title: Sprawa T-573/20: Skarga wniesiona w dniu 14 września 2020 r. – MG/EBI

text:
               3.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/28

      Skarga wniesiona w dniu 14 września 2020 r. – MG/EBI
      (Sprawa T-573/20)
      (2020/C 371/32)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: MG (przedstawiciele: adwokaci L. Levi, A. Blot)

         Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny

         Żądania

      Skarżący wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że niniejsza skarga jest dopuszczalna i zasadna;

            w rezultacie:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji EBI z dnia 11 października 2018 r., na mocy której skarżący został pozbawiony dodatków rodzinnych (w tym w szczególności kosztów garderie i CPE, niesłusznie potrącanych przez EBI z wynagrodzenia skarżącego do listopada 2019 r.) oraz pochodnych praw finansowych (w tym w szczególności ulg podatkowych i zwrot kosztów leczenia dzieci, ponoszonych przez skarżącego);

                  —

                  w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności pisma/ decyzji z dnia 7 stycznia 2019 r. oddalającej całość żądań skarżącego;

                  —

                  w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności decyzji EBI z dnia 30 lipca 2020 r. stwierdzającej brak postępowania pojednawczego i potwierdzającej decyzję z dnia 11 października 2018 r.;

                  —

                  naprawienie szkody i krzywdy skarżącego;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnosi sześć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do bycia wysłuchanym.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący oczywistego błędu w ocenie. Pomocniczo, skarżący podnosi zarzut niezgodności z prawem przepisów administracyjnych dotyczących dodatków rodzinnych z tego powodu, że jego zdaniem są one sprzeczne z zasadą równego traktowania i z zasadą proporcjonalności.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący, po pierwsze, naruszenia art. 3 ust. 4 rozporządzenia Rady (EWG, Euratom, EWWiS) nr 260/68 z dnia 29 lutego 1968 r. ustanawiającego warunki i procedurę stosowania podatku na rzecz Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 56, s. 8) oraz, po drugie, oczywistego błędu w ocenie.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący: (i) naruszenia art. 4 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2018/1725 z dnia 23 października 2018 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii i swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia rozporządzenia (WE) nr 45/2001 i decyzji nr 1247/2002/WE (Dz.U. L 295, s. 39); (ii) naruszenia art. 12 regulaminu pracowniczego oraz (iii) naruszenia zasady dobrej administracji i obowiązku dbałości. Na poparcie tego zarzutu skarżący powołuje się na niezgodny z prawem dostęp do swoich danych osobowych, odmowę wszczęcia dochodzenia przez stronę pozwaną oraz nienależne wsparcie świadczone przez tę ostatnią dla jego byłej żony.

                  6.

                  Zarzut szósty, dotyczący naruszenia art. 41 regulaminu pracowniczego, naruszenia zasady dobrej administracji i naruszenia obowiązku dbałości.


title: Sprawa T-581/20: Skarga wniesiona w dniu 21 września 2020 r. – YP / Komisja

text:
               3.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/29

      Skarga wniesiona w dniu 21 września 2020 r. – YP / Komisja
      (Sprawa T-581/20)
      (2020/C 371/33)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: YP (przedstawiciele: adwokaci J. Van Rossum i J.N. Louis)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 14 listopada 2019 r. o nieawansowaniu skarżącej do grupy zaszeregowania AD 14 w postępowaniu w sprawie awansu w 2019 r.;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 45 Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”). Skarżąca twierdzi, że Komisja nie uwzględniła jej bogatej kombinacji językowej w ramach porównywania osiągnięć urzędników.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady domniemania niewinności. Skarżąca zarzuca Komisji, że zaskarżona decyzja automatycznie wykluczyła ją z listy urzędników kwalifikujących się do awansu na podstawie praktyki administracyjnej polegającej na automatycznym usunięciu z listy awansów nazwisk wszystkich pracowników, którzy są objęci dochodzeniem lub którzy zostali poddani karze administracyjnej lub dyscyplinarnej. Zdaniem skarżącej, taka praktyka narusza zasadę domniemania niewinności.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia ugody z dnia 18 września 2019 r. zawartej w sprawach T-562/18 YP/Komisja i T-563/18 YP/Komisja. Skarżąca twierdzi, że ugoda jest wiążąca dla stron i że są one zobowiązane do przestrzegania wszystkich jej postanowień.

                  4.

                  Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia art. 9 ust. 3 załącznika IX do regulaminu pracowniczego. Skarżąca uważa, że zgodnie z tym artykułem to samo przewinienie może skutkować tylko jedną karą dyscyplinarną. Chociaż automatyczne wykluczenie z listy proponowanych kandydatów i z listy awansowanych kandydatów nie stanowi samo w sobie kary dyscyplinarnej, to jednak jest bezpośrednią konsekwencją wszczęcia dochodzenia, postępowania dyscyplinarnego lub kary dyscyplinarnej.


title: Sprawa T-229/19: Postanowienie Sądu z dnia 24 lipca 2020 r. – VG / Komisja

text:
               3.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/30

      Postanowienie Sądu z dnia 24 lipca 2020 r. – VG / Komisja
      (Sprawa T-229/19) (1)

      (2020/C 371/34)
      Język postępowania: francuski
      Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 230 z 8.7.2019.


title: Sprawa T-8/20: Postanowienie Sądu z dnia 25 sierpnia 2020 r. – Republika Czeska / Komisja

text:
               3.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/30

      Postanowienie Sądu z dnia 25 sierpnia 2020 r. – Republika Czeska / Komisja
      (Sprawa T-8/20) (1)

      (2020/C 371/35)
      Język postępowania: czeski
      Prezes dziesiątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 77 z 9.3.2020.


title: Sprawa T-76/20: Postanowienie Sądu z dnia 25 sierpnia 2020 r. – Republika Czeska / Komisja

text:
               3.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/30

      Postanowienie Sądu z dnia 25 sierpnia 2020 r. – Republika Czeska / Komisja
      (Sprawa T-76/20) (1)

      (2020/C 371/36)
      Język postępowania: czeski
      Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 103 z 30.3.2020.


title: Sprawa T-450/20: Postanowienie Sądu z dnia 25 sierpnia 2020 r. – Tempora / Parlament

text:
               3.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/30

      Postanowienie Sądu z dnia 25 sierpnia 2020 r. – Tempora / Parlament
      (Sprawa T-450/20) (1)

      (2020/C 371/37)
      Język postępowania: francuski
      Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 279 z 24.8.2020.


title: Wyrok Trybunału z dnia 16 lipca 2020 r. w sprawie E-7/19 TAK – Malbik ehf. przeciwko Islandzkiemu Zarządowi Dróg i Wybrzeży oraz Þróttur ehf. (zamówienia publiczne – dyrektywa 2014/24/UE – zamówienie publiczne na roboty budowlane – zamówienie publiczne na usługi) 2020/C 374/07

text:
               5.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 374/44

      WYROK TRYBUNAŁU
      z dnia 16 lipca 2020 r.
      w sprawie E-7/19
      TAK – Malbik ehf. przeciwko Islandzkiemu Zarządowi Dróg i Wybrzeży oraz Þróttur ehf.

            (zamówienia publiczne – dyrektywa 2014/24/UE – zamówienie publiczne na roboty budowlane – zamówienie publiczne na usługi)

      (2020/C 374/07)
      W sprawie E-7/19 Tak – Malbik ehf. przeciwko Islandzkiemu Zarządowi Dróg i Wybrzeży oraz Þróttur ehf — WNIOSEK skierowany do Trybunału przez Komisję Odwoławczą ds. Zamówień Publicznych (Kærunefnd útboðsmála) na podstawie art. 34 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości, dotyczący wykładni dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylającej dyrektywę 2004/18/WE, w szczególności art. 2 ust. 1 pkt 6, 7 i 9 dyrektywy 2014/24/UE — Trybunał w składzie: Páll Hreinsson — prezes, Per Christiansen i Bernd Hammermann (sędzia sprawozdawca) — sędziowie, wydał w dniu 16 lipca 2020 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
      W okolicznościach takich, jak w sprawie rozpatrywanej w postępowaniu głównym, nie chodzi o zamówienie publiczne na roboty budowlane w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 6 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylającej dyrektywę 2004/18/WE. Zamówienie publiczne, którego przedmiotem jest świadczenie usług innych niż te, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 6 dyrektywy 2014/24/UE, stanowi zamówienie publiczne na usługi w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 9 tej dyrektywy.


title: Wniosek o wydanie przez Trybunał EFTA opinii doradczej złożony przez Norges Høyesterett w dniu 30 czerwca 2020 r. w ramach postępowania karnego przeciwko N (Sprawa E-8/20) 2020/C 374/08

text:
               5.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 374/45

      Wniosek o wydanie przez Trybunał EFTA opinii doradczej złożony przez Norges Høyesterett w dniu 30 czerwca 2020 r. w ramach postępowania karnego przeciwko N
      (Sprawa E-8/20)
      (2020/C 374/08)
      W dniu 2 lipca 2020 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynął wniosek z dnia 30 czerwca 2020 r., w którym Norges Høyesterett (Sąd Najwyższy Norwegii) zwraca się o wydanie opinii doradczej w ramach postępowania karnego przeciwko N w odniesieniu do następujących kwestii:
      Pytania dotyczące stanu prawnego przed dniem 1 czerwca 2012 r.
      Pytanie 1: Czy termin „świadczenia w razie choroby” zastosowany w art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 1408/71 należy interpretować jako obejmujący świadczenia takie jak zasiłek chorobowy (arbeidsavklaringspenger)?
      Pytanie 2: Czy art. 22 rozporządzenia nr 1408/71 lub ewentualnie art. 19 należy interpretować w ten sposób, że prawo do otrzymywania świadczeń pieniężnych przysługuje tylko zamieszkującym (bosetting) w państwie EOG innym niż państwo właściwe, czy też uwzględnia się również krótsze pobyty (opphold), takie jak w przedmiotowej sprawie?
      Pytanie 3: Jeśli uwzględnia się krótsze pobyty (takie jak w przedmiotowej sprawie), to czy art. 22 rozporządzenia nr 1408/71, a także jego odniesienie do zgody wydawanej przez instytucję właściwą, lub ewentualnie art. 19, należy interpretować w ten sposób, że państwo właściwe może uzależnić przyznanie danej osobie prawa do pobierania zasiłku chorobowego od uzyskania przez nią poprzedzonej wnioskiem zgody na pobyt (oppholde seg) w innym państwie EOG?
      Pytanie 4: Jeśli należy rozumieć, że rozporządzenie nr 1408/71 nie uprawnia do pobierania zasiłku chorobowego podczas pobytu w innym państwie EOG bądź pobierania go bez zgody instytucji właściwej na podstawie przepisów krajowych, czy należy również ustalić, czy przepisy krajowe wchodzą w zakres innych przepisów EOG?
      Pytanie 5: Czy art. 28 lub 36 Porozumienia EOG ma zastosowanie w sytuacji, gdy obywatel państwa EOG krótko przebywa w innym państwie EOG w celach wypoczynkowych?
      Pytanie 6: W przypadku odpowiedzi twierdzącej: czy ograniczeniem swobody przemieszczania się na podstawie art. 28 lub art. 36 Porozumienia EOG jest ustanowienie przez prawo krajowe następujących warunków:

                  —

                              (i)

                              że świadczenie można przyznać jedynie na ograniczony okres, który — zgodnie z okólnikami administracyjnymi — nie może zazwyczaj przekraczać czterech tygodni rocznie; oraz

                  —

                              (ii)

                              że pobyt za granicą nie może uniemożliwiać wykonywania określonych obowiązków wynikających z prowadzenia działalności ani utrudniać działań następczych i kontroli ze strony instytucji właściwej; oraz

                  —

                              (iii)

                              że osoba zainteresowana musi wystąpić do instytucji właściwej o zgodę i uzyskać ją (przy czym powiadomienie należy złożyć za pomocą specjalnego formularza)?

