title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 10 marca 2011 r.#Agencja Wydawnicza Technopol sp. z o.o. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).#Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Oznaczenie składające się wyłącznie z cyfr - Zgłoszenie oznaczenia "1000" do rejestracji w charakterze znaku towarowego dla broszur, magazynów i czasopism - Zarzucany temu oznaczeniu charakter opisowy - Kryteria obowiązujące przy stosowaniu art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Istnienie po stronie OHIM obowiązku uwzględnienia jego wcześniejszej praktyki decyzyjnej.#Sprawa C-51/10 P.

text:
      Sprawa C‑51/10 P
      Agencja Wydawnicza Technopol sp. z o.o.
      przeciwko
      Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
      Odwołanie – Wspólnotowy znak towarowy – Oznaczenie składające się wyłącznie z cyfr – Zgłoszenie oznaczenia „1000” do rejestracji w charakterze znaku towarowego dla broszur, magazynów i czasopism – Zarzucany temu oznaczeniu charakter opisowy – Kryteria obowiązujące przy stosowaniu art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 – Obowiązek uwzględnienia przez OHIM swojej wcześniejszej praktyki decyzyjnej
      Streszczenie wyroku
      1.        Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji
            – Wykładnia w świetle interesu publicznego leżącego u ich podstaw – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94 – Cel
            – Konieczność pozostawienia do swobodnego używania
      (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 7 ust. 1 lit. c))
      2.        Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji
            – Nakładanie się na siebie zakresów stosowania podstaw wymienionych w art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 40/94
      (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 7 ust. 1 lit. b), c))
      3.        Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji
            – Znaki towarowe składające się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek mogących służyć do oznaczania cech towaru lub usługi –
            Pojęcie – Oznaczenia składające się wyłącznie z cyfr
      (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 7 ust. 1 lit. c))
      4.        Wspólnotowy znak towarowy – Skutki wspólnotowego znaku towarowego – Ograniczenia – Artykuł 12 lit. b) rozporządzenia nr 40/94
            – Przedmiot
      (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 7, § 1, c), et 12, b))
      5.        Wspólnotowy znak towarowy – Decyzje Urzędu – Zasada równego traktowania – Zasada dobrej administracji – Wcześniejsza praktyka
            decyzyjna Urzędu
      1.        Poszczególne podstawy odmowy rejestracji wymienione w art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku
         towarowego należy interpretować w świetle interesu ogólnego chronionego przez każdą z nich. Interes ogólny chroniony przez
         art. 7 ust. 1 lit. c) tego rozporządzenia polega na zapewnieniu, by oznaczenia stanowiące opis co najmniej jednej z właściwości
         towarów lub usług, dla których wystąpiono o rejestrację w charakterze znaku towarowego, mogły być swobodnie używane przez
         wszystkich przedsiębiorców oferujących dane towary lub usługi.

      Aby zagwarantować pełną realizację celu swobodnego używania, do odmowy dokonania przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego
         (znaki towarowe i wzory) rejestracji na podstawie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94 nie jest konieczne, by w chwili
         zgłoszenia dane oznaczenie faktycznie było używane do celów opisowych. Wystarczy, by mogło być ono używane w ten sposób. Jednocześnie
         stosowanie tej podstawy odmowy rejestracji nie zależy od istnienia jakiejkolwiek konkretnej, rzeczywistej lub poważnej konieczności
         pozostawienia do swobodnego używania, a zatem nie ma sensu dociekać liczby konkurentów, którzy posiadają lub mogliby posiadać
         interes w używaniu danego oznaczenia. Nie ma też znaczenia, czy istnieją inne oznaczenia, które są częściej używane niż to
         omawiane do określania tych samych właściwości towarów lub usług wskazanych w zgłoszeniu. Z powyższego wynika, że stosowanie
         art. 7 ust. 1 lit. c) omawianego rozporządzenia nie wymaga, by oznaczenie odpowiadało przyjętemu sposobowi określania danych
         towarów lub usług.

      (por. pkt 36-40)
      2.        Oznaczenia opisowe, o których mowa w art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego,
         są jednocześnie pozbawione charakteru odróżniającego w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia. Natomiast, jeśli
         spojrzeć odwrotnie, oznaczenie może być pozbawione charakteru odróżniającego w rozumieniu wspomnianego art. 7 ust. 1 lit. b)
         z innych przyczyn niż jego ewentualny charakter opisowy. A zatem zakresy stosowania art. 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 1
         lit. c) tego rozporządzenia w pewnym stopniu na siebie zachodzą, mimo że pierwszy z tych przepisów różni się od drugiego tym,
         że obejmuje całość okoliczności, w których oznaczenie nie pozwala na odróżnienie towarów lub usług jednego przedsiębiorstwa
         od towarów lub usług innych przedsiębiorstw.

      W tych okolicznościach dla prawidłowego zastosowania art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94 istotne jest dopilnowanie, by stosowanie
         podstawy odmowy rejestracji określonej w art. 7 ust. 1 lit. c) pozostało w pełni zastrzeżone dla przypadków, do których ta
         podstawa odmowy się odnosi.

      (por. pkt 46-48)
      3.        Do przypadków, do których odnosi się podstawa odmowy rejestracji określona w art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94
         w sprawie wspólnotowego znaku towarowego należą sytuacje, w których oznaczenie zgłoszone do rejestracji w charakterze znaku
         towarowego może określać jakąś „właściwość” towarów lub usług, dla których zostało zgłoszone. Poprzez użycie w art. 7 ust. 1
         lit. c) tego rozporządzenia wyrażeń: „rodzaj, jakość, ilość, przeznaczenie, wartość, pochodzenie geograficzne lub czas produkcji
         towaru lub świadczenia usługi, lub inne właściwości towarów lub usług” legislator, po pierwsze, wskazał, że rodzaj, jakość,
         ilość, przeznaczenie, wartość, pochodzenie geograficzne i czas produkcji towaru lub świadczenia usługi należy uznać za właściwości
         towarów lub usług, a po drugie, uściślił, że lista ta nie jest wyczerpująca, ponieważ można brać pod uwagę także inne właściwości
         towarów lub usług.

      Dokonany przez legislatora wybór słowa „właściwość” podkreśla fakt, że oznaczeniami objętymi omawianym przepisem są tylko
         te, które służą do określania z łatwością rozpoznawanej przez zainteresowany krąg odbiorców cechy towarów lub usług, dla których
         wystąpiono o rejestrację. Oznaczenie może zostać zatem wykluczone z rejestracji na podstawie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia
         nr 40/94 tylko wtedy, gdy można zasadnie przyjąć, że faktycznie zostanie ono rozpoznane przez zainteresowane kręgi jako opis
         jednej ze wspomnianych właściwości.

      Powyższe uściślenia mają szczególne znaczenie w wypadku oznaczeń składających się wyłącznie z cyfr. W istocie, ponieważ takie
         oznaczenia są ogólnie utożsamiane z liczbami, mogą one służyć w obrocie w szczególności do określania ilości. Niemniej, aby
         oznaczenie składającego się wyłącznie z cyfr spotkało się z odmową rejestracji na podstawie art. 7 ust. 1 lit. c) z tego względu,
         że określa ono ilość, musi istnieć możliwość zasadnego przyjęcia, że w odczuciu zainteresowanych kręgów ilość wskazywana przez
         te cyfry będzie charakteryzować towary lub usługi, dla których wystąpiono o rejestrację.

      (por. pkt 48-52)
      4.        Norma określona w art. 12 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego nie wpływa w sposób rozstrzygający
         na normę zawartą w art. 7 ust. 1 lit. c) tego rozporządzenia. Artykuł 12 tego rozporządzenia jest bowiem związany z ograniczeniem
         skutków wspólnotowego znaku towarowego, podczas gdy art. 7 tego rozporządzenia określa podstawy odmowy rejestracji oznaczeń
         jako znaków towarowych.

      Okoliczność, że art. 12 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 ma na celu zapewnienie, że wszyscy przedsiębiorcy będą mogli swobodnie
         używać wskazówek odnoszących się do właściwości towarów i usług, w żaden sposób nie ogranicza zakresu art. 7 ust. 1 lit. c)
         tego rozporządzenia. Przeciwnie, taka okoliczność wysuwa na pierwszy plan interes w tym, by podstawa, i to bezwzględna, odmowy
         rejestracji określona w art. 7 ust. 1 lit. c) faktycznie znajdowała zastosowanie w przypadku każdego oznaczenia mogącego określać
         właściwość towarów lub usług, dla których oznaczenie to zgłoszono do rejestracji w charakterze znaku towarowego.

      (por. pkt 59-61)
      5.        Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) jest zobowiązany wykonywać swe kompetencje w zgodzie
         z ogólnymi zasadami prawa Unii, takimi jak zasada równego traktowania i zasada dobrej administracji.

      Ze względu na te dwie ostatnie zasady Urząd musi przy rozpatrywaniu zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego brać pod uwagę
         decyzje wydane już w odniesieniu do podobnych zgłoszeń i ze szczególną uwagą rozważyć, czy w danym przypadku rozstrzygnięcie
         winno brzmieć podobnie.

      (por. pkt 73, 74)
WYROK TRYBUNAŁU (pierwsza izba)
      z dnia 10 marca 2011 r.(*)

      Odwołanie – Wspólnotowy znak towarowy – Oznaczenie składające się wyłącznie z cyfr – Zgłoszenie oznaczenia „1000” do rejestracji w charakterze znaku towarowego dla broszur, magazynów i czasopism – Zarzucany temu oznaczeniu charakter opisowy – Kryteria obowiązujące przy stosowaniu art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 – Obowiązek uwzględnienia przez OHIM swojej wcześniejszej praktyki decyzyjnej
      W sprawie C‑51/10 P
      mającej za przedmiot odwołanie w trybie art. 56 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wniesione w dniu 1 lutego
         2010 r.,

      Agencja Wydawnicza Technopol sp. z o.o., z siedzibą w Częstochowie (Polska), reprezentowana przez A. von Mühlendahla, Rechtsanwalt,

      strona skarżąca,
      w której drugą stroną postępowania jest:
      Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), reprezentowany przez A. Folliarda-Monguirala, działającego w charakterze pełnomocnika,

      strona pozwana w pierwszej instancji,
      TRYBUNAŁ (pierwsza izba),
      w składzie: A. Tizzano, prezes izby, J.J. Kasel, M. Ilešič (sprawozdawca), M. Safjan i M. Berger, sędziowie,
      rzecznik generalny: J. Mazák,
      sekretarz: L. Hewlett, główny administrator,
      uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 10 listopada 2010 r.,
      podjąwszy, po wysłuchaniu rzecznika generalnego, decyzję o rozstrzygnięciu sprawy bez opinii,
      wydaje następujący
      Wyrok
      1        W odwołaniu Agencja Wydawnicza Technopol sp. z o.o. (zwana dalej „Technopol” lub „agencją Technopol”) wnosi o uchylenie wyroku
         Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawie T‑298/06 Agencja Wydawnicza Technopol
         przeciwko OHIM (1000) (zwanego dalej „zaskarżonym wyrokiem”), na mocy którego Sąd oddalił wniesioną przez nią skargę o stwierdzenie
         nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
         z dnia 7 sierpnia 2006 r. (sprawa R 447/2006‑4) (zwanej dalej „sporną decyzją”) dotyczącej rejestracji oznaczenia „1000” jako
         wspólnotowego znaku towarowego.

       Ramy prawne
      2        Artykuł 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994,
         L 11, s. 1), zatytułowany „Oznaczenia, które może zawierać wspólnotowy znak towarowy”, stanowi:

      „Wspólnotowy znak towarowy może składać się z jakiegokolwiek oznaczenia, które można przedstawić w formie graficznej, w szczególności
         z wyrazów, łącznie z nazwiskami, rysunków, liter, cyfr, kształtu towarów lub ich opakowań, pod warunkiem że oznaczenia takie
         umożliwiają odróżnianie towarów lub usług jednego przedsiębiorstwa od towarów lub usług innych przedsiębiorstw”.

      3        Artykuł 7 wspomnianego rozporządzenia, zatytułowany „Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji”, stanowi:

      „1.      Nie są rejestrowane:
      […]
      b)      znaki towarowe, które pozbawione są jakiegokolwiek odróżniającego charakteru;
      c)      znaki towarowe, które składają się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek, mogących służyć w obrocie do oznaczania rodzaju, jakości,
         ilości, przeznaczenia, wartości, pochodzenia geograficznego lub czasu produkcji towaru lub świadczenia usługi, lub innych
         właściwości towarów lub usług;

      […]
      3.      Ustęp 1 lit. b), c) i d) nie ma zastosowania, jeżeli w następstwie używania znak towarowy uzyskał charakter odróżniający w odniesieniu
         do towarów lub usług, dla których występuje się o rejestrację”.

