title: sprawa T-153/04: Skarga wniesiona przez Ferriere Nord spa przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich dnia 23 kwietnia 2004 r.

text:
               26.6.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 168/11

         Skarga wniesiona przez Ferriere Nord spa przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich dnia 23 kwietnia 2004 r.
   (sprawa T-153/04)
   (2004/C 168/20)
   Język postępowania: włoski
   Dnia 23 kwietnia 2004 r. Ferriere Nord spa z adwokatami Wilma Viscardini i Gabrielem Donà wnieśli do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich skargę przeciwko Komisji Europejskiej.
   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               unieważnienie w trybie art. 230 Traktatu WE decyzji Komisji Wspólnot Europejskich, stanowiących przedmiot listu poleconego BUDG/C-5/DS. (D2004) / 51138 z dnia 5 lutego 2004 r., doręczonego skarżącej dnia 13 lutego 2004 r. oraz faksu BUDG/C-05/DS. (D2004) 53883, doręczonego skarżącej dnia 13 kwietnia 2004 r., mocą których Ferriere Nord została wezwana do zapłacenia odpowiednio 564.402,26 euro i 341.932,32 euro w związku ze sprawą IV/31.553 dotyczącą metalowej siatki spawanej elektrycznie;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich całością kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne twierdzenia:
   Na poparcie swych zarzutów skarżąca podnosi, że powyższe decyzje, wykonawcze w stosunku do decyzji Komisji z dnia 2 sierpnia 1989 r. (mocą której skarżąca została wezwana do zapłaty grzywny w wysokości 320.000 ECU za naruszenie art. 85 ust. 1 Traktatu EWG) są bezprawne, albowiem nastąpiło przedawnienie wykonania w trybie art. 4 rozporządzenia Rady 2988/74 dotyczącego okresów przedawnień w postępowaniach i wykonywaniu sankcji zgodnie z regułami Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej dotyczącymi transportu i konkurencji (1). W szczególności:

               —

               decyzja Komisji z dnia 2 sierpnia 1989 r. stała się ostateczna mocą wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 17 lipca 1997 r., a zatem od tej daty rozpoczął się bieg pięcioletniego okresu przedawnienia, o którym mowa w art. 4 rozporządzenia 2988/74;

               —

               bieg przedawnienia został przerwany pismem Komisji z dnia 11 września 1997 r., doręczonego skarżącej dnia 18 września 1997 r., od którego to momentu na nowo rozpoczął bieg pięcioletni okres przedawnienia (zgodnie z art. 5 rozporządzenia 2988/74);

               —

               stąd Komisja powinna była rozpocząć egzekucję decyzji dotyczącej grzywny przed dniem 11 września 2002 r.;

               —

               przeciwnie, zaskarżone decyzje datują się odpowiednio na dzień 5 lutego 2004 r. (doręczona skarżącej dnia 13 lutego 2004 r.) oraz na dzień 13 kwietnia 2004 r. (doręczona skarżącej drogą faksu dnia 13 kwietnia 2004 r.);

               —

               z powyższych względów prawo Komisji do wszczęcia postępowania egzekucyjnego decyzji z dnia 2 sierpnia 1989 r. przedawniło się.

      (1)  Dz.U. L 319 z 29.11.1974, str. 1.


title: Sprawa C-265/11 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 14 marca 2011 r. w sprawie T-429/09 Campailla przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 24 maja 2011 r. przez Massimo Campaillę

text:
               14.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/2

         Odwołanie od postanowienia Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 14 marca 2011 r. w sprawie T-429/09 Campailla przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 24 maja 2011 r. przez Massimo Campaillę
   (Sprawa C-265/11 P)
   2012/C 13/02
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Massimo Campailla (przedstawiciel: M. Campailla)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

   Postanowieniem z dnia 6 października 2011 r. Trybunał (piąta izba) orzekł o niedopuszczalności odwołania.


title: Sprawa C-492/08: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 17 czerwca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2006/112/WE — Podatek od wartości dodanej — Obniżona stawka podatkowa — Artykuł 96 i art. 98 ust. 2 — Załącznik III, pkt 15 — Pomoc prawna — Usługi adwokatów — Wynagrodzenie opłacane w całości lub w części przez państwo)

text:
               14.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/6

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 17 czerwca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-492/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2006/112/WE - Podatek od wartości dodanej - Obniżona stawka podatkowa - Artykuł 96 i art. 98 ust. 2 - Załącznik III, pkt 15 - Pomoc prawna - Usługi adwokatów - Wynagrodzenie opłacane w całości lub w części przez państwo)
   2010/C 221/09
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciel: M. Afonso, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues i J. — S. Pilczer, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 96 i 98 ust. 2 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (dyrektywa VAT) (Dz.U. L 347, s. 1) — Obniżona stawka podatku VAT — Kategorie usług wskazanych w załączniku III do dyrektywy VAT, które mogą zostać objęte obniżoną stawką — Obniżenie stawki podatku VAT w wypadku usług świadczonych przez adwokatów opłacanych przez państwo w ramach pomocy prawnej

      Sentencja

               1)

               Poprzez stosowanie obniżonej stawki podatku od wartości dodanej do usług świadczonych przez adwokatów, adwokatów przy Conseil d’État oraz przy Cour de cassation, a także przez zastępców sądowych, które są w całości lub częściowo opłacane przez państwo w ramach pomocy prawnej, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 96 i art. 98 ust. 2 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej.

               2)

               Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 19 z 24.1.2009.


title: Wykreślenie sprawy C-504/03

text:
               11.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/29

         Wykreślenie sprawy C-504/03 (1)

   (2005/C 143/49)

      (Język postępowania: francuski)

   Postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2005 r. prezes drugiej izby Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-504/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej.

      (1)  Dz.U. C 21 z 24.1.2004


title: Sprawa C-181/08: Skarga wniesiona w dniu 29 kwietnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii

text:
               21.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 158/14

         Skarga wniesiona w dniu 29 kwietnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-181/08)
   (2008/C 158/21)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: V. Kreuschitz, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Republika Austrii
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2003/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 marca 2003 r. zmieniającej dyrektywę Rady 83/477/EWG w sprawie ochrony pracowników przed ryzykiem związanym z narażeniem na działanie azbestu w miejscu pracy (1), a w każdym razie nie informując o nich Komisji, Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 2 ust. 1 tej dyrektywy

               —

               obciążenie Republiki Austrii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na transpozycję dyrektywy upłynął w dniu 15 kwietnia 2006 r.

      (1)  Dz. U. L 97, str. 48.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 lipca 2005 r. w sprawie T-459/04 Jorge Manuel Pinheiro de Jesus Ferreira przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Urzędnicy — Mianowanie — Zaszeregowanie do kategorii — Zaszeregowanie do wyższej kategorii w karierze)

text:
               17.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 229/16

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 14 lipca 2005 r.
   w sprawie T-459/04 Jorge Manuel Pinheiro de Jesus Ferreira przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Urzędnicy - Mianowanie - Zaszeregowanie do kategorii - Zaszeregowanie do wyższej kategorii w karierze)
   (2005/C 229/33)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T-459/04 Jorge Manuel Pinheiro de Jesus Ferreira, urzędnik Komisji Wspólnot Europejskich, zamieszkały w Brukseli (Belgia), reprezentowany przez adwokata G. Vandersandena, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: V. Joris i M. Velardo z adresem do doręczeń w Luksemburgu, mającej za przedmiot wniosek o uchylenie decyzji Komisji z dnia 18 marca 2004 r. w sprawie zaszeregowania skarżącego do kategorii A5, stopień 3, Sąd Pierwszej Instancji (w składzie jednego sędziego w osobie S. Papasavvas); sekretarz: I. Natsinas, administrator, wydał w dniu 14 lipca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron ponosi własne koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 45 z 19.2.2005


title: Sprawa C-485/06: Skarga wniesiona w dniu 24 listopada 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/49

         Skarga wniesiona w dniu 24 listopada 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-485/06)
   (2006/C 326/101)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: M. Condou i W. Bogensberger, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Rady 2002/90/WE z dnia 28 listopada 2002 r. definiującej ułatwianie nielegalnego wjazdu, tranzytu i pobytu (1), a w każdym razie nie powiadamiając o tych przepisach Komisji, Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               —

               obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 5 grudnia 2004 r.

      (1)  Dz.U. L 328, str. 17.


title: Sprawa C-239/08: Skarga wniesiona w dniu 23 maja 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii

text:
               19.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/16

         Skarga wniesiona w dniu 23 maja 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-239/08)
   (2008/C 183/33)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komicja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciel: C. Huvelin, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 2006/100/WE z dnia 20 listopada 2006 r. dostosowującej niektóre dyrektywy w dziedzinie swobodnego przepływu osób, w związku z przystąpieniem Bułgarii i Rumunii (1) lub w każdym razie nie powiadamiając o ich przyjęciu Komisji, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 2 tej dyrektywy

               —

               obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy 2006/100/WE upłynął w dniu przystąpienia Rumunii i Bułgarii do Unii Europejskiej, tj. w dniu 1 stycznia 2007 r. Na dzień wniesienia niniejszej skargi strona pozwana nie przyjęła wszystkich środków transpozycji dyrektywy lub nie poinformowała o nich Komisji.

      (1)  Dz.U. L 363, str. 141.


title: Wykreślenie sprawy C-58/03

text:
               30.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/21

         Wykreślenie sprawy C-58/03 (1)

   (2005/C 106/42)

      (Język postępowania: niderlandzki)

   Postanowieniem z dnia 24 stycznia 2005 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-58/03 (wniosek Raad van State o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Y.G.Encheva przeciwko Staatssecretaris van Justitie.

