title: Sprawa T-643/14: Wyrok Sądu z dnia 12 maja 2016 r. – Red Lemon/EUIPO – Lidl Stiftung (ABTRONIC) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego ABTRONIC — Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy TRONIC — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Minimalny samoistny charakter odróżniający wcześniejszego znaku towarowego — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd]

text:
               27.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/12

         Wyrok Sądu z dnia 12 maja 2016 r. – Red Lemon/EUIPO – Lidl Stiftung (ABTRONIC)
   (Sprawa T-643/14) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego ABTRONIC - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy TRONIC - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Minimalny samoistny charakter odróżniający wcześniejszego znaku towarowego - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd])
   (2016/C 232/14)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Red Lemon Inc. (Hong Kong, Chiny) (przedstawiciele: adwokaci T. Wieland i S. Müller)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: Lidl Stiftung & Co. KG (Neckarsulm, Niemcy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 maja 2014 r. (sprawa R 1899/2014-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Lidl Stiftung & Co. KG a Red Lemon Inc.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Red Lemon Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 380 z 27.10.2014.


title: Sprawa T-178/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  23 listopada 2005  — Zjednoczone Królestwo przeciwko Komisji (Środowisko — Dyrektywa 2003/87/WE — System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych — Projekt zmiany krajowego planu rozdziału — Odmowa Komisji — Skarga o stwierdzenie nieważności)

text:
               28.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/14

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 listopada 2005 — Zjednoczone Królestwo przeciwko Komisji
   (Sprawa T-178/05) (1)

   (Środowisko - Dyrektywa 2003/87/WE - System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych - Projekt zmiany krajowego planu rozdziału - Odmowa Komisji - Skarga o stwierdzenie nieważności)
   (2006/C 22/27)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej [Przedstawiciel(-e): początkowo C. Jackson, pełnomocnik, M. Hoskins, barrister, następnie R. Caudwell, pełnomocnik, i M. Hoskins]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciel(-e): U. Wölker i X. Lewis, pełnomocnicy]
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2005) 1081 wersja ostateczna z dnia 12 kwietnia 2005 r. w sprawie projektu zmiany krajowego planu rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych notyfikowanego przez Zjednoczone Królestwo zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C (2005) 1081 wersja ostateczna z dnia 12 kwietnia 2005 r. w sprawie projektu zmiany krajowego planu rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych notyfikowanego przez Zjednoczone Królestwo.

               2)

               Komisja poniesie własne koszty oraz koszty Zjednoczonego Królestwa.

      (1)  Dz.U. C 155 z 25.06.2005


title: Sprawa C-537/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social de Madrid (Hiszpania) w dniu 3 grudnia 2007 r. — Evangelina Gómez-Limón Sánchez-Camacho przeciwko Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS), Tesorería General de la Seguridad Social (TGSS), Alcampo S.A.

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social de Madrid (Hiszpania) w dniu 3 grudnia 2007 r. — Evangelina Gómez-Limón Sánchez-Camacho przeciwko Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS), Tesorería General de la Seguridad Social (TGSS), Alcampo S.A.
   (Sprawa C-537/07)
   (2008/C 64/25)
   Język postępowania: hiszpański
   Sąd krajowy
   Juzgado de lo Social de Madrid
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Evangelina Gómez-Limón Sánchez-Camacho

      Strona pozwana: Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS), Tesorería General de la Seguridad Social (TGSS), Alcampo S.A.
   Pytania prejudycjalne

               1.

               Mając na względzie, iż przyznanie urlopu rodzicielskiego stanowi środek służący wspieraniu równości w sposób i w zakresie ustalonym swobodnie przez poszczególne państwa członkowskie w ramach minimalnych granic zakreślonych dyrektywą 1996/34/WE (1), czy możliwe jest, że korzystanie z takiego okresu urlopu rodzicielskiego — w przypadku skrócenia wymiaru czasu pracy i obniżenia wynagrodzenia z powodu opieki nad małoletnimi dziećmi — może mieć wpływ na prawa będące w trakcie nabywania przez pracownika lub pracownicę korzystających z tego urlopu rodzicielskiego oraz czy jednostki mogą powoływać się wobec instytucji publicznych państwa członkowskiego na zasadę zachowania praw nabytych lub będących w trakcie nabywania?

               2.

               W szczególności, czy wyrażenie „prawa nabyte lub będące w trakcie nabywania” zawarte w klauzuli 2 obejmuje wyłącznie prawa związane z warunkami pracy i ma zastosowanie jedynie do umownego stosunku pracy z pracodawcą, czy przeciwnie, dotyczy również zachowania praw nabytych lub będących w trakcie nabywania w dziedzinie zabezpieczenia społecznego, a także, czy wymóg „ciągłoś[ci] uprawnień do zabezpieczenia społecznego w różnych systemach”, o którym mowa w klauzuli 2 ust. 8 dyrektywy 1996/34/WE można uznać za spełniony w sposób rozpatrywany w niniejszej sprawie i zastosowany przez władze krajowe, a w stosownym przypadku czy na prawo do ciągłości uprawnień do zabezpieczenia społecznego można powołać się przed organami krajowymi państwa członkowskiego na tej podstawie, że jest wystarczająco jasne i konkretne?

               3.

               Czy przepisy wspólnotowe nie stoją na przeszkodzie ustawodawstwu krajowemu, zgodnie, z którym w okresie skrócenia wymiaru czasu pracy z uwagi na urlop rodzicielski renta, jaka powinna być pobierana z tytułu niezdolności do pracy ulega obniżeniu w porównaniu z tą, jaka miałaby zastosowanie przed tym urlopem, a także zmniejszeniu ulega wymiar i konsolidacja przyszłych świadczeń proporcjonalnie do skrócenia wymiaru czasu pracy i zmniejszenia wynagrodzenia?

               4.

               Mając na względzie ciążący na sądach krajowych obowiązek dokonywania wykładni prawa krajowego w świetle obowiązków wynikających z dyrektywy, w celu umożliwienia w największym możliwym zakresie osiągnięcia celów normy wspólnotowej, czy obowiązek ten powinien stosować się również do ciągłości uprawnień do zabezpieczenia społecznego podczas korzystania z urlopu rodzicielskiego, a konkretnie w przypadkach częściowego urlopu lub pracy w niepełnym wymiarze, jak w niniejszej sprawie?

               5.

               Czy w okolicznościach niniejszej sprawy zmniejszenie praw przyznanych i nabytych w dziedzinie zabezpieczenia społecznego w okresie urlopu rodzicielskiego może być uznane za bezpośrednią lub pośrednią dyskryminację sprzeczną z przepisami dyrektywy Rady 79/7/EWG (2) z dnia 19 grudnia 1978 r. w sprawie zasady równego traktowania i niedyskryminacji kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego, a tym samym sprzeczną z wymogiem równości i niedyskryminacji kobiet i mężczyzn zgodnie ze wspólną tradycją państw członkowskich w zakresie, w jakim zasada ta znajdować zastosowanie nie tylko do warunków pracy, ale także działań publicznych w dziedzinie ochrony socjalnej pracowników?

      (1)  Dyrektywa Rady 96/34/WE z dnia 3 czerwca 1996 roku w sprawie porozumienia ramowego dotyczącego urlopu rodzicielskiego zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC (Dz.U. L 145, str. 4).

      (2)  Dz.U. 1979, L 6, str. 24.


title: Sprawa C-100/09: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 1 października 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Czeskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2007/14/WE — Szczegółowe zasady wdrożenia niektórych przepisów dyrektywy 2004/109/WE — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/16

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 1 października 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Czeskiej
   (Sprawa C-100/09) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2007/14/WE - Szczegółowe zasady wdrożenia niektórych przepisów dyrektywy 2004/109/WE - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   2009/C 282/31
   Język postępowania: czeski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: L. Jelínek i P. Dejmek, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Czeska (przedstawiciel: M. Smolek, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia w wyznaczonym terminie wszelkich przepisów niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Komisji 2007/14/WE z dnia 8 marca 2007 r. ustanawiającej szczegółowe zasady wdrożenia niektórych przepisów dyrektywy 2004/109/WE w sprawie harmonizacji wymogów dotyczących przejrzystości informacji o emitentach, których papiery wartościowe dopuszczane są do obrotu na rynku regulowanym (Dz.U. L 69, s. 27)

      Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Komisji 2007/14/WE z dnia 8 marca 2007 r. ustanawiającej szczegółowe zasady wdrożenia niektórych przepisów dyrektywy 2004/109/WE w sprawie harmonizacji wymogów dotyczących przejrzystości informacji o emitentach, których papiery wartościowe dopuszczane są do obrotu na rynku regulowanym, Republika Czeska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 24 tej dyrektywy.

