title: Sprawa T-619/19: Postanowienie Sądu z dnia 10 lipca 2020 r. – KF / SatCen [Skarga o stwierdzenie nieważności oraz o odszkodowanie i zadośćuczynienie – Personel SatCenu – Personel kontraktowy – Właściwość sądów Unii – Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Decyzja o wszczęciu dochodzenia administracyjnego w sprawie skarżącej w celu wykonania wyroku Sądu – Akt niekorzystny – Żądanie odsetek od kwoty zasądzonej przez Sąd tytułem naprawienia poniesionej szkody – Artykuł 76 lit. d) regulaminu postępowania – Skarga oczywiście niedopuszczalna]

text:
               19.10.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 348/15

      Postanowienie Sądu z dnia 10 lipca 2020 r. – KF / SatCen
      (Sprawa T-619/19) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności oraz o odszkodowanie i zadośćuczynienie - Personel SatCenu - Personel kontraktowy - Właściwość sądów Unii - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Decyzja o wszczęciu dochodzenia administracyjnego w sprawie skarżącej w celu wykonania wyroku Sądu - Akt niekorzystny - Żądanie odsetek od kwoty zasądzonej przez Sąd tytułem naprawienia poniesionej szkody - Artykuł 76 lit. d) regulaminu postępowania - Skarga oczywiście niedopuszczalna)
      (2020/C 348/21)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: KF (przedstawiciele: adwokat A. Kunst i N. Macaulay, barrister)

         Strona pozwana: Centrum Satelitarne Unii Europejskiej (przedstawiciel: adwokat A. Guillerme)

         Przedmiot

      Po pierwsze, oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji dyrektora SatCenu z dnia 3 lipca 2019 r. o wszczęciu dochodzenia administracyjnego w sprawie skarżącej, oraz po drugie, oparte na art. 268 TFUE żądanie odszkodowania i zadośćuczynienia za szkodę i krzywdę, które skarżąca miała ponieść między innymi wskutek tej decyzji.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  KF zostaje obciążona kosztami postępowania, w tym kosztami związanymi z postępowaniem w przedmiocie środków tymczasowych.

                  3)

                  Nie ma potrzeby orzekania w przedmiocie wniosku Rady Unii Europejskiej o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

                  4)

                  Strony pokrywają własne koszty związane z wnioskiem o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

         (1)  Dz.U. C 399 z 25.11.2019.


title: Sprawa T-841/19: Postanowienie Sądu z dnia 15 lipca 2020 r. – Koopman International / EUIPO – Tinnus Enterprises i Mystic Products (Urządzenia do dystrybucji płynów) [Skarga o stwierdzenie nieważności – Wzór wspólnotowy – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru – Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający urządzenia do dystrybucji płynów – Zawieszenie postępowania przed Izbą Odwoławczą – Akt niepodlegający zaskarżeniu – Czynność przygotowawcza – Niedopuszczalność]

text:
               19.10.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 348/20

      Postanowienie Sądu z dnia 15 lipca 2020 r. – Koopman International / EUIPO – Tinnus Enterprises i Mystic Products (Urządzenia do dystrybucji płynów)
      (Sprawa T-841/19) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru - Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający urządzenia do dystrybucji płynów - Zawieszenie postępowania przed Izbą Odwoławczą - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Czynność przygotowawcza - Niedopuszczalność)
      (2020/C 348/28)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Koopman International BV (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci G. van den Bergh i B. Brouwer)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Tinnus Enterprises LLC (Plano, Teksas, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat A. Odle)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Mystic Products Import & Export, SL (Badalona, Hiszpania)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję tymczasową Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 września 2019 r. (sprawa R 1009/2018-3) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru między Mystic Products Import & Export i Koopman International a Tinnus Enterprises.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  Koopman International BV pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) i Tinnus Enterprises LLC.

         (1)  Dz.U. C 45 z 10.2.2020.


title: Sprawy połączone C-449/18 P i C-474/18 P: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 17 września 2020 r. – Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) / Lionel Andrés Messi Cuccittini, J.M.-E.V. e hijos SRL (C-449/18 P) i J.M.-E.V. e hijos SRL / Lionel Andrés Messi Cuccittini, Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (C-474/18 P) [Odwołanie – Znak towarowy Unii Europejskiej – Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego MESSI – Wcześniejsze słowne unijne znaki towarowe MASSI – Częściowa odmowa rejestracji]

text:
               16.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 390/2

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 17 września 2020 r. – Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) / Lionel Andrés Messi Cuccittini, J.M.-E.V. e hijos SRL (C-449/18 P) i J.M.-E.V. e hijos SRL / Lionel Andrés Messi Cuccittini, Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (C-474/18 P)
      (Sprawy połączone C-449/18 P i C-474/18 P) (1)

      (Odwołanie - Znak towarowy Unii Europejskiej - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego MESSI - Wcześniejsze słowne unijne znaki towarowe MASSI - Częściowa odmowa rejestracji)
      (2020/C 390/02)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         (Sprawa C-449/18 P)

         Wnoszący odwołanie: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciel: S. Palmero Cabezas, pełnomocnik)

         Druga strona postępowania: Lionel Andrés Messi Cuccittini (przedstawiciele: J.-Y. Teindas Maillard i J.-B. Devaureix, abogados), J.M.-E.V. e hijos SRL (przedstawiciele: J. Güell Serra i R. Gimeno-Bayón Cobos, abogados)

         (Sprawa C-474/18 P)

         Wnoszący odwołanie: J.M.-E.V. e hijos SRL (przedstawiciele: J. Güell Serra i R. Gimeno-Bayón Cobos, abogados)

         Druga strona postępowania: Lionel Andrés Messi Cuccittini (przedstawiciele: J.-Y. Teindas Maillard i J.-B. Devaureix, abogados), Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciel: S. Palmero Cabezas, pełnomocnik)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołania zostają oddalone.

                  2)

                  Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Lionela Andrésa Messiego Cuccittiniego w sprawie C-449/18 P.

                  3)

                  J.M.-E.V. e hijos SRL pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Lionela Andrésa Messiego Cuccittiniego i przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) w sprawie C-474/18 P.

         (1)  Dz.U. C 392 z 29.10.2018.


title: Sprawa C-594/18 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 22 września 2020 r. – Republika Austrii / Komisja Europejska i in. [Odwołanie – Pomoc państwa – Artykuł 107 ust. 3 lit. c) TFUE – Artykuły 11 i 194 TFUE – Artykuł 1, art. 2 lit. c) i art. 106a ust. 3 traktatu EWEA – Planowana pomoc na rzecz jednostki C elektrowni jądrowej Hinkley Point (Zjednoczone Królestwo) – Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym – Cel leżący we wspólnym interesie – Cele środowiskowe Unii Europejskiej – Zasady: ochrony środowiska, „zanieczyszczający płaci”, ostrożności i zrównoważonego rozwoju – Określenie przedmiotowych działań gospodarczych – Niewydolność rynku – Proporcjonalność pomocy – Pomoc inwestycyjna lub operacyjna – Określenie elementów pomocy – Komunikat w sprawie gwarancji]

text:
               16.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 390/3

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 22 września 2020 r. – Republika Austrii / Komisja Europejska i in.
      (Sprawa C-594/18 P) (1)

      (Odwołanie - Pomoc państwa - Artykuł 107 ust. 3 lit. c) TFUE - Artykuły 11 i 194 TFUE - Artykuł 1, art. 2 lit. c) i art. 106a ust. 3 traktatu EWEA - Planowana pomoc na rzecz jednostki C elektrowni jądrowej Hinkley Point (Zjednoczone Królestwo) - Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym - Cel leżący we wspólnym interesie - Cele środowiskowe Unii Europejskiej - Zasady: ochrony środowiska, „zanieczyszczający płaci”, ostrożności i zrównoważonego rozwoju - Określenie przedmiotowych działań gospodarczych - Niewydolność rynku - Proporcjonalność pomocy - Pomoc inwestycyjna lub operacyjna - Określenie elementów pomocy - Komunikat w sprawie gwarancji)
      (2020/C 390/03)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Republika Austrii (przedstawiciele: początkowo G. Hesse, a następnie F. Koppensteiner i M. Klamert, pełnomocnicy, wspierani przez H. Kristoferitscha, Rechtsanwalt)

         Pozostali uczestnicy postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: É. Gippini Fournier, T. Maxian Rusche, P. Němečková i K. Herrmann, pełnomocnicy), Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, J. Vláčil, T. Müller i I. Gavrilová, pełnomocnicy), Republika Francuska (przedstawiciele: początkowo D. Colas i P. Dodeller, a następnie P. Dodeller i T. Stehelin, pełnomocnicy), Wielkie Księstwo Luksemburga (przedstawiciele: początkowo D. Holderer, a następnie T. Uri, pełnomocnicy, wspierani przez P. Kinscha, avocat), Węgry (przedstawiciele: M.Z. Fehér, pełnomocnik, wspierany przez P. Nagya, ügyvéd), Rzeczpospolita Polska (przedstawiciel: B. Majczyna, pełnomocnik), Republika Słowacka (przedstawiciel: B. Ricziová, pełnomocnik), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: Z. Lavery i S. Brandon, pełnomocnicy, wspierani przez A. Robertsona, QC, i T. Johnstona, barrister)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Republika Austrii zostaje obciążona, poza własnymi kosztami związanymi z odwołaniem, kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

                  3)

                  Republika Czeska, Republika Francuska, Wielkie Księstwo Luksemburga, Węgry, Rzeczpospolita Polska, Republika Słowacka oraz Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 427 z 26.11.2018.


title: Sprawa C-648/18: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Bucureşti – Rumunia) – Autoritatea naţională de reglementare în domeniul energiei (ANRE) / Societatea de Producere a Energiei Electrice în Hidrocentrale Hidroelectrica SA [Odesłanie prejudycjalne – Rynek wewnętrzny energii elektrycznej – Swobodny przepływ towarów – Artykuł 35 TFUE – Ograniczenia ilościowe w wywozie – Środki o skutku równoważnym – Środek krajowy nakładający na producentów energii elektrycznej obowiązek oferowania całej dostępnej energii elektrycznej wyłącznie na scentralizowanym konkurencyjnym rynku danego państwa członkowskiego]

text:
               16.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 390/3

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Bucureşti – Rumunia) – Autoritatea naţională de reglementare în domeniul energiei (ANRE) / Societatea de Producere a Energiei Electrice în Hidrocentrale Hidroelectrica SA
      (Sprawa C-648/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Rynek wewnętrzny energii elektrycznej - Swobodny przepływ towarów - Artykuł 35 TFUE - Ograniczenia ilościowe w wywozie - Środki o skutku równoważnym - Środek krajowy nakładający na producentów energii elektrycznej obowiązek oferowania całej dostępnej energii elektrycznej wyłącznie na scentralizowanym konkurencyjnym rynku danego państwa członkowskiego)
      (2020/C 390/04)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Tribunalul Bucureşti

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Autoritatea naţională de reglementare în domeniul energiei (ANRE)

         Strona przeciwna: Societatea de Producere a Energiei Electrice în Hidrocentrale Hidroelectrica SA

         Sentencja

      Artykuły 35 i 36 TFUE należy interpretować w ten sposób, że przepisy krajowe, które, zgodnie z wykładnią organu odpowiedzialnego za ich stosowanie, nakładają na krajowych producentów energii elektrycznej obowiązek oferowania całości dostępnej energii elektrycznej na platformach prowadzonych przez jedynego operatora wyznaczonego do świadczenia usług obrotu dla krajowego rynku energii elektrycznej, stanowią środek o skutku równoważnym z ograniczeniem ilościowym w wywozie, którego nie można uzasadnić względami bezpieczeństwa publicznego związanymi z bezpieczeństwem dostaw energii elektrycznej, ponieważ takie przepisy nie są proporcjonalne do zamierzonego celu.

