title: Sprawa C-302/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský súd v Bratislave (Słowacja) w dniu 24 maja 2017 r. – PPC Power a.s./Finančné riaditeľstvo Slovenskej republiky, Daňový úrad pre vybrané daňové subjekty

text:
               14.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský súd v Bratislave (Słowacja) w dniu 24 maja 2017 r. – PPC Power a.s./Finančné riaditeľstvo Slovenskej republiky, Daňový úrad pre vybrané daňové subjekty
   (Sprawa C-302/17)
   (2017/C 269/07)
   Język postępowania: słowacki

      Sąd odsyłający

   Krajský súd v Bratislave

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: PPC Power a.s.

      Strona pozwana: Finančné riaditeľstvo Slovenskej republiky, Daňový úrad pre vybrané daňové subjekty

      Pytanie prejudycjalne

   Czy cele i zasady dyrektywy 2003/87/WE (1) ustanawiającej system handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę 96/61/WE (2) (zwanej dalej „dyrektywą”), w szczególności (i) zmniejszanie emisji dzięki postępowi technologicznemu (art. 1 oraz motywy 2 i 20), (ii) utrzymanie rozwoju gospodarczego oraz zachowanie spójności rynku wewnętrznego i niezakłóconej konkurencji (motywy 5 i 7), (iii) zmniejszanie emisji gazów w efektywny pod względem kosztów i skuteczny gospodarczo sposób (art. 1), wymóg pewności prawnej dotyczący operatorów określonych w art. 3 lit. f), związany z faktem, że operatorzy zgodnie z art. 9 mają prawo powoływać się na niezmienność krajowego planu rozdziału uprawnień przynajmniej na 18 miesięcy przed rozpoczęciem odpowiedniego okresu (to znaczy w odniesieniu do okresu od 2008 r. do 2012 r. przynajmniej od 30 czerwca 2006 r.), (iv) wymóg bezpłatnego przydziału uprawnień do emisji (art. 10), (v) prawo osób określonych w art. 13 ust. 3 akapit drugi do wydania im uprawnień do emisji w celu zastąpienia uprawnień znajdujących się w ich posiadaniu, których państwa członkowskie nie anulują zgodnie z art. 13 ust. 3 akapit pierwszy, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one uregulowaniu krajowemu państwa członkowskiego, które nakłada na operatorów określonych w art. 3 lit. f) dyrektywy, podlegających opodatkowaniu na terytorium tego państwa członkowskiego, obowiązek zapłaty podatku szczególnego, (i) którego podstawę prawną stanowi okoliczność, że zarządzanie uprawnieniami do emisji (w przypadku ich niewykorzystania i sprzedaży) podlega opodatkowaniu, bez względu na to, czy operator osiągnie dochód z tego zarządzania, (ii) przy czym te uprawnienia do emisji zostały przydzielone operatorom w oparciu o krajowy plan rozdziału uprawnień, przedstawiony Komisji Europejskiej przez państwo członkowskie na lata 2008–2012 w myśl art. 9 dyrektywy (to znaczy, że został notyfikowany Komisji Europejskiej i państwom członkowskim zgodnie z art. 9 ust. 1 dyrektywy i nie został odrzucony przez Komisję Europejską zgodnie z art. 9 ust. 3 dyrektywy), który stanowi zgodnie z art. 10 dyrektywy, że na pięcioletni okres rozpoczynający się dnia 1 stycznia 2008 r. rozdziela się bezpłatnie 100 % uprawnień do emisji (iv), przy czym stawka podatku wynosi 80 % podstawy opodatkowania uprawnień do emisji określonej jako suma kwot wynikających z pomnożenia liczby uprawnień przeniesionych (sprzedanych) w każdym miesiącu kalendarzowym przez średnią cenę rynkową uprawnień obowiązującą w miesiącu poprzedzającym miesiąc, w którym zostało dokonane ich przeniesienie, oraz kwoty wynikającej z pomnożenia liczby uprawnień niewykorzystanych przez średnią cenę rynkową uprawnień w danym roku kalendarzowym, (v) przy czym średnie ceny rynkowe są obliczane jako zwykła średnia arytmetyczna cen ostatniej transakcji przeprowadzonej na giełdzie w ciągu dnia (to znaczy, że podatek nie zależy od ceny, za którą uprawnienia zostały faktycznie sprzedane)?

      (1)  Dz.U. 2003, L 275, s. 32, wyd. specj. w jęz. polskim rozdz. 15 .7, s. 631.

      (2)  Dz.U. 1996, L 257, s. 26, wyd. specj. w jęz. polskim rozdz. 15, t. 3, s. 80.


title: Sprawa T-195/12: Wyrok Sądu z dnia 23 września 2014 r. – Nuna International przeciwko OHIM – Nanu-Nana Joachim Hoepp (nuna) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego nuna — Wcześniejsze słowne wspólnotowe znaki towarowe NANA i NANU-NANA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Brak podobieństwa towarów — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               3.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 388/10

         Wyrok Sądu z dnia 23 września 2014 r. – Nuna International przeciwko OHIM – Nanu-Nana Joachim Hoepp (nuna)
   (Sprawa T-195/12) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego nuna - Wcześniejsze słowne wspólnotowe znaki towarowe NANA i NANU-NANA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Brak podobieństwa towarów - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   2014/C 388/11
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Nuna International BV (Erp, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat A. Alpera Plazas)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Nanu-Nana Joachim Hoepp GmbH & Co. KG (Brema, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Nordemann)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 lutego 2012 r. (sprawa R 476/2011-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Nanu-Nana Joachim Hoepp GmbH & Co. KG a Nuna International BV.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 15 lutego 2012 r. (sprawa R 476/2011-1) dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Nanu-Nana Joachim Hoepp GmbH & Co. KG a Nuna International BV w odniesieniu do „wózków dziecięcych spacerowych; wózków; krzesełek bezpieczeństwa dla dzieci do pojazdów” należących do klasy 12 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami, oraz „chodzików dla dzieci” i „śpiworów dla niemowląt i dzieci” należących do klasy 20.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Każda strona pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 209 z 14.7.2012.


title: Sprawa F-76/06: Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2006 r. — Tsirimokos przeciwko Parlamentowi Europejskiemu

text:
               30.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/16

         Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2006 r. — Tsirimokos przeciwko Parlamentowi Europejskiemu
   (Sprawa F-76/06)
   (2006/C 237/27)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Ioannis Tsirimokos (Senningerberg, Luksemburg) (Przedstawiciel: J. Choucroun, avocat)

      Strona pozwana: Parlament Europejski
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 25 października 2005 r., potwierdzonej decyzją z dnia 19 kwietnia 2006 r.;

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący, mający status urzędnika Parlamentu Europejskiego od dnia 1 maja 1981 r., złożył w dniu 7 września 2005 r., na podstawie art. 55 a regulaminu pracowniczego i art. 4 załącznika IV a do tego regulaminu, wniosek o pracę na pół etatu jako przygotowanie do przejścia na emeryturę. W obliczeniu procentu wynagrodzenia podstawowego przysługującego skarżącemu organ administracyjny nie uwzględnił okresów składkowych, które skarżący ukończył przed zatrudnieniem w Parlamencie.
   W uzasadnieniu skargi skarżący podnosi trzy zarzuty:

               —

               pierwszy: naruszenie art. 2 załącznika VIII do regulaminu,

               —

               drugi: naruszenie obowiązku starannego działania;

               —

               trzeci: naruszenie obowiązku ochrony uzasadnionych oczekiwań.


title: Sprawa F-10/06: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 14 grudnia 2006 r. — André przeciwko Komisji (Urzędnicy — Członek personelu pomocniczego — Tłumacz konferencyjny — Warunki wypłaty ryczałtu z tytułu poniesionych kosztów podróży)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/48

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 14 grudnia 2006 r. — André przeciwko Komisji
   (Sprawa F-10/06) (1)

   (Urzędnicy - Członek personelu pomocniczego - Tłumacz konferencyjny - Warunki wypłaty ryczałtu z tytułu poniesionych kosztów podróży)
   (2006/C 331/106)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Daniel André (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: M. Jourdan, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i D. Martin, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Po pierwsze, uchylenie decyzji Komisji z dnia 6 października 2005 r. odmawiającej przyznania skarżącemu z tytułu świadczenia wykonanego na zlecenie i na rzecz Trybunału Sprawiedliwości w dniach 12 i 13 stycznia 2005 r. ryczałtu, określonego w art. 7 Umowy dotyczącej warunków pracy i systemu wynagradzania tłumaczy konferencyjnych mających status pracowników zatrudnionych przez instytucje Unii Europejskiej oraz po drugie, żądanie odszkodowania.
   Sentencja wyroku

               1)

               Decyzja Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 8 marca 2005 r. odmawiająca przyznania p. André ryczałtu z tytułu poniesionych kosztów podróży za świadczenie wykonane w dniach 12 i 13 stycznia 2005 r. na rzecz Trybunału Sprawiedliwości z siedzibą w Luksemburgu zostaje uchylona.

               2)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje zobowiązana do zapłaty na rzecz skarżącej kwoty tego ryczałtu powiększonego o odsetki za zwłokę według stawki ustanowionej przez Europejski Bank Centralny dla podstawowych operacji refinansujących, i którą stosuje się w trakcie omawianego okresu, powiększonej o dwa punkty począwszy od dnia 14 lutego 2005 r.

