title: Sprawa C-282/13: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 22 stycznia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof – Austria) – T-Mobile Austria GmbH/Telekom-Control-Kommission (Odesłanie prejudycjalne – Sieci i usługi łączności elektronicznej – Dyrektywa 2002/20/WE – Artykuł 5 ust. 6 – Prawo użytkowania częstotliwości radiowych i numerów – Dyrektywa 2002/21/WE – Artykuł 4 ust. 1 – Prawo odwołania się od decyzji krajowego organu regulacyjnego – Pojęcie „przedsiębiorstwa, którego dotyczy decyzja wydana przez krajowy organ regulacyjny” – Artykuł 9b – Przekazanie indywidualnych praw do użytkowania częstotliwości radiowych – Wtórny przydział praw do użytkowania częstotliwości radiowych w następstwie połączenia dwóch przedsiębiorstw)

text:
               30.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/3

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 22 stycznia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof – Austria) – T-Mobile Austria GmbH/Telekom-Control-Kommission
      (Sprawa C-282/13) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Sieci i usługi łączności elektronicznej - Dyrektywa 2002/20/WE - Artykuł 5 ust. 6 - Prawo użytkowania częstotliwości radiowych i numerów - Dyrektywa 2002/21/WE - Artykuł 4 ust. 1 - Prawo odwołania się od decyzji krajowego organu regulacyjnego - Pojęcie „przedsiębiorstwa, którego dotyczy decyzja wydana przez krajowy organ regulacyjny” - Artykuł 9b - Przekazanie indywidualnych praw do użytkowania częstotliwości radiowych - Wtórny przydział praw do użytkowania częstotliwości radiowych w następstwie połączenia dwóch przedsiębiorstw))
      (2015/C 107/03)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: T-Mobile Austria GmbH

         Strona pozwana: Telekom-Control-Kommission

         przy udziale: Hutchison Drei Austria Holdings GmbH, dawniej Hutchison 3G Austria Holdings GmbH, Hutchison Drei Austria GmbH, dawniej Hutchison 3G Austria GmbH i Orange Austria Telecommunication GmbH, Stubai SCA, Orange Belgium SA, A1 Telekom Austria AG, Bundesministerin für Verkehr, Innovation und Technologie

         Sentencja

      Artykuły 4 ust. 1 i art. 9b dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa), zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/140/WE z dnia 25 listopada 2009 r., oraz art. 5 ust. 6 dyrektywy 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa o zezwoleniach), zmienionej dyrektywą 2009/140, należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach takich jak rozpatrywane w postępowaniu głównym dane przedsiębiorstwo można uznać za podmiot, którego decyzja krajowego organu regulacyjnego „dotyczy” w rozumieniu art. 4 ust. 1 dyrektywy 2002/21, zmienionej dyrektywą 2009/140, zawsze gdy takie przedsiębiorstwo udostępniające sieć lub świadczące usługi łączności elektronicznej jest konkurentem przedsiębiorstwa albo przedsiębiorstw będących stroną postępowania w sprawie udzielenia zgody na przewidziane we wspomnianym art. 5 ust. 6 przekazanie praw do użytkowania częstotliwości radiowych oraz adresatem decyzji krajowego organu regulacyjnego, a decyzja ta może oddziaływać na pozycję rynkową tego pierwszego przedsiębiorstwa.

         (1)  Dz.U. C 260 z 7.9.2013.


title: Sprawa C-87/08: Skarga wniesiona w dniu 26 lutego 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Czeskiej

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/23

         Skarga wniesiona w dniu 26 lutego 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Czeskiej
   (Sprawa C-87/08)
   (2008/C 92/45)
   Język postępowania: czeski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: P. Dejmek, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Republika Czeska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając wszelkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Komisji 2006/73/WE z dnia 10 sierpnia 2006 r. wprowadzającej środki wykonawcze do dyrektywy 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do wymogów organizacyjnych i warunków prowadzenia działalności przez przedsiębiorstwa inwestycyjne oraz pojęć zdefiniowanych na potrzeby tejże dyrektywy (1), a w każdym razie nie przekazując ich do wiadomości Komisji, Republika Czeska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 53 ust. 1 tej dyrektywy,

               —

               obciążenie Republiki Czeskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy do krajowego porządku prawnego upłynął w dniu 31 stycznia 2007 r.

      (1)  Dz.U. L 241, str. 26.


title: Sprawa T-326/08: Skarga wniesiona w dniu 12 sierpnia 2008 r. — G. & C. przeciwko Komisji

text:
               25.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/37

         Skarga wniesiona w dniu 12 sierpnia 2008 r. — G. & C. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-326/08)
   (2008/C 272/74)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: G. & C. Srl (Licata, Włochy) (przedstawiciele: A. Maiorana, avvocato, A. De Matteis, avvocato, A. De Francesco, avvocato)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 530/2008 z dnia 12 czerwca 2008 r. opublikowanego w Dz.U. L 155 z dnia 13 czerwca 2008 r.

               —

               obciążenie przegranej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty są tożsame z tymi podniesionymi w sprawie T-313/08 Veromar di Tudisco Alfio & Salvatore S.n.c. przeciwko Komisji.


title: Sprawa T-455/14: Skarga wniesiona w dniu 17 czerwca 2014 r. – Pirelli & C. przeciwko Komisji

text:
               11.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/42

         Skarga wniesiona w dniu 17 czerwca 2014 r. – Pirelli & C. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-455/14)
   2014/C 261/68
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Pirelli & C. (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: M. Siragusa, F. Moretti, G. Rizza i P. Ferrari, avvocati)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu:

                  tytułem żądania głównego

                           —

                           o stwierdzenie nieważności decyzji w części, w która dotyczy skarżącej, a konkretnie art. 1 pkt 5 lit. d), art. 2 lit. g) i art. 4 w sposób ograniczony do włączenia skarżącej na listę adresatów środka;

                  tytułem żądania ewentualnego

                           —

                           o przyznanie skarżącej prawa domagania się od wierzyciela, by w pierwszej kolejności dochodził zaspokojenia od innych dłużników solidarnych;
                           w przypadku orzeczenia korzystnego dla spółki Prysmian w odrębnym postępowaniu wszczętym ewentualnie przez nią w postaci skargi o stwierdzenie nieważności decyzji

                           —

                           o stwierdzenie nieważności tej decyzji i o zmianę art. 2 lit. g) poprzez obniżenie grzywny nałożonej solidarnie na spółkę Prysmian i skarżącą;

                  w każdym razie

                           —

                           o obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga skierowana jest przeciwko decyzji Komisji C(2014) 2139 wersja ostateczna z dnia 2 kwietnia 2014 r. w postępowaniu na podstawie art. 101 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i art. 53 porozumienia EOG (sprawa AT.39610 – kable elektryczne).
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia

                           —

                           Pirelli podnosi, że w decyzji nie zostały rozpatrzone, ani nawet przywołane szczegółowe argumenty dotyczące braku zastosowania Parental Liability Presumption (zwanego dalej „PLP”) do relacji Pirelli-Prysmian. Decyzja jest więc wadliwa z powodu całkowitego braku uzasadnienia i należy stwierdzić jej nieważność.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasad ogólnych i praw podstawowych w wyniku zastosowania domniemania dominującego wpływu

                           —

                           Skarżąca zarzuca, że decyzja naruszyła jej prawa podstawowe chronione przez art. 48 i 49 karty nicejskiej oraz art. 6 ust. 2 i art. 7 ust. 1 konwencji. Ponadto przypisanie odpowiedzialności spółce Pirelli stanowi naruszenie prawa własności (art. 1 protokołu dodatkowego do konwencji i art. 14 konwencji, jak też art. 17 i 21 karty nicejskiej) i jest sprzeczne z zasadą neutralności w rozumieniu art. 345 TFUE. W końcu Komisja dopuściła się wyraźnego naruszenia prawa do obrony Pirelli, usankcjonowanego w art. 6 konwencji i art. 48 ust. 2 karty nicejskiej, ze względu na to, że skarżąca nie mogła bronić się w przedmiocie zarzucanego naruszenia, gdyż nie dysponowała niczym, co by było użyteczne dla obalenia zarzutów skierowanych do spółki Prysmian

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący braku zastosowania Parental Liability Presumption przy niewystępowaniu przesłanek uzasadniających to domniemanie oraz dotyczący naruszenia art. 101 TFUE

                           —

                           Skarżąca podnosi, że Komisja błędnie zastosowała PLP w niniejszym przypadku, z naruszeniem art. 101 TFUE, nie uwzględniając należycie szczególnych cech stosunku kontrolnego Pirelli-Prysmian.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności

                           —

                           Skarżąca podnosi, że zastosowanie PLP w niniejszym przypadku narusza zasadę proporcjonalności ustanowioną w art. 5 ust. 4 TUE, ponieważ nie służy ono osiągnięciu żadnego z celów, do których Komisja dąży poprzez jego zastosowanie. Nie było zatem żadnego powodu, by rozszerzać odpowiedzialność spółki Prysmian również na spółkę Pirelli.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia zasad proporcjonalności i równego traktowania poprzez błędne zastosowanie zasady odpowiedzialności solidarnej do spółek Pirelli i Prysmian w stosunku do obowiązku zapłaty grzywny na rzecz Komisji, a posiłkowo poprzez brak przewidzenia odpowiedniej korekty tej zasady

                           —

                           Skarżąca twierdzi, że nałożenie na Pirelli odpowiedzialności solidarnej wraz z Prysmian nie tylko nie realizuje celów, które Komisja zamierza osiągnąć w dziedzinie kar, lecz wręcz jest z nimi sprzeczne. Posiłkowo, aby uwzględnić różną odpowiedzialność przypisywaną spółkom Prysmian i Pirelli, Komisja powinna była przynajmniej przyznać spółce Pirelli prawo domagania się od wierzyciela, by w pierwszej kolejności dochodził zaspokojenia od innych dłużników solidarnych. W końcu Komisja naruszyła zasadę proporcjonalności i zasadę równego traktowania, nie uwzględniając odpowiednio odmiennej pozycji skarżącej od pozycji spółki Prysmian. Należy zatem stwierdzić nieważność decyzji w części dotyczącej grzywny lub posiłkowo sąd rozpoznający sprawę powinien ją zmienić w ramach swego nieograniczonego prawa orzekania, przyznając spółce Pirelli prawo domagania się od wierzyciela, by w pierwszej kolejności dochodził zaspokojenia od innych dłużników solidarnych.