         (1)  Dz.U. C 25 z 21.1.2019.


title: Sprawy połączone C-724/18 i C-727/18: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 22 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation – Francja) – Cali Apartments SCI (C-724/18), HX (C-727/18) / Procureur général près la cour d’appel de Paris, Ville de Paris [Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 2006/123/WE – Zakres stosowania – Wielokrotny, krótkoterminowy wynajem umeblowanych lokali klientom zatrzymującym się przejazdem, którzy nie dokonują w nich zameldowania – Uregulowanie krajowe przewidujące system uprzednich zezwoleń w odniesieniu do pewnych określonych gmin, nakładające na owe gminy obowiązek ustanowienia warunków udzielania zezwoleń przewidzianych w tym systemie – Artykuł 4 ust. 6 – Pojęcie „systemu zezwoleń” – Artykuł 9 – Względy uzasadniające – Niewystarczająca podaż przystępnych cenowo mieszkań na wynajem długoterminowy – Proporcjonalność – Artykuł 10 – Wymogi dotyczące warunków udzielania zezwoleń]

text:
               16.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 390/4

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 22 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation – Francja) – Cali Apartments SCI (C-724/18), HX (C-727/18) / Procureur général près la cour d’appel de Paris, Ville de Paris
      (Sprawy połączone C-724/18 i C-727/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2006/123/WE - Zakres stosowania - Wielokrotny, krótkoterminowy wynajem umeblowanych lokali klientom zatrzymującym się przejazdem, którzy nie dokonują w nich zameldowania - Uregulowanie krajowe przewidujące system uprzednich zezwoleń w odniesieniu do pewnych określonych gmin, nakładające na owe gminy obowiązek ustanowienia warunków udzielania zezwoleń przewidzianych w tym systemie - Artykuł 4 ust. 6 - Pojęcie „systemu zezwoleń” - Artykuł 9 - Względy uzasadniające - Niewystarczająca podaż przystępnych cenowo mieszkań na wynajem długoterminowy - Proporcjonalność - Artykuł 10 - Wymogi dotyczące warunków udzielania zezwoleń)
      (2020/C 390/05)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour de cassation

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Cali Apartments SCI (C-724/18), HX (C-727/18)

         Strona przeciwna: Procureur général près la cour d’appel de Paris, Ville de Paris

         Sentencja

                  1)

                  Artykuły 1 i 2 dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym należy interpretować w ten sposób, że dyrektywa ta ma zastosowanie do uregulowania państwa członkowskiego dotyczącego działalności polegającej na wielokrotnym, krótkoterminowym, odpłatnym wynajmie umeblowanych lokali mieszkalnych klientom zatrzymującym się przejazdem, którzy nie dokonują w nich zameldowania, wykonywanej zawodowo lub niezawodowo.

                  2)

                  Artykuł 4 dyrektywy 2006/123 należy interpretować w ten sposób, że uregulowanie krajowe, które ustanawia wymóg uzyskania uprzedniego zezwolenia na prowadzenie niektórych rodzajów działalności polegającej na wynajmie lokali mieszkalnych, wchodzi w zakres pojęcia „systemu zezwoleń” w rozumieniu pkt 6 tego artykułu.

                  3)

                  Artykuł 9 ust. 1 lit. b) i c) dyrektywy 2006/123 należy interpretować w ten sposób, że uregulowanie krajowe, które w celu zapewnienia wystarczającej podaży przystępnych cenowo mieszkań na wynajem długoterminowy obejmuje niektóre rodzaje działalności polegającej na wielokrotnym, krótkoterminowym, odpłatnym wynajmie umeblowanych lokali mieszkalnych klientom zatrzymującym się przejazdem, niedokonującym w nich zameldowania, systemem uprzednich zezwoleń mającym zastosowanie w pewnych gminach, w których napięcie w zakresie czynszów jest szczególnie wyraźne, jest uzasadnione nadrzędnym względem interesu ogólnego związanym z przeciwdziałaniem problemowi niedoboru mieszkań na wynajem oraz proporcjonalne do zamierzonego celu, ponieważ celu tego nie można osiągnąć za pomocą mniej restrykcyjnych środków, w szczególności z uwagi na to, iż kontrola następcza miałaby miejsce zbyt późno, by odnieść rzeczywisty skutek.

                  4)

                  Artykuł 10 ust. 2 dyrektywy 2006/123 należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które ustanawia system uzależniający prowadzenie niektórych rodzajów działalności polegającej na odpłatnym wynajmie umeblowanych lokali mieszkalnych od uzyskania uprzedniego zezwolenia, opiera się na kryteriach związanych z wynajmowaniem danego lokalu „wielokrotnie, krótkoterminowo, klientom zatrzymującym się przejazdem, którzy nie dokonują w nim zameldowania”, oraz przyznaje organom lokalnym uprawnienie do określenia, w ustanowionych w tym uregulowaniu ramach, warunków udzielania zezwoleń przewidzianych w owym systemie w świetle celów zróżnicowania społecznego, z uwzględnieniem charakterystyki lokalnych rynków mieszkaniowych i konieczności niepogłębiania problemu niedoboru mieszkań, z możliwością uzupełnienia ich w razie potrzeby o obowiązek rekompensaty w postaci dodatkowego, jednoczesnego przekształcenia w mieszkania lokali o innym sposobie użytkowania, o ile rzeczone warunki udzielania zezwoleń są zgodne z wymogami ustanowionymi we wspomnianym przepisie, a rzeczony obowiązek może zostać spełniony w warunkach przejrzystości i łatwej dostępności.

         (1)  Dz.U. C 35 z 28.1.2019.


title: Sprawa C-806/18: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 17 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – postępowanie karne przeciwko JZ [Odesłanie prejudycjalne – Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości – Powrót nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich – Dyrektywa 2008/115/WE – Artykuł 11 – Zakaz wjazdu – Obywatel państwa trzeciego, wobec którego orzeczono taki zakaz, lecz który nigdy nie opuścił danego państwa członkowskiego – Uregulowanie krajowe przewidujące karę pozbawienia wolności za przebywanie tego obywatela w tym państwie członkowskim, gdy jest świadomy wydanego wobec niego zakazu wjazdu]

text:
               16.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 390/5

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 17 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – postępowanie karne przeciwko JZ
      (Sprawa C-806/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Powrót nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich - Dyrektywa 2008/115/WE - Artykuł 11 - Zakaz wjazdu - Obywatel państwa trzeciego, wobec którego orzeczono taki zakaz, lecz który nigdy nie opuścił danego państwa członkowskiego - Uregulowanie krajowe przewidujące karę pozbawienia wolności za przebywanie tego obywatela w tym państwie członkowskim, gdy jest świadomy wydanego wobec niego zakazu wjazdu)
      (2020/C 390/06)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Hoge Raad der Nederlanden

         Strona w postępowaniu głównym w sprawie karnej

      JZ

         Sentencja

      Dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich, a w szczególności jej art. 11, należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, które przewiduje, że karę pozbawienia wolności można orzec wobec nielegalnie przebywającego obywatela państwa trzeciego, względem którego zostało ukończone postępowanie w sprawie powrotu określone w tej dyrektywie, mimo że zainteresowany nie opuścił rzeczywiście terytorium państw członkowskich, jeżeli zarzucane zachowanie jest definiowane jako nielegalny pobyt ze świadomością zakazu wjazdu orzeczonego w szczególności z powodu uprzedniej karalności zainteresowanego lub zagrożenia, jakie stanowi on dla porządku publicznego lub bezpieczeństwa narodowego, pod warunkiem że zarzucane zachowanie nie jest definiowane poprzez odniesienie do naruszenia tego zakazu wjazdu oraz że uregulowanie to jest wystarczająco dostępne, precyzyjne i przewidywalne w zakresie jego stosowania, tak aby uniknąć wszelkiego ryzyka arbitralności. Dokonanie stosownych ustaleń należy do sądu odsyłającego.

         (1)  Dz.U. C 122 z 1.4.2019.


title: Sprawy połączone C-807/18 i C-39/19: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 15 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék – Węgry) – Telenor Magyarország Zrt. / Nemzeti Média- és Hírközlési Hatóság Elnöke [Odesłanie prejudycjalne – Łączność elektroniczna – Rozporządzenie (UE) 2015/2120 – Artykuł 3 – Dostęp do otwartego Internetu – Artykuł 3 ust. 1 – Prawa użytkowników końcowych – Prawo dostępu do aplikacji i usług oraz do korzystania z nich – Prawo do udostępniania aplikacji i świadczenia usług – Artykuł 3 ust. 2 – Zakaz stosowania postanowień umownych i praktyk handlowych ograniczających korzystanie przez użytkowników końcowych z ich praw – Pojęcia „postanowień umownych”i „praktyk handlowych”, „użytkowników końcowych” i „konsumentów” – Ocena istnienia ograniczeń korzystania przez użytkowników końcowych z ich praw – Szczegółowe zasady – Artykuł 3 ust. 3 – Obowiązek równego i niedyskryminacyjnego traktowania transmisji danych – Możliwość zastosowania odpowiednich środków zarządzania transmisją danych – Zakaz stosowania środków polegających na blokowaniu lub spowalnianiu transmisji danych – Wyłączenia – Praktyki handlowe polegające na stosowaniu ofert pakietowych, w ramach których klienci nabywają pakiet dający im prawo do nieograniczonego korzystania z określonej ilości danych, przy czym korzystanie z niektórych aplikacji i niektórych usług szczególnych objętych „stawką zerową” nie jest potrącane z tej ilości danych i mogą, po jej wyczerpaniu, nadal korzystać bez ograniczeń z tych szczególnych aplikacji i usług, natomiast środki polegające na blokowaniu lub spowalnianiu transmisji danych są stosowane do pozostałych aplikacji i usług]

text:
               16.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 390/6

