title: Sprawa C-213/05: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 18 lipca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundessozialgericht — Niemcy) — Wendy Geven przeciwko Land Nordrhein-Westfalen (Pracownik przygraniczny — Rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 — Zasiłek wychowawczy — Odmowa przyznania — Przywilej socjalny — Warunek miejsca zamieszkania)

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/4

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 18 lipca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundessozialgericht — Niemcy) — Wendy Geven przeciwko Land Nordrhein-Westfalen
   (Sprawa C-213/05) (1)

   (Pracownik przygraniczny - Rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 - Zasiłek wychowawczy - Odmowa przyznania - Przywilej socjalny - Warunek miejsca zamieszkania)
   (2007/C 211/06)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundessozialgericht
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Wendy Geven

      Strona pozwana: Land Nordrhein-Westfalen
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundessozialgericht — Wykładnia art. 7 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1612/68 z dnia 15 października 1968 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty (Dz. U. L 257, str. 2) — Przywilej socjalny — Krajowe przepisy prawne uzależniające przyznanie zasiłku wychowawczego (Erziehungsgeld) osobom niemającym stałego miejsca zamieszkania lub zwykłego miejsca pobytu na terytorium państwa od spełnienia przesłanki wykonywania działalności zawodowej w wymiarze przekraczającym 15 godzin tygodniowo (Geringfügigkeitsgrenze)
   Sentencja
   Artykuł 7 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1612/68 z dnia 15 października 1968 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty nie stoi na przeszkodzie pozbawieniu, na podstawie przepisu krajowego państwa członkowskiego, obywatela innego państwa członkowskiego zamieszkującego w tym państwie i wykonującego w pierwszym państwie członkowskim dodatkową działalność zawodową w wymiarze pomiędzy 3 a 14 godzin tygodniowo prawa do przywileju socjalnego posiadającego charakterystykę niemieckiego zasiłku wychowawczego, ze względu na to, że osoba ta nie posiada w pierwszym państwie ani stałego miejsca zamieszkania, ani zwykłego miejsca pobytu.

      (1)  Dz.U. C 193 z 6.8.2005.


title: Sprawa C-276/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 17 maja 2016 r. – Prequ' Italia Srl/Agenzia delle Dogane e dei Monopoli

text:
               22.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 17 maja 2016 r. – Prequ' Italia Srl/Agenzia delle Dogane e dei Monopoli
   (Sprawa C-276/16)
   (2016/C 305/18)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Corte suprema di cassazione

      Strony w postępowaniu głównym

      Wnosząca odwołanie: Prequ' Italia Srl

      Druga strona postępowania: Agenzia delle Dogane e dei Monopoli

      Pytanie prejudycjalne

   Czy [sporne] włoskie uregulowanie [podatkowe] nieprzewidujące na rzecz podatnika, który nie został wysłuchany przed wydaniem decyzji podatkowej przez organ administracji celnej, wstrzymania [wykonania] decyzji jako normalnego skutku wniesienia odwołania, jest sprzeczne z ogólną zasadą kontradyktoryjności postępowania obowiązującą w prawie Unii Europejskiej?


title: Sprawa T-122/09: Wyrok Sądu z dnia 17 lutego 2011 r. — Zhejiang Xinshiji Foods i Hubei Xinshiji Foods przeciwko Radzie (Dumping — Przywóz przetworzonych lub zakonserwowanych owoców cytrusowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej — Prawo do obrony — Obowiązek uzasadnienia — Zasada dobrej administracji — Artykuł 15 ust. 2 i art. 20 ust. 4 i 5 rozporządzenia (WE) nr 384/96 (obecnie art. 15 ust. 2 i art. 20 ust. 4 i 5 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009))

text:
               2.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/21

         Wyrok Sądu z dnia 17 lutego 2011 r. — Zhejiang Xinshiji Foods i Hubei Xinshiji Foods przeciwko Radzie
   (Sprawa T-122/09) (1)

   (Dumping - Przywóz przetworzonych lub zakonserwowanych owoców cytrusowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej - Prawo do obrony - Obowiązek uzasadnienia - Zasada dobrej administracji - Artykuł 15 ust. 2 i art. 20 ust. 4 i 5 rozporządzenia (WE) nr 384/96 (obecnie art. 15 ust. 2 i art. 20 ust. 4 i 5 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009))
   2011/C 103/37
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strony skarżące: Zhejiang Xinshiji Foods Co. Ltd (Liuao Town, Sanmen County, Chiny); oraz Hubei Xinshiji Foods Co. Ltd (Dangyang City, Chiny) (przedstawiciele: F. Carlin, barrister, A. MacGregor, solicitor, N. Niejahr i Q. Azau, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.-P. Hix i R. Szostak, pełnomocnicy, wspierani początkowo przez G. Berrischa i G. Wolfa, a następnie przez G. Berrischa, adwokatów)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. van Vliet i C. Clyne, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga zmierzająca do stwierdzenia nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 1355/2008 z dnia 18 grudnia 2008 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych przetworzonych lub zakonserwowanych owoców cytrusowych (tj. mandarynek itd.) pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 350, s. 35), w zakresie, w jakim dotyczy ono skarżących.

      Sentencja

               1)

               Rozporządzenie Rady (WE) nr 1355/2008 z dnia 18 grudnia 2008 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych przetworzonych lub zakonserwowanych owoców cytrusowych jest nieważne w zakresie, w jakim dotyczy ono Zhejiang Xinshiji Foods Co. Ltd i Hubei Xinshiji Foods Co. Ltd.

               2)

               Zhejiang Xinshiji Foods i Hubei Xinshiji Foods ponoszą połowę swoich kosztów postępowania.

               3)

               Rada Unii Europejskiej ponosi swoje własne koszty postępowania oraz połowę kosztów postępowania poniesionych przez Zhejiang Xinshiji Foods i Hubei Xinshiji Foods.

               4)

               Komisja Europejska ponosi swoje własne koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 141 z 20.6.2009.


title: Sprawa C-138/11: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 12 lipca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof — Austria) — Compass-Datenbank GmbH przeciwko Republice Austrii (Konkurencja — Artykuł 102 TFUE — Pojęcie przedsiębiorstwa — Dane rejestru handlowego przechowywane w bazie danych — Działalność polegająca na zbieraniu i udostępnianiu tych danych za wynagrodzeniem — Wpływ odmowy udzielenia przez władze publiczne zgody na ponowne wykorzystanie wspomnianych danych — Prawo „sui generis” przewidziane w art. 7 dyrektywy 96/9/WE)

text:
               22.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/11

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 12 lipca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof — Austria) — Compass-Datenbank GmbH przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-138/11) (1)

   (Konkurencja - Artykuł 102 TFUE - Pojęcie przedsiębiorstwa - Dane rejestru handlowego przechowywane w bazie danych - Działalność polegająca na zbieraniu i udostępnianiu tych danych za wynagrodzeniem - Wpływ odmowy udzielenia przez władze publiczne zgody na ponowne wykorzystanie wspomnianych danych - Prawo „sui generis” przewidziane w art. 7 dyrektywy 96/9/WE)
   2012/C 287/17
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Oberster Gerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Compass-Datenbank GmbH

      Strona pozwana: Republika Austrii

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Oberster Gerichtshof — Wykładnia art. 102 TFUE — Uregulowanie krajowe przewidujące opłatę za wgląd do publicznego rejestru handlowego i spółek (Firmenbuch) i zakazujące wszelkiego innego gospodarczego wykorzystywania tego rejestru — Pojęcie działalności gospodarczej — Nadużycie pozycji dominującej — Znaczenie doktryny kluczowej infrastruktury (doktryna „essential facilities”)

      Sentencja

   Podmiot władzy publicznej, który przechowuje w bazie danych dane przekazane przez przedsiębiorstwa na podstawie ustawowych obowiązków informacyjnych, udziela zainteresowanym osobom wglądu do tych danych lub sporządza wydruki takich danych, nie prowadzi działalności gospodarczej, a zatem nie może być on w zakresie tej działalności uznawany za przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 102 TFUE. Okoliczność, że owo udzielanie wglądu lub wydawanie wydruków ma miejsce w zamian za wynagrodzenie, które nie jest ustalane bezpośrednio lub pośrednio przez zainteresowaną jednostkę, lecz jest przewidziane w ustawie, nie może spowodować zmiany kwalifikacji prawnej wspomnianej działalności. Ponadto taki podmiot władzy publicznej nie prowadzi także działalności gospodarczej w zakresie, w jakim, powołując się na ochronę sui generis przysługującą mu jako producentowi omawianej bazy danych na podstawie art. 7 dyrektywy 96/9/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 1996 r. w sprawie ochrony prawnej baz danych lub na jakiekolwiek inne prawo własności intelektualnej, zakazuje on wykorzystywania w jakikolwiek inny sposób zebranych tak i oddanych do dyspozycji opinii publicznej danych, a zatem podmiot ów nie może być w zakresie tej działalności uznawany za przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 102 TFUE.

