title: Sprawa T-198/10: Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2010 r. — Maximuscle Limited przeciwko OHIM — Foreign Supplement Trade Mark Ltd (GAKIC)

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/47

         Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2010 r. — Maximuscle Limited przeciwko OHIM — Foreign Supplement Trade Mark Ltd (GAKIC)
   (Sprawa T-198/10)
   2010/C 179/83
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Maximuscle Ltd (Hertfordshire, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: N. Phillips, Solicitor i G. Fernando, Barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Foreign Supplement Trademark Ltd (Oakville, Kanada)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie R 1621/2008-1 i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania;

               —

               pomocniczo, zmiana decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie R 1621/2008-1;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami niniejszego postępowania oraz kosztami poniesionymi w postępowaniu przed OHIM.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: Znak słowny „GAKIC” dla towarów należących do klas: 5, 30 i 32

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego, na który powołano się w postępowaniu o unieważnienie: druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Odrzucenie wniosku o unieważnienie

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania, a w rezultacie odrzucenie wniosku o unieważnienie zarejestrowanego wspólnotowego znaku towarowego

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia Rady nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza: (i) powtórzyła błąd popełniony przez Wydział Unieważnień i błędnie uznała, że sprawa jest objęta zakresem stosowania art. 7 ust. 1 lit. d); (ii) błędnie nadała znaczenie okoliczności, że kwas glicyno-alfa-ketoizokapronianu, którego akronimem jest GAKIC, jest opatentowanym w Stanach Zjednoczonych składnikiem; (iii) nie uwzględniła pewnego materiału dowodowego po dacie zgłoszenia, uzasadniając to tym, że nie ma on wartości dowodowej; (iv) nie uwzględniła dowodów z tego względu, że dotyczyły strony internetowej związanej ze stroną skarżącą; (v) przyjęła niespójne podejście w świetle wniosku, że GAKIC stanowi akronim kwasu glicyno-alfa-ketoizokapronianu; (vi) źle oceniła dowody i nie przypisała prawidłowej wagi dowodowi wskazującemu, że „GAKIC” stanowi akronim kwasu glicyno-alfa-ketoizokapronianu [kwas glicyno (G) alfa (A) ketoizokapronianu (KIC)]; i (vii) błędnie przypisała znaczenie okoliczności, że znak towarowy „GAKIC” został zapisany wielkimi literami.


title: Sprawa T-54/14: Skarga wniesiona w dniu 23 stycznia 2014 r. — Goldfish i in. przeciwko Komisji

text:
               8.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/28

      Skarga wniesiona w dniu 23 stycznia 2014 r. — Goldfish i in. przeciwko Komisji
      (Sprawa T-54/14)
      (2014/C 71/51)
      Język postępowania: niderlandzki

         Strony

         Strona skarżąca: Goldfish BV (Zoutkamp, Niderlandy), Heiploeg BV (Zoutkamp), Heiploeg Beheer BV (Zoutkamp) i Heiploeg Holding BV (Zoutkamp) (przedstawiciele: P. Glazener i B. Winters Rechtsanwälte)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności w całości albo w części decyzji skierowanej przeciwko niej;

                  —

                  uchylenie albo obniżenie nałożonej na nią grzywny;

                  —

                  wydanie zarządzeń, które Sąd uzna za stosowne;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1)

                  Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia art. 101 TFUE i art. 2 rozporządzenia nr 1/2003 (1) poprzez wykorzystanie przez Komisję niejawnie zarejestrowanych nagrań głosowych jako dowód naruszenia art. 101 TFUE.

                  2)

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 101 TFUE i art. 2 rozporządzenie nr 1/2003 poprzez wykorzystanie przez Komisję notatek z niejawnie zarejestrowanych nagrań głosowych jako dowód naruszenia art. 101 TFUE.

                  3)

                  Zarzut trzeci dotyczący niezgodnej z prawem odmowy zastosowania pkt 35 wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien (2) poprzez nieuwzględnienie, że skarżące nie są w stanie zapłacić grzywny.

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. L 1, s. 1)

         (2)  Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia 1/2003 (Dz.U. 2006 C 210, s. 2)


title: Sprawa T-215/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 28 lutego 2008 r. — American Clothing Associates przeciwko OHIM (Przedstawienie liścia klonu) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego liść klonu — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Znak usługowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. h) rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Artykuł 6 ter konwencji paryskiej — Elementy prawa rozstrzygane w postępowaniu przed instancjami OHIM i w postępowaniu przed Sądem)

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/26

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 28 lutego 2008 r. — American Clothing Associates przeciwko OHIM (Przedstawienie liścia klonu)
   (Sprawa T-215/06) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego liść klonu - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Znak usługowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. h) rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Artykuł 6 ter konwencji paryskiej - Elementy prawa rozstrzygane w postępowaniu przed instancjami OHIM i w postępowaniu przed Sądem)
   (2008/C 92/53)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: American Clothing Associates SA (Evergem, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci P. Maeyaert i N. Clarembeaux)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 4 maja 2006 r. (sprawa R 1463/2005-1), dotyczącą wniosku o rejestrację oznaczenia przedstawiającego liść klonu jako wspólnotowego znaku towarowego.
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 4 maja 2006 r. (sprawa R 1463/2005-1) w części dotyczącej rejestracji zgłoszonego znaku dla usług należących do klasy 40 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., zrewidowanego i zmienionego, odpowiadających następującemu opisowi: „usługi krawieckie, preparowanie zwierząt; usługi introligatorskie; prace grabarskie, obróbka i wykańczanie skór, futer i materiałów tekstylnych; wywoływanie klisz fotograficznych i sporządzanie odbitek fotograficznych; obróbka drewna; wytłaczanie owoców; młynarstwo; obróbka, hartowanie i wykańczanie powierzchniowe metali”.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Każda ze stron ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 249 z 14.10.2006.


title: Sprawa C-358/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia (Włochy) w dniu 19 lipca 2010 r. — Gestione Servizi Pubblici Srl przeciwko Comune di Baranzate

text:
               25.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia (Włochy) w dniu 19 lipca 2010 r. — Gestione Servizi Pubblici Srl przeciwko Comune di Baranzate
   (Sprawa C-358/10)
   ()
   2010/C 260/10
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Gestione Servizi Pubblici Srl

      Strona pozwana: Comune di Baranzate

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy sprzeczne są z prawidłowym zastosowaniem art. 15 i 16 dyrektywy 2006/123/WE (1) przepisy krajowe zawarte w art. 32 ust. 7 bis dekretu ustawodawczego nr 185 z dnia 29 listopada 2008 r., wprowadzonego na mocy ustawy zatwierdzającej nr 2 z dnia 28 stycznia 2009 r. i zmienionego następnie ustawą nr 14 z dnia 27 lutego 2009 r., które przewidują, z wyłączeniem spółek z większościowym udziałem kapitału publicznego: nieważność decyzji o udzieleniu zamówienia na wykonanie usług związanych z rozliczaniem, naliczaniem i pobieraniem podatków oraz innych dochodów samorządów lokalnych podmiotom, które nie spełniają wymogu finansowego dotyczącego posiadania wpłaconego w całości kapitału zakładowego w kwocie 10 milionów EUR; obowiązek dostosowania własnego kapitału zakładowego do wyżej wymienionej kwoty minimalnej przez podmioty wpisane do odpowiedniego rejestru podmiotów prywatnych uprawnionych do prowadzenia działalności związanej z rozliczaniem i pobieraniem podatków oraz innych dochodów prowincji i gmin zgodnie z art. 53 ust. 3 dekretu ustawodawczego nr 446 z dnia 15 grudnia 1997 r. z późniejszymi zmianami; zakaz uzyskiwania nowych zamówień lub brania udziału w przetargach na udzielenie zamówienia na usługi związane z rozliczaniem, naliczaniem i pobieraniem podatków oraz innych dochodów samorządów lokalnych do czasu spełnienia wymogu dostosowania kapitału zakładowego?

               2)

               Czy sprzeczne są z prawidłowym zastosowaniem art. 3, 10, 43, 49 i 81 traktatu WE przepisy krajowe zawarte w art. 32 ust. 7 bis dekretu ustawodawczego nr 185 z dnia 29 listopada 2008 r., wprowadzonego na mocy ustawy zatwierdzającej nr 2 z dnia 28 stycznia 2009 r. i zmienionego następnie ustawą nr 14 z dnia 27 lutego 2009 r., które przewidują, z wyłączeniem spółek z większościowym udziałem kapitału publicznego: nieważność decyzji o udzieleniu zamówienia na wykonanie usług związanych z rozliczaniem, naliczaniem i pobieraniem podatków oraz innych dochodów samorządów lokalnych podmiotom które nie spełniają wymogu finansowego dotyczącego posiadania wpłaconego w całości kapitału zakładowego w kwocie 10 milionów EUR; obowiązek dostosowania własnego kapitału zakładowego do wyżej wymienionej kwoty minimalnej przez podmioty wpisane do odpowiedniego rejestru podmiotów prywatnych uprawnionych do prowadzenia działalności związanej z rozliczaniem i pobieraniem podatków oraz innych dochodów prowincji i gmin zgodnie z art. 53 ust. 3 dekretu ustawodawczego nr 446 z dnia 15 grudnia 1997 r. z późniejszymi zmianami; zakaz uzyskiwania nowych zamówień lub brania udziału w przetargach na udzielenie zamówienia na usługi związane z rozliczaniem, naliczaniem i pobieraniem podatków oraz innych dochodów samorządów lokalnych do czasu spełnienia wymogu dostosowania kapitału zakładowego?