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 15 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék – Węgry) – Telenor Magyarország Zrt. / Nemzeti Média- és Hírközlési Hatóság Elnöke
      (Sprawy połączone C-807/18 i C-39/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Łączność elektroniczna - Rozporządzenie (UE) 2015/2120 - Artykuł 3 - Dostęp do otwartego Internetu - Artykuł 3 ust. 1 - Prawa użytkowników końcowych - Prawo dostępu do aplikacji i usług oraz do korzystania z nich - Prawo do udostępniania aplikacji i świadczenia usług - Artykuł 3 ust. 2 - Zakaz stosowania postanowień umownych i praktyk handlowych ograniczających korzystanie przez użytkowników końcowych z ich praw - Pojęcia „postanowień umownych”i „praktyk handlowych”, „użytkowników końcowych” i „konsumentów” - Ocena istnienia ograniczeń korzystania przez użytkowników końcowych z ich praw - Szczegółowe zasady - Artykuł 3 ust. 3 - Obowiązek równego i niedyskryminacyjnego traktowania transmisji danych - Możliwość zastosowania odpowiednich środków zarządzania transmisją danych - Zakaz stosowania środków polegających na blokowaniu lub spowalnianiu transmisji danych - Wyłączenia - Praktyki handlowe polegające na stosowaniu ofert pakietowych, w ramach których klienci nabywają pakiet dający im prawo do nieograniczonego korzystania z określonej ilości danych, przy czym korzystanie z niektórych aplikacji i niektórych usług szczególnych objętych „stawką zerową” nie jest potrącane z tej ilości danych i mogą, po jej wyczerpaniu, nadal korzystać bez ograniczeń z tych szczególnych aplikacji i usług, natomiast środki polegające na blokowaniu lub spowalnianiu transmisji danych są stosowane do pozostałych aplikacji i usług)
      (2020/C 390/07)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Fővárosi Törvényszék

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Telenor Magyarország Zrt.

         Strona pozwana: Nemzeti Média- és Hírközlési Hatóság Elnöke

         Sentencja

      Artykuł 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2120 z dnia 25 listopada 2015 r. ustanawiającego środki dotyczące dostępu do otwartego Internetu oraz zmieniającego dyrektywę 2002/22/WE w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników, a także rozporządzenie (UE) nr 531/2012 w sprawie roamingu w publicznych sieciach łączności ruchomej wewnątrz Unii, należy interpretować w ten sposób, że oferty pakietowe stosowane przez dostawcę usług dostępu do Internetu w drodze umów zawieranych z użytkownikami końcowymi, na podstawie których użytkownicy końcowi mogą nabywać pakiety dające im prawo do korzystania bez ograniczeń z określonej ilości danych, przy czym korzystanie z niektórych aplikacji i niektórych usług szczególnych objętych „stawką zerową” nie jest potrącane z tej ilości danych, a po jej wyczerpaniu mogą oni nadal korzystać bez ograniczeń z tych szczególnych aplikacji i usług, natomiast środki polegające na blokowaniu lub spowalnianiu transmisji danych są stosowane do pozostałych dostępnych aplikacji i usług:

                  —

                  są niezgodne z art. 3 ust. 2 w związku z jego art. 3 ust. 1, jeżeli te oferty pakietowe, postanowienia umowne i środki polegające na blokowaniu lub spowalnianiu transmisji danych ograniczają korzystanie przez użytkowników końcowych z ich praw; oraz

                  —

                  są niezgodne z art. 3 ust. 3, jeżeli stosowanie środków polegających na blokowaniu lub spowalnianiu transmisji danych jest podyktowane względami handlowymi.

         (1)  Dz.U. C 139 z 15.4.2019.


title: Sprawa C-12/19 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 września 2020 r. – Mylène Troszczynski / Parlament Europejski (Odwołanie – Prawo instytucjonalne – Członek Parlamentu Europejskiego – Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej – Artykuł 8 – Immunitet parlamentarny – Działalność bez związku z obowiązkami parlamentarnymi – Publikacja na koncie Twitter posła – Artykuł 9 – Nietykalność poselska – Zakres – Decyzja o uchyleniu immunitetu parlamentarnego)

text:
               16.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 390/7

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 września 2020 r. – Mylène Troszczynski / Parlament Europejski
      (Sprawa C-12/19 P) (1)

      (Odwołanie - Prawo instytucjonalne - Członek Parlamentu Europejskiego - Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej - Artykuł 8 - Immunitet parlamentarny - Działalność bez związku z obowiązkami parlamentarnymi - Publikacja na koncie Twitter posła - Artykuł 9 - Nietykalność poselska - Zakres - Decyzja o uchyleniu immunitetu parlamentarnego)
      (2020/C 390/08)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Mylène Troszczynski (przedstawiciel: F. Wagner, avocat)

         Druga strona postępowania: Parlament Europejski (przedstawiciele: S. Alonso de León i C. Burgos, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Mylène Troszczynski zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 82 z 4.3.2019.


title: Sprawa C-121/19 P: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 16 września 2020 r. – Edison SpA / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) [Odwołanie – Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie do rejestracji graficznego znaku towarowego zawierającego element słowny EDISON – Wykładnia pojęć zawartych w nagłówku klasy klasyfikacji nicejskiej oraz w załączonym do niej wykazie alfabetycznym]

text:
               16.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 390/7

      Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 16 września 2020 r. – Edison SpA / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)
      (Sprawa C-121/19 P) (1)

      (Odwołanie - Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie do rejestracji graficznego znaku towarowego zawierającego element słowny EDISON - Wykładnia pojęć zawartych w nagłówku klasy klasyfikacji nicejskiej oraz w załączonym do niej wykazie alfabetycznym)
      (2020/C 390/09)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Edison SpA (przedstawiciele: F. Boscariol de Roberto i D. Martucci, avvocati)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje w części odrzucone, a w pozostałym zakresie oddalone.

                  2)

                  Edison SpA pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

         (1)  Dz.U. C 288 z 26.8.2019.


title: Sprawa C-122/19 P: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 10 września 2020 r. – Hamas / Rada Unii Europejskiej, Republika Francuska, Komisja Europejska [Odwołanie – Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Zwalczanie terroryzmu – Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom – Zamrożenie środków finansowych – Wspólne stanowisko 2001/931/WPZiB – Artykuł 1 ust. 4 i 6 – Rozporządzenie (WE) nr 2580/2001 – Artykuł 2 ust. 3 – Utrzymanie organizacji w wykazie osób, grup i podmiotów, które uczestniczyły w aktach terrorystycznych – Przesłanki – Organ właściwy równoważny organowi sądowemu – Orzeczenie skazujące – Utrzymywanie się ryzyka uczestnictwa w działaniach terrorystycznych – Podstawa faktyczna decyzji o zamrożeniu środków finansowych – Obowiązek uzasadnienie – Prawo do skutecznej ochrony sądowej]

text:
               16.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 390/8

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 10 września 2020 r. – Hamas / Rada Unii Europejskiej, Republika Francuska, Komisja Europejska
      (Sprawa C-122/19 P) (1)

      (Odwołanie - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Zwalczanie terroryzmu - Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom - Zamrożenie środków finansowych - Wspólne stanowisko 2001/931/WPZiB - Artykuł 1 ust. 4 i 6 - Rozporządzenie (WE) nr 2580/2001 - Artykuł 2 ust. 3 - Utrzymanie organizacji w wykazie osób, grup i podmiotów, które uczestniczyły w aktach terrorystycznych - Przesłanki - Organ właściwy równoważny organowi sądowemu - Orzeczenie skazujące - Utrzymywanie się ryzyka uczestnictwa w działaniach terrorystycznych - Podstawa faktyczna decyzji o zamrożeniu środków finansowych - Obowiązek uzasadnienie - Prawo do skutecznej ochrony sądowej)
      (2020/C 390/10)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Hamas (przedstawiciel: L. Glock, avocate)

         Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: B. Driessen i K. Pavlaki, pełnomocnicy), Republika Francuska, Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo F. Castillo de la Torre, A. Bouquet, J. Roberti di Sarsina, C. Zadra i A. Tizzano, następnie F. Castillo de la Torre, A. Bouquet i J. Roberti di Sarsina, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Hamas pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Radę Unii Europejskiej i Komisję Europejską.

         (1)  Dz.U. C 131 z 8.4.2019.


title: Sprawa C-312/19: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 16 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas – Litwa) – XT / Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos [Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 2006/112/WE – Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) – Artykuł 9 ust. 1 – Artykuł 193 – Pojęcie „podatnika” – Umowa o wspólnym przedsięwzięciu – Partnerstwo – Powiązanie transakcji gospodarczej z jednym z partnerów handlowych – Ustalenie podatnika zobowiązanego do zapłaty podatku]

text:
               16.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 390/8

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 16 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas – Litwa) – XT / Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos
      (Sprawa C-312/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2006/112/WE - Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) - Artykuł 9 ust. 1 - Artykuł 193 - Pojęcie „podatnika” - Umowa o wspólnym przedsięwzięciu - Partnerstwo - Powiązanie transakcji gospodarczej z jednym z partnerów handlowych - Ustalenie podatnika zobowiązanego do zapłaty podatku)
      (2020/C 390/11)
      Język postępowania: litewski

         Sąd odsyłający

      Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: XT

         Strona przeciwna: Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos

         Sentencja

      Artykuł 9 ust. 1 i art. 193 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że osoba fizyczna, która zawarła z inną osobą fizyczną umowę o wspólnym przedsięwzięciu, ustanawiając partnerstwo nieposiadające osobowości prawnej charakteryzujące się tym, że pierwsza z osób jest upoważniona do działania w imieniu wszystkich partnerów handlowych, ale działa sama i we własnym imieniu w stosunkach z osobami trzecimi przy wykonywaniu czynności stanowiących działalność gospodarczą prowadzoną przez to partnerstwo, powinna być uznana za „podatnika” w rozumieniu art. 9 ust. 1 dyrektywy 2006/112 i za osobę wyłącznie obowiązaną do zapłaty podatku od wartości dodanej, zgodnie z art. 193 tej dyrektywy, w zakresie, w jakim działa ona na własny rachunek lub na rzecz osoby trzeciej, jako pośrednik, w rozumieniu art. 14 ust. 2 lit. c) i art. 28 rzeczonej dyrektywy.

