title: Sprawa C-138/10: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 września 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Sofija grad — Bułgaria) —  DP grup EOOD przeciwko Direktor na Agencija Mitnici (Unia celna — Zgłoszenie celne — Przyjęcie zgłoszenia przez organ celny — Unieważnienie uprzednio przyjętego zgłoszenia celnego — Konsekwencje w zakresie przepisów karnych)

text:
               29.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/7

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 września 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Sofija grad — Bułgaria) — „DP grup” EOOD przeciwko Direktor na Agencija „Mitnici”
   (Sprawa C-138/10) (1)

   (Unia celna - Zgłoszenie celne - Przyjęcie zgłoszenia przez organ celny - Unieważnienie uprzednio przyjętego zgłoszenia celnego - Konsekwencje w zakresie przepisów karnych)
   2011/C 319/10
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd krajowy

   Administratiwen syd Sofija grad

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca:„DP grup” EOOD

      Strona pozwana: Direktor na Agencija „Mitnici”

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Administratiwen syd Sofija grad — Wykładnia art. 4 pkt 5, art. 8 ust. 1 tiret pierwsze, art. 62, art. 63 i art. 68 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 302, s. 1) — Przyjęcie przez organ celny pisemnego zgłoszenia celnego sporządzonego przez dłużnika celnego — Zrównanie takiego przyjęcia z decyzją administracyjną podlegającą kontroli sądowej — Tymczasowe przyjęcie zgłoszenia celnego do czasu definitywnej weryfikacji zawartych w nim danych w ramach opinii biegłego służącej potwierdzeniu kodu taryfy celnej — Ograniczenie zakresu kontroli przeprowadzanej przez organ celny w ramach tejże weryfikacji

      Sentencja

   Przepisy prawa Unii w dziedzinie ceł powinny być interpretowane w ten sposób, że zgłaszający nie może żądać na drodze sądowej uchylenia sporządzonego przez niego zgłoszenia celnego, jeżeli zostało ono przyjęte przez organy celne. Jednakże, na warunkach przewidzianych w art. 66 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1791/2006 z dnia 20 listopada 2006 r. zgłaszający może zwrócić się do tych organów z wnioskiem o unieważnienie owego zgłoszenia, nawet wówczas, gdy towary zostały przez nie zwolnione. Po rozpatrzeniu sprawy organy celne są zobowiązane — z zastrzeżeniem możliwości wniesienia skargi do sądu — albo oddalić wniosek zgłaszającego w drodze decyzji z uzasadnieniem, albo unieważnić zgłoszenie zgodnie z wnioskiem.

      (1)  Dz.U. C 148 z 5.6.2010.


title: Sprawa C-450/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Landessozialgericht Berlin-Brandenburg z dnia  11 listopada 2005 r.  w sprawie Peter Wachter przeciwko Deutsche Rentenversicherung Bund

text:
               25.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 74/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Landessozialgericht Berlin-Brandenburg z dnia 11 listopada 2005 r. w sprawie Peter Wachter przeciwko Deutsche Rentenversicherung Bund
   (Sprawa C-450/05) (1)

   (2006/C 74/05)

      (Język postępowania: niemiecki)

   W dniu 19 grudnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Landessozialgericht Berlin-Brandenburg (Niemcy), z dnia 11 listopada 2005 r. w sprawie Peter Wachter przeciwko Deutsche Rentenversicherung Bund.
   Landessozialgericht Berlin-Brandenburg zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:
   Czy pkt 83 (2) lit. e) odpowiednio części A i B Niemcy — Austria załącznika III do rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (3) oraz pkt 1 części D Niemcy załącznika VI do tego rozporządzenia jest zgodny z prawem wspólnotowym wyższej rangi, w szczególności ze swobodą przepływu osób określoną w art. 39 w związku z art. 42 TWE?

      (1)  Sprawa połączona ze sprawami połączonymi C-396/05 i C-419/05, ogłoszenie w sprawie pytania prejudycjalnego zostało opublikowane w Dz.U. C 22, str. 6

      (2)  W brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie rozporządzenia (WE) nr 647/2005 z 5.5.2005

      (3)  Dz.U. L 149, str. 2


title: Sprawa C-598/13: Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 22 kwietnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Suceava – Rumunia) – Casa Judeţeană de Pensii Botoşani/Polixeni Guletsou [Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Identyczne pytanie prejudycjalne — Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących — Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 — Artykuł 7 ust. 2 lit. c) — Stosowanie konwencji o zabezpieczeniu społecznym zawartych między państwami członkowskimi — Uchodźca pochodzący z innego państwa członkowskiego powracający do ojczyzny — Ukończenie okresów zatrudnienia na terytorium innego państwa członkowskiego — Wniosek o przyznanie emerytury — Odmowa]

text:
               29.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/10

         Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 22 kwietnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Suceava – Rumunia) – Casa Judeţeană de Pensii Botoşani/Polixeni Guletsou
   (Sprawa C-598/13) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Identyczne pytanie prejudycjalne - Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących - Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 - Artykuł 7 ust. 2 lit. c) - Stosowanie konwencji o zabezpieczeniu społecznym zawartych między państwami członkowskimi - Uchodźca pochodzący z innego państwa członkowskiego powracający do ojczyzny - Ukończenie okresów zatrudnienia na terytorium innego państwa członkowskiego - Wniosek o przyznanie emerytury - Odmowa])
   (2015/C 213/15)
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Curtea de Apel Suceava

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Casa Judeţeană de Pensii Botoşani

      Strona pozwana: Polixeni Guletsou

      Sentencja

   Wykładni art. 7 ust. 2 lit. c) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., zmienionego rozporządzeniem nr 1992/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) z dnia 18 grudnia 2006 r., należy dokonywać w ten sposób, że umowa dwustronna dotycząca świadczeń z zabezpieczenia społecznego należnych obywatelom jednego z umawiających się państw, którzy na terytorium drugiego umawiającego się państwa mieli status uchodźców politycznych – którą państwa te zawarły przed przystąpieniem do Unii Europejskiej i która nie została wymieniona w załączniku III do tego rozporządzenia – nie znajduje w dalszym ciągu zastosowania do sytuacji uchodźców politycznych, którzy powrócili do ojczyzny przed zawarciem tej umowy dwustronnej i przed wejściem w życie tego rozporządzenia.

      (1)  Dz.U. C 24 z 25.1.2014.


title: Sprawa T-223/12: Wyrok Sądu z dnia 9 listopada 2014 r. – Ntouvas przeciwko ECDC (Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Artykuł 4 ust. 2 tiret trzecie — Sprawozdanie końcowe z audytów ECDC przeprowadzonych przez Służbę Audytu Wewnętrznego Komisji — Odmowa dostępu — Obowiązek uzasadnienia — Obowiązek przeprowadzenia konkretnego i indywidualnego badania — Nadrzędny interes publiczny)

text:
               12.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/30

         Wyrok Sądu z dnia 9 listopada 2014 r. – Ntouvas przeciwko ECDC
   (Sprawa T-223/12) (1)

   ((Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Artykuł 4 ust. 2 tiret trzecie - Sprawozdanie końcowe z audytów ECDC przeprowadzonych przez Służbę Audytu Wewnętrznego Komisji - Odmowa dostępu - Obowiązek uzasadnienia - Obowiązek przeprowadzenia konkretnego i indywidualnego badania - Nadrzędny interes publiczny))
   (2015/C 007/32)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ioannis Ntouvas (Agios Stefanos, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci E. Mylonas i V. Kolias)

      Strona pozwana: Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (ECDC) (przedstawiciele: początkowo, R. Trott, a następnie J. Mannheim i A. Daume, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów D. Waelbroecka i A. Duron)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji ECDC z dnia 27 marca 2012 r. (DIR-12-0636-MSrukr) odmawiającej stronie skarżącej dostępu do sprawozdań końcowych z audytów ECDC przeprowadzonych przez Służbę Audytu Wewnętrznego Komisji Europejskiej.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Europejskiego Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (ECDC) z dnia 27 marca 2012 r. (DIR-12-0636-MSrukr) odmawiającej Ioannisowi Ntouvasowi dostępu do sprawozdań końcowych z audytów ECDC przeprowadzonych przez Służbę Audytu Wewnętrznego Komisji Europejskiej.

               2)

               ECDC zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 227 z 28.7.2012.


title: Sprawa T-278/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 26 listopada 2008 r. — Zjednoczone Królestwo przeciwko Komisji (EFOGR — Sekcja Gwarancji — Wydatki wyłączone z finansowania wspólnotowego — Masło — Kontrola jakości uzyskanego produktu — Kontrole na miejscu — Artykuł 23 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2571/97)

text:
               24.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/26

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 26 listopada 2008 r. — Zjednoczone Królestwo przeciwko Komisji
   (Sprawa T-278/06) (1)

   (EFOGR - Sekcja Gwarancji - Wydatki wyłączone z finansowania wspólnotowego - Masło - Kontrola jakości uzyskanego produktu - Kontrole na miejscu - Artykuł 23 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2571/97)
   (2009/C 19/48)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: początkowo E. O'Neill następnie I. Rao, działający w charakterze pełnomocników, wspierani przez H. Mercera, barrister)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: P. Oliver, pełnomocnik)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności w części Decyzja Komisji 2006/554 z dnia 27 lipca 2006 r. wyłączająca z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz.U. L 218, s. 12), w zakresie w jakim wyłącza ona z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w dziedzinie tłuszczy mlecznych w przemyśle spożywczym.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 294 z 2.12.2006.


title: Sprawa C-440/10: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 7 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bacău — Rumunia) — SC SEMTEX SRL przeciwko Direcția Generală a Finanțelor Publice Bacău i Administrația Finanțelor Publice Bacău (Odesłanie prejudycjalne — Brak opisu stanu faktycznego — Niedopuszczalność)

text:
               26.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/18

         Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 7 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bacău — Rumunia) — SC SEMTEX SRL przeciwko Direcția Generală a Finanțelor Publice Bacău i Administrația Finanțelor Publice Bacău
   (Sprawa C-440/10) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Brak opisu stanu faktycznego - Niedopuszczalność)
   2011/C 63/33
   Język postępowania: rumuński

      Sąd krajowy

   Curtea de Apel Bacău

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: SC SEMTEX SRL

      Strony pozwane: Direcția Generală a Finanțelor Publice Bacău i Administrația Finanțelor Publice Bacău

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Curtea de Apel Secția Bacău Secția Comercială, Contencios Administrativ și Fiscal — Rejestracja używanych pojazdów uprzednio zarejestrowanych w innym państwie członkowskim — Podatek środowiskowy obciążający pojazdy samochodowe podczas ich pierwszej rejestracji w państwie członkowskim — Zgodność przepisów krajowych z art. 110 TFUE — Dyskryminacja w stosunku do używanych pojazdów uprzednio zarejestrowanych na terytorium tego państwa członkowskiego i niepodlegających temu podatkowi przy późniejszej sprzedaży i nowej rejestracji

      Sentencja

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, przedstawiony w dniu 1 września 2010 r. przez Curtea de Apel Bacău, jest oczywiście niedopuszczalny.