      4        Zgodnie z art. 12 rozporządzenia nr 40/94 zatytułowanym „Ograniczenie skutków wspólnotowego znaku towarowego”:

      „Wspólnotowy znak towarowy nie uprawnia właściciela do zakazania stronie [osobie] trzeciej używania w obrocie:
      […]
      b)      oznaczeń dotyczących rodzaju, jakości, ilości, przeznaczenia, wartości, pochodzenia geograficznego, czasu produkcji towaru
         lub świadczenia usługi, lub też innych właściwości towarów lub usług;

      […]
      pod warunkiem że [osoba trzecia] używa ich zgodnie z uczciwymi praktykami w przemyśle i handlu”.
      5        Artykuł 74 wspomnianego rozporządzenia, zatytułowany „Badanie przez Urząd stanu faktycznego z urzędu”, stanowi:

      „1.      W trakcie postępowania Urząd bada stan faktyczny z urzędu; jednakże w postępowaniu odnoszącym się do względnych podstaw odmowy
         rejestracji Urząd ogranicza się w tym badaniu do stanu faktycznego, dowodów i argumentów przedstawionych przez strony oraz
         poszukiwanego zadośćuczynienia.

      2.      Urząd może nie wziąć pod uwagę stanu faktycznego lub dowodów, których zainteresowane strony nie przedstawiły w odpowiednim
         terminie”.

      6        Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1)
         zostało uchylone rozporządzeniem Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (wersja
         ujednolicona) (Dz.U. L 78, s. 1), które weszło w życie w dniu 13 kwietnia 2009 r. Niemniej jednak z uwagi na datę zajścia
         okoliczności faktycznych spór podlega przepisom rozporządzenia nr 40/94.

       Okoliczności powstania sporu i sporna decyzja
      7        W dniu 4 kwietnia 2005 r. Technopol zgłosiła w OHIM do rejestracji w charakterze wspólnotowego znaku towarowego następujące
         oznaczenie:

      1000
      8        Towary, dla których dokonano zgłoszenia, należą do klasy 16 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej
         klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami, i odpowiadają następującemu
         opisowi: „broszury; czasopisma, w tym czasopisma z krzyżówkami i rebusami, gazety”.

      9        W dniu 31 stycznia 2006 r. ekspert odrzucił to zgłoszenie na podstawie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 40/94,
         swą decyzję uzasadniając tym, że oznaczenie „1000” nie ma charakteru odróżniającego i stanowi opisową wskazówkę co do treści
         lub innych właściwości rozpatrywanych towarów.

      10      W dniu 31 marca 2006 r. Technopol wniosła odwołanie od decyzji eksperta. W decyzji z dnia 7 sierpnia 2006 r. Czwarta Izba
         Odwoławcza OHIM potwierdziła analizę przeprowadzoną przez eksperta.

      11      Izba Odwoławcza stwierdziła, że oznaczenie „1000” mogło służyć do określania treści publikacji agencji Technopol oraz że tak
         czy inaczej nie jest ono odróżniające, ponieważ będzie postrzegane przez konsumenta jako oznaczenie zachwalające wspomniane
         publikacje, a nie jako wskazanie ich pochodzenia.

      12      W szczególności w pkt 18 i 19 spornej decyzji Izba Odwoławcza wypowiedziała się następująco:

      „18      […] Czasopisma i magazyny często publikują listy rankingowe z różnorodnymi danymi […]. Preferuje się przy tym zwłaszcza okrągłe
         liczby, ze względu na ich wyrazistość.

      19      Ponadto do objętych zgłoszeniem [towarów] należą publikacje zawierające różnorodne zbiory czy kolekcje […]. Publikacje tego
         typu zazwyczaj zawierają okrągłe ilości danych informacji […]. Podobnie [oznaczenie »1000«] ewidentnie nadaje się do użycia
         w opisany sposób, w szczególności w odniesieniu do będących przedmiotem rejestracji „magazynów z krzyżówkami i rebusami”.
         Docelowe kręgi będą postrzegać [oznaczenie »1000«] na danej publikacji jako wskazówkę, że znajduje się w niej właśnie 1000
         zagadek czy rebusów. Jak pokazały badania w Internecie, wiele podobnych produktów można już obecnie spotkać na rynku […]”.

       Postępowanie przed Sądem i zaskarżony wyrok
      13      Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 18 października 2006 r. Technopol wniosła skargę o stwierdzenie nieważności spornej
         decyzji.

      14      Na poparcie skargi skarżąca podniosła dwa zarzuty: pierwszy, dotyczący naruszenia art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94
         i drugi – naruszenia art. 7 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia.

      15      Tytułem zarzutu pierwszego Technopol podnosiła, że oznaczenie „1000”, bez dodatkowego określenia, nie jest opisowe. Z punktu
         widzenia konsumenta nie można dostrzec żadnego bezpośredniego i konkretnego powiązania między wspomnianym oznaczeniem a cechami
         rozpatrywanych towarów.

      16      Sąd nie zgodził się z tą argumentacją i w konsekwencji oddalił zarzut pierwszy. Do podjęcia takiej decyzji skłoniły go w głównej
         mierze następujące względy:

      „21      [W] art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94 mowa jest o takich oznaczeniach i wskazówkach, które mogą służyć, przy normalnym
         z punktu widzenia zainteresowanych odbiorców użyciu, do oznaczenia, bezpośrednio lub też poprzez wymienienie jednej z ich
         podstawowych właściwości, towaru lub usługi, dla których wystąpiono o rejestrację […].

      22      Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, aby oznaczenie miało charakter opisowy, musi ono wykazywać na tyle bezpośredni i konkretny
         związek z rozpatrywanymi towarami lub usługami, aby pozwolić zainteresowanemu kręgowi odbiorców natychmiast i bez głębszego
         zastanowienia dostrzec w nim opis tych towarów i usług lub jednej z ich właściwości […].

      23      A zatem ocenę opisowego charakteru oznaczenia można przeprowadzić wyłącznie poprzez odniesienie, po pierwsze, do sposobu,
         w jaki jest ono odbierane przez właściwy krąg odbiorców, a po drugie, do danych towarów lub usług […].

      24      W niniejszej sprawie rozpatrywanymi towarami są broszury; czasopisma, w tym czasopisma z krzyżówkami i rebusami, a także gazety,
         skierowane do ogółu odbiorców, co też nie zostało zakwestionowane przez strony […].

      25      W rezultacie ustalenia wymaga to, czy właściwie poinformowany oraz dostatecznie uważny i rozsądny przeciętny konsument będzie
         postrzegał [oznaczenie »1000«], bez dodania żadnego innego elementu uzupełniającego, jako opis jednej z właściwości towarów
         objętych zgłoszeniem do rejestracji.

      26      W tym zakresie należy wskazać, że jak to wynika z pkt 18 i 19 [spornej] decyzji, z punktu widzenia zainteresowanego kręgu
         odbiorców istnieje bezpośrednie i konkretne powiązanie między oznaczeniem »1000« a niektórymi właściwościami omawianych towarów.
         Oznaczenie »1000« odsyła bowiem do ilości, w związku z czym będzie natychmiast i bez głębszego zastanowienia postrzegane przez
         zainteresowany krąg odbiorców jako opis właściwości rozpatrywanych towarów, a zwłaszcza liczby stron, a także opublikowanych
         w nich prac i rebusów lub ilości informacji, albo hierarchicznego rankingu zawartych w nich odniesień. Okoliczność, że zgłoszony
         znak towarowy składa się wyłącznie z cyfr, nie podważa tego wniosku, ponieważ […] brakujący element może zostać z łatwością
         określony przez zainteresowany krąg odbiorców, zważywszy że skojarzenie między liczbą a wspomnianymi właściwościami rozpatrywanych
         towarów jest natychmiastowe.

      27      W szczególności zgodnie z tym, co zostało stwierdzone przez Izbę Odwoławczą w pkt 18 i 19 [spornej] decyzji, czasopisma i magazyny
         często publikują listy rankingowe z różnorodnymi danymi, preferując przy tym wskazywanie ich zawartości za pomocą okrągłych
         liczb. Izba Odwoławcza przywołała w tym zakresie między innymi przykład »1000 pytań i odpowiedzi«. Takie okoliczności wzmacniają
         opisowe powiązanie, które z punktu widzenia przeciętnego konsumenta występuje między rozpatrywanymi towarami a [oznaczeniem
         »1000«].

      […]
      30      Ustaliwszy opisowy charakter [oznaczenia »1000«] względem towarów objętych zgłoszeniem, należy przejść do zbadania, czy zgłoszony
         znak towarowy składa się wyłącznie z oznaczeń opisowych i czy nie zawiera on żadnych dodatkowych elementów, które mogłyby
         stanąć na przeszkodzie stwierdzeniu w jego wypadku charakteru opisowego. […] W niniejszej sprawie słowne oznaczenie »1000«
         nie zawiera żadnego elementu, który odróżniałby je od przyjętego sposobu wskazywania ilości i mógłby prowadzić do pozbawienia
         go charakteru opisowego.

      31      Z powyższego wynika, że oznaczenie słowne »1000« opisuje właściwości rozpatrywanych towarów, a zwłaszcza liczbę stron, prac,
         rebusów lub ilość informacji, albo ich hierarchiczny ranking, które to elementy mogą być brane pod uwagę przy wyborze dokonywanym
         przez docelowy krąg odbiorców i stanowią w rezultacie ich podstawowe cechy […].

      32      Stwierdzenia tego nie podważają także pozostałe argumenty skarżącej […]. Po pierwsze, należy oddalić jako bezskuteczny argument,
         że rejestracja oznaczenia »1000« nie pozbawiłaby osób trzecich prawa do używania wspomnianej liczby do celów określania ilości,
         o ile używanie to nie naruszałoby praw do znaku. Za pomocą tego argumentu skarżąca przywołuje treść art. 12 lit. b) rozporządzenia
         nr 40/94 […] w zakresie dotyczącym granic prawa wyłącznego wynikającego z rejestracji znaku towarowego. Zgodnie z orzecznictwem
         Sądu na art. 12 rozporządzenia nr 40/94 nie można jednak powoływać się w ramach procedury rejestracji […]. Stosowanie tego
         artykułu zakłada bowiem istnienie oznaczenia, które zostało już zarejestrowane jako znak towarowy albo ze względu na to, że
         uzyskało charakter odróżniający w następstwie używania, zgodnie z art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 40/94, albo ze względu na
         to, że zawiera zarazem elementy opisowe i te niemające takiego charakteru, co nie ma miejsca w niniejszym wypadku […]. W rezultacie
         art. 12 rozporządzenia nr 40/94 nie może być podstawą złagodzenia kryteriów badania bezwzględnych podstaw odmowy rejestracji.

      33      Po drugie, jeśli chodzi o argument wywiedziony przez skarżącą z faktu, że pozostawienie [oznaczenia »1000«] do swobodnego
         używania przez wszystkich nie jest konieczne, ponieważ w przypadku nazw czterocyfrowych istnieje 10 000 możliwych kombinacji,
         należy podkreślić, że […] odmowa rejestracji omawianego znaku została oparta na opisowym charakterze tego oznaczenia. Ów charakter
         opisowy nie pozwala [oznaczeniu »1000«] na pełnienie funkcji wskazania handlowego pochodzenia towarów objętych zgłoszeniem.
         W rezultacie do celów rejestracji istnienie innych możliwych kombinacji cyfr pozostaje bez znaczenia. Ponadto okoliczność,
         że OHIM zarejestrował jako znaki towarowe oznaczenia IX i XD, które pozostawiają do dyspozycji konkurentów mniej możliwych
         kombinacji cyfr i liter, także pozbawiona jest znaczenia. Zgodność z prawem decyzji izb odwoławczych należy bowiem oceniać
         wyłącznie na podstawie rozporządzenia nr 40/94, nie zaś na podstawie wcześniejszej praktyki decyzyjnej OHIM […]”.

      17      Potwierdziwszy, że w niniejszej sprawie właściwa jest podstawa odmowy rejestracji określona w art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia
         nr 40/94, Sąd odstąpił od zbadania drugiego zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94.