            Pytanie 7: Jeżeli warunek określony w ppkt (i) stanowi ograniczenie, czy można uzasadnić go ogólnym zabezpieczeniem przesłanek leżących u podstaw warunku (ii), tzn. zapewnienia wykonania określonych obowiązków wynikających z prowadzenia działalności, a także działań następczych i kontroli?
      Pytanie 8: Jeżeli nie można uzasadnić warunku (i), a warunki (ii) oraz (iii) stanowią ograniczenia, czy można uzasadnić je na podstawie tych samych przesłanek?
      Pytanie 9: Jeżeli można uzasadnić warunki (ii) i (iii), czy jest zgodne z art. 28 i 36 Porozumienia EOG, aby osoba, która nie wystąpiła o zgodę na pobieranie zasiłku chorobowego w innym państwie EOG i nie uzyskała go i która dostarcza instytucji właściwej nieprawdziwych informacji o miejscu pobytu (oppholdsbest), została zobowiązana do zwrotu świadczeń, nabytych w sposób niezgodny z prawem krajowym?
      Pytanie 10: W przypadku odpowiedzi twierdzącej: czy jest zgodne z art. 28 i 36 Porozumienia EOG, aby wobec osoby tej zastosowano sankcje karne za dostarczenie nieprawdziwych informacji, a tym samym wprowadzenie w błąd instytucji właściwej, dokonującej nienależnych płatności?
      Pytanie 11: W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie 5.: czy art. 4 lub 6 dyrektywy 2004/38 ma zastosowanie w sytuacji, gdy obywatel państwa EOG krótko przebywa w innym państwie EOG w celach wypoczynkowych? O tyle, o ile zastosowanie ma art. 6, czy nakłada on obowiązki na państwo macierzyste? Jeżeli zastosowanie ma art. 4 lub 6 i można się nań powoływać wobec państwa macierzystego, zadaje się te same pytania, co pytania 6-10, o ile jest to właściwe.
      Pytania dotyczące stanu prawnego po dniu 1 czerwca 2012 r.
      Pytanie 12: Czy termin „świadczenia w razie choroby” zastosowany w art. 3 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 883/2004 należy interpretować jako obejmujący świadczenia takie jak zasiłek chorobowy?
      Pytanie 13: Czy termin „pobyt” zastosowany w art. 21 ust. 1 rozporządzenia nr 883/2004, w art. 1 lit. k) definiowany jako „pobyt czasowy”, należy interpretować jako obejmujący każdy pobyt krótkoterminowy (w tym pobyty takie, jak w przedmiotowej sprawie) w innym państwie EOG, niebędącym miejscem zamieszkania?
      Pytanie 14: W przypadku odpowiedzi twierdzącej: czy art. 21 rozporządzenia nr 883/2004 należy interpretować w ten sposób, że obejmuje on jedynie sytuacje, w których diagnozę wydano podczas pobytu w innym państwie EOG, czy również sytuacje, w których – jak w przedmiotowej sprawie – diagnoza została uznana przez instytucję właściwą przed wyjazdem?
      Pytanie 15: Jeżeli art. 21 ma zastosowanie w sytuacji takiej jak w przedmiotowej sprawie: czy przepis ten, w tym warunek „zgodnie ze stosowanym przez nią ustawodawstwem”, należy interpretować w ten sposób, że państwo właściwe EOG może utrzymać następujące warunki:

                  —

                              (i)

                              że świadczenie można przyznać jedynie na ograniczony okres, który — zgodnie z okólnikami administracyjnymi — nie może zazwyczaj przekraczać czterech tygodni rocznie; oraz

                  —

                              (ii)

                              że pobyt za granicą nie może uniemożliwiać wykonywania określonych obowiązków wynikających z prowadzenia działalności ani utrudniać działań następczych i kontroli ze strony instytucji właściwej; oraz

                  —

                              (iii)

                              że osoba zainteresowana musi wystąpić do instytucji właściwej o zgodę i uzyskać ją (przy czym powiadomienie należy złożyć za pomocą specjalnego formularza)?

            Pytanie 16: Jeżeli art. 21 wyklucza warunek (i), lecz nie warunki (ii) i (iii), czy wchodzą one w zakres stosowania innych przepisów EOG (zob. pytanie 4. i nast.)?


title: Wyrok Trybunału z dnia 16 lipca 2020 r. w sprawie E-8/19 Scanteam AS przeciwko rządowi Norwegii, reprezentowanemu przez Ministerstwo Spraw Zagranicznych (zamówienia publiczne – dyrektywa 2014/24/UE – definicja „instytucji zamawiającej” – przedstawicielstwo dyplomatyczne państwa EFTA – stosowanie prawa EOG – art. 126 Porozumienia EOG – zakres geograficzny Porozumienia EOG) 2020/C 374/09

text:
               5.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 374/47

      WYROK TRYBUNAŁU
      z dnia 16 lipca 2020 r.
      w sprawie E-8/19
      Scanteam AS przeciwko rządowi Norwegii, reprezentowanemu przez Ministerstwo Spraw Zagranicznych

            (zamówienia publiczne – dyrektywa 2014/24/UE – definicja „instytucji zamawiającej” – przedstawicielstwo dyplomatyczne państwa EFTA – stosowanie prawa EOG – art. 126 Porozumienia EOG – zakres geograficzny Porozumienia EOG)

      (2020/C 374/09)
      W sprawie E-8/19 Scanteam AS przeciwko rządowi Norwegii, reprezentowanemu przez Ministerstwo Spraw Zagranicznych — skierowany do Trybunału przez Radę Odwoławczą ds. Zamówień Publicznych (Klagenemnda for offentlige anskaffelser) na podstawie art. 34 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości WNIOSEK w sprawie wykładni dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylającej dyrektywę 2004/18/WE, dostosowanej do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym — Trybunał, w składzie Páll Hreinsson — prezes (sprawozdawca), Per Christiansen i Bernd Hammermann (sędziowie), wydał w dniu 16 lipca 2020 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
      Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych ma zastosowanie do postępowania o udzielenie zamówienia prowadzonego przez przedstawicielstwo dyplomatyczne państwa EFTA w państwie trzecim, jeżeli zamówienie jest wystarczająco ściśle powiązane z EOG.


title: Sprawy połączone C-674/18 i C-675/18: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 9 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht – Niemcy) – EM / TMD Friction GmbH (C-674/18), FL / TMD Friction EsCo GmbH (C-675/18) [Odesłanie prejudycjalne – Polityka społeczna – Przejęcia przedsiębiorstw – Dyrektywa 2001/23/WE – Artykuły 3 i 5 – Ochrona praw pracowniczych – Ochrona pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy – Sprzedaż zrealizowana przez syndyka zbywającego przedsiębiorstwa objętego postępowaniem upadłościowym – Świadczenia z tytułu zakładowego ubezpieczenia emerytalnego – Ograniczenie obowiązków przejmującego – Kwota świadczenia należna na podstawie dodatkowego zakładowego programu emerytalnego obliczona przy uwzględnieniu wynagrodzenia pracownika w chwili wszczęcia postępowania upadłościowego – Dyrektywa 2008/94/WE – Artykuł 8 – Bezpośrednia skuteczność – Przesłanki]

text:
               9.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 378/2

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 9 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht – Niemcy) – EM / TMD Friction GmbH (C-674/18), FL / TMD Friction EsCo GmbH (C-675/18)
      (Sprawy połączone C-674/18 i C-675/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Przejęcia przedsiębiorstw - Dyrektywa 2001/23/WE - Artykuły 3 i 5 - Ochrona praw pracowniczych - Ochrona pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy - Sprzedaż zrealizowana przez syndyka zbywającego przedsiębiorstwa objętego postępowaniem upadłościowym - Świadczenia z tytułu zakładowego ubezpieczenia emerytalnego - Ograniczenie obowiązków przejmującego - Kwota świadczenia należna na podstawie dodatkowego zakładowego programu emerytalnego obliczona przy uwzględnieniu wynagrodzenia pracownika w chwili wszczęcia postępowania upadłościowego - Dyrektywa 2008/94/WE - Artykuł 8 - Bezpośrednia skuteczność - Przesłanki)
      (2020/C 378/02)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesarbeitsgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: EM (C-674/18), FL (C-675/18)

         Strona pozwana: TMD Friction GmbH (C-674/18), TMD Friction EsCo GmbH (C-675/18)

         Sentencja

                  1)

                  Dyrektywę Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów, mając na względzie w szczególności jej art. 3 ust. 1 i 4 oraz art. 5 ust. 2 lit. a), należy interpretować w ten sposób, że w wypadku zrealizowanego przez syndyka przejęcia przedsiębiorstwa objętego postępowaniem upadłościowym nie stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu – biorąc pod uwagę wykładnię tego uregulowania dokonaną w orzecznictwie krajowym – zgodnie z którym w chwili wystąpienia po wszczęciu postępowania upadłościowego zdarzenia uprawniającego do świadczenia emerytalnego na podstawie uzupełniającego zakładowego programu emerytalnego przejmujący nie odpowiada za prawa przyznające pracownikowi w przyszłości uprawnienia do świadczeń emerytalnych uzyskane tytułem okresów zatrudnienia poprzedzających wszczęcie postępowania upadłościowego, pod warunkiem że, co się tyczy części kwoty, za którą nie odpowiada przejmujący, środki przyjęte w celu zapewnienia ochrony interesów pracowników osiągają poziom przynajmniej równoważny z poziomem ochrony wymaganym na mocy art. 8 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/94/WE z dnia 22 października 2008 r. w sprawie ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy.

