title: Sprawa C-206/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif de Dijon (Francja) w dniu 31 marca 2021 r. – Pan X / Préfet de Saône-et-Loire

text:
               12.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 278/26

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif de Dijon (Francja) w dniu 31 marca 2021 r. – Pan X / Préfet de Saône-et-Loire
      (Sprawa C-206/21)
      (2021/C 278/37)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Tribunal administratif de Dijon

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Pan X

         Strona pozwana: Préfet de Saône-et-Loire

         Pytanie prejudycjalne

      Czy wymagając ubezpieczenia zdrowotnego oraz wystarczających środków, aby nie stanowić obciążenia dla systemu pomocy społecznej [przyjmującego państwa członkowskiego], art. 7 ust. 1 lit. b) oraz art. 8 ust. 4 dyrektywy 2004/38/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. (1), wprowadzają pośrednią dyskryminację […] ze szkodą dla osób, które ze względu na swoją niepełnosprawność nie mają możliwości wykonywania działalności zawodowej lub mogą wykonywać jedynie ograniczoną działalność i tym samym mogą znaleźć się w sytuacji niemożności posiadania środków wystarczających do ich utrzymania, przy czym nie korzystają w stopniu znaczącym, czy też nieracjonalnym, z systemu pomocy społecznej państwa członkowskiego, na którego terytorium przebywają?

         (1)  Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. 2004, L 158, s. 77).


title: Sprawa C-245/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 19 kwietnia 2021 r. – Bundesrepublik Deutschland reprezentowana przez Bundesministerium des Innern, für Bau und Heimat / MA, PB

text:
               12.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 278/27

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 19 kwietnia 2021 r. – Bundesrepublik Deutschland reprezentowana przez Bundesministerium des Innern, für Bau und Heimat / MA, PB
      (Sprawa C-245/21)
      (2021/C 278/38)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesverwaltungsgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę rewizyjną: Bundesrepublik Deutschland

         Druga strona postępowania rewizyjnego: MA, PB

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy administracyjne zawieszenie wykonania decyzji o przekazaniu, które zarządzono – z możliwością cofnięcia tego zawieszenia – jedynie wskutek faktycznej (czasowej) niemożności przekazania spowodowanej pandemią COVID-19, jest objęte zakresem stosowania art. 27 ust. 4 rozporządzenia Dublin III (1) w ramach sądowego postępowania w sprawie środka zaskarżenia?

                  2)

                  W razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: Czy taka decyzja o zawieszeniu powoduje przerwanie biegu terminu przekazania określonego w art. 29 ust. 1 rozporządzenia Dublin III?

                  3)

                  W razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie: Czy ma to zastosowanie również wtedy, gdy przed pojawieniem się pandemii COVID-19 sąd oddalił złożony na podstawie art. 27 ust. 3 lit. c) rozporządzenia Dublin III przez osobę ubiegającą się o ochronę wniosek o zawieszenie wykonania decyzji o przekazaniu do czasu zakończenia postępowania w sprawie środka zaskarżenia?

         (1)  Rozporządzenia (UE) nr 604/2013 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca (Dz.U. 2013, L 180, s. 31).


title: Sprawa C-248/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 21 kwietnia 2021 r. – Bundesrepublik Deutschland reprezentowana przez Bundesministerium des Innern, für Bau und Heimat / LE

text:
               12.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 278/28

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 21 kwietnia 2021 r. – Bundesrepublik Deutschland reprezentowana przez Bundesministerium des Innern, für Bau und Heimat / LE
      (Sprawa C-248/21)
      (2021/C 278/39)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesverwaltungsgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę rewizyjną: Bundesrepublik Deutschland

         Druga strona postępowania rewizyjnego: LE

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy administracyjne zawieszenie wykonania decyzji o przekazaniu, które zarządzono – z możliwością cofnięcia tego zawieszenia – jedynie wskutek faktycznej (czasowej) niemożności przekazania spowodowanej pandemią COVID-19, jest objęte zakresem stosowania art. 27 ust. 4 rozporządzenia Dublin III (1) w ramach sądowego postępowania w sprawie środka zaskarżenia?

                  2)

                  W razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: Czy taka decyzja o zawieszeniu powoduje przerwanie biegu terminu przekazania określonego w art. 29 ust. 1 rozporządzenia Dublin III?

                  3)

                  W razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie: Czy ma to zastosowanie również wtedy, gdy przed pojawieniem się pandemii COVID-19 sąd oddalił złożony na podstawie art. 27 ust. 3 lit. c) rozporządzenia Dublin III przez osobę ubiegającą się o ochronę wniosek o zawieszenie wykonania decyzji o przekazaniu do czasu zakończenia postępowania w sprawie środka zaskarżenia?

         (1)  Rozporządzenia (UE) nr 604/2013 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca (Dz.U. 2013, L 180, s. 31).


title: Sprawa C-254/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Roma (Włochy) w dniu 22 kwietnia 2021 r. – DG / Ministero dell'Interno – Dipartimento per le Libertà Civili e l'Immigrazione – Direzione Centrale dei Servizi Civili per L’Immigrazione e l’Asilo – Unità Dublino

text:
               12.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 278/28

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Roma (Włochy) w dniu 22 kwietnia 2021 r. – DG / Ministero dell'Interno – Dipartimento per le Libertà Civili e l'Immigrazione – Direzione Centrale dei Servizi Civili per L’Immigrazione e l’Asilo – Unità Dublino
      (Sprawa C-254/21)
      (2021/C 278/40)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale ordinario di Roma

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: DG

         Druga strona postępowania: Ministero dell'Interno – Dipartimento per le Libertà Civili e l'Immigrazione – Direzione Centrale dei Servizi Civili per L’Immigrazione e l’Asilo – Unità Dublino

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy prawo do skutecznego środka prawnego w rozumieniu art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej wymaga, aby w okolicznościach sprawy w postępowaniu głównym uznać, że art. 4 i 19 karty praw podstawowych zapewniają również ochronę przed ryzykiem pośredniego odesłania (refoulement) w następstwie przekazania do państwa członkowskiego Unii, w którym nie występują wady systemowe w rozumieniu art. 3 ust. 2 rozporządzenia Dublin (1) (w przypadku braku innych państw członkowskich odpowiedzialnych na podstawie kryteriów określonych w rozdziałach III i IV), a które rozpatrzyło już i oddaliło pierwszy wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej?

                  2)

                  Czy sąd państwa członkowskiego, w którym został złożony drugi wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej, rozpatrujący skargę na podstawie art. 27 rozporządzenia Dublin – a zatem odpowiedzialny za dokonanie oceny przekazania na terytorium Unii, lecz nie za rozstrzygnięcie wniosku o udzielenie ochrony – powinien ocenić, że istnieje ryzyko pośredniego odesłania (refoulement) do państwa trzeciego, w przypadku gdy państwo członkowskie, w którym złożono pierwszy wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej, dokonało odmiennej oceny pojęcia „ochrony wewnętrznej” w rozumieniu art. 8 dyrektywy 2011/95/UE (2)?

                  3)

                  Czy ocena [ryzyka] pośredniego odesłania (refoulement), wynikająca z odmiennej wykładni potrzeby „ochrony wewnętrznej” między dwoma państwami członkowskimi, jest zgodna z art. 3 ust. 1 (część druga) rozporządzenia i z ogólnym zakazem decydowania przez obywateli państw trzecich o wyborze państwa Unii, w którym zostanie złożony wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej?

                  4)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na powyższe pytania:

                              a)

                              czy ocena istnienia [ryzyka] pośredniego odesłania (refoulement) dokonana przez sąd państwa, w którym wnioskodawca złożył drugi wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej po oddaleniu pierwszego wniosku, wymaga zastosowania klauzuli zawartej w art. 17 ust. 1, zdefiniowanej w rozporządzeniu jako „klauzula dyskrecjonalna”?

                              b)

                              jakie kryteria powinien zastosować sąd, do którego wniesiono środek zaskarżenia [na podstawie] art. 27 rozporządzenia, aby móc ocenić ryzyko pośredniego odesłania (refoulement), oprócz kryteriów określonych w rozdziale III i IV, biorąc pod uwagę, że ryzyko to zostało już wykluczone przez państwo, które rozpatrywało pierwszy wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca (Dz.U. 2013, L 180, s. 31).

         (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony (wersja przekształcona) (Dz.U. 2011, L 337, s. 9).


title: Sprawa C-256/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht München (Niemcy) w dniu 22 kwietnia 2021 r. – KP / TV i Gemeinde Bodman-Ludwigshafen

text:
               12.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 278/29

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht München (Niemcy) w dniu 22 kwietnia 2021 r. – KP / TV i Gemeinde Bodman-Ludwigshafen
      (Sprawa C-256/21)
      (2021/C 278/41)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberlandesgericht München

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: KP

         Strona pozwana: TV, Gemeinde Bodman-Ludwigshafen

         Pytania prejudycjalne

      Czy art. 124 lit. d) i art. 128 rozporządzenia 2017/1001 (1) należy interpretować w ten sposób, że sąd w sprawach unijnych znaków towarowych jest uprawniony do orzekania o unieważnieniu prawa do unijnego znaku towarowego dochodzonym w drodze roszczenia wzajemnego w rozumieniu art. 128 rozporządzenia 2017/1001 również po tym, jak oparte na unijnym znaku towarowym powództwo w przedmiocie naruszenia w rozumieniu art. 124 lit. a) zostało skutecznie cofnięte?