      (1)  Dz.U. C 328 z 4.12.2010.


title: Sprawa T-78/16: Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2016 r. – Sartour/Parlament

text:
               4.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/40

         Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2016 r. – Sartour/Parlament
   (Sprawa T-78/16)
   (2016/C 118/47)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Sartour (Beveren, Belgia) (przedstawiciel: M. Cherchi, adwokat)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, iż niniejsza skarga jest dopuszczalna i zasadna.

         W konsekwencji:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu, zawartej w piśmie z dnia 18 grudnia 2015 r., w którym poinformował on stronę skarżącą o odrzuceniu oferty, którą złożyła w ramach procedury przetargowej nr 06B40/2015/M073 na koncesję na dostawy żywności śródziemnomorskiej w budynku Altiero Spinelli zajmowanym przez Parlament Europejski w Brukseli;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu, o nieznanej dacie, przyznającej koncesję na usługi gastronomiczne w zakresie żywności śródziemnomorskiej w budynku Altiero Spinelli;

               —

               w każdym razie, obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania w całości.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia zasady regulującej kryteria wyboru jakościowego progów minimalnych w celu dokonania oceny usługodawców przez pryzmat wielkości ich obrotu, zasady konkurencyjności oraz zasady równości oferentów.

               2.

               Zarzut drugi dotyczy naruszenia zasady uzasadniania aktów instytucji Unii Europejskiej.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczy naruszenia zasad proporcjonalności, równości i otwartości rynków zamówień publicznych, oczywistego błędu w ocenie, równego traktowania oferentów i poszanowania swobodnej konkurencji między nimi.


title: Sprawa F-69/07: Skarga wniesiona w dniu 12 lipca 2007 r. — Sandor przeciwko Komisji

text:
               6.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/29

         Skarga wniesiona w dniu 12 lipca 2007 r. — Sandor przeciwko Komisji
   (Sprawa F-69/07)
   (2007/C 235/53)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Virag Sandor (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i E. Marchal, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji ustalających warunki zatrudnienia skarżącej w charakterze pracownika kontraktowego w zakresie w jakim przewidują z jednej strony zastosowanie zastrzeżenia, o którym stanowi art. 100 warunków zatrudnienia innych pracowników (zwanych dalej „warunkami zatrudnienia”) oraz art. 1 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”), a z drugiej strony przewidują czas trwania umowy na okres od dnia 16 września 2006 r. do dnia 15 września 2009 r.

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca, po tym jak pracowała dla Komisji od dnia 1 maja 2001 r. do dnia 15 września 2006 r. jako członek personelu miejscowego i pomocniczego na podstawie 14 różnych następujących po sobie umów o pracę na czas określony, zatrudniona została w charakterze pracownika kontraktowego na okres od dnia 16 września 2006 r. do dnia 15 września 2009 r. Po stwierdzeniu w trakcie badania lekarskiego poprzedzającego zatrudnienie, że skarżąca jest chora, organ upoważniony do zawierania umów zastosował zastrzeżenie, o którym stanowi art. 100 warunków zatrudnienia i art. 1 załącznika VIII regulaminu pracowniczego.
   Na poparcie swej skargi, skarżąca podnosi, że ograniczając czas trwania umowy pracownika kontraktowego, Komisja naruszyła zasadę stabilności zatrudnienia wynikającą z ogólnych zasad prawa dotyczących ochrony pracowników. Jeżeli okaże się to konieczne, przywołuje ona niezgodność z prawem art. 88 warunków zatrudnienia.
   Ponadto skarżąca twierdzi, że klauzula zastrzegająca niedopuszczenie do skorzystania ze świadczeń z zakresu inwalidztwa i śmierci narusza zakres art. 100 warunków zatrudnienia, ponieważ administracja narzuca jej nowy okres wykluczenia wynoszący 5 lat choć pracuje ona w Komisji od dnia 1 maja 2001 r.. Jeżeli okaże się to konieczne przywołuje ona niezgodność z prawem art. 100 warunków zatrudnienia.


title: Sprawa T-276/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 1 lipca 2008 r. — Compagnie maritime belge przeciwko Komisji (Konkurencja — nadużycie zbiorowej pozycji dominującej — Konferencja linii żeglugowych — Decyzja nakładająca grzywnę na podstawie wcześniejszej decyzji, której częściowa nieważność została stwierdzona przez Trybunał — Rozporządzenie (EWG) nr 2988/74 — Rozsądny termin — Prawo do obrony — Pewność prawa — Powaga rzeczy osądzonej)

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/43

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 1 lipca 2008 r. — Compagnie maritime belge przeciwko Komisji
   (Sprawa T-276/04) (1)

   (Konkurencja - nadużycie zbiorowej pozycji dominującej - Konferencja linii żeglugowych - Decyzja nakładająca grzywnę na podstawie wcześniejszej decyzji, której częściowa nieważność została stwierdzona przez Trybunał - Rozporządzenie (EWG) nr 2988/74 - Rozsądny termin - Prawo do obrony - Pewność prawa - Powaga rzeczy osądzonej)
   (2008/C 209/73)
   Język postępowania: francuski
   Strony
   Strona skarżąca: Compagnie maritime belge SA (Antwerpia, Belgia) (przedstawiciel: adwokat D. Waelbroeck)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: początkowo É. Gippini Fournier, P. Hellström i F. Amato, a następnie É. Gippini Fournier, występujący w charakterze pełnomocników)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2005/480/WE z dnia 30 kwietnia 2004 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 82 WE (sprawy COMP/D/32.448 i 32.450) (streszczenie w Dz.U. 2005, L 171, s. 28), nakładającej na skarżącą grzywnę za rzekome nadużycie zbiorowej pozycji dominującej przez Cewal, a tytułem żądania subsydiarnego, obniżenie tej grzywny.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Compagnie maritime belge SA pokrywa dwie trzecie własnych kosztów oraz dwie trzecie kosztów Komisji, a Komisja pokrywa jedną trzecią własnych kosztów i jedną trzecią kosztów Compagnie maritime belge.

      (1)  Dz.U. C 262 z 23.10.2004.


title: Sprawa F-139/14: Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2014 r. – ZZ/Parlament

text:
               16.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/46

         Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2014 r. – ZZ/Parlament
   (Sprawa F-139/14)
   (2015/C 089/55)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat F. Moyse)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o nieprzeniesieniu na 2013 r. dni urlopu niewykorzystanych przez skarżącą w 2012 r. z powodu zwolnienia chorobowego oraz żądanie odszkodowania za szkodę i krzywdę.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 12 lutego 2014 r. i z dnia 15 września 2014 r. oraz w razie potrzeby

               —

               rozliczenia emerytury lub renty z kwietnia 2013 r.;

               —

               zasądzenie od Parlamentu naprawienia szkody skarżącej, szacowanej na 26  677,56 EUR;

               —

               obciążenie Parlamentu kosztami postępowania.


title: Sprawa T-59/05: Skarga wniesiona w dniu 2 lutego 2005 r. przez European Dynamics S.A. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               30.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/30

         Skarga wniesiona w dniu 2 lutego 2005 r. przez European Dynamics S.A. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-59/05)
   (2005/C 106/63)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 2 lutego 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga European Dynamics S.A. z siedzibą w Atenach (Grecja), reprezentowanej przez adwokata N. Korogiannakisa, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (DG ds. Rolnictwa), mocą której Komisja nie wybrała oferty skarżącej i udzieliła zamówienia wygrywającemu oferentowi;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą, a także innymi kosztami i wydatkami poniesionymi w związku ze skargą, nawet w razie jej oddalenia.

         Zarzuty i główne argumenty:
   W odpowiedzi na opublikowane przez Komisję zaproszenie do składania ofert AGRI-2004-S4FA-I3-01 dotyczące świadczenia usług w zakresie utworzenia systemu informacyjnego, a także związanej z tym konserwacji i wsparcia przeznaczonych dla systemów informacji finansowej DG ds. Rolnictwa (1) skarżąca złożyła swoją ofertę. Mocą zaskarżonej decyzji ofertę skarżącej odrzucono, a zamówienie zostało udzielone innemu oferentowi.
   Na poparcie swojej skargi o stwierdzenie nieważności tej decyzji skarżąca twierdzi, po pierwsze, że poprzez zastosowanie kryteriów oceny, które były wyjątkowo niejasne, Komisja naruszyła przepisy rozporządzenia finansowego (2) oraz art. 17 ust. 1 dyrektywy 92/50 (3). Dalej skarżąca twierdzi, że Komisja nie udzieliła odpowiedzi na pytania skarżącej, w których żądała ona wyjaśnienia w sposób klarowny i obiektywny, czego dokładnie oczekuje się od oferentów.
   Skarżąca uważa również, że przy dokonywaniu oceny oferty skarżącej Komisja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie. W tym względzie skarżąca twierdzi, że komitet ds. oceny nieprawidłowo ocenił oferty z uwagi na to, że nie wziął pod uwagę okoliczności, iż — w przeciwieństwie do skarżącej — obydwaj członkowie zwycięskiego konsorcjum mają niezwykle małe doświadczenie. Skarżąca utrzymuje również, że jej własna oferta była bardziej korzystna.
   Skarżąca zarzuca również Komisji naruszenie wynikającego z art. 253 WE obowiązku uzasadnienia decyzji oraz niedostarczenie stosownych, zażądanych przez skarżącą informacji dotyczących przyczyn odrzucenia jej oferty. Skarżąca podnosi również, że działając ze znacznym opóźnieniem i nie udzielając przed złożeniem ofert stosownych odpowiedzi na prośby skarżącej o przedstawienie informacji, Komisja naruszyła zasady dobrej administracji oraz staranności.