      (1)  Dz.U. C 83 z 5.4.2003


title: Sprawa C-302/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Contencioso-Administrativo (Hiszpania) w dniu 19 czerwca 2015 r. – Correos y Telégrafos S.A./Ayuntamiento de Vila Seca

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/35

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Contencioso-Administrativo (Hiszpania) w dniu 19 czerwca 2015 r. – Correos y Telégrafos S.A./Ayuntamiento de Vila Seca
   (Sprawa C-302/15)
   (2015/C 294/45)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado Contencioso-Administrativo.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Correos y Telégrafos S.A.

      Strona pozwana: Ayuntamiento de Vila Seca.

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 107 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej i art. 7 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/6/WE (1) z dnia 20 lutego 2008 r. zmieniającej dyrektywy 97/67/WE (2) w odniesieniu do pełnego urzeczywistnienia rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty sprzeciwiają się przepisom prawa krajowego, które ustanawiają tytułem środka finansowania powszechnej usługi pocztowej, zwolnienie z podatków związanych z tą działalnością?

      (1)  Dz.U. L 52, s.3.

      (2)  Dz.U. L 15, s.14.


title: Sprawa F-14/13: Skarga wniesiona w dniu 11 lutego 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               13.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/40

         Skarga wniesiona w dniu 11 lutego 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-14/13)
   2013/C 108/95
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat S. Sagias)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursu EPSO/AST/117/11 o niedopuszczeniu skarżącego do testów oceniających tego konkursu z powodu braku wymaganego doświadczenia zawodowego.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursu EPSO/AST/117/11 o niedopuszczeniu skarżącego do testów oceniających tego konkursu doręczonej mu pismem z dnia 18 kwietnia 2012 r. i następnie potwierdzonej, o czym powiadomiono skarżącego w dniu 24 maja 2012 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 9 listopada 2012 r. oddalającej zażalenie na ww. decyzję komisji

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-527/08: Postanowienie Sądu z dnia 26 marca 2010 r. — Komisja przeciwko TMT Pragma

text:
               5.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/51

         Postanowienie Sądu z dnia 26 marca 2010 r. — Komisja przeciwko TMT Pragma
   (Sprawa T-527/08) (1)

   2010/C 148/85

      Język postępowania: włoski

   Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 32 z 7.2.2009.


title: Sprawa T-599/10: Wyrok Sądu z dnia 6 września 2013 r. — Eurocool Logistik przeciwko OHIM — Lenger (EUROCOOL) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego EUROCOOL — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy EUROCOOL LOGISTICS — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo usług — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Prawo do bycia wysłuchanym)

text:
               19.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 304/11

         Wyrok Sądu z dnia 6 września 2013 r. — Eurocool Logistik przeciwko OHIM — Lenger (EUROCOOL)
   (Sprawa T-599/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego EUROCOOL - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy EUROCOOL LOGISTICS - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo usług - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Prawo do bycia wysłuchanym)
   2013/C 304/20
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Eurocool Logistik GmbH (Linz, Austria) (przedstawiciel: adwokaci G. Secklehner i C. Ofner)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo R. Manea, następnie K. Klüpfel, następnie K. Klüpfel i A. Schifko, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM był również, interwenient przed Sądem: Peter Lenger (Weinheim, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat F. Pfefferkorn)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 14 października 2010 r. (sprawa R 451/2010-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Eurocool Logistik GmbH a Peterem Lengerem.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 14 października 2010 r. (sprawa R 451/2010-1) w zakresie dotyczącym objętych zgłoszeniem znaku towarowego usług: „opracowywanie oprogramowania dla składowania, ekspediowania i transportu produktów chłodzonych i mrożonek”, należących do klasy 42 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami, oraz oznaczonych wcześniejszym znakiem towarowym „usług świadczonych przez agencje ekspedycyjne”, należących do klasy 39 wspomnianego porozumienia.

               2)

               W zakresie dotyczącym usług, o których mowa w pkt 1, sprzeciw zostaje oddalony.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               Eurocool Logistik GmbH, OHIM i Peter Lenger pokrywają każde własne koszty poniesione w związku z postępowaniem przed Sądem.

               5)

               OHIM pokrywa połowę kosztów poniesionych przez Eurocool Logistik w związku z postępowaniem przed izbą odwoławczą.

      (1)  Dz.U. C 72 z 5.3.2011.


title: Sprawa C-37/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez VAT and Duties Tribunal London (Zjednoczone Królestwo) w dniu 31 stycznia 2008 r. — RCI Europe przeciwko Commissioners of HM Revenue and Customs

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez VAT and Duties Tribunal London (Zjednoczone Królestwo) w dniu 31 stycznia 2008 r. — RCI Europe przeciwko Commissioners of HM Revenue and Customs
   (Sprawa C-37/08)
   (2008/C 92/30)
   Język postępowania: angielski
   Sąd krajowy
   VAT and Duties Tribunal London
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: RCI Europe

      Strona pozwana: Commissioners of HM Revenue and Customs
   Pytania prejudycjalne

               1.

               Jakie czynniki należy wziąć pod uwagę w kontekście usług świadczonych przez skarżącą w zamian za:

                           —

                           opłatę wpisową,

                           —

                           opłatę subskrypcyjną, oraz

                           —

                           opłatę za zamianę,

                     uiszczane przez członków należącego do skarżącej Weeks Scheme, w celu ustalenia, czy usługi te są „związane z” nieruchomościami w rozumieniu art. 9 ust. 2 lit. a) szóstej dyrektywy VAT (1) (obecnie art. 45 dyrektywy 2006/112 (2))?

               2.

               Jeśli którakolwiek lub wszystkie z usług świadczonych przez skarżącą są „związane z” nieruchomościami w rozumieniu art. 9 ust. 2 lit. a) szóstej dyrektywy VAT (obecnie art. 45 dyrektywy 2006/112), to czy nieruchomością, z którą związana jest każda z usług lub wszystkie z nich, jest nieruchomość wniesiona do puli, nieruchomość, o którą wystąpiono w zamian za nieruchomość wniesioną do puli, czy też obie te nieruchomości?

               3.

               Jeśli którekolwiek z tych usług są „związane z” obiema nieruchomościami, jak należy zaklasyfikować te usługi zgodnie z szóstą dyrektywą VAT (obecnie dyrektywą 2006/112)?

               4.

               Jak w świetle rozbieżnych rozwiązań przyjętych przez różne państwa członkowskie należy zgodnie z szóstą dyrektywą VAT (obecnie dyrektywą 2006/112) charakteryzować przychód z „opłaty za zamianę” uzyskiwany przez podatnika z następujących usług:

                           —

                           ułatwiania zamiany wakacyjnych praw do korzystania przysługujących członkowi systemu prowadzonego przez podatnika na wakacyjne prawa do korzystania przysługujące innemu członkowi tego systemu, lub

                           —

                           umożliwienia uzyskania praw do korzystania z pomieszczenia mieszkalnego nabytego przez podatnika od podlegających opodatkowaniu osób trzecich w celu uzupełnienia puli pomieszczeń mieszkalnych udostępnianej członkom tego systemu?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, str. 1).

      (2)  Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, str. 1).


title: Sprawa T-105/12: Skarga wniesiona w dniu 2 marca 2012 r. — Republika Grecka przeciwko Komisji

text:
               5.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 133/27

         Skarga wniesiona w dniu 2 marca 2012 r. — Republika Grecka przeciwko Komisji
   (Sprawa T-105/12)
   2012/C 133/54
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Grecka (przedstawiciele: K. Samoni i N. Dafniou)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uwzględnienie skargi o stwierdzenie nieważności;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Komisji i

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej skardze Republika Grecka wnosi o stwierdzenie nieważności (zgodnie z art. 263 TFUE) decyzji Komisji 1472708 z dnia 3 stycznia 2012 r. dotyczącej ściągnięcia zapłaty przez Republikę Grecką okresowej dziennej kary pieniężnej w wysokości 31 536 EUR za każdy dzień opóźnienia w przyjęciu środków koniecznych do zastosowania się do wyroku wydanego przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-65/05 w części, w której żądana jest zapłata tej kary pieniężnej od dnia 22 sierpnia 2011 r. Zgodnie z ww. zaskarżoną decyzją, ponieważ zdaniem Komisji Republika Grecka nie przyjęła środków koniecznych w celu zastosowania się, po pierwsze, do wyroku wydanego przez Trybunał Sprawiedliwości UE w sprawie C-65/05, a następnie do drugiego wyroku wydanego przez Trybunał Sprawiedliwości UE w sprawie C-109/08, Republika Grecka jest zobowiązana zapłacić kwotę 4 825 008 EUR tytułem okresowej kary pieniężnej za okres od dnia 1 lipca 2011 r. do dnia 30 listopada 2011 r.
   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi następujące zarzuty:

               1)

               Zarzut pierwszy: błędna ocena Komisji w odniesieniu do przyjęcia przez Republikę Grecką środków koniecznych do zastosowania się do wyroku Trybunału Sprawiedliwości UE
               Zdaniem skarżącej pozwana dokonała błędnej oceny i interpretacji środków przyjętych przez Republikę Grecką w celu zastosowania się do wyroku Trybunału Sprawiedliwości. Republika Grecka utrzymuje, że przyjęła wszystkie środki konieczne do wprowadzenia w życie wyroku Trybunału Sprawiedliwości, uchwalając ustawę nr 4002/2011, która — zgodnie z wymogiem zawartym w wyroku Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-65/05 — uchyla sporne artykuły ustawy nr 3037/2002.

               2)

               Zarzut drugi: nadużycie władzy przez Komisję
               W opinii skarżącej Komisja przekroczyła granice swojej misji strażniczki traktatu, gdyż nie zadowoliła się, tak jak powinna była, wprowadzeniem w życie — oczywistym czy też nie — środków mających na celu zastosowanie się do ww. wyroków Trybunału Sprawiedliwości. Instytucja ta wyszła także poza wspomniane wyroki, jako że Republika Grecka w pełni się do nich zastosowała.

