title: Sprawa C-414/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 16 maja 2013 r. w sprawie T-530/10 Reber Holding GmbH & Co. KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 22 lipca 2013 r. przez Reber Holding GmbH & Co. KG

text:
               12.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 298/3

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 16 maja 2013 r. w sprawie T-530/10 Reber Holding GmbH & Co. KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 22 lipca 2013 r. przez Reber Holding GmbH & Co. KG
   (Sprawa C-414/13 P)
   2013/C 298/05
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Reber Holding GmbH & Co. KG (przedstawiciel: adwokaci O. Spuhler, M. Geitz)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 16 maja 2013 r. w sprawie T-530/10 i stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 14 września 2010 r. w sprawie R 363/2008-4;

               —

               posiłkowo uchylenie pkt 1 sentencji zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi celem ponownego rozpoznania;

               —

               obciążenie drugiej strony postępowania kosztami.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszym odwołaniu wnosząca je podnosi zarzut naruszenia wspólnotowego prawa materialnego w związku z niekompletnym badaniem i oceną stanu faktycznego. Sąd dokonał niepełnej oceny przedstawionych mu okoliczności faktycznych. Stanowi to naruszenie prawa (wyrok Trybunału z dnia 24 czerwca 2010 r. w sprawie C-51/09 P Becker przeciwko Harman International Industries (1)). Powyższa okoliczność może być podnoszona przed Trybunałem w ramach postępowania odwoławczego (zob. wyrok Trybunał z dnia 16 czerwca 2010 r. w sprawie C-317/10 P Union Investment Privatfonds przeciwko UniCredito Italiano (2)).
   W zaskarżonym wyroku Sąd wyszedł z założenia, że przedstawione oświadczenie złożone pod przysięgą nie ma żadnego związku z innymi przedłożonymi mu dowodami. Ustalenie to nie jest trafne. Z oświadczenia złożonego pod przysięgą jednoznacznie wynika, że odniesiono się w nim do pozostałych z przedstawionych dowodów. W ten sposób Sąd nie dokonał pełnego oglądu i oceny przedłożonego mu oświadczenia złożonego pod przysięgą. W tym przypadku w zaskarżonym wyroku doszło zatem do naruszenia prawa, które może być podnoszone w postępowaniu odwoławczym.
   Gdyby Sąd dokonał kompletnego badania i oceny przedłożonych mu dowodów, musiałby stwierdzić na podstawie art. 42 ust. 2 zdanie pierwsze w związku z art. 42 ust. 3 rozporządzenia nr 40/94 (3), że oba znaki, na które powołano się w sprzeciwie, były używane w sposób gwarantujący utrzymanie praw. W konsekwencji w zaskarżonym wyroku doszło także do naruszenia art. 42 ust. 2 zdanie pierwsze w związku z art. 42 ust. 3 rozporządzenia nr 40/94.
   Ponadto w zaskarżonym wyroku naruszono także art. 15 ust. 1 i art. 15 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 40/94. Sąd wyszedł bowiem z błędnego założenia, że przywołany w sprzeciwie znak towarowy nr 115 1 678 „W. Amadeus Mozart” nie był rzeczywiście używany przez wnoszącą odwołanie.

      (1)  Zb.Orz. s. I-5805

      (2)  Zb.Orz. s. I-5471

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE) z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1).


title: Sprawa C-46/06: Skarga wniesiona w dniu  30 stycznia 2006 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Czeskiej

text:
               25.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 74/9

         Skarga wniesiona w dniu 30 stycznia 2006 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Czeskiej
   (Sprawa C-46/06)
   (2006/C 74/16)
   Język postępowania: czeski
   W dniu 30 stycznia 2006r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez L. Jelinka i W. Wilsa, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Czeskiej.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (1), a w każdym przypadku nie poinformowała o nich Komisji, Republika Czeska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy następujących przepisów tej dyrektywy: art. 3 ust. 3, art. 6 ust. 1 w zakresie „obchodzeni[a] środków technologicznych przez daną osobę, której znane jest lub w zależności od okoliczności musi być znane to, że zmierza lub ona w tym celu”, art. 6 ust. 3, art. 6 ust. 4 akapity pierwszy, czwarty i piąty, art. 7 ust. 1 akapit drugi, art. 7 ust. 2, art. 8 ust. 2 w zakresie „urządzeń, produktów lub części składowych określonych w art. 6 ust. 2”, art. 8 ust. 3, art. 10 ust. 1 oraz art. 11 ust. 2,

               2)

               obciążenie Republiki Czeskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Termin dokonania transpozycji dyrektywy do prawa krajowego upłynął w dniu 1 maja 2004 r.

      (1)  Dz.U. L 167 z 22.6.2001, str. 10


title: Sprawa T-145/14: Wyrok Sądu z dnia 21 maja 2015 r. – adidas/OHIM – Shoe Branding Europe (Dwa równoległe paski na bucie) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie odzwierciedlającego pozycję wspólnotowego znaku towarowego obejmującego dwa równoległe paski na bucie — Graficzne wspólnotowe i krajowe znaki towarowe i wcześniejsza rejestracja międzynarodowa przedstawiające trzy równoległe paski umieszczone na obuwiu i odzieży — Względne podstawy odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               6.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/12

         Wyrok Sądu z dnia 21 maja 2015 r. – adidas/OHIM – Shoe Branding Europe (Dwa równoległe paski na bucie)
   (Sprawa T-145/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie odzwierciedlającego pozycję wspólnotowego znaku towarowego obejmującego dwa równoległe paski na bucie - Graficzne wspólnotowe i krajowe znaki towarowe i wcześniejsza rejestracja międzynarodowa przedstawiające trzy równoległe paski umieszczone na obuwiu i odzieży - Względne podstawy odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 221/16)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: adidas AG (Herzogenaurach, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo adwokaci V. von Bomhard i J. Fuhrmann, następnie I. Fowler, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: P. Bullock i N. Bambara, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Shoe Branding Europe BVBA (Audenarde, Belgia) (przedstawiciel: adwokat J. Løje)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 28 listopada 2013 r. (sprawa R 1208/2012-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy adidas AG a Shoe Branding Europe BVBA.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 28 listopada 2013 r. (sprawa R 1208/2012-2).

               2)

               OHIM pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez adidas AG.

               3)

               Shoe Branding Europe BVBA pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 129 z 28.4.2014.


title: Sprawa T-337/14: Skarga wniesiona w dniu 8 maja 2014 r. – Rezon OOD przeciwko OHIM – mobile.international GmbH (mobile.de proMotor)

text:
               28.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/24

         Skarga wniesiona w dniu 8 maja 2014 r. – Rezon OOD przeciwko OHIM – mobile.international GmbH (mobile.de proMotor)
   (Sprawa T-337/14)
   2014/C 245/32
   Język skargi: bułgarski

      Strony

      Strona skarżąca: Rezon OOD (Sofia, Bulgaria) (przedstawiciele: P. Kynczew i T. Ignatowa, advokati)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: mobile.international GmbH (Dreilinden, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 19 lutego 2014 r. w sprawie R 950/2013-1;

               —

               uwzględnienie wniosków złożonych przez nią do wydziałów i izb odwoławczych OHIM;

               —

               uwzględnienie w całości wniosku o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego należącego do mobile.international GmbH;

               —

               uwzględnienie jej wniosku o zasądzenie kosztów;

               —

               zapewnienie zlecenia sporządzenia przez biegłego opinii na piśmie w przedmiocie poruszonych w postępowaniu kwestii postępowania dowodowego.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Słowny znak towarowy „mobile.de proMotor” dla usług z klas 35, 38, 41 i 42 – wspólnotowy znak towarowy nr 4 8 96  643.

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: mobile.international GmbH

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Skarżąca

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Względna podstawa unieważnienia zgodnie z art. 53 ust. 1 w związku z art. 8 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Oddalenie wniosku

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 78 ust. 1 lit. e) rozporządzenia nr 207/2009 w związku z art. 76 tego rozporządzenia i z zasadą 22 ust. 3 rozporządzenia nr 2868/95; naruszenie art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009; kolizja między później zarejestrowanym wspólnotowym znakiem towarowym a wcześniej zarejestrowanym krajowym znakiem towarowym w kontekście rozszerzenia Unii Europejskiej.


title: Sprawa F-59/09: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia (pierwsza izba) z dnia 8 marca 2011 r. — De Nicola przeciwko Europejskiemu Bankowi Inwestycyjnemu (Służba publiczna — Personel Europejskiego Banku Inwestycyjnego — Ocena — Awans — Właściwość Sądu — Dopuszczalność — Dorozumiana decyzja odmowna — Wewnętrzna wytyczna — Przedstawiciel personelu — Zasada przestrzegania prawa do obrony)

text:
               30.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 130/27

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia (pierwsza izba) z dnia 8 marca 2011 r. — De Nicola przeciwko Europejskiemu Bankowi Inwestycyjnemu
   (Sprawa F-59/09) (1)

   (Służba publiczna - Personel Europejskiego Banku Inwestycyjnego - Ocena - Awans - Właściwość Sądu - Dopuszczalność - Dorozumiana decyzja odmowna - Wewnętrzna wytyczna - Przedstawiciel personelu - Zasada przestrzegania prawa do obrony)
   2011/C 130/54
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Carlo De Nicola (Strassen, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat L. Isola)

      Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny (przedstawiciele: C. Gómez de la Cruz, T. Gilliams i F. Martin, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Dal Ferro)

      Przedmiot sprawy

   Po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 29 kwietnia 2008 r. o awansach, nieuwzględniającej nazwiska skarżącego, jak również oceny skarżącego za 2007 r. Po drugie, stwierdzenie nieważności decyzji komisji odwoławczej o dalszym obradowaniu pomimo zgłoszenia wniosku o wykluczenie. Wreszcie, stwierdzenie, że skarżący był ofiarą mobbingu i nakazanie stronie pozwanej jego zaprzestania oraz zasądzenie odszkodowania i zadośćuczynienia

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność sprawozdania z oceny za 2007 r. oraz odmownej decyzji o awansie C. De Nicoli.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               C. De Nicola i Europejski Bank Inwestycyjny pokrywają każdy własne koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 205 z 29.8.2009, s. 49.


title: Sprawa C-298/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Belgia) w dniu 16 czerwca 2014 r. – Alain Laurent Brouillard przeciwko Komisji konkursowej zajmującej się rekrutacją na stanowiska referendarzy przy Cour de cassation i państwu belgijskiemu

text:
               8.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Belgia) w dniu 16 czerwca 2014 r. – Alain Laurent Brouillard przeciwko Komisji konkursowej zajmującej się rekrutacją na stanowiska referendarzy przy Cour de cassation i państwu belgijskiemu
   (Sprawa C-298/14)
   2014/C 303/30
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil d’État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Alain Laurent Brouillard

      Strony pozwane: Komisja konkursowa zajmująca się rekrutacją na stanowiska referendarzy przy Cour de cassation, państwo belgijskie

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 45 i 49 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, a także dyrektywę 2005/36 z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (1) należy interpretować w ten sposób, że mają one zastosowanie do sytuacji, w której obywatel belgijski, zamieszkały w Belgii, który nie wykonywał działalność zawodowej w innym państwie członkowskim, w celu uzasadnienia swego wniosku o dopuszczenie do konkursu na stanowiska referendarzy przy belgijskim Cour de cassation (trybunale kasacyjnym) powołuje się na dyplom wydany przez uniwersytet francuski, a mianowicie uprawniający do wykonywania zawodu dyplom ukończenia studiów magisterskich z zakresu prawa, ekonomii, zarządzania na wydziale prawa prywatnego, o specjalizacji prawnik-lingwista, wydany w dniu 22 listopada 2010 r. przez francuski uniwersytet w Poitiers?