      (1)  Dz.U. L 376, s. 36.


title: Sprawa C-382/07: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 22 listopada 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/40

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 22 listopada 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-382/07) (1)

   (2008/C 51/73)

      Język postępowania: portugalski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 223 z 22.9.2007.


title: Sprawa T-99/13: Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2013 r. — CMT przeciwko OHIM — Camomilla (Camomilla)

text:
               18.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/20

         Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2013 r. — CMT przeciwko OHIM — Camomilla (Camomilla)
   (Sprawa T-99/13)
   2013/C 141/36
   Język skargi: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: CMT Compagnia manifatture tessili S.r.l. (CMT Srl) (Neapol, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci G. Floridia i R. Floridia)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Camomilla SpA (Buccinasco, Włochy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 29 listopada 2012 r. w sprawie R 1617/2011-1 poprzez uznanie za spełnione przesłanek dotyczących, po pierwsze, bezwzględnej podstawy unieważnienia opierającej się na złej wierze właściciela znaku towarowego w momencie dokonywania zgłoszenia, przewidzianej w art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009, a po drugie, względnej podstawy unieważniania przewidzianej przez art. 53 ust. 1 lit. a) w związku z art. 8 ust. 1 lit b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009;

               —

               posiłkowo i jedynie przy założeniu uznania przez Sąd za niedopuszczalne dokumentów przedstawionych w ramach odwołania złożonego do Izby Odwoławczej i stwierdzenia przez niego, że są one niezbędne do uwzględnienia skargi, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji ze względu na nieprzestrzeganie zasady kontradyktoryjności i prawa do obrony oraz przekazanie sprawy Wydziałowi Unieważnień do ponownego rozpatrzenia;

               —

               w każdym razie wezwanie OHIM do podjęcia środków koniecznych w celu zastosowania się do wyroku Sądu;

               —

               obciążenie OHIM kosztami poniesionymi w toku niniejszego postępowania, a właściciela wspólnotowego znaku towarowego kosztami poniesionymi w ramach postępowań przed Wydziałem Unieważnień i Izbą Odwoławczą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: graficzny znak towarowy zawierający element słowny „CAMOMILLA” dla towarów z klas 3, 9, 14, 16, 21, 24 i 28 — wspólnotowy znak towarowy nr 3 185 196

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Camomilla SpA

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: zarejestrowany we Włoszech graficzny znak towarowy zawierający element słowny „CAMOMILLA” dla towarów z klasy 25

      Decyzja Wydziału Unieważnień: oddalenie wniosku

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 52 ust. 1 lit. b) i art. 53 ust. 1 lit. a) w związku z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009.


title: Sprawa T-383/04: Skarga wniesiona w dniu 22 września 2004 r. przez Ericha Drazdansky'iego przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

text:
               18.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/21

         Skarga wniesiona w dniu 22 września 2004 r. przez Ericha Drazdansky'iego przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa T-383/04)
   (2004/C 314/53)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 22 września 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Ericha Drazdansky'iego, zamieszkałego w Wr. Neustadt (Austria), reprezentowanego przez adwokata M. Kadlicza, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory).
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               zmianę decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w Ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 23 lipca 2004 r. w sprawie R 1014/2001-2 w ten sposób, że odwołanie zostanie uznane, a sprzeciw zostanie oddalony względnie odrzucony;

               —

               ewentualne stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu i zobowiązanie go do wydania nowej decyzji w przedmiocie odwołania;

               —

               obciążenie pozwanego Urzędu kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               Skarżąca

               Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:

               Słowny znak towarowy „Vitacan” dla towarów z klasy 29 (napoje mleczne), 30 (napoje kakaowe lub czekoladowe) i 32 (napoje owocowe itd.) – zgłoszenie nr 452 284

               Decyzja eksperta:

               Odmowa rejestracji zgłoszonego znaku towarowego

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Odrzucenie odwołania

               Podniesione zarzuty:

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94 (1)

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 11, str. 1)


title: Sprawa T-514/09: Skarga wniesiona w dniu 31 grudnia 2009 r. — De Post przeciwko Komisji

text:
               27.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/38

         Skarga wniesiona w dniu 31 grudnia 2009 r. — De Post przeciwko Komisji
   (Sprawa T-514/09)
   2010/C 51/73
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: De Post NV van publiek recht (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: R. Martens, B. Schutyser, advocaten)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Publikacji Unii Europejskiej w przedmiocie udzielenia Entreprises des Postes et Télécommunications Luxembourg, zamiast skarżącej, zamówienia publicznego, o którym mowa w ogłoszeniu o przetargu nr 10234 pt. „Codzienny transport i kolportaż Dziennika Urzędowego, książek, innych periodyków i publikacji” (Dz.U. 2009/S 176–253034), zgodnie z zawiadomieniem zawartym w piśmie z dnia 17 grudnia 2009 r.;

               —

               w wypadku, gdyby w chwili wyrokowania Urząd Publikacji zawarł był już umowę z Entreprises des Postes et Télécommunications Luxembourg w następstwie ogłoszenia o przetargu nr 10234 — stwierdzenie nieważności tej umowy;

               —

               nakazanie pozwanej naprawienia szkody poniesionej przez skarżącą w wyniku wydania zaskarżonej decyzji, której rozmiar szacowany jest tymczasowo na kwotę 2 386 444,94 EUR, powiększonej o skapitalizowane odsetki za zwłokę naliczone od dnia wniesienia niniejszej skargi;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania, włącznie z kosztami zastępstwa prawnego poniesionymi przez skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Poprzez wniesienie skargi skarżąca zmierza, po pierwsze, do stwierdzenia nieważności decyzji Urzędu Publikacji Unii Europejskiej (zwanego dalej „Urzędem Publikacji”) z dnia 17 grudnia 2009 r. w przedmiocie udzielenia zamówienia publicznego ujętego w ogłoszeniu o przetargu nr 10234 pt. „Codzienny transport i kolportaż Dziennika Urzędowego, książek, innych periodyków i publikacji” (Dz.U. 2009/S 176–253034) przedsiębiorcy pod firmą Entreprises des Postes et Télécommunications Luxembourg (zwanemu dalej „pocztą luksemburską”), a w konsekwencji o nieudzielniu tego zamówienia skarżącej oraz, po drugie, do uzyskania naprawienia szkody szacowanej na kwotę 2 386 444,94 EUR, którą skarżąca poniosła wskutek odrzucenia jej oferty.
   Na poparcie swej skargi skarżąca podnosi zarzut naruszenia prawa, który składa się z czterech części.
   Pierwszy i jedyny zarzut naruszenia prawa podniesiony przez skarżącą dotyczy naruszenia przez Urząd Publikacji zasad przejrzystości i równego traktowania oferentów zawarty w art. 15 TFEU oraz art. 89 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (zwanego dalej „rozporządzeniem finansowym”) (1), naruszenia obowiązku udzielenia zamówienia na podstawie oceny spełnienia kryteriów selekcji, określonych w art. 100 ust. 1 rozporządzenia finansowego, braku adekwatnego uzasadnienia decyzji (z naruszeniem art. 296 TFEU) oraz szeregu oczywistych błędów w ocenie, jakie miała popełnić pozwana, powodując nieważność jej decyzji, na mocy której oferta poczty luksemburskiej, a nie oferta skarżącej, uznana została za ofertę najkorzystniejszą gospodarczo.
   W pierwszej części zarzutu naruszenia prawa skarżąca twierdzi, że Urząd Publikacji — z naruszeniem art. 100 ust. 1 rozporządzenia finansowego — nie oparł swej decyzji na ocenie spełnienia kryteriów selekcji ofert i udzielania zamówień.
   W drugiej części zarzutu naruszenia prawa skarżąca twierdzi, że Urząd Publikacji w swej ocenie ofert zastosował szereg szczegółowych kryteriów, które nie były zawarte w specyfikacji zamówienia, a tym samym naruszył zasadę przejrzystości określoną w art. 15 TFEU oraz w art. 89 rozporządzenia finansowego.
   W trzeciej części zarzutu skarżąca twierdzi, że Urząd Publikacji w sposób niespójny zastosował kryteria techniczne o charakterze otwartym, skutecznie czyniąc proces oceny nieprzejrzystym.
   W czwartej części zarzutu skarżąca twierdzi, że Urząd Publikacji — z naruszeniem art. 15 i 296 TFUE oraz art. 89 rozporządzenia finansowego, jak również z naruszeniem ogólnych wymogów proceduralnych dotyczących obowiązku uzasadnienia decyzji oraz zachowania przejrzystości — nie zapewnił odpowiedniego i jednoznacznego uzasadnienia swej oceny ofert, a uzasadnienie decyzji było wewnętrznie sprzeczne oraz obciążone oczywistymi błędami w ocenie.
   Skarżąca twierdzi wreszcie, że z uwagi na okoliczność, iż zaskarżona decyzja jest wadliwa z powodu naruszenia prawa europejskiego, Urząd Publikacji popełnił czyn niedozwolony i jest z tego tytułu odpowiedzialny na podstawie art. 340 TFUE. Skarżąca w istocie twierdzi, że z powodu przyznania zamówienia poczcie luksemburskiej, a nie skarżącej, ta ostatnia poniosła poważną szkodę polegającą na utracie możliwości udzielenia jej zamówienia publicznego oraz w postaci wszelkich wydatków na przygotowanie i opracowanie oferty, jak również na obronę swego stanowiska.

      (1)  Dz.U. L 248, s. 1.


title: Sprawa C-191/08: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 5 listopada 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalii

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/33

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 5 listopada 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalii
   (Sprawa C-191/08) (1)

   (2009/C 69/74)

      Język postępowania: portugalski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 171 z 5.7.2008.


title: Sprawa T-123/07: Skarga wniesiona w dniu 17 kwietnia 2007 r. — Siemens Transmission & Distribution przeciwko Komisji

text:
               23.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 140/31

         Skarga wniesiona w dniu 17 kwietnia 2007 r. — Siemens Transmission & Distribution przeciwko Komisji
   (Sprawa T-123/07)
   (2007/C 140/53)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Siemens Transmission & Distribution (Manchester, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: H. Wollmann i F. Urlesberger, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim stwierdza się w nim, że skarżąca naruszyła art. 81 WE i art. 53 porozumienia o EOG w okresie od 15 kwietnia 1988 r. do 13 grudnia 2000 r., od 1 kwietnia 2002 r. do 9 października 2002 r. oraz od 21 stycznia 2004 r. do 11 maja 2004 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2 tej decyzji w zakresie dotyczącym skarżącej;