         (1)  Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz.U. 2017, L 154, s. 1).


title: Sprawa C-264/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus (Finlandia) w dniu 22 kwietnia 2021 r. – Keskinäinen Vakuutusyhtiö Fennia / Koninklijke Philips N.V.

text:
               12.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 278/30

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus (Finlandia) w dniu 22 kwietnia 2021 r. – Keskinäinen Vakuutusyhtiö Fennia / Koninklijke Philips N.V.
      (Sprawa C-264/21)
      (2021/C 278/42)
      Język postępowania: fiński

         Sąd odsyłający

      Korkein oikeus

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnoszący odwołanie: Keskinäinen Vakuutusyhtiö Fennia

         Druga strona postępowania: Koninklijke Philips N.V.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy pojęcie producenta w rozumieniu art. 3 ust. 1 dyrektywy w sprawie odpowiedzialności za produkty (1) wymaga, aby osoba, która umieściła na produkcie swoją nazwę, znak towarowy lub inną wyróżniającą cechę lub zezwoliła na ich umieszczenie, również w inny sposób przedstawiała się jako producent produktu?

                  2)

                  W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie: Na podstawie jakich aspektów należy ocenić przedstawianie się jako producent produktu? Czy dla tej oceny ma znaczenie, że produkt został wytworzony przez spółkę zależną właściciela znaku towarowego i wprowadzony do obrotu przez inną spółkę zależną?

         (1)  Dyrektywa 1999/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 maja 1999 r. zmieniająca dyrektywę Rady 85/374/EWG sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących odpowiedzialności za produkty wadliwe (Dz.U. 1999, L 141, S. 20).


title: Sprawa C-277/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Belgia) w dniu 29 kwietnia 2021 r. – Secrétariat général de l’Enseignement catholique ASBL (SeGEC), Fédération des Établissements libres subventionnés indépendants ASBL (FELSI), Groupe scolaire Don Bosco à Woluwe-Saint-Lambert ASBL, École fondamentale libre de Chênée ASBL, Collège Saint-Guibert de Gembloux ASBL, Collège Saint-Benoit de Maredsous ASBL, Pouvoir organisateur des Centres PMS libres à Woluwe ASBL / Institut des Comptes nationaux (ICN), Banque nationale de Belgique

text:
               12.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 278/30

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Belgia) w dniu 29 kwietnia 2021 r. – Secrétariat général de l’Enseignement catholique ASBL (SeGEC), Fédération des Établissements libres subventionnés indépendants ASBL (FELSI), Groupe scolaire Don Bosco à Woluwe-Saint-Lambert ASBL, École fondamentale libre de Chênée ASBL, Collège Saint-Guibert de Gembloux ASBL, Collège Saint-Benoit de Maredsous ASBL, Pouvoir organisateur des Centres PMS libres à Woluwe ASBL / Institut des Comptes nationaux (ICN), Banque nationale de Belgique
      (Sprawa C-277/21)
      (2021/C 278/43)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil d’État

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Secrétariat général de l’Enseignement catholique ASBL (SeGEC), Fédération des Établissements libres subventionnés indépendants ASBL (FELSI), Groupe scolaire Don Bosco à Woluwe-Saint-Lambert ASBL, École fondamentale libre de Chênée ASBL, Collège Saint-Guibert de Gembloux ASBL, Collège Saint-Benoit de Maredsous ASBL, Pouvoir organisateur des Centres PMS libres à Woluwe ASBL

         Strona przeciwna: Institut des Comptes nationaux (ICN), Banque nationale de Belgique

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy wykładni pkt 20.309 lit. h) załącznika A do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 549/2013 z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie europejskiego systemu rachunków narodowych i regionalnych w Unii Europejskiej (1) należy dokonywać w ten sposób, że uregulowanie, poprzez które instytucja rządowa i samorządowa właściwa w dziedzinie edukacji:

                              —

                              zatwierdza program nauczania,

                              —

                              reguluje zarówno strukturę nauczania, jak i priorytety i konkretne misje, organizuje kontrolę warunków przyjmowania i relegowania uczniów, decyzji rad klasowych i partycypacji finansowej, organizuje zgrupowanie szkół w ramach zorganizowanych sieci oraz wymaga opracowania projektów edukacyjnych, pedagogicznych i wychowawczych, a także składania sprawozdań z działalności,

                              —

                              organizuje kontrolę i inspekcję odnoszące się zwłaszcza do nauczanych kierunków, poziomu studiów i stosowania ustaw językowych z wyłączeniem metod nauczania,

                              —

                              decyduje o minimalnej liczbie studentów według klasy, wydziału, stopnia lub innych podgrup, z wyjątkiem zwolnienia ministerialnego,

                        powinno zostać uznane za „nadmierne” w rozumieniu tego przepisu, w tym sensie, że dyktuje lub wiąże faktycznie ogólną politykę lub program jednostek z danej dziedziny działalności?

                  2)

                  Czy wykładni pkt 20.15 załącznika A do tego samego rozporządzenia należy dokonywać w ten sposób, że w ramach pojęcia ogólnych przepisów zawierają się przepisy szczególne stanowiące „statut”, mające zastosowanie do pracowników instytucji niekomercyjnych, działających w dziedzinie oświaty, które są finansowane przez instytucje rządowe i samorządowe?

         (1)  Dz.U. 2013, L 174, s. 1.


title: Sprawa C-278/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret (Dania) w dniu 28 kwietnia 2021 r., Dansk Akvakultur jako przedstawiciel AquaPri A/S / Miljø- og Fødevareklagenævnet

text:
               12.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 278/31

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret (Dania) w dniu 28 kwietnia 2021 r., Dansk Akvakultur jako przedstawiciel AquaPri A/S / Miljø- og Fødevareklagenævnet
      (Sprawa C-278/21)
      (2021/C 278/44)
      Język postępowania: duński

         Sąd odsyłający

      Østre Landsret

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Dansk Akvakultur jako przedstawiciel AquaPri A/S

         Strona pozwana: Miljø- og Fødevareklagenævnet

         Interwenient (popierający żądania AquaPri A/S): Landbrug & Fødevarer

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 6 ust. 3 [zdanie pierwsze] dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (dyrektywy siedliskowej) (1) należy interpretować w ten sposób, że znajduje on zastosowanie do sytuacji takiej jak w niniejszej sprawie, w której wniesiono o pozwolenie na dalsze prowadzenie istniejącego gospodarstwa rybackiego, jeśli działalność gospodarstwa rybackiego oraz uwalnianie azotu i innych substancji biogennych pozostają niezmienione w stosunku do działalności i uwolnień dozwolonych w 2006 r., lecz gdzie nie dokonano oceny całokształtu i skumulowanych skutków działalności wszystkich gospodarstw rybackich w okolicy w ramach poprzedniego pozwolenia na prowadzenie gospodarstwa rybackiego, ponieważ właściwe organy poddały ocenie jedynie wszystkie dodatkowe uwolnienia azotu itd. z danego gospodarstwa rybackiego?

                  2)

                  Czy dla udzielenia odpowiedzi na pytanie pierwsze istotna jest okoliczność, że krajowy plan gospodarowania wodami na obszarze dorzecza na lata 2015–2021 uwzględnia obecność gospodarstw rybackich na tym obszarze, ponieważ przewiduje określoną ilość azotu w celu zapewnienia, by istniejące na tym obszarze gospodarstwa rybackie mogły korzystać z posiadanych obecnie zezwoleń na odprowadzanie uwolnień i by rzeczywiste zrzuty uwolnień z gospodarstw rybackich mieściły się w ustalonych limitach?

                  3)

                  Jeżeli w sytuacji takiej jak w niniejszej sprawie należy przeprowadzić ocenę na podstawie art. 6 ust. 3 [zdanie pierwsze] dyrektywy siedliskowej, czy właściwy organ jest zobowiązany do uwzględnienia w ramach tej oceny ograniczeń w zakresie uwolnień azotu określonych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza na lata 2015–2021 oraz wszelkich innych istotnych informacji i ocen, które mogą wynikać z planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza lub planu Natura 2000 dla tego obszaru?

         (1)  Dz.U. 1992, L 206, s. 7


title: Sprawa C-279/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret (Dania) w dniu 28 kwietnia 2021 r., X / Udlændingenævnet

text:
               12.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 278/32

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret (Dania) w dniu 28 kwietnia 2021 r., X / Udlændingenævnet
      (Sprawa C-279/21)
      (2021/C 278/45)
      Język postępowania: duński

         Sąd odsyłający

      Østre Landsret

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: X

         Strona pozwana: Udlændingenævnet

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy klauzula standstill zawarta w art. 13 decyzji nr 1/80 (1) stoi na przeszkodzie wprowadzeniu i stosowaniu uregulowania krajowego, które jako warunek łączenia rodziny w wypadku małżonków wymaga – o ile w konkretnym przypadku nie zachodzą szczególnie istotne powody – pomyślnego zdania egzaminu językowego w języku urzędowym przyjmującego państwa członkowskiego przez małżonka/konkubenta, który jako pracownik turecki w danym państwie członkowskim jest objęty zakresem układu ustanawiającego stowarzyszenie i decyzji nr 1/80, w sytuacji takiej jak ta w postępowaniu głównym, gdzie pracownik turecki nabył prawo stałego pobytu w danym państwie członkowskim na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów, które nie wymagały pomyślnego zdania egzaminu w języku danego państwa członkowskiego jako warunku nabycia tego prawa?

                  2.

                  Czy szczególny zakaz dyskryminacji ustanowiony w art. 10 ust. 1 decyzji nr 1/80 ma zastosowanie do uregulowania krajowego, które jako warunek łączenia rodziny w wypadku małżonków wymaga – o ile w konkretnym przypadku nie zachodzą szczególnie istotne powody – pomyślnego zdania egzaminu językowego w języku urzędowym przyjmującego państwa członkowskiego przez małżonka/konkubenta, który jako pracownik turecki w danym państwie członkowskim jest objęty zakresem układu ustanawiającego stowarzyszenie i decyzji nr 1/80, w sytuacji takiej jak ta w postępowaniu głównym, gdzie pracownik turecki nabył prawo stałego pobytu w danym państwie członkowskim na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów, które nie wymagały pomyślnego zdania egzaminu w języku danego państwa członkowskiego jako warunku nabycia tego prawa?

