title: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 23 kwietnia 2015 r.#SC ALKA CO SRL przeciwko Autoritatea Națională a Vămilor – Direcția Regională pentru Accize și Operațiuni Vamale Galați i Direcţia Generală a Finanţelor Publice a Municipiului București.#Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul București.#Odesłanie prejudycjalne – Wspólna taryfa celna – Klasyfikacja taryfowa – Nomenklatura scalona – Pozycja 1207 – Nasiona oleiste – Pozycja 1209 – Nasiona do siewu – Pozycja 1212 – Nasiona stosowane głównie do spożycia przez ludzi, gdzie indziej niewymienione ani niewłączone – Przywóz z Chin surowych nasion dyni w łupinkach.#Sprawa C-635/13.

text:
         WYROK TRYBUNAŁU (dziesiąta izba)
      z dnia 23 kwietnia 2015 r. (
            *1
         )
      „Odesłanie prejudycjalne — Wspólna taryfa celna — Klasyfikacja taryfowa — Nomenklatura scalona — Pozycja 1207 — Nasiona oleiste — Pozycja 1209 — Nasiona do siewu — Pozycja 1212 — Nasiona stosowane głównie do spożycia przez ludzi, gdzie indziej niewymienione ani niewłączone — Przywóz z Chin surowych nasion dyni w łupinkach”
      W sprawie C‑635/13
      mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Tribunalul București (Rumunia) postanowieniem z dnia 17 kwietnia 2013 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 4 grudnia 2013 r., w postępowaniu:

         SC ALKA CO SRL

      przeciwko

         Autoritatea Națională a Vămilor – Direcția Regională pentru Accize și Operațiuni Vamale Galați, dawniej Autoritatea Națională a Vămilor – Direcția Regională pentru Accize și Operațiuni Vamale Constanța,

         Direcţia Generală a Finanţelor Publice a Municipiului București,

      TRYBUNAŁ (dziesiąta izba),
      w składzie: C. Vajda (sprawozdawca), prezes izby, A. Rosas i E. Juhász, sędziowie,
      rzecznik generalny: J. Kokott,
      sekretarz: C. Strömholm, administrator,
      uwzględniając pisemny etap postępowania i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 4 lutego 2015 r.,
      rozważywszy uwagi przedstawione:

               —

               w imieniu SC ALKA CO SRL przez adwokata C. Dobrego,

               —

               w imieniu rządu rumuńskiego przez R.H. Radu oraz V. Angelescu, D.M. Bulanceę oraz C. Sobu, działających w charakterze pełnomocników,

               —

               w imieniu Komisji Europejskiej przez G.D. Balana oraz A. Caeirosa, działających w charakterze pełnomocników,

         podjąwszy, po wysłuchaniu rzecznika generalnego, decyzję o rozstrzygnięciu sprawy bez opinii,
      wydaje następujący

         Wyrok

               1

               Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni Nomenklatury scalonej (zwanej dalej „CN”) zawartej w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie wspólnej taryfy celnej (Dz.U. L 256, s. 1 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 2, t. 2, s. 382), zmienionym, kolejno, rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1549/2006 z dnia 17 października 2006 r. (Dz.U. L 301, s. 1; sprostowanie Dz.U. 2007, L 48, s. 2) oraz rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1214/2007 z dnia 20 września 2007 r. (Dz.U. L 286, s. 1; sprostowanie Dz.U. 2008, L 164, s. 46), a także wykładni rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 253, s. 1 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 2, t. 6, s. 3).

               2

               Wniosek ten został złożony w ramach sporu między SC ALKA CO SRL (zwaną dalej „ALKA”) a Autoritatea Națională a Vămilor – Direcția Regională pentru Accize și Operațiuni Vamale Constanţa (krajowym organem celnym – regionalną dyrekcją ds. akcyzy i operacji celnych w Konstancy) oraz Direcţia Generală a Finanţelor Publice a Municipiului București (dyrekcją generalną ds. finansów publicznych miasta Bukaresztu) (zwanymi dalej łącznie „organem celnym”) w przedmiocie klasyfikacji taryfowej w ramach CN nasion dyni importowanych z Chin.

         Ramy prawne

         Zharmonizowany system oznaczania i kodowania towarów

               3

               Rada Współpracy Celnej, obecnie Światowa Organizacja Celna (WCO), została utworzona na mocy konwencji w sprawie jej ustanowienia sporządzonej w Brukseli w dniu 15 grudnia 1950 r. Zharmonizowany system oznaczania i kodowania towarów (zwany dalej „HS”) został opracowany przez WCO i ustanowiony na mocy Międzynarodowej konwencji w sprawie zharmonizowanego systemu oznaczania i kodowania towarów (zwanej dalej „konwencją HS”), zawartej w Brukseli w dniu 14 czerwca 1983 r., zatwierdzonej wraz z protokołem zmian do tej konwencji z dnia 24 czerwca 1986 r. w imieniu Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej decyzją Rady 87/369/EWG z dnia 7 kwietnia 1987 r. (Dz.U. L 198, s. 1 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 2, t. 2, s. 288).

               4

               Zgodnie z art. 3 ust. 1 konwencji HS każda z umawiających się stron zobowiązuje się do tego, że jej taryfy celne i nomenklatury statystyczne będą zgodne z HS, że będzie stosowała wszystkie pozycje i podpozycje HS bez dodatków ani modyfikacji, wraz z ich odpowiednimi kodami, oraz że będzie przestrzegała kolejności numerycznej tego systemu. Każda z umawiających się stron zobowiązuje się również do stosowania ogólnych reguł interpretacji HS, a także wszystkich uwag dotyczących sekcji, działów i podpozycji HS oraz do tego, że nie będzie modyfikowała ich znaczenia.

         CN

               5

               CN została ustanowiona rozporządzeniem nr 2658/87 i jest oparta na HS, z którego to systemu pochodzą sześciocyfrowe pozycje i podpozycje, a tylko siódma i ósma cyfra tworzą właściwe dla CN podpodziały.

               6

               Na mocy art. 12 ust. 1 rozporządzenia nr 2658/87, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 254/2000 z dnia 31 stycznia 2000 r. (Dz.U. L 28, s. 16), Komisja Europejska przyjmuje każdego roku rozporządzenie przedstawiające pełną wersję CN wraz ze stawkami celnymi jako wynik środków przyjętych przez Radę Unii Europejskiej lub przez Komisję. Rozporządzenie to ma zastosowanie od dnia 1 stycznia kolejnego roku.

               7

               Wersje CN mające zastosowanie do przywozu spornego w sprawie będącej przedmiotem postępowania głównego dokonanego w okresie od 19 lutego 2007 r. do 29 maja 2008 r. wynikają z rozporządzenia nr 1549/2006 oraz z rozporządzenia nr 1214/2007. Wskazane poniżej właściwe przepisy CN mają identyczne brzmienie w każdej z owych wersji.

               8

               Część druga CN zawiera sekcję II, zatytułowaną „Produkty pochodzenia roślinnego”, obejmującą dział 12, zatytułowany „Nasiona i owoce oleiste; ziarna, nasiona i owoce różne; rośliny przemysłowe lub lecznicze; słoma i pasza”, w ramach którego znajdują się pozycje CN 1207, 1209 i 1212.

