title: Sprawa C-245/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Judecătoria Balș (Rumunia) w dniu 28 maja 2015 r. – SC Casa Noastră SA/Ministerul Transporturilor – Inspectoratul de Stat pentru Controlul Transportului ISCTR

text:
               12.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 337/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Judecătoria Balș (Rumunia) w dniu 28 maja 2015 r. – SC Casa Noastră SA/Ministerul Transporturilor – Inspectoratul de Stat pentru Controlul Transportului ISCTR
   (Sprawa C-245/15)
   (2015/C 337/03)
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Judecătoria Balş

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: SC Casa Noastră SA

      Strona pozwana: Ministerul Transporturilor – Inspectoratul de Stat pentru Controlul Transportului ISCTR

      Pytania prejudycjalne

               1)

               W jakim zakresie wyrażenie „bez względu na to, przez kogo są organizowane”, które zostało użyte w art. 2 pkt 3 rozporządzenia nr 1073/2009 (1), może być interpretowane w ten sposób, że regularne usługi transportowe mogą być organizowane przez podmiot gospodarczy w celu przewozu własnych pracowników do i z miejsca pracy?

               2)

               W jakim zakresie wyrażenie „przewóz osób w ramach przewozów regularnych, których trasa nie przekracza 50 km”, użyte w art. 3 lit. a) rozporządzenia nr 561/2006 (2), może być interpretowane w ten sposób, że ma ono zastosowanie do pracowników w ramach ich przemieszczania się do lub z miejsca ich pracy?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1073/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 (Dz.U. L 300, s. 88).

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) nr 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.U. L 102, s. 1).


title: Sprawa T-128/16: Postanowienie Sądu z dnia 28 listopada 2016 r. – SureID/EUIPO (SUREID) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego SUREID — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 — Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej]

text:
               23.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/35

         Postanowienie Sądu z dnia 28 listopada 2016 r. – SureID/EUIPO (SUREID)
   (Sprawa T-128/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego SUREID - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 - Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej])
   (2017/C 022/47)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: SureID, Inc. (Hillsboro, Oregon, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: B. Brandreth, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Folliard Monguiral i S. Crabbe, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 stycznia 2016 r. (sprawa R 1478/2015-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego SUREID jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               SureID, Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 175 z 17.5.2016.


title: Sprawa T-192/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 czerwca 2006 r. — Atlantean przeciwko Komisji (Rybołówstwo — Wieloletnie programy kierunkowe — Wniosek o zwiększenie celów w związku z poprawą warunków bezpieczeństwa — Decyzja 97/413/WE — Odmowa Komisji — Skarga o stwierdzenie nieważności — Dopuszczalność — Uprawnienia Komisji)

text:
               12.8.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/18

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 czerwca 2006 r. — Atlantean przeciwko Komisji
   (Sprawa T-192/03) (1)

   (Rybołówstwo - Wieloletnie programy kierunkowe - Wniosek o zwiększenie celów w związku z poprawą warunków bezpieczeństwa - Decyzja 97/413/WE - Odmowa Komisji - Skarga o stwierdzenie nieważności - Dopuszczalność - Uprawnienia Komisji)
   (2006/C 190/31)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Atlantean Ltd (Killybegs, Irlandia) (przedstawiciele: początkowo G. Hogan, SC, E. Regan, SC, i A. Hussey, solicitor, następnie G. Hogan, E. Regan i M. Fraser, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Braun i B. Doherty, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Irlandia (przedstawiciele: D. O'Hagan i C. O'Toole, pełnomocnicy, wspierani przez D. Conlana Smytha, barristera)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2003/245/WE z dnia 4 kwietnia 2003 r. dotyczącej wniosków skierowanych do Komisji w przedmiocie zwiększenia celów wieloletniego programu orientacji IV w związku z poprawą warunków bezpieczeństwa, warunków żeglugi morskiej, warunków sanitarnych, jakości produktów oraz warunków pracy, w stosunku do statków o całkowitej długości większej niż dwanaście metrów (Dz.U. L 90, str. 48), w zakresie, w jakim Komisja oddaliła wnioski o zwiększenie zdolności połowowej statków Atlanteanu
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji 2003/245/WE z dnia 4 kwietnia 2003 r. dotyczącej wniosków skierowanych do Komisji w przedmiocie zwiększenia celów wieloletniego programu orientacji IV w związku z poprawą warunków bezpieczeństwa, warunków nawigacji morskiej, warunków sanitarnych, jakości produktów oraz warunków pracy w stosunku do statków o całkowitej długości większej niż dwanaście metrów w zakresie, w jakim znajduje zastosowanie do statków Atlnteanu.

               2)

               Komisja pokrywa własne koszty jak i koszty poniesione przez skarżącą.

               3)

               Irlandia pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 184 z 2.8.2003


title: Sprawa T-344/05: Skarga wniesiona w dniu 13 września 2005 r. — Republika Grecka przeciwko Komisji

text:
               12.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/30

         Skarga wniesiona w dniu 13 września 2005 r. — Republika Grecka przeciwko Komisji
   (Sprawa T-344/05)
   (2005/C 281/56)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Grecka [Przedstawiciel(-e): Ioannis Kalkiás, Eleni Svolopavlou]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności lub zmiana zaskarżonej decyzji Komisji z dnia 15 lipca 2005 r., wyłączającej z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez Państwa Członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) (1);

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W drodze zaskarżonej decyzji Komisja dokonując rozliczenia rachunków na podstawie rozporządzenia (EWG) nr 729/70 (2) wyłączyła z finansowania wspólnotowego różne wydatki Republiki Greckiej w sektorze premii za zwierzęta — za ekstensyfikację, owoców i warzyw oraz roślin uprawnych.
   Skarżąca żąda stwierdzenia nieważności tej decyzji, podnosząc przede wszystkim, że cała procedura rozliczania rachunków jest nieważna z powodu naruszenia art. 7 rozporządzenia nr 1258/1999 (3) w związku z art. 8 rozporządzenia nr 1663/1995 (4), ponieważ konsultacje i kontakty dwustronne pomiędzy skarżącą a Komisją nie miały za przedmiot również konkretnego oszacowania wydatków, które miały być wyłączone, poza tym wydatki, które zostały wyłączone, są wcześniejsze od okresu 24 miesięcy poprzedzających pisemne zawiadomienie ze strony Komisji. Zdaniem skarżącej okres 24 miesięcy biegnie od chwili dużo późniejszej niż przyjmuje Komisja.
   Jeżeli chodzi o korektę w wysokości 100 % premii za ekstensyfikację, skarżąca podważa ocenę Komisji dotyczącą okoliczności faktycznych i zarzuca jej błąd w ustaleniach faktycznych i niewystarczające uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Skarżąca utrzymuje ponadto, że zastosowanie korekty w wysokości 100 % narusza wytyczne dokumentu Komisji VI/5330/97 z dnia 23 grudnia 1997 r., jest bezzasadne i w sposób oczywisty nieproporcjonalne, ponieważ wykracza poza prawidłowe wykonanie uprawnień dyskrecjonalnych Komisji.
   W odniesieniu do korekty w sektorze roślin uprawnych skarżąca podważa ocenę Komisji, że miało miejsce naruszenie rozporządzenia nr 3508/1992 (5) w odniesieniu do zakwalifikowania działek rolnych. Uważa ona ponadto, że przestrzegała w całości wymogów art. 15 rozporządzenia nr 2419/2001 (6), jeżeli chodzi o kontrole administracyjne i kontrole na miejscu. Ponadto skarżąca podnosi brak uzasadnienia i naruszenie zasady proporcjonalności.
   W końcu w odniesieniu do korekty w sektorze owoców i warzyw skarżąca utrzymuje, że Komisja dokonała błędnej wykładni przepisów art. 20 ust. 5 i 7 rozporządzenia nr 1169/1997 (7). W każdym razie skarżąca podważa motywy zaskarżonej decyzji, jeżeli chodzi o ten rozdział i powołuje się na naruszenie zasady proporcjonalności.

      (1)  Dz.U. L 188 z 20.7.2005, str. 36.

      (2)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 729/70 z dnia 21 kwietnia 1970 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, Dz.U. L 94 z 28.4.1970, str. 13.

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1258/99 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, Dz.U. L 160 z 26.6.1999, str. 103.

      (4)  Rozporządzenie Komisji (WE) 1663/95 z dnia 7 lipca 1995 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 729/70 w odniesieniu do procedury rozliczania rachunków Sekcji Gwarancji EFOGR, Dz.U. L 158 z 8.7.1995, str. 6.

      (5)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3508/92 z dnia 27 listopada 1992 r. ustanawiające zintegrowany system zarządzania i kontroli pewnych systemów pomocy Wspólnoty, Dz.U. L 355 z 5.12.1992, str. 1.

      (6)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy ustanowionych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3508/92, Dz.U. L 327 z 12.12.2001, str. 11.

      (7)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1169/97 z dnia 26 czerwca 1997 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2202/96 wprowadzającego program pomocy wspólnotowej dla producentów niektórych owoców cytrusowych, Dz.U. L 169 z 27.6.1997, str. 15.


title: Sprawa C-447/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský soud v Ostravě (Republika Czeska) w dniu 18 sierpnia 2015 r. – Ivo Muladi/Krajský úřad Moravskoslezského kraje

text:
               23.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 389/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský soud v Ostravě (Republika Czeska) w dniu 18 sierpnia 2015 r. – Ivo Muladi/Krajský úřad Moravskoslezského kraje
   (Sprawa C-447/15)
   (2015/C 389/16)
   Język postępowania: czeski

      Sąd odsyłający

   Krajský soud v Ostravě

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ivo Muladi

      Strona pozwana: Krajský úřad Moravskoslezského kraje

      Pytanie prejudycjalne

   Czy przepisy art. 4 dyrektywy 2003/59/WE (1) sprzeciwiają się uregulowaniom krajowym, które ustanawiają dodatkowe warunki dotyczące zwolnienia z wymogu uzyskania wstępnej kwalifikacji przez kierowców niektórych pojazdów drogowych do przewozu rzeczy lub osób.

