title: Sprawa C-531/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas (Litwa) w dniu 18 października 2016 r. – Šiaulių regiono atliekų tvarkymo centras/„Specializuotas transporta” UAB

text:
               9.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/27

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas (Litwa) w dniu 18 października 2016 r. – Šiaulių regiono atliekų tvarkymo centras/„Specializuotas transporta” UAB

   (Sprawa C-531/16)
   (2017/C 006/34)
   Język postępowania: litewski

      Sąd odsyłający

   Lietuvos Aukščiausiasis Teismas.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca w postępowaniu kasacyjnym: Šiaulių regiono atliekų tvarkymo centras, „Specializuotas transportas” UAB.

      Druga strona postępowania:„VSA Vilnius” UAB, „Švarinta” UAB, „Specialus autotransportas” UAB, „Ecoservice” UAB.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zasady swobodnego przepływu osób i usług ustanowione, odpowiednio, w art. 45 TFUE i 56 TFUE, zasady równego traktowania oferentów i przejrzystości ustanowione w art. 2 dyrektywy 2004/18 (1), a także wynikającą z nich zasadę wolnej i uczciwej konkurencji pomiędzy wykonawcami (rozpatrywane łącznie lub odrębnie, lecz bez ograniczenia do tych przepisów) należy rozumieć i interpretować w ten sposób, że:
               jeżeli oferenci powiązani, których powiązania gospodarcze, zarządcze, finansowe lub inne mogą budzić wątpliwości co do niezależności tych oferentów i ochrony informacji poufnych lub mogą (potencjalnie) stanowić przesłanki do uzyskania przez nich przewagi konkurencyjnej względem pozostałych oferentów, postanowili złożyć odrębne (niezależne) oferty w ramach tego samego postępowania o udzielenie zamówienia publicznego, czy są oni bezwzględnie zobowiązani do ujawnienia tych powiązań instytucji zamawiającej, nawet jeżeli instytucja zamawiająca nie zwraca się w tej kwestii do każdego z nich indywidualnie, niezależnie od tego, czy przepisy krajowe w dziedzinie zamówień publicznych w rzeczywistości przewidują tego rodzaju obowiązek?

               2)

               W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi:

                           a)

                           twierdzącej (tj. oferenci muszą bezwzględnie ujawnić instytucji zamawiającej powiązania między nimi), czy okoliczność, że wspomnianego obowiązku nie dopełniono w takim przypadku lub że nie dopełniono go w sposób należyty, jest wystarczająca, aby instytucja zamawiająca przyjęła stanowisko, albo organ nadzorczy (sąd) orzekł, że oferenci powiązani, którzy złożyli odrębne oferty w ramach tego samego postępowania o udzielenie zamówienia publicznego uczestniczą w nim, lecz nie pozostają w stosunku rzeczywistej konkurencji (a znajdując się w stosunku pozornej konkurencji)?

                           b)

                           przeczącej (tj. na oferentach nie spoczywa żaden dodatkowy obowiązek – którego nie przewidziano w przepisach prawa lub w warunkach zamówienia – dotyczący ujawnienia wzajemnych powiązań), czy ryzyko związane z udziałem wykonawców powiązanych oraz ryzyko konsekwencji z tego tytułu ponosi zatem instytucja zamawiająca, jeżeli nie wskazała ona w dokumentacji przetargowej, że oferenci mają obowiązek ujawnienia tych informacji?

               3)

               Niezależnie od odpowiedzi na pytanie pierwsze, uwzględniając wyrok Trybunału Sprawiedliwości eVigilo, C 538/13, czy przepisy prawa, o których mowa w pytaniu pierwszym oraz art. 1 ust. 1 akapit trzeci dyrektywy 89/665 (2) i art. 2 ust. 1 lit. b) tej dyrektywy należy rozumieć i interpretować (łącznie lub odrębnie, lecz bez ograniczenia do tych przepisów) w ten sposób, że:

                           a)

                           jeżeli w toku postępowania o udzielenie zamówienia publicznego instytucja zamawiająca poweźmie wiedzę, niezależnie od tego, w jaki sposób, o istnieniu znaczących powiązań (połączeń) pomiędzy określonymi oferentami, instytucja zamawiająca musi, niezależnie od własnej oceny tego faktu oraz (lub) innych okoliczności (na przykład braku podobieństwa ofert złożonych przez oferentów pod względem formalnym i merytorycznym, publicznego zobowiązania oferenta do działania w duchu uczciwej konkurencji z pozostałymi oferentami itd.), zwrócić się indywidualnie do każdego z powiązanych oferentów i zażądać od nich wyjaśnienia, czy i w jaki sposób ich sytuacja podmiotowa jest zgodna z zasadą wolnej i uczciwej konkurencji pomiędzy oferentami?

                           b)

                           jeżeli instytucja zamawiająca ma taki obowiązek, ale go nie dopełni, czy stanowi to wystarczającą podstawę do stwierdzenia przez sąd bezprawności działań tej instytucji zamawiającej z uwagi na brak zapewnienia przejrzystości i obiektywności postępowania oraz na niezwrócenie się do skarżącej z żądaniem przedstawienia dowodów lub z uwagi na niepodjęcie decyzji z własnej inicjatywy odnośnie do ewentualnego wpływu sytuacji podmiotowej powiązanych podmiotów na wynik postępowania przetargowego?

               4)

               Czy przepisy prawa, o których mowa w pytaniu trzecim oraz postanowienia art. 101 ust. 1 TFUE należy rozumieć i interpretować (łącznie lub odrębnie, lecz bez ograniczenia do tych przepisów), w świetle wyroków Trybunału Sprawiedliwości:, eVigilo, C 538/13, Eturas i in., C 74/14, VM Remonts i in., C 542/14, w ten sposób, że:

                           a)

                           w sytuacji gdy oferent (skarżąca) powziął wiedzę o odrzuceniu oferty o najniższej cenie złożonej przez jednego z dwóch powiązanych oferentów w ramach publicznego postępowania przetargowego (oferent A) oraz o fakcie, że drugi oferent (oferent B) został ogłoszony zwycięskim oferentem, a także uwzględniając inne okoliczności związane z rzeczonymi oferentami i ich udziałem w postępowaniu przetargowym (mianowicie, że oferenci A i B mają ten sam zarząd; że mają tę samą spółkę dominującą, która nie wzięła udziału w postępowaniu przetargowym; że oferenci A i B nie ujawnili instytucji zamawiającej wzajemnych powiązań i nie przedstawili odrębnych dodatkowych wyjaśnień w sprawie tych powiązań, między innymi dlatego, że nie zwrócono się do nich w tej sprawie; że oferent A podał w swojej ofercie niespójne informacje dotyczące zgodności proponowanych środków transportu (śmieciarek) z warunkiem normy Euro 5 wskazanymi w dokumentacji przetargowej; że rzeczony oferent, który złożył ofertę o najniższej cenie odrzuconą z uwagi na wskazane w niej braki, po pierwsze, nie zaskarżył decyzji instytucji zamawiającej oraz, po drugie, wniósł odwołanie od wyroku sądu pierwszej instancji, w którym to odwołaniu [zarzucił] on między innymi bezprawny charakter decyzji o odrzuceniu swojej oferty itp.) i w sytuacji gdy, w odniesieniu do wszystkich wskazanych okoliczności, instytucja zamawiająca nie podjęła żadnych działań, czy już sama ta informacja stanowi wystarczającą podstawę zarzutu skierowanego do organu nadzorczego, że powinien on stwierdzić bezprawność działań instytucji zamawiającej z uwagi na brak zapewnienia przejrzystości i obiektywności postępowania oraz, dodatkowo, na niezwrócenie się do skarżącej z żądaniem przedstawienia konkretnych dowodów na to, że oferenci A i B działali w sposób nieuczciwy?

                           b)

                           oferenci A i B nie udowodnili instytucji zamawiającej, że w sposób rzeczywisty i uczciwy brali udział w publicznym postępowaniu przetargowym wyłącznie z tego względu, że oferent B dobrowolnie przedłożył oświadczenie o rzeczywistym udziale, oferent B zastosował standardy jakości zarządzania dla udziału w publicznym postępowaniu przetargowym, a ponadto że oferty przedłożone przez wspomnianych oferentów nie były identyczne pod względem formalnym i merytorycznym?

               5)

               Czy działania wzajemnie powiązanych wykonawców (przy czym oba są podmiotami zależnymi tej samej spółki), biorących niezależnie od siebie udział w tym samym postępowaniu przetargowym, w którym wartość zamówienia sięga wartości zamówienia w ramach międzynarodowych postępowań przetargowych oraz w przypadku gdy siedziba instytucji zamawiającej, która ogłosiła postępowanie przetargowe oraz miejsce świadczenia usług nie są bardzo oddalone od innego państwa członkowskiego (Republiki Łotewskiej) mogą być co do zasady oceniane – z uwzględnieniem, między innymi, dobrowolnego oświadczenia jednego z tych wykonawców o zobowiązaniu do przestrzegania reguł uczciwej konkurencji – w świetle art. 101 TFUE oraz orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości zawierającego wykładnię tych przepisów?

      (1)  Dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. 2004 L 134, s. 114).

      (2)  Dyrektywa Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane (Dz.U. 1989 L 395, s. 33).


title: Sprawa C-466/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 27 czerwca 2013 r. w sprawie T-89/12 Repsol YPF przeciwko OHIM — Ajuntament de Roses (R), wniesione w dniu 27 sierpnia 2013 r. przez Repsol, SA

text:
               26.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/13

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 27 czerwca 2013 r. w sprawie T-89/12 Repsol YPF przeciwko OHIM — Ajuntament de Roses (R), wniesione w dniu 27 sierpnia 2013 r. przez Repsol, SA
   (Sprawa C-466/13 P)
   2013/C 313/23
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Repsol, SA (przedstawiciele: adwokaci L. Montoya Terán i J. Devaureix)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 27 czerwca 2013 r. w sprawie T-89/12, doręczonego w dniu 28 czerwca 2013 r.;

               —

               uwzględnienie wszystkich żądań podnoszonych w pierwszej instancji;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

               Należy dokonać korekty określonej praktyki rejestracyjnej OHIM i orzecznictwa Sądu, tak aby skutecznie stosowano wzajemną zależność między charakterem odróżniającym wcześniejszego znaku towarowego a zakresem jego ochrony.

               2)

               Zaskarżony wyrok Sądu zawiera kilka widocznych przypadków sprzeczności między rozumowaniem a wyciągniętymi na jego podstawie wnioskami w zakresie podobieństwa oznaczeń (Sąd uważa, że między spornymi znakami występuje więcej różnic nic podobieństw, jednak uznaje te znaki za podobne) i charakteru nieznacznie lub mało odróżniającego wcześniejszego znaku towarowego (Sąd stwierdza, że mamy tu do czynienia ze słabym znakiem towarowym, jednak nie bierze pod uwagę tej cechy przy ocenie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd).