               3)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 96 z 22.4.2006.


title: Sprawa C-113/13: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 11 grudnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Azienda sanitaria locale n. 5 „Spezzino” , ANPAS Associazione Nazionale Pubblica Assistenza – Comitato Regionale Liguria, Regione Liguria/San Lorenzo Società Cooperativa Sociale, Croce Verde Cogema Cooperativa Sociale Onlus [Odesłanie prejudycjalne — Usługi transportu sanitarnego — Ustawodawstwo krajowe zastrzegające wykonywanie działalności transportu sanitarnego na rzecz publicznych jednostek zdrowia w pierwszej kolejności dla spełniających wymogi prawne i zarejestrowanych stowarzyszeń wolontariackich — Zgodność z prawem Unii — Zamówienia publiczne — Artykuły 49 TFUE i 56 TFUE — Dyrektywa 2004/18/WE — Usługi mieszane objęte jednocześnie załącznikiem II A i załącznikiem II B do dyrektywy 2004/18 — Artykuł 1 ust. 2 lit. a) i d) — Pojęcie zamówienia publicznego na usługi — Charakter odpłatny — Świadczenie wzajemne polegające na zwrocie poniesionych kosztów]

text:
               9.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/3

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 11 grudnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Azienda sanitaria locale n. 5 „Spezzino”, ANPAS Associazione Nazionale Pubblica Assistenza – Comitato Regionale Liguria, Regione Liguria/San Lorenzo Società Cooperativa Sociale, Croce Verde Cogema Cooperativa Sociale Onlus
   (Sprawa C-113/13) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Usługi transportu sanitarnego - Ustawodawstwo krajowe zastrzegające wykonywanie działalności transportu sanitarnego na rzecz publicznych jednostek zdrowia w pierwszej kolejności dla spełniających wymogi prawne i zarejestrowanych stowarzyszeń wolontariackich - Zgodność z prawem Unii - Zamówienia publiczne - Artykuły 49 TFUE i 56 TFUE - Dyrektywa 2004/18/WE - Usługi mieszane objęte jednocześnie załącznikiem II A i załącznikiem II B do dyrektywy 2004/18 - Artykuł 1 ust. 2 lit. a) i d) - Pojęcie zamówienia publicznego na usługi - Charakter odpłatny - Świadczenie wzajemne polegające na zwrocie poniesionych kosztów])
   (2015/C 046/03)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Azienda sanitaria locale n. 5 „Spezzino”, ANPAS Associazione Nazionale Pubblica Assistenza – Comitato Regionale Liguria, Regione Liguria

      Strona pozwana: San Lorenzo Società Cooperativa Sociale, Croce Verde Cogema Cooperativa Sociale Onlus

      przy udziale: Croce Rossa Italiana – Comitato regionale Liguria e.a.

      Sentencja

   Artykuły 49 TFUE i 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że postanowienia te nie stoją na przeszkodzie uregulowaniom krajowym, które, tak jak te rozpatrywane w postępowaniu głównym, przewidują, iż świadczenie usług transportu sanitarnego i ratownictwa medycznego musi być powierzane w pierwszej kolejności i w drodze bezpośredniego udzielenia zamówienia, bez jakiegokolwiek ogłoszenia o zamówieniu, organizacjom wolontariackim objętym umowami, o ile ramy prawne i umowne, w których prowadzona jest działalność tychże organizacji faktycznie przyczyniają się do celu społecznego i do realizacji celów solidarności oraz efektywności budżetowej, na których opierają się te uregulowania.

      (1)  Dz.U. C 156 z dnia 1.6.2013.


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej Dz.U. C 212 z 2.9.2006 .

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/54

         (2006/C 224/115)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 212 z 2.9.2006.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 190 z 12.8.2006.

      Dz.U. C 178 z 29.7.2006.

      Dz.U. C 165 z 15.7.2006.

      Dz.U. C 154 z 1.7.2006.

      Dz.U. C 143 z 17.6.2006.

      Dz.U. C 131 z 3.6.2006.
   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://europa.eu.int/eur/lex

               CELEX: http://europa.eu.int/celex


title: Sprawa T-784/16: Skarga wniesiona w dniu 1 listopada 2016 r. – Pilla/Komisja i EACEA

text:
               9.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/52

         Skarga wniesiona w dniu 1 listopada 2016 r. – Pilla/Komisja i EACEA
   (Sprawa T-784/16)
   (2017/C 006/65)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Rinaldo Pilla (Venafro, Włochy) (przedstawiciel: adwokat A. Silvestri)

      Strona pozwana: Komisja, Agencja Wykonawcza ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Po uprzednim zawieszeniu bieżącej procedury selekcyjnej, stwierdzenie w interesie Rinalda Pilli nieważności decyzji Komisji Europejskiej – Directorate General for Education and Culture, Ref. Ares(2016)4930111 z dnia 2 września 2016 r. o wykluczeniu go z udziału w projekcie finansowania, ze względu na to, że stanowi ona poważne naruszenie prawa, a posiłkowo uchylenie wyboru w jego interesie jako nielegalnego z powodu naruszenia prawa;

               —

               Na wypadek gdyby odmówiono kandydatowi Rinaldowi Pilli zdolności – co jest kwestionowane – zasądzenie od pozwanych na jego rzecz odszkodowania za utratę szansy wynikającej z nieusprawiedliwionego i nieuzasadnionego wykluczenia z projektu finansowania europejskiego, o którym mowa, w wysokości 1 050 000 EUR, a posiłkowo w wysokości 400 000 EUR.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga jest skierowana na decyzję o wykluczeniu skarżącego z procedury selekcyjnej do udziału w finansowaniu europejskim [Call for proposals EAC/S05/2016, Support for a preparatory action to create en EU Festival Award and an EU Festival Label in the field of Culture: EFFE (Europe for Festivals – Festivals for Europe)]
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący poważnego naruszenia prawa w odniesieniu do tytułu I załącznika do zalecenia Komisji 2003/361/WE z dnia 6 maja 2003 r. oraz art. 2 pkt 28 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz.U. 2013 L 347, s. 320) oraz prognoz Rady z dnia 17 grudnia 2013 r., a także art. 1 ust. 821 ustawy stabilizacyjnej z 2016 r.

                           —

                           W uzasadnieniu zarzutu pierwszego skarżący twierdzi, że osoba wykonująca wolny zawód, nawet jeżeli nie jest zapisana do organizacji zawodowej, jest dla celów dostępu do funduszy strukturalnych zrównana z przedsiębiorstwem niezależnie od formy prawnej. Osoby wykonujące wolny zawód mają dostęp do środków na badania naukowe oraz innowacje kulturalne i przemysłowe. W zaskarżonej decyzji zdaniem skarżącego nie uwzględniono, że ustawa stabilizacyjna z 2016 r., transponując zalecenie europejskie z 2013 r., ostatecznie wyjaśniła, że osoby wykonujące wolny zawód są zrównani z przedsiębiorstwami. Skarżącego jako osobę wykonującą wolny zawód należy uznać za kandydata kwalifikującego się jako osobę wykonującą wolny zawód posiadającą numer identyfikacji podatkowej VAT.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący żądania odszkodowania

                           —

                           W tym zakresie skarżący podnosi, że jego wykluczenie z procedury selekcyjnej wyrządziło mu poważną szkodę, gdyż nie ma wątpliwości, że brak uwzględnienia w procedurze selekcyjnej przedsięwzięcia „VENAFRO EUROPEAN FESTIVAL OF LITERATURE” stanowi oczywistą utratę szansy, której oszacowanie powinno być przeprowadzone bezstronnie z uwzględnieniem charakteru i zakresu przedsięwzięcia, a która przede wszystkim może być zrównana jedynie z wysokością wspomnianego finansowania.


title: Sprawa F-82/11: Skarga wniesiona w dniu 17 sierpnia 2011 r. — ZZ i in. przeciwko Parlamentowi

text:
               19.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 340/41

         Skarga wniesiona w dniu 17 sierpnia 2011 r. — ZZ i in. przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-82/11)
   2011/C 340/85
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ i inni (przedstawiciel: adwokat M.A. Lucas)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Przedmiot i opis sporu

   Żądanie stwierdzenia niezgodności z prawem wyborów komitetu pracowniczego Parlamentu i niepodjęcia przez Parlament Europejski działań wobec różnych uchybień, które miały miejsce podczas postępowania wyborczego.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie niezgodności z prawem wyborów komitetu pracowniczego Parlamentu Europejskiego, które odbywały się od dnia 27 października do dnia 24 listopada 2010 r.;

               —

               stwierdzenie niezgodności z prawem niepodjęcia przez Parlament Europejski działań wobec różnych uchybień, które miały miejsce podczas postępowania wyborczego;

               —

               stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji z dnia 20 maja 2011 r. sekretarza generalnego Parlamentu o oddaleniu zażalenia z dnia 20 stycznia 2011 r. wniesionego przez skarżących mającego na celu uchylenie wyników wyborów komitetu pracowniczego ogłoszonych w dniu 19 listopada 2010 r. oraz wyników ogłoszonych w dniach 23 i 24 listopada i w dniu 10 grudnia 2010 r., a także organizację nowych wyborów lub przynajmniej drugiej tury głosowania;

               —

               obciążenie Parlamentu kosztami postępowania.


title: Sprawa T-309/12: Wyrok Sądu z dnia 16 lipca 2014 r. – Zweckverband Tierkörperbeseitigung przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Usługi usuwania zwłok zwierzęcych i odpadów z ubojni — Utrzymywanie dodatkowych mocy przerobowych w razie chorób epizootycznych — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym — Pojęcie przedsiębiorstwa — Korzyść — Usługa w ogólnym interesie gospodarczym — Rekompensata za zobowiązanie z zakresu usług publicznych — Wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi i zakłócenie konkurencji — Istniejąca pomoc i nowa pomoc — Konieczność pomocy — Pomocniczość — Uzasadnione oczekiwania — Pewność prawa — Proporcjonalność)

text:
               1.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 292/36

         Wyrok Sądu z dnia 16 lipca 2014 r. – Zweckverband Tierkörperbeseitigung przeciwko Komisji
   (Sprawa T-309/12) (1)

   ((Pomoc państwa - Usługi usuwania zwłok zwierzęcych i odpadów z ubojni - Utrzymywanie dodatkowych mocy przerobowych w razie chorób epizootycznych - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym - Pojęcie przedsiębiorstwa - Korzyść - Usługa w ogólnym interesie gospodarczym - Rekompensata za zobowiązanie z zakresu usług publicznych - Wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi i zakłócenie konkurencji - Istniejąca pomoc i nowa pomoc - Konieczność pomocy - Pomocniczość - Uzasadnione oczekiwania - Pewność prawa - Proporcjonalność))
   2014/C 292/43
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Zweckverband Tierkörperbeseitigung in Rheinland-Pfalz, im Saarland, im Rheingau-Taunus-Kreis und im Landkreis Limburg-Weilburg (Rivenich, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Kerkmann)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo V. Kreuschitz i T. Maxian Rusche, a następnie T. Maxian Rusche i C. Egerer)

      Interwenienci popierający żądania strony pozwanej: Saria Bio-Industries AG & Co. KG (Selm, Niemcy), SecAnim GmbH (Lünen, Niemcy), i Knochen- und Fett-Union GmbH (KFU) (Selm) (przedstawiciele: adwokaci U. Karpenstein i C. Johann)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2012/485/EU z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie pomocy państwa SA.25051 (C 19/10) (ex NN 23/10) przyznanej przez Niemcy na rzecz Zweckverband Tierkörperbeseitigung in Rheinland-Pfalz, im Saarland, im Rheingau-Taunus-Kreis und im Landkreis Limburg-Weilburg (Dz.U. L 236, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Zweckverband Tierkörperbeseitigung in Rheinland-Pfalz, im Saarland, im Rheingau-Taunus-Kreis und im Landkreis Limburg-Weilburg pokrywa własne koszty związane z postępowaniem głównym oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               3)

               Saria Bio-Industries AG & Co. KG, SecAnim GmbH i Knochen- und Fett-Union GmbH (KFU) pokrywają własne koszty związane z postępowaniem głównym.