      (1)  Dz.U. 2003 L 226, s. 4.


title: Sprawa C-159/07: Skarga wniesiona w dniu 22 marca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalii

text:
               26.5.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 117/18

         Skarga wniesiona w dniu 22 marca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalii
   (Sprawa C-159/07)
   (2007/C 117/30)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: K. Simonsson i P. Andrade, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalii
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że poprzez brak wprowadzenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Komisji 2005/23/WE (1) z dnia 8 marca 2005 r. zmieniającej dyrektywę 2001/25/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie minimalnego poziomu wyszkolenia marynarzy, a w każdym razie nie przekazując tekstów tych przepisów Komisji, Republika Portugalii uchybiła zobowiązaniom, jakie na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Portugalii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 29 września 2005 r.

      (1)  Dz.U. L 62, str. 14.


title: Sprawa C-157/05: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 24 maja 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof — Austria) — Winfried L. Holböck przeciwko Finanzamt Salzburg-Land (Swobodny przepływ kapitału — Swoboda przedsiębiorczości — Podatek dochodowy — Wypłata dywidend — Dochody z kapitału pochodzące z państw trzecich)

text:
               7.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/3

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 24 maja 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof — Austria) — Winfried L. Holböck przeciwko Finanzamt Salzburg-Land
   (Sprawa C-157/05) (1)

   (Swobodny przepływ kapitału - Swoboda przedsiębiorczości - Podatek dochodowy - Wypłata dywidend - Dochody z kapitału pochodzące z państw trzecich)
   (2007/C 155/03)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Verwaltungsgerichtshof
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Winfried L. Holböck

      Strona pozwana: Finanzamt Salzburg-Land
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Verwaltungsgerichtshof — Wykładnia art. 56 i 57 WE — Przepisy krajowe dotyczące podatku od wypłacanych dywidend — Osoba fizyczna mająca miejsce zamieszkania na terytorium kraju, posiadająca dwie trzecie akcji spółki z siedzibą w państwie trzecim (Szwajcarii) — Opodatkowanie dywidend według zwykłej stawki podatku dochodowego, w odróżnieniu od dywidend krajowych, do których stosuje się opodatkowanie według stawki obniżonej
   Sentencja
   Artykuł. 57 ust. 1 WE musi być interpretowany w ten sposób, że art. 56 WE nie stoi na przeszkodzie stosowaniu przez państwo członkowskie przepisów obowiązujących w dniu 31 grudnia 1993 r., które przewidując w odniesieniu do akcjonariusza otrzymującego dywidendy od spółki będącej rezydentem opodatkowanie według stawki równej połowie średniej stawki podatku, jednocześnie w odniesieniu do akcjonariusza otrzymującego dywidendy od spółki z siedzibą w państwie trzecim, w której posiada on dwie trzeciej kapitału zakładowego, przewidują opodatkowanie według zwykłej stawki podatku dochodowego.

      (1)  Dz.U. C 143 z 11.6.2005.


title: Sprawy połączone C-94/13 P, C-95/13 P, C-136/13 P, C-174/13 P, C-180/13 P, C-191/13 P i C-246/13 P: Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 4 września 2014 r. – Cooperativa tra i Lavoratori della Piccola Pesca di Pellestrina Soc. coop. arl i in. (C-94/13 P), Alfier Costruzioni Srl i in. (C-95/13 P), Cooperativa Mare Azzurro Socialpesca Soc. coop. arl, dawniej Cooperativa Mare Azzurro Soc. coop. arl, Cooperativa vongolari Sottomarina Lido Soc. coop. arl (C-136/13 P), Axitea SpA, dawniej La Vigile San Marco SpA (C-174/13 P), Vetrai 28 Srl, dawniej Barovier & Toso vetrerie artistiche riunite Srl i in. (C-180/13 P), Confindustria Venezia, dawniej Unione degli industriali della provincia di Venezia (Unindustria) i in. (C-191/13 P), Manutencoop Società Cooperativa, dawniej Manutencoop Soc. coop. arl i Astrocoop Universale Pulizie, Manutenzioni e Trasporti Soc. coop. arl, (Italie) (C-246/13 P) przeciwko Cooperativa Pescatori di San Pietro in Volta Soc. coop. arl i in., Republice Włoskiej, Komisji Europejskiej (Odwołanie — Pomoc państwa — Pomoc na rzecz przedsiębiorstw z terenu miast Wenecji i Chioggii — Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem)

text:
               17.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 409/19

         Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 4 września 2014 r. – Cooperativa tra i Lavoratori della Piccola Pesca di Pellestrina Soc. coop. arl i in. (C-94/13 P), Alfier Costruzioni Srl i in. (C-95/13 P), Cooperativa Mare Azzurro Socialpesca Soc. coop. arl, dawniej Cooperativa Mare Azzurro Soc. coop. arl, Cooperativa vongolari Sottomarina Lido Soc. coop. arl (C-136/13 P), Axitea SpA, dawniej La Vigile San Marco SpA (C-174/13 P), Vetrai 28 Srl, dawniej Barovier & Toso vetrerie artistiche riunite Srl i in. (C-180/13 P), Confindustria Venezia, dawniej Unione degli industriali della provincia di Venezia (Unindustria) i in. (C-191/13 P), Manutencoop Società Cooperativa, dawniej Manutencoop Soc. coop. arl i Astrocoop Universale Pulizie, Manutenzioni e Trasporti Soc. coop. arl, (Italie) (C-246/13 P) przeciwko Cooperativa Pescatori di San Pietro in Volta Soc. coop. arl i in., Republice Włoskiej, Komisji Europejskiej
   (Sprawy połączone C-94/13 P, C-95/13 P, C-136/13 P, C-174/13 P, C-180/13 P, C-191/13 P i C-246/13 P) (1)

   ((Odwołanie - Pomoc państwa - Pomoc na rzecz przedsiębiorstw z terenu miast Wenecji i Chioggii - Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem))
   2014/C 409/26
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Cooperativa tra i Lavoratori della Piccola Pesca di Pellestrina Soc. coop. arl, Cooperativa Coopesca – Organizzazione tra Produttori e Lavoratori della Pesca – Chioggia Soc. coop. arl, Cooperativa San Marco fra Lavoratori della Piccola Pesca – Burano Soc. coop. arl (C-94/13 P), Alfier Costruzioni Srl, Azin Asfalti Srl, Barbato Srl, Group Srl, dawniej Impresa Costruzioni Civili e Montaggi Srl (ICCEM), Rossi Renzo Costruzioni Srl, Vettore Costruzioni Srl (C-95/13 P), Cooperativa Mare Azzurro Socialpesca Soc. coop. arl, dawniej Cooperativa Mare Azzurro Soc. coop. arl, Cooperativa vongolari Sottomarina Lido Soc. coop. arl (C-136/13 P), Axitea SpA, dawniej La Vigile San Marco SpA (C-174/13 P), Vetrai 28 Srl, dawniej Barovier & Toso vetrerie artistiche riunite Srl, Carlo Moretti Srl, Ferro & Lazzarini Srl, Fornace Mian Srl, dawniej Formia International Srl, Amelio Cenedese, dawniej Gino Cenedese & Figlio, La Murrina SpA, Nason & Moretti Srl, w likwidacji, Venini SpA, De Majo Illuminazione Srl, dawniej Vetreria De Majo Srl (C-180/13 P), Confindustria Venezia, dawniej Unione degli industriali della provincia di Venezia (Unindustria), Comitato „Venezia vuole vivere”, Fiorital Srl, Ellemme Sas, dawniej Jesurum di M. e A. Levi Morenos Sas, Grafiche Veneziane Soc. coop. arl, dawniej Grafiche Veneziane Srl, Cantiere navale De Poli SpA, Capgemini BST SpA, dawniej Aive Srl, Tessuti Artistici Fortuny SpA, Rubelli SpA, dawniej Lorenzo Rubelli SpA, Tecnomare SpA (C-191/13 P), Manutencoop Società Cooperativa, dawniej Manutencoop Soc. coop. arl i Astrocoop Universale Pulizie, Manutenzioni e Trasporti Soc. coop. arl (C-246/13 P) (przedstawiciele: A. Vianello, A. Bortoluzzi i A. Veronese, avvocati)

      Druga strona postępowania: Cooperativa Pescatori di San Pietro in Volta Soc. coop. arl, Murazzo – Piccola Soc. coop. arl, RAM – Società Cooperativa fra Lavoratori della Pesca, Raccoglitori ed Allevatori di Molluschi, Confcooperative – Unione Provinciale di Venezia, Sacaim SpA, Camata Costruzioni Sas, Dal Carlo Mario & C. Srl, ACEA – Associazione dei Costruttori Edili ed Affini di Venezia e Provincia, Ghezzo Giovanni & C. Snc di Ghezzo Maurizio & C., Alfredo Barbini Srl, Aureliano Toso Srl, AVMazzega Srl, Effetre SpA, Mazzuccato International Srl, Tfz Internazionale Srl, V. Nason & C. Srl, Vetreria LAG Srl, Siram SpA, Bortoli Ettore Srl, Arsenale Venezia SpA, Albergo Quattro Fontane Snc, Hotel Gabrielli Srl, dawniej Hotel Gabrielli Sandwirth SpA, GE.AL.VE. Srl, Metropolitan SpA, dawniej Metropolitan Srl, Hotel Concordia Srl, dawniej Hotel Concordia Snc, Società per l’industria alberghiera (SPLIA), Principessa Srl, w likwidacji, Albergo ristorante „All’Angelo” Snc, Albergo Saturnia Internazionale SpA, Savoia e Jolanda Srl, Hotels Biasutti Srl, dawniej Hotels Biasutti Snc, Ge.A.P. Srl, Rialto Inn Srl, Bonvecchiati Srl, Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci, G. Conte i D. Grespan, pełnomocnicy), Republika Włoska

      Sentencja

               1)

               Odwołania zostają oddalone.

               2)

               Cooperativa tra i Lavoratori della Piccola Pesca di Pellestrina Soc. coop. arl, Cooperativa Coopesca – Organizzazione tra Produttori e Lavoratori della Pesca – Chioggia Soc. coop. arl, Cooperativa San Marco fra Lavoratori della Piccola Pesca – Burano Soc. coop. arl, Alfier Costruzioni Srl, Azin Asfalti Srl, Barbato Srl, Group Srl, Rossi Renzo Costruzioni Srl, Vettore Costruzioni Srl, Cooperativa Mare Azzurro Socialpesca Soc. coop. arl, Cooperativa vongolari Sottomarina Lido Soc. coop. arl, Axitea SpA, Vetrai 28 Srl, Carlo Moretti Srl, Ferro & Lazzarini Srl, Fornace Mian Srl, Amelio Cenedese, La Murrina SpA, Nason & Moretti Srl, Venini SpA, De Majo Illuminazione Srl, Confindustria Venezia, Comitato „Venezia vuole vivere”, Fiorital Srl, Ellemme Sas, Grafiche Veneziane Soc. coop. arl, Cantiere navale De Poli SpA, Capgemini BST SpA, Tessuti Artistici Fortuny SpA, Rubelli SpA, Tecnomare SpA i Manutencoop Società Cooperativa zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C z 4.5.2013.