                  3.

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie, czy ogólny zakaz dyskryminacji zawarty w art. 9 układu ustanawiającego stowarzyszenie stoi na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, takiemu jak wspomniane, w sytuacji takiej jak w postępowaniu głównym, w której pracownik turecki nabył prawo stałego pobytu w danym państwie członkowskim na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów, które nie wymagały pomyślnego zdania testu językowego w języku urzędowym przyjmującego państwa członkowskiego jako warunku nabycia tego prawa, jeżeli taki wymóg nie jest nałożony na obywateli danego nordyckiego państwa członkowskiego (w niniejszym wypadku Danii) i innych krajów nordyckich, ani na inne osoby posiadające obywatelstwo jednego z państw UE (a więc nie jest nałożony na obywateli UE/EOG)?

                  4.

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie trzecie, czy na ogólny zakaz dyskryminacji ustanowiony w art. 9 układu ustanawiającego stowarzyszenie można powoływać się bezpośrednio przed sądami krajowymi?

         (1)  Decyzja nr 1/80 Rady Stowarzyszenia z dnia 19 września 1980 r. w sprawie rozwoju stowarzyszenia (nieopublikowana).


title: Sprawa C-280/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litwa) w dniu 30 kwietnia 2021 r. – P.I / Migracijos departamentas prie Lietuvos Respublikos vidaus reikalų ministerijos

text:
               12.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 278/33

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litwa) w dniu 30 kwietnia 2021 r. – P.I / Migracijos departamentas prie Lietuvos Respublikos vidaus reikalų ministerijos
      (Sprawa C-280/21)
      (2021/C 278/46)
      Język postępowania: litewski

         Sąd odsyłający

      Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (najwyższy sąd administracyjny Litwy)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę kasacyjną: P .I.

         Strona przeciwna: Migracijos departamentas prie Lietuvos Respublikos vidaus reikalų ministerijos (departament migracji ministerstwa spraw wewnętrznych Republiki Litewskiej)

         Pytanie prejudycjalne

      Czy sprzeciw wobec działającej nielegalnie i wywierającej wpływy korupcyjne grupy, która za pomocą aparatu państwowego prześladuje osobę ubiegającą się o azyl i wobec której podjęcie legalnej obrony jest niemożliwe ze względu na szeroko zakrojoną korupcję w państwie, należy uznać za równoznaczny z przypisywaną tej osobie opinią polityczną (w języku angielskim attributed political opinion) w rozumieniu art. 10 dyrektywy 2011/95/UE? (1)

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony (Dz.U. L 337, s. 9).


title: Sprawa C-287/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Salzburg (Austria) w dniu 5 maja 2021 r. – FC / FTI Touristik GmbH

text:
               12.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 278/33

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Salzburg (Austria) w dniu 5 maja 2021 r. – FC / FTI Touristik GmbH
      (Sprawa C-287/21)
      (2021/C 278/47)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landesgericht Salzburg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: FC

         Strona pozwana: FTI Touristik GmbH

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy wykładni art. 12 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2302 z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie imprez turystycznych i powiązanych usług turystycznych (1) (zwanej dalej „dyrektywą”) należy dokonywać w ten sposób, że rozwiązanie przez podróżnego umowy o zorganizowanie imprezy turystycznej z powodu „nieuniknionych, nadzwyczajnych okoliczności” jest co do zasady dopuszczalne jedynie bezpośrednio przed rozpoczęciem podróży, czy też w poszczególnych przypadkach odstąpienie to może nastąpić również na 3-4 miesiące przed tą datą?

                  2)

                  Jeżeli oświadczenie o odstąpieniu od umowy jest co do zasady dopuszczalne bez ograniczeń czasowych, należy również zadać pytanie,

                              a)

                              czy do sformułowania prognozy z perspektywy podróżnego w odniesieniu do planowanego okresu podróży w ramach rozważań ex ante wystarczy, że wspomniane wcześniej okoliczności i wynikającą z nich szkodę można już z pewnym prawdopodobieństwem oszacować, a w wypadku zaistniałego już stanu zagrożenia nie można z nadmiernym prawdopodobieństwem oczekiwać znaczącej poprawy, oraz

                              b)

                              czy przedwczesne oświadczenie o odstąpieniu od umowy co najwyżej nie działa na niekorzyść podróżnego, jeżeli okoliczności istniejące już w chwili złożenia oświadczenia o odstąpieniu od umowy ujawniają się dopiero bezpośrednio przed planowanym rozpoczęciem podróży w taki sposób, że podróż nie może zostać ostatecznie zrealizowana przez organizatora lub udział w niej byłby dla podróżnego nierozsądny?

                  3)

                  Przy ocenie zaistnienia nieuniknionych, nadzwyczajnych okoliczności w miejscu docelowym lub w jego bezpośrednim sąsiedztwie oraz wynikającego z nich znacznego pogorszenia realizacji imprezy turystycznej istotne są

                              a)

                              tylko obiektywne okoliczności, czy też należy również uwzględnić subiektywne okoliczności po stronie podróżnego, w tym wypadku na przykład szczególny cel podróży i fakt, że zabrano ze sobą dwoje małych dzieci, oraz

                              b)

                              czy ocena prawdopodobnego zagrożenia w okresie podróży, poza podróżą do i z miejsca przeznaczenia, zależy przede wszystkim od miejsca przeznaczenia Sardynii, a nie od pozostałej części Włoch?

                  4)

                  Czy prawo do odstąpienia od umowy bez dodatkowych kosztów nie przysługuje, jeżeli okoliczności, na które powołuje się podróżny, istniały już w momencie dokonywania rezerwacji lub były co najmniej możliwe do przewidzenia, czy też może to prowadzić przynajmniej do zastosowania surowszego standardu przy ocenie zasadności negatywnych skutków?

                  5)

                  Jeżeli przesłanki odwołania podróży bez dodatkowych kosztów nie są spełnione, powstaje pytanie, czy uzgodnione „rozsądne standardowe opłaty za rozwiązanie umowy” w rozumieniu art. 12 ust. 1 dyrektywy muszą mieścić się jedynie w granicach zwyczajowo przyjętych w branży wartości procentowych, opartych na empirycznych wskaźnikach, czy też zawsze konieczne jest zbadanie przewidywanych zaoszczędzonych wydatków i przychodów z innych form korzystania z usług turystycznych w konkretnym, indywidualnym przypadku, ujawniając podstawę obliczeń organizatora podróży?

                  6)

                  Czy przy ocenie zasadności kosztów rozwiązania umowy ustalonych w sposób zryczałtowany można odwołać się do prawa krajowego, jeżeli w przypadku przewidywanych nieproporcjonalnych kosztów postępowania prawo to pozwala na ustalenie ich wysokości według uznania sądu?

                  7)

                  Czy art. 12 ust. 1 zdanie ostatnie dyrektywy, zgodnie z którym na żądanie podróżnego organizator wycieczek ma obowiązek przedstawić uzasadnienie wysokości kosztów rezygnacji, ma zastosowanie również do kosztów rezygnacji ustalonych w formie ryczałtu procentowego i jakie są skutki prawne niewykonania lub niewystarczającego wykonania tego obowiązku przez organizatora wycieczek?

                  8)

                  Czy na organizatorze imprezy turystycznej spoczywa ciężar przedstawienia okoliczności faktycznych oraz udowodnienia zasadności opłaty za rozwiązanie umowy adekwatności ustalonej w formie zryczałtowanej stawki procentowej opłaty za rozwiązanie umowy, czy też to podróżny musi zawsze zakwestionować i udowodnić, ile organizator podróży zwykle oszczędza w zależności od momentu rozwiązania umowy i ile może zwykle uzyskać sprzedając usługi turystyczne gdzie indziej?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2302 z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie imprez turystycznych i powiązanych usług turystycznych, zmieniająca rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 i dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE oraz uchylająca dyrektywę Rady 90/314/EWG (Dz.U. 2015, L 326, s. 1).


title: Sprawa C-288/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziesiąta izba) wydanego w dniu 24 lutego 2021 r. w sprawie T-108/18, Universität Koblenz-Landau / Agencja Wykonawcza ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego, wniesione w dniu 5 maja 2021 r. przez Universität Koblenz-Landau

text:
               12.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 278/34

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziesiąta izba) wydanego w dniu 24 lutego 2021 r. w sprawie T-108/18, Universität Koblenz-Landau / Agencja Wykonawcza ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego, wniesione w dniu 5 maja 2021 r. przez Universität Koblenz-Landau
      (Sprawa C-288/21 P)
      (2021/C 278/48)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Universität Koblenz – Landau) (Moguncja, Niemcy) (przedstawiciele: C. von der Lühe, Rechtsanwalt, R. Di Prato, Rechtsanwältin)

         Druga strona postępowania: Agencja Wykonawcza ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  Uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 24 lutego 2021 r. w sprawie T-108/18 oraz stwierdzenie, że względem wnoszącego odwołanie nie przysługują żądania zwrotu dochodzone decyzją drugiej strony postępowania z dnia 21 grudnia 2017 r. (sygn akt OF/2016/0720) jak również z dnia 7 lutego 2018 r. (sygn. akt OF/2016/0720),

                  —

                  tytułem ewentualnym, uchylenie ww. wyroku Sądu Unii Europejskiej i przekazanie sprawy do Sądu Unii Europejskiej,

                  —

                  obciążenie kosztami postępowania stronę przeciwną względem wnoszącego odwołanie.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie odwołania wnosząca odwołanie podnosi trzy zarzuty

                  1.