               4)

               Zweckverband Tierkörperbeseitigung in Rheinland-Pfalz, im Saarland, im Rheingau-Taunus-Kreis und im Landkreis Limburg-Weilburg pokrywa koszty związane z postępowaniem w przedmiocie środka tymczasowego.

      (1)  Dz.U. C 273 z 8.9.2012.


title: Sprawa T-376/17: Skarga wniesiona w dniu 14 czerwca 2017 – Polska przeciwko Komisji

text:
               14.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/30

         Skarga wniesiona w dniu 14 czerwca 2017 – Polska przeciwko Komisji
   (Sprawa T-376/17)
   (2017/C 269/41)
   Język postępowania: Polski

      Strony

      Strona skarżąca: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciel: B. Majczyna, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji Europejskiej C(2017) 2104 final z dnia 4 kwietnia 2017 r. przedłużającej zawieszenie płatności miesięcznych na rzecz Polski dotyczących pomocy na wstępne uznanie grup producentów w sektorze owoców i warzyw w ramach Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG);

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 41 ust. 2 akapit drugi zdanie drugie w związku z akapitem pierwszym formuła wprowadzająca i lit. b) rozporządzenia nr 1306/2013 (1) poprzez przedłużenie zawieszenia płatności miesięcznych w oparciu o błędne ustalenia faktyczne i błędną wykładnię prawa, pomimo że warunki zawieszenia płatności miesięcznych nie zostały spełnione.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności i art. 41 ust. 3 rozporządzenia nr 1306/2013 poprzez utrzymanie stawki zawieszenia płatności miesięcznych w wysokości rażąco nadmiernej w stosunku do ryzyka ewentualnej straty finansowej dla budżetu Unii.

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej (Dz.U. 2013, L 347, str. 549).


title: Sprawa T-14/13: Skarga wniesiona w dniu 3 stycznia 2013 r. — Seal Trademarks przeciwko OHIM — Exel Composites (XCEL)

text:
               23.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/19

         Skarga wniesiona w dniu 3 stycznia 2013 r. — Seal Trademarks przeciwko OHIM — Exel Composites (XCEL)
   (Sprawa T-14/13)
   2013/C 86/32
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Seal Trademarks Pty Ltd (Queensland, Australia) (przedstawiciel: adwokat E. Armijo Chávarri)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Exel Composites Oyj (Mäntyharju, Finlandia)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej z dnia 11 października 2012 r.; lub

               —

               ewentualnie zmianę wskazanej powyżej decyzji ze względu na to, że jest ona niezgodna z art. 42 ust. 2 i 3 oraz art. 8 st. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 (wyraźnie obciążając OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „XCEL” dla towarów z klas 18, 25 i 28 — zgłoszenie nr 3 809 571

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Exel Composites Oyj

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Wspólnotowy znak towarowy nr 2 996 891, zarejestrowany w Austrii pod numerem 149 726 i w Szwecji pod numerem 324 307 słowny znak towarowy „EXEL” dla towarów z klas 18 i 28

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 42 ust. 2 i 3 oraz art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009


title: Sprawa T-574/11: Postanowienie Sądu z dnia 12 grudnia 2013 r. — Unipol Banca przeciwko OHMI — Union Investment Privatfonds (unicard)

text:
               15.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/44

         Postanowienie Sądu z dnia 12 grudnia 2013 r. — Unipol Banca przeciwko OHMI — Union Investment Privatfonds (unicard)
   (Sprawa T-574/11) (1)

   2014/C 45/75
   Język postępowania: angielski
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 6 z 7.1.2012.


title: Sprawa C-112/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgerichts Köln (Niemcy) w dniu 4 marca 2011 r. — ebookers.com Deutschland GmbH przeciwko Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände — Verbraucherzentrale Bundesverband e.V.

text:
               11.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 173/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgerichts Köln (Niemcy) w dniu 4 marca 2011 r. — ebookers.com Deutschland GmbH przeciwko Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände — Verbraucherzentrale Bundesverband e.V.
   (Sprawa C-112/11)
   2011/C 173/08
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Oberlandesgerichts Köln

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: ebookers.com Deutschland GmbH

      Strona pozwana: Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände — Verbraucherzentrale Bundesverband e.V.

      Pytanie prejudycjalne

   Czy przepis art. 23 ust. 1 rozporządzenia (1), zgodnie z którym informacje o opcjonalnych dopłatach do ceny są przekazywane w sposób wyraźny, przejrzysty i jednoznaczny na początku procesu rezerwacji, zaś zgoda klienta jest wyrażana na zasadzie opcjonalnej (opt-in), obejmuje również takie koszty związane z przewozami lotniczymi, które powstają w związku z usługami osób trzecich (tu: podmiot oferujący ubezpieczenie od kosztów rezygnacji) i pobierane są od pasażera przez sprzedawcę przewozu lotniczego w cenie ogółem razem z ceną przelotu?

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1008/2008 z dnia 24 września 2008 r. w sprawie wspólnych zasad wykonywania przewozów lotniczych na terenie Wspólnoty (Dz.U. L 293, s. 3)


title: Sprawa T-95/15: Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2015 r. – Printeos i in./Komisja

text:
               20.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 127/36

         Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2015 r. – Printeos i in./Komisja
   (Sprawa T-95/15)
   (2015/C 127/49)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Printeos, SA (Alcalá de Henares, Hiszpania), Tompla Sobre Exprés, SL (Alcalá de Henares, Hiszpania), Tompla Scandinavia AB (Sztokholm, Szwecja), Tompla France SARL (Fleury Mérogis, Francja), Tompla Druckererzeugnisse Vertriebs GmbH (Leonberg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokat H. Brokelmann, adwokat P. Martínez-Lage Sobredo)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Skarżące wnoszą do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, na podstawie art. 263 TFUE, nieważności art. 2 decyzji Komisji C(2014) 9295 wersja ostateczna z dnia 10 grudnia 2014 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 TFUE oraz art. 53 porozumienia EOG (AT.39780 – Koperty) ze względu na niewystarczające uzasadnienie ustalenia kwoty grzywien (w szczególności dostosowanie zastosowane na podstawie wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien); lub

               —

               ewentualnie, na mocy nieograniczonego prawa orzekania uznanego w art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1/2003, zgodnie z art. 261 TFUE, o zmianę art. 2 decyzji Komisji C(2014) 9295 wersja ostateczna z dnia 10 grudnia 2014 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 TFUE oraz art. 53 porozumienia EOG (AT.39780 – Koperty), i) poprzez ustalenie kary nałożonej na TOMPLA co najmniej na 55 % poniżej maksymalnej kwoty dopuszczalnej przez prawo (art. 23 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1/2003) – lub, w przeciwnym razie, na procent, jaki Sąd uzna za właściwy; – w celu przywrócenia równowagi decyzji w odniesieniu do grzywien nałożonych na Bong i Hamelin, oraz ii) poprzez obniżenie kary nałożonej odrębnie o co najmniej 33 % lub w przeciwnym razie, o procent, jaki Sąd uzna za właściwy – w celu uwzględnienia grzywny nałożonej przez Comisión Nacional de la Competencia (krajową komisję ds. konkurencji) (CNC) w decyzji z dnia 25 marca 2013 r. w sprawie 5/0316/10, Sobres de Papel oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W decyzji zaskarżonej w niniejszym postępowaniu ustalono, że skarżące naruszyły art. 101 TFUE i art 53 EOG, uczestnicząc od dnia 8 października do dnia 22 kwietnia 2008 r. w obejmującym Danię, Francję, Niemcy, Norwegię, Szwecję i Zjednoczone Królestwo jednolitym i ciągłym naruszeniu w sektorze kopert katalogowych i kopert specjalnych polegającym na uzgadnianiu cen, przydzielaniu klientów i wymianie poufnych informacji handlowych.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia z powodu nieuzasadnienia potrzeby dostosowania kwoty podstawowej grzywien zgodnie z pkt 37 wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien ani określonego procentu obniżki zastosowanego do każdego przedsiębiorstwa.

               2.

               Zarzut drugi, oparty na naruszeniu zasady równego traktowania i ustalenia kwoty grzywny z powodu dostosowania kwoty podstawowej grzywien zgodnie z pkt 37 wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien.

               3.

               Zarzut trzeci, oparty na naruszeniu zasad proporcjonalności i niedyskryminacji przy ustalaniu kwoty grzywny z powodu nieuwzględnienia wcześniej nałożonej przez hiszpański organ ds. ochrony konkurencji grzywny.


title: Sprawa T-257/13: Wyrok Sądu z dnia 25 lutego 2015 r. – Polska/Komisja [EFOGR — Sekcja Gwarancji — EFRG i EFRROW — Wydatki wyłączone z finansowania — Rozwój obszarów wiejskich — Wydatki poniesione przez Polskę — Artykuł 7 rozporządzenia (WE) nr 1258/1999 — Artykuł 31 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 — Skuteczność kontroli — Obowiązek uzasadnienia — Zasada pomocniczości]

text:
               13.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/26

         Wyrok Sądu z dnia 25 lutego 2015 r. – Polska/Komisja
   (Sprawa T-257/13) (1)

   ([EFOGR - Sekcja Gwarancji - EFRG i EFRROW - Wydatki wyłączone z finansowania - Rozwój obszarów wiejskich - Wydatki poniesione przez Polskę - Artykuł 7 rozporządzenia (WE) nr 1258/1999 - Artykuł 31 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 - Skuteczność kontroli - Obowiązek uzasadnienia - Zasada pomocniczości])
   (2015/C 118/33)
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: B. Majczyna i D. Krawczyk, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Rossi i A. Szmytkowska, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Komisji 2013/123/UE z dnia 26 lutego 2013 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. L 67, s. 20), w odniesieniu do działania „Renty strukturalne” wdrożonego przez Rzeczpospolitą Polską.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Rzeczpospolita Polska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 207 z 20.7.2013.


title: Sprawa T-589/14: Skarga wniesiona w dniu 8 sierpnia 2014 r. – Musso przeciwko Parlamentowi

text:
               6.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 351/22

         Skarga wniesiona w dniu 8 sierpnia 2014 r. – Musso przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-589/14)
   2014/C 351/28
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: François Musso (Ajaccio, Francja) (przedstawiciel: adwokat A. Gross)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie niniejszej skargi za dopuszczalną;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 26 czerwca 2014 r.:

                           —

                           przede wszystkim ze względu na uchybienie formalne w postaci braku podpisu przewodniczącego;

                           —

                           ewentualnie ze względu na naruszenie prawa do obrony wskutek braku publikacji decyzji z dnia 17 lipca 1996 r., która stanowi podstawę decyzji z dnia 26 czerwca 2014 r.;

                           —

                           ewentualnie ze względu na naruszenie zasady kontradyktoryjności;

                           —

                           ewentualnie ze względu na niewystarczające uzasadnienie decyzji z dnia 26 czerwca 2014 r.;

                           —

                           ewentualnie ze względu na naruszenie zasady rozsądnego terminu, które miało wpływ na realizację prawa do obrony;

                           —

                           ewentualnie ze względu na naruszenie zasady praw nabytych;

               —

               zastrzeżenie dla skarżącego wszelkich pozostałych praw, roszczeń, żądań i środków prawnych;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżący podnosi sześć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący uchybienia formalnego decyzji z dnia 26 czerwca 2014 r. wskutek niepodpisania jej przez przewodniczącego Parlamentu Europejskiego stosownie do postanowień regulaminu wewnętrznego Parlamentu Europejskiego.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa skarżącego do obrony w zakresie, w jakim decyzja z dnia 17 lipca 1996 r., która stanowi podstawę zaskarżonej decyzji z dnia 26 czerwca 2014 r., nie została opublikowana, co narusza art. 28 regulaminu wewnętrznego posłów do Parlamentu Europejskiego.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady kontradyktoryjności.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący niewystarczającego uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia zasady rozsądnego terminu wskutek tego, że Parlament Europejski aż osiem lat zwlekał z wszczęciem przeciwko skarżącemu postępowania w sprawie zwrotu.

               6.

               Zarzut szósty dotyczący naruszenia zasady praw nabytych w zakresie, w jakim w zaskarżonej decyzji zakwestionowano uprawnienia emerytalne skarżącego nabyte przez niego w dniu 3 sierpnia 1994 r.


title: Sprawa T-558/15: Skarga wniesiona w dniu 25 września 2015 r. – Iran Insurance Company/Rada

text:
               25.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/58

         Skarga wniesiona w dniu 25 września 2015 r. – Iran Insurance Company/Rada
   (Sprawa T-558/15)
   (2016/C 027/75)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Iran Insurance Company (Teheran, Iran) (przedstawiciel: adwokat D. Luff)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zasądzenie na rzecz skarżącej od Rady Unii Europejskiej odszkodowania i zadośćuczynienia za szkody materialne i niematerialne poniesione przez skarżącą w następstwie bezprawnego nałożenia przez Radę skierowanych przeciwko skarżącej środków ograniczających na mocy następujących niezgodnych z prawem aktów: i) decyzji Rady 2010/644/WPZiB z dnia 25 października 2010 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (1); ii) rozporządzenia Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. (2); iii) decyzji Rady 2011/783/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącej zmiany decyzji 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (3); iv) rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1245/2011 z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 961/2010 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (4); v) rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 961/2010 (5);

               —

               zasądzenie odszkodowania i zadośćuczynienia pokrywających zarówno materialne, jak i niematerialne szkody poniesione przez skarżącą w następstwie wydania przez Radę niezgodnych z prawem aktów w całkowitej kwocie: i) 84 767,66 GBP; oraz ii) 4 774 187,07 EUR; oraz iii) 1 532 688 USD; oraz iv) jakiejkolwiek innej kwoty ustalonej w toku postępowania;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

               1.

               Skarżąca podnosi, że zgodnie z art. 340 TFUE podmiot poszkodowany działaniami instytucji UE może żądać odszkodowania od tej instytucji. W orzecznictwie uściślono przesłanki takiego roszczenia, które to przesłanki streszczono w wyroku Sądu z dnia 25 listopada 2014 r. Safa Nicu Sepahan/Rada (T-384/11, Zb.Orz., EU:T:2014:986): a) niezgodność z prawem działania instytucji; b) faktyczne poniesienie szkody; oraz c) związek przyczynowy między zarzucanym działaniem a podnoszoną szkodą.

               2.

               Skarżąca twierdzi, że wyżej wspomniane trzy przesłanki są spełnione w odniesieniu do sytuacji skarżącej: Rada dopuściła się „istotnego naruszenia przepisu prawa mającego na celu przyznanie praw jednostkom w rozumieniu orzecznictwa”, jak wskazał Sąd w wyroku z dnia 6 września 2013 r. Iran Insurance/Rada (T-12/11, EU:T:2013:401); skarżąca poniosła istotne szkody materialne i niematerialne, które to szkody stanowią bezpośredni skutek niezgodnych z prawem sankcji.

               3.

               Skarżąca wskazuje także, że – jak wskazano dalej w rozważaniach zawartych w skardze – szkody niematerialne poniesione przez skarżącą oszacowano na kwotę 1 000 000 EUR; szkody materialne, które oszacowali niezależni audytorzy, wynoszą 84 767,66 GBP oraz 3 774 187,07 EUR oraz 1 532 688 USD, bez uszczerbku dla jakiejkolwiek innej kwoty ustalonej w toku postępowania. A zatem całkowita kwota roszczeń skarżącej wynosi 84 767,66 GBP oraz 4 774 187,07 EUR oraz 1 532 688 USD, bez uszczerbku dla jakiejkolwiek innej kwoty ustalonej w toku postępowania.

      (1)  Dz.U. 2010 L 281, s. 81.

      (2)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylające rozporządzenie (WE) nr 423/2007, Dz.U. 2010 L 281, s. 1.

      (3)  Dz.U. 2011 L 319, s. 71.

      (4)  Dz.U. 2011 L 319, s. 11.

      (5)  Dz.U. 2012 L 88, s. 1.


title: Sprawa C-20/11: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 15 czerwca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczpospolitej Polskiej

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/39

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 15 czerwca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczpospolitej Polskiej
   (Sprawa C-20/11) (1)

   2011/C 269/82
   Język postępowania: polski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 80 z 12.3.2011.


title: Sprawa C-368/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative d'appel de Nantes (Francja) w dniu 2 sierpnia 2012 r. — Adiamix przeciwko Ministre de l'Économie et des Finances

text:
               29.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative d'appel de Nantes (Francja) w dniu 2 sierpnia 2012 r. — Adiamix przeciwko Ministre de l'Économie et des Finances
   (Sprawa C-368/12)
   2012/C 295/43
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour administrative d'appel de Nantes

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Adiamix

      Strona pozwana: Ministre de l'Économie et des Finances

      Pytanie prejudycjalne

   Czy decyzja 2004/343/WE Komisji z dnia 16 grudnia 2003 r. (1), od której w sposób konieczny zależy zgodność z prawem spornej decyzji w przedmiocie poboru, jest ważna?

      (1)  2004/343/WE: Decyzja Komisji z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie systemu pomocy wprowadzonego przez Francję w zakresie przejmowania przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji (Dz.U. L 108, s. 38).


title: Sprawa T-259/08: Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2008 r. — Global Digital Disc przeciwko Komisji

text:
               25.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/27

         Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2008 r. — Global Digital Disc przeciwko Komisji
   (Sprawa T-259/08)
   (2008/C 272/53)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Global Digital Disc GmbH & Co. KG (Ottendorf-Okrilla, Niemcy) (przedstawiciel: D. Ehle, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącej odszkodowania w wysokości 8 025 495,25 Eur wraz z odsetkami w wysokości 8 % od dnia 1 stycznia 2008 r.;

               —

               stwierdzenie, że pozwana jest również zobowiązana do naprawienia powstałej u skarżącej począwszy od dnia 1 stycznia 2008 r. i powstającej w dalszym ciągu szkody wraz z odsetkami;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca wnosi o naprawienie szkody, powstałej wedle niej wskutek tego, że Komisja nie nałożyła tymczasowych i ostatecznych ceł antydumpingowych na przywóz zapisywalnych dysków kompaktowych („CD-R”) pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, Hongkongu i z Malezji oraz na mocy decyzji z dnia 3 listopada 2006 r. (1) zakończyła postępowanie antydumpingowe dotyczące tych przywozów.
   Skarżąca jest przedsiębiorstwem z siedzibą w Niemczech, które produkuje dyski CD-R i DVD-R.
   W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że administracyjne i normatywne zachowanie skarżącej podczas postępowania antydumpingowego dotyczącego przywozu dysków CD-R pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, Hongkongu i z Malezji oraz przed jego rozpoczęciem i po jego zakończeniu wielokrotnie i w wystarczająco poważny sposób naruszyło podstawowe normy prawa antydumpingowego, na podstawie których skarżąca miała nabyć prawa. Skarżąca podnosi ponadto, że to poważne naruszenie prawa przez Komisję doprowadziło do powstania znacznej szkody u skarżącej. Ponadto skarżąca podnosi, że pomiędzy poważnym naruszeniem prawa a powstałą i w dalszym ciągu powstająca szkodą istnieje bezpośredni związek przyczynowy.

      (1)  Decyzja Komisji z dnia 3 listopada 2006 r. kończąca postępowanie antydumpingowe dotyczące przywozu zapisywalnych dysków kompaktowych (CD-R) pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, Hongkongu i z Malezji (Dz.U. L 305, s. 15).


title: Sprawa C-638/16 PPU: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 7 marca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil du Contentieux des Étrangers – Belgia) – X, X/État belge [Odesłanie prejudycjalne — Rozporządzenie (WE) nr 810/2009 — Artykuł 25 ust. 1 lit. a) — Wiza o ograniczonej ważności terytorialnej — Wydanie wizy z przyczyn humanitarnych lub z uwagi na zobowiązania międzynarodowe — Pojęcie „zobowiązań międzynarodowych” — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Europejska Konwencja o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności — Konwencja genewska — Wydanie wizy w przypadku dowiedzionego ryzyka naruszenia art. 4 lub 18 karty praw podstawowych — Brak obowiązku]

text:
               8.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 144/13

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 7 marca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil du Contentieux des Étrangers – Belgia) – X, X/État belge
   (Sprawa C-638/16 PPU) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (WE) nr 810/2009 - Artykuł 25 ust. 1 lit. a) - Wiza o ograniczonej ważności terytorialnej - Wydanie wizy z przyczyn humanitarnych lub z uwagi na zobowiązania międzynarodowe - Pojęcie „zobowiązań międzynarodowych” - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Europejska Konwencja o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności - Konwencja genewska - Wydanie wizy w przypadku dowiedzionego ryzyka naruszenia art. 4 lub 18 karty praw podstawowych - Brak obowiązku])
   (2017/C 144/18)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil du Contentieux des Étrangers

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: X, X

      Druga strona postępowania: État belge

      Sentencja

   Artykuł 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks wizowy (kodeks wizowy), zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 610/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r., należy interpretować w ten sposób, że wniosek o wydanie wizy o ograniczonej ważności terytorialnej złożony przez obywatela państwa trzeciego z przyczyn humanitarnych na podstawie art. 25 tego kodeksu w przedstawicielstwie docelowego państwa członkowskiego położonym na terytorium państwa trzeciego z zamiarem złożenia tuż po przybyciu do tego państwa członkowskiego wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, a w następstwie – przebywania we wspomnianym państwie członkowskim przez ponad 90 dni w ciągu danego 180-dniowego okresu, nie jest objęty stosowaniem wspomnianego kodeksu, lecz w obecnym stanie prawa Unii Europejskiej jedynie prawem krajowym.