      Dz.U. C 147 z 25.5.2013.

      Dz.U. C 207 z 20.7.2013.


title: Sprawa C-92/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Ireland (Irlandia) w dniu 17 lutego 2012 r. — Health Service Executive przeciwko SC, AC

text:
               5.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 133/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Ireland (Irlandia) w dniu 17 lutego 2012 r. — Health Service Executive przeciwko SC, AC
   (Sprawa C-92/12)
   2012/C 133/33
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   High Court of Ireland.

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Health Service Executive.

      Strona pozwana: SC, AC.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy orzeczenie dotyczące zatrzymania dziecka przez określony czas w innym państwie członkowskim w ośrodku świadczącym terapeutyczną i wychowawczą opiekę objęte jest przedmiotowym zakresem zastosowania rozporządzenia Rady nr 2201/2003 (1)?

               2)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy powstają jakieś obowiązki, a jeżeli tak, to jakie, na podstawie art. 56 rozporządzenia nr 2201/2003 w odniesieniu do charakteru mechanizmu konsultacji i zgody w celu zapewnienia skutecznej ochrony dziecka, które ma zostać zatrzymane takich okolicznościach?

               3)

               Czy jeżeli sąd państwa członkowskiego przewiduje umieszczenie dziecka przez określony czas w ośrodku opiekuńczym w innym państwie członkowskim i uzyskał on na to zgodę tego państwa członkowskiego na podstawie art. 56 rozporządzenia Rady nr 22101/2003, to orzeczenie sądu zarządzające umieszczenie dziecka przez określony czas w ośrodku opiekuńczym w innym państwie członkowskim powinno zostać uznane, a jego wykonalność powinna zostać stwierdzona, w tym innym państwie członkowskim, jako warunek wstępny umieszczenia?

               4)

               Czy orzeczenie sądu zarządzające umieszczenie dziecka przez określony czas w ośrodku opiekuńczym w innym państwie członkowskim, na które owo państwo członkowskie wyraziło zgodę na podstawie art. 56 rozporządzenia Rady nr 2201/2003, ma jakiekolwiek skutki prawne w tym innym państwie członkowskim przed orzeczeniem o uznaniu i wykonalności po zakończeniu postępowania w sprawie jego uznania i wykonania?

               5)

               Jeżeli postanowienie sądu nakazujące umieszczenie dziecka przez określony czas w ośrodku opiekuńczym położonym w innym państwie członkowskim na podstawie art. 56 rozporządzenia Rady nr 2201/2003 jest ponownie wydawane na czas określony, to czy zgoda innego państwa członkowskiego, o której mowa w art. 56, musi być każdorazowo uzyskiwana w przypadku wydawania kolejnego nowego postanowienia?

               6)

               Jeżeli orzeczenie sądu zarządzające umieszczenie dziecka przez określony czas w ośrodku opiekuńczym położonym w innym państwie członkowskim na podstawie art. 56 rozporządzenia Rady nr 2201/2003 jest ponownie wydawane na dalszy określony czas, to czy orzeczenie to powinno zostać uznane, a jego wykonalność stwierdzona przy okazji każdego takiego nowego postanowienia?

      (1)  Dz.U. L 338, s.1.


title: Sprawa C-43/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 2 lutego 2007 r. — D. M. M. A. Arens-Sikken przeciwko Staatssecretaris van Financiën

text:
               24.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 2 lutego 2007 r. — D. M. M. A. Arens-Sikken przeciwko Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-43/07)
   (2007/C 69/21)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy).
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: D. M. M. A. Arens-Sikken.

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën.
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 73b i 73d TWE (obecnie art. 56 i 58 WE) należy interpretować w ten sposób, że zabraniają one państwu członkowskiemu opodatkowania przysporzenia — następującego na podstawie prawa spadkowego — nieruchomości położonej w tym państwie członkowskim i należącej do spadku po spadkodawcy, który w chwili śmierci zamieszkiwał w innym państwie członkowskim, w oparciu o wartość nieruchomości, bez uwzględnienia długów spadkobiercy wynikających z nadwyżki przysporzenia w porównaniu z przewidzianym dla niego udziałem w spadku, które powstały wyniku podziału spadku dokonanego przez rodziców w drodze zapisu?

               2)

               Jeżeli na pytanie pierwsze udzielona zostanie odpowiedź twierdząca i jeżeli dodatkowo w drodze porównania określone musi zostać czy i jeżeli tak, to w jakim zakresie, uwzględnione muszą zostać długi wynikające z nadwyżki przysporzenia w porównaniu z przewidzianym udziałem w spadku, jaka metoda porównywania — jedna z metod przywołanych w pkt 3.6.6 czy też inna — musi zostać zastosowana w przypadku jak ten w niniejszej sprawie dla określenia, czy podatek od spadku, który zostałby naliczony gdyby spadkodawca zamieszkiwał w chwil śmierci w Niderlandach, byłby niższy aniżeli podatek od przysporzenia?

               3)

               Czy dla oceny ewentualnego zobowiązania, wynikającego z traktatu WE dla państwa członkowskiego, na którego terytorium położona jest nieruchomość, do umożliwienia odliczenia w całości, bądź w części, długów wynikających z nadwyżki przysporzenia w porównaniu z przewidzianym udziałem w spadku ma znaczenie, czy odliczenie to prowadzi — w związku z unikaniem podwójnego opodatkowania — do zaliczenia niższej kwoty w państwie członkowskim, które stwierdza swoją właściwość w przedmiocie pobrania podatku od spadku w związku z tym, że spadkodawca miał w tym państwie swoje miejsce zamieszkania?


title: Sprawa C-216/07: Skarga wniesiona w dniu 25 kwietnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               9.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/14

         Skarga wniesiona w dniu 25 kwietnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-216/07)
   (2007/C 129/26)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Condou-Durande oraz W. Bogensberger, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 2003/110/WE z dnia 25 listopada 2003 r. w sprawie pomocy w przypadkach tranzytu do celów deportacji drogą powietrzną (1), bądź też nie notyfikując tych przepisów Komisji, Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy,

               —

               obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy 2003/110/WE upłynął w dniu 5 grudnia 2005 r.

      (1)  Dz.U. L 321, str. 26.


title: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 10 marca 2005 r. w sprawie C-240/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywy 2002/19/WE, 2002/20/WE, 2002/21/WE i 2002/22/WE — Sieć i usługi łączności elektronicznej — Brak transpozycji w przepisanym terminie)

text:
               14.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 115/8

      WYROK TRYBUNAŁU

   (piąta izba)
   z dnia 10 marca 2005 r.
   w sprawie C-240/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywy 2002/19/WE, 2002/20/WE, 2002/21/WE i 2002/22/WE - Sieć i usługi łączności elektronicznej - Brak transpozycji w przepisanym terminie)
   (2005/C 115/16)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-236/04 Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: M. Shotter) przeciwko Królestwu Belgii (pełnomocnik: E. Dominkovits), mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 8 czerwca 2004 r., Trybunał (piąta izba) w składzie: R. Silva de Lapuerta, prezes izby, J. Makarczyk i P. Kūris (sprawozdawca), sędziowie; rzecznik generalny: F.G. Jacobs, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 10 marca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektyw 2002/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń (dyrektywa o dostępie), 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa o zezwoleniach), 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa) i 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej), Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tych dyrektyw.

               2.

               Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 190 z 24.07.2004.


title: Sprawa T-272/15: Skarga wniesiona w dniu 22 maja 2015 r. – Apcoa Parking Holdings/OHIM (PARKWAY)

text:
               27.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/41

         Skarga wniesiona w dniu 22 maja 2015 r. – Apcoa Parking Holdings/OHIM (PARKWAY)
   (Sprawa T-272/15)
   (2015/C 245/50)
   Język postępowania: niemiecki

      Strona

      Strona skarżąca: Apcoa Parking Holdings GmbH (Stuttgart, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Lohmann)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „PARKWAY” – zgłoszenie nr 12 248 278

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 25 marca 2015 r. w sprawie R 2062/2014-4

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-121/10: Skarga wniesiona w dniu 11 marca 2010 r. — Conte i in. przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               22.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/43

         Skarga wniesiona w dniu 11 marca 2010 r. — Conte i in. przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa T-121/10)
   2010/C 134/72
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Giovanni Conte (Pomezia, Włochy), Casa del Pescatore Soc. coop. rl (Civitanova Marche, Włochy), Guidotti Giovanni & Figli Snc (Termoli, Włochy), Organizzazione di produttori della pesca di Civitanova Marche Soc. coop. rl (Civitanova Marche, Włochy), Consorzio gestione mercato ittico Manfredonia Soc. coop. rl (Cogemim) (Manfredonia, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci P. Cavasola, G. Micucci, V. Cannizzaro)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia.

               —

               Obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej sprawie wszyscy skarżący są podmiotami gospodarczymi działającymi w sektorze rybołówstwa i podlegają obowiązkom wynikającym z zaskarżonego rozporządzenia.
   Na poparcie swoich żądań podnoszą oni następujące zarzuty:

               1)

               Artykuł 9 ust. 2 i 3, art. 10 ust. 1 i 2 zaskarżonego rozporządzenia są nieważne, w zakresie w jakim wprowadzają dla statków rybackich większych niż piętnaście metrów bezwzględny obowiązek posiadania podwójnego systemu monitorowania: monitorowania satelitarnego przewidzianego w art. 9 oraz dodatkowo systemu automatycznej identyfikacji. Są to dwa różne systemy pełniące zasadniczo tę samą funkcję. Obowiązek ten nie został odpowiednio uzasadniony. Ponadto narusza to zasadę proporcjonalności z punktu widzenia konieczności i odpowiedniego charakteru stosowanego środka. Poza tym obowiązek wyposażenia się w podwójny system monitorowania powoduje dla skarżących powstanie obciążenia finansowego, które nie jest uzasadnione żadną rozsądną potrzebą.