                     Zarzut pierwszy odwołania: zarzut proceduralny dotyczący braku otwarcia na nowo procedury ustnej.
                  Wnosząca odwołanie podnosi, że przedstawione przez nią nowe okoliczności faktyczne, o których dowiedziała się dopiero po zakończeniu ustnego etapu postępowania i których do tego czasu nie mogła przedstawić w postępowaniu, pozbawiają zaskarżoną decyzję w zasadniczym zakresie podstawy argumentacji, ponieważ opiera się ona na okolicznościach faktycznych, które nie znajdują potwierdzenia w ustaleniach krajowego organu ścigania.
                  Ponadto wniosek wnoszącej odwołanie o otwarcie na nowo ustnego etapu postępowania z powodu nieznanych dotychczas nowych okoliczności faktycznych, które mają znaczenie prawne dla rozstrzygnięcia sporu w taki sposób, że mogą na nie wpłynąć na korzyść strony, został oddalony z powodu błędu w ocenie.

                  2.

                     Zarzut drugi: Naruszenie zakresu zasady kontradyktoryjności.
                  Sąd pominął okoliczność, że obiektywnie niemożliwe było przedłożenie przez wnoszącą odwołanie, bez jej winy i w chwili wydania zaskarżonej decyzji przez drugą stronę postępowania, dokumentów potwierdzających prawidłowe wykorzystanie środków, a druga strona postępowania dokonała niekorzystnego dla wnoszącej odwołanie ustalenia w zakresie prawidłowego wykorzystania środków.

                  3.

                     Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań i naruszenia zakresu zasady proporcjonalności.
                  Sąd nie dokonał oceny względnie nie dokonał jej bez naruszenia prawa, uzasadnionych oczekiwań wnoszącej odwołanie, które powstały w wyniku pisemnego potwierdzenia przez drugą stronę postępowania, że sporne finansowane projekty zostały prawidłowo zrealizowane.
                  Sąd nie wykazał, że istniało rzeczywiste, ujawnione później odstępstwo od stanu faktycznego, które było podstawą złożonego przez drugą stronę postępowania oświadczenia potwierdzającego prawidłowe wykorzystanie środków i które samo w sobie mogłoby podważyć pierwotną pozytywną ocenę procesów wdrożeniowych i ich przydatności.
                  Wreszcie, jest niezgodne z zasadą proporcjonalności, aby wskazówki dotyczące ewentualnych odchyleń nie zostały w pełni wyjaśnione poprzez wyczerpanie dostępnych drugiej stronie postępowania i Sądowi źródeł wiedzy przed sięgnięciem przez drugą stronę postępowania do najbardziej drastycznego ze wszystkich możliwych środków (w tym przypadku całkowitego zwrotu wszystkich przyznanych i wypłaconych środków finansowych).


title: Sprawa C-291/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de première instance de Liège (Belgia) w dniu 7 maja 2021 r. – Starkinvest SRL

text:
               12.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 278/35

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de première instance de Liège (Belgia) w dniu 7 maja 2021 r. – Starkinvest SRL
      (Sprawa C-291/21)
      (2021/C 278/49)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Tribunal de première instance de Liège

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnioskująca o wydanie nakazu zabezpieczenia na rachunku bankowym: Starkinvest SRL

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy doręczone orzeczenie sądowe nakładające na stronę obowiązek zapłaty kary pieniężnej w przypadku naruszenia nakazu zaniechania stanowi orzeczenie zobowiązujące dłużnika do zapłacenia roszczenia wierzyciela w rozumieniu art. 7 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 655/2014 z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiającego procedurę europejskiego nakazu zabezpieczenia na rachunku bankowym [w celu ułatwienia transgranicznego dochodzenia wierzytelności w sprawach cywilnych i handlowych] (1)?

                  2)

                  Czy orzeczenie sądowe nakładające na stronę obowiązek zapłaty kary pieniężnej, pomimo że jest wykonalne w państwie członkowskim wydania, jest objęte zakresem pojęcia „orzeczenie” w rozumieniu art. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 655/2014 ustanawiającego procedurę europejskiego nakazu zabezpieczenia na rachunku bankowym, jeżeli wysokość rzeczonej kary pieniężnej nie została ostatecznie określona zgodnie z art. 55 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1215/12 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (2)?

         (1)  Dz.U. 2014, L 189, s. 59.

         (2)  Dz.U. 2012, L 351, s. 1.


title: Sprawa C-297/21: Wniosek w wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony Tribunale Ordinario di Firenze (Włochy) w dniu 10 maja 2021 r. – XXX.XX / Ministero dell’Interno, Dipartimento per le Libertà civili e l'Immigrazione – Unità Dublino

text:
               12.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 278/36

      Wniosek w wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony Tribunale Ordinario di Firenze (Włochy) w dniu 10 maja 2021 r. – XXX.XX / Ministero dell’Interno, Dipartimento per le Libertà civili e l'Immigrazione – Unità Dublino
      (Sprawa C-297/21)
      (2021/C 278/50)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale Ordinario di Firenze

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: XXX.XX

         Druga strona postępowania: Ministero dell’Interno, Dipartimento per le Libertà civili e l'Immigrazione – Unità Dublino

         Pytanie prejudycjalne

                  1)

                  1. Przede wszystkim, czy art. 17 ust. 1 rozporządzenia (UE) 604/2013 (1) należy interpretować zgodnie z art. 19 i 47 [Karty praw podstawowych Unii Europejskiej] oraz art. 27 rozporządzenia (UE) 604/2013 w ten sposób, że sąd państwa członkowskiego, rozpatrujący środek zaskarżenia na decyzję Unità Dublin (jednostki dublińskiej), może uznać odpowiedzialność państwa członkowskiego, które powinno dokonać przekazania na podstawie art. 18 ust. 1 lit. d), jeżeli stwierdzi, że w odpowiedzialnym państwie członkowskim istnieje ryzyko naruszenia zasady non-refoulement poprzez wydalenie wnioskodawcy do jego państwa pochodzenia, w którym byłby on narażony na niebezpieczeństwo śmierci lub nieludzkiego i poniżającego traktowania?

                  2)

                  Ewentualnie, czy art. 3 ust. 2 rozporządzenia (UE) 604/2013 należy interpretować zgodnie z art. 19 i 47 [karty] oraz art. 27 rozporządzenia (UE) nr 604/2013 w ten sposób, że sąd może uznać odpowiedzialność państwa zobowiązanego do dokonania przekazania na podstawie art. 18 ust. 1 lit. d) tego rozporządzenia, jeżeli zostanie wykazane, że:

                              a)

                              w odpowiedzialnym państwie członkowskim istnieje ryzyko naruszenia zasady non-refoulement poprzez wydalenie wnioskodawcy do jego państwa pochodzenia, w którym byłby on narażony na niebezpieczeństwo śmierci lub nieludzkiego i poniżającego traktowania;

                              b)

                              niemożliwe jest dokonanie przekazania do innego państwa wyznaczonego [na] podstawie kryteriów określonych w rozdziale III rozporządzenia (UE) 604/2013?”

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca (wersja przekształcona) (Dz.U. 2013, L 180, s.31.).


title: Sprawa C-303/21: Skarga wniesiona w dniu 11 maja 2021 r. – Komisja Europejska / Republika Włoska

text:
               12.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 278/37

      Skarga wniesiona w dniu 11 maja 2021 r. – Komisja Europejska / Republika Włoska
      (Sprawa C-303/21)
      (2021/C 278/51)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: W Roels, A Spina, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Republika Włoska

         Żądania strony skarżącej

      Komisja wnosi do Trybunału o:

                  —

                  stwierdzenie, że wykluczając obywateli Unii Europejskiej niebędących obywatelami włoskimi, którzy nie zamierzają osiedlić się we Włoszech, z systemu obniżonej stawki przy zakupie pierwszej nieruchomości mieszkalnej niebędącej luksusową rezydencją na terytorium Włoch, Republika Włoska uchybiła obowiązkom ciążącym na niej na mocy art. 18 i 63 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

                  —

                  obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Obniżoną stawkę podatku rejestracyjnego przy nabyciu we Włoszech nieruchomości mieszkalnej (zwanej „pierwszym domem”) stosuje się przy spełnieniu określonych warunków, z których jeden dotyczy położenia nieruchomości na terytorium gminy, której podatnik jest mieszkańcem lub w której zamierza ustanowić swoje miejsce zamieszkania w ciągu 18 miesięcy od daty zakupu nieruchomości. Na potrzeby zastosowania ulgi podatkowej warunek ten stosuje się w sposób niezróżnicowany zarówno w odniesieniu do obywateli włoskich jak i do obywateli innych państw członkowskich. Natomiast na podstawie przepisów, których dotyczy niniejsza skarga, spełnienie tego wymogu nie jest konieczne jedynie w przypadku obywateli włoskich, którzy z powodów związanych z zatrudnieniem zostali ekspatriantami.
      Zdaniem Komisji, poprzez postanowienie, na potrzeby ulgi podatkowej, że obywatelstwo włoskie podatnika jest decydującym czynnikiem stanowiącym podstawę rozróżnienia pomiędzy obywatelami włoskimi i obywatelami innych państw członkowskich, przedmiotowe ustawodawstwo włoskie powoduje bezpośrednią dyskryminację ze względu na przynależność państwową, która to dyskryminacja jest zakazana przez art. 18 TFUE.
      Komisja uważa ponadto, że ponieważ nabycie nieruchomości na terytorium danego państwa członkowskiego przez osobę niebędącą rezydentem jest inwestycją w nieruchomości, która stanowi przepływ kapitału pomiędzy państwami członkowskimi, uprzywilejowane traktowanie obywateli jednego państwa członkowskiego przewidziane przez przedmiotowe ustawodawstwo włoskie stanowi ograniczenie w swobodnym przepływie kapitału zakazane przez art. 63 ust. 1 TFUE, którego to ograniczenia nie można obiektywnie uzasadnić na podstawie art. 65 ust. 1 i 3 TFUE.