               2)

               Czy funkcja referendarza przy belgijskim Cour de cassation, w odniesieniu do której art. 259k Code judiciaire (kodeksu postępowania cywilnego) przewiduje, że powołanie jest uzależnione od posiadania dyplomu doktora lub licencjata prawa, jest funkcją regulowaną w rozumieniu art. 3 ww. dyrektywy 2005/36 z dnia 7 września 2005 r.?

               3)

               Czy funkcja referendarza przy Cour de cassation, którego zadania są określone przez art. 135a Code judiciaire, jest zatrudnieniem w administracji publicznej w rozumieniu art. 45 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, a w konsekwencji stosowanie art. 45 i 49 tego traktatu, a także dyrektywy 2005/36 z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych jest wykluczone przez ww. art. 45 ust. 4?

               4)

               Jeśli art. 45 i 49 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, a także dyrektywa 2005/36 z dnia 7 września 2005 r. mają zastosowanie w niniejszym przypadku, to czy normy te należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one temu, aby komisja konkursowa zajmująca się rekrutacją na stanowiska referendarzy przy Cour de cassation uzależniała dopuszczenie do tego konkursu od posiadania dyplomu doktora lub licencjata prawa wydanego przez uniwersytet belgijski lub od uznania przez Wspólnotę Francuską, właściwą ds. nauczania, że dyplom magistra, wydany skarżącemu przez francuski uniwersytet w Poitiers, jest równoważny ze stopniem doktora, licencjata lub magistra prawa przyznawanym przez uniwersytet belgijski?

               5)

               Jeśli art. 45 i 49 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, a także dyrektywa 2005/36 z dnia 7 września 2005 r. mają zastosowanie w niniejszym przypadku, to czy normy te należy interpretować w ten sposób, że nakładają one na komisję konkursową zajmującą się rekrutacją na stanowiska referendarzy przy Cour de cassation obowiązek porównania kwalifikacji skarżącego, wynikających z posiadanych przez niego dyplomów oraz doświadczenia zawodowego, z kwalifikacjami uzyskiwanymi wraz ze stopniem doktora lub licencjata prawa przyznawanym przez uniwersytet belgijski, a w stosownym przypadku do nałożenia na niego środka wyrównawczego, o którym mowa w art. 14 dyrektywy 2005/36?

      (1)  Dyrektywa 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (Dz.U. L 255, s. 22).


title: Sprawa C-257/16: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 18 lipca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Köln – Niemcy) – Elke Roch, Jürgen Roch/Germanwings GmbH

text:
               5.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 454/21

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 18 lipca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Köln – Niemcy) – Elke Roch, Jürgen Roch/Germanwings GmbH
      (Sprawa C-257/16) (1)

      (2016/C 454/39)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 279 z 1.8.2016.


title: Sprawa T-126/17: Skarga wniesiona w dniu 27 lutego 2017 r. – Consorzio IB Innovation/Komisja

text:
               18.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/47

         Skarga wniesiona w dniu 27 lutego 2017 r. – Consorzio IB Innovation/Komisja
   (Sprawa T-126/17)
   (2017/C 121/68)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Consorzio IB Innovation (Bentivoglio, Włochy) (przedstawiciele: A. Masutti i P. Manzini, avvocati)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że przyjmując raport audytora, Komisja błędnie zinterpretowała i zastosowała umowę o grant GA CONTAIN i GA ICARGO, w związku ze wszystkimi kwestiami wskazanymi w skardze;

               —

               w konsekwencji stwierdzenie, że strona skarżąca prawidłowo zinterpretowała i zastosowała GA CONTAIN i GA ICARGO;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga wpisuje się w problematykę związaną ze sprawą T-84/17, Consorzio IB Innovation/Komisja. Owa skarga była skierowana przeciwko decyzji Dyrekcji Generalnej Komisji Europejskiej ds. Badań Naukowych i Innowacji z dnia 30 listopada 2016 r. (ARES 2016 – 6711369), w której ta ostatnia uznała, że IBI jest zobowiązane do zwrotu kwoty 294 925,43 EUR w związku z umową nr 261679-CONTAIN i kwoty 155 482,91 EUR w związku z umową nr 288383-ICARGO, a także do zweryfikowania, czy w związku z szeregiem późniejszych umów występowały systematycznie błędy.
   Strona skarżąca podważa dokonaną przez Komisję wykładnię spornych umów.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący błędnej i sprzecznej interpretacji pojęć „beneficjenta” i „strony trzeciej”, naruszającej umowy o grant („Grant Agreement” zwane dalej „GA”) i ogólne warunki („general conditions”, zwane dalej „GC”) zawarte w załącznikach II do GA.

                           —

                           Strona skarżąca podnosi w tym względzie, że konsorcjum nie jest pojedynczym podmiotem, lecz raczej grupą przedsiębiorstw lub „podmiotem zbiorowym”, i że ani w GA, ani w GC zawartych w załączniku II do GA nie ma stwierdzenia, iż przedsiębiorstwo wchodzące w skład konsorcjum jest stroną trzecią w stosunku do beneficjenta GA, jeżeli oba podmioty mają różną osobowość prawną.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia przez audytora i przez Komisję art. 9 GA CONTAIN i art. 9 GA ICARGO w odniesieniu do prawa mającego zastosowanie do umów oraz zastosowania pozaumownych i prawnie niewiążących zasad.

                           —

                           Strona skarżąca podnosi w tym względzie, że zatwierdzony przez Komisję raport audytora jest oparty na wykładni GA pozbawionej podstawy w tekście umów i w zasadach prawnych mających do nich zastosowanie. Przeciwnie, raport ten jest oparty wyłącznie na „instrukcji obsługi” przygotowanej przez służby Komisji. Dokument ten, opracowany jednostronnie, nie może przeważać nad zasadami uzgodnionymi między stronami.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. II.15.2.c w załącznikach II do GA CONTAIN i ICARGO.

                           —

                           Strona skarżąca podnosi w tym względzie, że system rozliczania kosztów pośrednich dotyczących niektórych konsultantów wewnętrznych IBI korzystających z telepracy nie może być uznany za prawidłowy.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący żądania rewizji umów niebędących przedmiotem audytu, które nie jest oparte na żadnym postanowieniu umowy.

                           —

                           Strona skarżąca podnosi w tym względzie, że nie jest jasne, na mocy której klauzuli umownej GA ICARGO i CONTAIN, w tym również wszystkich załączników do tych umów, Komisja miałaby prawo żądać od IBI dokładnej i szczegółowej weryfikacji wszystkich umów, w których IBI uczestniczyło w ramach Siódmego programu ramowego. W rzeczywistości Komisja, w oparciu o założenie, że błędy stwierdzone przez audytora występują systematycznie, żąda, aby IBI wskazało, czy lista jest kompletna, i w razie potrzeby uzupełniło ją o brakujące projekty, a także aby zbadało, czy takie systematyczne błędy wystąpiły w dotyczących ich raportach finansowych.


title: Sprawa F-56/10: Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2010 r. — Hecq przeciwko Komisji

text:
               11.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/43

         Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2010 r. — Hecq przeciwko Komisji
   (Sprawa F-56/10)
   ()
   2010/C 246/77
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: André Hecq (Chaumont-Gistoux, Belgia) (przedstawiciel: adwokat L. Vogel)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o odmowie całkowitego zwrotu określonych kosztów medycznych.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji przyjętej w dniu 20 października 2009 r. przez biuro ds. rozliczeń Kasy Chorych w Brukseli w formie rozliczenia nr 171, w którym odmówiono skarżącemu całkowitego zwrotu kosztów czterech wizyt u lekarza ogólnego, odbytych w dniach 17 lutego, 2 kwietnia, 23 kwietnia i 11 maja 2009 r., dwóch wizyt u lekarza specjalisty, odbytych w dniach 6 kwietnia i 15 czerwca 2009 r. a także dwóch zakupów lekarstw, w dniach 22 czerwca i 22 września 2009 r., które przepisane zostały przez psychiatrę Vandenborre;

               —

               w zakresie w jakim to potrzebne stwierdzenie nieważności decyzji przyjętej przez organ powołujący w dniu 13 kwietnia 2010 r. w zakresie w jakim na mocy tej decyzji zażalenie skarżącego z dnia 20 stycznia 2010 r. na wspomnianą decyzje z dnia 20 października 2009 r. zostało oddalone;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.


title: Sprawa T-507/14: Skarga wniesiona w dniu 1 lipca 2014 r. – Vidmar i in. przeciwko Unii Europejskiej

text:
               8.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/46

         Skarga wniesiona w dniu 1 lipca 2014 r. – Vidmar i in. przeciwko Unii Europejskiej
   (Sprawa T-507/14)
   2014/C 303/54
   Język postępowania: chorwacki

      Strony

      Strona skarżąca: Vedran Vidmar (Zagrzeb, Chorwacja); Saša Čaldarević (Zagrzeb); Irena Glogovšek (Zagrzeb); Gordana Grancarić (Zagrzeb); Martina Grgec (Zagrzeb); Ines Grubišić (Vranjic, Chorwacja); Sunčica Horvat Peris (Karlovac, Chorwacja); Zlatko Ilak (Samobor, Chorwacja); Mirjana Jelavić (Virovitica, Chorwacja); Romuald Kantoci (Pregrada, Chorwacja); Svjetlana Klobučar (Zagrzeb); Ivan Kobaš (Županja, Chorwacja); Zlatko Kovačić (Sesvete, Chorwacja); Tihana Kušeta Šerić (Split, Chorwacja); Damir Lemaić (Zagrzeb); Željko Ljubičić (Solin, Chorwacja); Gordana Mahovac (Nova Gradiška, Chorwacja); Martina Majcen (Krapina, Chorwacja); Višnja Merdžo (Rijeka, Chorwacja); Tomislav Perić (Zagrzeb); Darko Radić (Zagrzeb); Damjan Saridžić (Zagrzeb); Darko Graf (Zagrzeb) (representante: D. Graf, abogado)

