title: Sprawy połączone T-241/05, od T-262/05 do T-264/05, T-346/05, T-347/05, od T-29/06 do T-31/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 maja 2007 r. — Procter & Gamble przeciwko OHIM (Kwadratowe białe tabletki z kolorowym rysunkiem kwiatu) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenia wspólnotowych trójwymiarowych znaków towarowych — Kwadratowe białe tabletki z kolorowym rysunkiem kwiatu — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Brak charakteru odróżniającego)

text:
               7.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/23

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 maja 2007 r. — Procter & Gamble przeciwko OHIM (Kwadratowe białe tabletki z kolorowym rysunkiem kwiatu)
   (Sprawy połączone T-241/05, od T-262/05 do T-264/05, T-346/05, T-347/05, od T-29/06 do T-31/06) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenia wspólnotowych trójwymiarowych znaków towarowych - Kwadratowe białe tabletki z kolorowym rysunkiem kwiatu - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Brak charakteru odróżniającego)
   (2007/C 155/45)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: The Procter & Gamble Company (Cincinnati, Ohio, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: G. Kuipers, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: początkowo D. Schennen, następnie G. Schneider, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Dziewięć skarg na decyzje Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 14 kwietnia 2005 r. (sprawa R 843/2004-1), 3 maja 2005 r. (sprawa R 845/2004-1), 4 maja 2005 r. (sprawa R 849/2004-1), 1 czerwca 2005 r. (sprawa R 1184/2004-1), 6 lipca 2005 r. (sprawy R 1188/2004-1 i R 1182/2004-1), 16 listopada 2005 r. (sprawa R 1183/2004-1), 21 listopada 2005 r. (sprawa R 1072/2004-1) i 22 listopada 2005 r. (sprawa R 1071/2004-1), dotyczące wniosków o rejestrację trójwymiarowych znaków towarowych.
   Sentencja

               1)

               Skargi zostają oddalone.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 205 z 20.8.2005.


title: Sprawa T-425/11: Wyrok Sądu z dnia 11 września 2014 r. – Grecja przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Kasyna greckie — Regulacja przewidująca wynoszące 80 % obciążenie pobierane od opłat za wejście w różnej wysokości — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym — Pojęcie pomocy państwa — Korzyść)

text:
               27.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 380/5

         Wyrok Sądu z dnia 11 września 2014 r. – Grecja przeciwko Komisji
   (Sprawa T-425/11) (1)

   ((Pomoc państwa - Kasyna greckie - Regulacja przewidująca wynoszące 80 % obciążenie pobierane od opłat za wejście w różnej wysokości - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym - Pojęcie pomocy państwa - Korzyść))
   2014/C 380/06
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Grecka (przedstawiciele: P. Mylonopoulos i K. Boskovits, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Triantafyllou, H. van Vliet i M. Konstantinidis, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2011/716/UE z dnia 24 maja 2011 r. w sprawie pomocy państwa udzielonej przez Grecję na rzecz niektórych kasyn w Grecji [środek pomocy państwa C 16/10 (ex NN 22/10, ex CP 318/09)] (Dz.U. L 285, s. 25).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji 2011/716/UE z dnia 24 maja 2011 r. w sprawie pomocy państwa udzielonej przez Grecję na rzecz niektórych kasyn w Grecji [środek pomocy państwa C 16/10 (ex NN 22/10, ex CP 318/09)].

               2)

               Komisja Europejska pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Republikę Grecką.

      (1)  Dz.U. C 282 z 24.9.2011.


title: Sprawa T-526/08 P: Wyrok Sądu z dnia 9 grudnia 2010 r. — Komisja przeciwko Strack (Odwołanie — Odwołanie wzajemne — Służba publiczna — Urzędnicy — Nabór — Ogłoszenie o wakacie — Odrzucenie kandydatury — Powołanie na stanowisko szefa wydziału — Skarga o stwierdzenie nieważności — Dopuszczalność — Interes prawny — Skarga o odszkodowanie — Krzywda)

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/36

         Wyrok Sądu z dnia 9 grudnia 2010 r. — Komisja przeciwko Strack
   (Sprawa T-526/08 P) (1)

   (Odwołanie - Odwołanie wzajemne - Służba publiczna - Urzędnicy - Nabór - Ogłoszenie o wakacie - Odrzucenie kandydatury - Powołanie na stanowisko szefa wydziału - Skarga o stwierdzenie nieważności - Dopuszczalność - Interes prawny - Skarga o odszkodowanie - Krzywda)
   2011/C 30/64
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. Krämer i B. Eggers, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Guido Strack (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat H. Tettenborn)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 25 września wydanego w sprawie F-44/05 Strack przeciwko Komisji (dotychczas niepublikowanego w Zbiorze) zmierzające do uchylenia w części tego wyroku.

      Sentencja

               1)

               Punkty 1, 2, 3, 5 i 6 sentencji wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 25 września 2008 r. wydanego w sprawie F-44/05 Strack przeciwko Komisji zostają uchylone.

               2)

               W pozostałym zakresie odwołanie wzajemne zostaje oddalone.

               3)

               Sprawa zostaje przekazana Sądowi do spraw Służby Publicznej do ponownego rozpoznania w celu wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie żądania stwierdzenia nieważności decyzji o powołaniu pana A na stanowisko szefa wydziału „Zaproszenia do składania ofert” Urzędu Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich i decyzji o odrzuceniu kandydatury Guido Stracka na to samo stanowisko, w przedmiocie żądania zadośćuczynienia za krzywdę jakoby doznaną przez G. Stracka, którego wysokość miałaby zostać określona na kwotę 2 000 EUR oraz w przedmiocie kosztów.

               4)

               Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów zostaje odroczone do czasu wydania orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U C 44 z 21.2.2009.


title: Sprawa C-136/06: Skarga wniesiona w dniu  10 marca 2006 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Malty

text:
               3.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/30

         Skarga wniesiona w dniu 10 marca 2006 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Malty
   (Sprawa C-136/06)
   (2006/C 131/54)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich [przedstawiciele: M. Konstantinidis i D. Lawunmi, pełnomocnicy]

      Strona pozwana: Republika Malty
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, iż nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektyw Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/96/WE z dnia 27 stycznia 2003 r. w sprawie zużytego sprzętu elektrotechnicznego i elektronicznego (1) i 2003/108/WE z dnia 8 grudnia 2003 r. zmieniającej dyrektywę 2002/96/WE w sprawie zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego (2), a w każdym razie nie podając tych przepisów do wiadomości Komisji, Malta uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tych dyrektyw.

               —

               obciążenie Republiki Malty kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy upłyną w dniu 13 sierpnia 2004 r.

      (1)  Dz.U. L 37 z 13.02.2003, str. 24

      (2)  Dz.U. L 345 z 31.12.2003, str. 106


title: Sprawa C-175/04: Skarga wniesiona dnia 13 kwietnia 2004 r. przez Królestwo Hiszpanii przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               29.5.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 146/4

         Skarga wniesiona dnia 13 kwietnia 2004 r. przez Królestwo Hiszpanii przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-175/04)
   (2004/C 146/05)
   Dnia 13 kwietnia 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga Królestwa Hiszpanii, reprezentowanego przez Lourdes Fraguas Gadea, Abogado del Estado, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału Sprawiedliwości o:

               —

               unieważnienie decyzji z dnia 4 lutego 2004 r. (1) w zakresie, w jakim dotyczy ona pozbawienia Hiszpanii pomocy produkcyjnej dla przetwórców pomidorów (7.314.117 euro) z powodu „braków dotyczących kontroli jakości” oraz pomocy dla producentów określonych owoców cytrusowych (1.277.630,65 euro) z powodu „nieprzestrzeganie kalendarza dostaw”;

               —

               obciążenie skarżonej instytucji kosztami.

         Zarzuty i główne twierdzenia:
   W przedmiocie pomocy produkcyjnej na rzecz przetwórców pomidorów:
   Służby Komisji uważają, że procedura stosowana do przeprowadzania kontroli jakości produktów końcowych jest niezgodna z art. 15 rozporządzenia Komisji (WE) nr 504/97 z dnia 19 marca 1997 r. w sprawie sposobu stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 w zakresie, w jakim dotyczy ono systemu pomocy produkcyjnej w sektorze przetworów owocowych i warzywnych. W konsekwencji, służby te proponują korektę zryczałtowaną w wysokości 10 % całości wydatków poniesionych pod kątem owej pomocy w danym Państwie Członkowskim. Tymczasem corocznie przeprowadzane są w Hiszpanii kontrole obejmujące całość przedsiębiorstw za cały okres trwania roku gospodarczego. Ponadto, zgodnie z art. 15 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 504/97 dodatkowa kontrola analityczna końcowych produktów, które mogą stanowić przedmiot wniosku o pomoc, jest dokonywana w wybranych przedsiębiorstwach (kontrola „wyrywkowa”), co nie oznacza wszakże, że w innych przedsiębiorstwach występują nieprawidłowości.
   W przedmiocie pomocy dla producentów określonych owoców cytrusowych:
   Służby Komisji proponują dokonanie korekty finansowej ze względu na to, iż ilości umowne zostały dostarczone w różnych okresach. Tymczasem w ramach roku 1997/98 Hiszpania doświadczyła opadów znacznie przekraczających średnią, co w niektórych regionach i miejscowościach doprowadziło do znacznych trudności w zbiorze dojrzałych owoców oraz do opóźnień w dojrzewaniu późniejszych odmian. Powyższe okoliczności spowodowały zmianę kalendarza dostaw, który znajdował się w umowach. Władze hiszpańskie od pierwszej chwili powoływały się na klauzulę siły wyższej. Ponadto, w ramach roku gospodarczego 1997/98 dla umów wieloletnich nie istniały żadne uregulowania dotyczące przekazywania ilości przewidzianych w kalendarzu w systemie trymestralnym. Z tego powodu takiego postępowania nie można uznać za sprzeczne z prawem, skoro rozporządzenie nie przewiduje w sposób wyraźny takiej sytuacji, zwłaszcza gdy w ramach wcześniejszych lat zostały zatwierdzone przekazania ilości umownych na w różnych okresach dostawczych.

