title: Sprawy połączone C-471/07 i C-472/07: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 14 stycznia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État — Belgia) — Association générale de l’industrie du médicament (AGIM) ASBL (C-471/07 i C-472/07), Bayer SA (C-471/07 i C-472/07), Pfizer SA (C-471/07 i C-472/07), Servier Benelux SA (C-471/07 i C-472/07), Janssen Cilag SA (C-471/07), Sanofi-Aventis Belgium SA, uprzednioSanofi-Synthelabo SA (C-472/07) przeciwko państwu belgijskiemu (Dyrektywa 89/105/EWG — Przejrzystości środków regulujących ustalanie cen na produkty lecznicze przeznaczone do użytku przez człowieka — Artykuł 4 ust. 1 — Bezpośrednia skuteczność — Zamrożenie cen)

text:
               13.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/2

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 14 stycznia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État — Belgia) — Association générale de l’industrie du médicament (AGIM) ASBL (C-471/07 i C-472/07), Bayer SA (C-471/07 i C-472/07), Pfizer SA (C-471/07 i C-472/07), Servier Benelux SA (C-471/07 i C-472/07), Janssen Cilag SA (C-471/07), Sanofi-Aventis Belgium SA, uprzednioSanofi-Synthelabo SA (C-472/07) przeciwko państwu belgijskiemu
   (Sprawy połączone C-471/07 i C-472/07) (1)

   (Dyrektywa 89/105/EWG - Przejrzystości środków regulujących ustalanie cen na produkty lecznicze przeznaczone do użytku przez człowieka - Artykuł 4 ust. 1 - Bezpośrednia skuteczność - Zamrożenie cen)
   2010/C 63/03
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Conseil d'État

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Association générale de l’industrie du médicament (AGIM) ASBL (C-471/07 i C-472/07), Bayer SA (C-471/07 i C-472/07), Pfizer SA (C-471/07 i C-472/07), Servier Benelux SA (C-471/07 i C-472/07), Janssen Cilag SA (C-471/07), Sanofi-Aventis Belgium SA, uprzednio Sanofi-Synthelabo SA (C-472/07)

      Strona pozwana: Państwo belgijskie

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Conseil d'État (Belgia) — Wykładnia art. 4 ust. 1 dyrektywy Rady 89/105/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. dotyczącej przejrzystości środków regulujących ustalanie cen na produkty lecznicze przeznaczone do użytku przez człowieka oraz włączenia ich w zakres krajowego systemu ubezpieczeń zdrowotnych (Dz.U. 1989, L 40, s. 8) — Zamrożenie cen produktów leczniczych zastosowane przez właściwe władze państwa członkowskiego — Zakres obowiązku tych ostatnich w zakresie weryfikacji co najmniej corocznie czy warunki „makroekonomiczne” uzasadniają utrzymanie tego zamrożenia — Weryfikacja ograniczona do badania kontroli wydatków na ochronę zdrowia publicznego lub potrzeby uwzględnienia skutków makroekonomicznych zamrożenia cen na przemysł farmaceutyczny?

      Sentencja

               1)

               Wykładni art. 4 ust. 1 dyrektywy Rady 89/105/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. dotyczącej przejrzystości środków regulujących ustalanie cen na produkty lecznicze przeznaczone do użytku przez człowieka oraz włączenia ich w zakres krajowego systemu ubezpieczeń zdrowotnych należy dokonywać w ten sposób, że do państw członkowskich należy ustalenie, z poszanowaniem celu przejrzystości realizowanego przez tą dyrektywę oraz wymogów przewidzianych w tym przepisie, kryteriów na podstawie których dokonywany jest wskazany w tym przepisie przegląd warunków makroekonomicznych, pod warunkiem że kryteria te oparte są na obiektywnych i możliwych do sprawdzenia czynnikach.

               2)

               Wykładni art. 4 ust. 1 dyrektywy 89/105 należy dokonywać w ten sposób, że z punktu widzenia jego treści nie jest on wystarczająco precyzyjny, by podmiot prywatny mógł powołać się na ten przepis przed sądem krajowym w sporze z państwem członkowskim.

               3)

               Wykładni art. 4 ust. 1dyrektywy 89/105 należy dokonywać w ten sposób, że państwo członkowskie może po upływie 18 miesięcy od wygaśnięcia ogólnego środka w postaci zamrożenia cen produktów leczniczych trwającego osiem lat, ustanowić nowy środek w postaci zamrożenia cen produktów leczniczych, nie przeprowadzając przewidzianego w tym przepisie przeglądu warunków makroekonomicznych.

      (1)  Dz.U. C 22 z dnia 26.1.2008.


title: Sprawa C-172/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio (Włochy) w dniu 2 kwietnia 2010 r. — Emiliano Orru’ przeciwko Ministero dell’Interno

text:
               19.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/32

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio (Włochy) w dniu 2 kwietnia 2010 r. — Emiliano Orru’ przeciwko Ministero dell’Interno
      (Sprawa C-172/10)
      (2010/C 161/46)
      Język postępowania: włoski

         Sąd krajowy

      Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: Emiliano Orru’

         Strona pozwana: Ministero dell’Interno

         Pytania prejudycjalne

      Czy z art. 43 i 49 traktatu WE zgodne są przepisy krajowe (wprowadzone w dekrecie Bersaniego, dekrecie ustawodawczym nr 223 z dnia 4 lipca 2006 r. zastąpionym ustawą nr 248 z dnia 4 sierpnia 2006 r.) należące do „systemu krajowego, który przewiduje między innymi:

                  a)

                  istnienie ogólnej tendencji ochrony posiadaczy koncesji wydanych we wcześniejszym okresie i w wyniku przetargu, który sprzecznie z prawem wykluczył część podmiotów;

                  b)

                  obecność przepisów, które faktycznie gwarantują utrzymanie nabytych pozycji rynkowych (jak na przykład obowiązujący nowych koncesjonariuszy zakaz zakładania ich punktów w odległości mniejszej niż określono od punktów już istniejących);

                  c)

                  określenie sytuacji, w których dochodzi do utraty koncesji w przypadku, kiedy koncesjonariusz prowadzi, pośrednio lub bezpośrednio, działalność transgraniczną związaną z grami, porównywalną do tej, która jest przedmiotem koncesji”?


title: Sprawa T-707/15: Skarga wniesiona w dniu 3 grudnia 2015 r. – Souruh/Rada

text:
               15.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 59/30

         Skarga wniesiona w dniu 3 grudnia 2015 r. – Souruh/Rada
   (Sprawa T-707/15)
   (2016/C 059/33)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Souruh SA (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: E. Ruchat, adwokat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie dopuszczalności i zasadności jej powództwa;

               —

               w konsekwencji, nakazanie Unii Europejskiej naprawienia w całości szkody poniesionej przez skarżącą w wysokości, jaką Sąd określi na podstawie zasady słuszności;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut dotyczący, po pierwsze, krzywdy wyrządzonej naruszeniem jej reputacji, a po drugie szkody spowodowanej zerwaniem jej stosunków umownych, utratą sprzętu, a także utratą dochodów, jakich skarżąca doznała, które to szkoda i krzywda pozostają w bezpośrednim związku przyczynowym ze środkami przyjętymi przez Radę Unii Europejskiej i za które instytucja ta ponosi odpowiedzialność.


title: Sprawa T-138/09: Wyrok Sądu z dnia 9 czerwca 2010 r. — Muñoz Arraiza przeciwko OHIM — Consejo Regulador de la Denominación de Origen Calificada Rioja (RIOJAVINA) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego RIOJAVINA — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak wspólny RIOJA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               31.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/38

         Wyrok Sądu z dnia 9 czerwca 2010 r. — Muñoz Arraiza przeciwko OHIM — Consejo Regulador de la Denominación de Origen Calificada Rioja (RIOJAVINA)
   (Sprawa T-138/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego RIOJAVINA - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak wspólny RIOJA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2010/C 209/57
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Félix Muñoz Arraiza (Logroño, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J. Grimau Muñoz i J. Villamor Muguerza)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciel: J.F. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Consejo Regulador de la Denominación de Origen Calificada Rioja (Logroño) (przedstawiciel: adwokat J.I. Martínez De Torre)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 29 stycznia 2009 r. (sprawa R 721/2008-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Consejo Regulador de la Denominación de Origen Calificada Rioja a Félixem Muñozem Arraizą.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Félix Muñoz Arraiza pokrywa koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 153 z 4.7.2009.


title: Sprawa F-103/14: Skarga wniesiona w dniu 6 października 2014 r. – ZZ przeciwko OHIM

text:
               12.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/52

         Skarga wniesiona w dniu 6 października 2014 r. – ZZ przeciwko OHIM
   (Sprawa F-103/14)
   (2015/C 007/62)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat Heinrich Tettenborn)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej o zastosowaniu klauzuli zawartej w umowie o pracę ze skarżącą, która przewiduje zakończenie stosunku pracy ze skarżąca na w razie, gdy skarżąca nie znajdzie się na liście rezerwy kadrowej następnego konkursu otwartego organizowanego przez EPSO dla jej grupy funkcyjnej w dziedzinie własności przemysłowej do postępowania naborowego OHIM/AD/01/13 i OHIM/AST/02/13 oraz żądanie zadośćuczynienia za poniesioną szkodę niematerialną i za doznaną krzywdę

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji OHIM, o której skarżąca została powiadomiona pismem OHIM z dnia 28 listopada 2003 r., o zastosowaniu klauzuli zawartej w § 5 umowy o pracę ze skarżącą, która przewiduje zakończenie umowy o pracę ze skarżącą w razie, gdy skarżąca nie znajdzie się na liście rezerwy kadrowej następnego konkursu otwartego organizowanego przez EPSO dla jej grupy funkcyjnej w dziedzinie własności przemysłowej, do postępowań konkursowych OHIM/AD/01/13 i OHIM/AST/02/13, które zostały ogłoszone w dniu 31 października 2013 r.;

               —

               zasądzenie od OHIM na rzecz skarżącej zadośćuczynienia w odpowiedniej wysokości, zgodnie z uznaniem Sądu, za poniesioną wskutek ww. w żądaniu 1 decyzji OHIM szkodę niematerialną i za doznaną krzywdę oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.