       Żądania stron
      18      Technopol wnosi do Trybunału o:

      –      uchylenie zaskarżonego wyroku;
      –      przekazanie sprawy Sądowi celem ponownego rozpoznania; oraz
      –      obciążenie OHIM kosztami postępowania.
      19      OHIM wnosi do Trybunału o:

      –      oddalenie odwołania; oraz
      –      obciążenie agencji Technopol kosztami postępowania.
       W przedmiocie odwołania
      20      Technopol podnosi dwa zarzuty. Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94, ponieważ
         Sąd nie uwzględnił wszystkich kryteriów istotnych dla zastosowania tego przepisu. W zarzucie drugim skarżąca podnosi, że Sąd
         nie uwzględnił wcześniejszej praktyki decyzyjnej OHIM.

       W przedmiocie zarzutu pierwszego, dotyczącego naruszenia art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94
       Argumentacja stron
      21      Na poparcie zarzutu pierwszego skarżąca podnosi w szczególności, że zgodnie z orzecznictwem Trybunału, zwłaszcza z pkt 37
         wyroku z dnia 20 września 2001 r. w sprawie C‑383/99 P Procter & Gamble przeciwko OHIM, Rec. s. I‑6251, zastosowanie podstawy
         odmowy rejestracji określonej w art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94 zależy nie tylko od kryterium związanego z „normalnym
         użyciem”, do którego Sąd nawiązał w pkt 21 zaskarżonego wyroku, ale także od spełnienia warunku, zgodnie z którym oznaczenie
         musi pokrywać się z ogólnie przyjętym sposobem określania danych towarów lub usług albo ich właściwości. Oceniwszy w sposób
         niewłaściwy ten ostatni warunek, Sąd błędnie ustalił zakres stosowania wspomnianej powyżej podstawy odmowy rejestracji.

      22      Zaskarżony wyrok nie zawiera ponadto twierdzeń, które mogłyby wykazać, że wykorzystanie oznaczenia „1000” do określenia towarów,
         dla których wystąpiono o rejestrację, stanowi „normalne użycie”. Przytoczone przez Sąd w pkt 26 i 27 zaskarżonego wyroku przykłady
         odnoszą się do wykorzystania cyfr w połączeniu z innymi wyrazami. Zaskarżony wyrok został zatem oparty na błędnym założeniu,
         że wszystkie oznaczenia składające się z cyfr są w sposób konieczny używane wraz ze wskazówkami opisowymi lub rodzajowymi.
         W konsekwencji Sąd oparł swoją ocenę na przypuszczeniach.

      23      W pozostałym zakresie Sąd nie dostrzegł związku między art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94 a art. 12 lit. b) tego
         rozporządzenia. W pkt 32 zaskarżonego wyroku błędnie ograniczył zakres tego ostatniego przepisu do przypadków, w których oznaczenie
         „zostało już zarejestrowane jako znak towarowy albo ze względu na to, że uzyskało charakter odróżniający w następstwie używania,
         zgodnie z art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 40/94, albo ze względu na to, że zawiera zarazem elementy opisowe i te niemające
         takiego charakteru”.

      24      Dodatkowo Sąd nie rozważył w wymaganym przez prawo zakresie argumentu, zgodnie z którym Izba Odwoławcza nie uwzględniła, że
         w wypadku oznaczenia „1000” nie istnieje konieczność pozostawienia do swobodnego używania. Ustosunkowując się do tego argumentu
         w pkt 33 zaskarżonego wyroku, Sąd zaniechał przeprowadzenia analizy interesu ogólnego chronionego przez art. 7 ust. 1 lit. c)
         rozporządzenia nr 40/94.

      25      OHIM podnosi przede wszystkim, że zastosowanie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94 nie oznacza automatycznie, że
         dane oznaczenie stanowi „przyjęty sposób” określania właściwości rozpatrywanych towarów lub usług. Wystarczy, by dane oznaczenie
         mogło być użyte do określenia jednej z tych właściwości.

      26      Zdaniem OHIM oznaczenie „1000” natychmiast skłania do myślenia o treści omawianej publikacji, odsyłając do liczby stron lub
         ilości zawartych w niej informacji. Ponadto dokonana przez Sąd ocena o charakterze faktycznym, zgodnie z którą odbiorcy spodziewają
         się, że oznaczenie „1000” będzie opisywać treść danej publikacji, nie może zostać poddana kontroli Trybunału.

      27      Co się tyczy następnie stosunku art. 12 lit. b) tego rozporządzenia do art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94, OHIM
         przypomina, że ten pierwszy artykuł dotyczy ograniczenia skutków wywoływanych przez zarejestrowany znak towarowy, a nie zdolności
         oznaczeń do bycia przedmiotem rejestracji jako wspólnotowy znak towarowy. W konsekwencji przywołana przez skarżącą zależność
         między tymi dwoma artykułami po prostu nie istnieje.

      28      OHIM twierdzi wreszcie, że Sąd prawidłowo uwzględnił interes ogólny. Sąd słusznie orzekł, iż w niniejszym przypadku nie ma
         znaczenia, że przy oznaczaniu swoich towarów konkurenci wciąż mogą korzystać z wielu innych oznaczeń składających się z cyfr.
         OHIM przypomina w tym względzie, że badanie bezwzględnej podstawy odmowy rejestracji musi być ograniczone do samego oznaczenia
         i jego znaczenia w stosunku do rozpatrywanych towarów lub usług.

       Ocena Trybunału
      29      Na wstępie należy wskazać, że okoliczność, iż dane oznaczenie składa się wyłącznie z cyfr, nie stoi jako taka na przeszkodzie
         jego rejestracji w charakterze znaku towarowego.

      30      Wynika to, w odniesieniu do wspólnotowego znaku towarowego, z art. 4 rozporządzenia nr 40/94, który wyraźnie przewiduje cyfry
         wśród oznaczeń mogących tworzyć znak towarowy.

      31      Ponadto na przeszkodzie zarejestrowaniu oznaczenia w charakterze znaku towarowego nie stoi także okoliczność, że – jak w niniejszym
         przypadku – składa się ono z cyfr, do których nie wprowadzono żadnych zmian graficznych, a zatem nie zostało poddane przez
         zgłaszającego kreatywnej czy artystycznej stylizacji (zob. analogicznie w odniesieniu do oznaczeń tworzonych przez litery
         wyrok z dnia 9 września 2010 r. w sprawie C‑265/09 P OHIM przeciwko BORCO-Marken-Import Matthiesen, Zb.Orz. s. I‑8265, pkt 38).

      32      Jednakże z art. 4 rozporządzenia nr 40/94 można wywieść, że rejestracja oznaczenia jako znaku towarowego jest zależna od spełnienia
         warunku, by nadawało się ono do odróżniania towarów lub usług jednego przedsiębiorstwa od towarów lub usług innych przedsiębiorstw.

      33      Oznaczenie mające w stosunku do towarów lub usług, dla których wystąpiono o jego rejestrację w charakterze znaku towarowego,
         charakter opisowy w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94 jest, z zastrzeżeniem art. 7 ust. 3 tego rozporządzenia,
         pozbawione charakteru odróżniającego w odniesieniu do tych towarów lub usług [zob. analogicznie w przedmiocie postanowień
         art. 3 pierwszej dyrektywy Rady z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących
         się do znaków towarowych (Dz.U. 1989, L 40, s. 1) wyrok z dnia 12 lutego 2004 r. w sprawie C‑265/00 Campina Melkunie, Rec.
         s. I‑1699, pkt 19; co się tyczy art. 7 rozporządzenia nr 40/94, zob. wyrok z dnia 23 października 2003 r. w sprawie C‑191/01 P
         OHIM przeciwko Wrigley, Rec. s. I‑12447, pkt 30; a także postanowienie z dnia 5 lutego 2004 r. w sprawie C‑150/02 P Streamserve
         przeciwko OHIM, Rec. s. I‑1461, pkt 24].

      34      Ponieważ Sąd orzekł, że oznaczenie „1000” ma charakter opisowy dla towarów objętych zgłoszeniem dokonanym przez Technopol,
         należy ustalić – jak domaga się tego skarżąca – czy ocena ta jest wynikiem nadmiernie szerokiej i co za tym idzie – błędnej
         wykładni art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94.

      35      W tym zakresie należy rozpatrzyć w pierwszej kolejności argument skarżącej, zgodnie z którym na podstawie tego przepisu z rejestracji
         mogą zostać wykluczone jedynie oznaczenia odpowiadające „przyjętemu sposobowi” określania towarów lub usług, dla których wystąpiono
         o rejestrację.

      36      Rozpatrzenie tego argumentu musi uwzględniać w stosownej mierze cel przyświecający art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94.
         Poszczególne podstawy odmowy rejestracji wymienione w art. 7 ust. 1 tego rozporządzenia należy bowiem interpretować w świetle
         interesu ogólnego chronionego przez każdą z nich (zob. w szczególności wyrok z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawach połączonych
         C‑456/01 P i C‑457/01 P Henkel przeciwko OHIM, Rec. s. I‑5089, pkt 45; a także wyrok z dnia 14 września 2010 r. w sprawie
         C‑48/09 P Lego Juris przeciwko OHIM, Zb.Orz. s. I‑8403, pkt 43).

      37      Interes ogólny chroniony przez art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94 polega na zapewnieniu, by oznaczenia stanowiące
         opis co najmniej jednej z właściwości towarów lub usług, dla których wystąpiono o rejestrację w charakterze znaku towarowego,
         mogły być swobodnie używane przez wszystkich przedsiębiorców oferujących dane towary lub usługi (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie
         OHIM przeciwko Wrigley, pkt 31 i przytoczone tam orzecznictwo).

      38      Aby zagwarantować pełną realizację celu swobodnego używania, Trybunał sprecyzował, że do odmowy dokonania przez OHIM rejestracji
         na podstawie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94 nie jest konieczne, by w chwili zgłoszenia dane oznaczenie faktycznie
         było używane do celów opisowych. Wystarczy, by mogło być ono używane w ten sposób (ww. wyroki: w sprawie OHIM przeciwko Wrigley,
         pkt 32; w sprawie Campina Melkunie, pkt 38; a także postanowienie z dnia 5 lutego 2010 r. w sprawie C‑80/09 P Mergel i in.
         przeciwko OHIM, pkt 37).

      39      Jednocześnie Trybunał podkreślił, że stosowanie tej podstawy odmowy rejestracji nie zależy od istnienia jakiejkolwiek konkretnej,
         rzeczywistej lub poważnej konieczności pozostawienia do swobodnego używania, a zatem nie ma sensu dociekać liczby konkurentów,
         którzy posiadają lub mogliby posiadać interes w używaniu danego oznaczenia (wyrok z dnia 4 maja 1999 r. w sprawach połączonych
         C‑108/97 i C‑109/97 Windsurfing Chiemsee, Rec. s. I‑2779, pkt 35; a także wyrok z dnia 12 lutego 2004 r. w sprawie C‑363/99
         Koninklijke KPN Nederland, Rec. s. I‑1619, pkt 58). Nie ma też znaczenia, czy istnieją inne oznaczenia, które są częściej
         używane niż to omawiane do określania tych samych właściwości towarów lub usług wskazanych w zgłoszeniu (ww. wyrok w sprawie
         Koninklijke KPN Nederland, pkt 57).

      40      Z powyższego wynika, że stosowanie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94 nie wymaga, by oznaczenie odpowiadało przyjętemu
         sposobowi określania danych towarów lub usług. Użyte w przywołanym przez skarżącą pkt 37 ww. wyroku w sprawie Procter & Gamble
         przeciwko OHIM sformułowanie „musi pokrywać się z ogólnie przyjętym sposobem określania danych towarów lub usług albo ich
         właściwości” nie może być zatem rozumiane jako ustanowienie przesłanki odmowy rejestracji oznaczenia jako wspólnotowego znaku
         towarowego.

      41      W drugiej kolejności należy rozważyć argument skarżącej, zgodnie z którym przywołane przez Sąd w pkt 26 i 27 zaskarżonego
         wyroku przykłady są hipotetyczne i nie mają nic wspólnego z przesłankami, od których uzależnione jest stosowanie art. 7 ust. 1
         lit. c) rozporządzenia nr 40/94.

      42      Skarżąca ma na myśli w szczególności dokonane przez Sąd w pkt 26 i 27 zaskarżonego wyroku ustalenia dotyczące postrzegania
         oznaczenia „1000” jako opisu liczby stron lub ilości informacji oraz częstego zamieszczania w broszurach i czasopismach list
         rankingowych i zestawień, których zawartość jest wskazywana za pomocą okrągłych liczb.