               9

               Pozycja CN 1207 ma następujące brzmienie:

                  Kod CN

                  Wyszczególnienie

                  Stawka celna konwencyjna (%)

                  […]
                  1207

                  […]
                  Pozostałe nasiona i owoce oleiste, nawet łamane:

                  […]

                  1207 20

                  – Nasiona bawełny:

                  1207 20 10

                  – – do siewu […]

                  […]

                  1207 20 90

                  – – pozostałe

                  […]

                  1207 40

                  – Nasiona sezamu:

                  1207 40 10

                  – – do siewu

                  […]

                  1207 40 90

                  – – pozostałe

                  […]

                  1207 50

                  – Nasiona gorczycy:

                  1207 50 10

                  – – do siewu […]

                  […]

                  1207 50 90

                  – – pozostałe

                  […]

                  – pozostałe:

                  1207 91

                  – – Nasiona maku:

                  1207 91 10

                  – – – do siewu […]

                  […]

                  1207 91 90

                  – – – pozostałe

                  […]

                  1207 99

                  1207 99 15

                  – – – do siewu […]

                  […]

                  – – – pozostałe:

                  1207 99 91

                  – – – – Nasiona konopi

                  […]

                  1207 99 97

                  – – – – pozostałe

                  Bez cła

               10

               Pozycja CN 1209 ma następujące brzmienie:

                  Kod CN

                  Wyszczególnienie

                  Stawka celna konwencyjna (%)

                  […]
                  1209

                  […]
                  Nasiona, owoce i zarodniki, w rodzaju stosowanych do siewu:

                  […]

                  1209 10 00

                  – Nasiona buraków cukrowych

                  […]

                  – Nasiona roślin pastewnych:

                  […]

                  […]

                  […]

                  1209 30 00

                  – Nasiona roślin zielnych (ziołowych) hodowanych głównie dla ich kwiatów

                  […]

                  – pozostałe:

                  1209 91

                  – – Nasiona warzyw:

                  1209 91 10

                  – – – Nasiona kalarepy (Brassica oleracea L. var. caulorapa i gongylodes L.)

                  […]

                  1209 91 30

                  – – – Nasiona buraka ćwikłowego (Beta vulgaris var. conditiva)

                  […]

                  1209 91 90

                  – – – pozostałe

                  3

                  […]

                  […]

                  […]

               11

               Pozycja CN 1212 ma następujące brzmienie:

                  Kod CN

                  Wyszczególnienie

                  Stawka celna konwencyjna (%)

                  […]
                  1212

                  […]
                  Chleb świętojański, wodorosty morskie i pozostałe algi, burak cukrowy i trzcina cukrowa, świeże, schłodzone, zamrożone lub suszone, nawet mielone; pestki i jądra owoców oraz pozostałe produkty roślinne (włącznie z niepalonymi korzeniami cykorii odmiany Cichorium intybus sativum), w rodzaju stosowanych głównie do spożycia przez ludzi, gdzie indziej niewymienione ani niewłączone:

                  […]

                  1212 20 00

                  – Wodorosty morskie i pozostałe algi

                  […]

                  – pozostałe:

                  1212 91

                  – – Burak cukrowy

                  […]

                  […]

                  […]

                  1212 99

                  – – pozostałe:

                  1212 99 20

                  – – – Trzcina cukrowa

                  […]

                  1212 99 30

                  – – – Chleb świętojański

                  […]

                  […]

                  […]

                  […]

                  1212 99 70

                  – – – pozostałe

                  Bez cła

               12

               Część pierwsza CN zawiera ogół przepisów wstępnych. W części tej, w sekcji I, poświęconej ogólnym regułom, pkt A, zatytułowany „Ogólne reguły interpretacji Nomenklatury scalonej”, stanowi:
               „Klasyfikacja towarów w [CN] podlega następującym regułom:
               Tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne; dla celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz, o ile nie są one sprzeczne z treścią powyższych pozycji i uwag, zgodnie z następującymi regułami.
               […]”.

               13

               Uwagi 1 i 3 działu 12 CN, które dotyczą, odpowiednio, pozycji 1207 oraz 1209 tej nomenklatury, przewidują:

                        „1.

                        Pozycja 1207 dotyczy między innymi orzechów palmowych i ich jąder, nasion: bawełny, rącznika, sezamu, gorczycy, krokosza, maku i orzechów masłosza (orzechy karite). Nie dotyczy natomiast produktów objętych pozycją 0801 lub 0802 oraz oliwek (dział 7 lub 20).

                  […]

                        3.

                        W pozycji 1209 nasiona buraków, trawy i pozostałych roślin łąkowych, nasiona kwiatów ozdobnych, nasiona warzyw, nasiona drzew leśnych i owocowych, nasiona wyki (inne niż gatunku Vicia faba) lub łubinów traktowane są jako »nasiona do siewu«.

                  Pozycja 1209 nie obejmuje jednak, nawet do siewu:
               […]

                        d)

                        produktów objętych pozycjami od 1201 do 1207 lub 1211”.

         Noty wyjaśniające do CN

               14

               Zgodnie z art. 9 ust. 1 lit. a) tiret drugie rozporządzenia nr 2658/87 Komisja opracowuje noty wyjaśniające do CN, które są regularnie publikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Noty wyjaśniające opublikowane w dniu 28 lutego 2006 r. (Dz.U. C 50, s. 1), mające zastosowanie w chwili dokonania przywozu spornego w sprawie będącej przedmiotem postępowania głównego, zawierają trzy uwagi dotyczące podpozycji CN 1207 99 98, 1209 91 90 oraz 1212 99 80.

               15

               Należy zaznaczyć, że numeracja tych pozycji w ramach wspomnianych not wyjaśniających odnosiła się do numeracji CN wynikającej z rozporządzenia Komisji (WE) nr 1719/2005 z dnia 27 października 2005 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia nr 2658/87 (Dz.U. L 286, s. 1). Tymczasem numeracja podpozycji CN 1207 99 98 oraz 1212 99 80 została zmieniona rozporządzeniem nr 1549/2006 i rozporządzeniem nr 1214/2007, które mają zastosowanie do okoliczności faktycznych rozpatrywanych w postępowaniu głównym, w wyniku czego stały się one podpozycjami CN 1207 99 97 oraz 1212 99 70, przy czym ich zakres stosowania pozostał niezmieniony.

               16

               Noty wyjaśniające do CN dotyczące podpozycji CN 1207 99 98, które należy w związku z powyższym rozumieć jako zawierające interpretację zakresu stosowania podpozycji CN 1207 99 97, są sformułowane następująco:
               „1207 99 98 pozostałe
               […]
               Podpozycja ta obejmuje także nasiona dyni o zielonej miękkiej skórce, które zostały genetycznie pozbawione korowatej warstwy zewnętrznej powłoki nasienia (Cucurbita pepo L. convar. citrullinia Greb. var. styriaca i Cucurbita pepo L. var. oleifera Pietsch). Dynie te są głównie uprawiane z przeznaczeniem na pozyskiwanie oleju, a nie do wykorzystania jako warzywo, a nasiona zawierające korowatą warstwę zewnętrzną powłoki nasienia objęte są podpozycją 1209 91 90.
               Podpozycja ta nie obejmuje prażonych nasion dyni (podpozycja 2008 19)”.

               17

               Noty wyjaśniające do CN dotyczące podpozycji CN 1209 91 90 brzmią następująco:
               „1209 91 90 pozostałe
               Podpozycja ta obejmuje nasiona dyni uprawianej jako warzywo wtedy, gdy wykorzystywane są one do siewu, do spożycia (np. w sałatkach), w przemyśle spożywczym (np. do produkcji wyrobów piekarniczych) lub do celów medycznych.
               Patrz również noty wyjaśniające do podpozycji 1207 99 98”.

               18

               Noty wyjaśniające do CN dotyczące podpozycji CN 1212 99 80, które należy rozumieć jako zawierające interpretację zakresu stosowania podpozycji 1212 99 70 tej nomenklatury, uściślają, że podpozycja ta nie obejmuje nasion dyni, do których odnoszą się pozycje CN 1207 albo 1209.

         Noty wyjaśniające do HS

               19

               WCO zatwierdza, na warunkach określonych w art. 8 konwencji HS, noty wyjaśniające i opinie klasyfikacyjne przyjęte przez Komitet HS. Noty wyjaśniające do HS przyjęte w 2007 r. mają zastosowanie do przywozu spornego w sprawie będącej przedmiotem postępowania głównego.

               20

               Uwagi 1 i 3 zawarte w dziale 12 not wyjaśniających do HS, zatytułowanym „Nasiona i owoce oleiste; ziarna, nasiona i owoce różne; rośliny przemysłowe lub lecznicze; słoma i pasza”, są sformułowane następująco:

                        „1.