               2)

               Republika Czeska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 113 z 16.5.2009.


title: Sprawa T-291/12: Skarga wniesiona w dniu 3 lipca 2012 r. — Deutsche Bank przeciwko OHIM (Passion to Perform)

text:
               8.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 273/14

         Skarga wniesiona w dniu 3 lipca 2012 r. — Deutsche Bank przeciwko OHIM (Passion to Perform)
   (Sprawa T-291/12)
   2012/C 273/24
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Deutsche Bank (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci R. Lange, T. Götting i G. Hild)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 24 kwietnia 2012 r. w sprawie R 2233/2011-4; oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Wspólnotę Europejską słownego znaku towarowego „Passion to Perform” dla usług z klas 35, 36, 38, 41 i 42 — zgłoszenie nr W 1066295

      Decyzja eksperta: Odmowa przyznania ochrony na terytorium Wspólnoty Europejskiej

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania
   Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009.


title: Sprawa T-398/10: Wyrok Sądu z dnia 15 lipca 2015 r. – Fapricela/Komisja (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Europejski rynek stali sprężającej — Ustalanie cen, podział rynku i wymiana szczególnie chronionych informacji handlowych — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE — Współpraca w toku postępowania administracyjnego)

text:
               14.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 302/35

         Wyrok Sądu z dnia 15 lipca 2015 r. – Fapricela/Komisja
   (Sprawa T-398/10) (1)

   ((Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek stali sprężającej - Ustalanie cen, podział rynku i wymiana szczególnie chronionych informacji handlowych - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE - Współpraca w toku postępowania administracyjnego))
   (2015/C 302/44)
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Fapricela – Indústria de Trefilaria, SA (Ançã, Portugalia) (przedstawiciele: początkowo M. Gorjão-Henriques i S. Roux, a następnie T. Guerreiro, R. Lopes i S. Alberto, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre, P. Costa de Oliveira i V. Bottka, pełnomocnicy, wspierani przez M. Marquesa Mendesa, adwokata)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności i zmiany decyzji Komisji z dnia 30 czerwca 2010 r. C(2010) 4387 wersja ostateczna dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE oraz art. 53 EOG (Sprawa COMP/38.344 – Stal sprężająca), zmienionej decyzją Komisji C (2010) 6676 wersja ostateczna z dnia 30 września 2010 r. oraz decyzją Komisji C (2011) 2269 wersja ostateczna z dnia 4 kwietnia 2011 r.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji z dnia 30 czerwca 2010 r. C(2010) 4387 wersja ostateczna dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE oraz art. 53 EOG (Sprawa COMP/38.344 – Stal sprężająca), zmienionej decyzją Komisji C (2010) 6676 wersja ostateczna z dnia 30 września 2010 r. oraz decyzją Komisji C (2011) 2269 wersja ostateczna z dnia 4 kwietnia 2011 r., w zakresie, w jakim Komisja stwierdziła w niej, że Fapricela – Indústria de Trefilaria, SA naruszyła przepisy art. 101 ust. 1 TFUE, uczestnicząc, poza naruszeniem tych przepisów na rynku iberyjskim, w kartelu obejmującym swym zasięgiem rynek wewnętrzny, a następnie – Europejski Obszar Gospodarczy (EOG), oraz nałożyła na nią grzywnę w kwocie 8 8 74  000 EUR.

               2)

               Kwota grzywny nałożonej na Fapricela – Indústria de Trefilaria zostaje ustalona na 8 8 74  000 EUR.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 301 z 6.11.2010.


title: Sprawa C-183/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) wydanego w dniu 14 lutego 2008 r. w sprawie T-351/05 Provincia di Imperia przeciwko Komisji, wniesione w dniu 29 kwietnia 2008 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/20

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) wydanego w dniu 14 lutego 2008 r. w sprawie T-351/05 Provincia di Imperia przeciwko Komisji, wniesione w dniu 29 kwietnia 2008 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-183/08 P)
   (2008/C 209/28)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: D. Martin i L. Flynn, pełnomocnicy)

      Druga stronapostępowania: Provincia di Imperia
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 14 lutego 2008 r. w sprawie T-351/05;

               —

               uznanie skargi Provincia di Imperia wniesionej w tej sprawie za niedopuszczalną;

               —

               obciążenie Provincia di Imperia kosztami poniesionymi przez Komisję w niniejszym postępowaniu.

         Zarzuty i główne argumenty
   W odwołaniu Komisja podnosi zarzut, że zaskarżony wyrok uchybił przesłankom dopuszczalności skargi o stwierdzenie nieważności wniesionej na mocy art. 230 WE, w szczególności poprzez uznanie, że strona skarżąca w pierwszej instancji miała interes prawny we wniesieniu skargi. Skarga o stwierdzenie nieważności wniesiona przez osobę fizyczną lub prawną jest bowiem dopuszczalna tylko wtedy, gdy jest w stanie doprowadzić do przyznania korzyści jej autorowi. Tymczasem w niniejszym przypadku skarga strony skarżącej jest oczywiście niedopuszczalna, ponieważ wyrok stwierdzający nieważność zaskarżonego aktu jako taki w żaden sposób nie może przyznać „korzyści” tej stronie. Przyznanie subwencji stanowi bowiem przysporzenie otrzymane od Komisji i oferent odpowiadający na zaproszenie do składania wniosków nie ma w konsekwencji żadnego prawa do otrzymania takiej subwencji.
   Tytułem ewentualnym Komisja podnosi, że nawet jeżeli skarżąca w pierwszej instancji miałaby interes prawny w dniu wniesienia skargi, interes taki zniknąłby w każdym razie w dniu ogłoszenia zaskarżonego wyroku, ponieważ całość budżetu przeznaczonego na zaproszenie do składania wniosków była wyczerpana, a okres programowania zamknięty.


title: Sprawa C-370/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Novara (Włochy) w dniu 4 lipca 2016 r. – Bruno Dell’Acqua/Eurocom Srl, Regione Lombardia

text:
               17.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Novara (Włochy) w dniu 4 lipca 2016 r. – Bruno Dell’Acqua/Eurocom Srl, Regione Lombardia
   (Sprawa C-370/16)
   (2016/C 383/02)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale di Novara

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Bruno Dell’Acqua

      Strona pozwana: Eurocom Srl, Regione Lombardia

      Pytanie prejudycjalne

   Czy uprzednie upoważnienie w rozumieniu art. 1 zdanie drugie protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej (Dz.U. C 310 z 16 grudnia 2004 r., s. 261) jest konieczne, jeżeli w postępowaniu egzekucyjnym zajęcia na poczet wierzytelności środków będących w posiadaniu trzeciodłużnika zajmowane sumy nie znajdują się w posiadaniu Komisji Europejskiej, lecz zostały już przekazane krajowym instytucjom odpowiedzialnym za dokonywanie płatności?


title: Sprawa T-14/15: Wyrok Sądu z dnia 20 października 2016 r. – Lufthansa AirPlus Servicekarten/EUIPO – Mareea Comtur (airpass.ro) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego airpass.ro – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy AirPlus International – Oddalenie sprzeciwu – Zasada 21 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 – Umorzenie postępowania – Artykuł 81 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               5.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 454/22

      Wyrok Sądu z dnia 20 października 2016 r. – Lufthansa AirPlus Servicekarten/EUIPO – Mareea Comtur (airpass.ro)
      (Sprawa T-14/15) (1)

      ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego airpass.ro - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy AirPlus International - Oddalenie sprzeciwu - Zasada 21 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 - Umorzenie postępowania - Artykuł 81 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
      (2016/C 454/41)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Lufthansa AirPlus Servicekarten GmbH (Neu Isenburg, Niemcy) (przedstawiciele: R. Kunze i G. Würtenberger, adwokaci)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: V. Melgar i H. Kunz, pełnomocnicy)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: SC Mareea Comtur SRL (Deva, Rumania)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 17 października 2014 r. (sprawa R 1918/2013-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Lufthansa AirPlus Servicekarten a SC Mareea Comtur.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 17 października 2014 r. (sprawa R 1918/2013-5) w zakresie, w jakim dotyczy ona „reklamy, zarządzania w działalności handlowej, administrowania działalnością handlową, prac biurowych” należących do klasy 35 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami.

                  2)

                  EUIPO pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Lufthansa AirPlus Servicekarten GmbH.

         (1)  Dz.U. C 81 z 9.3.2015.


title: Sprawa C-66/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 26 listopada 2015 r. w sprawie T-462/13, Comunidad Autónoma del País Vasco i Itelazpi, S.A./Komisja, wniesione w dniu 5 lutego 2016 r. przez Comunidad Autónoma del País Vasco i Itelazpi, S.A.

text:
               4.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/14

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 26 listopada 2015 r. w sprawie T-462/13, Comunidad Autónoma del País Vasco i Itelazpi, S.A./Komisja, wniesione w dniu 5 lutego 2016 r. przez Comunidad Autónoma del País Vasco i Itelazpi, S.A.
   (Sprawa C-66/16 P)
   (2016/C 118/17)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszące odwołanie: Comunidad Autónoma del País Vasco i Itelazpi, S.A. (przedstawiciele: J. L. Buendía Sierra i A. Lamadrid de Pablo, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska i SES Astra

      Żądania wnoszących odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 26 listopada 2015 r.;

               —

               definitywne rozstrzygnięcie skargi o stwierdzenie nieważności oraz stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 19 czerwca 2013 r. (1);

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zaskarżony wyrok potwierdził decyzję Komisji w sprawie pomocy państwa, dotyczącą szeregu środków przyjętych przez hiszpańskie władze publiczne w celu zagwarantowania, aby sygnał naziemnej telewizji cyfrowej (NTC) dotarł do oddalonych regionów terytorium kraju, które zamieszkuje jedynie 2,5 % populacji. W decyzji tej Komisja uznała, że z praktycznego punktu widzenia usługa taka nie zostałaby zaoferowana na rynku, gdyby interwencja władz publicznych nie miała miejsca. Pomimo to Komisja zaprzeczyła, że chodzi tu o usługę w ogólnym interesie gospodarczym (UOIG) i potwierdziła, że z formalnego punktu widzenia usługa ta nie została „jasno” zdefiniowana i powierzona przez władze publiczne. Instytucja ta stwierdziła także, że w każdym razie władze publiczne nie były uprawnione do wyboru określonej technologii na etapie organizacji UOIG.

      Pierwszy i jedyny zarzut odwołania: naruszenia prawa w zakresie wykładni art. 14, art. 106 ust. 2 i art. 107 ust. 1 TFUE, a także protokołu nr 26 w sprawie usług świadczonych w interesie ogólnym i protokołu nr 29 w sprawie systemu publicznego nadawania w państwach członkowskich.

   W odwołaniu podkreślono w szczególności, że w zaskarżonym wyroku Sąd popełnił następujące błędy:

               —

               ewidentnie naruszył granice „oczywistego błędu” przy badaniu różnych aktów przyjętych przez władze publiczne w związku z definiowaniem i powierzaniem UOIG;

               —

               w sposób nienależyty ograniczył „szeroki zakres uznania” państw członkowskich, którym dysponują one zarówno przy definiowaniu, jak i przy „organizacji” UOIG, i który obejmuje zatem decyzję o wyborze szczegółowych zasad świadczenia UOIG oraz decyzję o wyborze konkretnej technologii, bez względu na to, czy decyzje te zawarte są w akcie definiującym usługę, czy też w odrębnym akcie;

               —

               dokonał błędnej analizy obowiązujących przepisów prawa hiszpańskiego;

               —

               nie uwzględnił okoliczności, że „zdefiniowanie” UOIG i „powierzenie” takiej usługi jednemu przedsiębiorstwu lub większej ich liczbie może zostać dokonane mocą odrębnych aktów;

               —

               nie uwzględnił okoliczności, że dla „zdefiniowania” UOIG i „powierzenia” takiej usługi nie jest wymagane posłużenie się konkretnym sformułowaniem lub wyrażeniem, ale przeprowadzenie analizy merytorycznej i funkcjonalnej;

               —

               zanegował zastosowanie protokołu nr 29 w sprawie nadawania, dołączonego do TFUE oraz TUE.