               3)

               Zarzut trzeci: brak uzasadnienia przez Komisję
               W decyzji zaskarżonej przez Republikę Grecką Komisja nie uzasadniła ani nie przedstawiła wyraźnie powodów, dla których zażądała ściągnięcia zapłaty okresowej kary pieniężnej za okres przypadający po uchwaleniu ustawy nr 4002/2011, mianowicie od dnia 22 sierpnia 2011 r. do dnia 30 listopada 2011 r.
               Republika Grecka kwestionuje tę dodatkową kwotę, twierdząc, że zastosowała się w pełni do wyroków Trybunału Sprawiedliwości UE wraz z opublikowaniem wspomnianej ustawy.

               4)

               Zarzut czwarty: błędna podstawa prawna
               Zdaniem Republiki Greckiej, jeżeli Komisja uważała, że Republika Grecka nie stosuje prawidłowo ustawy nr 4002/2011, powinna była uczynić użytek z art. 258 TFUE i wszcząć nowe postępowanie w sprawie naruszenia, a nie żądać ściągnięcia zapłaty okresowej kary pieniężnej.


title: Sprawa C-294/12 P: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 14 maja 2013 r. — You-Q BV przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Apple Corps Ltd (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „BEATLE” — Sprzeciw właściciela graficznych i słownych wspólnotowych i krajowych znaków towarowych zawierających elementy słowne „BEATLES” i  „THE BEATLES” — Odmowa rejestracji dokonana przez izbę odwoławczą — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/45

         Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 14 maja 2013 r. — You-Q BV przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Apple Corps Ltd
   (Sprawa C-294/12 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „BEATLE” - Sprzeciw właściciela graficznych i słownych wspólnotowych i krajowych znaków towarowych zawierających elementy słowne „BEATLES” i „THE BEATLES” - Odmowa rejestracji dokonana przez izbę odwoławczą - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   2013/C 225/77
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: You-Q BV (przedstawiciel: G.S.C.M. van Roeyen, advocaat)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: D. Botis i I. Harrington, pełnomocnicy), Apple Corps Ltd (przedstawiciele: A Terry, solicitor, i F. Clark, barrister)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) z dnia 29 marca 2012 r. w sprawie T-369/10 You-Q BV przeciwko OHIM — Apple Corps (Beatle), którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności wniesioną przez zgłaszającego graficzny znak towarowy zawierający element słowny „BEATLE” dla towarów należących do klasy 12 na decyzję R 1276/2009-2 Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 31 maja 2010 r., uchylającą decyzję Wydziału Sprzeciwów, który oddalił sprzeciw wniesiony przez właściciela słownych i graficznych wspólnotowych i krajowych znaków towarowych zawierających elementy słowne „BEATLES” i „THE BEATLES”, zarejestrowanych dla towarów należących do klas 6, 9, 14, 15, 16, 18, 20, 21, 24, 25, 26, 27, 28, 34 i 41.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje w części odrzucone i w pozostałym zakresie oddalone.

               2)

               You-Q BV zostaje obciążona koszami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 303 z 6.10.2012.


title: Sprawa C-470/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo – Sala Tercera Contencioso-Administrativo (Hiszpania) w dniu 14 października 2014 r. – Entidad de Gestión de Derechos de los Productores Audiovisuales (EGEDA) i in. przeciwko Administración del Estado i in.

text:
               12.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo – Sala Tercera Contencioso-Administrativo (Hiszpania) w dniu 14 października 2014 r. – Entidad de Gestión de Derechos de los Productores Audiovisuales (EGEDA) i in. przeciwko Administración del Estado i in.
   (Sprawa C-470/14)
   (2015/C 007/18)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Supremo, Sala Tercera Contencioso-Administrativo

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Entidad de Gestión de Derechos de los Productores Audiovisuales (EGEDA), Derechos de Autor de Medios Audiovisuales (DAMA) y Visual Entidad de Gestión de Artistas Plásticos (VEGAP)

      Strona pozwana: Administración del Estado, Asociación Multisectorial de Empresas de la Electrónica, las Tecnologías de la Información y la Comunicación, de las Telecomunicaciones y de los contenidos Digitales (AMETIC), Entidad de Gestión, Artistas, Intérpretes o Ejecutantes y Sociedad de Gestión de España (AIE), Asociación de Gestión de Derechos Intelectuales (AGEDI), Sociedad General de Autores y Editores (SGAE), Centro Español de Derechos Reprográficos (CEDRO) y Artistas Intérpretes, Sociedad de Gestión (AISGE).

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy system godziwej rekompensaty z tytułu kopii na użytek prywatny, który – przyjmując jako podstawę jej określenia rzeczywiście wyrządzoną szkodę – jest finansowany z budżetu państwa, przez co niemożliwe jest zapewnienie, że koszty tej rekompensaty pokrywają użytkownicy kopii prywatnych, jest zgodny z art. 5 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2001/29 (1)?

               2)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy zgodne z art. 5 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2001/29 jest, aby całkowitą kwotę przeznaczoną z budżetu państwa na godziwą rekompensatę z tytułu kopii na użytek prywatny – aczkolwiek liczona jest ona na podstawie rzeczywiście wyrządzonej szkody – należało ustalać w ramach przyjętych na dany rok limitów budżetowych?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/29/WE z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (Dz.U. L 167 z 22.6.2001, s.10).


title: Sprawa C-550/14: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 26 maja 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret - Dania) – Envirotec Denmark ApS/Skatteministeriet (Odesłanie prejudycjalne — Wspólny system podatku od wartości dodanej — Dyrektywa 2006/112/WE — Odwrotne obciążenie — Artykuł 198 ust. 2 — Złoto w postaci surowca lub półproduktu — Pojęcie — Artykuł 199 ust. 1 lit. d) oraz załącznik VI — Zużyte materiały, odpady i złom — Sztabki uformowane poprzez stopienie różnych przedmiotów i złomu, przeznaczone do umożliwienia ekstrakcji złota i o próbie 325 tysięcznych lub większej)

text:
               18.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/4

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 26 maja 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret - Dania) – Envirotec Denmark ApS/Skatteministeriet
   (Sprawa C-550/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Wspólny system podatku od wartości dodanej - Dyrektywa 2006/112/WE - Odwrotne obciążenie - Artykuł 198 ust. 2 - Złoto w postaci surowca lub półproduktu - Pojęcie - Artykuł 199 ust. 1 lit. d) oraz załącznik VI - Zużyte materiały, odpady i złom - Sztabki uformowane poprzez stopienie różnych przedmiotów i złomu, przeznaczone do umożliwienia ekstrakcji złota i o próbie 325 tysięcznych lub większej))
   (2016/C 260/04)
   Język postępowania: duński

      Sąd odsyłający

   Østre Landsret

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Envirotec Denmark ApS

      Strona pozwana: Skatteministeriet

      Sentencja

   Artykuł 198 ust. 2 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że przepis ten ma zastosowanie do dostawy sztabek, takich jak będące przedmiotem sporu w postępowaniu głównym, złożonych z surowego przypadkowego stopu uzyskanego z połączenia złomu i rożnych przedmiotów metalowych zawierających złoto a także inne metale, materiały i substancje oraz mających próbę około 500 lub 600 tysięcznych złota, w zależności od sztabki.

      (1)  Dz.U. C 56 z 16.02.2015.


title: Sprawa T-484/13: Wyrok Sądu z dnia 18 listopada 2014 r. – Lumene przeciwko OHIM (THE YOUTH EXPERTS) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego THE YOUTH EXPERTS — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Zakres badania przeprowadzanego przez izbę odwoławczą — Badanie co do istoty zależne od dopuszczalności odwołania — Artykuł 59 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               12.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/35

         Wyrok Sądu z dnia 18 listopada 2014 r. – Lumene przeciwko OHIM (THE YOUTH EXPERTS)
   (Sprawa T-484/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego THE YOUTH EXPERTS - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Zakres badania przeprowadzanego przez izbę odwoławczą - Badanie co do istoty zależne od dopuszczalności odwołania - Artykuł 59 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 207/2009])
   (2015/C 007/39)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Lumene Oy (Espoo, Finlandia) (przedstawiciel: adwokat L. Laaksonen)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 czerwca 2013 r. (sprawa R 187/2013-2) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego THE YOUTH EXPERTS jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 26 czerwca 2013 r. (sprawa R 187/2013-2) w odniesieniu do „[ś]rodków wybielających i innych środków piorących [oraz] środków do czyszczenia, polerowania, odtłuszczania i szorowania” należących do klasy 3 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami, oraz do „środków sanitarnych do celów medycznych[,] plastrów, środków opatrunkowych[,] preparatów do plombowania zębów i do odcisków dentystycznych[,] dezynfektantów[,] preparatów do niszczenia robactwa[,] fungicydów [i] herbicydów” należących do klasy 5 w rozumieniu wspomnianego porozumienia.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje w części odrzucona, a w części oddalona.