                        Pozycja 1207 dotyczy między innymi orzechów palmowych i ich jąder, nasion: bawełny, rącznika, sezamu, gorczycy, krokosza, maku i orzechów masłosza (orzechy karite).

                  […]

                        3.

                        W pozycji 1209 nasiona buraków, trawy i pozostałych roślin łąkowych, nasiona kwiatów ozdobnych, nasiona warzyw, nasiona drzew leśnych i owocowych, nasiona wyki (inne niż gatunku Vicia faba) lub łubinów traktowane są jako »nasiona do siewu«.
                        Pozycja 1209 nie obejmuje jednak, nawet do siewu:
                        […]

                                 d)

                                 produktów objętych pozycjami od 1201 do 1207 lub 1211”.

               21

               Ponadto uwagi ogólne zawarte w dziale 12 not wyjaśniających do HS są sformułowane następująco:
               „Pozycje od 1201 do 1207 obejmują nasiona i owoce wykorzystywane do ekstrakcji (pod ciśnieniem lub za pomocą rozpuszczalników) olejów i tłuszczów jadalnych lub przemysłowych, niezależnie od ich przeznaczenia do siewu lub do innych celów […]”.

               22

               Noty wyjaśniające do HS dotyczące pozycji 1207 mają następujące brzmienie:
               „Niniejsza pozycja obejmuje ziarno i owoce używane do ekstrakcji olejów i tłuszczów jadalnych lub przemysłowych, innych niż wymienione w pozycjach od 1201 do 1206 (patrz również Uwagi ogólne not wyjaśniających).
               […]”.

               23

               Zgodnie z notami wyjaśniającymi do HS dotyczącymi pozycji 1209 pozycja ta nie obejmuje nasion i owoców oleistych, o których mowa w pozycjach od 1201 do 1207 HS.

               24

               Wreszcie noty wyjaśniające do HS dotyczące pozycji 1212 mają następujące brzmienie:
               „[…]

                        D)

                        Pestki i jądra pestek oraz inne produkty roślinne (włącznie z niepalonym korzeniem cykorii z odmiany Cichorium intybus sativum) wykorzystywane głównie do spożycia przez ludzi, ale gdzie indziej niewymienione ani niewłączone.
                        Niniejsza grupa obejmuje pestki i jądra oraz inne produkty roślinne używane głównie do bezpośredniego lub pośredniego spożycia przez ludzi, ale gdzie indziej niewymienione ani niewłączone do Nomenklatury.
                        […]”.

         Postępowanie główne i pytania prejudycjalne

               25

               ALKA, spółka z siedzibą w Rumunii, zajmuje się importem i eksportem, a głównym przedmiotem jej działalności jest hurtowy handel kawą, kakao oraz przyprawami.

               26

               W okresie od 19 lutego 2007 r. do 29 maja 2008 r. ALKA importowała do Rumunii z Chin 1560 worków surowych nasion dyni w łupinkach, który to towar był opisany jako „chinese white pumpkin seeds size: 13 cm” (chińskie nasiona białej dyni: rozmiar 13 cm).

               27

               Przy dokonywaniu formalności celnych ALKA zaklasyfikowała importowane nasiona dyni do podpozycji taryfowej CN 1207 99 97, w wypadku której przewidziano zwolnienie z cła przywozowego.

               28

               W następstwie kontroli dokonanej przez urząd celny Konstancy‑Południe (Rumunia) inspektor celny uznał, że importowane nasiona dyni powinny były zostać zaklasyfikowane do podpozycji taryfowej CN 1209 91 90, w przypadku której cło przywozowe wynosi 3%. W konsekwencji urząd celny Konstancy‑Południe wydał w dniu 2 lutego 2009 r. decyzję, na mocy której ALKA została zobowiązana do zapłaty zróżnicowanych należności celnych przywozowych, obejmujących 153748 lei rumuńskich (RON) z tytułu należności celnych, 29209 RON z tytułu podatku od wartości dodanej oraz 77536 RON z tytułu odsetek za zwłokę – w sumie 260493 RON.

               29

               Od wspomnianej decyzji korygującej wymiar cła ALKA wniosła odwołanie, które zostało oddalone przez organ celny. W następstwie oddalenia odwołania ALKA wniosła do sądu odsyłającego skargę, która została uwzględniona. Niemniej organ celny wniósł odwołanie do Curtea de Apel București (sądu apelacyjnego w Bukareszcie, Rumunia), które zostało uwzględnione z uwagi na to, że sąd odsyłający nieprawidłowo zastosował reguły postępowania dowodowego co do rzeczywistego przeznaczenia importowanych nasion dyni. Curtea de Apel București w konsekwencji przekazał sprawę sądowi odsyłającemu do ponownego rozpoznania.

               30

               Sąd odsyłający, który ponownie stał się właściwy do rozpoznania sprawy, uważa, że rozstrzygnięcie sporu wymaga interpretacji pozycji CN 1207 i 1209.

               31

               W tych okolicznościach Tribunalul București (sąd pierwszej instancji w Bukareszcie) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:

                        „1)

                        Czy surowe nasiona dyni (warzywa) w łupinkach przeznaczone do obróbki cieplnej i mechanicznej w celu wykorzystania do spożycia przez ludzi (jako środek spożywczy typu przekąska) powinny zostać zaklasyfikowane do pozycji [CN] 1207 […] czy do pozycji [CN] 1209 […]?

                        2)

                        Czy surowe nasiona dyni (warzywa) w łupinkach przeznaczone do obróbki cieplnej i mechanicznej w celu wykorzystania do spożycia przez ludzi (jako środek spożywczy typu przekąska) powinny zostać zaklasyfikowane, zgodnie z notami wyjaśniającymi do [CN], do pozycji [CN] 1207 […] czy do pozycji [CN] 1209?

                        3)

                        W wypadku wystąpienia sprzeczności pomiędzy klasyfikacją celną wynikającą ze Wspólnej taryfy celnej i klasyfikacją celną wynikającą z not wyjaśniających do [CN] w odniesieniu do tego samego towaru (surowe nasiona dyni – warzywa – w łupinkach), która z tych klasyfikacji ma zastosowanie w sprawie?

                        4)

                        Czy przy uwzględnieniu art. 190 lit. a), art. 110 i art. 256 ust. 3 rozporządzenia nr 2454/1993 niezbędne jest wypełnienie szczególnych procedur administracyjnych, takich jak złożenie wniosku lub przedłożenie świadectwa przewozowego EUR.1 określonemu organowi, aby wywołało ono swój szczególny skutek, to jest przyznanie przez organ celny preferencji taryfowych zgodnie z art. 98 tego rozporządzenia?”.

         W przedmiocie pytań prejudycjalnych

         W przedmiocie pytań od pierwszego do trzeciego

               32

               W drodze trzech pierwszych pytań, które należy przeanalizować łącznie, sąd odsyłający zasadniczo zmierza do ustalenia, czy sporne w sprawie będącej przedmiotem postępowania głównego nasiona dyni należy klasyfikować do pozycji CN 1207 czy do pozycji [CN] 1209.

               33

               Na wstępie należy przypomnieć, że zadanie Trybunału związane ze skierowanym do niego odesłaniem prejudycjalnym w zakresie klasyfikacji taryfowej polega przede wszystkim na wyjaśnieniu sądowi krajowemu kryteriów, których zastosowanie pozwoli mu na prawidłową klasyfikację spornych towarów w ramach CN, a nie na dokonaniu tej klasyfikacji przez Trybunał, tym bardziej że Trybunałowi nie zawsze są znane wszystkie niezbędne w tym celu dane. Sąd krajowy wydaje się w każdym razie znajdować w lepszej sytuacji, by dokonać tej klasyfikacji (zob. w szczególności wyrok Panasonic Italia i in., C‑472/12, EU:C:2014:2082, pkt 32 i przytoczone tam orzecznictwo).

               34

               To do sądu odsyłającego będzie należało dokonanie klasyfikacji produktów rozpatrywanych w postępowaniu głównym przy uwzględnieniu odpowiedzi udzielonych przez Trybunał na zadane pytanie (wyrok Panasonic Italia i in., C‑472/12, EU:C:2014:2082, pkt 33 i przytoczone tam orzecznictwo).