                  2)

                  Artykuł 3 ust. 4 lit. b) dyrektywy 2001/23 w związku z art. 8 dyrektywy 2008/94 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, biorąc pod uwagę wykładnię tego uregulowania dokonaną w orzecznictwie krajowym, w którym przewidziano – na wypadek wystąpienia zdarzenia uprawniającego do świadczeń emerytalnych na podstawie uzupełniającego zakładowego programu emerytalnego po wszczęciu postępowania upadłościowego, w którego toku przeprowadzono przejęcie przedsiębiorstwa – w odniesieniu do części tych świadczeń, za które nie odpowiada przejmujący, po pierwsze, że określona zgodnie z prawem krajowym instytucja zabezpieczenia na wypadek upadłości pracodawcy nie jest zobowiązana do wypłaty świadczenia, gdy prawa przyznające w przyszłości uprawnienia do świadczeń emerytalnych nie były już nabyte w chwili wszczęcia tego postępowania upadłościowego, i po drugie, że dla celów określenia kwoty odnoszącej się do części tych świadczeń, za które odpowiedzialność ponosi wspomniana instytucja, oblicza się tę kwotę na podstawie wynagrodzenia miesięcznego brutto danego pracownika w chwili wszczęcia wspomnianego postępowania, jeśli z powyższego wynika pozbawienie pracowników minimalnej ochrony zagwarantowanej na mocy tego przepisu, co powinien ustalić sąd odsyłający.

                  3)

                  Artykuł 8 dyrektywy 2008/94 – w zakresie, w jakim przewidziano w nim minimalną ochronę praw nabytych lub praw przyznających pracownikom w przyszłości uprawnienia do świadczeń emerytalnych – może mieć bezpośredni skutek, w związku z czym możliwe jest powołanie się na niego przeciwko instytucji regulowanej prawem prywatnym, wyznaczonej przez dane państwo członkowskie jako instytucja zabezpieczenia na wypadek niewypłacalności pracodawców w dziedzinie pracowniczych programów emerytalnych, pod warunkiem, po pierwsze, że – mając na względzie zadanie gwarancyjne tej instytucji i warunki, w jakich zadanie to jest przez nią pełnione – wspomniana instytucja może być zrównana z państwem, oraz po drugie, że zadanie to faktycznie obejmuje rodzaje świadczeń emerytalnych, dla których poszukiwana jest ochrona minimalna przewidziana w tym art. 8, co powinien ustalić sąd odsyłający.

         (1)  Dz.U. C 103 z 18.3.2019.


title: Sprawa C-719/18: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 3 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio – Włochy) – Vivendi SA / Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni [Odesłanie prejudycjalne – Łączność elektroniczna – Artykuł 11 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – Wolność i pluralizm mediów – Swoboda przedsiębiorczości – Artykuł 49 TFUE – Dyrektywa 2002/21/WE – Artykuły 15 i 16 – Uregulowanie krajowe zakazujące przedsiębiorstwu posiadającemu znaczącą pozycję na rynku w danym sektorze uzyskania „istotnego wymiaru gospodarczego” w innym sektorze – Obliczanie przychodów osiągniętych w sektorze łączności elektronicznej i w sektorze mediów – Definicja sektora łączności elektronicznej – Ograniczenie do rynków będących przedmiotem regulacji ex ante – Uwzględnienie przychodów spółek powiązanych – Ustalenie innego progu przychodów dla spółek działających w sektorze łączności elektronicznej]

text:
               9.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 378/3

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 3 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio – Włochy) – Vivendi SA / Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni
      (Sprawa C-719/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Łączność elektroniczna - Artykuł 11 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Wolność i pluralizm mediów - Swoboda przedsiębiorczości - Artykuł 49 TFUE - Dyrektywa 2002/21/WE - Artykuły 15 i 16 - Uregulowanie krajowe zakazujące przedsiębiorstwu posiadającemu znaczącą pozycję na rynku w danym sektorze uzyskania „istotnego wymiaru gospodarczego” w innym sektorze - Obliczanie przychodów osiągniętych w sektorze łączności elektronicznej i w sektorze mediów - Definicja sektora łączności elektronicznej - Ograniczenie do rynków będących przedmiotem regulacji ex ante - Uwzględnienie przychodów spółek powiązanych - Ustalenie innego progu przychodów dla spółek działających w sektorze łączności elektronicznej)
      (2020/C 378/03)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Vivendi SA

         Strona pozwana: Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni

         przy udziale: Mediaset SpA

         Sentencja

      Artykuł 49 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego skutkującemu uniemożliwieniem spółce zarejestrowanej w innym państwie członkowskim, której przychody osiągnięte w sektorze łączności elektronicznej, tak jak jest on zdefiniowany na potrzeby tego uregulowania, są wyższe niż 40 % całkowitych przychodów osiągniętych w tym sektorze, osiągnięcia w zintegrowanym systemie łączności przychodów wyższych niż 10 % całkowitych przychodów osiągniętych w tym systemie.

         (1)  Dz.U. C 103 z 18.3.2019.


title: Sprawa C-784/18 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 3 września 2020 r. – Mellifera eV, Vereinigung für wesensgemäße Bienenhaltung/Komisja Europejska [Odwołanie – Konwencja z Aarhus – Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 – Artykuł 2 ust. 1 lit. g) i art. 10 ust. 1 – Wewnętrzna procedura odwoławcza dotycząca aktów administracyjnych – Ograniczenie do środków o charakterze indywidualnym – Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2016/1056 – Przedłużenia okresu zatwierdzenia substancji czynnej glifosatu – Wniosek o wszczęcie procedury wewnętrznej – Środek o charakterze generalnym – Oddalenie]

text:
               9.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 378/4

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 3 września 2020 r. – Mellifera eV, Vereinigung für wesensgemäße Bienenhaltung/Komisja Europejska
      (Sprawa C-784/18 P) (1)

      (Odwołanie - Konwencja z Aarhus - Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 - Artykuł 2 ust. 1 lit. g) i art. 10 ust. 1 - Wewnętrzna procedura odwoławcza dotycząca aktów administracyjnych - Ograniczenie do środków o charakterze indywidualnym - Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2016/1056 - Przedłużenia okresu zatwierdzenia substancji czynnej glifosatu - Wniosek o wszczęcie procedury wewnętrznej - Środek o charakterze generalnym - Oddalenie)
      (2020/C 378/05)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Mellifera eV, Vereinigung für wesensgemäße Bienenhaltung (przedstawiciel: A. Willand, Rechtsanwalt)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Eggers i G. Gattinara, pełnomocnicy)

         Interwenient na poparcie żądań stronu pozwanej w postępowaniu w pierwszej instancji: Bayer Agriculture BVBA (przedstawiciele: H. Berger, A. Burghardt, J. Wauters, Rechtsanwälte i G. Forwood, adwokat)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostanie oddalone.

                  2)

                  Mellifera eV, Vereinigung für wesensgemäße Bienenhaltung, pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Bayer Agriculture BVBA i przez Komisję Europejską.

         (1)  Dz.U. C 54 z 11.2.2019.


title: Sprawa C-817/18 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 3 września 2020 r. – Vereniging tot Behoud van Natuurmonumenten in Nederland i in. / Komisja Europejska i in. [Odwołanie – Pomoc państwa – System pomocy dotyczący subwencjonowanego nabycia lub bezpłatnego przekazania obszarów przyrodniczych – Wstępne postępowanie wyjaśniające – Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym – Skarga o stwierdzenie nieważności – Dopuszczalność – Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 – Artykuł 1 lit. h) – Pojęcie „zainteresowanej strony” – Stosunek konkurencji – Pojęcie „poważnych trudności” – Usługa świadczona w ogólnym interesie gospodarczym – Dodatkowa działalność – Stopień powiązania]

text:
               9.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 378/5

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 3 września 2020 r. – Vereniging tot Behoud van Natuurmonumenten in Nederland i in. / Komisja Europejska i in.
      (Sprawa C-817/18 P) (1)

      (Odwołanie - Pomoc państwa - System pomocy dotyczący subwencjonowanego nabycia lub bezpłatnego przekazania obszarów przyrodniczych - Wstępne postępowanie wyjaśniające - Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym - Skarga o stwierdzenie nieważności - Dopuszczalność - Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 - Artykuł 1 lit. h) - Pojęcie „zainteresowanej strony” - Stosunek konkurencji - Pojęcie „poważnych trudności” - Usługa świadczona w ogólnym interesie gospodarczym - Dodatkowa działalność - Stopień powiązania)
      (2020/C 378/06)
      Język postępowania: niderlandzki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Vereniging tot Behoud van Natuurmonumenten in Nederland, Stichting Het Groninger Landschap, Vereniging It Fryske Gea, Stichting Het Drentse Landschap, Stichting Het Overijssels Landschap, Stichting Het Geldersch Landschap, Stichting Flevo-Landschap, Stichting Het Utrechts Landschap, Stichting Landschap Noord-Holland, Stichting Het Zuid-Hollands Landschap, Stichting Het Zeeuwse Landschap, Stichting Het Noordbrabants Landschap, Stichting Het Limburgs Landschap (przedstawiciele: P. H. L. M. Kuypers i M. de Wit, advocaten)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Noë et P.–J. Loewenthal, pełnomocnicy), Vereniging Gelijkberechtiging Grondbezitters, Exploitatiemaatschappij De Berghaaf BV, Stichting Het Nationale Park De Hoge Veluwe, BV Landgoed Den Alerdinck II, Landgoed Ampsen BV, Pallandt van Keppel Stichting, Landgoed Kasteel Keppel BV, Baron van Lynden, Stichting het Lijndensche Fonds voor Kerk en Zending, Landgoed Welna BV, BV Landgoed „Huis te Maarn”, Vicariestichting De Vijf Capellarijen/Ambachtsheerlijkheid Kloetinge, Maatschappij tot Exploitatie van het Landgoed Tongeren onder Epe BV, Landgoed Anderstein NV, Landgoed Bekspring BV, Landgoed Nijenhuis en Westerflier BV, Landgoed Caprera BV, Landgoed Schapenduinen BV, Stichting Schapenduinen, Landgoed de Noetselenberg BV (przedstawiciele: D. Gillet, T. Ruys, P. Wytinck i A. A. Al Khatib, advocaten)

         Interwenient popierający wnoszących odwołanie: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: K. Bulterman i L. Noort, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Vereniging tot Behoud van Natuurmonumenten in Nederland, Stichting Het Groninger Landschap, Vereniging It Fryske Gea, Stichting Het Drentse Landschap, Stichting Het Overijssels Landschap, Stichting Het Geldersch Landschap, Stichting Flevo-Landschap, Stichting Het Utrechts Landschap, Stichting Landschap Noord-Holland, Stichting Het Zuid-Hollands Landschap, Stichting Het Zeeuwse Landschap, Stichting Het Noordbrabants Landschap oraz Stichting Het Limburgs Landschap zostają obciążone kosztami postępowania.