      (1)  Decyzja Komisji 2004/136/WE z dnia 4 lutego 2004 r. wykluczająca finansowanie wspólnotowe w zakresie pewnych wydatków dokonanych przez Państwa Członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Dz.U. L 40, str. 31.


title: Sprawa T-523/10: Skarga wniesiona w dniu 8 listopada 2010 — Interkobo przeciwko OHIM — XXXLutz Marken (mybaby)

text:
               15.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/33

         Skarga wniesiona w dniu 8 listopada 2010 — Interkobo przeciwko OHIM — XXXLutz Marken (mybaby)
   (Sprawa T-523/10)
   ()
   2011/C 13/64
   Język skargi: Polski

      Strony

      Strona skarżąca: Interkobo Sp. z o.o. (Łódź, Polska) (przedstawiciel: R. Skubisz, radca prawny)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: XXXLutz Marken GmbH (Wels, Austria)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z 8 września 2010 r. wydanej w sprawie R 88/2009-4 w całości;

               —

               obciążenie strony pozwanej oraz XXXLutz Marken GmbH kosztami postępowania, w tym także kosztami poniesionymi przez skarżącego w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą i Wydziałem do spraw Sprzeciwów Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: XXXLutz Marken GmbH.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „my baby” dla towarów w klasie 28 — zgłoszenie nr 4894416.

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: strona skarżąca.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: krajowy słowny znak towarowy „MYBABY”, krajowy graficzny znak towarowy „mybaby” i międzynarodowy słowny znak towarowy „MYBABY” dla towarów w klasie 28.

      Decyzja Wydziału do spraw Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu i odrzucenie zgłoszenia znaku towarowego dla towarów w klasie 28.

      Decyzja Izby Odwoławczej: unieważnienie decyzji Wydziału do spraw Sprzeciwów i odrzucenie sprzeciwu.

      Podniesione zarzuty: Naruszenie zasady 20 (1) w związku z zasadą 19 (2)(a)(i) i (ii) oraz zasadą (3) rozporządzenia nr 2868/95 (1) oraz naruszenie prawa do żądania ochrony uzasadnionych oczekiwań.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, Dz.U. 1995 L 303, s. 1


title: Sprawa T-268/10: Postanowienie Sądu z dnia 21 września 2011 r. — PPG i SNF przeciwko ECHA (Skarga o stwierdzenie nieważności — REACH — Sklasyfikowanie akrylamidu jako substancji budzącej szczególnie duże obawy — Termin zaskarżenia — Niedopuszczalność)

text:
               19.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 340/22

         Postanowienie Sądu z dnia 21 września 2011 r. — PPG i SNF przeciwko ECHA
   (Sprawa T-268/10) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - REACH - Sklasyfikowanie akrylamidu jako substancji budzącej szczególnie duże obawy - Termin zaskarżenia - Niedopuszczalność)
   2011/C 340/46
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Polyelectrolyte Producers Group GEIE (PPG) (Bruksela, Belgia); i SNF SAS (Andrézieux-Bouthéon, Francja) (przedstawiciele: początkowo K. Van Maldegem, R. Cana, adwokaci, i P. Sellar, solicitor, a następnie K. Van Maldegem i R. Cana)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) (przedstawiciele: M. Heikkilä i W. Broere, pełnomocnicy)

      Interwenientci popierający stronę pozwaną: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: M. Noort, J. Langer, pełnomocnicy) i Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Oliver i E. Manhaeve, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiej Agencji Chemikaliów (ECHA) z dnia 30 marca 2010 r. dotyczącej klasyfikacji akrylamidu (WE nr 201 — 173 — 7) (nr CAS 79 06 1) jako substancji spełniającej wymogi ustanowione w art. 57 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniającego dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. L 396, s. 1), i umieszczającej akrylamid w wykazie substancji zidentyfikowanych w celu ostatecznego włączenia ich do załącznika XIV do wymienionego rozporządzenia (wykaz substancji podlegających procedurze udzielania zezwoleń), wydanej na podstawie art. 59 tego aktu.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Polyelectrolyte Producers Group GEIE (PPG) i SNF SAS pokrywają własne koszty, a także koszty poniesione przez Europejską Agencję Chemikaliów (ECHA)

               3)

               Królestwo Niderlandów i Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 274 z 9.10.2010.


title: Sprawa C-191/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 27 kwietnia 2015 r. – Verein für Konsumenteninformation/Amazon EU Sàrl

text:
               6.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 27 kwietnia 2015 r. – Verein für Konsumenteninformation/Amazon EU Sàrl
   (Sprawa C-191/15)
   (2015/C 221/04)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberster Gerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Verein für Konsumenteninformation

      Strona pozwana: Amazon EU Sàrl

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy prawo właściwe w przypadku powództwa o zaprzestanie szkodliwych praktyk w rozumieniu dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/22/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie nakazów zaprzestania szkodliwych praktyk w celu ochrony interesów konsumentów (1) należy określić na mocy art. 4 rozporządzenia (WE) nr 864/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lipca 2007 r. dotyczącego prawa właściwego dla zobowiązań pozaumownych („Rzym II”) (2), jeżeli powództwo skierowane jest przeciwko stosowaniu niedozwolonych warunków umownych przez przedsiębiorstwo z siedzibą w państwie członkowskim, które to przedsiębiorstwo zawiera w obrocie elektronicznym umowy z konsumentami, mającymi miejsce zamieszkania w innych państwach członkowskich, w szczególności w państwie członkowskim, w którym siedzibę ma sąd orzekający?

               2.

               W wypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej:

                           2.1.

                           Czy jako państwo, w którym powstaje szkoda (art. 4 ust 1 rozporządzenia Rzym II) należy rozumieć każde państwo, na które ukierunkowana jest działalność gospodarcza pozwanego przedsiębiorstwa, tak że kwestionowane warunki należy oceniać zgodnie z prawem państwa, w którym siedzibę ma sąd orzekający, jeżeli uprawniony do wniesienia skargi podmiot występuje przeciwko stosowaniu tych warunków w obrocie handlowym z konsumentami, którzy mają w tym państwie miejsce zamieszkania?

                           2.2.

                           Czy występuje znacznie ściślejszy związek (art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rzym II) z prawem tego państwa, w którym pozwane przedsiębiorstwo ma siedzibę, jeżeli jego warunki umowne przewidują, że dla umów zawieranych przez przedsiębiorstwo właściwe jest prawo tego państwa?

                           2.3.

                           Czy podobna klauzula wyboru prawa właściwego może prowadzić z innych powodów do tego, że kontrola kwestionowanych warunków umownych powinna przebiegać zgodnie z prawem tego państwa, w którym pozwane przedsiębiorstwo ma siedzibę?[Or. 3]

               3.

               Jeżeli na pytanie pierwsze zostanie udzielona odpowiedź przecząca:
               W jaki sposób należy zatem określić prawo właściwe dla powództwa o zaprzestanie szkodliwych praktyk?

               4.

               Niezależnie od odpowiedzi na powyższe pytania:

                           4.1.

                           Czy zawarte w ogólnych warunkach umownych postanowienie, zgodnie z którym do umowy zawartej w obrocie elektronicznym pomiędzy konsumentem oraz przedsiębiorstwem mającym siedzibę w innym państwie członkowskim należy stosować prawo państwa siedziby przedsiębiorstwa, jest nieuczciwe w rozumieniu art. 3 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (3)?

                           4.2.

                           Czy przetwarzanie danych osobowych przez przedsiębiorstwo, które zawiera umowy w obwodzie elektronicznym z konsumentami zamieszkującymi w innych państwach członkowskich, podlega zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. a) dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (4), niezależnie od prawa właściwego do pozostałych kwestii, wyłącznie prawu państwa członkowskiego, w którym znajduje się oddział przedsiębiorstwa, w ramach którego ma miejsce przetwarzanie, czy też przedsiębiorstwo to powinno przestrzegać również przepisów dotyczących ochrony danych państwa członkowskiego, na które nakierowana jest jego działalności gospodarcza?

      (1)  Dz.U. L 110, s. 30.

      (2)  Dz.U. L 199, s. 40.

      (3)  Dz.U. L 95,s. 29.

      (4)  Dz.U. L 281, s. 31.


title: Sprawa C-45/08: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 23 grudnia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Brussel — Belgia) — Spector Photo Group NV, Chris Van Raemdonck przeciwko Commissie voor het Bank-, Financie- en Assurantiewezen (CBFA) (Dyrektywa 2003/6 — Stosowanie informacji poufnych — Stosowanie informacji wewnętrznych — Sankcje — Przesłanki)

text:
               27.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/6

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 23 grudnia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Brussel — Belgia) — Spector Photo Group NV, Chris Van Raemdonck przeciwko Commissie voor het Bank-, Financie- en Assurantiewezen (CBFA)
   (Sprawa C-45/08) (1)

   (Dyrektywa 2003/6 - Stosowanie informacji poufnych - Stosowanie informacji wewnętrznych - Sankcje - Przesłanki)
   2010/C 51/09
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hof van beroep te Brussel

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Spector Photo Group NV, Chris Van Raemdonck

      Strona pozwana: Commissie voor het Bank-, Financie- en Assurantiewezen (CBFA)

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hof van beroep te Brussel — Wykładnia art. 2 i 14 dyrektywy 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie wykorzystywania [stosowania] poufnych informacji i manipulacji na rynku (nadużyć na rynku) (Dz.U. L 96, s.16) i art. 1 dyrektywy Komisji 2003/124/WE z dnia 22 grudnia 2003 r. wykonującej dyrektywę 2003/6/WE (Dz.U. L 339, s. 70) — Stosowanie informacji wewnętrznych — Harmonizacja maksymalna niepozostawiająca państwom członkowskim swobody w zakresie definiowania stosowania informacji poufnych — Sankcje, jakie mogą zostać nałożone — Przesłanki

      Sentencja

               1)

               Artykuł 2 ust. 1 dyrektywy 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie stosowania poufnych informacji i manipulacji na rynku (nadużyć na rynku) należy interpretować w ten sposób, iż okoliczność, że osoba wskazana w akapicie drugim tego przepisu, która posiada informacje wewnętrzne i nabywa lub zbywa albo podejmuje próbę nabycia lub zbycia na rachunek własny lub na rzecz osoby trzeciej, bezpośrednio lub pośrednio, instrumentów finansowych, których dotyczą te informacje oznacza, że osoba ta „stosuje te informacje” w rozumieniu rzeczonego przepisu, z zastrzeżeniem przestrzegania prawa do obrony, a w szczególności prawa do obalenia tego domniemania. Kwestię tego, czy rzeczona osoba naruszyła zakaz stosowania informacji poufnych należy analizować w świetle celu tej dyrektywy, którym jest ochrona integralności rynków finansowych i wzmacnianie zaufania inwestorów opierającego się w szczególności na zapewnieniu, że będą oni traktowani jednakowo i że będą chronieni przed nienależytym zastosowaniem informacji wewnętrznych.