               2)

               Artykuł 15 i art. 17 zaskarżonego rozporządzenia są nieważne, w zakresie w jakim wprowadzają dla statków rybackich o długości wynoszącej co najmniej 12 metrów obowiązek przesyłania określonych informacji raz dziennie i za każdym razem przed wejściem do portu lub nawet cztery godziny przed wejściem do portu. Zdaniem skarżących taki obowiązek jest nierozsądny, nieproporcjonalny i niemożliwy do wypełnienia. Zwłaszcza dla statków rybackich wykorzystywanych w połowach na małą skalę, w obszarach połowowych położonych w odległości kilku godzin rejsu od portu, obowiązek taki będzie niemożliwy do wykonania, chyba że statki będą oczekiwały przed wejściem do portu na upływ wymaganego czasu.

               3)

               Systemy nadzoru i inspekcji są nieważne, w zakresie w jakim zaskarżone rozporządzenie wprowadza bezwzględny obowiązek zapewnienia dostępu do pomieszczeń statku oraz do plików i dokumentów elektronicznych, jak również bezwzględny obowiązek poddania się inspekcjom i udzielania odpowiedzi na pytania urzędników działających bez upoważnienia władzy sądowej i nie podlegających kontroli przez organy policji. W ten sposób naruszone są prawa do zachowania poufności, miru domowego i prywatności, a także prawo do obrony w ich różnych przejawach. Taka kontrola nie tylko narusza wymienione wyżej prawa podstawowe, ale poprzez swoją inwazyjność prowadzi do pozbawienia podmiotu gospodarczego prowadzącego działalność w dziedzinie rybołówstwa, prawa do korzystania ze swobody działalności gospodarczej zagwarantowanej w traktatach założycielskich. Szczególna podstawa nieważności dotyczy art. 82, który przyznaje urzędnikom przeprowadzającym inspekcję prawo podjęcia działań zabezpieczających dowody dotyczące ewentualnego naruszenia.

               4)

               Artykuł 73 ust. 8 zaskarżonego rozporządzenia jest nieważny, w zakresie w jakim przepis ten umożliwia państwom członkowskim obciążenie operatorów statków rybackich kosztami związanymi z prowadzeniem nadzoru. W tym względzie skarżący podnoszą, że przepis ten jest w sposób oczywisty nieważny, ponieważ jest sprzeczny z zasadą społecznego podziału kosztów koniecznych dla realizacji interesu publicznego.

               5)

               Artykuł 92 zaskarżonego rozporządzenia jest nieważny, w zakresie w jakim wprowadza system przenoszący odpowiedzialność za ewentualne naruszenia, niezależnie od osoby sprawcy, na właściciela statku rybackiego i jego ewentualnych następców prawnych. Skarżący podnoszą w tym względzie, że jest to sprzeczne z zasadą indywidualizacji odpowiedzialności, z zasadą ochrony własności prywatnej i z zasadą proporcjonalności, ponieważ nie zapewnia w rozsądny sposób uniknięcia obchodzenia systemu sankcji.

               6)

               Artykuł 103 zaskarżonego rozporządzenia jest nieważny, w zakresie w jakim przewiduje, że nieprzestrzeganie przez państwo obowiązków przewidzianych w tym rozporządzeniu może spowodować zawieszenie pomocy finansowej przewidzianej w rozporządzeniach nr 1198/2006 (1) i nr 861/2006 (2). Zdaniem skarżących zawieszenie pomocy oznacza przeniesienie odpowiedzialności z państwa na osoby prywatne, które są w tej sytuacji zmuszone ponosić niekorzystne skutki zachowania państwa. Taka forma przeniesienia sankcji narusza zasadę indywidualizacji kary i zasadę proporcjonalności.

               7)

               Nieważne są art. 14 ust. 1, 2, 3, 4, 5, art. 17 ust. 1, art. 58 ust. 1, 2, 3 i 5, art. 59 ust. 2 i 3, art. 60 ust. 4 i 5, art. 62 ust. 1, art. 63 ust. 1, art. 64, art. 65, art. 66 ust. 1 i 3, art. 67 ust. 1 oraz art. 68 zaskarżonego rozporządzenia. W tym względzie skarżący twierdzą, że podstawą omawianego rozporządzenia jest wyłącznie art. 37 traktatu WE, który umożliwia ustanowienie wspólnej polityki w zakresie rybołówstwa, i że środki przewidziane w rozporządzeniu są zgodne z prawem jedynie wówczas, gdy dotyczą polityki w zakresie rybołówstwa ustanowionej na mocy różnych aktów przez instytucje wspólnotowe. Tymczasem wymienione wyżej przepisy nie odnoszą się do sektorów i gatunków objętych wspólną polityką w zakresie rybołówstwa i wobec tego wykraczają poza zakres zastosowania art. 37 TWE.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1198/2006 z dnia 27 lipca 2006 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Rybackiego

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 861/2006 z dnia 22 maja 2006 r. ustanawiające wspólnotowe środki finansowe na rzecz wdrażania wspólnej polityki rybołówstwa oraz w obszarze prawa morza


title: Sprawa C-8/13: Skarga wniesiona w dniu 7 stycznia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Słowenii

text:
               2.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/14

         Skarga wniesiona w dniu 7 stycznia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Słowenii
   (Sprawa C-8/13)
   2013/C 63/24
   Język postępowania: słoweński

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Kukovec, P. Hetsch i O. Beynet)

      Strona pozwana: Republika Słowenii

      Żądania strony skarżącej

   Komisja wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu dokonania transpozycji dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE (1) z dnia 13 lipca 2009 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającej dyrektywę 2003/54/WE (2), a w każdym razie nie powiadamiając Komisji o takich przepisach, Republika Słowenii uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 49 ust. 1 wskazanej dyrektywy.

               —

               zasądzenie od Republiki Słowenii, na podstawie art. 260 ust. 3 TFUE, okresowej kary pieniężnej w wysokości 10 287,36 EUR za każdy dzień od dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 3 marca 2011 r.

      (1)  Dz.U. L 211, s. 55.

      (2)  Dz.U. L 176, s. 37.


title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia  20 października 2005 r.  w sprawach połączonych C- 327/03 i C-328/03 Bundesrepublik Deutschland przeciwko ISIS Multimedia Net GmbH und Co. KG i in. (wniosek Bundesverwaltungsgericht o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Usługi telekomunikacyjne — Dyrektywa 97/13/WE — Artykuł 11 ust. 2 — Opłata za przydzielenie nowych numerów telefonicznych — Bezpłatna rezerwa numerów, którą dysponuje przedsiębiorstwo będące następcą prawnym dawnego monopolisty)

text:
               10.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/3

      WYROK TRYBUNAŁU

   (trzecia izba)
   z dnia 20 października 2005 r.
   w sprawach połączonych C- 327/03 i C-328/03 Bundesrepublik Deutschland przeciwko ISIS Multimedia Net GmbH und Co. KG i in. (1) (wniosek Bundesverwaltungsgericht o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)
   (Usługi telekomunikacyjne - Dyrektywa 97/13/WE - Artykuł 11 ust. 2 - Opłata za przydzielenie nowych numerów telefonicznych - Bezpłatna rezerwa numerów, którą dysponuje przedsiębiorstwo będące następcą prawnym dawnego monopolisty)
   (2005/C 315/05)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawach połączonych C-327/03 i C-328/03, mających za przedmiot dwa wnioski o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożone przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) postanowieniami z dnia 30 kwietnia 2003 r., które wpłynęły do Trybunału w dniu 28 lipca 2003 r., w postępowaniach: Bundesrepublik Deutschland przeciwko IBIS Multimedia Net GmbH und Co. KG, reprezentowanej przez ISIS Multimedia Net Verwaltungs GmbH (C-327/03) i Firma O2 (Germany) GmbH und Co. OHG (C-328/03), Trybunał (trzecia izba), w składzie: A. Rosas, prezes izby, J. Malenovský, S. von Bahr (sprawozdawca), A. Borg Barthet i U. Lõhmus, sędziowie; rzecznik generalny: D. Ruiz-Jarabo Colomer, sekretarz: M. Ferreira, główny administrator, wydał w dniu 20 października 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Wykładni art. 11 ust. 2 dyrektywy 97/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 kwietnia 1997 r. w sprawie wspólnych przepisów ramowych dotyczących ogólnych zezwoleń i indywidualnych licencji w dziedzinie usług telekomunikacyjnych należy dokonywać w ten sposób, iż stoją z nim w sprzeczności takie jak będące przedmiotem w postępowaniu przed sądem krajowym przepisy krajowe, które stanowią, że nowy operator na rynku telekomunikacyjnym jest zobowiązany do uiszczenia opłaty za przydzielenie numerów telefonicznych uwzględniającej ich wartość ekonomiczną, podczas gdy przedsiębiorstwo telekomunikacyjne zajmujące na tym samym rynku pozycję dominującą przejęło nieodpłatnie znaczną rezerwę numerów, którą dysponował dawny monopolista będący jego poprzednikiem prawnym, a prawo krajowe wyłącza możliwość uiszczenia a posteriori takiej opłaty z tytułu tej rezerwy.