      (1)  Dz.U. C 38 z 6.2.2017.


title: Sprawa C-94/13 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 12 grudnia 2012 r. w sprawie T-260/00, Cooperativa San Marco fra Lavoratori della Piccola Pesca — Burano Soc. coop. rl i in. przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 26 lutego 2013 r. przez Cooperativa tra i Lavoratori della Piccola Pesca di Pellestrina Soc. coop. rl i in.

text:
               4.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/7

         Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 12 grudnia 2012 r. w sprawie T-260/00, Cooperativa San Marco fra Lavoratori della Piccola Pesca — Burano Soc. coop. rl i in. przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 26 lutego 2013 r. przez Cooperativa tra i Lavoratori della Piccola Pesca di Pellestrina Soc. coop. rl i in.
   (Sprawa C-94/13 P)
   2013/C 129/13
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Cooperativa tra i Lavoratori della Piccola Pesca di Pellestrina Soc. coop. rl i in. (przedstawiciele: adwokaci A. Vianello, A. Bortoluzzi i A. Veronese)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Republika Włoska, Cooperativa Pescatori di San Pietro in Volta Soc. coop. Rl i in.,

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie lub zmiana zaskarżonego postanowienia oraz obciążenie Komisji kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu odwołania wnoszący odwołanie powołują się na naruszenia prawa w zastosowaniu zasad wyrażonych przez Trybunał Sprawiedliwości w wyroku „Comitato Venezia vuole vivere” z jednej strony w odniesieniu do obowiązku uzasadnienia decyzji Komisji w dziedzinie pomocy państwa a z drugiej strony, jeśli chodzi o rozłożenie ciężaru dowodu odnośnie do przesłanek, o których mowa w art. 107 ust. 1 TFUE.
   W postanowieniu będącym przedmiotem niniejszego odwołania Sąd nie zastosował zdaniem wnoszących odwołanie orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości w wyroku „Comitato Venezia vuole vivere” z dnia 9 czerwca 2011 r., w którym uznano, że decyzja Komisji „musi zawierać w sobie wszystkie elementy istotne do jej wykonania przez władze krajowe”. Mimo, że decyzja nie zawierała wszystkich elementów istotnych do jej wykonania przez władze krajowe, Sąd nie stwierdził żadnych niedociągnięć w metodzie zastosowanej przez Komisję w spornej decyzji, co doprowadziło do naruszenia prawa.
   Na podstawie zasad ustalonych przez Trybunał w wyroku „Comitato Venezia vuole vivere”, w ramach odzyskania pomocy, do państwa członkowskiego –a zatem nie do poszczególnych beneficjentów — należy wykazanie w każdym konkretnym przypadku wystąpienia przesłanek art. 107 ust. 1 TFUE. W niniejszej sprawie jednakże Komisja w zaskarżonej decyzji nie sprecyzowała „szczegółowych zasad” takiej kontroli; w konsekwencji, nie dysponując elementami istotnymi do wykazania w ramach odzyskania pomocy, że przyznane korzyści stanowią po stronie beneficjentów pomoc państwa, Republika Włoska w drodze ustawy z dnia 24 grudnia 2012 r., nr 228 (art. 1 ust. 351 i nast.) — zdecydowała przenieść ciężar dowodu, wbrew temu, co zostało ustalone w orzecznictwie wspólnotowym. Zdaniem włoskiego ustawodawcy w szczególności nie do państwa, lecz do poszczególnych przedsiębiorstw beneficjentów pomocy udzielonej w formie obniżenia wysokości składek na zabezpieczenie społeczne należy wykazanie, że rozpatrywane korzyści nie zakłócają konkurencji ani nie wpływają na wymianę handlową między państwami członkowskimi; w braku tego wykazania jest domniemywany odpowiedni charakter przyznanej korzyści do zakłócenia konkurencji i wpływu na wymianę handlową między państwami członkowskimi. Powyższe okoliczności są oczywiście sprzeczne z zasadami ustalonymi przez Trybunał w wyroku „Comitato Venezia vuole vivere”.


title: Sprawa C-367/11: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 25 października 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation — Belgia) — Déborah Prete przeciwko Office national de l’emploi (Swobodny przepływ osób — Artykuł 39 WE — Obywatel państwa członkowskiego poszukujący pracy w innym państwie członkowskim — Równość traktowania — Zasiłek absolwencki na rzecz młodych osób poszukujących pierwszej pracy — Przyznanie zasiłku uzależnione od warunku odbycia co najmniej sześcioletniej nauki w państwie przyjmującym)

text:
               22.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/6

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 25 października 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation — Belgia) — Déborah Prete przeciwko Office national de l’emploi
   (Sprawa C-367/11) (1)

   (Swobodny przepływ osób - Artykuł 39 WE - Obywatel państwa członkowskiego poszukujący pracy w innym państwie członkowskim - Równość traktowania - Zasiłek absolwencki na rzecz młodych osób poszukujących pierwszej pracy - Przyznanie zasiłku uzależnione od warunku odbycia co najmniej sześcioletniej nauki w państwie przyjmującym)
   2012/C 399/08
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour de cassation

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Déborah Prete

      Strona pozwana: Office national de l’emploi

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour de cassation (Belgia) — Wykładnia art. 12, 17, 18 i 39 WE (obecnie art. 18, 20, 21 i 45 TFUE) — Zasiłek absolwencki na rzecz młodych osób poszukujących pierwszej pracy — Przyznanie zasiłku uzależnione od ukończenia co najmniej sześcioletniej nauki w placówce oświatowej danego państwa członkowskiego — Odmowa przyznania zasiłku obywatelowi innego państwa członkowskiego, który ukończył nauką na poziomie szkoły średniej w tym innym państwie z uwagi wyłącznie na niespełnienie wyżej wymienionego warunku — Czynniki, które należy uwzględnić przy dokonywaniu oceny związku młodej osoby z krajowym rynkiem pracy

      Sentencja

   Artykuł 39 WE sprzeciwia się przepisowi krajowemu, takiemu jak rozpatrywany w postępowaniu przed sądem krajowym, uzależniającemu prawo do zasiłku absolwenckiego przysługującego młodym osobom poszukującym pierwszej pracy od warunku odbycia przez zainteresowanego co najmniej sześcioletniej nauki w placówce oświatowej przyjmującego państwa członkowskiego w zakresie, w jakim wspomniany warunek stoi na przeszkodzie uwzględnieniu innych reprezentatywnych elementów właściwych dla ustalenia istnienia rzeczywistego związku między osobą ubiegającą się o zasiłek absolwencki a danym geograficznie określonym rynkiem pracy i wykracza z tego względu poza to, co jest konieczne do osiągnięcia zamierzonego przez wspomniany przepis celu polegającego na zagwarantowaniu istnienia takiego związku.

      (1)  Dz.U. C 282 z 24.9.2011.


title: Sprawa C-391/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 18 sierpnia 2014 r. – Api Raffineria di Ancona SpA przeciwko Comitato nazionale per la gestione della Direttiva 2003/87/CE i in.

text:
               20.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 372/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 18 sierpnia 2014 r. – Api Raffineria di Ancona SpA przeciwko Comitato nazionale per la gestione della Direttiva 2003/87/CE i in.
   (Sprawa C-391/14)
   2014/C 372/11
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Api Raffineria di Ancona SpA.

      Strona pozwana: Comitato nazionale per la gestione della Direttiva 2003/87/CE, Ministero dell'Ambiente e della Tutela del Territorio e del Mare, Ministero dello Sviluppo Economico.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy decyzja Komisji Europejskiej 2013/448/UE (1) z dnia 5 września 2013 r. jest nieważna ze względu na to, że przy obliczaniu bezpłatnych uprawnień do przydziału nie uwzględnia ona udziału emisji związanych ze spalaniem gazów odlotowych – lub gazów procesowych, wytwarzanych przy wytopie stali – ani emisji związanych z ciepłem wytwarzanym podczas kogeneracji, a tym samym dopuszcza się naruszenia art. 290 TFUE i art. 10a ust. 1, 4 i 5 dyrektywy 2003/87/WE (2), wykraczając poza granice uprawnień przyznanych na mocy tej dyrektywy i stojąc w sprzeczności z celami tej dyrektywy (wspieranie bardziej energooszczędnych technologii oraz ochrona wymogów rozwoju gospodarczego i zatrudnienia)?

               2)

               Czy decyzja Komisji Europejskiej 2013/448/UE z dnia 5 września 2013 r. jest nieważna w świetle art. 6 TUE, jako stojąca w sprzeczności z art. 1 Protokołu dodatkowego do europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (EKPC) oraz z art. 17 tej konwencji, ponieważ błędnie skutkuje naruszeniem uzasadnionych oczekiwań skarżących spółek w utrzymaniu posiadania dobra w postaci początkowej liczby przydzielonych im uprawnień, do których mają prawo na podstawie przepisów dyrektywy, a tym samym pozbawia je korzyści ekonomicznej związanej z tym dobrem?

               3)

               Czy decyzja Komisji Europejskiej 2013/448/UE z dnia 5 września 2013 r. jest ponadto nieważna w zakresie, w jakim definiuje międzysektorowy współczynnik korygujący, ponieważ narusza art. 296 ust. 2 TFUE i art. 41 karty nicejskiej [Karty praw podstawowych Unii Europejskiej] ze względu na brak stosownego uzasadnienia?