               2)

               Artykuł 14 ust. 1 dyrektywy 2003/6 należy interpretować w ten sposób, iż korzyść gospodarcza wynikająca z zastosowania informacji poufnych może stanowić element mający znaczenie dla określenia skutecznej, proporcjonalnej i odstraszającej sankcji. Metoda obliczania tej korzyści gospodarczej, a w szczególności moment lub okres, jaki należy wziąć pod uwagę, należą do prawa krajowego.

               3)

               Artykuł 14 ust. 1 dyrektywy 2003/6 należy interpretować w ten sposób, że jeżeli państwo członkowskie poza sankcjami administracyjnymi wskazanymi w tym przepisie przewidziało możliwość nałożenia sankcji karnej o charakterze pieniężnym, nie należy uwzględniać możliwości zastosowania lub wysokości ewentualnej późniejszej sankcji karnej w celu oceny skutecznego, proporcjonalnego i odstraszającego charakteru sankcji administracyjnej.

      (1)  Dz.U. C 107 z 26.4.2008.


title: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 7 czerwca 2005 r. w sprawie C-543/03 Christine Dodl, Petra Oberhollenzer przeciwko Tiroler Gebietskrankenkasse (wniosek Oberlandesgericht Innsbruck o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 i nr 574/72 — Świadczenia rodzinne — Zasiłek wychowawczy — Prawo do świadczeń tego samego charakteru w Państwie Członkowskim miejsca zatrudnienia i w Państwie Członkowskim miejsca zamieszkania)

text:
               23.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/13

      WYROK TRYBUNAŁU

   (wielka izba)
   z dnia 7 czerwca 2005 r.
   w sprawie C-543/03 Christine Dodl, Petra Oberhollenzer przeciwko Tiroler Gebietskrankenkasse (wniosek Oberlandesgericht Innsbruck o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (1)

   (Rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 i nr 574/72 - Świadczenia rodzinne - Zasiłek wychowawczy - Prawo do świadczeń tego samego charakteru w Państwie Członkowskim miejsca zatrudnienia i w Państwie Członkowskim miejsca zamieszkania)
   (2005/C 182/25)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-543/03 Christine Dodl, Petra Oberhollenzer przeciwko Tiroler Gebietskrankenkasse, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Oberlandesgericht Innsbruck (Austria) postanowieniem z dnia 16 grudnia 2003 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 29 grudnia 2003 r., Trybunał (wielka izba), w składzie: V. Skouris, Prezes, P. Jann, C. W. A. Timmermans i A. Rosas, prezesi izb, C. Gulmann, J.-P. Puissochet, K. Schiemann (sprawozdawca), J. Makarczyk, P. Kūris, E. Juhász, U. Lõhmus, E. Levits i A. Ó Caoimh, sędziowie; rzecznik generalny: L. A. Geelhoed; sekretarz: K. Sztranc, administrator, wydał w dniu 7 czerwca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Dana osoba posiada przymiot „pracownika” w rozumieniu rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie zmienionego i uaktualnionego rozporządzeniem (WE) nr 1386/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 czerwca 2001 r. od chwili gdy jest ona ubezpieczona, choćby na wypadek tylko jednego ryzyka, z tytułu ubezpieczenia obowiązkowego lub fakultatywnego w ramach powszechnego lub szczególnego systemu zabezpieczenia społecznego o którym mowa w art. 1 lit a) tego samego rozporządzenia, bez względu na istnienie stosunku pracy. Do sądu krajowego należy dokonanie koniecznych ustaleń w celu określenia czy, podczas okresu, za który skarżące w postępowaniu przed sądem krajowym żądają spornych zasiłków, podlegały one działowi austriackiego systemu zabezpieczenia społecznego i w rezultacie, były one objęte zakresem pojęcia „pracownik najemny” w rozumieniu tego przepisu art. 1 lit. a).

               2.

               Jeśli zarówno ustawodawstwo Państwa Członkowskiego miejsca zatrudnienia jak i ustawodawstwo Państwa Członkowskiego miejsca zamieszkania pracownika najemnego przyznaje w odniesieniu do tego samego członka rodziny i za ten sam okres uprawnienie do świadczeń rodzinnych, to właściwym Państwem Członkowskim w zakresie wypłacania wspomnianych świadczeń jest, zasadniczo, na podstawie art. 10 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia nr 1408/71, zmienionego i uaktualnionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 410/2002 z dnia 27 lutego 2002 r. Państwo Członkowskie miejsca zatrudnienia.
               Jednakże, jeśli osoba sprawująca opiekę nad dzieckiem, w szczególności współmałżonek lub konkubent pracownika, wykonuje działalność zawodową w Państwie Członkowskim miejsca zamieszkania, to świadczenia rodzinne powinny, na podstawie art. 10 ust. 1 lit. b) ppkt i) rozporządzenia nr 574/72, być wypłacane przez to Państwo Członkowskie, bez względu na to, kto jest bezpośrednim beneficjentem tych świadczeń określonym w ustawodawstwie tego państwa. Przy tym założeniu, wypłacanie świadczeń rodzinnych przez Państwo Członkowskie miejsca zatrudnienia jest zawieszone do kwoty tych świadczeń rodzinnych przewidzianych przez ustawodawstwo Państwa Członkowskiego miejsca zamieszkania.

      (1)  Dz.U. C 85 z 03.04.2004.


title: Sprawa C-50/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 1 grudnia 2016 r. w sprawie T-561/15, Universidad Internacional de la Rioja/EUIPO – Universidad de la Rioja (Universidad Internacional de la Rioja UNIR), wniesione w dniu 31 stycznia 2017 r. przez Universidad Internacional de la Rioja, S.A.

text:
               17.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 231/2

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 1 grudnia 2016 r. w sprawie T-561/15, Universidad Internacional de la Rioja/EUIPO – Universidad de la Rioja (Universidad Internacional de la Rioja UNIR), wniesione w dniu 31 stycznia 2017 r. przez Universidad Internacional de la Rioja, S.A.
   (Sprawa C-50/17 P)
   (2017/C 231/03)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Universidad Internacional de la Rioja, S.A. (przedstawiciele: C. Lema Devesa i A. Porras Fernandez-Toledano, abogados)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Postanowieniem z dnia 1 czerwca 2017 r. Trybunał Sprawiedliwości (dziewiąta izba) skargę w części odrzucił, a w pozostałej części oddalił oraz postanowił, że Universidad Internacional de La Rioja, S.A. pokrywa własne koszty.


title: Sprawy połączone C-23/07 i C-24/07: Postanowienie Trybunału (druga izba) z dnia 12 lipca 2008 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio — Włochy) — Confcooperative Friuli Venezia Giulia (C-23/07), Luigi Soini (C-23/07 i C-24/07), Azienda Agricola Vivai Pinato Mario e figlio (C-23/07), Cantina Produttori Cormòns Soc. cons. arl (C-24/07) przeciwko Ministero delle Politiche Agricole, alimentari e forestali, Regione Friuli Venezia Giulia (Rolnictwo — Rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, 753/2002 i 1429/2004 — Wspólna organizacja rynku wina — Etykietowanie win — Używanie nazw odmian winorośli lub ich synonimów — Oznaczenie geograficzne Tokaj dla win pochodzących z Węgier — Możliwość używania nazwy szczepu Tocai friulano albo Tocai italico jako dodatku do oznaczeń geograficznych niektórych win pochodzących z Włoch — Wyłączenie po upływie trzynastoletniego okresu przejściowego, który przypada na dzień 31 marca 2007 r. — Ważność — Podstawa prawna — Artykuł 34 WE — Zasada niedyskryminacji — Zasady międzynarodowego prawa traktatów — Przystąpienie Węgier do Unii Europejskiej — Artykuły 22-24 porozumienia TRIPS)

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/14

         Postanowienie Trybunału (druga izba) z dnia 12 lipca 2008 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio — Włochy) — Confcooperative Friuli Venezia Giulia (C-23/07), Luigi Soini (C-23/07 i C-24/07), Azienda Agricola Vivai Pinato Mario e figlio (C-23/07), Cantina Produttori Cormòns Soc. cons. arl (C-24/07) przeciwko Ministero delle Politiche Agricole, alimentari e forestali, Regione Friuli Venezia Giulia
   (Sprawy połączone C-23/07 i C-24/07) (1)

   (Rolnictwo - Rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, 753/2002 i 1429/2004 - Wspólna organizacja rynku wina - Etykietowanie win - Używanie nazw odmian winorośli lub ich synonimów - Oznaczenie geograficzne „Tokaj’ dla win pochodzących z Węgier - Możliwość używania nazwy szczepu „Tocai friulano’ albo „Tocai italico’ jako dodatku do oznaczeń geograficznych niektórych win pochodzących z Włoch - Wyłączenie po upływie trzynastoletniego okresu przejściowego, który przypada na dzień 31 marca 2007 r. - Ważność - Podstawa prawna - Artykuł 34 WE - Zasada niedyskryminacji - Zasady międzynarodowego prawa traktatów - Przystąpienie Węgier do Unii Europejskiej - Artykuły 22-24 porozumienia TRIPS)
   (2008/C 209/19)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strony skarżące: Confcooperative Friuli Venezia Giulia (C-23/07), Luigi Soini (C-23/07 i C-24/07), Azienda Agricola Vivai Pinato Mario e figlio (C-23/07), Cantina Produttori Cormòns Soc. cons. arl (C-24/07)

      Strony pozwane: Ministero delle Politiche Agricole, alimentari e forestali, Regione Friuli Venezia Giulia
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio — Wykładnia przepisów rozporządzeń 1493/1999 i 753/2002, zmienionych rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1429/2004 z dnia 9 kwietnia 2004 r. zmieniającym rozporządzenie (WE) nr 753/2002 ustanawiające niektóre zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 odnośnie do opisu, oznaczania, prezentacji i ochrony niektórych produktów sektora wina (Dz.U. L 263, s. 11) — Wykładnia art. 34 ust. 2 WE — Oznaczenia win produkowanych na Węgrzech i we Wspólnocie — Wprowadzenie zakazu stosowania oznaczenia „Tocai friulano” — Dyskryminacja producentów i użytkowników tego oznaczenia względem producentów i użytkowników innych oznaczeń.
   Sentencja

               1)

               Akt dotyczący warunków przystąpienia do Unii Europejskiej Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że zgodnie z art. 2 tego aktu przepisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 753/2002 z dnia 29 kwietnia 2002 r. ustanawiające niektóre zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 odnośnie do opisu, oznaczania, prezentacji i ochrony niektórych produktów sektora wina w zakresie, w jakim wynika z nich zakaz używania terminu „Tocai” dla opisu i prezentacji określonych win gatunkowych produkowanych w określonym regionie włoskim po upływie okresu przejściowego trwającego do 31 marca 2007 r. stanowią integralną część acquis communautaire w jego postaci z dnia 1 maja 2004 r. i po ich przejęciu przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 1429/2004 z dnia 9 sierpnia 2004 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 753/2002 mają nadal zastosowanie.