               —

               ewentualnie, obniżenie grzywny nałożonej na skarżącą w art. 2 ust. 1 tej decyzji do wysokości nieprzekraczającej 1 100 000 EUR;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca kwestionuje decyzję Komisji C(2006) 6762 wersja ostateczna z dnia 24 stycznia 2007 r. w sprawie COMP/F/38.899 — Rozdzielnice z izolacją gazową. W zaskarżonej decyzji na skarżącą oraz inne przedsiębiorstwa zostały nałożone grzywny z tytułu naruszenia art. 81 WE i art. 53 porozumienia o EOG. Zdaniem Komisji, skarżąca brała udział w serii porozumień i uzgodnionych praktyk w sektorze rozdzielnic z izolacją gazową.
   Po pierwsze skarżąca opiera swoją skargę na naruszeniu art. 81 ust. 1 WE i art. 23 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 (1) oraz art. 25 tego rozporządzenia. W związku z tym skarżąca podnosi, że nałożona na nią grzywna przekracza 10 % jej obrotu osiągniętego w ostatnim roku obrotowym przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Ponadto spółka ta stwierdza, że przy ustalaniu grzywny Komisja nie uwzględniła indywidualnych okoliczności, w jakich się znajdowała. Skarżąca dodaje, że Komisja niewłaściwie oceniła czas trwania popełnionego przez nią naruszenia. Oprócz tego, w odniesieniu do okresu przed 16 lipca 1998 r. naruszenia już się przedawniły. Ponadto, Komisja miała uznać bez przekonującego dowodu, że do dnia 13 grudnia 2000 r. celem lub skutkiem zarzucanego naruszenia było ograniczenie konkurencji w obrębie Wspólnoty. Wreszcie w związku z pierwszym zarzutem prawnym skarżąca podnosi, że niesłusznie została ona posądzona o udział w porozumieniach po 2002 r.
   Po drugie skarżąca podnosi, że Komisja dopuściła się naruszenia istotnych wymogów proceduralnych. W związku z tym wskazuje ona na naruszenie prawa do przedstawienia stanowiska.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. 2003, L 1, str. 1).


title: Sprawa T-321/08: Skarga wniesiona w dniu 12 sierpnia 2008 r. — Cimino przeciwko Komisji

text:
               25.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/36

         Skarga wniesiona w dniu 12 sierpnia 2008 r. — Cimino przeciwko Komisji
   (Sprawa T-321/08)
   (2008/C 272/69)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: RiccardoCimino (Castelsardo, Włochy) (przedstawiciele: A. Maiorana, avvocato, A. De Matteis, avvocato, A. De Francesco, avvocato)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 530/2008 z dnia 12 czerwca 2008 r. opublikowanego w Dz.U. L 155 z dnia 13 czerwca 2008 r.

               —

               obciążenie przegranej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty są tożsame z tymi podniesionymi w sprawie T-313/08 Veromar di Tudisco Alfio & Salvatore S.n.c. przeciwko Komisji.


title: Sprawa C-122/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 10 marca 2015 r. – C

text:
               26.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 10 marca 2015 r. – C
   (Sprawa C-122/15)
   (2015/C 171/26)
   Język postępowania: fiński

      Sąd odsyłający

   Korkein hallinto-oikeus

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: C

      Druga strona postępowania: Veronsaajien oikeudenvalvontayksikkö

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 3 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2000/78/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że uregulowanie krajowe takie jak przepisy § 124 ust. 1 i 4 ustawy o podatku dochodowym (Tuloverolaki), dotyczące dodatkowego podatku od przychodów emerytalnych, jest objęte zakresem stosowania prawa Unii i tym samym ma w tej sprawie zastosowanie zakaz dyskryminacji ze względu na wiek ustanowiony w art. 21 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej?
               Pytania drugie i trzecie przedkłada się tylko na wypadek, gdyby Trybunał odpowiedział na pytanie pierwsze w ten sposób, że sprawa ta jest objęta zakresem stosowania prawa Unii.

               2)

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: Czy art. 2 ust. 1 i ust. 2 lit. a) lub b) dyrektywy 2000/78/WE i art. 21 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak § 124 ust. 1 i 4 ustawy o podatku dochodowym, dotyczącemu dodatkowego podatku od przychodów emerytalnych, zgodnie z którym od przychodów emerytalnych osoby fizycznej, których uzyskiwanie wiąże się przynajmniej pośrednio z wiekiem tej osoby, w określonych sytuacjach pobierany jest wyższy podatek dochodowy niż od odpowiednio wysokich przychodów z działalności zarobkowej?

               3)

               Jeżeli wspomniane przepisy dyrektywy 2000/78/WE i postanowienia Karty praw podstawowych Unii Europejskiej stoją na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak dodatkowy podatek od przychodów emerytalnych, w niniejszej sprawie należy również zbadać, czy art. 6 ust. 1 wspomnianej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że uregulowanie krajowe takie jak dodatkowy podatek od przychodów emerytalnych może jednak być postrzegane w rozumieniu tego przepisu jako obiektywnie i odpowiednio uzasadnione ze względu na swój cel, w szczególności zgodny z prawem cel z zakresu polityki zatrudnienia, rynku pracy i kształcenia zawodowego, gdyż dodatkowy podatek od przychodów emerytalnych, jak wynika z materiałów przygotowawczych do ustawy o podatku dochodowym, zmierza do uzyskania wpływów podatkowych od osób uzyskujących przychody emerytalne, które mają zdolności płatnicze, do zmniejszenia różnicy między obciążeniem podatkowym przychodów emerytalnych i przychodów z działalności zarobkowej oraz do wzmocnienia zachęty dla osób starszych, by pozostały aktywne zawodowo?

      (1)  Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. L 303, s. 16).


title: Sprawa T-538/15: Wyrok Sądu z dnia 28 marca 2017 r. – Regent University/EUIPO – Regent’s College (REGENT UNIVERSITY) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny unijny znak towarowy REGENT UNIVERSITY — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy REGENT’S COLLEGE — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 pkt b) i art. 53 ust. 1 pkt a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               15.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/33

         Wyrok Sądu z dnia 28 marca 2017 r. – Regent University/EUIPO – Regent’s College (REGENT UNIVERSITY)
   (Sprawa T-538/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy REGENT UNIVERSITY - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy REGENT’S COLLEGE - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 pkt b) i art. 53 ust. 1 pkt a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 151/41)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Regent University (Virginia Beach, Wirginia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: E. Himsworth, QC, i D. Wilkinson, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Bonne, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO był również, interwenient przed Sądem: Regent’s College (Londyn, Wielka Brytania) (przedstawiciel: S. Malynicz, QC)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 lipca 2015 r. (sprawa R 1859/2014-2) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku pomiędzy Regent’s College a Regent University.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Regent University zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 371 z 9.11.2015.


title: Sprawa T-330/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 czerwca 2008 r. — Novartis przeciwko OHIM (BLUE SOFT) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego BLUE SOFT — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               19.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/19

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 czerwca 2008 r. — Novartis przeciwko OHIM (BLUE SOFT)
   (Sprawa T-330/06) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego BLUE SOFT - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2008/C 183/39)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Novartis AG (Bazylea, Szwajcaria) (przedstawiciel: N. Hebeis, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 14 września 2006 r. (sprawa R 270/2006-1) dotyczącą wniosku o rejestrację słownego znaku towarowego BLUE SOFT jako wspólnotowego znaku towarowego.
   Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Novartis AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 326 z 30.12.2006.


title: Sprawa T-397/04: Skarga wniesiona dnia 6 października 2004 r. przez MobilCom Aktiengesellschaft przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               18.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/23

         Skarga wniesiona dnia 6 października 2004 r. przez MobilCom Aktiengesellschaft przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-397/04)
   (2004/C 314/55)
   Język postępowania: niemiecki
   Dnia 6 października 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich przez MobilCom Aktiengesellschaft z siedzibą w Büdelsdorf (Niemcy), reprezentowaną przez adwokatów K. Jacobsena, U. Wellmana i T. Sharpe'a.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 14 lipca 2004 r., numer akt C5/03 (ExN 239/03);

               —

               ewentualnie, stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 14 lipca 2004 r., numer akt C5/03 (ExN 239/03), w zakresie ostatniej części zdania, która brzmi: „o ile Republika Federalna Niemiec spełni warunek, o którym mowa w art. 2 niniejszej decyzji” i stwierdzenie nieważności art. 2 i art. 3 wskazanej decyzji.

         Zarzuty i główne argumenty
   W zaskarżonej decyzji stwierdzono, że pomoc Państwa przyznana przez Republikę Federalną Niemiec na rzecz skarżącej jest zgodna ze wspólnym rynkiem, jeżeli Republika Federalna Niemiec spełni warunki, o których mowa w art. 2 decyzji. Poprzez nałożenie tych warunków zobowiązuje się skarżącą do zawieszenia na okres siedmiu miesięcy prowadzonego przez nią tak zwanego kanału zbytu poprzez internet.
   Skarżąca podnosi po pierwsze, że Komisja nie posiada w tej sprawie właściwości. Ze względu na fakt, że działalność gospodarcza skarżącej polegająca na pośrednictwie w zawieraniu umów telefonii komórkowej ogranicza się jedynie do terytorium Niemiec, to przyznanie pomocy nie może wpływać na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi.
   Ponadto skarżąca podnosi, że brak jest stosownej podstawy prawnej dla nałożenia przez Komisję tych warunków, w związku z czym naruszono Traktat WE lub normę prawną podlegającą zastosowaniu przy jego wykonaniu.
   Zdaniem skarżącej, nałożone na nią zobowiązanie jest arbitralne, ponieważ nie jest ono uzasadnione w wystarczający sposób. Dlatego też skarżąca podnosi błąd w zastosowaniu uznania lub przekroczenie granic uznania. Komisja nie przedstawiła w sposób zrozumiały, że zaskarżona decyzja jest konieczna, właściwa i stanowi jednocześnie najłagodniejszy środek i w związku z tym naruszyła zasadę proporcjonalności.


title: Sprawa C-347/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bezirksgericht Linz (Austria) w dniu 31 sierpnia 2009 r. — Postępowanie karne przeciwko Jochenowi Dickingerowi i Franzowi Ömerowi

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/26

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bezirksgericht Linz (Austria) w dniu 31 sierpnia 2009 r. — Postępowanie karne przeciwko Jochenowi Dickingerowi i Franzowi Ömerowi
   (Sprawa C-347/09)
   2009/C 282/45
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bezirksgericht Linz (Austria)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

   Jochen Dickinger, Franz Ömer

      Pytania prejudycjalne

               1)

                           a)

                           Czy art. 43 WE i art. 49 WE należy interpretować w ten sposób, że zasadniczo stoją one na przeszkodzie przepisom państw członkowskich, takim jak § 3 w związku z § 14 i nast. oraz § 21 austriackiej ustawy w sprawie gier losowych, zgodnie z którymi:

                                       —

                                       zezwolenie na loterie (np. loterie elektroniczne) może zostać udzielone na okres nieprzekraczający 15 lat wyłącznie jednemu wnioskodawcy działającemu w formie spółki kapitałowej z siedzibą w Austrii, któremu zabronione jest zakładanie filii poza granicami Austrii, dysponującemu pokrytym kapitałem zakładowym w wysokości co najmniej 109 000 000 EUR i jeśli mając na uwadze okoliczności, można przyjąć, że uzyska on najwyższą kwotę podatków na rzecz rządu federalnego;

                                       —

                                       zezwolenie na prowadzenie kasyn może zostać udzielone na okres nieprzekraczający 15 lat maksymalnie dwunastu wnioskodawcom działającym w formie spółki akcyjnej z siedzibą w Austrii, którym zabronione jest zakładanie filii poza granicami Austrii, dysponującym pokrytym kapitałem zakładowym w wysokości co najmniej 22 000 000 EUR i jeśli mając na uwadze okoliczności można przyjąć, że uzyskają oni najwyższą kwotę podatków na rzecz podmiotów administracji publicznej?