               4)

               Czy decyzja Komisji Europejskiej 2013/448/UE z dnia 5 września 2013 r. jest nieważna w zakresie, w jakim definiuje międzysektorowy współczynnik korygujący, biorąc pod uwagę, że decyzja ta narusza art. 10a ust. 5 dyrektywy 2003/87/WE, zasadę proporcjonalności określoną w art. 5 ust. 4 TUE, a ponadto jest obarczona wadą w związku z brakiem należytego badania i z błędną oceną w świetle tego, że obliczenie maksymalnej liczby bezpłatnych przydziałów (co jest istotne z punktu widzenia definicji jednolitego międzysektorowego współczynnika korygującego) nie uwzględniło skutków zmian interpretacyjnych w odniesieniu do pojęcia „obiektu energetycznego spalania”, jakie zaszły podczas pierwszego (2005-2007) i drugiego etapu (2008-2012) transpozycji dyrektywy 2003/87/WE?

               5)

               Czy decyzja Komisji Europejskiej 2013/448/UE z dnia 5 września 2013 r. jest nieważna w zakresie, w jakim definiuje międzysektorowy współczynnik korygujący ze względu na naruszenie art. 10a ust. 5 dyrektywy 2003/87/WE, art. 9a ust. 2 dyrektywy 2003/87/WE, a także ze względu na brak należytego badania i błędną ocenę w świetle okoliczności, że obliczenia maksymalnej liczby bezpłatnych przydziałów (co jest istotne z punktu widzenia definicji jednolitego międzysektorowego współczynnika korygującego) dokonano na podstawie przekazanych przez państwa członkowskie danych, które są ze sobą niespójne, ponieważ opierają się na różnych wykładniach art. 9a ust. 2 dyrektywy 2003/87/WE?

               6)

               Wreszcie czy decyzja Komisji Europejskiej 2013/448/UE z dnia 5 września 2013 r. jest nieważna w zakresie, w jakim definiuje międzysektorowy współczynnik korygujący ze względu na naruszenie przepisów proceduralnych zawartych w art. 10a ust. 1 i w art. 23 ust. 3 dyrektywy 2003/87/CE?

      (1)  Decyzja Komisji z dnia 5 września 2013 r. dotycząca krajowych środków wykonawczych w odniesieniu do przejściowego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgodnie z art. 11 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 240, s. 27).

      (2)  Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE (tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz.U. L 275, s. 32).


title: Sprawa T-153/12: Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2012 r. — Microsoft przeciwko OHIM — Sky IP (SKYDRIVE)

text:
               23.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/14

         Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2012 r. — Microsoft przeciwko OHIM — Sky IP (SKYDRIVE)
   (Sprawa T-153/12)
   2012/C 184/26
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Microsoft Corp. (Redmond, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: A. Carboni i J. Colbourn, solicitors)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Sky IP International Ltd (Isleworth, Zjednoczone Królestwo)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 19 stycznia 2012 r. w sprawie R 2293/2010-1 i przekazanie zgłoszenia OHIM celem dokonania rejestracji; oraz

               —

               nakazanie OHIM i ewentualnemu interwenientowi w tym postępowaniu pokrycia własnych kosztów oraz kosztów poniesionych przez skarżącą w związku z tym postępowaniem, postępowaniem odwoławczym przed Pierwszą Izbą Odwoławcza w sprawie R 2293/2010-1 oraz postępowaniem w sprawie sprzeciwu o sygnaturze akt B 1 371 501 przed Wydziałem Sprzeciwów.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „SKYDRIVE” dla towarów i usług z klas 9 i 35 — zgłoszenie nr 6452411

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Sky IP International Ltd

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny wspólnotowy znak towarowy nr 3203411 „SKY”, zarejestrowany między innymi dla towarów i usług z klas 9, 35, 38 i 42

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009, ponieważ przeprowadzona przez Izbę Odwoławczą ocena prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd jest wadliwa. Ponadto lub tytułem ewentualnym zarzut nieprzeprowadzenia przez Izbę Odwoławczą całościowej oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.


title: Sprawa F-27/13: Skarga wniesiona w dniu 27 marca 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/56

         Skarga wniesiona w dniu 27 marca 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-27/13)
   2013/C 207/93
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat É. Boigelot)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o przeniesieniu skarżącego do niższej grupy zaszeregowania AD8 na podstawie art. 9 ust. 1 lit. f) załącznika IX do regulaminu pracowniczego oraz żądanie odszkodowania i zadośćuczynienia z tytułu jakoby doznanej krzywdy i poniesionej szkody

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 5 czerwca 2012 r. wydanej przez trójczłonowy organ powołujący w sprawie MS 08/058, zgodnie z którą „przewidziana w art. 9 ust. 1 lit. f) załączniku IX do regulaminu pracowniczego sankcja przeniesienia do niższej grupy zaszeregowania zostaje nałożona (na skarżącego)” i to „ze skutkiem od następnego miesiąca po podpisaniu”;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 17 grudnia 2012 r., zakomunikowanej w dniu 18 grudnia 2012 r., w której organ powołujący oddalił zażalenie skarżącego, wniesione w dniu 10 października 2012 r. i noszące sygnaturę R/566/12;

               —

               zasądzenie od pozwanej zapłaty, tytułem zadośćuczynienia, odszkodowania za szkody materialne i uszczerbek w karierze skarżącego, tymczasowo kwoty 1 EUR, na poczet kwoty ocenianej, z zastrzeżeniem jej podwyższenia albo obniżenia w toku postępowania w tej instancji, na 20 000 EUR;

               —

               w każdym razie obciążenie pozwanej całością kosztów postępowania, zgodnie z art. 87 ust. 1 regulaminu postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej.


title: Sprawa T-271/13: Skarga wniesiona w dniu 22 maja 2013 r. — Nutrexpa przeciwko OHIM — Kraft Foods Italia Intellectual Property (Cuétara MARÍA ORO)

text:
               27.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 215/15

         Skarga wniesiona w dniu 22 maja 2013 r. — Nutrexpa przeciwko OHIM — Kraft Foods Italia Intellectual Property (Cuétara MARÍA ORO)
   (Sprawa T-271/13)
   2013/C 215/20
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Nutrexpa, SL (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J. Grau Mora, M. Ferrándiz Avendaño i Y. Sastre Canet)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Kraft Foods Italia Intelectual Property Srl (Milan, Włochy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 18 marca 2013 r. w sprawie R 1285/2012-1, odrzucającej zgłoszenie (graficznego) wspólnotowego znaku towarowego nr 9 056 045„Cuétara MARÍA ORO” dla oznaczenia owoców i warzyw konserwowanych, suszonych i gotowanych (klasa 29) oraz mąki i produktów zbożowych, chleba, wyrobów cukierniczych i słodyczy, lodów (klasa 30), który w konsekwencji powinien zostać zarejestrowany przez OHIM;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy zawierający elementy słowne „Cuétara MARÍA ORO” dla towarów z klas 5, 29 i 30 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 9 056 045

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Kraft Foods Intellectual Property Srl

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: graficzne krajowe i wspólnotowe znaki towarowe zawierające element słowny „ORO” dla towarów z klas 29 i 30

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009


               20.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 81/12

         Wniosek dotyczący wydania przez Trybunał EFTA opinii doradczej złożony przez Héraðsdómur Reykjavíkur w dniu 5 listopada 2013 r. w sprawie Gunnar V. Engilbertsson przeciwko Íslandsbanki hf.
   (Sprawa E-25/13)
   2014/C 81/11
   W dniu 12 listopada 2013 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynął wniosek, złożony do Trybunału EFTA w dniu 5 listopada 2013 r. przez Héraðsdómur Reykjavíkur (Sąd Okręgowy w Reykjaviku), dotyczący wydania opinii doradczej w sprawie Gunnar V. Engilbertsson przeciwko Íslandsbanki hf., w odniesieniu do następujących kwestii:

               1)

               Czy z przepisami dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich zgodne jest to, że ustawodawstwo w państwie, które jest stroną Porozumienia EOG, zezwala, aby umowy pożyczek między konsumentami i dostawcami na finansowanie zakupów nieruchomości zawierały przepisy stanowiące, że ratalne spłaty pożyczki mają być związane z ustalonym z góry indeksem?

               2)

               Jeżeli odpowiedź na pierwsze pytanie jest taka, że indeksacja spłat pożyczek zaciągniętych w celu finansowania zakupów nieruchomości jest zgodna z przepisami dyrektywy 93/13/EWG, wówczas drugie pytanie brzmi następująco: czy dyrektywa ogranicza uprawnienia danego państwa EOG do ustalania, w drodze ustawodawstwa lub rozporządzeń administracyjnych, jakie czynniki mogą wywoływać zmiany w określonym z góry indeksie i jakich metod należy użyć do mierzenia tych zmian?

               3)

               Jeżeli odpowiedź na drugie pytanie jest taka, że dyrektywa 93/13/EWG nie ogranicza uprawnień państwa członkowskiego, o których mowa w tym pytaniu, wówczas trzecie pytanie brzmi następująco: czy warunek umowy uznaje się za wynegocjowany indywidualnie w rozumieniu art. 3 ust. 1 dyrektywy, w przypadku gdy: a) skrypt dłużny, który konsument podpisuje, zaciągając pożyczkę, zawiera zapis, że jego zobowiązanie jest indeksowane, a wskaźnik bazowy, który ma być zastosowany przy obliczaniu zmian cen, jest określony na skrypcie dłużnym; b) do skryptu dłużnego dołączono harmonogram płatności przedstawiający szacunkowe, wyszczególnione płatności, które mają zostać dokonane w odpowiednich terminach, i harmonogram ten zawiera zapis, że szacunki mogą zmieniać się w zależności od zapisów skryptu dłużnego dotyczących indeksacji; c) zarówno konsument, jak i kredytodawca podpisują harmonogram płatności w tym samym czasie, gdy konsument podpisuje skrypt dłużny?

               4)

               Czy metodę obliczania zmian cen w umowach dotyczących pożyczek na finansowanie zakupów nieruchomości uznaje się za wyraźnie wyjaśnioną konsumentowi w rozumieniu ust. 2 lit. d) załącznika do dyrektywy 93/13/EWG, w okolicznościach opisanych w trzecim pytaniu?