               2)

               Artykuł 53 rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina stanowi wystarczającą podstawę prawną uprawnienia Komisji Wspólnot Europejskich do przyjęcia przepisów rozporządzenia nr 753/2002 przejętych w rozporządzeniu nr 1429/2004, z których wynika zakaz stosowania terminu „Tocai” dla opisu i prezentacji niektórych win gatunkowych produkowanych w określonym regionie włoskim po upływie okresu przejściowego trwającego do 31 marca 2007 r.

               3)

               Artykuł 34 ust. 2 akapit drugi traktatu WE nie pozostaje w sprzeczności z przepisami rozporządzenia nr 753/2002 przejętymi w rozporządzeniu nr 1429/2004, z których wynika zakaz stosowania terminu „Tocai” dla opisu i prezentacji niektórych win gatunkowych produkowanych w określonym regionie włoskim po upływie okresu przejściowego trwającego do 31 marca 2007 r.

               4)

               Artykuł 19 ust. 2 rozporządzenia nr 753/2002 powinien być interpretowany w ten sposób, że nie pozostaje on w sprzeczności z przepisami rozporządzenia nr 753/2002 przejętymi w rozporządzeniu nr 1429/2004, z których wynika zakaz stosowania terminu „Tocai” dla opisu i prezentacji określonych win gatunkowych produkowanych w określonym regionie włoskim po upływie okresu przejściowego trwającego do 31 marca 2007 r.

               5)

               Artykuł 50 rozporządzenia nr 1493/1999 powinno się interpretować w ten sposób, że jeśli chodzi o stosowanie postanowień art. 23 i 24 Porozumienia w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej stanowiącego załącznik 1C do Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu (WTO), sporządzonego w Marakeszu dnia 15 kwietnia 1994 r., które zostało zatwierdzone decyzją Rady 94/800/WE z dnia 22 grudnia 1994 r. dotyczącą zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej w dziedzinach wchodzących w zakres jej kompetencji, porozumień, będących wynikiem negocjacji wielostronnych w ramach Rundy Urugwajskiej (1986–1994) — w tym w szczególności postanowień art. 24 ust. 6 tego porozumienia — postanowienia te nie wykluczają przyjęcia środków takich jak przewidziane w rozporządzeniu nr 753/2002 i przejęte w rozporządzeniu nr 1429/2004, z których wynika zakaz stosowania terminu „Tocai” dla opisu i prezentacji niektórych win gatunkowych produkowanych w określonym regionie włoskim po upływie okresu przejściowego trwającego do 31 marca 2007 r.

      (1)  Dz.U. C 82 z 14.4.2007.


title: Sprawa C-383/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 5 maja 2015 r. w sprawie T-423/12, Skype/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), wniesione w dniu 15 lipca 2015 r. przez Skype

text:
               26.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 354/15

         Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 5 maja 2015 r. w sprawie T-423/12, Skype/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), wniesione w dniu 15 lipca 2015 r. przez Skype
   (Sprawa C-383/15 P)
   (2015/C 354/18)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Skype (przedstawiciele: A. Carboni, M. Browne, solicitors)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), Sky IP International Ltd, Sky plc

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               uchylenie orzeczenia Sądu z dnia 5 maja 2015 r. w sprawie T-423/12 w całości i przekazanie zgłoszenia OHIM do rozpatrzenia; oraz

               —

               obciążenie OHIM i wszelkich interwenientów w postępowaniu odwoławczym kosztami poniesionymi przez nich samych oraz kosztami poniesionymi przez wnoszącą odwołanie w ramach niniejszego postępowania oraz w ramach postępowania (i) przed Sądem w sprawie T-423/12; (ii) przed Czwartą Izbą Odwoławczą w sprawie R 1561/2010-4; oraz (iii) przed Wydziałem Sprzeciwów w sprawie sprzeciwu B 1 023 680.

      Zarzuty i główne argumenty

   Jedyną podstawą odwołania podniesioną przez wnoszącą odwołanie jest naruszenie przez Sąd art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1) w związku z wydaniem orzeczenia w sprawie T-423/12 dotyczącej zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 4 546 248 („zakwestionowanego znaku towarowego”). W szczególności Sąd popełnił następujące błędy, wydając orzeczenie utrzymujące w mocy dokonane przez OHIM ustalenie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd:

               1.

               niepoprawnie ocenił cechy charakterystyczne właściwego kręgu odbiorców, nie biorąc pod uwagę okoliczności, że świadczona przez wnoszącą odwołanie usługa Skype opierała się na najnowszej i innowacyjnej formie technologii w dacie pierwszeństwa zakwestionowanego znaku towarowego („dacie odniesienia”), a tym samym, że właściwy krąg odbiorców cechował się ponadprzeciętnym poziomem wiedzy technicznej i wzmożoną zdolnością rozróżniania znaków towarowych;

               2.

               wydaje się, że Sąd błędnie przyjął, iż uznanie przez wnoszącą odwołanie, że towary i usługi objęte zakwestionowanym znakiem towarowym są identyczne z niektórymi z towarów i usług objętych wcześniejszym znakiem towarowym, jest równoznaczne z uznaniem, że wcześniejszy znak towarowy cieszył się w dacie odniesienia wzmocnionym charakterem odróżniającym lub renomą w stosunku do elementów, które nakładają się z elementami wyszczególnionymi dla zakwestionowanego znaku towarowego;

               3.

               niewłaściwe zastosował prawo pod kilkoma względami, badając dokonaną przez OHIM ocenę podobieństwa wizualnego, fonetycznego i konceptualnego rozpatrywanych znaków towarowych, w szczególności opierając się na nieprawidłowej fikcji prawnej, zgodnie z którą przeciętny konsument czyta pojedynczy krótki wyraz od lewej do prawej, przywiązując nienależytą wagę do współwystępowania liter S-K-Y na początku obu znaków, nie biorąc pod uwagę elementu graficznego zakwestionowanego znaku towarowego, a także nie dokonując ustalenia, że różnica konceptualna między znakami towarowymi neutralizuje jakiekolwiek podobieństwo wizualne i fonetyczne;

               4.

               popełnił dwa znaczące błędy, potwierdzając dokonane przez OHIM ustalenie, że wcześniejszy znak towarowy cieszy się wzmocnionym charakterem odróżniającym w odniesieniu od towarów i usług spoza „podstawowych” usług rozpowszechniania telewizyjnego świadczonych przez interwenientów: po pierwsze, błędnie oparł się na używaniu wcześniejszego znaku towarowego w odniesieniu do „podstawowych” usług świadczonych przez interwenientów, aby wywieść na tej podstawie, że inne usługi także cechują się charakterem odróżniającym; a po drugie, wziął pod uwagę dowody używania z okresu następującego po dacie odniesienia;

               5.

               niewłaściwe zastosował prawo pod kilkoma względami, przeprowadzając całościową ocenę prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, wskutek niewzięcia pod uwagę:

                           i.

                           istotnej renomy, którą cieszył się zakwestionowany znak towarowy w dacie odniesienia; oraz

                           ii.

                           dowodów praktycznych, że rozpatrywane znaki towarowe od ponad dziesięciu lat bezkolizyjnie współistnieją na rynku, przy czym interwenci nie wytoczyli w tym czasie żadnego powództwa o naruszenie, co wskazuje w przemożny sposób, że w dacie odniesienia nie występowało prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

         Zgodnie z powyższym wnosząca odwołanie zwraca się do Trybunału: 1) o uchylenie orzeczenia Sądu w sprawie T-423/12 i przekazanie zgłoszenia OHIM do rozpatrzenia; oraz 2) o nakazanie zwrotu kosztów postępowania na rzecz wnoszącej odwołanie.

      (1)  Dz.U. L 78, s. 1.


title: Sprawa C-98/09: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 24 czerwca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Trani — Włochy) — Francesca Sorge przeciwko Poste Italiane SpA (Odesłanie prejudycjalne — Polityka społeczna — Dyrektywa 1999/70/WE — Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony — Klauzula 8 — Informacje, które powinna zawierać umowa o pracę na czas określony zawarta w celu zastąpienia nieobecnego pracownika — Obniżenie ogólnego poziomu ochrony pracowników — Wykładnia zgodna)

text:
               14.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/12

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 24 czerwca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Trani — Włochy) — Francesca Sorge przeciwko Poste Italiane SpA
   (Sprawa C-98/09) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Dyrektywa 1999/70/WE - Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony - Klauzula 8 - Informacje, które powinna zawierać umowa o pracę na czas określony zawarta w celu zastąpienia nieobecnego pracownika - Obniżenie ogólnego poziomu ochrony pracowników - Wykładnia zgodna)
   2010/C 221/19
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale di Trani — Italie

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Francesca Sorge

      Strona pozwana: Poste Italiane SpA

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale di Trani — Wykładnia klauzuli 8 załącznika do dyrektywy Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (Dz.U. L 175, s. 43) — Przepisy krajowe, które nie przewidują, w razie podpisywania umowy o zastępstwo na czas określony, wskazania nazwiska zastępowanej osoby i powodów zastępstwa

      Sentencja

               1)

               Wykładni klauzuli 8 pkt 3 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, które zostało zawarte w dniu 18 marca 1999 r. i stanowi załącznik do dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) należy dokonywać w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie przepisom wewnętrznym takim jak te, których dotyczy postępowanie przed sądem krajowym i które w stosunku do pracodawcy zniosły obowiązek wskazania w umowie o pracę na czas określony zawartej w celu zastąpienia nieobecnych pracowników nazwisk tychże pracowników i powodu ich zastępstwa i które ograniczają się do wskazania, że umowa na czas określony powinna być sporządzona na piśmie oraz powinna wskazywać przyczynę, dla której została zawarta, jeżeli te nowe wymogi zostaną zrekompensowane przez przyjęcie innych gwarancji lub środków ochrony lub jeżeli dotyczą one ograniczonej kategorii pracowników, którzy zawarli umowy o pracę na czas określony, czego weryfikacja należy do sądu odsyłającego.