               35

               Ponadto z uwag na piśmie przedstawionych przez Komisję oraz z uwag przedstawionych przez strony podczas rozprawy wynika, że w świetle wyroku Sunshine Deutschland Handelsgesellschaft (C‑229/06, EU:C:2007:239, pkt 30–32) klasyfikacja do pozycji CN 1212 nasion dyni spornych w sprawie będącej przedmiotem postępowania głównego może również okazać się właściwa.

               36

               W konsekwencji należy przeformułować trzy pierwsze pytania w taki sposób, że sąd odsyłający pyta Trybunał o kryteria, jakie należy zastosować celem ustalenia, czy nasiona dyni sporne w sprawie będącej przedmiotem postępowania głównego powinny zostać zaklasyfikowane do pozycji CN 1207, 1209 czy do pozycji 1212.

               37

               Z utrwalonego orzecznictwa Trybunału wynika, iż w interesie pewności prawa i ułatwienia kontroli kryteriów decydujących dla klasyfikacji taryfowej towarów należy upatrywać w obiektywnych cechach i właściwościach towarów, określonych w brzmieniu pozycji CN i w uwagach do sekcji lub działów. W odniesieniu do tych obiektywnych cech i właściwości towarów musi istnieć możliwość ich sprawdzenia w momencie odprawy celnej (zob. podobnie wyrok Panasonic Italia i in., C‑472/12, EU:C:2014:2082, pkt 35, 36 i przytoczone orzecznictwo).

               38

               Co się tyczy w pierwszej kolejności zakresu stosowania pozycji CN 1207, należy zaznaczyć, że jest ona zatytułowana „Pozostałe nasiona i owoce oleiste, nawet łamane”, jednak CN nie określa, co oznaczają „pozostałe nasiona i owoce oleiste” w rozumieniu tej pozycji.

               39

               Zgodnie z powszechnym rozumieniem tego wyrażenia pojęcie „nasion i owoców oleistych” dotyczy takich nasion i owoców, z których można uzyskać olej.

               40

               Należy także uwzględnić noty wyjaśniające do CN oraz noty wyjaśniające do HS, które zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału przyczyniają się w istotny sposób do interpretacji znaczenia poszczególnych pozycji taryfowych, nie mają jednakże wiążącej mocy prawnej, wobec czego ich treść powinna być zgodna z postanowieniami CN i nie mogą one modyfikować znaczenia tych ostatnich (zob. w szczególności wyrok Sunshine Deutschland Handelsgesellschaft, C‑229/06, EU:C:2007:239, pkt 27).

               41

               Przede wszystkim, jeśli chodzi o noty wyjaśniające do SH, uwagi ogólne zawarte w ich dziale 12 uściślają, że pozycje HS od 1201 do 1207 obejmują „nasiona i owoce wykorzystywane do ekstrakcji (pod ciśnieniem lub za pomocą rozpuszczalników) olejów i tłuszczów jadalnych lub przemysłowych, niezależnie od ich przeznaczenia do siewu lub do innych celów”.

               42

               Następnie, zgodnie z notami wyjaśniającymi do HS dotyczącymi pozycji 1207, pozycja ta obejmuje „ziarno i owoce używane do ekstrakcji olejów i tłuszczów jadalnych lub przemysłowych, innych niż wymienione w pozycjach od 1201 do 1206”.

               43

               Wreszcie noty wyjaśniające do CN dotyczące podpozycji CN 1207 99 98 wskazują, że podpozycja ta obejmuje także „nasiona dyni o zielonej miękkiej skórce, które zostały genetycznie pozbawione korowatej warstwy zewnętrznej powłoki nasienia (Cucurbita pepo L. convar. citrullinia Greb. var. styriaca i Cucurbita pepo L. var. oleifera Pietsch). Dynie te są głównie uprawiane z przeznaczeniem na pozyskiwanie oleju”.

               44

               Z powyższego wynika, że pojęcie „pozostałych nasion i owoców oleistych”, umieszczone pod pozycją CN 1207, należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono nasiona i owoce stosowane zwykle do uzyskania olejów lub tłuszczy jadalnych albo przemysłowych, innych niż wymienione w pozycjach CN od 1201 do 1206. Sąd odsyłający powinien ustalić, czy sporne w sprawie będącej przedmiotem postępowania głównego nasiona dyni spełniają wymienione kryteria, a w szczególności czy stosowane są zwykle do uzyskania olejów lub tłuszczy jadalnych albo przemysłowych, gdyż wtedy powinny one zostać zaklasyfikowane do pozycji CN 1207.

               45

               W powyższym względzie należy uściślić, jak słusznie stwierdziły rząd rumuński i Komisja w odpowiedzi na pytania postawione na piśmie przez Trybunał, że nasiona o charakterze „nasion oleistych” w rozumieniu pozycji CN 1207 nie mogą zostać zaklasyfikowane do pozycji CN 1209 i 1212, nawet jeśli nie są wykorzystywane do uzyskania olejów lub tłuszczy jadalnych albo przemysłowych, ale do siewu lub do spożycia przez ludzi.

               46

               Z jednej strony pozycja CN 1209 jest zatytułowana „Nasiona, owoce i zarodniki, w rodzaju stosowanych do siewu”. Jednakże pozycja CN 1207 obejmuje podpozycje dotyczące wprost nasion oleistych do siewu, takie jak podpozycja 1207 99 15, oraz nasion oleistych nieprzeznaczonych do siewu, takie jak podpozycja 1207 99 97.

               47

               Poza tym zarówno uwaga 3 zawarta w dziale 12 CN, jak i uwaga 3 zawarta w dziale 12 not wyjaśniających do SH uściślają, że pozycja 1209 nie obejmuje produktów objętych pozycjami od 1201 do 1207, „nawet [jeśli produkty te są przeznaczone] do siewu”.

               48

               W konsekwencji nasiona o charakterze oleistym w rozumieniu pozycji CN 1207 powinny zostać zaklasyfikowane do tej ostatniej pozycji, a nie do pozycji CN 1209, nawet jeśli są wykorzystywane nie do uzyskania olejów lub tłuszczy jadalnych albo przemysłowych, ale do siewu.

               49

               Z drugiej strony, co się tyczy pozycji CN 1212, z jej brzmienia wynika, że obejmuje ona zwłaszcza pestki i jądra owoców oraz pozostałe produkty roślinne stosowane głównie do spożycia przez ludzi, które nie są gdzie indziej w CN wymienione ani do CN włączone.

               50

               Z przytoczonego brzmienia wynika, że pozycja CN 1212 stanowi kategorię dopełniającą mającą zastosowanie tylko wtedy, gdy inna pozycja CN nie znajduje zastosowania. W konsekwencji nasiona o charakterze oleistym w rozumieniu pozycji CN 1207 nie mogą zostać objęte pozycją CN 1212, nawet jeśli są wykorzystywane nie do uzyskania olejów lub tłuszczy jadalnych albo przemysłowych, ale do spożycia przez ludzi.

               51

               W świetle wcześniejszych rozważań, celem dokonania klasyfikacji taryfowej nasion dyni spornych w sprawie będącej przedmiotem postępowania głównego, sąd odsyłający powinien ustalić, czy nasiona te są stosowane zwykle do uzyskania olejów lub tłuszczy jadalnych albo przemysłowych i nie są objęte pozycjami od CN 1201 do 1206. Jeśli tak, to omawiane nasiona należy zaklasyfikować do pozycji CN 1207 z tego powodu, że są to nasiona o charakterze oleistym, niezależnie od ich rzeczywistego wykorzystania do uzyskania olejów lub tłuszczy jadalnych albo przemysłowych, do siewu lub do spożycia przez ludzi.

               52

               Jeśli okaże się, że nie są to nasiona o charakterze oleistym w rozumieniu pozycji CN 1207, sąd odsyłający powinien ustalić, czy są one objęte pozycjami CN 1209 albo 1212.