               3)

               Każda ze stron ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 344 z 23.11.2013.


title: Sprawa T-251/06: Skarga wniesiona w dniu 15 lipca 2008 r. — Meyer-Falk przeciwko Komisji

text:
               13.9.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 236/14

         Skarga wniesiona w dniu 15 lipca 2008 r. — Meyer-Falk przeciwko Komisji
   (Sprawa T-251/06)
   (2008/C 236/23)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Thomas Meyer-Falk (Bruchsal, Niemcy) (przedstawiciel: S. Crosby, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący zaskarża decyzję Komisji z dnia 6 listopada 2006 r., na mocy której odmówiono mu dostępu do dwóch dokumentów dotyczących zwalczania zorganizowanej przestępczości i reformy sądownictwa w Bułgarii. Przed wniesieniem skargi skarżący złożył wniosek o przyznanie pomocy w zakresie kosztów postępowania, który został uwzględniony przez Sąd Pierwszej Instancji postanowieniem z dnia 21 stycznia 2008 r.
   Jako uzasadnienie skargi skarżący wskazał w pierwszej kolejności, że pozwana naruszyła zasadę dobrej administracji, ponieważ wniosek skarżącego o udzielenie dostępu do dokumentów nie został uwzględniony, mimo że dokumenty te zostały udostępnione publicznie, z wyjątkiem skarżącego.
   Po drugie skarżący podnosi, że zastosowanie art. 4 ust. 1 lit. a) i b) oraz art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1) jest dotknięte oczywistym naruszeniem zakresu swobodnej oceny.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).


title: Sprawa T-547/10: Wyrok Sądu z dnia 29 marca 2012 r. — Omya przeciwko OHIM — Alpha Calcit (CALCIMATT) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego CALCIMATT — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy CALCILAN — Względne podstawy odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Odmowa rejestracji)

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/17

         Wyrok Sądu z dnia 29 marca 2012 r. — Omya przeciwko OHIM — Alpha Calcit (CALCIMATT)
   (Sprawa T-547/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego CALCIMATT - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy CALCILAN - Względne podstawy odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Odmowa rejestracji)
   2012/C 138/31
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Omya AG (przedstawiciele: adwokaci F. Kuschmirek i V. Dalichau)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo D. Botis, następnie R. Manea, a wreszcie G. Schneider, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Alpha Calcit Füllstoffgesellschaft mbH (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat F. Hauck)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 16 września 2010 r. (sprawa R 1370/2009-1), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Alpha Calcit Füllstoffgesellschaft mbH a Omya AG.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Omya AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 30 z 29.1.2011.


title: Sprawa C-219/14: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 11 listopada 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Employment Tribunal Birmingham – Zjednoczone Królestwo) – Kathleen Greenfield/The Care Bureau Ltd (Odesłanie prejudycjalne — Polityka społeczna — Porozumienie ramowe w sprawie pracy w niepełnym wymiarze godzin — Organizacja czasu pracy — Dyrektywa 2003/88/WE — Prawo do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego — Obliczanie wymiaru urlopu w przypadku zwiększenia wymiaru czasu pracy — Wykładnia zasady pro rata temporis)

text:
               18.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/9

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 11 listopada 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Employment Tribunal Birmingham – Zjednoczone Królestwo) – Kathleen Greenfield/The Care Bureau Ltd
   (Sprawa C-219/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Porozumienie ramowe w sprawie pracy w niepełnym wymiarze godzin - Organizacja czasu pracy - Dyrektywa 2003/88/WE - Prawo do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego - Obliczanie wymiaru urlopu w przypadku zwiększenia wymiaru czasu pracy - Wykładnia zasady pro rata temporis))
   (2016/C 016/09)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Employment Tribunal Birmingham

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Kathleen Greenfield

      Strona pozwana: The Care Bureau Ltd

      Sentencja

               1)

               Klauzulę 4 pkt 2 Porozumienia ramowego w sprawie pracy w niepełnym wymiarze godzin, zawartego w dniu 6 czerwca 1997 r., znajdującego się w załączniku do dyrektywy Rady 97/81/WE z dnia 15 grudnia 1997 r. dotyczącej Porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC), zmienionej dyrektywą Rady 98/23/WE z dnia 7 kwietnia 1998 r., oraz art. 7 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy należy interpretować w ten sposób, że w przypadku zwiększenia wymiaru czasu pracy pracownika państwa członkowskie nie są zobowiązane przewidzieć, iż wymiar już nabytego i ewentualnie już wykorzystanego prawa do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego zostaje ponownie obliczony z mocą wsteczną stosownie do nowego rytmu pracy owego pracownika. Należy jednakże dokonać nowego obliczenia dla okresu, w którym pracownik zwiększył swój wymiar czasu pracy.

               2)

               Klauzulę 4 pkt 2 rzeczonego porozumienia ramowego i art. 7 dyrektywy 2003/88 należy interpretować w ten sposób, że obliczenia wymiaru corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego należy dokonywać w oparciu o takie same zasady niezależnie od tego, czy chodzi o obliczenie wysokości ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany coroczny płatny urlop wypoczynkowy w przypadku zakończenia stosunku pracy, czy o obliczenie salda corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego w przypadku pozostania przez pracownika w stosunku pracy.

      (1)  Dz.U. C 223 z 14.7.2014.


title: Sprawa C-114/16: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 21 kwietnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria – Węgry) – Damien Zöldség, Gyümölcs Kereskedelmi és Tanácsadó Kft./Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatóság

text:
               5.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/20

         Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 21 kwietnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria – Węgry) – Damien Zöldség, Gyümölcs Kereskedelmi és Tanácsadó Kft./Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatóság
   (Sprawa C-114/16) (1)

   (2016/C 326/37)
   Język postępowania: węgierski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 211 z 13.6.2016.


title: Sprawa T-303/15: Wyrok Sądu z dnia 11 maja 2017 r. – Barqawi/Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające skierowane przeciwko Syrii — Zamrożenie środków finansowych — Oczywisty błąd w ocenie)

text:
               3.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/27

         Wyrok Sądu z dnia 11 maja 2017 r. – Barqawi/Rada
   (Sprawa T-303/15) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające skierowane przeciwko Syrii - Zamrożenie środków finansowych - Oczywisty błąd w ocenie))
   (2017/C 213/35)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Ahmad Barqawi (Dubaj, Zjednoczone Emiraty Arabskie) (przedstawiciele: J.-P. Buyle i L. Cloquet, avocats)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo G. Étienne i N. Rouam, następnie G. Étienne i S. Kyriakopoulou, a później S. Kyriakopoulou, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie oparte na art. 263 TFUE i mające na celu stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2015/383 z dnia 6 marca 2015 r. w sprawie wykonania decyzji 2013/255/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2015, L 64, s. 41), oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/375 z dnia 6 marca 2015 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. 2015, L 64, s. 10), w zakresie, w jakim nazwisko skarżącego zostało umieszczone w wykazie osób i podmiotów, do których mają zastosowanie środki ograniczające.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2015/383 z dnia 6 marca 2015 r. w sprawie wykonania decyzji 2013/255/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/375 z dnia 6 marca 2015 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii, w zakresie, w jakim akty te dotyczą Ahmada Barqawiego.

               2)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty, a także koszty poniesione przez A. Barqawiego.

      (1)  Dz.U. C 245 z 27.7.2015.


title: Sprawa C-222/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 17 lutego 2017 r. w sprawie T-40/15, ASPLA i Armando Álvarez/Unia Europejska, wniesione w dniu 27 kwietnia 2017 r. przez Plásticos Españoles, S.A. (ASPLA) i Armando Álvarez, S.A.

text:
               3.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/22

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 17 lutego 2017 r. w sprawie T-40/15, ASPLA i Armando Álvarez/Unia Europejska, wniesione w dniu 27 kwietnia 2017 r. przez Plásticos Españoles, S.A. (ASPLA) i Armando Álvarez, S.A.
   (Sprawa C-222/17 P)
   (2017/C 213/29)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Plásticos Españoles, S.A. (ASPLA) i Armando Álvarez, S.A. (przedstawiciele: S. Moya Izquierdo i M. Troncoso Ferrer, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Unia Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 17 lutego 2017 r. w sprawie T-40/15 i zasądzenie od Unii Europejskiej zapłaty na rzecz wnoszących odwołanie kwoty 3 495 038,66 EUR, wraz z przypadającymi odsetkami wyrównawczymi i za zwłokę, tytułem odszkodowania za naruszenie przez Sąd art. 47 akapit drugi Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Brak uzasadnienia i naruszenie prawa przy obliczaniu odpowiedniego okresu między zakończeniem pisemnego etapu postępowania a otwarciem ustnego etapu postępowania.

               2.

               Naruszenie prawa w odniesieniu do oceny odsetek od kwoty grzywny jako szkody.

               3.

               Naruszenie prawa przy stosowaniu zakazu orzekania ultra petita.

               4.

               Naruszenie prawa do obrony wnoszących odwołanie w ramach oceny poniesionej szkody.

               5.

               Naruszenie prawa ze względu na to, że zaskarżony wyrok zawiera oczywistą wewnętrzną sprzeczność w odniesieniu do okresu, za jaki należy zapłacić odszkodowanie.


title: Sprawa T-137/10: Skarga wniesiona w dniu 17 marca 2010 r. — CBI przeciwko Komisji

text:
               5.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/38

         Skarga wniesiona w dniu 17 marca 2010 r. — CBI przeciwko Komisji
   (Sprawa T-137/10)
   2010/C 148/64
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Coordination Bruxelloise d’Institutions sociales et de santé (CBI) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: D. Waelbroeck, adwokat, i D. Slater, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez pozwaną w dniu 28 października 2009 r., w której uznała ona na podstawie art. 86 ust. 2 WE za zgodną ze wspólnym rynkiem pomoc państwa bezprawnie przyznaną przez Belgię pewnym szpitalom publicznym w regionie Bruxelles-Capitale i oddaliła złożoną do niej przez skarżącą skargę;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej skardze skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2009) 8120 wersja ostateczna COR z dnia 28 października 2010 r., w której instytucja ta uznała za zgodną ze wspólnym rynkiem całość finansowania przyznanego przez władze belgijskie na rzecz publicznych szpitali sieci IRIS w regionie Bruxelles-Capitale z tytułu rekompensaty za wykonywanie zadania świadczenia w ogólnym interesie gospodarczym usług szpitalnych oraz usług pozbawionych takiego charakteru [pomoc państwa NN (ex-CP 244/2005)].
   Na poparcie swej skargi skarżąca podnosi, że Komisja wydając decyzję popełniła oczywiste błędy w ocenie lub co najmniej naruszyła ciążący na niej obowiązek należytego uzasadnienia.
   Skarżąca podnosi w szczególności, że twierdzenie Komisji, zgodnie z którym nie zachodzi potrzeba badania efektywności beneficjenta pomocy, na przykład w drodze porównania go w trakcie przeprowadzania analizy pomocy państwa pod kątem art. 86 ust. 2 WE do przeciętnego, prawidłowo zarządzanego i odpowiednio wyposażonego przedsiębiorstwa, umożliwia państwom członkowskim pokrycie wszelkich kosztów ponoszonych przez przedsiębiorstwo, któremu powierzono zadanie świadczenia usług w ogólnym interesie gospodarczym, w tym także tych, które na tyle przekraczają normy i są na tyle nieproporcjonalne, że powinny one zostać w związku z tym odrzucone.
   Skarżąca twierdzi, że, aby uniknąć jakiegokolwiek zakłócenia konkurencji na rynku, rekompensata za wykonywanie zadania z zakresu usług publicznych musi ograniczać się do tego, co jest ściśle konieczne w porównaniu z kosztami, które poniósłby efektywny podmiot gospodarczy, a co nie miało zaś miejsca w niniejszym przypadku.