      (1)  Decyzja Komisji 2014/489/UE z dnia 19 czerwca 2013 r. w sprawie pomocy państwa SA.28599 [C 23/2010) (ex NN 36/2010, ex CP 163/2009)] wdrożonej przez Królestwo Hiszpanii na rzecz rozwinięcia naziemnej telewizji cyfrowej na obszarach oddalonych i mniej zurbanizowanych (poza regionem Kastylia-La Mancha) (Dz.U. 2014, L 217, s. 52).


title: Sprawa T-239/04: Skarga wniesiona dnia 11 czerwca 2004 r. przez Republikę Włoską przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               28.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/30

         Skarga wniesiona dnia 11 czerwca 2004 r. przez Republikę Włoską przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-239/04)
   (2004/C 217/53)
   Język postępowania: włoski
   Dnia 11 czerwca Republika Włoska, reprezentowana przez Danilo Del Gazo, avvocato dello Stato, wniosła do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich skargę przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Strona skarżąca wnosi o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Niniejsza skarga jest skierowana przeciwko decyzji C(2004)930 fin z dnia 30 marca 2004 r. dotyczącej procedury C62/2003 (ex NN 7/2003), na mocy której pomoc przyznana przez państwo w formie pilnych działań w zakresie zatrudnienia, przeprowadzonych przez Włochy na podstawie decreto legge z dnia 14 lutego 2003 r., przekształconego w ustawę nr 81 z dnia 17 kwietnia 2003 r., została uznana za niezgodną ze wspólnym rynkiem. Komisja stwierdziła w szczególności, że niniejszy środek pomocowy stanowi korzyść ekonomiczną dla nabywców przedsiębiorstw będących w trudnej sytuacji finansowej, znajdujących się w zarządzie nadzwyczajnym, zatrudniających co najmniej 1 000 pracowników i które do dnia 30 kwietnia 2003 r. zawarły umowę zbiorową z ministerstwem pracy w sprawie zatwierdzenia transferu pracowników, oraz dla przedsiębiorstw będących w trudnej sytuacji finansowej, znajdujących się w zarządzie nadzwyczajnym, zatrudniających co najmniej 1 000 pracowników, będących przedmiotem sprzedaży.
   Dla poparcia swojej skargi Państwo skarżące podnosi, co następuje:

               —

               pomoc, o której mowa, stanowi działanie o charakterze powszechnym wspierające zatrudnienie i jako takie nie zniekształca ani nie grozi zniekształceniem konkurencji, dlatego nie stanowi ona pomocy przyznanej przez państwo w rozumieniu art. 87 ust. 1 TWE.

               —

               ocena zgodności pomocy przez Komisję jest podważona przez czas trwania środka pomocowego, zasadnego ze względu na konieczność zwalczenia przejściowego ciężkiego kryzysu w zatrudnieniu, oraz ograniczonego do ściśle niezbędnego okresu, zgodnie z zasadą proporcjonalności.

               —

               naruszenie wytycznych przyznawania pomocy przez państwo w celu ratowania i restrukturyzacji, ponieważ, w zakresie dotyczącym nabycia spółki Ocean SpA przez Brandt Italia, punkt 100 tych wytycznych odnosi się wyraźnie do pomocy nie podlegającej notyfikacji, stanowiąc, że Komisja powinna sprawdzić zgodność ze wspólnym rynkiem każdej pomocy na ratowanie i na restrukturyzację, której udzielono bez zatwierdzenia przez Komisję.

               —

               naruszenie rozporządzenia Komisji (WE) nr 2204/2002 z dnia 12 grudnia 2002 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy państwa w zakresie zatrudnienia (1), w zakresie w jakim Komisja nie uznała środka pomocowego, o którym mowa, za zgodny z Traktatem.

      (1)  Dz.U. L 337 z 13.12.2003, str. 3.


title: Sprawa T-137/14: Skarga wniesiona w dniu 25 lutego 2014 r. – I Castellani przeciwko OHIM – Chomarat (przedstawienie okręgu)

text:
               5.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 135/55

         Skarga wniesiona w dniu 25 lutego 2014 r. – I Castellani przeciwko OHIM – Chomarat (przedstawienie okręgu)
   (Sprawa T-137/14)
   2014/C 135/72
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: I Castellani Srl (Meldola, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci M. Caramelli, F. Boscariol de Roberto, I. Gatto i D. Martucci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Compagnie Chomarat (Paryż, Francja)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 13 grudnia 2013 r. w sprawie R 1001/2012-2;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku: Graficzny znak towarowy przestawiający okrąg dla towarów z klasy 19 – zgłoszenie nr 2 844 033

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Strona wnosząca o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Compagnie Chomarat

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Stwierdzenie wygaśnięcia prawa do wspólnotowego znaku towarowego nr 2 844 033

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 51 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-345/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de première instance de Liège (Belgia) w dniu 22 czerwca 2016 r. – Jacob, Dominique Lennertz/État belge

text:
               5.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de première instance de Liège (Belgia) w dniu 22 czerwca 2016 r. – Jacob, Dominique Lennertz/État belge
   (Sprawa C-345/16)
   (2016/C 326/25)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Tribunal de première instance de Liège

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Jean Jacob; Dominique Lennertz

      Druga strona postępowania: État belge

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 39 Traktatu o Unii Europejskiej stoi na przeszkodzie temu, aby belgijski system podatkowy w art. 155 CIR 1992, niezależnie od stosowania okólnika z dnia 12 marca 2008 r. nr Ci.RH.331/575.420, prowadził do sytuacji, w której emerytura luksemburska skarżącego, zwolniona z opodatkowania na podstawie art. 18 zawartej pomiędzy Belgią i Luksemburgiem umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, jest uwzględniana przy obliczaniu podatku belgijskiego i służy za podstawę do zastosowania ulg podatkowych przewidzianych przez CIR 1992, a korzyści wynikające z tych ulg, jak te z tytułu kwoty wolnej od podatku, oszczędzania długoterminowego, wydatków pokrytych czekami titre-service, wydatków poniesionych w celu oszczędzania energii w gospodarstwie domowym, na ubezpieczenie mieszkania i budynku mieszkalnego od kradzieży i ognia oraz z tytułu darowizn dokonanych przez skarżącego, były ograniczone lub przyznane w niższej wysokości, niż gdyby oboje skarżący uzyskiwali dochody w Belgii i gdyby to skarżąca, a nie skarżący, uzyskiwała wyższe dochody?


title: Sprawa T-170/05: Skarga wniesiona w dniu 21 kwietnia 2005 r. przez Renate AMM i 14 innych skarżących przeciwko Parlamentowi Europejskiemu

text:
               9.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/30

         Skarga wniesiona w dniu 21 kwietnia 2005 r. przez Renate AMM i 14 innych skarżących przeciwko Parlamentowi Europejskiemu
   (Sprawa T-170/05)
   (2005/C 171/49)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 21 kwietnia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Renate AMM, zamieszkałej w Brukseli i 14 innych urzędników, reprezentowanych przez adwokatów: Sébastiena Orlandiego, Xaviera Martina, Alberta Coolena, Jean-Noëla Louisa i Etienne'a Marchala, z adresem do doręczeń w Luksemburgu przeciwko Parlamentowi Europejskiemu.
   Skarżący wnoszą do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               uchylenie decyzji o powołaniu skarżących na urzędników Wspólnot Europejskich w zakresie, w jakim ustalają ich grupy zaszeregowania na podstawie art. 12 lub 13 akapit drugi załącznika XIII regulaminu pracowniczego;

               —

               obciążenie Parlamentu kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Podnoszone zarzuty i główne argumenty są identyczne z zarzutami i głównymi argumentami w sprawach T-130/05, T-160/05 i T-162/05 oraz podobne do zarzutów i głównych argumentów w sprawach T-58/05 i T-164/05.


title: Sprawa F-90/07: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 13 listopada 2008 r. — Traore przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Ogłoszenie o wolnym stanowisku — Odrzucenie kandydatury skarżącego — Zmiana miejsca zatrudnienia — Interes służby)

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/71

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 13 listopada 2008 r. — Traore przeciwko Komisji
   (Sprawa F-90/07) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Ogłoszenie o wolnym stanowisku - Odrzucenie kandydatury skarżącego - Zmiana miejsca zatrudnienia - Interes służby)
   (2009/C 44/124)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Amadou Traore (Rhodes Saint Genèse, Belgia) (przedstawiciel: É. Boigelot, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i B. Eggers)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o odrzuceniu kandydatur skarżącego na stanowisko chargé d'affaires ad interim w przedstawicielstwie Komisji w Togo, a także na stanowisko szefa operacji w przedstawicielstwie Komisji w Tanzanii –Unieważnienie powołania innych kandydatów na te stanowiska — Wniosek o odszkodowanie
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji dyrektora zasobów ludzkich Biura Współpracy EuropeAid Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 12 grudnia 2006 r. o odrzuceniu kandydatury A. Traore'a na stanowisko szefa operacji w przedstawicielstwie Komisji w Tanzanii oraz decyzji o powołaniu pana S. na to stanowisko.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               A. Traore pokryje połowę swoich kosztów postępowania.

               4)

               Komisja Wspólnot Europejskich pokryje swoje koszty postępowania oraz połowę kosztów poniesionych przez A. Traore'a.