         (1)  Dz.U. C 220 z 1.7.2019.


title: Sprawa C-363/19: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 10 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Patent- och marknadsdomstolen vid Stockholms tingsrätt – Szwecja) – Konsumentombudsmannen / Mezina AB [Odesłanie prejudycjalne – Bezpieczeństwo żywności – Oświadczenia żywieniowe i zdrowotne dotyczące żywności – Rozporządzenie (WE) nr 1924/2006 – Artykuły 5 i 6 – Naukowe potwierdzanie oświadczeń – Ogólnie uznane dowody naukowe – Artykuł 10 ust. 1 – Artykuł 28 ust. 5 – Przepisy przejściowe – Nieuczciwe praktyki handlowe stosowane przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym – Dyrektywa 2005/29/WE – Artykuł 3 ust. 4 – Związek między przepisami dyrektywy 2005/29 i innymi przepisami prawa Unii regulującymi szczególne aspekty nieuczciwych praktyk handlowych]

text:
               16.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 390/10

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 10 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Patent- och marknadsdomstolen vid Stockholms tingsrätt – Szwecja) – Konsumentombudsmannen / Mezina AB
      (Sprawa C-363/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Bezpieczeństwo żywności - Oświadczenia żywieniowe i zdrowotne dotyczące żywności - Rozporządzenie (WE) nr 1924/2006 - Artykuły 5 i 6 - Naukowe potwierdzanie oświadczeń - Ogólnie uznane dowody naukowe - Artykuł 10 ust. 1 - Artykuł 28 ust. 5 - Przepisy przejściowe - Nieuczciwe praktyki handlowe stosowane przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym - Dyrektywa 2005/29/WE - Artykuł 3 ust. 4 - Związek między przepisami dyrektywy 2005/29 i innymi przepisami prawa Unii regulującymi szczególne aspekty nieuczciwych praktyk handlowych)
      (2020/C 390/13)
      Język postępowania: szwedzki

         Sąd odsyłający

      Patent- och marknadsdomstolen vid Stockholms tingsrätt

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Konsumentombudsmannen

         Strona pozwana: Mezina AB

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 5 ust. 1, art. 6 ust. 1 i 2, art. 10 ust. 1 oraz art. 28 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności, zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 107/2008 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 stycznia 2008 r., należy interpretować w ten sposób, że na podstawie przepisów przejściowych ustanowionych w tym ostatnim artykule ciężar dowodu i wymogi dowodowe w zakresie oświadczeń zdrowotnych, o których mowa w art. 13 ust. 1 lit. a) tego rozporządzenia, są regulowane tym rozporządzeniem, które co do zasady wymaga, by dany podmiot działający na rynku spożywczym był w stanie uzasadnić stosowane przez siebie oświadczenia ogólnie uznanymi dowodami naukowymi. Oświadczenia takie muszą być oparte na obiektywnych dowodach popartych jednoznacznym stanowiskiem naukowym.

                  2)

                  W przypadku kolizji norm rozporządzenia nr 1924/2006, zmienionego rozporządzeniem nr 107/2008, z normami dyrektywy 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającej dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („dyrektywy o nieuczciwych praktykach handlowych”) przepisy wspomnianego rozporządzenia mają pierwszeństwo i znajdują zastosowanie do nieuczciwych praktyk handlowych w odniesieniu do oświadczeń zdrowotnych w rozumieniu tego rozporządzenia.

         (1)  Dz.U. C 246 z 22.7.2019.


title: Sprawa C-367/19: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 10 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Državna revizijska komisija za revizijo postopkov oddaje javnih naročil – Słowenia) – Tax-Fin-Lex d.o.o. / Ministrstvo za notranje zadeve [Odesłanie prejudycjalne – Zamówienia publiczne na usługi – Dyrektywa 2014/24/UE – Artykuł 2 ust. 1 pkt 5 – Pojęcie „zamówienia publicznego” – Pojęcie „umowy o charakterze odpłatnym” – Złożona przez oferenta oferta z ceną równą 0 EUR – Odrzucenie oferty – Artykuł 69 – Oferta rażąco niska]

text:
               16.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 390/11

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 10 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Državna revizijska komisija za revizijo postopkov oddaje javnih naročil – Słowenia) – Tax-Fin-Lex d.o.o. / Ministrstvo za notranje zadeve
      (Sprawa C-367/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Zamówienia publiczne na usługi - Dyrektywa 2014/24/UE - Artykuł 2 ust. 1 pkt 5 - Pojęcie „zamówienia publicznego” - Pojęcie „umowy o charakterze odpłatnym” - Złożona przez oferenta oferta z ceną równą 0 EUR - Odrzucenie oferty - Artykuł 69 - Oferta rażąco niska)
      (2020/C 390/14)
      Język postępowania: słoweński

         Sąd odsyłający

      Državna revizijska komisija za revizijo postopkov oddaje javnih naročil

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Tax-Fin-Lex d.o.o.

         Strona przeciwna: Ministrstvo za notranje zadeve

         przy udziale: LEXPERA d.o.o.

         Sentencja

      Artykuł 2 ust. 1 pkt 5 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylającej dyrektywę 2004/18/WE, zmienionej rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) 2017/2365 z dnia 18 grudnia 2017 r., należy interpretować w ten sposób, że nie stanowi on podstawy prawnej odrzucenia oferty złożonej przez oferenta w ramach postępowania o udzielenie zamówienia publicznego wyłącznie ze względu na to, że zaproponowana w ofercie cena wynosi 0 EUR.

         (1)  Dz.U. C 263 z 5.8.2019.


title: Sprawa C-386/19 P: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 10 września 2020 r. – Hamas / Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska [Odwołanie – Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Zwalczanie terroryzmu – Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom – Zamrożenie środków finansowych – Wspólne stanowisko 2001/931/WPZiB – Artykuł 1 ust. 4 i 6 – Rozporządzenie (WE) nr 2580/2001 – Artykuł 2 ust. 3 – Utrzymanie organizacji w wykazie osób, grup i podmiotów, które uczestniczyły w aktach terrorystycznych – Przesłanki – Właściwy organ równoważny z organem sądowym – Orzeczenie skazujące – Utrzymanie się ryzyka uczestnictwa w aktach terrorystycznych – Obowiązek uzasadnienia – Prawo do obrony – Prawo do skutecznej ochrony sądowej]

text:
               16.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 390/11

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 10 września 2020 r. – Hamas / Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska
      (Sprawa C-386/19 P) (1)

      (Odwołanie - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Zwalczanie terroryzmu - Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom - Zamrożenie środków finansowych - Wspólne stanowisko 2001/931/WPZiB - Artykuł 1 ust. 4 i 6 - Rozporządzenie (WE) nr 2580/2001 - Artykuł 2 ust. 3 - Utrzymanie organizacji w wykazie osób, grup i podmiotów, które uczestniczyły w aktach terrorystycznych - Przesłanki - Właściwy organ równoważny z organem sądowym - Orzeczenie skazujące - Utrzymanie się ryzyka uczestnictwa w aktach terrorystycznych - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony - Prawo do skutecznej ochrony sądowej)
      (2020/C 390/15)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Hamas (przedstawiciel: adwokat L. Glock)

         Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: B. Driessen i S. Van Overmeire, pełnomocnicy), Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo F. Castillo de la Torre, L. Baumgart, J. Roberti di Sarsina, C. Zadra i A. Tizzano, następnie F. Castillo de la Torre, L. Baumgart et J. Roberti di Sarsina, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Hamas pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej i Komisję Europejską.

         (1)  Dz.U. C 220 z 1.7.2019.


title: Sprawa C-462/19: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 16 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Comisión Nacional de los Mercados y la Competencia – Hiszpania) – postępowanie przeciwko Asociación Nacional de Empresas Estibadoras y Consignatarios de Buques (Anesco), Comisiones Obreras, Coordinadora Estatal de Trabajadores del Mar (CETM), Confederación Intersindical Gallega, Eusko Langileen Alkartasuna, Langile Abertzaleen Batzordeak, Unión General de Trabajadores (UGT) [Odesłanie prejudycjalne – Pojęcie „sądu” w rozumieniu art. 267 TFUE – Kryteria – Comisión Nacional de los Mercados y la Competencia (krajowa komisja ds. rynków i konkurencji, Hiszpania) – Niedopuszczalność wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym]

text:
               16.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 390/12

      Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 16 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Comisión Nacional de los Mercados y la Competencia – Hiszpania) – postępowanie przeciwko Asociación Nacional de Empresas Estibadoras y Consignatarios de Buques (Anesco), Comisiones Obreras, Coordinadora Estatal de Trabajadores del Mar (CETM), Confederación Intersindical Gallega, Eusko Langileen Alkartasuna, Langile Abertzaleen Batzordeak, Unión General de Trabajadores (UGT)
      (Sprawa C-462/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Pojęcie „sądu” w rozumieniu art. 267 TFUE - Kryteria - Comisión Nacional de los Mercados y la Competencia (krajowa komisja ds. rynków i konkurencji, Hiszpania) - Niedopuszczalność wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)
      (2020/C 390/16)
      Język postępowania: hiszpański

         Organ odsyłający

      Comisión Nacional de los Mercados y la Competencia

         Strony w postępowaniu głównym

      Asociación Nacional de Empresas Estibadoras y Consignatarios de Buques (Anesco), Comisiones Obreras, Coordinadora Estatal de Trabajadores del Mar (CETM), Confederación Intersindical Gallega, Eusko Langileen Alkartasuna, Langile Abertzaleen Batzordeak, Unión General de Trabajadores (UGT)

         Przy udziale: Asociación Estatal de Empresas Operadoras Portuarias (Asoport)

         Sentencja

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Comisión Nacional de los Mercados y la Competencia (krajową komisję ds. rynków i konkurencji, Hiszpania) postanowieniem z dnia 12 czerwca 2019 r. jest niedopuszczalny.

         (1)  Dz.U. C 357 z 21.10.2019.


title: Sprawa C-498/19 P: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 10 września 2020 r. – Rumunia / Komisja Europejska [Odwołanie – Europejski Fundusz Rolniczy Gwarancji (EFRG) i Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) – Decyzja Komisji Europejskiej wyłączająca wydatki z finansowania Unii Europejskiej – Doręczenie adresatowi – Błąd w druku załącznika – Opublikowanie decyzji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej – Termin do wniesienia skargi – Początek biegu terminu – Przekroczenie terminu – Zasada pewności prawa – Poszanowanie zasady kontradyktoryjności)]

text:
               16.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 390/13

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 10 września 2020 r. – Rumunia / Komisja Europejska
      (Sprawa C-498/19 P) (1)

      (Odwołanie - Europejski Fundusz Rolniczy Gwarancji (EFRG) i Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) - Decyzja Komisji Europejskiej wyłączająca wydatki z finansowania Unii Europejskiej - Doręczenie adresatowi - Błąd w druku załącznika - Opublikowanie decyzji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej - Termin do wniesienia skargi - Początek biegu terminu - Przekroczenie terminu - Zasada pewności prawa - Poszanowanie zasady kontradyktoryjności))
      (2020/C 390/17)
      Język postępowania: rumuński

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Rumunia (przedstawiciele: początkowo C.-R. Canţăr, E. Gane, O.-C. Ichim i M. Chicu, następnie E. Gane, O.-C. Ichim i M. Chicu, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Aquilina i A. Biolan, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Rumunia zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 270 z 12.8.2019.