      (1)  Dz.U. 2004 S 59-050031.

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich, Dz.U. L 248 z 16.9.2002, str. 1

      (3)  Dyrektywa Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnosząca się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi, Dz.U. L 209 z 24.7.1992, str. 1


title: Sprawa T-281/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 kwietnia 2009 r. — Hiszpania przeciwko Komisji (EFOGR — Sekcja Gwarancji — Wydatki wyłączone z finansowania wspólnotowego — Pomoc wyrównawcza dla producentów bananów — Nieprawidłowości w zakresie kontroli jakości — Rodzaj zastosowanej korekty finansowej — Proporcjonalność)

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/38

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 kwietnia 2009 r. — Hiszpania przeciwko Komisji
   (Sprawa T-281/06) (1)

   (EFOGR - Sekcja Gwarancji - Wydatki wyłączone z finansowania wspólnotowego - Pomoc wyrównawcza dla producentów bananów - Nieprawidłowości w zakresie kontroli jakości - Rodzaj zastosowanej korekty finansowej - Proporcjonalność)
   2009/C 141/77
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: M. Muñoz Pérez, abogado del Estado)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: F. Jimeno Fernández, pełnomocnik)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2006/554/WE z dnia 27 lipca 2006 r. wyłączającej z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) (DZ.U. L 218, s. 12) w zakresie w jakim przewiduje ona korektę finansową w odniesieniu do wydatków zdeklarowanych przez Królestwo Hiszpanii poniesionych tytułem pomocy wyrównawczej na rzecz producentów bananów w latach gospodarczych 2002 i 2003.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 294 z 2.12.2006.


title: Sprawa C-318/14: Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 21 maja 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud – Republika Czeska) – Slovenská autobusová doprava Trnava a.s./Krajský úřad Olomouckého kraje [Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Artykuł 49 TFUE i art. 52 TFUE — Swoboda przedsiębiorczości — Rozporządzenie (WE) nr 1370/2007 — Publiczny transport kolejowy i drogowy — Transport autobusowy na miejskich liniach transportu publicznego — Przewoźnik z siedzibą w innym państwie członkowskim, prowadzący działalność za pośrednictwem oddziału — Obowiązek uzyskania specjalnego zezwolenia — Uprawnienia dyskrecjonalne właściwego organu — Umowa o świadczenie usług publicznych]

text:
               28.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/8

         Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 21 maja 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud – Republika Czeska) – Slovenská autobusová doprava Trnava a.s./Krajský úřad Olomouckého kraje
   (Sprawa C-318/14) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Artykuł 49 TFUE i art. 52 TFUE - Swoboda przedsiębiorczości - Rozporządzenie (WE) nr 1370/2007 - Publiczny transport kolejowy i drogowy - Transport autobusowy na miejskich liniach transportu publicznego - Przewoźnik z siedzibą w innym państwie członkowskim, prowadzący działalność za pośrednictwem oddziału - Obowiązek uzyskania specjalnego zezwolenia - Uprawnienia dyskrecjonalne właściwego organu - Umowa o świadczenie usług publicznych])
   (2015/C 320/11)
   Język postępowania: czeski

      Sąd odsyłający

   Nejvyšší správní soud

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Slovenská autobusová doprava Trnava a.s.

      Strona pozwana: Krajský úřad Olomouckého kraje

      Sentencja

   Artykuł 49 TFUE należy intepretować w ten sposób, że sprzeciwia się ona przepisowi państwa członkowskiego, który nakłada wyłącznie na przewoźników zagranicznych, którzy mają oddział w tym państwie członkowskim, obowiązek uzyskania specjalnego zezwolenia wydawanego przez właściwe organy w ramach ich uprawnień dyskrecjonalnych, w celu wykonywania działalności w zakresie publicznego miejskiego transportu drogowego tylko na terytorium tego państwa członkowskiego.

      (1)  Dz.U. C 351 z 6.10.2014.


title: Sprawa C-53/16 P: Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 24 stycznia 2017 r. – Carsten René Beul/Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej [Odwołanie — Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Skarga o stwierdzenie nieważności — Funkcjonowanie rynków finansowych — Wymogi w zakresie przeprowadzania ustawowych badań rocznych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych jednostek interesu publicznego — Rozporządzenie (UE) nr 537/2014 — Zasady organizacji i kwalifikacji biegłych rewidentów i firm audytorskich przez jednostki interesu publicznego — Brak indywidualnego oddziaływania — Oczywista niedopuszczalność]

text:
               3.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/23

         Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 24 stycznia 2017 r. – Carsten René Beul/Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej
   (Sprawa C-53/16 P) (1)

   ([Odwołanie - Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Skarga o stwierdzenie nieważności - Funkcjonowanie rynków finansowych - Wymogi w zakresie przeprowadzania ustawowych badań rocznych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych jednostek interesu publicznego - Rozporządzenie (UE) nr 537/2014 - Zasady organizacji i kwalifikacji biegłych rewidentów i firm audytorskich przez jednostki interesu publicznego - Brak indywidualnego oddziaływania - Oczywista niedopuszczalność])
   (2017/C 104/34)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Carsten René Beul (przedstawiciele: H. M. Pott i T. Eckhold, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Parlament Europejski (przedstawiciele: D. Warin i P. Schonard, pełnomocnicy), Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Balta i R. Wiemann, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje odrzucone.

               2)

               Carsten René Beul zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 191 z 30.5.2016.


title: Sprawa C-465/07: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 17 lutego 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State – Niderlandy) – M. Elgafaji, N. Elgafaji przeciwko Staatssecretaris van Justitie (Dyrektywa 2004/83/WE — Minimalne normy dotyczące warunków przyznania statusu uchodźca lub statusu ochrony uzupełniającej — Osoba kwalifikująca się do ochrony uzupełniającej — Artykuł 2 lit. e) — Rzeczywiste ryzyko wystąpienia poważnej krzywdy — Artykuł 15 lit. c) — Poważne i zindywidualizowane zagrożenie życia i integralności osoby cywilnej, wynikające z przemocy nieselektywnej w sytuacjach konfliktów zbrojnych — Dowód)

text:
               18.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/4

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 17 lutego 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State – Niderlandy) – M. Elgafaji, N. Elgafaji przeciwko Staatssecretaris van Justitie
   (Sprawa C-465/07) (1)

   (Dyrektywa 2004/83/WE - Minimalne normy dotyczące warunków przyznania statusu uchodźca lub statusu ochrony uzupełniającej - Osoba kwalifikująca się do ochrony uzupełniającej - Artykuł 2 lit. e) - Rzeczywiste ryzyko wystąpienia poważnej krzywdy - Artykuł 15 lit. c) - Poważne i zindywidualizowane zagrożenie życia i integralności osoby cywilnej, wynikające z przemocy nieselektywnej w sytuacjach konfliktów zbrojnych - Dowód)
   2009/C 90/06
   Język postępowania: niederlandzki

      Sąd krajowy

   Raad van State

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: M. Elgafaji, N. Elgafaji

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Justitie

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Nederlandse Raad van State – Wykładnia art. 2 lit. e) i art. 15 lit. c) dyrektywy Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz zawartości przyznawanej ochrony – Normy minimalne dotyczące wymogów uzyskania statusu uchodźcy – Poziom ochrony równy ustanowionemu na mocy art. 3 europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka, lub w przypadku gdy nie ma to miejsca, kryteria znajdujące zastosowanie w celu ustalenia rzeczywistego ryzyka indywidualnego zagrożenia wynikającego z przemocy nieselektywnej.

      Sentencja

   Wykładni art. 15 lit. c) dyrektywy Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz zawartości przyznawanej ochrony w związku z art. 2 lit. e) tej dyrektywy należy dokonywać w taki sposób, że:

               —

               istnienie poważnego i zindywidualizowanego zagrożenia życia lub integralności osoby wnoszącej o ochronę uzupełniającą nie jest uzależnione od przedstawienia dowodu na to, że stanowi ona konkretny cel przemocy ze względu na elementy charakteryzujące jej sytuację osobistą;

               —

               istnienie takiego zagrożenia może wyjątkowo zostać stwierdzone, jeżeli przemoc nieselektywna charakteryzująca trwający konflikt zbrojny – której oceny dokonują właściwe organy krajowe rozpatrujące wniosek o przyznanie ochrony uzupełniającej lub sąd państwa członkowskiego, do którego przekazano do rozpatrzenia odmowę przyznania takiej ochrony – osiągnęła poziom na tyle wysoki, że istnieją istotne podstawy, aby uznać, iż jeśli dana osoba wróci do omawianego państwa lub regionu, może narazić się na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej i zindywidualizowanej krzywdy ze względu na sam fakt przebywania na tym obszarze.