      Strona pozwana: Unia Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Nakazanie w drodze orzeczenia wstępnego zapłaty odszkodowania przez Unię Europejską na podstawie art. 340 ust. [akapit] 2 TFUE z tytułu wszystkich szkód materialnych, jakie wszyscy skarżący ponieśli w okresie od 1 stycznia 2012 r. do chwili, w której skarżący rozpoczęli pracę w charakterze chorwackich woźnych sądowych zgodnie z art. 36 i załącznikiem VII pkt 1 aktu przystąpienia, który wiąże prawnie wszystkie 28 państw podpisujących traktat o przystąpieniu Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej, w tym Komisję od dnia 9 grudnia 2011 r., w konsekwencji tego, że Komisja Europejska nie wykonała obowiązku nadzorowania (monitoringu) wynikającego z art. 36 ust. 1 i 2 akt o przystąpieniu, mającego na celu zapewnienie, że Republika Chorwacji zagwarantuje rozpoczęcie wykonywania zawodu woźnego sądowego przez urzędników chorwackich z dniem 1 stycznia 2012 r., które to zobowiązanie zostało wprowadzone w trakcie negocjacji o przystąpieniu Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej w rozdziale 23 „Sądownictwo i prawa podstawowe”, wymienione w załączniku VII pkt 1 do akt przystąpienia „Szczególne zobowiązania podjęte przez Republikę Chorwacji podczas negocjacji akcesyjnych”, który stanowi „Dalsza skuteczna realizacja strategii i planu działania dotyczących reformy sądownictwa”.

               —

               Do czasu nabycie prawomocności orzeczenia wstępnego, o którym mowa w tiret pierwsze niniejszej skargi, o zawieszenie postępowania w kwestii łącznej wysokości szkody materialnej, za którą skarżący usiłują uzyskać odszkodowanie od Unii Europejskiej w drodze niniejszej skargi.

               —

               Po uzyskaniu prawomocności przez orzeczenie wstępne, o którym mowa w tiret pierwszym niniejszej skargi, po przeprowadzeniu rozprawy i przedstawieniu dowodów dotyczących ustalenia całej wysokości szkody materialnej, za którą skarżący dochodzą odszkodowania w niniejszej skardze, o nakazanie Unii Europejskiej zapłaty odszkodowania na rzecz każdego ze skarżących za poniesioną szkodę w konsekwencji sprzecznego z prawem niewykonania zobowiązania przez Komisję, o którym mowa w tiret pierwsze niniejszej skargi, to znaczy całej powstałej szkody (damnum emergens) wraz z utraconym zyskiem (lucrum cessans) skarżących poniesionej w okresie od dnia 1 stycznia 2012 r. do dnia przedstawienia przez Sąd ministerstwu skarbu państwa i ministerstwu sprawiedliwości odpowiednich wniosków, łącznie w wysokości 6 00  000,00 EUR za każdy rok kalendarzowy i dla każdego ze skarżących wraz odsetkami za zwłokę w wysokości 12 % rocznie liczonych:

                           —

                           w odniesieniu do odszkodowania za łączną powstałą szkodę od dnia 1 stycznia 2012 r. do dnia rzeczywistej zapłaty;

                           —

                           w odniesieniu do odszkodowania za cały utracony zysk przez skarżących w 2012 r., od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia rzeczywistej zapłaty;

                           —

                           w odniesieniu do odszkodowania za cały utracony zysk przez skarżących w 2013 r., od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia rzeczywistej zapłaty;

                           —

                           w odniesieniu do odszkodowania za cały utracony zysk przez skarżących w 2014 r., od dnia 1 stycznia 2015 r. do dnia rzeczywistej zapłaty;

               —

               Po uzyskaniu prawomocności przez orzeczenie wstępne, o którym mowa w tiret pierwszym niniejszej skargi, po przeprowadzeniu rozprawy i przedstawieniu odpowiednich dowodów dotyczących wysokości roszczenia, nakazanie Unii Europejskiej zapłaty kosztów postępowania na rzecz skarżących.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżący podnoszą zarzuty zasadniczo analogiczne do zarzutów podniesionych w sprawie T-109/14 Škugor i in./Unia Europejska (1).

      (1)  Dz.U. C 142, s. 38.


title: Sprawa T-371/08 P P: Postanowienie Sadu Pierwszej Instancji z dnia 22 czerwca 2009 r. — Nijs przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Decyzja o powołaniu przełożonego skarżącego — Konkurs wewnętrzny — Wybory do komitetu pracowniczego — Decyzja o nieawansowaniu skarżącego w postępowaniu w sprawie awansu za rok 2006 — Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne i w części oczywiście bezzasadne)

text:
               26.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 233/17

         Postanowienie Sadu Pierwszej Instancji z dnia 22 czerwca 2009 r. — Nijs przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu
   (Sprawa T-371/08 P P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Decyzja o powołaniu przełożonego skarżącego - Konkurs wewnętrzny - Wybory do komitetu pracowniczego - Decyzja o nieawansowaniu skarżącego w postępowaniu w sprawie awansu za rok 2006 - Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne i w części oczywiście bezzasadne)
   2009/C 233/31
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Bart Nijs (Bereldange, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci F. Rollinger i A. Hertzog)

      Druga strona postępowania: Trybunał Obrachunkowy (przedstawiciele: T. Kennedy, J.-M. Stenier i J. Vermer, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 26 czerwca 2008 r. w sprawie F-5/07 Nijs przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu (dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze), mające na celu uchylenie tego postanowienia

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje odrzucone.

               2)

               B. Nijs pokryje swoje własne koszty oraz koszty poniesione przez Trybunał Obrachunkowy Wspólnot Europejskich w postępowaniu odwoławczym.

      (1)  Dz.U C 301 z 22.11.2008.


title: Sprawa C-357/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice, Queen's Bench Division (Administrative Court) w dniu 31 lipca 2007 r. — The Queen, na wniosek TNT Post UK Limited przeciwko The Commissioners of Her Majesty's Revenue & Customs

text:
               20.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice, Queen's Bench Division (Administrative Court) w dniu 31 lipca 2007 r. — The Queen, na wniosek TNT Post UK Limited przeciwko The Commissioners of Her Majesty's Revenue & Customs
   (Sprawa C-357/07)
   (2007/C 247/15)
   Język postępowania: angielski
   Sąd krajowy
   High Court of Justice, Queen's Bench Division (Administrative Court)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: The Queen, na wniosek TNT Post UK Limited

      Strona pozwana: The Commissioners of Her Majesty's Revenue & Customs

      Interwenient: Royal Mail Group Ltd
   Pytania prejudycjalne

               1.

                           a)

                           W jaki sposób należy interpretować termin „publiczne służby pocztowe” użyty w art. 13 część A ust. 1 lit. a) szóstej dyrektywy VAT (dyrektywy 77/388/EWG) (1) (obecnie art. 132 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2006/112 (2))?

                           b)

                           Czy na interpretację tego terminu ma wpływ fakt, iż świadczenie usług pocztowych w danym państwie członkowskim zostało zliberalizowane, że nie istnieją usługi, których świadczenie jest zastrzeżone w rozumieniu dyrektywy Rady 97/67/WE (3) z późn. zm., oraz że istnieje tylko jeden wyznaczony operator świadczący usługi powszechne wskazany Komisji w sposób zgodny z przepisami tej dyrektywy (taki jak Royal Mail w Zjednoczonym Królestwie)?

                           c)

                           Czy w okolicznościach niniejszej sprawy [opisanych powyżej w lit. b)] wyrażenie to obejmuje swoim zakresem:

                                       (i)

                                       tylko jedynego wyznaczonego operatora świadczącego usługi powszechne (takiego jak Royal Mail w Zjednoczonym Królestwie), czy też także

                                       (ii)

                                       prywatnych operatorów pocztowych (takich jak TNT Post)?

               2.

               Czy w okolicznościach niniejszej sprawy art. 13 część A ust. 1 lit. a) szóstej dyrektywy (obecnie art. 132 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2006/112) należy interpretować w taki sposób, iż zobowiązuje on lub uprawnia państwa członkowskie do zwolnienia z podatku VAT wszystkich usług pocztowych świadczonych przez „publiczne służby pocztowe”?

               3.

               Jeżeli państwa członkowskie są zobowiązane lub uprawnione do zwolnienia z podatku VAT niektórych — ale nie wszystkich — usług świadczonych przez „publiczne służby pocztowe”, to wedle jakich kryteriów należy określić te usługi, które podlegają zwolnieniu ?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, Dz.U. 145, str. 1.

      (2)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, Dz.U. 347, str. 1.