                                 Pytania te powstały w szczególności w sytuacji, w której spółka Casino Austria AG posiada wszystkie 12 zezwoleń na prowadzenie kasyn, które w dniu 18 grudnia 1991 r. zostały udzielone maksymalnie na 15 lat, i które zostały następnie przedłużone bez przetargu lub ogłoszenia.

                           b)

                           W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej, czy tego rodzaju przepisy mogą zostać uzasadnione ze względów interesu publicznego leżącego w ograniczeniu działalności w dziedzinie zakładów, gdy posiadacze zezwoleń działający w strukturze właściwie monopolistycznej sami prowadzą ekspansywną politykę w dziedzinie gier losowych poprzez znaczące nakłady związane z reklamą?

                           c)

                           W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej, czy przy badaniu proporcjonalności tego rodzaju przepisów, których celem jest zapobieganie przestępstwom poprzez poddanie podmiotów gospodarczych prowadzących działalność w tym zakresie kontroli i uporządkowanie w ten sposób działalności w dziedzinie gier losowych podlegającej tej kontroli, sąd krajowy powinien wziąć pod uwagę, że przepisy te obejmują również podmioty świadczące usługi transgraniczne, które w państwie członkowskim swej siedziby i tak podlegają rygorystycznym wymogom i kontrolom związanym z ich zezwoleniem?

               2)

               Czy swobody podstawowe traktatu WE, w szczególności swobodne świadczenie usług na podstawie art. 49 WE należy interpretować w ten sposób, że niezależnie od faktu, że stanowienie przepisów w dziedzinie prawa karnego leży zasadniczo w kompetencji państw członkowskich, dany przepis karny państwa członkowskiego powinien być jednak oceniany w świetle prawa wspólnotowego, jeśli może on uniemożliwić lub ograniczyć wykonywanie jednej ze swobód podstawowych?

               3)

                           a)

                           Czy art. 49 WE w związku z art. 10 WE należy interpretować w ten sposób, że kontrole przeprowadzone w państwie członkowskim siedziby usługodawcy i złożone tam zabezpieczenia powinny zostać uwzględnione w państwie wykonania usługi zgodnie z zasadą wzajemnego zaufania?

                           b)

                           W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej, czy art. 49 WE należy ponadto interpretować w ten sposób, że w przypadku ograniczenia swobodnego świadczenia usług ze względu na interes publiczny należy zbadać, czy ten interes publiczny nie został już w wystarczającej mierze uwzględniony poprzez przepisy prawne, kontrole i weryfikacje, którym usługodawca podlega w państwie, w którym ma on swą siedzibę?

                           c)

                           W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej, czy przy badaniu proporcjonalności przepisu prawa krajowego zabraniającego pod groźbą kary transgranicznego świadczenia usług z zakresu gier losowych bez zezwolenia krajowego, należy wziąć pod uwagę, że interesy natury reglamentacyjnej powołane przez państwo wykonania usługi dla celów uzasadnienia ograniczenia swobody podstawowej zostały już w wystarczającej mierze uwzględnione w państwie siedziby poprzez rygorystyczną procedurę udzielania zezwoleń i nadzoru?

                           d)

                           W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej, czy przy badaniu proporcjonalności takiego ograniczenia sąd krajowy powinien wziąć pod uwagę, że właściwe przepisy w państwie, w którym usługodawca ma siedzibę, są nawet bardziej rygorystyczne od odpowiednich przepisów w państwie wykonania usługi?

                           e)

                           Czy w przypadku ustanowionego z reglamentacyjnych względów związanych z ochroną graczy i zwalczania przestępczości, sankcjonowanego karnie zakazu prowadzenia gier losowych zasada proporcjonalności wymaga ponadto, aby sąd krajowy dokonał rozróżnienia między usługodawcami oferującymi udział w grach losowych bez jakiegokolwiek zezwolenia, a usługodawcami mającymi siedzibę w innych państwach członkowskich UE, posiadającymi tam zezwolenia i wykonującymi działalność z powołaniem się na swobodę świadczenia usług?

                           f)

                           Czy przy badaniu proporcjonalności przepisu prawa krajowego zabraniającego pod groźbą kary transgranicznego świadczenia usług z zakresu gier losowych bez krajowego zezwolenia lub zgody, należy wziąć pod uwagę, że usługodawca w dziedzinie gier losowych posiadający zgodnie z prawem zezwolenie w innym państwie członkowskim nie miał możliwości uzyskania zezwolenia krajowego ze względu na obiektywne, pośrednio dyskryminujące ograniczenia dostępu, a procedura udzielania zezwoleń i nadzoru w państwie siedziby wykazuje poziom ochrony przynajmniej porównywalny do poziomu krajowego?

               4)

                           a)

                           Czy art. 49 WE należy interpretować w ten sposób, że tymczasowy charakter świadczenia usług wyklucza dla usługodawcy możliwość utworzenia w przyjmującym państwie członkowskim określonej infrastruktury (jak np. serwera) bez uznania go za mającego siedzibę w tym państwie członkowskim?

                           b)

                           Czy art. 49 WE należy interpretować w ten sposób, że skierowany do krajowych podmiotów świadczących pomoc techniczną zakaz ułatwiania wykonywania usługi przez usługodawcę mającego siedzibę w innym państwie członkowskim stanowi ograniczenie swobody świadczenia usług również wówczas, gdy podmioty świadczące pomoc techniczną mają siedzibę w tym samym państwie członkowskim, co część odbiorców usługi?


title: Sprawa C-249/08: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 29 października 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Wspólna polityka rybołówstwa — Ochrona zasobów — System kontroli w sektorze rybołówstwa — Rozporządzenie (WE) nr 894/97 — Art. 11 — Rozporządzenie (EWG) nr 2241/87 — Art. 1 ust. 1 i 2 — Rozporządzenie (EWG) nr 2847/93 — Art. 2 ust. 1, art. 31 ust. 1 i 2 — Zakaz stosowania pławnic dryfujących — Brak systemu skutecznej kontroli zapewniającego przestrzeganie tego zakazu)

text:
               19.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/8

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 29 października 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-249/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Wspólna polityka rybołówstwa - Ochrona zasobów - System kontroli w sektorze rybołówstwa - Rozporządzenie (WE) nr 894/97 - Art. 11 - Rozporządzenie (EWG) nr 2241/87 - Art. 1 ust. 1 i 2 - Rozporządzenie (EWG) nr 2847/93 - Art. 2 ust. 1, art. 31 ust. 1 i 2 - Zakaz stosowania pławnic dryfujących - Brak systemu skutecznej kontroli zapewniającego przestrzeganie tego zakazu)
   2009/C 312/11
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: K. Banks i C. Cattabriga, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska (przedstawiciele: I. Bruni, pełnomocnik, F. Arena, avvocato dello Stato)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 1 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2241/87 z dnia 23 lipca 1987 r. ustanawiającego określone środki kontroli w odniesieniu do działalności połowowej (Dz.U. L 207, s. 1), art. 2 i 31 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiającego system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa (Dz.U. L 261, s. 1) — Inspekcja i kontrola statków rybackich oraz ich działalności — Działania podejmowane w przypadku nieprzestrzegania obowiązujących przepisów — Przepisy dotyczące posiadania na pokładzie i stosowania pławnic dryfujących

      Sentencja

               1)

               Wstrzymując się od kontroli, inspekcji i nadzoru na swoim terytorium i na wodach morskich podlegających jej suwerenności lub jurysdykcji połowów, w szczególności w zakresie przestrzegania przepisów regulujących przechowywanie na statku i stosowanie pławnic dryfujących oraz nie zapewniając w wystarczającym zakresie podjęcia stosownych działań w odniesieniu do osób odpowiedzialnych za naruszenia przepisów wspólnotowych w dziedzinie posiadania na pokładzie i stosowania pławnic dryfujących, w szczególności poprzez stosowanie wobec tych osób sankcji odstraszających, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 1 ust. 1, rozporządzenia (EWG) nr 2241/87 z dnia 23 lipca 1987 r. ustanawiającego określone środki kontroli w odniesieniu do działalności połowowej oraz art. 2 i 31 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiającego system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 2846/98 z dnia 17 grudnia 1998 r.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 209 z 15.08.2008


title: Sprawa C-69/06: Postanowienie prezesa piątej izby Trybunału z dnia 23 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Słowackiej

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/27

         Postanowienie prezesa piątej izby Trybunału z dnia 23 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Słowackiej
   (Sprawa C-69/06) (1)

   (2007/C 96/49)

      Język postępowania: słowacki

   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 74 z 25.3.2006.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 8 września 2005 r. w sprawie C-288/04 (wniosek Unabhängiger Finanzsenat Außenstelle Wien o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): AB przeciwko Finanzamt für den 6., 7. und 15. Bezirk (Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich — Regulamin pracowniczy urzędników — Warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot — Członek personelu miejscowego świadczący pracę na rzecz przedstawicielstwa Komisji w Austrii — System podatkowy)

text:
               29.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/9

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 8 września 2005 r.
   w sprawie C-288/04 (wniosek Unabhängiger Finanzsenat Außenstelle Wien o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): AB przeciwko Finanzamt für den 6., 7. und 15. Bezirk (1)

   (Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich - Regulamin pracowniczy urzędników - Warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot - Członek personelu miejscowego świadczący pracę na rzecz przedstawicielstwa Komisji w Austrii - System podatkowy)
   (2005/C 271/16)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-288/04 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Unabhängiger Finanzsenat, Außenstelle Wien (Austria), postanowieniem z dnia 28 czerwca 2004 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 6 lipca 2004 r., w postępowaniu AB przeciwko Finanzamt für den 6., 7. und 15. Bezirk, Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann, prezes izby, K. Lenaerts, K. Schiemann, E. Juhász (sprawozdawca) i M. Ilešič, sędziowie, rzecznika generalny: L. A. Geelhoed, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 8 września 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   W celu zastosowania art. 13 i art. 16 Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich decyzja instytucji wspólnotowej określająca status członka jej personelu i warunki, na jakich jest zatrudniony ma charakter wiążący wobec krajowych władz administracyjnych i sądowych tak, że w związku z tym nie mogą one przystąpić do samodzielnej kwalifikacji rozpatrywanego stosunku zatrudnienia.