      (1)  Dz.U. C 251 z 18.10.2003


title: Sprawa T-426/11: Skarga wniesiona w dniu 1 sierpnia 2011 r. — Maharishi Foundation przeciwko OHIM (MÉDITATION TRANSCENDANTALE)

text:
               24.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/46

         Skarga wniesiona w dniu 1 sierpnia 2011 r. — Maharishi Foundation przeciwko OHIM (MÉDITATION TRANSCENDANTALE)
   (Sprawa T-426/11)
   2011/C 282/84
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Maharishi Foundation Ltd (St. Helier, Jersey) (przedstawiciel: adwokat A. Meijboom)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 6 kwietnia 2011 r. w sprawie R 1294/2010-2;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „MÉDITATION TRANSCENDANTALE” dla towarów i usług z klas 16, 35, 41, 44 i 45 — zgłoszenie nr 8246704

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego w odniesieniu do części towarów i usług

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uwzględnienie odwołania i przekazanie sprawy ekspertowi celem dalszego postępowania
   Podniesione zarzuty: Skarżący podnosi cztery zarzuty: a) naruszenie art. 75 i art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza nie powołała się wyraźnie na art. 7 ust. 1 lit. a) wspomnianego rozporządzenia, jednak uznała, że znak towarowy „MÉDITATION TRANSCENDANTALE” ma charakter rodzajowy; b) naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza nieprawidłowo uznała, że rozpatrywany znak jest pozbawiony charakteru odróżniającego; c) naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza doszła do nieprawidłowego wniosku, że rozpatrywany znak składa się wyłącznie ze wskazówek mogących służyć w obrocie do oznaczania właściwości towarów lub usług, dla których dokonano zgłoszenia; d) naruszenie art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza nieprawidłowo uznała, że znak nie uzyskał w stosunku do towarów lub usług, dla których wystąpiono o rejestrację, charakteru odróżniającego w następstwie używania.


title: Sprawa C-466/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Svea hovrätt (Szwecja) w dniu 18 października 2012 r. — Nils Svensson, Sten Sjögren, Madelaine Sahlman, Pia Gadd przeciwko Retreiver Sverige AB

text:
               8.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 379/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Svea hovrätt (Szwecja) w dniu 18 października 2012 r. — Nils Svensson, Sten Sjögren, Madelaine Sahlman, Pia Gadd przeciwko Retreiver Sverige AB
   (Sprawa C-466/12)
   2012/C 379/31
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd odsyłający

   Svea hovrätt

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Nils Svensson, Sten Sjögren, Madelaine Sahlman, Pia Gadd

      Strona pozwana: Retriever Sverige AB

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy okoliczność, że ktokolwiek inny niż posiadacz praw autorskich do określonego utworu zamieszcza na swej witrynie internetowej odsyłający do tego utworu link, na który można kliknąć, stanowi publiczne udostępnienie w rozumieniu art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym? (1)

               2)

               Czy odpowiedź na pytanie pierwsze uzależniona jest od tego, czy utwór, do którego odsyła link zamieszczony jest na stronie internetowej, którą otworzyć może każdy, bez żadnych ograniczeń, czy też na stronie, do której dostęp jest w jakiś sposób ograniczony?

               3)

               Czy w ramach analizy pytania pierwszego należy dokonać rozróżnienia między sytuacją, w której po kliknięciu przez użytkownika na stosowny link utwór ukazuje się na innej stronie internetowej, a sytuacją, w której po kliknięciu przez użytkownika na ten link utwór prezentowany jest w taki sposób, że powstaje wrażenie, iż ukazuje się on na tej samej stronie internetowej?

               4)

               Czy państwo członkowskie może przyznać wyłącznemu prawu autora szerszą ochronę w drodze ustanowienia przepisu przewidującego, że publiczne udostępnianie obejmuje większy zakres działań niż zakres przewidziany w art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym?

      (1)  Dz.U. 2001, L 167, s. 10.


title: Sprawa C-546/15: Skarga wniesiona w dniu 16 października 2015 r. – Komisja Europejska/Republika Federalna Niemiec

text:
               11.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/10

         Skarga wniesiona w dniu 16 października 2015 r. – Komisja Europejska/Republika Federalna Niemiec
   (Sprawa C-546/15)
   (2016/C 007/16)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Hermes, M. Heller, E. Sanfrutos Cano, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec

      Żądania strony skarżącej

   Skarżąca wnosi o:

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/19/UE z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego (1), a w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, strona skarżąca uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 24 ust. 1 tej dyrektywy;

               —

               w związku z naruszeniem obowiązku powiadomienia o środkach transpozycji nałożenie na stronę skarżącą na podstawie art. 260 ust. 3 TFUE obowiązku zapłaty okresowej kary pieniężnej w wysokości 210 078 EUR dziennie od dnia wydania wyroku Trybunału stwierdzającego naruszenie zobowiązań, płatnej na rachunek środków własnych Unii Europejskiej;

               —

               obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 14 lutego 2014 r.

      (1)  Dz.U. L 197, s. 38


title: Sprawa C-3/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tartu Ringkonnakohus (Estonia) w dniu 3 stycznia 2013 r. — AS Baltic Agro przeciwko Maksu- ja Tolliameti Ida maksu- ja tollikeskus

text:
               2.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tartu Ringkonnakohus (Estonia) w dniu 3 stycznia 2013 r. — AS Baltic Agro przeciwko Maksu- ja Tolliameti Ida maksu- ja tollikeskus
   (Sprawa C-3/13)
   2013/C 63/23
   Język postępowania: estoński

      Sąd odsyłający

   Tartu Ringkonnakohus

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: AS Baltic Agro

      Strona pozwana: Maksu- ja Tolliameti Ida maksu- ja tollikeskus (urząd celny i podatkowy, wschodni okręg podatkowy i celny)

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady nr 661/2008 (1) należy interpretować w ten sposób, że importer i pierwszy niezależny odbiorca we Wspólnocie muszą być zawsze jedną i tą samą osobą?

               2)

               Czy art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady nr 661/2008 w związku z decyzją Komisji nr 2008/577 (2) należy interpretować w ten sposób, że zwolnienie z cła antydumpingowego obejmuje tylko takiego pierwszego niezależnego odbiorcę we Wspólnocie, który przed złożeniem zgłoszenia nie odprzedał jeszcze towaru podlegającego zgłoszeniu?

               3)

               Czy art. 66 kodeksu celnego ustanowionego rozporządzeniem Rady nr 2913/92 (3) w związku z art. 251 rozporządzenia Komisji nr 2454/93 (4) i innymi przepisami proceduralnymi dotyczącymi późniejszych zmian zgłoszenia celnego należy interpretować w ten sposób, że jeżeli przy przywozie towaru w zgłoszeniu wpisano niewłaściwego odbiorcę, należy umożliwić unieważnienie zgłoszenia na wniosek również po zwolnieniu towaru i korektę zapisu odbiorcy, jeżeli w przypadku wpisania właściwego odbiorcy należałoby zastosować zwolnienie z cła przewidziane w art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady nr 661/2008, czy też w takich okolicznościach art. 220 ust. 2 lit. b) kodeksu celnego ustanowionego rozporządzeniem Rady nr 2913/92 należy interpretować w ten sposób, że organy celne nie są uprawnione do dokonania zaksięgowania retrospektywnego?

               4)

               Czy w przypadku odpowiedzi przeczącej na obie alternatywy pytania c) należy uznać, iż jest zgodne z art. 20 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej w związku z art. 28 ust. 1 i art. 31 Traktatu ustanawiającego Unię Europejską, że art. 66 kodeksu celnego ustanowionego rozporządzeniem Rady nr 2913/92 w związku z art. 251 rozporządzenia Komisji nr 2454/93 i innymi przepisami proceduralnymi dotyczącymi późniejszych zmian zgłoszenia celnego nie zezwala na unieważnienie zgłoszenia na wniosek również po zwolnieniu towaru ani na korektę zapisu odbiorcy, jeżeli w przypadku wpisania właściwego odbiorcy należałoby zastosować zwolnienie z cła przewidziane w art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady nr 661/2008?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 661/2008 z dnia 8 lipca 2008 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz azotanu amonu pochodzącego z Rosji w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 oraz częściowego przeglądu okresowego zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 384/96 (Dz.U. L 185, s. 1).

      (2)  Decyzja Komisji 2008/577/WE z dnia 4 lipca 2008 r. przyjmująca zobowiązania oferowane w związku z postępowaniem antydumpingowym w odniesieniu do przywozu azotanu amonu pochodzącego z Rosji i z Ukrainy (Dz.U. L 185, s. 43).

      (3)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 302, s. 1).

      (4)  Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 253, s. 1).


title: Sprawa T-260/04: Skarga wniesiona dnia 23 czerwca 2004 r. przez C.E.S.T.A.S. – Centro di Educazione Sanitaria e Tecnologie Appropriate Sanitarie przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               28.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/36

         Skarga wniesiona dnia 23 czerwca 2004 r. przez C.E.S.T.A.S. – Centro di Educazione Sanitaria e Tecnologie Appropriate Sanitarie przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-260/04)
   (2004/C 217/64)
   Język postępowania: włoski
   Dnia 23 czerwca 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich przez C.E.S.T.A.S. – Centro di Educazione Sanitaria e Tecnologie Appropriate Sanitarie, reprezentowane przez Nicolettę Amadei i Charlsa Turka, avvocati.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Niniejsza skarga ma na celu stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (Delegacji w Republice Gwinei) z dnia 21 kwietnia 2004 r., na mocy której skarżąca, działająca od 1987 r. w Gwinei organizacja pozarządowa, została wezwana do uiszczenia kwoty 959 543 835 franków gwinejskich (w przeliczeniu 397 126,02 euro) z tytułu wydatków, uznanych za nieuzasadnione w ramach realizacji powierzonego jej projektu.
   W uzasadnieniu swoich roszczeń, skarżąca podnosi:

               —

               naruszenie istotnych wymogów proceduralnych poprzez wadliwe i sprzeczne uzasadnienie, jak również poprzez brak podstawy prawnej. W tym zakresie zaskarżona nota debetowa wymienia jedynie porozumienie „Amélioration des conditions de vie à l'interieur du pays – 7 ACP GUI 019-4-AT CESTAS”, chociaż żadnego porozumienia o tym tytule nie zawarto, w związku z czym nie można jednoznacznie stwierdzić, do których z ustanowionych pomiędzy skarżącą a gwinejskim rządem relacji zaskarżona decyzja się odnosi. Ponadto brakuje jakiejkolwiek podstawy prawnej, na której miałby opierać się zaskarżony akt. Ponadto nota debetowa nie zawiera żadnych wyjaśnień odnośnie kryteriów prowadzenia księgowości, na podstawie których Komisja ustaliła sporną kwotę;

               —

               zaskarżona decyzja może podlegać stwierdzeniu nieważności również dlatego, że żądanie zapłaty od skarżącej spornej kwoty pochodzi od Komisji, która w świetle umów podpisanych w ramach różnych projektów realizowanych w Gwinei, pozostaje stroną trzecią;

               —

               naruszenie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (1), ponieważ prośba skarżącej o przekazanie jej kopii raportu sporządzonego przez Ernst & Young, na podstawie którego wydano zaskarżoną decyzję, pozostała bez odpowiedzi;

               —

               pogwałcenie prawa skarżącej do obrony;

               —

               pogwałcenie zasady kontradyktoryjności oraz prawidłowej administracji.

         W wymienionym jako ostatni względzie, skarżąca podkreśla, że dochodzenie w sprawie jej domniemanych niedoborów zostało przeprowadzone wyłącznie przez podmiot zewnętrzny, Ernst & Young, który w stosunku do stron nie był osobą trzecią w pełnym znaczeniu, tylko organizacją opłacaną przez rząd gwinejski, która w związku z tym nie może być postrzegana jako bezstronna.