                  3)

                  Komisja Europejska i Królestwo Niderlandów pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 82 z 4.3.2019.


title: Sprawy połączone od C-21/19 do C-23/19: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 3 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden – Niderlandy) – postępowania karne przeciwko XN (C-21/19), YO (C-22/19), P.F. Kamstra Recycling BV (C-23/19) [Odesłanie prejudycjalne – Odpady – Przemieszczanie – Rozporządzenie (WE) nr 1013/2006 – Odpady objęte procedurą uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody – Artykuł 1 ust. 3 – Przemieszczenia, które podlegają wymogom w zakresie zezwoleń – Dyrektywa 2008/98/WE – Artykuł 5 ust. 1 – Pojęcie „produktu ubocznego” – Rozporządzenie (WE) nr 1069/2009 – Artykuł 3 pkt 1 – Pojęcie „produktu ubocznego pochodzenia zwierzęcego” – Przemieszczanie mieszaniny produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i innych materiałów]

text:
               9.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 378/6

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 3 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden – Niderlandy) – postępowania karne przeciwko XN (C-21/19), YO (C-22/19), P.F. Kamstra Recycling BV (C-23/19)
      (Sprawy połączone od C-21/19 do C-23/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Odpady - Przemieszczanie - Rozporządzenie (WE) nr 1013/2006 - Odpady objęte procedurą uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody - Artykuł 1 ust. 3 - Przemieszczenia, które podlegają wymogom w zakresie zezwoleń - Dyrektywa 2008/98/WE - Artykuł 5 ust. 1 - Pojęcie „produktu ubocznego” - Rozporządzenie (WE) nr 1069/2009 - Artykuł 3 pkt 1 - Pojęcie „produktu ubocznego pochodzenia zwierzęcego” - Przemieszczanie mieszaniny produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i innych materiałów)
      (2020/C 378/07)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden

         Strony w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

      XN (C-21/19), YO (C-22/19), P.F. Kamstra Recycling BV (C-23/19)

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 5 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylającej niektóre dyrektywy i art. 3 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 (rozporządzenie o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego) należy interpretować w ten sposób, że materiał, który nie może zostać sklasyfikowany jako „produkt uboczny” w rozumieniu pierwszego z tych przepisów, może jednak zostać uznany za „produkt uboczny pochodzenia zwierzęcego” w rozumieniu drugiego z nich.

                  2)

                  Artykuł 1 ust. 3 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów, zmienionego rozporządzeniem Komisji (UE) nr 135/2012 z dnia 16 lutego 2012 r., należy interpretować w ten sposób, że przemieszczanie produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego objęte rozporządzeniem nr 1069/2009 jest wyłączone z zakresu stosowania rozporządzenia nr 1013/2006, zmienionego rozporządzeniem nr 135/2012, poza przypadkami, w których rozporządzenie nr 1069/2009 wyraźnie przewiduje stosowanie rozporządzenia nr 1013/2006, zmienionego rozporządzeniem nr 135/2012.

                  3)

                  Artykuł 1 ust. 3 lit. d) rozporządzenia nr 1013/2006, zmienionego rozporządzeniem nr 135/2012, należy interpretować w ten sposób, że ma on zastosowanie do przemieszczania mieszaniny produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego kategorii 3 w rozumieniu art. 10 rozporządzenia nr 1069/2009 i innych materiałów sklasyfikowanych jako odpady inne niż niebezpieczne w rozumieniu rozporządzenia nr 1013/2006, zmienionego rozporządzeniem nr 135/2012. Proporcja, jaką stanowią produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego w mieszaninie, nie ma w tym względzie znaczenia.

         (1)  Dz.U. C 139 z 15.4.2019.


title: Sprawy połączone C-84/19, C-222/19 i C-252/19: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 3 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy Szczecin – Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie, Sąd Rejonowy w Opatowie – Polska) – Profi Credit Polska SA / QJ (C-84/19), BW / DR (C-222/19), QL / CG (C-252/19) [Odesłanie prejudycjalne – Ochrona konsumentów – Dyrektywa 93/13/EWG – Artykuł 1 ust. 2 – Zakres stosowania – Przepis krajowy określający maksymalną wysokość pozaodsetkowych kosztów kredytu – Artykuł 3 ust. 1 – Warunek umowny przenoszący na konsumenta koszty działalności gospodarczej kredytodawcy – Znacząca nierównowaga praw i obowiązków stron – Artykuł 4 ust. 2 – Wymóg zredagowania warunków umownych w sposób jasny i zrozumiały – Warunki umowne nieokreślające usług, których wynagrodzeniu mają służyć – Dyrektywa 2008/48/WE – Artykuł 3 lit. g) – Przepisy krajowe określające sposób obliczania maksymalnej kwoty pozaodsetkowych kosztów kredytu, które może ponosić konsument]

text:
               9.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 378/7

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 3 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy Szczecin – Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie, Sąd Rejonowy w Opatowie – Polska) – Profi Credit Polska SA / QJ (C-84/19), BW / DR (C-222/19), QL / CG (C-252/19)
      (Sprawy połączone C-84/19, C-222/19 i C-252/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Ochrona konsumentów - Dyrektywa 93/13/EWG - Artykuł 1 ust. 2 - Zakres stosowania - Przepis krajowy określający maksymalną wysokość pozaodsetkowych kosztów kredytu - Artykuł 3 ust. 1 - Warunek umowny przenoszący na konsumenta koszty działalności gospodarczej kredytodawcy - Znacząca nierównowaga praw i obowiązków stron - Artykuł 4 ust. 2 - Wymóg zredagowania warunków umownych w sposób jasny i zrozumiały - Warunki umowne nieokreślające usług, których wynagrodzeniu mają służyć - Dyrektywa 2008/48/WE - Artykuł 3 lit. g) - Przepisy krajowe określające sposób obliczania maksymalnej kwoty pozaodsetkowych kosztów kredytu, które może ponosić konsument)
      (2020/C 378/08)
      Język postępowania: polski

         Sądy odsyłające

      Sąd Rejonowy Szczecin – Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie, Sąd Rejonowy w Opatowie

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Profi Credit Polska S.A. (C-84/19), BW (C-222/19), QL (C-252/19)

         Strona pozwana: QJ (C-84/19), DR (C-222/19), CG (C-252/19)

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 3 lit. g) i art. 22 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym dotyczącym kredytu konsumenckiego, ustanawiającym sposób obliczania maksymalnej kwoty pozaodsetkowego kosztu kredytu, którym może zostać obciążony konsument, nawet jeśli ten sposób obliczania pozwala przedsiębiorcy na obciążenie tego konsumenta częścią kosztów ogólnych związanych z prowadzeniem jego działalności gospodarczej, o ile w drodze tych przepisów dotyczących owej maksymalnej kwoty wspomniane uregulowanie nie narusza zasad zharmonizowanych mocą tej dyrektywy.

                  2)

                  Artykuł 1 ust. 2 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z dnia 25 października 2011 r. należy interpretować w ten sposób, że z zakresu stosowania tej dyrektywy nie jest wyłączony warunek umowny, który określa pozaodsetkowy koszt kredytu zgodnie z pułapem przewidzianym w przepisach krajowych dotyczących kredytu konsumenckiego, jeżeli przepisy te przewidują, iż pozaodsetkowe koszty kredytu nie są należne w części przekraczającej ten pułap lub całkowitą kwotę kredytu.

                  3)

                  Artykuł 4 ust. 2 dyrektywy 93/13 zmienionej dyrektywą 2011/83 należy interpretować w ten sposób, że warunki umowy o kredyt konsumencki, które obciążają konsumenta kosztami innymi niż spłata kapitału podstawowego i zapłata odsetek, nie są objęte wyjątkiem przewidzianym w tym przepisie, jeżeli warunki te nie określają ani charakteru tych kosztów, ani usług, za które mają stanowić wynagrodzenie, i są sformułowane w sposób, który wprowadza konsumenta w błąd co do jego obowiązków i skutków gospodarczych tych warunków, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.

                  4)

                  Artykuł 3 ust. 1 dyrektywy 93/13 zmienionej dyrektywą 2011/83 należy interpretować w ten sposób, że warunek umowny dotyczący pozaodsetkowych kosztów kredytu, który określa ten koszt poniżej ustawowego pułapu i który przenosi na konsumenta koszty działalności gospodarczej kredytodawcy, może powodować znaczącą nierównowagę wynikających z umowy praw i obowiązków stron ze szkodą dla konsumenta, gdy obciąża konsumenta kosztami nieproporcjonalnymi w stosunku do świadczeń i do kwoty otrzymanego kredytu, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.

         (1)  Dz.U. C 164 z 13.5.2019.

         Dz.U. C 280 z 19.8.2019.


title: Sprawy połączone C-119/19 P i C-126/19 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 8 września 2020 r. – Komisja Europejska / Francisco Carreras Sequeros i in., Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej [Odwołanie – Służba publiczna – Regulamin pracowniczy urzędników Unii Europejskiej – Reforma z dnia 1 stycznia 2014 r. – Artykuł 6 załącznika X – Urzędnicy i członkowie personelu kontraktowego pełniący służbę w państwie trzecim – Nowe przepisy dotyczące przyznania dni corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego – Zarzut niezgodności z prawem – Karta praw podstawowych Unii Europejskiej – Artykuł 31 ust. 2 – Dyrektywa 2003/88/WE – Prawo podstawowe do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego]

text:
               9.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 378/8

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 8 września 2020 r. – Komisja Europejska / Francisco Carreras Sequeros i in., Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej
      (Sprawy połączone C-119/19 P i C-126/19 P) (1)

      (Odwołanie - Służba publiczna - Regulamin pracowniczy urzędników Unii Europejskiej - Reforma z dnia 1 stycznia 2014 r. - Artykuł 6 załącznika X - Urzędnicy i członkowie personelu kontraktowego pełniący służbę w państwie trzecim - Nowe przepisy dotyczące przyznania dni corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego - Zarzut niezgodności z prawem - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 31 ust. 2 - Dyrektywa 2003/88/WE - Prawo podstawowe do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego)
      (2020/C 378/09)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         (Sprawa C-119/19 P)

         Wnosząca odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: T.S. Bohr, G. Gattinara i L. Vernier, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Francisco Carreras Sequeros, Mariola de las Heras Ojeda, Olivier Maes, Gabrio Marinozzi, Giacomo Miserocchi, Marc Thieme Groen (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin), Parlament Europejski (przedstawiciele: O. Caisou-Rousseau, J. Steele i E. Taneva, pełnomocnicy), Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i R. Meyer, pełnomocnicy)

         (Sprawa C-126/19 P)

         Wnosząca odwołanie: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i R. Meyer, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Francisco Carreras Sequeros, Mariola de las Heras Ojeda, Olivier Maes, Gabrio Marinozzi, Giacomo Miserocchi, Marc Thieme Groen (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin), Komisja Europejska (przedstawiciele: T.S. Bohr, G. Gattinara i L. Vernier, pełnomocnicy), Parlament Europejski (przedstawiciele: O. Caisou-Rousseau, J. Steele i E. Taneva, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 4 grudnia 2018 r., Carreras Sequeros i in./Komisja (T-518/16, EU:T:2018:873) zostaje uchylony.

                  2)

                  Skarga złożona przez Francisca Carrerasa Sequerosa, Mariolę de las Heras Ojedę, Oliviera Maesa, Gabria Marinozziego, Giacoma Miserocchiego i Marca Thiemego Groena w sprawie T-518/16 zostaje oddalona.

