title: Sprawa T-587/16 RENV: Wyrok Sądu z dnia 7 lipca 2021 r. – HM / Komisja [Służba publiczna – Urzędnicy – Zatrudnienie – Ogłoszenie o konkursie EPSO/AST-SC/03/15 – Niedopuszczenie do etapu oceny zintegrowanej – Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy – Odmowa przekazania tego wniosku komisji konkursowej konkursu otwartego ze względu na przekroczenie terminu – Podział uprawnień między EPSO a komisją konkursową – Interes prawny]

text:
               23.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 338/17

      Wyrok Sądu z dnia 7 lipca 2021 r. – HM / Komisja
      (Sprawa T-587/16 RENV) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Zatrudnienie - Ogłoszenie o konkursie EPSO/AST-SC/03/15 - Niedopuszczenie do etapu oceny zintegrowanej - Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy - Odmowa przekazania tego wniosku komisji konkursowej konkursu otwartego ze względu na przekroczenie terminu - Podział uprawnień między EPSO a komisją konkursową - Interes prawny)
      (2021/C 338/20)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: HM (przedstawiciel: adwokat H. Tettenborn)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Bohr i G. Gattinara, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 270 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Europejskiego Urzędu Doboru Kadr (EPSO) z dnia 17 sierpnia 2015 r. w sprawie nieuwzględnienia wniosku o weryfikację decyzji komisji konkursowej w sprawie niedopuszczenia skarżącej do następnego etapu konkursu EPSO/AST-SC/03/15–3.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Europejskiego Urzędu Doboru Kadr (EPSO) z dnia 17 sierpnia 2015 r. o nieuwzględnieniu wniosku o weryfikację decyzji komisji konkursowej o niedopuszczeniu HM do kolejnego etapu konkursu EPSO/AST-SC/03/15–3.

                  2)

                  Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami pierwszego postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (sprawa F-17/16) i przed Sądem (T-587/16), postępowania przed Trybunałem w sprawie C-70/19 P oraz niniejszego postępowania w związku z przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania (T-587/16 RENV).

         (1)  Dz.U. C 191 z 30.5.2016 (sprawa początkowo zarejestrowana w Sądzie do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod sygnaturą F-17/16 i przekazana do Sądu Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016).


title: Sprawa T-455/17: Wyrok Sądu z dnia 7 lipca 2021 r. – Bateni / Rada [Odpowiedzialność pozaumowna – Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające podjęte wobec Iranu – Wykaz osób i podmiotów, w odniesieniu do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych – Właściwość Sądu – Przedawnienie – Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom]

text:
               23.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 338/17

      Wyrok Sądu z dnia 7 lipca 2021 r. – Bateni / Rada
      (Sprawa T-455/17) (1)

      (Odpowiedzialność pozaumowna - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Iranu - Wykaz osób i podmiotów, w odniesieniu do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Właściwość Sądu - Przedawnienie - Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom)
      (2021/C 338/21)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Naser Bateni (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Schlingmann)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.P. Hix i M. Bishop, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Hödlmayr, J. Roberti di Sarsina i M. Kellerbauer, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 268 i 340 TFUE żądanie zmierzające do uzyskania naprawienia szkody, jaką skarżący miał ponieść w wyniku umieszczenia jego nazwiska w wykazach zawartych w pierwszej kolejności w załączniku II do decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. 2010, L 195, s. 39) na mocy decyzji Rady 2011/783/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. zmieniającej decyzję 2010/413 (Dz.U. 2011, L 319, s. 71) i w załączniku VIII do rozporządzenia Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 423/2007 (Dz.U. 2010, L 281, s. 1) na mocy rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1245/2011 z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 961/2010 (Dz.U. 2011, L 319, s. 11), w drugiej kolejności w załączniku IX do rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 961/2010 (Dz.U. 2012, L 88, s. 1) oraz w trzeciej kolejności w załączniku do decyzji Rady 2013/661/WPZiB z dnia 15 listopada 2013 r. zmieniającej decyzję 2010/413 (Dz.U. 2013, L 306, s. 18) i w załączniku do rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1154/2013 z dnia 15 listopada 2013 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia nr 267/2012 (Dz.U. 2013, L 306, s. 3).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje w części odrzucona jako niedopuszczalna, a w części oddalona jako niezasadna.

                  2)

                  Naser Bateni pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

                  3)

                  Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 300 z 11.9.2017.


title: Sprawa T-648/19: Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2021 r. – Nike European Operations Netherlands i Converse Netherlands / Komisja [Pomoc państwa – Pomoc wdrożona przez Niderlandy na rzecz Nike – Interpretacje indywidualne prawa podatkowego (tax rulings) – Decyzja o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego – Zasada ceny rynkowej – Korzyść – Selektywny charakter – Równość traktowania – Dobra administracja – Niewystarczające badanie wstępne – Poważne trudności – Obowiązek uzasadnienia]

text:
               23.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 338/18

      Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2021 r. – Nike European Operations Netherlands i Converse Netherlands / Komisja
      (Sprawa T-648/19) (1)

      (Pomoc państwa - Pomoc wdrożona przez Niderlandy na rzecz Nike - Interpretacje indywidualne prawa podatkowego (tax rulings) - Decyzja o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego - Zasada ceny rynkowej - Korzyść - Selektywny charakter - Równość traktowania - Dobra administracja - Niewystarczające badanie wstępne - Poważne trudności - Obowiązek uzasadnienia)
      (2021/C 338/22)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Nike European Operations Netherlands BV (Hilversum, Niderlandy), Converse Netherlands BV (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciele: R. Martens i D. Colgan, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P.-J. Loewenthal i S. Noë, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2019) 6 final z dnia 10 stycznia 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.51284 (2018/NN) – Niderlandy – Ewentualna pomoc państwa na rzecz Nike, dotyczącej wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Nike European Operations Netherlands BV i Converse Netherlands BV zostają obciążone kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 413 z 9.12.2019.


title: Sprawa T-680/19: Wyrok Sądu z dnia 7 lipca 2021 r. – Irish Wind Farmers’ Association i in./Komisja [Pomoc państwa – Sektor energetyczny – Irlandzkie przepisy dotyczące opodatkowania nieruchomości przedsiębiorstw – Metoda obliczania kwoty podatku należnego od producentów energii elektrycznej z paliw kopalnych – Skarga podmiotów prowadzących farmy wiatrowe – Decyzja stwierdzająca brak pomocy państwa – Brak wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego – Poważne trudności – Uprawnienia procesowe zainteresowanych stron]

text:
               23.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 338/19

      Wyrok Sądu z dnia 7 lipca 2021 r. – Irish Wind Farmers’ Association i in./Komisja
      (Sprawa T-680/19) (1)

      (Pomoc państwa - Sektor energetyczny - Irlandzkie przepisy dotyczące opodatkowania nieruchomości przedsiębiorstw - Metoda obliczania kwoty podatku należnego od producentów energii elektrycznej z paliw kopalnych - Skarga podmiotów prowadzących farmy wiatrowe - Decyzja stwierdzająca brak pomocy państwa - Brak wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego - Poważne trudności - Uprawnienia procesowe zainteresowanych stron)
      (2021/C 338/23)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Irish Wind Farmers’ Association Clg (Kilkenny, Irlandia), Carrons Windfarm Ltd (Shanagolden, Irlandia), Foyle Windfarm Ltd (Dublin, Irlande), Greenoge Windfarm Ltd (Bunclody, Irlandia) (przedstawiciele: M. Segura Catalán i M. Clayton, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Herrmann i S. Noë, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2019) 5257 final z dnia 9 lipca 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.44671 (2019/NN) – Irlandia

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Każda ze stron pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 423 z 16.12.2019


title: Sprawa T-28/20: Wyrok Sądu z dnia 7 lipca 2021 r. – ID / ESDZ [Służba publiczna – Personel kontraktowy – Decyzja o zwolnieniu przed upływem okresu próbnego – Oczywista niezdolność do należytego wypełniania obowiązków – Niewłaściwe postępowanie – Artykuł 84 WZIP]

text:
               23.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 338/19

      Wyrok Sądu z dnia 7 lipca 2021 r. – ID / ESDZ
      (Sprawa T-28/20) (1)

      (Służba publiczna - Personel kontraktowy - Decyzja o zwolnieniu przed upływem okresu próbnego - Oczywista niezdolność do należytego wypełniania obowiązków - Niewłaściwe postępowanie - Artykuł 84 WZIP)
      (2021/C 338/24)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: ID (przedstawiciel: adwokat C. Bernard-Glanz)

         Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (przedstawiciele: S. Marquardt i R. Spáč, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 270 TFUE żądanie, po pierwsze, stwierdzenia nieważności decyzji ESDZ z dnia 6 marca 2019 r. w sprawie rozwiązania umowy o pracę skarżącej przed końcem okresu próbnego, oraz, po drugie, naprawienia szkody majątkowej i krzywdy, jakiej miała ona doznać w związku z tą decyzją.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  ID zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 95 z 23.3.2020.


title: Sprawa T-205/21: Wyrok Sądu z dnia 7 lipca 2021 r. – Frommer / EUIPO – Minerva (I-cosmetics) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku – Słowny unijny znak towarowy I-cosmetics – Rzeczywiste używanie znaku towarowego – Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001]5]

text:
               23.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 338/20

      Wyrok Sądu z dnia 7 lipca 2021 r. – Frommer / EUIPO – Minerva (I-cosmetics)
      (Sprawa T-205/21) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy I-cosmetics - Rzeczywiste używanie znaku towarowego - Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001]5)
      (2021/C 338/25)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Angela Frommer (Unterschleißheim, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat F. Remmertz)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Ivanauskas i V. Ruzek, pełnomocnicy).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Minerva GmbH (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat R. Dissmann)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 10 lutego 2020 r. (sprawa R 675/2019-2), dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku między Minerva a A. Frommer.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Angela Frommer pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

                  3)

                  Minerva GmbH pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 201 z 15.6.2020.


