja o zawieszeniu płatności - Skarga o stwierdzenie odpowiedzialności pozaumownej - Decyzja o niezawarciu umowy - Skarga odszkodowawcza - Niedopuszczalność))
      (2016/C 454/10)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Investigación y Desarrollo en Soluciones y Servicios IT, SA (przedstawiciel: M. Jiménez Perona, abogado)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal i B. Conte, pełnomocnicy, wspierani przez J. Rivasa Andrésa, avocat)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje odrzucone.

                  2)

                  Investigación y Desarrollo en Soluciones y Servicios IT SA zostaje obciążona kosztami związanymi z postępowaniem odwoławczym.

         (1)  Dz.U. C 135 z 05.05.2014.


title: Sprawy połączone T-828/14 i T-829/14: Wyrok Sądu z dnia 16 lutego 2017 r. – Antrax It/EUIPO – Vasco Group (Termosyfony do grzejników) [Wzór wspólnotowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru — Zarejestrowane wzory wspólnotowe przedstawiające termosyfony do grzejników — Wcześniejsze wzory — Zarzut niezgodności z prawem — Artykuł 1d rozporządzenia (WE) nr 216/96 — Artykuł 41 ust. 1 karty praw podstawowych — Zasada bezstronności — Skład izby odwoławczej — Podstawa unieważnienia — Brak indywidualnego charakteru — Artykuł 6 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002 — Zastosowanie się przez EUIPO do wyroku stwierdzającego nieważność decyzji jednej z jego izb odwoławczych — Nasycenie stanu sztuki wzorniczej — Moment oceny]

text:
               27.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/7

         Wyrok Sądu z dnia 16 lutego 2017 r. – Antrax It/EUIPO – Vasco Group (Termosyfony do grzejników)
   (Sprawy połączone T-828/14 i T-829/14) (1)

   ([Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru - Zarejestrowane wzory wspólnotowe przedstawiające termosyfony do grzejników - Wcześniejsze wzory - Zarzut niezgodności z prawem - Artykuł 1d rozporządzenia (WE) nr 216/96 - Artykuł 41 ust. 1 karty praw podstawowych - Zasada bezstronności - Skład izby odwoławczej - Podstawa unieważnienia - Brak indywidualnego charakteru - Artykuł 6 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002 - Zastosowanie się przez EUIPO do wyroku stwierdzającego nieważność decyzji jednej z jego izb odwoławczych - Nasycenie stanu sztuki wzorniczej - Moment oceny])
   (2017/C 095/13)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Antrax It Srl (Resana, Włochy) (przedstawiciel: adwokat L Gazzola)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: początkowo P. Bullock, następnie L. Rampini i S. Di Natale, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Vasco Group NV, dawniej Vasco Group BVBA (Dilsen, Belgia) (przedstawiciel: adwokat J. Haber)

      Przedmiot

   Dwie skargi na decyzje Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 10 października 2014 r. (sprawy R 1272/2013-3 i R 1273/2013-3), dotyczące postępowań w sprawie unieważnienia praw do wzoru między Vasco Group i Antrax It.

      Sentencja

               1)

               Skargi zostają oddalone.

               2)

               Antrax It Srl pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) i Vasco Group NV, w tym koszty poniesione przez Vasco Group w ramach postępowań przed Izbą Odwoławczą w sprawach R 1272/2013-3 i R 1273/2013-3.

      (1)  Dz.U. C 65 z 23.2.2015.


title: Sprawa C-194/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden w dniu  26 kwietnia 2006 r.  — Staatssecretaris van Financiën przeciwko Orange European Smallcap Fund N.V.

text:
               29.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden w dniu 26 kwietnia 2006 r. — Staatssecretaris van Financiën przeciwko Orange European Smallcap Fund N.V.
   (Sprawa C-194/06)
   (2006/C 178/25)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Hoge Raad der Nederlanden
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Staatssecretaris van Financiën