               6.

               Zarzut szósty dotyczący niezgodności decyzji z prawem z powodu naruszenia art. 101 TFUE oraz art. 2 i 23 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 w części, która dotyczy spółki Prysmian.

                           —

                           Skarżąca podnosi argumenty na rzecz własnego prawa do skorzystania z ewentualnego uzyskania przez spółkę Prysmian stwierdzenia nieważności (częściowego lub całkowitego) decyzji lub w każdym razie obniżenia grzywy. Skarżąca przywołuje w niniejszej skardze argumenty spółki Prysmian, z wyjątkiem tych, które są dla niej niekorzystne.


title: Sprawa T-522/11: Skarga wniesiona w dniu 28 września 2011 r. — Otero González przeciwko OHIM — Apli-Agipa (APLI-AGIPA)

text:
               14.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/16

         Skarga wniesiona w dniu 28 września 2011 r. — Otero González przeciwko OHIM — Apli-Agipa (APLI-AGIPA)
   (Sprawa T-522/11)
   2012/C 13/33
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: José Luis Otero González (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat S. Correa)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Apli-Agipa SAS (Dormans, Francja)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 13 lipca 2011 r. w sprawie R 1454/2010-2 w odniesieniu do rejestracji zgłoszonego znaku towarowego dla następujących towarów: „fotografie; kleje do celów biurowych lub domowych; pędzle do malowania; maszyny do pisania i sprzęt biurowy (z wyjątkiem mebli); materiały szkoleniowe i instruktażowe (z wyjątkiem przyrządów); materiały z tworzyw sztucznych do pakowania (nieujęte w innych klasach); czcionki drukarskie; matryce drukarskie”.

               —

               odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 005676382 „APLI-AGIPA” dla wszystkich uwzględnionych towarów z klasy 16;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Apli-Agipa SAS

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „APLI-AGIPA” dla towarów z klasy 16

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: hiszpański słowny znak towarowy „AGIPA” i hiszpański graficzny znak towarowy zawierający element słowny „a-agipa”, oba zarejestrowane dla towarów z klasy 16

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: częściowe uwzględnienie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.


title: Sprawa T-264/06: Skarga wniesiona w dniu 22 września 2006 r. — DH-HADLER NETWORKS przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/53

         Skarga wniesiona w dniu 22 września 2006 r. — DH-HADLER NETWORKS przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-264/06)
   (2006/C 294/110)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: DH-HADLER NETWORKS SA (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: L. Muller, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie dopuszczalności i zasadności niniejszej skargi;

               —

               uchylenie zaskarżonej decyzji.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca jest oferentem uczestniczącym w przetargu na projekt EuropeAid/122742/C/SUP/RU „Social Integration of the Disabled in Privolzhsky Federal Okrug — Supply of social integration and rehabilitation-related equipment for the disabled and IT and office equipment for the information network” w ramach krajowego programu działania Tacis 2003 (1). Pismem z dnia 20 czerwca 2006 r. Komisja poinformowała skarżącą, że przyjęła złożoną przez nią ofertę w odniesieniu do pozycji 1, 2 i 4. Jednakże pismem z dnia 14 lipca 2006 r. Komisja poinformowała skarżąca, że zamawiający postanowił anulować procedurę przetargu i nie zawierać umowy ze skarżącą w związku z niedostateczną konkurencją. W niniejszej skardze skarżąca wnosi o uchylenie decyzji zawartej w tym ostatnim piśmie.
   Skarżąca podnosi dwa zarzuty.
   Pierwszy zarzut dotyczy naruszenia podstawowych przepisów proceduralnych, ponieważ decyzja Komisji o nieudzieleniu zamówienia skarżącej nie została dostatecznie uzasadniona. Dopiero w odpowiedzi na pismo skarżącej z dnia 17 lipca 2006 r., pismem z dnia 27 lipca 2006 r., Komisja sprecyzowała, że podjęta przez nią decyzja została oparta na art. 101 rozporządzenia Rady nr 1605/2000 (2). Zdaniem skarżącej uzasadnienie przez Komisję zaskarżonej decyzji nie umożliwia żadnej oceny względów, dla których Komisja zakwestionowała swoją pierwotną decyzję o przybiciu oferty skarżącej. Ten brak precyzji w uzasadnieniu Komisji ma tym większe znaczenie, że Komisja zmieniła swoje wcześniejsze oficjalne stanowisko.
   Drugi zarzut dotyczy naruszenia art. 253 WE. Anulując przetarg ze względu na niedostateczną konkurencję Komisja dopuściła się oczywistego i ciężkiego uchybienia, ponieważ przedstawiła nieprecyzyjne i niepełne uzasadnienie decyzji, podczas gdy w przeszłości skarżąca otrzymywała wielokrotnie zamówienia, mimo iż była jedynym oferentem biorącym udział w przetargu.

      (1)  Program oparty na rozporządzeniu (WE, Euratom) nr 99/2000 z dnia 29 grudnia 1999 r. dotyczącym świadczenia pomocy dla państw partnerskich w Europie Wschodniej i Azji Środkowej (Dz.U. 2000, L 12, str. 1)

      (2)  Rozporządzenie (WE, Euratom) z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 248, str. 1).


title: Sprawa C-665/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Mercantil de Barcelona (Hiszpania) w dniu 30 grudnia 2011 r. — Alfonso Carlos Amselem Almor przeciwko NCG Banco, S.A

text:
               17.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Mercantil de Barcelona (Hiszpania) w dniu 30 grudnia 2011 r. — Alfonso Carlos Amselem Almor przeciwko NCG Banco, S.A
   (Sprawa C-665/11)
   2012/C 80/16
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Juzgado Mercantil de Barcelona.

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Alfonso Carlos Amselem Almor

      Strona pozwana: NCG Banco S.A

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Jeżeli instytucja kredytowa oferuje klientowi, z którym uprzednio zawarła umowę kredytu hipotecznego, umowę swapową na stopę procentową w celu ochrony przed ryzykiem zmiany stop procentowych wcześniejszej transakcji, to czy taką umowę swapową należy uważać za usługę doradztwa inwestycyjnego zgodnie z definicją z art. 4 ust. 1 pkt 4 dyrektywy Mifid (1)?

               2)

               Czy zaniechanie przeprowadzenia oceny adekwatności klienta przewidzianej w art. 19 ust. 4 wymienionej dyrektywy w przypadku inwestora detalicznego powinno powodować nieważność bezwzględną umowy swapowej na stopy procentowe zawartej przez inwestora z doradzającą instytucję kredytową?

               3)

               W sytuacji gdy umowa zawarta na opisanych warunkach nie zostanie uznana za doradztwo inwestycyjne, czy sam fakt zakupu złożonego instrumentu finansowego, jakim jest umowa swapowa na stopę procentową, gdy nie została przeprowadzona ocena adekwatności produktu przewidziana w art. 19 ust. 5 dyrektywy Mifid z przyczyn leżących po stronie instytucji kredytowej, powoduje nieważność bezwzględną umowy zakupu zawartej z tą samą instytucją kredytową?

               4)

               Czy zgodnie z art. 19 ust. 9 dyrektywy Mifid sam fakt, że instytucja kredytowa oferuje złożony instrument finansowy związany z kredytem hipotecznym stanowi wystarczającą przyczynę wyłączenia obowiązków przeprowadzenia ocen adekwatności klienta i adekwatności produktu przewidzianych w tymże art. 19, jakim instytucja inwestycyjna powinna poddać inwestora detalicznego?

               5)

               Czy dla wyłączenia obowiązków ustanowionych w art. 19 dyrektywy Mifid konieczne jest, by produkt finansowy, z którym związany jest zaoferowany instrument finansowy, musiał spełniać ustawowe standardy ochrony inwestorów podobne do tych, jakich wymaga wymieniona dyrektywa?

      (1)  Dyrektywa 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych zmieniającej dyrektywę Rady 85/611/EWG i 93/6/EWG i dyrektywę 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającej dyrektywę Rady 93/22/EWG (Dz.U. L 145, s. 1).


title: Sprawa C-306/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Højesteret (Dania) w dniu 3 lipca 2007 r. — Ruben Andersen przeciwko Kommunernes Landsforening, działającemu w imieniu gminy Slagelse (dawniej gmina Skælskør)

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Højesteret (Dania) w dniu 3 lipca 2007 r. — Ruben Andersen przeciwko Kommunernes Landsforening, działającemu w imieniu gminy Slagelse (dawniej gmina Skælskør)
   (Sprawa C-306/07)
   (2007/C 211/42)
   Język postępowania: duński
   Sąd krajowy
   Højesteret (Dania)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym
   Strona skarżąca: Ruben Andersen

      Strona pozwana: Kommunernes Landsforening, działający w imieniu gminy Slagelse (dawniej gmina Skælskør)
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 8 ust. 1 dyrektywy Rady 91/533/EWG z dnia 14 października 1991 r. w sprawie obowiązku pracodawcy dotyczącego informowania pracowników o warunkach stosowanych do umowy lub stosunku pracy (1) winien być interpretowany w taki sposób, iż układ zbiorowy pracy, którego celem jest transpozycja przepisów dyrektywy nie ma zastosowania do pracownika, który nie jest członkiem organizacji związkowej będącej sygnatariuszem tego układu ?

               2)

               W przypadku kiedy odpowiedź udzielona na pytanie pierwsze jest przecząca czy wyrażenie użyte w art. 8 ust. 2 dyrektywy „stosunek pracy pracownika nie (…) objęty układami zbiorowymi” powinno być interpretowane w taki sposób, że postanowienia układu zbiorowego pracy przewidujące obowiązek uprzedniego zawiadomienia pracodawcy nie mają zastosowania do pracownika, który nie jest członkiem organizacji związkowej będącej sygnatariuszem tego układu ?

               3)

               Czy wyrażenia „umowa czasowa” oraz „czasowy stosunek pracy” użyte w art. 8 ust. 2 dyrektywy odnoszą się do krótkoterminowych stosunków pracy czy też do wszystkich rodzajów stosunków pracy na czas określony ? Jeśli w grę wchodzi pierwszy przypadek to, jakie kryteria winny być zastosowane w celu ustalenia czy dany stosunek pracy ma charakter czasowy (krótkoterminowy)?