title: Sprawa T-386/20: Wyrok Sądu z dnia 7 lipca 2021 r. – Micron Technology / EUIPO (INTELLIGENCE, ACCELERATED) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego INTELLIGENCE, ACCELERATED – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               23.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 338/20

      Wyrok Sądu z dnia 7 lipca 2021 r. – Micron Technology / EUIPO (INTELLIGENCE, ACCELERATED)
      (Sprawa T-386/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego INTELLIGENCE, ACCELERATED - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2021/C 338/26)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Micron Technology, Inc. (Boise, Idaho, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: M. Edenborough, QC)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: L. Rampini i V. Ruzek, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 kwietnia 2020 r. (sprawa R 2873/2019-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego INTELLIGENCE, ACCELERATED jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Micron Technology, Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 271 z 17.8.2020.


title: Sprawa T-492/20: Wyrok Sądu z dnia 7 lipca 2021 r. – S. Tous / EUIPO – Zhejiang China-Best Import & Export (Oprawa oświetleniowa) [Wzór wspólnotowy – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru – Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający oprawę oświetleniową – Wcześniejsze graficzne unijne znaki towarowe przedstawiające pluszowego misia – Podstawy unieważnienia – Artykuł 25 ust. 1 lit. b) i e) rozporządzenia (WE) nr 6/2002]

text:
               23.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 338/21

      Wyrok Sądu z dnia 7 lipca 2021 r. – S. Tous / EUIPO – Zhejiang China-Best Import & Export (Oprawa oświetleniowa)
      (Sprawa T-492/20) (1)

      (Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru - Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający oprawę oświetleniową - Wcześniejsze graficzne unijne znaki towarowe przedstawiające pluszowego misia - Podstawy unieważnienia - Artykuł 25 ust. 1 lit. b) i e) rozporządzenia (WE) nr 6/2002)
      (2021/C 338/27)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: S. Tous, SL (Manresa, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci D. Gómez Sánchez i J. Gracia Albero)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Söder, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Zhejiang China-Best Import & Export Co. Ltd (Hangzhou, Chiny)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 maja 2020 r. (sprawa R 1553/2019-3) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru między S. Tous a Zhejiang China-Best Import & Export.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  S. Tous, SL zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 313 z 21.9.2020.


title: Sprawa T-777/19 R: Postanowienie wiceprezesa Sądu z dnia 2 lipca 2021 r. – Bourel i in. / Komisja [Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – Pomoc państwa – Budowa farm wiatrowych – Indywidualne środki pomocy przyznane przez Francję na rzecz szeregu morskich farm wiatrowych – Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym – Rozpoczęcie prac – Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych – Brak pilnego charakteru]

text:
               23.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 338/22

      Postanowienie wiceprezesa Sądu z dnia 2 lipca 2021 r. – Bourel i in. / Komisja
      (Sprawa T-777/19 R)
      (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych - Pomoc państwa - Budowa farm wiatrowych - Indywidualne środki pomocy przyznane przez Francję na rzecz szeregu morskich farm wiatrowych - Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym - Rozpoczęcie prac - Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych - Brak pilnego charakteru)
      (2021/C 338/28)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: David Bourel (Pléneuf-Val-André, Francja) i pięciu innych skarżących, których nazwiska są zawarte w załączniku do postanowienia (przedstawiciele: adwokat M. Le Berre)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Stromsky i A. Bouchagiar, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 278 I 229 TFUE żądanie, w szczególności, zawieszenia wykonania decyzji Komisji C(2019)5498 final z dnia 26 lipca 2019 r., w której Komisja postanowiła nie podnosić zastrzeżeń wobec pomocy na rzecz szeregu morskich farm wiatrowych zgłoszonej przez Republikę Francuską.

         Sentencja

                  1)

                  Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje oddalony.

                  2)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie


title: Sprawa T-728/20: Postanowienie Sądu z dnia 25 czerwca 2021 r. – OM / Komisja [Skarga o stwierdzenie nieważności – Służba publiczna – Urzędnicy – Zabezpieczenie społeczne – Wspólny system ubezpieczenia zdrowotnego (RCAM) – Zwrot kosztów leczenia – Oddalenie wniosku – Oddalenie zażalenia – Zastąpienie uzasadnienia innym uzasadnieniem – Złożenie ponownego zażalenia – Termin do wniesienia skargi – Niedopuszczalność]

text:
               23.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 338/22

      Postanowienie Sądu z dnia 25 czerwca 2021 r. – OM / Komisja
      (Sprawa T-728/20) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Służba publiczna - Urzędnicy - Zabezpieczenie społeczne - Wspólny system ubezpieczenia zdrowotnego (RCAM) - Zwrot kosztów leczenia - Oddalenie wniosku - Oddalenie zażalenia - Zastąpienie uzasadnienia innym uzasadnieniem - Złożenie ponownego zażalenia - Termin do wniesienia skargi - Niedopuszczalność)
      (2021/C 338/29)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: OM (przedstawiciel: adwokat N. de Montigny)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Hohenecker i L. Vernier, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Złożony na podstawie art. 270 TFUE wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji odmownych Urzędu Administracji i Wypłacania Należności Indywidualnych (PMO) Komisji z dni 9 i 17 września 2019 r. w sprawie refundacji kosztów analiz medycznych skarżącej, a także decyzji z dnia 23 marca 2020 r. oddalającej zażalenie wniesione przez nią na tamte decyzje.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  OM zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 53 z 15.2.2021.


title: Sprawa T-75/21: Wyrok Sądu z dnia 8 lipca 2021 r. – Mendes de Almeida / Rada [Skarga o stwierdzenie nieważności – Prawo instytucjonalne – Wzmocniona współpraca dotycząca utworzenia Prokuratury Europejskiej – Rozporządzenie (UE) 2017/1939 – Powołanie prokuratorów europejskich Prokuratury Europejskiej – Powołanie kandydatów wyznaczonych przez Portugalię – Termin na wniesienie środka zaskarżenia – Początek biegu – Niedopuszczalność]

text:
               23.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 338/23

      Wyrok Sądu z dnia 8 lipca 2021 r. – Mendes de Almeida / Rada
      (Sprawa T-75/21) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Prawo instytucjonalne - Wzmocniona współpraca dotycząca utworzenia Prokuratury Europejskiej - Rozporządzenie (UE) 2017/1939 - Powołanie prokuratorów europejskich Prokuratury Europejskiej - Powołanie kandydatów wyznaczonych przez Portugalię - Termin na wniesienie środka zaskarżenia - Początek biegu - Niedopuszczalność)
      (2021/C 338/30)
      Język postępowania: portugalski

         Strony

         Strona skarżąca: Ana Carla Mendes de Almeida (Sobreda, Portugal) (przedstawiciele: R. Leandro Vasconcelos i M. Marques de Carvalho, adwokaci)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: K. Pleśniak, R. Meyer, K. Kouri et J. Gil, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Rady (UE) 2020/1117 z dnia 27 lipca 2020 r. w sprawie powołania prokuratorów europejskich w Prokuraturze Europejskiej (Dz.U. 2020, L 244, s. 18) w zakresie, w jakim powołuje M. Moreirę Alvesa d’Oliveirę Guerrę na stanowisko prokuratora europejskiego w Prokuraturze Europejskiej jako pracownika zatrudnionego na czas określony w grupie zaszeregowania AD 13 na nieodnawialną trzyletnią kadencję rozpoczynającą się w dniu 29 lipca 2020 r.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona jako oczywiście niedopuszczalna.

                  2)

                  Nie ma potrzeby orzekania w sprawie wniosku o rozpatrzenie sprawy w trybie procedury przyspieszonej.

                  3)

                  Nie ma potrzeby orzekania w sprawie żądania dotyczącego kwestii ubocznej podniesionego przez Radę.

                  4)

                  Ana Carla Mendes de Almeida zostaje obciążona kosztami.

         (1)  Dz.U. C 128 z 12.4.2021.


title: Sprawa T-349/21: Skarga wniesiona w dniu 21 czerwca 2021 r. – Niemcy / Komisja

text:
               23.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 338/23

      Skarga wniesiona w dniu 21 czerwca 2021 r. – Niemcy / Komisja
      (Sprawa T-349/21)
      (2021/C 338/31)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: J. Möller i R. Kanitz)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) 2021/534 z dnia 24 marca 2021 r. ustalającej, na podstawie art. 39 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/33/UE, czy środek podjęty przez Niemcy jest uzasadniony w odniesieniu do zakazu wprowadzania do obrotu modelu dźwigu produkowanego przez Orona (1);

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia sekcji 2.2 załącznika I do dyrektywy 95/16/WE w związku z normą zharmonizowaną EN 81–1 poprzez błędną ocenę znaczenia wymogu dotyczącego pionowej odległości od dachu kabiny do stropu szybu

                              —

                              Komisja błędnie oceniła znaczenie wymogu dotyczącego pionowej odległości od dachu kabiny do stropu szybu, którą określa norma zharmonizowana EN 81-1 w jej pierwotnej wersji, a nawet uwydatnia w wersji zaktualizowanej (EN 81-20). Przede wszystkim zaskarżona decyzja w sposób zasadniczy błędnie określa pomiar minimalnej odległości pionowej. Według Komisji dla oceny zasadniczych wymagań w zakresie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa zgodnie z przepisami dyrektywy 95/16/WE decydująca jest przy tym w pierwszej kolejności nie odległość pionowa, lecz objętość schronu nad kabiną. Ponadto Komisja błędnie porównuje wymogi dotyczące schronów i wolnych przestrzeni w nadszybiu z wymogami dotyczącymi podszybia.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia sekcji 2.2 załącznika I dyrektywy 95/16/WE w związku z normą zharmonizowaną EN 81-1 poprzez nieprawidłowe określenie scenariuszy wypadków mających znaczenie dla oceny

                              —

                              Komisja dokonała błędnej oceny wymogów określonych w sekcji 2.2 załącznika I do dyrektywy 95/16/WE dotyczących zapobieganiu ryzyku zgniecenia przez to, że w motywie 55 zaskarżonej decyzji odniosła się jedynie do awarii hamulca redundantnego jako właściwego scenariusza wypadku.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący błędnego ustalenia okoliczności faktycznych poprzez błędną ocenę znaczenia czasu potrzebnego do przyjęcia bezpiecznej pozycji oraz ryzyka niekontrolowanego ruchu kabiny w górę

                              —

                              W swojej ogólnej ocenie Komisja opiera się w motywach 55-57 zaskarżonej decyzji na założeniach dotyczących niebezpieczeństwa i prawdopodobieństwa wystąpienia niekontrolowanego ruchu kabiny w górę, które nie są prawidłowe.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący błędnego ustalenia okoliczności faktycznych i ich oceny poprzez przejęcie błędnego opisu z badania przeprowadzonego przez firmę Conformance

                              —

                              Komisja posłużyła się przy swoim rozstrzygnięciu błędnym porównaniem ogólnym zaczerpniętym z badania przeprowadzonego przez firmę Conformance

                  5.