      (1)  Dz.U. C 251 z 09.10.2004 r.


title: Sprawa T-49/09: Wyrok Sądu z dnia 19 kwietnia 2012 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji (Zamówienia publiczne na usługi — Wspólnotowa procedura przetargowa — Świadczenie usług w zakresie utrzymania i rozwoju systemów informatycznych Dyrekcji Generalnej ds. Polityki Regionalnej — Odrzucenie oferty złożonej przez uczestnika przetargu — Skarga o stwierdzenie nieważności — Równość traktowania — Obowiązek uzasadnienia — Naruszenie istotnych wymogów proceduralnych — Oczywisty błąd w ocenie — Odpowiedzialność pozaumowna)

text:
               9.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/16

         Wyrok Sądu z dnia 19 kwietnia 2012 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji
   (Sprawa T-49/09) (1)

   (Zamówienia publiczne na usługi - Wspólnotowa procedura przetargowa - Świadczenie usług w zakresie utrzymania i rozwoju systemów informatycznych Dyrekcji Generalnej ds. Polityki Regionalnej - Odrzucenie oferty złożonej przez uczestnika przetargu - Skarga o stwierdzenie nieważności - Równość traktowania - Obowiązek uzasadnienia - Naruszenie istotnych wymogów proceduralnych - Oczywisty błąd w ocenie - Odpowiedzialność pozaumowna)
   2012/C 165/27
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci N. Korogiannakis i P. Katsimani)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo N. Bambara i E. Manhaeve, a następnie E. Manhaeve, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów P. Wytincka i B. Hoorelbekego)

      Przedmiot

   Po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 30 października 2008 r. o odrzuceniu oferty złożonej przez skarżącą w procedurze przetargowej REGIO-A4-2008-01, której przedmiotem były utrzymanie i rozwój systemu informatycznego dla Dyrekcji Generalnej „Polityka Regionalna” (Dz.U. 2008/S 117-155067), a także decyzji o udzieleniu zamówienia innemu oferentowi, a po drugie, żądanie zasądzenia odszkodowania wraz z odsetkami.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 90 z 18.4.2009.


title: Sprawa C-512/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Prekršajni sud u Bjelovaru (Chorwacja) w dniu 25 września 2015 r. – Siniša Pušić/Privredna banka Zagreb i Božo Prka

text:
               25.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Prekršajni sud u Bjelovaru (Chorwacja) w dniu 25 września 2015 r. – Siniša Pušić/Privredna banka Zagreb i Božo Prka
   (Sprawa C-512/15)
   (2016/C 027/07)
   Język postępowania: chorwacki

      Sąd odsyłający

   Prekršajni sud u Bjelovaru

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Siniša Pušić

      Strona pozwana: Privredna banka Zagreb, Božo Prka

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy retroaktywne stosowanie ustawy [o kredycie konsumenckim] może być interpretowane i oceniane wyłącznie w świetle przepisów tej ustawy, i czy takie stosowanie ustawy [o kredycie konsumenckim] jest zgodne z prawem Unii, przede wszystkim z art. 30 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE (1) z dnia 23 kwietnia 2008 r., którego ustęp 1 wyraźnie stanowi, że dyrektywa ta nie ma zastosowania do umów o kredyt zawartych przed wejściem w życie ustawodawstwa krajowego, którym dokonana została transpozycja dyrektywy do prawa krajowego?

               2)

               Czy w kontekście przytoczonym powyżej przepis karny z art. 26 ust. 1 pkt 28 chorwackiej ustawy o kredycie konsumenckim może być interpretowany, zgodnie z art. 23 dyrektywy [2008/48] i w świetle przepisów przejściowych z jej art. 30, w ten sposób, że kary przewidziane za naruszenie przepisu krajowego wprowadzonego na podstawie przedmiotowej dyrektywy nie mogą być stosowane do ewentualnych naruszeń odnoszących się do umów o kredyt obowiązujących w dniu wejścia w życie krajowych środków wykonawczych?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylająca dyrektywę Rady 87/102/EWG (Dz.U. L 133, s. 66)


title: Sprawa T-189/14: Wyrok Sądu z dnia 13 stycznia 2017 r. – Deza/ECHA [Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Znajdujące się w posiadaniu ECHA dokumenty zawierające informacje przedstawione w ramach procedury dotyczącej wniosku o udzielenie zezwolenia na dopuszczenie do obrotu substancji ftalan bis(2-etyloheksylu) (DEHP) — Decyzja o ujawnianiu niektórych informacji uznanych przez stronę skarżącą za poufne — Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych — Pojęcie życia prywatnego — Prawo własności — Obowiązek uzasadnienia]

text:
               27.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/23

         Wyrok Sądu z dnia 13 stycznia 2017 r. – Deza/ECHA
   (Sprawa T-189/14) (1)

   ([Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Znajdujące się w posiadaniu ECHA dokumenty zawierające informacje przedstawione w ramach procedury dotyczącej wniosku o udzielenie zezwolenia na dopuszczenie do obrotu substancji ftalan bis(2-etyloheksylu) (DEHP) - Decyzja o ujawnianiu niektórych informacji uznanych przez stronę skarżącą za poufne - Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych - Pojęcie życia prywatnego - Prawo własności - Obowiązek uzasadnienia])
   (2017/C 063/31)
   Język postępowania: czeski

      Strony

      Strona skarżąca: Deza, a.s. (Valašské Meziříčí, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat P. Dejl)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) (przedstawiciele: początkowo A. Iber, T. Zbihlej oraz M. Heikkilä, pełnomocnicy, a następnie M. Heikkilä, C. Buchanan i W. Broere, pełnomocnicy, wspierani przez adwokat M. Maškovą)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Clotuche-Duvieusart, P. Ondrůšek oraz K. Talabér-Ritz, pełnomocnicy) i ClientEarth (Londyn, Zjednoczone Królestwo), European Environmental Bureau (EEB) (Bruksela, Belgia), Vereniging Health Care Without Harm Europe (Rijswijk, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat B. Kloostra)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności, na podstawie art. 263 TFUE, decyzji ECHA z dnia 24 stycznia 2014 r. o ujawnieniu niektórych informacji przedstawionych przez skarżącą w ramach procedury dotyczącej wniosku o udzielenie zezwolenia na dopuszczenie do obrotu substancji ftalan bis(2-etyloheksylu) (DEHP).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Deza, a.s. pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Europejską Agencję Chemikaliów (ECHA), w tym koszty postępowania w przedmiocie środka tymczasowego.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

               4)

               ClientEarth, European Environmental Bureau (EEB) i Vereniging Health Care Without Harm Europe pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 194 z 24.6.2014.


title: Sprawa T-388/11: Skarga wniesiona w dniu 22 lipca 2011 r. — Deutsche Post przeciwko Komisji

text:
               24.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/33

         Skarga wniesiona w dniu 22 lipca 2011 r. — Deutsche Post przeciwko Komisji
   (Sprawa T-388/11)
   2011/C 282/66
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Deutsche Post (Bonn, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J. Sedemund, T. Lübbig i M. Klasse)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 10 maja 2011 r. wydanej w postępowaniu w sprawie pomocy państwa C 36/2007 — Niemcy, pomoc państwa na rzecz Deutsche Post AG (C[2011] 3081 wersja ostateczna);

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca domaga się stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2011) 3081 wersja ostateczna z dnia 10 maja 2011 r. wydanej w postępowaniu w sprawie pomocy państwa C36/2007 — Niemcy, pomoc państwa na rzecz Deutsche Post AG, w której Komisja postanowiła rozszerzyć postępowanie na podstawie art. 108 ust. 2 TFUE. Rozszerzenie postępowania dotyczy finansowania ze środków skarbu państwa emerytur pracowników zatrudnionych przed powstaniem skarżącej przez Deutsche Bundespost, które to finansowanie było już przedmiotem decyzji Komisji z dnia 12 września 2007 r. wszczynającej postępowanie w tej sprawie
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy: naruszenie art. 107 ust. 1 TFUE — oczywiście błędna kwalifikacja jako pomoc
               Oczywisty błąd w ocenie popełniony przez Komisję polega na tym, że Komisja nie zastosowała do niniejszego przypadku linii orzecznictwa zapoczątkowanej wyrokiem wydanym w sprawie Combus (wyrok z dnia 16 marca 2004 r. w sprawie T-157/01 Danske Busvognmænd przeciwko Komisji, Rec. S. II-917). Zgodnie z tym orzecznictwem środki uwalniające dawne przedsiębiorstwa skarbu państwa od obciążeń emerytalnych wykraczających poza poziom świadczeń normalnie oferowanych przez przedsiębiorstwa sektora prywatnego, nie stanowią pomocy państwa. Zastosowanie tego orzecznictwa do niniejszego stanu faktycznego prowadziłoby bezsprzecznie do wyłączenia finansowania ze skarbu państwa zobowiązań emerytalnych z reżimu pomocy państwa.