      (1)  Dz.U. C 186 z 25.6.2011.


title: Sprawa C-273/15: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 26 maja 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa - Łotwa) – ZS „Ezernieki”/Lauku atbalsta dienests [Odesłanie prejudycjalne — Rolnictwo — Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej — Rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 i nr 817/2004 — Wsparcie rozwoju obszarów wiejskich — Odzyskanie nienależnych płatności — Zwiększenie ponad przewidziany próg powierzchni zadeklarowanej w trakcie pięcioletniego okresu ważności zobowiązań — Zastąpienie pierwotnego zobowiązania nowym zobowiązaniem — Niedopełnienie przez beneficjenta obowiązku złożenia rocznego wniosku dotyczącego płatności pomocy — Uregulowania krajowe, na mocy których żądano zwrotu całej pomocy wypłaconej w okresie kilku lat — Zasada proporcjonalności — Artykuły 17 i 52 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej]

text:
               18.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/10

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 26 maja 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa - Łotwa) – ZS „Ezernieki”/Lauku atbalsta dienests
   (Sprawa C-273/15) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Rolnictwo - Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej - Rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 i nr 817/2004 - Wsparcie rozwoju obszarów wiejskich - Odzyskanie nienależnych płatności - Zwiększenie ponad przewidziany próg powierzchni zadeklarowanej w trakcie pięcioletniego okresu ważności zobowiązań - Zastąpienie pierwotnego zobowiązania nowym zobowiązaniem - Niedopełnienie przez beneficjenta obowiązku złożenia rocznego wniosku dotyczącego płatności pomocy - Uregulowania krajowe, na mocy których żądano zwrotu całej pomocy wypłaconej w okresie kilku lat - Zasada proporcjonalności - Artykuły 17 i 52 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej])
   (2016/C 260/13)
   Język postępowania: łotewski

      Sąd odsyłający

   Augstākā tiesa

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: ZS „Ezernieki”

      Strona pozwana: Lauku atbalsta dienests

      Sentencja

   Artykuł 71 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) należy – mając na względzie cel rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz zmieniającego i uchylającego niektóre rozporządzenia, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1783/2003 z dnia 29 września 2003 r., i rozporządzenia nr 817/2004, zasadę proporcjonalności oraz art. 17 i 52 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu, takiemu jak to analizowane w postępowaniu głównym, w myśl którego beneficjent pomocy przyznanej w zamian za podjęcie zobowiązań rolnośrodowiskowych na okres kilku lat zostaje zobowiązany do zwrotu całości wypłaconej już pomocy ze względu na to, że nie złożył rocznego wniosku o wypłatę tej pomocy w odniesieniu do ostatniego roku pięcioletniego okresu ważności swych zobowiązań, w sytuacji gdy, po pierwsze, ów pięcioletni okres zastąpił okres wcześniejszy w związku ze zwiększeniem powierzchni gospodarstwa, a po drugie, beneficjent ten nie zaprzestał spełniania swych obowiązków związanych z użytkowaniem powierzchni zadeklarowanej przed tym zwiększeniem.

      (1)  Dz.U. C 262 z 10.8.2015.


title: Sprawa C-139/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Trubunal Supremo (Hiszpania) w dniu 19 marca 2012 r. — Caixa d'Estalvis i Pensions de Barcelona przeciwko Generalidad de Cataluńa

text:
               16.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 174/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Trubunal Supremo (Hiszpania) w dniu 19 marca 2012 r. — Caixa d'Estalvis i Pensions de Barcelona przeciwko Generalidad de Cataluńa
   (Sprawa C-139/12)
   2012/C 174/24
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Trubunal Supremo

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Caixa d'Estalvis i Pensions de Barcelona.

      Strona pozwana: Generalidad de Cataluña.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dyrektywa Rady 77/388/EWG (1) z dnia 17 maja (obecnie dyrektywa 2006/112/WE z dnia 28 listopada) zobowiązuje w jej art. 13 część B lit. d) pkt 5 do opodatkowania podatkiem od wartości dodanej bez zwolnienia transakcji sprzedaży akcji przez podatnika podatku, które wiążą się z nabyciem własności nieruchomości, przy jednoczesnym ustanowieniu wyjątku dla papierów wartościowych, których posiadanie zapewnia w sposób prawny i faktyczny przyznanie własności lub korzystanie z nieruchomości lub jej części?

               2)

               Czy dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja zezwala na istnienie przepisów takich, jak art. 108 Ley 24/1988, del Mercado de Valores (hiszpańskiej ustawy 24/1988), który opodatkowuje nabycie większości kapitału spółki, na kapitał której w większości składają się nieruchomości, podatkiem pośrednim innym niż VAT, zwanym Impuesto sobre Transmisiones Patrimoniales (podatkiem od przeniesienia własności) nie biorąc pod uwagę możliwego statusu przedsiębiorcy uczestników transakcji, bez wyłączenia jednak przypadku, w którym, jeżeli przeniesiono by bezpośrednio własność nieruchomości, w miejsce akcji lub udziałów, transakcja zostałaby opodatkowana podatkiem VAT?

               3)

               Czy sprzeczny ze swobodą przedsiębiorczości zagwarantowaną przez art. 49 TWE (obecnie art. 49 TFUE) oraz ze swobodą przepływu kapitału uregulowaną w art. 56 TWE (obecnie art. 63 TFUE) jest przepis krajowy, taki jak art. 108 ley del Mercado de Valores z dnia 28 lipca 1988 r., w brzmieniu nadanym mu przez przepis dodatkowy 12a ley 18/1991, który opodatkowuje nabycie większości kapitału zakładowego spółek, których majątek zasadniczo stanowią nieruchomości położone w Hiszpanii, bez możliwości udowodnienia, że spółka, nad którą nabywa się kontrolę, prowadzi działalność gospodarczą?

      (1)  Dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1).


title: Sprawa C-647/11 P: Odwołanie wniesione w dniu 19 grudnia 2011 r. przez Dimos Peramatos od wyroku wydanego w dniu 12 października 2011 r. przez Sąd (pierwsza izba) w sprawie T-312/07 Dimos Peramatos przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               18.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 49/18

         Odwołanie wniesione w dniu 19 grudnia 2011 r. przez Dimos Peramatos od wyroku wydanego w dniu 12 października 2011 r. przez Sąd (pierwsza izba) w sprawie T-312/07 Dimos Peramatos przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-647/11 P)
   2012/C 49/30
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Dimos Peramatos (przedstawiciel: G. Gerapetritis, adwokat)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania

   Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu w części, w której Sąd oddalił w nim skargę mającą na celu uchylenie wszelkich zobowiązań wnoszącej odwołanie do zwrotu kwot wypłaconych jej w ramach programu LIFE/ENV/GR/000380 lub, ewentualnie, o zmianę zaskarżonego aktu w taki sposób, że wnosząca odwołanie zostanie zobowiązana do zapłaty kwoty 93 795,32 EUR, która wynika z księgowego obliczenia wydatków niekwalifikujących się do refundacji, jak przyznała sama Komisja;

               —

               przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania i wydatkami na uprawnionych do reprezentacji adwokatów poniesionymi przez wnoszącą odwołanie.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie podnosi dwa zarzuty na poparcie swojego odwołania:

               1)

               Błędna wykładnia postanowień umowy o udzielenie dotacji zawartej między Dimos Peramatos (gminą Perama) a Komisją Europejską nr C (97) 1997/final/29 w dniu 17 lipca 1997 r. w ramach wykonania działania objętego programem LIFE oraz jej kontekstu normatywnego (rozporządzenie nr 1973/1992), w zakresie w jakim Sąd uznał, że obowiązek gminy do zasadzenia drzew, który został na nią nałożony w umowie o udzielenie dotacji, nie został spełniony należycie.

               2)

               Błędna wykładnia oraz naruszenie zasad dobrej administracji i pewności prawa z powodu niewystarczającego uzasadnienia zaskarżonego wyroku w kwestii obowiązku uzasadnienia niekorzystnych aktów administracyjnych wydanych przez instytucje Unii Europejskiej.


title: Sprawa C-86/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 2 grudnia 2015 r. w sprawie T-522/13, Kenzo Tsujimoto/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 12 lutego 2016 r. przez Kenza Tsujimota

text:
               12.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 335/28

         Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 2 grudnia 2015 r. w sprawie T-522/13, Kenzo Tsujimoto/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 12 lutego 2016 r. przez Kenza Tsujimota
   (Sprawa C-86/16 P)
   (2016/C 335/37)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Kenzo Tsujimoto (przedstawiciele: adwokaci A. Wenninger-Lenz, M. Ring, W. von der Osten-Sacken)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Kenzo

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku wydanego przez Sąd (pierwsza izba) w dniu 2 grudnia 2015 r. w sprawie T-522/13;

               —

               wydanie ostatecznego orzeczenia w przedmiocie sporu;

               —

               obciążenie Urzędu i Kenzo S.A. kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania przed Izbą Odwoławczą.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

                     Naruszenie art. 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009

               Podstawą sprzeciwów wniesionych przez Kenzo S.A. jest art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 (1). W obydwu sprawach Izba Odwoławcza wzięła pod uwagę dowody, jakie zostały przedstawione na poparcie argumentów dotyczących renomy znaku towarowego przez wnoszącą sprzeciw przed Wydziałem Sprzeciwów w celu wykazania rzeczywistego używania znaku towarowego. Bezsporne jest, że dokumenty, o których mowa zostały przedstawione po upływie terminu wyznaczonego na wykazanie istnienia, ważności i zakresu ochrony wcześniejszego prawa zgodnie z zasadą 19 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (2). Z zasady 19 ust. 1 i 2 oraz zasady 20 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego wynika, że sprzeciw oparty na art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 2072009 należy odrzucić, jeżeli wnoszący sprzeciw nie przedstawi dowodu renomy wcześniejszego znaku towarowego przed upływem terminu wyznaczonego przez Urząd. Sąd dochodzi niemniej jednak do wniosku, że Izbie Odwoławczej przysługiwały uprawnienia dyskrecjonalne w odniesieniu do zadecydowania czy należało wziąć pod uwagę przedmiotowe dowody na poparcie renomy znaku towarowego, że Izba Odwoławcza uznała i skorzystała ze swych uprawnień dyskrecjonalnych oraz że prawidłowo uzasadniła swą decyzję o uwzględnieniu tych dowodów. Wnoszący odwołanie uważa natomiast, że Sąd naruszył prawo uznając uprawnienia dyskrecjonalne Izby Odwoławczej i nieprawidłowo zastosował zasadę 19 ust. 1 i 2 oraz zasadę 20 ust 1 rozporządzenia wykonawczego.
               Wnoszący odwołanie ma świadomość tego, że zdaniem pozostałych stron postępowania kwestia dopuszczalności wzięcia pod uwagę, na poparcie renomy, dokumentów przedstawionych na poparcie rzeczywistego używania jest regulowana nie przez zasadę 20 ust., 1 lecz przez zasadę 50 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia wykonawczego, która stanowi szczególną zasadę proceduralną stosowaną przed izbą odwoławczą.
               Nawet przy przyjęciu, że uprawnienia dyskrecjonalne izby odwoławczej należy interpretować w zgodzie z zasadą 50 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia wykonawczego, Izba Odwoławcza skorzystała w sposób nieprawidłowy z tychże uprawnień i Sąd nieprawidłowo zastosował art. 76 ust. 2 uznając ustalenia Izby Odwoławczej w przedmiocie nierozerwalnego związku między dowodami używania a dowodami renomy za właściwe skorzystanie z uprawnień dyskrecjonalnych. W rzeczywistości Izba Odwoławcza nie określiła nawet zakresu swych uprawnień dyskrecjonalnych, a mianowicie poprzez określenie czy z uprawnień tych należałoby w niniejszej sprawie skorzystać w sposób restrykcyjny. Gdyby Izba Odwoławcza skorzystała ze swych uprawnień dyskrecjonalnych w sposób prawidłowy, to uznałaby, że zgodnie z wyrokiem z dnia 3 października 2013 r., Rintisch/OHIM (C-120/12 P, EU:C:2013:638), z jej uprawnień dyskrecjonalnych należało skorzystać w sposób restrykcyjny. W tych okolicznościach jedynym prawidłowym skorzystaniem z tych uprawnień dyskrecjonalnych byłoby niewzięcie pod uwagę dokumentów przedstawionych na poparcie renomy znaku towarowego. Sąd nie uwzględnił faktu, że Izba Odwoławcza nie określiła w sposób prawidłowy zakresu swych uprawnień dyskrecjonalnych i nie skorzystała z tych uprawnień w tym zakresie, a czyniąc to naruszył art. 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009.