                  Naruszenie zasad obowiązujących w odniesieniu do dowodów i art. 5 ust. 2 dyrektywy 95/16/WE

                              —

                              Komisja nie uwzględniła w swej decyzji w wystarczający sposób, że świadectwa zgodności przedłożone przez producenta są niepełne w istotnych punktach. Z motywów decyzji wynika poza tym, że Komisja uważa, iż na organie nadzoru rynku spoczywa ciężar dowodu, jeżeli przy odchyleniu od normy sporne jest, czy wymogi bezpieczeństwa zostały spełnione poprzez alternatywne równoważne rozwiązanie.

         (1)  Dz.U. 2021, L 106, s. 60.


title: Sprawa T-358/21: Skarga wniesiona w dniu 25 czerwca 2021 r. – Hotel Cipriani/EUIPO – Altunis (CIPRIANI FOOD)

text:
               23.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 338/25

      Skarga wniesiona w dniu 25 czerwca 2021 r. – Hotel Cipriani/EUIPO – Altunis (CIPRIANI FOOD)
      (Sprawa T-358/21)
      (2021/C 338/32)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Hotel Cipriani (Wenecja, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci M. Rieger-Jansen, D. Op de Beeck i W. Pors)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Altunis-Trading, Gestão e Serviços, Lda (Funchal, Portugalia)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy CIPRIANI FOOD – unijny znak towarowy nr 683 250

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 kwietnia 2021 r. w sprawie R 1599/2020-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości;

                  —

                  uwzględnienie w całości wniosku o unieważnienie i unieważnienie prawa do spornego unijnego znaku towarowego;

                  —

                  obciążenie EUIPO i każdego interwenienta, który zdecyduje się przystąpić do sprawy, ich własnymi kosztami postępowania oraz kosztami poniesionymi przez skarżącą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 94 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 15 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009;

                  —

                  Izba Odwoławcza błędnie stwierdziła, że „preparaty zbożowe” nie mogą być odpowiednio podzielone.


title: Sprawa T-359/21: Skarga wniesiona w dniu 18 czerwca 2021 r. – ClientEarth / Komisja

text:
               23.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 338/25

      Skarga wniesiona w dniu 18 czerwca 2021 r. – ClientEarth / Komisja
      (Sprawa T-359/21)
      (2021/C 338/33)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: ClientEarth AISBL (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: F. Logue, Solicitor, i J. Kenny, Barrister at Law)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji Komisji z dnia 9 kwietnia 2021 r. odmawiającej dostępu do żądanych dokumentów i informacji na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1) i rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 (2) dotyczących, po pierwsze, substancji czynnych mancozeb i cypermetryna, a po drugie, do stanowisk zajętych w głosowaniu przez państwa członkowskie w Stałym Komitecie ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Pasz w odniesieniu do rozporządzeń wykonawczych Komisji (UE) 2019/2094 (3), (UE) 2020/2087 (4), (UE) 2019/1589 (5) i (UE) 2018/1262 (6) oraz

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi jeden zarzut dotyczący uchybienia przez pozwaną obowiązkowi uzasadnienia z naruszeniem art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 296 ust. 2 TFUE.

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43).

         (2)  Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U. 2006, L 264, s. 13).

         (3)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2019/2094 z dnia 29 listopada 2019 r. zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 540/2011 w odniesieniu do przedłużenia okresów zatwierdzenia substancji czynnych benfluralin, dimoksystrobina, fluazynam, flutolanil, mankozeb, mekoprop-P, mepikwat, metiram, oksamyl i piraklostrobina (Dz.U. 2019, L 317, s. 102–104).

         (4)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2020/2087 z dnia 14 grudnia 2020 r. w sprawie nieodnowienia zatwierdzenia substancji czynnej mankozeb, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 dotyczącym wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, oraz w sprawie zmiany załącznika do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 540/2011 (Dz.U. 2020, L 423, s. 50–52).

         (5)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2019/1589 z dnia 26 września 2019 r. zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 540/2011 w odniesieniu do przedłużenia okresów zatwierdzenia substancji czynnych: amidosulfuron, beta-cyflutryna, bifenoks, chlorotoluron, klofentezyna, chlomazon, cypermetryna, daminozyd, deltametryna, dikamba, difenokonazol, diflubenzuron, diflufenikan, fenoksaprop-P, fenpropidyna, fludioksonil, flufenacet, fostiazat, indoksakarb, lenacyl, MCPA, MCPB, nikosulfuron, pikloram, prosulfokarb, piryproksyfen, tiofanat metylu, triflusulfuron i tritosulfuron (Dz.U. 2019, L 248, s. 24–27).

         (6)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2018/1262 z dnia 20 września 2018 r. zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 540/2011 w odniesieniu do przedłużenia okresów zatwierdzenia substancji czynnych: 1-metylocyklopropen, beta-cyflutryna, chlorotalonil, chlorotoluron, chlomazon, cypermetryna, daminozyd, deltametryna, dimetenamid-p, diuron, fludioksonil, flufenacet, flurtamon, fostiazat, indoksakarb, MCPA, MCPB, prosulfokarb, tiofanat metylu i tribenuron (Dz.U. 2018, L 238, s. 62–64).


title: Sprawa T-366/21: Skarga wniesiona w dniu 29 czerwca 2021 r. – Coinbase / EUIPO – BitFlyer (coinbase)

text:
               23.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 338/26

      Skarga wniesiona w dniu 29 czerwca 2021 r. – Coinbase / EUIPO – BitFlyer (coinbase)
      (Sprawa T-366/21)
      (2021/C 338/34)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Coinbase, Inc. (San Francisco, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat A. Nordemann)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: BitFlyer Inc. (Tokio, Japonia)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską znaku towarowego coinbase – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 1 308 248

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 kwietnia 2021 r. w sprawie R 1751/2020-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-369/21: Skarga wniesiona w dniu 30 czerwca 2021 r. – Unimax Stationery / EUIPO – Mitsubishi Pencil (uni)

text:
               23.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 338/27

      Skarga wniesiona w dniu 30 czerwca 2021 r. – Unimax Stationery / EUIPO – Mitsubishi Pencil (uni)
      (Sprawa T-369/21)
      (2021/C 338/35)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Unimax Stationery (Daman, Indie) (przedstawiciel: adwokat E. Amoah)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Mitsubishi Pencil Co. Ltd (Tokio, Japonia)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy „uni” – unijny znak towarowy nr 6 920 615

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 kwietnia 2021 r. w sprawie R 1909/2020-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 59 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 ust. 1 lit. b) i d) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-373/21: Skarga wniesiona w dniu 1 lipca 2021 r. – Etablissements Nicolas/EUIPO – St. Nicolaus (NICOLAS)

text:
               23.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 338/28

      Skarga wniesiona w dniu 1 lipca 2021 r. – Etablissements Nicolas/EUIPO – St. Nicolaus (NICOLAS)
      (Sprawa T-373/21)
      (2021/C 338/36)
      Język skargi: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Etablissements Nicolas (Thiais, Francja) (przedstawiciel: adwokat T. de Haan)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: St. Nicolaus a.s. (Liptowski Mikułasz, Słowacja)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy NICOLAS – unijny znak towarowy nr 6 231 484

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 kwietnia 2021 r. w sprawie R 1195/2020-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO i interwenienta kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez skarżącą w postępowaniu przed Czwartą Izbą Odwoławczą Urzędu.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-376/21: Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2021 r. – Instituto Cervantes / Komisja

text:
               23.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 338/28

      Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2021 r. – Instituto Cervantes / Komisja
      (Sprawa T-376/21)
      (2021/C 338/37)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Instituto Cervantes (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: E. van Nuffel d’Heynsbroeck, adwokat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie skargi za dopuszczalną;

                  —

                  stwierdzenie nieważności przyjętej przez Komisję Europejską decyzji o udzieleniu zamówienia na część 3 (język hiszpański) w ramach postępowania w przetargu na umowy ramowe na szkolenia językowe dla instytucji, organów i agencji Unii Europejskiej (nr HR/2020/OP/0014) na miejscu pierwszym – konsorcjum CLL Centre de Langues – Allingua, a na miejscu drugim – skarżącej;

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący braku wystarczającego uzasadnienia zaskarżonej decyzji w zakresie dotyczącym oceny względnych charakterystyk złożonych ofert.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący braku porównania względnych charakterystyk złożonych ofert.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący oczywistego błędu w ocenie, którego miała się dopuścić Komisja odrzucając, bez badania ich prawidłowości, elementy oferty dostępne poprzez zintegrowane z tą ofertą hiperłącze.

                  4.

                  Zarzut czwarty, podniesiony tytułem ewentualnym i dotyczący, po pierwsze, braku związku pomiędzy oceną samoistnych charakterystyk oferty złożonej przez skarżącą i spełnienia przez nią określonych w ogłoszeniu o zamówieniu podkryteriów 1.1 i 1.2 i, po drugie, naruszenia zasady przejrzystości.

                  5.