title: Sprawa T-346/09: Skarga wniesiona w dniu 1 września 2009 r. — Winzer Pharma przeciwko OHIM — Alcon (BAÑOFTAL)

text:
               24.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/35

         Skarga wniesiona w dniu 1 września 2009 r. — Winzer Pharma przeciwko OHIM — Alcon (BAÑOFTAL)
   (Sprawa T-346/09)
   2009/C 256/63
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Dr. Robert Winzer Pharma GmbH (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: S. Schneller, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Drugą stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Alcon, Inc. (Hünenberg, Szwajcaria)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 28 maja 2009 r. w sprawie R 795/2008-1;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania, a w każdym razie drugą stronę postępowania przed Izbą Odwoławczą; oraz

               —

               pomocniczo, przekazanie sprawy OHIM.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Alcon, Inc.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „BAÑOFTAL” dla towarów z klasy 5

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Dr. Robert Winzer Pharma GmbH

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: zarejestrowany w Niemczech znak towarowy „PAN OPHTAL” dla towarów z klasy 5; zarejestrowany w Niemczech znak towarowy „KAN OPHTAL” dla towarów z klasy 5

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza: dokonała nieprawidłowej oceny wizualnych, fonetycznych i koncepcyjnych podobieństw pomiędzy rozpatrywanymi znakami towarowymi, błędnie uznała, że rozpatrywany wspólnotowy znak towarowy nie wchodzi w zakres serii posiadanych przez Alcon, Inc. znaków towarowych „Opthal”, błędnie odmówiła uznania charakteru wysoce odróżniającego w oparciu o używanie znaków towarowych rozpatrywanych w postępowaniu w sprawie sprzeciwu i w związku z tym błędnie stwierdziła, że w przypadku omawianych znaków towarowych nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd; naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza nie przedstawiła swojego stanowiska w przedmiocie tego zarzutu sprzeciwu; naruszenie art. 75 i 76 ust. 1 rozporządzenia Rady 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza nie uzasadniła albo w każdym razie niewystarczająco uzasadniła swoją decyzję.


title: Sprawa C-39/06: Skarga wniesiona w dniu  24 stycznia 2006 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/30

         Skarga wniesiona w dniu 24 stycznia 2006 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-39/06)
   (2006/C 60/58)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 24 stycznia 2006 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Kiliana Grossa i Tibora Scharfa, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Federalnej Niemiec.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że nie podejmując niezbędnych kroków w celu odzyskania udzielonej pomocy, Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 249 WE oraz art. 1, 2 i 3 decyzji Komisji dotyczącej pomocy C-62/00 (ex NN 142/99) z dnia 30 października 2002 r., w formie poprawionej decyzji z dnia 13 maja 2003 r. (2003/643/WE) (1) dotyczącej pomocy państwa przyznanej przez Niemcy na rzecz Kahla Porzellan GmbH i Kahla/Thüringen Porzellan GmbH,

               2)

               obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zdaniem Komisji Europejskiej rząd niemiecki dokonał niewystarczającej transpozycji decyzji Komisji dotyczącej pomocy C-62/00 (ex NN 142/99) z dnia 30 października 2002 r., w formie poprawionej decyzji z dnia 13 maja 2003 r. (2003/643/WE).
   W tej decyzji Komisja uznała pomoc udzielaną wielokrotnie przez Niemcy w okresie od 1991 r. do 1993 r. na rzecz Kahla Porzellan GmbH i w okresie od 1993 r. do 1999 r. na rzecz Kahla/Thüringen Porzellan GmbH za niezgodną ze wspólnym rynkiem. Jednocześnie nakazała ona odzyskanie tej pomocy wraz z odsetkami.
   W opinii Komisji okoliczność, że decyzja 2003/643/WE została zaskarżona w ramach postępowania w sprawie T-20/03, nie wpływa na zobowiązanie do wykonania tej decyzji, ponieważ wniesienie skargi na ma skutku zawieszającego.
   Ponieważ Republika Federalna Niemiec — pomimo wielu pisemnych wezwań ze strony Komisji — niezupełnie dokonała transpozycji decyzji 2003/643/WE, Komisja wniosła skargę zgodnie z art. 88 ust. 2 akapit drugi Traktatu WE.

      (1)  Dz.U. L 227, str. 12.


title: Wykreślenie sprawy C-92/04

text:
               22.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/18

         Wykreślenie sprawy C-92/04 (1)

   (2005/C 19/40)

      (Język postępowania: włoski)

   Postanowieniem z dnia 30 września 2004 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-92/04: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej.

      (1)  Dz.U. C 94 z 17.4.2004.


title: Sprawa F-87/12: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 8 maja 2013 r. — Alsteens przeciwko Komisji (Służba publiczna — Członek personelu tymczasowego — Przedłużenie umowy — Stwierdzenie częściowej nieważności — Zmiana)

text:
               31.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/51

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 8 maja 2013 r. — Alsteens przeciwko Komisji
   (Sprawa F-87/12) (1)

   (Służba publiczna - Członek personelu tymczasowego - Przedłużenie umowy - Stwierdzenie częściowej nieważności - Zmiana)
   2013/C 252/94
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Geoffroy Alsteens (Marcinelle, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, J.N. Louis, É. Marchal, A. Coolen i D. Abreu Caldas)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i D. Martin, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji o ograniczeniu okresu przedłużenia umowy zawartej ze skarżącym.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Geoffroy Alsteens pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 319 z 20.10.2012, s. 19.


title: Sprawa C-415/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Mercantil de Barcelona (Hiszpania) w dniu 8 sierpnia 2011 r. — Mohamed Aziz przeciwko Caixa d'Estalvis de Catalunya, Tarragona i Manresa (Catalunyacaixa)

text:
               12.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Mercantil de Barcelona (Hiszpania) w dniu 8 sierpnia 2011 r. — Mohamed Aziz przeciwko Caixa d'Estalvis de Catalunya, Tarragona i Manresa (Catalunyacaixa)
   (Sprawa C-415/11)
   2011/C 331/10
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Juzgado Mercantil de Barcelona.

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Mohamed Aziz.

      Strona pozwana: Caixa d'Estalvis de Catalunya, Tarragona i Manresa (Catalunyacaixa).

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy system egzekucji tytułów sądowych dotyczących dóbr obciążonych hipoteką lub zastawem ustanowiony przez art. 695 i nast. Ley de Enjuiciamiento civil [ustawy o postępowaniu cywilnym], zawierający ograniczenia w odniesieniu do podstaw zaskarżenia przewidziane w hiszpańskich przepisach proceduralnych, stanowi oczywiste ograniczeniem ochrony konsumenta, ponieważ oznacza oczywistą formalną i materialną przeszkodę dla konsumenta w wytaczaniu powództw lub korzystania z sądowych środków zaskarżania, które zapewniałyby skuteczną ochronę ich praw.

               2)

               Zwraca się do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej o wyjaśnienie pojęcia nieproporcjonalności w odniesieniu do:

                           a)

                           możliwości wcześniejszej wymagalności w umowach zawieranych na długi okres czasu — w niniejszej sprawie 33 lata — z powodu niewykonania postanowień umownych w konkretnym, ograniczonym okresie;

                           b)

                           ustalania odsetek za zwłokę — w niniejszej sprawie przewyższających 18 % — które są sprzeczne z kryteriami ustalania odsetek za zwłokę w innych umowach z udziałem konsumentów (kredytu konsumenckiego), które to odsetki w innych umowach z udziałem konsumentów uważane są za nieuczciwe, a które jednakże w umowach dotyczących nieruchomości nie posiadają jasno określonego przez przepisy prawa limitu, nawet w przypadkach, kiedy mają zastosowanie nie tylko do rat wymagalnych, lecz do całości kwoty należnej z uwagi na wcześniejszą wymagalność;

                           c)

                           ustalania mechanizmów rozliczeń i obliczania odsetek zmiennych — zarówno zwykłych, jak i za zwłokę — stosowanych jednostronnie przez pożyczkodawcę, związanych z możliwością egzekucji z hipoteki, które nie pozwalają dłużnikowi, wobec którego prowadzona jest egzekucja, na zaskarżenie sposobu obliczenia kwoty długu w samym postępowaniu egzekucyjnym odsyłając go do postępowania rozpoznawczego, przy czym zanim uzyska on ostateczny wyrok, egzekucja zostanie zakończona lub dłużnik, co najmniej, straci mienie obciążone hipoteką lub zastawem, która to kwestia ma szczególne znaczenie w sytuacji, kiedy pożyczka została udzielona w celu nabycia mieszkania, a egzekucja oznacza eksmisję z nieruchomości.


title: Sprawa T-445/04: Skarga wniesiona w dniu 10 listopada 2004 r. przez Energy Technologies ET S.A. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

text:
               5.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 31/26

         Skarga wniesiona w dniu 10 listopada 2004 r. przez Energy Technologies ET S.A. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa T-445/04)
   (2005/C 31/50)
   Język, w którym dokonano zgłoszenia: angielski
   W dniu 10 listopada 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Energy Technologies ET S.A., z siedzibą we Fryburgu (Szwajcaria), reprezentowanej przez A. Bomana, lawyer, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory).
   Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była także Aparellaje Elèctrico S.L. z siedzibą w Hospitalet de Llobregat (Hiszpania).
   Skarżący wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Czwartej Izby Odwoławczej z dnia 7 lipca 2004 r. (sprawa R 0366/2002-4);

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącego w niniejszej sprawie.

         Zarzuty i główne argumenty

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               Energy Technologies ET S.A

               Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:

               Znak słowny „UNEX” dla produktów z klas 7 i 11 (Wymienniki ciepła stanowiące części maszyn; Wymienniki ciepła oraz części i osprzęt do nich) (zgłoszenie nr 974881)

               Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie:

               Aparellaje Elèctrico S.L.

               Znak lub oznaczenie, na który powołano się w sprzeciwie:

               Hiszpański słowny znak „UNEX” dla produktów z dawnych hiszpańskich klas 6, 17 i 61 (rury, śruby, okablowanie oraz układanie kabli i rur w elektronicznych i elektrycznych systemach technicznych;…).