      (1)  Dz.U. C 8 z 12.1.2008.


title: Sprawa T-440/12: Skarga wniesiona w dniu 5 października 2012 r. — Moreda-Riviere Trefilerías przeciwko Komisji

text:
               1.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 373/12

         Skarga wniesiona w dniu 5 października 2012 r. — Moreda-Riviere Trefilerías przeciwko Komisji
   (Sprawa T-440/12)
   2012/C 373/19
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Moreda-Riviere Trefilerías, SA (Gijón, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci F. González Díaz i P. Herrero Prieto)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie na podstawie 264 TFUE nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 25 lipca 2012 r. w sprawie COMP/38.344 — Stal sprężająca;

               —

               nakazanie Komisji aby, na podstawie art. 24 statutu Trybunału oraz art. 64 § 3 regulaminu przed Sądem, przedstawiła dokumenty, obliczenia i inne elementy stanu faktycznego lub prawnego, na podstawie których oparła się ona uwzględniając wnioski o stwierdzenie braku zdolności płatniczej przedstawione przez Proderac, CB, ITAS, OriMartin, Siderúrgica Latina Martin oraz uwzględniając wniosek o obniżenie kwoty grzywny nałożonej na ArcelorMittal;

               —

               w każdym razie, obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               —

               Zarzuty i główne argumenty są identyczne z zarzutami i głównymi argumentami podnoszonymi w sprawie T-438/12 Global Steel Wire przeciwko Komisji.


title: Sprawa C-431/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Brussel (Belgia) w dniu 2 listopada 2009 r. — Airfield NV, Canal Digitaal BV przeciwko Belgische Vereniging van Auteurs, Componisten en Uitgevers CVBA (Sabam)

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Brussel (Belgia) w dniu 2 listopada 2009 r. — Airfield NV, Canal Digitaal BV przeciwko Belgische Vereniging van Auteurs, Componisten en Uitgevers CVBA (Sabam)
   (Sprawa C-431/09)
   2010/C 24/43
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hof van beroep te Brussel

      Strony postępowania przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Airfield NV, Canal Digitaal BV

      Strona pozwana: Belgische Vereniging van Auteurs, Componisten en Uitgevers CVBA (Sabam)

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy z dyrektywą 93/83 (1) niezgodne jest, aby operator satelitarnej telewizji cyfrowej był zobowiązany do uzyskania zezwolenia od posiadaczy praw w przypadku działania, za pomocą którego organizacja radiowa i telewizyjna przesyła swoje sygnały będące nośnikami programu albo za pośrednictwem stałego łącza, albo za pośrednictwem zakodowanego sygnału satelitarnego, na rzecz niezależnego od siebie operatora satelitarnej telewizji cyfrowej, który powierza związanej ze sobą spółce zakodowanie tych sygnałów i wysłanie do satelity, po czym sygnały te są, za zezwoleniem organizacji radiowej i telewizyjnej, jako część pakietu programów telewizyjnych i w związku z tym powiązane ze sobą, emitowane na rzecz abonentów operatora telewizji satelitarnej, którzy mogą oglądać programy jednocześnie i w niezmienionej formie za pośrednictwem udostępnionej im przez operatora telewizji satelitarnej karty dekoderowej bądź Smartcard?

               2)

               Czy z dyrektywą 93/83 niezgodne jest, aby operator satelitarnej telewizji cyfrowej był zobowiązany do uzyskania zezwolenia od posiadaczy praw w przypadku działania, za pomocą którego organizacja radiowa i telewizyjna przesyła swoje sygnały będące nośnikami programu, zgodnie ze wskazówkami niezależnego od siebie operatora satelitarnej telewizji cyfrowej, do satelity, po czym sygnały te są, za zezwoleniem organizacji radiowej i telewizyjnej, jako część pakietu programów telewizyjnych i w związku z tym powiązane ze sobą, emitowane na rzecz abonentów operatora telewizji satelitarnej, którzy mogą oglądać programy jednocześnie i w niezmienionej formie za pośrednictwem udostępnionej im przez operatora telewizji satelitarnej karty dekoderowej bądź Smartcard?

      (1)  Dyrektywa Rady 93/83/EWG z dnia 27 września 1993 r. w sprawie koordynacji niektórych zasad dotyczących prawa autorskiego oraz praw pokrewnych stosowanych w odniesieniu do przekazu satelitarnego oraz retransmisji drogą kablową (Dz.U. L 248, s. 15).


title: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 24 lutego 2005 r. w sprawie C-327/04: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 2000/43/WE — Brak transpozycji w przewidzianym terminie)

text:
               16.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/3

      WYROK TRYBUNAŁU

   (piąta izba)
   z dnia 24 lutego 2005 r.
   w sprawie C-327/04: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 2000/43/WE - Brak transpozycji w przewidzianym terminie)
   (2005/C 93/05)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-327/04, Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: D. Martin i M. Huttunen) przeciwko Republice Finlandii (pełnomocnik: T. Pynnä), mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom Państwa w trybie art. 226 WE, złożoną w dniu 27 lipca 2004 r., Trybunał (piąta izba), w składzie: R. Silva de Lapuerta, prezes izby, J. Makarczyk i J. Klučka (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: P. Léger, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 24 lutego 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Nie przyjmując w odniesieniu do prowincji Åland przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 2000/43/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. wprowadzającej w życie zasadę równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne, Republika Finlandii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2.

               Republika Finlandii zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 239 z 25.09.2004.


title: Sprawa C-56/08: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 16 lipca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tallinna Halduskohus — Republika Estońska) — Pärlitigu OÜ przeciwko Maksu- ja Tolliameti Põhja maksu- ja tollikeskus (Wspólna taryfa celna — Nomenklatura Scalona — Klasyfikacja taryfowa — Podpozycja CN 05119110 — Podpozycja CN 03032200 — Mrożone kręgosłupy hodowlanego łososia atlantyckiego — Rozporządzenie (WE) nr 85/2006 — Cło antydumpingowe)

text:
               12.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/8

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 16 lipca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tallinna Halduskohus — Republika Estońska) — Pärlitigu OÜ przeciwko Maksu- ja Tolliameti Põhja maksu- ja tollikeskus
   (Sprawa C-56/08) (1)

   (Wspólna taryfa celna - Nomenklatura Scalona - Klasyfikacja taryfowa - Podpozycja CN 05119110 - Podpozycja CN 03032200 - Mrożone kręgosłupy hodowlanego łososia atlantyckiego - Rozporządzenie (WE) nr 85/2006 - Cło antydumpingowe)
   2009/C 220/12
   Język postępowania: estoński

      Sąd krajowy

   Tallinna Halduskohus

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Pärlitigu OÜ

      Strona pozwana: Maksu- ja Tolliameti Põhja maksu- ja tollikeskus

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tallinna Halduskohus — Wykładnia załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 256, s. 1) w wersji mającej zastosowanie do okoliczności faktycznych sprawy przed sądem krajowym — Ważność art. 1 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 85/2006 z dnia 17 stycznia 2006 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz łososia hodowlanego pochodzącego z Norwegii (Dz.U. L 15, s. 1) — Klasyfikacja do pozycji 0303220015 (mrożony łosoś hodowlany, pozostałe) lub do pozycji 0511911000 (odpadki rybne) celem pobrania ceł antydumpingowych — Mrożony kręgosłup hodowlanego łososia atlantyckiego uzyskiwany przy filetowaniu ryb

      Sentencja

   Nomenklaturę Scaloną zawartą w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, zmienionym na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1719/2005 z dnia 27 października 2005 r., należy interpretować w ten sposób, iż mrożone kręgosłupy hodowlanego łososia atlantyckiego (salmo salar), uzyskiwane przy filetowaniu ryb, należy klasyfikować w ramach kodu CN 0303 22 00 pod warunkiem, iż dany towar jest odpowiedni do spożycia przez ludzi w chwili dokonywania odprawy celnej, przy czym ustalenie tej okoliczności należy do właściwości sądu krajowego.

      (1)  Dz.U. C 92 z 12.4.2008.


title: Sprawa T-54/05: Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2005 r. przez Anke Kröppelin przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               6.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/29

         Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2005 r. przez Anke Kröppelin przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa T-54/05)
   (2005/C 193/48)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 28 stycznia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Anke Kröppelin zamieszkałej w Brukseli (Belgia), reprezentowanej przez adwokatów Sébastiena Orlandiego, Xaviera Martina, Alberta Coolena, Etienne Marchala i Jean-Noëla Louisa, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Radzie Unii Europejskiej.
   Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               1.

               uchylenie decyzji Rady oddalającej wniosek skarżącej o uchylenie wydanej przez nią decyzji, w której odmówiono przyznania skarżącej dodatku zagranicznego i związanych z nim praw;

               2.

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Podniesione przez skarżącą zarzuty są identyczne z zarzutami podniesionymi przez nią w sprawie T-408/04 (1).

      (1)  Dz.U. C 300 z 4.12.2004, str. 50.


title: Sprawa C-507/15: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 16 lutego 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez rechtbank van Koophandel te Gent – Belgia) – Agro Foreign Trade & Agency Ltd/Petersime NV (Odesłanie prejudycjalne — Przedstawiciele handlowi działający na własny rachunek — Dyrektywa 86/653/EWG — Koordynacja praw państw członkowskich — Belgijska ustawa transponująca — Umowa agencyjna — Zleceniodawca z siedzibą w Belgii i przedstawiciel z siedzibą w Turcji — Klauzula wyboru prawa belgijskiego — Prawo nieznajdujące zastosowania — Układ stowarzyszeniowy EWG–Turcja — Zgodność)

text:
               10.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/8

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 16 lutego 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez rechtbank van Koophandel te Gent – Belgia) – Agro Foreign Trade & Agency Ltd/Petersime NV
   (Sprawa C-507/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Przedstawiciele handlowi działający na własny rachunek - Dyrektywa 86/653/EWG - Koordynacja praw państw członkowskich - Belgijska ustawa transponująca - Umowa agencyjna - Zleceniodawca z siedzibą w Belgii i przedstawiciel z siedzibą w Turcji - Klauzula wyboru prawa belgijskiego - Prawo nieznajdujące zastosowania - Układ stowarzyszeniowy EWG–Turcja - Zgodność))
   (2017/C 112/12)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank van Koophandel te Gent

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Agro Foreign Trade & Agency Ltd

      Strona pozwana: Petersime NV

      Sentencja

   Wykładni dyrektywy Rady 86/653/EWG z dnia 18 grudnia 1986 r. w sprawie koordynacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do przedstawicieli handlowych działających na własny rachunek oraz Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją, podpisanego w dniu 12 września 1963 r. w Ankarze przez Republikę Turcji z jednej strony i przez państwa członkowskie EWG oraz Wspólnotę z drugiej strony, zawartego, zatwierdzonego i ratyfikowanego w imieniu tej ostatniej decyzją Rady 64/732/EWG z dnia 23 grudnia 1963 r. należy dokonywać w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, dokonującemu transpozycji tej dyrektywy do porządku prawnego danego państwa członkowskiego, które wyklucza ze swego zakresu stosowania umowę agencyjną, w ramach której przedstawiciel handlowy ma siedzibę w Turcji, gdzie prowadzi wynikającą z tej umowy działalność, a zleceniodawca ma siedzibę w omawianym państwie członkowskim, a tym samym w takich okolicznościach przedstawiciel handlowy nie może powoływać się na prawa, jakie omawiana dyrektywa gwarantuje przedstawicielom handlowym po rozwiązaniu takiej umowy agencyjnej.