title: Sprawa C-342/21: Skarga wniesiona w dniu 3 czerwca 2021 r. – Komisja Europejska / Republika Słowacka

text:
               12.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 278/37

      Skarga wniesiona w dniu 3 czerwca 2021 r. – Komisja Europejska / Republika Słowacka
      (Sprawa C-342/21)
      (2021/C 278/52)
      Język postępowania: słowacki

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Noll-Ehlers, R. Lindenthal, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Republika Słowacka

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie, że poprzez systematyczne i trwałe przekraczanie dziennych wartości dopuszczalnych PM10 od 2005 r. w strefie SKBB01 Banskobystrický kraj (Kraj bańskobystrzycki, Słowacja) (z wyjątkiem 2016 r.) i w aglomeracji SKKO0.1 Košice (Koszyce, Słowacja) (z wyjątkiem lat 2009, 2015 i 2016) Republika Słowacka uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 13 ust. 1 w związku z załącznikiem XI do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/50/WE (1) z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy;

                  —

                  stwierdzenie, że nie przewidując w planach ochrony jakości powietrza odpowiednich działań, tak aby okres, w którym wartości nie są dotrzymane, był jak najkrótszy w strefie SKBB01 Banskobystrický kraj (Kraj bańskobystrzycki, Słowacja), aglomeracji SKKO0.1 Košice (Koszyce, Słowacja) i strefie SKKO02 Košický kraj (Kraj koszycki, Słowacja), Republika Słowacka uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 23 ust. 1 akapit drugi w związku z załącznikiem XV do dyrektywy 2008/50/WE;

                  —

                  obciążenie Republiki Słowackiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Dyrektywa 2008/50/WE określa wartość dopuszczalną PM10 dla stężenia dziennego (50 μg/m3). Dzienna wartość stężenia nie może być przekroczona więcej niż 35 razy w roku kalendarzowym. Republika Słowacka systematycznie i trwale naruszała art. 13 ust. 1 dyrektywy 2008/50 w strefie Banskobystrický kraj (Kraj bańskobystrzycki, Słowacja) i w aglomeracji Košice (Koszyce, Słowacja), jak wynika z rocznych raportów dotyczących jakości powietrza, przedłożonych przez Republikę Słowacką na podstawie art. 27 dyrektywy.
      Artykuł 23 ust. 1 dyrektywy 2008/50/WE stanowi ponadto, że w przypadku gdy w określonej strefie lub aglomeracji poziomy zawartości zanieczyszczeń w powietrzu jednej lub kilku substancji przekraczają wartości dopuszczalne, państwa członkowskie zapewniają opracowanie planów ochrony jakości powietrza dla przedmiotowych stref i aglomeracji w celu dotrzymania odpowiednich wartości dopuszczalnych określonych w załączniku XI. W przypadku przekroczenia wartości dopuszczalnych, których termin wejścia w życie wygasł, plany ochrony jakości powietrza określają odpowiednie działania, tak aby okres, w którym nie są one dotrzymane, był jak najkrótszy. Komisja twierdzi, że Republika Słowacka uchybiła zobowiązaniu do sporządzenia planów ochrony jakości powietrza w przypadku przekroczenia wartości dopuszczalnych dla strefy Banskobystrický kraj (Kraj bańskobystrzycki, Słowacja), Košický kraj (Kraj koszycki, Słowacja) i w aglomeracji Košice (Koszyce, Słowacja), które to plany określają odpowiednie działania, tak aby okres, w którym nie są one dotrzymane, był jak najkrótszy. Naruszenie to wynika jednak już z samego faktu, że w tych dwóch strefach i jednej aglomeracji Republika Słowacka systematycznie i trwale naruszała art. 13 ust. 1, przekraczając dzienne wartości dopuszczalne PM10. Ponadto to naruszenie art. 23 ust. 1 dyrektywy wynika również z nieodpowiednich planów ochrony jakości powietrza, niedostatecznej strategii ochrony jakości powietrza, braku dodatkowych środków i z niedociągnięć w ustawodawstwie słowackim.

         (1)  Dz.U. 2008, L 152, s. 1.


title: Sprawa T-769/16: Wyrok Sądu z dnia 24 marca 2021 r. – Picard / Komisja [Służba publiczna – Personel kontraktowy – Nowelizacja regulaminu pracowniczego z 2014 r. – Przepisy przejściowe dotyczące niektórych sposobów obliczania uprawnień emerytalnych – Zmiana warunków zatrudnienia w następstwie podpisania nowej umowy o pracę w charakterze członka personelu kontraktowego – Pojęcie „bycia zatrudnionym”]

text:
               12.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 278/39

      Wyrok Sądu z dnia 24 marca 2021 r. – Picard / Komisja
      (Sprawa T-769/16) (1)

      (Służba publiczna - Personel kontraktowy - Nowelizacja regulaminu pracowniczego z 2014 r. - Przepisy przejściowe dotyczące niektórych sposobów obliczania uprawnień emerytalnych - Zmiana warunków zatrudnienia w następstwie podpisania nowej umowy o pracę w charakterze członka personelu kontraktowego - Pojęcie „bycia zatrudnionym”)
      (2021/C 278/53)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Maxime Picard (Hettange-Grande, Francja) (przedstawiciele: adwokaci M.-A. Lucas i M. Bertha)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Mongin i G. Gattinara, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 270 TFUE o stwierdzenie nieważności, po pierwsze, odpowiedzi administratora z działu ds. emerytur i rent Urzędu Administracji i Wypłacania Należności Indywidualnych (PMO) Komisji z dnia 4 stycznia 2016 r., a po drugie, w razie potrzeby, decyzji z dnia 25 lipca 2016 r. dyrektora Dyrekcji E Dyrekcji Generalnej ds. zasobów ludzkich Komisji oddalającej zażalenie skarżącego z dnia 1 kwietnia 2016 r. na decyzję lub jej brak wynikający z odpowiedzi z dnia 4 stycznia 2016 r.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Maxime Picard zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 14 z 16.1.2017.


title: Sprawa T-223/18: Wyrok Sądu z dnia 2 czerwca 2021 r. – Casa Regina Apostolorum della Pia Società delle Figlie di San Paolo / Komisja [Pomoc państwa – Usługi zdrowotne – Dotacje bezpośrednie przyznane szpitalom publicznym w regionie Lacjum (Włochy) – Decyzja stwierdzająca brak pomocy państwa – Skarga o stwierdzenie nieważności – Akt regulacyjny niewymagający przyjęcia środków wykonawczych – Bezpośrednie oddziaływanie – Dopuszczalność – Obowiązek uzasadnienia – Pojęcie działalności gospodarczej]

text:
               12.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 278/39

      Wyrok Sądu z dnia 2 czerwca 2021 r. – Casa Regina Apostolorum della Pia Società delle Figlie di San Paolo / Komisja
      (Sprawa T-223/18) (1)

      (Pomoc państwa - Usługi zdrowotne - Dotacje bezpośrednie przyznane szpitalom publicznym w regionie Lacjum (Włochy) - Decyzja stwierdzająca brak pomocy państwa - Skarga o stwierdzenie nieważności - Akt regulacyjny niewymagający przyjęcia środków wykonawczych - Bezpośrednie oddziaływanie - Dopuszczalność - Obowiązek uzasadnienia - Pojęcie działalności gospodarczej)
      (2021/C 278/54)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Casa Regina Apostolorum della Pia Società delle Figlie di San Paolo (Albano Laziale, Włochy) (przedstawiciel: adwokat F. Rosi)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Herrmann i F. Tomat, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2017) 7973 final z dnia 4 grudnia 2017 r. w sprawie pomocy państwa SA.39913 (2017/NN) – Włochy – Podnoszona rekompensata dla szpitali publicznych w regionie Lacjum.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Casa Regina Apostolorum della Pia Società delle Figlie di San Paolo pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

         (1)  Dz.U. C 190 z 4.6.2018.


title: Sprawa T-854/19: Wyrok Sądu z dnia 2 czerwca 2021 r. – Franz Schröder / EUIPO – RDS Design (MONTANA) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Słowny unijny znak towarowy MONTANA – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Prawo do bycia wysłuchanym – Artykuł 94 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001 – Badanie stanu faktycznego z urzędu – Dopuszczenie dowodów przedstawionych po raz pierwszy przed izbą odwoławczą – Artykuł 95 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2017/1001]

text:
               12.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 278/40

      Wyrok Sądu z dnia 2 czerwca 2021 r. – Franz Schröder / EUIPO – RDS Design (MONTANA)
      (Sprawa T-854/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy MONTANA - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Prawo do bycia wysłuchanym - Artykuł 94 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001 - Badanie stanu faktycznego z urzędu - Dopuszczenie dowodów przedstawionych po raz pierwszy przed izbą odwoławczą - Artykuł 95 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2017/1001)
      (2021/C 278/55)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Franz Schröder GmbH & Co. KG (Delbrück, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci L. Pechan i N. Fangmann)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Gája, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: RDS Design ApS (Allerød, Dania) (przedstawiciel: adwokat J. Viinberg)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 października 2019 r. (sprawa R 2393/2018-4) dotycząca postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Franz Schröder a RDS Design.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Franz Schröder GmbH & Co. KG pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

                  3)

                  RDS Design ApS pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 54 z 17.2.2020.


title: Sprawa T-855/19: Wyrok Sądu z dnia 2 czerwca 2021 r. – Franz Schröder / EUIPO – RDS Design (MONTANA) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską – Graficzny znak towarowy MONTANA – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Prawo do bycia wysłuchanym – Artykuł 94 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001 – Badanie stanu faktycznego z urzędu – Dopuszczenie dowodów przedstawionych po raz pierwszy przed izbą odwoławczą – Artykuł 95 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2017/1001]

text:
               12.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 278/41