               3)

               Sąd pominął fakt, że podstawowe i odróżniające cechy znaku, na który powołano się w sprzeciwie (majuskuła „R” wpisana w okrąg) nie mogą zostać zmonopolizowane przez osobę trzecią, w związku z czym nie zastosowano się do wymogu pozostawienia zwyczajowych oznaczeń do swobodnego używania na rynku.

               4)

               Sąd zignorował wyroki hiszpańskiego Tribunal Supremo wydane w podobnych sprawach, mimo że powinny były one zostać uwzględnione z uwagi na fakt, iż reprezentują punkt widzenia właściwego kręgu odbiorców, a mianowicie konsumentów hiszpańskich.

               5)

               Z powyższych uwag wynika, że w zaskarżonym wyroku Sąd dopuścił się naruszenia prawa. W rezultacie zgodnie z żądaniem wnoszącej odwołanie wyrok ten należy uchylić.


title: Sprawa F-117/06: Skarga wniesiona w dniu 2 października 2006 r. — Loy przeciwko Parlamentowi Europejskiemu

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/66

         Skarga wniesiona w dniu 2 października 2006 r. — Loy przeciwko Parlamentowi Europejskiemu
   (Sprawa F-117/06)
   (2006/C 294/132)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Maddalena Loy (Rzym, Włochy) (przedstawiciel: mec. A. Fratini)

      Strona pozwana: Parlament Europejski
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 30 stycznia 2006 r., w której zawiadomiono skarżącą o decyzji Parlamentu o przeniesieniu jej z włoskiego biura Parlamentu z siedzibą w Rzymie do dyrekcji generalnej ds. informacji z siedzibą w Brukseli oraz o przedłużeniu jej umowy w charakterze członka personelu tymczasowego do dnia 16 lipca 2006 r., a nie do dnia 31 grudnia 2009 r. jak wynikało z wcześniejszej decyzji Parlamentu;

               —

               zasądzenie od Parlamentu całego miesięcznego wynagrodzenia na stanowisku attache prasowego w Rzymie, wraz z odsetami za zwłokę, począwszy od dnia w którym miało nastąpić przedłużenie jej umowy w charakterze członka personelu tymczasowego tj. od dnia 1 stycznia 2006 r. do dnia 31 grudnia 2009 r.

               —

               zasądzenie od pozwanego odszkodowania za szkodę w wysokości 240 414,42 EUR oraz zadośćuczynienia za krzywdę w wysokości 500 000 EUR lub innej kwoty, którą Sąd uzna za odpowiednią;

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca podnosi 7 zarzutów na poparcie swej skargi:

               —

               pierwszy oparty jest na naruszeniu zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań z uwagi na fakt, iż administracja ponad wszelką wątpliwość wywołała u skarżącej przeświadczenie, że pozostanie ona na stanowisku attache prasowego biura Parlamentu w Rzymie i że jej umowa przedłużona zostanie do dnia 31 grudnia 2009 r.;

               —

               drugi oparty jest na naruszeniu istotnych przepisów postępowania z racji niepełnego i sprzecznego uzasadnienia. Uwagi dotyczące braku kompetencji zawodowych skarżącej pozostają w sprzeczności w szczególności ze sprawozdaniami dotyczącymi tej ostatniej sporządzonymi w oparciu o art. 43 regulaminu pracowniczego;

               —

               trzeci zarzut oparty jest na nadużyciu władzy w uwagi na oczywisty błąd w ocenie podstawowych okoliczności oraz sprzeczność w ocenach. Według skarżącej decyzja o przeniesieniu nie znajduje podstawy w braku kompetencji zawodowych czy w interesie służby lecz w pragnieniu odwetu na niej jej przełożonego;

               —

               czwarty zarzut oparty jest na naruszeniu obowiązku starannego działania ponieważ według skarżącej sporna decyzja przyjęta została bez zachowania należytej staranności i nie uwzględniała interesu członka personelu tymczasowego;

               —

               piąty zarzut oparty jest na naruszeniu zasady proporcjonalności i dobrej administracji. Po pierwsze skarżąca nie została poinformowana wcześniej o możliwości tak szybkiego przeniesienia. Ponadto okoliczności, leżące u podstaw podjętej decyzji nie zostały prawidłowo ustalone i przepisy regulaminu pracowniczego dotyczące zarzucanych zachowań nie były respektowane;

               —

               szósty zarzut dotyczy naruszenia prawa do obrony w szczególności z uwagi na okoliczność, iż choć istniała możliwość wysłuchania skarżącej, Parlament nie dotrzymał swych obietnic i nie zaproponował żadnej możliwości przedstawienia przez strony swych stanowisk;

               —

               siódmy zarzut dotyczy naruszenia obowiązku wspomagania, o którym stanowi art. 24 regulaminu pracowniczego, który zobowiązuje administrację do ochrony swych urzędników, nawet gdy sprawca działań, o których stanowi ten przepis sam jest urzędnikiem. Choć skarżąca dostarczyła dowodów na poparcie swych zarzutów, administracja nie podjęła żadnego odpowiedniego działania.


title: Sprawa F-80/08: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 30 listopada 2009 r. — Wenig przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Postępowanie dyscyplinarne — Zawieszenie urzędnika — Potrącenie z wynagrodzenia — Zarzucenie poważnego zawinienia służbowego — Prawo do obrony — Właściwość — Brak publikacji przekazania uprawnień — Brak kompetencji autora zaskarżonego aktu)

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/75

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 30 listopada 2009 r. — Wenig przeciwko Komisji
   (Sprawa F-80/08) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Postępowanie dyscyplinarne - Zawieszenie urzędnika - Potrącenie z wynagrodzenia - Zarzucenie poważnego zawinienia służbowego - Prawo do obrony - Właściwość - Brak publikacji przekazania uprawnień - Brak kompetencji autora zaskarżonego aktu)
   2010/C 24/138
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Fritz Harald Wenig (Woluwe Saint-Pierre, Belgia) (przedstawiciele: G.-A. Dal, D. Voillemot, D. Bosquet, adwokaci)
   Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i D. Martin, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji w sprawie zawieszenia skarżącego i nakazu potrącenia 1 000 EUR miesięcznie z jego wynagrodzenia.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji z dnia 18 września 2008 r., w której Komisja Wspólnot Europejskich w zastosowaniu art. 23 i 25 załącznika IX do Regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich zawiesiła F. Weniga na czas nieokreślony i nakazała potrącanie 1 000 EUR miesięcznie z jego wynagrodzenia najdłużej przez okres sześciu miesięcy.

               2)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania głównego.

               3)

               Każda ze stron pokryje własne koszty w postępowaniu o zastosowanie środka tymczasowego.

      (1)  Dz.U. C 313 z 6.12.2008, s. 59.


title: Sprawa T-338/07 P: Wyrok Sądu z dnia 19 marca 2010 r. — Bianchi przeciwko ETF (Odwołanie — Służba publiczna — Członek personelu tymczasowego — Umowa na czas nieokreślony — Decyzja o odmowie przedłużenia umowy — Artykuł 47 lit. b) WZIP)

text:
               22.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/30

         Wyrok Sądu z dnia 19 marca 2010 r. — Bianchi przeciwko ETF
   (Sprawa T-338/07 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Członek personelu tymczasowego - Umowa na czas nieokreślony - Decyzja o odmowie przedłużenia umowy - Artykuł 47 lit. b) WZIP)
   2010/C 134/49
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona wnosząca odwołanie: Irène Bianchi (Turyn, Włochy) (przedstawiciel: M.-A. Lucas, avocat)

      Druga strona postępowania: Europejska Fundacja Kształcenia (ETF) (Turyn, Włochy) (przedstawiciele: M. Dunbar, pełnomocnik, wspierany przez adwokatów G. Vandersandena, a następnie L. Leviego)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie F-38/06 Bianchi przeciwko ETF (dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze) mające na celu uchylenie tego wyroku.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Irène Bianchi ponosi własne koszty i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Europejską Fundację Kształcenia (ETF) w ramach postępowania w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U. C 269 z 10.11.2007.


title: Sprawa T-516/09 P: Postanowienie Sądu z dnia 18 października 2010 r. — Marcuccio przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Oddalenie wniosku o wszczęcie dochodzenia — Odmowa przetłumaczenia decyzji przez instytucję — Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne i w części oczywiście bezzasadne)

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/42

         Postanowienie Sądu z dnia 18 października 2010 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa T-516/09 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Oddalenie wniosku o wszczęcie dochodzenia - Odmowa przetłumaczenia decyzji przez instytucję - Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne i w części oczywiście bezzasadne)
   2010/C 346/84
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i C. Berardis-Kayser, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. dal Ferro)

      Przedmiot

   Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 7 października 2009 r. w sprawie F-122/07 Marcuccio przeciwko Komisji (dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze), mające na celu uchylenie tego postanowienia.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Luigi Marcuccio pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską w ramach postępowania w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U C 51 z 27.2.2010.


title: Sprawy połączone T-54/08 R, T-87/08 R, T-88/08 R i od T-91/08 R do T-93/08 R: Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 kwietnia 2008 r. — Cypr przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Ogłoszenia o udzieleniu zamówień mających na celu stymulowanie rozwoju gospodarczego w północnej części Cypru — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru)

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/38

         Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 kwietnia 2008 r. — Cypr przeciwko Komisji
   (Sprawy połączone T-54/08 R, T-87/08 R, T-88/08 R i od T-91/08 R do T-93/08 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Ogłoszenia o udzieleniu zamówień mających na celu stymulowanie rozwoju gospodarczego w północnej części Cypru - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru)
   (2008/C 171/71)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Cypryjska (przedstawiciel: P. Kliridis, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: P. van Nuffel oraz I. Zervas, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Wnioski o zawieszenie wykonania poszczególnych ogłoszeń o udzieleniu zamówień przyjętych przez Komisję i mających na celu stymulowanie rozwoju gospodarczego w północnej części Cypru w sektorze energetycznym, środowiska naturalnego, rolnym, telekomunikacji i szkolnictwa oraz prowadzenia i nawadniania upraw.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Sprawy T-54/08 R, T-87/08 R, T-88/08 R i od T-91/08 R do T-93/08 R zostają połączone w celu wydania niniejszego postanowienia.