               53

               Trzeba zatem przypomnieć kryteria pozwalające rozróżnić odpowiednie zakresy zastosowania pozycji CN 1209 i pozycji CN 1212.

               54

               W świetle brzmienia pozycji CN 1212, które zostało przypomniane w pkt 49 niniejszego wyroku, pozycja ta ma zastosowanie jedynie wtedy, gdy pozycja CN 1209 nie znalazłaby zastosowania do nasion dyni spornych w sprawie będącej przedmiotem postępowania głównego.

               55

               Tymczasem Trybunał uściślił już, że pozycja CN 1209, zatytułowana „Nasiona, owoce i zarodniki, w rodzaju stosowanych do siewu”, obejmuje wyłącznie struktury roślinne mające zdolność kiełkowania i stworzenia nowej rośliny. Natomiast pozycja CN 1212 stanowi kategorię dopełniającą, obejmującą nasiona roślin przeznaczone nie do siewu, lecz do spożycia przez ludzi (wyrok Sunshine Deutschland Handelsgesellschaft, C‑229/06, EU:C:2007:239, pkt 30).

               56

               Trybunał orzekł zatem, że podpozycja CN 1212 99 80 obejmuje obrane nasiona dyni, które utraciły zdolność kiełkowania i które są używane w przemyśle piekarniczym (wyrok Sunshine Deutschland Handelsgesellschaft, C‑229/06, EU:C:2007:239, pkt 32).

               57

               Z powyższych rozważań wynika, że gdyby nasiona dyni sporne w sprawie będącej przedmiotem postępowania głównego nie były nasionami o charakterze oleistym w rozumieniu pozycji CN 1207, powinny one zostać zaklasyfikowane do pozycji CN 1209, jeśli miałyby jeszcze zdolność kiełkowania w chwili przywozu, i to niezależnie od ich rzeczywistego wykorzystania do siewu lub do spożycia przez ludzi. W przeciwnym wypadku omawiane nasiona powinny zostać zaklasyfikowane do pozycji CN 1212.

               58

               W świetle całości wcześniejszych rozważań na trzy pierwsze pytania należy odpowiedzieć, że celem dokonania klasyfikacji taryfowej nasion dyni spornych w sprawie będącej przedmiotem postępowania głównego sąd odsyłający powinien ustalić, czy nasiona te są stosowane zwykle do uzyskania olejów lub tłuszczy jadalnych albo przemysłowych i nie są objęte pozycjami CN od 1201 do 1206. Jeśli tak, to omawiane nasiona należy zaklasyfikować do pozycji CN 1207 z tego powodu, że są to nasiona o charakterze oleistym, niezależnie od ich rzeczywistego wykorzystania do uzyskania olejów lub tłuszczy jadalnych albo przemysłowych, do siewu lub do spożycia przez ludzi. W przeciwnym razie wspomniane nasiona będą objęte pozycją CN 1209 – jeśli miałyby jeszcze zdolność kiełkowania w chwili przywozu, niezależnie od ich rzeczywistego wykorzystania do siewu lub do spożycia przez ludzi, albo pozycją CN 1212 – jeśli nie miałyby już zdolności kiełkowania.

         W przedmiocie pytania czwartego

               59

               W drodze pytania czwartego sąd odsyłający zastanawia się nad istnieniem ewentualnych szczególnych procedur administracyjnych, których wypełnienie spowoduje, że świadectwo przewozowe EUR.1 stanie się skuteczne względem organu celnego.

               60

               Rząd rumuński ocenia, że pytanie czwarte należy odrzucić jako niedopuszczalne z uwagi na to, że udzielona odpowiedź nie byłaby użyteczna dla wydania rozstrzygnięcia w postępowaniu głównym.

               61

               Rząd rumuński twierdzi w tym względzie, że nasiona dyni importowane z Chin, takie jak nasiona sporne w postępowaniu głównym, nie są objęte preferencyjnymi środkami taryfowymi przyjętymi przez Unię Europejską. Rząd rumuński dodaje, że w każdym razie ALKA nie wniosła o skorzystanie z systemu preferencji taryfowych, dokonując zgłoszenia celnego, oraz nie przedstawiła zaświadczenia o preferencyjnym pochodzeniu nasion spornych w sprawie będącej przedmiotem postępowania głównego.

               62

               Artykuł 94 lit. a) regulaminu postępowania przed Trybunałem stanowi, że wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym zawiera zwięzłe omówienie przedmiotu sporu oraz istotnych okoliczności faktycznych sprawy, jakie ustalił sąd odsyłający, lub co najmniej wskazanie okoliczności faktycznych, na jakich oparte są pytania.

               63

               Należy przede wszystkim zaznaczyć, że jedyne istotne okoliczności faktyczne przedstawione we wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczą z jednej strony tego, że przy składaniu zgłoszenia celnego ALKA nie ubiegała się o zastosowanie systemu preferencji taryfowych, a z drugiej strony tego, że ALKA posiada świadectwa pochodzenia, na podstawie których importowane nasiona mogły skorzystać ze zwolnienia.

               64

               Ponadto, zapytane o powyższe kwestie przez Trybunał, ALKA, rząd rumuński oraz Komisja nie były w stanie wskazać na gruncie prawa Unii systemu preferencji taryfowych, który mógłby mieć zastosowanie do przywozu nasion dyni z Chin.

               65

               Wreszcie, niezależnie od pisemnego wezwania Trybunału w tej sprawie, ALKA nie powołała się nawet na okoliczność przedłożenia organom krajowym świadectwa wskazującego na preferencyjne pochodzenie nasion spornych w sprawie będącej przedmiotem postępowania głównego.

               66

               Z powyższego wynika, że pytanie czwarte należy odrzucić jako niedopuszczalne, ponieważ wniosek o wydanie orzeczenie w trybie prejudycjalnym nie zawiera wystarczającego omówienia istotnych okoliczności faktycznych sprawy, na jakich oparte jest to pytanie.

         W przedmiocie kosztów

               67

               Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż koszty stron w postępowaniu głównym, nie podlegają zwrotowi.

               Z powyższych względów Trybunał (dziesiąta izba) orzeka, co następuje:

                     Celem dokonania klasyfikacji taryfowej nasion dyni spornych w sprawie będącej przedmiotem postępowania głównego sąd odsyłający powinien ustalić, czy nasiona te są stosowane zwykle do uzyskania olejów lub tłuszczy jadalnych albo przemysłowych i nie są objęte pozycjami od 1201 do 1206 Nomenklatury scalonej zawartej w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie wspólnej taryfy celnej, zmienionym, kolejno, rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1549/2006 z dnia 17 października 2006 r. oraz rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1214/2007 z dnia 20 września 2007 r. Jeśli tak jest, to omawiane nasiona należy zaklasyfikować do pozycji 1207 Nomenklatury scalonej z tego powodu, że są to nasiona o charakterze oleistym, niezależnie od ich rzeczywistego wykorzystania do uzyskania olejów lub tłuszczy jadalnych albo przemysłowych, do siewu lub do spożycia przez ludzi. W przeciwnym razie wspomniane nasiona będą objęte pozycją 1209 Nomenklatury scalonej – jeśli miałyby jeszcze zdolność kiełkowania w chwili przywozu, niezależnie od ich rzeczywistego wykorzystania do siewu lub do spożycia przez ludzi, albo pozycją 1212 Nomenklatury scalonej – jeśli nie miałyby już zdolności kiełkowania.

                     Podpisy

            (
            *1
         )	Język postępowania: rumuński.