               2)

               Z uwagi na to, że klauzula 8 pkt 3 tego porozumienia ramowego nie wywołuje skutku bezpośredniego, w razie stwierdzenia przez sąd odsyłający, że przepisy krajowe, których dotyczy postępowanie główne są niezgodne z prawem Unii, sąd ten nie powinien odstąpić od ich stosowania, ale dokonać, tak dalece, jak jest to możliwe, ich wykładni zgodnej z dyrektywą 1999/70 i z celami wspomnianego porozumienia ramowego.

      (1)  Dz.U. C 129 z 6.6.2009.


title: Sprawy połączone C-439/14 i C-488/14: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 15 września 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bucureşti, Curtea de Apel Oradea – Rumunia) – SC Star Storage SA/Institutul Naţional de Cercetare-Dezvoltare în Informatică (ICI) (C-439/14), SC Max Boegl România SRL i in./RA Aeroportul Oradea i in. (C-488/14) (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywy 89/665/EWG i 92/13/EWG — Zamówienia publiczne — Procedury odwoławcze — Przepisy krajowe, które uzależniają dopuszczalność środków zaskarżenia decyzji instytucji zamawiającej od ustanowienia „gwarancji należytego postępowania” — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuł 47 — Prawo do skutecznego środka prawnego)

text:
               14.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 419/3

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 15 września 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bucureşti, Curtea de Apel Oradea – Rumunia) – SC Star Storage SA/Institutul Naţional de Cercetare-Dezvoltare în Informatică (ICI) (C-439/14), SC Max Boegl România SRL i in./RA Aeroportul Oradea i in. (C-488/14)
   (Sprawy połączone C-439/14 i C-488/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywy 89/665/EWG i 92/13/EWG - Zamówienia publiczne - Procedury odwoławcze - Przepisy krajowe, które uzależniają dopuszczalność środków zaskarżenia decyzji instytucji zamawiającej od ustanowienia „gwarancji należytego postępowania” - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 47 - Prawo do skutecznego środka prawnego))
   (2016/C 419/04)
   Język postępowania: rumuński

      Sądy odsyłające

   Curtea de Apel Bucureşti, Curtea de Apel Oradea

      Strony w postępowaniach głównych

      Strony skarżące: SC Star Storage SA (C-439/14), SC Max Boegl România SRL, SC UTI Grup SA, Astaldi SpA, SC Construcții Napoca SA (C-488/14)

      Strony pozwane: Institutul Naţional de Cercetare-Dezvoltare în Informatică (ICI) (C-439/14), RA Aeroportul Oradea, SC Porr Construct SRL, Teerag-Asdag Aktiengesellschaft SC Col-Air Trading SRL, AVZI SA, Trameco SA, Iamsat Muntenia SA (C-488/14)

      Sentencja

   Artykuł 1 ust. 1–3 dyrektywy Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane, zmienionej dyrektywą 2007/66/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 grudnia 2007 r. i art. 1 ust. 1–3 dyrektywy Rady 92/13/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. koordynującej przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne odnoszące się do stosowania przepisów wspólnotowych w procedurach zamówień publicznych podmiotów działających w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji, zmienionej dyrektywą 2007/66, należy w świetle art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym, takim jak sporne w postępowaniach głównych, które uzależniają dopuszczalność wszelkich środków zaskarżenia decyzji instytucji zamawiających od wywiązania się z obowiązku ustanowienia przez wnoszącego środek zaskarżenia na rzecz instytucji zamawiającej gwarancji należytego postępowania, jeżeli gwarancja ta jest zwracana wnoszącemu środek zaskarżenia niezależnie od wyniku postępowania w przedmiocie środka zaskarżenia.

      (1)  Dz.U. C 448 z 15.12.2014.

      Dz.U. C 26 z 26.1.2015.


title: Sprawa C-58/09: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 10 czerwca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — Leo-Libera GmbH przeciwko Finanzamt Buchholz in der Nordheide (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Podatek od wartości dodanej — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 135 ust. 1 lit. i) — Zwolnienie zakładów, loterii i innych gier losowych lub hazardowych — Warunki i ograniczenia — Uprawnienie do określenia przez państwa członkowskie)

text:
               14.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/10

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 10 czerwca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — Leo-Libera GmbH przeciwko Finanzamt Buchholz in der Nordheide
   (Sprawa C-58/09) (1)

   (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym - Podatek od wartości dodanej - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 135 ust. 1 lit. i) - Zwolnienie zakładów, loterii i innych gier losowych lub hazardowych - Warunki i ograniczenia - Uprawnienie do określenia przez państwa członkowskie)
   2010/C 221/16
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Leo-Libera GmbH

      Strona pozwana: Finanzamt Buchholz in der Nordheide

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesfinanzhof — Interpretacja art. 135 ust. 1 lit. i) dyrektywy Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) — Regulacja krajowa zwalniająca z podatku VAT jedynie niektóre zakłady i loterie, wyłączając ze zwolnienia wszystkie inne gry losowe i hazardowe

      Sentencja

   Artykuł 135 ust. 1 lit. i) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że skorzystanie z przyznanej państwom członkowskim możliwości określenia warunków i ograniczeń zwolnienia z podatku VAT przewidzianego w tym przepisie oznacza, iż mogą one zwolnić z podatku VAT tylko niektóre gry losowe lub hazardowe

      (1)  Dz.U. C 113 z 16.5.2009.


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej Dz.U. C 107 z 26.4.2008 .

text:
               9.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 116/1

         (2008/C 116/01)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 107 z 26.4.2008.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 92 z 12.4.2008.

      Dz.U. C 79 z 29.3.2008.

      Dz.U. C 64 z 8.3.2008.

      Dz.U. C 51 z 23.2.2008.

      Dz.U. C 37 z 9.2.2008.

      Dz.U. C 22 z 26.1.2008.
   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


title: Sprawa F-94/07: Skarga wniesiona w dniu 21 września 2007 r. — Rebizant i in. przeciwko Komisji

text:
               24.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/45

         Skarga wniesiona w dniu 21 września 2007 r. — Rebizant i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa F-94/07)
   (2007/C 283/81)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Jean Rebizant (Karlsruhe, Niemcy) i in. (przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis, E. Marchal, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie niezgodności z prawem decyzji określającej progi awansu do grupy zaszeregowania AD 13 mające zastosowanie do urzędników objętych budżetem Badania/Wspólne Centrum Badań (WCB) i budżetem Eksploatacja;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego o nieawansowaniu skarżących do grupy zaszeregowania AD 13 w ramach postępowania w sprawie awansu za rok 2006;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W uzasadnieniu skargi skarżący powołują następujące zarzuty:

               —

               naruszenie art. 5 ust. 5 regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich (regulaminu pracowniczego);

               —

               naruszenie art. 6 ust. 2 regulaminu pracowniczego oraz art. 9 załącznika XIII do tego regulaminu;

               —

               naruszenie zasady równego traktowania.

         Skarżący precyzują, że określając próg awansów do grupy zaszeregowania AD 13 dla urzędników objętych budżetem Badania i budżetem Wspólnego Centrum Badań (WCB) na 98,5, Komisja nie wzięła pod uwagę po pierwsze stanowisk, które na podstawie art. 9 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego są efektywnie nieobsadzone w DG Badania i DG Wspólne Centrum Badań i, po drugie, specyfiki sytuacji urzędników objętych tymi budżetami.
   Skarżący twierdzą, że nie biorąc tego pod uwagę Komisja naruszyła swoją decyzję z dnia 20 lipca 2005 r. w sprawie trybu postępowania w sprawie awansu urzędników otrzymujących wynagrodzenie z części budżetu ogólnego przeznaczonej na badania, która określała reguły gwarantujące poszanowanie zasady równego traktowania urzędników finansowanych z różnych budżetów.


title: Sprawa T-131/17: Skarga wniesiona w dniu 2 marca 2017 r. – Argus Security Projects/Komisja i ESDZ

text:
               24.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/28

         Skarga wniesiona w dniu 2 marca 2017 r. – Argus Security Projects/Komisja i ESDZ
   (Sprawa T-131/17)
   (2017/C 129/42)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Argus Security Projects Ltd (Limassol, Cypr) (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck i A. Guillerme)