                  3)

                  Francisco Carreras Sequeros, Mariola de las Heras Ojeda, Olivier Maes, Gabrio Marinozzi, Giacomo Miserocchi i Marc Thieme Groen, poza ich własnymi kosztami, pokrywają także koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej w ramach niniejszych odwołań i postępowania przed Sądem Unii Europejskiej, a także koszty poniesione przez Komisję Europejską w ramach postępowania przed Sądem Unii Europejskiej.

                  4)

                  Komisja pokrywa własne koszty poniesione w ramach niniejszych odwołań.

                  5)

                  Parlament Europejski pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 131 z 8.4.2019.


title: Sprawa C-186/19: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 3 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – Supreme Site Services GmbH, Supreme Fuels GmbH & Co KG, Supreme Fuels Trading Fze / Supreme Headquarters Allied Powers Europe [Odesłanie prejudycjalne – Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 – Artykuł 1 ust. 1 – Zakres stosowania – Sprawy cywilne i handlowe – Jurysdykcja – Jurysdykcja wyłączna – Artykuł 24 pkt 5 – Spory, których przedmiotem jest wykonanie orzeczeń – Oparty na immunitecie egzekucyjnym wniosek organizacji międzynarodowej zmierzający do uzyskania uchylenia zajęcia zabezpieczającego oraz wydania zakazu ponownego zajęcia zabezpieczającego]

text:
               9.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 378/9

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 3 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – Supreme Site Services GmbH, Supreme Fuels GmbH & Co KG, Supreme Fuels Trading Fze / Supreme Headquarters Allied Powers Europe
      (Sprawa C-186/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 - Artykuł 1 ust. 1 - Zakres stosowania - Sprawy cywilne i handlowe - Jurysdykcja - Jurysdykcja wyłączna - Artykuł 24 pkt 5 - Spory, których przedmiotem jest wykonanie orzeczeń - Oparty na immunitecie egzekucyjnym wniosek organizacji międzynarodowej zmierzający do uzyskania uchylenia zajęcia zabezpieczającego oraz wydania zakazu ponownego zajęcia zabezpieczającego)
      (2020/C 378/10)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Hoge Raad der Nederlanden

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Supreme Site Services GmbH, Supreme Fuels GmbH & Co KG, Supreme Fuels Trading Fze

         Strona przeciwna: Supreme Headquarters Allied Powers Europe

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 1 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że wniosek w przedmiocie środka tymczasowego wniesiony do sądu państwa członkowskiego, w ramach którego organizacja międzynarodowa powołuje się na swój immunitet egzekucyjny w celu uzyskania zarówno uchylenia zajęcia zabezpieczającego dokonanego w innym państwie aniżeli państwo członkowskie siedziby orzekającego sądu, jak i zakazu ponownego dokonania zajęcia na tej samej podstawie faktycznej, wniesiony równolegle z postępowaniem co do istoty dotyczącym wierzytelności wynikłej z podnoszonego braku zapłaty za paliwo dostarczane dla potrzeb operacji związanej z utrzymaniem pokoju przeprowadzanej przez rzeczoną organizację, jest objęty zakresem pojęcia „spraw cywilnych i handlowych”, o ile jego wniesienie nie wpisuje się w ramy wykonywania prerogatyw władzy publicznej w rozumieniu prawa Unii, czego weryfikacja należy do sądu odsyłającego.

                  2)

                  Artykuł 24 pkt 5 rozporządzenia nr 1215/2012 należy interpretować w ten sposób, że rozpatrzenie wniosku w przedmiocie środka tymczasowego wniesionego do sądu państwa członkowskiego, w ramach którego organizacja międzynarodowa powołuje się na swój immunitet egzekucyjny w celu uzyskania zarówno uchylenia zajęcia zabezpieczającego dokonanego w innym państwie aniżeli państwo członkowskie siedziby orzekającego sądu, jak i zakazu ponownego dokonania zajęcia na tej samej podstawie faktycznej, nie należy do jurysdykcji wyłącznej sądów państwa członkowskiego, w którym dokonano zajęcia zabezpieczającego.

         (1)  Dz.U. C 155 z 6.5.2019.


title: Sprawa C-214/19 P: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 3 września 2020 r. – achtung! GmbH / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) [Odwołanie – Znak towarowy Unii Europejskiej – Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) – Charakter opisowy – Brak]

text:
               9.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 378/10

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 3 września 2020 r. – achtung! GmbH / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)
      (Sprawa C-214/19 P) (1)

      (Odwołanie - Znak towarowy Unii Europejskiej - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) - Charakter opisowy - Brak)
      (2020/C 378/11)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnosząca odwołanie: achtung! GmbH (przedstawiciele: G.J. Seelig i D. Bischof, Rechtsanwälte)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Hanf, pełnomocnik)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  achtung! GmbH pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

         (1)  Dz.U. C 238 z 15.7.2019.


title: Sprawa C-254/19: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 9 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court – Irlandia) – Friends of the Irish Environment Ltd / An Bord Pleanála [Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 92/43/EWG – Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory – Artykuł 6 ust. 3 – Zakres stosowania – Pojęcia „przedsięwzięcia” i „zgody” – Odpowiednia ocena skutków planu lub przedsięwzięcia dla chronionego terenu – Decyzja przedłużająca okres zezwolenia na budowę terminalu regazyfikacji skroplonego gazu ziemnego – Pierwotna decyzja oparta na uregulowaniu krajowym, które nie transponowało prawidłowo dyrektywy 92/43]

text:
               9.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 378/10

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 9 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court – Irlandia) – Friends of the Irish Environment Ltd / An Bord Pleanála
      (Sprawa C-254/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 92/43/EWG - Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory - Artykuł 6 ust. 3 - Zakres stosowania - Pojęcia „przedsięwzięcia” i „zgody” - Odpowiednia ocena skutków planu lub przedsięwzięcia dla chronionego terenu - Decyzja przedłużająca okres zezwolenia na budowę terminalu regazyfikacji skroplonego gazu ziemnego - Pierwotna decyzja oparta na uregulowaniu krajowym, które nie transponowało prawidłowo dyrektywy 92/43)
      (2020/C 378/12)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      High Court (Irlandia)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Friends of the Irish Environment Ltd

         Strona pozwana: An Bord Pleanála

         Przy udziale: Shannon Lng Ltd

         Sentencja

                  1)

                  Decyzja przedłużająca dziesięcioletni termin ustalony pierwotnie na realizację przedsięwzięcia budowy terminalu regazyfikacji skroplonego gazu ziemnego powinna zostać uznana za zgodę na przedsięwzięcie w rozumieniu art. 6 ust. 3 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory, jeżeli pierwotne zezwolenie na to przedsięwzięcie, które utraciło ważność, przestało wywoływać skutki prawne po upływie terminu, który wyznaczono w nim na te roboty, a robót tych nie rozpoczęto.

                  2)

                  Do właściwego organu należy dokonanie oceny, czy decyzja o przedłużeniu początkowo wyznaczonego terminu na realizację przedsięwzięcia budowy terminalu regazyfikacji skroplonego gazu ziemnego, w przypadku którego pierwotne zezwolenie utraciło ważność, powinna być przedmiotem odpowiedniej oceny oddziaływania, o której mowa w art. 6 ust. 3 zdanie pierwsze dyrektywy 92/43, oraz, w razie potrzeby, czy ocena ta powinna dotyczyć całego przedsięwzięcia czy jego części, z uwzględnieniem w szczególności zarówno przeprowadzonej ewentualnie oceny wcześniejszej, jak i ewentualnych zmian istotnych danych środowiskowych i naukowych, lecz również ewentualnej zmiany przedsięwzięcia lub istnienia innych planów lub przedsięwzięć.

            Tej oceny oddziaływania należy dokonać, jeżeli na podstawie najlepszej wiedzy naukowej w danej dziedzinie nie można wykluczyć, że przedsięwzięcie to wpłynie na założenia ochrony danego terenu. Wcześniejsza ocena tego przedsięwzięcia przeprowadzona przed wydaniem pierwotnego zezwolenia na inwestycję może wykluczyć to ryzyko tylko wtedy, gdy zawiera całościowe, precyzyjne i ostateczne wnioski, które mogą z naukowego punktu widzenia rozwiać wszelkie racjonalne wątpliwości co do skutków robót, z zastrzeżeniem braku zmian w istotnych danych środowiskowych i naukowych, ewentualnej zmiany przedsięwzięcia lub istnienia innych planów lub przedsięwzięć.

         (1)  Dz.U. C 206 z 17.6.2019.


title: Sprawa C-265/19: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 8 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlande) – Irlandia) – Recorded Artists Actors Performers Ltd / Phonographic Performance (Ireland) Ltd; Minister for Jobs Enterprise and Innovation; Ireland; Attorney General [Odesłanie prejudycjalne – Własność intelektualna – Prawa pokrewne prawu autorskiemu – Dyrektywa 2006/115/WE – Artykuł 8 ust. 2 – Korzystanie z fonogramów w Unii – Prawo wykonawców do godziwego wynagrodzenia dzielonego z producentami fonogramów – Stosowanie do obywateli państw trzecich – Traktat o artystycznych wykonaniach i fonogramach – Artykuły 4 i 15 – Zastrzeżenia zgłoszone przez państwa trzecie – Ograniczenia prawa do godziwego wynagrodzenia mogące wynikać z tych zastrzeżeń dla obywateli państw trzecich w obrębie Unii wskutek działania zasady wzajemności – Artykuł 17 ust. 2 i art. 52 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – Prawo podstawowe do ochrony własności intelektualnej – Wymóg, zgodnie z którym wszelkie ograniczenia prawa podstawowego muszą być przewidziane ustawą, szanować istotę tego prawa oraz być proporcjonalne – Podział kompetencji między Unią a jej państwami członkowskimi w odniesieniu do wprowadzania takich ograniczeń – Podział kompetencji w kontekście stosunków z państwami trzecimi – Artykuł 3 ust. 2 TFUE – Wyłączna kompetencja Unii]

text:
               9.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 378/11

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 8 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlande) – Irlandia) – Recorded Artists Actors Performers Ltd / Phonographic Performance (Ireland) Ltd; Minister for Jobs Enterprise and Innovation; Ireland; Attorney General
      (Sprawa C-265/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Własność intelektualna - Prawa pokrewne prawu autorskiemu - Dyrektywa 2006/115/WE - Artykuł 8 ust. 2 - Korzystanie z fonogramów w Unii - Prawo wykonawców do godziwego wynagrodzenia dzielonego z producentami fonogramów - Stosowanie do obywateli państw trzecich - Traktat o artystycznych wykonaniach i fonogramach - Artykuły 4 i 15 - Zastrzeżenia zgłoszone przez państwa trzecie - Ograniczenia prawa do godziwego wynagrodzenia mogące wynikać z tych zastrzeżeń dla obywateli państw trzecich w obrębie Unii wskutek działania zasady wzajemności - Artykuł 17 ust. 2 i art. 52 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Prawo podstawowe do ochrony własności intelektualnej - Wymóg, zgodnie z którym wszelkie ograniczenia prawa podstawowego muszą być przewidziane ustawą, szanować istotę tego prawa oraz być proporcjonalne - Podział kompetencji między Unią a jej państwami członkowskimi w odniesieniu do wprowadzania takich ograniczeń - Podział kompetencji w kontekście stosunków z państwami trzecimi - Artykuł 3 ust. 2 TFUE - Wyłączna kompetencja Unii)
      (2020/C 378/13)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      High Court (Irlande)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Recorded Artists Actors Performers Ltd