      (1)  Dz.U. C 269 z 10.11.2007 r., s. 72.


title: Sprawa C-31/12: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 10 października 2012 r. — (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy w Zakopanem — Polska) — postępowanie karne przeciwko Wojciechowi Ziemskiemu oraz Andrzejowi Kozakowi (Odesłanie prejudycjalne — Brak informacji na temat sprawy przed sądem krajowym — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               6.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 101/5

         Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 10 października 2012 r. — (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy w Zakopanem — Polska) — postępowanie karne przeciwko Wojciechowi Ziemskiemu oraz Andrzejowi Kozakowi
   (Sprawa C-31/12) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Brak informacji na temat sprawy przed sądem krajowym - Oczywista niedopuszczalność)
   2013/C 101/10
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Sąd Rejonowy w Zakopanem

      Strony w postępowaniu karnym w sprawie przed sądem krajowym

   Wojciech Ziemski, Andrzej Kozak

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Sąd Rejonowy w Zakopanem — Wykładnia pojęcia „norma techniczna” zawartego w art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U. L 204, s. 37), zmienionej dyrektywą 98/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lipca 1998 r. (Dz.U. L 217, s. 18) — Obowiązek notyfikowania przez państwo członkowskie Komisji wszelkich projektów norm technicznych — Przepisy prawa państwa członkowskiego dotyczące gier hazardowych

      Sentencja

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy w Zakopanem (Polska) postanowieniem z dnia 13 stycznia 2012 r. jest oczywiście niedopuszczalny.

      (1)  Dz.U. C 165 z 9.6.2012.


title: Sprawa C-19/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht München I (Niemcy) w dniu 19 stycznia 2015 r. – Verband Sozialer Wettbewerb e.V./Innova Vital GmbH

text:
               20.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 127/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht München I (Niemcy) w dniu 19 stycznia 2015 r. – Verband Sozialer Wettbewerb e.V./Innova Vital GmbH
   (Sprawa C-19/15)
   (2015/C 127/14)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landgericht München I

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Verband Sozialer Wettbewerb e.V.

      Strona pozwana: Innova Vital GmbH

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 (1) należy interpretować w ten sposób, że przepisy tego rozporządzenia stosują się również do oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych zawartych w przekazach komercyjnych w reklamach żywności przeznaczonej jako taka dla konsumentów końcowych, jeżeli przekaz komercyjny lub reklama skierowane są wyłącznie do kręgów specjalistycznych?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1924/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności; Dz.U. L 404, s. 9.


title: Sprawa C-155/09: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 20 stycznia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuły 12 WE, 18 WE, 39 WE i 43 WE — Artykuły 4, 28 i 31 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym — Przepisy podatkowe — Warunki zwolnienia z podatku od przeniesienia własności nieruchomości przy zakupie dokonywanym po raz pierwszy — Zwolnienie wyłącznie osób stale zamieszkujących na terytorium krajowym oraz obywateli pochodzenia greckiego, którzy nie zamieszkują w Grecji w chwili zakupu nieruchomości)

text:
               12.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/3

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 20 stycznia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-155/09) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuły 12 WE, 18 WE, 39 WE i 43 WE - Artykuły 4, 28 i 31 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym - Przepisy podatkowe - Warunki zwolnienia z podatku od przeniesienia własności nieruchomości przy zakupie dokonywanym po raz pierwszy - Zwolnienie wyłącznie osób stale zamieszkujących na terytorium krajowym oraz obywateli pochodzenia greckiego, którzy nie zamieszkują w Grecji w chwili zakupu nieruchomości)
   2011/C 80/04
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal i D. Triantafyllou, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Grecka (przedstawiciele: P. Mylonopoulos i V. Karra, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 18 WE, 39 WE i 43 WE — Zwolnienie z podatku od przeniesienia własności nieruchomości przy pierwszym zakupie — Zwolnienie wyłącznie osób stale zamieszkujących w Grecji oraz obywateli greckich, którzy nie zamieszkują w Grecji w chwili zakupu nieruchomości

      Sentencja

               1)

               Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 12 WE, 18 WE, 39 WE i 43 WE oraz na mocy art. 4, 28 i 31 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 2 maja 1992 r.

                           —

                           zwalniając z podatku od przeniesienia własności nieruchomości, w zastosowaniu art. 1 ust. 1 i art. 1 ust. 3 akapit pierwszy ustawy 1078/1980 jedynie osoby stale zamieszkałe na terytorium krajowym, podczas gdy osoby niezamieszkałe na tym terytorium, zamierzające się tam osiedlić w przyszłości, nie są zwolnione z podatku; oraz

                           —

                           zwalniając ze wskazanego podatku przy nabyciu pierwszego lokalu mieszkalnego na terytorium krajowym, pod pewnymi warunkami, wyłącznie obywateli greckich lub osoby pochodzenia greckiego.

               2)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 167 z 18.7.2009.


title: Sprawa T-39/07: Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2007 r. — ENI przeciwko Komisji

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/45

         Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2007 r. — ENI przeciwko Komisji
   (Sprawa T-39/07)
   (2007/C 82/97)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Eni SpA (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci prof. G.M. Roberti i I. Perego)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w części w jakiej obciąża skarżącą odpowiedzialnością za działania podlegające karze;

               —

               uchylenie lub obniżenie grzywny nałożonej na skarżącą zgodnie z art. 2 tej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Niniejsza skarga została wniesiona przeciwko tej samej decyzji, która została zaskarżona w sprawie T-38/07 Shell Petroleum i in. przeciwko Komisji.
   ENI twierdzi, że zaskarżona decyzja narusza prawo w zakresie, w jakim przypisuje jej odpowiedzialność za rzekome działania podlegające karze podejmowane przez inne spółki w ramach zmowy jedynie z powodu pełnionej przez nią roli spółki dominującej posiadającej całość kapitału. W tych okolicznościach skarżąca twierdzi, że:

               —

               Komisja opiera się zasadniczo na niewzruszalnym domniemaniu odpowiedzialności związanej ze strukturą własnościową, która nie znajduje uzasadnienia i jest sprzeczna z zasadami określonymi w praktyce i w orzecznictwie wspólnotowym dotyczącymi stosowania art. 81 WE w odniesieniu do grup przedsiębiorstw. Takie podejście narusza także podstawową zasadę indywidualizacji odpowiedzialności i kary oraz zasadę legalności, co jest wynikiem oczywistych błędów w ocenie stanu faktycznego przedstawionego przez ENI w celu obalenia domniemania zastosowanego przez Komisję. W tych okolicznościach Komisja naruszyła wymóg wynikający z art. 253 WE nie uzasadniając należycie dokonanej oceny.

               —

               ponadto, zaskarżona decyzja nie uwzględnia zasady ograniczonej odpowiedzialności spółek kapitałowych, wynikającej z prawa spółek wspólnego dla prawa państw członkowskich, międzynarodowej praktyki prawnej i samego prawa wspólnotowego, co wydaje się być jednocześnie niespójne z kryteriami ustanowionymi w celu wykonania zasad wspólnotowego prawa konkurencji w odniesieniu do spraw dotyczących sukcesji/przejęcia przedsiębiorstw. Podobnie w odniesieniu do tych kwestii, zaskarżona decyzja nie zawiera uzasadnienia.

         Spółka ENI wnosi także o uchylenie lub znaczne obniżenie nałożonej na nią grzywny, mając na względzie, że Komisja:

               —

               nie dokonała oceny wpływu na właściwy rynek rzekomo ustalonego działania stanowiącego naruszenie;

               —

               niewłaściwie zastosowała okoliczność obciążającą związaną z ponownym popełnieniem naruszenia tego samego typu, odnosząc się do decyzji wydanych wiele lat temu na podstawie art. 81 WE, które w żaden sposób nie dotyczą skarżącej, nawet na podstawie pełnionej przez nią roli spółki dominującej;

               —

               ponadto, błędnie wykluczyła spółkę Syndial z grona adresatów niniejszej decyzji, naruszając w ten sposób kryteria ustanowione przez orzecznictwo i art. 23 rozporządzenia nr 1/2003, nie biorąc pod uwagę obrotu tej spółki.


title: Sprawa T-11/04: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 czerwca 2008 r. — Martins przeciwko Komisji

text:
               2.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 197/35

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 czerwca 2008 r. — Martins przeciwko Komisji
   (Sprawa T-11/04) (1)

   (2008/C 197/62)

      Język postępowania: francuski

   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 59 z 6.3.2004.


title: Sprawa T-176/09: Skarga wniesiona w dniu 6 maja 2009 r. — Government of Gibraltar przeciwko Komisji

text:
               4.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/48

         Skarga wniesiona w dniu 6 maja 2009 r. — Government of Gibraltar przeciwko Komisji
   (Sprawa T-176/09)
   2009/C 153/92
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Government of Gibraltar (przedstawiciele: D. Vaughan, QC, i M. Llamas, barrister)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji 2009/95/WE w zakresie, w jakim rozszerzono w niej teren określony jako ES6120032 o brytyjskie wody terytorialne Gibraltaru (zarówno w obrębie, jak i poza terenem UKGIB0002) oraz o obszar pełnego morza;

               —

               obciążenie Komisji kosztami obsługi prawnej, a także innymi kosztami i wydatkami poniesionymi przez skarżącą w związku z tym postępowaniem.