      (1)  Dz.U. L 288, str. 32.


title: Sprawa T-286/06: Skarga wniesiona w dniu 11 października 2006 r. — TORRES przeciwko OHIM — Vinícola de Tomelloso (TORRE DE GAZATE)

text:
               16.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 310/19

         Skarga wniesiona w dniu 11 października 2006 r. — TORRES przeciwko OHIM — Vinícola de Tomelloso (TORRE DE GAZATE)
   (Sprawa T-286/06)
   (2006/C 310/39)
   Język skargi: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Miguel Torres, S.A. (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciele: E. Armijo Chávarri, M.A. Baz de San Ceferino i A. Castán Pérez-Gómez, abogados)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Vinícola de Tomelloso, S.C.L
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu z dnia 27 lipca 2006 r. wydanej w sprawie R 421/2004-2 przy jednoczesnym obciążeniu OHIM kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Vinícola de Tomelloso, S.C.L

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy TORRE DE GAZATE dla towarów z klasy 33 — zgłoszenie nr 1 632 017

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Krajowe słowne znaki towarowe TORRES, międzynarodowy słowny znak towarowy TORRES i międzynarodowy słowny znak towarowy LAS TORRES dla towarów z klasy 33

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Odrzucenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), ponieważ element TORRE pełni dominującą rolę w całościowym wrażeniu wywieranym przez zgłoszony znak towarowy, między oznaczeniami tworzącymi sporne znaki towarowe występują podobieństwa fonetyczne i wizualne oraz w stosunku do tych znaków zachodzi prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd, które czyni niemożliwym ich współistnienie na rynku.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1)


title: Sprawa T-43/07 P: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 13 grudnia 2006 r. w sprawie F-22/05 Neophytou przeciwko Komisji, wniesione w dniu 14 lutego 2007 r. przez Neophytosa Neophytou

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/48

         Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 13 grudnia 2006 r. w sprawie F-22/05 Neophytou przeciwko Komisji, wniesione w dniu 14 lutego 2007 r. przez Neophytosa Neophytou
   (Sprawa T-43/07 P)
   (2007/C 82/101)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Neophytos Neophytou (Itzig, Luksemburg) (przedstawiciel: S. A. Pappas, avocat)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku i w konsekwencji zaskarżonej decyzji organu powołującego;

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszym odwołaniu skarżący wnosi o uchylenie wyroku wydanego przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-22/05 w zakresie, w jakim stwierdza on niedopuszczalność zarzutów sformułowanych na rozprawie przez skarżącego oraz brak naruszenia zasady niedyskryminacji.
   Skarżący podnosi na poparcie swego pierwszego zarzutu, że jego argument dotyczący składu komisji konkursowej powinien zostać dopuszczony, ponieważ opierał się na nowych okolicznościach faktycznych, które według niego ujawnione zostały dopiero na rozprawie. Podnosi ponadto, że niezgodny z prawem skład organu jest kwestią właściwości i stąd powinien być uwzględniony z urzędu. W konsekwencji skarżący twierdzi, że nie powinien zostać pozbawiony prawa do podniesienia tej nowej okoliczności.
   Skarżący zwraca uwaga na to, iż zarzut ten jest bezpośrednio związany z jego drugim zarzutem opartym na naruszeniu zasady niedyskryminowania wynikającym z nieprawidłowego składu komisji konkursowej. Na tej podstawie, skarżący podnosi, że Sąd do spraw Służby Publicznej nie zastosował prawidłowo tej zasady, a przynajmniej nie uzasadnił wystarczająco w odniesieniu do cech szczególnych tego konkursu; ponadto źle zrozumiał jego zarzuty i nie dokonał analizy niektórych z nich.


title: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 9 grudnia 2004 r. w sprawie C-523/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Biotrast SA (Klauzula arbitrażowa — Zwrot zaliczek — Odsetki — Postępowanie s sprawie wydania wyroku zaocznego)

text:
               19.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/10

      WYROK TRYBUNAŁU

   (czwarta izba)
   z dnia 9 grudnia 2004 r.
   w sprawie C-523/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Biotrast SA (1)

   (Klauzula arbitrażowa - Zwrot zaliczek - Odsetki - Postępowanie s sprawie wydania wyroku zaocznego)
   (2005/C 45/19)
   Język postępowania: grecki
   W sprawie C-523/03 mającej za przedmiot skargę w trybie art. 238 WE, wniesioną w dniu 15 grudnia 2003 r., Komisja Wspólnot Europejskich, reprezentowana przez D. Triantafyllou'a wspieranego przez N. Korogiannakisa, przeciwko Biotrast SA z siedzibą w Salonikach (Grecja), Trybunał (czwarta izba), w składzie: K. Lenaerts (sprawozdawca), prezes izby, J. N. Cunha Rodrigues i K. Schiemann, sędziowie; rzecznik generalny: P. Léger, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 9 grudnia 2004 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Biotrast SA zapłaci Komisji Wspólnot Europejskich kwotę w wysokości 661 838,82 euro tytułem długu głównego, powiększoną o odsetki w wysokości 4,77 % rocznie od dnia 31 grudnia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2002 r., w wysokości 6,77 % rocznie od dnia 1 stycznia 2003 r. do dnia wydania niniejszego wyroku oraz w wysokości stawki rocznej wynikającej z prawa greckiego, tj. w chwili obecnej z art. 3 ust. 2 ustawy nr 2842/2000 o zastąpieniu drachmy przez euro, nie więcej niż 6,77 % rocznie od dnia wydania niniejszego wyroku do dnia całkowitej spłaty długu.

               2)

               Biotrast SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 59 z 6.3.2004


title: Wykreślenie sprawy C-518/03

text:
               22.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/17

         Wykreślenie sprawy C-518/03 (1)

   (2005/C 19/37)

      (Język postępowania: szwedzki)

   Postanowieniem z dnia 8 września 2004 r. prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-518/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji.

      (1)  Dz.U. C 47 z 21.2.2004.


title: Sprawa C-6/11: Postanowienie Trybunału (czwarta izba) z dnia 25 listopada 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division)) — Zjednoczone Królestwo — Daiichi Sankyo Company przeciwko Comptroller-General of Patents, Designs and Trade Marks (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania — Produkty lecznicze stosowane u ludzi — Dodatkowe świadectwo ochronne — Rozporządzenie (WE) nr 469/2009 — Artykuły 3 i 4 — Warunki uzyskania świadectwa — Pojęcie „produktu chronionego na podstawie patentu podstawowego pozostającego w mocy” — Kryteria — Dodatkowe lub inne kryteria dla produktu leczniczego obejmującego więcej niż jeden aktywny składnik)

text:
               10.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/10

         Postanowienie Trybunału (czwarta izba) z dnia 25 listopada 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division)) — Zjednoczone Królestwo — Daiichi Sankyo Company przeciwko Comptroller-General of Patents, Designs and Trade Marks
   (Sprawa C-6/11) (1)

   (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania - Produkty lecznicze stosowane u ludzi - Dodatkowe świadectwo ochronne - Rozporządzenie (WE) nr 469/2009 - Artykuły 3 i 4 - Warunki uzyskania świadectwa - Pojęcie „produktu chronionego na podstawie patentu podstawowego pozostającego w mocy” - Kryteria - Dodatkowe lub inne kryteria dla produktu leczniczego obejmującego więcej niż jeden aktywny składnik)
   2012/C 73/17
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   High Court of Justice (Chancery Division)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Daiichi Sankyo Company

      Strona pozwana: Comptroller-General of Patents, Designs and Trade Marks

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — High Court of Justice (Chancery Division, Patents Court) — Wykładnia art. 3 lit. a) i 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 469/2009 dotyczącego dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych (Dz.U. L 152, s. 1) — Warunki uzyskania świadectwa — Pojęcie „produktu chronionego patentem podstawowym pozostającym w mocy” — Kryteria — Istnienie dodatkowych lub różnych kryteriów dla produktu leczniczego obejmującego więcej niż jeden czynnych składników

      Sentencja

   Artykuł 3 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 469/2009 z dnia 6 maja 2009 r. dotyczącego dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on temu, by służby państwa członkowskiego właściwe w dziedzinie własności przemysłowej wydały dodatkowe świadectwo ochronne w odniesieniu do aktywnych składników, które nie zostały wymienione w zastrzeżeniach patentu podstawowego powołanego na poparcie takiego wniosku.

      (1)  Dz.U. C 63 z 26.2.2011.


title: Sprawa C-583/15: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 5 października 2016 r. – Komisja Europejska/Republika Portugalska (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Polityka transportowa — Rozporządzenie (WE) nr 1071/2009 — Przewoźnik drogowy — Uproszczenie i współpraca administracyjna — Artykuł 16 ust. 1 i 5 — Krajowy rejestr elektroniczny przedsiębiorców transportu drogowego — Połączenie krajowych rejestrów elektronicznych)

text:
               28.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 441/6

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 5 października 2016 r. – Komisja Europejska/Republika Portugalska
      (Sprawa C-583/15) (1)

      ((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Polityka transportowa - Rozporządzenie (WE) nr 1071/2009 - Przewoźnik drogowy - Uproszczenie i współpraca administracyjna - Artykuł 16 ust. 1 i 5 - Krajowy rejestr elektroniczny przedsiębiorców transportu drogowego - Połączenie krajowych rejestrów elektronicznych))
      (2016/C 441/08)
      Język postępowania: portugalski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Hottiaux, M. M. Farrajota i P. Guerra e Andrade, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes, M. Figueiredo i C. Guerra Santos, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Poprzez brak utworzenia krajowego rejestru elektronicznego przedsiębiorców transportu drogowego, a zatem brak połączenia go z krajowymi rejestrami elektronicznymi innych państw członkowskich, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie art. 16 ust. 1 i 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE.

                  2)

                  Republika Portugalska zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 38 z 1.2.2016, s. 29.


title: Sprawa C-9/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 9 stycznia 2017 r. – Maria Tirkkonen

text:
               20.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 9 stycznia 2017 r. – Maria Tirkkonen
   (Sprawa C-9/17)
   (2017/C 086/21)
   Język postępowania: fiński

      Sąd odsyłający

   Korkein hallinto-oikeus

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Maria Tirkkonen

      Druga strona postępowania: Maaseutuvirasto

      Pytanie prejudycjalne

   Czy wykładni art. 1 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2004/18/WE (1) w sprawie zamówień publicznych należy dokonywać w taki sposób, że definicja „zamówień publicznych” obejmuje w rozumieniu tej dyrektywy system zamówień,

               —

               poprzez który instytucja publiczna zamierza pozyskać na rynku usługi na z góry ograniczony okres, zawierając ze wszystkimi podmiotami gospodarczymi umowy na warunkach załączonego do ogłoszenia o przetargu projektu porozumienia ramowego, którzy spełniają ustalone szczegółowo w dokumentach przetargowych wymogi dotyczące kwalifikowalności oferenta i oferowanej usługi i zdadzą opisany w ogłoszeniu o przetargu egzamin, oraz

               —

               do którego nie można już przystąpić w trakcie okresu obowiązywania umowy?