      43      W tym zakresie podnosi ona, że nawet gdyby uznać wspomniane ustalenia faktyczne za prawdziwe, dokonana przez Sąd ocena, zgodnie
         z którą takie okoliczności mogą zasadnie prowadzić do wniosku, że oznaczenie jest opisowe w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. c)
         rozporządzenia nr 40/94, świadczy o błędnej wykładni tego przepisu.

      44      Jakkolwiek w drodze tego argumentu skarżąca nie podnosi, że doszło do przeinaczenia dowodów, to wciąż zarzuca Sądowi naruszenie
         prawa z uwagi na to, iż tok rozumowania, na którym oparto zaskarżony wyrok, jest niespójny i wynika z niewłaściwego zrozumienia
         stosowanego przepisu. W konsekwencji wbrew temu, co utrzymuje OHIM, argument ten może zostać rozpatrzony przez Trybunał w ramach
         niniejszego odwołania.

      45      W celu ustalenia, czy zaskarżony wyrok cechuje się taką niespójnością i niewłaściwym zrozumieniem z uwagi na nieistotność
         stwierdzeń zawartych we wspomnianych pkt 26 i 27 z punktu widzenia stosowania art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94,
         należy szczegółowo określić zakres tego przepisu, zwłaszcza w porównaniu z zakresem art. 7 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia.

      46      Jak zostało przypomniane w pkt 33 niniejszego wyroku, oznaczenia opisowe, o których mowa w art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia
         nr 40/94, są jednocześnie pozbawione charakteru odróżniającego w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia. Natomiast,
         jeśli spojrzeć odwrotnie, oznaczenie może być pozbawione charakteru odróżniającego w rozumieniu wspomnianego art. 7 ust. 1
         lit. b) z innych przyczyn niż jego ewentualny charakter opisowy (zob. w odniesieniu do identycznych postanowień zawartych
         w art. 3 dyrektywy 89/104 ww. wyroki: w sprawie Koninklijke KPN Nederland, pkt 86; w sprawie Campina Melkunie, pkt 19).

      47      A zatem zakresy stosowania art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 i art. 7 ust. 1 lit. c) tego rozporządzenia w pewnym
         stopniu na siebie zachodzą (zob. analogicznie ww. wyrok w sprawie Koninklijke KPN Nederland, pkt 67), mimo że pierwszy z tych
         przepisów różni się od drugiego tym, że obejmuje całość okoliczności, w których oznaczenie nie pozwala na odróżnienie towarów
         lub usług jednego przedsiębiorstwa od towarów lub usług innych przedsiębiorstw.

      48      W tych okolicznościach dla prawidłowego zastosowania art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94 istotne jest dopilnowanie, by stosowanie
         podstawy odmowy rejestracji określonej w art. 7 ust. 1 lit. c) pozostało w pełni zastrzeżone dla przypadków, do których ta
         podstawa odmowy się odnosi.

      49      Do takich przypadków należą sytuacje, w których oznaczenie zgłoszone do rejestracji w charakterze znaku towarowego może określać
         jakąś „właściwość” towarów lub usług, dla których zostało zgłoszone. Poprzez użycie w art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia
         nr 40/94 wyrażeń: „rodzaj, jakość, ilość, przeznaczenie, wartość, pochodzenie geograficzne lub czas produkcji towaru lub świadczenia
         usługi, lub inne właściwości towarów lub usług” legislator, po pierwsze, wskazał, że rodzaj, jakość, ilość, przeznaczenie,
         wartość, pochodzenie geograficzne i czas produkcji towaru lub świadczenia usługi należy uznać za właściwości towarów lub usług,
         a po drugie, uściślił, że lista ta nie jest wyczerpująca, ponieważ można brać pod uwagę także inne właściwości towarów lub
         usług.

      50      Dokonany przez legislatora wybór słowa „właściwość” podkreśla fakt, że oznaczeniami objętymi omawianym przepisem są tylko
         te, które służą do określania z łatwością rozpoznawanej przez zainteresowany krąg odbiorców cechy towarów lub usług, dla których
         wystąpiono o rejestrację. Trybunał podkreślił już w przeszłości, że oznaczenie może zostać wykluczone z rejestracji na podstawie
         art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94 tylko wtedy, gdy można zasadnie przyjąć, że faktycznie zostanie ono rozpoznane
         przez zainteresowane kręgi jako opis jednej ze wspomnianych właściwości (zob. analogicznie w odniesieniu do identycznego postanowienia
         zawartego w art. 3 dyrektywy 89/104 ww. wyroki: w sprawie Windsurfing Chiemsee, pkt 31; w sprawie Koninklijke KPN Nederland,
         pkt 56).

      51      Powyższe uściślenia mają szczególne znaczenie w wypadku oznaczeń składających się wyłącznie z cyfr.

      52      W istocie, ponieważ takie oznaczenia są ogólnie utożsamiane z liczbami, mogą one służyć w obrocie w szczególności do określania
         ilości. Niemniej, aby oznaczenie składającego się wyłącznie z cyfr spotkało się z odmową rejestracji na podstawie art. 7 ust. 1
         lit. c) rozporządzenia nr 40/94 z tego względu, że określa ono ilość, musi istnieć możliwość zasadnego przyjęcia, że w odczuciu
         zainteresowanych kręgów ilość wskazywana przez te cyfry będzie charakteryzować towary lub usługi, dla których wystąpiono o rejestrację.

      53      Jak wynika z pkt 26 i następnych zaskarżonego wyroku, Sąd oparł swe rozstrzygnięcie na okoliczności, że oznaczenie „1000”
         mogłoby wskazywać liczbę stron towarów objętych zgłoszeniem, a także na tym, że w tego rodzaju towarach często publikuje się
         listy rankingowe, zestawienia informacji i rebusy, których zawartość jest najczęściej wskazywana przez wyrażenie, któremu
         towarzyszą okrągłe liczby.

      54      Należy stwierdzić, bez potrzeby badania, czy każdy z tych elementów pozwoliłby na uznanie liczby 1000 za charakteryzującą
         towary objęte zgłoszeniem, że w najgorszym wypadku ocena Sądu, zgodnie z którą oznaczenie „1000” ma charakter opisowy względem
         zbioru rebusów zamieszczonego we wspomnianych towarach, nie jest niezgodna z przedstawionymi powyżej uściśleniami dotyczącymi
         zakresu art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94.

      55      Jak wynika z pkt 26 i 27 zaskarżonego wyroku, a także z fragmentów spornej decyzji, do których odsyłają te punkty, Czwarta
         Izba Odwoławcza OHIM i Sąd stwierdziły, że Technopol zgłosiła oznaczenie „1000” do rejestracji między innymi dla „czasopism,
         w tym czasopism z krzyżówkami”. Ustaliły one także, że na rynku można spotkać wiele towarów tego rodzaju i że zawierają one
         zazwyczaj okrągłe ilości danych informacji. W ocenie Izby Odwoławczej dokonanej w pkt 19 zaskarżonej decyzji, na którą w pkt 26
         i 27 zaskarżonego wyroku zasadniczo powołał się Sąd, oznaczenie „1000” na publikacji tego typu będzie postrzegane jako wskazówka,
         że znajduje się w niej właśnie 1000 krzyżówek.

      56      Zastosowanie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94 w takim stanie faktycznym nie świadczy o błędnej wykładni tego
         przepisu. W przypadku bowiem gdy zgłoszenie dotyczy między innymi kategorii towarów, których zawartość jest z łatwością i zazwyczaj
         określana za pomocą liczby składających się na nie jednostek, zasadne jest przyjęcie, że oznaczenie tworzone przez cyfry,
         jak ma to miejsce w niniejszym wypadku, będzie faktycznie rozpoznawane przez zainteresowane kręgi jako opis wspomnianej liczby,
         a zatem jednej z właściwości tych towarów.

      57      Stąd też Sąd miał podstawy, by nie naruszając prawa, dojść do wniosku, że oznaczenie „1000” należało, na podstawie art. 7
         ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94, wykluczyć z rejestracji dla towarów objętych zgłoszeniem dokonanym przez Technopol.

      58      Ponieważ argument dotyczący niespójności i niewłaściwego zrozumienia art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94 także podlega
         odrzuceniu, należy rozpatrzyć, w trzeciej kolejności, argument skarżącej dotyczący niedostrzeżenia związku między tym przepisem
         a art. 12 lit. b) wspomnianego rozporządzenia, jak również w czwartej i ostatniej kolejności, argument, zgodnie z którym w swej
         ocenie Sąd nie uwzględnił w należytym stopniu interesu ogólnego chronionego przez art. 7 ust. 1 lit. c) omawianego rozporządzenia.

      59      Co się tyczy art. 12 lit. b) rozporządzenia nr 40/94, Trybunał miał już okazję zauważyć, że określona w tym przepisie norma
         nie wpływa w sposób rozstrzygający na normę zawartą w art. 7 ust. 1 lit. c) tego rozporządzenia (zob. w odniesieniu do identycznego
         postanowienia zawartego w art. 6 dyrektywy 89/104 ww. wyrok w sprawie Windsurfing Chiemsee, pkt 28).

      60      Zgodnie bowiem z tym, co Sąd słusznie wskazał w pkt 32 zaskarżonego wyroku, art. 12 rozporządzenia nr 40/94 jest związany
         z ograniczeniem skutków wspólnotowego znaku towarowego, podczas gdy art. 7 tego rozporządzenia określa podstawy odmowy rejestracji
         oznaczeń jako znaków towarowych.

      61      Wbrew temu, co wydaje się sugerować skarżąca, okoliczność, że art. 12 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 ma na celu zapewnienie,
         że wszyscy przedsiębiorcy będą mogli swobodnie używać wskazówek odnoszących się do właściwości towarów i usług, w żaden sposób
         nie ogranicza zakresu art. 7 ust. 1 lit. c) tego rozporządzenia. Przeciwnie, taka okoliczność wysuwa na pierwszy plan interes
         w tym, by podstawa, i to bezwzględna, odmowy rejestracji określona w art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94 faktycznie
         znajdowała zastosowanie w przypadku każdego oznaczenia mogącego określać właściwość towarów lub usług, dla których oznaczenie
         to zgłoszono do rejestracji w charakterze znaku towarowego (zob. w odniesieniu do art. 6 dyrektywy 89/104 wyrok z dnia 6 maja
         2003 r. w sprawie C‑104/01 Libertel, Rec. s. I‑3793, pkt 58, 59; a także w odniesieniu do art. 12 rozporządzenia nr 40/94
         wyrok z dnia 21 października 2004 r. w sprawie C‑64/02 P OHIM przeciwko Erpo Möbelwerk, Zb.Orz. s. I‑10031, pkt 45).

      62      Z uwagi na to, że norma określona w art. 12 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 nie wpisuje się w konsekwencji w ramy stosowania
         art. 7 ust. 1 lit. c) tego rozporządzenia, argument dotyczący zależności między tymi dwoma przepisami jest bezzasadny.

      63      Nie można się też zgodzić z argumentem, zgodnie z którym w swej ocenie Sąd nie uwzględnił w należytym stopniu ogólnego interesu
         chronionego przez art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94.

      64      Chociaż do Sądu należy przestrzeganie tego interesu ogólnego przy dokonywaniu kontroli decyzji OHIM wydawanych na podstawie
         art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94, to jednak nie można od niego wymagać, by przypominał i wyraźnie analizował
         rzeczony interes ogólny w każdym wyroku dotyczącym takiej decyzji.

      65      Ponadto, jeśli chodzi o pkt 33 zaskarżonego wyroku, w którym Sąd nie uwzględnił, w przekonaniu skarżącej, wspomnianego interesu
         ogólnego, wystarczy stwierdzić, że w punkcie tym Sąd powtórzył co do istoty i w sposób prawidłowy zasadę przypomnianą w pkt 39
         niniejszego wyroku, zgodnie z którą okoliczność, że do dyspozycji pozostają jeszcze inne oznaczenia, nie ma znaczenia w kontekście
         oceny, czy dane oznaczenie ma charakter opisowy w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94 i jest w związku
         z tym objęty podstawą odmowy rejestracji określoną w tym przepisie.

      66      Wobec tego, że żadnego z argumentów wysuniętych przez skarżącą w ramach zarzutu pierwszego nie można uznać za zasadny, zarzut
         ten należy oddalić.

       W przedmiocie zarzutu drugiego, dotyczącego niezastosowania się przez OHIM do jego wcześniejszej praktyki decyzyjnej
       Argumentacja stron
      67      Skarżąca przypomina, że przytoczyła najpierw przed OHIM, a następnie ponownie przed Sądem, liczne przykłady oznaczeń, które
         zostały zarejestrowane przez OHIM jako znaki towarowe i które zgodnie z zasadami wyrażonymi w spornej decyzji nie powinny
         były zostać zarejestrowane. Argumentacja ta, dotycząca niezastosowania się przez OHIM do jego wcześniejszej praktyki decyzyjnej,
         została w sposób błędny pod względem prawnym odrzucona przez Sąd w pkt 33 zaskarżonego wyroku.