      Zarzuty i główne argumenty

   W ramach niniejszej skargi strona skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2009/95/WE z dnia 12 grudnia 2008 r. przyjmującej na mocy dyrektywy Rady 92/43/EWG drugi zaktualizowany wykaz terenów mających znaczenie dla Wspólnoty składających się na śródziemnomorski region biogeograficzny [notyfikowanej jako dokument nr C(2008) 8049] (1) w części, w jakiej wskazano w niej, że teren określony jako ES6120032 „Estrecho oriental” obejmuje wody terytorialne Gibraltaru (zarówno w obrębie, jak i poza terenem UKGIB0002) oraz obszar pełnego morza.
   W uzasadnieniu swych żądań strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.
   Po pierwsze strona skarżąca podnosi, że zaskarżoną decyzję wydano z naruszeniem traktatu WE, ponieważ:

               —

               Komisja w oczywisty sposób naruszyła prawo przez to, że wbrew art. 299 WE uznała, że obszar jednego z państw członkowskich — brytyjskie wody terytorialne Gibraltaru — stanowi część innego państwa członkowskiego, a mianowicie Hiszpanii;

               —

               decyzję tę wydano z naruszeniem art. 3 ust. 2 i art. 4 ust. 1 dyrektywy 92/43/EWG (2) oraz w oczywisty sposób naruszono systematykę tej dyrektywy, poprzez nadanie statusu „terenu mającego znaczenie dla Wspólnoty” znacznej części terenu ES6120032, który będąc częścią terytorium innego państwa członkowskiego nie stanowi terytorium hiszpańskiego, a także — z wyraźnym naruszeniem art. 2 tej dyrektywy — części morza pełnego, która nie wchodzi w skład europejskiego terytorium państw członkowskich i względem której Hiszpanii nie przysługują ani nie mogą przysługiwać żadne kompetencje czy suwerenne prawa;

               —

               narusza ona prawo poprzez nadanie statusu „terenu mającego znaczenie dla Wspólnoty” oraz przypisanie zobowiązań wynikających z dyrektywy 92/43/EWG podlegającym jurysdykcji Hiszpanii częściom terenu ES6120032 pokrywającym się z podlegającym jurysdykcji Zjednoczonego Królestwa terenem UKGIB0002, co prowadzi do zastosowania na obszarze tego samego terenu dwóch odrębnych i różniących się od siebie systemów prawnych, karnych, administracyjnych i kontrolnych;

               —

               wydano ją z naruszeniem art. 300 ust. 7 WE oraz postanowień części XII Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza z 1982 r. (UNICLOS), Konwencji o ochronie Morza Śródziemnego podpisanej w Barcelonie w 1976 r. oraz protokołu z 1995 r. do tejże konwencji, gdyż zażądano od Hiszpanii wypełnienia w stosunku do części brytyjskich wód terytorialnych Gibraltaru uwzględnionych w ramach terenu ES6120032 tych samych zobowiązań w zakresie ochrony środowiska, które na tym samym obszarze winny zostać wypełnione przez Zjednoczone Królestwo i Gibraltar;

         Po drugie strona skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja obarczona jest oczywistymi błędami w zakresie ustaleń faktycznych, które doprowadziły Komisję do zastosowania prawa w niewłaściwy sposób i popełnienia naruszeń traktatu WE, bowiem decyzję tę wydano na podstawie nieprawdziwych i wprowadzających w błąd informacji.
   Po trzecie skarżąca utrzymuje, że zaskarżoną decyzję wydano z naruszeniem zasady pewności prawa, bowiem wywołanym automatycznie skutkiem „wzajemnego pokrywania się” oznaczeń terenów jest zastosowanie dwóch systemów prawnych (uregulowań Gibraltaru i Hiszpanii wprowadzających w życie dyrektywę 92/43/EWG) na tym samym obszarze i w tym samym celu.
   Tytułem zarzutu ewentualnego strona skarżąca podnosi, że zaskarżoną decyzję wydano z naruszeniem zasad zwyczajowego prawa międzynarodowego zapisanych w art. 2, art. 3, art. 89 i art. 137 ust. 1 konwencji UNICLOS. Tytułem kolejnego zarzutu ewentualnego strona skarżąca podnosi, że w zakresie, w jakim decyzja ta wskazuje, że teren ES6120032 obejmuje brytyjskie wody terytorialne Gibraltaru, narusza ona zasadę zwyczajowego prawa międzynarodowego mówiącą, że obszar morza terytorialnego obejmuje co najmniej trzy mile morskie.

      (1)  Dz.U. 2009, L 43, s. 393.

      (2)  Dyrektywa Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory, Dz.U. 1992, L 206, s. 7.


title: Sprawa C-287/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Milano (Włochy) w dniu 30 czerwca 2008 r. — Crocefissa Savia i in. przeciwko Ministero dell'Istruzione, dell'Universita e della Ricerca i in.

text:
               13.9.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 236/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Milano (Włochy) w dniu 30 czerwca 2008 r. — Crocefissa Savia i in. przeciwko Ministero dell'Istruzione, dell'Universita e della Ricerca i in.
   (Sprawa C-287/08)
   (2008/C 236/13)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Tribunale ordinario di Milano (Włochy)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Crocefissa Savia, Monica Maria Porcu, Ignazia Randazzo, Daniela Genovese, Mariangela Campanella

      Strona pozwana: Ministero dell'Istruzione, dell'Università e della Ricerca, Direzione Didattica II Circolo — Limbiate, Úfficio Scolastico Regionale per la Lombardia, Direzione Didattica III Circolo — Rozzano, Direzione Didattica IV Circolo — Rho, Istituto Comprensivo — Castano Primo, Istituto Comprensivo A. Manzoni — Rescaldina
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy władza ustawodawcza państwa członkowskiego Unii Europejskiej może przyjąć przepisy prawne rzekomo mające za cel dokonanie autentycznej interpretacji, które jednak w rzeczywistości wprowadzają retroaktywnie zmiany merytoryczne a w szczególności wiążą z przepisami prawnymi rzekomo interpretowanymi skutki inne niż te, które przepisom tym przypisywała większość orzeczeń sądów rozpoznających sprawy, co do istoty i ujednolicone orzecznictwo sądu kasacyjnego?

               2)

               Czy czynnikiem wpływającym na odpowiedź na pytanie pierwsze może być możliwość zaklasyfikowania wspomnianych przepisów jako przepisów czysto interpretacyjnych a nie przepisów retroaktywnie wprowadzających zmiany, tak, aby odzwierciedlały one sposób, w jaki oryginalna wersja przepisów była interpretowana przez mniejszość orzeczeń sądów rozpoznających sprawy, co do istoty, mimo iż odmienną interpretację wielokrotnie przyjął sąd kasacyjny?

               3)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej, jakie skutki w kontekście oceny zgodności takich przepisów z prawem wspólnotowym a w szczególności z zasadami dotyczącymi rzetelności postępowań sądowych, wywołuje fakt, iż państwo członkowskie jest stroną postępowania i zastosowanie przepisów de facto obowiązujących wymaga od sądu rozpatrującego sprawę oddalenia żądań skierowanych przeciwko temu państwu członkowskiemu?

               4)

               Jakie wskazówki odnoszą się do „nadrzędnych względów interesu publicznego” mogących usprawiedliwić — choćby w drodze odstępstwa w stosunku do odpowiedzi, która zasadniczo powinna być udzielona na pytania 1, 2 i 3 — uznanie retroaktywnych skutków przepisu prawnego dotyczącego spraw cywilnoprawnych i stosunków prywatnoprawnych, aczkolwiek ustanowionych z organem administracji publicznej?

               5)

               Czy do względów tych zaliczyć można względy organizacyjne analogiczne w stosunku do tych, które zostały przywołane przez Corte di Cassazione Italiana (włoski sąd kasacyjny) w jego wyrokach nr 618/2008, 677/2008 i 11922/2008 w celu uzasadnienia — w szczególności ze względu na konieczność „regulacji daleko idącej restrukturyzacji organizacyjnej” — ustanowienia, 6 lat po dokonaniu przejęcia przez państwo ATA (personelu administracyjnego, technicznego i pomocniczego) zatrudnionego przez władze lokalne, przepisów mających za cel regulację tej kwestii?

               6)

               W każdym razie czy na sądzie krajowym spoczywa obowiązek określenia — w sytuacji, gdy prawo państwa członkowskiego nie zawiera w tej materii żadnych postanowień — „nadrzędnych względów interesu publicznego”, które — w zawisłej sprawie i jako odstępstwo od zasady równości broni w postępowaniu — mogą usprawiedliwić przyjęcie przepisów o działaniu retroaktywnym, mogących wpłynąć na wynik postępowania, czy też sąd krajowy powinien raczej ograniczyć się do oceny zgodności z prawem wspólnotowym względów, na które w sposób wyraźny powołuje się ustawodawca uzasadniając dokonany przez siebie wybór?


title: Sprawa T-320/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 marca 2009 r. – Jones i in. przeciwko Komisji

text:
               18.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/38

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 marca 2009 r. – Jones i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-320/07) (1)

   2009/C 90/61

      Język postępowania: angielski

   Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie częściowe sprawy.

      (1)  Dz.U. C 247 z 20.10.2007.


title: Sprawa C-218/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundespatentgericht (Niemcy) w dniu 24 kwietnia 2013 r. — Banco Santander SA, Santander Consumerbank AG przeciwko Deutscher Sparkassen- und Giroverband e.V.

text:
               29.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 189/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundespatentgericht (Niemcy) w dniu 24 kwietnia 2013 r. — Banco Santander SA, Santander Consumerbank AG przeciwko Deutscher Sparkassen- und Giroverband e.V.
   (Sprawa C-218/13)
   2013/C 189/18
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundespatentgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Banco Santander SA, Santander Consumer Bank AG

      Strona pozwana: Deutscher Sparkassen- und Giroverband e.V.

      Interwenient: Deutsches Patent- und Markenamt

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 3 ust. 1 i 3 dyrektywy (1) stoi na przeszkodzie wykładni prawa krajowego, według której w przypadku znaku towarowego w postaci abstrakcyjnego koloru (tutaj: czerwony HKS 13) używanego w odniesieniu do usług sektora finansowego, przeprowadzone wśród konsumentów badanie opinii publicznej musi wykazać zweryfikowany poziom rozpoznawalności wynoszący co najmniej 70 %, aby móc przyjąć, że w następstwie jego używania znak towarowy uzyskał charakter odróżniający?

               2)

               Czy art. 3 ust. 3 zdanie pierwsze dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że moment złożenia wniosku o rejestrację znaku towarowego, a nie moment jego rejestracji, jest decydujący również wtedy, gdy właściciel znaku towarowego podnosi w ramach obrony przed wnioskiem o stwierdzenie nieważności znaku towarowego, że znak ten uzyskał charakter odróżniający w następstwie jego używania w każdym razie po upływie trzech lat od daty złożenia wniosku o rejestrację, aczkolwiek jeszcze przed datą rejestracji?