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów:

               Odrzucenie zgłoszenia Wspólnotowego znaku towarowego

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Odrzucenie odwołania

               Zarzuty:

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) Rozporządzenia nr 40/94.


title: Sprawa T-561/11: Postanowienie Sądu z dnia 3 maja 2012 r. — Nycomed przeciwko OHIM — Bayer Consumer Care (ALEVIAN DUO)

text:
               23.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/20

         Postanowienie Sądu z dnia 3 maja 2012 r. — Nycomed przeciwko OHIM — Bayer Consumer Care (ALEVIAN DUO)
   (Sprawa T-561/11) (1)

   2012/C 184/42
   Język postępowania: angielski
   Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 6 z 7.1.2012.


title: Sprawa C-517/09: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 22 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Collège d'autorisation et de contrôle du Conseil supérieur de l'audiovisuel — Belgia) — w postępowaniu dotyczącym RTL Belgium SA, dawniej TVi SA (Dyrektywa 89/552/EWG — Usługi rozpowszechniania telewizyjnego — Collège d’autorisation et de contrôle du Conseil supérieur de l’audiovisuel — Pojęcie sądu krajowego w rozumieniu art. 267 TFUE — Brak właściwości Trybunału)

text:
               26.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/9

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 22 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Collège d'autorisation et de contrôle du Conseil supérieur de l'audiovisuel — Belgia) — w postępowaniu dotyczącym RTL Belgium SA, dawniej TVi SA
   (Sprawa C-517/09) (1)

   (Dyrektywa 89/552/EWG - Usługi rozpowszechniania telewizyjnego - Collège d’autorisation et de contrôle du Conseil supérieur de l’audiovisuel - Pojęcie sądu krajowego w rozumieniu art. 267 TFUE - Brak właściwości Trybunału)
   2011/C 63/17
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Collège d’autorisation et de contrôle du Conseil supérieur de l’audiovisuel

      Strona w postępowaniu przed sądem krajowym

   RTL Belgium SA, dawniej TVi SA

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Collège d’autorisation et de contrôle przy Conseil supérieur de l’audiovisuel (Belgia) — Wykładnia art. 1 lit. c) dyrektywy Rady 89/552/EWG z dnia 3 października 1989 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej (Dz.U. L 298, s. 23) — Swoboda świadczenia usług — Usługi rozpowszechniania telewizyjnego — Pojęcia „dostawcy” usługi audiowizualnej i „faktycznej kontroli zarówno nad wyborem audycji, jak i nad sposobem ich zestawienia” — Pojęcie sądu krajowego w rozumieniu art. 267 TFUE

      Sentencja

   Trybunał nie jest właściwy do udzielenia odpowiedzi na pytanie przedłożone przez Collège d’autorisation et de contrôle du Conseil supérieur de l’audiovisuel w postanowieniu z dnia 3 grudnia 2009 r.

      (1)  Dz.U. C 51 z 27.2.2010


title: Sprawa C-353/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Flensburg (Niemcy) w dniu 28 sierpnia 2006 r. — postępowanie dotyczące akt stanu cywilnego Stefan Grunkin, Dorothee Regina Paul, pozostali uczestnicy postępowania Leonhard Matthias Grunkin-Paul, Standesamt Niebüll

text:
               18.11.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Flensburg (Niemcy) w dniu 28 sierpnia 2006 r. — postępowanie dotyczące akt stanu cywilnego Stefan Grunkin, Dorothee Regina Paul, pozostali uczestnicy postępowania Leonhard Matthias Grunkin-Paul, Standesamt Niebüll
   (Sprawa C-353/06)
   (2006/C 281/35)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Amtsgericht Flensburg (Niemcy).
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Wnioskodawcy: Stefan Grunkin, Dorothee Regina Paul.

      Pozostali uczestnicy postepowania: Leonhard Matthias Grunkin-Paul, Standesamt Niebüll.
   Pytanie prejudycjalne
   Czy w świetle zasady niedyskryminacji wyrażonej w art. 12 WE i uwzględniając swobodę przepływu zagwarantowaną wszystkim obywatelom Unii w art. 18 WE, norma kolizyjna zawarta w art. 10 EGBGB może być uznana za ważną, w stopniu w jakim uzależnia ona określenie przepisów dotyczących nazwiska osoby wyłącznie od obywatelstwa?


title: Sprawa C-440/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony postanowieniem Cour de cassation de Belgique (pierwsza izba), wydanym dnia 7 października 2004 r., w sprawie Belgia przeciwko Recolta Recycling s.p.r.l.

text:
               8.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony postanowieniem Cour de cassation de Belgique (pierwsza izba), wydanym dnia 7 października 2004 r., w sprawie Belgia przeciwko Recolta Recycling s.p.r.l.
   (Sprawa C-440/04)
   (2005/C 6/48)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 19 października 2004 r. do sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Cour de cassation de Belgique (pierwsza izba) (Belgia), wydanym w dniu 7 października 2004 r. w sprawie Belgia przeciwko Recolta Recycling s.p.r.l.
   Cour de cassation de Belgique (pierwsza izba) zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy w sytuacji, gdy dostawa towarów jest przeznaczona dla podatnika, który zawarł umowę w dobrej wierze, nie wiedząc o oszustwie podatkowym popełnionym przez sprzedawcę, zasada neutralności podatkowej w odniesieniu do podatku od wartości dodanej oznacza, że nieważność umowy sprzedaży wynikła z zasady krajowego prawa cywilnego, na mocy której umowa jest bezwzględnie nieważna jako sprzeczna z zasadami współżycia społecznego z powodu bezprawności po stronie sprzedawcy, nie powoduje utraty przez tego podatnika prawa do odliczenia podatku?

               2)

               Czy odpowiedź na to pytanie brzmi inaczej w sytuacji, gdy bezwzględna nieważność wynika z samego oszustwa dotyczącego podatku od wartości dodanej?


title: Sprawa C-451/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 16 czerwca 2015 r. w sprawie T-395/14, Best-Lock (Europe)/EUIPO, wniesione w dniu 17 sierpnia 2015 r. przez Best-Lock (Europe) Ltd

text:
               25.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/14

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 16 czerwca 2015 r. w sprawie T-395/14, Best-Lock (Europe)/EUIPO, wniesione w dniu 17 sierpnia 2015 r. przez Best-Lock (Europe) Ltd
   (Sprawa C-451/15 P)
   (2016/C 270/18)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Best-Lock (Europe) Ltd (przedstawiciel: J. Becker, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)
   Postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2016 r. Trybunał Sprawiedliwości (szósta izba) stwierdził niedopuszczalność odwołania.


title: Sprawa T-225/09: Wyrok Sądu z dnia 28 kwietnia 2010 r. — Claro przeciwko OHIM — Telefónica (Claro) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie trójwymiarowego wspólnotowego znaku towarowego Claro — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy CLARO — Niedopuszczalność odwołania wniesionego do izby odwoławczej — Artykuły 59 i 62 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 60 i 64 rozporządzenia (WE) nr 207/2009) — Zasada 49 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2868/95)

text:
               5.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/30

         Wyrok Sądu z dnia 28 kwietnia 2010 r. — Claro przeciwko OHIM — Telefónica (Claro)
   (Sprawa T-225/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie trójwymiarowego wspólnotowego znaku towarowego Claro - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy CLARO - Niedopuszczalność odwołania wniesionego do izby odwoławczej - Artykuły 59 i 62 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 60 i 64 rozporządzenia (WE) nr 207/2009) - Zasada 49 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2868/95)
   2010/C 148/53
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Claro, SA (São Paulo, Brazylia) (przedstawiciele: adwokaci E. Armijo Chávarri i A. Castán Pérez-Gómez)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciel: J.F. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Telefónica SA (Madryt, Hiszpania)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 lutego 2009 r. (sprawa R 1079/2008-8) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Telefónica, SA a BCP S/A

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Claro, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 180 z 1.8.2009.


title: Sprawa T-656/11: Skarga wniesiona w dniu 29 grudnia 2011 r. — Morison Menon Chartered Accountants i in. przeciwko Radzie

text:
               25.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 58/14

         Skarga wniesiona w dniu 29 grudnia 2011 r. — Morison Menon Chartered Accountants i in. przeciwko Radzie
   (Sprawa T-656/11)
   2012/C 58/26
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Morison Menon Chartered Accountants (Dubaj, Zjednoczone Emiraty Arabskie), Morison Menon Chartered Accountants — Dubai Office (Dubaj) i Morison Menon Chartered Accountants — Sharjah Office (Szardża, Zjednoczone Emiraty Arabskie) (przedstawiciele: adwokaci H. Viaene, T. Ruys i D. Gillet)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1245/2011 z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 961/2010 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (1) oraz decyzji Rady 2011/783/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącej zmiany decyzji 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (2) w zakresie w jakim akty te dotyczą skarżących;

               —

               obciążenie Rady całością kosztów postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi 3 zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przez Radę obowiązku uzasadnienia a także prawa skarżących do obrony, w szczególności prawa do bycia wysłuchanymi i do skutecznego środka prawnego.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący oczywistego błędu w ocenie dokonanej przez Radę.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa do własności.

      (1)  Dz.U. L 319 z 2.12.2011, s. 11.

      (2)  Dz.U. L 319 z 2.12.2011, s. 71.


title: Sprawa T-643/11: Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2011 r. — Crown Equipment (Suzhou) i Crown Gabelstapler przeciwko Radzie

text:
               18.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 49/31

         Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2011 r. — Crown Equipment (Suzhou) i Crown Gabelstapler przeciwko Radzie
   (Sprawa T-643/11)
   2012/C 49/56
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Crown Equipment (Suzhou) Co. Ltd (Suzhou, Chiny) i Crown Gabelstapler GmbH & Co. KG (Roding, Niemcy) (przedstawiciele: K. Neuhaus, H. Freund i B. Ecker, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną;

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1008/2011 (1), w zakresie dotyczącym skarżących;

               —

               obciążenie pozwanej jej własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez skarżących.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia prawa skarżących do obrony, poprzez wyraźne pominięcie przez pozwaną części wniosków przekazanych przez skarżących.