      (1)  Dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2014 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. 2004, L 134, s. 114).


title: Sprawa T-607/11 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 23 stycznia 2012 r. — Henkel i Henkel France przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Konkurencja — Decyzja Komisji odmawiająca przekazania dokumentów krajowemu organowi ochrony konkurencji — Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych — Brak interesu prawnego — Naruszenie wymogów formalnych — Brak tymczasowego charakteru żądanych środków — Niedopuszczalność)

text:
               17.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/19

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 23 stycznia 2012 r. — Henkel i Henkel France przeciwko Komisji
   (Sprawa T-607/11 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Konkurencja - Decyzja Komisji odmawiająca przekazania dokumentów krajowemu organowi ochrony konkurencji - Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych - Brak interesu prawnego - Naruszenie wymogów formalnych - Brak tymczasowego charakteru żądanych środków - Niedopuszczalność)
   2012/C 80/32
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Henkel AG & Co. KGaA (Düsseldorf, Niemcy) i Henkel France (Boulogne-Billancourt, Francja) (przedstawiciele: adwokaci R. Polley, T. Kuhn, F. Brunet i É. Paroche)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: N. Khan i P. J. O. Van Nuffel, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych dotyczących decyzji Komisji z dnia 30 września 2011 r. (sprawa COMP/39.579 — Detergenty dla gospodarstw domowych — i sprawa 09/0007 F) oddalającej wniesiony przez francuski organ ochrony konkurencji wniosek o przekazanie mu dla potrzeb toczącego się przed nim postępowania w sprawie 09/0007 F dotyczącej francuskiego sektora detergentów pewnych dokumentów zgromadzonych w sprawie COMP/39.579.

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje odrzucony.

               2)

               Rozstrzygniecie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-165/11: Wyrok Sądu z dnia 12 czerwca 2012 r. — Stichting Regionaal Opleidingencentrum van Amsterdam przeciwko OHIM — Investimust (COLLEGE) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny wspólnotowy znak towarowy COLLEGE — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru opisowego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               21.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/21

         Wyrok Sądu z dnia 12 czerwca 2012 r. — Stichting Regionaal Opleidingencentrum van Amsterdam przeciwko OHIM — Investimust (COLLEGE)
   (Sprawa T-165/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny wspólnotowy znak towarowy COLLEGE - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru opisowego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2012/C 217/44
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Regionaal Opleidingencentrum van Amsterdam (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat R. van Leeuwen)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Investimust SA (Genewa, Szwajcaria)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 12 stycznia 2011 r. (sprawa R 508/2010-4) dotycząca postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Stichting Regionaal Opleidingencentrum van Amsterdam a Investimust SA.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona

               2)

               Stichting Regionaal Opleidingencentrum van Amsterdam zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 152 z 21.5.2011.


title: Sprawa C-425/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Giustizia Amministrativa per la Regione siciliana (Włochy) w dniu 17 września 2014 r. – Impresa Edilux srl, w charakterze pełnomocnika ATI, Società Italiana Costruzioni e Forniture srl (SICEF) przeciwko Assessorato Beni Culturali e Identità Siciliana – Servizio Soprintendenza Provincia di Trapani, Assessorato ai Beni Culturali e dell’Identità Siciliana, UREGA – Sezione provinciale di Trapani, Assessorato delle Infrastrutture e della Mobilità della Regione Siciliana

text:
               1.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Giustizia Amministrativa per la Regione siciliana (Włochy) w dniu 17 września 2014 r. – Impresa Edilux srl, w charakterze pełnomocnika ATI, Società Italiana Costruzioni e Forniture srl (SICEF) przeciwko Assessorato Beni Culturali e Identità Siciliana – Servizio Soprintendenza Provincia di Trapani, Assessorato ai Beni Culturali e dell’Identità Siciliana, UREGA – Sezione provinciale di Trapani, Assessorato delle Infrastrutture e della Mobilità della Regione Siciliana
   (Sprawa C-425/14)
   (2014/C 431/20)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Giustizia Amministrativa per la Regione siciliana

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Impresa Edilux srl, w charakterze pełnomocnika ATI i Società Italiana Costruzioni e Forniture srl (SICEF)

      Druga strona postępowania: Assessorato Beni Culturali e Identità Siciliana – Servizio Soprintendenza Provincia di Trapani, Assessorato ai Beni Culturali e dell’Identità Siciliana, UREGA – Sezione provinciale di Trapani, Assessorato delle Infrastrutture e della Mobilità della Regione Siciliana

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy prawo Unii Europejskiej, a w szczególności art. 45 dyrektywy 2004/18/WE (1), stoi na przeszkodzie przepisowi – takiemu jak art. 1 ust. 17 ustawy nr 190/2012 – który zezwala instytucjom zamawiającym przewidzieć, iż niewyrażenie zgody lub niewykazanie wyrażenia tej zgody za pomocą dokumentów w odniesieniu do zobowiązań zawartych w tak zwanych „protokołach legalności” przez przedsiębiorstwa biorące udział w przetargu ogłoszonym w celu przyznania zamówienia publicznego, a mówiąc ogólniej, w porozumieniach między instytucjami zamawiającymi a uczestniczącymi przedsiębiorstwami, mających na celu przeciwdziałanie infiltracji przestępczości zorganizowanej do sektora udzielania zamówień publicznych, stanowi zgodną z prawem podstawę wykluczenia tych przedsiębiorstw z danego przetargu?

               2)

               Czy w rozumieniu art. 45 dyrektywy 2004/[18]/WE ewentualne zawarcie w ustawodawstwie państwa członkowskiego uprawnienia do wykluczenia opisanego w poprzednim pytaniu można uznać za odstępstwo od zasady enumeratywności podstaw wykluczenia uzasadnione nadrzędnym wymogiem przeciwdziałania zjawisku prób infiltracji przestępczości zorganizowanej do postępowań w sprawie udzielania zamówień publicznych?

      (1)  Dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, s. 114).


title: Sprawa C-451/03: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia  30 marca 2006 r.  (wniosek Corte d'appello di Milano o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) — Servizi Ausiliari Dottori Commercialisti Srl przeciwko Giuseppe Calafioriemu (Swoboda przedsiębiorczości — Swobodne świadczenie usług — Reguły konkurencji odnoszących się do przedsiębiorstw — Pomoc państwa — Centra obsługi podatkowej — Prowadzenie niektórych rodzajów działalności polegających na doradztwie i obsłudze podatkowej — Wyłączne prawo — Wynagrodzenie za prowadzenie tej działalności)

text:
               17.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/4

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 30 marca 2006 r. (wniosek Corte d'appello di Milano o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) — Servizi Ausiliari Dottori Commercialisti Srl przeciwko Giuseppe Calafioriemu
   (Sprawa C-451/03) (1)

   (Swoboda przedsiębiorczości - Swobodne świadczenie usług - Reguły konkurencji odnoszących się do przedsiębiorstw - Pomoc państwa - Centra obsługi podatkowej - Prowadzenie niektórych rodzajów działalności polegających na doradztwie i obsłudze podatkowej - Wyłączne prawo - Wynagrodzenie za prowadzenie tej działalności)
   (2006/C 143/09)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Corte d'appello di Milano
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Servizi Ausiliari Dottori Commercialisti Srl

      Strona pozwana: Giuseppe Calafiori
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Corte d'appello di Milano — Wykładnia art. 4, 10, 43, 48, 49, 82, 86, 87 i 98 WE — Zgodność z prawem wspólnotowym przepisów krajowych dotyczących zeznań o przychodach, przyznających centrom obsługi podatkowej wyłączne uprawnienie do prowadzenia niektórych rodzajów działalności polegających na doradztwie i obsłudze przedsiębiorstw i ich pracowników
   Sentencja

               1)

               Artykuły 43 WE i 49 WE należy interpretować w ten sposób, że stoją one w sprzeczności z przepisami krajowymi takimi jak będące przedmiotem zawisłego przed sądem krajowym sporu, które zastrzegają centrom obsługi podatkowej wyłączne prawo do prowadzenia niektórych rodzajów działalności polegających na doradztwie i obsłudze podatkowej.

               2)

               Artykuł 87 ust. 1 WE należy interpretować w ten sposób, że środek, poprzez który Państwo Członkowskie ustanawia wypłatę z budżetu państwa rekompensaty dla pewnych przedsiębiorstw, na których spoczywa obowiązek obsługi podatników, w zakresie, w jakim dotyczy on przygotowania i przesłania zeznania podatkowego organom podatkowym, winien zostać uznany za pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE ze względu na to, że:

                           —

                           poziom rekompensaty przekracza kwotę niezbędnej do pokrycia całości lub części kosztów poniesionych celem wykonania zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych, przy uwzględnieniu związanych z nimi przychodów oraz racjonalnej korzyści z tytułu wypełniania tych zobowiązań, oraz

                           —

                           rekompensata nie została określona na podstawie analizy kosztów, jakie przeciętne przedsiębiorstwo, prawidłowo zarządzane i odpowiednio wyposażone w środki umożliwiające świadczenie żądanych usług publicznych, poniosłoby na wykonanie takich zobowiązań, przy uwzględnieniu związanych z nimi kosztów oraz racjonalnego zysku osiąganego przy wypełnianiu tych zobowiązań.