      (3)  Dyrektywa 97/67/WE w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług, Dz.U. L 15, str. 14.


title: Sprawa T-377/14: Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2014 r. – Ezz przeciwko Radzie

text:
               28.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/27

         Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2014 r. – Ezz przeciwko Radzie
   (Sprawa T-377/14)
   2014/C 245/36
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Ahmed Abdelaziz Ezz (Giza, Egipt) (przedstawiciele: J.F. Bellis, R. Luff, A. Bailleux, Q. Declève, P. Vovan, S. Rowe i A. Yehia, avocats)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że skarga jest dopuszczalna i zasadna;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji 2014/153 w zakresie, w jakim przedłużono w niej do dnia 22 marca 2015 r. stosowanie wobec skarżącego środków ograniczających zawartych w decyzji Rady 2011/172/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Egipcie;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów, które są zasadniczo identyczne z zarzutami i głównymi argumentami podniesionymi w sprawie T-375/14 Al Naggar przeciwko Radzie lub do nich podobne.


title: Sprawa C-321/04, Sprawa C-322/04, Sprawa C-323/04, Sprawa C-324/04, Sprawa C-325/04: Wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone na podstawie orzeczeń Cour d'Appel de Lyon, wydanych dnia 24 lutego 2004 r. w sprawach: SAS Distribution Casino France - następca prawny Société Casino France przeciwko Organic de recouvrement (Caisse Nationale de l'Organisation Autonome d'Assurance Vieillesse des Travailleurs Non-Salariés des Professions Industrielles et Commerciales), La Société Casino France - następca prawny SA Imqef, z kolei następca prawny SA Judis przeciwko Organic de recouvrement (Caisse Nationale de l'Organisation Autonome d'Assurance Vieillesse des Travailleurs Non-Salariés des Professions Industrielles et Commerciales), SA Dechrist Holding przeciwko Organic de recouvrement (Caisse Nationale de l'Organisation Autonome d'Assurance Vieillesse des Travailleurs Non-Salariés des Professions Industrielles et Commerciales), SA Komogo przeciwko Organic de recouvrement (Caisse Nationale de l'Organisation Autonome d'Assurance Vieillesse des Travailleurs Non-Salariés des Professions Industrielles et Commerciales), SARL Tout pour la maison przeciwko Organic de recouvrement (Caisse Nationale de l'Organisation Autonome d'Assurance Vieillesse des Travailleurs Non-Salariés des Professions Industrielles et Commerciales)

text:
               25.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/4

         Wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone na podstawie orzeczeń Cour d'Appel de Lyon, wydanych dnia 24 lutego 2004 r. w sprawach: SAS Distribution Casino France - następca prawny Société Casino France przeciwko Organic de recouvrement (Caisse Nationale de l'Organisation Autonome d'Assurance Vieillesse des Travailleurs Non-Salariés des Professions Industrielles et Commerciales), La Société Casino France - następca prawny SA Imqef, z kolei następca prawny SA Judis przeciwko Organic de recouvrement (Caisse Nationale de l'Organisation Autonome d'Assurance Vieillesse des Travailleurs Non-Salariés des Professions Industrielles et Commerciales), SA Dechrist Holding przeciwko Organic de recouvrement (Caisse Nationale de l'Organisation Autonome d'Assurance Vieillesse des Travailleurs Non-Salariés des Professions Industrielles et Commerciales), SA Komogo przeciwko Organic de recouvrement (Caisse Nationale de l'Organisation Autonome d'Assurance Vieillesse des Travailleurs Non-Salariés des Professions Industrielles et Commerciales), SARL Tout pour la maison przeciwko Organic de recouvrement (Caisse Nationale de l'Organisation Autonome d'Assurance Vieillesse des Travailleurs Non-Salariés des Professions Industrielles et Commerciales)
   (Sprawa C-321/04, Sprawa C-322/04, Sprawa C-323/04, Sprawa C-324/04, Sprawa C-325/04)
   (2004/C 239/07)
   Do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zostały wniesione wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone na podstawie orzeczeń Cour d'Appel de Lyon (Sąd Apelacyjny, Lyon) (Francja), wydanych dnia 24 lutego 2004 r. w sprawach:
   C-321/04 SAS Distribution Casino France – następca prawny Société Casino France przeciwko Organic de recouvrement (Caisse Nationale de l'Organisation Autonome d'Assurance Vieillesse des Travailleurs Non-Salariés des Professions Industrielles et Commerciales) [Narodowy Niezależny Fundusz Ubezpieczeń Emerytalnych Osób Prowadzących Działalność na Własny Rachunek w Branży Przemysłowej i Handlowej]
   C-322/04 La Société Casino France – następca prawny SA Imqef, z kolei następca prawny la SA Judis przeciwko Organic de recouvrement (Caisse Nationale de l'Organisation Autonome d'Assurance Vieillesse des Travailleurs Non-Salariés des Professions Industrielles et Commerciales)
   C-323/04 SA Dechrist Holding przeciwko Organic de recouvrement (Caisse Nationale de l'Organisation Autonome d'Assurance Vieillesse des Travailleurs Non-Salariés des Professions Industrielles et Commerciales)
   C-324/04 SA Komogo przeciwko Organic de recouvrement (Caisse Nationale de l'Organisation Autonome d'Assurance Vieillesse des Travailleurs Non-Salariés des Professions Industrielles et Commerciales)
   C-325/04 SARL Tout pour la maison przeciwko Organic de recouvrement (Caisse Nationale de l'Organisation Autonome d'Assurance Vieillesse des Travailleurs Non-Salariés des Professions Industrielles et Commerciales) które wpłynęły do sekretariatu Trybunału dnia 27 lipca 2004 r.
   Cour d'Appel de Lyon zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości o udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy w rozumieniu art. 87 Traktatu WE (poprzednio art. 92), opłata wspierająca handel i rzemiosło, pobrana od stron, które wniosły apelację, ma być kwalifikowana jako pomoc państwa.


title: Sprawa C-326/05 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 lipca 2007 r. — Industrias Químicas del Vallés, S.A. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Niewłączenie metalaksylu do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG — Cofnięcie zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję czynną — Wypaczenie dowodów — Oczywisty błąd w ocenie)

text:
               6.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/5

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 lipca 2007 r. — Industrias Químicas del Vallés, S.A. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-326/05 P) (1)

   (Odwołanie - Niewłączenie metalaksylu do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG - Cofnięcie zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję czynną - Wypaczenie dowodów - Oczywisty błąd w ocenie)
   (2007/C 235/08)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Industrias Químicas del Vallés, S.A. (przedstawiciele: C. Fernández Vicién, I. Moreno-Tapia Rivas i J. Sabater Marotias, abogados)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Euuropejskich (przedstawiciele: B. Doherty i S. Pardo Quintillán, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 28 czerwca 2005 r. w sprawie T-158/03 Industrias Químicas del Vallés, S.A. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich w którym Sąd Pierwszej Instancji oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2003/308/WE z dnia 2 maja 2003 r. dotyczącej niewłączania metalaksylu do załącznika I do dyrektywy Rady nr 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję czynną (Dz.U. L 113, str. 8)
   Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 28 czerwca 2005 r. w sprawie T 158/03 Industrias Químicas del Vallés przeciwko Komisji zostaje uchylony.

               2)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji 2003/308/WE z dnia 2 maja 2003 r. dotyczącej niewłączenia metalaksylu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję czynną.

               3)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami niniejszego postępowania oraz postępowania w pierwszej instancji, w tym kosztami postępowania w przedmiocie środków tymczasowych zarówno przez Trybunałem, jak i przed Sądem.

      (1)  Dz.U. C 271 z 29.10.2005.


title: Sprawa C-415/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Nocera Inferiore (Włochy) w dniu 10 września 2007 r. — Lodato Gennaro & C. SpA przeciwko Instituto nazionale della previdenza sociale (INPS) i SCCI

text:
               24.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Nocera Inferiore (Włochy) w dniu 10 września 2007 r. — Lodato Gennaro & C. SpA przeciwko Instituto nazionale della previdenza sociale (INPS) i SCCI
   (Sprawa C-415/07)
   (2007/C 283/30)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Tribunale ordinario di Nocera Inferiore
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Lodato Gennaro & C. SpA

      Strona pozwana: Instituto nazionale della previdenza sociale (INPS) i SCCI
   Pytania prejudycjalne
   Czy interpretacji przepisów prawa wspólnotowego zawartych w wytycznych w sprawie pomocy państwa w zakresie zatrudnienia, wytycznych w sprawie krajowej pomocy regionalnej i rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2204/2002 (1) z dnia 5 grudnia 2002 r., należy dokonywać w ten sposób, że w celu weryfikacji czy zwiększono ilość miejsc pracy, należy dokonać porównania między średnią RJR [roczne jednostki robocze] w roku poprzedzającym zatrudnienie a średnią RJR w roku następującym po zatrudnieniu, czy też w ten sposób, że należy, bądź też można, dokonać porównania między średnią RJR w roku poprzedzającym zatrudnienie a konkretną wielkością zatrudnienia w dniu nawiązania stosunku pracy?

      (1)  Dz.U. L 337, p. 3.


title: Sprawa T-293/11: Skarga wniesiona w dniu 9 czerwca 2011 r. — Holcim (Deutschland) i Holcim przeciwko Komisji

text:
               13.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 238/24

         Skarga wniesiona w dniu 9 czerwca 2011 r. — Holcim (Deutschland) i Holcim przeciwko Komisji
   (Sprawa T-293/11)
   2011/C 238/43
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Holcim AG (Hamburg, Niemcy) i Holcim Ltd (Zürich, Szwajcaria) (przedstawiciele: P. Niggemann i K. Gaßner, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 30 marca 2011 r. w postępowaniu na podstawie art. 18 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003, sprawa 39520 — Cement i produkty pokrewne

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi osiem zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący nieskutecznego doręczenia decyzji w sprawie wezwania do udzielenia informacji
               Zdaniem skarżących, pozwana przed wydaniem decyzji w sprawie wezwania do udzielenia informacji otrzymała od wszystkich spółek należących do grupy Holcim, których dotyczyło postępowanie, pełnomocnictwa do reprezentacji wystawione na rzecz pierwszej spółki skarżącej oraz oświadczenia potwierdzające wybór j. angielskiego jako języka roboczego. Zaskarżoną decyzję, która była zaadresowana do drugiej spółki skarżącej „doręczono” jednak pierwszej spółce, która z kolei nigdy nie była uprawniona do reprezentowania drugiej spółki skarżącej. Skarżące dodają, że językiem roboczym spółki Holcim Ltd oraz zdecydowanej większości spółek z grupy Holcim, których dotyczy postępowanie, jest j. angielski, w ten sposób że nie miały one możliwości zapoznania się z decyzją w wystarczający sposób.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący zbyt krótkiego terminu do udzielenia odpowiedzi i odmowa przedłużenia terminu
               Zdaniem skarżących zaskarżona decyzja wymaga przedstawienia licznych szczegółowych informacji dotyczących 15 spółek wchodzących w skład grupy (np. dane dotyczące transakcji, importu i exportu, dane produkcyjne, dane dotyczące udziału w rynku itd.) obejmujących okres 10 lat. Skarżące na podstawie projektu decyzji szczegółowo już odpowiednio wcześnie wskazywały pozwanej, że termin 12 tygodni na złożenie odpowiedzi jest za krótki. Skarżące uważają, że biorąc pod uwagę trwające już dwa i pół roku postępowanie, jak również dotychczasową obszerną współpracę ze strony skarżących, przedłużenie terminu byłoby wskazane. Sama pozwana poprzez zredagowanie decyzji w sprawie wezwania do udzielenia informacji w języku niemieckim — wbrew zgodzie skarżących na utrzymanie j. angielskiego jako języka postępowania — utrudniła i opóźniła zbieranie danych w ten sposób, że dwie trzecie spółek z grupy Holcim, których dotyczyło postępowanie, nie było w stanie właściwie pracować.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący obowiązku Holcim do dostarczenia danych i informacji, którymi spółka w żądanej formie nie dysponuje
               Skarżące podnoszą, że zaskarżona decyzja wymaga od skarżących przedstawienia zasadniczych danych i informacji, którymi one w żądanej formie nie dysponują. Zaskarżona decyzja wymaga ponadto danych, których przygotowanie z wielu powodów, w szczególności z uwagi na zmianę systemu informatycznego, jest możliwe tylko przy szczególnie wysokim nakładzie czasu i liczby zaangażowanych pracowników. Zdaniem skarżących nakład ten wykracza poza obowiązek udzielenia odpowiedzi na decyzję w sprawie wezwania do udzielenia informacji.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia
               Zdaniem skarżących zaskarżona decyzja nie zawiera ani dostatecznego uzasadnienia dochodzenia jako takiego ani wyboru instrumentu dochodzenia (zagrożona karą pieniężną formalna decyzja).