               5)

               Czy, przyjmując art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13/EWG, państwo, które jest stroną Porozumienia EOG, ma możliwość wyboru, czy zawrzeć w ustawodawstwie krajowym przepis, że nieuczciwe warunki umowy w rozumieniu art. 6 ust. 1 dyrektywy mogą zostać uznane za niewiążące dla konsumenta, czy też przepis, że takie warunki zawsze są dla niego niewiążące?


title: Sprawa T-606/13: Wyrok Sądu z dnia 18 listopada 2015 r. – Mustang/OHIM – Dubek (Mustang) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Mustang — Wcześniejsze, słowny i graficzny, krajowe znaki towarowe MUSTANG — Brak prawdopodobieństwa działania na szkodę renomy wcześniejszych znaków towarowych — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               11.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/23

         Wyrok Sądu z dnia 18 listopada 2015 r. – Mustang/OHIM – Dubek (Mustang)
   (Sprawa T-606/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Mustang - Wcześniejsze, słowny i graficzny, krajowe znaki towarowe MUSTANG - Brak prawdopodobieństwa działania na szkodę renomy wcześniejszych znaków towarowych - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 007/32)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Mustang – Bekleidungswerke GmbH & Co. KG (Künzelsau, Allemagne) (przedstawiciele: początkowo adwokat S. Völker, następnie adwokaci C. Roos i S. Speckmann)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: G. Schneider i M. Fischer, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Dubek Ltd (Petach Tikva, Izrael) (przedstawiciel: adwokat C. Thomas)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 13 września 2013 r. (sprawa R 416/2012-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Mustang – Bekleidungswerke GmbH & Co. KG a Dubek Ltd.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Mustang – Bekleidungswerke GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 39 z 8.2.2014.


title: Sprawa C-131/05: Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

text:
               28.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 132/14

         Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-131/05)
   (2005/C 132/27)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 21 marca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich reprezentowanej przez Michaela Van Beeka, działającego w charakterze pełnomocnika, wspomaganego przez Frédérica Louisa i Antonia Capobianca, avvocato, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o stwierdzenie, że:

               1.

               nie stosując się do obowiązków wynikających z art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 79/409/EWG w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (1) oraz art. 12 ust. 2 i art. 13 ust. 1, w obu przypadkach w związku z art. 2 ust. 1 dyrektywy Rady 92/43/EWG w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (2), Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy tych dyrektyw;

               2.

               obciążenie Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Komisja twierdzi, że:

               —

               Zjednoczone Królestwo naruszyło art. 6 ust. 1 dyrektywy 79/409/EWG (dyrektywy ptasiej) poprzez ograniczenie ustanowionego w tym artykule zakazu dotyczącego sprzedaży, transportu w celu sprzedaży, przetrzymywania w celu sprzedaży oraz oferowania do sprzedaży dzikiego ptactwa, jedynie do gatunków występujących lub migrujących na teren Wielkiej Brytanii, ponieważ zakaz ten w sposób jasny odnosi się do wszystkich gatunków ptactwa występujących naturalnie w stanie dzikim na europejskim terytorium Państw Członkowskich, do którego stosuje się Traktat.

               —

               Zjednoczone Królestwo naruszyło art. 12 ust. 2 dyrektywy 92/43/EWG (dyrektywy siedliskowej) poprzez ograniczenie ustanowionego w tym artykule zakazu dotyczącego przetrzymywania, transportu, sprzedaży lub wymiany oraz oferowania do sprzedaży lub wymiany gatunków zwierząt wymienionych w załączniku IV lit. a dyrektywy jedynie do gatunków mających swój naturalny zasięg w Wielkiej Brytanii. Wskutek tego ograniczenia lista gatunków zwierząt chronionych objęta regulacją Zjednoczonego Królestwa jest krótsza od listy zamieszczonej w załączniku IV do tej dyrektywy.

               —

               Zjednoczone Królestwo naruszyło art. 13 ust. 1 dyrektywy siedliskowej poprzez ograniczenie ustanowionego w tym artykule zakazu dotyczącego handlu gatunkami roślin jedynie do gatunków „mających swój naturalny zasięg w jakimkolwiek regionie Wielkiej Brytanii, jak wymieniono w tabeli 4 [rozporządzenia z 1994 r.]”. Wskutek tego ograniczenia lista gatunków roślin chronionych ujęta w tabeli 4 jest krótsza od listy gatunków chronionych zamieszczonej w załączniku IV lit. b do dyrektywy siedliskowej.

      (1)  Dz.U. L 103 z 25.4.1979, str. 1

      (2)  Dz.U. L 206 z 22.7.1992, str. 7


title: Sprawa T-325/05: Skarga wniesiona w dniu 30 sierpnia 2005 r. — TUI przeciwko OHIM

text:
               15.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/17

         Skarga wniesiona w dniu 30 sierpnia 2005 r. — TUI przeciwko OHIM
   (Sprawa T-325/05)
   (2005/C 257/32)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: TUI AG z siedzibą w Hanowerze (Niemcy) (Przedstawiciel: D. von Schultz, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 25 maja 2005 r. — R 0183/2004-4;

               —

               Nakazanie Urzędowi rejestracji zgłoszonego znaku towarowego 002851681 „Fliegen zum Taxipreis” dla usług wymienionych w zgłoszeniu;

               —

               Obciążenie OHIM kosztami postępowania w sprawie odwołania oraz kosztami postępowania w sprawie niniejszej skargi.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „Fliegen zum Taxipreis” dla usług z klas od 36 do 39 — zgłoszenie nr 2.851681

      Decyzja eksperta: Oddalenie zgłoszenia w stosunku do usług z klasy 39

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania skarżącej

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r., ponieważ niesłuszne jest twierdzenie, że zgłoszony znak towarowy jest pozbawiony charakteru odróżniającego.


title: Sprawa C-385/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil n ° 9 de Barcelona (Hiszpania) w dniu 12 sierpnia 2014 r. – Youssouf Drame Ba przeciwko Catalunya Caixa S.A.

text:
               3.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 388/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil no 9 de Barcelona (Hiszpania) w dniu 12 sierpnia 2014 r. – Youssouf Drame Ba przeciwko Catalunya Caixa S.A.
   (Sprawa C-385/14)
   2014/C 388/05
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de lo Mercantil no 9 de Barcelona

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Youssouf Drame Ba

      Strona pozwana: Catalunya Caixa S.A.

      Pytania prejudycjalne

   Czy, ze względu na to, że zawarty w hiszpańskim porządku prawnym przepis art. 43 LEC (1) przewiduje […] zawieszający i prejudycjalny skutek wobec wniesionego równocześnie przez konsumenta pozwu indywidualnego dopóty, dopóki nie zostanie wydane prawomocne orzeczenie w postępowaniu zapoczątkowanym pozwem zbiorowym, a konsument pozostaje związany podjętymi w jego ramach działaniami i nie ma ani możliwości podnoszenia twierdzeń na poparcie swych roszczeń ani proponowania środków dowodowych z wykorzystaniem wszystkich dostępnych rodzajów broni procesowych:

               1)

               Można uznać, [że przepisy hiszpańskie ustanawiają] skuteczny środek lub mechanizm odpowiadający ustanowionym w art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13/EWG (2) wymogom?

               2)

               W jakim zakresie ten skutek zawieszający w przypadku podniesienia nieważności nieuczciwych warunków określonych w zawartej przez konsumenta umowie stanowi dlań przeszkodę i, efektem tego, naruszenie art. 7 ust. 1 ww. dyrektywy?

               3)

               Czy okoliczność, że konsument nie może odłączyć się od powództwa zbiorowego, stanowi naruszenie art. 7 ust. 3 dyrektywy 93/13/EWG?

               4)

               Czy też, przeciwnie, skutek zawieszający art. 43 LEC jest zgodny z art. 7 dyrektywy 93/13/EWG ze względu na to, że prawa konsumenta są w pełni chronione w ramach pozwu zbiorowego, gdyż hiszpański porządek prawny przewiduje inne równie skuteczne w zakresie ochrony przysługujących mu praw mechanizmy procesowe oraz ze względu na przestrzeganie zasady pewności prawa?

      (1)  Hiszpańskiego kodeksu postępowania cywilnego.

      (2)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. L 95, s. 29)


title: Sprawa C-439/16 PPU: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 27 października 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Spetsializiran nakazatelen sad – Bułgaria) – postępowanie karne przeciwko Emilowi Milevowi [Odesłanie prejudycjalne — Pilny tryb prejudycjalny — Współpraca sądowa w sprawach karnych — Dyrektywa (UE) 2016/343 — Artykuły 3 i 6 — Stosowanie w czasie — Kontrola sądowa tymczasowego aresztowania oskarżonego — Uregulowanie krajowe zakazujące, na etapie postępowania sądowego, badania istnienia uzasadnionego podejrzenia, że oskarżony popełnił przestępstwo — Sprzeczność z art. 5 ust. 1 lit. c) i art. 5 ust. 4 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności — Swoboda oceny pozostawiona sądom krajowym przez krajowe orzecznictwo w przedmiocie stosowania lub niestosowania wspomnianej konwencji]

text:
               9.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/23

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 27 października 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Spetsializiran nakazatelen sad – Bułgaria) – postępowanie karne przeciwko Emilowi Milevowi
   (Sprawa C-439/16 PPU) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Pilny tryb prejudycjalny - Współpraca sądowa w sprawach karnych - Dyrektywa (UE) 2016/343 - Artykuły 3 i 6 - Stosowanie w czasie - Kontrola sądowa tymczasowego aresztowania oskarżonego - Uregulowanie krajowe zakazujące, na etapie postępowania sądowego, badania istnienia uzasadnionego podejrzenia, że oskarżony popełnił przestępstwo - Sprzeczność z art. 5 ust. 1 lit. c) i art. 5 ust. 4 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności - Swoboda oceny pozostawiona sądom krajowym przez krajowe orzecznictwo w przedmiocie stosowania lub niestosowania wspomnianej konwencji])
   (2017/C 006/28)
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Spetsializiran nakazatelen sad

      Strona w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

   Emil Milev

      Sentencja

   Uchwała z dnia 7 kwietnia 2016 r., którą Varhoven kasatsionen sad (najwyższy sąd kasacyjny, Bułgaria) wydał na początku okresu na dokonanie transpozycji dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/343 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie wzmocnienia niektórych aspektów domniemania niewinności i prawa do obecności na rozprawie w postępowaniu karnym i która przyznaje sądom krajowym, właściwym do orzekania w przedmiocie środków zaskarżenia skierowanych przeciwko postanowieniu o tymczasowym aresztowaniu, możliwość zadecydowania, czy na etapie sądowym postępowania karnego przedłużenie tymczasowego aresztowania oskarżonego należy poddać kontroli sądowej obejmującej także kwestię tego, czy nadal istnieje uzasadnione podejrzenie, że popełnił on przestępstwo, które jest mu zarzucane, nie może poważnie zagrozić, po upływie okresu na dokonanie transpozycji tej dyrektywy, celom, do których zmierza ta dyrektywa.