      Wyrok Sądu z dnia 2 czerwca 2021 r. – Franz Schröder / EUIPO – RDS Design (MONTANA)
      (Sprawa T-855/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Graficzny znak towarowy MONTANA - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Prawo do bycia wysłuchanym - Artykuł 94 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001 - Badanie stanu faktycznego z urzędu - Dopuszczenie dowodów przedstawionych po raz pierwszy przed izbą odwoławczą - Artykuł 95 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2017/1001)
      (2021/C 278/56)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Franz Schröder GmbH & Co. KG (Delbrück, Niemcy) (przestawiciele: L. Pechan i N. Fangmann)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Gája, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: RDS Design ApS (Allerød, Dania) (przedstwiciel: adwokat J. Viinberg)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 października 2019 r. (sprawa R 1006/2019-4) dotycząca postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Franz Schröder a RDS Design.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Franz Schröder GmbH & Co. KG pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

                  3)

                  RDS Design ApS pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 54 z 17.2.2020 r.


title: Sprawa T-856/19: Wyrok Sądu z dnia 2 czerwca 2021 r. – Franz Schröder / EUIPO – RDS Design (MONTANA) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską – Słowny znak towarowy MONTANA – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Prawo do bycia wysłuchanym – Artykuł 94 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001 – Badanie stanu faktycznego z urzędu – Dopuszczenie dowodów przedstawionych po raz pierwszy przed izbą odwoławczą – Artykuł 95 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2017/1001]

text:
               12.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 278/41

      Wyrok Sądu z dnia 2 czerwca 2021 r. – Franz Schröder / EUIPO – RDS Design (MONTANA)
      (Sprawa T-856/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Słowny znak towarowy MONTANA - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Prawo do bycia wysłuchanym - Artykuł 94 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001 - Badanie stanu faktycznego z urzędu - Dopuszczenie dowodów przedstawionych po raz pierwszy przed izbą odwoławczą - Artykuł 95 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2017/1001)
      (2021/C 278/57)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Franz Schröder GmbH & Co. KG (Delbrück, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci L. Pechan i N. Fangmann)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Gája, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: RDS Design ApS (Allerød, Dania) (przedstawiciel: adwokat J. Viinberg)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 października 2019 r. (sprawa R 2394/2018-4) dotycząca postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Franz Schröder a RDS Design.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Franz Schröder GmbH & Co. KG pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

                  3)

                  RDS Design ApS pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 54 z 17.2.2020.


title: Sprawa T-17/20: Wyrok Sądu z dnia 2 czerwca 2021 r. – adp Gauselmann / EUIPO – Gameloft (GAMELAND) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego GAMELAND – Wcześniejszy unijny znak towarowy Gameloft – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego – Artykuł 47 ust. 2 rozporządzenia 2017/1001 – Ograniczenie wykazu usług objętych zgłoszeniem]

text:
               12.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 278/42

      Wyrok Sądu z dnia 2 czerwca 2021 r. – adp Gauselmann / EUIPO – Gameloft (GAMELAND)
      (Sprawa T-17/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego GAMELAND - Wcześniejszy unijny znak towarowy Gameloft - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 47 ust. 2 rozporządzenia 2017/1001 - Ograniczenie wykazu usług objętych zgłoszeniem)
      (2021/C 278/58)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: adp Gauselmann GmbH (Espelkamp, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat K. Mandel)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: S. Palmero Cabezas, pełnomocnik).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Gameloft SE (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat M. Decker)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 listopada 2019 r. (sprawa R 2502/2018-5), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Gameloft a adp Gauselmann.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  adp Gauselmann GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 68 z 2.3.2020.


title: Sprawa T-177/20: Wyrok Sądu z dnia 2 czerwca 2021 r. – Himmel / EUIPO – Ramirez Monfort (Hispano Suiza) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Hispano Suiza – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy HISPANO SUIZA – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]]

text:
               12.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 278/43

      Wyrok Sądu z dnia 2 czerwca 2021 r. – Himmel / EUIPO – Ramirez Monfort (Hispano Suiza)
      (Sprawa T-177/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Hispano Suiza - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy HISPANO SUIZA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2021/C 278/59)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Erwin Leo Himmel (Walchwil, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat A. Gomoll)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: M. Fischer, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Gonzalo Andres Ramirez Monfort (Barcelona, Hiszpania)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 stycznia 2020 r. (sprawa R 67/2019-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między E.L. Himmelem a G.A. Ramirezem Monfortem.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 21 stycznia 2020 r. (sprawa R 67/2019-1).

                  2)

                  EUIPO zostaje obciążone kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 191 z 8.6.2020.


title: Sprawa T-183/20: Wyrok Sądu z dnia 2 czerwca 2021 r. – Schneider / EUIPO – Raths (Teslaplatte) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Słowny unijny znak towarowy Teslaplatte – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001]]

text:
               12.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 278/43

      Wyrok Sądu z dnia 2 czerwca 2021 r. – Schneider / EUIPO – Raths (Teslaplatte)
      (Sprawa T-183/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy Teslaplatte - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2021/C 278/60)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Christian Schneider (Leverkusen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat R. Buttron)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Oliver Raths (Männedorf, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci G. Jacobs i M. Maybaum)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 stycznia 2020 r. (sprawa R 247/2019-2) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między O. Rathsem a C. Schneiderem.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  C. Schneider zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 191 z 8.6.2020.


title: Sprawa T-233/20: Postanowienie Sądu z dnia 25 maja 2021 r. – Rochem Group / EUIPO – Rochem Marine (R.T.S. ROCHEM Technical Services) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Uchylenie zaskarżonej decyzji – Następcza bezprzedmiotowość sporu – Umorzenie postępowania]

text:
               12.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 278/44

      Postanowienie Sądu z dnia 25 maja 2021 r. – Rochem Group / EUIPO – Rochem Marine (R.T.S. ROCHEM Technical Services)
      (Sprawa T-233/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Uchylenie zaskarżonej decyzji - Następcza bezprzedmiotowość sporu - Umorzenie postępowania)
      (2021/C 278/61)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Rochem Group AG (Zug, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat K. Guridi Sedlak)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: P. Sipos, pełnomocnik).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Rochem Marine Srl (Genua, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci R. Gioia i L. Mansi)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 lutego 2020 r. (sprawa R 1544/2019-1), dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Rochem Group AG a Rochem Marine Srl.

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

                  2)

                  Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Rochem Group AG i Rochem Marine Srl.

         (1)  Dz.U. C 215 z 29.6.2020.


title: Sprawa T-261/20: Postanowienie Sądu z dnia 25 maja 2021 r. – Rochem Group / EUIPO – Rochem Marine (ROCHEM) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Uchylenie zaskarżonej decyzji – Następcza bezprzedmiotowość sporu – Umorzenie postępowania]

text:
               12.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 278/44

      Postanowienie Sądu z dnia 25 maja 2021 r. – Rochem Group / EUIPO – Rochem Marine (ROCHEM)
      (Sprawa T-261/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Uchylenie zaskarżonej decyzji - Następcza bezprzedmiotowość sporu - Umorzenie postępowania)
      (2021/C 278/62)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Rochem Group AG (Zug, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat K. Guridi Sedlak)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: P. Sipos, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Rochem Marine Srl (Genua, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci R. Gioia i L. Mansi)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 marca 2020 r. (sprawa R 1547/2019-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Rochem Marine a Rochem Group.

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

                  2)

                  Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Rochem Group AG i Rochem Marine Srl.

         (1)  Dz.U. C 222 z 6.7.2020.


title: Sprawa T-262/20: Postanowienie Sądu z dnia 25 maja 2021 r. – Rochem Group / EUIPO – Rochem Marine (ROCHEM) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Uchylenie zaskarżonej decyzji – Następcza bezprzedmiotowość sporu – Umorzenie postępowania]

text:
               12.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 278/45

      Postanowienie Sądu z dnia 25 maja 2021 r. – Rochem Group / EUIPO – Rochem Marine (ROCHEM)
      (Sprawa T-262/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Uchylenie zaskarżonej decyzji - Następcza bezprzedmiotowość sporu - Umorzenie postępowania)
      (2021/C 278/63)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Rochem Group AG (Zug, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat K. Guridi Sedlak)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: P. Sipos, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Rochem Marine Srl (Genua, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci R. Gioia i L. Mansi)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 marca 2020 r. (sprawa R 1546/2019-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Rochem Marine a Rochem Group.

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

                  2)

                  Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Rochem Group AG i Rochem Marine Srl.

         (1)  Dz.U. C 222 z 6.7.2020.


title: Sprawa T-263/20: Postanowienie Sądu z dnia 25 maja 2021 r. – Rochem Group / EUIPO – Rochem Marine (R.T.S. ROCHEM Technical Services) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Uchylenie zaskarżonej decyzji – Następcza bezprzedmiotowość sporu – Umorzenie postępowania]

text:
               12.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 278/46

      Postanowienie Sądu z dnia 25 maja 2021 r. – Rochem Group / EUIPO – Rochem Marine (R.T.S. ROCHEM Technical Services)
      (Sprawa T-263/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Uchylenie zaskarżonej decyzji - Następcza bezprzedmiotowość sporu - Umorzenie postępowania)
      (2021/C 278/64)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Rochem Group AG (Zug, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat K. Guridi Sedlak)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: P. Sipos, pełnomocnik).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Rochem Marine Srl (Genua, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci R. Gioia i L. Mansi)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 marca 2020 r. (sprawa R 1545/2019-1), dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Rochem Marine a Rochem Group.

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

                  2)

                  Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Rochem Group AG i Rochem Marine Srl.