               2)

               Wnioski o zastosowanie środka tymczasowego zostają oddalone.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-245/15: Skarga wniesiona w dniu 15 maja 2015 r. – Kłymenko/Rada

text:
               14.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 302/54

         Skarga wniesiona w dniu 15 maja 2015 r. – Kłymenko/Rada
   (Sprawa T-245/15)
   (2015/C 302/70)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ołeksandr Wiktorowicz Kłymenko (Moskwa, Rosja) (przedstawiciele: B. Kennelly i J. Pobjoy, barristers, oraz R. Gherson, solicitor)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2015/364 z dnia 5 marca 2015 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. L 62, s. 25) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/357 z dnia 5 marca 2015 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. L 62, s. 1) w zakresie, w jakim te akty dotyczą skarżącego;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie, że art. 1 ust. 1 decyzji Rady 2014/119/WPZiB z dnia 5 marca 2014 r. (ze zmianami) oraz art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EU) nr 208/2014 z dnia 5 marca 2014 r. (ze zmianami), nie mają zastosowania do skarżącego ze względu na ich bezprawność;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżący podnosi sześć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy, w którym skarżący utrzymuje, że Rada przyjęła decyzję 2015/364 (zwaną dalej „decyzją”) i rozporządzenie wykonawcze 2015/357 (zwane dalej „rozporządzeniem”) (oba akty zwane dalej „zaskarżonymi środkami”) w oparciu o niewłaściwą podstawę prawną. Artykuł 29 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej nie jest właściwą podstawą prawną dla przyjęcia decyzji, gdyż w zarzutach wobec skarżącego nie wskazano, że jest on osobą, która naruszała zasady demokracji na Ukrainie lub pozbawiała naród ukraiński korzyści z trwałego rozwoju ich państwa (w rozumieniu art. 23 TUE oraz ogólnych postanowień zawartych w art. 21 ust. 2 TUE). Ponieważ decyzja jest niezgodna z prawem, Rada nie mogła posłużyć się art. 215 ust. 2 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej, aby przyjąć rozporządzenie.

               2.

               Zarzut drugi, w którym skarżący twierdzi, że Rada popełniła oczywiste błędy w ocenie, uznając, że skarżący spełnia kryteria umieszczenia jego nazwiska w art. 1 ust. 1 decyzji Rady 2014/119/WPZiB z dnia 5 marca 2014 r. (ze zmianami) oraz art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EU) nr 208/2014 z dnia 5 marca 2014 r. (ze zmianami). Przeciwko skarżącemu nie toczy się żadne postępowanie karne „w związku ze sprzeniewierzeniem środków publicznych lub mienia publicznego”, ani w związku z „nadużyciem, stanowiska przez osobę piastującą funkcję publiczną w celu zapewnienia sobie lub osobie trzeciej nieuzasadnionych korzyści”.

               3.

               Zarzut trzeci, w którym skarżący podnosi, że Rada naruszyła jego prawo do obrony oraz prawo do dobrej administracji i skutecznego środka prawnego. W szczególności Rada nie zbadała w sposób staranny i bezstronny, czy stawiane skarżącemu zarzuty mające uzasadniać decyzję o utrzymaniu jego nazwiska w wykazie są zasadne w świetle oświadczeń skarżącego złożonych przed podjęciem tej decyzji.

               4.

               Zarzut czwarty, w którym skarżący utrzymuje, że Rada naruszyła obowiązek uzasadnienia poprzez nienależyte uzasadnienie decyzji o utrzymaniu jego nazwiska w wykazie.

               5.

               Zarzut piąty, w którym skarżący twierdzi, że Rada w sposób nieuzasadniony i nieproporcjonalny naruszyła jego prawa podstawowe, w tym prawo do ochrony własności oraz dobrego imienia. Zaskarżone środki w znacznym stopniu wpływają na sytuację skarżącego, zarówno jeśli chodzi o jego sytuację majątkową, jak też jego reputację na świecie. Rada nie wykazała, że zamrożenie jego aktywów i zasobów gospodarczych ma związek z jakimkolwiek prawnie uzasadnionym celem lub jest nim uzasadniona, ani tym bardziej że jest proporcjonalne do tego celu.

               6.

               Zarzut szósty, podniesiony w kontekście zarzutu bezprawności, zgodnie z którym, gdyby, wbrew argumentom podniesionym w ramach zarzutu drugiego, art. 1 ust. 1 decyzji Rady 2014/119/WPZiB z dnia 5 marca 2014 r. (ze zmianami) oraz art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EU) nr 208/2014 z dnia 5 marca 2014 r. (ze zmianami) interpretować w ten sposób, że obejmują a) wszelkie dochodzenia wszczęte przez ukraińskie władze, niezależnie od tego, czy w ich sprawie wydano jakiekolwiek orzeczenie bądź wszczęto postępowanie mające na celu ich kontrolę lub nadzór nad nim; lub b) „każde nadużycie stanowiska przez osobę piastującą funkcję publiczną w celu zapewnienia sobie lub osobie trzeciej nieuzasadnionych korzyści”, niezależnie od tego, czy w sprawie postawiono zarzut sprzeniewierzenia środków publicznych, takie kryterium umieszczenia w wykazie, z uwagi na jego arbitralny zakres i treść wynikające z tak szerokiej interpretacji, nie miałoby podstaw prawnych lub byłoby nieproporcjonalne w świetle celów decyzji i rozporządzenia. Przepis taki byłby zatem bezprawny.


title: Sprawa C-257/11: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 29 listopada 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel București — Rumunia) — SC Gran Via Moinești Srl przeciwko Agenția Națională de Administrare Fiscală (ANAF), Administrația Finanțelor Publice București (Dyrektywa 2006/112/WE — Podatek od wartości dodanej — Artykuły 167, 168 i 185 — Prawo do odliczenia — Korekta odliczeń — Nabycie działki i stojących na niej budynków w celu rozebrania tychże budynków i realizacji projektu budowlanego na tejże działce)

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/8

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 29 listopada 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel București — Rumunia) — SC Gran Via Moinești Srl przeciwko Agenția Națională de Administrare Fiscală (ANAF), Administrația Finanțelor Publice București
   (Sprawa C-257/11) (1)

   (Dyrektywa 2006/112/WE - Podatek od wartości dodanej - Artykuły 167, 168 i 185 - Prawo do odliczenia - Korekta odliczeń - Nabycie działki i stojących na niej budynków w celu rozebrania tychże budynków i realizacji projektu budowlanego na tejże działce)
   2013/C 26/14
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Curtea de Apel București

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: SC Gran Via Moinești Srl

      Strona pozwana: Agenția Națională de Administrare Fiscală (ANAF), Administrația Finanțelor Publice București

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Curtea de Apel București — Wykładnia art. 167, 168 i art. 185 ust. 2 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) — Prawo do odliczenia podatku VAT związanego z nabyciem budynków przeznaczonych do rozbiórki w celu realizacji projektu budowlanego — Działalność gospodarcza poprzedzająca realizację projektu budowlanego polegająca na dokonaniu pierwszych wydatków inwestycyjnych na cele realizacji tego projektu — Korekta odliczeń podatku VAT

      Sentencja

               1)

               Wykładni art. 167 i 168 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy dokonywać w ten sposób, iż w okolicznościach takich jak w postępowaniu głównym spółka, która nabyła działkę i stojące na niej budynki w celu ich rozebrania i wzniesienia na tejże działce kompleksu mieszkaniowego, ma prawo do odliczenia podatku od wartości dodanej związanego z nabyciem rzeczonych budynków.

               2)

               Wykładni art. 185 dyrektywy 2006/112 należy dokonywać w ten sposób, iż w okolicznościach takich jak w postępowaniu głównym rozbiórka budynków nabytych wraz z działką, na której one stały, dokonana w celu wzniesienia na ich miejscu kompleksu mieszkaniowego, nie powoduje obowiązku korekty pierwotnie dokonanego odliczenia podatku od wartości dodanej związanego z nabyciem rzeczonych budynków.

      (1)  Dz.U. C 238 z 13.8.2011.


title: Sprawa C-248/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 14 marca 2014 r. w sprawie T-306/11 Schwenk Zement KG przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 23 maja 2014 r. przez Schwenk Zement KG

text:
               14.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/11

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 14 marca 2014 r. w sprawie T-306/11 Schwenk Zement KG przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 23 maja 2014 r. przez Schwenk Zement KG
   (Sprawa C-248/14 P)
   2014/C 223/16
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Schwenk Zement KG (przedstawiciele: M. Raible i S. Merz, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącej odwołanie

               1.

               uchylenie wyroku Sądu (siódma izba) z dnia 14 marca 2014 r. w sprawie T-306/11 w zakresie, w jakim oddalono w nim skargę wnoszącej odwołanie;

               2.

               stwierdzenie nieważności całości decyzji Komisji C(2011) 2367 wersja ostateczna z dnia 30 marca 2011 r. (sprawa COMP/39520 – Cement i produkty pokrewne), na podstawie art. 263 ust. 4 TFUE, w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy wnoszącej odwołanie;

               3.

               posiłkowo względem żądania wskazanego powyżej w pkt 2, odesłanie sprawy do Sądu w celu jej ponownego rozpoznania z uwzględnieniem oceny prawnej przedstawionej przez Trybunał;

               4.

               w każdym wypadku obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez wnoszącą odwołanie w postępowaniu przed Sądem i przed Trybunałem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Odwołanie skierowane jest przeciwko wyrokowi Sądu Unii Europejskiej (zwanego dalej „Sądem”) z dnia 14 marca 2014 r. w sprawie T-306/11 w zakresie, w jakim jest on niekorzystny dla wnoszącej odwołanie. Wskazany wyrok został doręczony spółce SCHWENK Zement KG w dniu 14 marca 2014 r. Wyrokiem tym Sąd w części uwzględnił, a w części oddalił wniesioną przez wnoszącą odwołanie skargę na decyzję decyzji Komisji C(2011) 2367 wersja ostateczna z dnia 30 marca 2011 r. dotyczącą postępowania na podstawie art. 18 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 (1) (sprawa 39/520 – Cement i produkty pokrewne).
   Wnosząca odwołanie podnosi trzy zarzuty:
   Po pierwsze, wnosząca odwołanie twierdzi, że dokonując oceny postępowania Komisji Sąd nie wziął pod uwagę zasady proporcjonalności. Sąd naruszył prawo Unii, pomijając wpisany w zasadę proporcjonalności aspekt hierarchiczny, w myśl którego w razie wątpliwości należy zastosować łagodniejszy z dostępnych środków. Powołując się jedynie na najlepszą gwarancję uzyskania informacji, Sąd uznał za dopuszczalne działania podjęte bezpośrednio przeciwko wnoszącej odwołanie w postaci wydania, na podstawie art. 18 ust. 3 rozporządzenia nr 1/2003, decyzji wzywającej do dostarczenia informacji. Postępowanie takie nie spełnia wymogów zasady proporcjonalności.
   Po drugie, Sąd nie zbadał wystarczająco dokładnie konkretnego przypadku, a tym samym nie uwzględnił istotnych argumentów wnoszącej odwołanie. Sąd nie zbadał konkretnej sytuacji i nie wziął pod uwagę szczególnych okoliczności w odniesieniu do wnoszącej odwołanie. Sąd oparł się raczej na danych dotyczących wielu producentów cementu.
   Po trzecie, wnosząca odwołanie utrzymuje, że Sąd naruszył ciążący na nim obowiązek uzasadnienia, uznając schematyczne wyjaśnienia Komisji za wystarczające. Według wnoszącej odwołanie Sąd naruszył obowiązek uzasadnienia pod dwoma względami. Po pierwsze, nie dopełnił on wymogów w zakresie obowiązku uzasadnienia, jakie wynikają z art. 296 akapit drugi TFUE i z art. 18 rozporządzenia nr 1/2003 w odniesieniu do aktów prawnych Komisji. Po drugie, Sąd odstąpił od wymogów dotyczących obowiązku uzasadnienia, które sam określił. Skutkiem takiej oceny Sądu jest również wyłączenie możliwości kontroli przestrzegania zasady proporcjonalności. Gdyby wyrok Sądu został utrzymany w tym zakresie, zasada proporcjonalności w kontekście czynności dochodzeniowych podejmowanych na podstawie art. 18 rozporządzenia nr 1/2003 stałaby się całkowicie bezprzedmiotowa.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. L 1, s. 1).