               2.

                     Naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009

               Wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd nie dokonał całościowego porównania znaków towarowych „KENZO” i „KENZO ESTATE”, a tym samym naruszył art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009. Ponadto wnoszący odwołanie utrzymuje, że Sąd uwzględnił argumenty dotyczące renomy na podstawie dokumentów, które, przy prawidłowym zastosowaniu prawa i przy właściwym skorzystaniu z uprawnień dyskrecjonalnych przez Izbę Odwoławczą, nie powinny były zostać wzięte pod uwagę. Wnoszący odwołanie podnosi w dodatku, że Sąd nie dokonał koniecznej całościowej oceny, kiedy doszedł do wniosku, że sporny znak towarowy mógł być kojarzony z wcześniejszym znakiem towarowym i czerpać nienależną korzyść z renomy wcześniejszego znaku. Wreszcie wnoszący odwołanie podnosi, że Izba Odwoławcza i Sąd doszli do błędnego wniosku, że wnoszący odwołanie nie wykazał istnienia „uzasadnionej przyczyny” w rozumieniu art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, Dz.U. L 78, s. 1.

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonujące rozporządzenie nr 40/94, Dz.U. 1995, L 303, s. 1.


title: Sprawa F-98/09: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 27 września 2011 r. — Whitehead przeciwko Europejskiemu Bankowi Centralnemu (Służba publiczna — Personel EBC — Coroczne postępowanie w sprawie wzrostu wynagrodzeń i dodatków — Postępowanie za 2008 r. — Coroczne postępowanie w sprawie oceny — Kryteria oceny — Konsultacja z komitetem pracowniczym — Uwzględnienie nieobecności wskutek choroby — Ustalenie celów)

text:
               19.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 340/36

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 27 września 2011 r. — Whitehead przeciwko Europejskiemu Bankowi Centralnemu
   (Sprawa F-98/09) (1)

   (Służba publiczna - Personel EBC - Coroczne postępowanie w sprawie wzrostu wynagrodzeń i dodatków - Postępowanie za 2008 r. - Coroczne postępowanie w sprawie oceny - Kryteria oceny - Konsultacja z komitetem pracowniczym - Uwzględnienie nieobecności wskutek choroby - Ustalenie celów)
   2011/C 340/71
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Sarah Whitehead (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i M. Vandenbussche)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: początkowo F. Feyerbacher i G. Nuvoli, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata B. Wägenbaura, następnie E. Carlini i G. Nuvoli, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata B. Wägenbaura)

      Przedmiot sprawy

   W pierwszej kolejności żądanie stwierdzenia nieważności decyzji EBC, na mocy której do wynagrodzenia skarżącej zastosowano dwupunktowy współczynnik zgodnie z Annual salary and Bonus Review za 2008 rok oraz żądanie zwrotu różnicy pomiędzy tak podwyższonym wynagrodzeniem a wynagrodzeniem, do którego skarżąca uważa, że ma prawo. Następnie żądanie zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Sarah Whitehead pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Europejski Bank Centralny.

      (1)  Dz.U. C 24 z 30.1.2010, s. 82


title: Sprawa C-87/12: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 8 maja 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative — Luksemburg) — Kreshnik Ymeraga, Kasim Ymeraga, Afijete Ymeraga-Tafarshiku, Kushtrim Ymeraga, Labinot Ymeraga przeciwko Ministre du Travail, de l'Emploi et de l'Immigration (Obywatelstwo Unii — Artykuł 20 TFUE — Prawo pobytu obywateli państw trzecich będących członkami rodziny obywatela Unii, który nie skorzystał ze swojego prawa do swobodnego przemieszczania się — Prawa podstawowe)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/27

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 8 maja 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative — Luksemburg) — Kreshnik Ymeraga, Kasim Ymeraga, Afijete Ymeraga-Tafarshiku, Kushtrim Ymeraga, Labinot Ymeraga przeciwko Ministre du Travail, de l'Emploi et de l'Immigration
   (Sprawa C-87/12) (1)

   (Obywatelstwo Unii - Artykuł 20 TFUE - Prawo pobytu obywateli państw trzecich będących członkami rodziny obywatela Unii, który nie skorzystał ze swojego prawa do swobodnego przemieszczania się - Prawa podstawowe)
   2013/C 225/44
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour administrative

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Kreshnik Ymeraga, Kasim Ymeraga, Afijete Ymeraga-Tafarshiku, Kushtrim Ymeraga, Labinot Ymeraga

      Strona pozwana: Ministre du Travail, de l'Emploi et de l'Immigration

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour administrative — Wykładnia art. 20 TFUE oraz art. 20, 21, 24, 33 i 34 Karty praw podstawowych — Obywatelstwo Unii — Prawo do łączenia rodzin przysługujące obywatelowi europejskiemu w odniesieniu do członków jego rodziny będących obywatelami państwa trzeciego, w sytuacji gdy faktycznie nie skorzystał on z prawa do swobodnego przemieszczania się i z prawa pobytu w innym państwie członkowskim niż państwo, którego obywatelstwo posiada

      Sentencja

   Artykuł 20 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie odmówiło obywatelowi państwa trzeciego pobytu na swoim terytorium, chociaż obywatel ten pragnie zamieszkać z członkiem swojej rodziny będącym obywatelem Unii Europejskiej zamieszkałym w tym państwie członkowskim i posiadającym jego obywatelstwo, w sytuacji gdy ten obywatel Unii nigdy nie skorzystał ze swego prawa do swobodnego przemieszczania się, o ile taka odmowa nie oznacza pozbawienia tego obywatela Unii rzeczywistej możliwości skorzystania z istoty praw wynikających ze statusu obywatela Unii.

      (1)  Dz.U. C 138 z 12.5.2012.


title: Sprawa T-521/10: Postanowienie Sądu z dnia 18 października 2011 r. — Confortel Gestión przeciwko OHIM — Homargrup (CONFORTEL AQUA 4)

text:
               10.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 362/21

         Postanowienie Sądu z dnia 18 października 2011 r. — Confortel Gestión przeciwko OHIM — Homargrup (CONFORTEL AQUA 4)
   (Sprawa T-521/10) (1)

   2011/C 362/33
   Język postępowania: hiszpański
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 30 z 29.1.2011.


title: Sprawa C-561/12: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 5 grudnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Riigikohus — Estonia) — Nordecon AS, Ramboll Eesti AS przeciwko Rahandusministeerium (Zamówienia publiczne — Procedura negocjacyjna z publikacją ogłoszenia o zamówieniu — Możliwość negocjowania przez instytucję zamawiającą ofert niezgodnych z wiążącymi wymaganiami specyfikacji technicznych określonych w dokumentacji przetargowej dotyczącej zamówienia)

text:
               15.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/16

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 5 grudnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Riigikohus — Estonia) — Nordecon AS, Ramboll Eesti AS przeciwko Rahandusministeerium
   (Sprawa C-561/12) (1)

   (Zamówienia publiczne - Procedura negocjacyjna z publikacją ogłoszenia o zamówieniu - Możliwość negocjowania przez instytucję zamawiającą ofert niezgodnych z wiążącymi wymaganiami specyfikacji technicznych określonych w dokumentacji przetargowej dotyczącej zamówienia)
   2014/C 45/28
   Język postępowania: estoński

      Sąd odsyłający

   Riigikohus

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Nordecon AS, Ramboll Eesti AS

      Strona pozwana: Rahandusministeerium

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Riigikohus — Wykładnia art. 30 ust. 2 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, s. 114) — Procedura negocjacyjna z publikacją ogłoszenia o zamówieniu — Możliwość, lub jej brak, wstrzymania przez instytucję zamawiającą negocjacji ofert niezgodnych z wiążącymi wymaganiami specyfikacji technicznych określonych w dokumentacji przetargowej dotyczącej zamówienia publicznego — Specyfikacje techniczne zmienione w trakcie negocjacji — Możliwość udzielenia zamówienia publicznego oferentowi proponującemu ofertę niezgodną z owymi specyfikacjami technicznymi

      Sentencja

   Artykuł 30 ust. 2 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi nie upoważnia instytucji zamawiającej do negocjowania z oferentami takich ofert, które nie odpowiadają wiążącym wymaganiom ustanowionym w specyfikacjach technicznych zamówienia.

      (1)  Dz.U. C 38 z 9.2.2013.


title: Sprawa C-526/04: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Cour de cassation chambre commerciale, financière et économique (Francja) z dnia 14 grudnia 2004 r. w sprawie Laboratoires Boiron SA przeciwko Agence centrale des organismes de sécurité sociale

text:
               19.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Cour de cassation chambre commerciale, financière et économique (Francja) z dnia 14 grudnia 2004 r. w sprawie Laboratoires Boiron SA przeciwko Agence centrale des organismes de sécurité sociale
   (Sprawa C-526/04)
   (2005/C 69/11)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 29 grudnia 2004 r. do sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Cour de cassation (France), chambre commerciale, financière et économique z dnia 14 grudnia 2004 r. w sprawie Laboratoires Boiron SA przeciwko Agence centrale des organismes de sécurité sociale.
   Cour de cassation (France), chambre commerciale, financière et économique, zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy prawo wspólnotowe należy interpretować w ten sposób, że laboratorium farmaceutyczne, zobowiązane do zapłacenia składki przewidzianej w art. 12 loi 97-1164 du 19 décembre 1997 de financement de la sécurité sociale pour 1998 (ustawy nr 97-1164 z dnia 19 grudnia 1997 r. o finansowaniu zabezpieczenia społecznego w roku 1998), może celem uzyskania jego refundacji powoływać się na okoliczność, że nieobjęcie tą składką hurtowników-dystrybutorów stanowi pomoc państwa?