               2)

               Zarzut drugi, dotyczący naruszenia art. 11 ust. 2 oraz art. 3 ust. 2, 6 i 7 rozporządzenia Rady nr 1225/2009 (2), z tego względu że pozwana oparła swoje ustalenia w kwestii szkody i związku przyczynowego na licznych błędach co do faktów. Pozwana oparła swoje ustalenia na okolicznościach faktycznych przeciwnych okolicznościom wskazanym w zaskarżonym rozporządzeniu:

                           —

                           po pierwsze, w odniesieniu do zmian wskaźników szkody, to jest wielkości produkcji i sprzedaży względem zużycia w Unii Europejskiej;

                           —

                           po drugie, w odniesieniu do zmian rentowności przemysłu Unii;

                           —

                           po trzecie, w odniesieniu do zmian cen sprzedaży przemysłu Unii.

               3)

               Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia art. 11 ust. 2 oraz art. 3 ust. 2, 6 i 7 rozporządzenia Rady nr 1225/2009 lub art. 296 ust. 2 TFUE, z tego względu że pozwana oparła swoje ustalenia w zakresie szkody i związku przyczynowego na oczywistych błędach w ocenie lub nie podała wystarczającego uzasadnienia. Pozwana popełniła oczywiste błędy w ocenie:

                           —

                           po pierwsze, oceniając wskaźniki szkody abstrakcyjnie, zamiast w stosunku do zmian popytu;

                           —

                           po drugie, opierając się w sposób dorozumiany na udziałach w rynku jako głównej przesłance istnienia związku przyczynowego, mimo że udziały w rynku nie pokazują żadnego jasnego trendu lub kierunku rozwoju, w odróżnieniu od innych czynników, które Rada uznała za istotne.

         W każdym razie pozwana dopuściła się uchybień proceduralnych, jako że zaskarżone rozporządzenie nie zawiera wyjaśnień w kwestii oczywistego wpływu spadku popytu na szkodę, jaką miał ponieść przemysł Unii Europejskiej.

      (1)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 1008/2011 z dnia 10 października 2011 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz ręcznych wózków paletowych oraz ich zasadniczych części pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, rozszerzone na przywóz ręcznych wózków paletowych oraz ich zasadniczych części wysyłanych z Tajlandii, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Tajlandii, w następstwie przeglądu wygaśnięcia na podstawie art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 (Dz.U. 2011 L 268, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 2009 L 343, s. 51).


title: Sprawa C-17/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) wydanego w dniu 8 listopada 2007 r. w sprawie T-459/05 — MPDV Mikrolab GmbH, Mikroprozessordatenverarbeitung und Mikroprozessorlabor przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 17 stycznia 2008 r. przez MPDV Mikrolab GmbH, Mikroprozessordatenverarbeitung und Mikroprozessorlabor

text:
               29.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/18

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) wydanego w dniu 8 listopada 2007 r. w sprawie T-459/05 — MPDV Mikrolab GmbH, Mikroprozessordatenverarbeitung und Mikroprozessorlabor przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 17 stycznia 2008 r. przez MPDV Mikrolab GmbH, Mikroprozessordatenverarbeitung und Mikroprozessorlabor
   (Sprawa C-17/08 P)
   (2008/C 79/31)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Wnoszący odwołanie: MPDV Mikrolab GmbH, Mikroprozessordatenverarbeitung und Mikroprozessorlabor (przedstawiciel: adwokat W. Göpfert)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim oddalono w nim żądania zawarte w skardze do Sądu,

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej z dnia 19 października 2005 r. w sprawie R 1059/2004-2, oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W odwołaniu zarzucono zaskarżonemu wyrokowi błędną wykładnię art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 40/94.
   Zdaniem wnoszącego odwołanie ta błędna wykładnia doprowadziła do nieprawidłowego rozstrzygnięcia, polegającego na odrzuceniu zgłoszenia słownego wspólnotowego znaku towarowego „manufacturing score card”. Sąd nie tylko dokonał materialnie błędnej oceny, lecz także dopuścił się poważnego błędu w interpretacji wymogów dotyczących charakteru odróżniającego i potrzeby dostępności pewnych wyrazów, sformułowanych w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości w odniesieniu do zgłoszeń wspólnotowych znaków towarowych i zainteresowanych odbiorców.
   Sąd nieprawidłowo dokonał podziału będącej przedmiotem zgłoszenia kompozycji słownej na jej części składowe, dochodząc na tej podstawie do przekonania, że znak nie nadaje się do objęcia go ochroną. Taki podział nie odpowiada ocenie i interpretacji tego znaku przez „przeciętnych” odbiorców, którzy widzą znak w całości. Ponadto Sąd Pierwszej Instancji niesłusznie oparł swoje ustalenie odnośnie do braku charakteru odróżniającego oraz potrzeby dostępności określenia na stwierdzeniu, że przedmiotowa kompozycja słowna składa się z części, które w obrocie są zwykle używane do wyjaśnienia celu i funkcji określanych nimi usług. Właściwy krąg odbiorców nie dostrzega jednak żadnego narzucającego się w sposób oczywisty znaczenia w zgłoszeniu wspólnotowego znaku towarowego „manufacturing score card”, składającego się z połączenia trzech angielskich słów. W konsekwencji zgłoszony znak towarowy posiada minimum charakteru odróżniającego wymaganego w art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 i nie opisuje właściwości towarów i usług w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94.


title: Sprawa C-497/07 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego w dniu 12 września 2007 r. w sprawie T-140/06 Philip Morris Products SA przeciwko OHIM, wniesione w dniu 16 listopada 2007 r. przez Philip Morris Products SA

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/27

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego w dniu 12 września 2007 r. w sprawie T-140/06 Philip Morris Products SA przeciwko OHIM, wniesione w dniu 16 listopada 2007 r. przez Philip Morris Products SA
   (Sprawa C-497/07 P)
   (2008/C 22/52)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Philip Morris Products SA (przedstawiciele: adwokaci T. van Innis i C.S. Moreau)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku;

               —

               obciążenie Urzędu kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W odwołaniu wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd naruszył art. 4 i 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1). W tym zakresie zarzuca on Sądowi, po pierwsze, że oparł swą ocenę na założeniu niekorzystnym dla kategorii znaków towarowych, do których należy zgłoszony znak towarowy. Orzekając bowiem, że konsumenci nie mają w zwyczaju domyślać się pochodzenia towarów wedle ich kształtu lub kształtu ich opakowania, Sąd dokonał stwierdzenia o charakterze faktycznym, które jest pozbawione jakichkolwiek podstaw naukowych i wypacza sposób postrzegania przez ludzi oznaczeń ogólnie — i kształtów w szczególności.
   Po drugie wnoszący odwołanie zarzuca Sądowi, że przeprowadził błędną analizę prawną sposobu postrzegania znaku towarowego przez zainteresowany krąg odbiorców. Błąd ten polega w pierwszym rzędzie na tym, że Sąd odniósł się do używania znaku towarowego wyłącznie w formie jego inkorporacji do paczki papierosów, mimo że kształt opakowania określonego towaru może zostać przedstawiony odbiorcom na wiele różnych sposobów, na przykład w formie graficznego lub trójwymiarowego przedstawienia znaku towarowego w materiałach promocyjnych. Popełniony błąd w ocenie polega ponadto na tym, że Sąd ograniczył pojęcie znaku towarowego jedynie do części mogącej być postrzeganą przez potencjalnego nabywcę na moment przed dokonaniem zakupu, podczas gdy krąg odbiorców zainteresowany danym znakiem towarowym składa się z tych wszystkich, którzy mogą się z nim zetknąć w ramach normalnego używania znaku towarowego, które znajduje wyraz zarówno podczas promocji towaru przed jego nabyciem, jak i podczas używania lub konsumpcji towaru po jego zakupie.
   Wnoszący odwołanie powołuje się po trzecie i ostatnie na sprzeczność w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

      (1)  Dz.U. 1994, L 11, str. 1.


title: Sprawa F-56/12: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 26 czerwca 2013 r. — Buschak przeciwko Komisji (Służba publiczna — Członek personelu tymczasowego — Zasiłek dla bezrobotnych — Uiszczanie składek do systemu emerytalnego — Zażalenie złożone po terminie)

text:
               31.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/47

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 26 czerwca 2013 r. — Buschak przeciwko Komisji
   (Sprawa F-56/12) (1)

   (Służba publiczna - Członek personelu tymczasowego - Zasiłek dla bezrobotnych - Uiszczanie składek do systemu emerytalnego - Zażalenie złożone po terminie)
   2013/C 252/81
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Willy Buschak (Drezno, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Menssen)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Eggers i D. Martin, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji, na mocy której po wygaśnięciu zawartej ze skarżącym umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego w okresie jego bezrobocia nie wpłacano za niego składek ani do krajowego systemu emerytalnego ani do systemu emerytalnego Unii Europejskiej oraz żądanie objęcia skarżącego zakresem systemu emerytalnego Unii Europejskiej lub przeniesienia jego praw emerytalnych do krajowego systemu emerytalnego.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Willy Buschak pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 243 z 11.8.2012, s. 34.


title: Sprawa T-340/06: Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2006 r. — Stradivarius España S.A. przeciwko OHIM — Cristina Ricci (Stradivari 1715)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/80

         Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2006 r. — Stradivarius España S.A. przeciwko OHIM — Cristina Ricci (Stradivari 1715)
   (Sprawa T-340/06)
   (2006/C 326/163)
   Język skargi: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Stradivarius España, S.A. (Arteixo, La Coruña, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci G. Marín Raigal i P. López Ronda)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Cristina Ricci
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 2 października 2006 r. (sprawa R 1024/2005-1) i uwzględnienie odwołania od decyzji Wydziału Sprzeciwów z dnia 22 czerwca 2005 r. nr 2205/2005, a związku z tym odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 2 269 256 (graficzny znak towarowy Stradivari 1715) wraz z obciążeniem zgłaszającej znak kosztami postępowania przed obiema instancjami OHIM;

               —

               obciążenie OHIM kosztami własnymi oraz kosztami poniesionymi przez skarżącą w niniejszym postępowaniu;

               —

               ewentualnie, obciążenie uczestnika postępowania przed Izbą Odwoławczą kosztami własnymi oraz kosztami poniesionymi przez skarżącą w niniejszym postępowaniu;

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Cristina Ricci

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „Stradivari 1715” (zgłoszenie nr 2.269.256) dla towarów z klas 14, 16 i 18

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzny znak towarowy „Stradivarius” dla towarów z klas 14, 16 (nr 1.246.164) i 18 (nr 506.469)

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Odrzucenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Nieprawidłowe zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) i ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.