               5)

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia zasady konieczności zastosowanych środków
               Skarżące podnoszą, że dotychczas na każde żądanie informacji udzielały odpowiedzi w sposób obszerny i wyczerpujący, tak że w żaden sposób nie było podstaw do wyboru, zamiast łagodniejszego instrumentu jaki stanowi nieformalne żądanie informacji, zagrożonej karą pieniężną decyzji w sprawie wezwania do udzielenia informacji.

               6)

               Zarzut szósty dotyczący naruszenia zasady szczegółowego określenia żądanych informacji.
               W decyzji w sprawie wezwania do udzielenia informacji w wielu miejscach brakuje precyzyjnego określenia żądanych danych i informacji, co jednostronnie działa na niekorzyść skarżących.

               7)

               Zarzut siódmy dotyczący naruszenia ogólnej zasady proporcjonalności
               Z uwagi na wciąż niekonkretny i ogólny charakter zarzutu, po trwającym dwa i pół roku postępowaniu, zbieranie danych i informacji w takim zakresie i o takim stopniu szczegółowości jest nieproporcjonalne, w szczególności przy uwzględnieniu także wielokrotnych zapytań w różnych formach o porównywalne dane. Odmowa przez pozwaną przedłużenia terminu jest ze względów merytorycznych, jak również w związku z trwającym już dwa i pół roku postępowaniem oczywiście nieproporcjonalna.

               8)

               Zarzut ósmy dotyczący braku właściwości pozwanej względem Holcim (Česko) a.s. w zakresie kwestii dotyczących okresu przed przystąpieniem Republiki Czeskiej do Unii Europejskiej
               Żądanie informacji dotyczących okresu przed przystąpieniem państwa do UE jest niedopuszczalne.


title: Sprawa C-300/10: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 23 października 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação de Guimarães — Portugalia) — Vítor Hugo Marques Almeida przeciwko Companhia de Seguros Fidelidade-Mundial SA, Jorgemu Manuelowi da Cunii Carvalheirze, Paulowi Manuelowi Carvalheirze, Fundo de Garantia Automóvel (Ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej za szkody wynikające z ruchu pojazdów mechanicznych — Dyrektywa 72/166/EWG — Artykuł 3 ust. 1 — Dyrektywa 84/5/EWG — Artykuł 2 ust. 1 — Dyrektywa 90/232/EWG — Artykuł 1 — Prawo do odszkodowania z tytułu obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej za szkody wynikające z ruchu pojazdów mechanicznych — Odpowiedzialność cywilna ubezpieczonego — Przyczynienie się ofiary do powstania szkody — Ograniczenie prawa do odszkodowania)

text:
               22.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/2

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 23 października 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação de Guimarães — Portugalia) — Vítor Hugo Marques Almeida przeciwko Companhia de Seguros Fidelidade-Mundial SA, Jorgemu Manuelowi da Cunii Carvalheirze, Paulowi Manuelowi Carvalheirze, Fundo de Garantia Automóvel
   (Sprawa C-300/10) (1)

   (Ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej za szkody wynikające z ruchu pojazdów mechanicznych - Dyrektywa 72/166/EWG - Artykuł 3 ust. 1 - Dyrektywa 84/5/EWG - Artykuł 2 ust. 1 - Dyrektywa 90/232/EWG - Artykuł 1 - Prawo do odszkodowania z tytułu obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej za szkody wynikające z ruchu pojazdów mechanicznych - Odpowiedzialność cywilna ubezpieczonego - Przyczynienie się ofiary do powstania szkody - Ograniczenie prawa do odszkodowania)
   2012/C 399/02
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Tribunal da Relação de Guimarães

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Vítor Hugo Marques Almeida

      Strona pozwana: Companhia de Seguros Fidelidade-Mundial SA, Jorge Manuel da Cunha Carvalheira, Paulo Manuel Carvalheira, Fundo de Garantia Automóvel

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal da Relação de Guimarães — Wykładnia art. 3 ust. 1 dyrektywy Rady 72/166/EWG z dnia 24 kwietnia 1972 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności (Dz.U. L 103, s. 1), art. 2 ust. 1 drugiej dyrektywy Rady 84/5/EWG z dnia 30 grudnia 1983 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów silnikowych (Dz.U. 1984, L 8, s. 17), oraz art. 1 i art. 1a trzeciej dyrektywy Rady 90/232/EWG z dnia 14 maja 1990 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych (Dz.U. L 129, s. 33) — Zderzenie dwóch pojazdów, za które winy nie można przypisać żadnemu z kierowców — Pasażer jednego z pojazdów, który przyczynił się do powstania poniesionych przez niego szkód — Przepisy krajowe przewidujące możliwość odmowy lub ograniczenia odszkodowania ofierze, która przyczyniła się do wystąpienia szkód

      Sentencja

   W okolicznościach takich jak okoliczności sprawy przed sądem krajowym art. 3 ust. 1 dyrektywy Rady 72/166/EWG z dnia 24 kwietnia 1972 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności, art. 2 ust. 1 drugiej dyrektywy Rady 84/5/EWG z dnia 30 grudnia 1983 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów silnikowych oraz art. 1 trzeciej dyrektywy Rady 90/232/EWG z dnia 14 maja 1990 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych powinny być interpretowane w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one przepisom krajowym, które w przypadku zderzenia dwóch pojazdów silnikowych powodującego uszkodzenia ciała pasażera jednego z tych pojazdów, gdy winy nie można przypisać żadnemu z kierowców tych pojazdów, zezwalają na ograniczenie lub wyłączenie odpowiedzialności cywilnej ubezpieczonych.

      (1)  Dz.U. C 234 z 28.8.2010.


title: Sprawa T-562/15: Skarga wniesiona w dniu 25 września 2015 r. – Federcaccia Toskana i in./Komisja

text:
               16.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/53

         Skarga wniesiona w dniu 25 września 2015 r. – Federcaccia Toskana i in./Komisja
   (Sprawa T-562/15)
   (2015/C 381/64)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Federcaccia Toskana (Florencja, Włochy), Moreno Periccioli (Volterra, Italia), Arcicaccia Toscana (Florencja, Włochy), Fabio Lupi (Cascina, Włochy), Associazione dei Migratoristi Italiani per la conservazione dell'ambiente naturale (ANUU) – TOSCANA (Cerreto Guidi, Włochy), Franco Bindi (Cerreto Guidi, Włochy) (przedstawiciel: A. Bruni, avvocato)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że Komisja Europejska w sposób zawiniony zaniechała zbadania początkowych danych Key Concepts pozyskanych przez Włochy dotyczących wiosennych migracji słonki, drozda i kwiczoła i porównania ich z takimi samymi danymi pozyskanymi przez Francję, uchybiając w ten sposób spoczywającemu na niej obowiązkowi opracowania spójnych danych międzynarodowych dotyczących tych trzech gatunków wędrownych w geograficznie i klimatycznie jednorodnych środowiskach terytorialnych.

               —

               stwierdzenie, że Komisja Europejska w sposób zawiniony zaniechała uaktualnienia włoskich danych Key Concept dotyczących początku wiosennej migracji słonki, drozda i kwiczoła, poprzez ich ujednolicenie i zharmonizowanie z tymi samymi danymi francuskimi uznanymi za prawidłowe i zgodne z prawem, przyjmując za początek wiosennej migracji tych trzech gatunków drugą dekadę lutego również we Włoszech;

               —

               stwierdzenie, że Komisja Europejska ustanowiła, bez prawidłowych i poprawnych przesłanek, wymóg wprowadzenia we Włoszech, a w szczególności w Toskanii, nieuzasadnionych ograniczeń odstrzału słonek, drozdów i kwiczołów w stosunku do tego, co jest dozwolone we Francji, a w szczególności na Korsyce, przyśpieszając na dzień 20 stycznia zakończenie w Toskanii okresu polowań na wspomniane trzy gatunki wędrowne;

               —

               uznanie za niezgodne z prawem, ze względu na nierówne traktowanie państw członkowskich lub regionów państw członkowskich i na brak prawidłowych przesłanek, postępowania EU PILOT nr 6955/14/ENVI wszczętego przez Komisję tylko wobec państwa włoskiego, bez równoległego podjęcia takiej inicjatywy wobec Francji i bez przeprowadzenia jakiegokolwiek wstępnego badania pozwalającego zebrać spójne informacje uzasadniające opóźnienie o miesiąc szacunkowego rzeczywistego początku wiosennej migracji słonki, drozda i kwiczoła na Korsyce (20 lutego) w stosunku do początku wiosennej migracji w Toskanii (20 stycznia);

               —

               uznanie za niezgodne z prawem zaniechania Komisji w stosunku do wezwania do usunięcia uchybień notyfikowanego jej przez skarżące stowarzyszenia w dniu 29 maja 2015 r, i jednocześnie uznanie odpowiedzi Komisji z dnia 9 września 2015 r. przekazanej pismem ENV.D.2/MC-GM/vf/Ares(2015)3758354 za wymijającą;

               —

               nakazanie Komisji dostosowania włoskich danych Key concept dotyczących początku wiosennej migracji słonki, drozda i kwiczoła do danych Key Concepts z Francji, w celu przyjęcia za początek tej migracji drugiej dekady lutego;

               —

               w każdym wypadku nakazanie Komisji dostosowania włoskich danych Key Concepts dotyczących początku wiosennej migracji słonki, drozda i kwiczoła w Toskanii do odpowiednich francuskich danych Key Concepts odnoszących się do Korsyki, w celu przyjęcia za początek tej migracji drugiej dekady lutego;

               —

               nakazanie Komisji naprawienia szkód, które zostały i zostaną poniesione przez skarżące stowarzyszenia łowieckie z powodu jej uchybień i zaniechań, w sposób, jaki Sąd uzna za odpowiedni i słuszny.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarga w niniejszej sprawie ma przede wszystkim na celu uzyskanie stwierdzenia zaniechania Komisji, polegającego na tym, że niezgodnie z prawem powstrzymała się od działania w odniesieniu do wniosku z dnia 29 maja 2015 r., w którym skarżące stowarzyszenia wezwały ją do uaktualnienia włoskich Key Concepts i w konsekwencji zmiany przyjętej daty początku wiosennej migracji słonki, drozda i kwiczoła, poprzez ustalenie jej na drugą dekadę lutego..
   Na poparcie swojej skargi skarżący podnoszą nieprawidłowość, niewiarygodność i zawodność danych Key Concepts dotyczących Włoch w odniesieniu do początku wiosennej migracji słonki, drozda i kwiczoła, które to dane zawierają oczywiste niespójności w porównaniu z danymi dotyczącymi innych państw członkowskich lub regionów innych państw członkowskich mających takie same warunki geograficzne, środowiskowe i klimatyczne i należą do tego samego obszaru występowania i zimowania, jakim jest basen Morza Śródziemnego.