      (1)  Dz.U. C 414 z 14.12.2015.


title: Sprawa T-204/07: Skarga wniesiona w dniu 4 czerwca 2007 r. — Włochy przeciwko Komisji

text:
               21.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 170/40

         Skarga wniesiona w dniu 4 czerwca 2007 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-204/07)
   (2007/C 170/77)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: Paolo Gentili, Avvocato dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej
   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności noty Komisji Europejskiej, Dyrekcja Generalna ds. Polityki Regionalnej z dnia 26 marca 2007 r. nr 03059 — Programy i projekty na Cyprze, w Grecji, na Węgrzech, we Włoszech, na Malcie i w Niderlandach — mającej za przedmiot Program POR Sardynia 2000-2006 (nr CCI 1999 IT 16 1PO 010) — Zapłata przez Komisję kwot innych niż dochodzone;

               —

               stwierdzenie nieważności noty Komisji Europejskiej, Dyrekcja Generalna ds. Polityki Regionalnej z dnia 14 maja 2007 r. nr 04718 — Programy i projekty na Cyprze, w Grecji, na Węgrzech, we Włoszech, na Malcie i w Niderlandach — mającej za przedmiot Program POR Sardynia 2000-2006 (nr CCI 1999 IT 16 1PO 010) — Zapłata przez Komisję kwot innych niż dochodzone;

               —

               stwierdzenie nieważności wszystkich aktów pozostających w związku i wcześniejszych, a tym samym obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty są takie same jak powołane w sprawie T-345/04 Republika Włoska przeciwko Komisji (1).

      (1)  Dz.U. C 262 z 23.10.2004, str. 55.


title: Sprawa T-11/09: Skarga wniesiona w dniu 14 stycznia 2009 r. — Özdemir przeciwko OHIM — Aktieselskabet af 21. november 2001 (James Jones)

text:
               7.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/47

         Skarga wniesiona w dniu 14 stycznia 2009 r. — Özdemir przeciwko OHIM — Aktieselskabet af 21. november 2001 (James Jones)
   (Sprawa T-11/09)
   (2009/C 55/85)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Rahmi Özdemir (Dreieich, Niemcy) przedstawiciele: M. Heinrich, I. Hoes, C. Schröder, K. von Werder i J. Wittenberg, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Aktieselskabet af 21. november 2001 (Brande, Dania)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM wydanej w dniu 3 listopada 2008 r. w sprawie R 858/2007-2;

               —

               oddalenie sprzeciwu wniesionego w dniu 25 stycznia 2005 r. przez Aktieselskabet af 21. november 2001 wobec zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 3 493 137;

               —

               obciążenie Aktieselskabet af 21. november 2001 kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania w sprawie sprzeciwu.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „James Jones” dla towarów z klasy 25

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Aktieselskabet af 21. november 2001

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny znak towarowy „Jack & Jones” zarejestrowany jako wspólnotowy znak towarowy nr 1 107 747 dla towarów z klasy 3, 18 i 25; słowny znak towarowy „Jack Jones” zarejestrowany w Zjednoczonym Królestwie pod nr 2 063 437 dla towarów z klasy 25; słowny znak towarowy „Jack Jones” zarejestrowany w Beneluksie pod nr 474 622 dla towarów z klasy 25; słowny znak towarowy „Jack & Jones” zarejestrowany w Danii pod nr VR 1990 06569 dla towarów z klasy 25.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu w stosunku do wszystkich spornych towarów

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94 z uwagi na to, iż Izba Odwoławcze nieprawidłowo uznała, że istniało prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w przypadku omawianych znaków towarowych; naruszenie art. 43 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 40/94, ponieważ nie przedstawiono przed Izbą Odwoławczą dowodu używania znaku towarowego zarejestrowanego w Zjednoczonym Królestwie pod nr 2 063 437.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 kwietnia 2005 r. w sprawie C-157/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywy 68/360/EWG, 73/148/EWG, 90/365/EWG i 64/221/EWG — Prawo pobytu — Dokument pobytowy — Obywatel państwa trzeciego będący członkiem rodziny obywatela wspólnotowego — Termin wydania dokumentu pobytowego)

text:
               28.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 132/6

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 14 kwietnia 2005 r.
   w sprawie C-157/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywy 68/360/EWG, 73/148/EWG, 90/365/EWG i 64/221/EWG - Prawo pobytu - Dokument pobytowy - Obywatel państwa trzeciego będący członkiem rodziny obywatela wspólnotowego - Termin wydania dokumentu pobytowego)
   (2005/C 132/11)
   Język postępowania: hiszpański
   W sprawie C-157/03 Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: C. O'Reilly oraz L. Escobar Guerrero) przeciwko Królestwu Hiszpanii (pełnomocnik: N. Díaz Abad), mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 7 kwietnia 2003 r., Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, C. Gulmann, J. Makarczyk (sprawozdawca), P. Kūris i J. Klučka, sędziowie, rzecznik generalny: C. Stix-Hackl, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 14 kwietnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

                           —

                           Nie dokonując prawidłowo transpozycji do wewnętrznego porządku prawnego dyrektywy Rady 68/360/EWG z dnia 15 października 1968 r. w sprawie zniesienia ograniczeń w przemieszczaniu się i pobycie pracowników Państw Członkowskich i ich rodzin we Wspólnocie, dyrektywy Rady 73/148/EWG z dnia 21 maja 1973 r. w sprawie zniesienia ograniczeń w zakresie przemieszczania się i pobytu obywateli Państw Członkowskich w obrębie Wspólnoty, które dotyczą przedsiębiorczości i świadczenia usług oraz dyrektywy Rady 90/365/EWG z dnia 28 czerwca 1990 r. w sprawie prawa pobytu pracowników i osób prowadzących działalność na własny rachunek, które zakończyły działalność zawodową, a w szczególności uzależniając wydanie dokumentu pobytowego obywatelom państwa trzeciego będącym członkami rodziny obywatela wspólnotowego korzystającego z prawa do swobodnego przemieszczania się od obowiązku uzyskania wizy pobytowej, oraz

                           —

                           nie wydając dokumentu pobytowego tak szybko, jak to jest możliwe, a w każdym razie nie później niż sześć miesięcy od daty złożenia wniosku o wydanie tego dokumentu, niezgodnie z przepisami dyrektywy Rady 64/221/EWG z dnia 25 lutego 1964 r. w sprawie koordynacji specjalnych środków dotyczących przemieszczania się i pobytu cudzoziemców, uzasadnionych względami porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego,

                     Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które ciążą na nim na mocy tych dyrektyw.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami.

      (1)  Dz.U C 135 z 07.06.2003.


title: Sprawa F-82/11: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 1 października 2013 r. — Loukakis i in. przeciwko Parlamentowi (Służba publiczna — Komitet pracowniczy Parlamentu — Wybory — Nieprawidłowości postępowania wyborczego)

text:
               11.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/28

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 1 października 2013 r. — Loukakis i in. przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-82/11) (1)

   (Służba publiczna - Komitet pracowniczy Parlamentu - Wybory - Nieprawidłowości postępowania wyborczego)
   2014/C 9/44
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Nicolaos Loukakis i in. (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat M.A. Lucas)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: S. Seyr i M. Ecker, pełnomocnicy, początkowo wspierani przez adwokata D. Waelbroecka, a następnie przez adwokat A. Duron)

      Interwenienci: Solidarité pour les agents et fonctionnaires européens, Syndicat général du personnel des organismes européens, Fédération de la fonction publique européenne i Pluralist (przedstawiciel: adwokat J. Choucroun)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia niezgodności z prawem wyborów do komitetu pracowniczego Parlamentu i niepodjęcia przez Parlament Europejski działań wobec różnych nieprawidłowości, które miały miejsce podczas postępowania wyborczego.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność dorozumianej decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 20 maja 2011 r. o niezakwestionowaniu nieprawidłowości dotyczących wyborów do komitetu pracowniczego z listopada 2010 r.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje odrzucona.

               3)

               Parlament Europejski pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez skarżących.

               4)

               Organizacje związkowe Solidarité pour les agents et fonctionnaires européens, Syndicat général du personnel des organismes européens, Fédération de la fonction publique européenne, z jednej strony, i organizacja związkowa Pluralist, z drugiej strony, pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 340 z 19.11.2011, s. 41.


title: Sprawa C-197/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 31 stycznia 2013 r. w sprawie T-540/10, Hiszpania przeciwko Komisji, wniesione w dniu 16 kwietnia 2013 r. przez Królestwo Hiszpanii

text:
               22.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/5

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 31 stycznia 2013 r. w sprawie T-540/10, Hiszpania przeciwko Komisji, wniesione w dniu 16 kwietnia 2013 r. przez Królestwo Hiszpanii
   (Sprawa C-197/13 P)
   2013/C 178/10
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: A. Rubio González, pełnomocnik)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Stwierdzenie, w każdym razie, dopuszczalności odwołania i uchylenie wyroku Sądu z dnia 31 stycznia 2013 r. w sprawie T–540/10 Hiszpania przeciwko Komisji.