title: Sprawa T-443/13: Skarga wniesiona w dniu 20 sierpnia 2013 r. — Makhlouf przeciwko Radzie

text:
               9.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 325/39

         Skarga wniesiona w dniu 20 sierpnia 2013 r. — Makhlouf przeciwko Radzie
   (Sprawa T-443/13)
   2013/C 325/66
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Mohammad Makhlouf (Damaszek, Syria) (przedstawiciele: C. Rygaert i G. Karouni, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2013/255/WPZiB z dnia 31 maja 2013 r. dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii;

               —

               obciążenie kosztami postępowania Rady Unii Europejskiej na podstawie art. 87 i 91 regulaminu postępowania przed Sądem:

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów, które co do zasady są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-383/11 Makhlouf przeciwko Radzie (1) lub do tych zarzutów podobne

      (1)  Dz.U. C 282, s. 30.


title: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 10 marca 2005 r. w sprawie C-235/03 QDQ Media SA przeciwko Alejandrowi Omedasowi Lesze (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia nr 35 de Barcelona) (Dyrektywa 2000/35/WE — Pojęcie kosztów odzyskiwania należności — Koszty procuradora lub adwokata w postępowaniu sądowym w przypadku, gdy skorzystanie z tych pomocników procesowych nie jest obowiązkowe — Niemożność włączenia do kosztów postępowania na podstawie prawa krajowego — Niemożność powołania dyrektywy wobec podmiotu prywatnego)

text:
               14.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 115/4

      WYROK TRYBUNAŁU

   (szósta izba)
   z dnia 10 marca 2005 r.
   w sprawie C-235/03 QDQ Media SA przeciwko Alejandrowi Omedasowi Lesze (1) (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia nr 35 de Barcelona)
   (Dyrektywa 2000/35/WE - Pojęcie kosztów odzyskiwania należności - Koszty procuradora lub adwokata w postępowaniu sądowym w przypadku, gdy skorzystanie z tych pomocników procesowych nie jest obowiązkowe - Niemożność włączenia do kosztów postępowania na podstawie prawa krajowego - Niemożność powołania dyrektywy wobec podmiotu prywatnego)
   (2005/C 115/07)
   Język postępowania: hiszpański
   W sprawie C-235/03, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Juzgado de Primera Instancia nr 35 de Barcelona (Hiszpania) postanowieniem z dnia 5 maja 2003 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 2 czerwca 2003 r., w postępowaniu: QDQ Media SA przeciwko Alejandrowi Omedasowi Lesze, Trybunał (szósta izba), w składzie: A. Borg Barthet, prezes izby, J.-P. Puissochet (sprawozdawca) i S. von Bahr, sędziowie, rzecznik generalny: J. Kokott, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 10 marca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   W braku możliwości włączenia na podstawie prawa krajowego do zestawienia kosztów postępowania, którymi mógłby zostać obciążony podmiot prywatny zobowiązany z tytułu należności związanej z jego działalnością zawodową, kosztów wynikających z udziału adwokata lub procuradora na rzecz wierzyciela w postępowaniu sądowym mającym na celu odzyskanie tej należności, dyrektywa 2000/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych nie może służyć sama w sobie jako podstawa takiej możliwości.

      (1)  Dz.U. C 171 z 19.7.2003.


title: Sprawa T-274/08: Skarga wniesiona w dniu 11 lipca 2008 r. — Włochy przeciwko Komisji

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/57

         Skarga wniesiona w dniu 11 lipca 2008 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-274/08)
   (2008/C 223/100)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: S. Fiorentino, avvocato dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji C(2008) 1711 Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 30 kwietnia 2008 r. dotyczącej rozliczenia rachunków agencji płatniczych państw członkowskich w zakresie wydatków finansowanych przez Europejski Fundusz Rolniczy Gwarancji (EFOR) w roku budżetowym 2007;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Republika Włoska kwestionuje decyzję będącą przedmiotem skargi, w zakresie w jakim nalicza ona odsetki od kwot obciążających budżet państwa włoskiego, zgodnie z art. 32 ust. 5 rozporządzenia nr 1290/05, a w szczególności w zakresie w jakim obciąża Republikę Włoską odsetkami od nienależnych kwot, liczonymi od upływu terminu płatności, których odzyskanie nie nastąpiło w terminie ośmiu lat od daty pierwszego ustalenia administracyjnego lub sądowego oraz których odzyskanie jest przedmiotem postępowania przed sądami krajowymi, którego konsekwencje finansowe ponosi w 50 % zainteresowane państwo członkowskie oraz w 50 % budżet wspólnotowy.
   Na poparcie skargi rząd włoski powołuje się na naruszenie art. 32 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1290/05. Przepis ten nie może być interpretowany w ten sposób, że należy naliczać odsetki, w przypadku gdy odzyskanie spornych kwot jest przedmiotem postępowania sądowego, tak ze względu na fakt, że nie wynika to z brzmienia art. 32 ust. 5 (inaczej niż stanowi art. 32 ust. 1), jak i z uwagi na okoliczność, iż termin początkowy naliczania odsetek może zostać określony jedynie w wyniku przeprowadzonego postępowania sądowego.


title: Sprawa C-219/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Employment Tribunals, Birmingham (Zjednoczone Królestwo) w dniu 6 maja 2014 r. – Kathleen Greenfield przeciwko The Care Bureau Ltd.

text:
               14.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Employment Tribunals, Birmingham (Zjednoczone Królestwo) w dniu 6 maja 2014 r. – Kathleen Greenfield przeciwko The Care Bureau Ltd.
   (Sprawa C-219/14)
   2014/C 223/11
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Employment Tribunals, Birmingham

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Kathleen Greenfield

      Strona pozwana: The Care Bureau Ltd.

      Pytania prejudycjalne

               i.

               Czy zasadę pro rata temporis, ustanowioną w klauzuli 4 ust 2 porozumienia ramowego [dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin] należy interpretować w ten sposób, że wymaga ona, aby przepis prawa krajowego (taki jak Regulations 13, 13A i 14 Working Time Regulations [rozporządzenia w sprawie organizacji czasu pracy]) skutkował tym, iż w sytuacji zwiększenia wymiaru czasu pracy pracownika wymiar już nabytego prawa do urlopu musi zostać proporcjonalnie dostosowany do nowego wymiaru czasu pracy, tak że pracownik, który zwiększył swój wymiar czasu pracy byłby uprawniony do skorzystania z nabytego prawa do urlopu, którego wymiar zostaje ponownie obliczony stosownie do większego wymiaru czasu pracy?

               ii.

               Czy klauzulę 4 pkt 2 porozumienia ramowego lub art. 7 dyrektywy 2003/88 dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy (1) należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, aby przepis prawa krajowego (taki jak Regulations 13, 13A i 14 Working Time Regulations) skutkował tym, iż w sytuacji zwiększenia wymiaru czasu pracy pracownika wymiar już nabytego prawa do urlopu musi zostać proporcjonalnie dostosowany do nowego wymiaru czasu pracy, tak że pracownik, który zwiększył swój wymiar czasu pracy byłby uprawniony do skorzystania z nabytego prawa do urlopu, którego wymiar zostaje ponownie obliczony stosownie do nowego wymiaru czasu pracy?

               iii.

               W przypadku udzielenia na pytanie (i) lub na pytanie (ii) odpowiedzi twierdzącej, czy ponowne obliczenie wymiaru urlopu dotyczy tylko tej części roku stanowiącego punkt odniesienia dla obliczenia wymiaru corocznego urlopu, w którym pracownik pracował w większym wymiarze czasu pracy, czy też jakiegoś innego okresu?

               iv.

               Czy dokonując obliczenia wymiaru urlopu wykorzystanego przez pracownika klauzula 4 pkt 2 porozumienia ramowego lub art. 7 dyrektywy 2003/88 dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy należy interpretować w ten sposób, że wymagają one, aby przepis prawa krajowego (taki jak Regulations 13, 13A i 14 Working Time Regulations) skutkował przyjęciem innej metody w kontekście obliczania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany coroczny płatny urlop wypoczynkowy w przypadku zakończenia stosunku pracy i w kontekście obliczania salda corocznego urlopu wypoczynkowego w przypadku pozostania przez pracownika w stosunku zatrudnienia?

               v.

               W przypadku udzielenia na pytanie (iv) odpowiedzi twierdzącej, jaką różnicę w metodzie należy przyjąć?

      (1)  Dyrektywa 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy (Dz.U. L L 299, s. 9; polskie wydanie specjalne, rozdz. 5, t. 4, s. 381)


title: Sprawa T-418/05: Skarga wniesiona w dniu  9 listopada 2005  — Investire Partecipazioni przeciwko Komisji

text:
               28.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/21

         Skarga wniesiona w dniu 9 listopada 2005 — Investire Partecipazioni przeciwko Komisji
   (Sprawa T-418/05)
   (2006/C 22/39)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Investire Partecipazioni S.p.A.(Włochy) [Przedstawiciel(-e): adwokaci Gian Michele Roberti i Alessandra Franchi]

      Strona pozwana: Komisja
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji WE nr 08405 z dnia 11 sierpnia 2005 r. i decyzji uzupełniającej nr 08720 z dnia 23 sierpnia 2005 r.,

               —

               posiłkowo orzeczenie na podstawie art. 241 WE o niezgodności z prawem i niemożności stosowania części B pkt 12 i części C pkt 2 arkusza nr 19 załącznika do decyzji Komisji 97/322/WE z dnia 23 kwietnia 1997 r.,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Niniejsza skarga dotyczy udziału funduszu kapitału ryzyka w przedsiębiorstwie (Sys S.p.A) w celu umożliwienia mu inwestycji na obszarze kwalifikującym się w ramach celu 2. Investire Partecipazioni S.p.A wnosi w skardze do Sądu o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji nr 08405 z dnia 11 sierpnia 2005 r. zawierającej jej ostateczne stanowisko w sprawie korekty finansowej w rozumieniu art. 24 rozporządzenia (EWG) nr 4253/88 (1) w odniesieniu do działania 1.5 Jednolitego Dokumentu Programowego Piemont cel 2 (1997-1999) — fundusz kapitału ryzyka dla inwestycji w spółkę Sys S.p.A — i decyzji uzupełniającej nr 08720 z dnia 23 sierpnia 2005 r. Z obu tych decyzji wynika, że niekwalifikujący się wkład Wspólnoty wynosi 542 277,60 euro, co odpowiada wkładowi Wspólnoty w postaci udziału funduszu kapitału ryzyka w przedsiębiorstwie Sys.
   W uzasadnieniu swoich żądań skarżąca podnosi następujące zarzuty:

               —

               po pierwsze Komisja wydając zaskarżone decyzje popełniła oczywisty błąd w ocenie pod względem faktycznym i prawnym. Błędnie oceniła bowiem fakty dotyczące inwestycji w spółkę Sys S.p.A i błędnie zastosowała właściwe przepisy, a mianowicie w szczególności arkusz nr 19 dotyczący kwalifikacji wydatków w ramach funduszy strukturalnych „Zarządzanie finansami: fundusze kapitału ryzyka” załącznika do decyzji Komisji z dnia 23 kwietnia 1997 r. (2) oraz art. 24 rozporządzenia nr 4253/88. W tym kontekście należy podkreślić, że spółka Sys podjęła działania, które były odpowiednie i przeznaczone jednoznacznie dla budowy sieci operacyjnej na obszarze celu 2.