               2)

               Zarzut drugi: naruszenie art. 1 lit. b) rozporządzenia nr 659/1999 (1), art. 107 TFUE, art. 108 TFUE — oczywisty błąd w ocenie dotyczący zakwalifikowania pomocy jako „nowa”
               Oczywisty błąd w ocenie popełniony przez Komisje polega na tym, że Komisja nie dostrzegła, że w przypadku odpowiedzialności skarbu państwa za zobowiązania emerytalne — jeżeli przesłanki przyznania pomocy są w ogóle spełnione — może chodzić jedynie o pomoc istniejącą. Przedłużona odpowiedzialność federacji za zobowiązania emerytalne wynika z niemieckiej ustawy zasadniczej (Grundgesetz), istniała zatem już w momencie wejścia w życie traktatów, a następnie nie podlegała znacznym zmianom. Poza tym Komisja jest związana oświadczeniem złożonym w sprawie T-266/02 Deutsche Post przeciwko Komisji, w myśl którego w odniesieniu do uregulowania w przedmiocie emerytur już w decyzji z dnia 19 czerwca 2002 r. Komisja zaprzeczyła jakoby spełniało ono przesłankę istnienia korzyści w rozumieniu pomocy państwa, co jest równoznaczne z negatywnym wynikiem testu.

               3)

               Zarzut trzeci: naruszenie art. 107 ust. 1 TFUE — oczywiście błędna metoda obliczania wysokości rzekomej pomocy państwa
               Skarżąca podnosi w tym zakresie, że Komisja nie przeprowadziła, zgodnie z własnym oświadczeniem, niezbędnego obliczenia salda kosztów zobowiązań emerytalnych rzeczywiście poniesionych przez skarżącą na rzecz urzędników, po odliczeniu rzekomych „nadwyżek” związanych z nietypowymi dla konkurencji świadczeniami socjalnymi w wysokości określonej dla regulowanych towarów, ze składkami na ubezpieczenie społeczne obciążającymi w normalnych warunkach rynkowych prywatnych uczestników rynku. Metoda obliczeń zastosowana przez Komisję nieuwzględnia przy tym w niedopuszczalny sposób wysokości rzeczywistych świadczeń socjalnych poniesionych przez skarżącą na rzecz urzędników w całości, z takim skutkiem, że dla obliczonej przez Komisję rzekomej pomocy państwa jest całkowicie pozbawione znaczenia, czy i w jakiej wysokości skarżąca odprowadziła świadczenia socjalne. Skarżąca podnosi ponadto, że rzekome „nadwyżki” świadczeń nie mogą zostać udokumentowane i w każdym wypadku nietypowe dla konkurencji koszty ubezpieczenia społecznego nie mogą znaleźć rzeczywistego pokrycia w wynikach.

               4)

               Zarzut czwarty: naruszenie art. 107 ust. 1 TFUE — oczywiście błędna kwalifikacja rzekomego „subwencjonowania skośnego” sektora nieregulowanego przez sektor regulowany jako udzielenie pomocy państwa
               W tym zakresie skarżąca podnosi w szczególności, że Komisja zaniechała analizy przedstawionego jej rachunku nadmiernej kompensacji i nie dokonała oceny, czy kompensacyjne świadczenia skarbu państwa w ogóle przekroczyły koszty podlegające kompensacji.

               5)

               Zarzut piąty: naruszenie art. 107 ust. 1 TFUE — oczywiste błędy dotyczące zastosowania pułapu typowych dla konkurencji zobowiązań socjalnych
               W tym zakresie skarżąca podnosi w szczególności, że dokonując obliczenia typowych dla konkurencji składek na ubezpieczenie społeczne opłacanych przez pracodawców Komisja uwzględniła w nich składki opłacane przez pracowników, mimo iż należy przypisać je majątkowi pracowników a nie składkom na ubezpieczenie społeczne opłacanym przez pracodawców oraz że Komisja przyjęła za punkt odniesienia (podwyższony) poziom uposażeń urzędników zamiast typowego dla konkurencji poziomu wynagrodzeń w przedsiębiorstwach sektora prywatnego. W przypadku korekty obydwu błędów rzekome udzielenie pomocy nie może zostać stwierdzone.

               6)

               Zarzut szósty: naruszenie art. 296 ust. 2 TFUE — brak uzasadnienia
               W końcu — zaskarżona decyzja nie została dostatecznie uzasadniona.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) NR 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE 9 Dz.U. L 83, s. 1)


title: Sprawa C-11/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Genova (Włochy) w dniu 7 stycznia 2016 r. – Ignazio Messina & C. SpA/Agenzia delle Dogane e dei Monopoli

text:
               29.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 111/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Genova (Włochy) w dniu 7 stycznia 2016 r. – Ignazio Messina & C. SpA/Agenzia delle Dogane e dei Monopoli
   (Sprawa C-11/16)
   (2016/C 111/11)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Commissione tributaria provinciale di Genova.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ignazio Messina & C. SpA

      Druga strona postępowania: Agenzia delle Dogane e dei Monopoli

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy rozporządzenie EWG nr 4055/1986 (1), rozumiane zgodnie z jego wykładnią dokonaną przez Trybunał Sprawiedliwości, stoi na przeszkodzie stosowaniu przepisu prawa krajowego, takiego jak zawarty w Decreto del Presidente della Repubblica nr 107/2009, który zobowiązuje do dokonania opłat o różnej wysokości w zależności od tego, czy chodzi o statki przypływające z portu państwa niebędącego członkiem UE lub płynące do takiego portu, czy o statki przypływające z portu włoskiego lub płynące do takiego portu?

               2)

               Czy rozporządzenie EWG nr 4055/1986, rozumiane zgodnie z jego wykładnią dokonaną przez Trybunał Sprawiedliwości, stoi na przeszkodzie stosowaniu przepisu prawa krajowego, takiego jak zawarty w Decreto del Presidente della Repubblica nr 107/2009, który zobowiązuje do dokonania opłat o różnej wysokości w zależności od tego, czy chodzi o statki przypływające z portu państwa niebędącego członkiem UE lub płynące do takiego portu, czy o statki przypływające z portu Unii lub płynące do takiego portu, w przypadku gdy taka różnica jest uzasadniona wykonywaniem publicznych funkcji o charakterze władczym lub zadań lub czynności, za które wspomniana opłata nie stanowi w sposób wyraźny rekompensaty?

               3)

               Czy rozporządzenie EWG nr 4055/1986, rozumiane zgodnie z jego wykładnią dokonaną przez Trybunał Sprawiedliwości, stoi na przeszkodzie stosowaniu przepisu prawa krajowego, takiego jak zawarty w Decreto del Presidente della Repubblica nr 107/2009, który zobowiązuje do dokonania opłat o różnej wysokości w zależności od tego, czy chodzi o statki przypływające z portu państwa niebędącego członkiem Unii lub płynące do takiego portu, czy o statki przypływające z portu Unii lub płynące do takiego portu, w przypadku gdy taka różnica jest uzasadniona wykonywaniem publicznych funkcji o charakterze władczym przez jednostki inne niż ta, do której budżetu opłata zostaje uiszczona?

               4)

               Czy rozporządzenie EWG nr 4055/1986, rozumiane zgodnie z jego wykładnią dokonaną przez Trybunał Sprawiedliwości, stoi na przeszkodzie stosowaniu przepisu prawa krajowego, takiego jak zawarty w Decreto del Presidente della Repubblica nr 107/2009, który zobowiązuje do dokonania opłat o różnej wysokości w zależności od tego, czy chodzi o statki przypływające z portu państwa niebędącego członkiem UE lub płynące do takiego portu, czy o statki przypływające z portu Unii lub płynące do takiego portu, w przypadku gdy taka różnica jest uzasadniona wykonywaniem publicznych funkcji o charakterze władczym, ale brak jest określenia poszczególnych kosztów, które mają być zwrócone, przez co nie jest możliwa weryfikacja, ani a prori, ani a posteriori, których usług koszty zostały rzeczywiście zwrócone, [oraz] na jakich zasadach i w jakim zakresie opłata taka rzeczywiście stanowiła rekompensatę za te usługi?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) NR 4055/86 z dnia 22 grudnia 1986 r. stosujące zasadę swobody świadczenia usług do transportu morskiego między państwami członkowskimi i między państwami członkowskimi a państwami trzecimi (Dz.U. L 378, s. 1, wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 6, t.1, s. 174).


title: Sprawa C-209/08: Skarga wniesiona w dniu 20 maja 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/28

         Skarga wniesiona w dniu 20 maja 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-209/08)
   (2008/C 171/44)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciel: Maria Condou Durande, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga
   Żądania

               —

               Stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 2004/81/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie dokumentu pobytowego wydawanego obywatelom państw trzecich, którzy są ofiarami handlu ludźmi lub wcześniej byli przedmiotem działań ułatwiających nielegalną imigrację, którzy współpracują z właściwymi organami (1), a w każdym bądź razie nie zawiadamiając o tych przepisach Komisji, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 17 tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin implementacji dyrektywy upłynął w dniu 5 sierpnia 2006 r. Tymczasem do dnia wniesienia niniejszej skargi strona pozwana nie przyjęła przepisów niezbędnych do implementacji dyrektywy, a w każdym bądź razie nie powiadomiła o tym Komisji.

      (1)  Dz.U. L 261, str. 19.


title: Sprawa C-16/08: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 11 czerwca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratīvā apgabaltiesa — Łotwa) — Schenker SIA przeciwko Valsts ieņēmumu dienests (Wspólna Taryfa Celna — Klasyfikacja taryfowa — Nomenklatura Scalona — Urządzenia ciekłokrystaliczne do wyświetlania na zasadzie macierzy aktywnych)

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/13

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 11 czerwca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratīvā apgabaltiesa — Łotwa) — Schenker SIA przeciwko Valsts ieņēmumu dienests
   (Sprawa C-16/08) (1)

   (Wspólna Taryfa Celna - Klasyfikacja taryfowa - Nomenklatura Scalona - Urządzenia ciekłokrystaliczne do wyświetlania na zasadzie macierzy aktywnych)
   2009/C 180/21
   Język postępowania: łotewski

      Sąd krajowy

   Administratīvā apgabaltiesa

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Schenker SIA

      Strona pozwana: Valsts ieņēmumu dienests

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Administratīvā apgabaltiesa — Wykładnia rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 256, s. 1) — Urządzenie ciekłokrystaliczne (LCD) o aktywnej matrycy — Klasyfikacja do pozycji 8528 21 90 lub 9013 80 20 Nomenklatury Scalonej — Produkt wykazujący zasadnicze cechy wyrobu kompletnego lub gotowego lub niewykazujący takich cech

      Sentencja

   Podpozycję 8528 21 90 Nomenklatury Scalonej stanowiącej załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1789/2003 z dnia 11 września 2003 r., należy interpretować w ten sposób, iż na dzień 29 grudnia 2004 r. nie znajduje ona zastosowania do urządzeń ciekłokrystalicznych (LCD) o aktywnej matrycy, które składają się głównie z następujących elementów:

               —

               dwóch szklanych płytek;

               —

               warstwy ciekłych kryształów umieszczonych między tymi płytkami;

               —

               sterowników sygnałów poziomych i pionowych;

               —

               podświetlenia tylnego;

               —

               przetwornicy wytwarzającej wysokie napięcie dla podświetlenia tylnego, oraz

               —

               kontrolera — interfejsu do przekazywania danych (kontrola PCB lub PWB), umożliwiającego sekwencyjną transmisję danych do każdego piksela (punktu) modułu LCD, przy zastosowaniu specyficznej technologii — LVDS (niskonapięciowy sygnał różnicowy).