      Strona pozwana: Orange European Smallcap Fund N.V.
   Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy art. 56 WE w związku z art. 58 ust. 1 WE należy interpretować w ten sposób, że przewidziany w art. 56 WE zakaz sprzeciwia się przepisowi państwa członkowskiego, zgodnie z którym ulga podatkowa, przyznawana na rzecz przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w celu uwzględnienia podatku pobranego u źródła od dywidend uzyskanych przez te przedsiębiorstwa w innym państwie członkowskim, jest — ze względów wskazanych w pkt 5.2.1 in fine niniejszego postanowienia — ograniczona:

                           a)

                           do kwoty, którą osoba fizyczna zamieszkała w Niderlandach mogłaby zaliczyć na poczet podatku dochodowego na podstawie umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej z tym innym państwem członkowskim,

                           b)

                           w zakresie, w jakim udziałowcami przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania są osoby fizyczne niezamieszkałe w Niderlandach lub osoby prawne nieobjęte niderlandzkim podatkiem dochodowym od osób prawnych?

               2.

               Jeżeli na pytanie pierwsze zostanie udzielona odpowiedź twierdząca lub częściowo twierdząca:

                           a)

                           Czy pojęcie „inwestycji bezpośrednich” z art. 57 ust. 1 WE obejmuje również posiadanie pakietu udziałów w spółce, jeżeli udziałowiec posiada ten pakiet jedynie w celu inwestycyjnym i jeżeli wielkość tego pakietu nie umożliwia mu wywierania określonego wpływu na zarządzanie lub sprawowanie kontroli w danej spółce?

                           b)

                           Czy na podstawie art. 56 WE ograniczenie przepływu kapitału związane z opodatkowaniem, które byłoby niezgodne z prawem, gdyby dotyczyło przepływu kapitału pomiędzy krajami Wspólnoty, jest tak samo niezgodne z prawem — przy identyczności pozostałych okoliczności — w przypadku przepływu kapitału do i z państw trzecich?

                           c)

                           Jeżeli na pytanie 2.b) zostanie udzielona odpowiedź negatywna, czy art. 56 WE należy interpretować w ten sposób, że przewidziane przez państwo członkowskie ograniczenie ulgi podatkowej — przyznawanej na rzecz przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania ze względu na podatek pobrany u źródła od dywidendy uzyskanej przez to przedsiębiorstwo w państwie trzecim — uzasadnione okolicznością, że nie wszyscy udziałowcy tego przedsiębiorstwa mają miejsce zamieszkania lub siedzibę w tym państwie członkowskim jest niezgodne z tym przepisem?

               3.

               Czy dla udzielenia odpowiedzi na pytanie pierwsze i drugie ma znaczenie, że

                           a)

                           podatek pobrany w innym państwie członkowskim od dywidend tam uzyskanych jest wyższy od podatku od dywidend wypłaconych na rzecz zagranicznych udziałowców w państwie członkowskim, w którym siedzibę ma przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania;

                           b)

                           udziałowcy przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania mają miejsce zamieszkania lub siedzibę w innym państwie, niż to, w którym siedzibę ma przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania i które zawarło z tym drugim państwem umowę, która przewiduje wzajemne zaliczenie podatku u źródła od dywidend;

                           c)

                           zagraniczni udziałowcy przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania mają miejsce zamieszkania lub siedzibę w innym państwie członkowskim Wspólnoty?


title: Sprawa C-506/08 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 21 lipca 2011 r. — Królestwo Szwecji przeciwko MyTravel Group plc, Komisji Europejskiej (Odwołanie — Dostęp do dokumentów instytucji — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Artykuł 4 ust. 2 tiret drugie i ust. 3 akapit drugi — Wyjątki od prawa dostępu dotyczące ochrony postępowania sądowego i opinii prawnych a także procesu podejmowania decyzji — Kontrola koncentracji — Dokumenty Komisji sporządzone w ramach postępowania zakończonego wydaniem decyzji stwierdzającej niezgodność koncentracji ze wspólnym rynkiem — Dokumenty sporządzone w następstwie stwierdzenia nieważności tej decyzji przez Sąd)

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/2

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 21 lipca 2011 r. — Królestwo Szwecji przeciwko MyTravel Group plc, Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-506/08 P) (1)