      68      Chociaż Trybunał orzekł, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, że zgłoszenie do rejestracji w charakterze znaku towarowego musi
         być oceniane wyłącznie na podstawie obowiązującego rozporządzenia, a nie poprzez odniesienie się do wcześniejszej praktyki
         decyzyjnej, skarżąca wzywa Trybunał do rewizji tego orzecznictwa w świetle zasady państwa prawa, która zobowiązuje organy
         administracji do stosowania prawa w ten sam sposób we wszystkich przypadkach. Konieczność zapewnienia spójności i równości
         traktowania jest zdaniem skarżącej szczególnie oczywista w wypadku organu administracji takiego jak OHIM, który rozpatruje
         bardzo pokaźną liczbę spraw.

      69      Skarżąca wywodzi z tego, że jak najbardziej można powoływać się na wcześniejszą praktykę decyzyjną i że OHIM jest zobowiązany
         brać ją pod uwagę przy ocenie, czy w przypadku identycznej lub podobnej sprawy należałoby wydać taką samą decyzję.

      70      W niniejszej sprawie nie wzięto pod uwagę faktu, że zgodnie z utrwaloną praktyką OHIM nie uznaje oznaczeń składających się
         z wyrazów opisujących treść publikacji za opisowe w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94, ani tego, że
         OHIM dopuszcza do rejestracji oznaczenia składające się z cyfr. Nie przyznając w ten sposób, że OHIM powinien był uwzględnić
         swą wcześniejszą praktykę decyzyjną w ramach stosowania art. 7 ust. 1 lit. c) wspomnianego rozporządzenia lub w ramach badania
         stanu faktycznego z urzędu, do którego jest zobowiązany na mocy art. 74 rozporządzenia nr 40/94, Sąd naruszył prawo.

      71      OHIM zwraca uwagę, że wcześniejsza praktyka decyzyjna została wprawdzie wymieniona w jego wytycznych dotyczących rozpatrywania
         spraw, jednak nie jest ona, jak to sprecyzował Trybunał, prawnie wiążąca.

      72      Zasadność tego niewiążącego charakteru wcześniejszych decyzji potwierdza niniejszy spór. Przywołane przez skarżącą przed OHIM
         i Sądem wcześniejsze przypadki wykazują bowiem istotne różnice w stosunku do niniejszej sprawy, ponieważ dotyczyły całkowicie
         odmiennych oznaczeń i towarów.

       Ocena Trybunału
      73      Jak słusznie zauważyła skarżąca, OHIM jest zobowiązany wykonywać swe kompetencje w zgodzie z ogólnymi zasadami prawa Unii,
         takimi jak zasada równego traktowania i zasada dobrej administracji.

      74      Ze względu na te dwie ostatnie zasady OHIM musi przy rozpatrywaniu zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego brać pod uwagę
         decyzje wydane już w odniesieniu do podobnych zgłoszeń i ze szczególną uwagą rozważyć, czy w danym przypadku rozstrzygnięcie
         winno brzmieć podobnie [zob. analogicznie w odniesieniu do art. 3 ust. 1 lit. b) i c) dyrektywy 89/104 postanowienie z dnia
         12 lutego 2009 r. w sprawach połączonych C‑39/08 i C‑43/08 Bild digital i ZVS, pkt 17].

      75      Niemniej jednak zasady równości traktowania i dobrej administracji muszą pozostawać w zgodzie z przestrzeganiem legalności.

      76      W konsekwencji osoba, która wystąpiła o rejestrację oznaczenia jako znaku towarowego, nie może przywoływać na swój użytek
         ewentualnej bezprawności popełnionej na korzyść osoby trzeciej celem uzyskania identycznej decyzji (zob. podobnie ww. postanowienie
         w sprawie Bild digital i ZVS, pkt 18).

      77      W pozostałym zakresie ze względów pewności prawa, a dokładniej dobrej administracji, każde zgłoszenie do rejestracji musi
         zostać rozpatrzone w sposób dokładny i kompletny, tak aby uniknąć nieprawidłowego rejestrowania znaków towarowych (ww. wyroki:
         w sprawie OHIM przeciwko Erpo Möbelwerk, pkt 45; w sprawie OHIM przeciwko BORCO-Marken-Import Matthiesen, pkt 45). Owo badanie
         musi mieć miejsce w każdym konkretnym przypadku. Rejestracja oznaczenia jako znaku towarowego zależy bowiem od specyficznych
         kryteriów, które znajdują zastosowanie w kontekście stanu faktycznego danej sprawy i służą weryfikacji, czy dane oznaczenie
         nie jest objęte podstawą odmowy rejestracji (zob. podobnie w odniesieniu do art. 3 dyrektywy 89/104 wyrok z dnia 12 lutego
         2004 r. w sprawie C‑218/01 Henkel, Rec. s. I‑1725, pkt 62).

      78      W niniejszej sprawie okazało się, inaczej niż w przypadku niektórych innych wcześniejszych oznaczeń składających się z cyfr,
         które zostały zgłoszone do rejestracji w charakterze znaków towarowych, że wobec niniejszego zgłoszenia zastosowanie znalazła
         – z uwagi na towary, dla których wystąpiono o rejestrację, i sposób, w jaki rozpatrywane oznaczenie i towary są postrzegane
         przez zainteresowane kręgi – jedna z podstaw odmowy rejestracji określonych w art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94.

      79      W tych okolicznościach Sąd miał podstawy, by w pkt 33 zaskarżonego wyroku zasadnie stwierdzić, że w świetle wniosku, do którego
         doszedł już wcześniej w poprzednich punktach tego wyroku i zgodnie z którym rejestracja oznaczenia „1000” jako znaku towarowego
         dla towarów wskazanych w zgłoszeniu agencji Technopol nie była zgodna z rozporządzeniem nr 40/94, skarżąca nie mogła skutecznie
         powoływać się na wcześniejsze decyzje OHIM celem obalenia tego wniosku.

      80      Z powyższego wynika, że nie można uwzględnić drugiego zarzutu odwołania.

      81      Ponieważ żaden z podnoszonych przez skarżącą zarzutów nie jest zasadny, odwołanie należy oddalić.

       W przedmiocie kosztów
      82      Zgodnie z art. 69 § 2 regulaminu, mającym zastosowanie do postępowania odwoławczego na podstawie art. 118 tego regulaminu,
         kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ OHIM wniósł o obciążenie agencji
         Technopol kosztami postępowania, a ta ostatnia przegrała sprawę, należy obciążyć ją kosztami postępowania.

      Z powyższych względów Trybunał (pierwsza izba) orzeka, co następuje:
      1)      Odwołanie zostaje oddalone.
      2)      Agencja Wydawnicza Technopol sp. z o.o. zostaje obciążona kosztami postępowania.
      Podpisy
      *  Język postępowania: angielski.


title: Wyrok Sądu (szósta izba) z dnia 3 lutego 2011 r.#Republika Włoska przeciwko Komisja Europejska.#System językowy – Publikacja na stronie internetowej EPSO zaproszenia do zgłaszania kandydatur celem utworzenia bazy danych kandydatów do pracy w charakterze pracowników kontraktowych – Publikacja w trzech językach urzędowych – Artykuły 12 WE i 290 WE – Artykuł 82 WZIP – Rozporządzenie nr 1.#Sprawa T-205/07.

text:
      Wyrok Sądu (szósta izba) z dnia 3 lutego 2011 r. – Włochy przeciwko Komisji
      (sprawa T‑205/07)
      System językowy – Publikacja na stronie internetowej EPSO zaproszenia do zgłaszania kandydatur celem utworzenia bazy danych kandydatów do pracy
         w charakterze pracowników kontraktowych – Publikacja w trzech językach urzędowych – Artykuły 12 WE i 290 WE – Artykuł 82 WZIP – Rozporządzenie nr 1

      1.                     Unia Europejska – System językowy – Rozporządzenie nr 1 – Zakres stosowania – Stosunki między instytucjami a ich personelem
            – Wyłączenie (rozporządzenie Rady nr 1) (por. pkt 30-33)
      2.                     Unia Europejska – System językowy – Istnienie ogólnej zasady zapewniającej każdemu obywatelowi prawo do sporządzenia w jego
            języku każdego aktu mogącego mieć wpływ na jego interesy – Brak (art. 290 WE, 314 WE; rozporządzenie Rady nr 1) (por. pkt 50)
      3.                     Urzędnicy – Personel kontraktowy – Zatrudnienie – Zaproszenie do zgłaszania kandydatur celem utworzenia bazy danych kandydatów
            do pracy w charakterze pracowników kontraktowych – Publikacja na stronie Europejskiego Urzędu Doboru Kadr (EPSO) wyłącznie
            w niektórych językach urzędowych – Obowiązek podjęcia działań umożliwiających wszystkim potencjalnym kandydatom powzięcie
            w użyteczny sposób wiedzy o istnieniu i treści zaproszenia – Kandydaci posiadający wystarczającą znajomość przynajmniej jednego
            z języków publikacji – Dyskryminacja ze względu na język – Brak – Kandydaci posiadający tylko znajomość innych języków urzędowych
            – Dyskryminacja ze względu na język (art. 12 WE; warunki zatrudnienia innych pracowników, art. 82 ust. 1) (por. pkt 52-54,
            58, 59, 63,64)
      Przedmiot

               Wniosek o stwierdzenie nieważności zaproszenia do zgłaszania kandydatur EPSO/CAST/EU/27/07 w celu stworzenia bazy danych kandydatów
                  do pracy w charakterze pracowników kontraktowych do wykonywania różnych zadań w ramach instytucji i agencji wspólnotowych,
                  opublikowanego na stronie internetowej Europejskiego Urzędu Doboru Kadr (EPSO) w dniu 27 marca 2007 r.

            Sentencja

                  1)

                  	Stwierdza się nieważność zaproszenia do zgłaszania kandydatur EPSO/CAST/EU/27/07 w celu stworzenia bazy danych kandydatów
                     do pracy w charakterze pracowników kontraktowych do wykonywania różnych zadań w ramach instytucji i agencji wspólnotowych,
                     opublikowanego na stronie internetowej Europejskiego Urzędu Doboru Kadr (EPSO) w dniu 27 marca 2007 r.

                  2)

                  	Republika Włoska i Komisja Europejska pokrywają własne koszty postępowania.


Wyrok Trybunału z dnia 13 maja 2003 r. # Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii. # Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Artykuły 43 CE i 56 CE. # Sprawa C-463/00.


title: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 15 listopada 2016 r.#Fernand Ullens de Schooten przeciwko État belge.#Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d’appel de Bruxelles.#Odesłanie prejudycjalne – Swobody podstawowe – Artykuły 49, 56 i 63 TFUE – Sytuacja, której wszystkie elementy ograniczają się do jednego państwa członkowskiego – Pozaumowna odpowiedzialność państwa członkowskiego za szkody wyrządzone jednostkom w wyniku naruszeń prawa Unii, które można przypisać ustawodawcy krajowemu i sądom krajowym.#Sprawa C-268/15.

text:
         WYROK TRYBUNAŁU (wielka izba)
      z dnia 15 listopada 2016 r. (
            *1
         )
      „Odesłanie prejudycjalne — Swobody podstawowe — Artykuły 49, 56 i 63 TFUE — Sytuacja, której wszystkie elementy ograniczają się do jednego państwa członkowskiego — Pozaumowna odpowiedzialność państwa członkowskiego za szkody wyrządzone jednostkom w wyniku naruszeń prawa Unii, które można przypisać ustawodawcy krajowemu i sądom krajowym”
      W sprawie C‑268/15
      mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez cour d’appel de Bruksela (sąd apelacyjny w Brukseli, Belgia) postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2015 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 8 czerwca 2015 r., w postępowaniu:

         Fernand Ullens de Schooten

      przeciwko

         État belge,

      TRYBUNAŁ (wielka izba),
      w składzie: K. Lenaerts, prezes, A. Tizzano, wiceprezes, R. Silva de Lapuerta, M. Ilešič, L. Bay Larsen, M. Berger, A. Prechal i E. Regan, prezesi izb, A. Rosas, C. Toader, M. Safjan (sprawozdawca), D. Šváby, E. Jarašiūnas, C.G. Fernlund i C. Vajda, sędziowie,
      rzecznik generalny: Y. Bot,
      sekretarz: V. Tourrès, administrator,
      uwzględniając pisemny etap postępowania i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 24 maja 2016 r.,
      rozważywszy uwagi przedstawione:

               —

               w imieniu F. Ullensa de Schootena przez E. Cusasa, avocat, J. Derenne’a, avocat, M. Lagrue, avocat oraz N. Pourbaix, avocat,

               —

               w imieniu rządu belgijskiego przez J.C. Halleux, C. Pochet oraz S. Vanriego, działających w charakterze pełnomocników, wspieranych przez L. Grauer, avocat, R. Jafferaliego, avocat i R. van Melsena, avocat

               —

               w imieniu Komisji Europejskiej przez J.P. Keppenne’a oraz W. Möllsa, działających w charakterze pełnomocników,

         po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 14 czerwca 2016 r.,
      wydaje następujący

         Wyrok

               1

               Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 49, 56 i 63 TFUE oraz art. 4 ust. 3 TUE, a także zasad skuteczności oraz pierwszeństwa prawa Unii.