               2)

               W przypadku pozytywnej odpowiedzi i skoro powodzenie wniosku o refundację może zależeć jedynie od dowodów przedstawionych przez osobę go składającą, to czy prawo wspólnotowe należy interpretować w ten sposób, że przepisy prawa krajowego uzależniające refundację obowiązkowego wkładu przewidzianego przez art. 245-6-1 Code de la sécurité sociale (Kodeksu zabezpieczenia społecznego) od dowodu, który ma przeprowadzić osoba składająca taki wniosek, że korzyść odniesiona przez tych beneficjentów przekracza dodatkowe koszty, jakie ponoszą oni przy wypełnianiu obowiązków misji publicznej nałożonej na nich przez ustawodawstwo krajowe lub że nie są spełnione przesłanki określone przez Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 24 lipca 2003 r. (Altmark), stanowią zasady dowodzenia skutkujące tym, że praktycznie niemożliwa lub nadmiernie utrudniona staje się refundacja, o którą wniosek został złożony właściwemu organowi, z tego względu, że zwolnienie ze składki, z którego korzystają hurtownicy-dystrybutorzy, stanowi pomoc państwa, która nie została zgłoszona Komisji Wspólnot Europejskich?


title: Sprawa C-363/12: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 18 marca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez The Equality Tribunal – Irlandia) – Z przeciwko A Government Department, the Board of Management of a Community School (Odesłanie prejudycjalne  — Polityka społeczna  — Dyrektywa 2006/54/WE  — Równość traktowania pracowników płci żeńskiej i męskiej  — Matka zamawiająca, której dziecko urodziło się dzięki umowie o macierzyństwo zastępcze  — Odmowa udzielenia jej płatnego urlopu równoważnego z urlopem macierzyńskim lub urlopem adopcyjnym  — Konwencja Narodów Zjednoczonych o prawach osób niepełnosprawnych  — Dyrektywa 2000/78/WE  — Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy  — Zakaz wszelkiej dyskryminacji ze względu na niepełnosprawność  — Matka zamawiająca, która jest niezdolna do noszenia ciąży  — Istnienie niepełnosprawności  — Ważność dyrektyw 2006/54 i 2000/78)

text:
               12.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/7

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 18 marca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez The Equality Tribunal – Irlandia) – Z przeciwko A Government Department, the Board of Management of a Community School
   (Sprawa C-363/12) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Dyrektywa 2006/54/WE - Równość traktowania pracowników płci żeńskiej i męskiej - Matka zamawiająca, której dziecko urodziło się dzięki umowie o macierzyństwo zastępcze - Odmowa udzielenia jej płatnego urlopu równoważnego z urlopem macierzyńskim lub urlopem adopcyjnym - Konwencja Narodów Zjednoczonych o prawach osób niepełnosprawnych - Dyrektywa 2000/78/WE - Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy - Zakaz wszelkiej dyskryminacji ze względu na niepełnosprawność - Matka zamawiająca, która jest niezdolna do noszenia ciąży - Istnienie niepełnosprawności - Ważność dyrektyw 2006/54 i 2000/78))
   2014/C 142/07
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   The Equality Tribunal

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Z

      Strona pozwana: A Government Department, the Board of Management of a Community School

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – The Equality Tribunal (Irlandia) – Wykładnia art. 4 i 14 dyrektywy 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (Dz.U. L 204, s. 23) – Wykładnia art. 3 ust. 1 i art. 5 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. L 303, s. 16) – Matka biologiczna dziecka urodzonego w drodze macierzyństwa zastępczego – Osoba cierpiąca z powodu niepełnosprawności uniemożliwiającej urodzenie dziecka – Prawo do urlopu macierzyńskiego

      Sentencja

               1)

               Dyrektywę 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy, a w szczególności jej art. 4 i 14, należy interpretować w ten sposób, że odmowa udzielenia płatnego urlopu równoważnego z urlopem macierzyńskim pracownicy jako matce zamawiającej, której dziecko urodziło się dzięki umowie o macierzyństwo zastępcze, nie stanowi dyskryminacji ze względu na płeć.
               Sytuacja takiej matki zamawiającej w odniesieniu do przyznawania urlopu adopcyjnego nie jest objęta wskazaną dyrektywą.

               2)

               Dyrektywę Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającą ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy należy interpretować w ten sposób, że odmowa udzielenia płatnego urlopu równoważnego z urlopem macierzyńskim lub urlopem adopcyjnym pracownicy, która jest niezdolna do noszenia ciąży i która skorzystała z umowy o macierzyństwo zastępcze, nie stanowi dyskryminacji ze względu na niepełnosprawność.
               Ważności wskazanej dyrektywy nie można ocenić w świetle Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawach osób niepełnosprawnych, jednak wspomnianą dyrektywę należy interpretować w miarę możliwości zgodnie ze wskazaną konwencją.

      (1)  Dz.U. C 311 z 13.10.2012.


title: Sprawa T-316/05: Skarga wniesiona w dniu 12 sierpnia 2005 r. — Republika Cypru przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               29.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/23

         Skarga wniesiona w dniu 12 sierpnia 2005 r. — Republika Cypru przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-316/05)
   (2005/C 271/45)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Cypru (przedstawiciel: Petros Kliridis)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej
   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia nr 832/2005 (1);

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca podnosi te same zarzuty i główne argumenty jak w sprawie T-300/05.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 832/2005 z dnia 31 maja 2005 r. w sprawie określenia nadwyżkowych ilości cukru, izoglukozy i fruktozy dla Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji (Dz.U. L 138 z 1.6.2005, str. 3)


title: Sprawa T-235/13: Skarga wniesiona w dniu 23 kwietnia 2013 r. — Gopack przeciwko Komisji

text:
               15.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/38

         Skarga wniesiona w dniu 23 kwietnia 2013 r. — Gopack przeciwko Komisji
   (Sprawa T-235/13)
   2013/C 171/75
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Gopack (Manosque, Francja) (przedstawiciele: adwokaci J.M. Leprêtre i N. Chahid-Nouraï)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie ze skutkiem natychmiastowym, na podstawie art. 263 TFUE, nieważności dyrektywy Komisji 2013/2/UE z dnia 7 lutego 2013 r. zmieniającej załącznik I do dyrektywy 94/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych, w zakresie, w jakim wprowadza ona walce do nawijania, z wyjątkiem walców do użytku przemysłowego, do wykazu przykładów opakowań;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów, które są zasadniczo identyczne z tymi podniesionymi w ramach sprawy T-202/13 Group d'Hygiène przeciwko Komisji lub są do nich podobne.


title: Sprawa C-285/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht w dniu 3 lipca 2006 r. — Heinrich Stefan Schneider przeciwko krajowi związkowemu Nadrenia-Palatynat

text:
               30.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht w dniu 3 lipca 2006 r. — Heinrich Stefan Schneider przeciwko krajowi związkowemu Nadrenia-Palatynat
   (Sprawa C-285/06)
   (2006/C 237/05)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesverwaltungsgericht
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Heinrich Stefan Schneider

      Strona pozwana: Kraj związkowy Nadrenia-Palatynat
   Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy art. 47 ust. 2 lit. b) i c) w związku z punktem B ust. 1 lit. b) tiret piąte, punkt B ust. 3 załącznika VII do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 (1) oraz art. 23 rozporządzenia (WE) nr 753/2002 należy interpretować w ten sposób, że określenie odnoszące się do procesu produkcji i metody dojrzewania lub do jakości wina jest dopuszczalne jedynie jako podlegające regulacji określenie fakultatywne zgodnie z punktem B ust. 1 lit. b) tiret piąte załącznika VII do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 na warunkach wskazanych w tym przepisie i w art. 23 rozporządzenia (WE) nr 753/2002 (2), a nie jako dodatkowe określenie zgodnie z punktem B ust. 3 załącznika VII do rozporządzenia (WE) nr 1493/1999?

               2.

               Czy art. 24 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 753/2002 należy interpretować w ten sposób, że sprzeczne z prawem imitacja lub przywołanie mogą mieć miejsce jedynie wówczas, jeżeli są wyrażone w tym samym języku, co chronione tradycyjne terminy?

               3.

               Czy art. 24 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 753/2002 należy interpretować w ten sposób, że tradycyjne terminy wskazane w załączniku III są chronione jedynie względem win pochodzących z tego samego państwa członkowskiego producenta co chroniony tradycyjny termin?