title: Sprawa C-199/13P: Postanowienie Trybunału z dnia 27 marca 2014 r. – Polyelectrolyte Producers Group, SNF SAS, Travetanche Injection SPRL przeciwko Komisji Europejskiej, Królestwu Niderlandów (Odwołanie — Artykuł 181 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 (rozporządzenia REACH) — Ograniczenia dotyczące wprowadzania do obrotu i stosowania akryloamidu — Rozporządzenie (UE) nr 366/2001 zmieniające załącznik XVII do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006)

text:
               16.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/6

         Postanowienie Trybunału z dnia 27 marca 2014 r. – Polyelectrolyte Producers Group, SNF SAS, Travetanche Injection SPRL przeciwko Komisji Europejskiej, Królestwu Niderlandów
   (Sprawa C-199/13P) (1)

   ((Odwołanie - Artykuł 181 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 (rozporządzenia REACH) - Ograniczenia dotyczące wprowadzania do obrotu i stosowania akryloamidu - Rozporządzenie (UE) nr 366/2001 zmieniające załącznik XVII do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006))
   2014/C 184/08
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Polyelectrolyte Producers Group, SNF SAS, Travetanche Injection SPRL (przedstawiciele: adwokaci K. Van Maldegem i R. Cana)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Manhaeve i P. Oliver, pełnomocnicy, wspierani przez J. Stuycka i A.M. Vandromma, advocaten), Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: M. Bulterman i B. Koopman, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) z dnia 1 lutego 2013 r. w sprawie T-368/11 Polyelectrolyte Producers Group i in. przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (UE) nr 366/2011 z dnia 14 kwietnia 2011 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) (Dz.U. L 101, s.12), w zakresie, w jakim ustanawia ono ograniczenia we wprowadzeniu do obrotu akryloamidu stosowanego w masach spoinowych.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje odrzucone.

               2)

               Polyelectrolyte Producers Group, SNF SAS i Travetanche Injection SPRL zostają obciążone kosztami postępowania.

               3)

               Królestwo Niderlandów ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 171 z 15.6.2013.


title: Wyrok Trybunału z dnia 12 września 2011 r. w sprawie E-16/10 – Philip Morris Norway AS przeciwko państwu norweskiemu reprezentowanemu przez Ministerstwo Zdrowia i Usług Opieki (Swobodny przepływ towarów – Zakaz wystawiania wyrobów tytoniowych na widok publiczny – Artykuły 11 i 13 Porozumienia EOG – Środki o skutku równoważnym do ograniczeń ilościowych – Ustalenia dotyczące sprzedaży – Ochrona zdrowia publicznego – Proporcjonalność)

text:
               27.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 291/14

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 12 września 2011 r.
   w sprawie E-16/10
   Philip Morris Norway AS przeciwko państwu norweskiemu reprezentowanemu przez Ministerstwo Zdrowia i Usług Opieki
   (Swobodny przepływ towarów – Zakaz wystawiania wyrobów tytoniowych na widok publiczny – Artykuły 11 i 13 Porozumienia EOG – Środki o skutku równoważnym do ograniczeń ilościowych – Ustalenia dotyczące sprzedaży – Ochrona zdrowia publicznego – Proporcjonalność)
   2012/C 291/05
   W sprawie E-16/10 Philip Morris Norway AS przeciwko państwu norweskiemu reprezentowanemu przez Ministerstwo Zdrowia i Usług Opieki – WNIOSEK skierowany do Trybunału na mocy art. 34 Porozumienia między Państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości przez Oslo tingrett (sąd rejonowy w Oslo), dotyczący wykładni art. 11 i 13 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG), w szczególności czy przepis zakazujący wystawiania wyrobów tytoniowych na widok publiczny w sklepach detalicznych, taki jak ten ustanowiony na mocy prawa norweskiego, stanowi ograniczenie niezgodne z prawem na podstawie art. 11 Porozumienia EOG, oraz, jeżeli stwierdzi się występowanie takiego ograniczenia, kryteriów decydujących o tym, czy wspomniany zakaz jest proporcjonalny w stosunku do celów art. 13 Porozumienia EOG, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes), Thorgeir Örlygsson (sędzia sprawozdawca) oraz Per Christiansen (sędzia), wydał w dniu 12 września 2011 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

               1)

               Zakaz wystawiania wyrobów tytoniowych na widok publiczny nałożony przez przepisy krajowe danego kraju EOG, taki jak ten, o którym mowa w niniejszej sprawie, stanowi środek mający skutek równoważny do ograniczeń ilościowych w przywozie w rozumieniu art. 11 Porozumienia EOG, jeżeli istotnie zakaz ma wpływ na wprowadzanie do obrotu produktów przywożonych z innych państw EOG w większym stopniu niż na wprowadzanie do obrotu przywożonych produktów, które do niedawna były wytwarzane w Norwegii.

               2)

               Sąd krajowy powinien zidentyfikować cele, do osiągnięcia których zmierza odnośne ustawodawstwo, i ustalić, czy cel zdrowia publicznego polegający na ograniczeniu używania tytoniu przez ogół społeczeństwa może być osiągnięty przy pomocy mniej restrykcyjnych środków niż zakaz wystawiania wyrobów tytoniowych na widok publiczny.


title: Sprawa T-393/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  3 maja 2006 r.  — Klaas przeciwko Parlamentowi (Urzędnicy — Awans — Artykuł 45 regulaminu pracowniczego — Przeniesienie punktów awansu do nowej grupy zaszeregowania po awansie — Przepisy przejściowe — Zasada równego traktowania)

text:
               1.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 154/15

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 3 maja 2006 r. — Klaas przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-393/04) (1)

   (Urzędnicy - Awans - Artykuł 45 regulaminu pracowniczego - Przeniesienie punktów awansu do nowej grupy zaszeregowania po awansie - Przepisy przejściowe - Zasada równego traktowania)
   (2006/C 154/41)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Dirk Klaas (Heidelberg, Niemcy) [Przedstawiciel R. Moos, avocat)]

      Strona pozwana: Parlament Europejski [Przedstawiciele: L.Knudsen i U. Rösslein, pełnomocnicy]
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o uchylenie decyzji Parlamentu z dnia 12 lutego 2004 r. o anulowaniu dwóch punktów awansu, które zostały przyznane skarżącemu za okres przed 1999 r., a także o uchylenie decyzji Parlamentu z dnia 30 czerwca 2004 r. oddalającej zażalenie skarżącego w tym zakresie oraz o orzeczenie przez Sąd przeniesienia tych dwóch punktów awansu na lata następne
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron poniesie koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 6 z 8.01.2005


title: Sprawa T-57/15: Skarga wniesiona w dniu 4 lutego 2015 r. – Trajektna luka Split/Komisja

text:
               13.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/35

         Skarga wniesiona w dniu 4 lutego 2015 r. – Trajektna luka Split/Komisja
   (Sprawa T-57/15)
   (2015/C 118/44)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Trajektna luka Split d.d. (Split, Chorwacja) (przedstawiciele: adwokaci M. Bauer, H.-J. Freund i S. Hankiewicz)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2013) 7285 wersja ostateczna z dnia 15 października 2014 r. – Chorwacja – Domniemana pomoc państwa na rzecz Jadroliniji;

               —

               nakazanie Komisji pokrycia własnych kosztów, a także kosztów poniesionych przez stronę skarżącą;

               —

               przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia do Komisji Europejskiej w celu uzupełnienia dochodzenia i wydania nowej decyzji oraz

               —

               podjęcie wszelkich innych środków, które Sąd uzna za konieczne.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący oczywistego błędu w ocenie i oczywistego błędu co do prawa polegającego na naruszeniu art. 107 TFEU, które wynika ze stwierdzenia, że podważany środek nie stanowi pomocy państwa w oparciu o zastosowanie nieprawidłowego kryterium w celu ustalenia, czy zostały użyte zasoby państwowe.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący oczywistego błędu w ocenie i oczywistego błędu co do prawa polegającego na naruszeniu art. 107 TFEU, które wynika ze stwierdzenia, że podważany środek nie stanowi pomocy państwa ze względu na brak użycia zasobów państwowych.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący oczywistego błędu co do prawa polegającego na naruszeniu pojęcia, o którym mowa w przepisach art. 107 ust. 1 TFEU w związku z art. 106 ust. 1 TFEU, w wyniku nieuwzględnienia art. 106 ust. 1 TFEU.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący nieprzestrzegania istotnych wymogów proceduralnych polegającego na naruszeniu art. 10 ust. 2 rozporządzenia nr 659/1999 (1), które wynika z niedostatecznego wykorzystania przewidzianych w tym rozporządzeniu uprawnień w zakresie dochodzenia.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący oczywistego błędu w ocenie w związku z niewszczęciem formalnej procedury dochodzenia przewidzianej w art. 108 ust. 2 TFEU i w art. 4 ust. 4 rozporządzenia nr 659/1999.

               6.