Wyrok Sądu pierwszej instancji (pierwsza izba) z dnia 4 maja 1999 r. # Z przeciwko Parlamentowi Europejskiemu. # Skarga o stwierdzenie nieważności. # Sprawa T-242/97.


title: Wyrok Sądu pierwszej instancji (piąta izba) z dnia 23 listopada 2004 r. # Frischpack GmbH & Co. KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM). # Wspólnotowy znak towarowy - Trójwymiarowy znak towarowy - Kształt pudełka na ser - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Charakter odróżniający. # Sprawa T-360/03.

text:
      Sprawa T-360/03
      Frischpack GmbH & Co. KG
      przeciwko
      Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
      Wspólnotowy znak towarowy – Trójwymiarowy znak towarowy – Kształt pudełka na ser – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 – Charakter odróżniający

      Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) z dnia 23 listopada 2004 r.   II–0000
      Streszczenie wyroku
      Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie odwoławcze – Skarga do sądu wspólnotowego – Zakwestionowanie przyjętej przez izbę
            odwoławczą definicji właściwego kręgu odbiorców dla celów badania charakteru odróżniającego zgłoszonego znaku towarowego –
            Zmiana przedmiotu sporu – Brak
      (regulamin Sądu, art. 135 § 4; rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 7 ust. 1 lit. b))
      W ramach badania, czy oznaczenie, o którego rejestrację w charakterze znaku towarowego wniesiono, posiada charakter odróżniający
         w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, Urząd Harmonizacji w ramach
         Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) zobowiązany jest określić właściwy krąg odbiorców.

      Kwestionując definicję właściwego kręgu odbiorców przyjętą przez izbę odwoławczą dla celów badania, czy zgłoszony znak towarowy
         posiada charakter odróżniający, skarżąca nie wniosła do Sądu o rozstrzygnięcie innych kwestii niż te, które rozpatrywała izba
         odwoławcza, a zatem nie naruszyła art. 135 § 4 regulaminu.

      (por. pkt 34, 35)

WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI (piąta izba)
      z dnia 23 listopada 2004 r. (*)

      Wspólnotowy znak towarowy – Trójwymiarowy znak towarowy – Kształt pudełka na ser – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 – Charakter odróżniający
      W sprawie T-360/03
      Frischpack GmbH & Co. KG, z  siedzibą w Mailling bei Schönau (Niemcy), reprezentowana przez adwokata P. Bornemanna,

      strona skarżąca,
      przeciwko
      Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), reprezentowanemu przez U. Pfleghara oraz G. Schneidera, działających w charakterze pełnomocników,

      strona pozwana,
      mającej za przedmiot skargę na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 września 2003 r. (sprawa R 236/2003-2) dotyczącą
         rejestracji trójwymiarowego znaku towarowego (pudełka na ser),

      SĄD PIERWSZEJ INSTANCJI
      WSPÓLNOT EUROPEJSKICH (piąta izba),
      w składzie: P. Lindh, prezes, R. García-Valdecasas i D. Šváby, sędziowie,
      sekretarz: I. Natsinas, administrator,
      po zapoznaniu się ze skargą złożoną w sekretariacie Sądu w dniu 30 października 2003 r.,
      po zapoznaniu się z odpowiedzią na skargę złożoną w sekretariacie Sądu w dniu 21 stycznia 2004 r.,
      po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 8 lipca 2004 r.,
      wydaje następujący
      Wyrok
       Okoliczności powstania sporu
      1       W dniu 26 marca 2002 r., na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego
         znaku towarowego (Dz.U. L 11, str. 1) z późn. zm., skarżąca dokonała w Urzędzie Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki
         towarowe i wzory) (OHIM) zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego.

      2       Znakiem towarowym, o którego rejestrację wniesiono, jest trójwymiarowe oznaczenie przedstawione poniżej:

      3       Znak towarowy został opisany przez skarżącą w sposób następujący:
      „Oznaczeniem, o którego rejestrację wniesiono, jest trójwymiarowy kształt opakowania na produkty żywnościowe w plastrach,
         w szczególności kształt pudełka na ser w plastrach. Wygląd oznaczenia przedstawiają zdjęcia fotograficzne wykonane pod różnymi
         kątami, pod ukosem, z góry, z dołu i z boku. Opakowanie ma kształt kadłuba statku o płaskim spodzie, ze ściankami przednimi
         odchodzącymi od niego skośnie do góry i ściankami bocznymi w kształcie trapezu, przy czym kadłub ten jest zamknięty od góry
         i został wyprodukowany z przezroczystej folii z tworzywa sztucznego. Części boczne są żłobione lub faliste, przy czym żłobienia
         lub ewentualnie grzbiet i dolina fali przebiegają od góry do dołu. Ścianki boczne, tworząc kąt z pionem przebiegający od dołu
         do góry, są również ukośne”.

      4       Towar, dla którego wniesiono o rejestrację, należy do klasy 29 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej
         klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., zrewidowanego i zmienionego, i odpowiada
         następującemu opisowi: „produkty żywnościowe w plastrach, w szczególności plastry sera”.

      5       Decyzją z dnia 11 lutego 2003 r. ekspert odrzucił zgłoszenie ze względu na istnienie bezwzględnej podstawy odmowy przewidzianej
         w art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94.

      6       W dniu 21 marca 2003 r., na podstawie art. 57–62 rozporządzenia nr 40/94, skarżąca wniosła do OHIM odwołanie od decyzji eksperta.
      7       Decyzją z dnia 8 września 2003 r. (zwaną dalej „zaskarżoną decyzją”) Izba Odwoławcza nie uwzględniła odwołania z uwagi na
         to, iż znak nie posiadał charakteru odróżniającego w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94.

      8       Izba Odwoławcza stwierdziła zasadniczo, że przeciętny konsument postrzega wnioskowany w zgłoszeniu dla wspomnianych towarów
         kształt jedynie jako zwykłe płaskie opakowanie. Pudełko, o którego rejestrację wniesiono, nie zawiera jakiegokolwiek elementu
         „wyjątkowo specjalnego, szczególnego lub niezwykłego na rynku produktów żywnościowych”, który pozwalałby na wyraźne odróżnienie
         go od innych kształtów występujących na wspomnianym rynku. Reprezentuje ono jedynie „nieznaczną i mało zauważalną różnicę
         w stosunku do kształtu typowego”. Izba Odwoławcza dodała, że chociaż zgłoszony znak towarowy został opisany w złożony sposób,
         to rozpoznanie wszystkich przedstawionych cech byłoby możliwe jedynie przy dużym wysiłku analitycznym. Przeciętny konsument
         nie dokonuje tak kompleksowego i uważnego badania przedmiotu.

       Żądania stron
      9       Skarżąca wnosi do Sądu o:
      –       zmianę zaskarżonej decyzji i stwierdzenie jej nieważności w części dotyczącej towarów „ser w plastrach w opakowaniach hurtowych,
         nieprzeznaczonych dla konsumentów końcowych”,

      –       obciążenie OHIM kosztami postępowania.
      10     OHIM wnosi do Sądu o:
      –       odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej,
      –       ewentualnie, oddalenie skargi jako bezzasadnej,
      –       obciążenie skarżącej kosztami postępowania.
      11     Podczas rozprawy skarżąca, wezwana przez Sąd do wyjaśnienia jej żądania dotyczącego częściowego stwierdzenia nieważności zaskarżonej
         decyzji, oświadczyła, że jej żądania powinny być rozumiane, w pierwszej kolejności, jako żądanie zmiany zaskarżonej decyzji,
         a w drugiej kolejności, jako żądanie stwierdzenia jej nieważności w całości. OHIM uznał to za zmianę żądań skarżącej i podniósł
         zarzut niedopuszczalności. Sąd uwzględnił powyższe w protokole z rozprawy.

       Co do prawa
       Argumenty stron
       W przedmiocie dopuszczalności
      12     OHIM twierdzi, że żądanie skarżącej dotyczące stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w części odnoszącej się do towarów
         „plastry sera w opakowaniach do sprzedaży hurtowej, nieprzeznaczone dla konsumentów końcowych” jest niedopuszczalne. W istocie,
         mimo że zgodnie z art. 63 ust. 3 rozporządzenia nr 40/94 Sąd Pierwszej Instancji ma właściwość zarówno w kwestii stwierdzenia
         nieważności, jak i zmiany zaskarżonej decyzji, to przedmiot sporu jest określony wspomnianą decyzją i wnioskiem o rejestrację.
         Wniosek o rejestrację dotyczył wszakże „produkt[ów] żywnościowych w plastrach, w szczególności plastr[ów] sera”.