      (1)  Dz.U. C 7 z 10.01.2004


title: Sprawa C-408/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 27 czerwca 2012 r. w sprawie T-448/07, YKK Corp., YKK Holding Europe BV, YKK Stocko Fasteners GmbH przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 5 września 2012 r. przez YKK Corp., YKK Holding Europe BV, YKK Stocko Fasteners GmbH

text:
               10.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/10

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 27 czerwca 2012 r. w sprawie T-448/07, YKK Corp., YKK Holding Europe BV, YKK Stocko Fasteners GmbH przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 5 września 2012 r. przez YKK Corp., YKK Holding Europe BV, YKK Stocko Fasteners GmbH
   (Sprawa C-408/12 P)
   2012/C 343/12
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: YKK Corp., YKK Holding Europe BV, YKK Stocko Fasteners GmbH (przedstawiciele: odpowiednio adwokaci D. Arts I W. Devroe, adwokat E. Winter, oraz adwokat F. Miotto)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszące odwołanie żądają, aby Trybunał:

               —

               uchylił wyrok wydany przez Sąd w dniu 27 czerwca 2012 r. w sprawie T-448/07, YKK Corp., YKK Holding Europe BV i YKK Stocko Fasteners GmbH przeciwko Komisji Europejskiej;

               —

               stwierdził nieważność art. 2 ust. 1 i art. 2, ust. 3 spornej decyzji w zakresie, w jakim dotyczą one skarżącej lub obniżył kwotę grzywien oraz

               —

               obciążył Komisję kosztami poniesionymi w postępowaniu w pierwszej instancji i w postępowaniu odwoławczym.

      Zarzuty i główne argumenty

   W ramach zarzutu pierwszego wnoszące odwołanie wskazują, że Sąd naruszył prawo poprzez nienależyte przedstawienie powodów, dla których oddalił ich zarzut dotyczący nieproporcjonalnego charakteru kwoty wyjściowej grzywny, co uniemożliwia wnoszącym odwołanie stwierdzenie, czy Sąd oddalił ten zarzut, ponieważ Komisja: (a) w stopniu wystarczającym uwzględniła wpływ naruszenia na rynek (b) nie uwzględniła wpływu naruszenia na rynek, ponieważ nie była do tego zobowiązana. Po drugie, jeżeli Sąd stwierdził, iż Komisja w stopniu wystarczającym uwzględniła wpływ naruszenia na rynek, skarżące wskazują, że w ten sposób dokonał błędnej wykładni spornej decyzji i naruszył prawo Unii, w szczególności art. 23 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 1/2003 (1), oraz postąpił niezgodnie z orzecznictwem Trybunału, które wymaga, aby Komisja, w wypadku gdy uznaje za właściwe uwzględnienie wpływu naruszenia na rynek w celu podwyższenia kwoty wyjściowej grzywny powyżej przewidzianej w wytycznych (2) kwoty minimalnej 20 mln EUR, przedstawiła konkretne, wiarygodne i właściwe dowody potwierdzające jej ocenę rzeczywistego wpływu naruszenia na konkurencję na tym rynku. Po trzecie, jeżeli Sąd stwierdził, iż Komisja nie uwzględniła wpływu naruszenia na rynek, ponieważ nie była do tego zobowiązana, skarżące wskazują, że w ten sposób Sąd niewłaściwie zastosował prawo Unii, zgodnie z którym kary przewidziane w prawie krajowym i w prawie Unii powinny nie tylko być skuteczne i powodować skutek odstraszający, lecz muszą również być proporcjonalne do naruszenia.
   W ramach zarzutu drugiego skarżące podnoszą, że Sąd nie przedstawił w sposób należyty powodów, dla których oddalił ich zarzut dotyczący niezastosowania przez Komisję komunikatu z 2002 r. w sprawie współpracy. Skarżące twierdzą, że w każdym razie w wydanym przez siebie wyroku Sąd dokonał niewłaściwej wykładni prawa Unii, w szczególności zasady prawa względniejszego (lex mitior), zgodnie z którą prawo względniejsze powinno być stosowane z mocą wsteczną.
   W ramach zarzutu trzeciego skarżące podnoszą, że poprzez oddalenie ich zarzutu opartego na błędnym zastosowaniu przez Komisję do grzywny pułapu 10 % obrotu ze względu na współpracę BWA w okresie poprzedzającym nabycie Stocko przez YKK, w odniesieniu do którego Stocko została uznana za jedynie i wyłącznie odpowiedzialną, Sąd naruszył art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003, w tym zasadę proporcjonalności, zasadę, iż kary powinny być dostosowane do sprawcy i do naruszenia, stanowiącą, że przedsiębiorca nie może zostać ukarany za czyny, których nie można przypisać mu indywidualnie, oraz zasadę równego traktowania.
   W ramach zarzutu czwartego skarżące podnoszą, że oddalając ich zarzut dotyczący niewłaściwego zastosowania przez Komisję współczynnika odnoszącego się do okresu poprzedzającego nabycie Stocko, Sąd nie przedstawił należytego uzasadnienia, oraz że w każdym razie Sąd naruszył art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003, zasadę, iż kary powinny być dostosowane do sprawcy i do naruszenia, oraz związaną z nią zasadę proporcjonalności i zasadę równego traktowania, przyznając, że zwiększenie działania odstraszającego było uzasadnione w odniesieniu do okresu poprzedzającego nabycie Stocko przez YKK, w odniesieniu do którego Stocko została uznana za jedynie i wyłącznie odpowiedzialną.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. L 1, s. 1, polskie wydanie specjalne: rozdział 8, tom 2 s. 205-229).

      (2)  Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17 oraz art. 65 ust. 5 traktatu EWWiS (Dz.U. C 9, s. 3, polskie wydanie specjalne: rozdział 8, tom 1, s. 171-173).


title: Sprawa T-557/11: Skarga wniesiona w dniu 24 października 2011 r. — Elsid i in. przeciwko Komisji

text:
               17.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 370/29

         Skarga wniesiona w dniu 24 października 2011 r. — Elsid i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-557/11)
   2011/C 370/48
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Elsid SA (Titu, Rumunia), ESD-SIC BV (Delfzijl, Niderlandy), ESK-SIC GmbH (Frechen, Niemcy) i Navarro SIC, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: B. Ewtimow, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2011) 5934 końcowej z dnia 24 sierpnia 2011 r. oddalającej wniosek o wszczęcie przeglądu wygaśnięcia środków antydumpingowych stosowanych względem przywozów węgliku krzemu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty, w których podkreśla niewłaściwe zastosowanie art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego (1).

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący:

                           —

                           naruszenia zasady proporcjonalności ustanowionej w art. 5 ust. 4 TUE. Równolegle albo tytułem pomocniczym, dotyczący popełnienia przez Komisję oczywistych błędów w ocenie przy stosowaniu surowszych niż wystarczające wymogów dowodowych przy ocenie dopuszczalności wniosku o wszczęcie przeglądu wygaśnięcia.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący:

                           —

                           naruszenia zasady dobrej administracji i art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Równolegle albo tytułem pomocniczym, dotyczący popełnienia przez Komisję oczywistych błędów w ocenie przy ustalaniu, że chiński eksport do Stanów Zjednoczonych nie był porównywalny z produkcją europejskich przedsiębiorstw przemysłowych w Unii Europejskiej, a także przy błędnym przyjęciu wniosku, że niższa cena eksportowa stosowana przez przedsiębiorstwa chińskie przy eksporcie do Stanów Zjednoczonych w porównaniu z ceną stosowaną przez europejskie przedsiębiorstwa przemysłowe na rynku Unii nie powinna wobec tego spodować ponownego wystąpienia dumpingu i szkody.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 343, s. 51).


title: Sprawa T-242/14: Wyrok Sądu z dnia 7 października 2015 r. – The Smiley Company/OHIM (Kształt twarzy z rogami) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie trójwymiarowego wspólnotowego znaku towarowego — Kształt twarzy z rogami — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter odróżniający — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               30.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 398/48

         Wyrok Sądu z dnia 7 października 2015 r. – The Smiley Company/OHIM (Kształt twarzy z rogami)
   (Sprawa T-242/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie trójwymiarowego wspólnotowego znaku towarowego - Kształt twarzy z rogami - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter odróżniający - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 398/61)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: The Smiley Company SPRL (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci A. Freitag i C. Albrecht)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: P. Geroulakos i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 16 stycznia 2014 r. (sprawa R 836/2013-1) dotyczącą rejestracji trójwymiarowego oznaczenia tworzonego przez kształt twarzy z rogami jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 16 stycznia 2014 r. (sprawa R 836/2013-1) w zakresie, w jakim odmówiono w niej rejestracji zgłoszonego znaku towarowego dla „konserwowanych, mrożonych, suszonych i gotowanych owoców i warzyw; produktów mlecznych”.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Strony pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 282 z 25.8.2014.


title: Sprawa T-55/06 i T-66/06: Wyrok Sądu z dnia 16 listopada 2011 r. — RKW i JM Gesellschaft für industrielle Beteiligungen przeciwko Komisiji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Sektor worków przemysłowych z plastiku — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Grzywny — Wytyczne w sprawie obliczania kwot grzywien — Maksymalna granica 10 % obrotu — Wykonanie — Legalność — Proporcjonalność — Równość traktowania — Naruszenie jednolite i ciągłe — Okoliczności łagodzące — Rola wyłącznie bierna — Obowiązek uzasadnienia — Przypisanie zachowania o charakterze naruszenia)

text:
               7.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/9

         Wyrok Sądu z dnia 16 listopada 2011 r. — RKW i JM Gesellschaft für industrielle Beteiligungen przeciwko Komisiji
   (Sprawa T-55/06 i T-66/06) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Sektor worków przemysłowych z plastiku - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Grzywny - Wytyczne w sprawie obliczania kwot grzywien - Maksymalna granica 10 % obrotu - Wykonanie - Legalność - Proporcjonalność - Równość traktowania - Naruszenie jednolite i ciągłe - Okoliczności łagodzące - Rola wyłącznie bierna - Obowiązek uzasadnienia - Przypisanie zachowania o charakterze naruszenia)
   2012/C 6/12
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: RKW SE, dawniej RKW AG Rheinische Kunststoffwerke (Worms, Niemcy); i JM Gesellschaft für industrielle Beteiligungen mbH & Co. KGaA (Worms) (przedstawiciel: H.-J. Hellmann, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre i R. Sauer, pełnomocnicy, wspierani przez M. Núñez-Müllera, adwokata)

      Przedmiot

   Tytułem żądania głównego żądanie stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2005) 4634 z dnia 30 listopada 2005 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 [WE] (sprawa COMP/F/38.354 — Worki przemysłowe) oraz, tytułem żądania ewentualnego, żądanie zmniejszenia kwoty grzywien nałożonych na skarżące.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               RKW SE i JM Gesellschaft für industrielle Beteiligungen mbH & Co. KGaA zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 96 z 22.4.2006.