               Zarzut szósty dotyczący naruszenia istotnych wymogów proceduralnych wynikającego z niewystarczającego uzasadnienia w świetle art. 296 ust. 2 TFEU w odniesieniu do braku zasobów państwowych i pojęcia, o którym mowa w przepisach art. 106 ust. 1 w związku z art. 107 ust. 1 TFEU.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz.U. 83, s. 1).


title: Sprawa T-94/13 P: Wyrok Sądu z dnia 14 stycznia 2016 r. – Ntouvas/ECDC [Odwołanie — Służba publiczna — Członek personelu kontraktowego — Ocena — Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej — Postępowanie w sprawie oceny (2010) — Oddalenie skargi w pierwszej instancji — Termin do złożenia odpowiedzi na skargę — Przedłużenie — Wyjątkowe okoliczności — Artykuł 39 ust. 2 regulaminu postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej — Prawidłowość postępowania w sprawie oceny]

text:
               29.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/14

         Wyrok Sądu z dnia 14 stycznia 2016 r. – Ntouvas/ECDC
   (Sprawa T-94/13 P) (1)

   ([Odwołanie - Służba publiczna - Członek personelu kontraktowego - Ocena - Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej - Postępowanie w sprawie oceny (2010) - Oddalenie skargi w pierwszej instancji - Termin do złożenia odpowiedzi na skargę - Przedłużenie - Wyjątkowe okoliczności - Artykuł 39 ust. 2 regulaminu postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej - Prawidłowość postępowania w sprawie oceny])
   (2016/C 078/22)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Ioannis Ntouvas (Agios Stefanos, Grecja) (przedstawiciel: adwokat V. Kolias)

      Druga strona postępowania: Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (ECDC) (przedstawiciele: początkowo R. Trott, następnie J. Mannheim i A. Daume, pełnomocnicy, wspomagani przez adwokatów D. Waelbroecka i A. Duron)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 11 grudnia 2012 r., Ntouvas/ECDC (F-107/11, Zb.Orz.SP, EU:F:2012:182).

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Ioannis Ntouvas zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 114 z 20.4.2013.


title: Sprawa T-41/04: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia  25 listopada 2005 r.  — Pérez-Díaz przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Urzędnicy — Skarga o uchylenie — Zawisłość sporu — Przekroczenie terminu do uprzedniego złożenia zażalenia w drodze administracyjnej — Wniosek o zadośćuczynienie ściśle związany z wnioskiem o uchylenie — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               25.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/31

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 listopada 2005 r. — Pérez-Díaz przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-41/04) (1)

   (Urzędnicy - Skarga o uchylenie - Zawisłość sporu - Przekroczenie terminu do uprzedniego złożenia zażalenia w drodze administracyjnej - Wniosek o zadośćuczynienie ściśle związany z wnioskiem o uchylenie - Oczywista niedopuszczalność)
   (2006/C 48/60)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Orlando Pérez-Díaz (Bruksela, Belgia) [przedstawiciel: M.-A. Lucas, avocat]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [przedstawiciele: H. Tserepa-Lacombe i L. Lozano Palacios, pełnomocnicy]
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o uchylenie decyzji Komisji z dnia 21 stycznia 2003 r. o niewpisaniu skarżącego na listę rezerwową członków personelu tymczasowego na koniec postępowania w sprawie naboru COM/R/A/01/1999 oraz wniosek o zadośćuczynienie za krzywdę spowodowaną jakoby tą decyzją.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Każda ze stron poniesie własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 94 z 17.4.2004


title: Sprawa T-604/13: Wyrok Sądu z dnia 3 czerwca 2015 r. – Levi Strauss/OHIM – L&O Hunting Group (101) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego 101 — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy 501 — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               20.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 236/38

         Wyrok Sądu z dnia 3 czerwca 2015 r. – Levi Strauss/OHIM – L&O Hunting Group (101)
   (Sprawa T-604/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego 101 - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy 501 - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 236/50)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Levi Strauss & Co. (New Castle, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci, początkowo V. von Bomhard i J. Schmitt, następnie V. von Bomhard)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: G. Schneider i M. Fischer, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM, interwenient przed Sądem: L&O Hunting Group GmbH (Isny im Allgäu, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci K. Kuck, K. Landes i G. Müllejans)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 września 2013 r. (sprawa R 1538/2012-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu toczącego się między Levi Strauss & Co. a L&O Hunting Group GmbH.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 6 września 2013 r. (sprawa R 1538/2012-2) dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu między Levi Strauss & Co. a L&O Hunting Group GmbH.

               2)

               OHIM i L&O Hunting Group zostają obciążeni własnymi kosztami postępowania jak również kosztami poniesionymi przez Levi Strauss & Co.

      (1)  Dz.U. C 24 z 25.1.2014.


title: Sprawa T-555/14: Skarga wniesiona w dniu 25 lipca 2014 r. – Estonia przeciwko Komisji

text:
               20.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 372/17

         Skarga wniesiona w dniu 25 lipca 2014 r. – Estonia przeciwko Komisji
   (Sprawa T-555/14)
   2014/C 372/22
   Język postępowania: estoński

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Estońska (przedstawiciel: N. Grünberg)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej C (2014) 3271 wersja ostateczna z dnia 14 maja 2014 r. w sprawie zawieszenia płatności okresowych na rzecz Estonii z Europejskiego Funduszu Rybackiego (EFR) w ramach operacyjnego programu wsparcia na okres 2007 – 2013 r;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy: Komisja błędnie zastosowała art. 25 ust. 2 i art. 89 rozporządzenia nr 1198/2006 (1).
               Dokonana przez Komisję wykładnia art. 25, zgodnie z którą wsparcie inwestycji jest uprawnione tylko wówczas, gdy za pomocą odpowiednich inwestycji odnośne cechy techniczne statku rybackiego zostałyby znacznie ulepszone ponad odtworzenie pierwotnego stanu, nie odpowiada brzmieniu i celom tego przepisu. Artykuł 25 ust. 2 przyznaje szeroki zakres swobodnego uznania odnośnie do decyzji, jakie inwestycje mogą podlegać wsparciu z EFR. Ponieważ skarżąca dotrzymała postanowień art. 25 ust. 2, niewłaściwe jest także zastosowanie art. 89 i zawieszenie służących wsparciu w ramach pierwszej osi priorytetowej programu operacyjnego podlegających wypłacie płatności okresowych.

               2.

               Zarzut drugi: Komisja naruszyła art. 88 rozporządzenia nr 1198/2006.
               Skarżąca zarzuca Komisji, że nie wydała decyzji w sprawie zawieszenia płatności w okresie sześciu miesięcy od momentu powiadomienia o wstrzymaniu biegu terminu płatności okresowych. W ten sposób naruszyła art. 88 rozporządzenia nr 1198/2006 oraz pominęła własne wytyczne w odniesieniu do wstrzymania biegu terminu płatności, zawieszenia płatności i w odniesieniu do sprostowań finansowych.

               3.

               Zarzut trzeci: Komisja naruszyła zasadę dobrej administracji.
               Komisja wydając zaskarżoną decyzję naruszyła zasadę dobrej administracji, ponieważ, po pierwsze, nie dokonała ona starannej oceny i nie uwzględniła wszystkich danych przedstawionych przez skarżącą, po drugie, nie sprawdziła, czy spełnione zostały wszystkie przytoczone przesłanki do wydania jej decyzji, po trzecie, wszystkie inwestycje przeprowadzone w celu doprowadzenia zamortyzowanych statków rybackich do lepszego stanu zaliczyła automatycznie do bieżących kosztów remontów i po czwarte błędnie przyjęła, że inwestycje te nie przyczyniły się do osiągnięcia celów określonych w art. 25 ust. 2.

               4.

               Zarzut czwarty: Komisja naruszyła zasadę uzasadnionych oczekiwań.
               Skarżąca podnosi, że mimo jasno przedstawionego i szczegółowego stanowiska w piśmie Komisji, pozwalającego na uzasadnione oczekiwania, że wydatki na wymianę/remont silnika mogłyby podpadać pod art. 25 ust. 2 rozporządzenia nr 1198/2006, jeśli nie pociągnęłyby za sobą w konsekwencji zwiększenia zdolności połowowych statku rybackiego, Komisja później postanowiła, że wydatki tego rodzaju nie przyczyniają się do poprawy właściwości technicznych statku, lecz raczej do odtworzenia albo utrzymania pierwotnego statku rybackiego, w ten sposób, że inwestycje te nie kwalifikują się do dotacji. Skarżąca podnosi, że nie miała wiedzy o tym założeniu; nie wynika ono ani z art. 25 rozporządzenia nr 1198/2006, ani z odpowiedzi Komisji na pytanie zadane w tym znaczeniu przez skarżącą.

               5.

               Zarzut piąty: Komisja naruszyła zasadę pewności prawa.
               W opinii skarżącej fakt, że Komisja wydała decyzję ostateczną w sprawie zawieszenia wniosku o wypłatę płatności okresowych ponad trzy lata po wstrzymanie biegu terminu płatności w odniesieniu do pierwszego wniosku o płatność okresową i tym samym nie przestrzegała terminu sześciu miesięcy przewidzianego w art. 88 ust. 1 rozporządzenia nr 1198/2006, stanowi w sposób jasny naruszenie zasady pewności prawa. To zachowanie Komisji było nie do przewidzenia dla beneficjentów wsparcia z EFR.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1198/2006 z dnia 27 lipca 2006 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Rybackiego (Dz.U. L 223, s.1)


title: Sprawa T-340/10: Skarga wniesiona w dniu 20 sierpnia 2010 r. — CTG Luxembourg PSF przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/48

      Skarga wniesiona w dniu 20 sierpnia 2010 r. — CTG Luxembourg PSF przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości
      (Sprawa T-340/10)
      ()
      (2010/C 288/91)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Computer Task Group Luxembourg PSF SA (CTG Luxembourg PSF) (Bertrange, Luksemburg) (przedstawiciel: M. Thewes, adwokat)

         Strona pozwana: Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  Nakazanie połączenia niniejszej sprawy ze sprawą zawisłą przed ósmą izbą Sądu pod numerem T-170/10;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Trybunału Sprawiedliwości z dnia 29 czerwca 2010 r. o udzieleniu zamówienia „AO 008/2009: Wsparcie dla użytkowników systemów IT i systemu telefonicznego 1 i 2 stopnia, call center, zarządzanie sprzętem użytkownika końcowego” innemu oferentowi;

                  —

                  ustalenie odpowiedzialności pozaumownej Unii Europejskiej i zasądzenie od Trybunału Sprawiedliwości odszkodowania na rzecz strony skarżącej za ogół szkody poniesionej w związku z zaskarżoną decyzją i wyznaczenie eksperta w celu oszacowania tej szkody;

                  —

                  obciążenie Trybunału Sprawiedliwości kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarzuty i główne argumenty przedstawione przez skarżącą są takie same, jak podniesione w sprawie T-170/10, CTG Luxembourg PSF przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości (1), dotyczącej tego samego przetargu.