title: Sprawa C-528/19: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 16 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof – Niemcy) – Mitteldeutsche Hartstein-Industrie AG / Finanzamt Y [Odesłanie prejudycjalne – Podatki – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Szósta dyrektywa 77/388/EWG – Artykuł 17 ust. 2 lit. a) – Odliczenie podatku naliczonego – Powstanie i zakres prawa do odliczenia podatku – Rozbudowa drogi należącej do gminy – Zaksięgowanie kosztów robót jako kosztów ogólnych podatnika – Ustalenie istnienia bezpośredniego i ścisłego związku z działalnością gospodarczą podatnika – Dostawa nieodpłatna – Dostawa uznana za dostawę odpłatną – Artykuł 5 ust. 6]

text:
               16.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 390/14

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 16 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof – Niemcy) – Mitteldeutsche Hartstein-Industrie AG / Finanzamt Y
      (Sprawa C-528/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Szósta dyrektywa 77/388/EWG - Artykuł 17 ust. 2 lit. a) - Odliczenie podatku naliczonego - Powstanie i zakres prawa do odliczenia podatku - Rozbudowa drogi należącej do gminy - Zaksięgowanie kosztów robót jako kosztów ogólnych podatnika - Ustalenie istnienia bezpośredniego i ścisłego związku z działalnością gospodarczą podatnika - Dostawa nieodpłatna - Dostawa uznana za dostawę odpłatną - Artykuł 5 ust. 6)
      (2020/C 390/19)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesfinanzhof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Mitteldeutsche Hartstein-Industrie AG

         Strona przeciwna: Finanzamt Y

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 17 ust. 2 lit. a) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku należy interpretować w ten sposób, że podatnik ma prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu robót budowlanych w zakresie rozbudowy drogi gminnej zrealizowanych na rzecz gminy, gdy droga ta jest zarówno wykorzystywana przez tego podatnika w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, jak i otwarta do użytku publicznego, o ile te roboty drogowe nie wykroczyły poza to, co było konieczne do zapewnienia wykonywania przez rzeczonego podatnika jego działalności gospodarczej, a związane z nimi koszty zostały zawarte w cenie realizowanych przez tego podatnika transakcji objętych podatkiem należnym.

                  2)

                  Szóstą dyrektywę 77/388, w szczególności jej art. 2 ust. 1, należy interpretować w ten sposób, że zezwolenie na eksploatację kamieniołomu wydane jednostronnie przez organ administracji państwa członkowskiego nie stanowi świadczenia wzajemnego uzyskanego przez podatnika, który wykonał, bez otrzymania świadczenia wzajemnego w formie pieniężnej, roboty budowlane w zakresie rozbudowy drogi należącej do gminy, co oznacza, że te roboty budowlane w zakresie rozbudowy nie stanowią transakcji odpłatnej w rozumieniu owej dyrektywy.

                  3)

                  Artykuł 5 ust. 6 szóstej dyrektywy 77/388 należy interpretować w ten sposób, że roboty budowlane w zakresie rozbudowy, na rzecz gminy, drogi gminnej otwartej do użytku publicznego, ale wykorzystywanej przez podatnika, który wykonał te roboty nieodpłatnie, w ramach jego działalności gospodarczej, a także przez ogół społeczeństwa, nie stanowią transakcji, którą należy uznać za odpłatną dostawę towarów w rozumieniu owego przepisu.

         (1)  Dz.U. C 328 z 30.9.2019.


title: Sprawa C-669/19 P: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 16 września 2020 r. – BP / Agencja Praw Podstawowych Unii Europejskiej (FRA) [Odwołanie – Odpowiedzialność pozaumowna – Dostęp do dokumentów – Ochrona danych osobowych – Ujawnienie takich danych, któremu zarzuca się nieprawidłowości – Rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 i 45/2001 – Dopuszczalność zarzutów i środków dowodowych przed Sądem Unii Europejskiej – Podział kosztów]

text:
               16.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 390/15

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 16 września 2020 r. – BP / Agencja Praw Podstawowych Unii Europejskiej (FRA)
      (Sprawa C-669/19 P) (1)

      (Odwołanie - Odpowiedzialność pozaumowna - Dostęp do dokumentów - Ochrona danych osobowych - Ujawnienie takich danych, któremu zarzuca się nieprawidłowości - Rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 i 45/2001 - Dopuszczalność zarzutów i środków dowodowych przed Sądem Unii Europejskiej - Podział kosztów)
      (2020/C 390/20)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: BP (przedstawiciel: adwokat E. Lazar)

         Druga strona postępowania: Agencja Praw Podstawowych Unii Europejskiej (FRA) (przedstawiciele: M. O’Flaherty, pełnomocnik, wspierany przez adwokatów D. Waelbroecka i A. Duron)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  BP zostaje obciążony, poza własnymi kosztami postępowania, kosztami poniesionymi przez Agencję Praw Podstawowych Unii Europejskiej (FRA).

         (1)  Dz.U. C 383 z 11.11.2019.


title: Sprawa C-674/19: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 16 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas – Litwa) – UAB „Skonis ir kvapas” / Muitinės departamentas prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos [Odesłanie prejudycjalne – Struktura i stawki podatków akcyzowych stosowanych do wyrobów tytoniowych – Dyrektywa 2011/64/UE – Artykuł 2 ust. 2 – Artykuł 5 ust. 1 – Pojęcie „wyrobów składających się w całości lub w części z substancji innych niż tytoń” – Pojęcie „tytoniu do palenia” – Tytoń do fajek wodnych]

text:
               16.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 390/15

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 16 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas – Litwa) – UAB „Skonis ir kvapas” / Muitinės departamentas prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos
      (Sprawa C-674/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Struktura i stawki podatków akcyzowych stosowanych do wyrobów tytoniowych - Dyrektywa 2011/64/UE - Artykuł 2 ust. 2 - Artykuł 5 ust. 1 - Pojęcie „wyrobów składających się w całości lub w części z substancji innych niż tytoń” - Pojęcie „tytoniu do palenia” - Tytoń do fajek wodnych)
      (2020/C 390/21)
      Język postępowania: litewski

         Sąd odsyłający

      Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: UAB „Skonis ir kvapas”

         Strona przeciwna: Muitinės departamentas prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos

         przy udziale: Vilniaus teritorinė muitinė

         Sentencja

      Artykuły 2 i 5 dyrektywy Rady 2011/64/UE z dnia 21 czerwca 2011 r. w sprawie struktury oraz stawek akcyzy stosowanych do wyrobów tytoniowych należy interpretować w ten sposób, że tytoń do fajek wodnych, składający się z tytoniu w 24 % oraz innych substancji, takich jak syrop cukrowy, gliceryna, substancje aromatyzujące i substancja konserwująca, należy zakwalifikować jako „wyrób składający się w części z substancji innych niż tytoń” oraz „tytoń do palenia” w rozumieniu wspomnianych przepisów, i w związku z tym należy go uznać w całości i niezależnie od substancji innych niż tytoń, które wchodzą w jego skład, za tytoń do palenia, podlegający opodatkowaniu podatkiem akcyzowym od wyrobów tytoniowych.

         (1)  Dz.U. C 413 z 9.12.2019.


title: Sprawa C-738/19: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 10 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam – Niderlandy) – A / B, C [Odesłanie prejudycjalne – Ochrona konsumentów – Dyrektywa 93/13/EWG – Załącznik, pkt 1 lit. e) – Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich – Mieszkalnictwo socjalne – Obowiązek stałego zamieszkania i zakaz podnajmu nieruchomości – Artykuł 3 ust. 1 i 3 – Artykuł 4 ust. 1 – Ocena ewentualnie nieuczciwego charakteru postanowień dotyczących kar umownych – Kryteria]

text:
               16.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 390/16

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 10 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam – Niderlandy) – A / B, C
      (Sprawa C-738/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Ochrona konsumentów - Dyrektywa 93/13/EWG - Załącznik, pkt 1 lit. e) - Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich - Mieszkalnictwo socjalne - Obowiązek stałego zamieszkania i zakaz podnajmu nieruchomości - Artykuł 3 ust. 1 i 3 - Artykuł 4 ust. 1 - Ocena ewentualnie nieuczciwego charakteru postanowień dotyczących kar umownych - Kryteria)
      (2020/C 390/22)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Rechtbank Amsterdam

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: A

         Strona pozwana: B, C

         Sentencja

      Artykuł 3 ust. 1 i 3 oraz art. 4 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji gdy sąd krajowy bada ewentualnie nieuczciwy charakter warunku umowy zawartej z konsumentem w rozumieniu tych przepisów, należy uwzględnić wśród warunków objętych zakresem stosowania tej dyrektywy stopień interakcji danego postanowienia umownego z innymi warunkami, w szczególności w zależności od ich odpowiedniego zakresu. Przy ocenie ewentualnego rażąco wysokiego charakteru kwoty odszkodowania nałożonego na konsumenta w rozumieniu pkt 1 lit. e) załącznika do tej dyrektywy istotną wagę należy przywiązywać do znaczenia tych warunków umownych, które są związane z tym samym naruszeniem.

         (1)  Dz.U. C 19 z 20.1.2020.


title: Sprawa C-89/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Županijski sud u Puli (Chorwacja) w dniu 20 lutego 2020 r. – postępowanie karne przeciwko GR, HS, IT, INTER CONSULTING d.o.o., w likwidacji

text:
               16.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 390/16

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Županijski sud u Puli (Chorwacja) w dniu 20 lutego 2020 r. – postępowanie karne przeciwko GR, HS, IT, INTER CONSULTING d.o.o., w likwidacji
      (Sprawa C-89/20)
      (2020/C 390/23)
      Język postępowania: chorwacki

         Sąd odsyłający

      Županijski sud u Puli

         Strony w postępowaniu głównym

      GR, HS, IT, INTER CONSULTING d.o.o., w likwidacji
      Postanowieniem z dnia 1 października 2020 r. Trybunał (siódma izba) orzekł, że wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Županijski sud u Puli (Chorwacja) jest oczywiście niedopuszczalny.


title: Sprawa C-113/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Najvyšší súd Slovenskej republiky (Słowacja) w dniu 28 lutego 2020 r. – Slovenský plynárenský priemysel, a.s. / Finančné riaditeľstvo Slovenskej republiky

text:
               16.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 390/17

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Najvyšší súd Slovenskej republiky (Słowacja) w dniu 28 lutego 2020 r. – Slovenský plynárenský priemysel, a.s. / Finančné riaditeľstvo Slovenskej republiky
      (Sprawa C-113/20)
      (2020/C 390/24)
      Język postępowania: słowacki

         Sąd odsyłający

      Najvyšší súd Slovenskej republiky

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Slovenský plynárenský priemysel, a.s.

         Druga strona postępowania: Finančné riaditeľstvo Slovenskej republiky
      Postanowieniem z dnia 1 października 2020 r. Trybunał (szósta izba) orzekł, że:
      Dyrektywa Rady 90/435/EWG (1) z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich nie znajduje zastosowania w sytuacji, w której organ podatkowy państwa członkowskiego pobrał od podatnika niezapłacony podatek dochodowy za rok podatkowy poprzedzający przystąpienie tego państwa członkowskiego do Unii Europejskiej na mocy decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego wydanej po tym przystąpieniu.