               3)

               W przypadku, gdy w ww. okolicznościach znaczenie ma moment złożenia wniosku o rejestrację:
               Czy należy stwierdzić nieważność znaku towarowego już wtedy, jeśli nie jest jasne i nie może już zostać wyjaśnione, czy w momencie złożenia wniosku o rejestrację znak ten uzyskał charakter odróżniający w następstwie jego używania albo czy stwierdzenie nieważności tego znaku wymaga, aby wnoszący o stwierdzenie nieważności znaku wykazał, że w momencie zgłoszenia wniosku o rejestrację znak towarowy nie uzyskał charakteru odróżniającego w następstwie jego używania?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mająca na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych, Dz.U. L 299, s. 25.


title: Sprawa T-35/08: Skarga wniesiona w dniu 24 stycznia 2008 r. — Codorniu Napa przeciwko OHIM — Bodegas Ontañón (ARTESA NAPA VALLEY)

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/33

         Skarga wniesiona w dniu 24 stycznia 2008 r. — Codorniu Napa przeciwko OHIM — Bodegas Ontañón (ARTESA NAPA VALLEY)
   (Sprawa T-35/08)
   (2008/C 92/67)
   Język skargi: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Codorniu Napa, Inc. (Kalifornia, Stany Zjednoczone Ameryki) (przedstawiciele: adwokaci X. Fàbrega Sabaté i M. Curell Aguilà)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Bodegas Ontañón, S.A.
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 20 listopada 2007 r. w sprawie R 747/2006-4,

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: skarżąca.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „ARTESA NAPA VALLEY” dla towarów z klasy 33 (zgłoszenie nr 3.079.159)

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Bodegas Ontañón, S.A.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: graficzny wspólnotowy znak towarowy nr 2.050.623 „ARTESO” dla towarów z klas 33 i 35 i słowny hiszpański znak towarowy nr 844.194 „LA ARTESA” dla towarów z klasy 33.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu i odrzucenie zgłoszenia.

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania.

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/041 (1), jako że nie występuje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do kolidujących oznaczeń.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 11, str. 1).


title: Sprawa F-1/11: Skarga wniesiona w dniu 6 stycznia 2011 r. — Soukup przeciwko Komisji

text:
               5.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/36

         Skarga wniesiona w dniu 6 stycznia 2011 r. — Soukup przeciwko Komisji
   (Sprawa F-1/11)
   2011/C 72/59
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Zdenek Soukup (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci E. Boigelot i S. Woog)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursu otwartego EPSO/AD/144/09 o nieumieszczeniu nazwiska skarżącego na liście rezerwy kadrowej oraz decyzji o umieszczeniu na tej liście nazwiska innego kandydata, a także naprawienie poniesionej szkody i zadośćuczynienie za doznaną krzywdę

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursu otwartego EPSO/AD/144/09 z dnia 27 kwietnia 2010 r. podjętej po ponownym zbadaniu egzaminu ustnego skarżącego i potwierdzającej jego wyniki, tj. ocenę niższą od wymaganego minimum i w konsekwencji decyzję o nieumieszczeniu jego nazwiska na liście rezerwy kadrowej;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursu otwartego EPSO/AD/144/09 o dopuszczeniu innego kandydata do egzaminów pisemnych i ustnych, a następnie o umieszczeniu jego nazwiska na liście rezerwy kadrowej tego konkursu;

               —

               stwierdzenie nieważności wszystkich czynności komisji konkursu poczynając od etapu, na którym wystąpiły ujawnione nieprawidłowości;

               —

               zasądzenie od pozwanej tytułem zadośćuczynienia za krzywdę oraz naprawienia szkody i uszczerbku w karierze kwoty 25 000 euro, z zastrzeżeniem podwyższenia lub obniżenia tej kwoty w toku postępowania, wraz odsetkami w wysokości 7 % w stosunku rocznym, poczynając od dnia 28 czerwca 2010 r., tj. dnia wniesienia zażalenia;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-603/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Hannover (Niemcz) w dniu 21 grudnia 2012 r. — Pia Braun przeciwko Region Hannover

text:
               6.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 101/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Hannover (Niemcz) w dniu 21 grudnia 2012 r. — Pia Braun przeciwko Region Hannover
   (Sprawa C-603/12)
   2013/C 101/13
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgericht Hannover

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Pia Braun

      Druga strona postępowania: Region Hannover

      Pytania prejudycjalne

   Czy w przypadku takim jak rozpatrywany, który cechuje się tym, że studentka mieszkająca wciąż ze swoimi rodzicami, którzy to mieszkają w państwie członkowskim sąsiadującym z Niemcami i pracują w Niemczech jako pracownicy przygraniczni, ubiega się o stypendium edukacyjne na studia w trzecim państwie członkowskim, przyznane przez art. 20 i 21 TFUE obywatelowi Unii prawo do swobodnego przemieszczania się i pobytu stoi na przeszkodzie uregulowaniu prawa krajowego, na mocy którego niemieckim obywatelom ze stałym miejscem zamieszkania poza Republiką Federalną Niemiec może zostać udzielone stypendium edukacyjne z tytułu uczęszczania do placówki edukacyjnej położonej w państwie członkowskim Unii Europejskiej tylko wtedy, gdy szczególne okoliczności konkretnego przypadku uzasadniają udzielenie stypendium, i na mocy którego stypendium edukacyjne jest zresztą przyznawane tylko według uznania właściwego organu?


title: Sprawa C-181/12: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 października 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf — Niemcy) — Yvon Welte przeciwko Finanzamt Velbert (Swobodny przepływ kapitału — Artykuły 56–58 WE — Podatki od spadków — Spadkodawca i spadkobierca mający miejsce zamieszkania w państwie trzecim — Masa spadkowa — Nieruchomość położona w państwie członkowskim — Prawo do kwoty wolnej od podatku odliczanej od podstawy opodatkowania — Odmienne traktowanie rezydentów i nierezydentów)

text:
               14.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 367/11

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 października 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf — Niemcy) — Yvon Welte przeciwko Finanzamt Velbert
   (Sprawa C-181/12) (1)

   (Swobodny przepływ kapitału - Artykuły 56–58 WE - Podatki od spadków - Spadkodawca i spadkobierca mający miejsce zamieszkania w państwie trzecim - Masa spadkowa - Nieruchomość położona w państwie członkowskim - Prawo do kwoty wolnej od podatku odliczanej od podstawy opodatkowania - Odmienne traktowanie rezydentów i nierezydentów)
   2013/C 367/18
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Yvon Welte

      Strona pozwana: Finanzamt Velbert

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Finanzgericht Düsseldorf — Wykładnia art. 63 i 65 TFUE — Uregulowanie państwa członkowskiego w dziedzinie podatku od spadków ustalające przy nabyciu nieruchomości kwotę wolną od podatku w wysokości 2 000 EUR, jeśli spadkodawca i spadkobierca mają miejsce zamieszkania w państwie trzecim, podczas gdy ta kwota wolna od podatku wynosi 500 000 EUR, jeśli spadkodawca lub spadkobierca ma miejsce zamieszkania na terytorium kraju

      Sentencja

   Artykuły 56 WE i 58 WE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie obowiązywaniu uregulowania państwa członkowskiego w dziedzinie obliczania podatku od spadków, które przewiduje w przypadku nabycia w drodze dziedziczenia gruntu położonego na terytorium tego państwa, jeżeli — jak w okolicznościach sprawy głównej — zmarły i nabywca spadku w chwili otwarcia spadku posiadali miejsce zamieszkania w państwie trzecim takim jak Konfederacja Szwajcarska, że kwota wolna od podatku odliczana od podstawy opodatkowania jest niższa od kwoty wolnej od podatku, jaka zostałaby przyznana, gdyby przynajmniej jeden z nich w tej samej chwili posiadał miejsce zamieszkania w rzeczonym państwie członkowskim.

      (1)  Dz.U. C 174 z 16.6.2012.


title: Sprawa C-221/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 3 marca 2010 r. w sprawie T-429/05 Artegodan GmbH przeciwko Komisji Europejskiej; uczestnik postępowania: Republika Federalna Niemiec, wniesione w dniu 7 maja 2010 r. przez Artegodan GmbH

text:
               17.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/9

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 3 marca 2010 r. w sprawie T-429/05 Artegodan GmbH przeciwko Komisji Europejskiej; uczestnik postępowania: Republika Federalna Niemiec, wniesione w dniu 7 maja 2010 r. przez Artegodan GmbH
   (Sprawa C-221/10 P)
   2010/C 195/14
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Artegodan GmbH (przedstawiciele: adwokaci U. Reese i A. Meyer-Sandrock)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Republika Federalna Niemiec

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 3 marca 2010 r. w sprawie T-429/05;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej na rzecz skarżącej kwoty 1 430 821,36 EUR wraz z odsetkami w wysokości 8 % z okres od dnia wydania wyroku do dnia zapłaty; posiłkowo przekazanie sprawy Sądowi Unii Europejskiej celem określenia wysokości roszczenia;