title: Sprawa C-411/12: Wyrok Trybunału (ósma izba izba) z dnia 12 grudnia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Pomoc państwa — Preferencyjna taryfa opłat za energię elektryczną — Decyzja 2011/746/UE — Pomoc niezgodna z rynkiem wewnętrznym — Odzyskanie — Brak wykonania w wyznaczonym terminie)

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/17

         Wyrok Trybunału (ósma izba izba) z dnia 12 grudnia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-411/12) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Pomoc państwa - Preferencyjna taryfa opłat za energię elektryczną - Decyzja 2011/746/UE - Pomoc niezgodna z rynkiem wewnętrznym - Odzyskanie - Brak wykonania w wyznaczonym terminie)
   2014/C 52/27
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Stromsky, D. Grespan i S. Thomas, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri wspierany przez S. Fiorentina, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Pomoc państwa — Brak przyjęcia środków niezbędnych do zastosowania się do art. 3, 4 i 5 decyzji Komisji 2011/746/UE z dnia 23 lutego 2011 r. w sprawie pomocy państwa udzielonej przez Włochy spółkom Portovesme Srl, ILA SpA, Eurallumina SpA oraz Syndial SpA (Dz.U. L 309, s. 1) — Obowiązek niezwłocznego odzyskania pomocy uznanej za bezprawną i niezgodną ze wspólnym rynkiem oraz powiadomienia o tym Komisji

      Sentencja

               1)

               Nie przyjmując w wyznaczonym terminie wszystkich środków niezbędnych do odzyskania od Portovesme Srl i od Eurallumina SpA pomocy państwa uznanej za bezprawną i niezgodną ze wspólnym rynkiem w art. 2 decyzji Komisji 2011/746/UE z dnia 23 lutego 2011 r. w sprawie pomocy państwa nr C 38/B/04 (ex NN 58/04) i nr C 13/06 (ex NN 587/06), udzielonej przez Włochy spółkom Portovesme Srl, ILA SpA, Eurallumina SpA oraz Syndial SpA, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 3 i 4 tej decyzji.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 355 z 17.11.2012


title: Sprawa T-294/13: Postanowienie Sądu z dnia 10 listopada 2014 r. – Fialtor przeciwko Komisji i EBC (Skarga o stwierdzenie nieważności oraz o odszkodowanie — Program wsparcia na rzecz stabilności Cypru — Protokół ustaleń w sprawie polityki szczególnych warunków gospodarczych zawarty między Republiką Cypryjską a EMS — Właściwość Sądu — Związek przyczynowy — Skarga częściowo niedopuszczalna, a częściowo oczywiście pozbawiona podstaw prawnych)

text:
               26.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/31

         Postanowienie Sądu z dnia 10 listopada 2014 r. – Fialtor przeciwko Komisji i EBC
   (Sprawa T-294/13) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności oraz o odszkodowanie - Program wsparcia na rzecz stabilności Cypru - Protokół ustaleń w sprawie polityki szczególnych warunków gospodarczych zawarty między Republiką Cypryjską a EMS - Właściwość Sądu - Związek przyczynowy - Skarga częściowo niedopuszczalna, a częściowo oczywiście pozbawiona podstaw prawnych))
   (2015/C 026/39)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Fialtor Ltd (Belize City, Belize) (przedstawiciele: C. Paschalides, solicitor i adwokat A. Paschalides)

      Strony pozwane: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Smulders i J. P. Keppenne, pełnomocnicy); Europejski Bank Centralny (EBC) (przedstawiciele: A. Sáinz de Vicuña Barroso, N. Lenihan i F. Athanasiou, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów W. Bussiana, W. Devroe i D. Artsa)

      Przedmiot

   Po pierwsze, skarga stwierdzenie nieważności pkt 1.23-1.27 protokołu ustaleń w sprawie polityki szczególnych warunków gospodarczych zawartego między Republiką Cypryjską a europejskim mechanizmem stabilności (EMS) w dniu 26 kwietnia 2013 r., oraz po drugie, żądanie zasądzenia odszkodowania za szkodę, jaką miałaby ponieść skarżąca z uwagi na włączenie pkt 1.23–1.27 protokołu ustaleń do tego aktu oraz naruszenie ciążącego na Komisji obowiązku nadzorowania.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Fialtor Ltd pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Komisję Europejską i Europejski Bank Centralny (EBC).

      (1)  Dz.U. C 226 z 3.8.2013.


title: Sprawa F-8/09: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 15 grudnia 2009 r. — Apostolov przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Skarga niedopuszczalna — Upływ terminu)

text:
               13.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/50

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 15 grudnia 2009 r. — Apostolov przeciwko Komisji
   (Sprawa F-8/09) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Skarga niedopuszczalna - Upływ terminu)
   2010/C 37/78
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Apostolov (Saarwelligen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat D. Schneider-Addae-Mensah)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i B. Eggers, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji EPSO o nie wpisaniu skarżącego na listę rezerwową utworzoną w następstwie procedury selekcyjnej EPSO/CAST27/4/07.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Apostolov zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz. U. C 244 z 10.10.2009, s. 16.


title: Sprawa C-427/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Irland (Irlandia) w dniu 16 sierpnia 2011 r. — Margaret Kenny i inni przeciwko Minister for Justice, Equality and Law Reform, Minister for Finance, Commissioner of An Garda Síochána

text:
               22.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Irland (Irlandia) w dniu 16 sierpnia 2011 r. — Margaret Kenny i inni przeciwko Minister for Justice, Equality and Law Reform, Minister for Finance, Commissioner of An Garda Síochána
   (Sprawa C-427/10)
   2011/C 311/41
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   High Court of Irland

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Margaret Kenny, Patricia Quinn, Nuala Condon, Eileen Norton, Ursula Ennis, Loretta Barrett, Joan Healy, Kathleen Coyne, Sharon Fitzpatrick, Breda Fitzpatrick, Sandra Hennelly, Marian Troy, Antoinette Fitzpatrick, Helena Gatley

      Strona pozwana: Minister for Justice, Equality and Law Reform, Minister for Finance, Commissioner of An Garda Síochána

      Pytania prejudycjalne

               1)

               W okolicznościach, w których uprawdopodobniono istnienie dyskryminacji pośredniej w zakresie wynagrodzenia ze względu na płeć, stanowiącej naruszenie art. 141 (obecnie art. 157 TFUE) i dyrektywy Rady 75/117/EWG (1), czy w celu wykazania istnienia obiektywnego uzasadnienia, pracodawca powinien przedstawić:

                           a)

                           uzasadnienie w odniesieniu do zatrudnienia osób referencyjnych na zajmowanych przez nie stanowiskach;

                           b)

                           uzasadnienie wypłacania wyższej stawki wynagrodzenia osobom referencyjnym, lub

                           c)

                           uzasadnienie wypłacania niższej stawki wynagrodzenia skarżącym?

               2)

               W okolicznościach, w których uprawdopodobniono istnienie dyskryminacji pośredniej w zakresie wynagrodzenia ze względu na płeć, czy w celu wykazania istnienia obiektywnego uzasadnienia, pracodawca powinien przedstawić uzasadnienie w odniesieniu do:

                           a)

                           konkretnych osób referencyjnych wskazanych przez skarżących lub

                           b)

                           ogółu stanowisk zajmowanych przez osoby referencyjne?

               3)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 2 b), czy można uznać, że wykazano istnienie obiektywnego uzasadnienia, mimo iż uzasadnienie to nie odnosi się do wybranych osób referencyjnych?

               4)

               Czy Labour Court popełnił błąd na gruncie prawa wspólnotowego uznając, że przy ustalaniu czy pracodawca jest w stanie obiektywnie uzasadnić zróżnicowanie w wynagrodzeniu mogą być brane pod uwagę „względy dobrych stosunków z partnerami społecznymi”?

               5)

               W okolicznościach, w których uprawdopodobniono istnienie dyskryminacji pośredniej w zakresie wynagrodzenia ze względu na płeć, czy można wykazać istnienie obiektywnego uzasadnienia opierając się na odnoszących się do pozwanego względach stosunków między partnerami społecznymi? Czy tego typu względy powinny mieć jakiekolwiek znaczenie przy dokonywaniu analizy obiektywnego uzasadnienia?

      (1)  Dyrektywa Rady 75/117/EWG z dnia 10 lutego 1975 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich dotyczących stosowania zasady równości wynagrodzeń dla mężczyzn i kobiet Dz.U. L 45 s. 19


title: Sprawa C-228/07: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 września 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof — Austria) — Jörn Petersen przeciwko Landesgeschäftsstelle des Arbeitsmarktservice Niederösterreich (Zabezpieczenie społeczne — Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 — Artykuł 4 ust. 1 lit. b) i g), art. 10 ust. 1 i art. 69 — Swobodny przepływ osób — Artykuł 39 i 42 WE — Ustawowe ubezpieczenie emerytalno-rentowe lub wypadkowe — Świadczenie ubezpieczeniowe z tytułu obniżonej zdolności do pracy bądź inwalidztwa — Zaliczka wypłacana bezrobotnym ubiegającym się o zasiłek — Kwalifikacja świadczenia jako zasiłek dla bezrobotnych lub jako świadczenie z tytułu inwalidztwa — Warunek zamieszkania)

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/8

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 września 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof — Austria) — Jörn Petersen przeciwko Landesgeschäftsstelle des Arbeitsmarktservice Niederösterreich
   (Sprawa C-228/07) (1)

   (Zabezpieczenie społeczne - Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 - Artykuł 4 ust. 1 lit. b) i g), art. 10 ust. 1 i art. 69 - Swobodny przepływ osób - Artykuł 39 i 42 WE - Ustawowe ubezpieczenie emerytalno-rentowe lub wypadkowe - Świadczenie ubezpieczeniowe z tytułu obniżonej zdolności do pracy bądź inwalidztwa - Zaliczka wypłacana bezrobotnym ubiegającym się o zasiłek - Kwalifikacja świadczenia jako „zasiłek dla bezrobotnych’ lub jako „świadczenie z tytułu inwalidztwa’ - Warunek zamieszkania)
   (2008/C 285/12)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Verwaltungsgerichtshof
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Jörn Petersen

      Strona pozwana: Landesgeschäftsstelle des Arbeitsmarktservice Niederösterreich
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Verwaltungsgerichtshof — Wykładnia art. 39 WE i art. 4 ust. 1 lit. b) oraz g) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, str. 2) — Kwalifikacja jako zasiłek dla bezrobotnych lub świadczenie z tytułu inwalidztwa świadczenia pieniężnego z tytułu ubezpieczenia na wypadek bezrobocia, wypłacanego niezależnie od posiadania zdolności czy gotowości do pracy, do czasu wydania ostatecznej decyzji w sprawie wniosku, jako zaliczka na poczet przyszłych świadczeń, wyłącznie na rzecz bezrobotnych, którzy w związku obniżeniem się ich zdolności do pracy bądź utratą zdolności do zarobkowania złożyli uprzednio wniosek o przyznanie im świadczenia z tytułu ustawowego ubezpieczenia emerytalno-rentowego lub wypadkowego — Ustawodawstwo krajowe zawieszające prawo do tego świadczenia, w przypadku gdy bezrobotny zamieszkuje w innym państwie członkowskim.
   Sentencja

               1)

               Świadczenie takie jak będące przedmiotem sporu przed sądem krajowym należy uznać za „zasiłek dla bezrobotnych” w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. g) rozporządzenia Rady nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w wersji zmienionej i uaktualnionej przez rozporządzenie Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r.