      Strona pozwana: Komisja Europejska, Europejska Służba Działań Zewnętrznych

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności wydanej przez Komisję decyzji w sprawie kompensowania kwoty 52 600 EUR, zawartej w piśmie z dnia 13 lutego 2017 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności wydanej przez Komisję, działającej na rachunek księgowego ESDZ, decyzji w sprawie kompensowania kwoty 41 522 EUR, zawartej w piśmie z dnia 15 lutego 2017 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności wydanej przez Komisję, działającej na rachunek księgowego ESDZ, decyzji w sprawie kompensowania kwoty 6 324 EUR zawartej w piśmie z dnia 28 lutego 2017 r.;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej i ESDZ kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”). Zdaniem strony skarżącej przyjęcie jednostronnych decyzji w sprawie kompensowania, jakimi są zaskarżone decyzje, w kontekście umownym i gdy druga strona umowy wniosła powództwo o ustalenie odpowiedzialności umownej przed właściwym sądem wskazanym w umowie, należy uznać za bezprawne i niezgodne z art. 47 karty.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący braku właściwości Komisji Europejskiej i Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ), aby przyjąć decyzje w sprawie kompensowania w ramach umownych. Strony pozwane przekroczyły swoje uprawnienia, korzystając jednostronnie z uprawnień w celu zakończenia sporu o charakterze umownym, a zatem należy stwierdzić nieważność zaskarżonych decyzji ze względu na brak właściwości podmiotu, który je wydał.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 80 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii (zwanego dalej „rozporządzeniem finansowym”). Strona skarżąca jest zdania, że ze względu na to, iż postępowanie przed belgijskim sądem nadal się toczy, księgowy Komisji nie mógł zgodnie z prawem stwierdzić, że sporna wierzytelność jest pewna, o określonej wartości i wymagalna. Ta ostatnia nie spełnia zatem przesłanek określonych w art. 80 rozporządzenia finansowego i w konsekwencji nie może być kompensowana.


title: Sprawa T-362/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 31 stycznia 2007 r. — Minin przeciwko Komisji (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające w odniesieniu do Liberii — Zamrożenie funduszy osób i podmiotów związanych z Charlesem Taylorem — Kompetencje Wspólnoty — Prawa podstawowe — Skarga o stwierdzenie nieważności)

text:
               24.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/18

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 31 stycznia 2007 r. — Minin przeciwko Komisji
   (Sprawa T-362/04) (1)

   (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające w odniesieniu do Liberii - Zamrożenie funduszy osób i podmiotów związanych z Charlesem Taylorem - Kompetencje Wspólnoty - Prawa podstawowe - Skarga o stwierdzenie nieważności)
   (2007/C 69/42)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Leonid Minin (Tel-Awiw, Izrael) (przedstawiciele: T. Ballarino i C. Bovio, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: E. Montaguti, L. Visaggio i C. Brown, pełnomocnicy)

      Interwenienci wspierający wnioski strony pozwanej: Rada Unii Europejskiej, (przedstawiciele: początkowo S. Marquardt i F. Ruggeri Laderchi, a następnie S. Marquardt i A. Vitro, pełnomocnicy, oraz Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, (przedstawiciele: początkowo R. Caudwell, a następnie E. Jenkinson, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Początkowo żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 1149/2004 z dnia 22 czerwca 2004 r. zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 872/2004 dotyczące dalszych środków ograniczających w odniesieniu do Liberii (Dz.U. L 222, str. 17) a następnie żądanie stwierdzenia w części nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 874/2005 z dnia 9 czerwca 2005 r. zmieniającego rozporządzenie nr 872/2004 (Dz.U. L 146, str. 5).
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżący zostaje obciążony własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję.

               3)

               Rada oraz Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 273 z 6.11.2004.


title: Sprawa T-286/11 P: Postanowienie Sadu z dnia 15 listopada 2012 r. — Marcuccio przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — odpowiedzialność pozaumowna — Odszkodowanie za szkodę spowodowaną przesłaniem pisma dotyczącego kosztów sprawy adwokatowi, który reprezentował skarżącego w tej sprawie — Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne, a w części oczywiście bezzasadne)

text:
               12.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/36

         Postanowienie Sadu z dnia 15 listopada 2012 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa T-286/11 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - odpowiedzialność pozaumowna - Odszkodowanie za szkodę spowodowaną przesłaniem pisma dotyczącego kosztów sprawy adwokatowi, który reprezentował skarżącego w tej sprawie - Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne, a w części oczywiście bezzasadne)
   2013/C 9/65
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i C. Berardis-Kayser, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Dal Ferrę)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 16 marca 2011 r. w sprawie F-21/10 Marcuccio przeciwko Komisji, dotychczas niepublikowanego w Zbiorze.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje w części odrzucone, a w części oddalone.

               2)

               Luigi Marcuccio pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U C 232 z 6.8.2011.


title: Sprawa C-617/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 28 listopada 2016 r. – Presidenza del Consiglio dei Ministri/Giovanna Castellano i in.

text:
               27.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 28 listopada 2016 r. – Presidenza del Consiglio dei Ministri/Giovanna Castellano i in.
   (Sprawa C-617/16)
   (2017/C 063/23)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Corte suprema di cassazione

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Presidenza del Consiglio dei Ministri

      Strona pozwana: Giovanna Castellano, Maria Concetta Pandolfo, Antonio Marletta, Vito Mannino, Olga Gagliardo, Emilio Nardi, Maria Catania, Massimo Gallucci, Giovanna Pischedda, Giambattista Gagliardo

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dyrektywę nr 82/76/EWG (1) zmieniającą dyrektywy nr 75/362/EWG (2) i nr 75/363/EWG (3) należy interpretować w ten sposób, że zakresem jej stosowania objęte są również szkolenia lekarzy specjalistów, zarówno w pełnym jak też w niepełnym wymiarze godzin, będące w toku w dniu 31 grudnia 1982 i kontynuowane po tym dniu, który stanowi termin wyznaczony przez art. 16 dyrektywy 82/76/EWG na przyjęcie przez państwa członkowskie środków niezbędnych w celu dostosowania się do niej?
               W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:

               2)

               Czy załącznik dodany do dyrektywy w sprawie koordynacji nr 75/363/EWG przez art. 13 dyrektywy nr 82/76/EWG zmieniającej dyrektywy nr 75/362/EWG i nr 75/363/EWG należy interpretować w ten sposób, że w wypadku szkoleń specjalistycznych rozpoczętych przed dniem 31 grudnia 1982 r., powstanie obowiązku odpowiedniego wynagrodzenia dla lekarzy odbywających szkolenie specjalistyczne zależy od dopełnienia obowiązku reorganizacji lub w każdym razie kontroli zgodności z przepisami wspomnianych dyrektyw?

               3)

               Czy w odniesieniu do lekarzy, którzy uzyskali specjalizacje uczęszczając na szkolenia, które rozpoczęły się przed dniem 1 stycznia 1983 r. lecz nie zakończyły przed tym dniem, powstał obowiązek odpowiedniego wynagrodzenia za cały czas trwania szkolenia lub jedynie za okres po dniu 31 grudnia 1982 r. i ewentualnie pod jakimi warunkami?

      (1)  Dyrektywa Rady 82/76/EWG z dnia 26 stycznia 1982 r. zmieniająca dyrektywę 75/362/EWG w sprawie wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dowodów posiadania kwalifikacji lekarskich, łącznie ze środkami ułatwiającymi skuteczne korzystanie z prawa przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług oraz dyrektywę 75/363/EWG z dnia 16 czerwca 1975 r. dotyczącą koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych w zakresie działalności lekarzy (Dz.U. L 43, s. 21).

      (2)  Dyrektywa Rady 75/362/EWG z dnia 16 czerwca 1975 r. dotycząca wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji lekarza i zawierająca przepisy służące ułatwieniu skutecznego wykonywania działalności gospodarczej i swobody świadczenia usług (Dz.U. L 167, s. 1)

      (3)  Dyrektywa Rady 75/363/EWG z dnia 16 czerwca 1975 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do działalności lekarzy (Dz.U. L 167, s. 14).


title: Sprawa T-423/07: Skarga wniesiona w dniu 15 listopada 2007 r. — Ryanair Ltd przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               12.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 8/28

         Skarga wniesiona w dniu 15 listopada 2007 r. — Ryanair Ltd przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-423/07)
   (2008/C 8/50)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Ryanair Ltd (Dublin, Irlandia) (przedstawiciel: adwokat E. Vahida)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że zgodnie z art. 232 WE Komisja zaniechała działania zgodnie z jej zobowiązaniami ciążącymi na niej na mocy traktatu WE, ponieważ nie ustosunkowała się do skargi złożonej do Komisji przez skarżącą w dniu 3 listopada 2005 r., po której nastąpiło wezwanie do działania w dniu 31 lipca 2007 r.,

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą w postępowaniu, nawet jeśli w następstwie wniesienia skargi Komisja podejmie działanie, które zdaniem Sądu wykluczy potrzebę wydania orzeczenia, lub jeśli Sąd oddali skargę jako niedopuszczalną,

               —

               podjęcie wszelkich innych działań, jakie Sąd uzna za stosowne.

         Zarzuty i główne argumenty
   W skardze skarżąca podnosi, że Komisja zaniechała działania, ponieważ nie ustosunkowała się, po uprzednim wezwaniu jej do uczynienia tego na mocy art. 232 WE, do skargi do niej złożonej przez skarżącą w dniu 3 listopada 2005 r. i dotyczącej bezprawnej pomocy państwa przyznanej Lufthansa i jej partnerom ze Star Alliance w formie wyłączności na używanie terminalu 2 w porcie lotniczym w Monachium lub ewentualnie antykonkurencyjnej dyskryminacji na korzyść Lufthansa i jej partnerów ze Star Alliance, jeśli zostałoby stwierdzone, że port lotniczy w Monachium działał w sposób niezależny. Zastrzeżenie tego terminalu przez port lotniczy w Monachium na rzecz potencjalnych konkurentów skarżącej stanowi nadużycie pozycji dominującej i tym samym naruszenie art. 82 WE.
   Na poparcie pierwszego zarzutu skarżąca podnosi, że Komisja była zobowiązana starannie i bezstronnie zbadać skargę do niej złożoną zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 659/1999 (1), rozporządzeniem Rady (WE) nr 1/2003 (2) i rozporządzeniem Komisji (WE) nr 773/2004 (3) w celu wydania decyzji stwierdzającej, że środki państwowe nie stanowiły pomocy w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE, albo że należało je uznać za pomoc w rozumieniu wspomnianego postanowienia, która jednak jest zgodna ze wspólnym rynkiem na podstawie art. 87 ust. 2 i 3 WE, albo wszcząć postępowanie na podstawie art. 88 ust. 2 WE.
   Tytułem pomocniczym skarżąca podnosi, że Komisja była zobowiązana po otrzymaniu jej pomocniczej skargi dotyczącej rzekomego naruszenia pozycji dominującej do wszczęcia postępowania dotyczącego przedmiotu skargi do niej złożonej lub wydania ostatecznej decyzji odrzucającej skargę po umożliwieniu skarżącej przedstawienia jej uwag.
   Skarżąca podnosi dalej, że dwadzieścia miesięcy, jakie upłynęły od złożenia przez nią skargi do Komisji a wezwaniem do działania stanowiły nadmiernie długi okres a brak działania ze strony Komisji podczas tego okresu stanowi zaniechanie działania w rozumieniu art. 232 WE.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz.U. L 83, str. 1).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz.U. L 1, str. 1).