      (1)  Dz.U C 92 z 12.4.2008.


title: Sprawa F-46/13: Skarga wniesiona w dniu 16 maja 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/62

         Skarga wniesiona w dniu 16 maja 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-46/13)
   2013/C 207/109
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues i A. Blot)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o oddaleniu wniosku o zatrudnienie skarżącego w charakterze członka personelu kontraktowego w grupie funkcyjnej II złożonego przez DG DEVCO oraz żądanie naprawnienia poniesionej szkody.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji, jako organu upoważnionego do zawierania umów, z dnia 4 października 2012 r. o niezatrudnieniu skarżącego w charakterze członka personelu kontraktowego do zadań pomocniczych w grupie funkcyjnej II;

               —

               w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności decyzji organu upoważnionego do zawierania umów z dnia 7 lutego 2013 r. oddalającej zażalenie skarżącego z dnia 19 października 2012 r.;

               —

               naprawienie szkody;

               —

               zasądzenie kwoty ustalonej ex aequo et bono i tymczasowo na 50 000 EUR z tytułu doznanej krzywdy;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-371/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 28 kwietnia 2016 r. w sprawie T-144/15: L’Oréal/EUIPO – THERALAB (VICHY LABORATOIRES V IDÉALIA), wniesione w dniu 4 lipca 2016 r. przez L'Oréal SA

text:
               27.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/2

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 28 kwietnia 2016 r. w sprawie T-144/15: L’Oréal/EUIPO – THERALAB (VICHY LABORATOIRES V IDÉALIA), wniesione w dniu 4 lipca 2016 r. przez L'Oréal SA
   (Sprawa C-371/16 P)
   (2017/C 095/03)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: L'Oréal SA (przedstawiciel: J. P. Mioludo, advogado)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)
   Postanowieniem z dnia 8 grudnia 2016 r. Trybunał Sprawiedliwości (ósma izba) uznał odwołanie za niedopuszczalne.


title: Sprawa T-160/15: Wyrok Sądu z dnia 10 marca 2016 r. – LG Developpement/OHIM – Bayerische Motoren Werke (MINICARGO) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego MINICARGO — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy MINI — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b)]

text:
               25.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/27

         Wyrok Sądu z dnia 10 marca 2016 r. – LG Developpement/OHIM – Bayerische Motoren Werke (MINICARGO)
   (Sprawa T-160/15) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego MINICARGO - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy MINI - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b)])
   (2016/C 145/34)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: LG Developpement (Baud, Francja) (przedstawiciel: adwokat A. Sion)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Bayerische Motoren Werke AG (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat R. Delorey)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 23 stycznia 2015 r. (sprawa R 596/2014-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Bayerische Motoren Werke AG a LG Developpement.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               LG Developpement zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 198 z 15.6.2015.


title: Sprawa T-74/15: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2015 r. – European Dynamics Luxembourg i Evropaïki Dynamiki/Komisja

text:
               26.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/25

         Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2015 r. – European Dynamics Luxembourg i Evropaïki Dynamiki/Komisja
   (Sprawa T-74/15)
   (2015/C 171/30)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: European Dynamics Luxembourg SA (Luksemburg, Luksemburg), Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci I. Ampazis i M. Sfyri)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (ESTAT/G0/MHF/Gl/MH/nf D (2014) z dnia 8 grudnia 2014 r.), doręczonej skarżącym jako załącznik do Customer Additional Information Form (dodatkowego formularza informacji klienta) DESIS III-000455-6000494078-REQ-O1-CINF-03 z dnia 9 grudnia 2014 r., odrzucającej ich ofertę dotyczącą zamówienia na usługi nr DESIS III-000455-6000494078-REQ-01, w ramach umowy ramowej ESP DESIS III część nr 4,

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji doręczonej skarżącym jako załącznik do Customer Additional Information Form DESIS 111-000485-6000494078- REQ-01-CINF-02 z dnia 12 grudnia 2014 r., odrzucającej ich ofertę dotyczącą zamówienia na usługi nr DESIS III-000485-6000494078-REQ-0l, w ramach umowy ramowej ESP-DESIS III część nr 4,

               —

               zasądzenie od Komisji na rzecz skarżących odszkodowania za szkodę poniesioną z tytułu utraty szansy w przypadku DESIS ill-000485-6000494078-REQ-OI-CINF-02, w kwocie 12  000,00 EUR wraz z odsetkami,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania poniesionymi w związku z niniejsza skargą, nawet w przypadku jej oddalenia.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.
   Po pierwsze, skarżący podnoszą, że Komisja naruszyła obowiązek uzasadnienia w ramach oceny ich ofert w DESIS III-000455-6000494078-REQ-01 i DESIS III-000485-6000494078-REQ-01.
   Po drugie, skarżący podnoszą, że Komisja popełniła szereg oczywistych błędów w ocenie przy ocenianiu ich oferty w DESIS 111-000485-6000494078-REQ-01.


title: Sprawa C-683/13: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 19 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal do Trabalho da Covilhã – Portugalia) – Pharmacontinente-Saúde e Higiene SA i in. przeciwko Autoridade Para As Condições do Trabalho (ACT) (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Przetwarzanie danych osobowych — Dyrektywa 95/46/WE — Artykuł 2 — Pojęcie „danych osobowych”  — Artykuły 6 i 7 — Zasady dotyczące jakości danych i legalności przetwarzania danych — Artykuł 17 — Bezpieczeństwo przetwarzania danych — Czas pracy pracowników — Rejestr czasu pracy — Dostęp organu krajowego uprawnionego do kontroli warunków pracy — Obowiązek pracodawcy udostępnienia rejestru czasu pracy w taki sposób, aby umożliwić natychmiastowy wgląd do niego)

text:
               11.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/11

         Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 19 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal do Trabalho da Covilhã – Portugalia) – Pharmacontinente-Saúde e Higiene SA i in. przeciwko Autoridade Para As Condições do Trabalho (ACT)
   (Sprawa C-683/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Przetwarzanie danych osobowych - Dyrektywa 95/46/WE - Artykuł 2 - Pojęcie „danych osobowych” - Artykuły 6 i 7 - Zasady dotyczące jakości danych i legalności przetwarzania danych - Artykuł 17 - Bezpieczeństwo przetwarzania danych - Czas pracy pracowników - Rejestr czasu pracy - Dostęp organu krajowego uprawnionego do kontroli warunków pracy - Obowiązek pracodawcy udostępnienia rejestru czasu pracy w taki sposób, aby umożliwić natychmiastowy wgląd do niego))
   2014/C 261/18
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Tribunal do Trabalho da Covilhã

      Strony w postępowaniu głównym

      Strony skarżące: Pharmacontinente-Saúde e Higiene SA, Domingos Sequeira de Almeida, Luis Mesquita Soares Moutinho, Rui Teixeira Soares de Almeida, André de Carvalho e Sousa

      Strona pozwana: Autoridade Para As Condições do Trabalho (ACT)

      Sentencja

               1)

               Artykuł 2 lit. a) dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych należy interpretować w ten sposób, że rejestr czasu pracy, taki jak rozpatrywany w sprawie w postępowaniu głównym, który wskazuje w odniesieniu do każdego pracownika godziny rozpoczęcia i zakończenia pracy, jak również przerw lub okresy odpoczynku, jest objęty pojęciem „danych osobowych” w rozumieniu tego przepisu.

               2)

               Artykuł 6 ust. 1 lit. b) i c), a także art. 7 lit. c) i e) dyrektywy 95/46 należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one przepisom krajowym, takim jak rozpatrywane w sprawie w postępowaniu głównym, które nakładają na pracodawcę obowiązek udostępnienia organowi krajowemu uprawnionemu do kontroli warunków pracy rejestru czasu pracy w celu umożliwienia natychmiastowego wglądu do niego, o ile obowiązek ten jest konieczny do celów wykonywania przez ten organ zadań z zakresu kontroli stosowania przepisów dotyczących warunków pracy, a w szczególności czasu pracy.

               3)

               Zadaniem sądu odsyłającego jest zbadanie, czy nałożony na pracodawcę obowiązek udostępnienia organowi krajowemu uprawnionemu do kontroli warunków pracy rejestru czasu pracy w taki sposób, aby umożliwić natychmiastowy wgląd do niego, może być uznany za konieczny do celów wykonywania przez ten organ zadań z zakresu kontroli, przyczyniając się do bardziej skutecznego stosowania przepisów dotyczących warunków pracy, w szczególności czasu pracy, a jeśli tak, to czy sankcje nałożone w celu skutecznego stosowania wymogów określonych w dyrektywie 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy są zgodne z zasadą proporcjonalności.

      (1)  Dz.U. C 52 z 22.2.2014.


title: Sprawa C-508/04: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 10 maja 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 92/43/EWG — Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory — Przepisy transponujące)

text:
               23.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 140/2

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 10 maja 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-508/04) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 92/43/EWG - Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory - Przepisy transponujące)
   (2007/C 140/03)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. van Beek i B. Schima, pełnomocnicy, M. Lang, adwokat)

      Strona pozwana: Republika Austrii (przedstawiciele: E. Riedl i H. Dossi, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Niepełna i nieprawidłowa transpozycja dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.U. L 206, str. 7)
   Sentencja

               1)

               Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 1 lit. e), g) oraz i), art. 6 ust. 1 i 2, art. 12 i 13 oraz art. 16 ust. 1 i art. 22 lit. b) dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory.