   (Odwołanie - Dostęp do dokumentów instytucji - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Artykuł 4 ust. 2 tiret drugie i ust. 3 akapit drugi - Wyjątki od prawa dostępu dotyczące ochrony postępowania sądowego i opinii prawnych a także procesu podejmowania decyzji - Kontrola koncentracji - Dokumenty Komisji sporządzone w ramach postępowania zakończonego wydaniem decyzji stwierdzającej niezgodność koncentracji ze wspólnym rynkiem - Dokumenty sporządzone w następstwie stwierdzenia nieważności tej decyzji przez Sąd)
   2011/C 269/02
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Królestwo Szwecji (przedstawiciele: K. Petkovska i A. Falk, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę skarżącą: Królestwo Danii (przedstawiciele: B. Weis Fogh i V. Pasternak Jørgensen, pełnomocnicy), Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: C. Wissels i J. Tanger, pełnomocnicy), Republika Finlandii (przedstawiciele: J. Heliskoski, pełnomocnik)

      Druga strona postępowania: MyTravel Group plc, Komisja Europejska (przedstawiciele: X. Lewis, P. Costa de Oliveira i C. O’Reilly, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający Komisję: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: M. Lumma i B. Klein, pełnomocnicy), Republika Francuska (przedstawiciele: E. Belliard, G. de Bergues i A. Adam, pełnomocnicy), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: E. Jenkinson i S. Ossowski, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 9 września 2008 r. w sprawie T-403/05 MyTravel przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił skargę zmierzająca do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 5 września 2005 r. i 12 października 2005 r., odmawiających udzielenia skarżącej dostępu do dokumentów przygotowujących wydanie decyzji z dnia 22 września 1999 r. stwierdzającej niezgodność ze wspólnym rynkiem oraz z porozumieniem o EOG koncentracji mającej na celu przejęcie całkowitej kontroli First Choice plc przez Airtours plc (Sprawa nr IV/M.1524 — Airtours/First Choice) a także dokumentów sporządzonych przez służby Komisji w następstwie stwierdzenia nieważności tej decyzji w wyroku Sądu z dnia 6 czerwca 2002 r. w sprawie T-342/99.

      Sentencja

               1)

               Punkt 2 sentencji wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 9 września 2008 r. w sprawie T-403/05 MyTravel przeciwko Komisji zostaje uchylony.

               2)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji D(2005) 8461 z dnia 5 września 2005 r. o oddaleniu wniosku MyTravel Group plc mającego na celu uzyskanie dostępu do określonych dokumentów przygotowawczych Komisji z dziedziny kontroli koncentracji, w zakresie w jakim ma ona za podstawę art. 4 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji.

               3)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji D(2005) 9763 z dnia 12 października 2005 r. o częściowym oddaleniu wniosku MyTravel Group plc mającego na celu uzyskanie dostępu do określonych dokumentów przygotowawczych Komisji z dziedziny kontroli koncentracji, w zakresie w jakim ma ona za podstawę art. 4 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia nr 1049/2001 oraz art. 4 ust. 3 akapit drugi tego rozporządzenia.

               4)

               Sprawa zostaje skierowana do ponownego rozpoznania przez Sąd Unii Europejskiej w celu wydania orzeczenia w przedmiocie tych zarzutów skargi wniesionej przez MyTravel Group plc, co do których Sąd się nie wypowiedział.

               5)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 55 z 7.3.2009.


title: Sprawa C-301/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 20 marca 2013 r. w sprawie T-571/11 El Corte Inglés przeciwko OHIM — Chez Gerard (CLUB GOURMET), wniesione w dniu 30 maja 2013 r. przez El Corte Inglés, S.A.

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/34

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 20 marca 2013 r. w sprawie T-571/11 El Corte Inglés przeciwko OHIM — Chez Gerard (CLUB GOURMET), wniesione w dniu 30 maja 2013 r. przez El Corte Inglés, S.A.
   (Sprawa C-301/13 P)
   2013/C 207/57
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: El Corte Inglés, S.A. (przedstawiciele: J.L. Rivas Zurdo i E. Seijo Veiguela, abogados)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 20 marca 2013 r. w sprawie T-571/11 w całości;