               2)

               Wykładni art. 39 WE należy dokonywać w taki sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, żeby państwo członkowskie uzależniało przyznanie świadczenia takiego jak będące przedmiotem sporu przed sądem krajowym, które należy uznać za „zasiłek dla bezrobotnych” w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. g) rozporządzenia nr 1408/71, od warunku posiadania miejsca zamieszkania na terytorium tego państwa przez osoby do niego uprawnione, w zakresie w jakim dane państwo nie przedstawiło żadnego dowodu mogącego wykazać, że taki warunek jest obiektywnie uzasadniony i proporcjonalny.

      (1)  Dz.U. C 170 z 21.7.2007.


title: Sprawa T-32/12: Postanowienie Sądu z dnia 14 grudnia 2012 r. — Vardar przeciwko OHIM — Joker (pingulina)

text:
               9.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/27

         Postanowienie Sądu z dnia 14 grudnia 2012 r. — Vardar przeciwko OHIM — Joker (pingulina)
   (Sprawa T-32/12) (1)

   2013/C 38/49
   Język postępowania: angielski
   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 109 z 14.4.2012.


title: Sprawa F-65/09: Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2009 r. — Marcuccio przeciwko Komisji

text:
               12.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/43

         Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2009 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa F-65/09)
   2009/C 220/89
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: G. Cipressa, avvocato)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o oddaleniu wniosku skarżącego mającego na celu uzyskanie zwrotu określonych kosztów medycznych w wysokości 100 %.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji o oddaleniu wniosku z dnia 25 listopada 2002 r., ewentualnie i w razie potrzeby niezastosowanie do niniejszego sporu art. 72 regulaminu pracowniczego na podstawie art. 241 WE, przepisów i wreszcie błędnej opinii biegłego z zakresu medycyny;

               —

               stwierdzenie nieważności pisma z dnia 5 sierpnia 2008 r.;

               —

               w razie potrzeby stwierdzenie nieważności aktu odrzucającego zażalenie z dnia 1 listopada 2008 r.;

               —

               w razie potrzeby stwierdzenie nieważności pisma z dnia 4 marca 2009 r.;

               —

               obciążenie Komisji obowiązkiem naprawienia szkody poniesionej przez skarżącego w związku z aktami, o których unieważnienie się tutaj wnosi, w wysokości 25 000 EUR bądź takiej wyższej lub niższej kwoty, jaką Sąd uzna w tym względzie za prawidłową i słuszną;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa F-34/14: Skarga wniesiona w dniu 11 kwietnia 2014 r. – ZZ przeciwko ACER

text:
               16.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/46

         Skarga wniesiona w dniu 11 kwietnia 2014 r. – ZZ przeciwko ACER
   (Sprawa F-34/14)
   2014/C 184/77
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat S. Pappas)

      Strona pozwana: Agencja ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki (ACER)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie nieprzedłużenia umowy o pracę strony skarżącej w charakterze pracownika kontraktowego oraz żądanie zadośćuczynienia.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji dyrektora ACER w sprawie nieprzedłużenia po raz drugi umowy o pracę strony skarżącej z ACER;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej kwoty 10 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę doznaną przez stronę skarżącą;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa C-208/05: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony postanowieniem Sozialgericht Berlin z dnia 11 kwietnia 2005 r. w sprawie ITC Innovative Technology Center GmbH przeciwko Bundesagentur für Arbeit

text:
               9.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony postanowieniem Sozialgericht Berlin z dnia 11 kwietnia 2005 r. w sprawie ITC Innovative Technology Center GmbH przeciwko Bundesagentur für Arbeit
   (Sprawa C-208/05)
   (2005/C 171/17)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 12 maja 2005 r. r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Sozialgericht Berlin z dnia 11 kwietnia 2005 r. w sprawie ITC Innovative Technology Center GmbH przeciwko Bundesagentur für Arbeit.
   Sozialgericht Berlin zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               W jakim zakresie wykładnia § 421g ust. 1 zdanie drugie trzeciej księgi Sozialgesetzbuch-Arbeitsförderung (kodeks socjalny — przepisy o promocji zatrudnienia) (SGB III) narusza przepisy prawa wspólnotowego o ochronie swobody przepływu, w szczególności art. 18 i 39 Traktatu WE oraz art. 3 i 7 rozporządzenia EWG nr 1612/68 (1) stanowiąc, że jako zatrudnienie podlegające ubezpieczeniu społecznemu należy rozumieć jedynie zatrudnienie objęte zakresem obowiązywania Sozialgesetzbuch?

               2)

                           a)

                           W jakim zakresie jest możliwa i konieczna wykładnia tego przepisu zgodnie z prawem wspólnotowym w celu uniknięcia naruszenia opisanego w pytaniu 1?

                           b)

                           W przypadku, gdyby nie była możliwa lub konieczna wykładnia tego przepisu zgodnie z prawem wspólnotowym: W jakim zakresie § 421g ust. 1 zdanie drugie SGB III narusza przepisy prawa wspólnotowego o ochronie swobody przepływu?

               3)

               W jakim zakresie wykładnia § 421g ust. 1 zdanie drugie SGB III narusza przepisy prawa wspólnotowego o ochronie swobody przepływu usług i konkurencji, w szczególności art. 49, 50 i 87 w związku z art. 81, 85 i 86 Traktatu WE lub innymi przepisami prawa wspólnotowego, stanowiąc, że jako zatrudnienie podlegające ubezpieczeniu społecznemu należy rozumieć jedynie zatrudnienie objęte zakresem obowiązywania Sozialgesetzbuch?

               4)

                           a)

                           W jakim zakresie jest możliwa i konieczna wykładnia tego przepisu zgodnie z prawem wspólnotowym w celu uniknięcia ewentualnego naruszenia opisanego w pytaniu 3?

                           b)

                           W przypadku, gdyby nie była możliwa lub konieczna wykładnia tego przepisu zgodnie z prawem wspólnotowym: W jakim zakresie § 421g ust. 1 zdanie drugie SGB III narusza przepisy prawa wspólnotowego, o ile nie jest chroniona swoboda przepływu pracowników?

      (1)  Dz.U. L 257, str. 2.


title: Sprawa C-444/15: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 grudnia 2016 r. – (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Veneto – Włochy) – Associazione Italia Nostra Onlus/Comune di Venezia i in. (Odesłanie prejudycjalne — Środowisko — Dyrektywa 2001/42/WE — Ocena wpływu niektórych planów i programów na środowisko — Artykuł 3 ust. 3 — Plany i programy wymagające oceny ich wpływu na środowisko, wyłącznie gdy państwa członkowskie stwierdzą, że mogą one mieć znaczący wpływ na środowisko — Ważność w świetle traktatu FUE i Karty praw podstawowych Unii Europejskiej — Pojęcie użytkowania „małych obszarów na poziomie lokalnym” — Przepisy krajowe odwołujące się do powierzchni danych obszarów)

text:
               20.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/15

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 grudnia 2016 r. – (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Veneto – Włochy) – Associazione Italia Nostra Onlus/Comune di Venezia i in.
   (Sprawa C-444/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Środowisko - Dyrektywa 2001/42/WE - Ocena wpływu niektórych planów i programów na środowisko - Artykuł 3 ust. 3 - Plany i programy wymagające oceny ich wpływu na środowisko, wyłącznie gdy państwa członkowskie stwierdzą, że mogą one mieć znaczący wpływ na środowisko - Ważność w świetle traktatu FUE i Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Pojęcie użytkowania „małych obszarów na poziomie lokalnym” - Przepisy krajowe odwołujące się do powierzchni danych obszarów))
   (2017/C 053/17)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per il Veneto

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Associazione Italia Nostra Onlus

      Strona pozwana: Comune di Venezia, Ministero per i beni e le attività culturali, Regione del Veneto, Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti, Ministero della Difesa Capitaneria di Porto di Venezia, Agenzia del Demanio

      Przy udziale: Società Ca’ Roman Srl

      Sentencja

               1)

               Badanie pierwszego z pytań prejudycjalnych nie wykazało niczego, co mogłoby wpływać na ważność art. 3 ust. 3 dyrektywy 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko w świetle postanowień traktatu FUE i Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

               2)

               Wykładni art. 3 ust. 3 dyrektywy 2001/42 w związku z motywem 10 tej dyrektywy należy dokonywać w taki sposób, że pojęcie „małych obszarów na poziomie lokalnym” figurujące w ust. 3 należy definiować, odwołując się do powierzchni danego obszaru przy spełnieniu następujących warunków:

                           —

                           plan lub program zostaje opracowany i przyjęty przez organy lokalne, w przeciwieństwie do organów regionalnych lub krajowych, oraz

                           —

                           obszar ten, znajdujący się we właściwości terytorialnej organu lokalnego, jest małych rozmiarów, proporcjonalnie do właściwości terytorialnej organu lokalnego.