               —

               po drugie, wydając zaskarżone decyzje Komisja naruszyła zasadę należytego zarządzania finansami, o której mowa w art. 274 WE i art. 24 rozporządzenia nr 4253/88.

               —

               posiłkowo na wypadek gdyby wykładnię odnośnej regulacji dokonaną przez Komisję należało uznać za prawidłową, skarżąca podnosi, że decyzje będące przedmiotem niniejszego postępowania stanowią w każdym razie naruszenie ogólnych zasad bezpieczeństwa prawnego, ochrony uzasadnionych oczekiwań i proporcjonalności w odniesieniu do zachowania i stanowisk przyjętych w okresie zarządzania Funduszem Piemonckim zarówno ze strony regionu Piemontu, jak też instytucji Wspólnoty, w przedmiocie wykładni spornej regulacji.

      (1)  rozporządzenie Rady (EWG) nr 4253/88 z dnia 19 grudnia 1988 r. ustanawiające przepisy wykonawcze do rozporządzenia (EWG) nr 2052/88 w odniesieniu do koordynacji działań różnych funduszy strukturalnych między nimi oraz z operacjami Europejskiego Banku Inwestycyjnego i innymi istniejącymi instrumentami finansowymi (Dz.U. L 374 z 31.12.1988, str. 1).

      (2)  Decyzja 97/322/WE z dnia 23 kwietnia 1997 r. w sprawie zmiany decyzji dotyczących zatwierdzenia Wspólnotowych Ram Wsparcia, Jednolitych Dokumentów Programowych i programów w ramach Inicjatyw Wspólnotowych, wydanych w odniesieniu do Włoch (Dz.U. L 146 z 5.6.1997, str. 11).


title: Sprawa T-346/16: Skarga wniesiona w dniu 28 czerwca 2016 r. – CSL Behring/EUIPO – Vivatrex (Vivatrex)

text:
               22.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/47

         Skarga wniesiona w dniu 28 czerwca 2016 r. – CSL Behring/EUIPO – Vivatrex (Vivatrex)
   (Sprawa T-346/16)
   (2016/C 305/64)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: CSL Behring AG (Berno, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci M. Best, U. Pfleghar i S. Schäffner)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Vivatrex GmbH (Akwizgran, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Vivatrex GmbH

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „VIVATREX” – zgłoszenie nr 11 677 788

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawach połączonych R 1263/2015-4 i R 1221/2015-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości i stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Sprzeciwów z dnia 30 kwietnia 2015 r. wydanej w postępowaniu w sprawie sprzeciwu nr B 2 241 613 w zakresie, w jakim oddalono w niej sprzeciw;

               —

               uwzględnienie sprzeciwu nr B 2 241 613 w całości;

               —

               obciążenie EUIPO i Vivatrex GmbH kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-300/08: Skarga wniesiona w dniu 1 sierpnia 2008 r. — Hoo Hing przeciwko OHIM — Tresplain Investments (Golden Elephant Brand)

text:
               27.9.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/21

         Skarga wniesiona w dniu 1 sierpnia 2008 r. — Hoo Hing przeciwko OHIM — Tresplain Investments (Golden Elephant Brand)
   (Sprawa T-300/08)
   (2008/C 247/41)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Hoo Hing Holding Ltd (Romford, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: M. Edenborough, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Tresplain Investments Ltd (Hong Kong, Chiny)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 7 maja 2008 r. wydanej w sprawie R 889/2007-1 z uwagi na to, iż na jej mocy stwierdzono, że zarzut oparty na podstawie unieważnienia przewidzianej w art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 40/94 jest niedopuszczalny;

               —

               ewentualnie zmiana decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej z dnia 7 maja 2008 r. wydanej w sprawie R 889/2007-1 i stwierdzenie, że zarzut oparty na podstawie unieważnienia przewidzianej w art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 40/94 jest dopuszczalny i zasadny;

               —

               zmiana decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej z dnia 7 maja 2008 r. wydanej w sprawie R 889/2007-1 i stwierdzenie, że zarzut oparty na podstawie unieważnienia przewidzianej w art. 51 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 jest dopuszczalny i zasadny;

               —

               o ile zgodnie z żądaniem strony skarżącej nastąpi zmiana decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej z dnia 7 maja 2008 r. wydanej w sprawie R 889/2007-1, o tyle zmiana ta winna polegać na unieważnieniu wspólnotowego znaku towarowego nr 241 810 na, odpowiednio, jednej podstawie bądź obydwu wymienionych powyżej podstawach unieważnienia.

               —

               obciążenie OHIM lub Tresplain Investments Ltd kosztami postępowania. Ewentualnie obciążenie OHIM i Tresplain Investments Ltd solidarnie kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: graficzny znak towarowy „Golden Elephant Brand” dla towarów z klasy 30 — wspólnotowy znak towarowy nr 241 810

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Tresplain Investments Ltd

      Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

      Prawo ze znaku towarowego przysługujące stronie wnoszącej o unieważnienie: używany w Zjednoczonym Królestwie niezarejestrowany graficzny znak towarowy „Golden Elephant”;

      Decyzja Wydziału Unieważnień: odrzucenie wniosku o unieważnienie

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie decyzji Wydziału Unieważnień

      Podniesione zarzuty: Izba Odwoławcza podjęła nieprawidłową decyzję, uznając, iż zarzut oparty na art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 40/94 był niedopuszczalny oraz nie stwierdzając, iż oparty na art. 51 ust 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 sprzeciw wobec rejestracji był dopuszczalny i zasadny.


title: Sprawa C-177/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 29 kwietnia 2008 r. — Khoshnaw Abdullah przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               2.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 197/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 29 kwietnia 2008 r. — Khoshnaw Abdullah przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-177/08)
   (2008/C 197/06)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesverwaltungsgericht.
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Khoshnaw Abdullah.

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec.
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 11 ust. 1 lit. e) dyrektywy Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. (1) należy interpretować w ten sposób, że — niezależnie od art. 1 C pkt 5 zdanie drugie Konwencji dotyczącej statusu uchodźców z dnia 28 lipca 1951 r. (Konwencja genewska) — utrata statusu uchodźcy następuje już wtedy, gdy ustała uzasadniona obawa bycia prześladowanym w rozumieniu art. 2 lit. c) dyrektywy, na podstawie której nadany został status uchodźcy, a także nie musi istnieć obawa uchodźcy przed prześladowaniem z innych powodów w rozumieniu art. 2 lit. c) dyrektywy?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze: Czy utrata statusu uchodźcy zgodnie z art. 11 ust. 1 lit. e) dyrektywy zakłada ponadto, że w państwie, którego uchodźca jest obywatelem,

                           a)

                           istnieje podmiot zapewniający ochronę w rozumieniu art. 7 ust. 1 dyrektywy i wystarcza przy tym, że zapewnienie ochrony możliwe jest jedynie przy pomocy wielonarodowych oddziałów,

                           b)

                           nie grozi uchodźcy poważna krzywda w rozumieniu art. 15 dyrektywy, prowadząca do przyznania statusu ochrony uzupełniającej w rozumieniu art. 18 dyrektywy oraz/lub

                           c)

                           system bezpieczeństwa jest stabilny i ogólne warunki życia zapewniają minimum egzystencji?

               3)

               Czy w sytuacji, gdy ustaną dotychczasowe okoliczności, na podstawie których dana osoba została uznana za uchodźcę, nowe, odrębne okoliczności uzasadniające prześladowanie należy:

                           a)

                           poddać ocenie na podstawie kryterium prawdopodobieństwa, które znajduje zastosowanie w przypadku nadania statusu uchodźcy lub też na korzyść danej osoby stosuje się inne kryterium,

                           b)

                           ocenić przy uwzględnieniu ułatwienia dowodowego, które przewiduje art. 4 ust. 4 dyrektywy?

      (1)  Dz. U. L 304, str. 12.


title: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 9 września 2004 r. w sprawie C-450/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Brak transpozycji dyrektywy 98/44/WE)

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/11

      WYROK TRYBUNAŁU

   (szósta izba)
   z dnia 9 września 2004 r.
   w sprawie C-450/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Brak transpozycji dyrektywy 98/44/WE)
   (2004/C 262/22)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-450/03, Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: K. Banks) przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (pełnomocnik: S. Schreiner), mającej za przedmiot skargę na uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego na podstawie z art. 226 WE, Trybunał (szósta izba), w składzie: J.-P. Puissochet, prezes izby, F. Macken (sprawozdawca) i S. von Bahr, sędziowie, rzecznik generalny: F. G. Jacobs, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 9 września 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, niezbędnych do wykonania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 98/44/WE z dnia 6 lipca 1998 r. w sprawie ochrony prawnej wynalazków biotechnologicznych, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 15 tej dyrektywy.