               —

               obciążenie strony lub stron przeciwnych, które sprzeciwią się temu odwołaniu, kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   1.   Naruszenie zasady pewności prawa i uzasadnionych oczekiwań
   Zasada pewności prawa wymaga „jednoznacznego sformułowania, które pozwoliłoby zainteresowanym osobom zapoznać się z ich prawami i obowiązkami w sposób jasny i dokładny”. Zasada ta wiąże się z zasadą uzasadnionych oczekiwań, wskazując na konieczność uzasadnienia decyzji administracyjnych, które odbiegają od wcześniejszych decyzji, gdy te decyzje mogą wzbudzić uzasadnione oczekiwana u ich adresatów.
   Praktyka stosowana przez sądy hiszpańskie w dziedzinie hiszpańskich znaków sloganów (zarejestrowanych w czasie obowiązywania instrukcji z 1997 r.) stoi w jasnej sprzeczności ze wspólnotowymi aktami administracyjnymi dotyczącymi postępowania w sprawie sprzeciwu B 877 714 i [T-]571/11, jak również z wyrokiem Sądu Unii Europejskiej z dnia 20 marca 2013 r. — skoro Wydział Sprzeciwów miał wątpliwości co do znaczenia wcześniejszego znaku towarowego, powinien był temu zaradzić, zwracając się o wyjaśnienia w tym względzie do hiszpańskiego urzędu patentów i znaków towarowych, lub wezwać niniejszą stronę do przedstawienia uwag w swojej obronie.
   2.   Oczywiście błędna ocena okoliczności powstania sporu
   Wyrok uznaje za udowodnioną okoliczność, że znak towarowy, na który powołano się w sprzeciwie, jest zarejestrowany w klasie 35 w celu ochrony usług obejmujących zdanie reklamowe stosowan[e] jako slogan przy sprzedaży, używaniu lub eksploatacji towarów z klas 29, 30, 31, 32, 33 i 42 oraz że OHIM wiedział o istnieniu swojej decyzji z dnia 17 lipca 2006 r., w której wziął pod uwagę instrukcję hiszpańskiego urzędu patentów i znaków towarowych z dnia 11 listopada 1997 r. dotyczącą badania znaków sloganów (załącznik 4) oraz wyroki hiszpańskiego Tribunal Supremo z dnia 25 lutego 2004 r. i 30 maja 2008 r.
   Oczywiście błędną ocenę stanowi wymaganie, by strona podniosła i wykazała, że jej wcześniejszy znak towarowy obejmował swoją ochroną te same towary, których dotyczył wniosek, gdyż byłoby to równoważne wymaganiu identyczności zakresu stosowania. W rezultacie błędna ocena dowodów i okoliczności faktycznych pozostawia nierozstrzygniętą zasadniczą kwestię dotyczącą art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 207/2009 (1).
   3.   Braki w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku
   Zostało uznane znaczenie (pkt 3[9]) wyroku w sprawie Atomic (2), przy czym ma on mieć zastosowanie, gdy OHIM dysponuje już wskazaniami dotyczącymi prawa krajowego (pkt 41), co stanowi sprzeczność, gdyż wtedy nie ma on zastosowania z urzędu.
   W pkt 45 wskazuje się, że przed OHIM nie można powołać się na argumenty podniesione w innych postępowaniach przed OHIM, przy czym nie jest wyjaśnione, dlaczego tak ma być.
   Pominięcie wszelkiej analizy porównania pomiędzy znakami towarowymi, co stanowi rzeczywisty zarzut (pkt 55 wyroku), skutkuje brakiem możliwości podjęcia obrony przez niniejszą stronę.
   4.   Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd
   Sąd naruszył prawo do obrony, nie orzekając w przedmiocie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, o którym mowa w art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009. Pośród zarzutów skargi, pkt 19–22, zasadniczym zarzutem jest błędna ocena dotycząca prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd. Zgodnie ze wspomnianym orzecznictwem prawdopodobieństwo wprowadzenia odbiorców w błąd należy oceniać całościowo przy uwzględnieniu wszystkich istotnych okoliczności danego przypadku.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).

      (2)  Wyrok Sądu z dnia 20 kwietnia 2005 r. w sprawie T-318/03 Atomic Austria przeciwko OHIM — Fábricas Agrupadas de Muñecas de Onil (ATOMIC BLITZ), Zb.Orz. s. II-1319.