         (1)  Dz.U. 1990, L 225, s. 6.


title: Sprawa C-239/20 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 26 marca 2020 r. w sprawie T-653/18, Armani / EUIPO, wniesione w dniu 5 czerwca 2020 r. przez Giorgio Armani SpA

text:
               16.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 390/17

      Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 26 marca 2020 r. w sprawie T-653/18, Armani / EUIPO, wniesione w dniu 5 czerwca 2020 r. przez Giorgio Armani SpA
      (Sprawa C-239/20 P)
      (2020/C 390/25)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Giorgio Armani SpA (przedstawiciel: S. Martínez-Almeida y Alejos-Pita, abogada)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
      Postanowieniem z dnia 30 września 2020 r. Trybunał (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) odmówił przyjęcia odwołania do rozpoznania i obciążył wnoszącego odwołanie własnymi kosztami


title: Sprawa C-240/20 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 26 marca 2020 r. w sprawie T-654/18, Armani / EUIPO, wniesione w dniu 5 czerwca 2020 r. przez Giorgio Armani SpA

text:
               16.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 390/18

      Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 26 marca 2020 r. w sprawie T-654/18, Armani / EUIPO, wniesione w dniu 5 czerwca 2020 r. przez Giorgio Armani SpA
      (Sprawa C-240/20 P)
      (2020/C 390/26)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Giorgio Armani SpA (przedstawiciel: S. Martínez-Almeida y Alejos-Pita, abogada)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
      Postanowieniem z dnia 30 września 2020 r. Trybunał (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) odmówił przyjęcia odwołania do rozpoznania i obciążył wnoszącego odwołanie własnymi kosztami.


title: Sprawa C-360/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Argeş (Rumunia) w dniu 4 sierpnia 2020 r. – Minister Dezvoltării Regionale şi Administraţiei Publice / NE

text:
               16.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 390/18

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Argeş (Rumunia) w dniu 4 sierpnia 2020 r. – Minister Dezvoltării Regionale şi Administraţiei Publice / NE
      (Sprawa C-360/20)
      (2020/C 390/27)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Tribunal Argeş

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Minister Dezvoltării Regionale şi Administraţiei Publice

         Strona przeciwna: NE

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy pojęcie nadużycia finansowego naruszającego interesy finansowe [Unii Europejskiej], o którym mowa w art. 1 ust. 1 lit. a) konwencji sporządzonej na podstawie artykułu K.3 Traktatu o Unii Europejskiej, o ochronie interesów finansowych Wspólnot Europejskich, obejmuje naruszenie popełnione w celu stworzenia pozorów zgodności z przepisami art. 57 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 (1), aby uniknąć stosowania przez państwo członkowskie przepisów przewidzianych w ust. 3 tego artykułu w związku z przepisami art. 98 wymienionego rozporządzenia, czy też tylko naruszenie popełnione do chwili zakończenia etapu realizacji projektu, z wyłączeniem czynów, których dopuszczono się na etapie utrzymania trwałości projektu?

                  2)

                  Czy prawo Unii, w szczególności art. 4 ust. 3 TUE w związku z art. 325 ust. 1 i 2 TFUE [oraz] art. 1 ust. 1 lit. a) konwencji sporządzonej na podstawie artykułu K.3 traktatu o Unii Europejskiej, o ochronie interesów finansowych Wspólnot Europejskich, może być interpretowane w ten sposób, że stoi ono na przeszkodzie przepisowi krajowemu, który wyklucza odpowiedzialność karną osoby oskarżonej o popełnienie przestępstwa na etapie następującym po zakończeniu etapu realizacji, to znaczy na etapie utrzymania trwałości projektu, w stosunku do zobowiązań podjętych przez tę osobę w ramach umowy o finansowanie, a także dokonywaniu wykładni przepisu krajowego w ten sposób, że pojęcie nadużycia finansowego naruszającego interesy finansowe [Unii] nie obejmuje również bezprawnego zachowania beneficjenta finansowania na etapie utrzymania trwałości projektu w odniesieniu do zobowiązań podjętych w ramach umowy o finansowanie, niezależnie od pochodzenia funduszy lub kwot wydatkowanych w celu wykonania zobowiązań podjętych przez beneficjenta, by utrzymać trwałość projektu [zasoby własne beneficjenta lub fundusze (Unii)]?

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz.U. 2006, L 210, s. 25).


title: Sprawa C-365/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 4 sierpnia 2020 r. – Eurowings GmbH / GDVI Verbraucherhilfe GmbH.

text:
               16.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 390/19

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 4 sierpnia 2020 r. – Eurowings GmbH / GDVI Verbraucherhilfe GmbH.
      (Sprawa C-365/20)
      (2020/C 390/28)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Düsseldorf

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca apelację: Eurowings GmbH

         Druga strona postępowania apelacyjnego: GDVI Verbraucherhilfe GmbH

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy pasażer posiada „potwierdzoną rezerwację” w rozumieniu art. 3 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1), jeżeli otrzymał od organizatora wycieczek, z którym pozostaje w stosunku umownym, „inny dowód” w rozumieniu art. 2 lit. g) rozporządzenia nr 261/2004, na podstawie którego przyrzeczono mu przewóz określonym lotem, zindywidualizowanym przez miejsce odlotu i przylotu, czas odlotu i przylotu oraz numer lotu, przy czym organizator wycieczek nie dokonał rezerwacji miejsca na ten lot u danego przewoźnika lotniczego i nie otrzymał od tego przewoźnika potwierdzenia takiej rezerwacji?

                  2)

                  Czy ma miejsce „odmowa przyjęcia na pokład” w rozumieniu art. 4 ust. 3 i art. 2 lit. j) rozporządzenia (WE) nr 261/2004, jeżeli rezerwacje pasażerów zostają zmienione przez organizatora wycieczek, z którym zawarli umowę dotyczącą imprezy turystycznej, na inny lot na kilka dni przed planowanym czasem odlotu, po wcześniejszym przekazaniu im przez organizatora wycieczek wiążącego potwierdzenia lotu zindywidualizowanego przez miejsce odlotu i przylotu, czas odlotu i przylotu oraz numer lotu?

                  3)

                  Czy ma miejsce „racjonalne uzasadnienie” odmowy przyjęcia na pokład w rozumieniu art. 2 lit. j), ostatni człon zdania, rozporządzenia (WE) nr 261/2004, jeżeli organizator wycieczek, bez konsultacji z przewoźnikiem lotniczym i bez dokonania „rezerwacji podstawowej” dla pasażera, wiążąco potwierdzi określony lot, zindywidualizowany przez datę, numer i godziny lotu, a następnie na kilka dni przed planowanym czasem odlotu, ponownie bez konsultacji z przewoźnikiem lotniczym, dokona zmiany rezerwacji na inny lot, a przewoźnik lotniczy nie ma na to wpływu?

                  4)

                  Czy przewoźnika lotniczego należy uznać w stosunku do pasażera za obsługującego przewoźnika lotniczego w rozumieniu art. 2 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 już wówczas, gdy pasażer ten pozostaje wprawdzie w stosunku umownym z organizatorem wycieczek, który złożył przyrzeczenie przewozu określonym lotem, zindywidualizowanym przez miejsce odlotu i przylotu, czas odlotu i przylotu oraz numer lotu, jednak organizator wycieczek nie zarezerwował miejsca dla tego pasażera, a tym samym nie doszło do nawiązania stosunku umownego z przewoźnikiem lotniczym w odniesieniu do tego lotu?

                  5)

                  Czy art. 4 ust. 3 i art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji takiej jak rozpatrywana w niniejszej sprawie, w której pasażer rezerwuje u organizatora wycieczek lot z przesiadką w ramach imprezy turystycznej i pierwszy odcinek podróży, który jest obsługiwany przez pozwanego przewoźnika lotniczego, odbywa się zgodnie z rozkładem lotów, ale następnie pasażerom odmawia się przyjęcia na pokład na lot łączony, który jest również obsługiwany przez pozwanego przewoźnika lotniczego, zgodnie z art. 2 lit. j) rozporządzenia (WE) nr 261/2004, z powodu niedokonania przez organizatora wycieczek „rezerwacji podstawowej”, wysokość odszkodowania zależy od odległości całej trasy lotu od pierwszego miejsca odlotu do ostatniego miejsca lądowania, a nie tylko od odległości zakłóconego drugiego odcinka podróży?

         (1)  Rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1).


title: Sprawa C-370/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 7 sierpnia 2020 r. – Pro Rauchfrei e.V. / JS e.K.

text:
               16.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 390/20

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 7 sierpnia 2020 r. – Pro Rauchfrei e.V. / JS e.K.
      (Sprawa C-370/20)
      (2020/C 390/29)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca rewizję: Pro Rauchfrei e.V.

         Druga strona postępowania rewizyjnego: JS e.K.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy pojęcie wprowadzania do obrotu w rozumieniu art. 8 ust. 3 zdanie pierwsze dyrektywy 2014/40/UE (1) obejmuje prezentację wyrobów tytoniowych za pomocą dystrybutorów towarów w ten sposób, że chociaż na znajdujących się w tych dystrybutorach paczkach papierosów umieszczone są wymagane ustawą ostrzeżenia, to jednak te paczki papierosów są przechowywane w dystrybutorach tak, że nie są one początkowo widoczne dla konsumenta, a znajdujące się na nich ostrzeżenia stają się widoczne dopiero wtedy, gdy dystrybutor, który wcześniej został uruchomiony przez kasjera, jest obsługiwany przez klienta i w ten sposób paczka papierosów jest wydawana na przenośnik kasy jeszcze przed dokonaniem płatności?

                  2)

                  Czy zawarty w art. 8 ust. 3 zdanie pierwsze dyrektywy 2014/40/UE zakaz ukrywania ostrzeżeń „przez inne elementy” obejmuje przypadek, gdy w ramach prezentacji towarów przy pomocy dystrybutora całe opakowanie wyrobów tytoniowych zostało ukryte?

                  3)

                  Czy zawarte w art. 8 ust. 8 dyrektywy 2014/40/UE kryterium „wyglądu opakowań” jest spełnione nawet wówczas, gdy ilustracja nie jest wiernym odwzorowaniem oryginalnego opakowania, lecz konsument kojarzy jej wzór z opakowaniem wyrobów tytoniowych ze względu na jej kontury, proporcje, kolor i logo znaku towarowego?