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2010) 6154 z dnia 13 września 2010 r. obniżającej wymiar pomocy finansowej przyznanej z Funduszu Spójności na etapy projektu zatytułowane „Linia kolei dużych prędkości Madryt-Saragossa-Barcelona-Granica francuska. Odcinek Lérida-Martorell (platforma). Pododcinek IX-A” (CCI 2001.ES.16.C.PT.005); „Linia kolei dużych prędkości Madryt-Saragossa-Barcelona-Granica francuska. Odcinek Lérida-Martorell (platforma). Pododcinek X-B (Avinyonet del Penedés-Sant Sadurní d’Anoia)” (CCI 2001.ES.16.C.PT.008); „Linia kolei dużych prędkości Madryt-Saragossa-Barcelona-Granica francuska. Odcinek Lérida-Martorell (platforma). Pododcinki XI-A i XI-B (Sant Sadurní d’Anoia-Gelida)” (CCI 2001.ES.16.C.PT.009) oraz „Linia kolei dużych prędkości Madryt-Saragossa-Barcelona-Granica francuska. Odcinek Lérida-Martorell (platforma). Pododcinek IX-C” (CCI 2001.ES.16.C.PT.010);

               —

               w każdym razie obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

         Naruszenie prawa w odniesieniu do skutków terminu przewidzianego w art. H ust. 2 załącznika II do rozporządzenia Rady (WE) nr 1164/94 z dnia 16 maja 1994 r. ustanawiającego Fundusz Spójności

       (1). Po upływie tego terminu Komisja nie może już wydać środka, jakim jest korekta finansowa, a zatem ma obowiązek dokonania zapłaty a wprowadzona korekta nie jest zgodna z prawem.

         Naruszenie prawa w pojęciu udzielenia w rozumieniu dyrektywy Rady 93/38/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. koordynującej procedury udzielania zamówień publicznych przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji

       (2). Artykuł 20 ust. 2 lit. e) i f) dyrektywy 93/38 nie ma zastosowania w sposób ogólny do wszelkich zmian zamówień publicznych uzgodnionych na etapie ich wykonania, lecz jedynie do istotnych zmian. Można uznać, że chodzi o istotną zmianę stanowiącą udzielenie nowego zamówienia, jedynie w przypadku gdy spełnione są przesłanki z wyroku w sprawie Pressetext Nachrichtenagentur (3).

      (1)  Dz.U. L 130, s. 1

      (2)  Dz.U. L 199, s. 84

      (3)  Wyrok z dnia 19 czerwca 2008 r. w sprawie C-454/06 Pressetext Nachrichtenagentur, Zb.Orz. s. I-4401)


title: Sprawa T-16/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 18 grudnia 2008 r. — Torres przeciwko OHIM — Sociedad Cooperativa del Campo San Ginés (TORRE DE BENÍTEZ) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego TORRE DE BENÍTEZ — Wcześniejsze słowne i graficzne krajowe, wspólnotowe i międzynarodowe znaki towarowe kojarzące się z dużą ilością wież — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd)

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/45

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 18 grudnia 2008 r. — Torres przeciwko OHIM — Sociedad Cooperativa del Campo San Ginés (TORRE DE BENÍTEZ)
   (Sprawa T-16/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego TORRE DE BENÍTEZ - Wcześniejsze słowne i graficzne krajowe, wspólnotowe i międzynarodowe znaki towarowe kojarzące się z dużą ilością wież - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd)
   (2009/C 44/77)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Miguel Torres, SA (Vilafranca del Penedés, Hiszpania) (przedstawiciele: E. Armijo Chávarri, M. Baz de San Ceferino i A. Castán Pérez-Gómez, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: O. Mondéjar Ortuño, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Sociedad Cooperativa del Campo San Ginés (Cuenca, Hiszpania) (przedstawiciel: C. Hernández Hernández, adwokat)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 6 listopada 2006 r. (sprawa R36/2006-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Miguel Torres, SA a Sociedad Cooperativa del Campo San Ginés.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Miguel Torres, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 82 z 14.4.2007.


title: Sprawa T-226/16: Postanowienie Sądu z dnia 24 kwietnia 2017 r. – Ipuri/EUIPO – van Graaf (IPURI)

text:
               24.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/72

         Postanowienie Sądu z dnia 24 kwietnia 2017 r. – Ipuri/EUIPO – van Graaf (IPURI)
   (Sprawa T-226/16) (1)

   (2017/C 239/84)
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 232 z 27.6.2016.


title: Sprawa C-14/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 11 stycznia 2017 r. – VAR Srl/Iveco Orecchia Spa

text:
               29.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 168/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 11 stycznia 2017 r. – VAR Srl/Iveco Orecchia Spa
   (Sprawa C-14/17)
   (2017/C 168/25)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: VAR Srl.

      Strona pozwana: Iveco Orecchia Spa.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Tytułem głównym: czy art. 34 ust. 8 dyrektywy 2004/17/WE (1) należy rozumieć w ten sposób, że nakłada on obowiązek udowodnienie równoważności z oryginałem produktów będących przedmiotem dostawy już w toku przedstawiania ofert?

               2)

               Posiłkowo w stosunku do pytania pierwszego, w sytuacji gdyby odpowiedź na pytanie zawarte w [pkt 1] powyżej była przecząca: w jaki sposób należy zagwarantować poszanowanie zasad równego traktowania i bezstronności, pełnej konkurencyjności i prawidłowego przebiegu działań administracji, a także prawa do obrony i kontradyktoryjności innych uczestników przetargu?

      (1)  Dyrektywa 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. koordynująca procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych (Dz.U L 134, s. 1, wyd. spec. w jęz. polskim – rozdz. 6, t. 7, s. 131).


title: Sprawa C-444/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Veneto (Włochy) w dniu 17 sierpnia 2015 r. – Associazione Italia Nostra Onlus/Comune di Venezia i in.

text:
               16.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Veneto (Włochy) w dniu 17 sierpnia 2015 r. – Associazione Italia Nostra Onlus/Comune di Venezia i in.
   (Sprawa C-444/15)
   (2015/C 381/17)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per il Veneto

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Associazione Italia Nostra Onlus

      Strony pozwane: Comune di Venezia, Ministero per i beni e le attività culturali, Regione del Veneto, Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti, Ministero della Difesa Capitaneria di Porto di Venezia, Agenzia del Demanio

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 3 ust. 3 dyrektywy 2001/42/WE (1), w części, w jakiej odnosi się on także do sytuacji wskazanej w ust. 2 lit. b) tego artykułu, jest ważny w świetle postanowień dotyczących ochrony środowiska w TFUE i w Karcie praw podstawowych UE w zakresie, w jakim wyłącza on z systematycznego poddawania strategicznej ocenie środowiska plany i programy, które zostały uznane za wymagające oceny skutków na podstawie art. 6 i 7 dyrektywy 92/43/EWG (2);

               2)

               w wypadku potwierdzenia ważności wskazanego przepisu, czy art. 3 ust. 2 i 3 dyrektywy 2001/42/WE w związku z motywem 10 tej dyrektywy, zgodnie z którym „wszystkie plany i programy uznane za wymagające oceny zgodnie z dyrektywą Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej flory i fauny mogą potencjalnie powodować znaczący wpływ na środowisko i powinny z reguły być poddawane systematycznej ocenie wpływu na środowisko” należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom takim jak uregulowanie krajowe, które w celu zdefiniowania pojęcia „małych obszarów na poziomie lokalnym” w art. 3 ust. 3 dyrektywy 2001/42/WE odnosi się do kryteriów o charakterze czysto ilościowym;

               3)

               w wypadku odpowiedzi przeczącej na powyższe pytanie, czy art. 3 ust. 2 i 3 dyrektywy 2001/42/WE w związku z motywem 10 tej dyrektywy, zgodnie z którym „wszystkie plany i programy uznane za wymagające oceny zgodnie z dyrektywą Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej flory i fauny mogą potencjalnie powodować znaczący wpływ na środowisko i powinny z reguły być poddawane systematycznej ocenie wpływu na środowisko” należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom takim jak uregulowanie krajowe, które wyłącza z automatycznego i obligatoryjnego poddawania strategicznej ocenie środowiska wszystkie projekty rozwoju obszarów miejskich, nowe lub rozszerzone, o powierzchni do 40 ha, a także projekty zagospodarowania lub rozwoju terenów miejskich w ramach istniejących terenów miejskich o powierzchni do 10 ha, mimo że ze względu na potencjalny wpływ na tereny zostały uznane za wymagające oceny skutków na podstawie art. 6 i 7 dyrektywy 92/43/EWG.

      (1)  Dyrektywa 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko (Dz.U. L 197, s. 30).

      (2)  Dyrektywa Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.U. L 206, s. 7).


title: Sprawa T-220/11: Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2011 r. — TeamBank przeciwko OHIM — Fercredit Servizi Finanziari (f@ir Credit)

text:
               2.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/16

         Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2011 r. — TeamBank przeciwko OHIM — Fercredit Servizi Finanziari (f@ir Credit)
   (Sprawa T-220/11)
   2011/C 194/26
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: TeamBank AG Nürnberg (Norymberga, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci T. Kiphuth, H. Lindner i D. Terheggen)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Fercredit Servizi Finanziari SpA (Rzym, Włochy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 3 lutego 2011 r. w sprawie R 719/2010-1;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „fa@ir Credit” dla usług z klasy 36 (zgłoszenie nr 6 947 766).