               2

               Wniosek ten został złożony w ramach sporu pomiędzy F. Ullensem de Schootenem a État belge (państwem belgijskim) w przedmiocie powództwa z tytułu pozaumownej odpowiedzialności odszkodowawczej wytoczonego przeciwko rzeczonemu państwu w oparciu o zarzut, że belgijskie organy ustawodawcze oraz sądowe naruszyły prawo Unii.

         Ramy prawne

         Prawo belgijskie

      Dekret królewski z mocą ustawy nr 143

               3

               Arrêté royal no 143 (dekret królewski z mocą ustawy nr 143) z dnia 30 grudnia 1982 r., określający warunki, jakie muszą spełnić laboratoria w celu uzyskania finansowania świadczeń z zakresu diagnostyki laboratoryjnej z ubezpieczenia zdrowotnego (Moniteur belge z dnia 12 stycznia 1983 r.), w brzmieniu zmienionym art. 17 ustawy programowej z dnia 30 grudnia 1988 r. (Moniteur belge z dnia 5 stycznia 1989 r.) (zwany dalej „dekretem królewskim z mocą ustawy nr 143”), przewiduje zgodnie z brzmieniem art. 3 ust. 1, że aby uzyskać zezwolenie ministre de la Santé publique (ministra zdrowia publicznego) i korzystać z finansowania ze środków Institut national d’assurance maladie‑invalidité (krajowego instytutu ubezpieczeń zdrowotnych i ubezpieczeń od niepełnosprawności) (INAMI), laboratoria diagnostyki laboratoryjnej muszą być prowadzone przez osoby uprawnione do świadczenia usług z zakresu diagnostyki laboratoryjnej, a mianowicie lekarzy, farmaceutów lub osoby, które ukończyły wyższe studia w dziedzinie nauk chemicznych.

         Kodeks cywilny

               4

               Artykuł 2262bis ust. 1 kodeksu cywilnego przewiduje:
               „Wszystkie roszczenia osobiste przedawniają się z upływem dziesięciu lat.
               W drodze odstępstwa od akapitu pierwszego wszelkie roszczenia o naprawienie szkody wywodzone z odpowiedzialności pozaumownej przedawniają się z upływem pięciu lat od dnia następującego po dniu, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie lub jej zwiększeniu i o tożsamości osoby odpowiedzialnej.
               Roszczenia, o których mowa w akapicie drugim, w każdym razie przedawniają się z upływem 20 lat od dnia następującego po dniu wystąpienia okoliczności, która spowodowała szkodę”.

         Skoordynowane ustawy o rachunkowości państwowej

               5

               Artykuł 100 lois coordonnées sur la comptabilité de l’État du 17 juillet 1991 (skoordynowanych ustaw o rachunkowości państwowej z dnia 17 lipca 1991 r., Moniteur belge z dnia 21 sierpnia 1991 r.), w brzmieniu mającym zastosowanie do sporu stanowiącego przedmiot postępowania głównego, stanowił:
               „Przedawniają się i przepadają na trwałe na rzecz państwa, niezależnie od stwierdzenia przepadku na podstawie innych przepisów prawnych, administracyjnych lub postanowień umownych w danej sprawie:

                        1.

                        wierzytelności, które pomimo obowiązku zgłoszenia zgodnie z przepisami prawnymi lub administracyjnymi nie zostały zgłoszone w terminie pięciu lat od dnia 1 stycznia roku budżetowego, w trakcie którego powstały;

                  […]”.

               6

               Artykuł 101 tychże ustaw ma następujące brzmienie:
               „Bieg przedawnienia ulega przerwaniu wskutek doręczenia dokumentu przez dokonującego doręczeń urzędnika sądowego oraz wskutek uznania długu przez państwo.
               Wytoczenie powództwa przed sąd zawiesza bieg przedawnienia do chwili wydania ostatecznego orzeczenia w sprawie”.

         Ustawa budżetowa i o rachunkowości państwa federalnego

               7

               Zgodnie z brzmieniem art. 131 akapit drugi loi portant organisation du budget et de la comptabilité de l’État fédéral, du 22 mai 2003 (ustawy budżetowej i o rachunkowości państwa federalnego z dnia 22 maja 2003 r., Moniteur belge z dnia 3 lipca 2003 r.):
               „Artykuł 100 akapit pierwszy arrêté royal du 17 juillet 1991 portant coordination des lois sur la comptabilité de l’État (dekretu królewskiego z mocą ustawy z dnia 17 lipca 1991 r. dotyczącego koordynacji ustaw o rachunkowości państwowej) znajduje w dalszym ciągu zastosowanie do wierzytelności ciążących na państwie federalnym, które powstały przed wejściem w życie niniejszej ustawy”.

         Postępowanie główne i pytania prejudycjalne

               8

               Fernand Ullens de Schooten prowadził laboratorium diagnostyczne BIORIM, którego upadłość została ogłoszona w dniu 3 listopada 2000 r.

               9

               W następstwie skargi złożonej do Komisji Europejskiej instytucja ta w dniu 20 czerwca 1985 r. wniosła do Trybunału skargę mającą na celu uzyskanie stwierdzenia, że wykluczając refundację z systemu zabezpieczenia społecznego świadczeń z zakresu diagnostyki laboratoryjnej wykonanych przez laboratoria prowadzone przez osobę prawną prawa prywatnego, której nie wszyscy członkowie, wspólnicy i członkowie zarządu są osobami fizycznymi uprawnionymi do przeprowadzania analiz medycznych, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które ciążyły na nim na mocy art. 52 traktatu WE (następnie art. 43 WE).

               10

               Wyrokiem z dnia 12 lutego 1987 r., Komisja/Belgia (221/85, EU:C:1987:81), Trybunał oddalił tę skargę. W szczególności w odniesieniu do swobody przedsiębiorczości stwierdził on, że pod warunkiem zagwarantowania równego traktowania każde państwo członkowskie ma – wobec braku uregulowań prawa wspólnotowego obowiązujących w tej dziedzinie – swobodę regulowania na swoim terytorium prowadzenia działalności przez laboratoria świadczące usługi w zakresie diagnostyki laboratoryjnej. Trybunał orzekł również, że sporne uregulowania belgijskie nie stoją na przeszkodzie temu, aby lekarze lub farmaceuci będący obywatelami innych państw członkowskich podejmowali działalność zawodową w Belgii i prowadzili tam laboratoria analiz klinicznych, korzystając z refundacji z systemu zabezpieczenia społecznego. Trybunał wywiódł z tego, że chodzi w związku z tym o uregulowanie mające zastosowanie bez rozróżnienia do obywateli belgijskich oraz do obywateli innych państw członkowskich, którego treść i cele nie pozwalają na uznanie, że zostało ono przyjęte w celu realizowania dyskryminacji ani że wywołuje ono skutki tego rodzaju.

               11

               W roku 1989 r. laboratorium BIORIM zostało objęte dochodzeniem karnym z powodu podejrzenia popełnienia oszustwa podatkowego. Dochodzenie zakończyło się oskarżeniem F. Ullensa de Schootena w szczególności o dokonanie serii fałszerstw w celu ukrycia faktu dalszego niezgodnego z prawem prowadzenia laboratorium i tym samym naruszenia art. 3 dekretu królewskiego z mocą ustawy nr 143.

               12

               Wyrokiem z dnia 30 października 1998 r. tribunal de première instance de Bruxelles (sąd pierwszej instancji w Brukseli, Belgia) skazał F. Ullensa de Schootena na karę pięciu lat pozbawienia wolności oraz wymierzył mu karę grzywny. Ponadto sąd ten uwzględnił żądania funduszy ubezpieczeń wzajemnych, które wytoczyły przeciwko F. Ullensowi de Schootenowi powództwa cywilne, i zasądził od niego zapłatę na ich rzecz kwoty 1 EUR tytułem rozstrzygnięcia wstępnego.

               13

               Sąd ów oddalił argument F. Ullensa de Schootena, w myśl którego art. 3 dekretu królewskiego z mocą ustawy nr 143 nie miał mocy obowiązującej w okresie prowadzenia przeciwko niemu dochodzenia karnego.

               14

               Wyrokiem z dnia 7 grudnia 2000 r. cour d’appel de Bruxelles (sąd apelacyjny w Brukseli) uchylił ów wyrok. Sąd ten skazał jednak F. Ullensa de Schootena za te same czyny na karę pięciu lat pozbawienia wolności, z warunkowym zawieszeniem wykonania części kary przekraczającej cztery lata, oraz na karę grzywny. Żądania przedstawione przez powodów cywilnych zostały uznane za niedopuszczalne, względnie za bezzasadne.

               15

               Z postanowienia odsyłającego wynika, że wyrok sądu apelacyjnego „usunął wszelkie wzmianki” dotyczące naruszenia art. 3 dekretu królewskiego z mocą ustawy nr 143 w zakresie, w jakim dotyczyły one czynów popełnionych przed wejściem w życie owego dekretu. W odniesieniu do okoliczności faktycznych zaistniałych po wejściu w życie art. 3 dekretu królewskiego z mocą ustawy nr 143 cour d’appel de Bruxelles (sąd apelacyjny w Brukseli) nie uwzględnił przedstawionego przez F. Ullensa de Schootena zarzutu opartego na braku zgodności tego przepisu z prawem Unii, jednocześnie odmawiając przedstawienia Trybunałowi pytania prejudycjalnego.

               16

               Wyrokiem z dnia 14 lutego 2001 r. Cour de cassation (sąd najwyższy, Belgia) oddalił skargi kasacyjne wymierzone przeciwko skazaniu orzeczonemu wyrokiem cour d’appel de Bruxelles (sądu apelacyjnego w Brukseli), natomiast uwzględnił kasacje wniesione przez powodów cywilnych i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez cour d’appel de Mons (sąd apelacyjny w Mons, Belgia).

               17

               Wyrokiem z dnia 23 listopada 2005 r. cour d’appel de Mons (sąd apelacyjny w Mons) uznał za częściowo zasadne żądania zapłaty sześciu towarzystw ubezpieczeń wzajemnych podnoszone wobec F. Ullensa de Schootena w związku z kwotami nienależycie wypłaconymi laboratorium BIORIM w okresie od 1 sierpnia 1989 r. do 16 kwietnia 1992 r.

               18

               Sąd ten oddalił argument F. Ullensa de Schootena dotyczący niezgodności art. 3 dekretu królewskiego z mocą ustawy nr 143 z prawem Unii. Cour d’appel de Mons (sąd apelacyjny w Mons), uznawszy, iż jest związany powagą rzeczy osądzonej wyroku wydanego przez cour d’appel de Bruxelles (sąd apelacyjny w Brukseli) w dniu 7 grudnia 2000 r., zasądził od F. Ullensa de Schootena na rzecz towarzystw ubezpieczeń wzajemnych kwotę 1 EUR tytułem rozstrzygnięcia wstępnego i wezwał te towarzystwa do ponownego ustalenia wysokości szkód poniesionych przez nie w odniesieniu do wypłat dokonanych po wejściu w życie art. 3 dekretu królewskiego z mocą ustawy nr 143.

               19

               Rozpoznający skargi kasacyjne wniesione od rzeczonego wyroku Cour de cassation (sąd najwyższy) oddalił je wyrokiem z dnia 14 czerwca 2006 r.

               20

               Równolegle do wspomnianego postępowania sądowego dotyczącego odpowiedzialności F. Ullensa de Schootena, decyzją z dnia 18 marca 1999 r. commission de biologie clinique (komisja ds. diagnostyki laboratoryjnej) zawiesiła na okres 12 miesięcy zezwolenie udzielone laboratorium BIORIM.