               —

               Skarżący podnoszą, że Komisja naruszyła obowiązek dokonania okresowej aktualizacji i dostosowania danych Key Concepts oraz powzięcia środków w celu zapewnienia jednakowego stosowania traktatów na całym terytorium Unii, bez dyskryminowania państw członkowskich.

               —

               Ponadto uważają oni, że zawinione zachowanie Komisji, uznane za uchybienie i zaniechanie, stanowi jednocześnie naruszenie art. 17 ust. 1 TUE, art. 192 i 291 TFUE, motywu 7 oraz art. 7, 10 i 16 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (Dz.U. L 20, s. 7), pkt 2.5.13 wytycznych w sprawie polowania na podstawie dyrektywy Rady 79/409/EWG (i dyrektywy 2009/14[7/WE) w sprawie ochrony dzikiego ptactwa, rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r., art. 4 ust. 2 i art. 9 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, a także art. 18 TFUE.


title: Sprawa T-364/12: Wyrok Sądu z dnia 13 maja 2015 r. – Harper Hygienics/OHIM – Clinique Laboratories (CLEANIC Kindii) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego CLEANIC Kindii — Wcześniejsze słowne wspólnotowe znaki towarowe CLINIQUE — Względne podstawy odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo towarów i usług — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszych znaków towarowych — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               29.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/28

         Wyrok Sądu z dnia 13 maja 2015 r. – Harper Hygienics/OHIM – Clinique Laboratories (CLEANIC Kindii)
   (Sprawa T-364/12) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego CLEANIC Kindii - Wcześniejsze słowne wspólnotowe znaki towarowe CLINIQUE - Względne podstawy odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo towarów i usług - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszych znaków towarowych - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009])
   (2015/C 213/48)
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Harper Hygienics S.A. (Warszawa, Polska) (przedstawiciele: początkowo R. Rumpel, radca prawny, następnie D. Rzążewska, radca prawny, i G. Pietras, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Clinique Laboratories, LLC (Wilmington, Delaware, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: początkowo adwokaci V. von Bomhard i A. Renck oraz K. Hughes, solicitor, następnie K. Hughes)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 maja 2012 r. (sprawa R 1135/2011-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Clinique Laboratories, LLC a Harper Hygienics S.A.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Harper Hygienics S.A. pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) i Clinique Laboratories, LLC.

      (1)  Dz.U. C 355 z 17.11.2012.


title: Sprawa T-440/08: Skarga wniesiona w dniu 1 października 2008 r. — 1-2-3.TV przeciwko OHIM — Zweites Deutsches Fernsehen i Televersal Film- und Fernseh-Produktion (1-2-3.TV)

text:
               20.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 327/34

         Skarga wniesiona w dniu 1 października 2008 r. — 1-2-3.TV przeciwko OHIM — Zweites Deutsches Fernsehen i Televersal Film- und Fernseh-Produktion (1-2-3.TV)
   (Sprawa T-440/08)
   (2008/C 327/62)
   Język skargi: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: 1-2-3.TV GmbH (Unterföhring, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci V. von Bomhard, A. Renck, T. Dolde i E. Nicolás Gómez)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Drugą stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą byli: Zweites Deutsches Fernsehen (Moguncja, Niemcy) i Televersal Film- und Fernseh-Produktion GmbH (Hamburg, Niemcy)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) w sprawie R 1076/2007-1 z dnia 30 czerwca 2008 r. oraz

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „1-2-3.TV” dla usług z klas 35, 38 i 41 — zgłoszenie nr 3 763 133

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Zweites Deutsches Fernsehen i Televersal Film- und Fernseh-Produktion GmbH

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzny krajowy znak towarowy „1, 2 ODER 3 ZDF-ORF-SFDRS” dla towarów i usług z klas 3, 5, 9, 12, 14, 16, 18, 21, 24, 25, 26, 27, 28, 29, 30, 32, 35, 38, 41 i 42

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94, ponieważ w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych, z uwagi na wywierane przez nie odmienne całościowe wrażenie, nie występuje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.


title: Sprawa T-10/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 27 października 2010 r. w sprawie F-60/09 Gerhard Birkhoff przeciwko Komisji, wniesione w dniu 3 stycznia 2011 r. przez Gerharda Birkhoffa

text:
               19.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/34

         Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 27 października 2010 r. w sprawie F-60/09 Gerhard Birkhoff przeciwko Komisji, wniesione w dniu 3 stycznia 2011 r. przez Gerharda Birkhoffa
   (Sprawa T-10/11 P)
   2011/C 55/60
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Gerhard Birkhoff (Weitenau, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Inzillo)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku;

               —

               obciążenie drugiej strony postępowania kosztami obu instancji.

      Zarzuty i główne argumenty

   Przedmiotem niniejszego odwołania jest uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej w sprawie F-60/09 Birkhoff przeciwko Komisji, na mocy którego oddalono skargę na decyzję pozwanej oddalającą wniosek skarżącego o przedłużenie okresu wypłacania dodatku na dziecko pozostające na utrzymaniu, pobieranego przez niego od 1978 r.
   Na poparcie odwołania wnoszący je podnosi siedem zarzutów.

               —

               Zarzut pierwszy: naruszenie przywołanych przepisów regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich i zasad pewności prawa i równego traktowania;

               —

               Zarzut drugi: naruszenie prawa wynikające z błędnego przyjęcia, że wnoszący odwołanie powołał się w swej skardze na tylko jedną podstawę (art. 2 ust. 5 załącznika VII do regulaminu pracowniczego), i ograniczenia w ten sposób zarzutów, które powinny były w zasadzie obejmować także błędne zastosowanie norm i powiązanych z nimi przepisów w omawianej dziedzinie;

               —

               Zarzut trzeci: błędne zastosowanie prawa, błędne uzasadnienie i naruszenie prawa, ponieważ sąd pierwszej instancji rozstrzygnął niniejszą sprawę na zasadach analogii i bez przywołania określonego kryterium prawnego czy normy odniesienia.

               —

               Zarzut czwarty: błędne zastosowanie prawa, zaniechanie i brak uzasadnienia przy ocenie dowodów przedstawionych przez wnoszącego odwołanie na poparcie jego wywodów;

               —

               Zarzut piąty: nieposzanowanie ogólnych i nienaruszalnych zasad równego traktowania w wyniku oczywistej bezzasadności zastosowania i wadliwej wykładni przywołanych w niniejszej sprawie uregulowań lub wytycznych;

               —

               Zarzut szósty: niewłaściwość, błędne uzasadnienie i wykroczenie poza przysługujący zakres swobodnej oceny przy zasądzeniu kosztów, z których wnoszący odwołanie powinien był zostać zwolniony w całości lub w części z uwagi na chorobę członka rodziny, które to zasądzenie Sąd oparł na opinii lekarza zakładowego wspólnego systemu ubezpieczenia chorobowego zamiast administratora;

               —

               Zarzut siódmy: brak uzasadnienia zaskarżonego wyroku w wielu rozstrzygających kwestiach poruszonych przez wnoszącego odwołanie, które nie zostały jednak pogłębione przez Sąd.


title: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 lipca 2004 r. w sprawie T-370/02, Alpenhain-Camembert-Werk i inni przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Rozporządzenie (WE) nr 1829/2002 — Rejestracja nazwy pochodzenia — „Feta” — Skarga o stwierdzenie nieważności — Legitymacja procesowa — Niedopuszczalność)

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/26

      POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 6 lipca 2004 r.
   w sprawie T-370/02, Alpenhain-Camembert-Werk i inni przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Rozporządzenie (WE) nr 1829/2002 - Rejestracja nazwy pochodzenia - „Feta” - Skarga o stwierdzenie nieważności - Legitymacja procesowa - Niedopuszczalność)
   (2004/C 262/51)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie T-370/02, Alpenhain-Camembert-Werk, z siedzibą w Lehen/Pfaffing (Niemcy), Bergpracht Milchwerk GmbH & Co. KG, z siedzibą w Tettnang (Niemcy), Käserei Champignon Hofmeister GmbH & Co. KG, z siedzibą w Lauben (Niemcy), Bayerland eG, z siedzibą w Nuremberg (Niemcy), Hochland AG, z siedzibą w Heimenkirch (Niemcy), Milchwerk Crailsheim-Dinkelsbühl eG, z siedzibą w Crailsheim (Niemcy), Rücker GmbH, z siedzibą w Aurich (Niemcy), reprezentowanych przez J. Salzwedela oraz M. J. Wernera, adwokatów, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, wspieranych przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (pełnomocnik: P. Ormond), przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: J. L. Iglesias Buhigues, S. Grünheid oraz A.-M. Rouchaud-Joët), wspieranej przez Republikę Grecką (pełnomocnicy: V. Kontolaimos, I. Chalkias oraz M. Tassopoulou) oraz przez Stowarzyszenie greckiego przemysłu mleczarskiego (Sevgap), reprezentowane przez N. Korogiannakisa, adwokata, mającej za przedmiot wniosek o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 1829/2002, z dnia 14 października 2002 r., zmieniającego załącznik do rozporządzenia (WE) nr 1107/96 w odniesieniu do nazwy „Feta” (Dz.U. L 277, str. 10), jako chronionej nazwy pochodzenia, Sąd (trzecia izba), w składzie J. Azizi, prezes, M. Jaeger i F. Dehousse, sędziowie; sekretarz: H. Jung, wydał dnia 6 lipca 2004 r. postanowienie, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Strony skarżące ponoszą własne koszty postępowania a także koszty Komisji.