         Strona pozwana: Phonographic Performance (Ireland) Ltd; Minister for Jobs Enterprise and Innovation; Irelandia; Attorney General

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 8 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2006/115/WE z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie prawa najmu i użyczenia oraz niektórych praw pokrewnych prawu autorskiemu w zakresie własności intelektualnej należy, w świetle art. 4 ust. 1 i art. 15 ust. 1 traktatu Światowej Organizacji Własności Intelektualnej (WIPO) o artystycznych wykonaniach i fonogramach, interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, aby przy transpozycji do prawa krajowego terminu „właściwi wykonawcy” zawartego w tym art. 8 ust. 2 i oznaczającego artystów uprawnionych do części jednorazowego godziwego wynagrodzenia, o którym w nim mowa, państwo członkowskie mogło wykluczyć artystów będących obywatelami państwa spoza Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG), z wyjątkiem tych artystów, którzy mają miejsce zamieszkania lub pobytu w EOG, oraz tych, których udział w realizacji fonogramu miał miejsce w EOG.

                  2)

                  Artykuł 15 ust. 3 traktatu Światowej Organizacji Własności Intelektualnej o artystycznych wykonaniach i fonogramach i art. 8 ust. 2 dyrektywy 2006/115 należy w obecnym stanie prawa Unii interpretować w ten sposób, że zastrzeżenia zgłoszone przez państwa trzecie na podstawie owego art. 15 ust. 3, skutkujące ograniczeniem na ich terytorium prawa do jednorazowego godziwego wynagrodzenia przewidzianego w art. 15 ust. 1 traktatu WIPO o artystycznych wykonaniach i fonogramach, nie prowadzą do ograniczenia w Unii Europejskiej prawa przewidzianego w art. 8 ust. 2 wobec obywateli tych państw trzecich, przy czym takie ograniczenia mogą być wprowadzone przez prawodawcę Unii, z zastrzeżeniem ich zgodności z wymogami art. 52 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Wspomniany art. 8 ust. 2 stoi zatem na przeszkodzie temu, aby państwo członkowskie ograniczyło prawo do jednolitego godziwego wynagrodzenia względem wykonawców i producentów fonogramów będących obywatelami tych państw trzecich.

                  3)

                  Artykuł 8 ust. 2 dyrektywy 2006/115 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, by przewidziane w nim prawo do jednorazowego godziwego wynagrodzenia było ograniczone w taki sposób, że całe wynagrodzenie przypada tylko producentowi danego fonogramu i nie jest dzielone z wykonawcą, który miał udział w jego realizacji.

         (1)  Dz.U. C 206 z 17.6.2019.


title: Sprawy połączone C-503/19 i C-592/19: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 września 2020 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Juzgado Contencioso-Administrativo n° 17 de Barcelona, Juzgado de lo Contencioso-Administrativo n° 5 de Barcelona – Hiszpania) – UQ (C-503/19), SI (C-592/19) / Subdelegación del Gobierno en Barcelona [Odesłanie prejudycjalne – Status obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi – Dyrektywa 2003/109/WE – Artykuł 6 ust. 1 – Okoliczności, jakie należy wziąć pod uwagę – Uregulowanie krajowe – Nieuwzględnienie tych okoliczności – Odmowa przyznania statusu rezydenta długoterminowego z powodu uprzedniej karalności zainteresowanego]

text:
               9.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 378/13

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 września 2020 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Juzgado Contencioso-Administrativo no 17 de Barcelona, Juzgado de lo Contencioso-Administrativo no 5 de Barcelona – Hiszpania) – UQ (C-503/19), SI (C-592/19) / Subdelegación del Gobierno en Barcelona
      (Sprawy połączone C-503/19 i C-592/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Status obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi - Dyrektywa 2003/109/WE - Artykuł 6 ust. 1 - Okoliczności, jakie należy wziąć pod uwagę - Uregulowanie krajowe - Nieuwzględnienie tych okoliczności - Odmowa przyznania statusu rezydenta długoterminowego z powodu uprzedniej karalności zainteresowanego)
      (2020/C 378/15)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Juzgado Contencioso-Administrativo no 17 de Barcelona, Juzgado de lo Contencioso-Administrativo no 5 de Barcelona

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: UQ (C-503/19), SI (C-592/19)

         Strona pozwana: Subdelegación del Gobierno en Barcelona

         Sentencja

      Artykuł 6 ust. 1 dyrektywy Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotyczącej statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, które zgodnie z jego wykładnią dokonywaną przez część sądów tego państwa przewiduje, że obywatelowi państwa trzeciego można odmówić statusu rezydenta długoterminowego w tym państwie członkowskim wyłącznie na tej podstawie, że był on uprzednio karany, bez konkretnego badania jego sytuacji, w szczególności w odniesieniu do charakteru popełnionego przez niego przestępstwa, zagrożenia, jakie ewentualnie stanowi dla porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego, okresu zamieszkiwania na terytorium tego państwa członkowskiego i istnienia powiązań z tym państwem.

         (1)  Dz.U. C 363 z 28.10.2019.


title: Sprawa C-530/19: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 3 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – NM, działając w charakterze syndyka masy upadłości spółki NIKI Luftfahrt GmbH / ON [Odesłanie prejudycjalne – Transport lotniczy – Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 – Artykuły 5 i 9 – Ciążący na przewoźniku lotniczym obowiązek zapewnienia zakwaterowania pasażerom odwołanego lotu – Szkoda poniesiona przez pasażera podczas pobytu w hotelu świadczącym usługę zakwaterowania – Możliwość powołania się na odpowiedzialność przewoźnika lotniczego za niedbalstwo, którego dopuścił się personel hotelu]

text:
               9.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 378/13

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 3 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – NM, działając w charakterze syndyka masy upadłości spółki NIKI Luftfahrt GmbH / ON
      (Sprawa C-530/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Transport lotniczy - Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 - Artykuły 5 i 9 - Ciążący na przewoźniku lotniczym obowiązek zapewnienia zakwaterowania pasażerom odwołanego lotu - Szkoda poniesiona przez pasażera podczas pobytu w hotelu świadczącym usługę zakwaterowania - Możliwość powołania się na odpowiedzialność przewoźnika lotniczego za niedbalstwo, którego dopuścił się personel hotelu)
      (2020/C 378/16)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberster Gerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: NM, działając w charakterze syndyka masy upadłości spółki NIKI Luftfahrt GmbH

         Strona przeciwna: ON

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 9 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91, należy interpretować w ten sposób, że ciążące na przewoźniku lotniczym na mocy tego przepisu zobowiązanie do nieodpłatnego zapewnienia pasażerom, o których mowa w tym przepisie, zakwaterowania w hotelu nie oznacza, że przewoźnik ten jest zobowiązany do ponoszenia odpowiedzialności za warunki zakwaterowania jako takie.

                  2)

                  Rozporządzenie nr 261/2004 należy interpretować w ten sposób, że przewoźnik lotniczy, który na podstawie art. 9 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia zapewnił zakwaterowanie w hotelu pasażerowi, którego lot został odwołany, nie może być zobowiązany – na podstawie samego tego rozporządzenia – do naprawienia szkód poniesionych przez tego pasażera i zawinionych przez pracowników wspomnianego hotelu.

         (1)  Dz.U. C 328 z 30.9.2019.


title: Sprawa C-539/19: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 3 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht München I – Niemcy) – Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände – Verbraucherzentrale Bundesverband e.V. / Telefónica Germany GmbH & Co. OHG [Odesłanie prejudycjalne – Roaming w publicznych sieciach łączności ruchomej wewnątrz Unii Europejskiej – Rozporządzenie (UE) nr 531/2012 – Artykuł 6a – Artykuł 6e ust. 3 – Ciążący na dostawcy usług roamingu obowiązek automatycznego stosowania taryfy roamingowej regulowanej – Stosowanie w odniesieniu do konsumentów, którzy wybrali konkretną taryfę roamingową przed wejściem w życie rozporządzenia (UE) nr 531/2012]

text:
               9.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 378/14

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 3 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht München I – Niemcy) – Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände – Verbraucherzentrale Bundesverband e.V. / Telefónica Germany GmbH & Co. OHG
      (Sprawa C-539/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Roaming w publicznych sieciach łączności ruchomej wewnątrz Unii Europejskiej - Rozporządzenie (UE) nr 531/2012 - Artykuł 6a - Artykuł 6e ust. 3 - Ciążący na dostawcy usług roamingu obowiązek automatycznego stosowania taryfy roamingowej regulowanej - Stosowanie w odniesieniu do konsumentów, którzy wybrali konkretną taryfę roamingową przed wejściem w życie rozporządzenia (UE) nr 531/2012)
      (2020/C 378/17)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht München I

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände – Verbraucherzentrale Bundesverband e.V.

         Strona pozwana: Telefónica Germany GmbH & Co. OHG

         Sentencja

      Artykuł 6a i art. 6e ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 531/2012 z dnia 13 czerwca 2012 r. w sprawie roamingu w publicznych sieciach łączności ruchomej wewnątrz Unii, zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2120 z dnia 25 listopada 2015 r., należy interpretować w ten sposób, że od dnia 15 czerwca 2017 r. dostawcy usług roamingu byli zobowiązani stosować automatycznie wobec wszystkich swoich klientów taryfę roamingowa regulowaną, o której mowa w szczególności w art. 6a tego rozporządzenia, niezależnie od tego, czy owi klienci dokonali wcześniej wyboru taryfy roamingowej regulowanej, czy też taryfy innej niż taryfa roamingowa regulowana, chyba że przed upływem terminu 15 czerwca 2017 r. klienci ci wyraźnie oświadczyli, że wybierają korzystanie z takiej innej taryfy, zgodnie z procedurą przewidzianą w tym względzie w art. 6e ust. 3 akapit pierwszy tego rozporządzenia.