      (1)  Dz.U. L 145 z 31 maja 2001 r., str. 43.


title: Sprawa T-90/17: Skarga wniesiona w dniu 13 lutego 2017 r. – Gelinova Group/EUIPO – Cloetta Italia (galatea…è naturale)

text:
               18.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/38

         Skarga wniesiona w dniu 13 lutego 2017 r. – Gelinova Group/EUIPO – Cloetta Italia (galatea…è naturale)
   (Sprawa T-90/17)
   (2017/C 121/56)
   Język skargi: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Gelinova Group Srl (Tezze di Vazzola, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci A. Tornato i D. Hazan)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Cloetta Italia Srl (Cremona, Włochy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „galatea…è naturale” – zgłoszenie nr 13 187 695

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 grudnia 2016 r. w sprawie R 207/2016-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Błędne zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawy połączone T-566/11 i T-567/11: Wyrok Sądu z dnia z dnia 23 października 2013 r. — Viejo Valle przeciwko OHIM — Établissements Coquet (filiżanka i spodek ze żłobieniami oraz głęboki talerz ze żłobieniami) (Wzór wspólnotowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru — Zarejestrowane wzory wspólnotowe przedstawiające filiżankę i spodek ze żłobieniami oraz głęboki talerz ze żłobieniami — Podstawa unieważnienia — Nieuprawnione użycie dzieła chronionego przez przepisy z zakresu prawa autorskiego jednego z państw członkowskich — Artykuł 25 ust. 1 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 6/2002)

text:
               7.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 359/8

         Wyrok Sądu z dnia z dnia 23 października 2013 r. — Viejo Valle przeciwko OHIM — Établissements Coquet (filiżanka i spodek ze żłobieniami oraz głęboki talerz ze żłobieniami)
   (Sprawy połączone T-566/11 i T-567/11) (1)

   (Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru - Zarejestrowane wzory wspólnotowe przedstawiające filiżankę i spodek ze żłobieniami oraz głęboki talerz ze żłobieniami - Podstawa unieważnienia - Nieuprawnione użycie dzieła chronionego przez przepisy z zakresu prawa autorskiego jednego z państw członkowskich - Artykuł 25 ust. 1 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 6/2002)
   2013/C 359/13
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Viejo Valle, SA (L’Olleria, Hiszpania) (przedstawiciel: I. Temiño Ceniceros, avocat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: V. Melgar, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Établissements Coquet (Saint-Léonard-de-Noblat, Francja) (przedstawiciel: C. Bouchenard, avocat)

      Przedmiot

   Skargi na decyzje Trzeciej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 29 lipca 2011 r. (sprawy R 1054/2010-3 i R 1055/2010-3) dotyczące postępowania w sprawie unieważnienia pomiędzy Établissements Coquet a Viejo Valle, SA.

      Sentencja

               1)

               Sprawy T-566/11 i T-567/11 zostają połączone do celów wydania wyroku.

               2)

               Skargi zostają oddalone.

               3)

               Viejo Valle, SA pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) i przez Établissements Coquet.

      (1)  Dz.U. C 32 z 4.2.2012.


title: Sprawa T-506/04: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia  10 marca 2006 r.  — Success-Marketing przeciwko OHMI

text:
               6.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/29

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 marca 2006 r. — Success-Marketing przeciwko OHMI
   (Sprawa T-506/04) (1)

   (2006/C 108/54)

      Język postępowania: niemiecki

   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 193 z 6.8.2005.


title: Sprawa T-150/08: Skarga wniesiona w dniu 21 kwietnia 2008 r. — REWE-Zentral przeciwko OHIM — Aldi Einkauf (Clina)

text:
               21.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 158/20

         Skarga wniesiona w dniu 21 kwietnia 2008 r. — REWE-Zentral przeciwko OHIM — Aldi Einkauf (Clina)
   (Sprawa T-150/08)
   (2008/C 158/33)
   Język skargi: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: REWE-Zentral AG (Kolonia, Niemcy (przedstawiciel: adwokat M. Kinkeldey)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Aldi Einkauf GmbH & Co. OHG (Essen, Niemcy)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 15 lutego 2008 r. w sprawie R 1484/2006-4;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „Clina” zgłoszony dla towarów z klas 3 i 21 (zgłoszenie nr 3 921 079)
   Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Aldi Einkauf GmbH & Co. OHG
   Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny znak towarowy „CLINAIR” dla towarów z klas 3 i 5 (wspólnotowy znak towarowy nr 1 769 850).

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Odrzucenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów i odrzucenie zgłoszenia

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), ponieważ w przypadku kolidujących znaków towarowych nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1).


title: Sprawa T-387/15: Wyrok Sądu z dnia 29 marca 2017 r. – J & Joy/EUIPO – Joy-Sportswear (J AND JOY) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Słowny unijny znak towarowy J AND JOY — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy joy SPORTSWEAR — Względne podstawy odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo towarów — Podobieństwo oznaczeń — Kryteria oceny — Złożony znak towarowy — Artykuł 8 ust. 1 pkt b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               15.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/30

         Wyrok Sądu z dnia 29 marca 2017 r. – J & Joy/EUIPO – Joy-Sportswear (J AND JOY)
   (Sprawa T-387/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Słowny unijny znak towarowy J AND JOY - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy joy SPORTSWEAR - Względne podstawy odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo towarów - Podobieństwo oznaczeń - Kryteria oceny - Złożony znak towarowy - Artykuł 8 ust. 1 pkt b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 151/37)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: J & Joy SA (Waremme, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci A. Maqua, C. Pirenne i C. Smits)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: H. O’Neill, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Joy-Sportswear GmbH (Ottensoos, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Kiphuth)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 kwietnia 2015 r. (sprawa R 1352/2014-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Joy-Sportswear a J & Joy.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               J & Joy SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 381 z 16.11.2015.


title: Sprawa T-122/15: Wyrok Sądu z dnia 16 maja 2017 r. – Landeskreditbank Baden Württemberg/EBC [Polityka gospodarcza i pieniężna — Nadzór ostrożnościowy nad instytucjami kredytowymi — Artykuł 6 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 — Artykuł 70 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 468/2014 — Jednolity mechanizm nadzorczy — Kompetencje EBC — Zdecentralizowane wykonywanie przez organy krajowe — Ocena znaczenia instytucji kredytowej — Konieczność bezpośredniego nadzoru EBC]

text:
               3.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/26

         Wyrok Sądu z dnia 16 maja 2017 r. – Landeskreditbank Baden Württemberg/EBC
   (Sprawa T-122/15) (1)

   ([Polityka gospodarcza i pieniężna - Nadzór ostrożnościowy nad instytucjami kredytowymi - Artykuł 6 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 - Artykuł 70 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 468/2014 - Jednolity mechanizm nadzorczy - Kompetencje EBC - Zdecentralizowane wykonywanie przez organy krajowe - Ocena znaczenia instytucji kredytowej - Konieczność bezpośredniego nadzoru EBC])
   (2017/C 213/34)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Landeskreditbank Baden Württemberg (Karlsruhe, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo A. Glos, K. Lackhoff i M. Benzing, następnie A. Glos i M. Benzing, adwokaci)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (EBC) (przedstawiciele: początkowo E. Koupepidou, R. Bax i A. Riso, następnie E. Koupepidou i R. Bax, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata H.-G. Kamanna)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: W. Mölls i K. P. Wojcik, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie oparte na art. 263 TFUE i dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji EBC ECB/SSM/15/1 z dnia 5 stycznia 2015 r., wydanej na podstawie art. 6 ust. 4 i art. 24 ust. 7 rozporządzenia Rady (UE) nr 1024/2013 z dnia 15 października 2013 r. powierzającego Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania w odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowymi (Dz.U. 2013, L 287, s. 63), którą EBC odmówił uznania skarżącej za podmiot mniej istotny w rozumieniu art. 6 ust. 4 tego rozporządzenia.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Landeskreditbank Baden-Württemberg – Förderbank pokrywa własne koszty i koszty poniesione przez Europejski Bank Centralny.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 178 z 1.6.2015.


title: Sprawa C-388/06: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 29 marca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2003/96/WE — Restrukturyzacja wspólnotowych ram dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej — Niedokonanie transpozycji w przepisanym terminie)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/19

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 29 marca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-388/06) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2003/96/WE - Restrukturyzacja wspólnotowych ram dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej - Niedokonanie transpozycji w przepisanym terminie)
   (2007/C 96/32)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: W. Mölls, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues et J.Ch. Gracia, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia w przepisanym terminie przepisów niezbędnych dla zastosowania się do dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (Dz.U. L 283, str. 51)
   Sentencja

               1)

               Nieprzyjmując w przepisanym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 261 z 28.10.2006.


title: Sprawa C-64/14 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 10 grudnia 2013 r. w sprawie T-492/12 Sven A. von Storch i in. przeciwko Europejskiemu Bankowi Centralnemu, wniesione w dniu 7 lutego 2014 r. przez Svena A. von Storcha i in.

text:
               19.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/9

         Odwołanie od postanowienia Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 10 grudnia 2013 r. w sprawie T-492/12 Sven A. von Storch i in. przeciwko Europejskiemu Bankowi Centralnemu, wniesione w dniu 7 lutego 2014 r. przez Svena A. von Storcha i in.
   (Sprawa C-64/14 P)
   2014/C 151/11
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Sven A. von Storch i in. (przedstawiciele: adwokaci M. C. Kerber i B. von Storch)

      Druga strona postępowania: Europejski Bank Centralny

      Żądania wnoszących odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnoszą do Trybunału o:

               —

               uchylenie postanowienia pierwszej izby Sądu z dnia 10 grudnia 2013 r. w sprawie T-492/12;

               —

               uwzględnienie żądań wnoszących odwołanie przedstawionych w skardze z dnia 11 listopada 2012 r.; oraz

               —

               obciążenie Europejskiego Banku Centralnego kosztami postępowania zgodnie z art.122 ust. 1 regulaminu postępowania przed Trybunałem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie stoją na stanowisku, ze postanowienie pierwszej izby Sądu z dnia 10 grudnia 2013 r. w sprawie T-492/12 jest błędne pod względem prawnym, a na poparcie tego twierdzenia podnoszą, co następuje:

               1.