               3)

               Republika Grecka, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej oraz Stowarzyszenie greckiego przemysłu mleczarskiego (Sevgap) ponoszą własne koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 55 z 8.3.2003.


title: Sprawa C-287/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 12 czerwca 2015 r. – Società LIS Srl, Società Cerutti Lorenzo Srl/Abbanoa SpA

text:
               14.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 302/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 12 czerwca 2015 r. – Società LIS Srl, Società Cerutti Lorenzo Srl/Abbanoa SpA
   (Sprawa C-287/15)
   (2015/C 302/20)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Società LIS Srl, Società Cerutti Lorenzo Srl

      Druga strona postępowania: Abbanoa SpA

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy jest zgodne z art. 45 ust. 2 lit. a) i b) dyrektywy 2004/18/WE z dnia 31 marca 2004 r. (1) traktowanie za „postępowanie w toku” samo złożenie do właściwego organu sądowego wniosku o wszczęcie postępowania układowego?

               2)

               Czy jest zgodne z wyżej wymienionym przepisem uznanie, że przyznanie przez dłużnika, iż znajduje się w stanie niewypłacalności i zamiar złożenia przez niego wniosku o wszczęcie postępowania układowego „in blanco” (którego szczególne cechy przedstawiono powyżej) stanowi podstawę wykluczenia z procedury udzielania zamówień publicznych, przyjmując w ten sposób szeroką wykładnię pojęcia „postępowanie w toku” w rozumieniu wskazanego prawa wspólnotowego (art. 45 dyrektywy) i krajowego (art. 38 dekretu ustawodawczego nr 163-2006)?

               3)

               Czy jest zgodny z art. 48 dyrektywy 2004/18/WE z dnia 31 marca 2004 r. przepis taki, jak poddany powyżej analizie art. 53 ust. 3 dekretu ustawodawczego nr 163 z dnia 16 kwietnia 2006 r., dopuszczający do udziału [w przetargu] przedsiębiorstwo ze „wskazanym” projektantem, który zgodnie z orzecznictwem krajowym, nie będąc oferentem, nie może powołać się na kwalifikacje innego podmiotu?

      (1)  Dyrektywa 2004/18/WE z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, s. 114).


title: Sprawa F-90/11: Skarga wniesiona w dniu 26 września 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/67

      Skarga wniesiona w dniu 26 września 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji
      (Sprawa F-90/11)
      (2012/C 25/127)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat C. Pollicino)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Przedmiot i opis sporu

      Stwierdzenie nieważności decyzji, w drodze której Komisja odmawia uznania stopnia trwałej częściowej niezdolności do pracy skarżącego w następstwie wypadku.

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 19 kwietnia 2011 r.;

                  —

                  ostateczne stwierdzenie, że „wspólne przepisy dotyczące ubezpieczenia urzędników Wspólnot Europejskich od ryzyka wypadków i chorób zawodowych” obejmują „cały system skórny” a nie jedynie „głębokie rany oparzeniowe i blizny patologiczne systemu skórnego”;

                  —

                  nakazanie Komisji zwołania nowej komisji lekarskiej mającej za zadanie ponowne zbadanie przypadku skarżącego w świetle prawidłowej interpretacji pojęcia „przepisów”, której dokona Sąd do spraw Służby Publicznej UE w ramach rozpatrywania niniejszej skargi;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa C-20/06: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia  27 kwietnia 2006 r.  — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               29.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/30

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 27 kwietnia 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-20/06) (1)

   (2006/C 178/54)

      Język postępowania: francuski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 60 z 11.3.2006


title: Sprawa C-213/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias (Grecja) w dniu 23 kwietnia 2007 r. — Michaniki AE przeciwko Ethniko Symvoulio Radiotileorasis, Ypourgos Epikrateias; Pantechniki AE i Syndesmos Epicheirisseon Periodikou Typou

text:
               23.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 140/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias (Grecja) w dniu 23 kwietnia 2007 r. — Michaniki AE przeciwko Ethniko Symvoulio Radiotileorasis, Ypourgos Epikrateias; „Pantechniki AE” i Syndesmos Epicheirisseon Periodikou Typou
   (Sprawa C-213/07)
   (2007/C 140/26)
   Język postępowania: grecki
   Sąd krajowy
   Symvoulio tis Epikrateias (Rada Państwa) (Grecja)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Michaniki AE.

      Strona pozwana: Ethniko Symvoulio Radiotileorasis (Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji), Ypourgos Epikrateias (minister stanu) „Pantechniki AE” i Syndesmos Epicheirisseon Periodikou Typou (Stowarzyszenie Prasy Periodycznej)
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wyliczenie podstaw wykluczenia wykonawców robót publicznych, zawarty w art. 24 dyrektywy Rady z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącej koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane (Dz.U. L 1999, str. 54) jest wyczerpujące?

               2)

               Jeżeli wyliczenie to nie jest wyczerpujące to czy przepis, który z powodów ochrony przejrzystości w zakresie działalności gospodarczej państwa stanowi, że status właściciela, wspólnika, głównego akcjonariusza lub członka kadry zarządzającej przedsiębiorstwa prowadzącego działalność gospodarczą w dziedzinie środków masowego przekazu nie podlega łączeniu ze statusem właściciela, wspólnika, głównego akcjonariusza lub członka kadry zarządzającej przedsiębiorstwa, któremu państwo lub publiczna osoba prawna senu largo udziela zamówienia publicznego na roboty budowlane, dostawy lub usługi, realizuje cele zgodne z zasadami ogólnymi prawa wspólnotowego oraz czy bezwzględny zakaz udzielania zamówień publicznych takim przedsiębiorstwom jest zgodny ze wspólnotową zasadą proporcjonalności?

               3)

               Jeżeli art. 24 dyrektywy 93/37 należy interpretować w ten sposób, że zawarte w nim wyliczenie podstaw wykluczenia wykonawców jest wyczerpujące, lub jeżeli dany przepis krajowy nie może być interpretowany jako realizujący cele zgodne z zasadami ogólnymi prawa wspólnotowego lub wreszcie jeżeli zakaz ustanowiony tym przepisem nie jest zgodny ze wspólnotową zasada proporcjonalności, to czy przywołana dyrektywa - zabraniając włączenia jako podstawy wykluczenia wykonawcy z procedury udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane przypadku, w którym sam wykonawca lub członek kierownictwa przedsiębiorstwa (taki jak właściciel danego przedsiębiorstwa, jego główny akcjonariusz, wspólnik lub członek kadry zarządzającej) lub też ich pośrednicy, świadczą prace w przedsiębiorstwach prowadzących działalność w zakresie środków masowego przekazu, które mogą wpływać w sposób niezgodny z prawem na procedurę udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, z uwagi szeroki zakres wpływów jakim dysponują - pozostaje w sprzeczności z zasadami ogólnymi ochrony konkurencji i przejrzystości, jak i art. 5 ust. 2 traktatu WE ustanawiającym zasadę subsydiarności?


title: Sprawa C-504/06: Skarga wniesiona w dniu 13 grudnia 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej.

text:
               24.2.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/11

         Skarga wniesiona w dniu 13 grudnia 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej.
   (Sprawa C-504/06)
   (2007/C 42/19)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: L. Pignataro-Nolin i I. Kaufmann-Bühler, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy dyrektywy Rady 92/57/CE (1) z dnia 24 czerwca 1992 r. w sprawie wdrożenia minimalnych wymagań bezpieczeństwa i ochrony zdrowia na tymczasowych lub ruchomych budowach (ósma szczegółowa dyrektywa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG (2)) poprzez brak prawidłowego wdrożenia do prawa krajowego art. 3 ust. 1 tej dyrektywy.

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zgodnie z prawem włoskim budowy trwające krócej niż 200 dni roboczych, w trakcie których nie są wykonywane roboty wymienione w załączniku II do dyrektywy, są objęte jedynie przepisami koordynacyjnymi wymienionymi w art. 7 dekretu nr 626/1994. Przepis ten jednak nakłada wyłącznie ogólny obowiązek współpracy i koordynacji na pracodawców, którzy w ramach swojego przedsiębiorstwa lub zakładu zlecają prace współpracującym z nimi przedsiębiorstwom lub osobom prowadzącym działalność na własny rachunek. W konsekwencji nie można przyjąć, by art. 7 tego dekretu stanowił wdrożenie do prawa krajowego precyzyjnych i szczegółowych przepisów nr 92/57/EWG dotyczących niezbędnej koordynacji na etapie przygotowania i realizacji budowy.

      (1)  Dz.U. L 245, str. 6.

      (2)  Dz.U. L 183, str. 1.


title: Sprawa C-327/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d’appel de Bruxelles (Belgia) w dniu 17 czerwca 2013 r. — Burgo Group SpA przeciwko Illochromie SA, w likwidacji, Jérôme’owi Theettenowi, działającemu w charakterze syndyka masy upadłościowej spółki Illochroma SA

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 226/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d’appel de Bruxelles (Belgia) w dniu 17 czerwca 2013 r. — Burgo Group SpA przeciwko Illochromie SA, w likwidacji, Jérôme’owi Theettenowi, działającemu w charakterze syndyka masy upadłościowej spółki Illochroma SA
   (Sprawa C-327/13)
   (2013/C 226/17)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour d’appel de Bruxelles

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca wnosząca odwołanie: Burgo Group SpA

      Strona pozwana: Illochroma SA, w likwidacji, Jérôme Theetten, działający w charakterze syndyka masy upadłościowej spółki Illochroma SA

      Pytania prejudycjalne

   Czy rozporządzenie Rady (WE) nr 1346/2000 [z dnia 29 maja 2000 r.] w sprawie postępowania upadłościowego (1), a w szczególności jego art. 3,16, 27, 28 i 29 należy interpretować w ten sposób, że:

               a)

               „oddział”, o którym mowa w art. 3 ust. 2, należy rozumieć jako oddział dłużnika, wobec którego wszczęto postępowanie główne i sprzeciwia się on temu, by w ramach jednoczesnego postawienia w stan likwidacji szeregu spółek należących do tej samej grupy, spółki te mogły być przedmiotem postępowania wtórnego, w państwie, w którym mają siedzibę, ze względu na to, że mają osobowość prawną?

               b)

               osoba lub organ uprawniony do złożenia wniosku o wszczęcie postępowania wtórnego powinna mieć miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium sądu państwa członkowskiego, do którego sądu wniesiono o wszczęcie tego postępowania, czy też prawo to powinno być zastrzeżone dla wszystkich obywateli Unii, jeżeli wykażą oni istnienie więzi prawnej z danym oddziałem?

               c)

               ponieważ główne postępowanie upadłościowe jest postępowaniem likwidacyjnym, wszczęcie wtórnego postępowania upadłościowego danego oddziału może zostać zarządzone tylko, gdy spełnia kryteria celowości pozostawione do oceny sądu państwa członkowskiego, przed którym wszczęto postępowanie wtórne?