      13     To ograniczenie zakresu towarów, dla których wniesiono o rejestrację, stanowi zdaniem OHIM zmianę przedmiotu sporu. OHIM powołuje
         się w tym względzie na wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 marca 2003 r. w sprawie T-194/01 Unilever przeciwko OHIM (Owalna
         tabletka), Rec. str. II‑383, pkt 16, z którego wynika, jego zdaniem, że Sąd dokonuje kontroli zgodności z prawem decyzji izby
         odwoławczej na gruncie stanu faktycznego i prawnego sporu z chwili wniesienia do niej sprawy i że skarżący nie jest uprawniony,
         zmieniając swe żądania, do zmiany tak oznaczonego zakresu.

      14     Ponadto jeśli skarżąca domagała się wydania decyzji dotyczącej wnioskowanych towarów, powinna była wyraźnie złożyć przed OHIM
         oświadczenie o ograniczeniu wykazu wspomnianych towarów zgodnie z art. 44 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94, i to najpóźniej
         w toku postępowania przed Izbą Odwoławczą.

       Co do istoty sprawy
      15     Skarżąca opiera skargę na jedynym zarzucie, iż Izba Odwoławcza, nie uznając posiadania przez zgłoszony znak towarowy charakteru
         odróżniającego, naruszyła art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94.

      16     Zdaniem skarżącej omawiane opakowanie posiada charakter odróżniający wynikający z jego kształtu i wachlarzowego ułożenia plastrów,
         które nie jest zwyczajne i wyraźnie odróżnia się od innych opakowań hurtowych na ser w plastrach. W tym względzie skarżąca
         precyzuje, że okoliczność, że trudniej jest przedstawić dowód na posiadanie charakteru odróżniającego w przypadku opakowania
         niż w przypadku słownego lub graficznego znaku towarowego nie powinna szkodzić zgłaszającemu. Według niej nic nie uzasadnia
         odmowy dokonania rejestracji w przypadku wątpliwości co do charakteru odróżniającego opakowania.

      17     W niniejszej sprawie omawiane opakowanie jest przeznaczone wyłącznie dla odbiorców wyspecjalizowanych, zwykłych uznawać, że
         opakowania wskazują na pochodzenie handlowe towarów, które zawierają. To opakowanie nie jest ani przeciętne, ani zwyczajne
         i wyraźnie wyróżnia się w ofercie opakowań hurtowych przeznaczonych dla wyspecjalizowanych przedsiębiorstw.

      18     Omawiane opakowanie wyróżnia się już na pierwszy rzut oka dzięki swojemu kształtowi, który w zainteresowanych środowiskach
         wywołuje skojarzenia z kształtem kadłuba statku, co wynika z jego budowy (płaski spód, gładka powierzchnia i dwie burty).
         Wrażenie to jest ponadto wzmocnione żłobioną lub falistą strukturą ścianek bocznych, która przypomina wręgi statku. Wrażenie
         całości wywierane przez kształt opakowania można porównać do kształtu kadłuba statku.

      19     Szczególny charakter omawianego kształtu nie wynika ze szczegółowego opisu, gdyż zdaniem Izby Odwoławczej opisany kształt
         można dostrzec jedynie „rozmiłowanym w detalach i obdarzonym dużą dozą wyobraźni spojrzeniem”. Dla dostrzeżenia charakteru
         odróżniającego omawianego kształtu nie jest zatem konieczne jego analityczne i szczegółowe zbadanie.

      20     Skarżąca przypomina, że charakter odróżniający znaku towarowego zależy od towarów, dla których wniesiono o rejestrację, a tym
         samym od zainteresowanego kręgu odbiorców. Izba Odwoławcza niesłusznie stwierdziła, że omawiane opakowanie jest skierowane
         bezpośrednio do bardzo szerokiego kręgu konsumentów. Skarżąca precyzuje, że prowadzi ona przedsiębiorstwo konfekcjonowania
         produktów serowarskich i że jeśli chodzi o opakowania sprzedawane konsumentom końcowym, to używa ona zwykłych opakowań, takich
         jak te, w których zazwyczaj przechowywane są wędliny lub ser w plastrach. Natomiast omawiane opakowanie zawiera co najmniej
         500 g towaru i przeznaczone jest jedynie dla osób zawodowo trudniących się gastronomią, a nie dla konsumentów końcowych. Nie
         ma być ono również sprzedawane w obrocie detalicznym, ale dystrybuowane wśród osób zawodowo trudniących się gastronomią bezpośrednio
         przez wytwórcę lub hurtownika lub też przez sklepy zaopatrujące te osoby.

      21     Przeciętny konsument nie stanowi zatem właściwego kręgu odbiorców. Właściwy krąg odbiorców stanowią specjaliści w dziedzinie
         gastronomii, którzy z uwagi na swoje kwalifikacje są lepiej poinformowani, bardziej uważni i bardziej rozsądni. Osoby te są
         przyzwyczajone do zauważania małych różnic, które odróżniają dane opakowanie od innych. Zatem istnienie charakteru mało odróżniającego
         wystarcza, aby zgłoszony znak towarowy mógł zostać zarejestrowany.

      22     Omawiane opakowanie miałoby być używane wyłącznie dla sera w plastrach w opakowaniach hurtowych, które nie są przeznaczone
         dla konsumentów końcowych i które nie są im oferowane w sprzedaży. Sektor towarów, dla których skarżąca domaga się ochrony
         znaku, jest zatem określony. W tym względzie skarżąca podnosi, że ograniczenie sektora przedmiotowych towarów nie było wcześniej
         możliwe, ponieważ kwestia doniosłości zakresu omawianych towarów ukazała się dopiero po lekturze uzasadnienia decyzji Izby
         Odwoławczej.

      23     OHIM odpowiada zasadniczo, że zakładając nawet, iż Sąd stwierdzi, że skarżąca, ograniczając sektor przedmiotowych towarów
         do sprzedaży hurtowej, nie dokonała zmiany przedmiotu sporu, to ograniczenie takie nie wynika z samego wykazu towarów, dołączonego
         do wniosku o rejestrację. W konsekwencji Izba Odwoławcza słusznie stwierdziła, że dla celów oceny posiadania przez zgłoszony
         znak towarowy charakteru odróżniającego należało wziąć pod uwagę przeciętnego konsumenta końcowego.

      24     W każdym razie doprecyzowanie dokonane przez skarżącą w zakresie sektora rozpatrywanych towarów nie ma znaczenia dla badania,
         czy zgłoszony znak towarowy posiada charakter odróżniający. Skarżąca nie dowiodła bowiem, że sposób postrzegania charakteru
         odróżniającego omawianego znaku towarowego przez osoby zawodowo trudniące się gastronomią różni się od sposobu postrzegania
         go przez konsumentów końcowych.

       Ocena Sądu
       W przedmiocie dopuszczalności
      25     Na wstępie należy przypomnieć, że zgodnie z art. 63 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 40/94 zarówno stwierdzenie nieważności, jak
         i zmiana decyzji izby odwoławczej jest możliwe jedynie, jeśli narusza ona prawo materialne lub procesowe [wyrok Sądu z dnia
         12 grudnia 2002 r. w sprawie T-247/01 eCopy przeciwko OHIM (ECOPY), Rec. str. II‑5301, pkt 46].

      26     Ponadto zgodnie z art. 135 § 4 regulaminu Sądu Pierwszej Instancji pisma stron nie mogą zmieniać przedmiotu sporu przed izbą
         odwoławczą.

      27     Na podstawie przepisu art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 nie są rejestrowane „znaki towarowe, które pozbawione
         są jakiegokolwiek odróżniającego charakteru”.