      (1)  Dz.U. L 179, str. 1

      (2)  Dz.U. L 118, str. 1


title: Wyrok Trybunału z dnia 10 grudnia 2010 r. w sprawie E-10/10 między – Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Królestwu Norwegii (Uchybienie zobowiązaniom przez Umawiającej się Strony – Dyrektywa 2005/36/WE w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych)

text:
               19.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/5

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 10 grudnia 2010 r.
   w sprawie E-10/10 między
   Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Królestwu Norwegii
   (Uchybienie zobowiązaniom przez Umawiającej się Strony – Dyrektywa 2005/36/WE w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych)
   (2011/C 148/05)
   W sprawie E-10/10 Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Królestwu Norwegii – SKARGA o stwierdzenie, że Królestwo Norwegii, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do pełnego wdrożenia do krajowego porządku prawnego aktu, do którego następuje odniesienie w pkt 1 oraz w pkt 1 tiret drugim załącznika VII do Porozumienia EOG, tzn. dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych, zmienionej rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1430/2007 z dnia 5 grudnia 2007 r. zmieniającym załączniki II i III do dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych, dostosowanych do Porozumienia EOG przez protokół 1 do tego Porozumienia, lub nie zawiadamiając Urzędu Nadzoru EFTA o takich środkach, uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 63 ust. 1 wspomnianej dyrektywy oraz art. 7 Porozumienia EOG, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher, prezes, Thorgeir Örlygsson oraz Henrik Bull (sędzia sprawozdawca), sędziowie, wydał w dniu 10 grudnia 2010 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
   Trybunał niniejszym:

               1)

               orzeka, że Królestwo Norwegii, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu, do którego następuje odniesienie w pkt 1 oraz w pkt 1 tiret drugim załącznika VII do Porozumienia EOG, tzn. dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych, zmienionej rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1430/2007 z dnia 5 grudnia 2007 r. zmieniającym załączniki II i III do dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych, dostosowanych do Porozumienia EOG przez protokół 1 do tego Porozumienia, lub nie zawiadamiając Urzędu Nadzoru EFTA o takich środkach, uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 63 ust. 1 wspomnianej dyrektywy oraz art. 7 Porozumienia EOG;

               2)

               obciąża Królestwo Norwegii kosztami postępowania.


title: Sprawa T-582/08: Wyrok Sądu z dnia 9 września 2010 r. — Carpent Languages przeciwko Komisji (Zamówienia publiczne na usługi — Wspólnotowe postępowanie przetargowe — Organizacja zebrań i konferencji — Odrzucenie oferty oferenta — Przyznanie zamówienia innemu oferentowi — Oczywisty błąd w ocenie — Równe traktowanie)

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/37

      Wyrok Sądu z dnia 9 września 2010 r. — Carpent Languages przeciwko Komisji
      (Sprawa T-582/08) (1)

      (Zamówienia publiczne na usługi - Wspólnotowe postępowanie przetargowe - Organizacja zebrań i konferencji - Odrzucenie oferty oferenta - Przyznanie zamówienia innemu oferentowi - Oczywisty błąd w ocenie - Równe traktowanie)
      (2010/C 288/71)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Carpent Languages (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: P. Goergen, adwokat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Simon i E. Manhaeve, pełnomocnicy, wspierani przez F. Tulkensa i V. Osta, adwokatów)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Komisji z dnia 30 października 2008 r. o odrzuceniu oferty przedstawionej przez skarżącą w ramach przetargu na część nr 4 zamówienia VT/2008/036, zatytułowaną „Udostępnienie grup tłumaczy ustnych zgodnie z wymogami językowymi danego wydarzenia” (Kontrakty ramowe dotyczące usług organizacji zebrań i konferencji) i decyzję Komisji z dnia 17 listopada 2008 r. wskazującą spółkę, której udzielono zamówienia w zakresie części nr 4 oraz wniosek o zasądzenie od Komisji odszkodowania w razie nieuwzględnienia przez Sąd skargi o stwierdzenie nieważności decyzji odrzucającej ofertę skarżącej.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Carpent Languages SPRL pokrywa koszty postępowania.

         (1)  Dz.U. C 69 z 21.3.2009.


title: Sprawa T-203/16: Postanowienie Sądu z dnia 6 kwietnia 2017 r. – Brancheforeningen for Regulerkraft i Danmark/Komisja (Pomoc państwa — Skarga do Komisji — Skarga na bezczynność — Zajęcie przez Komisję stanowiska kończące stan bezczynności — Umorzenie postępowania)

text:
               6.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/21

         Postanowienie Sądu z dnia 6 kwietnia 2017 r. – Brancheforeningen for Regulerkraft i Danmark/Komisja
   (Sprawa T-203/16) (1)

   ((Pomoc państwa - Skarga do Komisji - Skarga na bezczynność - Zajęcie przez Komisję stanowiska kończące stan bezczynności - Umorzenie postępowania))
   (2017/C 178/28)
   Język postępowania: duński

      Strony

      Strona skarżąca: Brancheforeningen for Regulerkraft i Danmark (Ikast, Dania) (przedstawiciel: N. Gade, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Recchia i S. Maaløe, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Oparte na art. 265 TFUE żądanie stwierdzenia, że Komisja bezprawnie nie dotrzymała terminów dotyczących czasu trwania wstępnego postępowania wyjaśniającego w przedmiocie pomocy państwa, zaś po wszczęciu formalnego postępowania w bezprawny sposób nie wydała rozstrzygnięcia w przedmiocie wniesionej do niej przez skarżącą w przedmiocie pomocy państwa skargi.

      Sentencja

               1)

               Umarza się postępowanie w przedmiocie skargi.

               2)

               Brancheforeningen for Regulerkraft i Danmark i Komisja Europejska zostają obciążone kosztami.

      (1)  Dz.U. C 232 z 27.6.2016


title: Sprawa T-215/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 grudnia 2007 r. — Donnici przeciwko Parlamentowi (Odmowa właściwości)

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/43

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 grudnia 2007 r. — Donnici przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-215/07) (1)

   (Odmowa właściwości)
   (2008/C 51/80)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Beniamino Donnici (Castrolibero, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci M. Sanino, G.M. Roberti, I. Perego i P. Salvatore)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: H. Krück, N. Lorenz i L. Visaggio, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 24 maja 2007 r. w sprawie weryfikacji mandatu Beniamina Donniciego [2007/2121 (REG)], stwierdzającej nieważność jego mandatu posła Parlamentu Europejskiego.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Sąd odmawia właściwości w sprawie T-215/07 w celu umożliwienia Trybunałowi rozstrzygnięcia w przedmiocie skargi o stwierdzenie nieważności.

               2)

               Zastrzega się w przedmiocie kosztów.

      (1)  Dz.U. C 183 z 4.8.2007.


title: Sprawa T-476/08: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 grudnia 2009 r. — Media-Saturn przeciwko OHIM (BEST BUY) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego BEST BUY — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])

text:
               13.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/35

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 grudnia 2009 r. — Media-Saturn przeciwko OHIM (BEST BUY)
   (Sprawa T-476/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego BEST BUY - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   2010/C 37/47
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Media-Saturn-Holding GmbH (Ingolstadt, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo adwokat K. Lewinsky, następnie adwokaci C.R. Haarmann i E. Warnke)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Przedmiot sprawy

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 28 sierpnia 2008 r. (sprawa R 591/2008-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia słowno-graficznego BEST BUY jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Media-Saturn-Holding GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 327 z 20.12.2008.


title: Sprawa T-77/12: Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2012 r. — Wahl GmbH przeciwko OHIM — Tenacta Group (bellissima)

text:
               14.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/30

         Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2012 r. — Wahl GmbH przeciwko OHIM — Tenacta Group (bellissima)
   (Sprawa T-77/12)
   2012/C 109/60
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Wahl GmbH (Unterkirnach, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Kieser)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Tenacta Group SpA (Azzano S. Paolo, Włochy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zmianę decyzji Drugiej Izby Odwoławczej z dnia 21 listopada 2011 r. w taki sposób, że sprzeciw nr B1560781 z dnia 2 listopada 2009 r., w którym powołano się na wspólnotowy znak towarowy nr 004534889 zostanie oddalony;

               —

               ewentualnie, zmianę decyzji Drugiej Izby Odwoławczej z dnia 21 listopada 2011 r. w taki sposób, że sprzeciw nr B1560781 z dnia 2 listopada 2009 r., w którym powołano się na wspólnotowy znak towarowy nr 004534889 zostanie oddalony w odniesieniu do rejestracji zgłoszonego znaku towarowego dla towarów należących do klasy 7;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „bellissima” dla towarów należących do klas 7 i 8 (zgłoszenie nr 8406704)

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: TENACTA GROUP SpA.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzny znak towarowy „bellissima IMETEC” dla towarów należących do klas 9 i 11 (wspólnotowy znak towarowy nr 4534889)

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania
   Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych nie zachodzi prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.


title: Sprawa T-688/15 P: Wyrok Sądu z dnia 14 lutego 2017 r. – Schönberger/Trybunał Obrachunkowy (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Awans — Postępowanie w sprawie awansu w 2011 r. — Decyzja o nieawansowaniu skarżącego do grupy zaszeregowania AD 13 — Odrzucenie skargi w pierwszej instancji, po przekazaniu do ponownego rozpoznania przez Sąd, jako w części oczywiście niedopuszczalnej a w części jako oczywiście bezzasadnej — Perspektywa awansu)

text:
               27.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/10

         Wyrok Sądu z dnia 14 lutego 2017 r. – Schönberger/Trybunał Obrachunkowy
   (Sprawa T-688/15 P) (1)

   ((Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Awans - Postępowanie w sprawie awansu w 2011 r. - Decyzja o nieawansowaniu skarżącego do grupy zaszeregowania AD 13 - Odrzucenie skargi w pierwszej instancji, po przekazaniu do ponownego rozpoznania przez Sąd, jako w części oczywiście niedopuszczalnej a w części jako oczywiście bezzasadnej - Perspektywa awansu))
   (2017/C 095/17)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Peter Schönberger (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat O. Mader)

      Druga strona postępowania: Trybunał Obrachunkowy Unii Europejskiej (przedstawiciel: Í. Ní Riagáin Düro et B. Schäfer, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 30 września 2015 r. Schönberger/Trybunał Obrachunkowy (F-14/12 RENV, EU:F:2015:112).