      (3)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 773/2004 z dnia 7 kwietnia 2004 r. odnoszące się do prowadzenia przez Komisję postępowań zgodnie z art. 81 i art. 82 Traktatu WE (Tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz.U. L 123, str. 18).


title: Sprawa T-163/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 października 2008 r. — SC Gerovital Cosmetics przeciwko OHIM — SC Farmec (GEROVITAL H3 Prof. Dr. A. Aslan) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia — Wycofanie wniosku o unieważnienie — Umorzenie postępowania)

text:
               24.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/29

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 października 2008 r. — SC Gerovital Cosmetics przeciwko OHIM — SC Farmec (GEROVITAL H3 Prof. Dr. A. Aslan)
   (Sprawa T-163/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia - Wycofanie wniosku o unieważnienie - Umorzenie postępowania)
   (2009/C 19/56)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: SC Gerovital Cosmetics S.A. (Ilfov County, Rumunia) (przedstawiciel: adwokat D. Boștinșă)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: pełnomocnik D. Botis)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: SC Farmec SA (Cluj Napoca, Rumunia) (przedstawiciele: adwokaci G. Turcu i M. Rosu)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję wydaną przez Drugą Izbę Odwoławczą OHIM w dniu 27 lutego 2007 r. (sprawa R 271/2006-2) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia pomiędzy SC Farmer SA i SC Gerovital Cosmetics S.A.
   Sentencja wyroku

               1)

               Postępowanie zostaje umorzone.

               2)

               SC Gerovital Cosmetics SA i SC Farmec SA ponoszą własne koszty i połowę kosztów poniesionych przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).

      (1)  Dz.U. C 183 z 4.8.2007.


title: Sprawa T-771/14: Wyrok Sądu z dnia 25 stycznia 2017 r. – ANKO/Komisja [Klauzula arbitrażowa — Umowa o udzielenie dotacji zawarta w ramach szóstego programu ramowego w dziedzinie badań, rozwoju technologicznego i prezentacji (2002-2006) — Projekt Doc@Hand — Koszty kwalifikowalne — Żądanie wzajemne — Zwrot wypłaconych kwot — Odsetki za zwłokę]

text:
               6.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 70/16

         Wyrok Sądu z dnia 25 stycznia 2017 r. – ANKO/Komisja
   (Sprawa T-771/14) (1)

   ([Klauzula arbitrażowa - Umowa o udzielenie dotacji zawarta w ramach szóstego programu ramowego w dziedzinie badań, rozwoju technologicznego i prezentacji (2002-2006) - Projekt Doc@Hand - Koszty kwalifikowalne - Żądanie wzajemne - Zwrot wypłaconych kwot - Odsetki za zwłokę])
   (2017/C 070/22)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: ANKO AE Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci V. Christianos i S. Paliou)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal i P. Arenas, pełnomocnicy, wspierani przez adwokat O. Lytrę)

      Przedmiot

   Po pierwsze, przedstawione na podstawie art. 272 TFUE żądanie stwierdzenia bezzasadności żądania Komisji dotyczącego zwrotu kwoty wypłaconej skarżącej z tytułu wykonania umowy nr 508015 w przedmiocie finansowania projektu o nazwie „Udostępnianie wiedzy i udzielanie wsparcia przy podejmowaniu decyzji przez przedstawicieli zawodów służby zdrowia”, zawartej w ramach szóstego programu ramowego Wspólnoty Europejskiej w dziedzinie badań, rozwoju technologicznego i prezentacji (2002-2006), a po drugie, żądanie wzajemne, dotyczące nakazania skarżącej zwrotu kwoty nienależnie wypłaconej w wykonaniu tej umowy.

      Sentencja

               1)

               Skarga wniesiona przez ANKO AE Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias zostaje oddalona.

               2)

               ANKO AE Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias zostaje zobowiązana do zapłaty na rzez Komisji Europejskiej kwoty 296 149,77 EUR wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 3,75 % od dnia 3 maja 2014 r. do dnia pełnej zapłaty wskazanej kwoty.

               3)

               ANKO AE Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 65 z 23.2.2015.


title: Sprawa T-438/17: Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2017 r. – The Scotch Whisky Association/EUIPO – José Estévez (JOHN COR)

text:
               18.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 309/34

         Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2017 r. – The Scotch Whisky Association/EUIPO – José Estévez (JOHN COR)
   (Sprawa T-438/17)
   (2017/C 309/45)
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: The Scotch Whisky Association (Edynburg, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci F. Rodríguez Domínguez i J. Gracia Albero)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: José Estévez, SA (Jerez de la Frontera, Hiszpania)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: José Estévez, SA

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „JOHN COR” – unijny znak towarowy nr 10 965 937

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 maja 2017 r. w sprawie R 1289/2016-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 64 ust. 1 i art. 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 51 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-70/06: Skarga wniesiona w dniu  28 lutego 2006 r.  — Audi przeciwko OHIM

text:
               22.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/30

         Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2006 r. — Audi przeciwko OHIM
   (Sprawa T-70/06)
   (2006/C 96/48)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Audi Aktiengesellschaft (Ingolstadt, Niemcy) [Przedstawiciele: O. Gillert i F. Schowek, Rechtsanwälte]

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 16 grudnia 2005 r. (sprawa odwoławcza R 237/2005-2),

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „Vorsprung durch Technik” dla towarów i usług z klas 9, 12, 14, 16, 18, 25, 28, 35, 36, 37, 38, 39, 40, 41, 42, 43 i 45 — zgłoszenie nr 3 016 292

      Decyzja eksperta: Częściowe odrzucenie wniosku o rejestrację

      Decyzja Izby Odwoławczej: Częściowe oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94, ponieważ zgłoszony znak towarowy posiada w wystarczającym stopniu charakter odróżniający i zaskarżona decyzja nie zawiera jakichkolwiek uwag dotyczących zainteresowanego kręgu odbiorców.


title: Sprawa C-463/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof Baden-Württemberg (Niemcy) w dniu 6 września 2011 r. — L przeciwko M

text:
               3.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof Baden-Württemberg (Niemcy) w dniu 6 września 2011 r. — L przeciwko M
   (Sprawa C-463/11)
   2011/C 355/13
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Verwaltungsgerichtshof Baden-Württemberg

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: L

      Strona pozwana: M

      Pytanie prejudycjalne

   Czy państwo członkowskie przekracza zakres swojego uznania przyznanego w art. 3 ust. 4 i 5 dyrektywy [2001/42/WE] (1), jeśli w odniesieniu do planów zagospodarowania gminy, które określają sposób użytkowania niewielkich obszarów na poziomie lokalnym oraz ustanawiają ramy dla wydawania zezwoleń na przedsięwzięcia w przyszłości, ale nie są objęte art. 3 ust. 2 dyrektywy 2001/42/WE, poprzez ustanowienie szczególnego rodzaju planu zagospodarowania, charakteryzującego się progiem wielkości powierzchni oraz wymogiem jakościowym, przewiduje z uwzględnieniem odpowiednich kryteriów załącznika II do dyrektywy, że przy sporządzaniu takiego planu zagospodarowania nie uwzględnia się obowiązujących w innym przypadku przepisów proceduralnych dotyczących oceny wpływu na środowisko, a z drugiej strony stanowi, że naruszenie tych przepisów proceduralnych, polegające na dokonaniu nieprawidłowej oceny wymogu jakościowego przez gminę, nie ma wpływu na prawną skuteczność planu zagospodarowania tego szczególnego rodzaju?

      (1)  Dyrektywa 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko (Dz.U. L 197, s. 30).


title: Sprawa C-284/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 11 czerwca 2014 r. – Grünwald Logistik Service GmbH (GLS) przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Stadt

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/37

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 11 czerwca 2014 r. – Grünwald Logistik Service GmbH (GLS) przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Stadt
   (Sprawa C-284/14)
   2014/C 315/59
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht Hamburg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Grünwald Logistik Service GmbH (GLS)

      Strona pozwana: Hauptzollamt Hamburg-Stadt

      Pytanie prejudycjalne

   Czy rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 158/2013 z dnia 18 lutego 2013 r. ponownie nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych przetworzonych lub zakonserwowanych owoców cytrusowych (tj. mandarynek itd.) pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (1) jest ważne, pomimo tego, że przed jego przyjęciem nie przeprowadzono w odpowiednim terminie niezależnego dochodzenia antydumpingowego, lecz kontynuowano dochodzenie, które prowadzono już w okresie od dnia 1 października 2006 r. do dnia 30 września 2007 r., przy czym dochodzenie to zgodnie z ustaleniami Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej zawartymi w wyroku w sprawie C-338/10 (2) z dnia 22 maja 2012 r. przeprowadzono z naruszeniem wymogów określonych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (3) w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 2117/2005 z dnia 21 grudnia 2005 r zmieniającym rozporządzenie (WE) nr 384/96 w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (4), co w konsekwencji spowodowało, że Trybunał orzekł w przytoczonym wyroku, iż wydane w wyniku tego dochodzenia rozporządzenie Rady (WE) nr 1355/2008 z dnia 18 grudnia 2008 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych przetworzonych lub zakonserwowanych owoców cytrusowych (tj. mandarynek itd.) pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (5) jest nieważne?

      (1)  Dz.U. L 49, s.29.

      (2)  ECLI:EU:C:2012:158.

      (3)  Dz.U. 1996, L 56, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 340, s. 17.