title: Sprawa C-221/09: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 17 marca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Prim’Awla tal-Qorti Ċivil — Republika Malty) — AJD Tuna Ltd przeciwko Direttur tal-Agrikoltura u s-Sajd, Avukat Generali (Rozporządzenie nr 530/2008 — Ważność — Wspólna polityka rybołówstwa — Ochrona zasobów — Odbudowa zasobów tuńczyka błękitnopłetwego we wschodnim Atlantyku i w Morzu Śródziemnym)

text:
               7.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/2

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 17 marca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Prim’Awla tal-Qorti Ċivil — Republika Malty) — AJD Tuna Ltd przeciwko Direttur tal-Agrikoltura u s-Sajd, Avukat Generali
   (Sprawa C-221/09) (1)

   (Rozporządzenie nr 530/2008 - Ważność - Wspólna polityka rybołówstwa - Ochrona zasobów - Odbudowa zasobów tuńczyka błękitnopłetwego we wschodnim Atlantyku i w Morzu Śródziemnym)
   2011/C 139/03
   Język postępowania: maltański

      Sąd krajowy

   Prim’Awla tal-Qorti Ċivili

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: AJD Tuna Ltd

      Strona pozwana: Direttur tal-Agrikoltura u s-Sajd, Avukat Generali

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Prim’Awla tal-Qorti Ċivili — Ważność rozporządzenia Komisji (WE) nr 530/2008 z dnia 12 czerwca 2008 r. ustanawiającego środki nadzwyczajne w odniesieniu do statków rybackich do połowów okrężnicą prowadzących połowy tuńczyka błękitnopłetwego w Oceanie Atlantyckim, na wschód od 45° długości geograficznej zachodniej, oraz w Morzu Śródziemnym (Dz.U. L 155, s. 9)

      Sentencja

               1)

               Badanie przedłożonych pytań nie ujawniło żadnego elementu, który mógłby wpłynąć na ważność rozporządzenia Komisji (WE) nr 530/2008 z dnia 12 czerwca 2008 r. ustanawiającego środki nadzwyczajne w odniesieniu do statków rybackich do połowów okrężnicą prowadzących połowy tuńczyka błękitnopłetwego w Oceanie Atlantyckim, na wschód od 45° długości geograficznej zachodniej, oraz w Morzu Śródziemnym oraz ważność art. 7 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa w świetle zasady kontradyktoryjności i zasady skutecznej ochrony sądowej.

               2)

               Badanie przedłożonych pytań nie ujawniło żadnego elementu, który mógłby wpłynąć na ważność rozporządzenia nr 530/2008 w świetle obowiązku uzasadniania aktów wynikającego z art. 296 ust. 2 TFUE, zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań i zasady proporcjonalności.

               3)

               Rozporządzenie nr 530/2008 jest nieważne, ponieważ — przyjęte na podstawie art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 2317/2002 — przewiduje zakazy obowiązujące od dnia 23 czerwca 2008 r. w odniesieniu do statków rybackich do połowu okrężnicą pływających pod banderą hiszpańską lub zarejestrowanych w tym państwie członkowskim oraz wspólnotowych podmiotów gospodarczych, które zawarły z nimi umowy, podczas gdy w stosunku do statków do połowu okrężnicą pływających pod banderą maltańską, grecką, francuską, włoską oraz cypryjską lub zarejestrowanych w tych państwach członkowskich oraz wspólnotowych podmiotów gospodarczych, które zawarły z nimi umowy — zakazy obowiązujące od dnia 16 czerwca 2008 r., mimo że takie odmienne traktowanie nie jest obiektywnie uzasadnione.

      (1)  Dz.U. C 205 z 29.8.2009.


title: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 28 października 2004 r. w sprawie C-421/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 2001/18/WE — Zamierzone uwalnianie do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie — Brak transpozycji w przewidzianym terminie)

text:
               8.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/15

      WYROK TRYBUNAŁU

   (czwarta izba)
   z dnia 28 października 2004 r.
   w sprawie C-421/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 2001/18/WE - Zamierzone uwalnianie do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie - Brak transpozycji w przewidzianym terminie)
   (2005/C 6/27)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-421/03, której przedmiotem jest skarga o stwierdzenie uchybienia złożona dnia 3 października 2003 r. na podstawie art. 226 WE: Komisja Wspólnot Europejskich, (pełnomocnik: U. Wölker) przeciwko Królestwu Belgii (pełnomocnik: E. Riedl) Trybunał (czwarta izba) w składzie: N. Colneric, pełniąca obowiązki prezesa, J. N. Cunha Rodrigues, E. Levits (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: J. Kokott, sekretarz: R. Grass, wydał dnia 28 października 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Nie przyjmując przepisów o charakterze ustawowym, wykonawczym i administracyjnym, niezbędnych dla zastosowania się do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/18/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i uchylającej dyrektywę Rady 90/220/EWG, Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;

               2)

               Republika Austrii zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 275 z 15.11.2003.


title: Sprawa T-383/05 R: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia  11 stycznia 2006 r.  — GHK Consulting przeciwko Komisji

text:
               25.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/44

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 stycznia 2006 r. — GHK Consulting przeciwko Komisji
   (Sprawa T-383/05 R)
   (2006/C 48/83)

      Język postępowania: francuski

   Prezes Sądu zarządził wykreślenie sprawy.


title: Sprawa T-710/13: Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2013 r. — Bundesverband Deutsche Tafel przeciwko OHIM — Tiertafel Deutschland (Tafel)

text:
               1.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 61/16

         Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2013 r. — Bundesverband Deutsche Tafel przeciwko OHIM — Tiertafel Deutschland (Tafel)
   (Sprawa T-710/13)
   2014/C 61/28
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Bundesverband Deutsche Tafel eV (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci T. Koerl, E. Celenk i S. Vollmer)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Tiertafel Deutschland eV (Rathenow, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 17 października 2013 r. wydanej w sprawie R 1074/2012-4;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Słowny znak towarowy „Tafel” dla usług z klas 39 i 45 — Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 8 985 541.

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Strona skarżąca.

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Tiertafel Deutschland e.V.

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Bezwzględne podstawy unieważnienia, zgodnie z przepisami art. 52 ust. 1 lit. a), art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009, oraz zła wiara przy składaniu zgłoszenia znaku towarowego, zgodnie z art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Odrzucenie wniosku o unieważnienie prawa do znaku.

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uwzględnienie odwołania i unieważnienie prawa do znaku.

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-439/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  3 maja 2006 r.  — Eurohypo przeciwko OHIM (EUROHYPO) (Wspólnotowy znak towarowy — Słowny znak towarowy EUROHYPO — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Art. 7 ust. 1lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Badanie stanu faktycznego z urzędu — Art. 74 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94 — Okoliczności faktyczne przedstawione po raz pierwszy w postępowaniu przed Sądem — dopuszczalność)

text:
               1.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 154/16

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 3 maja 2006 r. — Eurohypo przeciwko OHIM (EUROHYPO)
   (Sprawa T-439/04) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Słowny znak towarowy EUROHYPO - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Art. 7 ust. 1lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Badanie stanu faktycznego z urzędu - Art. 74 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94 - Okoliczności faktyczne przedstawione po raz pierwszy w postępowaniu przed Sądem - dopuszczalność)
   (2006/C 154/42)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Eurohypo AG (Eschborn, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Kloth i C. Rohnke)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciele: A. von Mühlendahl i J. Weberndörfer, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 sierpnia 2004 r. (sprawa R 829/2002-4) dotyczącą rejestracji słownego oznaczenia EUROHYPO jako wspólnotowego znaku towarowego
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 45 z 19.2.2005


title: Sprawa C-453/12: Skarga wniesiona w dniu 9 października 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               8.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 379/17

         Skarga wniesiona w dniu 9 października 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-453/12)
   2012/C 379/29
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall, D. Martin, J.-P. Keppenne, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując przedłożonego przez Komisję projektu rozporządzenia Rady w sprawie dostosowania stawki składki na system emerytalno-rentowy dla urzędników i innych pracowników Unii Europejskiej od dnia 1 lipca 2011 r. Rada uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy regulaminu pracowniczego urzędników oraz przewidzianego w nim systemu funduszu umownego;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej skardze strona skarżąca podnosi, że Rada naruszyła art. 83 i 83a regulaminu pracowniczego oraz przepisy załącznika XII do regulaminu pracowniczego, za względu na to, że odmówiła przyjęcia przełożonego przez Komisję projektu rozporządzenia, zawierającego propozycję dostosowania stawki składki na system emerytalno-rentowy dla urzędników i innych pracowników Unii Europejskiej od dnia 1 lipca 2011 r., mimo iż z wiążącego brzmienia przywołanych artykułów wynika, że coroczne dostosowanie wspomnianej stawki przebiega zgodnie z automatyczną procedurą, niepozostawiającą Radzie żadnych uprawnień dyskrecjonalnych.
   Zdaniem skarżącej odmowa przyjęcia przez Radę przedłożonego przez Komisję projektu rozporządzenia, a wraz z nim dostosowania w dół stawki składki urzędników, narusza nie tylko art. 83 ust. 2 regulaminu pracowniczego, gdyż zmusza to urzędników do odprowadzania zbyt wysokiej składki, lecz również art. 83a ust. 1 regulaminu pracowniczego, ponieważ zagraża to równowadze systemu funduszu umownego, który zapewnia emerytury i renty dla urzędników i innych pracowników.
   Wreszcie, w ocenie Komisji, prawodawca Unii, wydając w załączniku XII do regulaminu pracowniczego dokładnie określone przepisy w zakresie sposobu obliczania stawki składki urzędników i pracowników, nie pozostawił Radzie żadnych uprawnień dyskrecjonalnych i zobowiązał ją do przyjęcia przedkładanych przez Komisję projektów w rozsądnym terminie.