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Peter Schönberger pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Trybunał Obrachunkowy Unii Europejskiej w postępowaniu niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U. C 59 z 15.2.2016.


title: Sprawa C-339/14: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 21 maja 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Nürnberg – Niemcy) – postępowanie karne/Andreas Wittmann (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 2006/126/WE — Wzajemne uznawanie praw jazdy — Okres obowiązywania zakazu — Wydanie prawa jazdy przez państwo członkowskie przed początkiem okresu obowiązywania zakazu w państwie członkowskim miejsca zamieszkania — Przyczyny odmowy uznania w państwie członkowskim miejsca zamieszkania ważności prawa jazdy wydanego przez inne państwo członkowskie)

text:
               20.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 236/19

         Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 21 maja 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Nürnberg – Niemcy) – postępowanie karne/Andreas Wittmann
   (Sprawa C-339/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2006/126/WE - Wzajemne uznawanie praw jazdy - Okres obowiązywania zakazu - Wydanie prawa jazdy przez państwo członkowskie przed początkiem okresu obowiązywania zakazu w państwie członkowskim miejsca zamieszkania - Przyczyny odmowy uznania w państwie członkowskim miejsca zamieszkania ważności prawa jazdy wydanego przez inne państwo członkowskie))
   (2015/C 236/27)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberlandesgericht Nürnberg

      Strona w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

   Andreas Wittmann

      Sentencja

   Artykuł 11 ust. 4 akapit drugi dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2006/126/WE z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy należy interpretować w ten sposób, że środek, na podstawie którego państwo członkowskie miejsca zamieszkania osoby – które to państwo nie może cofnąć owej osobie, będącej kierowcą pojazdu samochodowego, prawa jazdy z tego względu, że wcześniej wobec osoby tej została już wydana decyzja o cofnięciu – nakazuje, iż w danym okresie wspomnianej osobie nie można wydać nowego prawa jazdy, należy uznać za środek polegający na ograniczeniu, zawieszeniu lub cofnięciu prawa jazdy w rozumieniu tego przepisu, a tym samym środek ten stanowi przeszkodę dla uznania ważności jakiegokolwiek prawa jazdy wydanego w innym państwie członkowskim przed upływem tego okresu. Okoliczność, że wyrok orzekający ten środek uprawomocnił się po dniu wydania prawa jazdy w drugim państwie, jest w tym zakresie bez znaczenia, ponieważ owo prawo jazdy zostało uzyskane po wydaniu tego wyroku, a przyczyny uzasadniające wspomniany środek istniały już w dniu wydania wspomnianego prawa jazdy.

      (1)  Dz.U. C 372 z 20.10.2014.


title: Sprawa T-278/06: Skarga wniesiona w dniu 6 października 2006 r. — Zjednoczone Królestwo przeciwko Komisji

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/60

         Skarga wniesiona w dniu 6 października 2006 r. — Zjednoczone Królestwo przeciwko Komisji
   (Sprawa T-278/06)
   (2006/C 294/121)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: E. O'Neill, działający w charakterze pełnomocnika i H. Mercer, Barrister)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji Komisji 2006/554/WE dotyczącego rozliczenia rachunków przedstawionych przez państwa członkowskie w związku z wydatkami poniesionymi z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej, w zakresie w jakim wyłącza on z finansowania wspólnotowego wydatki w wysokości £1,351,441.25 poniesione przez Zjednoczone Królestwo w latach 2001 — 2004 w sektorze „tłuszczów maślanych w przetwórstwie spożywczym”, ze względu na „niewystarczającą ilość kontroli ilości wyprodukowanych produktów”;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Strona skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności w części decyzji Komisji 2006/554/WE wyłączającej z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) (1), a w szczególności części odnoszącej się do wykorzystywania tłuszczów maślanych w przetwórstwie spożywczym w Zjednoczonym Królestwie.
   Spór dotyczy środków kontroli podjętych przez stronę skarżącą na podstawie art. 23 rozporządzenia Komisji nr 2571/97 (2) („rozporządzenie Komisji”), określającego środki podejmowane przez państwa członkowskie dotyczące, między innymi, produkcji i wykorzystywania koncentratu masła, które mogą być przedmiotem pomocy w sytuacji gdy koncentrat masła jest wykorzystywany do produkcji określonych wyrobów cukierniczych i ciastek.
   Artykuł 23 ust. 2 rozporządzenia Komisji przewiduje „kontrolę na miejscu” w zakładach wytwarzających koncentrat masła „podczas wytwarzania koncentratu masła”, w taki sposób, że „każda oferta, która wygrywa przetarg […] jest poddawana kontroli co najmniej raz”.
   Komisja jest zdania, że strona skarżąca nie dokonała kluczowych kontroli, w zakresie w jakim z wykładni rozporządzenia Komisji wynika, że strona skarżąca jest zobowiązana do przeprowadzenia fizycznych kontroli ilości koncentratu masła zawartych w każdej partii składającej się na ofertę, po jej wytworzeniu. Strona skarżąca twierdzi, że rzeczywistości prowadzi to do zapewnienia co najmniej dwukrotnej kontroli każdej oferty. Podnosi ona, że Komisja opiera się na pojęciu nie figurującym w rozporządzeniu Komisji, mianowicie „fizycznej” kontroli ilości.
   Strona skarżąca przytacza dwa zarzuty:

               a)

               Komisja naruszyła prawo w zakresie w jakim sporna decyzja pozostaje w sprzeczności z art. 7 ust. 4 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1258/1999 (3) („rozporządzenie Rady”) w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, ponieważ wniosek, iż dane wydatki nie zostały poniesione zgodnie z przepisami wspólnotowymi sformułowanymi w art. 23 ust. 2 rozporządzenia Komisji, był bezpodstawny oraz

               b)

               Komisja naruszyła prawo w zakresie w jakim określenie wyłączonej kwoty było sprzeczne z art. 7 ust. 4 rozporządzenia Rady.

      (1)  Dz.U. L 218, str. 12.

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2571/97 z dnia 15 grudnia 1997 r. sprawie sprzedaży masła po obniżonych cenach oraz przyznawania pomocy do śmietany, masła i koncentratu masła, przeznaczonych do wykorzystania w produkcji ciast, lodów i innych środków spożywczych (Dz.U. 1997 L 350, str. 3).

      (3)  Rozporządzenia Rady (WE) nr 1258/1999 z dnia 15 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. 1999 L 160, str. 103)


title: Sprawa T-164/08: Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2008 r. — Republika Włoska przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich i EPSO

text:
               21.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 158/22

         Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2008 r. — Republika Włoska przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich i EPSO
   (Sprawa T-164/08)
   (2008/C 158/36)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciel: P. Gentili, avvocato dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich i Europejski Urząd Doboru Kadr
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności ogłoszenia o konkursie otwartym EPSO/AD/125/08 (grupa zaszeregowania AD7 oraz AD9) zorganizowanego w celu utworzenia listy rezerwowej na stanowiska odpowiednio 4 (ścieżka Komisji) i 9 (ścieżka innych instytucji) lekarzy, opublikowanego w wersji angielskiej, francuskiej i niemieckiej w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich C 48 A z dnia 21 lutego 2008 r.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty są identyczne do tych podniesionych w sprawie T-117/08 Włochy przeciwko Komisji. (1)

      (1)  Dotychczas nieopublikowanej w Dzienniku Urzędowym.


title: Sprawa T-231/12: Wyrok Sądu z dnia 17 maja 2013 r. — Rocket Dog Brands przeciwko OHIM — Julius-K9 (JULIUS K9) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w przedmiocie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego JULIUS K9 — Wcześniejsze graficzne wspólnotowe znaki towarowe K9 — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               29.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 189/21

         Wyrok Sądu z dnia 17 maja 2013 r. — Rocket Dog Brands przeciwko OHIM — Julius-K9 (JULIUS K9)
   (Sprawa T-231/12) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w przedmiocie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego JULIUS K9 - Wcześniejsze graficzne wspólnotowe znaki towarowe K9 - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2013/C 189/43
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Rocket Dog Brands LLC (Hayward, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: C. Aikens, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Julius-K9 bt (Szigetszentmiklós, Węgry)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 21 marca 2012 r. (sprawa R 1124/2011-4) dotyczącej postępowania w przedmiocie sprzeciwu pomiędzy Rocket Dog Brands LLC a Julius-K9

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Rocket Dog Brands LLC pokrywa koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 227 z 28.7.2012


title: Sprawa C-345/08: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 grudnia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Schwerin — Niemcy) — Krzysztof Peśla przeciwko Justizministerium Mecklenburg-Vorpommern (Swobodny przepływ pracowników — Artykuł 39 WE — Odmowa dostępu do aplikacji przygotowującej do wykonywania regulowanych zawodów prawniczych — Kandydat, który uzyskał dyplom ukończenia studiów prawniczych w innym państwie członkowskim — Kryteria badania równoważności zdobytego wykształcenia)

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/10

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 grudnia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Schwerin — Niemcy) — Krzysztof Peśla przeciwko Justizministerium Mecklenburg-Vorpommern
   (Sprawa C-345/08) (1)

   (Swobodny przepływ pracowników - Artykuł 39 WE - Odmowa dostępu do aplikacji przygotowującej do wykonywania regulowanych zawodów prawniczych - Kandydat, który uzyskał dyplom ukończenia studiów prawniczych w innym państwie członkowskim - Kryteria badania równoważności zdobytego wykształcenia)
   2010/C 24/16
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Verwaltungsgericht Schwerin

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Krzysztof Peśla

      Strona pozwana: Justizministerium Mecklenburg-Vorpommern

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Verwaltungsgericht Schwerin — Wykładnia art. 39 traktatu WE — Decyzja odmawiająca dostępu do aplikacji przygotowującej do wykonywania regulowanych zawodów prawniczych wydana w stosunku do kandydata, który uzyskał dyplom ukończenia studiów prawniczych w innym państwie członkowskim — Kryteria oceny równoważności wykształcenia

      Sentencja

               1)

               Wykładni art. 39 WE należy dokonywać w ten sposób, że wiedza, którą należy uwzględnić jako element odniesienia w celu dokonania oceny równoważności szkolenia w następstwie wniosku o bezpośrednie dopuszczenie do aplikacji prawniczej — bez przystąpienia do egzaminów pisemnych w tym zakresie — jest wiedzą potwierdzoną przez kwalifikacje wymagane w państwie członkowskim, w którym kandydat wnosi o dopuszczenie go do takiej aplikacji.

               2)

               Wykładni art. 39 WE należy dokonywać w ten sposób, że gdy właściwe władze państwa członkowskiego badają wniosek obywatela innego państwa członkowskiego o dostęp do okresu praktycznego szkolenia w celu późniejszego wykonywania regulowanego zawodu prawniczego, jak w przypadku aplikacji prawniczej w Niemczech, przepis ten jako taki nie przewiduje obowiązku, by władze te wymagały od kandydata — w ramach badania równoważności wymaganego przez prawo wspólnotowe — jedynie poziomu wiedzy prawniczej niższego niż potwierdzony przez kwalifikacje wymagane w tym państwie członkowskim dla uzyskania dostępu do takiego okresu praktycznego szkolenia. Należy jednakże wskazać, że po pierwsze, przepis ten nie stoi też na przeszkodzie takiemu uelastycznieniu wymaganych kwalifikacji, a po drugie, w praktyce istotne jest, by możliwość częściowego uznania wiedzy potwierdzonej przez kwalifikacje wykazane przez zainteresowanego nie była tylko fikcyjna, czego weryfikacja jest zadaniem sądu krajowego.