                  4)

                  Czy niezależnie od użytej ilustracji wymogi art. 8 ust. 8 dyrektywy 2014/40/UE są spełnione w sytuacji, gdy konsument ma możliwość obejrzenia opakowania papierosów z wymaganymi ostrzeżeniami przed zawarciem umowy sprzedaży?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/40/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich w sprawie produkcji, prezentowania i sprzedaży wyrobów tytoniowych i powiązanych wyrobów oraz uchylająca dyrektywę 2001/37/WE (Dz.U. 2014, L 127, s. 1).


title: Sprawa C-376/20 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 28 maja 2020 r. w sprawie T-399/16, CK Telecoms UK Investments Ltd / Komisja, wniesione w dniu 7 sierpnia 2020 r. przez Komisję Europejską

text:
               16.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 390/20

      Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 28 maja 2020 r. w sprawie T-399/16, CK Telecoms UK Investments Ltd / Komisja, wniesione w dniu 7 sierpnia 2020 r. przez Komisję Europejską
      (Sprawa C-376/20 P)
      (2020/C 390/30)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Contr, C. Urraca Caviedes, J. Szczodrowski, M. Farley, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: CK Telecoms UK Investments Ltd, United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland, EE Ltd

         Żądania wnoszącej odwołanie

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu z dnia 28 maja 2020 r. w sprawie T-399/16, CK Telecoms UK Investments Ltd/Komisja;

                  —

                  skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej w pierwszej instancji kosztami postępowania odwoławczego oraz

                  —

                  orzeczenie, że rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania w pierwszej instancji nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarzut pierwszy: aby stwierdzić istnienie znaczącego utrudnienia skutecznej konkurencji, w wyroku zastosowano wymóg dowodowy („duże prawdopodobieństwo”) surowszy niż kryterium ustanowione w orzecznictwie i w rozporządzeniu w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw (1), które wymaga od Komisji określenia wyniku „najbardziej prawdopodobnego”.
      Zarzut drugi: wymagając, aby w celu stwierdzenia znaczącego utrudnienia skutecznej konkurencji Komisja wykazała, że koncentracja daje powstałemu w jej wyniku podmiotowi możliwość samodzielnego określenia parametrów konkurencji, Sąd stosuje kryterium prawne, które nie ma oparcia w rozporządzeniu w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw i podważa sam cel zmiany z 2004 r. Ponadto Sąd naruszył prawo, ustalając podwójne kryterium w celu stwierdzenia znaczącego utrudnienia skutecznej konkurencji na podstawie nieskoordynowanych skutków.
      Zarzut trzeci: wymagając, aby „ważna siła konkurencyjna” różniła się od swoich konkurentów z punktu widzenia swojego wpływu na konkurencję i aby łączące się przedsiębiorstwa były „szczególnie bliskimi konkurentami”, Sąd przekroczył granice należącej do niego kontroli sądowej, pominął wartość wytycznych i przeinaczył zaskarżoną decyzję (2) lub, ewentualnie, naruszył zasadę kontroli sądowej, nie przedstawił należytego uzasadnienia i naruszył art. 2 rozporządzenia w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw.
      Zarzut czwarty: stwierdzając, że przewidywany wzrost cen nie był znaczący i uznając, że Komisja powinna była uwzględnić „typowe zwiększenie efektywności”, Sąd oddalił się od rozporządzenia w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw, przekroczył granice należącej do niego kontroli sądowej, nie przedstawił należytego uzasadnienia i przeinaczył dowody.
      Zarzut piąty: ograniczając kontrolę do niektórych ustaleń zawartych w decyzji i badając je osobno, bez uwzględnienia wszystkich dowodów łącznie, Sąd przeinaczył decyzję, przekroczył granice kontroli sądowej, naruszył obowiązujące zasady dowodowe, błędnie zastosował kryterium prawne i nie przedstawił należytego uzasadnienia.
      Zarzut szósty: Sąd przeinaczył decyzję, uznając, że Komisja nie zbadała pogorszenia jakości sieci podmiotu powstałego w wyniku połączenia w ramach drugiej teorii szkody. Sąd uchybił również spoczywającemu na nim obowiązkowi uzasadnienia, kiedy doszedł do wniosku, że Komisja naruszyła prawo poprzez uznanie za nieskoordynowany skutek wpływ zwiększonej przejrzystości na całkowite inwestycje sieciowe.

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) no 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (rozporządzenie WE w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw) (Dz.U. 2004, L 24, s. 1).

         (2)  Decyzja Komisji C(2016) 2796 final z dnia 11 maja 2016 r, uznającą koncentrację za niezgodną z rynkiem wewnętrznym (sprawa COMP/M.7612 – Hutchison 3G UK/Telefónica UK) (Dz.U 2016, C 357, s. 15).


title: Sprawa C-414/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Specializiran nakazatelen syd (Bułgaria) w dniu 4 września 2020 r. – postępowanie karne przeciwko MM

text:
               16.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 390/22

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Specializiran nakazatelen syd (Bułgaria) w dniu 4 września 2020 r. – postępowanie karne przeciwko MM
      (Sprawa C-414/20)
      (2020/C 390/31)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Specializiran nakazatelen syd

         Strony w postępowaniu głównym

      MM

         Pytanie prejudycjalne

      Czy przepis krajowy, zgodnie z którym europejski nakaz aresztowania i akt krajowy, na podstawie którego ten nakaz jest przyjmowany, są wydawane wyłącznie przez prokuratora – bez możliwości udziału sądu lub przeprowadzenia przez sąd uprzedniej lub następczej kontroli – jest zgodny z art. 6 ust. 1 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi[?]
      Czy europejski nakaz aresztowania wydany na podstawie aktu o wezwaniu poszukiwanej osoby do udziału w postępowaniu w charakterze oskarżonego – przy czym akt ten nie dotyczy jej aresztowania – jest zgodny z art. 8 ust. 1 lit. c) decyzji ramowej 2002/584[?]
      Na wypadek udzielenia odpowiedzi przeczącej: jeśli przy wydawaniu i kontroli europejskiego nakazu aresztowania nie przewidziano udziału sądu, a nakaz ten został wydany na podstawie aktu krajowego, w którym nie zarządzono aresztowania, zaś ów europejski nakaz aresztowania został faktycznie wykonany i poszukiwana osoba została przekazana, to czy tej osobie należy przyznać skuteczny środek ochrony prawnej w ramach tego postępowania karnego, w którym wydano wspomniany europejski nakaz aresztowania[?] Czy ten skuteczny środek ochrony prawnej powinien polegać na postawieniu poszukiwanej osoby w takiej sytuacji, w jakiej znajdowałaby się, gdyby naruszenie nie miało miejsca[?]


title: Sprawa C-416/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hanseatisches Oberlandesgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 7 września 2020 r. – TR

text:
               16.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 390/22

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hanseatisches Oberlandesgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 7 września 2020 r. – TR
      (Sprawa C-416/20)
      (2020/C 390/32)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Hanseatisches Oberlandesgericht Hamburg

         Strony w postępowaniu głównym

         Osoba ścigana: TR

         Druga strona postępowania: Generalstaatsanwaltschaft Hamburg

         Pytania prejudycjalne

      Czy w przypadku decyzji o ekstradycji osoby, która została skazana pod swoją nieobecność, z jednego państwa członkowskiego do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej w celu przeprowadzenia postępowania karnego przepisy dyrektywy 2016/343 (1), w szczególności jej art. 8 i 9, należy interpretować w ten sposób, że dopuszczalność ekstradycji – zwłaszcza w tak zwanym przypadku ucieczki – jest zależna od spełnienia przez państwo wnioskujące warunków określonych w tej dyrektywie?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/343 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie wzmocnienia niektórych aspektów domniemania niewinności i prawa do obecności na rozprawie w postępowaniu karnym (Dz.U. 2016, L 65, s. 1).


title: Sprawa C-431/20 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 3 lipca 2020 r. w sprawach połączonych T-395/19, T-396/19, T-405/19, T-408/19, T-419/19, T-423/19, T-424/19, T-428/19, T-433/19, T-437/19, T-443/19, T-455/19, od T-458/19 do T-462/19, T-464/19, T-469/19 i T-477/19, Tognoli i in. / Parlament, wniesione w dniu 12 września 2020 r. przez Carla Tognolego i in.

text:
               16.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 390/23

      Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 3 lipca 2020 r. w sprawach połączonych T-395/19, T-396/19, T-405/19, T-408/19, T-419/19, T-423/19, T-424/19, T-428/19, T-433/19, T-437/19, T-443/19, T-455/19, od T-458/19 do T-462/19, T-464/19, T-469/19 i T-477/19, Tognoli i in. / Parlament, wniesione w dniu 12 września 2020 r. przez Carla Tognolego i in.
      (Sprawa C-431/20 P)
      (2020/C 390/33)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Carlo Tognoli, Emma Allione, Luigi Alberto Colajanni, Claudio Martelli, Luciana Sbarbati, Carla Dimatore jako spadkobierczyni Maria Riga, Roberto Speciale, Loris Torbesi jako spadkobierca Eugenia Melandriego, Luciano Pettinari, Pietro Di Prima, Carla Barbarella, Carlo Alberto Graziani, Giorgio Rossetti, Giacomo Porrazzini, Guido Podestà, Roberto Barzanti, Rita Medici, Aldo Arroni, Franco Malerba, Roberto Mezzaroma (przedstawiciele: M. Merola i L. Florio, avvocati)

         Druga strona postępowania: Parlament Europejski

         Żądania wnoszących odwołanie

                  —

                  Uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi do rozpoznania;

                  —

                  obciążenie Parlamentu kosztami postępowania odwoławczego oraz orzeczenie, że rozstrzygnięcie o kosztach postępowania przed Sądem zapadnie w orzeczeniu kończącym postępowanie.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnoszący odwołanie żądają uchylenia, zgodnie z art. 256 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej i art. 56 Statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, postanowienia Sądu Unii Europejskiej (ósma izba) wydanego w dniu 3 lipca 2020 r. w sprawach połączonych T-395/19, T-396/19, T-405/19, T-408/19, T-419/19, T-423/19, T-424/19, T-428/19, T-433/19, T-437/19, T-443/19, T-455/19, od T-458/19 do T-462/19, T-464/19, T-469/19 i T-477/19, w którym ich skargi zostały uznane za oczywiście niedopuszczalne.

            W ramach zarzutu pierwszego
          wnoszący odwołanie podnoszą naruszenie prawa poprzez uznanie zaskarżonego aktu za akt niewywierający skutków prawnych w rozumieniu art. 263 TFUE. Naruszenie wynika z braku podstawy prawnej, aby uznać dla uznania aktu za tymczasowy i z braku uznania jego skutków prawnych w odniesieniu do adresatów. Zaskarżony akt bezpośrednio wywarł bowiem skutki prawne w odniesieniu do wnoszących odwołanie, pozbawiając ich istotnej części przysługujących im uprawnień emerytalnych.

            W ramach zarzutu drugiego
          wnoszący odwołanie podnoszą naruszenie prawa dotyczące wykładni i zastosowania art. 86 Regulaminu postępowania przed Sądem, ktore są niezgodne z jego celem i skutecznością. Uregulowanie to ma w istocie na celu uniknięcie powielania skarg. Ponadto Sąd, uznając bądź skargę, bądź pismo dostosowujące skargę za niedopuszczalne, powtórnie narusza prawo, przez co paradoksalnie pozbawia wnoszących odwołanie ochrony prawnej.