         (1)  Dz.U. C 215 z 29.6.2020.


title: Sprawa T-328/20: Postanowienie Sądu z dnia 17 maja 2021 r. – Electrodomesticos Taurus/EUIPO – Shenzhen Aukey E-Business (AICOOK) [Skarga o stwierdzenie nieważności – Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Żądanie o charakterze deklaratywnym – Wniosek o wydanie nakazu – Niedopuszczalność]

text:
               12.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 278/46

      Postanowienie Sądu z dnia 17 maja 2021 r. – Electrodomesticos Taurus/EUIPO – Shenzhen Aukey E-Business (AICOOK)
      (Sprawa T-328/20) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Żądanie o charakterze deklaratywnym - Wniosek o wydanie nakazu - Niedopuszczalność)
      (2021/C 278/65)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Electrodomésticos Taurus, SL (Oliana, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat E. Manresa Medina)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Palmero Cabezas, pełnomocnik).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Shenzhen Aukey E-Business Co. Ltd (Shenzhen, Chiny)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 marca 2020 r. (sprawa R 2212/2019-5), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Electrodomésticos Taurus a Shenzhen Aukey E-Business.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  Electrodomésticos Taurus, SL zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 240 z 20.7.2020.


title: Sprawa T-482/20: Postanowienie Sądu z dnia 20 maja 2021 r. – LG i in. / Komisja [Skarga o stwierdzenie nieważności – Ochrona interesów finansowych Unii – Dochodzenie OLAF-u – Tajemnica korespondencji pomiędzy adwokatem a klientem – Akt niepodlegający zaskarżeniu – Akt przygotowawczy – Niedopuszczalność]

text:
               12.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 278/47

      Postanowienie Sądu z dnia 20 maja 2021 r. – LG i in. / Komisja
      (Sprawa T-482/20) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Ochrona interesów finansowych Unii - Dochodzenie OLAF-u - Tajemnica korespondencji pomiędzy adwokatem a klientem - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Akt przygotowawczy - Niedopuszczalność)
      (2021/C 278/66)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: LG i 5 innych skarżących, których nazwy oraz imiona i nazwiska zostały wskazane w załączniku do postanowienia (przedstawiciele: adwokaci A. Sigal i M. Teder)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Adamopoulos i J. Baquero Cruz, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) przyjętej w sposób dorozumiany w wiadomości elektronicznej z dnia 26 maja 2020 r., w której OLAF odrzucił wniosek o ochronę poufności korespondencji pomiędzy adwokatami a klientami dotyczący korespondencji pomiędzy skarżącymi a ich adwokatami.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  LG i inni skarżący, których nazwy oraz imiona i nazwiska zostały wskazane w załączniku, pokrywają własne koszty.

                  3)

                  Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 348 z 19.10.2020.


title: Sprawa T-54/21 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 26 maja 2021 r. – OHB System / Komisja [Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – Zamówienia publiczne na roboty budowlane, dostawy i usługi – Dostawa satelity przejściowe Galileo – Odrzucenie oferty kandydata – Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych – Fumus boni juris – Pilny charakter – Wyważenie interesów]

text:
               12.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 278/47

      Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 26 maja 2021 r. – OHB System / Komisja
      (Sprawa T-54/21 R)
      (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych - Zamówienia publiczne na roboty budowlane, dostawy i usługi - Dostawa satelity przejściowe Galileo - Odrzucenie oferty kandydata - Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych - Fumus boni juris - Pilny charakter - Wyważenie interesów)
      (2021/C 278/67)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: OHB System AG (Brema, Niemcy) (przedstawiciele: Rechtsanwalt W. Würfel oraz F. Hausmann)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Wilms, J. Estrada de Solà, L. Mantl oraz L. André, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art 278 TFUE żądanie zmierzające z jednej strony do zawieszenia wykonania decyzji Europejskiej Agencji Kosmicznej (ESA), działającej w imieniu i na rachunek Komisji, z dnia 19 i 22 stycznia 2021 r. w przedmiocie nieprzyjęcia oferty skarżącej dotycząca zamówienia publicznego 2018/S 091–206089 oraz udzielenia zamówienia dwóm innym oferentom jak również, z drugiej strony, nakazanie Komisji udzielenia dostępu do dokumentów przetargowych.

         Sentencja

                  1)

                  Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

                  2)

                  Postanowienia z dnia 31 stycznia 2021 r., OHB System/Komisja (T 54/21 R) i z dnia 26 lutego 2021 r., OHB System/Komisja (T 54/21 R) zostają uchylone.

                  3)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie z wyjątkiem kosztów poniesionych przez Airbus Defence and Space GmbH, która ponosi koszty związane z jej wnioskiem o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.


title: Sprawa T-92/21 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 26 maja 2021 r. – Darment / Komisja [Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – Środowisko naturalne – Fluorowane gazy cieplarniane – Rozporządzenie (UE) nr 517/2014 – Wprowadzenie do obrotu wodorofluorowęglowodorów – Decyzja nakładająca sankcję na przedsiębiorstwo, które przekroczyło przydzielony mu kontyngent – Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych – Brak pilnego charakteru]

text:
               12.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 278/48

      Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 26 maja 2021 r. – Darment / Komisja
      (Sprawa T-92/21 R)
      (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych - Środowisko naturalne - Fluorowane gazy cieplarniane - Rozporządzenie (UE) nr 517/2014 - Wprowadzenie do obrotu wodorofluorowęglowodorów - Decyzja nakładająca sankcję na przedsiębiorstwo, które przekroczyło przydzielony mu kontyngent - Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych - Brak pilnego charakteru)
      (2021/C 278/68)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Darment Oy (Helsinki, Finlandia) (przedstawiciel: adwokat C. Ginter)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. De Meester i K. Talabér-Ritz, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 279 TFUE żądanie, po pierwsze, nakazania Komisji, aby w odniesieniu do roku 2021 i do następnych okresów przydziału zaprzestała stosowania wobec skarżącej sankcji na podstawie art. 25 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 517/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie fluorowanych gazów cieplarnianych i uchylenia rozporządzenia (WE) nr 842/2006 (Dz.U. 2014 L 150, s. 195) i po drugie, nakazania Komisji, aby przydzieliła skarżącej kontyngent na import luzem wodorofluorowęglowodorów na okres przydziału 2021 i na następne okresy przydziału.

         Sentencja

                  1)

                  Wniosek w przedmiocie środków tymczasowych zostaje oddalony.

                  2)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-223/21: Skarga wniesiona w dniu 27 kwietnia 2021 r. – SE / Komisja

text:
               12.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 278/48

      Skarga wniesiona w dniu 27 kwietnia 2021 r. – SE / Komisja
      (Sprawa T-223/21)
      (2021/C 278/69)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: SE (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i M. Vandenbussche)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji o odrzuceniu jego zgłoszenia na stanowisko COM/2020/1474, o której dowiedział się najpóźniej w dniu 15 września 2020 r.;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 28 października 2020 r. o odrzuceniu jego wniosku złożonego na podstawie art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego w sprawie jego uprawnienia do ubiegania się o awans oraz o przeniesienie na inne stanowisko lub o zmianę zaszeregowania;

                  —

                  w razie potrzeby stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 18 stycznia 2021 r. i z dnia 3 marca 2021 r., oddalających zażalenia skarżącego, odpowiednio, z dnia 16 września 2020 r. i z dnia 2 listopada 2020 r.;

                  —

                  zasądzenie naprawienia szkody majątkowej wynikającej z utraty szansy otrzymania zatrudnienia na stanowisku COM/2020/1474 od dnia 1 września 2020 r., zgodnie z szacunkami skargi;

                  —

                  zasądzenie naprawienia szkody majątkowej wynikającej z utraty szansy otrzymania awansu od dnia 16 maja 2020 r., zgodnie z szacunkami skargi;

                  —

                  zasądzenie naprawienia szkody majątkowej wynikającej z utraty szansy zastania zatrudnionym na stałe urzędnikiem dzięki udziałowi w konkursach wewnętrznych zastrzeżonych dla personelu tymczasowego podlegającego art. 2 lit. b) WZIP [zwanego dalej „personelem tymczasowym 2(b)”] szczebla AD, zgodnie z szacunkami skargi;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnosi w sumie osiem zarzutów, podzielonych na dwie grupy.
      Pierwsza grupa zarzutów skargi obejmuje zarzuty skierowane przeciwko odrzuceniu jego zgłoszenia na stanowisko COM/2020/1474, natomiast druga grupa zarzutów skargi jest skierowana przeciwko decyzji o pozbawieniu go możliwości awansu, zmiany zaszeregowania, zmiany klasyfikacji lub obsadzenia na innym stanowisku.

                  1.

                  Zarzut pierwszy (pierwsza grupa zarzutów), dotyczący braku doręczenia decyzji i braku uzasadnienia.

                              —

                              skarżący podnosi, że w ogóle nie otrzymał oficjalnego powiadomienia w sprawie rozpatrzenia swojego zgłoszenia na stanowisko COM/2020/1474, co jest niezgodne z obowiązkiem przewidzianym w art. 25 akapit drugi regulaminu pracowniczego i obowiązkiem dobrej administracji zapisanym w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. W dniu 15 września 2020 r. dowiedział się on, że ktoś inny podjął pracę na tym stanowisku w charakterze członka personelu tymczasowego 2(b). Decyzja ta nie została też należycie uzasadniona.

                  2.

                  Zarzut drugi (pierwsza grupa zarzutów), dotyczący tego, że odrzucenie jego zgłoszenia na stanowisko COM/2020/1474 jest niezgodne z prawem, ponieważ jest ono oparte na nieprawidłowej wykładni art. 8 akapit drugi i art. 10 ust. 3 Warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej (WZIP) – Naruszenie art. 8 akapit drugi i art. 10 ust. 3 WZIP, umowy ze skarżącym i interesu służby.