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Fercredit Servizi Finanziari SpA

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzny znak towarowy „FERCREDIT” dla towarów i usług z klas 6, 7, 12, 14, 16, 18, 25, 35, 36, 39, 41, 42, 43 i 44 (wspólnotowy znak towarowy nr 3 749 801), przy czym sprzeciw dotyczył rejestracji dla usług z klasy 36.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania
   Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1), ponieważ w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa T-303/08: Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2008 r. — Tresplain Investments przeciwko OHIM — Hoo Hing (Golden Elephant Brand)

text:
               11.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/14

         Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2008 r. — Tresplain Investments przeciwko OHIM — Hoo Hing (Golden Elephant Brand)
   (Sprawa T-303/08)
   (2008/C 260/26)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Tresplain Investments Ltd (Hong Kong, Chiny) (przedstawiciel: D. McFarland, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą by również: Hoo Hing Holdings Ltd (Romford, Zjednoczone Królestwo)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 7 maja 2008 r. w sprawie R 889/2007-1; oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: Graficzny znak towarowy „Golden Elephant Brand” zarejestrowany dla towarów z klasy 30 — wspólnotowy znak towarowy nr 241 810

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą

      Prawo ze znaku towarowego przysługujące stronie wnoszącej o unieważnienie: Niezarejestrowany graficzny znak towarowy „GOLDEN ELEPHANT”, używany w Zjednoczonym Królestwie

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Oddalenie wniosku o unieważnienie

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie decyzji Wydziału Unieważnień

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 73 i 74 ust. 1 rozporządzenia Rady nr 40/94, ponieważ Izba Odwoławcza błędnie wzięła pod uwagę fakty oraz domniemania prawne i przypuszczenia, na które strony się nie powoływały, podczas gdy jednocześnie odmówiła uwzględnienia innych okoliczności faktycznych, dowodów i argumentów podnoszonych przez stronę skarżącą; naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia Rady nr 40/94, ponieważ Izba Odwoławcza błędnie dokonała ustalenia, że w przypadku rozpatrywanych znaków towarowych istniało prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd, a co za tym idzie, prawdopodobieństwo wyrządzenia szkody.


title: Sprawa C-424/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 31 lipca 2015 r. – Xabier Ormaetxea Garai i Bernardo Lorenzo Almendros/Administración del Estado

text:
               3.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 31 lipca 2015 r. – Xabier Ormaetxea Garai i Bernardo Lorenzo Almendros/Administración del Estado
   (Sprawa C-424/15)
   (2015/C 363/26)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Supremo

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Xabier Ormaetxea Garai i Bernardo Lorenzo Almendros

      Strona pozwana: Administración del Estado

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wykładnia dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. (1) w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej pozwala na uznanie za zgodne z nią z punktu widzenia skutecznej ochrony interesów ogólnych, która należy do krajowego organu regulacyjnego w tej dziedzinie, utworzenie przez prawodawcę krajowego organu ds. regulacji i nadzoru odpowiadającego instytucyjnemu modelowi o charakterze niewyspecjalizowanym, który łączy w jeden podmiot istniejące dotychczas organy kontroli min. w dziedzinie energii, telekomunikacji i konkurencji?

               2)

               Czy warunki „niezależności” krajowych organów regulacyjnych w dziedzinie sieci i usług łączności elektronicznej, do których odnosi się art. 3 ust. 2 i 3a dyrektywy 2002/21/WE (2), zmienionej przez dyrektywę 2009/140/WE, powinny być analogiczne do warunków wymaganych dla krajowych organów kontroli ochrony danych osobowych zgodnie z art. 28 dyrektywy 95/46/WE (3)?

               3)

               Czy znajduje zastosowanie doktryna zawarta w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 8 kwietnia 2014 r. (4) w przypadku, gdy osoby odpowiedzialne za krajowy organ regulacji telekomunikacji zostają odwołane przed upływem kadencji z uwagi na wymóg nowych ram prawnych tworzących organ nadzoru, który grupuje poszczególne organy krajowe regulujące sektory regulowane? Czy można uznać owo odwołanie przed upływem kadencji tylko z powodu wejścia w życie nowej ustawy krajowej, a nie na skutek następczej utraty ustalonych wcześniej w prawie krajowym warunków osobistych osób powołanych, za zgodne z postanowieniami art. 3 ust. 3a dyrektywy 2002/21/WE?

      (1)  Dz.U. L 108, s. 33.

      (2)  Dz.U. L 337, s. 37.

      (3)  Dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (Dz.U. L 281, s. 31).

      (4)  C-288/12, EU:C:2014:237.


title: Sprawa C-597/12 P: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 17 października 2013 r. — Isdin, SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Bial-Portela (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ZEBEXIR — Wcześniejszy słowny znak towarowy ZEBINIX — Względne podstawy odmowy rejestracji — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               14.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 367/20

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 17 października 2013 r. — Isdin, SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Bial-Portela
   (Sprawa C-597/12 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ZEBEXIR - Wcześniejszy słowny znak towarowy ZEBINIX - Względne podstawy odmowy rejestracji - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) - Obowiązek uzasadnienia)
   2013/C 367/35
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Isdin, SA (przedstawiciele: G. Marín Raigal i P. López Ronda, abogados)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Geroulakos, pełnomocnik), Bial-Portela & Ca, SA

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) z dnia 9 października 2012 r. w sprawie T-366/11 Bial-Portela & Ca, SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), w którym Sąd stwierdził nieważność decyzji R 1212/2009-1 Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 6 kwietnia 2011 r. oddalającej odwołanie wniesione od decyzji Wydziału Sprzeciwów oddalającej sprzeciw wniesiony przez właściciela słownego wspólnotowego znaku towarowego „ZEBENIX” dla towarów i usług należących do klas 3, 5 i 42 wobec rejestracji słownego znaku towarowego „ZEBEXIR” dla towarów należących do klas 3 i 5 — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 9 października 2012 r. w sprawie T-366/11 Bial-Portela przeciwko OHIM — Isdin (ZEBEXIR) zostaje uchylony.

               2)

               Sprawa zostaje przekazana Sądowi Unii Europejskiej celem ponownego rozpoznania.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 86 z 23.3.2013.


title: Sprawa T-79/14: Skarga wniesiona w dniu 5 lutego 2014 r. — Secop przeciwko Komisji

text:
               22.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 85/23

         Skarga wniesiona w dniu 5 lutego 2014 r. — Secop przeciwko Komisji
   (Sprawa T-79/14)
   2014/C 85/40
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Secop (Flensburg, Niemcy) (przedstawiciele: U. Schnelle i C. Aufdermauer, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 18 grudnia 2013 r. Aiuto di Stato SA.37640, C(2013) wersja ostateczna — Aiuti per il salvataggio a favore di ACC Compressors S.p.A., Italia [pomoc państwa SA.37640, C(2013) wersja ost.; pomoc ratunkowa na rzecz ACC Compressors S.p.A., Włochy] na podstawie art. 264 ust. 1 TFUE;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postepowania na podstawie art. 87 § 2 regulaminu postępowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy oparty na naruszeniu art. 296 TFUE

                           —

                           Skarżąca podnosi braki w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Twierdzi ona, że Komisja pomimo wiedzy odnośnie do okoliczności stanu faktycznego w związku z równoległym postępowaniem w przedmiocie kontroli fuzji skarżącej w zakresie nabycia aktywów należących do spółki zależnej beneficjenta pomocy, nie uwzględniła konsekwencji wynikających z tej okoliczności dla oceny zdolności do otrzymania pomocy beneficjenta pomocy, ani dla skarżącej szczególnych skutków pozytywnej decyzji w przedmiocie pomocy.

               2)

               Zarzut drugi oparty na naruszeniu traktatów

                           —

                           Skarżąca powołuje naruszenie art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE. W tym względzie twierdzi ona miedzy innymi, że beneficjenta pomocy należy zakwalifikować jako niezdolnego do konkurencji oraz jako nowe przedsiębiorstwo powstałe wskutek środków restrukturyzacyjnych. Beneficjentka pomocy została pozbawiona aktywów niezbędnych dla dalszego prowadzenia swojej działalności wskutek nabycia przez skarżącą aktywów spółki należącej do jej koncernu, bez których nie może ona kontynuować albo podjąć na nowo swojej działalności.

                           —

                           Ponadto ma miejsce naruszenie art. 108 ust. 2 i 3 TFUE. Skarżąca podnosi, że Komisja powinna była uznać istnienie poważnych trudności jeśli chodzi o zgodność pomocy ze wspólnym rynkiem i wszcząć postępowanie wyjaśniające.

                           —

                           Wreszcie, skarżąca w ramach zarzutu drugiego podnosi naruszenie zasady równego traktowania.

               3)

               Zarzut trzeci oparty na przekroczeniu zakresu uznania

                           —

                           Skarżąca w tym miejscu podnosi, że Komisja przekroczyła zakres uznania poprzez nieuwzględnienie istotnych elementów stanu faktycznego zasadniczych z punktu widzenia oceny oraz przysługującego uznania i w ten sposób wydała decyzję w oparciu o niepełną podstawę faktyzną.


title: Sprawa T-339/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 28 października 2009 r. — Juwel Aquarium przeciwko OHIM — Potschak (Panorama) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia — Słowny wspólnotowy znak towarowy Panorama — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) i art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) i art. 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])

text:
               5.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/20

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 28 października 2009 r. — Juwel Aquarium przeciwko OHIM — Potschak (Panorama)
   (Sprawa T-339/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia - Słowny wspólnotowy znak towarowy Panorama - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) i art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) i art. 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   2009/C 297/27
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Juwel Aquarium GmbH & Co. KG (Rotenburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci P. Mes, C. Graf von der Groeben, G. Rother, J. Bühling, A. Verhauwen, J. Künzel, D. Jestaedt i M. Bergermann)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Christian Potschak (Bobingen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat D. Donath)

      Przedmiot sprawy

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 28 czerwca 2007 r. (sprawa R 214/2006-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia pomiędzy Christianem Potschakiem a Juwel Aquarium GmbH & Co. KG.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Juwel Aquarium GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 269 z 10.11.2007.


title: Sprawa T-784/14: Skarga wniesiona w dniu 28 listopada 2014 r. – Rumunia/Komisja

text:
               23.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/36

         Skarga wniesiona w dniu 28 listopada 2014 r. – Rumunia/Komisja
   (Sprawa T-784/14)
   (2015/C 065/51)
   Język postępowania: rumuński

      Strony

      Strona skarżąca: Rumunia (przedstawiciele: R. Radu, R. Haţieganu, A. Buzoianu, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji przyjętej pismem BUDG/B3/MV D(2014) 3079038 z dnia 19 września 2014 r., na mocy której Komisja nakazała Rumunii przekazanie do budżetu Unii Europejskiej kwoty w wysokości 14  883,79 EUR brutto, odpowiadającej kwocie utraconych tradycyjnych zasobów własnych;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postepowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy oparty na braku właściwości Komisji w zakresie przyjęcia zaskarżonej decyzji:

                           —

                           przepisy Unii Europejskiej nie zawierają jakiegokolwiek przepisu, który powierzałaby Komisji kompetencje w zakresie nałożenia na państwo członkowskie obowiązku zapłaty kwoty pieniężnej odpowiadającej kwocie utraconych zasobów własnych UE w skutek umorzenia należności celnych na mocy decyzji innego państwa członkowskiego, które było odpowiedzialne za ustalenie, pobranie i wpłatę tych należności, jako tradycyjnych zasobów własnych, do budżetu UE.