               2)

               Wielkie Księstwo Luksemburga zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 289 z 29.11.2003.


title: Sprawa T-263/08: Postanowienie Sądu z dnia 15 listopada 2011 r. — Becker Flugfunkwerk przeciwko OHIM — Harman Becker Automotive Systems (BECKER AVIONIC SYSTEMS) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/51

      Postanowienie Sądu z dnia 15 listopada 2011 r. — Becker Flugfunkwerk przeciwko OHIM — Harman Becker Automotive Systems (BECKER AVIONIC SYSTEMS)
      (Sprawa T-263/08) (1)

      (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania)
      (2012/C 25/99)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Becker Flugfunkwerk GmbH (Rheinmünster, Niemcy) (przedstawiciel: O. Griebenow, adwokat)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: (Karlsbad, Niemcy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 10 kwietnia 2008 r. (sprawa R 398/2007-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Harman Becker Automotive Systems GmbH a Becker Flugfunkwerk GmbH.

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

                  2)

                  Strona skarżąca pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez stronę pozwaną.

         (1)  Dz.U. C 223 z 30.8.2008.


title: Sprawa C-190/11: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 6 września 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof — Austria) — Daniela Mühlleitner przeciwko Ahmadowi Yusufiemu, Wadatowi Yusufiemu (Jurysdykcja w sprawach cywilnych i handlowych — Jurysdykcja w sprawach umów konsumenckich — Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Artykuł 15 ust. 1 lit. c) — Ewentualne ograniczenie tej jurysdykcji do umów zawieranych na odległość)

text:
               17.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/6

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 6 września 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof — Austria) — Daniela Mühlleitner przeciwko Ahmadowi Yusufiemu, Wadatowi Yusufiemu
   (Sprawa C-190/11) (1)

   (Jurysdykcja w sprawach cywilnych i handlowych - Jurysdykcja w sprawach umów konsumenckich - Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Artykuł 15 ust. 1 lit. c) - Ewentualne ograniczenie tej jurysdykcji do umów zawieranych na odległość)
   2012/C 355/08
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Oberster Gerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Daniela Mühlleitner

      Strona pozwana: Ahmad Yusufi, Wadat Yusufi

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Oberster Gerichtshof — Wykładnia art. 15 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2001, L 12, s. 1) — Jurysdykcja w sprawach dotyczących umów konsumenckich — Ewentualne ograniczenie tej jurysdykcji w przypadku umów zawieranych na odległość

      Sentencja

   Artykuł 15 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że przepis ten nie wymaga zawarcia umowy pomiędzy konsumentem a przedsiębiorcą na odległość.

      (1)  Dz.U. C 204 z 9.7.2011.


title: Sprawa T-230/10: Skarga wniesiona w dniu 21 maja 2010 r. — Królestwo Hiszpanii przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               31.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/42

         Skarga wniesiona w dniu 21 maja 2010 r. — Królestwo Hiszpanii przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa T-230/10)
   ()
   2010/C 209/65
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: M. Muñoz Pérez)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2010/152/UE z dnia 11 marca 2010 r. wyłączającej z finansowania przez Unię Europejską niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) w części będącej przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności oraz

               —

               obciążenie pozwanej instytucji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga wniesiona jest przeciwko dwóm korektom finansowym dokonanym przez Komisję i dotyczy naruszenia przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw (1), rozporządzenia Komisji (WE) nr 1433/2003 z dnia 11 sierpnia 2003 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 w odniesieniu do funduszy operacyjnych, programów operacyjnych i pomocy finansowej (2) i rozporządzenia Komisji (WE) nr 1432/2003 z dnia 11 sierpnia 2003 r., ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 w odniesieniu do warunków uznawania organizacji producentów i wstępnego uznawania grup producentów (3), na które Komisja powołała się dla uzasadnienia takich korekt:

               W odniesieniu do wyłączenia kosztów zagospodarowania opakowań z uwzględnieniem uwarunkowań środowiskowych Komisja interpretuje art. 15 ust. 5 rozporządzenia 2200/96 i załącznik I rozporządzenia 1433/2003 w ten sposób, że przy ustalaniu kwalifikowalnej stawki ryczałtowej, państwa członkowskie muszą przestrzegać zasady, że pomoc przyznawana jest tylko w odniesieniu do wydatków poniesionych przez organizacje producentów i należy przedstawić bezpośredni dowód w tym zakresie.

               Królestwo Hiszpanii ze swej strony uważa, że uwzględniając cel i brzmienie wyżej wymienionych przepisów nie jest konieczne przedstawienie przekonującego dowodu, że koszt został poniesiony przez organizację producentów. Ponadto, w każdym razie, prawda jest taka, że organizacje producentów ponoszą koszty zagospodarowania opakowań z uwzględnieniem uwarunkowań środowiskowych z uwagi na to, że dystrybutorzy przenoszą koszty na nich płacąc niższą cenę za ich produkty.

               Co się tyczy braków w systemie kontroli uznania organizacji producentów SAT Royal, Komisja uważa, że zasadę, zgodnie z którą żaden członek organizacji producentów nie może mieć więcej niż 20 % praw do głosowania, należy również stosować do osób fizycznych, które są akcjonariuszami podmiotów będących z kolei członkami organizacji producentów. Królestwo Hiszpanii uważa, że zasada przewidziana w art. 14 ust. 2 rozporządzenia 1432/2003 stosuje się tylko do tych, którzy są członkami organizacji, lecz nie ma potrzeby analizowania składu akcjonariatu podmiotów należących do organizacji producentów.

      (1)  Dz.U. L 297 z 21.11.1996, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 203 z 12.8.2003, s. 25.

      (3)  Dz.U. L 203 z 12.8.2003, s. 18.


title: Sprawa T-124/10: Skarga wniesiona w dniu 17 marca 2010 r. — Lidl Stiftung przeciwko OHIM — Vinotasia (VITASIA)

text:
               22.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/45

         Skarga wniesiona w dniu 17 marca 2010 r. — Lidl Stiftung przeciwko OHIM — Vinotasia (VITASIA)
   (Sprawa T-124/10)
   2010/C 134/74
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Lidl Stiftung & Co. KG (Neckarsulm, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Schaeffer i A. Marx)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Vinotasia GmbH (Koblencja, Niemcy)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej z dnia 14 stycznia 2010 r. wydanej w postępowaniu odwoławczym R 1054/2008-4;

               —

               oddalenie sprzeciwu nr B 1 027 947, wniesionego w dniu 30 czerwca 2006 r., w zakresie, w jakim został on uwzględniony w decyzji Wydziału Sprzeciwów z dnia 30 maja 2008 r.;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania przed Sądem Unii Europejskiej oraz postępowania przed Czwartą Izbą Odwoławczą Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory);

               —

               posiłkowo, zawieszenie postępowa do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia złożonego w dniu 17 marca 2010 r. w Deutsches Patent- und Markenamt wniosku o wykreślenie z rejestru wcześniejszego zarejestrowanego w Niemczech znaku towarowego nr 302 15 015 „VINOTASIA”.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „VITASIA” dla towarów z klas 29, 30, 31, 32 i 33 (zgłoszenie nr 4 691 101)

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Vinotasia GmbH

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: zarejestrowany w Niemczech słowny znak towarowy „VINOTASIA” nr 302 15 015 dla towarów i usług z klas 32, 33 i 35

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 (1) ze względu na brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa C-483/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 31 października 2014 r. – KA Finanz AG przeciwko Sparkassen Versicherung AG Vienna Insurance Group

text:
               9.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 31 października 2014 r. – KA Finanz AG przeciwko Sparkassen Versicherung AG Vienna Insurance Group
   (Sprawa C-483/14)
   (2015/C 046/24)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberster Gerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca i wnosząca kasację: KA Finanz AG

      Strona pozwana i druga strona postępowania kasacyjnego: Sparkassen Versicherung AG Vienna Insurance Group

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy art. 1 ust. 2 lit. e) Konwencji o prawie właściwym dla zobowiązań umownych z 1980 r. (1) należy interpretować w ten sposób, że wyjątek ratione materiae „prawo spółek” obejmuje w trakcie przekształcenia:

                           a.

                           Przekształcenia takie jak łączenia i podziały i

                           b.

                           postanowienie dotyczące ochrony wierzycieli zawarte w art. 15 trzeciej dyrektywy Rady z dnia 9 października 1978 r. wydanej na podstawie art. 54 ust. 3 lit. g) traktatu dotyczącej łączenia się spółek akcyjnych (2)?

               2.

               Czy można dojść do takiego samego wniosku stosując art. 15 dyrektywy 2011/35 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 kwietnia 2011 r. dotyczącej łączenia się spółek akcyjnych (3)?

               3.

               Jeżeli odpowiedź na pytanie pierwsze i drugie jest twierdząca: Czy wyjątek ratione materiae określony w art. 1 ust. 2 lit. d) rozporządzenia nr 593/2008 (4) – będącego unormowaniem zastępującym art. 1 ust. 2 lit. e) konwencji rzymskiej – prowadzi do takiego samego wniosku, czy też należy go interpretować w inny sposób? Jeśli tak, to w jaki sposób?

               4.

               Czy z europejskiego prawa pierwotnego, takiego jak swobody przedsiębiorczości zgodnie z art. 49 TFUE, swobody świadczenia usług zgodnie z art. 56 TFUE, swobodny przepływ kapitału i płatności zgodnie z art. 63 TFUE wynikają reguły kolizyjne dotyczące łączenia, w szczególności, czy należy stosować prawo krajowe państwa spółki przejmowanej, czy też prawo krajowe spółki docelowej?

               5.

               W przypadku udzielenia na pytanie czwarte odpowiedzi przeczącej: Czy z europejskiego prawa wtórnego takiego jak dyrektywa 2005/56/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie transgranicznego łączenia się spółek kapitałowych (5) lub dyrektywa 2011/35/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 kwietnia 2011 r. dotycząca łączenia się spółek akcyjnych lub szósta dyrektywa 82/891 Rady wydana na podstawie art. 54 ust. 3 lit. g) traktatu dotycząca podziału spółek akcyjnych (6) wynikają reguły kolizyjne, w szczególności, czy należy stosować prawo krajowe państwa spółki przejmowanej, czy też prawo krajowe spółki docelowej, czy krajowe prawo kolizyjne może określić które przepisy prawa materialnego są właściwe?

               6.