      28     W związku z tym zgodnie z ustalonym orzecznictwem charakter odróżniający znaku towarowego należy oceniać, po pierwsze, w odniesieniu
         do towarów lub usług, dla których wniesiono o rejestrację, i po drugie, w odniesieniu do sposobu postrzegania go przez zainteresowane
         środowiska, na które składają się konsumenci tych towarów lub usług [zob. w zakresie wykładni art. 3 ust. 1 lit. b) pierwszej
         dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących
         się do znaków towarowych (Dz.U. 1989 L 40, str. 1) wyrok Trybunału z dnia 8 kwietnia 2003 r. w sprawach połączonych od C‑53/01
         do C-55/01 Linde i in., Rec. str. I‑3161, pkt 41, oraz w zakresie stosowania art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94
         wyrok Sądu z dnia 7 lutego 2002 r. w sprawie T-88/00 Mag Instrument przeciwko OHIM (Kształt latarek), Rec. str. II‑467, pkt 30].

      29     Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 nakłada zatem na eksperta i, ewentualnie, na izbę odwoławczą obowiązek ustalenia
         – w ramach badania a priori i niezależnie od jakiegokolwiek rzeczywistego używania oznaczenia w rozumieniu art. 7 ust. 3 rozporządzenia
         nr 40/94 – czy wykluczone jest, że dane oznaczenie może być zdolne, z punktu widzenia właściwego kręgu odbiorców, do różnicowania,
         w chwili dokonywania wyboru przez tych odbiorców w obrocie, określonych towarów lub usług od towarów lub usług o odmiennym
         pochodzeniu [wyrok Sądu z dnia 5 kwietnia 2001 r. w sprawie T-87/00 Bank für Arbeit und Wirtschaft przeciwko OHIM (EASYBANK),
         Rec. str. II‑1259, pkt 40].

      30     W niniejszej sprawie skarżąca sprzeciwia się przyjętej przez OHIM definicji właściwego kręgu odbiorców. Ponadto w ramach badania
         charakteru odróżniającego zgłoszonego znaku towarowego ekspert OHIM, a następnie Izba Odwoławcza stwierdzili, że w przypadku
         sera, stanowiącego towar przeznaczony do powszechnej konsumpcji, zainteresowanym kręgiem odbiorców są przeciętni konsumenci.
         Skarżąca w ramach niniejszej skargi podnosi natomiast, że właściwy krąg odbiorców stanowią odbiorcy wyspecjalizowani, ponieważ
         omawiany towar sprzedawany jest wyłącznie hurtowo osobom prowadzącym działalność gospodarczą w zakresie produktów żywnościowych.

      31     OHIM twierdzi, że tym zakresie skarżąca zmieniła przedmiot sporu i że jej żądanie zmiany zaskarżonej decyzji jest w związku
         z tym niedopuszczalne, gdyż narusza art. 135 § 4 regulaminu.

      32     Należy stwierdzić, że przedmiot sporu przed Izbą Odwoławczą został określony wnioskiem skarżącej o rejestrację jej oznaczenia
         jako znaku towarowego dla towarów należących do klasy 29 w rozumieniu porozumienia nicejskiego.

      33     Następnie, podtrzymując przed Sądem, że dla odbiorców wyspecjalizowanych zgłoszony znak towarowy posiada charakter odróżniający,
         skarżąca nie dokonała zmiany przedmiotu sporu rozpatrywanego przez OHIM.

      34     W istocie, jak przypomniano powyżej w pkt 29, w ramach badania, czy oznaczenie, o którego rejestrację w charakterze znaku
         towarowego wniesiono, posiada charakter odróżniający w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94, OHIM zobowiązany
         jest określić właściwy krąg odbiorców.

      35     Tak więc kwestionując definicję właściwego kręgu odbiorców przyjętą przez Izbę Odwoławczą dla celów badania, czy zgłoszony
         znak towarowy posiada charakter odróżniający, skarżąca nie wniosła do Sądu o rozstrzygnięcie innych kwestii niż te, które
         rozpatrywała Izba Odwoławcza.

      36     Owo zakwestionowanie przyjętej przez Izbę Odwoławczą definicji właściwego kręgu odbiorców nie może zostać również, odmiennie
         niż to miało miejsce w ww. wyroku w sprawie Owalna tabletka, uznane za żądanie stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji
         ograniczone do niektórych z towarów, dla których wniesiono o rejestrację omawianego opakowania (pkt 16 i 17).

      37     Zakwestionowanie to nie może też zostać uznane za ograniczenie wykazu towarów określonych w rozpatrywanym zgłoszeniu wspólnotowego
         znaku towarowego w rozumieniu art. 44 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94. Zgłoszenie skarżącej ma jedynie na celu rejestrację
         omawianego znaku towarowego dla towarów należących do klasy 29 w rozumieniu porozumienia nicejskiego, co zresztą podtrzymała
         ona podczas rozprawy.

      38     Z powyższego wynika, że podniesiony przez OHIM zarzut niedopuszczalności należy oddalić.
       Co do istoty sprawy
      39     Rozpatrując zasadność zarzutu skarżącej dotyczącego definicji właściwego kręgu odbiorców przyjętej przez Izbę Odwoławczą dla
         celów oceny, czy oznaczenie, o którego rejestrację wniesiono, posiada charakter odróżniający, należy dokonać badania, czy
         stwierdzając, że owymi odbiorcami są przeciętni konsumenci, Izba ta naruszyła prawo.

      40     W tym względzie należy stwierdzić, że towar przechowywany w opakowaniach, o których rejestrację w charakterze znaku towarowego
         wniesiono, a mianowicie ser w plastrach, jest towarem przeznaczonym do powszechnej konsumpcji. Odbiorcami tego towaru, jak
         również innych towarów należących do klasy 29 w rozumieniu porozumienia nicejskiego, są zatem a priori wszyscy konsumenci.

      41     Wobec powyższego należy stwierdzić, że skarżąca na żadnym etapie postępowania administracyjnego przed OHIM nie wskazała na
         fakt, że ser w plastrach przechowywany w opakowaniach, o których rejestrację wniesiono, jest przeznaczony wyłącznie do sprzedaży
         hurtowej osobom prowadzącym działalność gospodarczą w zakresie produktów żywnościowych. Ponadto ekspert OHIM już w decyzji
         z dnia 11 lutego 2003 r. dokonał oceny odróżniającego charakteru omawianego opakowania, uwzględniając przypuszczalne oczekiwania
         przeciętnego konsumenta, a skarżąca nie zakwestionowała tego w swoim odwołaniu do Izby Odwoławczej.

      42     Zgodnie z art. 74 ust. 2 rozporządzenia nr 40/94 OHIM może nie wziąć pod uwagę stanu faktycznego lub dowodów, których zainteresowane
         strony nie przedstawiły w odpowiednim terminie, a zatem Izba Odwoławcza mogła – po zapoznaniu się z informacjami przedłożonymi
         przez skarżącą – słusznie stwierdzić, że właściwy krąg odbiorców stanowią przeciętni konsumenci.

      43     Izba Odwoławcza miała zatem słuszne podstawy, aby oceniać charakter odróżniający opakowania, biorąc pod uwagę przypuszczalne
         oczekiwania przeciętnego konsumenta, właściwie poinformowanego oraz dostatecznie uważnego i rozsądnego. Skarżąca nie utrzymywała
         jednak, że znak towarowy, o którego rejestrację wniesiono, posiada charakter odróżniający w świetle przypuszczalnych oczekiwań
         przeciętnego konsumenta.

      44     Z powyższego wynika, że zaskarżona decyzja nie jest niezgodna z prawem i że bez konieczności wypowiadania się w przedmiocie
         dopuszczalności wyjaśnień skarżącej dotyczących jej żądań (zob. pkt 11 powyżej) brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności
         lub zmiany decyzji na podstawie art. 63 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 40/94.

       W przedmiocie kosztów
      45     Zgodnie z art. 87 § 2 regulaminu kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę.
      46     Ponieważ skarżąca przegrała sprawę, należy – zgodnie z żądaniem OHIM –obciążyć ją kosztami postępowania.
      Z powyższych względów
      SĄD PIERWSZEJ INSTANCJI (piąta izba)
      orzeka, co następuje:
      1)      Skarga zostaje oddalona.
      2)      Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

                Lindh

               García-Valdecasas

                Šváby

         Ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 23 listopada 2004 r.

               Sekretarz

                      Le président

               H. Jung

                      P. Lindh

         * Język postępowania: niemiecki.