      (1)  Dz.U. C 381 z 16.11.2015.


title: Sprawa T-222/09: Wyrok Sądu z dnia 9 lutego 2011 r. — Ineos Healthcare przeciwko OHIM — Teva Pharmaceutical Industries (ALPHAREN) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ALPHAREN — Wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe ALPHA D3 — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009) — Badanie stanu faktycznego z urzędu — Artykuł 74 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 76 rozporządzenia nr 207/2009))

text:
               19.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/16

         Wyrok Sądu z dnia 9 lutego 2011 r. — Ineos Healthcare przeciwko OHIM — Teva Pharmaceutical Industries (ALPHAREN)
   (Sprawa T-222/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ALPHAREN - Wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe ALPHA D3 - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009) - Badanie stanu faktycznego z urzędu - Artykuł 74 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 76 rozporządzenia nr 207/2009))
   2011/C 89/37
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ineos Healthcare Ltd (Warrington, Cheshire, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: S. Malynicz, barrister, i A. Smith, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Teva Pharmaceutical Industries Ltd (Jerozolima, Izrael)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 24 marca 2009 r. (sprawa R 1897/2007-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Teva Pharmaceutical Industries Ltd a Ineos Healthcare Ltd

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 24 marca 2009 r. (sprawa R 1897/2007-2) w zakresie dotyczącym towarów należących do następujących kategorii: „preparaty farmaceutyczne i weterynaryjne zawierające hydroksywęglan magnezu, żelaza lub hydrokalcytu albo pochodne tych substancji”, „środki wiążące fosforany do użytku w leczeniu hiperfosfatemii”.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               OHIM pokrywa koszty własne oraz połowę kosztów poniesionych przez Ineos Healthcare Ltd.

               4)

               Ineos Healthcare ponosi połowę kosztów własnych.

      (1)  Dz.U. C 180 z 1.8.2009.


title: Sprawa C-310/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 4 sierpnia 2009 r. — Ministre du budget, des comptes publics et de la fonction publique przeciwko Société Accor

text:
               26.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 233/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 4 sierpnia 2009 r. — Ministre du budget, des comptes publics et de la fonction publique przeciwko Société Accor
   (Sprawa C-310/09)
   2009/C 233/20
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Conseil d'État

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ministre du budget, des comptes publics et de la fonction publique

      Strona pozwana: Société Accor

      Pytania prejudycjalne

               1)

                           a)

                           Czy art. 56 i 43 traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską należy interpretować w taki sposób, że sprzeciwiają się one systemowi podatkowemu mającemu na celu wyeliminowanie podwójnego opodatkowania dywidend w znaczeniu ekonomicznym, który

                                       i)

                                       pozwala spółce dominującej zaliczyć na poczet podatku od dochodów kapitałowych, do zapłaty którego jest zobowiązana z tytułu redystrybucji swoim akcjonariuszom dywidend wypłaconych jej przez spółki zależne, kwoty obniżki podatku związanej z wypłatą tych dywidend, jeżeli wypłacone one zostały przez spółkę zależną mającą swoją siedzibę we Francji,

                                       ii)

                                       ale nie dają takiego uprawnienia, w sytuacji, kiedy dywidendy zostały wypłacone przez spółkę zależną mającą swoją siedzibę w innym państwie członkowskim Wspólnoty Europejskiej, bowiem system ten, w tym przypadku, nie daje uprawnienia do obniżki podatku związanej z wypłatą dywidend przez tę spółkę zależną na tej podstawie, iż taki system sam w sobie stanowiłby naruszenie, wobec spółki dominującej, zasad swobodnego przepływu kapitału lub swobody działalności gospodarczej?

                           b)

                           W przypadku negatywnej odpowiedzi na pierwszy punkt, czy postanowienia te należy interpretować w taki sposób, że jednakże sprzeciwiają się takiemu systemowi w zakresie, w jakim należałoby również uwzględnić sytuację akcjonariuszy, bowiem, po zapłaceniu podatku od dochodów kapitałowych, kwota dywidend wypłaconych przez spółki zależne, a następnie wypłaconych przez spółkę dominującą swoim akcjonariuszom jest różna w zależności od tego, czy spółki zależne mają swoje siedziby we Francji czy w innym państwie członkowskim Wspólnoty, i w taki sposób ten system może zniechęcać akcjonariuszy do inwestowania w spółkę dominującą, a tym samym skutkowałby utrudnieniem w pozyskiwaniu kapitału przez tą spółkę i może również zniechęcać spółkę dominującą do inwestowania kapitału w spółki zależne mające swoje siedziby w innych państwach członkowskich, poza granicami Francji, lub też do tworzenia spółek zależnych w tych państwach?

               2)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytania zawarte w pkt I ppkt 1 lub 2 i w sytuacji, gdyby art. 56 i 43 traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską były interpretowane w taki sposób, że sprzeciwiają się systemowi podatku od dochodów kapitałowych opisanemu powyżej oraz, że, w następstwie tego organy administracji podatkowej są, co do zasady, zobowiązane dokonać zwrotu kwot pobranych na jego podstawie w zakresie, w jakim zostały one pobrane z naruszeniem przepisów prawa wspólnotowego, czy w takim systemie, który jako taki, nie powoduje przerzucenia podatku przez podatnika na osobę trzecią, prawo wspólnotowe sprzeciwia się temu:

                           a)

                           by organy podatkowe mogły odmówić zwrotu kwot podatku zapłaconego przez spółkę dominującą na tej podstawie, że ów zwrot oznaczałby dla niej bezpodstawne wzbogacenie,

                           b)

                           oraz, w przypadku negatywnej odpowiedzi, temu, aby okoliczność, że kwota podatku zapłacona przez spółkę dominującą nie stanowi dla niej ani kosztu księgowego, ani podatkowego, ale tylko podlega odliczeniu od całości kwot, które mogą być wypłacone jej akcjonariuszom, może być podniesiona w celu odmowy zwrotu tej kwoty zainteresowanej spółce?

               3)

               Uwzględniając odpowiedź udzieloną na pytania zawarte w pkt I i II, czy wspólnotowe zasady równoważności i skuteczności sprzeciwiają się temu, by zwrot kwot, który może zagwarantować zastosowanie takiego samego systemu podatkowego do dywidend, które są redystrybuowane przez spółkę dominującą, niezależnie od tego, czy mają swe źródło w kwotach wypłacanych przez jej spółki zależne mające siedzibę we Francji, czy tez w innym państwie członkowskim Wspólnoty, był uzależniony — z zastrzeżeniem postanowień porozumień dwustronnych podpisanych pomiędzy Francją a danym państwem członkowskim, w którym spółka zależna ma swoją siedzibę, dotyczących wymiany informacji — od warunku przedstawienia przez podatnika dowodów, które znajdują się w jego wyłącznym posiadaniu, dotyczących, dla każdej spornej dywidendy, stawki opodatkowania rzeczywiście zastosowanej oraz kwoty podatku rzeczywiście zapłaconego z tytułu zysków osiągniętych przez jej spółki zależne, mające swoją siedzibę w innych państwach członkowskich — poza Francją — podczas gdy w przypadku spółek zależnych mających swoją siedzibę we Francji dowody te, znane organom podatkowym, nie są wymagane?


title: Sprawa T-5/12: Skarga wniesiona w dniu 4 stycznia 2012 r. — BSH Bosch und Siemens Hausgeräte przeciwko OHIM (Wash & Coffee)

text:
               3.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/19

         Skarga wniesiona w dniu 4 stycznia 2012 r. — BSH Bosch und Siemens Hausgeräte przeciwko OHIM (Wash & Coffee)
   (Sprawa T-5/12)
   2012/C 65/36
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: BSH Bosch und Siemens Hausger (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Biagosch)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 7 listopada 2011 r. w sprawie R-992/2011-4 oraz decyzji jego wydziału „znaki towarowe” z dnia 11 marca 2011 r. w przedmiocie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego CTM 9094459, w zakresie w jakim zgłoszenie zostało odrzucone;

               —

               obciążenie OHIM całością kosztów postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „Wash & Coffee” dla towarów i usług należących do klas 25, 37 i 43.

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Częściowe oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ OHIM nie przeprowadził należytej analizy stanu faktycznego, stanowiącego oparcie dla jego decyzji oraz naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, gdyż zgłoszony znak towarowy ma charakter odróżniający.


title: Sprawa C-199/15: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 10 listopada 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Ciclat Soc. Coop./Consip SpA, Autorità per la Vigilanza sui Contratti Pubblici di lavori, servizi e forniture (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 2004/18/WE — Artykuł 45 — Artykuły 49 TFUE i 56 TFUE — Zamówienia publiczne — Warunki wykluczenia z postępowania w sprawie udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi — Zobowiązania dotyczące opłacania składek na ubezpieczenie społeczne — Jednolity dokument dotyczący prawidłowego wypełnienia obowiązków w zakresie składek na ubezpieczenie społeczne — Uzupełnienie braków)

text:
               16.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 14/7

         Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 10 listopada 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Ciclat Soc. Coop./Consip SpA, Autorità per la Vigilanza sui Contratti Pubblici di lavori, servizi e forniture
   (Sprawa C-199/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2004/18/WE - Artykuł 45 - Artykuły 49 TFUE i 56 TFUE - Zamówienia publiczne - Warunki wykluczenia z postępowania w sprawie udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi - Zobowiązania dotyczące opłacania składek na ubezpieczenie społeczne - Jednolity dokument dotyczący prawidłowego wypełnienia obowiązków w zakresie składek na ubezpieczenie społeczne - Uzupełnienie braków))
   (2017/C 014/08)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ciclat Soc. Coop.

      Strona pozwana: Consip SpA, Autorità per la Vigilanza sui Contratti Pubblici di lavori, servizi e forniture

      przy udziale: Istituto nazionale per l’assicurazione contro gli infortuni sul lavoro (INAIL), Team Service SCARL, działającej jako pełnomocnik ATI-Snam Lazio Sud Srl i Ati-Linda Srl, Consorzio Servizi Integrati

      Sentencja

   Artykuł 45 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu takiemu jak sporne w postępowaniu głównym, które zobowiązuje organ zamawiający do uznania za podstawę wykluczenia naruszenie w dziedzinie płatności składek na ubezpieczenie społeczne, stwierdzone w zaświadczeniu, o które wystąpiła z urzędu instytucja zamawiająca i które zostało wydane przez zakłady ubezpieczenia społecznego, o ile naruszenie to istniało w chwili przystąpienia do przetargu, nawet wówczas, gdy nie istniało ono już w chwili udzielenia zamówienia lub kontroli przeprowadzonej z urzędu przez organ zamawiający.

      (1)  Dz.U. C 262 z 10.8.2015.