               Ponieważ decyzja EBC z dnia 6 września 2012 r. dotycząca szeregu cech technicznych operacji bezpośrednich (outright) Eurosystemu na wtórnych rynkach obligacji skarbowych oraz decyzja z tego samego dnia w sprawie dodatkowych środków służących zapewnieniu dostępności zabezpieczeń dla partnerów handlowych w celu pozostawienia im dostępu do transakcji polegających na wnoszeniu wkładów gotówkowych do Eurosystemu, a także

                           —

                           ewentualnie, wytyczne EBC 2012/641/UE z dnia 10 października 2012 r. zmieniające wytyczne EBC/2012/18 w sprawie dodatkowych środków tymczasowych dotyczących operacji refinansujących Eurosystemu i kwalifikowania zabezpieczeń (EBC/2012/23) (1), wywierają skutki prawne, decyzje te mogą stanowić przedmiot zaskarżenia. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem odnoszącym się do art. 19 TFUE wiążący charakter danej czynności należy oceniać w świetle jej celu.

               2.

               Z brzmienia zaskarżonych decyzji wynika, że dotyczą one skarżących bezpośrednio i indywidualnie, mimo że nie zostały do nich skierowane wprost.

               3.

               Postanowienie z dnia 10 grudnia 2013 r. jest błędne pod względem prawnym, gdyż Sąd uwzględnił w nim argumentację EBC, w myśl której sporne decyzje nie wpływają w żaden sposób na sytuację prawną obywateli. Podobnie Sąd nie wziął pod uwagę okoliczności, że decyzje te rzeczywiście wywołują poważne konsekwencje dla rynków papierów wartościowych, a w szczególności dla emisji obligacji skarbowych, i że EBC zmierzał właśnie do uzyskania takiego skutku.

               4.

               Postanowienie z dnia 10 grudnia 2013 r. jest błędne pod względem prawnym, gdyż Sąd uzależnił legitymację procesową skarżących od rzeczywistego podjęcia działań przez EBC, względnie od późniejszych, bardziej konkretnych operacji, o których w tym wypadku skarżący nie mieli wiedzy, niezależnie od braku rzeczywistej możliwości unieważnienia transakcji nabycia papierów wartościowych.

               5.

               Postanowienie z dnia 10 grudnia 2013 r. jest błędne pod względem prawnym, gdyż Sąd naruszył prawo skarżących do skutecznej ochrony sądowej, zagwarantowane w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz w art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, podpisanej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. W szczególności ewentualna incydentalna kontrola legalności na podstawie art. 277 TFUE, na którą powołał się Sąd, nie wywiera w żadnym razie takiego samego skutku prawnego jak skarga na podstawie art. 263 akapit czwarty TFUE.

      (1)  Dz.U. L 284, s. 14.


title: Sprawa C-103/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Oberster Gerichtshof z dnia 2 lutego 2005 r. w sprawie Reisch Montage AG przeciwko Kiesel Baumaschinen Handels GmbH

text:
               28.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 132/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Oberster Gerichtshof z dnia 2 lutego 2005 r. w sprawie Reisch Montage AG przeciwko Kiesel Baumaschinen Handels GmbH
   (Sprawa C-103/05)
   (2005/C 132/23)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 2 lutego 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Oberster Gerichtshof (Austria) z dnia 2 lutego 2005 r. w sprawie Reisch Montage AG przeciwko Kiesel Baumaschinen Handels GmbH.
   Oberster Gerichtshof zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:
   Czy skarżący może powołać się na art. 6 pkt 1) rozporządzenia (WE) nr 44/2001 (1), jeżeli wnosi powództwo przeciwko osobie zamieszkałej w państwie, którego sąd jest właściwy do rozpoznania sprawy oraz przeciwko osobie zamieszkałej w innym Państwie Członkowskim, jednakże powództwo przeciwko osobie zamieszkałej w państwie, którego sąd jest właściwy do rozpoznania sprawy jest niedopuszczalne już w momencie jego wniesienia z powodu postępowania upadłościowego wszczętego w stosunku do jej majątku, które według prawa krajowego skutkuje niedopuszczalnością.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. L 012, str. 1).


title: Sprawa T-610/16: Skarga wniesiona w dniu 16 maja 2017 r. – PC/EASO

text:
               14.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/25

         Skarga wniesiona w dniu 16 maja 2017 r. – PC/EASO
   (Sprawa T-610/16)
   (2017/C 269/37)
   Język postępowania: fiński

      Strony

      Strona skarżąca: PC (przedstawiciel: adwokat L. Railas)

      Strona pozwana: Europejski Urząd Wsparcia w dziedzinie Azylu (EASO)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności dotyczącego strony skarżącej negatywnego sprawozdania z oceny okresu stażu i nakazanie EASO sporządzenia nowego sprawozdania z oceny strony skarżącej w sprawie utrzymania jej na zajmowanym stanowisku;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji EASO/ED/2015/358;

               —

               stwierdzenie, że organ upoważniony do zawierania umów nie brał udziału w zwolnieniu strony skarżącej;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji EASO/HR/2015/607, na mocy której rozwiązano stosunek pracy strony skarżącej po zakończeniu okresu stażu, z tym skutkiem, że stosunek pracy będzie trwał bez przerwy od dnia 1 marca 2015 r. do dnia 28 lutego 2020 r. (przewidzianego w umowie dnia zakończenia stosunku pracy);

               —

               jeżeli EASO nie będzie mógł przywrócić strony skarżącej na stanowisko pracy, zasądzenie od EASO odszkodowania na rzecz skarżącej za szkodę wyrządzoną niezgodną z prawem decyzją EASO, poprzez zapłatę na rzecz strony skarżącej, tytułem odszkodowania, wynagrodzenia, dodatków i składek emerytalnych pracodawcy odpowiadających zatrudnieniu skarżącej w okresie między 1 grudnia 2015 r. a 28 lutego 2020 r.;

               —

               jeżeli EASO może przywrócić stronę skarżącą na stanowisko pracy, nakazanie EASO zapłaty na rzecz strony skarżącej, tytułem odszkodowania, wynagrodzenia, dodatków i składek emerytalnych pracodawcy odpowiadających zatrudnieniu skarżącej w okresie, w którym nie wykonywała ona swoich funkcji, między dniem 1 grudnia 2015 r. a przywróceniem jej do pracy;

               —

               nakazanie EASO zapłaty na rzecz strony skarżącej sześciomiesięcznego wynagrodzenia i składek pracodawcy, tak jak stwierdzono w sprawie F-113/13, pkt 5; oraz

               —

               obciążenie EASO kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczy oczywistego błędu w ocenie popełnionego przez oceniającego okres stażu, który sporządził negatywne sprawozdanie z oceny wspomnianego okresu i bezpodstawnie publicznie krytykował stronę skarżącą. Strona skarżąca twierdzi, że bez żadnego odniesienia do orzecznictwa lub do innego źródła prawa EASO stwierdził, iż (każdy) „oceniający dysponuje szczególnie szerokimi uprawnieniami dyskrecjonalnymi przy ocenie pracy osoby, co do której powinien sporządzić sprawozdanie, ponieważ sprawozdanie z oceny zawiera swobodnie wyrażoną przez oceniającego opinię”.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia przez EASO kryterium sprawiedliwej oceny przy sporządzeniu sprawozdania z oceny odnoszącego się do okresu stażu. Oceny okresu stażu, na której oparto decyzję o zwolnieniu, dokonano bez uwzględnienia „zaistniałych okoliczności faktycznych” i z naruszeniem reguł mających zastosowanie do personelu lub przewodnika EASO dotyczącego oceny personelu w okresie stażu oraz bez uwzględnienia uwag na piśmie dotyczących sprawozdania z oceny okresu stażu.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczy naruszenia przez EASO zasady równego traktowania, a także błędnej wykładni przez EASO przepisów Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, przy zastosowaniu ich do strony skarżącej.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczy popełnionego przez EASO błędu w ocenie poprzez podpisanie urzędowego dokumentu Unii EASO/ED/2015/358 (delegowania uprawnień), który przyjęto niezgodnie z prawem ze względu na brak wiążących przepisów wykonawczych przyjętych przez Radę administracyjną EASO, co wskazuje na oczywisty konflikt interesów, a data tego dokumentu jest, zdaniem strony skarżącej, nieprawdziwa.

               5)

               Zarzut piąty dotyczy używania przez EASO w sprawozdaniu z oceny okresu stażu i w dalszej procedurze dokumentu EASO/ED/2015/358, który został antydatowany.

               6)

               Zarzut szósty dotyczy naruszenia przez EASO w toku całej procedury oceny okresu stażu reguł proceduralnych mających zastosowanie do procedury oceny, reguł dotyczących dochodzenia administracyjnego, a także prawa do obrony strony skarżącej. Zdaniem strony skarżącej decyzja dotycząca sprawozdania z oceny okresu stażu mogłaby być odmienna, czyli pozytywna, gdyby EASO nie naruszył przepisów prawa Unii mających zastosowanie do personelu oraz przewodnika EASO dotyczącego oceny personelu w okresie stażu.

               7)

               Zarzut siódmy dotyczy tego, że strona skarżąca ważnie przedstawiła argumenty mające na celu podważenie ważności decyzji w sprawie zwolnienia. Zdaniem strony skarżącej decyzja EASO o rozwiązaniu jej umowy o pracę jest oparta na błędnej ocenie naruszeń, jakich dopuścił się EASO w toku procedury dotyczącej oceny okresu stażu, w tym niezgodnego z prawem mianowania autora decyzji w sprawie zwolnienia, braku jego profesjonalizmu w sprawach personalnych, braku doświadczenia w zakresie dokumentów dotyczących oceny okresu stażu, uchybień w zakresie oceny okresu stażu, a także przedstawionych przez stronę skarżącą zarzutów szczegółowych i komentarzy.


title: Sprawa T-62/11: Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2015 r. – Air France-KLM/Komisja [Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Europejski rynek lotniczego przewozu towarów — Porozumienia i uzgodnione praktyki w zakresie wielu składników cen za usługi lotniczego przewozu towarów (ustanowienie dopłat paliwowych i dopłat z tytułu bezpieczeństwa, odmowa zapłaty prowizji od dopłat) — Artykuł 101 TFUE, art. 53 porozumienia EOG i art. 8 umowy między Wspólnotą a Szwajcarią w sprawie transportu lotniczego — Obowiązek uzasadnienia]

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/39

         Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2015 r. – Air France-KLM/Komisja
   (Sprawa T-62/11) (1)

   ([Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek lotniczego przewozu towarów - Porozumienia i uzgodnione praktyki w zakresie wielu składników cen za usługi lotniczego przewozu towarów (ustanowienie dopłat paliwowych i dopłat z tytułu bezpieczeństwa, odmowa zapłaty prowizji od dopłat) - Artykuł 101 TFUE, art. 53 porozumienia EOG i art. 8 umowy między Wspólnotą a Szwajcarią w sprawie transportu lotniczego - Obowiązek uzasadnienia])
   (2016/C 048/43)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Air France-KLM (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci A. Wachsmann i S. Thibault-Liger)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo C. Giolito, S. Noë i N. von Lingen, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata B. Lebruna, następnie C. Giolito i A. Dawes, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: F. Florindo Gijón, M. Simm i M. Balta, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie, tytułem głównym, stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2010) 7694 wersja ostateczna z dnia 9 listopada 2010 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE, art. 53 porozumienia EOG i art. 8 umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego (sprawa COMP/39258 – Lotniczy przewóz towarów) w części, w której dotyczy ona skarżącej, a tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 5 lit. b) i d) tej decyzji w części nakładającej na skarżącą grzywnę, bądź obniżenie kwoty tej grzywny.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2010) 7694 wersja ostateczna z dnia 9 listopada 2010 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE, art. 53 porozumienia EOG oraz art. 8 umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego (sprawa COMP/39258 – Lotniczy przewóz towarów) w zakresie, w jakim dotyczy ona Air France KLM.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Air France-KLM.