               21

               Zarządzeniem ministerialnym z dnia 9 lipca 1999 r. ministre de la Santé publique (minister zdrowia publicznego) oddalił odwołanie wniesione od tej decyzji w ramach administracyjnego toku instancji.

               22

               Decyzją z dnia 8 czerwca 2000 r. commission de biologie clinique (komisja ds. diagnostyki laboratoryjnej) przedłużyła zawieszenie zezwolenia o kolejnych 12 miesięcy.

               23

               Zarządzeniem ministerialnym z dnia 24 lipca 2000 r. ministre de la Santé publique (minister zdrowia publicznego) oddalił odwołanie wniesione od tej nowej decyzji w ramach administracyjnego toku instancji.

               24

               Conseil d’État (rada stanu, Belgia), do której wniesiono dwie skargi o stwierdzenie nieważności rzeczonych zarządzeń ministerialnych, skierowała do Cour constitutionnelle (trybunału konstytucyjnego, Belgia) pytanie prawne dotyczące zgodności art. 3 dekretu królewskiego z mocą ustawy nr 143 z konstytucją.

               25

               Równolegle, rozpatrując skargę wniesioną przez F. Ullensa de Schootena, w dniu 17 lipca 2002 r. Komisja wydała w stosunku do Królestwa Belgii uzasadnioną opinię, w której stwierdziła, że art. 3 dekretu królewskiego z mocą ustawy nr 143 jest sprzeczny z art. 43 WE.

               26

               W następstwie zmiany wprowadzonej przez État belge w art. 3 dekretu królewskiego z mocą ustawy nr 143 postępowanie w sprawie skargi zostało przez Komisję umorzone.

               27

               Wyrokiem nr 160/2007 z dnia 19 grudnia 2007 r. Cour constitutionnelle (trybunał konstytucyjny) orzekł, że sporny przepis, w brzmieniu obowiązującym przed zmianą, był zgodny z konstytucją.

               28

               Ponadto Cour constitutionnelle (trybunał konstytucyjny) uznał, że jako iż stosunki prawne laboratorium BIORIM „należą w całości do sfery wewnętrznej państwa członkowskiego”, laboratorium to nie może powoływać się na art. 43, 49 i 56 WE.

               29

               W konsekwencji w wyrokach z dnia 10 września i 22 grudnia 2008 r. Conseil d’État (rada stanu) oddaliła skargi.

               30

               Dwoma pismami z dnia 14 grudnia 2006 r. oraz z dnia 21 sierpnia 2007 r. r. F. Ullens de Schooten wniósł do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka skargę o stwierdzenie naruszenia przez État belge europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, podpisanej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r.

               31

               Wyrokiem z dnia 20 września 2011 r., Ullens de Schooten i Rezabek przeciwko Belgii (CE:ECHR:2011:0920JUD000398907), Europejski Trybunał Praw Człowieka orzekł, że nie doszło do naruszenia art. 6 ust. 1 wspomnianej konwencji.

               32

               W dniu 17 lipca 2007 r. F. Ullens de Schooten wytoczył przed tribunal de première instance de Bruxelles (sądem pierwszej instancji w Brukseli) przeciwko État belge powództwo o naprawienie, po pierwsze, wszystkich skutków finansowych skazania go orzeczonego w wyroku z dnia 23 listopada 2005 r. przez cour d’appel de Mons (sąd apelacyjny w Mons), po drugie, wszelkich skutków ewentualnych orzeczeń wydanych przeciwko niemu na wniosek laboratorium BIORIM lub byłego członka zarządu tej spółki, oraz po trzecie, wszelkich skutków orzeczeń wydanych przeciwko niemu w sporach podatkowych.

               33

               W ramach tego powództwa F. Ullens de Schooten wniósł o zasądzenie od État belge zapłaty kwoty 500000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę, kwoty 34500000 EUR tytułem rozstrzygnięcia wstępnego z powodu uniemożliwienia mu prowadzenia laboratorium BIORIM, jak również kwoty 1 EUR tytułem rozstrzygnięcia wstępnego z tytułu honorarium i wydatków reprezentującego go adwokata.

               34

               Fernand Ullens de Schooten wystąpił do tribunal de première instance de Bruxelles (sądu pierwszej instancji w Brukseli) z wnioskiem, by w wypadku gdyby sąd ów powziął wątpliwości co do możliwości zastosowania w niniejszej sprawie prawa Unii, sąd ów wystąpił do Trybunału z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym.

               35

               Wyrokiem z dnia 19 czerwca 2009 r. tribunal de première instance de Bruxelles (sąd pierwszej instancji w Brukseli) odrzucił jako niedopuszczalne żądanie zapłaty, o którym mowa w pkt 33 niniejszego wyroku, ze względu na przedawnienie roszczeń.

               36

               Fernand Ullens de Schooten wniósł apelację od tego wyroku do sądu odsyłającego, który ma wątpliwości dotyczące wykładni i stosowania prawa Unii w rozpatrywanej sprawie.

               37

               W tych okolicznościach cour d’appel de Bruxelles (sąd apelacyjny w Brukseli) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:

                        „1)

                        Czy prawo Unii, a w szczególności zasada skuteczności, wymaga, aby w pewnych okolicznościach […] określony w prawie krajowym termin przedawnienia, taki jak ten przewidziany przez ustawodawcę w art. 100 lois coordonnées sur la comptabilité de l’État dla roszczenia odszkodowawczego jednostki przeciwko État belge z tytułu naruszenia art. 43 traktatu WE, rozpoczynał bieg dopiero wówczas, gdy naruszenie to zostanie stwierdzone, a jeżeli nie, to czy zasada skuteczności jest w tych okolicznościach dostatecznie zagwarantowana, gdy jednostka ta ma możliwość przerwania biegu przedawnienia wskutek doręczenia dokumentu przez urzędnika sądowego?

                        2)

                        Czy art. 43, 49 i 56 WE oraz pojęcie »sytuacji o charakterze wyłącznie wewnętrznym«, które może ograniczyć powoływanie się na te przepisy przez podmiot prawny w ramach sporu przed sądem krajowym, należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie stosowaniu prawa [Unii] w sporze między obywatelem belgijskim a État belge dotyczącym naprawienia szkód wynikłych z zarzucanego naruszenia prawa Unii, polegającego na przyjęciu i utrzymywaniu w mocy belgijskich przepisów prawnych takich jak art. 3 dekretu królewskiego nr 143, który ma zastosowanie bez różnicy zarówno do obywateli krajowych, jak i do obywateli innych państw członkowskich?

                        3)

                        Czy zasadę pierwszeństwa prawa [Unii] oraz art. 4 ust. 3 TUE należy interpretować w ten sposób, że nie pozwalają one pominąć zasady powagi rzeczy osądzonej, gdy chodzi o ponowne rozpoznanie lub uchylenie orzeczenia sądowego korzystającego z powagi rzeczy osądzonej, które okazuje się sprzeczne z prawem [Unii], natomiast pozwalają pominąć krajową zasadę powagi rzeczy osądzonej, wówczas gdy prowadziłaby ona do wydania – na podstawie tego orzeczenia sądowego korzystającego z powagi rzeczy osądzonej, lecz sprzecznego z prawem [Unii] – innego orzeczenia sądowego, które utrwalałoby naruszenie prawa [Unii] wynikające z tego pierwszego orzeczenia sądowego?

                        4)

                        Czy Trybunał mógłby potwierdzić, że kwestia dotycząca tego, czy zasada powagi rzeczy osądzonej powinna zostać pominięta w wypadku niezgodnego z prawem [Unii] orzeczenia sądowego korzystającego z powagi rzeczy osądzonej – w ramach żądania ponownego rozpoznania lub uchylenia tego orzeczenia – nie jest kwestią identyczną co do istoty, w rozumieniu wyroków [z dnia 27 marca 1963 r., Da Costa i in. (od 28/62 do 30/62, EU:C:1963:6)]; a także [z dnia 6 października 1982 r., Cilfit i in. (283/81, EU:C:1982:335)], z kwestią dotyczącą tego, czy zasada powagi rzeczy osądzonej [powinna zostać pominięta w wypadku niezgodnego z prawem Unii orzeczenia sądowego korzystającego z powagi rzeczy osądzonej], w ramach żądania wydania (nowego) orzeczenia, które mogłoby utrwalać naruszenie prawa [Unii], wobec czego sąd orzekający w ostatniej instancji nie może uchylić się od obowiązku wystąpienia z odesłaniem prejudycjalnym?”.

         W przedmiocie pytań prejudycjalnych

         W przedmiocie właściwości Trybunału

               38

               Rząd belgijski twierdzi, że Trybunał nie jest właściwy, by orzec w przedmiocie badanego wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, ponieważ sprawa rozstrzygana w postępowaniu głównym dotyczy sytuacji o charakterze wyłącznie wewnętrznym, która nie jest objęta zakresem stosowania prawa Unii.

               39

               Należy jednakże zaznaczyć, że sąd odsyłający, za pomocą pytań, które przedłożył, pragnie w istocie ustalić, czy pozaumowna odpowiedzialności państwa członkowskiego za szkody uznawane za wyrządzone jednostkom w wyniku naruszenia prawa Unii może zostać powołana w sprawie, w ramach której wszystkie elementy ograniczają się do jednego państwa członkowskiego.

               40

               W kwestii tej należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, w ramach odesłania prejudycjalnego na podstawie art. 267 TFUE, Trybunał może jedynie dokonać wykładni prawa Unii w granicach przyznanej mu właściwości (wyrok z dnia 27 marca 2014 r., Torralbo Marcos,C‑265/13, EU:C:2014:187, pkt 27 i przytoczone tam orzecznictwo).

               41

               Zasada pozaumownej odpowiedzialności państwa za szkody wyrządzone jednostkom w wyniku naruszeń prawa Unii, które mogą być przypisane temu państwu, jest nieodłączną częścią porządku prawnego Unii. Trybunał orzekł, że poszkodowane jednostki mają z tytułu rzeczonej odpowiedzialności prawo do odszkodowania, jeśli spełnione są trzy przesłanki, mianowicie: naruszony przepis prawa Unii przyznaje prawa jednostkom, naruszenie jest wystarczająco istotne oraz istnieje bezpośredni związek przyczynowy między tym naruszeniem a szkodą poniesioną przez te jednostki (zob. podobnie wyroki: z dnia 19 listopada 1991 r., Francovich i in., C‑6/90 i C‑9/90, EU:C:1991:428, pkt 35; a także z dnia 5 marca 1996 r., Brasserie du pêcheur i Factortame, C‑46/93 i C‑48/93, EU:C:1996:79, pkt 31, 51).

               42

               Odpowiedzialność pozaumowna państwa członkowskiego za szkody spowodowane orzeczeniem sądu orzekającego w ostatniej instancji, które narusza przepis prawa Unii, jest oparta na tych samych przesłankach (zob. wyroki: z dnia 30 września 2003 r., Köbler,C‑224/01, EU:C:2003:513, pkt 52; z dnia 28 lipca 2016 r., Tomášová,C‑168/15, EU:C:2016:602 pkt 23 i przytoczone tam orzecznictwo).

               43

               W konsekwencji należy stwierdzić, że rzeczona zasada pozaumownej odpowiedzialności państwa jest objęta zakresem właściwości interpretacyjnej Trybunału.

               44

               Trybunał jest zatem właściwy do rozstrzygnięcia w przedmiocie badanego wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym.

         W przedmiocie pytania drugiego

               45

               Poprzez pytanie drugie, które należy zbadać w pierwszej kolejności, sąd odsyłający dąży w istocie do ustalenia, czy prawo Unii należy interpretować w ten sposób, że reżim pozaumownej odpowiedzialności państwa członkowskiego za szkody wyrządzone w wyniku naruszenia prawa Unii może znaleźć zastosowanie w wypadku szkody uznawanej za poniesioną przez jednostkę w wyniku zarzucanego państwu członkowskiemu naruszenia swobody podstawowej zagwarantowanej w art. 49, 56 lub 63 TFUE przez uregulowanie prawa krajowego stosowane bez rozróżnienia do obywateli danego państwa członkowskiego oraz obywateli innych państw członkowskich w sprawie, w ramach której wszystkie elementy ograniczają się do tego jednego państwa członkowskiego.