title: Sprawa C-533/13: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 17 marca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Työtuomioistuin – Finlandia) – Auto- ja Kuljetusalan Työntekijäliitto AKT ry/Öljytuote ry, Shell Aviation Finland Oy (Odesłanie prejudycjalne — Polityka społeczna — Dyrektywa 2008/104/WE — Praca tymczasowa — Artykuł 4 ust. 1 — Zakazy i ograniczenia dotyczące korzystania z pracy pracowników tymczasowych — Uzasadnienia — Względy interesu ogólnego — Obowiązek przeprowadzenia przeglądu — Zakres)

text:
               11.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/5

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 17 marca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Työtuomioistuin – Finlandia) – Auto- ja Kuljetusalan Työntekijäliitto AKT ry/Öljytuote ry, Shell Aviation Finland Oy
   (Sprawa C-533/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Dyrektywa 2008/104/WE - Praca tymczasowa - Artykuł 4 ust. 1 - Zakazy i ograniczenia dotyczące korzystania z pracy pracowników tymczasowych - Uzasadnienia - Względy interesu ogólnego - Obowiązek przeprowadzenia przeglądu - Zakres))
   (2015/C 155/05)
   Język postępowania: fiński

      Sąd odsyłający

   Työtuomioistuin

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Auto- ja Kuljetusalan Työntekijäliitto AKT ry

      Strona pozwana: Öljytuote ry, Shell Aviation Finland Oy

      Sentencja

   Artykuł 4 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/104/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie pracy tymczasowej należy interpretować w ten sposób, że:

               —

               jest on skierowany wyłącznie do właściwych organów państw członkowskich, nakładając na nie obowiązek przeprowadzenia przeglądu ich ustawodawstwa krajowego, celem zapewnienia, że ewentualne zakazy lub ograniczenia dotyczące korzystania z pracy tymczasowej są uzasadnione, i w związku z tym

               —

               nie nakłada on na sądy krajowe obowiązku niestosowania jakichkolwiek przepisów prawa krajowego zawierających zakazy lub ograniczenia dotyczące korzystania z pracy pracowników tymczasowych, które nie są uzasadnione przez względy interesu ogólnego w rozumieniu tegoż art. 4 ust. 1.

      (1)  Dz.U. C 352 z 30.11.2013.


title: Sprawa C-427/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte Suprema di Cassazione (Włochy) w dniu 31 sierpnia 2010 r. — Banca Antoniana Popolare Veneta spa, w skład którego wchodzi Banca Nazionale dell'Agricoltura spa przeciwko Ministero dell'Economia e delle Finanze, Agenzia delle Entrate

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/26

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte Suprema di Cassazione (Włochy) w dniu 31 sierpnia 2010 r. — Banca Antoniana Popolare Veneta spa, w skład którego wchodzi Banca Nazionale dell'Agricoltura spa przeciwko Ministero dell'Economia e delle Finanze, Agenzia delle Entrate
      (Sprawa C-427/10)
      ()
      (2010/C 288/44)
      Język postępowania: włoski

         Sąd krajowy

      Corte Suprema di Cassazione

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: Banca Antoniana Popolare Veneta spa, w skład którego wchodzi Banca Nazionale dell'Agricoltura spa

         Strona pozwana: Ministero dell'Economia e delle Finanze, Agenzia delle Entrate

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy zasady efektywności, niedyskryminacji i neutralności podatkowej w dziedzinie podatku od wartości dodanej sprzeciwiają się przepisom lub praktyce krajowej, które na nowo interpretują prawo nabywcy/zleceniodawcy do zwrotu nienależnie zapłaconego podatku VAT, jako nienależnego świadczenia uregulowanego przepisami prawa cywilnego, w przeciwieństwie do prawa do zwrotu wykonywanego przez dłużnika głównego (sprzedającego/usługodawcę), w terminie znacznie dłuższym dla tego pierwszego tak, że wniosek złożony przez niego w takim czasie, że termin na złożenie wniosku przez tego drugiego już upłynął, może prowadzić do zasądzenia zwrotu podatku od tego drugiego, bez możliwości uzyskania przez ten podmiot dalszego zwrotu od organów podatkowych, przy czym przepisy te lub praktyka nie przewidują żadnego instrumentu zapobiegającego konfliktom lub sprzecznościom między postępowaniami, które wszczęto lub które zostaną wszczęte przed różnymi sądami?

                  2)

                  Czy z powyżej przywołanymi zasadami zgodna jest praktyka lub orzecznictwo krajowe, które pozwalają na nakazanie sprzedającemu/usługodawcy zwrotu na rzecz nabywcy/zleceniodawcy, jeśli ten pierwszy nie powołał się na swe uprawnienie do zwrotu przed innym sądem w przewidzianym terminie, opierając się na wykładni sądowej — do której dostosowana jest praktyka administracyjna — uznającej czynność za podlegającą opodatkowaniu?


title: Sprawa C-64/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 12 lutego 2015 r. – BP Europa SE/Hauptzollamt Hamburg-Stadt

text:
               27.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/37

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 12 lutego 2015 r. – BP Europa SE/Hauptzollamt Hamburg-Stadt
   (Sprawa C-64/15)
   (2015/C 138/50)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: BP Europa SE

      Strona pozwana: Hauptzollamt Hamburg-Stadt

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy art. 10 ust. 4 dyrektywy 2008/118/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że przesłanki tego przepisu są spełnione tylko wówczas, jeżeli całość wyrobów akcyzowych objętych procedurą zawieszenia poboru akcyzy nie dotarła do miejsca przeznaczenia albo czy przepis ten może być stosowany przy uwzględnieniu art. 10 ust. 6 dyrektywy 2008/118/WE także w przypadkach, w których tylko część wyrobów akcyzowych objętych procedurą zawieszenia poboru akcyzy nie dotarła do miejsca przeznaczenia?

               2.

               Czy art. 20 ust. 2 dyrektywy 2008/118/WE należy interpretować w ten sposób, że przemieszczanie wyrobów akcyzowych w ramach procedury zawieszenia poboru akcyzy kończy się dopiero wówczas, gdy odbiorca dokonał całkowitego rozładunku środka transportu, który do niego dotarł, tak że stwierdzenie brakującej części przesyłki w trakcie rozładunku następuje jeszcze podczas przemieszczania?

               3.

               Czy art. 10 ust. 2 w zw. z art. 7 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2008/118/WE stoi na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, zgodnie z którym właściwość państwa przeznaczenia do poboru podatku (poza wyłączeniem przypadków uregulowanych w art. 7 ust. 4 dyrektywy 2008/118/WE) została uzależniona jedynie od stwierdzenia wystąpienia nieprawidłowości i niemożliwości ustalenia miejsca wystąpienia nieprawidłowości albo jest dodatkowo wymagane stwierdzenie, że wyroby akcyzowe poprzez ich wycofanie z procedury zawieszenia poboru akcyzy zostały wprowadzone do konsumpcji?

               4.

               Czy art. 7 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2008/118/WE należy interpretować w ten sposób, że przy stwierdzeniu nieprawidłowości zgodnie z art. 10 ust. 2 dyrektywy 2008/118/WE należy przyjąć dopuszczenie do konsumpcji przewożonych wyrobów akcyzowych w ramach procedury zawieszenia poboru akcyzy i które nie dotarły do miejsca przeznaczenia we wszystkich przypadkach, w których nie można przedstawić przewidzianego w art. 7 ust. 4 dyrektywy 2008/118/WE dowodu całkowitego zniszczenia lub nieodwracalnej utraty stwierdzonej brakującej części towaru?

      (1)  Dyrektywa Rady 2008/118/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie ogólnych zasad dotyczących podatku akcyzowego, uchylająca dyrektywę 92/12/EWG; Dz.U. 2009 L 9, s. 12.


title: Sprawa T-452/11: Skarga wniesiona w dniu 8 sierpnia 2011 r. — Western Digital i Western Digital Ireland przeciwko Komisji

text:
               15.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/6

         Skarga wniesiona w dniu 8 sierpnia 2011 r. — Western Digital i Western Digital Ireland przeciwko Komisji
   (Sprawa T-452/11)
   2011/C 305/08
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Western Digital Corp. (Dover, Delaware, Stany Zjednoczone) i Western Digital Ireland, Ltd (Grand Cayman, Wyspy Kajmańskie) (przedstawiciele: F. González Díaz, adwokat, i P. Stuart, Barrister)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               nakazanie stronie pozwanej przedstawienia kwestionariuszy, jakie wysłała ona do osób trzecich w pierwszej i drugiej fazie dochodzenia w przedmiocie planowanego nabycia przez Western Digital Corporation spółki Viviti Technologies Ltd oraz planowanego przejęcia przez Seagate działalności Samsung Electronics Co. w dziedzinie produkcji twardych dysków;

               —

               nakazanie stronie pozwanej udzielenia dostępu do jej akt zgromadzonych w sprawie transakcji Seagate przed zgłoszeniem i po zgłoszeniu koncentracji, w tym w szczególności dostępu do nieobjętych klauzulą poufności wersji wszelkiej korespondencji i zapisów rozmów między Seagate, Samsungiem i Komisją, prowadzonych do dnia zgłoszenia, jak również wszelkiej wewnętrznej korespondencji Komisji – zarówno w sprawie Seagate/Samsung, jak i Western Digital Ireland/Viviti Technologies – dotyczącej kwestii pierwszeństwa obu tych transakcji;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie pierwszeństwa, zawartej w decyzji Komisji Europejskiej (2011/C 165/04) z dnia 30 maja 2011 r. w sprawie COMP/M.6203 – Western Digital Ireland/Viviti Technologies, o wszczęciu drugiej fazy dochodzenia w przedmiocie planowanej koncentracji, na podstawie art. 6 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady nr 139/2004 (1) (Dz.U. 2011 C 165, s. 3); oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy, w ramach którego strona skarżąca twierdzi, że strona pozwana nie posiada kompetencji do ustanowienia reguły pierwszeństwa w oparciu o datę zgłoszenia koncentracji.