               2.

               Zarzut drugi oparty na niedostatecznym i nieodpowiednim uzasadnieniu zaskarżonej decyzji:

                           —

                           zaskarżona decyzja nie została uzasadniona w dostateczny i odpowiedni sposób zgodnie z art. 296 TFUE. Po pierwsze, zaskarżona decyzja nie zawiera podstawy prawnej, w oparciu o którą została przyjęta, a taka podstawa prawna nie może być wywiedziona z innych fragmentów pisma Komisji. Po drugie, Komisja nie przedstawiła w zaskarżonej decyzji toku rozumowania prawnego, który doprowadził do nałożenia na Rumunię obowiązku zapłaty tytułem odszkodowania za szkodę wynikającą z utraty zasobów własnych UE w skutek umorzenia niektórych długów celnych zgłoszonych przez inne państwo członkowskie.

               3.

               Zarzut trzeci – w przypadku gdyby Sądu uznał, że Komisja działała w granicach kompetencji przyznanych jej w traktatach – oparty na naruszeniu przez Komisję zasady dobrej administracji i prawa Rumunii do obrony:

                           —

                           Komisja naruszyła ciążący na niej obowiązek starannego działania i zasadę dobrej administracji, gdyż nie zbadała z należytą uwagą wszystkich istotnych informacji, którymi dysponowała i nie zażądała innych koniecznych informacji przed przyjęciem zaskarżonej decyzji. Komisja nie wykazała bezpośredniego związku przyczynowego pomiędzy okolicznościami zarzucanymi Rumunii a utratą zasobów własnych UE. Komisja nie uzasadniła również żądanej od Rumunii kwoty poprzez odniesienie do kwoty długów celnych odpowiadających wartości odnośnego tranzytu, opierając się w dostatecznym stopniu na wartości umorzonej przez Republikę Federalną Niemiec;

                           —

                           działanie Komisji było nieprzewidywalne i uniemożliwiło Rumunii skorzystanie z przysługującego jej prawa do obrony.

               4.

               Zarzut czwarty oparty na naruszeniu wymogów pewności prawa i uzasadnionych oczekiwań:

                           —

                           przepisy prawne, na podstawie których w zaskarżonej decyzji Komisja nałożyła obowiązek zapłaty nie zostały w niej wskazane ani określone, a ich stosowanie nie jest dla Rumunii przewidywalne. Państwo rumuńskie nie mogło przewidzieć obowiązku przekazania Komisji żądanej kwoty odpowiadającej utraconym zasobom własnym UE ani zapoznać się z takim obowiązkiem przed otrzymaniem pisma Komisji. W ten sam sposób, przyjmując zaskarżoną decyzję i nakładając na Rumunie cztery lata po wystąpieniu zdarzeń i pomimo wniosków sformułowanych przez Komisję w dialogu prowadzonym w tym okresie z władzami rumuńskimi obowiązek zapłaty, Komisja naruszyła uzasadnione oczekiwania Rumunii co do braku zobowiązania finansowego obejmującego uiszczenie odnośnych długów celnych, a zatem w zakresie jakiegokolwiek zobowiązania w odniesieniu do budżetu UE.


title: Sprawa T-101/11: Wyrok Sądu z dnia 8 maja 2012 r. — Mizuno przeciwko OHIM — Golfino (G) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego G — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy G + — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               23.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/12

         Wyrok Sądu z dnia 8 maja 2012 r. — Mizuno przeciwko OHIM — Golfino (G)
   (Sprawa T-101/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego G - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy G+ - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2012/C 184/20
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Mizuno KK (Osaka, Japonia) (przedstawiciele: adwokaci T. Raab i H.R. Lauf)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo R. Manea, a następnie D. Walicka, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Golfino AG (Glinde, Niemcy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 grudnia 2010 r. (sprawa R 821/2010-1), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Golfino AG a Mizuno KK.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Mizuno KK zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 120 z 16.4.2011.


title: Sprawa T-372/17: Skarga wniesiona w dniu 12 czerwca 2017 r. – Louis Vuitton Malletier/EUIPO – Bee Fee Group (LV POWER ENERGY DRINK)

text:
               7.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/36

         Skarga wniesiona w dniu 12 czerwca 2017 r. – Louis Vuitton Malletier/EUIPO – Bee Fee Group (LV POWER ENERGY DRINK)
   (Sprawa T-372/17)
   (2017/C 256/40)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Louis Vuitton Malletier (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci P. Roncaglia, G. Lazzeretti, F. Rossi i N. Parrotta)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Bee Fee Group LTD (Nikozja, Cypr)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Bee Fee Group LTD

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy w kolorach czarnym, czerwonym i białym zawierający elementy słowne „LV POWER ENERGY DRINK” – zgłoszenie nr 12 898 219

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 marca 2017 r. w sprawie R 906/2016-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, a tym samym unieważnienie spornego znaku towarowego;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami niniejszego postępowania;

               —

               obciążenie właściciela znaku towarowego kosztami niniejszego postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 75 rozporządzenia nr 207/2009 oraz zasady pewności prawa.


title: Sprawa T-390/12: Postanowienie Sądu z dnia 7 stycznia 2014 r. — Lifted Research i LRG Europe przeciwko OHIM — Fei Liangchen (Lr geans)

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/52

         Postanowienie Sądu z dnia 7 stycznia 2014 r. — Lifted Research i LRG Europe przeciwko OHIM — Fei Liangchen (Lr geans)
   (Sprawa T-390/12) (1)

   2014/C 52/101
   Język postępowania: angielski
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 355 z 17.11.2012.


title: Sprawa T-273/00: Postanowienie Sądu z dnia 29 stycznia 2013 r. — Unindustria i in. przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Pomoc państwa — Obniżenie wysokości składek na zabezpieczenie społeczne przyznane na rzecz przedsiębiorstw z terenu miast Wenecja i Chioggia — Decyzja uznająca system pomocy za niezgodny ze wspólnym rynkiem i nakazująca odzyskanie wypłaconej pomocy — Skarga oczywiście pozbawiona jakiejkolwiek podstawy prawnej)

text:
               23.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/16

         Postanowienie Sądu z dnia 29 stycznia 2013 r. — Unindustria i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-273/00) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - Obniżenie wysokości składek na zabezpieczenie społeczne przyznane na rzecz przedsiębiorstw z terenu miast Wenecja i Chioggia - Decyzja uznająca system pomocy za niezgodny ze wspólnym rynkiem i nakazująca odzyskanie wypłaconej pomocy - Skarga oczywiście pozbawiona jakiejkolwiek podstawy prawnej)
   2013/C 86/25
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Unione degli industriali della provincia di Venezia (Unindustria) (Wenecja, Włochy), Comitato «Venezia vuole vivere» (Wenecja), Siram SpA (Mediolan, Włochy), Fiorital Srl (Wenecja), Jesurum di M. e A. Levi Morenos Sas (Wenecja), Grafiche Veneziane Srl (Wenecja), Cantiere navale De Poli SpA (Pellestrina, Włochy), Aive Srl (Marcon, Włochy), Bortoli Ettore Srl (Wenecja), Tessuti Artistici Fortuny SpA (Wenecja), Lorenzo Rubelli SpA (Wenecja), Tecnomare SpA (Wenecja) i Arsenale Venezia SpA (Wenecja) (przedstawiciele: adwokaci A. Vianello, M. Merola i A. Sodano)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci, pełnomocnik, wspierany przez adwokata A. Dal Ferra)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Republika Włoska (przedstawiciele: początkowo U. Leanza, następnie I. Braguglia, następnie R. Adam i wreszcie I. Bruni, pełnomocnicy, wspierani przez G. Aiella i P. Gentilego, avvocati dello Stato)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2000/394/WE z dnia 25 listopada 1999 r. w sprawie pomocy na rzecz przedsiębiorstw z terenu miast Wenecji i Chioggii w formie obniżenia wysokości składek na zabezpieczenie społeczne na mocy ustaw nr 30/1997 i 206/1995 (Dz.U. 2000, L 150, s. 50).

      Sentencja

               1)

               Podniesiony przez Komisję Europejską zarzut niedopuszczalności zostaje pozostawiony do rozstrzygnięcia w wyroku.

               2)

               Skarga zostaje oddalona jako w sposób oczywisty pozbawiona jakiejkolwiek podstawy prawnej.

               3)

               Unione degli industriali della provincia di Venezia (Unindustria), Comitato «Venezia vuole vivere», Siram SpA, Fiorital Srl, Jesurum di M. e A. Levi Morenos Sas, Grafiche Veneziane Srl, Cantiere navale De Poli SpA, Aive Srl, Bortoli Ettore Srl, Tessuti Artistici Fortuny SpA, Lorenzo Rubelli SpA, Tecnomare SpA i Arsenale Venezia SpA pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję.

               4)

               Republika Włoska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 355 z 9.12.2000.