               Czy art. 15 trzeciej dyrektywy Rady z dnia 9 października 1978 r. wydanej na podstawie art. 54 ust. 3 lit. g) traktatu, dotyczącej łączenia się spółek akcyjnych należy interpretować w ten sposób, że emitent jest uprawniony w stosunku do posiadaczy papierów wartościowych innych niż akcje, z którymi związane są szczególne prawa, w szczególności w przypadku obligacji niższego rzędu w razie transgranicznego łączenia do zakończenia stosunku prawnego i do pozbawienia uprawnionych ich roszczeń?

               7.

               Czy zastosowanie art. 15 dyrektywy 2011/35/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 kwietnia 2011 r. dotyczącej łączenia się spółek akcyjnych prowadzi do tego samego wyniku?

      (1)  80/934/EWG: Konwencja o prawie właściwym dla zobowiązań umownych, otwarta do podpisu w Rzymie dnia 19 czerwca 1980 r., Dz.U. L. 266. S. 1.

      (2)  Dz.U. L 295, s. 36.

      (3)  Dz.U. L 110, s. 1.

      (4)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 593/2008 z dnia 17 czerwca 2008 r. w sprawie prawa właściwego dla zobowiązań umownych (Rzym I), Dz.U. L. 177, s. 6.

      (5)  Dz.U. L 310, s. 1.

      (6)  Dz.U. L 378, s. 47.


title: Sprawa T-379/09: Skarga wniesiona w dniu 24 września 2009 r. — Włochy przeciwko Komisji

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/59

         Skarga wniesiona w dniu 24 września 2009 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-379/09)
   2009/C 282/110
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciel: F. Arena, avvocato dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2009) 5497 z dnia 13 lipca 2009 r. dotyczącej systemów pomocy państwa nr C 6/2004 (uprzednio NN 70/01) i C 5/2005 (uprzednio NN 71/04), które zostały przez Włochy wprowadzone w życie na korzyść szklarni (wyłączenie z akcyzy na paliwo używane dla celów ogrzewania szklarni).

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Rząd włoski wnosi do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich skargę na decyzję Komisji C (2209) 5497 z dnia 13 lipca 2009 r. dotyczącą systemów pomocy państwa nr C 6/2004 (uprzednio nr 70/01) i C 5/2005 (uprzednio nr 71/04), które zostały przez Włochy wprowadzone w życie na korzyść szklarni (wyłączenie z akcyzy na paliwo używane dla celów ogrzewania szklarni).
   Skarga ta ma za podstawę pięć zarzutów.
   W drodze pierwszego zarzutu skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja narusza art. 87 ust. 1 traktatu WE, ponieważ przepisy ustawodawcze uznane za niezgodną ze wspólnym rynkiem pomoc państwa nie charakteryzują się selektywnością zarówno ze względu na to, że każdy podmiot działający w ramach sektora rolniczego posiada możliwość skorzystania ze stawek odnoszących się do akcyzy na paliwo przeznaczone do ogrzewania szklarni jak i na poważne różnice pomiędzy uprawą szklarniową i uprawą na otwartym powietrzu, w ramach której brak jest kosztów produkcyjnych związanych z paliwem przeznaczonym do ogrzewania.
   W drodze drugiego zarzutu skarżąca, podnosząc naruszenie art. 87 ust. 1 traktatu WE twierdzi również, iż przepisy ustawowe, o których mowa nie wywołują jakichkolwiek zakłóceń konkurencji. Celem uzasadnienia swojej tezy przywołuje ona także Wspólnotowe wytyczne dla sektora rolnego i leśnego na lata 2007-2013, w których w pkt 167 wyraźnie stwierdza się, że całkowite lub częściowe zwolnienia podatkowe z tytułu wykorzystywania paliw do celów podstawowej produkcji rolnej nie wywołują zakłóceń konkurencji ze względu na małe rozmiary gospodarstw rolnych w Unii Europejskiej.
   W drodze trzeciego zarzutu podnosi się brak uzasadnienia odnośnie do zarzucanych zakłóceń konkurencji.
   W drodze czwartego zarzutu skarżąca podnosi naruszenie art. 8 dyrektywy 92/81/WE (1), art. 15 dyrektywy 2003/96/WE (2) a także art. 33, 36 i 87 traktatu WE. Podnosi się w szczególności, że wspomniane dyrektywy w sposób wyraźny zezwalają na wyłączenia i że w każdym razie badanie zgodności z prawem wspólnotowym należy przeprowadzać przy wzięciu pod uwagę nie tylko reguł konkurencji ale także a nawet przede wszystkim przepisów dotyczących wspólnej polityki rolnej. W tym względzie utrzymuje się, że wspólna polityka rolna ma pierwszeństwo przed regułami konkurencji. Miałoby to prowadzić do wniosku, iż jeśli zakwestionowane środki są zgodne z celami zawartymi w art. 33 traktatu to brak jest możliwości zastosowania przepisów z zakresu pomocy państwa.
   W drodze piątego i ostatniego zarzutu skarżąca podnosi naruszenie art. 87 ust. 3 traktatu WE twierdząc, iż w każdym razie powinno znaleźć zastosowanie odstępstwo ustanowione w tym przepisie ze szczególnym odniesieniem do zastosowania odstępstwa ze względu na przywołaną w pkt 3.5 Wspólnotowych wytycznych dla pomocy państwa w sektorze rolnym z 2000 r. ochronę środowiska.

      (1)  Dyrektywa Rady 92/81/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktur akcyzy na oleje mineralne (Dz. U. 316 z dnia 31.10.1992, s. 12).

      (2)  Dyrektywa Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (Dz. U. L 283 z 31.10.2003, s. 51).


title: Sprawa T-377/16: Skarga wniesiona w dniu 14 lipca 2016 r. – Vorarlberger Landes- und Hypothekenbank/SRB

text:
               19.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/41

         Skarga wniesiona w dniu 14 lipca 2016 r. – Vorarlberger Landes- und Hypothekenbank/SRB
   (Sprawa T-377/16)
   (2016/C 343/54)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Vorarlberger Landes- und Hypothekenbank (Bregenz, Austria) (przedstawiciel: adwokat G. Eisenberger)

      Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności „Decision of the Executive Session of the Board of 20 May 2016 on the adjustment of the 2016 ex-ante contributions to the Single Resolution Fund supplementing the Decision of the Executive Session of the Board of 15 April 2016 on the 2016 ex-ante contributions of the Single Resolution Fund (SRB/ES/SRF/2016/13)” oraz pierwszej decyzji, najprawdopodobniej z dnia 15 kwietnia 2016 r., która, co oczywiste, jest nierozerwalnie związana z decyzją z dnia 20 maja 2016 r.;

               —

               ewentualnie: stwierdzenie nieważności „Decision of the Executive Session of the Board of 20 May 2016 on the adjustment of the 2016 ex-ante contributions to the Single Resolution Fund supplementing the Decision of the Executive Session of the Board of 15 April 2016 on the 2016 ex-ante contributions of the Single Resolution Fund (SRB/ES/SRF/2016/13)” w zakresie, w jakim zarządza ona zwrot składek nadpłaconych w wyniku ustalenia wysokości składek na poczet jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w 2017 r.;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczy poważnego naruszenia istotnych przepisów formalnych ze względu na brak uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

               2.

               Zarzut drugi dotyczy poważnego naruszenia istotnych przepisów formalnych ze względu na niepodanie do wiadomości zaskarżonej decyzji w całości.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczy niedostatecznej korekty składki skarżącego na rzecz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji za rok 2016 r.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczy niezgodności z prawem zwrotu nadpłaconych składek dopiero w roku 2017.


title: Sprawa C-419/07: Postanowienie prezesa ósmej izby Trybunału z dnia 8 lipca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/32

         Postanowienie prezesa ósmej izby Trybunału z dnia 8 lipca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji
   (Sprawa C-419/07) (1)

   (2008/C 285/55)

      Język postępowania: szwedzki

   Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 283 z 24.11.2007.


title: Sprawa C-21/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 15 stycznia 2013 r. — Simon, Evers, & Co GmbH przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Hafen

text:
               20.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 114/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 15 stycznia 2013 r. — Simon, Evers, & Co GmbH przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Hafen
   (Sprawa C-21/13)
   2013/C 114/37
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht Hamburg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Simon, Evers, & Co GmbH

      Druga strona postępowania: Hauptzollamt Hamburg-Hafen

      Pytania prejudycjalne

   Czy rozporządzenie Rady (WE) nr 499/2009 z dnia 11 czerwca 2009 r. rozszerzające ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (WE) nr 1174/2005 na przywóz ręcznych wózków paletowych i ich zasadniczych części pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej na przywóz tego samego produktu wysyłanego z Tajlandii, niezależnie od tego, czy zgłaszanego jako pochodzący z Tajlandii, czy też nie (1), jest nieważne z tego względu, że Komisja, błędnie stosując wymogi wynikające z art. 13 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (2) stawiane wobec ustalenia obejścia środków antydumpingowych, stwierdziła takie obejście z tego tylko powodu, że zakres odpowiedniego wywozu z Tajlandii po wprowadzeniu tych środków wzrósł znacząco, choć nie poczyniła dalszych konkretnych ustaleń, powołując się na brak współpracy ze strony tajskich eksporterów?

      (1)  Dz.U. L 151, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 56, s. 1.


title: Sprawa T-345/14: Postanowienie Sądu z dnia 28 listopada 2014 r. – Quanzhou Wouxun Electronics/OHIM – Locura Digital (WOUXUN) (Skarga o stwierdzenie nieważności — Termin do wniesienia skargi — Przekroczenie terminu — Brak nieprzewidywalnych okoliczności lub siły wyższej — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               16.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/22

         Postanowienie Sądu z dnia 28 listopada 2014 r. – Quanzhou Wouxun Electronics/OHIM – Locura Digital (WOUXUN)
   (Sprawa T-345/14) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Termin do wniesienia skargi - Przekroczenie terminu - Brak nieprzewidywalnych okoliczności lub siły wyższej - Oczywista niedopuszczalność))
   (2015/C 056/31)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Quanzhou Wouxun Electronics Co. Ltd (Quanzhou, Chiny) (przedstawiciele: adwokaci A. Sebastião i J. Pimenta)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Locura Digital, SL (Granollers, Hiszpania)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 lutego 2014 r. (sprawa R 407/2013-4), dotyczącą rejestracji jako wspólnotowego znaku towarowego oznaczenia słownego WOUXUN.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Quanzhou Wouxun Electronics Co. Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 235 z 21.7.2014.