      (5)  Dz.U. L 350,s. 35.


title: Sprawa C-468/04: Skarga wniesiona w dniu 4 listopada 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               18.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/9

         Skarga wniesiona w dniu 4 listopada 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-468/04)
   (2004/C 314/18)
   W dniu 10 listopada 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Georgiosa Zavvosa i Arnauda Bordesa, członków Służby Prawnej Komisji, przeciwko Republice Greckiej.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że Republika Grecka nie wydając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych dla zastosowania się do dyrektywy 2002/33/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 października 2002 r. zmieniającej dyrektywy Rady 90/425/EWG i 92/118/EWG w odniesieniu do wymagań zdrowotnych wobec produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego (1), a w każdym razie nie informując Komisji o tych przepisach, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 30 kwietnia 2003 r.

      (1)  Dz.U. L 315 z 19.11.2002, str. 14


title: Sprawa T-415/14: Skarga wniesiona w dniu 12 czerwca 2014 r. – Embutidos Rodríguez przeciwko Komisji

text:
               4.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 253/54

         Skarga wniesiona w dniu 12 czerwca 2014 r. – Embutidos Rodríguez przeciwko Komisji
   (Sprawa T-415/14)
   2014/C 253/71
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Embutidos Rodríguez, SL [Soto de la Vega (León), Hiszpania] (przedstawiciel: adwokat A. López Gómez)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności decyzji kwalifikującej całokształt środków fiskalnych, zgrupowanych pod wspólną nazwą „hiszpański system leasingu podatkowego” (Sistema Español de Arrendamiento Financiero, SEAF), jako niezgodną ze wspólnym rynkiem nową pomoc państwa;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 1 i 4 zaskarżonej decyzji, w których wskazano inwestorów zgrupowań interesów gospodarczych (ZIG) jako jedynych beneficjentów ww. rzekomej pomocy i jednocześnie jedynych adresatów nakazu jej zwrotu;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 4 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim zawarty w nim nakaz odzyskania rzekomej pomocy narusza ogólne zasady prawa UE;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 4 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim zawiera on rozstrzygnięcie w przedmiocie zgodności z prawem prywatnoprawnych umów zawieranych między inwestorami a innymi podmiotami oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty w niniejszej sprawie są takie same jak w sprawie T-401/14 Duro Felguera przeciwko Komisji.


title: Sprawa C-392/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Oradea (Rumunia) w dniu 29 czerwca 2017 r. – Sindicatul Energia Oradea/SC Termoelectrica SA

text:
               4.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 293/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Oradea (Rumunia) w dniu 29 czerwca 2017 r. – Sindicatul Energia Oradea/SC Termoelectrica SA
   (Sprawa C-392/17)
   (2017/C 293/24)
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Curtea de Apel Oradea

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Curtea de Apel Oradea

      Strona pozwana: SC Termoelectrica SA

      Pytanie prejudycjalne

   Czy przepisy dekretu nr 50/1190 interpretowane w wyroku nr 9/2016 wydanym przez ÎCCJ [Înalta Curte de Casație și Justiție (najwyższy sąd kasacyjny, Rumunia)] w interesie prawa – wiążącym sądy powszechne, na mocy którego miejscami pracy zaklasyfikowanymi do I i II grupy są miejsca ściśle i wyczerpująco przewidziane w załącznikach 1 i 2 do dekretu zaś sądy nie mogą rozszerzyć przepisów tego dekretu na inne podobne przypadki, wskutek czego pracownikom nie mogą zostać przyznane korzyści emerytalne, wynikające z ciężkich warunków, w których byli pracownicy świadczyli pracę – są zgodne z art. 114 ust. 3 TFUE, art. 151 TFUE i 153 TFUE oraz z przepisami dyrektywy ramowej 89/391/EWG (1) i późniejszych dyrektyw szczególnych?

      (1)  Dyrektywa Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy (Dz.U. 1989, L 183, s. 1).


title: Sprawa C-578/12 P: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 5 czerwca 2014 r. – El Corte Inglés, SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Emilio Pucci International BV

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/44

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 5 czerwca 2014 r. – El Corte Inglés, SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Emilio Pucci International BV
   (Sprawa C-578/12 P) (1)

   2014/C 315/71
   Język postępowania: angielski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 46 z 16.2.2013.


title: Sprawa C-194/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Contencioso-Administrativo n °1 de Oviedo (Hiszpania) w dniu 27 kwietnia 2011 r. — Susana Natividad Martínez Álvarez przeciwko Consejería de Presidencia, Justicia e Igualdad del Principado de Asturias

text:
               30.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 226/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Contencioso-Administrativo no 1 de Oviedo (Hiszpania) w dniu 27 kwietnia 2011 r. — Susana Natividad Martínez Álvarez przeciwko Consejería de Presidencia, Justicia e Igualdad del Principado de Asturias
   (Sprawa C-194/11)
   2011/C 226/19
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Juzgado Contencioso-Administrativo no 1 de Oviedo

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Susana Natividad Martínez Álvarez

      Strona pozwana: Consejería de Presidencia, Justicia e Igualdad del Principado de Asturias

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 7 ust. 1 dyrektywy 2003/88/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy w związku z art. 31 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej powinien być interpretowany w ten sposób, iż stoi on na przeszkodzie przepisowi krajowemu (takiemu jak art. 502 ust. 4 ustawy organicznej o władzy sądowniczej 6/1985 z dnia 1 lipca 1985 r.), który stanowi, iż w przypadku zaistnienia czasowej niezdolności do pracy w trakcie rozpoczętego już urlopu wypoczynkowego, korzystanie z urlopu wypoczynkowego można uznać za przerwane jedynie w sytuacji, kiedy niezdolność do pracy wiąże się z hospitalizacją, a wyklucza pozostałe przypadki czasowej niezdolności do pracy, w odniesieniu do których nie przysługuje prawo do wykorzystania urlopu wypoczynkowego w późniejszym terminie?

      (1)  Dz.U. L 299, s. 9.


title: Sprawa T-66/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 grudnia 2007 r. — Sack przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Skarga o stwierdzenie nieważności — Dodatek funkcyjny — Funkcja szefa wydziału — Równość traktowania — Obowiązek uzasadnienia — Służba językowa)

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/40

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 grudnia 2007 r. — Sack przeciwko Komisji
   (Sprawa T-66/05) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Skarga o stwierdzenie nieważności - Dodatek funkcyjny - Funkcja „szefa wydziału’ - Równość traktowania - Obowiązek uzasadnienia - Służba językowa)
   (2008/C 22/73)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Jörn Sack (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: U. Lehmann-Brauns i D. Mahlo, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: V. Joris i H. Krämer, pełnomocnicy, wspierani przez B. Wägenbaura, adwokata)
   Przedmiot sprawy
   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczących określenia wymiaru wynagrodzenia za miesiące od maja 2004 r. do lutego 2005 r., żądanie ponownego obliczenia wynagrodzenia za te miesiące i żądanie stwierdzenia nieważności wyraźnej decyzji oddalającej zażalenie skarżącego, podanej do jego wiadomości w dniu 26 listopada 2004 r.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.4.2005.


title: Sprawa C-424/08: Skarga wniesiona w dniu 25 września 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/16

         Skarga wniesiona w dniu 25 września 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-424/08)
   (2009/C 69/27)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: B. Schima i A. Sipos, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że Republika Federalna Niemiec uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 11 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 96/82/WE z dnia 9 grudnia 1996 r. w sprawie kontroli niebezpieczeństwa poważnych awarii związanych z substancjami niebezpiecznymi, ponieważ właściwe organy niemieckie nie sporządziły zewnętrznych planów operacyjno-ratowniczych dla wszystkich zakładów podlegających art. 9 tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Artykuł 11 ust. 1 lit. c) dyrektywy 96/82/WE wymaga od państw członkowskich, by w przypadku wszystkich zakładów podlegających art. 9 tej dyrektywy zapewniły sporządzenie przez właściwe organy zewnętrznego planu operacyjno-ratowniczego dotyczącego środków, jakie należy przedsięwziąć poza terenem zakładu. Te zewnętrzne plany operacyjno-ratownicze mają zawierać nie tylko informacje o środkach zaradczych, jakie należy przedsięwziąć na terenie zakładu oraz poza terenem zakładu, ale również mają one informować opinię publiczną o awarii i o wymaganym zachowaniu. Ponadto w zewnętrznych planach operacyjno-ratowniczych należy również ująć przykładowo informacje dla służb odpowiedzialnych za bezpieczeństwo i służb ratowniczych innych państw członkowskich w przypadku poważnej awarii mogącej mieć ponadgraniczne skutki.
   Niniejsza skarga zmierza do stwierdzenia, że Republika Federalna Niemiec uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 11 ust. 1 lit. c) dyrektywy 96/82/WE, ponieważ nie sporządziła zewnętrznych planów operacyjno-ratowniczych dla wszystkich zakładów podlegających art. 9 tej dyrektywy.


title: Sprawa C-603/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 15 października 2014 r. w sprawie T-515/12 El Corte Inglés, SA/OHIM – English Cut (The English Cut), wniesione w dniu 29 grudnia 2014 r. przez El Corte Inglés, S.A.

text:
               30.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/17

      Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 15 października 2014 r. w sprawie T-515/12 El Corte Inglés, SA/OHIM – English Cut (The English Cut), wniesione w dniu 29 grudnia 2014 r. przez El Corte Inglés, S.A.
      (Sprawa C-603/14 P)
      (2015/C 107/24)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Wnoszący odwołanie: El Corte Inglés, S.A. (przedstawiciel: adwokat J.L. Rivas Zurdo)

         Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu z dnia 15 października 2014 r. w sprawie T-515/12 w całości;

                  —

                  obciążenie kosztami postępowania strony sprzeciwiającej się lub stron sprzeciwiających się odwołaniu.

         Zarzuty i główne argumenty

                  1.

                     Pierwszy zarzut odwołania, oparty na przeinaczeniu faktów, wobec ustalenia przez Sąd w wyroku z dnia 15 października 2014 r., że podobieństwo pojęciowe znaków towarowych jest podobieństwem uznawanym przezeń za lekkie, podczas gdy zdaniem izby odwoławczej OHIM istnieje podobieństwo pojęciowe znaków towarowych.

                  2.

                     Drugi zarzut odwołania, oparty na naruszenia prawa wspólnotowego, wobec nieprawidłowego zastosowania przez Sąd art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. (1)

                  3.

                     Trzeci zarzut odwołania, oparty na naruszenia prawa wspólnotowego, wobec nieprawidłowego zastosowania przez Sąd art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r.

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s.1)