         (1)  Dz.U. 2010, C 161, s. 48.


title: Sprawa C-419/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bayerischer Verwaltungsgerichtshof (Niemcy) w dniu 23 sierpnia 2010 r. — Wolfgang Hofmann przeciwko Freistaat Bayern

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bayerischer Verwaltungsgerichtshof (Niemcy) w dniu 23 sierpnia 2010 r. — Wolfgang Hofmann przeciwko Freistaat Bayern
   (Sprawa C-419/10)
   ()
   2010/C 301/16
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bayerischer Verwaltungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Wolfgang Hofmann

      Strona pozwana: Freistaat Bayern

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 2 ust. 1 i art. 11 ust. 4 zdanie drugie dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy (1) należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie musi odmówić uznania ważności prawa jazdy wydanego przez inne państwo członkowskie poza okresem tymczasowego zakazu ubiegania się o nowe prawo jazdy osobie, której prawo jazdy zostało cofnięte na terytorium pierwszego z wskazanych państw członkowskich, i która w chwili wydania prawa jazdy miała miejsce zamieszkania na terytorium państwa członkowskiego, które wydało prawo jazdy?

      (1)  Dz.U. L 403, s. 18.


title: Sprawa T-121/11: Skarga wniesiona w dniu 2 marca 2011 r. — Versus Bank przeciwko Radzie

text:
               30.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 130/18

         Skarga wniesiona w dniu 2 marca 2011 r. — Versus Bank przeciwko Radzie
   (Sprawa T-121/11)
   2011/C 130/33
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Versus Bank (Abidżan, Wybrzeże Kości Słoniowej) (przedstawiciel: adwokat J.C. Tchikaya)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/18/WPZiB z dnia 14 stycznia 2011 r. w sprawie zmiany decyzji Rady 2010/656/WPZiB przedłużającej obowiązywanie środków ograniczających wobec Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej i rozporządzenia Rady (UE) nr 25/2011 z dnia 14 stycznia 2011 r. w sprawie zmiany rozporządzenia (WE) nr 560/2005 nakładającego określone szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej w zakresie, w jakim dotyczą one strony skarżącej;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty przytoczone przez stronę skarżącą są co do istoty identyczne z przytoczonymi w sprawie T-118/11 Attey przeciwko Radzie lub podobne do nich.


title: Sprawa T-706/15: Skarga wniesiona w dniu 2 grudnia 2015 r. – Makhlouf/Rada

text:
               1.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/73

         Skarga wniesiona w dniu 2 grudnia 2015 r. – Makhlouf/Rada
   (Sprawa T-706/15)
   (2016/C 038/98)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Ehab Makhlouf (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: E. Ruchat, adwokat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie dopuszczalności i zasadności powództwa skarżącego;

               —

               w konsekwencji, nakazanie Unii Europejskiej naprawienia w całości szkody poniesionej przez skarżącego w wysokości, jaką Sąd określi na podstawie zasady słuszności;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut, dotyczący szkody którą, jak twierdzi, poniosła i za którą odpowiedzialność jej zdaniem ponosi Rada Unii Europejskiej. Podniesiony zarzut składa się z trzech części.

               —

               Pierwsza część dotyczy niezgodności z prawem aktów podjętych przez Radę, z tego względu że, po pierwsze, środki ograniczające mają charakter nieuzasadniony i nieproporcjonalny, a po drugie, naruszają prawa do dobrej administracji oraz reputację skarżącego, a także jego prawo własności.

               —

               Druga część dotyczy krzywdy, jakiej doznał skarżący w następstwie umieszczenia do w wykazie osób i podmiotów, których dotyczą sankcje nałożone na Syrię.

               —

               Trzecia część dotyczy odpowiedzialności niezależnej od winy, jaką ponosi Unia Europejska, ponieważ środki przyjęte względem skarżącego ograniczają w sposób rażący jego prawa podstawowe.


title: Sprawa T-244/12: Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2012 r. — Unister przeciwko OHIM (fluege.de)

text:
               21.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/28

         Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2012 r. — Unister przeciwko OHIM (fluege.de)
   (Sprawa T-244/12)
   2012/C 217/59
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Unister GmbH (Lipsk, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci H. Hug i A. Kessler-Jensch)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 14 marca 2012 r. w sprawie R 2149/2011-1;

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „fluege.de” dla towarów z klas 25, 28, 35, 39, 41 i 43

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009, naruszenie art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-520/04: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Korkein hallinto-oikeus z dnia 20 grudnia 2004 r. w sprawie Pirkko Marjatta Turpeinen przeciwko Uudenmaan verovirasto (urząd skarbowy w Uusimaa)

text:
               5.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 57/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Korkein hallinto-oikeus z dnia 20 grudnia 2004 r. w sprawie Pirkko Marjatta Turpeinen przeciwko Uudenmaan verovirasto (urząd skarbowy w Uusimaa)
   (Sprawa C-520/04)
   (2005/C 57/32)
   Język postępowania: fiński
   W dniu 22 grudnia 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Korkein hallinto-oikeus z dnia 20 grudnia 2004 r. w sprawie Pirkko Marjatta Turpeinen przeciwko Uudenmaan verovirasto (urząd skarbowy w Uusimaa).
   Korkein hallinto-oikeus zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy prawo obywateli Unii Europejskiej do swobodnego przepływu i pobytu na terytorium Państw Członkowskich, o którym mowa w art. 18 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, lub prawo swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty, o którym mowa w art. 39 Traktatu, należy interpretować w ten sposób, iż jedno bądź też obydwa z powyższych uprawnień stoją na przeszkodzie przepisom krajowym, mocą których zaliczka pobierana u źródła przychodu obywatela zamieszkałego za granicą, który podlega ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w jednym z Państw Członkowskich, na poczet emerytury objętej podatkiem pobieranym z tytułu stosunku pracy na podstawie mianowania w tym Państwie Członkowskim, przekracza w określonych przypadkach wysokość podatku, któremu podlegałby podatnik mający tam miejsce zamieszkania, a zatem podlegający nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

               2)

               Czy dyrektywę Rady 90/365/EWG (1) w sprawie prawa pobytu pracowników i osób prowadzących działalność na własny rachunek, które zakończyły działalność zawodową należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie przepisom krajowym opisanym w pkt. 1.

      (1)  Dyrektywa Rady z dnia 28 czerwca 1990 r. w sprawie prawa pobytu pracowników i osób prowadzących działalność na własny rachunek, które zakończyły działalność zawodową (Dz.U. L 180 z 13.7.1990, str. 28).


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 czerwca 2004 r. w sprawie T-307/01, Jean-Paul François przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Urzędnicy — System odpowiedzialności dyscyplinarnej — Obniżenie szczebla zaszeregowania — Umowa o ochronę budynków Komisji — Rozsądny termin — Postępowanie karne — Skarga odszkodowawcza)

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/37

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 10 czerwca 2004 r.
   w sprawie T-307/01, Jean-Paul François przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Urzędnicy - System odpowiedzialności dyscyplinarnej - Obniżenie szczebla zaszeregowania - Umowa o ochronę budynków Komisji - Rozsądny termin - Postępowanie karne - Skarga odszkodowawcza)
   (2004/C 228/82)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T-307/01, Jean-Paula François, urzędnika Komisji Wspólnot Europejskich, zamieszkałego w Wavre (Belgia), reprezentowanego przez A. Colson, adwokata, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez J. Curralla, działającego w charakterze pełnomocnika, oraz przez B. Wägenbaura, adwokata, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, mającej za przedmiot, po pierwsze, wniosek o uchylenie decyzji Komisji z dnia 5 kwietnia 2001 r. o wymierzeniu skarżącemu kary dyscyplinarnej obniżenia szczebla zaszeregowania o jeden oraz, po drugie, wniosek o odszkodowanie z tytułu szkód majątkowych i o zadośćuczynienie za krzywdy moralne, jakie skarżący w swoim mniemaniu poniósł, Sąd (piąta izba), w składzie: P. Lindh, prezes, R. García-Valdecasas i J. D. Cooke, sędziowie, sekretarz: I. Natsinas, administrator, wydał w dniu 10 czerwca 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Decyzja Komisji z dnia 5 kwietnia 2001 r. o wymierzeniu skarżącemu kary dyscyplinarnej obniżenia zaszeregowania o jeden szczebel zostaje uchylona.

               2)

               Komisja jest zobowiązana wypłacić skarżącemu odszkodowanie w wysokości 8 000 euro tytułem zadośćuczynienia za krzywdy moralne, jakich doznał.

               3)

               Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania w całości.

      (1)  Dz.U. C 56 z 2.3.2002.


title: Sprawa C-130/08: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 22 października 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/32

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 22 października 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-130/08) (1)

   (2009/C 69/68)

      Język postępowania: grecki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 128 z 24.5.2008.


title: Sprawa C-278/14: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 16 kwietnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Alba Iulia – Rumunia) – SC Enterprise Focused Solutions SRL/Spitalul Județean de Urgență Alba Iulia (Odesłanie prejudycjalne — Zamówienia publiczne — Dostawy — Specyfikacja techniczna — Zasady równego traktowania i niedyskryminacji — Obowiązek przejrzystości — Odwołanie do wyrobu określonej marki — Ocena równoważnego charakteru wyrobu oferowanego przez jednego z oferentów — Zaprzestanie produkcji wyrobu referencyjnego)

text:
               15.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/15

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 16 kwietnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Alba Iulia – Rumunia) – SC Enterprise Focused Solutions SRL/Spitalul Județean de Urgență Alba Iulia
   (Sprawa C-278/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Zamówienia publiczne - Dostawy - Specyfikacja techniczna - Zasady równego traktowania i niedyskryminacji - Obowiązek przejrzystości - Odwołanie do wyrobu określonej marki - Ocena równoważnego charakteru wyrobu oferowanego przez jednego z oferentów - Zaprzestanie produkcji wyrobu referencyjnego))
   (2015/C 198/19)
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Curtea de Apel Alba Iulia

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: SC Enterprise Focused Solutions SRL

      Strona pozwana: Spitalul Județean de Urgență Alba Iulia

      Sentencja

   Artykuł 23 ust. 8 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi, zmienionej rozporządzeniem Komisji (UE) nr 1251/2011 z dnia 30 listopada 2011 r., nie ma zastosowania do przetargu, którego wartość nie sięga określonego w tej dyrektywie progu. W ramach przetargu publicznego nieobjętego zakresem tej dyrektywy, lecz mającego niewątpliwe znaczenie transgraniczne, co powinien ustalić sąd odsyłający, podstawowe i ogólne zasady traktatu FUE, w szczególności zaś zasady równego traktowania i niedyskryminacji, a także wynikający z nich obowiązek przejrzystości należy interpretować w ten sposób, że instytucja zamawiająca nie może odrzucić oferty spełniającej wymogi ogłoszenia o zamówieniu wskazując podstawy, które nie zostały w tym ogłoszeniu przewidziane.