            W ramach zarzutu trzeciego
          wnoszący odwołanie podnoszą dwa uchybienia proceduralne, które powinny spowodować uchylenie postanowienia: naruszenie zasady kontradyktoryjności i naruszenie prawa przy zastosowaniu art 126 Regulaminu postępowania przed Sądem.
      Po pierwsze, wnoszący odwołanie nie mieli możliwości ustosunkowania się do zarzutu niedopuszczalności podniesionego przez Parlament Europejski w odniesieniu do pisma dostosowującego skargę. Ponadto postępowanie Sądu jest tym gorsze, że orzekł oni, iż nie jest potrzebna druga wymiana pism procesowych i nawet nie zarządził rozprawy, pozbawiając wnoszących odwołanie możliwości przedstawienia ich stanowiska w przedmiocie zarzutu niedopuszczalności dotyczącego pisma dostosowującego skargę, mimo że złożyli oni formalny wniosek w tym względzie.
      Ponadto decyzje proceduralne Sądu wskazują, że niedopuszczalność skargi nie była natychmiast jasna i niewątpliwa, a więc oczywista w rozumieniu art. 126 Regulaminu postępowania przed Sądem. Przesłanki wymagane do zastosowania tego uregulowania nie były zatem spełnione.


title: Sprawa C-432/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Wien (Austria) w dniu 14 września 2020 r. – ZK

text:
               16.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 390/24

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Wien (Austria) w dniu 14 września 2020 r. – ZK
      (Sprawa C-432/20)
      (2020/C 390/34)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgericht Wien

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: ZK

         Druga strona postępowania: Landeshauptmann von Wien

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 9 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2003/109/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że każdy fizyczny, choćby krótki, pobyt obywatela państwa trzeciego będącego rezydentem długoterminowym na terytorium Wspólnoty w trakcie okresu dwunastu kolejnych miesięcy wyklucza utratę statusu obywatela państwa trzeciego będącego rezydentem długoterminowym na podstawie tego przepisu?

                  2)

                  W razie udzielenia przez Trybunał odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze: Jakie wymogi jakościowe lub ilościowe muszą spełniać pobyty na terytorium Wspólnoty przez okres dwunastu kolejnych miesięcy, aby wykluczyć utratę statusu obywatela państwa trzeciego będącego rezydentem długoterminowym? Czy pobyty na terytorium Wspólnoty przez okres dwunastu kolejnych miesięcy wykluczają utratę statusu obywatela państwa trzeciego będącego rezydentem długoterminowym tylko wtedy, gdy zainteresowani obywatele państw trzecich mieli w tym okresie swoje zwykłe miejsce zamieszkania lub centrum interesów życiowych na terytorium Wspólnoty?

                  3)

                  Czy są zgodne z art. 9 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2003/109/WE przepisy prawne państw członkowskich przewidujące utratę statusu obywatela państwa trzeciego będącego rezydentem długoterminowym, w razie gdy taki obywatel państwa trzeciego wprawdzie przebywał na terytorium Wspólnoty przez okres dwunastu kolejnych miesięcy, ale nie miał tam ani zwykłego miejsca zamieszkania, ani centrum interesów życiowych?

         (1)  Dyrektywa Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotycząca statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi (Dz.U. 2004, L 16, s. 44).


title: Sprawa T-796/16: Wyrok Sądu z dnia 23 września 2020 r. – CEDC International / EUIPO – Underberg (Kształt źdźbła trawy w butelce) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie trójwymiarowego unijnego znaku towarowego – Kształt źdźbła trawy w butelce – Wcześniejszy trójwymiarowy krajowy znak towarowy – Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego – Artykuł 15 ust. 1 oraz art. 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 18 ust. 1 oraz art. 47 ust. 2 i 3 rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Charakter używania – Zmiana charakteru odróżniającego – Używanie łącznie z innymi znakami towarowymi – Przedmiot ochrony – Wymóg jasności i precyzyjności – Wymóg zgodności opisu z przedstawieniem – Decyzja wydana w następstwie stwierdzenia przez Sąd nieważności wcześniejszej decyzji – Odesłanie do podstaw uzasadnienia wcześniejszej decyzji, której nieważność stwierdzono – Obowiązek uzasadnienia]

text:
               16.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 390/25

      Wyrok Sądu z dnia 23 września 2020 r. – CEDC International / EUIPO – Underberg (Kształt źdźbła trawy w butelce)
      (Sprawa T-796/16) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie trójwymiarowego unijnego znaku towarowego - Kształt źdźbła trawy w butelce - Wcześniejszy trójwymiarowy krajowy znak towarowy - Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 15 ust. 1 oraz art. 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 18 ust. 1 oraz art. 47 ust. 2 i 3 rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Charakter używania - Zmiana charakteru odróżniającego - Używanie łącznie z innymi znakami towarowymi - Przedmiot ochrony - Wymóg jasności i precyzyjności - Wymóg zgodności opisu z przedstawieniem - Decyzja wydana w następstwie stwierdzenia przez Sąd nieważności wcześniejszej decyzji - Odesłanie do podstaw uzasadnienia wcześniejszej decyzji, której nieważność stwierdzono - Obowiązek uzasadnienia)
      (2020/C 390/35)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca:: CEDC International sp. z o.o. (Oborniki Wielkopolskie, Polska) (przedstawiciel: M. Siciarek, adwokat)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: D. Walicka i V. Ruzek, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Underberg AG (Dietlikon, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat A. Renck)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 sierpnia 2016 r. (sprawa R 1248/2015-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między CEDC International a Underberg.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 29 sierpnia 2016 r. (sprawa R 1248/2015-4) w odniesieniu do podstaw sprzeciwu określonych w art. 8 ust. 3 i 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  CEDC International sp. z o.o., EUIPO i Underberg AG pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 6 z 9.1.2017.


title: Sprawa T-411/17: Wyrok Sądu z dnia 23 września 2020 r.. – Landesbank Baden-Württemberg / SRB [Unia gospodarcza i walutowa – Unia bankowa – Jednolity mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych przedsiębiorstw inwestycyjnych (SRM) – Jednolity fundusz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRF) – Decyzja SRB w sprawie obliczania składek ex ante za 2017 r. – Skarga o stwierdzenie nieważności – Bezpośrednie i indywidualne oddziaływanie – Dopuszczalność – Istotne wymogi proceduralne – Uwierzytelnienie decyzji – Obowiązek uzasadnienia – Prawo do skutecznej ochrony sądowej – Zarzut niezgodności z prawem – Ograniczenie w czasie skutków wyroku]

text:
               16.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 390/26

      Wyrok Sądu z dnia 23 września 2020 r.. – Landesbank Baden-Württemberg / SRB
      (Sprawa T-411/17) (1)

      (Unia gospodarcza i walutowa - Unia bankowa - Jednolity mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych przedsiębiorstw inwestycyjnych (SRM) - Jednolity fundusz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRF) - Decyzja SRB w sprawie obliczania składek ex ante za 2017 r. - Skarga o stwierdzenie nieważności - Bezpośrednie i indywidualne oddziaływanie - Dopuszczalność - Istotne wymogi proceduralne - Uwierzytelnienie decyzji - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Zarzut niezgodności z prawem - Ograniczenie w czasie skutków wyroku)
      (2020/C 390/36)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Landesbank Baden-Württemberg (Stuttgart, Niemcy) (przedstawiciele: H. Berger i K. Rübsamen, adwokaci)

         Strona przeciwna: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB) (przedstawiciele: A. Martin-Ehlers, S. Raes, T. Van Dyck i A. Kopp, adwokaci)
      Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Steiblytė i K.-P. Wojcik, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności wydanej podczas sesji wykonawczej w dniu 11 kwietnia 2017 r. decyzji SRB w sprawie składek ex ante za rok 2017 na rzecz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRB/ES/SRF/2017/05) w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność wydanej podczas sesji wykonawczej w dniu 11 kwietnia 2017 r. decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji w sprawie składek ex ante za rok 2017 na rzecz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRB/ES/SRF/2017/05) w zakresie, w jakim dotyczy ona Landesbank Baden-Württemberg.

                  2)

                  Skutki decyzji SRB/ES/SRF/2017/05 zostają utrzymane w mocy w odniesieniu do Landesbank Baden-Württemberg przez okres sześciu miesięcy liczonych od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku.

                  3)

                  SRB pokrywa oprócz własnych kosztów, również koszty poniesione przez Landesbank Baden-Württemberg.

                  4)

                  Komisja Europejska ponosi własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 277 z 21.8.2017.


title: Sprawa T-420/17: Wyrok Sądu z dnia 23 września 2020 r. – Portigon / SRB [Unia gospodarcza i walutowa – Unia bankowa – Jednolity mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych przedsiębiorstw inwestycyjnych (SRM) – Jednolity fundusz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRF) – Decyzja SRB w sprawie obliczania składek ex ante za 2017 r. – Skarga o stwierdzenie nieważności – Bezpośrednie i indywidualne oddziaływanie – Dopuszczalność – Istotne wymogi proceduralne – Uwierzytelnienie decyzji – Obowiązek uzasadnienia – Ograniczenie w czasie skutków wyroku]

text:
               16.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 390/27

      Wyrok Sądu z dnia 23 września 2020 r. – Portigon / SRB
      (Sprawa T-420/17) (1)

      (Unia gospodarcza i walutowa - Unia bankowa - Jednolity mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych przedsiębiorstw inwestycyjnych (SRM) - Jednolity fundusz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRF) - Decyzja SRB w sprawie obliczania składek ex ante za 2017 r. - Skarga o stwierdzenie nieważności - Bezpośrednie i indywidualne oddziaływanie - Dopuszczalność - Istotne wymogi proceduralne - Uwierzytelnienie decyzji - Obowiązek uzasadnienia - Ograniczenie w czasie skutków wyroku)
      (2020/C 390/38)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Portigon AG (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci D. Bliesener, V. Jungkind i F. Geber)

         Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (przedstawiciele: P. Messina i J. Kerlin, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów B. Meyringa, S. Schelo i T. Klupscha)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Steiblytė i K.-Ph. Wojcik, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 263 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji SRB wydanej podczas sesji wykonawczej w dniu 11 kwietnia 2017 r. w sprawie składek ex ante za rok 2017 na rzecz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRB/ES/SRF/2017/05) w zakresie, w jakim decyzja dotyczy skarżącej.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność wydanej podczas sesji wykonawczej w dniu 11 kwietnia 2017 r. decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB) w sprawie składek ex ante za rok 2017 na rzecz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRB/ES/SRF/2017/05) w zakresie, w jakim dotyczy ona Portigon AG.

                  2)

                  SRB pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Portigon.

                  3)

                  Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 277 z 21.8.2017.