               —

               stwierdzenie, że strona pozwana jest zobowiązana do naprawienia szkody, którą skarżąca poniesie jeszcze w przyszłości z uwagi na nakłady marketingowe konieczne do odzyskania pozycji rynkowej przez lek Tenaute Retard, jaką lek ten posiadał przed cofnięciem pozwolenia;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wyrokiem z dnia 3 marca 2010 r. Sąd Unii Europejskiej oddalił wniesioną przez wnoszącą odwołanie skargę o odszkodowanie za niezgodne z prawem cofnięcie pozwolenia na dopuszczenie jej leku do obrotu. Oddalenie skargi zostało uzasadnione brakiem wystarczająco istotnego naruszenia prawa wspólnotowego przez Komisję. W uzasadnieniu stwierdzono, że naruszenie norm wyznaczających zakres kompetencji nie może prowadzić do powstania odpowiedzialności odszkodowawczej, ponieważ normy te nie mają na celu ochrony gospodarczych interesów przedsiębiorstw. Zdaniem sądu fakt, że właściwe tu uregulowanie zawarte w art. 11 dyrektywy 65/65 jest nieprecyzyjne oraz że do tej pory nie było żadnej podobnej sprawy, mógł tłumaczyć błąd co do prawa popełniony przez Komisję. Co więcej, w przekonaniu Sądu należało uwzględnić złożony charakter oceny sprawozdań naukowych. W sumie oceny prawne i faktyczne, których należało dokonać były tak złożone, że naruszenia art. 11 dyrektywy 65/65 nie można było uznać za wystarczająco istotne.
   W odwołaniu wnosząca je podnosi, że normy wyznaczające zakres kompetencji, które ograniczają uprawnienia europejskiego organu do cofnięcia uzyskanego statusu prawnego, mają dokładnie na celu ochronę praw obywateli i przedsiębiorstw. W rezultacie naruszenie normy kompetencyjnej powinno było, zdaniem wnoszącej odwołanie, zostać uwzględnione w ramach oceny, czy miało miejsce wystarczająco istotne naruszenie prawa.
   Ponadto należy zwrócić uwagę, że przy podejmowaniu decyzji Komisji nie przysługiwał żaden zakres swobodnego uznania. Dodatkowo Komisja nie wydała jedynie aktu prawnego o charakterze generalnym, ale w drodze czynności administracyjnej skierowanej przeciwko wnoszącej odwołanie pozbawiła jej przyznanego jej statusu prawnego. Powstałe po stronie wnoszącej odwołanie szkody nie są zatem jedynie pośrednim następstwem unormowania o charakterze generalnym, ale celem i treścią samego konkretnego aktu administracyjnego.
   Takiemu stanowisku nie stoją na przeszkodzie pierwszeństwo ochrony zdrowia i szczególne znaczenie zasady ostrożności. Wnosząca odwołanie dopuszcza, że zasady te mogą uzasadniać, również w przypadku nie do końca ustalonych okoliczności faktycznych, wydawanie i egzekwowanie aktów obciążających przedsiębiorstwa, jednak dla zapewnienia wymaganej w państwie prawa równowagi i poszanowania zasady proporcjonalności należałoby przewidzieć, w drodze drugorzędnej ochrony prawnej, możliwość dochodzenia stosownego odszkodowania.
   Takiemu stanowisku nie można także zarzucić, że odmowa drugorzędnej ochrony prawnej jest konieczna, aby umożliwić skuteczne stosowanie zasady ostrożności. W okolicznościach niniejszej sprawy Komisja nie dysponowała bowiem żadnymi uprawnieniami dyskrecjonalnymi. W takim przypadku nie można zakładać z góry, że ewentualne skutki w postaci odpowiedzialności mogą osłabić stosowanie zasady ostrożności.
   Brak precyzyjności art. 11 dyrektywy 65/65 także nie powinien być przytaczany jako uzasadnienie dla oddalenia roszczeń odszkodowawczych. Za ewentualny brak precyzyjności powinna bowiem odpowiadać Wspólnota, a nie zainteresowane przedsiębiorstwo. Wspólnota nie powinna móc, w celu obrony przed roszczeniami odszkodowawczymi, powoływać się na to, że wbrew ciążącym na niej obowiązkom zaniechała ustanowienia jasnych i jednoznacznych przepisów.
   Okoliczność, że do tej pory nie było podobnej sprawy, także nie może powstrzymać powstania odpowiedzialności. Organom wspólnotowym nie przysługuje w ramach prawa odszkodowawczego żaden przywilej w postaci „prawa do pierwszego błędu”. Co więcej, Sąd stwierdził już prawomocnie, że decyzja Komisji jest niezgodna z prawem pod względem formalnym i materialnym. W chwili wykonania decyzji Komisji istniało więc orzeczenie precedensowe.
   Również złożoność stanu faktycznego i prawnego nie wystarcza do tego, aby zaprzeczyć istnieniu wystarczająco istotnego naruszenia prawa. Powinno mieć to zastosowanie w każdym razie wówczas, gdy przy dokonywaniu czysto administracyjnej czynności nie przysługuje żaden zakres swobodnego uznania ani żadne uprawnienia dyskrecjonalne, natomiast czynność ta zamierzenie ma wpływać na przyznany wcześniej status prawny i w ten sposób bezpośrednio i przewidywalnie powodować powstanie istotnych szkód materialnych.
   Dodatkowo w zakresie kwestii prawa dotyczącego produktów leczniczych właściwe organy są wyposażone w odpowiednie kompetencje techniczne i prawne. Dlatego też przeciętna złożoność, która jest zwykle właściwa dyskusjom dotyczącym bezpieczeństwa i skuteczności leków, nie może wystarczyć do zanegowania istnienia wystarczająco istotnego naruszenia prawa.


title: Sprawa C-29/16: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 4 maja 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Stralsund – Niemcy) – HanseYachts AG/Port D’Hiver Yachting SARL, Société Maritime Côte D’Azur, Compagnie Generali IARD SA [Odesłanie prejudycjalne — Współpraca w sprawach cywilnych i handlowych — Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Artykuł 27 — Zawisłość sporu — Sąd, przed który najpierw wytoczono powództwo — Artykuł 30 pkt 1 — Pojęcie „dokumentu wszczynającego postępowanie” lub „dokumentu równorzędnego” — Wniosek o przeprowadzenie ekspertyzy sądowej w celu zachowania lub wykazania, przed rozpoczęciem postępowania procesowego, dowodu na istnienie okoliczności faktycznych mogących uzasadniać wytoczenie następnie powództwa]

text:
               3.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/12

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 4 maja 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Stralsund – Niemcy) – HanseYachts AG/Port D’Hiver Yachting SARL, Société Maritime Côte D’Azur, Compagnie Generali IARD SA
   (Sprawa C-29/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Współpraca w sprawach cywilnych i handlowych - Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Artykuł 27 - Zawisłość sporu - Sąd, przed który najpierw wytoczono powództwo - Artykuł 30 pkt 1 - Pojęcie „dokumentu wszczynającego postępowanie” lub „dokumentu równorzędnego” - Wniosek o przeprowadzenie ekspertyzy sądowej w celu zachowania lub wykazania, przed rozpoczęciem postępowania procesowego, dowodu na istnienie okoliczności faktycznych mogących uzasadniać wytoczenie następnie powództwa])
   (2017/C 213/12)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landgericht Stralsund

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: HanseYachts AG

      Strona pozwana: Port D’Hiver Yachting SARL, Société Maritime Côte D’Azur, Compagnie Generali IARD SA

      Sentencja

   Artykuł 27 ust. 1 i art. 30 pkt 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że w kontekście zawisłości sporu moment wszczęcia postępowania zmierzającego do uzyskania zarządzenia środka dowodowego przed wszczęciem postępowania procesowego nie może być uważany za moment, od którego przyjmuje się, że powództwo „zostało wytoczone” w rozumieniu owego art. 30 pkt 1 przed sądem, który ma rozstrzygnąć co do istoty sprawy, gdy powództwo co do istoty zostało wytoczone w tym samym państwie członkowskim w oparciu o wyniki postępowania dowodowego.

      (1)  Dz.U. C 136 z 18.4.2016.


title: Sprawa T-44/06: Skarga wniesiona w dniu  14 lutego 2006 r.  — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Hellenic Ventures

text:
               8.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/37

         Skarga wniesiona w dniu 14 lutego 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Hellenic Ventures
   (Sprawa T-44/06)
   (2006/C 86/75)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: Maria Patakia, Spyridon Chatzigiannis)

      Strona pozwana: Hellenic Ventures S.A., Konstantinos Katsigiannis, Panagiotis Chronopoulos, Minas Patsouris, Nikolaos Poulakos oraz Robert Ceurvost
   Żądania strony skarżącej

               —

               nakazanie, po pierwsze, pozwanej spółce oraz, po drugie, solidarnie z nią, pięciu pozostałym pozwanym, zwrotu na rzecz Komisji całości kwoty zaliczki otrzymanej przez pozwaną spółkę od Wspólnoty, w wysokości albo 70 000 ECU, obecnie EUR, powiększonej o odsetki, które zgodnie z postanowieniami umowy do dnia 12 lutego 2006 r. włącznie wynoszą 103 423,54 ECU, obecnie EUR, albo w łącznej kwocie 171 939,18 ECU, obecnie EUR, powiększonej ponadto o odsetki wyliczone na podstawie umownej stawki w wysokości 1,5 % miesięcznie, albo w kwocie 34,52 ECU, obecnie EUR, za każdy dzień opóźnienia, za okres od dnia 1 stycznia 2006 r. do dnia dokonania całkowitej zapłaty zadłużenia przez pozwanych;

               —

               solidarne obciążenie pozwanych wszystkimi kosztami postępowania poniesionymi przez Komisję, włączywszy w to wynagrodzenie biorących udział w sprawie adwokatów.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wspólnota Europejska, reprezentowana przez Komisję Europejską, zawarła z pozwaną spółką, której pozostali pozwani są akcjonariuszami i członkami zarządu lub dyrektorami, kontrakt zatytułowany „Seed Fund 601”, w ramach „Działania pilotażowego na rzecz tworzenia i rozwoju funduszy kapitału zalążkowego (seed capital)” (1).
   W ramach tego kontraktu Komisja zobowiązała się do przyznania pozwanej spółce pomocy finansowej, w formie zaliczki zwrotnej, do maksymalnej wysokości 350 000 ECU. Zaliczka ta miała pokryć maksymalnie 50 % kosztów operacyjnych, które pozwana spółka miałaby ponieść w ramach jej działalności jako funduszu kapitałowo — inwestycyjnego przeznaczonego na rozpoczęcie działalności w Grecji. Z tego tytułu Komisja wypłaciła pozwanej spółce pierwszą roczną zaliczkę w kwocie 70 000 ECU.
   Pismem z dnia 16 czerwca 1994 r. Komisja poinformowała pozwaną o wypowiedzeniu wypowiedzenia umowy i wezwała ją do zwrotu kwoty 70 000 ECU powiększonej o odsetki. Pismem z dnia 19 września 1994 r. Komisja zawiadomiła, że powyższa decyzja spowodowana była odmową pozwanej spółki poddania się szczegółowej kontroli rewidentów służb kontroli finansowej Komisji, z naruszeniem art. 8.1.kontraktu. Komisja uznała, że kontrola taka była niezbędna w świetle uwag urzędnika Komisji, który przeprowadził kontrolę na miejscu i który wyraził poważne wątpliwości dotyczące kwestii, czy inwestycje finansowane przez pozwaną spółkę odpowiadały kryteriom określonym w specyfikacji zamówienia.
   Mimo wielokrotnych wezwań do wykonania zobowiązania, pozwana spółka nie zwróciła żądanej kwoty.
   Niniejszą skargą Komisja dochodzi zapłaty powołanej wyżej należnej kwoty wraz z odsetkami.