      (1)  Dz.U. C 303 z 8.9.2014.


title: Sprawa T-236/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 3 kwietnia 2008 r. — Landtag Schleswig-Holstein przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Dostęp do dokumentów — Parlament regionalny — Brak zdolności procesowej — Niedopuszczalność)

text:
               7.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/25

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 3 kwietnia 2008 r. — Landtag Schleswig-Holstein przeciwko Komisji
   (Sprawa T-236/06) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Dostęp do dokumentów - Parlament regionalny - Brak zdolności procesowej - Niedopuszczalność)
   (2008/C 142/45)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Landtag Schleswig-Holstein (Niemcy) (przedstawiciele: S. Laskowski i J. Caspar)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: P. Costa de Oliveira i C. Ladenburger, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 10 marca 2006 r. i 23 czerwca 2006 r., na mocy których odmówiono skarżącemu dostępu do dokumentu SEK (2005) 420 z dnia 22 marca 2005 r. zawierającego analizę prawną dotyczącą projektu decyzji ramowej będącej przedmiotem dyskusji w Radzie w sprawie zabezpieczania danych przetwarzanych i przechowywanych w związku ze świadczeniem publicznie dostępnych usług komunikacji elektronicznej lub danych w publicznych sieciach komunikacyjnych w celu zapobiegania, dochodzenia, wykrywania i ścigania przestępstw karnych, w tym terroryzmu.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje oddalona jako niedopuszczalna.

               2)

               Nie ma potrzeby rozpatrzenia wniosków o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze interwenientów.

               3)

               Landtag Schleswig-Holstein ponosi swoje własne koszty, jak również koszty poniesione przez Komisję, z wyjątkiem kosztów związanych z wnioskami o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze interwenientów.

               4)

               Landtag Schleswig-Holstein, Komisja, Republika Finlandii oraz Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej ponoszą swoje własne koszty związane z wnioskami o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze interwenientów.

      (1)  Dz.U. C 261 z 28.10.2006.


title: Sprawa T-303/14: Postanowienie Sądu z dnia 16 marca 2015 r. – Polyblend/Komisja

text:
               11.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/39

         Postanowienie Sądu z dnia 16 marca 2015 r. – Polyblend/Komisja
   (Sprawa T-303/14) (1)

   (2015/C 155/52)
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 223 z 14.7.2014.


title: Sprawa T-115/12: Skarga wniesiona w dniu 7 marca 2012 r. — Buzil-Werk Wagner przeciwko OHIM — Roca Sanitario (Roca)

text:
               2.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 157/7

         Skarga wniesiona w dniu 7 marca 2012 r. — Buzil-Werk Wagner przeciwko OHIM — Roca Sanitario (Roca)
   (Sprawa T-115/12)
   2012/C 157/12
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Buzil-Werk Wagner GmbH & Co. KG (Memmingen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat D. Waldhauser)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Roca Sanitario, SA (Barcelona, Hiszpania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 9 stycznia 2012 r. (sprawa R 1907/2010-4) i oddalenie sprzeciwu wniesionego przez Roca Sanitario, SA, Av. Diagonal, 513, E-08029 Barcelona (Hiszpania).

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „Roca” dla towarów z klasy 3 (zgłoszenie nr 6 800 726).

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Roca Sanitario, SA

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Hiszpańskie znaki towarowe „Roca” (znaki: nr 1 020 043, nr 2 543 451, nr 424 875 i nr 915 635), zarejestrowane dla określonych towarów z klas 19 i 21, oraz międzynarodowy znak towarowy „Roca” (znak nr 905 212) zarejestrowany dla określonych towarów z klas 11, 19, 20 i 21

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów i odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego dla wszystkich towarów objętych zgłoszeniem

      Podniesione zarzuty: W przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.


title: Sprawa F-53/06: Skarga wniesiona w dniu  12 maja 2006 r.  — Gualtieri przeciwko Komisji

text:
               1.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 154/27

         Skarga wniesiona w dniu 12 maja 2006 r. — Gualtieri przeciwko Komisji
   (Sprawa F-53/06)
   (2006/C 154/63)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Claudia Gualtieri (Bruksela, Belgia) [Przedstawiciele: P. Gualtieri et M. Gualtieri, avocats]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji z dnia 30 stycznia 2006 r., którą dyrektor generalny ds. personelu i administracji oddalił zażalenie R/783/05, wpisane do rejestru w dniu 17 października 2005 r., zmierzające do uchylenia decyzji doręczonej w dniu 5 września 2005 r., którą to decyzją oddalono wniosek skarżącej o przyznanie diety dziennej w pełnej wysokości;

               —

               uchylenie decyzji doręczonej w dniu 5 września 2005 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności wszystkich comiesięcznych pism pozwanej dotyczących wysokości diety;

               —

               zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącej diet dziennych i dodatków miesięcznych przewidzianych w decyzji Komisji w sprawie oddelegowanych ekspertów krajowych za okres od 1 stycznia 2004 r. do 31 grudnia 2005 r.;

               —

               subsydiarnie, zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącej ww. diet i dodatków począwszy od dnia 2 lutego 2005 r., to jest daty faktycznej separacji skarżącej i jej małżonka oraz ustania wspólnego pożycia, a jeszcze bardziej subsydiarnie, od dnia 4 lipca 2005 r., to jest daty złożenia ugody rozwodowej w sądzie w Brukseli, aż do dnia 31 grudnia 2005 r.

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca, która jest ekspertem krajowym oddelegowanym przy Komisji, podważa ważność zmniejszenia diety dziennej do wysokości 25 % pełnej kwoty przewidzianej w przepisach dotyczących oddelegowanych ekspertów krajowych, jak również niewypłacenie jej dodatku miesięcznego wprowadzonego tymi samymi przepisami.
   Podnosząc, że pisma poprzedzające objęcie stanowiska wskazywały wprost na pełną kwotę diety i dodatku, które mają charakter wynagrodzenia, i to po oświadczeniu prze skarżącą, że pozostaje w związku małżeńskim z urzędnikiem Unii Europejskiej zamieszkałym w Brukseli. Dodaje, że treść stosunku pracy została określona na tej podstawie w dniu 7 stycznia 2004 r. i warunki finansowe nie mogły zostać jednostronnie zmienione.
   Powołując się również na art. 241 WE, kwestionuje ważność art. 20 ust. 3 decyzji dotyczącej oddelegowanych ekspertów krajowych. Przepis ten jej zdaniem powoduje po pierwsze dyskryminację członków formalnej rodziny w porównaniu z osobami, które zdecydowały się na pozostawanie w związku nieformalnym. Po drugie, powoduje różnicę w traktowaniu nie pozwalając skarżącej na otrzymywanie dodatków do wynagrodzenia w takim samym stopniu jak inni oddelegowani eksperci krajowi, niezależnie od tego, czy pozostają w związku małżeńskim, czy nie. Kwestionowany przepis jest w jej opinii sprzeczny z europejską konwencją praw człowieka, artykułami 2, 3, 13 i 141 WE oraz dyrektywą Rady 2000/43/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. wprowadzającą w życie zasadę równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne (1).

      (1)  Dz.U. L 180 z 19 lipca 2000, str.22


title: Sprawa T-300/11: Skarga wniesiona w dniu 10 czerwca 2011 r. — Otto przeciwko OHIM — Nalsani (TOTTO)

text:
               13.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 238/27

         Skarga wniesiona w dniu 10 czerwca 2011 r. — Otto przeciwko OHIM — Nalsani (TOTTO)
   (Sprawa T-300/11)
   2011/C 238/48
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Otto GmbH & Co. KG (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci P. Schäuble i S. Müller)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Nalsani, SA (Bogota, Kolumbia)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 9 marca 2011 r. w sprawie R 1291/2010-2;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Nalsani, SA

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „TOTTO” dla towarów z klas 3, 9, 14, 18 i 25 — zgłoszenie nr 6 212 451

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzny krajowy znak towarowy „OTTO” dla towarów z klas 3, 9, 14, 18 i 25

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów i oddalenie sprzeciwu
   Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd. Izba Odwoławcza nieprawidłowo określiła punkty ciężkości przy ocenie podobieństwa wizualnego.


title: Sprawa T-381/14: Postanowienie Sądu z dnia 10 czerwca 2016 r. – Pszonka/Rada (Skarga o stwierdzenie nieważności — Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie — Zamrożenie środków finansowych — Wykaz osób, podmiotów i organów, w odniesieniu do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych — Ujęcie nazwiska skarżącego — Termin do wniesienia skargi — Dopuszczalność — Dowód zasadności umieszczenia w wykazie — Skarga oczywiście zasadna)

text:
               1.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/26

         Postanowienie Sądu z dnia 10 czerwca 2016 r. – Pszonka/Rada
   (Sprawa T-381/14) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie - Zamrożenie środków finansowych - Wykaz osób, podmiotów i organów, w odniesieniu do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Ujęcie nazwiska skarżącego - Termin do wniesienia skargi - Dopuszczalność - Dowód zasadności umieszczenia w wykazie - Skarga oczywiście zasadna))
   (2016/C 279/39)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Wiktor Pawłowicz Pszonka (Moskwa, Rosja) (przedstawiciele: adwokaci C. Constantina i J.M. Reymond)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: V. Piessevaux i A. Vitro, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Bartelt i D. Gauci, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady 2014/119/WPZiB z dnia 5 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2014, L 66, s. 26; sprostowanie: Dz.U. 2014, L 70, s. 35; Dz.U. 2014, L 350, s. 15) i rozporządzenia Rady (UE) nr 208/2014 z dnia 5 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2014, L 66, s. 1; sprostowanie: Dz.U. 2014, L 350, s. 15; Dz.U. 2014, L 70, s. 36) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Rady 2014/119/WPZiB z dnia 5 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie oraz rozporządzenia Rady (UE) nr 208/2014 z dnia 5 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie w zakresie, w jakim akty te dotyczą Wiktora Pawłowicza Pszonki.