      (1)  Dz.U. C 260 z dnia 11.10.2008.


title: Sprawa C-329/07: Skarga wniesiona w dniu 13 lipca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/29

         Skarga wniesiona w dniu 13 lipca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-329/07)
   (2007/C 211/54)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: W. Wils, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Republika Francuska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie wydając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej (1), a w każdym razie nie informując o nich Komisji, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               —

               obciążenie Republiki Francuskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin wyznaczony na dostosowanie prawa krajowego do dyrektywy 2004/48/WE upłynął w dniu 29 kwietnia 2006 r.

      (1)  Dz.U. L 157, str. 45.


title: Sprawa C-247/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 19 marca 2015 r. w sprawie T-412/13, Chin Haur Indonesia, PT/Rada Unii Europejskiej wniesione w dniu 27 maja 2015 r. przez Maxcom Ltd

text:
               10.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/8

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 19 marca 2015 r. w sprawie T-412/13, Chin Haur Indonesia, PT/Rada Unii Europejskiej wniesione w dniu 27 maja 2015 r. przez Maxcom Ltd
   (Sprawa C-247/15 P)
   (2015/C 262/10)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Maxcom Ltd (przedstawiciele: L. Ruessmann, adwokat, J. Beck, Solicitor)

      Druga strona postępowania: Chin Haur Indonesia, PT, Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że odwołanie jest dopuszczalne i zasadne;

               —

               uchylenie wyroku Sądu w zakresie drugiej części pierwszego zarzutu;

               —

               oddalenie w całości pierwszego zarzutu podniesionego przez skarżącą w postępowaniu przed Sądem; oraz

               —

               obciążenie skarżącej w postępowaniu przed Sądem kosztami postępowania odwoławczego i postępowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi wnoszący odwołanie podnosi następujące argumenty:

               —

               Sąd popełnił oczywisty błąd orzekając, że na podstawie art. 13 ust. 1 rozporządzenia podstawowego (1) Rada nie mogła uznać, że skarżąca w postępowaniu przed Sądem dokonywała przeładunku w oparciu o to, że: i) skarżąca przed Sądem nie była rzeczywistym producentem z Indonezji oraz ii) nie prowadziła działalności montażowej wykraczającej poza próg określony w art. 13 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.

               —

               Posiłkowo: stwierdzenie nieważności rozporządzenia nr 501/2013 (2) w zakresie w jakim dotyczy skarżącej w postępowaniu przed Sądem jest nieuzasadnione nawet jeśli ustalenia Rady co do przeładunku były błędne, gdyż Sąd potwierdził, że skarżąca w postępowaniu przed Sądem prowadziła działalność montażową, która nie wykraczała poza próg określony w art. 13 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, a także potwierdził, że spełnione zostały wszystkie pozostałe kryteria wymagane w związku z nieprzyznaniem skarżącej w postępowaniu przed Sądem zwolnienia z zastosowania środków przeciwdziałających obejściu.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 343, s. 51).

      (2)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 501/2013 z dnia 29 maja 2013 r. rozszerzające ostateczne cło antydumpingowe, nałożone rozporządzeniem wykonawczym (UE) nr 990/2011 na przywóz rowerów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, na przywóz rowerów wysyłanych z Indonezji, z Malezji, ze Sri Lanki i z Tunezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Indonezji, z Malezji, ze Sri Lanki i z Tunezji (Dz.U. L 153, s. 1).


title: Sprawa T-412/16: Skarga wniesiona w dniu 31 lipca 2016 r. – Bena Properties/Rada

text:
               3.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 364/19

      Skarga wniesiona w dniu 31 lipca 2016 r. – Bena Properties/Rada
      (Sprawa T-412/16)
      (2016/C 364/16)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Bena Properties Co. SA (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: E. Ruchat, adwokat)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie jej skargi za dopuszczalną i zasadną;

                  —

                  w konsekwencji, stwierdzenie nieważności decyzji 2016/850/WPZiB z dnia 27 maja 2016 r. i wydanych w jej następstwie aktów wykonawczych, w zakresie, w jakim dotyczą one strony skarżącej;

                  —

                  obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów, które co do zasady są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-411/16, Syriatel Mobile Telecom/Rada lub do nich podobne.


title: Sprawa F-60/11: Skarga wniesiona w dniu 25 maja 2011 r. — ZZ przeciwko EBC

text:
               16.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/35

         Skarga wniesiona w dniu 25 maja 2011 r. — ZZ przeciwko EBC
   (Sprawa F-60/11)
   2011/C 211/71
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokaci L. Levi i M. Vandenbussche)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji EBC potwierdzającej jego wcześniejszą decyzję o zawieszeniu skarżącego w obowiązkach służbowych ze skutkiem od dnia 5 sierpnia 2010 r. oraz żądanie zadośćuczynienia.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji EBC z dnia 23 listopada 2010 r. potwierdzającej decyzję z dnia 4 sierpnia 2010 r. o zawieszeniu skarżącego w obowiązkach służbowych, a w razie potrzeby, decyzji z dnia 15 marca 2010 r. oddalającej zażalenie;

               —

               w rezultacie, nakazanie pełnego przywrócenia skarżącego do pracy oraz odpowiedniego ogłoszenia tej okoliczności celem przywrócenia jego dobrego imienia;

               —

               w każdym razie, zasądzenie zadośćuczynienia za doznaną przez skarżącego krzywdę, oszacowanego ex aequo et bono na 20 000 EUR;

               —

               obciążenie EBC kosztami postępowania.


title: Sprawa C-459/07: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 2 kwietnia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Finanzsenat, Außenstelle Graz — Austria) — Veli Elshani przeciwko Hauptzollamt Linz (Wspólnotowy kodeks celny — Artykuł 202 i art. 233 akapit pierwszy lit. d) — Powstanie długu celnego — Nielegalne wprowadzenie towarów — Zajęcie z orzeczeniem przepadku — Wygaśnięcie długu celnego — Chwila, w której powinno nastąpić zajęcie)

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/12

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 2 kwietnia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Finanzsenat, Außenstelle Graz — Austria) — Veli Elshani przeciwko Hauptzollamt Linz
   (Sprawa C-459/07) (1)

   (Wspólnotowy kodeks celny - Artykuł 202 i art. 233 akapit pierwszy lit. d) - Powstanie długu celnego - Nielegalne wprowadzenie towarów - Zajęcie z orzeczeniem przepadku - Wygaśnięcie długu celnego - Chwila, w której powinno nastąpić zajęcie)
   2009/C 141/19
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Unabhängiger Finanzsenat, Außenstelle Graz

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Veli Elshani

      Strona pozwana: Hauptzollamt Linz

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Unabhängiger Finanzsenat, Außenstelle Graz — Wykładnia art. 202 i art. 233 akapit pierwszy, lit. d) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego wspólnotowy kodeks celny — Wygaśnięcie długu celnego związane z zajęciem towarów przy ich nielegalnym wprowadzaniu — Zajęcie towarów dokonane w państwie członkowskim przeznaczenia — Usuwanie towarów spod dozoru celnego — Moment wygaśnięcia długu

      Sentencja

               1)

               Artykuł 202 i art. 233 akapit pierwszy lit. d) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego wspólnotowy kodeks celny, zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2700/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 listopada 2000 r., należy interpretować w ten sposób, że zajęcie towarów nielegalnie wprowadzanych na obszar celny Wspólnoty powoduje wygaśnięcie długu celnego tylko wówczas, gdy zajęcie to następuje, zanim towary miną pierwszy urząd celny położony na tym obszarze.

               2)

               Nie ma potrzeby odpowiadać na pytanie drugie.

      (1)  Dz.U. C 297 z 8.12.2007.


title: Sprawa C-663/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Oradea (Rumunia) w dniu 27 grudnia 2011 r. — SC Scandic Distilleries SA przeciwko Direcția Generală de Administrare a Marilor Contribuabili

text:
               24.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Oradea (Rumunia) w dniu 27 grudnia 2011 r. — SC Scandic Distilleries SA przeciwko Direcția Generală de Administrare a Marilor Contribuabili
   (Sprawa C-663/11)
   2012/C 89/05
   Język postępowania: rumuński

      Sąd krajowy

   Curtea de Apel Oradea

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: SC Scandic Distilleries SA.

      Strona pozwana: Direcția Generală de Administrare a Marilor Contribuabili

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy stanowi naruszenie prawa europejskiego (art. 7 i 22 dyrektywy 92/12/EWG (1), a także motywów tej dyrektywy) odmowa ze strony rumuńskich organów podatkowych uwzględnienia wniosku o zwrot podatku akcyzowego zważywszy, że:

                           a)

                           przedsiębiorca, który składa wniosek o zwrot podatku akcyzowego przedstawił dowód, że spełnione zostały wszystkie przesłanki techniczne przewidziane w rumuńskich przepisach w zakresie dopuszczalności wniosku o zwrot, a w szczególności przesłanki dotyczące: (i) dowodu zapłacenia podatku akcyzowego w Rumunii; (ii) dowodu wysłania produktów objętych podatkiem akcyzowym w innym państwie członkowskim;

                           b)

                           zgodnie z wymogami rumuńskiego prawa podatkowego (art. 1926 kodeksu podatkowego, pkt 184 przepisów wykonawczych, przewidzianych w uchwale rządu nr 44/2004 i załączniku 11do tytułu VII kodeksu podatkowego), niektóre dokumenty, które powinny być załączone do wniosku o zwrot mogą być przedstawione wyłącznie po dostarczeniu produktów objętych podatkiem akcyzowym w innym państwie członkowskim;

                           c)

                           rumuńskie przepisy podatkowe (art. 184 ust. 4 przepisów wykonawczych w związku z art. 135 kodeksu postępowania podatkowego) przewidują ogólny 5-letni termin w odniesieniu do każdego wniosku o zwrot.