      (1)  Dz.U. L 160, s. 1.


title: Sprawa T-817/14: Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2014 r. – Zoofachhandel Züpke/Komisja

text:
               16.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/30

         Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2014 r. – Zoofachhandel Züpke/Komisja
   (Sprawa T-817/14)
   (2015/C 089/36)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Zoofachhandel Züpke GmbH (Wesel, Niemcy), Zoohaus Bürstadt, Helmut Ofenloch GmbH & Co. KG (Bürstadt, Niemcy), Zoofachgeschäft – Vogelgroßhandel Import-Export Heinz Marche (Heinsberg, Niemcy), Rita Bürgel (Uthleben, Niemcy), Norbert Kass (Altenbeken, Niemcy) (przedstawiciel: Rechtsanwältin C. Correll)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zasądzenie od pozwanej naprawienia szkody, jaka wystąpiła u skarżących wskutek wydania zawartego w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 318/2007 z dnia 23 marca 2007 r. (Dz.U. L 84, s. 7) lub w rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) nr 139/2013 z dnia 7 stycznia 2013 r. (Dz.U. L 47, s. 1) zakazu o niemalże światowym zasięgu dotyczącego przywozu do UE ptaków złowionych w środowisku naturalnym i obejmującego okres od dnia 7 stycznia 2013 r. do dnia dzisiejszego;

               —

               obciążenie Komisji kosztami sądowymi i pozasądowymi.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi, po pierwsze, że Komisja wskutek bezkrytycznej kontynuacji zakazu przywozu o nadzwyczaj szerokim zasięgu geograficznym naruszyła przysługującą skarżącym wolność prowadzenia działalności oraz – częściowo – prawo własności. Zakaz ten w świetle istniejących w każdym razie od roku 2010 dostępnych badań naukowych nie jest do uzasadnienia poprzez względy wyższej rangi, takie jak ochrona zdrowia.
   Po drugie, skarżący stoją na stanowisku, że Komisja poprzez kontynuację zakazu przywozu naruszyła zasadę proporcjonalności, jak również zasadę starannego wykonywania czynności, ponieważ nie uwzględniono w wystarczającym stopniu ani aktualnego stanu danych, ani odpowiedniego stanu wiedzy. Zakaz o światowym zasięgu dotyczący przywozu do UE ptaków złowionych w środowisku naturalnym opierał się niezmiennie na stanie wiedzy i przypuszczeniach z roku 2005, kiedy to po raz pierwszy – z rejonów Azji począwszy – rozprzestrzeniła się w Europie i wymagała pilnego działania tzw. ptasia grypa. Stan wiedzy uzyskany z biegiem kolejnych lat nie uzasadniał już w opinii skarżących, w każdym razie od roku 2010, tak szeroko określonego geograficznego zasięgu zakazu przywozu. Ponadto w między czasie do uwzględnienia były możliwe i konieczne inne, bardziej skuteczne środki oraz wyraźnie w mniejszym stopniu obciążające skarżących, jak np. konsekwentnie prowadzony monitoring ptaków wędrownych.
   Po trzecie, skarżący wywodzą, że ponieśli rzeczywistą i pewną szkodę oraz że pomiędzy tą szkodą a sprzecznym z prawem działaniem Komisji istnieje związek przyczynowo-skutkowy.


title: Sprawa F-23/11: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 8 lutego 2012 r. — AY przeciwko Radzie (Służba publiczna — Urzędnicy — Awans — Postępowanie w sprawie awansu za 2010 r. — Porównanie osiągnięć — Nieuwzglednienie dokształcania zawodowego i akredytacji — Naruszenie prawa)

text:
               28.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 126/26

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 8 lutego 2012 r. — AY przeciwko Radzie
   (Sprawa F-23/11) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Awans - Postępowanie w sprawie awansu za 2010 r. - Porównanie osiągnięć - Nieuwzglednienie dokształcania zawodowego i akredytacji - Naruszenie prawa)
   2012/C 126/49
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: AY (Bousval, Belgia) (przedstawiciele: początkowo adwokaci É. Boigelot i S. Woog, następnie adwokat É. Boigelot)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i J. Herrmann, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady o niewpisaniu skarżącego na listę urzędników awansowanych do grupy zaszeregowania AST 9 w ramach postępowania w sprawie awansu za rok 2010 i żądanie zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność odmownej decyzji Rady Unii Europejskiej w sprawie awansowania AY do grupy zaszeregowania AST 9 w ramach postępowania w sprawie awansu za rok 2010.

               2)

               Postępowanie umarza się w przedmiocie żądań przedstawionych pomocniczo przez AY.

               3)

               W pozostałym zakresie żądania skargi AY zostają oddalone.

               4)

               Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona całością kosztów.

      (1)  Dz.U. C 226 z 30.7.2011, s. 31.


title: Sprawa F-55/08: Skarga wniesiona w dniu 5 czerwca 2008 r. — Carlo De Nicola przeciwko Europejskiemu Bankowi Inwestycyjnemu

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/73

         Skarga wniesiona w dniu 5 czerwca 2008 r. — Carlo De Nicola przeciwko Europejskiemu Bankowi Inwestycyjnemu
   (Sprawa F-55/08)
   (2008/C 209/135)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Carlo De Nicola (Strassen, Luksemburg) (przedstawiciel: L. Isola, adwokat)

      Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny
   Żądania strony skarżącej
   stwierdzenie nieważności decyzji komisji odwoławczej przesłanej pocztą elektroniczną w dniu 17 listopada 2007 r. i przekazanej na piśmie w dniu 19 grudnia 2007 r., w zakresie w jakim oddala zażalenie skarżącego na decyzję przełożonych dotyczącą 2006 r., w jakim stwierdzono w niej, że skarżący zrezygnował ze swoich roszczeń w odniesieniu do wad proceduralnych, którymi została dotknięta roczna ocena za rok 2006 i wreszcie w jakim wskazano w niej, że skarżący zgadza się z zarzutami przełożonych;
   stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 13 lipca 2007 r. dotyczących awansu, w zakresie w jakim nie uwzględniono w nich skarżącego w części dotyczącej przejścia z grupy funkcyjnej E do grupy funkcyjnej D;

               —

               stwierdzenie nieważności wszystkich aktów związanych i poprzedzających, pośród których znajduje się ocena skarżącego za rok 2006, między innymi dlatego, że nie proponuje ona oceny A lub B+ ani awansu skarżącego do grupy funkcyjnej D, i w stosownym przypadku stwierdzenie niezgodności z prawem a w konsekwencji niemożności stosowania ograniczeń (ilościowych bądź innego rodzaju) nałożonych w drodze wytycznych Dyrekcji ds. zasobów ludzkich;

               —

               stwierdzenie stosowania mobbingu wobec skarżącego;

               —

               zobowiązanie Europejskiego Banku Inwestycyjnego do zaprzestania mobbingu wobec skarżącego i zadośćuczynienia przeszłym i przyszłym krzywdom fizycznym, moralnym oraz naprawienia przeszłych i przyszłych szkód majątkowych,;

               —

               obciążenie Europejskiego Banku Inwestycyjnego kosztami postępowania.

               —

               Opis sporu

               —

               Skarżący żąda po pierwsze częściowego stwierdzenia nieważności decyzji komisji odwoławczej dotyczącej jego rocznej oceny za rok 2006 a po drugie, stwierdzenia stosowania mobbingu wobec skarżącego i obciążenia strony pozwanej obowiązkiem zaprzestania mobbingu i naprawienia poniesionej szkody.


title: Sprawa T-570/11: Skarga wniesiona w dniu 7 listopada 2011 r. — Oetker Nahrungsmittel przeciwko OHIM (La qualité est la meilleure des recettes)

text:
               14.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/19

         Skarga wniesiona w dniu 7 listopada 2011 r. — Oetker Nahrungsmittel przeciwko OHIM (La qualité est la meilleure des recettes)
   (Sprawa T-570/11)
   2012/C 13/40
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Dr. August Oetker Nahrungsmittel KG (Bielefeld, Niemcy) (przedstawiciel: Rechtsanwalt F. Graf von Stosch)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Wielkiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 8 lipca 2011 r. w sprawie R-1798/2010-G;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „La qualité est la meilleure des recettes” dla towarów z klas 16, 29, 30 i 32

      Decyzja eksperta: częściowe odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ sporny znak towarowy ma charakter odróżniający


title: Sprawa T-126/07: Skarga wniesiona w dniu 20 kwietnia 2007 r. — Allos Walter Lang GmbH przeciwko OHIM –Kokoriko (Coco Rico)

text:
               23.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 140/33

         Skarga wniesiona w dniu 20 kwietnia 2007 r. — Allos Walter Lang GmbH przeciwko OHIM –Kokoriko (Coco Rico)
   (Sprawa T-126/07)
   (2007/C 140/56)
   Język skargi: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Allos Walter Lang GmbH (Mariendrebber, Republika Federalna Niemiec) (przedstawiciel: adwokat H. Heldt)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: KOKORIKO, Ltda
   Żądania strony skarżącej

               —

               zawieszenie postępowania do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia toczących się przed OHIM postępowań w sprawie unieważnienia 2069 C oraz 2070 C;

               —

               uchylenie decyzji B 696 684 Wydziału Sprzeciwów z dnia 31 maja 2006 r. jak również stwierdzenie nieważności decyzji R 1047/2006-2 Drugiej Izby Odwoławczej z dnia 16 lutego 2007 i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Izbę Odwoławczą;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „Coco Rico” dla towarów z klasy 30 (zgłoszenie nr 2 949 899)

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: KOKORIKO, Ltda

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny znak towarowy „KOKORIKO” (wspólnotowy znak towarowy nr 101 386) dla towarów i usług z klas 29, 30 i 42 jak również graficzny znak towarowy „KOKORIKO” (wspólnotowy znak towarowy nr 101 626) dla towarów i usług z klas 29, 30 i 42

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu i odmowa rejestracji

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Decyzja Izby Odwoławczej nie uwzględniła wniesionej przez skarżącą skargi o unieważnienie prawa z rejestracji znaków towarowych, na które powołano się w sprzeciwie. Zdaniem strony skarżącej w przypadku unieważnienia prawa z rejestracji znaków towarowych, na które powołano się w sprzeciwie nie istnieje już przewidziana w art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 (1) podstawa do odmowy rejestracji zgłoszonego przez nią znaku towarowego.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1)