               2)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez W. Pszonkę.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 261 z 11.8.2014.


title: Sprawa F-43/16: Skarga wniesiona w dniu 18 sierpnia 2016 r. – ZZ/Komisja

text:
               10.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/31

         Skarga wniesiona w dniu 18 sierpnia 2016 r. – ZZ/Komisja
   (Sprawa F-43/16)
   (2016/C 371/34)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat M. Cornacchia)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o wykluczeniu skarżącego z konkursu EPSO/AST-SC/03/15 ze względu na to, że nie poinformował EPSO o powiązaniach rodzinnych z jednym z członków komisji konkursowej.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji przewodniczącego komisji konkursu EPSO/AST-SC/03/15 z dnia 19 maja 2016 r., wydanej w odpowiedzi na wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wniesiony przez skarżącego w dniu 5 listopada 2015 r., potwierdzającej decyzję o wykluczeniu go z konkursu, w także w odpowiednim razie decyzji o oddaleniu zażalenia i pierwotnej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawy połączone T-130/05, T-160/05 i T-183/05: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia  16 listopada 2005 r.  — Albert-Bousquet i in. przeciwko Komisji

text:
               28.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/26

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 listopada 2005 r. — Albert-Bousquet i in. przeciwko Komisji
   (Sprawy połączone T-130/05, T-160/05 i T-183/05) (1)

   (2006/C 22/52)

      Język postępowania: francuski

   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 132 z 28.5.2005


title: Sprawy połączone C-338/08 i C-339/08: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 24 czerwca 2010 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Commissione Tributaria Regionale di Torino — Włochy) — P. Ferrero E C. SPA przeciwko Agenzia delle Entrate — Ufficio Alba (C-338/08), General Beverage Europe BV przeciwko Agenzia delle Entrate — Ufficio di Torino 1 (C-339/08) (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 90/435/EWG — Pojęcie pobrania podatku u źródła — Pobranie 5 %-owego podatku przy wypłacaniu dywidendy oraz „zwrocie dodatkowego zobowiązania podatkowego z tytułu wyrównania” dokonywanych na mocy dwustronnej umowy przez włoską spółkę zależną na rzecz spółki dominującej z siedzibą w Niderlandach)

text:
               14.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/4

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 24 czerwca 2010 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Commissione Tributaria Regionale di Torino — Włochy) — P. Ferrero E C. SPA przeciwko Agenzia delle Entrate — Ufficio Alba (C-338/08), General Beverage Europe BV przeciwko Agenzia delle Entrate — Ufficio di Torino 1 (C-339/08)
   (Sprawy połączone C-338/08 i C-339/08) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 90/435/EWG - Pojęcie pobrania podatku u źródła - Pobranie 5 %-owego podatku przy wypłacaniu dywidendy oraz „zwrocie dodatkowego zobowiązania podatkowego z tytułu wyrównania” dokonywanych na mocy dwustronnej umowy przez włoską spółkę zależną na rzecz spółki dominującej z siedzibą w Niderlandach)
   2010/C 221/05
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Commissione Tributaria Regionale di Torino

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: P. Ferrero E C. SPA (C-338/08), General Beverage Europe BV (C-339/08)

      Strona pozwana: Agenzia delle Entrate — Ufficio Alba (C-338/08), Agenzia delle Entrate — Ufficio di Torino 1 (C-339/08),

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Commissione Tributaria Regionale Torino — Wykładnia art. 5 ust. 1 i art. 7 ust. 2 dyrektywy Rady 90/435/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich (Dz.U. L 225, s. 6) — Pojęcie pobrania podatku u źródła — Spółka dominująca w Niderlandach otrzymująca dywidendę od spółki zależnej we Włoszech po potrąceniu 5 %-owego podatku na podstawie art. 10 ust. 2 umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania w znaczeniu ekonomicznym dywidendy, zawartej między Włochami a Królestwem Niderlandów — Podatek pobrany od kwot wypłacanych tytułem „maggiorazione di conguaglio” na podstawie art. 10 ust. 3 umowy

      Sentencja

               1)

               Z zastrzeżeniem w szczególności zbadania przez sąd krajowy, zgodnie ze wskazówkami zawartymi w pkt 38 niniejszego wyroku, charakteru „zwrotu”„dodatkowego zobowiązania podatkowego z tytułu wyrównania” będącego przedmiotem postępowań przed tym sądem, dokonanego przez włoską spółkę na rzecz spółki niderlandzkiej, na podstawie art. 10 ust. 3 umowy zawartej między Republiką Włoską i Królestwem Niderlandów o unikaniu podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od majątku oraz zapobieganiu unikania opodatkowania wraz z dodatkowym protokołem, podpisanej w Hadze w dniu 8 maja 1990 r., należy uznać, że w zakresie w jakim znajduje zastosowanie do wskazanego zwrotu, pobranie podatku takie jak będące przedmiotem postępowań przed sądem krajowym nie stanowi pobrania u źródła podatku od wypłaconych zysków, co do zasady zakazanego na mocy art. 5 ust. 1 dyrektywy Rady 90/435/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich w brzmieniu obowiązującym w czasie wystąpienia okoliczności faktycznych istotnych dla postępowań zawisłych przed sądem krajowym. Jeżeli sąd krajowy uznałby jednak, że rzeczony „zwrot” tego „dodatkowego zobowiązania podatkowego z tytułu wyrównania” nie ma charakteru fiskalnego, pobranie podatku takie jak będące przedmiotem postępowań przed sądem krajowym, stanowiłoby pobranie u źródła podatku od wypłaconych zysków, które jest co do zasady zakazane na mocy art. 5 ust. 1 wskazanej dyrektywy 90/435.

               2)

               Jeżeli sąd krajowy miałby stwierdzić, że pobranie podatku będące przedmiotem postępowań przed tym sądem stanowi pobranie u źródła podatku od wypłaty zysków w rozumieniu art. 5 ust. 1 dyrektywy 90/435 w brzmieniu obowiązującym w czasie wystąpienia okoliczności faktycznych istotnych dla postępowań zawisłych przed sądem krajowym, wówczas takie pobranie podatku można by uznać za objęte zakresem stosowania art. 7 ust. 2 dyrektywy 90/435, wyłącznie jeżeli, po pierwsze, rzeczona umowa zawierałaby postanowienia, których celem jest unikanie lub zmniejszenie podwójnego opodatkowania w znaczeniu ekonomicznym wypłaty dywidendy i, po drugie, rzeczone pobranie podatku nie niwelowałoby ich skutków, czego ocena należy do sądu krajowego.

      (1)  Dz.U. C 260 z 11.10.2008.


title: Sprawa C-441/07 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu  26 września 2007 r. w sprawie T-170/06 Alrosa Company Ltd przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 11 lipca 2007 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich

text:
               24.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/22

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 26 września 2007 r. w sprawie T-170/06 Alrosa Company Ltd przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 11 lipca 2007 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-441/07 P)
   (2007/C 283/39)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: pełnomocnizy F. Castillo de la Torre i R. Sauer)

      Druga strona postępowania: Alrosa Company Ltd.
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 lipca 2007 r. w sprawie T-170/06 r.;

               —

               ostateczne rozstrzygnięcie niniejszego sporu poprzez oddalenie skargi o stwierdzenie nieważności w sprawie T-170/06 jako bezzasadnej;

               —

               obciążenie skarżącej w sprawie T-170/06 kosztami poniesionymi przez Komisję w obu instancjach.

         Zarzuty i główne argumenty
   Co do istoty sprawy:

               Komisja stoi na stanowisku, że w wyroku, od którego wnoszone jest odwołanie, dokonano nieprawidłowej wykładni art. 9 rozporządzenia nr 1/2003 (1), a także sposobu zastosowania zasady proporcjonalności w kontekście tego przepisu. Komisja twierdzi ponadto, że przeprowadzając w tym wyroku analizę proporcjonalności podjętych zobowiązań, Sąd niewłaściwie zastosował ten art. 9, naruszył prawo w odniesieniu do wykładni art. 82 WE, przekroczył granicę sprawowanej przez siebie kontroli, wypaczył treść spornej decyzji i okoliczności faktyczne sprawy, a także wykazał pewne braki w uzasadnieniu.

         Zarzuty formalne:

               Komisja stoi na stanowisku, że ustalenia SPI dotyczące zarzucanego naruszenia prawa strony skarżącej do bycia wysłuchaną cechują się pewnymi brakami w uzasadnieniu i są niejasne ze względu na to, iż SPI nie wyjaśnił jednoznacznie przyczyn, dla których strona skarżąca nie była w stanie udzielić odpowiedzi „w użyteczny sposób” oraz „w pełni” skorzystać ze swych praw. Twierdzi ona ponadto, że SPI zastosował niewłaściwe kryteria prawne, przyrównując stronę skarżącą do „przedsiębiorstw, których sprawa dotyczy”. SPI także dokonał niewłaściwej wykładni prawa zakładając, że strona skarżąca powinna była mieć możliwość przygotowania razem z De Beers nowych wspólnych zobowiązań oraz zajęcia stanowiska w kwestii rezultatu testu rynkowego przed przedstawieniem przez De Beers swoich indywidualnych zobowiązań. Zdaniem Komisji SPI nie dokonał ponadto analizy tego, czy strona skarżąca rzeczywiście miała taką możliwość po otrzymaniu skróconej wersji wniosków testu rynkowego. Komisja twierdzi wreszcie, że SPI naruszył prawo uznając pierwszy zarzut skarżącej za zasadny, choć pozostawił on jako otwartą kwestię, w jakim stopniu zarzucane naruszenie prawa skarżącej do bycia wysłuchaną miało wpływ na treść spornej decyzji Komisji.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 WE i 82 WE (Dz.U. 2003, L 1, str. 1).


title: Sprawa T-340/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 marca 2007 r. — France Télécom przeciwko Komisji (Konkurencja — Decyzja o przeprowadzeniu kontroli — Lojalna współpraca z sądami krajowymi — Lojalna współpraca z krajowymi urzędami ds. konkurencji — Artykuł 20 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 — Uzasadnienie — Proporcjonalność — Nowy zarzut — Niedopuszczalność)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/39

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 marca 2007 r. — France Télécom przeciwko Komisji
   (Sprawa T-340/04) (1)

   (Konkurencja - Decyzja o przeprowadzeniu kontroli - Lojalna współpraca z sądami krajowymi - Lojalna współpraca z krajowymi urzędami ds. konkurencji - Artykuł 20 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 - Uzasadnienie - Proporcjonalność - Nowy zarzut - Niedopuszczalność)
   (2007/C 95/77)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: France Télécom SA (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci C. Clarenc i J. Ruiz Calzado)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: pełnomocnicy É. Gippini Fournier i O. Beynet)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji nr C (2004) 1929 z dnia 18 maja 2004 r. w sprawie nr COMP/C-1/38.916 nakazującej France Télécom SA oraz wszystkim przedsiębiorstwom bezpośrednio lub pośrednio kontrolowanym przez nią, w tym Wanadoo S.A. podporządkowanie się kontroli na podstawie art. 20 ust.4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 [WE] i 82 [WE] (Dz.U. 2003, L 1, str. 1).
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 262 z 23.10.2004.