         (1)  Dz.U. C 328 z 30.9.2019.


title: Sprawa C-651/19: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 9 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Belgia) – JP / Commissaire général aux réfugiés et aux apatrides [Odesłanie prejudycjalne – Polityka azylowa – Wspólne procedury udzielania i cofania ochrony międzynarodowej – Dyrektywa 2013/32/UE – Artykuł 46 – Karta praw podstawowych Unii Europejskiej – Artykuł 47 – Prawo do skutecznego środka prawnego – Odwołanie od decyzji odrzucającej jako niedopuszczalny kolejny wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej – Termin do wniesienia odwołania – Sposoby dokonywania doręczeń]

text:
               9.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 378/15

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 9 września 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Belgia) – JP / Commissaire général aux réfugiés et aux apatrides
      (Sprawa C-651/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Polityka azylowa - Wspólne procedury udzielania i cofania ochrony międzynarodowej - Dyrektywa 2013/32/UE - Artykuł 46 - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 47 - Prawo do skutecznego środka prawnego - Odwołanie od decyzji odrzucającej jako niedopuszczalny kolejny wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej - Termin do wniesienia odwołania - Sposoby dokonywania doręczeń)
      (2020/C 378/18)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil d’État

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: JP

         Strona pozwana: Commissaire général aux réfugiés et aux apatrides

         Sentencja

      Artykuł 46 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej w związku z art. 47 karty należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, które poddaje odwołanie od decyzji stwierdzającej niedopuszczalność kolejnego wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej dziesięciodniowemu zawitemu terminowi obejmującemu święta i dni wolne od pracy, biegnącemu od chwili doręczenia takiej decyzji, także w sytuacji, gdy zainteresowany wnioskodawca nie wskazał adresu do doręczeń w tym państwie członkowskim i wspomniane doręczenie jest dokonywane w siedzibie krajowego organu właściwego do badania takiego wniosku, o ile, po pierwsze, wnioskodawca taki został poinformowany, że w braku wskazania adresu do doręczeń decyzji dotyczącej jego wniosku, za wskazany przez niego adres do doręczeń zostanie uznany adres siedziby krajowego organu właściwego w zakresie badania tych wniosków, po drugie, zasady dostępu do tej siedziby dla owego wnioskodawcy nie czynią odbioru adresowanych do niego decyzji nadmiernie dla niego utrudnionym, po trzecie, rzeczywisty dostęp do gwarancji proceduralnych przyznanych przez prawo Unii wnioskodawcy ubiegającemu się o ochronę międzynarodową jest mu zapewniony w tym terminie, i po czwarte, jest zapewnione poszanowanie zasady równoważności. Do sądu odsyłającego należy ustalenie, czy uregulowanie krajowe będące przedmiotem postępowania głównego spełnia te wymogi.

         (1)  Dz.U. C 372 z 4.11.2019.


title: Sprawa C-273/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 22 czerwca 2020 r. – Bundesrepublik Deutschland / SW

text:
               9.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 378/15

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 22 czerwca 2020 r. – Bundesrepublik Deutschland / SW
      (Sprawa C-273/20)
      (2020/C 378/19)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesverwaltungsgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę rewizyjną: Bundesrepublik Deutschland

         Druga strona postępowania: SW

         przy udziale: Stadt Darmstadt

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                              a)

                              Czy w przypadku dołączania do małoletniego uchodźcy pozbawionego opieki zgodnie z art. 10 ust. 3 lit. a) i art. 2 lit. f) dyrektywy Rady 2003/86/WE (1) dalsze trwanie małoletniości może stanowić „warunek” w rozumieniu art. 16 ust. 1 lit. a) tej dyrektywy? Czy z wymienionymi wyżej przepisami zgodne jest uregulowanie państwa członkowskiego przyznające rodzicom dołączającym do małoletniego uchodźcy pozbawionego opieki w rozumieniu art. 2 lit. f) wspomnianej dyrektywy (pochodne) prawo pobytu w państwie członkowskim tylko dopóty, dopóki uchodźca rzeczywiście jest jeszcze małoletni?

                              b)

                              W przypadku udzielenia na pytania z pkt la) odpowiedzi twierdzących: Czy art. 16 ust. 1 lit. a) w związku z art. 10 ust. 3 lit. a) i art. 2 lit. f) dyrektywy 2003/86 należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie, które zgodnie ze swoimi przepisami ogranicza (pochodne) prawo pobytu rodziców do okresu trwającego do uzyskania przez dziecko pełnoletniości, może oddalić wniosek o wjazd i pobyt w celu łączenia rodziny złożony przez rodziców, którzy przebywają jeszcze w państwie trzecim, jeżeli uchodźca uzyskał pełnoletniość przed wydaniem w postępowaniu administracyjnym lub sądowym ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie wniosku złożonego w terminie trzech miesięcy po nadaniu statusu uchodźcy?

                  2)

                  Jeżeli w świetle odpowiedzi na pytania z pkt 1 oddalenie wniosku o łączenie rodziny nie jest dopuszczalne:
                  Jakie wymogi muszą spełniać faktyczne więzi rodzinne w rozumieniu art. 16 ust. l lit. b) dyrektywy 2003/86 w przypadku dołączenia rodziców do uchodźcy, który uzyskał pełnoletniość przed wydaniem rozstrzygnięcia w sprawie wniosku o wjazd i pobyt w celu łączenia rodziny? W szczególności:

                              a)

                              Czy wystarczy bycie wstępnym pierwszego stopnia w prostej linii [art. 10 ust. 3 lit. a) dyrektywy 2003/86], czy też konieczne jest również rzeczywiste prowadzenie życia rodzinnego?

                              b)

                              Jeżeli wymagane jest również rzeczywiste prowadzenie życia rodzinnego:
                              Jaka intensywność jest w tym celu wymagana? Czy wystarczą na przykład okazjonalne lub regularne odwiedziny, czy konieczne jest mieszkanie razem we wspólnym gospodarstwie domowym, czy też ponadto tworzenie wspierającej się wzajemnie wspólnoty, której członkowie są na siebie zdani?

                              c)

                              Czy dołączenie rodziców, którzy znajdują się jeszcze w państwie trzecim i złożyli wniosek o dołączenie do dziecka, któremu nadano status uchodźcy i które uzyskało tymczasem pełnoletniość, wymaga prognozy, zgodnie z którą po wjeździe wskazane osoby (ponownie) podejmą w państwie członkowskim życie rodzinne w sposób wymagany w świetle pytania z pkt 2b)?

         (1)  Dyrektywa Rady 2003/86/WE z dnia 22 września 2003 r. w sprawie prawa do łączenia rodzin (Dz.U. 2003, L 251, s. 12).


title: Sprawa C-279/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 26 czerwca 2020 r. – Bundesrepublik Deutschland / XC

text:
               9.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 378/16

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 26 czerwca 2020 r. – Bundesrepublik Deutschland / XC
      (Sprawa C-279/20)
      (2020/C 378/20)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesverwaltungsgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę rewizyjną: Bundesrepublik Deutschland

         Druga strona postępowania: XC

         przy udziale: Landkreis Cloppenburg

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 4 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 2003/86/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że dziecko członka rodziny rozdzielonej, któremu nadano status uchodźcy, jest małoletnie w rozumieniu tego przepisu również wtedy, gdy było małoletnie w momencie złożenia przez członka rodziny rozdzielonej wniosku o udzielenie azylu, ale uzyskało już pełnoletniość przed nadaniem temu członkowi statusu uchodźcy i złożeniem wniosku o łączenie rodziny?

                  2)

                  W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej:
                  Jakie wymogi muszą w takim przypadku spełniać faktyczne więzi rodzinne w rozumieniu art. 16 ust. l lit. b) dyrektywy 2003/86?

                              a)

                              Czy wystarczy w tym celu stosunek prawny łączący dziecko i rodzica, czy też wymagane jest również rzeczywiste prowadzenie życia rodzinnego?

                              b)

                              Jeżeli wymagane jest również rzeczywiste prowadzenie życia rodzinnego: Jaka intensywność jest w tym celu wymagana? Czy wystarczą na przykład okazjonalne lub regularne odwiedziny, czy konieczne jest mieszkanie razem we wspólnym gospodarstwie domowym, czy też ponadto tworzenie wspierającej się wzajemnie wspólnoty, której członkowie są na siebie zdani?

                              c)

                              Czy dołączenie dziecka, które uzyskało tymczasem pełnoletniość, znajduje się jeszcze w państwie trzecim i złożyło wniosek o dołączenie do rodzica, któremu nadano status uchodźcy, wymaga prognozy, zgodnie z którą po wjeździe wskazane osoby (ponownie) podejmą w państwie członkowskim życie rodzinne w sposób wymagany w świetle pytania drugiego lit. b)?

         (1)  Dyrektywa Rady 2003/86/WE z dnia 22 września 2003 r. w sprawie prawa do łączenia rodzin (Dz.U. 2003, L 251, s. 12).


title: Sprawa C-394/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 18 sierpnia 2020 r. – XY / Finanzamt V

text:
               9.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 378/18

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 18 sierpnia 2020 r. – XY / Finanzamt V
      (Sprawa C-394/20)
      (2020/C 378/22)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Finanzgericht Düsseldorf

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: XY

         Druga strona postępowania: Finanzamt V

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 63 ust. 1 i art. 65 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisowi krajowemu państwa członkowskiego dotyczącemu pobierania podatku od spadków, który w odniesieniu do obliczania tego podatku przewiduje, że jeżeli w chwili śmierci spadkodawcy zarówno spadkodawca jak i spadkobierca mieli miejsce zamieszkania lub miejsce zwykłego pobytu w innym państwie członkowskim, to kwota wolna odliczana od podstawy opodatkowania w przypadku nabycia nieruchomości położonych na terytorium kraju jest niższa od kwoty wolnej, która miałaby zastosowanie, gdyby co najmniej jedna z tych osób miała w tym czasie miejsce zamieszkania lub miejsce zwykłego pobytu w tym pierwszym państwie członkowskim?

                  2)

                  Czy art. 63 ust. 1 i art. 65 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisowi krajowemu państwa członkowskiego dotyczącemu pobierania podatku od spadków, który w odniesieniu do obliczania tego podatku przewiduje, że że w przypadku nabycia nieruchomości położonych na terytorium kraju zobowiązania z tytułu zachowku nie podlegają odliczeniu, jeżeli w chwili śmierci spadkodawcy zarówno spadkodawca, jak i spadkobierca mieli miejsce zamieszkania lub miejsce zwykłego pobytu w innym państwie członkowskim, podczas gdy zobowiązania te podlegałyby w pełni odliczeniu od wartości nabycia w drodze dziedziczenia, gdyby w chwili śmierci spadkodawcy albo spadkodawca, albo spadkobierca miał miejsce zamieszkania lub miejsce zwykłego pobytu w tym pierwszym państwie członkowskim?


title: Sprawa C-405/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 28 sierpnia 2020 r. – EB i in. / Versicherungsanstalt öffentlich Bediensteter, Eisenbahnen und Bergbau (BVAEB)

text:
               9.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 378/19

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 28 sierpnia 2020 r. – EB i in. / Versicherungsanstalt öffentlich Bediensteter, Eisenbahnen und Bergbau (BVAEB)
      (Sprawa C-405/20)
      (2020/C 378/23)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę rewizyjną: EB, JS i DP

         Druga strona postępowania rewizyjnego: Versicherungsanstalt öffentlich Bediensteter, Eisenbahnen und Bergbau (BVAEB)

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy ograniczenie w czasie zakresu stosowania zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn na podstawie wyroku w sprawie C-262/88, Barber (1) oraz zgodnie z protokołem nr 33 dotyczącym art. 157 TFUE i art. 12 dyrektywy 2006/54/WE (2) należy interpretować w ten sposób, że (austriacki) emeryt zgodnie z prawem nie może powołać się na zasadę równego traktowania lub może powołać się na nią jedynie (proporcjonalnie) w odniesieniu do tej części świadczenia, która wiąże się z okresami zatrudnienia przypadającymi po dniu 1 stycznia 1994 r., aby podnieść, że był dyskryminowany wskutek uregulowań dotyczących waloryzacji emerytur urzędników ustalonej na 2018 r., takiej jak ta, którą zastosowano w postępowaniach głównych?