               2)

               Zarzut drugi, w ramach którego strona skarżąca podnosi, że strona pozwana naruszyła prawo oraz ogólne zasady słuszności i dobrej administracji, przez to że:

                           —

                           wybrana przez stronę pozwaną reguła pierwszeństwa nie znajduje podstawy w prawie UE, nie wynika z utrwalonego orzecznictwa, ani z systemu kontroli koncentracji;

                           —

                           wybrana przez stronę pozwaną reguła pierwszeństwa powoduje niekorzystne konsekwencje polityczne;

                           —

                           wybrana przez Komisję reguła pierwszeństwa narusza ogólne zasady prawa.

               3)

               Zarzut trzeci, w ramach którego strona skarżąca podnosi, że strona pozwana naruszyła jej uzasadnione oczekiwania co do tego, że planowane przejęcie Viviti Technologies Ltd. przez Western Digital Corporation zostanie zbadane w kontekście struktury rynkowej, jaka istniała w czasie, gdy plan przejęcia został podpisany, ogłoszony i notyfikowany wstępnie Komisji.

               4)

               Zarzut czwarty, w ramach którego strona skarżąca twierdzi, że strona pozwana naruszyła zasadę dobrej administracji, słuszności, proporcjonalności i niedyskryminacji, poprzez nałożenie na skarżące dodatkowych obciążeń oraz poprzez brak ujawnienia okoliczności, że istniała równoległa transakcja, która miała wpływ na te same badane rynki.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (rozporządzenie WE w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw) (Dz.U. L 24, s. 1, polskie wydanie specjalne: rozdział 8, tom 3, s. 40–61).


title: Sprawa C-201/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel de Cluj (Rumunia) w dniu 22 kwietnia 2014 r. – Smaranda Bara i in. przeciwko Presidente della Casa Naţională de Asigurări de Sănătate, Casa Naţională de Asigurări de Sănătate (CNAS), Agenția Națională de Administrare Fiscală (ANAF)

text:
               14.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel de Cluj (Rumunia) w dniu 22 kwietnia 2014 r. – Smaranda Bara i in. przeciwko Presidente della Casa Naţională de Asigurări de Sănătate, Casa Naţională de Asigurări de Sănătate (CNAS), Agenția Națională de Administrare Fiscală (ANAF)
   (Sprawa C-201/14)
   2014/C 223/07
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Curtea de Apel de Cluj

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Smaranda Bara i in.

      Strona pozwana: Presidente della Casa Naţională de Asigurări de Sănătate, Casa Naţională de Asigurări de Sănătate (CNAS), Agenția Națională de Administrare Fiscală (ANAF)

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy krajowy organ podatkowy jako organ reprezentujący właściwe ministerstwo państwa członkowskiego jest instytucją finansową w rozumieniu art. 124 TFUE?

               2)

               Czy przekazanie bazy danych dotyczących dochodów obywateli państwa członkowskiego przez krajowy organ podatkowy innej instytucji państwa członkowskiego może zostać uregulowane aktem zrównanym z aktem administracyjnymi, to znaczy protokołem zawartym pomiędzy krajowym organem podatkowym i inną instytucją państwową, tak iż nie stanowi to dostępu uprzywilejowanego w rozumieniu art. 124 TFUE?

               3)

               Czy przekazanie bazy danych, dokonane w celu nałożenia na obywateli państwa członkowskiego obowiązku zapłaty składki na ubezpieczenie społeczne na rzecz instytucji państwa członkowskiego, na rzecz której dokonano przekazania, wchodzi w zakres pojęcia względów o charakterze ostrożnościowym w rozumieniu art. 124 TFUE?

               4)

               Czy dane osobowe mogą być przetwarzane przez organ, dla którego nie były przeznaczone, jeżeli operacja ta powoduje ze skutkiem wstecznym szkody majątkowe?


title: Sprawa C-464/15: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 30 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Wiener Neustadt – Austria) – Admiral Casinos & Entertainment AG/Balmatic Handelsgesellschaft mbH i in. [Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 56 TFUE — Swobodne świadczenie usług — Gry losowe — Przepisy państwa członkowskiego zakazujące pod rygorem sankcji karnych eksploatacji automatów do gry o niskich wygranych („kleines Glücksspiel”) w braku koncesji wydanej przez właściwy organ — Ograniczenie — Uzasadnienie — Proporcjonalność — Ocena proporcjonalności na podstawie zarówno celu przepisów w chwili ich przyjęcia jak i ich skutków przy ich wprowadzeniu w życie — Skutki stwierdzone z empiryczną pewnością]

text:
               12.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 335/25

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 30 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Wiener Neustadt – Austria) – Admiral Casinos & Entertainment AG/Balmatic Handelsgesellschaft mbH i in.
   (Sprawa C-464/15) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 56 TFUE - Swobodne świadczenie usług - Gry losowe - Przepisy państwa członkowskiego zakazujące pod rygorem sankcji karnych eksploatacji automatów do gry o niskich wygranych („kleines Glücksspiel”) w braku koncesji wydanej przez właściwy organ - Ograniczenie - Uzasadnienie - Proporcjonalność - Ocena proporcjonalności na podstawie zarówno celu przepisów w chwili ich przyjęcia jak i ich skutków przy ich wprowadzeniu w życie - Skutki stwierdzone z empiryczną pewnością])
   (2016/C 335/34)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landesgericht Wiener Neustadt

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Admiral Casinos & Entertainment AG

      Strona pozwana: Balmatic Handelsgesellschaft mbH, Robert Schnitzer, Suayip Polat KG, Ülkü Polat, Attila Juhas, Milazim Rexha

      Sentencja

   Artykuł 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że w ramach kontroli proporcjonalności restrykcyjnych przepisów krajowych w dziedzinie gier losowych należy uwzględnić nie tylko cel tych przepisów określony w chwili ich przyjęcia, lecz również skutki tychże przepisów oceniane po ich przyjęciu.

      (1)  Dz.U. C 398 z 30.11.2015


title: Sprawa T-166/16: Wyrok Sądu z dnia 18 maja 2017 r. – Panzeri/Parlament (Przepisy dotyczące zwrotu kosztów i diet posłów do Parlamentu Europejskiego — Dodatek na zatrudnienie asystentów parlamentarnych — Windykacja nienależnie wypłaconych kwot)

text:
               10.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/21

         Wyrok Sądu z dnia 18 maja 2017 r. – Panzeri/Parlament
   (Sprawa T-166/16) (1)

   ((Przepisy dotyczące zwrotu kosztów i diet posłów do Parlamentu Europejskiego - Dodatek na zatrudnienie asystentów parlamentarnych - Windykacja nienależnie wypłaconych kwot))
   (2017/C 221/27)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Pier Antonio Panzeri (Calusco d’Adda, Włochy) (przedstawiciel: adwokat C. Cerami)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: N. Lorenz, A. Caiola, G. Corstens i S. Seyr, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek na podstawie art. 263 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji sekretarza generalnego Parlamentu z dnia 11 lutego 2016 r. w sprawie żądania zwrotu od skarżącego kwoty 83 764,34 EUR i związanej z nim noty debetowej z tego samego dnia.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Pier Antonio Panzeri zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 200 z 6.6.2016.


title: Wyrok Trybunału z dnia 1 lutego 2008 r. w sprawie E-4/07 Jón Gunnar Þorkelsson przeciwko Gildi-lífeyrissjóður (funduszowi emerytalno-rentowemu Gildi) (Prawo do renty inwalidzkiej — Swobodny przepływ pracowników — Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 — Rozporządzenie (EWG) nr 574/72)

text:
               29.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 23/13

      WYROK TRYBUNAŁU

   z dnia 1 lutego 2008 r.
   w sprawie E-4/07 Jón Gunnar Þorkelsson przeciwko Gildi-lífeyrissjóður (funduszowi emerytalno-rentowemu Gildi)

      (Prawo do renty inwalidzkiej — Swobodny przepływ pracowników — Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 — Rozporządzenie (EWG) nr 574/72)

   (2009/C 23/10)
   W dniu 1 lutego 2008 r. Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher — prezes, Henrik Bull — sędzia sprawozdawca oraz Thorgeir Örlygsson — sędzia, wydał w sprawie E-4/07 pomiędzy Jónem Gunnarem Þorkelssonem i Gildi-lífeyrissjóður (funduszem emerytalno-rentowym Gildi) — WNIOSEK skierowany do Trybunału przez Héraðsdómur Reykjavíkur (sąd rejonowy w Reykjavíku) dotyczący reguł swobodnego przepływu pracowników na terytorium EOG — wyrok zawierający sentencję następującej treści:

               1)

               Termin „zabezpieczenie społeczne” w rozumieniu przyjętym w art. 29 EOG i rozporządzeniu (EWG) nr 1408/71 obejmuje uprawnienie do renty inwalidzkiej w ramach systemów funduszy emerytalno-rentowych, takich jak ten będący przedmiotem głównego postępowania, w tym świadczeń wynikających z prognozowanych uprawnień.