               46

               Aby odpowiedzieć na pytanie drugie, należy na wstępie zauważyć, że – jak przypomniano w pkt 41 niniejszego wyroku – pozaumowna odpowiedzialność państwa za szkody wyrządzone jednostkom poprzez naruszenie prawa Unii może być dochodzona tylko wtedy, gdy powoływany przepis prawa Unii przyznaje prawa jednostkom. W konsekwencji niezbędne jest ustalenie, czy jednostka znajdująca się w sytuacji takiej jak F. Ullens de Schooten wywodzi swoje prawa z przywoływanych postanowień traktatu FUE.

               47

               W kwestii tej należy przypomnieć, że postanowienia traktatu FUE w dziedzinie swobody przedsiębiorczości, swobody świadczenia usług i swobody przepływu kapitału nie mają zastosowania do sytuacji, której wszystkie elementy ograniczają się do jednego państwa członkowskiego (zob. podobnie wyroki: z dnia 20 marca 2014 r., Caixa d’Estalvis i Pensions de Barcelona, C‑139/12, EU:C:2014:174, pkt 42 i przytoczone tam orzecznictwo; a także z dnia 30 czerwca 2016 r., Admiral Casinos & Entertainment, C‑464/15, EU:C:2016:500, pkt 21 i przytoczone tam orzecznictwo).

               48

               Jak wynika jednak zarówno z postanowienia odsyłającego, jak i z wyroku nr 160/2007 belgijskiego Cour constitutionnelle (trybunału konstytucyjnego) z dnia 19 grudnia 2007 r., przywołanego w pkt 27 i 28 niniejszego wyroku, spór w postępowaniu głównym charakteryzują elementy ograniczające się do jednego państwa członkowskiego. Fernand Ullens de Schooten, obywatel belgijski, który prowadził laboratorium diagnostyczne na terytorium belgijskim, domaga się mianowicie od État belge naprawienia szkód, które, jak twierdzi, poniósł w wyniku niezgodności przywołanego w pkt 3 niniejszego wyroku ustawodawstwa belgijskiego z prawem Unii.

               49

               Jeśli chodzi o fakt, że w wyroku z dnia 12 lutego 1987 r., Komisja/Belgia (221/85, EU:C:1987:81), dotyczącym skargi Komisji o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, Trybunał ocenił poszanowanie przez Królestwo Belgii jednej ze swobód podstawowych gwarantowanych przez traktat EWG, nie można – z tego tylko powodu – uznać, że jednostka może się powoływać na rzeczoną swobodę w sporach takich jak ten toczący się w postępowaniu głównym, którego wszystkie elementy ograniczają się do jednego państwa członkowskiego. O ile bowiem wniesienie skargi o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego wymaga, by Trybunał zbadał, czy kwestionowany przez Komisję przepis krajowy może ogólnie zniechęcać podmioty z innych państw członkowskich do korzystania ze swobody podstawowej, o tyle misja Trybunału w ramach postępowania w trybie prejudycjalnym polega natomiast na asystowaniu sądowi odsyłającemu w poszukiwaniu rozstrzygnięcia konkretnego, zawisłego przed nim sporu, co zakłada uprzednie ustalenie, czy dana swoboda znajduje zastosowanie w ramach danego sporu.

               50

               Co prawda Trybunał uznał za dopuszczalne wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczące wykładni postanowień traktatów gwarantujących swobody podstawowe, mimo iż wszystkie elementy sporu ograniczają się do jednego państwa członkowskiego, przyjmując, że nie można wykluczyć, iż obywatele zamieszkujący w innych państwach członkowskich byli, względnie są, zainteresowani skorzystaniem z tychże swobód w celu prowadzenia działalności na terytorium tego państwa członkowskiego, które wydało sporne przepisy, i w związku z tym, że uregulowanie to, stosowane bez rozróżnienia do obywateli danego państwa członkowskiego oraz obywateli innych państw członkowskich, może wywoływać skutki, które nie ograniczają się do tego państwa członkowskiego (zob. podobnie w szczególności wyroki: z dnia 1 czerwca 2010 r., Blanco Pérez i Chao Gómez, C‑570/07 i C‑571/07, EU:C:2010:300, pkt 40; z dnia 18 lipca 2013 r., Citroën Belux,C‑265/12, EU:C:2013:498, pkt 33; a także z dnia 5 grudnia 2013 r., Venturini i in., od C‑159/12 do C‑161/12, EU:C:2013:791, pkt 25, 26).

               51

               Podobnie, Trybunał orzekł, że gdy sąd odsyłający złoży do Trybunału wniosek w ramach postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności przepisów, które znajdują zastosowanie nie tylko wobec obywateli danego państwa członkowskiego, lecz również wobec obywateli innych państw członkowskich, to orzeczenie tego sądu odsyłającego wydane w następstwie wyroku wydanego przez Trybunał wywrze skutki również wobec tych ostatnich obywateli, co przemawia za tym, by odpowiedzieć na pytania przedstawione Trybunałowi w związku z postanowieniami traktatu dotyczącymi swobód podstawowych, mimo iż wszystkie elementy sporu stanowiącego przedmiot postępowania głównego ograniczają się do jednego państwa członkowskiego (zob. podobnie wyrok z dnia 8 maja 2013 r., Libert i in., C‑197/11 i C‑203/11, EU:C:2013:288, pkt 35).

               52

               Ponadto należy przypomnieć, że wykładnia swobód podstawowych zagwarantowanych w art. 49, 56 i 63 TFUE może okazać się istotna w sprawie, w ramach której wszystkie elementy ograniczają się do jednego państwa członkowskiego, gdy prawo krajowe nakłada na sąd odsyłający obowiązek zapewnienia, by obywatel państwa członkowskiego siedziby owego sądu mógł skorzystać z takich samych praw, jakie w tej samej sytuacji przysługiwałyby na mocy prawa Unii obywatelowi innego państwa członkowskiego (zob. podobnie wyroki: z dnia 5 grudnia 2000 r., Guimont,C‑448/98, EU:C:2000:663, pkt 23; z dnia 21 czerwca 2012 r., Susisalo i in., C‑84/11, EU:C:2012:374, pkt 20; a także z dnia 21 lutego 2013 r., Ordine degli Ingegneri di Verona e Provincia i in., C‑111/12, EU:C:2013:100, pkt 35).

               53

               Jest tak również w wypadku, gdy – mimo iż okoliczności stanu faktycznego w ramach postępowania głównego nie są bezpośrednio objęte zakresem stosowania prawa Unii – przepisy tego prawa znalazły zastosowanie do sprawy za pośrednictwem prawa krajowego, które dostosowało się, w zakresie sytuacji, których wszystkie elementy ograniczają się do jednego państwa członkowskiego, do rozwiązań przyjętych w prawie Unii (zob. podobnie wyroki: z dnia 18 października 1990 r., Dzodzi,C‑297/88 i C‑197/89, EU:C:1990:360, pkt 36, 37, 41; z dnia 17 lipca 1997 r., Leur-Bloem,C‑28/95, EU:C:1997:369, pkt 27, 32; a także z dnia 14 marca 2013 r., Allianz Hungária Biztosító i in., C‑32/11, EU:C:2013:160, pkt 20).

               54

               W wypadkach, o których mowa w pkt 50–53 niniejszego wyroku, Trybunał, do którego sąd krajowy zwrócił się w sytuacji, której wszystkie elementy ograniczają się do jednego państwa członkowskiego, nie może jednak uznać – jedynie na podstawie stwierdzenia przez ów sąd, że sporne w postępowaniu głównym uregulowanie krajowe jest stosowane bez rozróżnienia do obywateli danego państwa członkowskiego oraz obywateli innych państw członkowskich – że wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczący postanowień traktatu FUE gwarantujących swobody podstawowe jest z punktu widzenia owego sądu krajowego niezbędny dla rozstrzygnięcia zawisłego przed nim sporu. Konkretne okoliczności sprawy pozwalające na ustalenie związku pomiędzy przedmiotem lub okolicznościami sporu, którego wszystkie elementy ograniczają się do jednego państwa członkowskiego, a art. 49, 56 lub 63 TFUE muszą bowiem wynikać z postanowienia odsyłającego.

               55

               W konsekwencji w sytuacji takiej jak stanowiąca przedmiot postępowania głównego, w ramach której wszystkie elementy ograniczają się do jednego państwa członkowskiego, do sądu odsyłającego należy wskazanie Trybunałowi, zgodnie z art. 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem, związku, jaki zawisły przed nim spór – mimo jego czysto wewnętrznego charakteru – wykazuje z postanowieniami prawa Unii gwarantującymi swobody podstawowe, który to związek czyni uzyskanie wykładni wnioskowanej w ramach odesłania prejudycjalnego niezbędnym dla rozstrzygnięcia owego sporu.

               56

               Z postanowienia odsyłającego nie wynika jednakże, aby w sprawie stanowiącej przedmiot postępowania głównego prawo krajowe nakładało na sąd odsyłający obowiązek zapewnienia, by obywatel belgijski mógł skorzystać z takich samych praw, jakie w tej samej sytuacji przysługiwałyby na mocy prawa Unii obywatelowi innego państwa członkowskiego, ani też aby przepisy prawa Unii znajdowały zastosowanie do sprawy za pośrednictwem prawa belgijskiego, które dostosowywałoby się na potrzeby rozwiązania sytuacji, których wszystkie elementy ograniczają się do jednego państwa członkowskiego, do rozwiązań przyjętych w prawie Unii.

               57

               W rozpatrywanej sprawie sąd odsyłający pyta Trybunał, czy w ramach powództwa z tytułu pozaumownej odpowiedzialności państwa członkowskiego, opartego na zarzucanym temu państwu naruszeniu prawa Unii, obywatel tego państwa członkowskiego może wywodzić prawa z art. 49, 56 lub 63 TFUE, podczas gdy spór stanowiący przedmiot postępowania głównego nie ma żadnego związku z przywołanymi postanowieniami. Jednakże – jako że okoliczności sporu stanowiącego przedmiot postępowania głównego nie wykazują żadnego tego rodzaju związku – przywołane przepisy, mające zapewnić ochronę osób faktycznie korzystających ze swobód podstawowych, nie mogą przyznawać praw F. Ullensowi de Schootenowi, a w związku z tym prawo Unii nie może stanowić podstawy dla pozaumownej odpowiedzialności odnośnego państwa członkowskiego.

               58

               W świetle całokształtu powyższych rozważań na pytanie drugie trzeba odpowiedzieć, iż prawo Unii należy interpretować w ten sposób, że reżim pozaumownej odpowiedzialności państwa członkowskiego za szkody wyrządzone w wyniku naruszenia prawa Unii nie może znaleźć zastosowania w wypadku szkody uznawanej za poniesioną przez jednostkę w wyniku zarzucanego państwu członkowskiemu naruszenia zagwarantowanej w art. 49, 56 lub 63 TFUE swobody podstawowej przez uregulowanie prawa krajowego stosowane bez rozróżnienia do obywateli danego państwa członkowskiego oraz obywateli innych państw członkowskich, gdy w sytuacji, której wszystkie elementy ograniczają się do jednego państwa członkowskiego, brak jest jakiegokolwiek związku pomiędzy przedmiotem lub okolicznościami sporu stanowiącego przedmiot postępowania głównego a tymi postanowieniami.

         W przedmiocie pytań trzeciego i czwartego

               59

               Jako że pytania pierwsze, trzecie i czwarte są oparte na błędnym założeniu, w myśl którego prawo Unii mogłoby stanowić podstawę pozaumownej odpowiedzialności odnośnego państwa członkowskiego w ramach sporu takiego jak ten będący przedmiotem postępowania głównego, nie ma potrzeby udzielania na nie odpowiedzi.

         W przedmiocie kosztów

               60

               Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż koszty stron w postępowaniu głównym, nie podlegają zwrotowi.

               Z powyższych względów Trybunał (wielka izba) orzeka, co następuje:

                     Prawo Unii należy interpretować w ten sposób, że reżim pozaumownej odpowiedzialności państwa członkowskiego za szkody wyrządzone w wyniku naruszenia prawa Unii nie może znaleźć zastosowania w wypadku szkody uznawanej za poniesioną przez jednostkę w wyniku zarzucanego państwu członkowskiemu naruszenia zagwarantowanej w art. 49, 56 lub 63 TFUE swobody podstawowej przez uregulowanie prawa krajowego stosowane bez rozróżnienia do obywateli danego państwa członkowskiego oraz obywateli innych państw członkowskich, gdy w sytuacji, której wszystkie elementy ograniczają się do jednego państwa członkowskiego, brak jest jakiegokolwiek związku pomiędzy przedmiotem lub okolicznościami sporu stanowiącego przedmiot postępowania głównego a tymi postanowieniami.

                     Podpisy

            (
            *1
         )   Język postępowania: francuski.