      (1)  Dz.U. C 364 z 3.10.2016.


title: Sprawa C-301/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 16 marca 2016 r. w sprawie T-586/14, Xinyi PV Products (Anhui) Holdings Ltd/Komisja Europejska, wniesione w dniu 26 maja 2016 r. przez Komisję Europejską

text:
               25.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/32

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 16 marca 2016 r. w sprawie T-586/14, Xinyi PV Products (Anhui) Holdings Ltd/Komisja Europejska, wniesione w dniu 26 maja 2016 r. przez Komisję Europejską
   (Sprawa C-301/16 P)
   (2016/C 270/36)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Maxian Rusche, L. Flynn, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Xinyi PV Products (Anhui) Holdings Ltd

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu (czwarta izba) z dnia 16 marca 2016 r., doręczonego Komisji w dniu 17 marca 2016 r. w sprawie T-586/14 Xinyi PV Products (Anhui) Holdings Ltd/Komisja Europejska;

               —

               oddalenie pierwszej części zarzutu skargi w pierwszej instancji jako bezzasadnej;

               —

               przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi w zakresie drugiej części zarzutu oraz w zakresie od drugiego do czwartego zarzutu skargi w pierwszej instancji;

               —

               zastrzeżenie orzekania o kosztach postępowania w pierwszej instancji i w postępowaniu odwoławczym dla orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja uważa, że wyrok, od którego się odwołano, powinien zostać uchylony na następujących podstawach:
   Po pierwsze, Sąd dokonał błędnej wykładni pojęcia „przejścia od byłego nierynkowego systemu gospodarki” z art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 (1) z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej. Zarzut ten obejmuje pięć części:

               —

               Część pierwsza: Środki wdrażające pięcioletni plan zostały przejęte z dawnej nierynkowej gospodarki;

               —

               Część druga: Wspieranie strategicznych sektorów gospodarki („picking winners”) nie stanowi uzasadnionego celu w gospodarce rynkowej;

               —

               Część trzecia: Subsydia w gospodarce rynkowej nie są udzielane bez względu na cel, lecz są związane z daną inwestycją;

               —

               Część czwarta: Oceniane środki nie są porównywalne z bezprawną i sprzeczną z rynkiem pomocą państwa, którą możemy zauważyć w Unii;

               —

               Część piąta: Błędna wykładnia pojęcia „gospodarka nierynkowa”.

         Po drugie, wyrok obarczony jest wadą w postaci braku uzasadnienia oraz w postaci sprzecznego uzasadnienia.
   Po trzecie, Sąd dopuścił się kilku nieprawidłowości proceduralnych:

               —

               Część pierwsza: Sąd orzekł w kwestii, odnośnie do której nie miał jurysdykcji (ultra vires), naruszył zasadę, iż przedmiot postępowania jest określony żądaniami stron, i naruszył art. 21 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz art. 44 ust. 1 i art. 48 ust. 2 regulaminu postępowania przed Sądem, w brzmieniu obowiązującym w chwili wniesienia skargi w pierwszej instancji;

               —

               Część druga: Komisja nie została wysłuchana w kwestii rzekomej porównywalności pomocy państwa, wspomnianej w wyroku i zacytowanej w pkt 66 z ocenianymi środkami;

               —

               Część trzecia: Sąd nie odpowiedział na argumenty Komisji w przedmiocie definicji „gospodarki nierynkowej”.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 343, s. 51).


title: Sprawa T-241/13: Skarga wniesiona w dniu 25 kwietnia 2013 r. — Republika Grecka przeciwko Komisji

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/38

         Skarga wniesiona w dniu 25 kwietnia 2013 r. — Republika Grecka przeciwko Komisji
   (Sprawa T-241/13)
   2013/C 207/63
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Grecka (przedstawiciele: I. Chalkias, S. Papaïoannou i A. Vassilopoulou)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uwzględnienie skargi;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji z dnia 26 lutego 2013 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW), notyfikowanej jako dokument nr C(2013) 981) i opublikowanej w Dz.U. L 67 s. 20, w części, w jakiej dotyczy ona Republiki Greckiej;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Co się tyczy korekt finansowych, których wymaga zaskarżona decyzja wykonawcza Komisji z dnia 26 lutego 2013 r. wyłączająca z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW), notyfikowana jako dokument nr C(2013) 981) i opublikowanej w Dz.U. L 67 s. 20, w części, w jakiej dotyczy ona korekt finansowych obciążających Republikę Grecką i dotyczących pomocy, o której mowa w art. 69 rozporządzenia nr 1782/2003, w sektorach mięsa wołowego, mięsa owiec i kóz oraz tytoniu w latach 2006 i 2007, Republika Grecka podnosi następujące zarzuty dotyczące stwierdzenia nieważności:

               W zarzucie pierwszym dotyczącym stwierdzenia nieważności Republika Grecka twierdzi, że korekta nałożona ze względu na stwierdzone braki dotyczące wdrożenia art. 69 rozporządzenia nr 1782/2003 (1) nie jest zgodna z prawem i powinna zostać uchylona, ponieważ: a) narusza postanowienie art. 69 rozporządzenia nr 1782/2003, którego wdrożenie przez państwa członkowskie jest fakultatywne i który pozostawia bardzo szeroki margines uznania w odniesieniu do określenia beneficjentów płatności dodatkowych, kryteriów kwalifikowalności oraz trybu i szczególnych warunków dokonywania płatności dodatkowych; b) niewdrożenie art. 69 rozporządzenia nr 1782/2003 nie przynosi Funduszowi szkody, co jest wymagane przez art. 31 rozporządzenia nr 1290/2005 (2) w celu zgodnego z prawem nałożenia korekty finansowej.

               W zarzucie drugim dotyczącym stwierdzenia nieważności Republika Grecka wskazuje, że korekta nałożona ze względu na niedociągnięcia odnoszące się do kontroli kluczowych w sektorze tytoniu nie jest zgodna z prawem i powinna zostać uchylona, ponieważ: a) dokonana przez Komisję ocena, zgodnie z którą kontrole na miejscu nie były zgodne z rozporządzeniem nr 796/2004 (3), jest oparta na błędnej wykładni i nieprawidłowym zastosowaniu art. 23 tego rozporządzenia oraz na błędnej ocenie okoliczności faktycznych, a także zawiera niewystarczające i wewnętrznie sprzeczne uzasadnienie; b) dokonana przez Komisją ocena, zgodnie z którą kontrole kluczowe w przedsiębiorstwach przetwórczych nie miały miejsca, jest oparta na błędzie faktycznym.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 (Dz.U. L 270, s. 1.).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. L 209, s. 1.).

      (3)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz.U. L 141, s. 18.).


title: Sprawa F-79/13: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 18 maja 2015 r. – Gyarmathy/EMCDDA (Służba publiczna — Personel EMCDDA — Członek personelu tymczasowego — Nieprzedłużeniu umowy o pracę — Mobbing — Wniosek o udzielenie wsparcia — Dochodzenie administracyjne — Wyrok zaoczny — Badanie dopuszczalności skargi — Akt niekorzystny — Niedopuszczalność — Podział kosztów)

text:
               29.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/42

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 18 maja 2015 r. – Gyarmathy/EMCDDA
   (Sprawa F-79/13) (1)

   ((Służba publiczna - Personel EMCDDA - Członek personelu tymczasowego - Nieprzedłużeniu umowy o pracę - Mobbing - Wniosek o udzielenie wsparcia - Dochodzenie administracyjne - Wyrok zaoczny - Badanie dopuszczalności skargi - Akt niekorzystny - Niedopuszczalność - Podział kosztów))
   (2015/C 213/68)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Valéria Anna Gyarmathy (Györ, Węgry) (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i M. Vandenbussche)

      Strona pozwana: Europejskie Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii (przedstawiciele: D. Storti i F. Pereyra, pełnomocnicy, B. Wägenbaur, adwokat)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności odmownej decyzji w sprawie wniosku strony skarżącej o stwierdzenie, że przełożony stosował mobbing oraz decyzji w sprawie nieprzedłużenia ze stroną skarżącą umowy o pracę, a w konsekwencji o przeprowadzenie ponownego dochodzenia oraz o odszkodowanie i zadośćuczynienie za doznane szkody i krzywdę.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda z estron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 31 z 1.2.2014, s. 22.


title: Sprawa T-73/13 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 25 kwietnia 2013 r. — InterMune UK i in. przeciwko EMA (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Dokumenty posiadane przez EMA, zawierające informacje przekazane przez przedsiębiorstwo w ramach wniosku o dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego — Decyzja o udzieleniu osobie trzeciej dostępu do dokumentu — Wniosek o zawieszenie wykonania — Pilny charakter — Fumus boni juris — Wyważenie interesów)

text:
               29.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 189/25

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 25 kwietnia 2013 r. — InterMune UK i in. przeciwko EMA
   (Sprawa T-73/13 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dokumenty posiadane przez EMA, zawierające informacje przekazane przez przedsiębiorstwo w ramach wniosku o dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego - Decyzja o udzieleniu osobie trzeciej dostępu do dokumentu - Wniosek o zawieszenie wykonania - Pilny charakter - Fumus boni juris - Wyważenie interesów)
   2013/C 189/52
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: UK Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo); InterMune, Inc. (Brisbane, Kalifornia, Stany Zjednoczone); InterMune International AG (Muttenz, Szwajcaria) (przedstawiciele: I. Dodds-Smith, A. Williams, solicitors, T. de la Mare, QC oraz F. Campbell, barrister)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Leków (EMA) (przedstawiciele: T. Jablonski, N. Rampal Olmedo i A. Spina, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek zmierzający zasadniczo do zawieszenia wykonania decyzji EMA/24685/2013 EMA z dnia 15 stycznia 2013 r. udzielającej osobie trzeciej — na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43) — dostępu do określonych dokumentów zawierających informacje przekazane w ramach wniosku o dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego Esbriet, w zakresie w jakim informacje te nie są jeszcze publicznie znane.

      Sentencja

               1)

               Zawiesza się wykonanie decyzji EMA/24685/2013 Europejskiej Agencji Leków (EMA) z dnia 15 stycznia 2013 r. udzielającej osobie trzeciej — na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji — dostępu do dokumentów „2.4 Przegląd niekliniczny”, „2.5 Przegląd kliniczny”, „2.6 Podsumowanie niekliniczne” oraz „2.7 Podsumowanie kliniczne” przekazanych w ramach wniosku o dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego Esbriet, w zakresie w jakim informacje te nie są jeszcze publicznie znane.

               2)

               Nakazuje się EMA powstrzymanie się od ujawnienia bardziej szczegółowej wersji dokumentów wskazanych w pkt 1 niniejszej sentencji, niż ich wersja skrócona, taka jak została jej przedstawiona w dniu 8 października 2012 r. przez InterMune UK Ltd, InterMune, Inc. i InterMune International AG.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.