               2)

               Czy art. 22 ust. 1 lit a) dyrektywy 92/12/EWG należy interpretować w ten sposób, że niezłożenie przez przedsiębiorcę wniosku o zwrot podatku akcyzowego w państwie członkowskim, w którym zapłacono podatek akcyzowy przed dostarczeniem produktów objętych podatkiem akcyzowym do innego państwa członkowskiego, w którym są one przeznaczone do konsumpcji, oznacza utratę przez przedsiębiorcę prawa uzyskania zwrotu podatku akcyzowego.

               3)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na drugie pytanie, czy jest zgodna z zasadą neutralności podatkowej utrata przez przedsiębiorcę prawa uzyskania zwrotu podatku akcyzowego, oznaczająca podwójne opodatkowanie tych produktów objętych podatkiem akcyzowym (w państwie członkowskim, w którym produkty objęte podatkiem akcyzowym zostały początkowo dopuszczone do konsumpcji i w państwie członkowskim, w którym produkty są przeznaczone do konsumpcji).

               4)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie, czy można uznać za zgodny z zasadami równoważności i skuteczności szczególnie krótki termin między dniem zapłacenia podatku akcyzowego w odniesieniu do produktów dopuszczonych do konsumpcji w państwie członkowskim a dniem wysłania produktów objętych podatkiem akcyzowym do innego państwa członkowskiego, w którym są one przeznaczone do konsumpcji. Czy w tym względzie istotny jest fakt, że ogólny termin na złożenie wniosku o zwrot podatku, opłaty lub składki w danym państwie członkowskim jest zdecydowanie dłuższy.

      (1)  Dyrektywa Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania (Dz.U. L 76, s. 1).


title: Sprawa T-520/14: Wyrok Sądu z dnia25 listopada 2015 r. – bd breyton-design/OHIM (RACE GTP) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego RACE GTP — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               18.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/33

         Wyrok Sądu z dnia25 listopada 2015 r. – bd breyton-design/OHIM (RACE GTP)
   (Sprawa T-520/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego RACE GTP - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 016/41)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: bd breyton-design GmbH (Stockach, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci T. Raab i H. Lauf)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Schifko, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 27 marca 2014 r. (sprawa R 1230/2013-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego RACE GTP jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               bd breyton-design GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 303 z 8.9.2014.


title: Sprawa T-402/12: Wyrok Sądu z dnia 16 kwietnia 2015 r. – Schlyter/Komisja [Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Artykuł 4 ust. 2 tiret trzecie — Wyjątek dotyczący ochrony celów dochodzenia — Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 — Artykuł 6 ust. 1 — Szczegółowa opinia Komisji w sprawie projektu zarządzenia dotyczącego rocznej deklaracji substancji nanocząsteczkowych przekazanej Komisji przez władze francuskie zgodnie z przepisami dyrektywy 98/34/WE — Odmowa dostępu]

text:
               8.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/11

         Wyrok Sądu z dnia 16 kwietnia 2015 r. – Schlyter/Komisja
   (Sprawa T-402/12) (1)

   ([Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Artykuł 4 ust. 2 tiret trzecie - Wyjątek dotyczący ochrony celów dochodzenia - Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 - Artykuł 6 ust. 1 - Szczegółowa opinia Komisji w sprawie projektu zarządzenia dotyczącego rocznej deklaracji substancji nanocząsteczkowych przekazanej Komisji przez władze francuskie zgodnie z przepisami dyrektywy 98/34/WE - Odmowa dostępu])
   (2015/C 190/13)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Carl Schlyter (Linköping, Szwecja) (przedstawiciele: adwokaci O. Brouwer i S. Schubert)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Costa de Oliveira, A. Tokár i C. Zadra, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę skarżącą: Republika Finlandii (przedstawiciel: S. Hartikainen, pełnomocnik) i Królestwo Szwecji (przedstawiciele: początkowo A. Falk, C. Meyer-Seitz, U. Persson, C. Stege, S. Johannesson i H. Karlsson, a następnie A. Falk, C. Meyer-Seitz, U. Persson, E. Karlsson, L. Swedenborg i C. Hagerman, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Republika Francuska (przedstawiciele: B. Beaupère-Manokha, D. Colas i F. Fize, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia z dnia 27 czerwca 2012 r. odmawiającej, w okresie zawieszenia, dostępu do szczegółowej opinii tej instytucji w sprawie projektu zarządzenia dotyczącego treści i warunków składania rocznej deklaracji substancji nanocząsteczkowych (2011/673/F), która została jej przekazana przez władze francuskie na podstawie dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych (Dz.U. L 204, s. 37 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 13, t. 20, s. 337), zmienionej dyrektywą 98/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lipca 1998 r. (Dz.U. L 217, s. 18 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 13, t. 21, s. 8).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji z dnia 27 czerwca 2012 r. odmawiającej, w okresie zawieszenia, dostępu do szczegółowej opinii tej instytucji w sprawie projektu zarządzenia dotyczącego treści i warunków składania rocznej deklaracji substancji nanocząsteczkowych (2011/673/F), która została jej przekazana przez władze francuskie na podstawie dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych, zmienionej dyrektywą 98/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lipca 1998 r.

               2)

               Komisja pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Carla Schlytera.

               3)

               Republika Francuska, Republika Finlandii i Królestwo Szwecji pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 343 z 10.11.2012.


               5.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 31/2

         Listy służące ustaleniu składów wielkiej izby oraz trzeciej i szóstej izby od dnia 19 października 2004 r.
   (2005/C 31/05)
   Podczas zgromadzenia w dniu 19 października 2004 r. Trybunał sporządził w następujący sposób listę, o której mowa w art. 11b § 2 regulaminu, w celu ustalenia składu wielkiej izby:

               Pan Gulmann

               Pan Ó Caoimh

               Pan La Pergola

               Pan Levits

               Pan Puissochet

               Pan Lõhmus

               Pan Schintgen

               Pan Klučka

               Pani Colneric

               Pan Malenovský

               Pan von Bahr

               Pan Ilešič

               Pan Cunha Rodrigues

               Pan Borg Barthet

               Pani Silva de Lapuerta

               Pan Arestis

               Pan Lenaerts

               Pan Juhász

               Pan Schiemannn

               Pan Kūris

               Pan Makarczyk

         Podczas zgromadzenia w dniu 19 października 2004 r. Trybunał sporządził w następujący sposób listę, o której mowa w art. 11c § 2 akapit pierwszy regulaminu, w celu ustalenia składu trzeciej izby:

               Pan La Pergola

               Pan Ó Caoimh

               Pan Puissochet

               Pan Lõhmus

               Pan von Bahr

               Pan Malenovský

               Pan Borg Barthet

         Podczas zgromadzenia w dniu 19 października 2004 r. Trybunał sporządził w następujący sposób listę, o której mowa w art. 11c § 2 akapit drugi regulaminu, w celu ustalenia składu szóstej izby:

               Pan La Pergola

               Pan Puissochet

               Pan von Bahr

               Pan Malenovský

               Pan Lõhmus

               Pan Ó Caoimh


title: Sprawa T-601/15: Skarga wniesiona w dniu 22 października 2015 r. – CEVA/Komisja

text:
               21.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 429/28

         Skarga wniesiona w dniu 22 października 2015 r. – CEVA/Komisja
   (Sprawa T-601/15)
   (2015/C 429/36)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Centre d’étude et de valorisation des algues SA (CEVA) (Pleubian, Francja) (przedstawiciel: E. De Boissieu, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zasądzenie od Komisji na rzecz CEVA kwoty 59  103,21 EUR, zgodnie z Grant Agreement;

               —

               obciążenie Komisji całością kosztów postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej skardze strona skarżąca żąda zasądzenia od Komisji kwoty pierwszej raty wkładu finansowego przyznanego w ramach wykonania umowy SEABIOPLAS i umowy o dotację („Grant Agreement”) dotyczącej projektu w dziedzinie badań i rozwoju technologicznego w dziedzinie „Algi pochodzące ze zrównoważonej akwakultury jako surowiec na ulegające biodegradacji tworzywa sztuczne oparte na surowcach pochodzenia biologicznego”, w następstwie dokonanego przez Komisję w ramach odzyskania kwot wypłaconych stronie skarżącej w ramach umowy PROTOP potrącenia z urzędu na tę samą kwotę na podstawie ustaleń audytu finansowego OLAF.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi w istocie jeden zarzut, oparty na popełnionych przez Komisję błędach, które mają wpływ na odzyskanie należności przez potrącenie wierzytelności z kwotami wypłaconymi przez Komisję stronie skarżącej. Strona skarżąca podnosi w tym względzie co do istoty, że przesłanki potrącenia nie zostały spełnione. W pierwszej kolejności wierzytelność Komisji w stosunku do strony skarżącej nie jest ani pewna, ani wymagalna. Następnie Komisja naruszyła art. 87 ust. 2 dotyczący odzyskania wierzytelności przez potrącenie i art. 88 dotyczący odzyskiwania należności w przypadku braku dobrowolnej płatności rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 1268/2012 z dnia 29 października 2012 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii. Wreszcie strona skarżąca podnosi, że Komisji nie przysługuje wobec skarżącej prawo do dochodzenia wynikającego z umowy roszczenia. Tytułem ewentualnym, gdyby Sąd uznał potrącenie za zasadne, strona skarżąca twierdzi, że całkowity zwrot otrzymanej przez skarżącą dotacji byłby sprzeczny z zasadą proporcjonalności i stanowiłby bezpodstawne wzbogacenie Komisji.


title: Sprawa F-68/15: Skarga wniesiona w dniu 27 kwietnia 2015 r. – ZZ/Frontex

text:
               27.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/49

         Skarga wniesiona w dniu 27 kwietnia 2015 r. – ZZ/Frontex
   (Sprawa F-68/15)
   (2015/C 245/60)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat S. Pappas)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Zarządzania Współpracą Operacyjną na Granicach Zewnętrznych Państw Członkowskich Unii Europejskiej (Frontex)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny skarżącego za 2009 r. i żądanie zadośćuczynienia za rzekomo doznaną krzywdę.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny z dnia 4 lipca 2014 r., doręczonego skarżącemu w dniu 12 lipca 2014 r., w zakresie, w jakim zmienia sprawozdanie początkowe;

               —

               zasądzenie od Frontexu na rzecz skarżącego 4  000 EUR tytułem zadośćuczynienia;

               —

               obciążenie Frontexu kosztami postępowania.