               2)

               Niezgodne z art. 45 ust. 5 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 jest uzależnianie nabycia prawa do świadczeń inwalidzkich wynikających z praw prognozowanych, takich jak te będące przedmiotem postępowania głównego, od spełnienia warunku dotyczącego opłacania przez osobę należącą do funduszu emerytalno-rentowego składek na rzecz funduszu należącego do określonej grupy funduszy przez oznaczony okres poprzedzający datę wypadku, a tym samym nieuwzględnianie składek wniesionych do systemów zabezpieczenia społecznego w innych państwach EOG w związku ze świadczeniem tam pracy.

               3)

               Zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 574/72 osoby składają wnioski o świadczenia w państwie, w którym zamieszkiwali i w którym byli uprawnieni do świadczeń z zabezpieczenia społecznego w momencie, w którym ulegli wypadkowi. Złożenie wniosku we właściwej instytucji innego państwa EOG nie stanowi jednakże przeszkody do nabycia praw do świadczeń przewidzianych w rozporządzeniu (EWG) nr 1408/71. We wszystkich przypadkach każda zainteresowana instytucja musi podjąć¿ prawomocną decyzjê, w której stwierdza, czy wnioskodawcy należy przyznać świadczenie, o które wystąpił do tej instytucji.


title: Sprawa C-124/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vergabekammer Südbayern (Niemcy) w dniu 10 marca 2017 r. – Vossloh Laeis GmbH/Stadtwerke München GmbH

text:
               6.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vergabekammer Südbayern (Niemcy) w dniu 10 marca 2017 r. – Vossloh Laeis GmbH/Stadtwerke München GmbH
   (Sprawa C-124/17)
   (2017/C 178/09)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Vergabekammer Südbayern

      Strony w postępowaniu głównym

      Wnioskodawca: Vossloh Laeis GmbH

      Przeciwnik wniosku: Stadtwerke München GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy uregulowanie państwa członkowskiego – według którego warunkiem skuteczności wskazania przez wykonawcę podjętych środków naprawczych jest to, że wyjaśnia on fakty i okoliczności związane są z przestępstwem lub wykroczeniem i powstałą w wyniku tego szkodą nie tylko w ramach aktywnej współpracy z organami śledczymi, lecz również w ramach współpracy z instytucją zamawiającą, jest zgodne z postanowieniami art. 80 dyrektywy 2014/25/UE (1) w związku z art. 57 ust. 6 akapit drugi dyrektywy 2014/24/UE (2)?

               2)

               W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie a): czy art. 57 ust. 6 akapit drugi dyrektywy 2014/24/UE należy w związku z tym interpretować w ten sposób, że dany podmiot gospodarczy dla uznania skuteczności podjętych przez niego środków naprawczych jest zobowiązany wobec instytucji zamawiającej do udzielenia wyjaśnień na temat stanu rzeczy w takim zakresie, aby instytucja ta mogła sama ocenić, czy podjęte środki (techniczne, organizacyjne i kadrowe a także rekompensata szkody) są odpowiednie i wystarczające?

               3)

               Dla dobrowolnych podstaw wykluczenia, które uregulowano w art. 57 ust. 4 dyrektywy 2014/24/UE maksymalny okres lub termin dla wykluczenia wynosi zgodnie z art. 57 ust. 7 dyrektywy 2014/24/UE trzy lata, licząc od danego wydarzenia. Czy pod danym wydarzeniem należy rozumieć zaistnienie wymienionych w art. 57 ust. 4 dyrektywy 2014/24/UE podstaw wykluczenia, czy też chodzi tu o moment, od którego instytucja zamawiająca dysponuje pewną i potwierdzoną wiedzą o wystąpieniu podstawy wykluczenia?

               4)

               Czy zgodnie z powyższym w przypadku spełnienia przesłanki wykluczającej, wynikającej z art. 54 ust. 4 lit. d) dyrektywy 2014/24/UE poprzez udział wykonawcy w kartelu, danym wydarzeniem w rozumieniu art. 54 ust. 7 dyrektywy 2014/24/UE jest zaprzestanie udziału w kartelu lub też uzyskanie przez instytucję zamawiającą pewnej i potwierdzonej wiedzy o jego udziale w kartelu?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych, uchylająca dyrektywę 2004/17/WE (Dz.U. 2014, L 94, s. 243).

      (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylająca dyrektywę 2004/18/WE (Dz.U. 2014, L 94, 65).


title: Sprawa C-252/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 2 marca 2010 r. w sprawie T-70/05 Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE przeciwko Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Morskiego (EMSA), wniesione w dniu 18 maja 2010 r. przez Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE

text:
               14.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/19

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 2 marca 2010 r. w sprawie T-70/05 Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE przeciwko Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Morskiego (EMSA), wniesione w dniu 18 maja 2010 r. przez Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE
   (Sprawa C-252/10 P)
   ()
   2010/C 221/31
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (przedstawiciele: N. Korogiannakis, M. Dermitzakis, Δικηγόροι)

      Druga strona postępowania: Europejska Agencja Bezpieczeństwa Morskiego (EMSA)

      Żądania wnoszącej odwołanie

   Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji EMSA o nieprzyjęciu oferty złożonej przez wnoszącą odwołanie w ramach postępowania przetargowego EMSA C-1/01/04, dotyczącego zamówienia pod tytułem „Zatwierdzenie SafeSeaNet i dalszy rozwój” oraz udzieleniu tego zamówienia innemu oferentowi;

               —

               obciążenie EMSA kosztami poniesionymi przez wnoszącą odwołanie w związku z postępowaniem przed Sądem, także w razie oddalenia niniejszego odwołania oraz kosztami niniejszego postępowania odwoławczego w razie uwzględnienia odwołania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie twierdzi, że zaskarżony wyrok powinien być uchylony z następujących powodów:

               Po pierwsze, wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd naruszył prawo dokonując błędnej wykładni rozporządzenia finansowego (1), przepisów wykonawczych i dyrektywy 92/50 (2), a w szczególności art. 97 rozporządzenia finansowego, art. 138 przepisów wykonawczych i art. 17 ust. 1 dyrektywy 92/50.

               Po drugie, wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd naruszył prawo orzekając w pkt 178 wyroku, że skoro Evropaïki Dynamiki dysponowała pogłębioną znajomością specyfikacji istotnych warunków zamówienia, była w stanie wywnioskować zalety wybranej oferty. Sąd wydaje się przyznawać pośrednio, że informacje dostarczone przez instytucję zamawiającą były ograniczone. Jednakże zamiast stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji Sąd przedstawił nową i całkowicie błędną wykładnię obowiązku uzasadnienia, wiążąc go z osobistymi cechami adresata tej decyzji. Ponadto założenie Sądu jest błędne, ponieważ wnosząca odwołanie nie była w stanie (i nadal nie jest w stanie) zrozumieć zalet (jeśli takie były) wybranej oferty, tym bardziej że Sąd nie uzasadnił w wystarczającym stopniu swego wyroku, wskazując wyraźnie te zalety.

               Po trzecie, wnosząca odwołanie podnosi, że wydaje się, iż Sąd naruszył prawo orzekając w związku z zarzutem opartym na oczywistym błędzie w ocenie, że wnosząca odwołanie ograniczyła argumenty do ogólnych twierdzeń i w rezultacie nie wykazała czy i w jaki sposób zarzucane błędy wpływają na końcową ocenę ofert. Sąd wydaje się zaprzeczać samemu sobie oddalając zarzut oparty na brakach w uzasadnieniu, wymagając jednocześnie, aby Evropaïki Dynamiki wykazała „szczegółowo”, w jakim zakresie zarzucane błędy występują w ocenie komitetu oceniającego.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 248, s. 1).

      (2)  Dyrektywa Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnosząca się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi (Dz.U. L 209, s. 1).


title: Sprawa C-483/06: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 11 września 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               8.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/33

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 11 września 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-483/06) (1)

   (2007/C 297/56)

      Język postępowania: włoski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 20 z 27.1.2007.


title: Sprawa T-515/12: Skarga wniesiona w dniu 22 listopada 2012 r. — El Corte Inglés przeciwko OHIM — English Cut (The English Cut)

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/66

         Skarga wniesiona w dniu 22 listopada 2012 r. — El Corte Inglés przeciwko OHIM — English Cut (The English Cut)
   (Sprawa T-515/12)
   2013/C 26/131
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: El Corte Inglés, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci E. Seijo Veiguela, J. Rivas Zurdo i I. Munilla Muñoz)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: The English Cut, SL (Malaga, Hiszpania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 6 września 2012 r. w sprawie R 1673/2011-1, po ustaleniu, że na podstawie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 odwołanie strony wnoszącej sprzeciw do OHIM powinno było zostać uwzględnione i decyzja Wydziału Sprzeciwów o całkowitym dopuszczeniu do rejestracji słownego wspólnotowego znaku towarowego nr 8 868 747„The English Cut” powinna była zostać uchylona;

               —

               obciążenie kosztami strony lub stron występujących przeciwko niniejszej skardze.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: The English Cut, SL

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „The English Cut” dla towarów z klasy 25 — zgłoszenie nr 8 868 747

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowne i graficzne krajowe i wspólnotowe znaki towarowe „El Corte Inglés” dla towarów z klas 25 i 35

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty:

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa C-255/07: Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               4.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/21

         Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-255/07)
   (2007/C 183/35)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: A. Alcover San Pedro i D. Kukovec, pełnomocnicy)
   Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2004/18/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi, a w każdym razie nie informując o nich Komisji, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin wyznaczony na dostosowanie prawa wewnętrznego do dyrektywy 2004/18/WE upłynął dnia 31 stycznia 2006 r.

      (1)  Dz.U. L 134, str. 114.