               2)

               Skarga zostaje oddalona w pozostałej części.

               3)

               Republika Austrii zostaje obciążona kosztami postępowania

      (1)  Dz.U. C 45 z 19.2.2005.


title: Sprawa C-347/09: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 15 września 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bezirksgericht Linz — Austria) — postępowanie karne przeciwko Jochenowi Dickingerowi, Franzowi Ömerowi (Swoboda świadczenia usług — Swoboda przedsiębiorczości — Uregulowanie krajowe ustanawiające monopol na urządzanie gier rozgrywanych w kasynach za pośrednictwem Internetu — Przesłanki dopuszczalności — Ekspansyjna polityka handlowa — Kontrola podmiotów urządzających gry losowe w innych państwach członkowskich — Udzielenie monopolu spółce prywatnej — Możliwość uzyskania monopolu zarezerwowana wyłącznie dla spółek kapitałowych z siedzibą na terytorium kraju — Obowiązujący podmiot wykonujący monopol zakaz tworzenia oddziałów za granicą państwa członkowskiego jego siedziby)

text:
               29.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/3

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 15 września 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bezirksgericht Linz — Austria) — postępowanie karne przeciwko Jochenowi Dickingerowi, Franzowi Ömerowi
   (Sprawa C-347/09) (1)

   (Swoboda świadczenia usług - Swoboda przedsiębiorczości - Uregulowanie krajowe ustanawiające monopol na urządzanie gier rozgrywanych w kasynach za pośrednictwem Internetu - Przesłanki dopuszczalności - Ekspansyjna polityka handlowa - Kontrola podmiotów urządzających gry losowe w innych państwach członkowskich - Udzielenie monopolu spółce prywatnej - Możliwość uzyskania monopolu zarezerwowana wyłącznie dla spółek kapitałowych z siedzibą na terytorium kraju - Obowiązujący podmiot wykonujący monopol zakaz tworzenia oddziałów za granicą państwa członkowskiego jego siedziby)
   2011/C 319/04
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bezirksgericht Linz

      Strona w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

   Jochen Dickinger, Franz Ömer

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym - Bezirksgericht Linz — Wykładnia art. 43 i 49 WE — Uregulowania krajowe zabraniające pod groźbą sankcji karnych prowadzenia działalności w zakresie gier losowych bez koncesji wydawanej przez właściwe władze, lecz zastrzegające możliwość uzyskania tego rodzaju koncesji na maksymalny okres 15 lat spółkom kapitałowym z siedzibą na terytorium krajowym, nieposiadającym oddziałów za granicą

      Sentencja

               1)

               Prawo Unii, a w szczególności art. 49 WE stoi na przeszkodzie ustanowieniu sankcji karnych za naruszenie monopolu w zakresie urządzania gier losowych, takiego jak monopol na urządzanie gier w kasynach udostępnianych odpłatnie przez Internet, przewidziany w krajowych przepisach spornych w sprawie przed sądem krajowym, jeżeli przepisy te nie są zgodne z przepisami tego prawa.

               2)

               Artykuł 49 WE powinien być interpretowany w ten sposób, że znajduje on zastosowanie do usług z zakresu gier losowych udostępnianych odpłatnie przez Internet na terytorium przyjmującego państwa członkowskiego przez podmiot z siedzibą w innym państwie członkowskim, pomimo że podmiot ten:

                           —

                           utworzył w przyjmującym państwie członkowskim określoną infrastrukturę wsparcia informatycznego, taką jak serwer, oraz

                           —

                           wspomaga się pomocą techniczną świadczoną przez usługodawcę z siedzibą w przyjmującym państwie członkowskim, aby dostarczać swe usługi na rzecz konsumentów w tym samym państwie członkowskim.

               3)

               Artykuł 49 WE powinien być interpretowany w ten sposób, że:

                           a)

                           państwo członkowskie zmierzające do zapewnienia szczególnie wysokiego poziomu ochrony konsumentów w sektorze gier losowych może w sposób zasadny uznać, że jedynie ustanowienie monopolu na rzecz jednego podmiotu, poddanego ścisłej kontroli ze strony organów władzy publicznej może pozwolić zapanować nad przestępczością związaną z tym sektorem i realizować cel polegający na przeciwdziałaniu zachętom do nadmiernych wydatków związanych z grami oraz na zwalczaniu uzależnienia od gier w sposób wystarczająco skuteczny;

                           b)

                           dla spójności z celem walki z przestępczością, jak również z celem ograniczenia okazji do gry, przepisy krajowe ustanawiające monopol w dziedzinie gier losowych i dopuszczające by podmiot posiadający monopol prowadził ekspansywną politykę winny:

                                       —

                                       opierać się na przekonaniu, że działalność przestępcza i oszustwa związane z grami oraz uzależnienie od nich stanowią problem na terytorium zainteresowanego państwa członkowskiego, któremu zaradzić może rozwój działalności licencjonowanej i regulowanej; oraz

                                       —

                                       dopuszczać wyłącznie współmierną i ściśle ograniczoną działalność reklamową konieczną w celu ukierunkowania konsumentów ku kontrolowanej sieci gier;

                           c)

                           okoliczność, że dane państwo członkowskie wybrało odmienny system ochrony niż przyjęty przez inne państwo członkowskie, nie może mieć wpływu na ocenę niezbędnego i proporcjonalnego charakteru przepisów przyjętych w tej dziedzinie. Przepisy te powinny być jedynie oceniane pod kątem realizacji celów zakładanych przez właściwe organy zainteresowanego państwa członkowskiego oraz zapewnienia zamierzonego poziomu ochrony.

      (1)  Dz.U. C 282 z 21.11.2009.


title: Wykreślenie sprawy T-437/03

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/64

         Wykreślenie sprawy T-437/03 (1)

   (2005/C 217/137)

      (Język postępowania: francuski)

   Postanowieniem z dnia 7 czerwca 2005 r. prezes czwartej izby Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy T-437/03, Anne-Marie Mathieu przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.

      (1)  Dz.U. C 59 z 6.3.2004


title: Sprawa T-235/08: Wyrok Sądu z dnia 7 lutego 2013 r. — Acron i Dorogobuzh przeciwko Radzie (Dumping — Przywóz azotanu amonu pochodzącego z Rosji — Wniosek o przeprowadzenie częściowego przeglądu okresowego — Wartość normalna — Cena eksportowa — Artykuły 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 384/96 (obecnie art. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009))

text:
               6.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 101/15

         Wyrok Sądu z dnia 7 lutego 2013 r. — Acron i Dorogobuzh przeciwko Radzie
   (Sprawa T-235/08) (1)

   (Dumping - Przywóz azotanu amonu pochodzącego z Rosji - Wniosek o przeprowadzenie częściowego przeglądu okresowego - Wartość normalna - Cena eksportowa - Artykuły 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 384/96 (obecnie art. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009))
   2013/C 101/32
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strony skarżące: Acron OAO (Moskwa, Rosja) i Dorogobuzh OAO (Moskwa) (przedstawiciele: początkowo adwokat P. Vander Schueren, następnie adwokat B. Evtimov i D. O’Keeffe, solicitor)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.P. Hix i B. Driessen, pełnomocnicy, wspierani początkowo przez adwokatów G. Berrischa i G. Wolfa, a następnie przez G. Berrischa)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. van Vliet i K. Talabér-Ritz, pełnomocnicy); Fertilizers Europe (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: B. O’Connor, solicitor i adwokat S. Gubel)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 236/2008 z dnia 10 marca 2008 r. kończącego, zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 384/96, częściowy przegląd okresowy ceł antydumpingowych na przywóz azotanu amonu pochodzącego z Rosji (Dz.U. L 75, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Acron OAO i Dorogobuzh OAO zostają obciążone własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Radę Unii Europejskiej i Fertilizers Europe.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 209 z 15.8.2008.


title: Sprawa T-466/08: Skarga wniesiona w dniu 21 października 2008 r. — Lancôme przeciwko OHIM — Focus Magazin Verlag (ACNO FOCUS)

text:
               10.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/36

         Skarga wniesiona w dniu 21 października 2008 r. — Lancôme przeciwko OHIM — Focus Magazin Verlag (ACNO FOCUS)
   (Sprawa T-466/08)
   (2009/C 6/72)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Lancôme parfums et beauté & Cie SNC (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci A. von Mühlendahl i J. Pagenberg)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Drugą stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Focus Magazin Verlag GmbH (Monachium, Niemcy)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 29 lipca 2008 r. w sprawie R 1796/2007-1;

               —

               oddalenie sprzeciwu wniesionego przez drugą stronę postępowania przed Izbą Odwoławczą wobec rejestracji rozpatrywanego wspólnotowego znaku towarowego w części, w jakiej jest on uzasadniony istnieniem znaku towarowego, na który powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu oraz istnieniem prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez skarżącą w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą; oraz

               —

               obciążenie drugiej strony postępowania przed Izbą Odwoławczą kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez skarżącą w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą, w przypadku przystąpienia przez drugą stronę postępowania przed Izbą Odwoławczą do niniejszego postępowania w charakterze interwenienta.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „ACNO FOCUS” dla towarów należących do klasy 3 — zgłoszenie nr 3 272 705 Właściciel znaku lub oznaczenia,

      na które powołano się w sprzeciwie: Focus Magazin Verlag GmbH Znak lub oznaczenie,

      na które powołano się w sprzeciwie: dokonana w Niemczech rejestracja nr 394 07 564 słownego znaku towarowego „FOCUS” dla towarów i usług należących do klas 3, 5, 6, 7, 8, 9, 14, 15, 16, 18, 20, 21, 24, 25, 26, 28, 29, 30, 33, 34, 36, 38, 39, 41 i 42; zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 453 720 dla między innymi towarów należących do klasy 3

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 42 ust. 3 w związku z art. 43 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 40/94, ponieważ Izba Odwoławcza przyjęła błędne stanowisko, że druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą może powoływać się na towary należące do klasy 3 do celów sprzeciwu wobec rejestracji rozpatrywanego wspólnotowego znaku towarowego; naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94, ponieważ Izba Odwoławcza błędnie ustaliła, że w przypadku rozpatrywanych znaków towarowych występuje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.