                              —

                              z korespondencji elektronicznej wynika, że administracja żywi błędne przekonanie, iż członek personelu tymczasowego nie może otrzymać w Komisji drugiej umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego w czasie swojego przebiegu kariery zawodowej oraz że na podstawie art. 8 akapit drugi WZIP członek personelu tymczasowego (TA2(b)) może mieć tylko jedną umowę. Jednak skarżący twierdzi, że nic w WZIP nie potwierdza takiego poglądu.

                  3.

                  Zarzut trzeci (pierwsza grupa zarzutów), dotyczący postępowania niezgodnie z utrwaloną praktyką administracyjną, nierównego traktowania i dyskryminacji ze względu na wiek.

                              —

                              skarżący podnosi, że członkowie personelu tymczasowego 2(b) byli wielokrotnie przenoszeni na inne stanowiska o innym zakresie zadań i obowiązków bez potrzeby zawierania nowej umowy, np. w ramach Junior Professionals Program (JPP).

                  4.

                  Zarzut czwarty (pierwsza grupa zarzutów), dotyczący braku przejrzystości, pozbawienia prawa do bycia wysłuchanym oraz do skutecznego środka prawnego.

                              —

                              skarżący podnosi, że administracja nie postępowała w sposób przejrzysty przy prowadzeniu tego postępowania. Stosowała budzące wątpliwości praktyki proceduralne, skutkujące pozbawieniem skarżącego prawa do bycia wysłuchanym i możliwości skorzystania ze skutecznego środka prawnego.

                  5.

                  Zarzut pierwszy (druga grupa zarzutów), dotyczący nieprawidłowej wykładni art. 8 akapit drugi i art. 10 ust. 3 WZIP – Naruszenie art. 8 akapit drugi i art. 10 ust. 3 WZIP, umowy ze skarżącym i interesu służby.

                              —

                              skarżący podnosi, że stanowisko administracji polegające na pozbawieniu go możliwości awansu, zmiany zaszeregowania, zmiany klasyfikacji i obsadzenia na innym stanowisku jest oczywiście błędne i pozbawione podstawy prawnej ze względów przedstawionych powyżej w związku z pierwszą zaskarżoną decyzją.

                  6.

                  Zarzut drugi (druga grupa zarzutów), dotyczący nierównego traktowania i dyskryminacji ze względu na wiek w stosunku do członków personelu tymczasowego 2(b) Komisji.

                              —

                              w odniesieniu do tego, czy skarżący kwalifikuje się do ubiegania się o inne stanowiska dla członków personelu tymczasowego i otrzymania zatrudnienia na takich stanowiskach, szczególności co się tyczy wolnych stanowisk dla personelu tymczasowego 2(b) WZIP, skarżący podnosi, że administracja stosuje dyskryminację między kandydatami JPP będącymi też członkami personelu tymczasowego 2(b) a skarżącym, który także jest członkiem personelu tymczasowego 2(b).

                  7.

                  Zarzut trzeci (druga grupa zarzutów), dotyczący nierównego traktowania członków personelu tymczasowego 2(b) różnych organów Unii.

                              —

                              możliwość awansowania członków personelu tymczasowego 2(b) została wyraźnie uznana przez inne instytucje i organy Unii. Poprzez brak prowadzenia postępowań w sprawie awansu i zapewnienia takiego samego prawa do awansu członkom personelu tymczasowego 2(b), Komisja Europejska traktuje tych członków personelu tymczasowego w sposób mniej korzystny niż inne instytucje i organy.

                  8.

                  Zarzut czwarty (druga grupa zarzutów), dotyczący nierównego traktowania członków personelu tymczasowego 2(b) i innych członków personelu tymczasowego Komisji.

                              —

                              w odniesieniu do awansu lub zmiany klasyfikacji, brak prowadzenia przez administrację postępowań w sprawie awansu lub dopuszczenia indywidualnych awansów prowadzi do nierównego traktowania skarżącego, będącego członkiem personelu tymczasowego 2(b), i innych kategorii personelu tymczasowego, a zwłaszcza personelu tymczasowego podlegającego art. 2 lit. a) i c) WZIP.


title: Sprawa T-231/21: Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2021 r. – Praesidiad / EUIPO – Zaun (Post)

text:
               12.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 278/50

      Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2021 r. – Praesidiad / EUIPO – Zaun (Post)
      (Sprawa T-231/21)
      (2021/C 278/70)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Praesidiad Holding (Zwevegem, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci M. Rieger-Janson i D. Op de Beeck)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Zaun Ltd (Wolverhampton, Zjednoczone Królestwo)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego wzoru: Strona skarżąca

         Sporny wzór: Wzór wspólnotowy nr 127 204–0001 (Post)

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 lutego 2021 r. w sprawie R 2068/2019-3

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  utrzymanie w mocy decyzji Wydziału Unieważnień EUIPO z dnia 19 lipca 2019 r. oddalającej wniosek o unieważnienie prawa do spornego wzoru;

                  —

                  obciążenie EUIPO (oraz drugiej strony w postępowaniu przed EUIPO na wypadek gdyby przystąpiła do sprawy w charakterze interwenienta) kosztami postępowania oraz kosztami poniesionymi przez właściciela wzoru.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Izba Odwoławcza błędnie zastosowała wyrok DOCERAM dokonując interpretacji art. 8 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002, ponieważ nie zidentyfikowała właściwie towaru;

                  —

                  Izba Odwoławcza błędnie zastosowała wyrok DOCERAM dokonując interpretacji art. 8 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002, ponieważ nie uwzględniła dowodów na istnienie obiektywnych okoliczności wskazujących na względy inne niż funkcja techniczna;

                  —

                  Izba Odwoławcza błędnie zastosowała wyrok DOCERAM dokonując interpretacji art. 8 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002, ponieważ nie zastosowała kryterium obiektywnych okoliczności, wskazując zamiast tego, że wymagany jest subiektywny dowód okoliczności dotyczących wzoru;

                  —

                  Izba Odwoławcza nie uzasadniła, wbrew art. 62 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002, dlaczego dowody przedstawione przez właściciela wzoru zostały odrzucone jako nieistotne dla sprawy lub bezpodstawne;

                  —

                  Izba Odwoławcza błędnie nałożyła ciężar dowodu na właściciela wzoru, a nie na wnoszącego o unieważnienie prawa do wzoru.


title: Sprawa T-249/21: Skarga wniesiona w dniu 7 maja 2021 r. – SN / Parlament

text:
               12.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 278/51

      Skarga wniesiona w dniu 7 maja 2021 r. – SN / Parlament
      (Sprawa T-249/21)
      (2021/C 278/71)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: SN (przedstawiciel: P. Eleftheriadis, Solicitor)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego z dnia 21 grudnia 2020 r. w całości;

                  —

                  stwierdzenie nieważności skierowanej do skarżącego noty obciążeniowej nr 7010000021 na kwotę 196 199,84 euro z dnia 15 stycznia 2021 r.;

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami skarżącego poniesionymi w postępowaniu.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Parlament Europejski działał z naruszeniem art. 137 regulaminu pracowniczego urzędników i warunków zatrudnienia innych pracowników Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (1).

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że Parlament Europejski naruszył prawo i nie zastosował właściwego pojęcia „nienależnego świadczenia” na podstawie art. 32 i 68 decyzji Prezydium z dnia 19 maja i 9 lipca 2008 r. w sprawie przepisów wykonawczych do statutu posła do Parlamentu Europejskiego (2).

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że Parlament Europejski nie uwzględnił prawa posła do wolności i niezależności na podstawie art. 2 i 21 statutu posła do Parlamentu Europejskiego (3).

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący braku uzasadnienia na podstawie art. 296 TFUE w odniesieniu do odrzucenia przedłożonych przez posła sześćdziesięciu ośmiu z siedemdziesięciu ośmiu dokumentów jako „niedopuszczalnych” dowodów, braku uzasadnienia w odniesieniu do uznania, że całe wynagrodzenie było „nienależnie wypłacone”, mimo że zbadano w pełni jedynie sześć miesięcy z trzydziestomiesięcznej umowy, oraz braku uzasadnienia w odniesieniu do zaprzeczenia ustaleniom OLAF-u, które uwalniały skarżącego od zarzutu jakiejkolwiek nieuczciwości.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący oczywistych błędów w ocenie faktów.

         (1)  Rozporządzenie nr 31 (EWG), 11 (EWEA) ustanawiające regulamin pracowniczy urzędników i warunki zatrudnienia innych pracowników Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (Dz.U. 1962 P 45, s. 1385).

         (2)  Decyzja Prezydium z dnia 19 maja i 9 lipca 2008 r. w sprawie przepisów wykonawczych do statutu posła do Parlamentu Europejskiego (2009/C 159/01) (Dz.U. 2009 C 159, s. 1).

         (3)  Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 28 września 2005 r. w sprawie przyjęcia statutu posła do Parlamentu Europejskiego (2005/684/WE, Euratom) (Dz.U. L 262, s. 1).


title: Sprawa T-250/21: Skarga wniesiona w dniu 10 maja 2021 r. – Zdút / EUIPO – Nehera i in. (nehera)

text:
               12.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 278/52

      Skarga wniesiona w dniu 10 maja 2021 r. – Zdút / EUIPO – Nehera i in. (nehera)
      (Sprawa T-250/21)
      (2021/C 278/72)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Ladislav Zdút (Bratysława, Słowacja) (przedstawiciel: adwokat Y. Echevarría García)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Isabel Nehera (Sutton, Ontario, Kanada), Jean-Henri Nehera (Burnaby, Kolumbia Brytyjska, Kanada), Natasha Sehnal (Montferrier-sur-Lez, Francja)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „nehera” w kolorze czarnym – unijny znak towarowy nr 11 794 112

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 10 marca 2021 r. w sprawie R 1216/2020-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania przed EUIPO.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.