               3)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 95 z 26.3.2011.


title: Sprawa C-439/05 P i C-454/05 P P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 września 2007 r. — Land Oberösterreich i Republika Austrii przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Dyrektywa 2001/18/WE — Decyzja 2003/653/WE — Zamierzone uwalnianie do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie — Artykuł 95 ust. 5 WE — Przepisy krajowe stanowiące odstępstwo od przepisów harmonizujących uzasadnione nowymi dowodami naukowymi i specyficznym problemem państwa członkowskiego — Zasada kontradyktoryjności)

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/9

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 września 2007 r. — Land Oberösterreich i Republika Austrii przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-439/05 P i C-454/05 P P) (1)

   (Odwołanie - Dyrektywa 2001/18/WE - Decyzja 2003/653/WE - Zamierzone uwalnianie do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie - Artykuł 95 ust. 5 WE - Przepisy krajowe stanowiące odstępstwo od przepisów harmonizujących uzasadnione nowymi dowodami naukowymi i specyficznym problemem państwa członkowskiego - Zasada kontradyktoryjności)
   (2007/C 269/18)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Land Oberösterreich (przedstawiciele: G. Hörmanseder, pełnomocnik i F. Mittendorfer, Rechtsanwalt), Republika Austrii (przedstawiciele: H. Dossi i A. Hable, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: U. Wölker i M. Patakia, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) z dnia 5 października 2005 r. w sprawach połączonych T-366/03 i T-235/04 Land Oberösterreich i Austrii przeciwko Komisji, którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2003/653/WE z dnia 2 września 2003 r. w sprawie przepisów krajowych zabraniających używania organizmów genetycznie zmodyfikowanych w Oberösterreich na podstawie art. 95 ust. 5 traktatu WE — Przepisy krajowe wprowadzające odstępstwo od środka harmonizującego uzasadnione specyficznym problemem państwa członkowskiego
   Sentencja

               1)

               Odwołania zostają oddalone.

               2)

               Land Oberösterreich i Republika Austrii zostają obciążone kosztami.

      (1)  Dz.U. C 48 z 25.2.2006 r.

      Dz.U. C 60 z 11.3.2006 r.


title: Sprawa F-32/08: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 20 stycznia 2009 r. — Klein przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Emerytury i renty — Renta inwalidzka — Śmierć — Pojęcie dziecka pozostającego na utrzymaniu — Artykuł 2 załącznika VII do Regulaminu pracowniczego — Odprawa pośmiertna — Kwota płatna w przypadku śmierci — Renta sieroca)

text:
               7.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/51

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 20 stycznia 2009 r. — Klein przeciwko Komisji
   (Sprawa F-32/08) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Emerytury i renty - Renta inwalidzka - Śmierć - Pojęcie dziecka pozostającego na utrzymaniu - Artykuł 2 załącznika VII do Regulaminu pracowniczego - Odprawa pośmiertna - Kwota płatna w przypadku śmierci - Renta sieroca)
   (2009/C 55/93)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Marie-Claude Klein (Grasse, Francja) (przedstawiciele: S. Rodrigues i C. Bernard-Glanz, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: D. Martin i K. Herrmann, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 4 maja 2007 r. odmawiającej przyznania skarżącej kwoty płatnej w przypadku śmierci, odprawy pośmiertnej oraz renty sierocej.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona

               2)

               M-C. Klein zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 116 z 9.5.2008, s. 36.


title: Sprawa C-167/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia n° 2 de Santander (Hiszpania) w dniu 23 marca 2016 r. – Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, S.A./Fernando Quintano Ujeta i María Isabel Sánchez García.

text:
               6.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 200/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia no 2 de Santander (Hiszpania) w dniu 23 marca 2016 r. – Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, S.A./Fernando Quintano Ujeta i María Isabel Sánchez García.
   (Sprawa C-167/16)
   (2016/C 200/16)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de Primera Instancia no 2 de Santander

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, S.A.

      Strona pozwana: Fernando Quintano Ujeta i María Isabel Sánchez García

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 6 ust. 1 i art.7 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG (1) z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, można pogodzić z tym, że uznanie za nieuczciwy warunku dotyczącego natychmiastowej wymagalności, stanowiącego podstawę postępowania egzekucyjnego, nie wywołuje żadnej konsekwencji w postępowaniu sądowym, w którym zostało to ujawnione?

               2)

               Czy art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG można pogodzić z wykładnią, która uzależnia skutki uznania za nieuczciwy warunku dotyczącego natychmiastowej wymagalności od konkretnych cech postępowań, na które może zdecydować się przedsiębiorca?

               3)

               Czy jest zgodna z art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG wykładnia, w myśl której – mimo iż uprzednio ustalony w umowie długoterminowej warunek dopuszcza natychmiastową wymagalność z powodu niewykonania umowy niebędącego poważnym i stawia konsumenta w gorszej sytuacji niż wynikająca z krajowego przepisu dyspozytywnego – warunek ten nie jest nieważny wyłącznie dlatego, że w krajowym prawie procesowym istnieje przepis o charakterze korygującym, który ma zastosowanie tylko w konkretnym postępowaniu wybranym przez przedsiębiorcę i tylko w razie zaistnienia określonych przesłanek?

               4)

               Czy art. 693 ust. 3 LEC (2) jest odpowiednim i skutecznym środkiem zaradczym, pozwalającym konsumentowi zaradzić skutkom nieuczciwej klauzuli dotyczącej natychmiastowej wymagalności, biorąc pod uwagę, że powinien on zapłacić odsetki i koszty?

               5)

               Czy krajowa ustawa procesowa przyznająca konsumentowi prawa, na które może powołać się on w szczególnie usprawnionym postępowaniu, które przedsiębiorca może wybrać spośród innych możliwych postępowań, w których takie prawa nie są przewidziane, przestrzega zasady skuteczności dyrektywy 93/13/EWG i Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (3)?

      (1)  Dz.U. L 95, s. 29 – wyd. spec. w jęz. polskim rozdz. 15, t. 2, s. 288

      (2)  Ley de Enjuiciamiento Civil (kodeks postępowania cywilnego)

      (3)  Dz.U. C 364, s. 1


title: Sprawa C-436/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony postanowieniem Hof van Cassatie van België wydanym dnia 5 października 2004 r. w sprawie Léopold Henri Van Esbroeck przeciwko Openbaar Ministerie

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/35

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony postanowieniem Hof van Cassatie van België wydanym dnia 5 października 2004 r. w sprawie Léopold Henri Van Esbroeck przeciwko Openbaar Ministerie
   (Sprawa C-436/04)
   (2004/C 300/68)
   W dniu 13 października 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Hof van Cassatie van België wydanym w dniu 5 października 2004 r. w sprawie Léopold Henri Van Esbroeck przeciwko Openbaar Ministerie, Hof van Cassatie van België zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               „1.

               Czy wykładni art. 54 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 19 czerwca 1999 r. należy dokonywać w ten sposób, że może on zostać zastosowany przez sąd belgijski w odniesieniu do osoby pociągniętej do odpowiedzialności przed sądem karnym za ten sam czyn, za który została osądzona i skazana wyrokiem norweskiego sądu karnego z dnia 2 października 2000 r., a kara lub przyjęty środek prawny zostały już wykonane, podczas gdy zgodnie z art. 2 ust. 1 Umowy z dnia 18 maja 1999 r. zawartej przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącej włączenia Islandii i Norwegii we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen, w szczególności art. 54 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen podlega wykonaniu i stosowaniu w Norwegii dopiero począwszy od dnia 25 marca 2001 r.?”
               W razie pozytywnej odpowiedzi na pierwsze pytanie,

               „2.

               Czy wykładni art. 54 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 19 czerwca 1999 r. w związku z art. 71 tej Konwencji należy dokonywać w ten sposób, że czyn karalny posiadania w celu wywozu i przywozu tych samych środków odurzających i substancji psychotropowych jakiegokolwiek rodzaju, włączając konopie, i który następnie z tytułu wywozu lub przywozu jest ścigany w różnych Państwach, które podpisały Konwencję Wykonawczą do Układu z Schengen lub wykonują i stosują dorobek Schengen, jest uważany za »ten sam czyn« w rozumieniu wspomnianego art. 54?”


title: Sprawa F-25/09: Skarga z dnia 16 marca 2009 r. — Van Neyghem przeciwko Radzie

text:
               16.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/48

         Skarga z dnia 16 marca 2009 r. — Van Neyghem przeciwko Radzie
   (Sprawa F-25/09)
   2009/C 113/102
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Kris Van Neyghem (Tienen, Belgia) (przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis, E. Marchal, avocats)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o nieawansowaniu skarżącego na stopień AST 7 w w roku 2008 oraz w razie potrzeby decyzji o awansie na ten stopień innych funkcjonariuszy.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji AIPN o nieawansowaniu skarżącego na stopień AST 7 w roku 2008 oraz w razie potrzeby decyzji o awansie na ten stopień innych funkcjonariuszy;

               —

               Obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.