                  Zarzut piąty, dotyczący naruszenia celu polegającego na możliwie najszerszym otwarciu rynków zamówień publicznych na konkurencję.


title: Sprawa T-380/21: Skarga wniesiona w dniu 5 lipca 2021 r. – Flybe / Komisja

text:
               23.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 338/29

      Skarga wniesiona w dniu 5 lipca 2021 r. – Flybe / Komisja
      (Sprawa T-380/21)
      (2021/C 338/38)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Flybe Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: G. Peretz, QC, i D. Colgan, adwokat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności części decyzji Komisji Europejskiej z dnia 23 kwietnia 2021 r., dotyczącej zatwierdzenia przez Komisję porozumienia o uwolnieniu przydziałów czasu na start i lądowanie zawartego między British Airways i Flybe Limited, w związku ze sprawą nr COMP/M.6447 – IAG/BMI, poprzez stwierdzenie nieważności w całości przypisu 23 zaskarżonej decyzji; lub tytułem żądania alternatywnego zmiana przypisu 23 zaskarżonej decyzji i

                  —

                  zasądzenie skarżącej kosztów przygotowania i wniesienia niniejszej skargi.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący popełnienia przez Komisję błędu w ustaleniach faktycznych w jej wyjaśnieniach dotyczących ograniczeń nałożonych na porozumienie o uwolnieniu przydziałów czasu na start i lądowanie. Skarżąca twierdzi, że porozumienie wynegocjowane między British Airways i Flybe limited (dawniej Thyme OPCO Limited) nie zawiera odniesienia do jakiejkolwiek potrzeby, by przeniesieniu przydziałów czasu towarzyszyło przeniesienie koncesji. Skarżąca utrzymuje, że poprzez dodanie słów „i.e. together with Thyme’s OL” (tzn. wraz z koncesją posiadana przez Thyme) w przypisie 23 Komisja popełnia błąd w części sformułowanej jako streszczenie porozumienia.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący braku właściwego uwzględnienia przez Komisję zdolności spełnienia przez skarżącą dodatkowego wymogu przeniesienia korygujących przydziałów czasu na start i lądowanie jedynie jako składnika działającego przedsiębiorstwa, w wypadku gdy obejmuje to przeniesienie jego koncesji, wbrew temu, co jest możliwe na podstawie brytyjskich przepisów dotyczących koncesji dla przewoźników lotniczych.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący braku uwzględnienia przez Komisję faktycznego, ekonomicznego i prawnego kontekstu porozumienia o uwolnieniu przydziałów czasu na start i lądowanie, co pokazało, że nie ma potrzeby narzucania wymogu w odniesieniu do przeniesienia koncesji.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący tego, że podejście Komisji jest sprzeczne z zasadą pewności prawa. Skarżąca twierdzi, że International Consolidated Airlines Group Commitments nie zawierały ograniczenia przeniesienia korygujących przydziałów czasu na start i lądowanie.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący naruszenia przez Komisję prawa skarżącej do bycia wysłuchanym poprzez nałożenie ograniczenia bez omówienia go wpierw ze skarżącą.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący naruszenia przez Komisję obowiązku uzasadnienia. Skarżąca twierdzi, że Komisja nie podaje powodów nałożenia na nią ograniczenia, co narusza wymóg, by każdy akt prawny wskazywał uzasadnienie, na którym jest oparty.


title: Sprawa T-383/21: Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2021 r. – La Banque postale / SRB

text:
               23.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 338/30

      Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2021 r. – La Banque postale / SRB
      (Sprawa T-383/21)
      (2021/C 338/39)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: La Banque postale (Paryż, Francja) (przedstawiciele: A. Gosset Grainville, M. Trabucchi i M. Dalon, avocats

         Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  Stwierdzenie nieważności na podstawie art. 263 TFUE decyzji nr SRB/ES/2021/22 z dnia 14 kwietnia 2021 r. w sprawie obliczenia składek ex ante za 2021 r. na rzecz SRF w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej;

                  —

                  Stwierdzenie na podstawie art. 277 TFUE, że należy odstąpić od stosowania następujących przepisów rozporządzenia w sprawie RSM, rozporządzenia wykonawczego, rozporządzenia delegowanego:

                              —

                              art. 69 ust. 1, 69 ust. 2, 70 ust. 1, 70 ust. 2 lit. a) i b) rozporządzenia w sprawie RSM;

                              —

                              art. 4 ust. 2, 6, i 7 oraz załącznik do rozporządzenia delegowanego;

                              —

                              art. 4 rozporządzenia wykonawczego

                  —

                  Obciążenie strony pozwanej wszystkimi kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi osiem zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia zasady równego traktowania w zakresie, w jakim zasady obliczenia składek ex ante na rzecz SRF przewidziane przez rozporządzenie w sprawie RSM i rozporządzenie delegowane nie odnosiły się ani do rzeczywistego rozmiaru, ani do rzeczywistego ryzyka instytucji.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczy naruszenia zasady proporcjonalności w zakresie, w jakim mechanizm składek ex ante na rzecz SRM przewidziany przez rozporządzenie w sprawie RSM i rozporządzenie delegowane opierał się na ocenie, która sztucznie pogarszała profil ryzyka francuskich instytucji dużych rozmiarów, takich jak skarżąca, i powodowała, że wysokość składki była nadmiernie wygórowana.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczy naruszenia zasady pewności prawa, ponieważ obliczenie kwoty składek ex ante ustalony w rozporządzeniu SRM, rozporządzeniu delegowanym i rozporządzeniu wykonawczym, z jednej strony, nie mogło zostać ustalone wystarczająco wcześnie z zachowaniem precyzji, oraz z drugiej strony, właściwą podstawą obliczenia byłyby nie tyle sytuacja i profil ryzyka charakterystyczna dla instytucji, co jej relatywna sytuacja w porównaniu z innymi instytucjami płacącymi składki. Wreszcie skarżąca uważa, że Komisja nie powinna być odpowiedzialna za ustalenie wskaźników ryzyka w ramach rozporządzenia delegowanego, ponieważ kryteria te mają zasadniczą funkcję strukturalną i decydującą przy ustalaniu kwot składek.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczy naruszenia zasady dobrej administracji w zakresie, w jakim zaskarżona decyzja nie zawiera wystarczająco jasnych i pełnych informacji dla uzasadnienia i kontroli kwot należnych składek.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący naruszenia zasady skutecznej ochrony sądowej. Na poparcie tego zarzutu skarżąca podnosi również to, że zaskarżona decyzja nie zawiera wystarczająco jasnych i pełnych informacji dla uzasadnienia i kontroli kwot należnych składek.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia w zakresie dotyczącym ograniczenia korzystania z nieodwołalnych zobowiązań do zapłaty z tego powodu, że zaskarżona decyzja nie wskazuje w wystarczający i szczegółowy sposób, dlaczego konieczne jest, z jednej strony, ustalenie górnej granicy korzystania z nieodwoływalnych zobowiązań do zapłaty (zwanych dalej „NZZ”) na 15 %, oraz z drugie, akceptowanie gwarancji jedynie w gotówce.

                  7.

                  Zarzut siódmy dotyczący oczywistego błędy w ustaleniach. Skarżąca podnosi w tym względzie, że ryzyko procykliczności i płynności podnoszone przez SRB w celu ograniczenia korzystania z NZZ jest nieuzasadnione, z uwagi w szczególności na cechy charakterystyczne właściwe dla NZZ i kontekst korzystania z nich.

                  8.

                  Zarzut ósmy dotyczący naruszenia prawa. Skarżąca podnosi, że SRB, z jednej strony opiera się na błędnej interpretacji przepisów pozwalających na posługiwanie się NZZ, nakładając ten sam środek na wszystkie instytucje na podstawie abstrakcyjnej analizy, oraz z drugiej strony, pozbawia ona te przepisy ich skuteczności, ponieważ proporcjonalna część NZZ jest systematycznie i bez wystarczającego uzasadnienia ograniczana do minimum określonego w prawie.


title: Sprawa T-384/21: Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2021 r. – Confédération nationale du Crédit Mutuel i in. / SRB

text:
               23.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 338/31

      Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2021 r. – Confédération nationale du Crédit Mutuel i in. / SRB
      (Sprawa T-384/21)
      (2021/C 338/40)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Confédération nationale du Crédit Mutuel (Paryż, Francja) i 26 innych skarżących (przedstawiciele: A. Gosset Grainville, M. Trabucchi i M. Dalon, avocats)

         Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  Stwierdzenie nieważności na podstawie art. 263 TFUE decyzji nr SRB/ES/2021/22 z dnia 14 kwietnia 2021 r. w sprawie obliczenia składek ex ante za 2021 r. na rzecz SRF w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej;

                  —

                  Stwierdzenie na podstawie art. 277 TFUE, że należy odstąpić od stosowania następujących przepisów rozporządzenia w sprawie RSM, rozporządzenia wykonawczego, rozporządzenia delegowanego:

                              —

                              art. 69 ust. 1, 69 ust. 2, 70 ust. 1, 70 ust. 2 lit. a) i b) rozporządzenia w sprawie RSM;

                              —

                              art. 4 ust. 2, 6, i 7 oraz załącznik do rozporządzenia delegowanego;

                              —

                              art. 4 rozporządzenia wykonawczego

                  —

                  Obciążenie strony pozwanej wszystkimi kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżąca podnosi osiem zarzutów, które są co do zasady identyczne lub podobne do tych, podnoszonych w sprawie T-382/21 Banque postale/SRB.


title: Sprawa T-385/21: Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2021 r. – BPCE i in. / SRB

text:
               23.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 338/32

      Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2021 r. – BPCE i in. / SRB
      (Sprawa T-385/21)
      (2021/C 338/41)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: BPCE (Paryż, Francja) i 44 innych skarżących (przedstawiciele: A. Gosset Grainville, M. Trabucchi i M. Dalon, avocats)

         Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  Stwierdzenie nieważności na podstawie art. 263 TFUE decyzji nr SRB/ES/2021/22 z dnia 14 kwietnia 2021 r. w sprawie obliczenia składek ex ante za 2021 r. na rzecz SRF w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej;

                  —

                  Stwierdzenie na podstawie art. 277 TFUE, że należy odstąpić od stosowania następujących przepisów rozporządzenia w sprawie RSM, rozporządzenia wykonawczego, rozporządzenia delegowanego:

                              —

                              art. 69 ust. 1, 69 ust. 2, 70 ust. 1, 70 ust. 2 lit. a) i b) rozporządzenia w sprawie RSM;

                              —

                              art. 4 ust. 2, 6, i 7 oraz załącznik do rozporządzenia delegowanego;

                              —

                              art. 4 rozporządzenia wykonawczego

                  —

                  Obciążenie strony pozwanej wszystkimi kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżąca podnosi osiem zarzutów, które są co do zasady identyczne lub podobne do tych, podnoszonych w sprawie T-382/21 Banque postale/SRB.


title: Sprawa T-386/21: Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2021 r. – Crédit agricole i Crédit agricole Corporate and Investment Bank / Komisja

text:
               23.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 338/33

      Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2021 r. – Crédit agricole i Crédit agricole Corporate and Investment Bank / Komisja
      (Sprawa T-386/21)
      (2021/C 338/42)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Crédit agricole SA (Montrouge, Francja) i Crédit agricole Corporate and Investment Bank (Montrouge) (przedstawiciele: D. Beard, Barrister, i C. Hutton, Solicitor)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności (w całości lub części) decyzji Komisji Europejskiej z dnia 28 kwietnia 2021 r. [C(2021) 2871];

                  —

                  stwierdzenie nieważności (w całości lub części) grzywny nałożonej decyzją Komisji Europejskiej z dnia 28 kwietnia 2021 r. [C(2021) 2871];

                  —

                  nakazanie Komisji Europejskiej podjęcia działań, jakich wymaga wykonanie wyroku Sądu zgodnie z art. 266 TFUE;

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w związku z niniejszą skargą i z kolejnymi etapami niniejszego postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa i popełnienia błędu w ustaleniach faktycznych przez Komisję poprzez stwierdzenie, że skarżący brali udział w jednolitym i ciągłym naruszeniu ze względu na cel:

                              —

                              Komisja naruszyła prawo i popełniła błąd w ustaleniach faktycznych, stwierdzając, że zarzucane kategorie zachowań w związku z wymianą informacji stanowią naruszenia ze względu na cel, które mogą być częścią jednolitego i ciągłego naruszenia.

                              —

                              Komisja nie przeprowadziła analizy niezbędnej dla ustalenia, iż doszło do naruszenia ze względu na cel w odniesieniu do zarzucanych kategorii zachowań związanych z koordynacją.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa i popełnienia błędu w ustaleniach faktycznych przez Komisję poprzez stwierdzenie, że skarżący brali udział w całościowym planie i że ich udział miał charakter ciągły.

                              —

                              Komisja nie wykazała, że skarżący brali udział w całościowym planie lub że mieli o nim wiedzę.

                              —

                              Komisja nie wykazała, że pierwszy lub drugi skarżący brał udział w naruszeniu ciągłym.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa przez Komisję poprzez przyjęcie, że drugi skarżący miał wiedzę o pewnych informacjach.

                              —

                              Komisja naruszyła prawo i popełniła błąd w ustaleniach faktycznych, przyjmując, że przedsiębiorstwa miały wiedzę o wszystkich informacjach zawartych w czacie Bloomberga poprzez sam fakt zalogowania się na tym czacie. W konsekwencji Komisja błędnie zinterpretowała istniejące orzecznictwo bądź nadmiernie rozszerzyła jego stosowanie.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia prawa i popełnienia błędu w ustaleniach faktycznych przez Komisję przy obliczaniu kwoty grzywny.

                              —

                              Komisja w niedopuszczalny sposób odstąpiła od wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien, ponieważ w obliczeniach nie uwzględniła wartości sprzedaży opartej na ostatnim pełnym roku zarzucanego naruszenia.

                              —

                              Komisja naruszyła zasadę równego traktowania przy ustalaniu współczynnika konkretnego efektu odstraszającego.

                              —

                              Komisja w niedopuszczalny sposób odstąpiła od wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien, ponieważ nie posłużyła się najlepszymi dostępnymi danymi przy obliczaniu wartości sprzedaży.

                              —

                              Komisja popełniła błędy w ocenie, uwzględniając okoliczności obciążające i łagodzące.

                              —

                              Komisja popełniła oczywiste błędy w ustaleniach faktycznych, oceniając czas trwania zarzucanego naruszenia.


title: Sprawa T-387/21: Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2021 r. – Société générale i in. / SRB

text:
               23.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 338/34

      Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2021 r. – Société générale i in. / SRB
      (Sprawa T-387/21)
      (2021/C 338/43)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Société générale (Paryż, Francja), Crédit du Nord (Lille, Francja) i SG Option Europe (Puteaux, Francja) (przedstawiciele: adwokaci A. Gosset-Grainville, M. Trabucchi i M. Dalon)

         Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

         Żądania

      Skarżące wnoszą do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie na podstawie art. 263 TFUE nieważności decyzji nr SRB/ES/2021/22 z dnia 14 kwietnia 2021 r. w sprawie obliczenia składek ex ante za 2021 r. na SRF w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżących;

                  —

                  stwierdzenie na podstawie art. 277 TFUE, że następujące przepisy rozporządzenia SRM, rozporządzenia wykonawczego i rozporządzenia delegowanego nie mogą być stosowane:

                              —

                              art. 69 ust. 1, art. 69 ust. 2, art. 70 ust. 1 oraz art. 70 ust. 2 lit. a) i b) rozporządzenia SRM;

                              —

                              art. 4 ust. 2, art. 6 i art. 7 rozporządzenia delegowanego, a także załącznika I do tego rozporządzenia;

                              —

                              art. 4 rozporządzenia wykonawczego;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej wszystkimi kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżące podnoszą osiem zarzutów, które są zasadniczo identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-383/21, Banque postale / SRB, lub podobne do nich.


title: Sprawa T-388/21: Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2021 r. – Crédit agricole i in. / SRB

text:
               23.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 338/35

      Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2021 r. – Crédit agricole i in. / SRB
      (Sprawa T-388/21)
      (2021/C 338/44)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Crédit agricole SA (Montrouge, Francja) i 48 innych skarżących (przedstawiciele: A. Gosset Grainville, M. Trabucchi i M. Dalon, avocats)

         Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  Stwierdzenie nieważności na podstawie art. 263 TFUE decyzji nr SRB/ES/2021/22 z dnia 14 kwietnia 2021 r. w sprawie obliczenia składek ex ante za 2021 r. na rzecz SRF w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej;

                  —

                  Stwierdzenie na podstawie art. 277 TFUE, że należy odstąpić od stosowania następujących przepisów rozporządzenia w sprawie RSM, rozporządzenia wykonawczego, rozporządzenia delegowanego:

                              —

                              art. 69 ust. 1, 69 ust. 2, 70 ust. 1, 70 ust. 2 lit. a) i b) rozporządzenia w sprawie RSM;

                              —

                              art. 4 ust. 2, 6, i 7 oraz załącznik do rozporządzenia delegowanego;

                              —

                              art. 4 rozporządzenia wykonawczego

                  —

                  Obciążenie strony pozwanej wszystkimi kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżąca podnosi osiem zarzutów, które są co do zasady identyczne lub podobne do tych, podnoszonych w sprawie T-382/21 Banque postale/SRB.


title: Sprawa T-397/21: Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2021 r. – BNP Paribas / SRB

text:
               23.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 338/35

      Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2021 r. – BNP Paribas / SRB
      (Sprawa T-397/21)
      (2021/C 338/45)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: BNP Paribas (Paryż, Francja) (przedstawiciele: A. Gosset Grainville, M. Trabucchi i M. Dalon, avocats

         Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  Stwierdzenie nieważności na podstawie art. 263 TFUE decyzji nr SRB/ES/2021/22 z dnia 14 kwietnia 2021 r. w sprawie obliczenia składek ex ante za 2021 r. na rzecz SRF w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej;

                  —

                  Stwierdzenie na podstawie art. 277 TFUE, że należy odstąpić od stosowania następujących przepisów rozporządzenia w sprawie RSM, rozporządzenia wykonawczego, rozporządzenia delegowanego:

                              —

                              art. 69 ust. 1, 69 ust. 2, 70 ust. 1, 70 ust. 2 lit. a) i b) rozporządzenia w sprawie RSM;

                              —

                              art. 4 ust. 2, 6, i 7 oraz załącznik do rozporządzenia delegowanego;

                              —

                              art. 4 rozporządzenia wykonawczego

                  —

                  Obciążenie strony pozwanej wszystkimi kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżąca podnosi osiem zarzutów, które są co do zasady identyczne lub podobne do tych, podnoszonych w sprawie T-382/21 Banque postale/SRB.


title: Sprawa T-398/21: Skarga wniesiona w dniu 6 lipca 2021 r. – Ryanair i Ryanair Sun / Komisja

text:
               23.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 338/36

      Skarga wniesiona w dniu 6 lipca 2021 r. – Ryanair i Ryanair Sun / Komisja
      (Sprawa T-398/21)
      (2021/C 338/46)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Ryanair DAC (Swords, Irlandia), Ryanair Sun S.A. (Warszawa, Polska) (przedstawiciele: F.-C. Laprévote, E. Vahida, V. Blanc, S. Rating i I.-G Metaxas-Maranghidis, lawyers)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności wydanej przez pozwaną w dniu 22 grudnia 2020 r. decyzji w przedmiocie pomocy państwa SA.59158 – Polska – COVID-19 – Pomoc dla LOT (1), oraz

                  —

                  nakazanie pozwanej pokrycia kosztów.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że pozwana nieprawidłowo zastosowała Tymczasowe ramy środków pomocy państwa w celu wsparcia gospodarki w kontekście trwającej epidemii COVID-19. W szczególności skarżąca twierdzi, że pozwana nie wykazała tego, że LOT kwalifikuje się do objęcia przewidzianą w Tymczasowych ramach pomocą na dokapitalizowanie oraz nie oceniła tego, czy oprócz tego dokapitalizowania dostępne są bardziej odpowiednie i wprowadzające mniejsze zakłócenia środki. Skarżąca twierdzi też, że pozwana przeprowadziła błędną analizę proporcjonalności kwoty dokapitalizowania, wynagrodzenia pomocy i warunków wycofania się państwa, jak również elementów pomocy dotyczących sposobu zarządzania i zapobiegania nadmiernym zakłóceniom konkurencji.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że pozwana nieprawidłowo zastosowała art. 107 ust. 3 b) TFUE uznając, iż postanowienie to może stanowić uzasadniającą pomoc podstawę prawną. Skarżąca twierdzi też, że pozwana nie wykazała tego, iż ta pomoc jest konieczna, odpowiednia i proporcjonalna do celu polegającego na zaradzeniu poważnym problemom polskiej gospodarki i nie zastosowała tzw. „kryterium wyważenia” czyli nie wyważyła spodziewanych pozytywnych skutków pomocy polegających na realizacji celów określonych w art. 107 ust. 3 b) TFUE z jej negatywnymi skutkami polegającymi na zakłóceniu konkurencji i wpływie na wymianę handlową między państwami członkowskimi.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że pozwana w zaskarżonej decyzji dopuściła się naruszenia postanowień TFUE oraz ogólnych zasad prawa unijnego, które leżą u podstaw liberalizacji unijnego transportu powietrznego począwszy od końca lat 80 (czyli niedyskryminacji i swobody świadczenia usług, mających zastosowanie do transportu powietrznego na mocy rozporządzenia nr 1008/2008 (2) – oraz swobody przedsiębiorczości).

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący tego, że pozwana pomimo istnienia poważnych trudności nie wszczęła formalnego postępowania wyjaśniającego i dopuściła się naruszenia praw proceduralnych skarżącej.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący tego, że pozwana uchybiła obowiązkowi uzasadnienia.

         (1)  Dz.U. 2021 C 260, s. 10-11.

         (2)  Regulation (EC) No 1008/2008 of the European Parliament and of the Council of 24 September 2008 on common rules for the operation of air services in the Community (Recast) (Text with EEA relevance) (OJ 2008 L 293, p. 3–20).


title: Sprawa T-401/21: Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2021 r. – KN / Parlament

text:
               23.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 338/37

      Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2021 r. – KN / Parlament
      (Sprawa T-401/21)
      (2021/C 338/47)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: KN (przedstawiciele: adwokaci M. Casado García Hirschfeld i M. Aboudi)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że niniejsza skarga jest dopuszczalna;

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  zasądzenie zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, oszacowaną ex æquo et bono na kwotę 100 000 EUR;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej całością kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Skarżący podnosi dwa zarzuty na poparcie skargi na decyzję Parlamentu Europejskiego z dnia 28 kwietnia 2021 r. w sprawie absolutorium z wykonania budżetu ogólnego Unii Europejskiej za rok budżetowy 2019, sekcja VI – Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny [2020/2145(DEC)] i rezolucję Parlamentu Europejskiego z dnia 29 kwietnia 2021 r. zawierającą uwagi, które stanowią integralną część wspomnianej decyzji.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 16 ust. 1 TFUE, art. 1 i 8 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 4 i 5 rozporządzenia 2018/1725 (1) i naruszenia zasady poufności postępowań dyscyplinarnych i informacji sądowych oraz art. 10 rozporządzenia nr 883/2013 (2).

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa do domniemania niewinności, zasady dobrej administracji i zasady proporcjonalności.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1725 z dnia 23 października 2018 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii i swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia rozporządzenia (WE) nr 45/2001 i decyzji nr 1247/2002/WE (Dz.U. 2018, L 295, s. 39).

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r. dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999 (Dz.U. 2013, L 248, s. 1).


title: Sprawa T-405/21: Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2021 r. – Dexia Crédit Local / SRB

text:
               23.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 338/38

      Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2021 r. – Dexia Crédit Local / SRB
      (Sprawa T-405/21)
      (2021/C 338/48)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Dexia Crédit Local (Paryż, Francja) (przedstawiciele: H. Gilliams i J.-M. Gollier, avocats)

         Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  Stwierdzenie nieważności decyzji o numerze referencyjnym SRB/ES/2021/22 z dnia 14 kwietnia 2021 r. w sprawie obliczenia składek ex ante za 2021 r. na rzecz Jednolitego Funduszu Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji;

                  —

                  Obciążenie Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej wszystkimi kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżąca podnosi sześć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 69 rozporządzenia nr 806/2014 w drodze wydanej decyzji w zakresie, w jakim ustala ona odnośny poziom na 2021 r. na jedną ósmą 1,35 % pokrytych depozytów.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący bezprawności rozporządzenia delegowanego nr 2015/63:

                              —

                              z powodu naruszenia zasady proporcjonalności, ponieważ obliczenie składek ex ante na SRF, po pierwsze, nie było adekwatne do celów rozporządzenia nr 806/2014, po drugie, nie uwzględnia ono tego, że skarżąca jest instytucją kredytową upłynniania portfela, która korzysta z gwarancji publicznej i w stosunku do której co do zasady nie dojdzie do skorzystania z SRF, po trzecie, czyni droższą jej uporządkowaną likwidację;

                              —

                              z powodu naruszenia zasady równego traktowania, ponieważ traktuje ono w sposób identyczny instytucje upłynniające portfel objęte gwarancją publiczną i instytucje czynne.

                  3.

                  Zarzut trzeci, pomocniczy, dotyczy naruszenia przez SRB zasad proporcjonalności i równego traktowania z tych samych powodów, co przedstawione w drugim zarzucie, ponieważ SRB nie przestrzegała tych zasad stosując wobec skarżącej bez dostosowania przepisy rozporządzenia delegowanego nr 2015/63.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczy braku przejrzystości i braku uzasadnienia, ponieważ przedstawione informacje nie pozwalają na rzeczywiste wykonanie prawa do obrony.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczy braku podstawy prawnej art. 5, 69 i 70 rozporządzenia nr 806/2014, ponieważ zostały one przyjęte na podstawie art. 114 TFUE, podczas gdy nie chodzi o zbliżanie prawodawstwa.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczy podstawy prawnej art. 5, 69 i 70 rozporządzenia nr 806/2014, ponieważ zostały one przyjęte na podstawie art. 114 TFUE, podczas gdy chodzi o przepisy podatkowe.


title: Sprawa T-408/21: Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2021 r. – HB / Komisja

text:
               23.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 338/41

      Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2021 r. – HB / Komisja
      (Sprawa T-408/21)
      (2021/C 338/51)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: HB (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i M. Vandenbussche)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że niniejsza skarga jest dopuszczalna i zasadna;
                  i w związku z tym

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 5 maja 2021 r., doręczonych w dniu 10 maja 2021 r., w sprawie odzyskania odpowiednio (i) 4 241 507 EUR (zamówienie TACIS/2006/101–510) (kwota główna) lub 4 674 256,92 EUR (kwota główna wraz z odsetkami za zwłokę na dzień 30 kwietnia 2021 r.) oraz (ii) 1 197 055,86 EUR (zamówienie CARDS/2008/166–429) (kwota główna) lub 1 298 608,85 EUR (kwota główna wraz z odsetkami za zwłokę na dzień 30 kwietnia 2021 r.), od których należy odjąć 399 825 EUR;

                  —

                  nakazanie zwrotu wszelkich kwot ewentualnie odzyskanych przez Komisję na podstawie tych decyzji, wraz z odsetkami za zwłokę według stopy stosowanej przez Europejski Bank Centralny, powiększonej o 7 punktów;

                  —

                  nakazanie zapłaty symbolicznego 1 EUR tytułem odszkodowania, z zastrzeżeniem możliwości zmiany;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący braku kompetencji Komisji do wydania zaskarżonych decyzji, braku podstawy prawnej i naruszenia zasady uzasadnionych oczekiwań. Skarżąca uważa, że Komisja nie była uprawniona do wydania zaskarżonych decyzji stanowiących tytuł egzekucyjny w celu odzyskania wierzytelności, którą – jak twierdzi Komisja – ma ona wobec skarżącej, z uwagi na brak w umowie między nimi klauzuli arbitrażowej przyznającej sądom Unii właściwość do rozstrzygania sporów powstałych między nimi w dziedzinie zobowiązań umownych.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia rozporządzenia finansowego, ponieważ Komisji nie przysługuje wobec skarżącej żadna wierzytelność, a w każdym razie żadna pewna wierzytelność.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia istotnych wymogów formalnych, obowiązku staranności i zasady bezstronności, przewidzianych w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Skarżąca podnosi, że w zaskarżonych decyzjach, w celu uzasadnienia wszczęcia procedury odzyskania należności, Komisja wskazała, iż skarżąca nie zastosowała się do noty obciążeniowej, ponaglenia i wezwania do zapłaty. Czyniąc to, pozwana nie wspomniała jednak, po pierwsze, że skarżąca je zakwestionowała, a po drugie, że sąd belgijski uznał się za właściwy do rozpoznania powództwa wniesionego do tego sądu w kontekście dwóch umów. Skarżąca dodaje, że pozwana uchybiła również ciążącemu na niej obowiązkowi uzasadnienia, ponieważ nie wyjaśniła powodów, które skłoniły ją w tym przypadku do postąpienia w ten sposób. Wreszcie, skarżąca uważa, że Komisja nie zbadała w sposób staranny i bezstronny wszystkich istotnych elementów niniejszej sprawy.


title: Sprawa T-418/21: Skarga wniesiona w dniu 12 lipca 2021 r. – Alauzun i in. / Komisja i EMA

text:
               23.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 338/42

      Skarga wniesiona w dniu 12 lipca 2021 r. – Alauzun i in. / Komisja i EMA
      (Sprawa T-418/21)
      (2021/C 338/52)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Virginie Alauzun (Saint-Cannat, Francja) i 774 innych skarżących (przedstawiciel: F. Di Vizio, adwokat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska, Europejska Agencja Leków (EMA)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  tytułem żądania głównego, stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji Europejskiej z dnia 31 maja 2021 r. EMEA/H/C/005735/II/0030 z powodu naruszenia istotnych wymogów proceduralnych i braku uzasadnienia w ramach warunkowego dopuszczenia do obrotu;

                  —

                  tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności opinii komitetu ds. produktów leczniczych stosowanych u ludzi Europejskiej Agencji Leków (EMA), wydanej w dniu 28 maja 2021 r., w której EMA zaleciła warunkowe dopuszczenie do obrotu szczepionki Comirnaty produkowanej przez BioNTech i Pfizer;

                  —

                  obciążenie EMA i Komisji wszystkimi kosztami poniesionymi przez skarżące.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi na decyzję Komisji z dnia 31 maja 2021 r. zmieniającą warunkowe pozwolenie na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego stosowanego u ludzi „Comirnaty – Szczepionka mRNA (ze zmodyfikowanymi nukleozydami) przeciw COVID-19”, przyznane decyzją C(2020) 9598 final, skarżące podnoszą dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia istotnych wymogów proceduralnych i braku uzasadnienia. Skarżące podnoszą w tym względzie, że w zaskarżonych decyzjach nie wykazano, iż przedmiotowa szczepionka jest objęta zakresem stosowania art. 2 i 4 rozporządzenia nr 507/2006 (1) lub spełnia wymogi przewidziane w tych przepisach. Zdaniem skarżących rozpatrywane warunkowe pozwolenie na dopuszczenie do obrotu nie spełnia bowiem przesłanki stanu nadzwyczajnego lub choroby zagrażającej życiu członków zainteresowanej społeczności. Skarżące dodają, że wspomniane pozwolenie nie może też opierać się na pozytywnym stosunku korzyści do ryzyka ani stanowić odpowiedzi na niezaspokojone potrzeby medyczne. Wreszcie skarżące uważają, że korzyści dla zdrowia publicznego wynikające z zaskarżonego pozwolenia nie mogą przeważyć nad ryzykiem nieodłącznie związanym z faktem, że wymagane są jeszcze dodatkowe dane.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia praw podstawowych, mianowicie prawa człowieka do integralności i prawa do życia, przewidzianych odpowiednio w art. 3 i 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

         (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 507/2006 z dnia 29 marca 2006 r. w sprawie warunkowego dopuszczenia do obrotu produktów leczniczych stosowanych u ludzi wchodzących w zakres rozporządzenia (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. 2006, L 92, s. 6).


title: Sprawa T-420/21: Skarga wniesiona w dniu 12 lipca 2021 r. – Cargolux / Komisja

text:
               23.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 338/43

      Skarga wniesiona w dniu 12 lipca 2021 r. – Cargolux / Komisja
      (Sprawa T-420/21)
      (2021/C 338/53)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Cargolux Airlines International SA (Cargolux) (Sandweiler, Luksemburg) (przedstawiciele: G. Goeteyn i E. Aliende Rodríguez, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności w całości pisma Komisji do Cargolux z dnia 30 kwietnia 2021 r.;

                  —

                  nakazanie Unii, reprezentowanej przez Komisję, na podstawie art. 266 akapit pierwszy TFUE, naprawienia szkody poniesionej przez Cargolux z tego względu, że Komisja nie zapłaciła kwoty należnych odsetek za zwłokę i kwoty należnych odsetek składanych w wykonaniu wyroku z dnia 16 grudnia 2015 r., Cargolux Airlines/Komisja (T-39/11), i w konsekwencji zasądzenie zapłaty następujących kwot zgodnie z art. 266 akapit drugi TFUE, art. 268 TFUE i art. 340 akapit drugi TFUE:

                              a)

                              kwoty należnych odsetek za zwłokę, to jest odsetek od kwoty 39 900 000 EUR według stopy procentowej stosowanej przez Europejski Bank Centralny do jego operacji refinansowania z dnia 1 listopada 2010 r. (mianowicie 1 %), powiększonej o 3,5 %, za okres od dnia 15 lutego 2011 r. do dnia 5 lutego 2016 r., co daje kwotę 8 075 972,03 EUR, lub – w przeciwnym razie – według stopy procentowej, którą Sąd uzna za właściwą; oraz

                              b)

                              kwoty należnych odsetek składanych, to jest odsetek od kwoty należnych odsetek za zwłokę wskazanych w lit. a) powyżej za okres od dnia 5 lutego 2016 r. do dnia rzeczywistej zapłaty przez Komisję kwoty dochodzonej w lit. a) powyżej [lub w przypadku oddalenia przez Sąd wniosku Cargolux o to, aby termin zapłaty należnych odsetek składanych biegł od dnia 5 lutego 2016 r. – co najmniej za okres od dnia wniesienia niniejszej skargi do dnia rzeczywistej zapłaty przez Komisję kwoty dochodzonej w lit. a) powyżej]), według stopy procentowej stosowanej przez Europejski Bank Centralny do jego operacji refinansowania z dnia 1 listopada 2010 r. (mianowicie 1 %), powiększonej o 3,5 % (lub w przeciwnym razie według stopy procentowej, którą Sąd uzna za właściwą);

                  —

                  obciążenie Komisji całością kosztów poniesionych przez Cargolux w niniejszym postępowaniu.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że zaskarżona decyzja doręczona pismem z dnia 30 kwietnia 2021 r. narusza prawo, w związku z czym należy stwierdzić jej nieważność w całości na podstawie art. 263 TFUE. Skarżąca podnosi, że w zaskarżonej decyzji błędnie stwierdzono, iż wniosek Cargolux z dnia 2 lutego 2021 r. o zapłatę kwoty należnych odsetek za zwłokę i kwoty należnych odsetek składanych jest przedawniony i niedopuszczalny.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że naruszenie przez Komisję art. 266 akapit pierwszy TFUE skutkuje tym, iż Unia w ramach odpowiedzialności pozaumownej jest zobowiązana do zapłaty na rzecz Cargolux odszkodowania w wysokości kwoty należnych odsetek za zwłokę i kwoty należnych odsetek składanych na podstawie art. 266 akapit drugi TFUE, art. 268 TFUE i art. 340 akapit drugi TFUE.


title: Sprawa T-426/21: Skarga wniesiona w dniu 14 lipca 2021 r. – Assaad / Rada

text:
               23.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 338/44

      Skarga wniesiona w dniu 14 lipca 2021 r. – Assaad / Rada
      (Sprawa T-426/21)
      (2021/C 338/54)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Nizar Assaad (Bejrut, Liban) (przedstawiciele: M. Lester, barrister, G. Martin i C. Enderby Smith, solicitors)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Skarżący wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2021/751 z dnia 6 maja 2021 r. (1) i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2021/743 z dnia 6 maja 2021 r. (2), które zmieniają wpis 36 w Załączniku I do decyzji Rady 2013/255/WPZiB oraz wpis 36 w Załączniku II do rozporządzenia Rady (UE) nr 36/2012 z dnia 18 stycznia 2012 r. (zwane dalej „zaskarżonymi aktami”) w zakresie, w jakim mają one zastosowanie do skarżącego.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący twierdzi, że od 2011 r. Rada wielokrotnie stwierdzała, że skarżący nie jest osobą, której nazwisko zostało umieszczone we wpisie 36 wykazu dotyczącego stosowanych wobec Syrii unijnych środków ograniczających. W drodze zaskarżonych aktów Rada dążyła do odwrócenia tego stanowiska, i obecnie, bez żadnego uzasadnienia lub podstawy faktycznej lub prawnej, twierdzi, że nazwisko skarżącego było faktycznie umieszczone w wykazie od 2011 r. Podniesione przez skarżącego zarzuty nieważności kwestionują diametralną zmianę stanowiska Rady w zaskarżonych aktach jako opartą na licznych błędach w ocenie; mającą bezprawnie moc wsteczną i naruszającą zasadę pewności prawa; stanowiącą nadużycie i niewłaściwe wykorzystanie uprawnień Rady; oraz sprzeczną z zasadą powagi rzeczy osądzonej.

         (1)  Dz. U. 2021, L 160, s. 115.

         (2)  Dz. U. 2021, L 160, s. 1.


title: Sprawa C-546/18: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 9 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht – Austria) – FN, GM, Adler Real Estate AG, HL, Petrus Advisers LLP / Übernahmekommission [Odesłanie prejudycjalne – Prawo spółek – Publiczne oferty przejęcia – Dyrektywa 2004/25/WE – Artykuł 5 – Obowiązkowa oferta – Artykuł 4 – Organ nadzoru – Prawomocna decyzja stwierdzająca naruszenie obowiązku złożenia publicznej oferty przejęcia – Moc wiążąca tej decyzji w ramach późniejszego postępowania karno-administracyjnego wszczętego przez ten organ – Zasada skuteczności prawa Unii – Zasady ogólne prawa Unii – Prawo do obrony – Karta praw podstawowych Unii Europejskiej – Artykuły 47 i 48 – Prawo do milczenia – Domniemanie niewinności – Dostęp do niezawisłego i bezstronnego sądu]

text:
               15.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/6

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 9 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht – Austria) – FN, GM, Adler Real Estate AG, HL, Petrus Advisers LLP / Übernahmekommission
      (Sprawa C-546/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Prawo spółek - Publiczne oferty przejęcia - Dyrektywa 2004/25/WE - Artykuł 5 - Obowiązkowa oferta - Artykuł 4 - Organ nadzoru - Prawomocna decyzja stwierdzająca naruszenie obowiązku złożenia publicznej oferty przejęcia - Moc wiążąca tej decyzji w ramach późniejszego postępowania karno-administracyjnego wszczętego przez ten organ - Zasada skuteczności prawa Unii - Zasady ogólne prawa Unii - Prawo do obrony - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuły 47 i 48 - Prawo do milczenia - Domniemanie niewinności - Dostęp do niezawisłego i bezstronnego sądu)
      (2021/C 462/03)
      Język postępowania: niemiecki
      Sąd odsyłający
      Bundesverwaltungsgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: FN, GM, Adler Real Estate AG, HL, Petrus Advisers LLP

         Strona przeciwna: Übernahmekommission

         Sentencja

      Artykuły 4 i 17 dyrektywy 2004/25/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie ofert przejęcia, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r., rozpatrywane w świetle prawa do obrony zagwarantowanego w prawie Unii, a w szczególności prawa do bycia wysłuchanym, oraz art. 47 i 48 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie praktyce państwa członkowskiego, na mocy której prawomocna decyzja stwierdzająca naruszenie tej dyrektywy ma moc wiążącą w późniejszym postępowaniu zmierzającym do wymierzenia sankcji administracyjnej o charakterze karnym za naruszenie przepisów wspomnianej dyrektywy, ponieważ zainteresowane strony w tym postępowaniu nie mogły – w toku wcześniejszego postępowania, w którym stwierdzono popełnienie tego naruszenia – wykonać w pełni prawa do obrony, w szczególności prawa do bycia wysłuchanym, ani powołać się na prawo do milczenia, ani skorzystać z domniemania niewinności w odniesieniu do okoliczności faktycznych podniesionych następnie na poparcie oskarżenia, lub nie mogą skorzystać z prawa do skutecznego środka prawnego przeciwko takiej decyzji przed sądem właściwym do rozstrzygnięcia sprawy zarówno pod względem faktycznym, jak i prawnym.

         (1)  Dz.U. C 427 z 26.11.2018.


title: Sprawa C-605/18: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 9 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht – Austria) – Adler Real Estate AG, Petrus Advisers LLP, GM / Finanzmarktaufsichtsbehörde (FMA) [Odesłanie prejudycjalne – Papiery wartościowe dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym znajdującym się lub funkcjonującym w jednym z państw członkowskich – Obowiązek przejrzystości – Zawiadomienie o „znaczących pakietach akcji” nabytych w kapitale spółek przez „osoby działające w porozumieniu” – Dyrektywa 2004/109 WE – Artykuł 3 ust. 1a akapit czwarty – Pojęcie „bardziej rygorystycznych wymogów” – Dyrektywa 2004/25/WE – „Nadzór” sprawowany przez organ wyznaczony na podstawie art. 4 tej dyrektywy]

text:
               15.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/7

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 9 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht – Austria) – Adler Real Estate AG, Petrus Advisers LLP, GM / Finanzmarktaufsichtsbehörde (FMA)
      (Sprawa C-605/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Papiery wartościowe dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym znajdującym się lub funkcjonującym w jednym z państw członkowskich - Obowiązek przejrzystości - Zawiadomienie o „znaczących pakietach akcji” nabytych w kapitale spółek przez „osoby działające w porozumieniu” - Dyrektywa 2004/109 WE - Artykuł 3 ust. 1a akapit czwarty - Pojęcie „bardziej rygorystycznych wymogów” - Dyrektywa 2004/25/WE - „Nadzór” sprawowany przez organ wyznaczony na podstawie art. 4 tej dyrektywy)
      (2021/C 462/04)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesverwaltungsgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Adler Real Estate AG, Petrus Advisers LLP, GM

         Strona przeciwna: Finanzmarktaufsichtsbehörde (FMA)

         Sentencja

      Artykuł 3 ust. 1a akapit czwarty ppkt (iii) dyrektywy 2004/109/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 2004 r. w sprawie harmonizacji wymogów dotyczących przejrzystości informacji o emitentach, których papiery wartościowe dopuszczane są do obrotu na rynku regulowanym oraz zmieniającej dyrektywę 2001/34/WE, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/50/UE z dnia 22 października 2013 r., należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego, które nakładają na akcjonariuszy, względnie na osoby fizyczne lub prawne, o których mowa w art. 10 lub 13 dyrektywy 2004/109, bardziej rygorystyczne wymogi w rozumieniu owego akapitu czwartego w zakresie zawiadamiania o znaczących pakietach akcji niż przewidziane w dyrektywie 2004/109, zmienionej dyrektywą 2013/50, a które wynikają z przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych przyjętych w szczególności w odniesieniu do ofert przejęcia, nie przyznając przy tym uprawnień do zapewnienia poszanowania tych wymogów organowi tego państwa członkowskiego, wyznaczonemu zgodnie z art. 4 dyrektywy 2004/25/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie ofert przejęcia.

         (1)  Dz.U. C 445 z 10.12.2018.


title: Sprawa C-107/19: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 9 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Obvodní soud pro Prahu 9 – Republika Czeska) – XR / Dopravní podnik hl. m. Prahy, akciová společnost [Odesłanie prejudycjalne – Polityka społeczna – Dyrektywa 2003/88/WE – Organizacja czasu pracy – Pojęcia „czasu pracy” i „okresu odpoczynku” – Czas przerwy w pracy, w trakcie której pracownik musi pozostawać w dyspozycji pracodawcy na wypadek nagłego wyjazdu i być gotowy do wyjazdu w dwie minuty – Pierwszeństwo prawa Unii]

text:
               15.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/7

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 9 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Obvodní soud pro Prahu 9 – Republika Czeska) – XR / Dopravní podnik hl. m. Prahy, akciová společnost
      (Sprawa C-107/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Dyrektywa 2003/88/WE - Organizacja czasu pracy - Pojęcia „czasu pracy” i „okresu odpoczynku” - Czas przerwy w pracy, w trakcie której pracownik musi pozostawać w dyspozycji pracodawcy na wypadek nagłego wyjazdu i być gotowy do wyjazdu w dwie minuty - Pierwszeństwo prawa Unii)
      (2021/C 462/05)
      Język postępowania: czeski

         Sąd odsyłający

      Obvodní soud pro Prahu 9

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: XR

         Strona pozwana: Dopravní podnik hl. m. Prahy, akciová společnost

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 2 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy należy interpretować w ten sposób, że „czas pracy” w rozumieniu tego przepisu obejmuje przerwy przysługujące pracownikowi podczas jego dobowego czasu pracy, w trakcie których musi on być gotowy do nagłego wyjazdu na interwencję w ciągu dwóch minut, jeżeli z całościowej oceny wszystkich istotnych okoliczności wynika, że nałożone na pracownika w omawianym okresie ograniczenia są tego rodzaju, iż obiektywnie i bardzo znacząco wpływają na jego zdolność do swobodnego zarządzania podczas tego okresu czasem, w którym nie wymaga się od niego świadczenia pracy, oraz do poświęcenia się wówczas własnym sprawom.

                  2)

                  Zasadę pierwszeństwa prawa Unii należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie sytuacji, w której sąd krajowy orzekający w następstwie uchylenia jego orzeczenia przez sąd wyższej instancji jest związany, zgodnie z krajowym prawem procesowym, oceną prawną dokonaną przez ten sąd wyższej instancji, jeżeli ocena ta nie jest zgodna z prawem Unii.

         (1)  Dz.U. C 131 z 8.4.2019.


title: Sprawa C-768/19: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 9 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht – Niemcy) – Bundesrepublik Deutschland / SE [Odesłanie prejudycjalne – Wspólna polityka w dziedzinie azylu i ochrony uzupełniającej – Dyrektywa 2011/95/UE – Artykuł 2 lit. j) tiret trzecie – Pojęcie „członka rodziny” – Osoba dorosła wnioskująca o ochronę międzynarodową z powodu więzi rodzinnej z małoletnim, który uzyskał już ochronę uzupełniającą – Data właściwa dla oceny statusu „małoletniego”]

text:
               15.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/8

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 9 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht – Niemcy) – Bundesrepublik Deutschland / SE
      (Sprawa C-768/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Wspólna polityka w dziedzinie azylu i ochrony uzupełniającej - Dyrektywa 2011/95/UE - Artykuł 2 lit. j) tiret trzecie - Pojęcie „członka rodziny” - Osoba dorosła wnioskująca o ochronę międzynarodową z powodu więzi rodzinnej z małoletnim, który uzyskał już ochronę uzupełniającą - Data właściwa dla oceny statusu „małoletniego”)
      (2021/C 462/06)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesverwaltungsgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Bundesrepublik Deutschland

         Strona pozwana: SE

         przy udziale: Vertreter des Bundesinteresses beim Bundesverwaltungsgericht

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 2 lit. j) tiret trzecie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji gdy osoba ubiegająca się o azyl, która wjechała na terytorium przyjmującego państwa członkowskiego, w którym przebywa jej małoletnie dziecko niepozostające w związku małżeńskim, zamierza wywodzić z uzyskanego przez to dziecko statusu ochrony uzupełniającej prawo do azylu na podstawie ustawodawstwa tego państwa członkowskiego, przyznającego takie prawo osobom objętym zakresem stosowania art. 2 lit. j) tiret trzecie dyrektywy 2011/95, datą właściwą dla dokonania oceny, czy beneficjent tej ochrony jest „małoletni” w rozumieniu tego przepisu, do celów rozstrzygnięcia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego przez tę osobę ubiegającą się o azyl jest data, w której ta ostatnia złożyła, w stosownym wypadku w sposób nieformalny, swój wniosek o udzielenie azylu.

                  2)

                  Artykuł 2 lit. j) tiret trzecie dyrektywy 2011/95 w związku z art. 23 ust. 2 tej dyrektywy i art. 7 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „członka rodziny” nie wymaga rzeczywistego podjęcia na nowo życia rodzinnego między rodzicem beneficjenta ochrony międzynarodowej a jego dzieckiem.

                  3)

                  Artykuł 2 lit. j) tiret trzecie dyrektywy 2011/95 w związku z art. 23 ust. 2 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że prawa, które członkowie rodziny beneficjenta ochrony uzupełniającej wywodzą z uzyskanego przez ich dziecko statusu ochrony uzupełniającej, w szczególności prawo do świadczeń, o których mowa w art. 24–35 tej dyrektywy, pozostają w mocy po osiągnięciu przez tego beneficjenta pełnoletniości, przez okres ważności dokumentu pobytowego wydanego owym członkom rodziny zgodnie z art. 24 ust. 2 tej dyrektywy.

         (1)  Dz.U. C 19 z 20.1.2020.