                  2)

                  Czy zasadę równego traktowania kobiet i mężczyzn (w świetle art. 157 TFUE w związku z art. 5 dyrektywy 2006/54) należy interpretować w ten sposób, że pośrednie nierówne traktowanie takie jak to, które wynika – ewentualnie – z uregulowań dotyczących waloryzacji emerytur w 2018 r., mających zastosowanie w postępowaniach głównych, okaże się uzasadnione również przy uwzględnieniu już wcześniej stosowanych podobnych środków i spowodowanej przez ich skumulowane skutki istotnej straty w stosunku do uwarunkowanej inflacją waloryzacji wartości rzeczywistej świadczeń emerytalnych (w danej sprawie o 25 %), w szczególności

                              —

                              w celu przeciwdziałania (powstającej w przypadku regularnej waloryzacji o jednolity współczynnik) „przepaści” między świadczeniami emerytalnymi w wyższej i niższej wysokości, nawet jeśli miałaby ona charakter czysto nominalny, a stosunek między poszczególnymi wartościami pozostawałby bez zmian,

                              —

                              w celu realizacji ogólnego „komponentu socjalnego” w rozumieniu zwiększenia siły nabywczej osób pobierających niższe świadczenia emerytalne, nawet jeśli a) cel ten można by osiągnąć również bez ograniczania waloryzacji świadczeń w wyższej wysokości, a b) ustawodawca nie przewiduje takiego środka w taki sam sposób również w odniesieniu do zwiększania siły nabywczej w ramach waloryzacji inflacyjnej niższych wynagrodzeń czynnych urzędników (kosztem waloryzacji wyższych wynagrodzeń czynnych urzędników) i nie przyjął także uregulowania służącego porównywalnej ingerencji w waloryzację emerytur wypłacanych w ramach pozostałych systemów zabezpieczenia społecznego pracowników (bez udziału państwa), aby (kosztem waloryzacji wyższych emerytur) uzyskać zwiększenie siły nabywczej niższych emerytur,

                              —

                              w celu utrzymania i finansowania „systemu”, mimo że podmiotem zobowiązanym do wypłaty świadczeń emerytalnych urzędników nie jest zakład ubezpieczeń w ramach systemu zorganizowanego w sposób przypominający ubezpieczenie i finansowanego ze składek, lecz państwo federalne jako pracodawca urzędników będących na emeryturze, przy czym świadczenia te wypłacane są jako wynagrodzenie za wyświadczoną pracę, w związku z czym istotne byłyby nie utrzymanie czy też finansowanie systemu, lecz ostatecznie jedynie względy budżetowe,

                              —

                              ponieważ samo w sobie stanowi to niezależne uzasadnienie lub (przede wszystkim) z góry wyklucza przyjęcie wystąpienia pośredniej dyskryminacji mężczyzn ze względu na płeć w rozumieniu dyrektywy 2006/54, jeżeli statystycznie istotnie większą liczbę mężczyzn w grupie osób pobierających wyższe świadczenia emerytalne należy uznać za skutek typowego w szczególności w przeszłości braku równości szans kobiet w dziedzinie zatrudnienia i pracy, lub

                              —

                              ponieważ uregulowanie to jest dopuszczalne jako działanie pozytywne w rozumieniu art. 157 ust. 4 TFUE?

         (1)  Wyrok z dnia 17 maja 1990 r., C-262/88, EU:C:1990:209.

         (2)  Dyrektywa 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (Dz.U. 2006, L 204, s. 23)


title: Sprawa C-412/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam (Niderlandy) w dniu 3 września 2020 r. – Europejski nakaz aresztowania wydany wobec P; druga strona postępowania: Openbaar Ministerie

text:
               9.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 378/20

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam (Niderlandy) w dniu 3 września 2020 r. – Europejski nakaz aresztowania wydany wobec P; druga strona postępowania: Openbaar Ministerie
      (Sprawa C-412/20)
      (2020/C 378/24)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Rechtbank Amsterdam

         Strony w postępowaniu głównym

         Europejski nakaz aresztowania wydany wobec: P

         Druga strona postępowania: Openbaar Ministerie

         Pytanie prejudycjalne

      Czy decyzja ramowa 2002/584/WSiSW (1), art. 19 ust. 1 akapit drugi Traktatu o Unii Europejskiej lub art. 47 akapit drugi Karty praw podstawowych Unii Europejskiej rzeczywiście stoją na przeszkodzie temu, by wykonujący nakaz organ sądowy wykonał ENA wydany przez sąd wydającego nakaz państwa członkowskiego, w sytuacji, gdy sąd ten nie spełnia – i w chwili wydania ENA także już nie spełniał – wymogów skutecznej ochrony sądowej/skutecznego środka prawnego, ponieważ ustawodawstwo w tymże państwie członkowskim nie gwarantuje niezawisłości tego sądu i w chwili wydawania ENA także już jej nie gwarantowało?

         (1)  Decyzja ramowa Rady z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi, Dz.U. 2002, L 190, s. 1.


title: Sprawa C-413/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance francophone de Bruxelles (Belgia) w dniu 2 września 2020 r. – Państwo belgijskie / LO, OG, SH, MB, JD, OP, Bluetail Flight School SA (BFS)

text:
               9.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 378/20

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance francophone de Bruxelles (Belgia) w dniu 2 września 2020 r. – Państwo belgijskie / LO, OG, SH, MB, JD, OP, Bluetail Flight School SA (BFS)
      (Sprawa C-413/20)
      (2020/C 378/25)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Tribunal de première instance francophone de Bruxelles

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Państwo belgijskie

         Strona pozwana: LO, OG, SH, MB, JD, OP, Bluetail Flight School SA (BFS)

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy pkt 9 dodatku 3 do podczęści A załącznika I do rozporządzenia Komisji (UE) nr 1178/2011 z dnia 3 listopada 2011 r. ustanawiającego wymagania techniczne i procedury administracyjne odnoszące się do załóg w lotnictwie cywilnym zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 216/2008 (1) pozwala na uwzględnienie przy obliczaniu 115 godzin czasu według wskazań przyrządów, o których mowa w pkt 9 lit. e), godzin szkolenia wykonanych na symulatorze lotu FNPT II (czas ćwiczeń na ziemi według wskazań przyrządów) w zakresie przekraczającym liczbę 15 godzin MCC, o której mowa w pkt 9 lit e) pkt 2, oraz przekraczającym liczbę maksymalną 40 godzin szkolenia w locie według wskazań przyrządów przećwiczonych na FNPT II, o której mowa w pkt 9 lit. e) tiret 3 ppkt (ii), czyli ponad 55 godzin czasu ćwiczeń na ziemi według wskazań przyrządów?

                  2)

                  Czy odpowiedź na pytanie pierwsze różni się w zależności od tego, czy godziny wykonane w zakresie przekraczającym wskazane wyżej liczby 15 i 40 godzin są godzinami MCC, czy godzinami innego rodzaju ćwiczeń na symulatorze?

                  3)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na powyższe dwa pytania: czy pkt 10 dodatku 3 do podczęści A załącznika I do tego rozporządzenia zezwala na przyznanie licencji CPL (A) po uzupełnieniu szkolenia przez kandydatów na pilotów o wystarczającą liczbę godzin wykonanych w samolocie, bez powtarzania egzaminu praktycznego („skill test”) dotyczącego lotu według wskazań przyrządów?

                  4)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na powyższe trzy pytania, czy ogólna zasada pewności prawa wymaga ograniczenia w czasie dokonanej przez Trybunał wykładni rozpatrywanego przepisu prawa, na przykład w celu zastosowania jej tylko do tych kandydatów na pilotów, którzy złożyli wniosek o przyznanie licencji CPL (A), czy chociażby rozpoczęli szkolenie w celu uzyskania takiej licencji, po dniu wydania wyroku przez Trybunał?

         (1)  Dz.U. 2011, L 311, s. 1.


title: Sprawa C-439/20 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 8 lipca 2020 r. w sprawie T-110/17, Jiangsu Seraphim Solar System / Komisja, wniesione w dniu 18 września 2020 r. przez Komisję Europejską

text:
               9.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 378/21

      Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 8 lipca 2020 r. w sprawie T-110/17, Jiangsu Seraphim Solar System / Komisja, wniesione w dniu 18 września 2020 r. przez Komisję Europejską
      (Sprawa C-439/20 P)
      (2020/C 378/26)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Maxian Rusche, G. Luengo, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Jiangsu Seraphim Solar System Co. Ltd, Rada Unii Europejskiej

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu (czwarta izba) z dnia 8 lipca 2020 r. w sprawie T-110/17, Jiangsu Seraphim Solar System Co. Ltd / Komisja;

                  —

                  odrzucenie skargi wniesionej w pierwszej instancji jako niedopuszczalnej;

                  —

                  tytułem żądania ewentualnego: oddalenie skargi wniesionej w pierwszej instancji jako bezpodstawnej; oraz w każdym wypadku

                  —

                  obciążenie strony skarżącej kosztami postępowania odwoławczego i postępowania w pierwszej instancji.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie odwołania wnosząca je podnosi następujące cztery zarzuty.
      Po pierwsze, Sąd naruszył prawo w zakresie dopuszczalności i skuteczności skargi wniesionej w pierwszej instancji.
      Po drugie, Sąd naruszył prawo w zakresie uznania pobrania ceł za dokonane „z mocą wsteczną”.
      Po trzecie, Sąd dokonał błędnej interpretacji art. 8 ust. 1, 9 i 10 oraz art. 10 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 (1) i art. 13 ust. 1, 9 i 10 oraz art. 16 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 597/2009 (2), uznając za niemożliwe pobranie ceł od przywozów, które naruszyły zobowiązanie.
      Po czwarte, Sąd dokonał błędnej interpretacji art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 i art. 24 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 597/2009, uznając, że Rada nie miała podstawy prawnej do ustanowienia, że gdy Komisja unieważnia fakturę w ramach zobowiązania, należy pobrać cło.

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 2009, L 343, s. 51).

         (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 597/2009 z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 2009, L 188, s. 93).