      (1)  Dz.U. C 306, z 1.12.1988, str. 12.


title: Sprawa C-64/07: Skarga wniesiona w dniu 8 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii

text:
               24.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/13

         Skarga wniesiona w dniu 8 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-64/07)
   (2007/C 69/31)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A. Alcover San Pedro i D. Lawunmi, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Irlandia
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, iż nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2004/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie ograniczeń emisji lotnych związków organicznych w wyniku stosowania rozpuszczalników organicznych w niektórych farbach i lakierach oraz produktach do odnawiania pojazdów, a także zmieniającej dyrektywę 1999/13/WE (1), a w każdym razie nie podając tych przepisów do wiadomości Komisji, Irlandia uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 14 tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Irlandii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 30 października 2005 r.

      (1)  Dz.U. L 143, str. 87.


title: Sprawa C-124/13: Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2013 r. — Parlament Europejski przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               1.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/21

         Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2013 r. — Parlament Europejski przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-124/13)
   2013/C 156/32
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Parlament Europejski (przedstawiciele: L.G. Knudsen, I. Liukkonen i R. Kaškina, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 1243/2012 z dnia 19 grudnia 2012 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1342/2008 ustanawiające długoterminowy plan w zakresie zasobów dorsza i połowów tych zasobów (1); oraz

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Parlament Europejski podnosi jeden zarzut zmierzający do stwierdzenia nieważności zaskarżonego rozporządzenia, w ramach którego twierdzi, że art. 43 ust. 3 TFUE nie stanowi właściwej podstawy prawnej dla tego rozporządzenia i że akt ten należało wydać na podstawie art. 43 ust. 2 TFUE, gdyż to drugie ze wskazanych postanowień przyznaje prawodawcy Unii Europejskiej niezbędne kompetencje do wydania aktu mającego cel i treść zaskarżonego rozporządzenia. Posłużenie się niewłaściwą podstawą prawną wykluczyło Parlament z uczestnictwa w przyjmowaniu aktu, podczas gdy art. 43 ust. 2 TFUE przewiduje zastosowanie zwykłej procedury prawodawczej. Wydanie zaskarżonego rozporządzenia na błędnej podstawie prawnej musi prowadzić do stwierdzenia jego nieważności.
   W ramach pierwszej części zarzutu Parlament podnosi, że każdy plan wieloletni, taki jak ten, o którym mowa w niniejszej sprawie, jako instrument służący zachowaniu zasobów połowowych i umożliwiający zarządzanie nimi, stanowi całość, która zawiera jedynie uregulowania służące celom zrównoważenia i zachowania zasobów w ramach Wspólnej Polityki Rybołówstwa, wobec czego powinien on zostać przyjęty w całości na podstawie art. 43 ust. 2 TFUE.
   Druga część zarzutu podniesionego przez Parlament obejmuje twierdzenie, że przyjęcie zaskarżonego rozporządzenia oddzielnie od pozostałej części propozycji Komisji stanowi w każdym razie nadużycie proceduralne i pozbawia znaczenia utrwalone orzecznictwo dotyczące wyboru podstawy prawnej właściwej z punktu widzenia istoty aktu. Podział propozycji umożliwił Radzie dokonanie w sposób sztuczny wyboru odrębnej podstawy prawnej dla określonych elementów proponowanego aktu, natomiast gdyby akt ten został przyjęty jako całość, w pierwotnie zaproponowanej formie, elementy te zostałyby uwzględnione w ramach jednolitej podstawy prawnej, jaką stanowi art. 43 ust. 2 TFUE.

      (1)  Dz.U. L 352, s. 10


title: Sprawa C-552/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Contencioso-Administrativo n °6 de Bilbao (Hiszpania) w dniu 25 października 2013 r. — Grupo Hospitalario Quirón S.A. przeciwko Departamento de Sanidad del Gobierno Vasco

text:
               25.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Contencioso-Administrativo no 6 de Bilbao (Hiszpania) w dniu 25 października 2013 r. — Grupo Hospitalario Quirón S.A. przeciwko Departamento de Sanidad del Gobierno Vasco
   (Sprawa C-552/13)
   2014/C 24/05
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado Contencioso-Administrativo no 6 de Bilbao

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Grupo Hospitalario Quirón S.A.

      Strona pozwana: Departamento de Sanidad del Gobierno Vasco

      Dalsza strona pozwana: Instituto de Religiosas Siervas de Jesús de la Caridad

      Pytanie prejudycjalne

   Czy jest zgodne z prawem Unii Europejskiej, aby w umowach w sprawie zamówień publicznych na świadczenie usług opieki zdrowotnej zawarty był wymóg, by usługi opieki zdrowotnej będące przedmiotem takich umów były świadczone WYŁĄCZNIE we wskazanym mieście, które może nie być miejscem zamieszkania pacjentów?


title: Sprawa T-123/10: Skarga wniesiona w dniu 18 marca 2010 r. — Hartmann przeciwko OHIM (Complete)

text:
               22.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/45

         Skarga wniesiona w dniu 18 marca 2010 r. — Hartmann przeciwko OHIM (Complete)
   (Sprawa T-123/10)
   2010/C 134/73
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Paul Hartmann AG (Heidenheim, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat N. Aicher)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 20 stycznia 2010 r. w sprawie R 601/2009-4;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania przed OHIM.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „Complete” dla towarów z klasy 5 i 10 (zgłoszenie nr 7 432 024)

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1), ponieważ zgłoszone oznaczenie nie stanowi bezpośredniego opisu oznaczonych nim towarów, oraz naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ oznaczenie to wykazuje wymagane minimum charakteru odróżniającego.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1)


title: Sprawa T-535/12: Skarga wniesiona w dniu 8 grudnia 2012 r. — Still przeciwko OHIM (Truck Data Services)

text:
               2.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/25

         Skarga wniesiona w dniu 8 grudnia 2012 r. — Still przeciwko OHIM (Truck Data Services)
   (Sprawa T-535/12)
   2013/C 32/40
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Still GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Waller)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 10 września 2012 r. w sprawie R 4/2012-1;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania;

               —

               zgodnie z art. 50 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem połączenie niniejszej sprawy z równolegle wniesioną skargą na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) w sprawie R 130/2012-1 również z dnia 10 września 2012 r. dotyczącą zgłoszenia „Fleet Data Services”, nr 009931387.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający elementy słowne „Truck Data Services” dla towarów i usług z klas 9, 12, 35, 36, 37 i 39 — zgłoszenie nr 9 931 429

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty:

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-300/04: Skarga wniesiona dnia 15 lipca 2004 r. przez easyJet Airline Company Limited przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/39

         Skarga wniesiona dnia 15 lipca 2004 r. przez easyJet Airline Company Limited przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-300/04)
   (2004/C 262/74)
   Język postępowania: angielski
   Dnia 15 lipca 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich przez easyJet Airline Company Limited, z siedzibą w Luton, Wielka Brytania, reprezentowaną przez J. Cooka i L. Mills, Solicitors.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 7 kwietnia 2004 r., dotyczącej postępowania wszczętego na podstawie art. 81 TWE (Sprawa COMP/38.284/D2 Societé Air France/Alitalia Linee Aeree Italiane S.p.A);

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zaskarżoną decyzją Komisja stwierdziła, iż artykuł 81 ustęp1 TWE nie znajduje zastosowania do porozumienia o współpracy pomiędzy przewoźnikami lotniczymi Air France i Alitalia w okresie od 12 listopada 2001 r. do 11 listopada 2007 r., pod warunkiem dostosowania się do zobowiązań zawartych w załączniku tejże decyzji.
   Skarżąca, która sama jest przewoźnikiem lotniczym, domaga się stwierdzenia nieważności tejże decyzji. Podnosi ona, iż porozumienie o współpracy stanowi połączenie działalności stron, które go zawarły, na trasach pomiędzy Francją i Włochami, i jako takie powinno zostać ocenione według rozporządzenia Rady nr 4064/89 (1). Następnie podnosi, iż Komisja niepoprawnie zdefiniowała rynek relewantny, przez to, że nie wzięła pod uwagę, iż obie strony porozumienia są sprzedawcami usług lotniskowych i błędnie przyjęła, iż oba lotniska paryskie są równorzędne, oraz że przewoźnicy oferujący niskie koszty przewozu na odcinku Francja-Włochy nie stanowią atrakcyjnej alternatywy dla pasażerów, którym zależy na czasie podróży.
   Skarżąca uważa ponadto, iż Komisja niewłaściwie zastosowała artykuł 81 ustęp 1 WE, dokonując niepoprawnego oszacowania istnienia potencjalnej konkurencji pomiędzy stronami porozumienia, poprzez brak dokładnego zbadania czy porozumienie nie spełnia czterech warunków wymienionych w paragrafie trzecim? tegoż przepisu i opierając swoje wnioski na oczywistych błędach prawnych i w dokonanych ocenach. Odnośnie do zobowiązań stanowiących załącznik do decyzji, Skarżąca utrzymuje, iż Komisja nie dokonała odpowiedniej oceny ich skuteczności, a także nie zbadała, czy są one wystarczające dla przywrócenia konkurencji. Na koniec podnosi, iż zaskarżona decyzja nie zawiera stosownego uzasadnienia, jako że Komisja nie rozważyła posiadania przez strony pozycji dominującej na jakimkolwiek rynku, a także możliwości zastosowania artykułu 82 WE do łączącego ich porozumienia.

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) Nr 4064/89 z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw.