title: Sprawa C-167/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 12 grudnia 2018 r. w sprawie T-683/15, Freistaat Bayern/Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 22 lutego przez Komisję Europejską

text:
               8.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/35

      Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 12 grudnia 2018 r. w sprawie T-683/15, Freistaat Bayern/Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 22 lutego przez Komisję Europejską
      (Sprawa C-167/19 P)
      (2019/C 131/40)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Herrmann, T. Maxian Rusche, P. Němečková, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Freistaat Bayern

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Komisja wnosi o:

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku;

                  —

                  stwierdzenie bezzasadności pierwszego zarzutu skargi przed Sądem;

                  —

                  odesłanie sprawy do Sądu w zakresie pozostałych zarzutów;

                  —

                  zobowiązanie skarżącego w postępowaniu w pierwszej instancji do poniesienia kosztów postępowania w pierwszej instancji oraz postępowania odwoławczego, względnie — tytułem ewentualnym — w razie zwrócenia sprawy do Sądu, zastrzeżenie rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów postępowania w pierwszej instancji oraz postępowania odwoławczego w wyroku kończącym postępowanie w sprawie.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarzut pierwszy odwołania:
      Sąd w pkt 60-67 zaskarżonego wyroku przy określaniu roszczeń, które należy wysunąć w odniesieniu do treści decyzji o wszczęciu postępowania, dokonał błędnej wykładni i niewłaściwie zastosował art. 108 ust. 2 TFUE jak również art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 659/1999 (1) oraz odnoszące się do niego orzecznictwo sądów Unii Europejskiej: Źródło finansowania pomocy musi być wskazane w decyzji o wszczęciu postępowania jedynie wyjątkowo i w szczególnych okolicznościach.

         Zarzut drugi odwołania:

      Sąd w pkt 53-58 i 62 zaskarżonego wyroku dokonał błędnej wykładni decyzji o wszczęciu postępowania i dopuścił się przy tym uchybienia w uzasadnieniu oraz nie ustosunkował się do argumentów Komisji; decyzja o wszczęciu postępowania obejmuje bowiem metodę finansowania ze środków pochodzących z budżetu.

         Zarzut trzeci odwołania:

      Sąd w pkt 70 i 71 zaskarżonego wyroku naruszył prawo dokonując wykładni art. 263 ust. 2 TFUE i orzecznictwa sądów Unii poprzez uznanie, że prawa osób trzecich do uczestnictwa stanowią istotne wymogi proceduralne w rozumieniu art. 263 ust. 2 TFUE.

         Zarzut czwarty odwołania:

      Sąd w pkt 72-75 zaskarżonego wyroku dokonał błędnej wykładni prawa do uczestnictwa przewidzianego w art. 108 ust. 2 i 3 TFUE oraz w art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 659/1999 w związku z orzecznictwem sądów Unii w odniesieniu do konsekwencji naruszenia prawa do uczestnictwa poprzez stwierdzenie, że twierdzenia stron w kwestii tego, czy środki budżetowe stanowią zasoby państwowe, mogło wpłynąć na wynik postępowania. W tym kontekście Sąd dokonał również błędnej wykładni pojęcia zasobów państwowych w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE oraz pojęcia istniejącej pomocy w rozumieniu art. 108 ust. 1 TFUE jak również przeinaczył okoliczności faktyczne ustalone w zaskarżonym postanowieniu i przedstawione w postępowaniu przed Sądem oraz nie dokonał analizy argumentów podniesionych przez Komisję przed Sądem.

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) NR 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE, Dz.U. 1999 L 83, s.1.


title: Sprawa C-171/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 12 grudnia 2018 r. w połączonych sprawach T-722/15, T-723/15 i T-724/15, Interessengemeinschaft privater Milchverarbeiter Bayerns e.V. i in./Komisja Europejska, wniesione w dniu 22 lutego 2019 r. przez Komisję Europejską

text:
               8.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/36

      Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 12 grudnia 2018 r. w połączonych sprawach T-722/15, T-723/15 i T-724/15, Interessengemeinschaft privater Milchverarbeiter Bayerns e.V. i in./Komisja Europejska, wniesione w dniu 22 lutego 2019 r. przez Komisję Europejską
      (Sprawa C-171/19 P)
      (2019/C 131/41)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Herrmann, T. Maxian Rusche, P. Němečková, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Interessengemeinschaft privater Milchverarbeiter Bayerns e.V., Genossenschaftsverband Bayern e.V., Verband der Bayerischen Privaten Milchwirtschaft e.V.

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Komisja wnosi o:

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku;

                  —

                  stwierdzenie bezzasadności pierwszego zarzutu skargi przed Sądem;

                  —

                  odesłanie sprawy do Sądu w zakresie pozostałych zarzutów;

                  —

                  zobowiązanie skarżącego w postępowaniu w pierwszej instancji do poniesienia kosztów postępowania w pierwszej instancji oraz postępowania odwoławczego, względnie — tytułem ewentualnym — w razie zwrócenia sprawy do Sądu, zastrzeżenie rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów postępowania w pierwszej instancji oraz postępowania odwoławczego w wyroku kończącym postępowanie w sprawie.

         Zarzuty i główne argumenty

         Zarzut pierwszy odwołania:

      Sąd w pkt 56-64 zaskarżonego wyroku przy określaniu roszczeń, które należy wysunąć w odniesieniu do treści decyzji o wszczęciu postępowania, dokonał błędnej wykładni i niewłaściwie zastosował art. 108 ust. 2 TFUE jak również art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 659/1999 (1) oraz odnoszące się do niego orzecznictwo sądów Unii Europejskiej: Źródło finansowania pomocy musi być wskazane w decyzji o wszczęciu postępowania jedynie wyjątkowo i w szczególnych okolicznościach.

         Zarzut drugi odwołania:

      Sąd w pkt 47-53 i 56 zaskarżonego wyroku dokonał błędnej wykładni decyzji o wszczęciu postępowania i dopuścił się przy tym uchybienia w uzasadnieniu oraz nie ustosunkował się do argumentów Komisji; decyzja o wszczęciu postępowania obejmuje bowiem metodę finansowania ze środków pochodzących z budżetu.

         Zarzut trzeci odwołania:

      Sąd w pkt 66 i 68 zaskarżonego wyroku naruszył prawo dokonując wykładni art. 263 ust. 2 TFUE i orzecznictwa sądów Unii poprzez uznanie, że prawa osób trzecich do uczestnictwa stanowią istotne wymogi proceduralne w rozumieniu art. 263 ust. 2 TFUE.

         Zarzut czwarty odwołania:

      Sąd w pkt 70-72 zaskarżonego wyroku dokonał błędnej wykładni prawa do uczestnictwa przewidzianego w art. 108 ust. 2 i 3 TFUE oraz w art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 659/1999 w związku z orzecznictwem sądów Unii w odniesieniu do konsekwencji naruszenia prawa do uczestnictwa poprzez stwierdzenie, że twierdzenia stron w kwestii tego, czy środki budżetowe stanowią zasoby państwowe, mogło wpłynąć na wynik postępowania. W tym kontekście Sąd dokonał również błędnej wykładni pojęcia zasobów państwowych w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE oraz pojęcia istniejącej pomocy w rozumieniu art. 108 ust. 1 TFUE jak również przeinaczył okoliczności faktyczne ustalone w zaskarżonym postanowieniu i przedstawione w postępowaniu przed Sądem oraz nie dokonał analizy argumentów podniesionych przez Komisję przed Sądem.

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) NR 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE, Dz.U. 1999 L 83, s.1.


title: Sprawa T-292/15: Wyrok Sądu z dnia 12 lutego 2019 r. — Vakakis kai Synergates/Komisja (Odpowiedzialność pozaumowna — Zamówienia publiczne na usługi — Postępowanie przetargowe — Konflikt interesów — Obowiązek staranności — Utrata szansy — Odszkodowanie)

text:
               8.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/38

      Wyrok Sądu z dnia 12 lutego 2019 r. — Vakakis kai Synergates/Komisja
      (Sprawa T-292/15) (1)

      (Odpowiedzialność pozaumowna - Zamówienia publiczne na usługi - Postępowanie przetargowe - Konflikt interesów - Obowiązek staranności - Utrata szansy - Odszkodowanie)
      (2019/C 131/42)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Vakakis kai Synergates — Symvouloi gia Agrotiki Anaptixi AE Meleton, dawniej Vakakis International — Symvouloi gia Agrotiki Anaptixi AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: B. O'Connor, solicitor, adwokaci S. Gubel i E. Bertolotto)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo F. Erlbacher i E. Georgieva, następnie E. Georgieva i L. Baumgart, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Wniosek na podstawie art. 268 TFUE zmierzający do uzyskania odszkodowania za szkodę poniesioną przez skarżącą z racji nieprawidłowości popełnionych przez Komisję w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego „Umocnienie systemu bezpieczeństwa żywności w Albanii” (EuropeAid/129820/C/SER/AL).

         Sentencja

                  1)

                     Wysokość odszkodowania należnego od Komisji Europejskiej na rzecz Vakakis kai Synergates — Symvouloi gia Agrotiki Anaptixi AE Meleton na mocy wyroku z dnia 28 lutego 2018 r., Vakakis kai Synergates/Komisja (T-292/15), zostaje ustalona na kwotę 234 353 EUR powiększoną o odsetki za zwłokę naliczane od dnia 28 lutego 2018 r. do czasu zapłaty całkowitej kwoty, według stopy ustalonej przez Europejski Bank Centralny (EBC) dla podstawowych operacji refinansujących powiększonej o dwa punkty procentowe.

                  2)

                     Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania zakończonego wyrokiem z dnia 28 lutego 2018 r., Vakakis kai Synergates/Komisja (T-292/15).

                  3)

                     Każda ze stron pokrywa własne koszty postępowania toczącego się po wydaniu wyroku z dnia 28 lutego 2018 r., Vakakis kai Synergates/Komisja (T-292/15).

         (1)  Dz.U. C 294 z 7.9.2015.


title: Sprawa T-679/16: Wyrok Sądu z dnia 26 lutego 2019 r. — Athletic Club/Komisja (Pomoc państwa — Pomoc przyznana przez władze hiszpańskie na rzecz niektórych zawodowych klubów piłkarskich — Preferencyjna stawka opodatkowania stosowana w ramach podatku dochodowego klubów uprawnionych do korzystania ze statusu podmiotu o celach niezarobkowych — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem — Skarga o stwierdzenie nieważności — Interes prawny — Dopuszczalność — Środek podejmowany przez jednostki niższego rzędu niż państwo — Selektywny charakter — Zakłócenie konkurencji — Wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi i zakłócenie konkurencji — Zmiana istniejącej pomocy — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               8.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/40

      Wyrok Sądu z dnia 26 lutego 2019 r. — Athletic Club/Komisja
      (Sprawa T-679/16) (1)

      (Pomoc państwa - Pomoc przyznana przez władze hiszpańskie na rzecz niektórych zawodowych klubów piłkarskich - Preferencyjna stawka opodatkowania stosowana w ramach podatku dochodowego klubów uprawnionych do korzystania ze statusu podmiotu o celach niezarobkowych - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem - Skarga o stwierdzenie nieważności - Interes prawny - Dopuszczalność - Środek podejmowany przez jednostki niższego rzędu niż państwo - Selektywny charakter - Zakłócenie konkurencji - Wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi i zakłócenie konkurencji - Zmiana istniejącej pomocy - Obowiązek uzasadnienia)
      (2019/C 131/44)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Athletic Club (Bilbao, Hiszpania) (przedstawiciele: E. Lucas Murillo de la Cueva i J.M. Luís Carrasco, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Luengo, B. Stromsky i P. Němečková, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenie nieważności art. 1, 4 i 5 decyzji Komisji 2016/2391 z dnia 4 lipca 2016 r. dotyczącej pomocy państwa SA.29769 (2013/C) (ex 2013/NN) udzielonej przez Hiszpanię na rzecz określonych klubów piłkarskich (Dz.U. 2016 L 357, s. 1) w zakresie dotyczącym skarżącego.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Athletic Club zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 419 z 14.11.2016.


title: Sprawa T-903/16: Wyrok Sądu z dnia 14 lutego 2019 r. — RE/Komisja (Dane osobowe — Ochrona osób fizycznych w zakresie przetwarzania tych danych — Prawo dostępu do tych danych — Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 — Odmowa udzielenia dostępu — Skarga o stwierdzenie nieważności — Pismo odsyłające, bez przeprowadzenia weryfikacji, do wcześniejszej częściowej odmowy udzielenia dostępu — Pojęcie aktu zaskarżalnego w rozumieniu art. 263 TFUE — Pojęcie aktu wyłącznie potwierdzającego — Możliwość zastosowania w dziedzinie dostępu do danych osobowych — Nowe istotne okoliczności faktyczne — Interes prawny — Dopuszczalność — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               8.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/40

      Wyrok Sądu z dnia 14 lutego 2019 r. — RE/Komisja
      (Sprawa T-903/16) (1)

      (Dane osobowe - Ochrona osób fizycznych w zakresie przetwarzania tych danych - Prawo dostępu do tych danych - Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 - Odmowa udzielenia dostępu - Skarga o stwierdzenie nieważności - Pismo odsyłające, bez przeprowadzenia weryfikacji, do wcześniejszej częściowej odmowy udzielenia dostępu - Pojęcie aktu zaskarżalnego w rozumieniu art. 263 TFUE - Pojęcie aktu wyłącznie potwierdzającego - Możliwość zastosowania w dziedzinie dostępu do danych osobowych - Nowe istotne okoliczności faktyczne - Interes prawny - Dopuszczalność - Obowiązek uzasadnienia)
      (2019/C 131/45)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: RE (przedstawiciel: S. Pappas, avocat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. Kranenborg i D. Nardi, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na podstawie art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności pisma dyrektora Dyrekcji Generalnej ds. Zasobów Ludzkich i Bezpieczeństwa Komisji z dnia 12 października 2016 r. w zakresie, w jakim oddalono w nim złożony przez skarżącego wniosek o udzielenie mu dostępu do pewnych dotyczących go danych osobowych.

         Sentencja

                  1.

                     Stwierdza się nieważność pisma dyrektora Dyrekcji Generalnej ds. Zasobów Ludzkich i Bezpieczeństwa Komisji Europejskiej z dnia 12 października 2016 r. w zakresie, w jakim oddalono w nim złożony w dniu 21 września 2016 r. przez RE wniosek o udzielenie mu dostępu do pewnych dotyczących go danych osobowych.

                  2.

                     Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 53 z 20.2.2017.


title: Sprawa T-91/17: Wyrok Sądu z dnia 14 lutego 2019 r. — L/Parlament (Służba publiczna — Akredytowani asystenci parlamentarni — Zwolnienie chorobowe — Zwolnienie chorobowe spędzone poza miejscem zatrudnienia — Nieusprawiedliwiona nieobecność — Artykuł 60 regulaminu pracowniczego — Obowiązek staranności — Zasada dobrej administracji)

text:
               8.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/41

      Wyrok Sądu z dnia 14 lutego 2019 r. — L/Parlament
      (Sprawa T-91/17) (1)

      (Służba publiczna - Akredytowani asystenci parlamentarni - Zwolnienie chorobowe - Zwolnienie chorobowe spędzone poza miejscem zatrudnienia - Nieusprawiedliwiona nieobecność - Artykuł 60 regulaminu pracowniczego - Obowiązek staranności - Zasada dobrej administracji)
      (2019/C 131/46)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: L (przedstawiciel: adwokat I Coutant Peyre)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: M. Windisch i Í. Ní Riagáin Düro, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Złożony na podstawie art. 270 TFUE wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 31 sierpnia 2016 r. w sprawie określonych nieusprawiedliwionych nieobecności skarżącego.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     L zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 32 z 29.1.2018.


title: Sprawa T-366/17: Wyrok Sądu z dnia 14 lutego 2019 r. — Polska/Komisja (EFRR — Odmowa potwierdzenia wkładu finansowego na duży projekt — Artykuł 41 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 — Ocena spójności dużego projektu z priorytetami programu operacyjnego — Artykuł 41 ust. 2 rozporządzenia nr 1083/2006 — Przekroczenie terminu)

text:
               8.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/42

      Wyrok Sądu z dnia 14 lutego 2019 r. — Polska/Komisja
      (Sprawa T-366/17) (1)

      (EFRR - Odmowa potwierdzenia wkładu finansowego na duży projekt - Artykuł 41 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 - Ocena spójności dużego projektu z priorytetami programu operacyjnego - Artykuł 41 ust. 2 rozporządzenia nr 1083/2006 - Przekroczenie terminu)
      (2019/C 131/47)
      Język postępowania: polski

         Strony

         Strona skarżąca: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciel: B. Majczyna, pełnomocnik)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B.-R. Killmann, A. Kyratsou i M. Siekierzyńska, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2017) 1904 final z dnia 23 marca 2017 r. dotyczącej odmowy wniesienia wkładu finansowego z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) na rzecz dużego projektu „Uruchomienie produkcji nowej generacji silnika Diesla przez Volkswagen Motor Polska” w ramach osi priorytetowej IV programu operacyjnego „Innowacyjna gospodarka”

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Rzeczpospolita Polska zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 249 z 31.7.2017.


title: Sprawa T-34/18: Wyrok Sądu z dnia 14 lutego 2019 r. — Giove Gas/EUIPO — Primagaz (KALON AL CENTRO DELLA FAMIGLIA) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego KALON AL CENTRO DELLA FAMIGLIA — Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy CALOON — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               8.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/42

      Wyrok Sądu z dnia 14 lutego 2019 r. — Giove Gas/EUIPO — Primagaz (KALON AL CENTRO DELLA FAMIGLIA)
      (Sprawa T-34/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego KALON AL CENTRO DELLA FAMIGLIA - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy CALOON - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 131/48)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Giove Gas Srl (Tarquinia, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci A. Bergonzini i F. Dinelli)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Crespo Carrillo i H. O’Neill, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Compagnie des gaz de pétrole Primagaz (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat D. Régnier)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 listopada 2017 r. (sprawa R 1271/2017-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Compagnie des gaz de pétrole Primagaz a Giove Gas.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Giove Gas Srl zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 182 z 28.5.2018.


title: Sprawa T-63/18: Wyrok Sądu z dnia 14 lutego 2019 r. — Torro Entertainment/EUIPO — Grupo Osborne (TORRO Grande MEAT IN STYLE) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego TORRO Grande MEAT IN STYLE — Wcześniejsze słowne unijne znaki towarowe TORO — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 94 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia 2017/1001 — Obowiązek staranności — Artykuł 95 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001)

text:
               8.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/43

      Wyrok Sądu z dnia 14 lutego 2019 r. — Torro Entertainment/EUIPO — Grupo Osborne (TORRO Grande MEAT IN STYLE)
      (Sprawa T-63/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego TORRO Grande MEAT IN STYLE - Wcześniejsze słowne unijne znaki towarowe TORO - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 94 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia 2017/1001 - Obowiązek staranności - Artykuł 95 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001)
      (2019/C 131/49)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Torro Entertainment (Płowdiw, Bułgaria) (przedstawiciel: adwokat A. Kostov)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Crespo Carrillo i D. Walicka, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Grupo Osborne, SA (El Puerto de Santa María, Hiszpania)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 grudnia 2017 r. (sprawa R 1776/2017-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Grupo Osborne a Torro Entertainment.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Torro Entertainment Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 134 z 16.4.2018.


title: Sprawa T-123/18: Wyrok Sądu z dnia 14 lutego 2019 r. — Bayer Intellectual Property/EUIPO (Przedstawienie serca) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego przedstawiającego serce — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               8.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/44

      Wyrok Sądu z dnia 14 lutego 2019 r. — Bayer Intellectual Property/EUIPO (Przedstawienie serca)
      (Sprawa T-123/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego przedstawiającego serce - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 131/50)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Bayer Intellectual Property GmbH (Monheim am Rhein, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci V. von Bomhard i J. Fuhrmann)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Graul, S. Hanne i D. Walicka, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 grudnia 2017 r. (sprawa R 145/2017-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego przedstawiającego serce jako unijnego znaku towarowego

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Bayer Intellectual Property GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 142 z 23.4.2018.


title: Sprawa T-524/16 R: Postanowienie Wiceprezesa Sądu z dnia 15 lutego 2019 r. — Aresu/Komisja (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych — Służba publiczna — Urzędnicy — Nowelizacja regulaminu pracowniczego z dnia 1 stycznia 2014 r. — Zmniejszona liczba dni corocznego urlopu wypoczynkowego — Zastąpienie czasu podróży urlopem na podróż do miejsca pochodzenia — Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych — Brak pilnego charakteru)

text:
               8.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/45

      Postanowienie Wiceprezesa Sądu z dnia 15 lutego 2019 r. — Aresu/Komisja
      (Sprawa T-524/16 R)
      (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych - Służba publiczna - Urzędnicy - Nowelizacja regulaminu pracowniczego z dnia 1 stycznia 2014 r. - Zmniejszona liczba dni corocznego urlopu wypoczynkowego - Zastąpienie czasu podróży urlopem na podróż do miejsca pochodzenia - Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych - Brak pilnego charakteru)
      (2019/C 131/52)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Antonio Aresu (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat M. Velardo)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Gattinara i F. Simonetti, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną: Parlament Europejski (przedstawiciele: E. Taneva i M. Ecker, pełnomocnicy); Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i R. Meyer, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Wniosek na podstawie art. 278 i 279 TFUE, zmierzający po pierwsze, do zawieszenia wykonania decyzji zmniejszającej liczbę dni dodatkowego urlopu, z których korzysta wnioskodawca z pięciu do dwóch i pół dnia, zgodnie z art. 7 załącznika V do Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej, zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 1023/2013 z dnia 22 października 2013 r. (Dz.U. 2013 L 287, s. 15), a po drugie do przyjęcia środków tymczasowych umożliwiających wnioskodawcy dalsze korzystanie — na zasadzie tymczasowej — z takiej samej liczby dni dodatkowego urlopu, do którego był uprawniony z tytułu czasu podróży przed 1 stycznia 2014 r., z mocą wsteczną od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia wydania orzeczenia w postępowaniu głównym lub, jeśli nastąpi to wcześniej, do dnia przejścia skarżącego na emeryturę.

         Sentencja

                  1)

                     Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

                  2)

                     Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-768/17: Postanowienie Sądu z dnia 14 lutego 2019 r. — Comprojecto-Projectos e Construções i in./EBC (Skarga na bezczynność, o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie — Polityka gospodarcza i pieniężna — Nadzór nad instytucjami kredytowymi — Zarzut niezgodnego z prawem działania niektórych portugalskich instytucji kredytowych — Domyślne odrzucenie wezwania do działania skierowanego do EBC — Oczywista częściowa niedopuszczalność — Oczywisty częściowy brak właściwości — Skarga w części oczywiście pozbawiona podstawy prawnej)

text:
               8.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/46

      Postanowienie Sądu z dnia 14 lutego 2019 r. — Comprojecto-Projectos e Construções i in./EBC
      (Sprawa T-768/17) (1)

      (Skarga na bezczynność, o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie - Polityka gospodarcza i pieniężna - Nadzór nad instytucjami kredytowymi - Zarzut niezgodnego z prawem działania niektórych portugalskich instytucji kredytowych - Domyślne odrzucenie wezwania do działania skierowanego do EBC - Oczywista częściowa niedopuszczalność - Oczywisty częściowy brak właściwości - Skarga w części oczywiście pozbawiona podstawy prawnej)
      (2019/C 131/53)
      Język postępowania: portugalski

         Strony

         Strona skarżąca: Comprojecto-Projectos e Construções, Lds (Lizbona, Portugalia), Paulo Eduardo Matos Gomes de Azevedo (Lizbona), Julião Maria Gomes de Azevedo (Lizbona), Isabel Maria Matos Gomes de Azevedo (Lizbona) (przedstawiciel: adwokat M. Ribeiro)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: C. Hernández Saseta i P. Ferreira Jorge, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Po pierwsze, oparte na art. 265 TFUE żądanie stwierdzenia niezgodnego z prawem zaniechania przez EBC podjęcia w stosunku do portugalskiej instytucji kredytowej kroków w ramach zapobiegania wykorzystaniu systemu finansowego w celu prania brudnych pieniędzy, po drugie oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji EBC o niepodjęciu kroków, a po trzecie oparte na art. 268 TFUE żądanie naprawienia szkód podnoszonych przez skarżących jako poniesione w następstwie rzeczonej bezczynności.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje w części odrzucona jako niedopuszczalna i w części oddalona jako bezzasadna.

                  2)

                     Comprojecto-Projectos e Construções, Lda, Paulo Eduardo Matos Gomes de Azevedo, Julião Maria Gomes de Azevedo i Isabel Maria Matos Gomes de Azevedo zostają obciążeni kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 52 z 12.2.2018.


title: Sprawa T-817/17: Postanowienie Sądu z dnia 8 lutego 2019 r. — Schokker/EASA (Służba publiczna — Personel kontraktowy — EASA - Zatrudnienie — Postępowanie w sprawie naboru - Umieszczenie strony skarżącej na liście rezerwy kadrowej — Wycofanie oferty zatrudnienia przedstawionej stronie skarżącej — Odpowiedzialność — Brak niezgodnego z prawem zachowania EASA — Skarga prawnie oczywiście bezzasadna)

text:
               8.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/47

      Postanowienie Sądu z dnia 8 lutego 2019 r. — Schokker/EASA
      (Sprawa T-817/17) (1)

      (Służba publiczna - Personel kontraktowy - EASA - Zatrudnienie - Postępowanie w sprawie naboru - Umieszczenie strony skarżącej na liście rezerwy kadrowej - Wycofanie oferty zatrudnienia przedstawionej stronie skarżącej - Odpowiedzialność - Brak niezgodnego z prawem zachowania EASA - Skarga prawnie oczywiście bezzasadna)
      (2019/C 131/54)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Boudewijn Schokker (Hoofddorp, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

         Strona pozwana: Europejska Agencja Bezpieczeństwa Lotniczego (przedstawiciele: S. Rostren i F. Pavesi, pełnomocnicy, wspomagani przez adwokatów D. Waelbroecka i A. Duron)

         Przedmiot

      Złożony na podstawie art. 270 TFUE wniosek o zadośćuczynienie za krzywdę doznana przez skarżącego z tytułu zawinionego działania EASA w trakcie postepowania w sprawie naboru personelu kontraktowego.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Boudewijn Schokker zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 63 z 19.2.2018.


title: Sprawa T-125/18: Postanowienie Sądu z dnia 14 lutego 2019 r. — Associazione GranoSalus/Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — Środki ochrony roślin — Substancja czynna o nazwie „glifosat” — Odnowienie włączenie do załącznika do rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 540/2011 — Brak indywidualnego oddziaływania — Akt regulacyjny wymagający przyjęcia środków wykonawczych — Niedopuszczalność)

text:
               8.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/48

      Postanowienie Sądu z dnia 14 lutego 2019 r. — Associazione GranoSalus/Komisja
      (Sprawa T-125/18) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Środki ochrony roślin - Substancja czynna o nazwie „glifosat” - Odnowienie włączenie do załącznika do rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 540/2011 - Brak indywidualnego oddziaływania - Akt regulacyjny wymagający przyjęcia środków wykonawczych - Niedopuszczalność)
      (2019/C 131/55)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Associazione Nazionale GranoSalus — Liberi Cerealicoltori & Consumatori (Associazione GranoSalus) (Foggia, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Dalfino)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre, D. Bianchi, G. Koleva i I. Naglis, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/2324 z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie odnowienia zatwierdzenia substancji czynnej „glifosat”, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 dotyczącym wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, oraz w sprawie zmiany załącznika do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 540/2011 (Dz.U. 2017, L 333, s. 10).

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                     Postępowanie zostaje umorzone w zakresie wniosków o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta złożonych przez Helm AG, Monsanto Europe NV/SA, Monsanto Company, Nufarm GmbH & Co. KG, Nufarm, Albaugh Europe Sàrl, Albaugh UK Ltd, Albaugh TKI d.o.o. i Barclay Chemicals Manufacturing Ltd.

                  3)

                     Associazione Nazionale GranoSalus — Liberi Cerealicoltori & Consumatori (Associazione GranoSalus) pokrywa koszty własne oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                  4)

                     Helm, Monsanto Europe, Monsanto, Nufarm GmbH & Co. KG, Nufarm, Albaugh Europe, Albaugh UK, Albaugh TKI i Barclay Chemicals Manufacturing pokrywają, każdy, koszty własne związane z wnioskami o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

         (1)  Dz.U. C 152 z 30.4.2018.


title: Sprawa T-258/18: Postanowienie Sądu z dnia 14 lutego 2019 r. — Brunke/Komisja (Skarga na bezczynność — Termin do wniesienia skargi — Początek biegu terminu — Brak wezwania do działania — Drugie wezwanie do działania — Oczywista niedopuszczalność — Żądanie o charakterze deklaratywnym — Wniosek o wydanie nakazu — Oczywisty brak właściwości)

text:
               8.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/50

      Postanowienie Sądu z dnia 14 lutego 2019 r. — Brunke/Komisja
      (Sprawa T-258/18) (1)

      (Skarga na bezczynność — Termin do wniesienia skargi — Początek biegu terminu — Brak wezwania do działania - Drugie wezwanie do działania — Oczywista niedopuszczalność - Żądanie o charakterze deklaratywnym — Wniosek o wydanie nakazu - Oczywisty brak właściwości)
      (2019/C 131/58)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Lothar Brunke (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: A. Schniebel, adwokat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Braun i H. Støvlbæk, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Tytułem żądania głównego wniosek o „stwierdzenie dyskryminującego skutku” dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (Dz.U. L 255 z 30.9.2005, s. 22) i, pomocniczo, po pierwsze, żądanie nakazania zasadniczo Komisji i, po drugie, oparte na art. 265 TFUE oraz mające na celu stwierdzenie, że Komisja bezprawnie nie podjęła czynności w celu nadania biegu pismom skarżącego z dnia 6 czerwca i 27 grudnia 2017 r.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje odrzucona w części z uwagi na oczywisty brak właściwości Sądu do jej rozpoznania oraz w części jako oczywiście niedopuszczalna.

                  2)

                     Postępowanie zostaje umorzone w zakresie złożonych przez Radę i Parlament Europejski wniosków o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

                  3)

                     Lothar Brunke ponosi koszty własne oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                  4)

                     Rada pokrywa własne koszty związane z wnioskiem o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

                  5)

                     Parlament Europejski pokrywa własne koszty związane z wnioskiem o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

         (1)  Dz.U. C 276 z 6.8.2018.


title: Sprawa T-376/18: Postanowienie Sądu z dnia 8 lutego 2019 r. — Front Polisario/Rada (Skarga o stwierdzenie nieważności — Umowy międzynarodowe — Porozumienie o partnerstwie w sektorze rybołówstwa między Unią Europejską a Marokiem — Decyzja upoważniająca do wszczęcia negocjacji między Unią a Marokiem w celu zmiany porozumienia o partnerstwie — Brak bezpośredniego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               8.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/50

      Postanowienie Sądu z dnia 8 lutego 2019 r. — Front Polisario/Rada
      (Sprawa T-376/18) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Umowy międzynarodowe - Porozumienie o partnerstwie w sektorze rybołówstwa między Unią Europejską a Marokiem - Decyzja upoważniająca do wszczęcia negocjacji między Unią a Marokiem w celu zmiany porozumienia o partnerstwie - Brak bezpośredniego oddziaływania - Niedopuszczalność)
      (2019/C 131/59)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Front populaire pour la libération de la Saguia el-Hamra et du Rio de oro (Front Polisario) (przedstawiciel: adwokat G. Devers)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. de Elera-San Miguel Hurtado i F. Naert, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady z dnia 16 kwietnia 2018 r. upoważniającej do wszczęcia negocjacji z Królestwem Maroka w celu zmiany porozumienia o partnerstwie w sektorze rybołówstwa między Wspólnotą Europejską a Królestwem Maroka i zawarcia protokołu wdrażającego wskazane porozumienie.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                     Postępowanie w przedmiocie wniosków Republiki Francuskiej i Komisji Europejskiej o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze interwenienta zostaje umorzone.

                  3)

                     Front populaire pour la libération de la Saguia el-Hamra et du Rio de oro (Front Polisario) pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

                  4)

                     Komisja i Republika Francuska pokrywają własne koszty związane z odpowiednimi wnioskami o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze interwenienta.

         (1)  Dz.U. C 319 z 10.9.2018.


title: Sprawa T-429/18 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 13 lutego 2019 r. — BRF i SHB Comercio e Industria de Alimentos/Komisja (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych — Zdrowie publiczne — Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2018/700 — Zmiana wykazów zakładów z państwa trzeciego, z których dozwolony jest przywóz wymienionych produktów pochodzenia zwierzęcego, w odniesieniu do niektórych zakładów z Brazylii — Brak pilnego charakteru — Wyważenie interesów)

text:
               8.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/51

      Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 13 lutego 2019 r. — BRF i SHB Comercio e Industria de Alimentos/Komisja
      (Sprawa T-429/18 R)
      (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych - Zdrowie publiczne - Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2018/700 - Zmiana wykazów zakładów z państwa trzeciego, z których dozwolony jest przywóz wymienionych produktów pochodzenia zwierzęcego, w odniesieniu do niektórych zakładów z Brazylii - Brak pilnego charakteru - Wyważenie interesów)
      (2019/C 131/60)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: BRF SA (Itajaí, Brazylia), SHB Comercio e Industria de Alimentos SA (Itajaí) (przedstawiciele: adwokaci D. Arts i G. van Thuyne)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: X. Lewis, B. Eggers i B. Hofstötter, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 278 i 279 TFUE żądanie, tytułem głównym, zawieszenia wykonania rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2018/700 z dnia 8 maja 2018 r. zmieniającego wykazy zakładów z państwa trzeciego, z których dozwolony jest przywóz wymienionych produktów pochodzenia zwierzęcego, w odniesieniu do niektórych zakładów z Brazylii (Dz.U. 2018, L 118, s. 1) bądź do dnia wydania ostatecznego orzeczenia w przedmiocie skargi wniesionej przez skarżące na podstawie art. 263 TFUE, bądź do daty określonej przez prezesa Sądu oraz, tytułem ewentualnym, zawieszenia stosowania wspomnianego rozporządzenia w odniesieniu do zakładów skarżących znajdujących się w wykazie zakładów, z których dozwolony jest przywóz mięsa drobiu i zajęczaków z Brazylii (sekcja II), w wykazie zakładów, z których dozwolony jest przywóz mięsa mielonego, wyrobów mięsnych i mięsa odkostnionego mechanicznie z Brazylii (sekcja V), które doprowadziły do nie więcej niż dwóch powiadomień poprzez system wczesnego ostrzegania o niebezpiecznej żywności i paszach od dnia 1 marca 2017 r. do dnia 19 kwietnia 2018 r. oraz w wykazie zakładów, z których dozwolony jest przywóz produktów mięsnych z Brazylii (sekcja VI) lub zarządzenie innego lub uzupełniającego środka, który prezes Sądu uzna za konieczny lub właściwy.

         Sentencja

                  1)

                     Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje oddalony.

                  2)

                     Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-511/18: Skarga wniesiona w dniu 4 lutego 2019 r. — XH/Komisja

text:
               8.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/52

      Skarga wniesiona w dniu 4 lutego 2019 r. — XH/Komisja
      (Sprawa T-511/18)
      (2019/C 131/61)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: XH (przedstawiciel: adwokat E. Auleytner)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 13 listopada 2017 r. (IA nr 25-2017) o nieumieszczeniu nazwiska strony skarżącej na liście urzędników awansowanych w 2017 r.;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 7 czerwca 2018 r. wydanej w odpowiedzi na zażalenie strony skarżącej;

                  —

                  zasądzenie od pozwanej na rzecz strony skarżącej zadośćuczynienia w kwocie 20 000 EUR za krzywdę i odszkodowania w kwocie 45 000 EUR za szkodę majątkową;

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, w którym kwestionuje treść sprawozdań z przebiegu kariery zawodowej jako podstawy spornego postępowania w sprawie awansu oraz podnosi nieprawidłowość zakończonego postępowania w sprawie awansu, a także brak możliwości i zgodności z prawem usunięcia a posteriori wad, po zakończeniu postępowania w sprawie awansu.

                              —

                              Strona skarżąca zarzuca, że nie było możliwe wykazanie, że sądy wartościujące mogły być dokonane w inny sposób, gdyby nieprawidłowe sprawozdanie śródokresowe nie zostało wzięte pod uwagę na poszczególnych etapach postępowania w sprawie awansu.

                              —

                              Strona skarżąca podnosi naruszenie prawa i nieprawidłowość zaskarżonego postępowania w sprawie awansu: naruszenie przepisów decyzji Komisji C(2013) 89 68 final z dnia 16 grudnia 2013 r. ustanawiającej ogólne przepisy wykonawcze do art. 45 regulaminu pracowniczego, naruszenie art. 45 ust. 1 regulaminu pracowniczego w świetle art. 7 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz brak faktycznego porównania osiągnięć.

                              —

                              Strona skarżąca podnosi również oczywisty błąd w ocenie przy stosowaniu kryteriów awansu określonych w art. 45 regulaminu pracowniczego w świetle art. 7 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczy skutków nieprawidłowości spornego postepowania w sprawie awansu, zważywszy na akta z postępowania w sprawie awansu strony skarżącej oraz jej sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej. Ta nieprawidłowość miała doprowadzić do pozbawienia jej awansu, którego mogła się spodziewać, gdyby należycie przeprowadzono porównanie osiągnięć.


title: Sprawa T-65/19: Skarga wniesiona w dniu 5 lutego 2019 r. — AI/ECDC

text:
               8.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/53

      Skarga wniesiona w dniu 5 lutego 2019 r. — AI/ECDC
      (Sprawa T-65/19)
      (2019/C 131/62)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: AI (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Champetier)

         Strona pozwana: Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (ECDC)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji ECDC z dnia 18 maja 2018 r. oddalającej wniosek strony skarżącej o udzielenie wsparcia z dnia 20 czerwca 2017 r.,

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji ECDC z dnia 20 czerwca 2018 r. oddalającej wniosek strony skarżącej z dnia 30 maja 2018 r. o udzielenie dostępu do sprawozdania z dochodzenia;

                  —

                  w razie potrzeby stwierdzenie nieważności decyzji ECDC z dnia 26 października 2018 r. oddalającej zażalenie strony skarżącej z dnia 2 lipca 2018 r.;

                  —

                  zasądzenie od ECDC szacowanego ex aequo et bono na40 000 EUR zadośćuczynienia podnoszonej przez stronę skarżącą krzywdzie.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty odnoszące się do zaskarżonej decyzji z dnia 18 maja 2018 r. oraz jeden zarzut odnoszący się do zaskarżonej decyzji z dnia 20 czerwca 2018 r.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący zaskarżonej decyzji z dnia 18 maja 2018 r., naruszenia prawa do bycia wysłuchanym.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący zaskarżonej decyzji z dnia 18 maja 2018 r., naruszenia obowiązku uzasadnienia.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący zaskarżonej decyzji z dnia 18 maja 2018 r., oczywistego błędu w ocenie i błędu faktycznego oraz naruszenia art. 86 regulaminu pracowniczego.

                  4.

                  Jeden zarzut dotyczący zaskarżonej decyzji z dnia 20 czerwca 2018 r., naruszenia art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 13 rozporządzenia nr 45/2001 (1).

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. 2001 L 8, s. 1).


title: Sprawa T-77/19: Skarga wniesiona w dniu 9 lutego 2019 r. — Alcar Aktiebolag/EUIPO — Alcar Holding (alcar.se)

text:
               8.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/54

      Skarga wniesiona w dniu 9 lutego 2019 r. — Alcar Aktiebolag/EUIPO — Alcar Holding (alcar.se)
      (Sprawa T-77/19)
      (2019/C 131/63)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Alcar Aktiebolag (Bromma, Szwecja) (przedstawiciel: adwokat M. Ateva)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Alcar Holding GmbH (Wiedeń, Austria)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „alcar.se” w kolorach białym i niebieskim — zgłoszenie nr 15 508 583

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 listopada 2018 r. w sprawie R 378/2018-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  zawieszenie postępowania przed Sądem do czasu zakończenia postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku towarowego Alcar Holding GmbH i ustalenia rzeczywistego zakresu ochrony znaku towarowego Alcar Holding GmbH;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Izby Odwoławczej w całości;

                  —

                  utrzymanie w mocy decyzji Wydziału Sprzeciwów w całości;

                  —

                  obciążenie Alcar Holding GmbH kosztami postępowania strony skarżącej przed Wydziałem Sprzeciwów, Izbą Odwoławczą oraz przed Sądem.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Izba Odwoławcza błędnie rozszerzyła zakres ochrony znaku towarowego Alcar Holding GmbH;

                  —

                  Izba Odwoławcza popełniła błąd w ocenie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd pomiędzy znakami towarowymi.


title: Sprawa T-79/19: Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2019 r. — Lantmännen i Lantmännen Agroetanol/Komisja

text:
               8.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/55

      Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2019 r. — Lantmännen i Lantmännen Agroetanol/Komisja
      (Sprawa T-79/19)
      (2019/C 131/64)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Lantmännen ek för (Sztokholm, Szwecja), Lantmännen Agroetanol AB (Norrköping, Szwecja) (przedstawiciele: adwokaci S. Perván Lindeborg, A. Johansson i R. Bachour, solicitor)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji Komisji C(2019) 743 final z dnia 28 stycznia 2019 r. w sprawie sprzeciwu dotyczącego ujawnienia wniesionego przez skarżące na podstawie art. 8 decyzji 2011/695/UE Przewodniczącego Komisji Europejskiej z dnia 13 października 2011 r. w sprawie funkcji i zakresu uprawnień urzędnika przeprowadzającego spotkanie wyjaśniające w niektórych postępowaniach z zakresu konkurencji (Dz.U. 2011, L 275, s. 29) (sprawa AT.40054 — Wskaźniki referencyjne dla etanolu); oraz

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa regulujące postępowanie ugodowe
                  Skarżące podnoszą, że instrumenty prawne, które regulują postępowanie ugodowe sprzeciwiają się ujawnieniu rozpatrywanych dokumentów. W szczególności z łącznej lektury art. 10a, art. 15 ust. 1b) i art. 16a ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 773/2004 z dnia 7 kwietnia 2004 r. (1) wynika, że przepisy te powinny być interpretowane jako ograniczające ujawnienie zapisów z rozmów ugodowych do samej propozycji ugodowej, którą można udostępnić jedynie pod ścisłymi warunkami.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że zaskarżona decyzja narusza zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań
                  Skarżące podnoszą, że pozwana poprzez swoją stałą praktykę wyłączania dokumentów roboczych przedłożonych w ramach rozmów ugodowych z akt sprawy, do których dostęp mają inne strony oraz poprzez konkretne zapewnienia w tym względzie w ramach rozmów ugodowych wzbudziła u skarżących uzasadnione oczekiwania w odniesieniu do poufnego traktowania spornych dokumentów.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że zaskarżona decyzja narusza zasady równego traktowania i równości broni
                  Skarżące podnoszą, że ujawniając innym stronom zapisy z rozmów ugodowych skarżących z pozwaną, pozwana naruszyła zasadę równego traktowania stawiając strony postępowania ugodowego w gorszej pozycji niż strony, które zaniechały rozmów ugodowych. Bezpodstawne rozszerzenie dostępu do akt sprawy na strony nieuczestniczące w postępowaniu ugodowym naruszyło także zasadę równości broni, ponieważ strony te uzyskały przewagę, w ramach z natury antagonistycznej relacji łączącej współsprawców naruszenia, w odniesieniu do przyszłych roszczeń.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący tego, że zaskarżona decyzja narusza zasadę dobrej administracji
                  Skarżące podnoszą ponadto, że zezwalając na ujawnienie spornych informacji, zaskarżona decyzja pozwoliła pozwanej na przyjęcie całkowicie niespójnej polityki, w ramach której skarżące są traktowane znacznie mniej korzystnie niż adresaci wszystkich wcześniejszych decyzji pozwanej. Z tego powodu należy uznać, że zaskarżona decyzja naruszyła prawo skarżących do rozpatrzenia ich spraw przez instytucje Unii Europejskiej takie jak pozwana w sposób „bezstronny, sprawiedliwy i w rozsądnym terminie”, a tym samym naruszyła art. 41 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

                  5.

                  Zarzut piąty podniesiony tytułem ewentualnym i dotyczący błędnej kwalifikacji prawnej zawartej w uzasadnieniu
                  W zarzucie piątym podniesionym w stosunku do innych zarzutów tytułem ewentualnym skarżące podnoszą, że nawet gdyby Sąd ostatecznie zgodził się z pozwaną, że sporne dokumenty powinny zostać ujawnione innym przedsiębiorstwom, to nadal należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji z powodu błędów zawartych w uzasadnieniu.
                  Pozwana powołała się na pkt 35 obwieszczenia w sprawie postępowania ugodowego w celu udostępnienia spornych dokumentów. Punkt 35 odnosi się jedynie do propozycji ugodowych, a nie do dokumentów ugodowych, który jest terminem używanym w zaskarżonej decyzji. W celu zapewnienia wewnętrznej spójności uzasadnienia zaskarżona decyzja powinna zostać przeredagowana w taki sposób, aby dokumenty te zostały uznane za stanowiące część propozycji ugodowej.

         (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 773/2004 z dnia 7 kwietnia 2004 r. odnoszące się do prowadzenia przez Komisję postępowań zgodnie z art. 81 i art. 82 Traktatu WE (Dz.U. 2004, L 123, s. 18 — wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 8, t. 3, s. 81).


title: Sprawa T-101/19: Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2019 r. — Rezon/EUIPO (imot.bg)

text:
               8.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/56

      Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2019 r. — Rezon/EUIPO (imot.bg)
      (Sprawa T-101/19)
      (2019/C 131/65)
      Język postępowania: bułgarski

         Strony

         Strona skarżąca: Rezon OOD (Sofia, Bułgaria) (przedstawiciel: adwokat M. Jordanowa-Harizanowa)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego imot.bg — zgłoszenie nr 17 203 316

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 listopada 2018 r. w sprawie R 999/2018-2

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i nakazanie rejestracji spornego znaku towarowego;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania w niniejszej instancji oraz kosztami postępowania przed Izbą Odwoławczą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-726/16: Postanowienie Sądu z dnia 14 lutego 2019 r. — VFP/Komisja

text:
               8.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/58

      Postanowienie Sądu z dnia 14 lutego 2019 r. — VFP/Komisja
      (Sprawa T-726/16) (1)

      (2019/C 131/67)
      Język postępowania: angielski
      Prezes wielkiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 462 z 12.12.2016.


title: Sprawa T-60/18: Postanowienie Sądu z dnia 12 lutego 2019 r. — Hangzhou Lezoo traveling equipment/EUIPO — Promotional Traders (GREEN HERMIT)

text:
               8.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/58

      Postanowienie Sądu z dnia 12 lutego 2019 r. — Hangzhou Lezoo traveling equipment/EUIPO — Promotional Traders (GREEN HERMIT)
      (Sprawa T-60/18) (1)

      (2019/C 131/68)
      Język postępowania: angielski
      Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 104 z 19.3.2018.


title: Sprawa T-725/18: Postanowienie Sądu z dnia 15 lutego 2019 r. — Intercontinental Exchange Holdings/EUIPO (BRENT)

text:
               8.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/59

      Postanowienie Sądu z dnia 15 lutego 2019 r. — Intercontinental Exchange Holdings/EUIPO (BRENT)
      (Sprawa T-725/18) (1)

      (2019/C 131/69)
      Język postępowania: angielski
      Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 65 z 18.2.2019.


title: Sprawa C-161/19: Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2019 r. — Komisja Europejska/Republika Austrii

text:
               29.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/30

      Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2019 r. — Komisja Europejska/Republika Austrii
      (Sprawa C-161/19)
      (2019/C 148/28)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Hermes i M. Noll-Ehlers, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Republika Austrii

         Żądania strony skarżącej

      Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

                  —

                  stwierdzenie, że zezwalając na wiosenne polowanie na słonki w kraju związkowym Dolna Austria, Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 7 ust. 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (1);

                  —

                  obciążenie Republiki Austrii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Niniejsza skarga skierowana jest przeciwko zezwoleniu na wiosenne polowanie na słonki (Scolopax rusticola) w Dolnej Austrii. Na słonki można tam polować w okresie od 1 marca do 15 kwietnia podczas lotu godowego, w maksymalnej liczbie do 1410 (od lutego 2017: 759) słonki.
      Komisja uważa, że omawiane przepisy naruszają zakaz wiosennych polowań ustanowiony w art. 7 ust. 4 dyrektywy 2009/147.
      Republika Austrii podnosi, że system jest objęty odstępstwem przewidzianym w art. 9 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2009/147. Na mocy tego przepisu, w przypadku braku innego zadowalającego rozwiązania, państwa członkowskie mogą odstąpić od stosowania między innymi art. 7 ust. 4 dyrektywy w celu umożliwienia selektywnego, w ściśle nadzorowanych warunkach, chwytania, przetrzymywania lub jakiegokolwiek innego rozsądnego wykorzystywania niektórych gatunków ptaków w małych ilościach. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału to do państw członkowskich należy wykazanie, że zostały spełnione niezbędne przesłanki.
      Komisja stoi na stanowisku, że Republika Austrii ani nie wykazała, że nie istnieje inne zadowalające rozwiązanie w rozumieniu zdania wprowadzającego art. 9 ust. 1, ani nie wykazała, że maksymalna dozwolona liczba trafień spełnia wymóg „małych ilościˮ z art. 9 ust. 1 lit. c) dyrektywy. Jesienne polowania wydają się być zadowalającą alternatywą, ponieważ jesienią na obszarach łowieckich Dolnej Austrii nadal występują znaczne ilości słonki. Republika Austrii nie przedstawiła żadnych przekonujących dowodów na poparcie swojego twierdzenia, że wiosenne polowania są łagodniejsze dla populacji słonki drzewnej niż jesienne polowania. Ponadto obliczenie”małych ilościˮ jest nieprawidłowe, ponieważ władze austriackie stosują niewłaściwe populacje referencyjne.

         (1)  Dz.U. 2010 L 20, s.7.


title: Sprawa T-446/17: Wyrok Sądu z dnia 12 marca 2019 r. — TK/Parlament (Służba publiczna — Personel tymczasowy — Zmiana w zakresie zadań — Pojęcie zatrudnienia — Zaproszenie na rozmowę — Pojęcie procedury — Zarzut stosowania mobbingu — Wniosek o udzielenie wsparcia — Odpowiedzialność — Krzywda)

text:
               29.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/48

      Wyrok Sądu z dnia 12 marca 2019 r. — TK/Parlament
      (Sprawa T-446/17) (1)

      (Służba publiczna - Personel tymczasowy - Zmiana w zakresie zadań - Pojęcie zatrudnienia - Zaproszenie na rozmowę - Pojęcie procedury - Zarzut stosowania mobbingu - Wniosek o udzielenie wsparcia - Odpowiedzialność - Krzywda)
      (2019/C 148/45)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: TK (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: początkowo E. Taneva i M. Rantala, pełnomocnicy, następnie E. Taneva, C. González Argüelles i D. Boytha, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 270 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji przewodniczącego Parlamentu Europejskiego z dnia 26 sierpnia 2016 r. oddalającej wnioski skarżącej z dnia 28 kwietnia 2016 r. i o zadośćuczynienie za krzywdę, jakiej skarżąca miała doznać oraz o stwierdzenie nieważności decyzji sekretarza generalnego Parlamentu z dnia 26 kwietnia 2017 r. w zakresie, w jakim oddala ona żądanie zadośćuczynienia za krzywdę, jakiej skarżąca miała doznać, a także o naprawienie tej krzywdy.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     TK zostaje obciążona poza własnymi kosztami postępowania kosztami poniesionymi przez Parlament Europejski.

         (1)  Dz.U. C 357 z 23.10.2017.


title: Sprawa T-798/17: Wyrok Sądu z dnia 12 marca 2019 r. — De Masi i Varoufakis/EBC (Dostęp do dokumentów — Decyzja 2004/258/CE — Dokument zatytułowany „Odpowiedzi na pytania dotyczące wykładni art. 14.4 protokołu w sprawie statutu ESBC i EBC” — Odmowa dostępu — Wyjątek dotyczący ochrony doradztwa prawnego — Wyjątek dotyczący ochrony dokumentów przeznaczonych do użytku wewnętrznego — Nadrzędny interes publiczny)

text:
               29.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/49

      Wyrok Sądu z dnia 12 marca 2019 r. — De Masi i Varoufakis/EBC
      (Sprawa T-798/17) (1)

      (Dostęp do dokumentów - Decyzja 2004/258/CE - Dokument zatytułowany „Odpowiedzi na pytania dotyczące wykładni art. 14.4 protokołu w sprawie statutu ESBC i EBC” - Odmowa dostępu - Wyjątek dotyczący ochrony doradztwa prawnego - Wyjątek dotyczący ochrony dokumentów przeznaczonych do użytku wewnętrznego - Nadrzędny interes publiczny)
      (2019/C 148/46)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Fabio De Masi (Hamburg, Niemcy) i Yanis Varoufakis (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: A. Fischer-Lescano, profesor)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: T. Filipova i F. von Lindeiner, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata H.-G. Kamanna)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji EBC z dnia 16 października 2017 r. odmawiającej udzielenia skarżącym dostępu do dokumentu z dnia 23 kwietnia 2015 r. zatytułowanego „Odpowiedzi na pytania dotyczące wykładni art. 14.4 protokołu w sprawie statutu ESBC i EBC”.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Fabio De Masi i Yanis Varoufakis pokrywają, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Europejski Bank Centralny (EBC).

         (1)  Dz.U. C 42 z 5.2.2018.


title: Sprawa C-545/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Oberösterreich (Austria) w dniu 22 sierpnia 2018 r. — DP, Finanzamt Linz

text:
               27.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/2

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Oberösterreich (Austria) w dniu 22 sierpnia 2018 r. — DP, Finanzamt Linz
      (Sprawa C-545/18)
      (2019/C 182/02)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landesverwaltungsgericht Oberösterreich

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: DP, Finanzamt Linz

         Organy biorące udział w postępowaniu: Bezirkshauptmannschaft Braunau am Inn, Bezirkshauptmannschaft Linz-Land

         Przy udziale: Finanzamt Braunau-Ried-Schärding, EO
      Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (ósma izba) orzekł postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2019 r., że wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Oberösterreich na mocy postanowienia z dnia 16 sierpnia 2018 r. jest oczywiście niedopuszczalny.


title: Sprawa C-710/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 14 listopada 2018 r. — WN/Land Niedersachsen

text:
               27.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/2

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 14 listopada 2018 r. — WN/Land Niedersachsen
      (Sprawa C-710/18)
      (2019/C 182/03)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesarbeitsgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: WN

         Strona przeciwna: Land Niedersachsen

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 45 ust. 2 TFUE i art. 7 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 492/2011 z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Unii (1) należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie stosowaniu uregulowania takiego jak to zawarte w § 16 ust. 2 Tarifvertrag für den öffentlichen Dienst der Länder (układu zbiorowego pracy mającego zastosowanie do służby publicznej krajów związkowych, TV-L), zgodnie z którym — przy okazji towarzyszącego ponownemu zatrudnieniu zaszeregowania do szczebla wynikającego z układu zbiorowego systemu wynagrodzeń — uprzywilejowane jest relewantne doświadczenie zawodowe zdobyte u dotychczasowego pracodawcy, i to w ten sposób, iż uwzględnianie owego doświadczenia zawodowego następuje zgodnie z § 16 ust. 2 zdanie drugie 2 TV-L bez ograniczenia, podczas gdy relewantne doświadczenie zawodowe uzyskane u innego pracodawcy jest uznawane tylko w wymiarze maksymalnie trzech lat, jeżeli owo uprzywilejowanie jest nakazane prawem Unii w § 4 pkt 4 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego 18 marca 1999 r. i stanowiącego załącznik do dyrektywy Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC)?

         (1)  Dz.U. 2011, L 141, s. 1.


title: Sprawa C-794/18 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (druga izba) wydanego w dniu 3 października 2018 r. w sprawie T-33/18, Pracsis i Conceptexpo Project/Komisja i EACEA, wniesione w dniu 17 grudnia 2018 r. przez Pracsis SPRL, Conceptexpo Project

text:
               27.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/3

      Odwołanie od postanowienia Sądu (druga izba) wydanego w dniu 3 października 2018 r. w sprawie T-33/18, Pracsis i Conceptexpo Project/Komisja i EACEA, wniesione w dniu 17 grudnia 2018 r. przez Pracsis SPRL, Conceptexpo Project
      (Sprawa C-794/18 P)
      (2019/C 182/04)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Pracsis SPRL, Conceptexpo Project (przedstawiciel: adwokat J.N. Louis)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Agencja Wykonawcza ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego (EACEA)
      Postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2019 r. Trybunał (siódma izba) w części odrzucił odwołanie jako oczywiście niedopuszczalne, a w części oddalił je jako oczywiście bezzasadne.


title: Sprawa C-804/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeitsgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 20 grudnia 2018 r. — IX/WABE e.V.

text:
               27.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/4

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeitsgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 20 grudnia 2018 r. — IX/WABE e.V.
      (Sprawa C-804/18)
      (2019/C 182/05)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Arbeitsgericht Hamburg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: IX

         Strona pozwana: WABE e.V.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy jednostronna instrukcja pracodawcy zakazująca noszenia jakichkolwiek widocznych oznak przekonań politycznych, światopoglądowych lub religijnych stawia w niekorzystnej sytuacji w rozumieniu art. 2 ust. 1 i art. 2 ust. 2 lit. a) dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (1), bezpośrednio ze względu na ich religię, pracowników, którzy na podstawie religijnych wymogów zakrycia pewnych części przestrzegają określonych zasad dotyczących ubioru?

                  2)

                  Czy jednostronna instrukcja pracodawcy zakazująca noszenia jakichkolwiek widocznych oznak przekonań politycznych, światopoglądowych lub religijnych stawia w niekorzystnej sytuacji pośrednio ze względu na religię lub płeć w rozumieniu art. 2 ust. 1 i art. 2 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2000/78/WE pracownicę, która z uwagi na swoją wyznawaną wiarę muzułmańską nosi chustę na głowie?
                  W szczególności:

                              a)

                              Czy na podstawie dyrektywy 2000/78/WE można uzasadnić pośrednią dyskryminację ze względu na religię lub ze względu na płeć także subiektywną chęcią pracodawcy odnośnie do realizowania polityki neutralności politycznej, filozoficznej i religijnej, jeśli pracodawca w ten sposób pragnie spełnić subiektywną wolę swoich klientów i klientek?

                              b)

                              Czy dyrektywa 2000/78/WE lub podstawowe prawo do swobodnego prowadzenia działalności gospodarczej na podstawie art. 16 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej w świetle art. 8 ust. 1 dyrektywy 2000/78/WE stoją na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym w celu ochrony podstawowego prawa do wolności religii zakaz noszenia odzieży o charakterze religijnym może być uzasadniony nie z uwagi na abstrakcyjną podatność na zagrożenie neutralności pracodawcy, lecz jedynie z powodu konkretnie grożącej niekorzystnej sytuacji gospodarczej dla pracodawcy lub zainteresowanej osoby trzeciej?

         (1)  Dz.U. 2000 L 303, s. 16.


title: Sprawa C-34/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 17 stycznia 2019 r. — Telecom Italia SpA/Ministero dello Sviluppo Economico, Ministero dell’Economia e delle Finanze

text:
               27.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/5

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 17 stycznia 2019 r. — Telecom Italia SpA/Ministero dello Sviluppo Economico, Ministero dell’Economia e delle Finanze
      (Sprawa C-34/19)
      (2019/C 182/06)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Telecom Italia SpA

         Strona pozwana: Ministero dello Sviluppo Economico, Ministero dell’Economia e delle Finanze

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 22 ust. 3 dyrektywy 97/13/WE (1) można interpretować w ten sposób, że zezwala on, również w odniesieniu do roku 1998, na utrzymanie obowiązku uiszczenia opłaty lub wynagrodzenia odpowiadającego proporcjonalnie do takiej samej części obrotów opłacie lub wynagrodzeniu należnemu na podstawie systemu obowiązującego przed wejściem w życie wspomnianej dyrektywy?

                  2)

                  Czy w świetle wyroków wydanych przez Trybunał w dniu 18 września 2003 r. w sprawach połączonych C-292/01 i C-293/01 oraz w dniu 21 lutego 2008 r. w sprawie C-296/06 dyrektywa 97/13/WE stoi na przeszkodzie wyrokowi sądu krajowego mającemu powagę rzeczy osądzonej, wynikającemu z błędnej interpretacji lub nieuwzględnienia rzeczonej dyrektywy, w związku z czym od stosowania owego wyroku sądu krajowego może odstąpić inny sąd orzekający w sporze, którego przedmiotem jest taki sam materialny stosunek prawny, lecz który różni się ze względu na pomocniczy charakter żądanej zapłaty w stosunku do zapłaty będącej przedmiotem sporu w postępowaniu, w którym wydano wyrok mający powagę rzeczy osądzonej?

         (1)  Dyrektywa 97/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 kwietnia 1997 r. w sprawie wspólnych postanowień ramowych dotyczących ogólnych zezwoleń i indywidualnych licencji w dziedzinie usług telekomunikacyjnych (Dz.U. 1997, L 117, s. 15).


title: Sprawa C-37/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 21 stycznia 2019 r. — CV/Iccrea Banca SpA Istituto Centrale del Credito Cooperativo

text:
               27.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/5

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 21 stycznia 2019 r. — CV/Iccrea Banca SpA Istituto Centrale del Credito Cooperativo
      (Sprawa C-37/19)
      (2019/C 182/07)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Corte suprema di cassazione

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca kasację: CV

         Druga strona postępowania: Iccrea Banca SpA Istituto Centrale del Credito Cooperativo

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 7 ust. 2 dyrektywy 2003/88 (1) i art. 31 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, rozpatrywane również oddzielnie, należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie ustawodawstwu krajowemu lub praktyce krajowej, zgodnie z którą w przypadku ustania stosunku pracy prawo do ekwiwalentu pieniężnego za należny, lecz niewykorzystany urlop (a także za instytucję prawną, jaką są „Festività soppresse” [zniesione dni ustawowo wolne od pracy] o charakterze i funkcji porównywalnej do corocznego urlopu wypoczynkowego) nie przysługuje pracownikowi, w sytuacji gdy nie mógł on z niego skorzystać, przed zakończeniem stosunku pracy ze względu na niezgodną z prawem przyczynę leżącą po stronie pracodawcy (rozwiązanie stosunku pracy prawomocnie uznane przez sąd krajowy za niezgodne z prawem w drodze orzeczenia o przywróceniu stosunku pracy z mocą wsteczną), za okres, jaki upłynął od działania pracodawcy do następnego przywrócenia do pracy?

         (1)  Dyrektywa 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy (Dz.U. 2003, L 299, s. 9).


title: Sprawa C-89/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 5 lutego 2019 r. — Rieco SpA/Comune di Lanciano, Ecolan SpA

text:
               27.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/6

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 5 lutego 2019 r. — Rieco SpA/Comune di Lanciano, Ecolan SpA
      (Sprawa C-89/19)
      (2019/C 182/08)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnosząca odwołanie: Rieco SpA

         Druga strona postępowania: Comune di Lanciano, Ecolan SpA

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy prawo Unii Europejskiej (a w szczególności zasada swobodnego administrowania przez organy władzy publicznej i zasada zasadniczej równoważności pomiędzy różnymi trybami udzielenia zamówienia i zarządzania usługami w interesie organów administracji publicznej) stoi na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego [jak ten zawarty w art. 192 ust. 2 Codice dei contratti pubblici, decreto legislativo n. 50 del 2016 (dekretu ustawodawczego nr 50/2016 — kodeks zamówień publicznych)], który stawia udzielanie zamówień in house w pozycji podrzędnej i stanowiącej wyjątek względem udzielania zamówień w drodze postępowania przetargowego: (i) dopuszczając taki sposób udzielania zamówień jedynie w przypadku wykazania niewydolności w funkcjonowaniu odnośnego rynku oraz (ii) zobowiązując w każdym przypadku, organ administracji, który zamierza udzielić zamówienia w ramach delegacji między swymi wewnętrznymi jednostkami do dostarczenia konkretnego uzasadnienia w przedmiocie korzyści dla ogółu związanych z tą formą udzielenia zamówienia?

                  2)

                  Czy prawo Unii Europejskiej (a w szczególności art. 12 ust. 3 dyrektywy 2014/24/UE (1) dotyczący udzielania zamówień in house w ramach reżimu sprawowanej wspólnie przez kilka organów administracji kontroli podobnej) stoi na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego [jak ten zawarty w art. 4 ust. 1 Testo Unico delle società partecipate — decreto legislativo n. 175 del 2016 (dekretu ustawodawczego nr 175/2016 — tekst jednolity w sprawie przedsiębiorstw z udziałem podmiotów publicznych)], który zabrania organowi administracji publicznej uzyskania udziału (jakkolwiek, niegwarantującego kontroli lub prawa weta) w organizmie, w którym udziały posiadają inne organy administracji, w sytuacji, w której taki organ zamierza jednak uzyskać w przyszłości wspólną kontrolę, a zatem możliwość bezpośredniego udzielania zamówień na rzecz tego wieloudziałowego organizmu?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylająca dyrektywę 2004/18/WE (Dz.U. 2014, L 94, s. 65).


title: Sprawa C-91/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 5 lutego 2019 r. — Rieco SpA/Comune di San Vito Chietino, Ecolan SpA

text:
               27.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/8

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 5 lutego 2019 r. — Rieco SpA/Comune di San Vito Chietino, Ecolan SpA
      (Sprawa C-91/19)
      (2019/C 182/10)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnosząca odwołanie: Rieco SpA

         Druga strona postępowania: Comune di San Vito Chietino, Ecolan SpA

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy prawo Unii Europejskiej (a w szczególności zasada swobodnego administrowania przez organy władzy publicznej i zasada zasadniczej równoważności pomiędzy różnymi trybami udzielenia zamówienia i zarządzania usługami w interesie organów administracji publicznej) stoi na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego [jak ten zawarty w art. 192 ust. 2 Codice dei contratti pubblici, decreto legislativo n. 50 del 2016 (dekretu ustawodawczego nr 50/2016 — kodeks zamówień publicznych)], który stawia udzielanie zamówień in house w pozycji podrzędnej i stanowiącej wyjątek względem udzielania zamówień w drodze postępowania przetargowego: (i) dopuszczając taki sposób udzielania zamówień jedynie w przypadku wykazania niewydolności w funkcjonowaniu odnośnego rynku oraz (ii) zobowiązując w każdym przypadku, organ administracji, który zamierza udzielić zamówienia w ramach delegacji między swymi wewnętrznymi jednostkami do dostarczenia konkretnego uzasadnienia w przedmiocie korzyści dla ogółu związanych z tą formą udzielenia zamówienia?

                  2)

                  Czy prawo Unii Europejskiej (a w szczególności art. 12 ust. 3 dyrektywy 2014/24/UE (1) dotyczący udzielania zamówień in house w ramach reżimu sprawowanej wspólnie przez kilka organów administracji kontroli podobnej) stoi na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego [jak ten zawarty w art. 4 ust. 1 Testo Unico delle società partecipate — decreto legislativo n. 175 del 2016 (dekretu ustawodawczego nr 175/2016 — tekst jednolity w sprawie przedsiębiorstw z udziałem podmiotów publicznych)], który zabrania organowi administracji publicznej uzyskania udziału (jakkolwiek, niegwarantującego kontroli lub prawa weta) w organizmie, w którym udziały posiadają inne organy administracji, w sytuacji, w której taki organ zamierza jednak uzyskać w przyszłości wspólną kontrolę, a zatem możliwość bezpośredniego udzielania zamówień na rzecz tego wieloudziałowego organizmu?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylająca dyrektywę 2004/18/WE (Dz.U. 2014, L 94, s. 65).


title: Sprawa C-92/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 5 lutego 2019 r. — Burgo Group SpA/Gestore dei Servizi Energetici SpA — GSE

text:
               27.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/9

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 5 lutego 2019 r. — Burgo Group SpA/Gestore dei Servizi Energetici SpA — GSE
      (Sprawa C-92/19)
      (2019/C 182/11)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca odwołanie: Burgo Group SpA

         Druga strona postępowania: Gestore dei Servizi Energetici SpA — GSE

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy dyrektywa 2004/8/WE (1) (w szczególności jej art. 12) stoi na przeszkodzie wykładni art. 3 i 6 decreto legislativo (dekretu ustawodawczego) nr 20/2007 dokonywanej w ten sposób, że korzyści przewidziane w decreto legislativo nr 79/1999 [w szczególności korzyści określonych w art. 11 oraz w Delibera dell’Autorità dell’energia elettrica e del gas (decyzji urzędu ds. energii elektrycznej i gazu) nr 42/02 z dnia 19 marca 2002 r., która to decyzja stanowi wykonanie powyższego przepisu] mają również zastosowanie w stosunku do instalacji niebędących wysokosprawnymi instalacjami kogeneracyjnymi, nawet po 31 grudnia 2010 r.?

                  2)

                  Czy art. 107 TFUE stoi na przeszkodzie wykładni art. 3 i 6 decreto legislativo nr 20/2007, dokonywanej w sposób opisany w pytaniu pierwszym, w zakresie, w jakim przepis ten, zgodnie z jego wykładnią, może stanowić „pomoc państwa” i w związku z tym może być sprzeczny z zasadą wolnej konkurencji?

                  3)

                  W świetle pytania pierwszego i drugiego oraz biorąc pod uwagę wyraźne twierdzenia wnoszącej odwołanie, czy przepisy krajowe, które zezwalają na dalsze przyznawanie systemów wsparcia dla kogeneracji niebędącej kogeneracją wysokosprawną do dnia 31 grudnia 2015 r., są zgodne z określonymi w prawie wspólnotowym zasadami równości i niedyskryminacji?; taka jest bowiem możliwa wykładnia włoskiego prawa krajowego na podstawie art. 25 ust. 11 lit. c) ppkt 1 decreto legislativo nr 28 z dnia 3 marca 2011 r. uchylającego wspomniane przepisy art. 11 decreto legislativo nr 79/1999 ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2016 r., a obecnie nawet od dnia 19 lipca 2014 r. (na podstawie art. 10 ust. 15 decreto legislativo nr 102 z dnia 4 lipca 2014 r.).

         (1)  Dyrektywa 2004/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. w sprawie promowania kogeneracji w oparciu o zapotrzebowanie na ciepło użytkowe na rynku wewnętrznym energii oraz zmieniająca dyrektywę 92/42/EWG (Dz.U. 2004, L 52, s. 50).


title: Sprawa C-94/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 6 lutego 2019 r. — San Domenico Vetraria SpA/Agenzia delle Entrate

text:
               27.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/10

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 6 lutego 2019 r. — San Domenico Vetraria SpA/Agenzia delle Entrate
      (Sprawa C-94/19)
      (2019/C 182/12)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Corte suprema di cassazione

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: San Domenico Vetraria SpA

         Strona pozwana: Agenzia delle Entrate

         Pytania prejudycjalne

      Czy art. 2 i 6 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. oraz zasadę neutralności podatkowej należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one uregulowaniu krajowemu, na mocy którego wynajęcie lub oddelegowanie pracowników spółki dominującej jedynie w zamian za zwrot związanych z tym kosztów przez spółkę zależną jest istotne dla celów podatku od wartości dodanej?


title: Sprawa C-95/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 6 lutego 2019 r. — Agenzia delle Dogane/Silcompa SpA

text:
               27.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/11

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 6 lutego 2019 r. — Agenzia delle Dogane/Silcompa SpA
      (Sprawa C-95/19)
      (2019/C 182/13)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Corte suprema di cassazione

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Agenzia delle Dogane

         Strona przeciwna: Silcompa SpA

         Pytanie prejudycjalne

      Czy przepisy art. 12 ust. 3 dyrektywy Rady 76/308/EWG w sprawie wzajemnej pomocy przy windykacji roszczeń dotyczących niektórych opłat, ceł, podatków i innych obciążeń (1), zmienionej dyrektywą Rady 2001/44/WE (2), w związku z art. 20 dyrektywy Rady 92/12/EWG w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania (3), można interpretować w ten sposób, że — w postępowaniu wszczętym w przedmiocie środków egzekucyjnych dotyczących poboru podatku — przedmiotem oceny może być, i ewentualnie w jakich granicach, przesłanka miejsca (rzeczywistego wprowadzenia do obrotu), w którym faktycznie została popełniona nieprawidłowość lub naruszenie prawa, jeżeli, tak jak w przypadku rozpatrywanym w niniejszym postępowaniu, to samo roszczenie, oparte na tych samych transakcjach wywozu, zostało podniesione w sposób niezależny wobec podatnika przez państwo wnioskujące i przez państwo współpracujące, a w państwie współpracującym jednocześnie jest w toku zarówno postępowanie w przedmiocie roszczenia krajowego, jak i postępowanie dotyczące poboru podatku na rzecz drugiego państwa, przy założeniu, że takie ustalenie stanowi przeszkodę dla wniosku o pomoc, a zatem dla wszystkich środków egzekucyjnych?

         (1)  Dyrektywa Rady z dnia 15 marca 1976 r. w sprawie wzajemnej pomocy przy dochodzeniu roszczeń wynikających z operacji będących częścią systemu finansowania Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej oraz rolniczych opłat wyrównawczych i opłat celnych (Dz.U. 1976, L 73, s. 18).

         (2)  Dyrektywa Rady 2001/44/WE z dnia 15 czerwca 2001 r. zmieniająca dyrektywę 76/308/EWG w sprawie wzajemnej pomocy przy windykacji roszczeń wynikających z czynności stanowiących część systemu finansowania Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej oraz opłat rolnych i ceł oraz w odniesieniu do podatku od wartości dodanej i podatków akcyzowych (Dz.U. 2001, L 175, s. 17).

         (3)  Dyrektywa Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania (Dz.U. 1992, L 76, s. 1).


title: Sprawa C-97/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgerichts Düsseldorf (Niemcy) w dniu 8 lutego 2019 r. — Pfeiffer & Langen GmbH & Co. KG/Hauptzollamt Köln

text:
               27.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/11

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgerichts Düsseldorf (Niemcy) w dniu 8 lutego 2019 r. — Pfeiffer & Langen GmbH & Co. KG/Hauptzollamt Köln
      (Sprawa C-97/19)
      (2019/C 182/14)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Finanzgerichts Düsseldorf

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Pfeiffer & Langen GmbH & Co. KG

         Strona przeciwna: Hauptzollamt Köln

         Pytania prejudycjalne

      Czy art. 78 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (1) należy interpretować w ten sposób, że zgodnie z nim w sytuacji takiej jak ta będąca przedmiotem sporu w postępowaniu głównym zgłoszenie celne należy skontrolować i skorygować w taki sposób, że dane zgłaszającej zostaną zastąpione oznaczeniem osoby, której udzielono pozwolenia na przywóz przywiezionego towaru, a osoba ta będzie reprezentowana przez osobę, którą podano w zgłoszeniu celnym jako zgłaszającą i która przedstawiła urzędowi celnemu pełnomocnictwo udzielone przez posiadaczkę pozwolenia na przywóz?

         (1)  Dz.U. 1992, L 302, s. 1.


title: Sprawa C-109/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 11 lutego 2019 r. — Raggio di Sole Società Cooperativa Onlus/Comune di Cisternino, Consorzio per L’Inlusione Sociale dell’Ats Fasano — Ostuni — Cisternino

text:
               27.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/12

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 11 lutego 2019 r. — Raggio di Sole Società Cooperativa Onlus/Comune di Cisternino, Consorzio per L’Inlusione Sociale dell’Ats Fasano — Ostuni — Cisternino
      (Sprawa C-109/09)
      (2019/C 182/15)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca odwołanie: Raggio di Sole Società Cooperativa Onlus

         Druga strona postępowania: Comune di Cisternino, Consorzio per L’Inclusione Sociale dell’Ats Fasano — Ostuni — Cisternino

         Pytania prejudycjalne

      Czy prawo Unii Europejskiej (a w szczególności zasady uzasadnionych oczekiwań, prawności prawa, swobodnego przepływu, swobody przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług) stoi na przeszkodzie przepisom prawa krajowego [takim jak przepisy przewidziane w art. 83 ust. 9, art. 95 ust. 10 i art. 97 ust. 5 włoskiego Codice dei contratti pubblici (kodeksu zamówień publicznych)], zgodnie z którymi brak wskazania przez oferenta w ramach procedury udzielenia zamówienia publicznego kosztów siły roboczej i kosztów związanych z zapewnieniem bezpieczeństwa pracowników powoduje w każdym wypadku wykluczenie tego oferenta z tej procedury bez możliwości skorzystania przez niego na późniejszym etapie z instytucji wezwania do uzupełnienia oferty (soccorso istruttorio), także w przypadkach, gdy istnienie obowiązku złożenia takiego oświadczenia wynika z wystarczająco jasnych i znanych przepisów oraz niezależnie od okoliczności, że ogłoszenie o zamówieniu nie odnosi się wyraźnie do wyżej wspomnianego prawnego obowiązku podania konkretnych informacji?


title: Sprawa C-110/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 11 lutego 2019 r. — Raggio di Sole Società Cooperativa Onlus/Comune di Ostuni, Consorzio per L’Inclusione Sociale dell’Ats Fasano — Ostuni — Cisternino

text:
               27.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/13

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 11 lutego 2019 r. — Raggio di Sole Società Cooperativa Onlus/Comune di Ostuni, Consorzio per L’Inclusione Sociale dell’Ats Fasano — Ostuni — Cisternino
      (Sprawa C-110/19)
      (2019/C 182/16)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca odwołanie: Raggio di Sole Società Cooperativa Onlus

         Druga strona postępowania: Comune di Ostuni, Consorzio per L’Inclusione Sociale dell’Ats Fasano — Ostuni — Cisternino

         Pytania prejudycjalne

      Czy prawo Unii Europejskiej (a w szczególności zasady uzasadnionych oczekiwań, prawności prawa, swobodnego przepływu, swobody przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług) stoi na przeszkodzie przepisom prawa krajowego [takim jak przepisy przewidziane w art. 83 ust. 9, art. 95 ust. 10 i art. 97 ust. 5 włoskiego Codice dei contratti pubblici (kodeksu zamówień publicznych)], zgodnie z którymi brak wskazania przez oferenta w ramach procedury udzielenia zamówienia publicznego kosztów siły roboczej i kosztów związanych z zapewnieniem bezpieczeństwa pracowników powoduje w każdym wypadku wykluczenie tego oferenta z tej procedury bez możliwości skorzystania przez niego na późniejszym etapie z instytucji wezwania do uzupełnienia oferty (soccorso istruttorio), także w przypadkach, gdy istnienie obowiązku złożenia takiego oświadczenia wynika z wystarczająco jasnych i znanych przepisów oraz niezależnie od okoliczności, że ogłoszenie o zamówieniu nie odnosi się wyraźnie do wyżej wspomnianego prawnego obowiązku podania konkretnych informacji?


title: Sprawa C-111/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 11 lutego 2019 r. — Industria Italiana Autobus SpA/Comune di Palermo

text:
               27.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/14

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 11 lutego 2019 r. — Industria Italiana Autobus SpA/Comune di Palermo
      (Sprawa C-111/19)
      (2019/C 182/17)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca odwołanie: Industria Italiana Autobus SpA

         Druga strona postępowania: Comune di Palermo

         Pytania prejudycjalne

      Czy prawo Unii Europejskiej (a w szczególności zasady uzasadnionych oczekiwań, prawności prawa, swobodnego przepływu, swobody przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług) stoi na przeszkodzie przepisom prawa krajowego [takim jak przepisy przewidziane w art. 83 ust. 9, art. 95 ust. 10 i art. 97 ust. 5 włoskiego Codice dei contratti pubblici (kodeksu zamówień publicznych)], zgodnie z którymi brak wskazania przez oferenta w ramach procedury udzielenia zamówienia publicznego kosztów siły roboczej i kosztów związanych z zapewnieniem bezpieczeństwa pracowników powoduje w każdym wypadku wykluczenie tego oferenta z tej procedury bez możliwości skorzystania przez niego na późniejszym etapie z instytucji wezwania do uzupełnienia oferty (soccorso istruttorio), także w przypadkach, gdy istnienie obowiązku złożenia takiego oświadczenia wynika z wystarczająco jasnych i znanych przepisów oraz niezależnie od okoliczności, że ogłoszenie o zamówieniu nie odnosi się wyraźnie do wyżej wspomnianego prawnego obowiązku podania konkretnych informacji?