title: Sprawa T-130/20: Skarga wniesiona w dniu 27 lutego 2020 r. – Philip Morris Products / EUIPO (SIENNA SELECTION)

text:
               25.5.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/29

      Skarga wniesiona w dniu 27 lutego 2020 r. – Philip Morris Products / EUIPO (SIENNA SELECTION)
      (Sprawa T-130/20)
      (2020/C 175/39)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Philip Morris Products SA (Neuchâtel, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat L. Alonso Domingo)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy SIENNA SELECTION – zgłoszenie nr 17 954 903

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 grudnia 2019 r. w sprawie R 1675/2019-5

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  nakazanie EUIPO pokrycia własnych kosztów oraz kosztów poniesionych przez stronę skarżącą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-148/20: Skarga wniesiona w dniu 9 marca 2020 r. – FC / EASO

text:
               25.5.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/29

      Skarga wniesiona w dniu 9 marca 2020 r. – FC / EASO
      (Sprawa T-148/20)
      (2020/C 175/40)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Strona skarżąca: FC (przedstawiciel: adwokat B. Christianós)

         Strona pozwana: Europejski Urząd Wsparcia w dziedzinie Azylu (EASO)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji EASO z dnia 18 grudnia 2019 r., nr EASO/ED/2019/509 w sprawie oddalenia zażalenia strony skarżącej złożonego w dniu 5 września 2019 r. na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”),

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji EASO z dnia 7 czerwca 2019 r. w sprawie odrzucenia cofnięcia – opatrzonego datą 23 maja 2019 r. – przez stronę skarżącą jej wypowiedzenia z dnia 1o marca 2019 r.,

                  —

                  zasądzenie od EASO zapłaty, tytułem odszkodowania, na rzecz strony skarżącej – wraz z odsetkami – kwoty odpowiadającej wynagrodzeniu, które otrzymałaby ona, gdyby zachowała stanowisko zajmowane w EASO, czyli od dnia 1o czerwca 2019 r. do dnia ponownego objęcia jej funkcji w EASO, bądź ewentualnie do końca jej umowy z EASO lub do zatrudnienia na innym stanowisku z odpowiednim wynagrodzeniem w wysokości 7 534,03 EUR miesięcznie (do dnia 15 lipca 2019 r.) i w wysokości 7 777,25 EUR miesięcznie (od dnia 16 lipca 2019 r.),

                  —

                  zasądzenie od EASO zapłaty na rzecz strony skarżącej łącznej kwoty 250 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za szkodę niemajątkową i szkodę na zdrowiu, jaką ona dotychczas poniosła, oraz

                  —

                  obciążenie EASO wszystkimi kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący okoliczności, że zaskarżona decyzja nr EASO/ED/2019/509 jest wadliwa z następujących względów:

                              —

                              naruszenie prawa strony skarżącej do dobrej administracji (art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, zwanej dalej „kartą”) z punktu widzenia zasady bezstronności, obowiązku zachowania należytej staranności i zasady obiektywności, jak również domniemania niewinności (pierwsza podstawa stwierdzenia nieważności w ramach zarzutu pierwszego);

                              —

                              naruszenie prawa strony skarżącej do uwzględnienia jej interesu przez administrację, co wynika z prawa do dobrej administracji (art. 41 karty) i z obowiązku wspomagania (art. 24 regulaminu pracowniczego) (druga podstawa stwierdzenia nieważności w ramach zarzutu pierwszego);

                              —

                              wspomniane niezgodne z prawem praktyki i zaniechania EASO są obarczone oczywistym błędem w ocenie, naruszeniem prawa i niewystarczającym uzasadnieniem (trzecia podstawa stwierdzenia nieważności w ramach zarzutu pierwszego).

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący okoliczności, że zaskarżona decyzja nr EASO/ED/2019/509 jest wadliwa z następujących względów:

                              —

                              błędy wynikające z oczywistego błędu w ocenie, naruszenia prawa i niewystarczającego uzasadnienia, w szczególności w odniesieniu do złożenia wypowiedzenia na podstawie art. 47 lit. b) ppkt ii) Warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej oraz możliwości cofnięcia wypowiedzenia (pierwsza podstawa stwierdzenia nieważności w ramach zarzutu drugiego);

                              —

                              naruszenie prawa strony skarżącej do dobrej administracji (art. 41 karty) i obowiązku wspomagania (art. 24 regulaminu pracowniczego, mający zastosowanie w drodzy analogii), w szczególności z punktu widzenia prawa strony skarżącej do uwzględnienia jej interesu przez administrację (druga podstawa stwierdzenia nieważności w ramach zarzutu drugiego).


title: Sprawa T-151/20: Skarga wniesiona w dniu 16 marca 2020 r. – Republika Czeska / Komisja

text:
               25.5.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/32

      Skarga wniesiona w dniu 16 marca 2020 r. – Republika Czeska / Komisja
      (Sprawa T-151/20)
      (2020/C 175/42)
      Język postępowania: czeski

         Strony postępowania

         Strona skarżąca: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, J. Vláčil i O. Serdula, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Unia Europejska, reprezentowana przez Komisję Europejską

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  nakazanie Unii Europejskiej, reprezentowanej przez Komisję Europejską, dokonania na rzecz Republiki Czeskiej zwrotu nienależnego świadczenia w wysokości odpowiadającej kwocie 40 482 255 CZK, która w dniu 17 marca 2015 r. nienależnie została warunkowo wpłacona na rachunek Komisji Europejskiej;

                  —

                  nakazanie Unii Europejskiej, reprezentowanej przez Komisję Europejską, dokonania na rzecz Republiki Czeskiej zwrotu nienależnego świadczenia w wysokości odpowiadającej kwocie 2 698 817 CZK, która w dniu 22 grudnia 2016 r. nienależnie została wpłacona na rachunek Komisji Europejskiej;

                  —

                  obciążenie Unii Europejskiej, reprezentowanej przez Komisję Europejską, kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut.
      Strona skarżąca twierdzi, że sporna kwota odpowiada niepobranym należnościom celnym z tytułu przywozu zapalniczek krzemieniowych z Laosu w wysokości 53 976 340 CZK po odjęciu kosztów poboru. W dniu 17 marca 2015 r. została na rachunek Komisji warunkowo wpłacona kwota 40 482 255 CZK (75 % niepobranych należności celnych), w następstwie wniosku Komisji z dnia 21 stycznia 2015 r. W dniu 22 grudnia 2016 r. została na rachunek Komisji wpłacona kwota 2 698 817 CZK (5 % niepobranych należności celnych), zgodnie z żądaniem Komisji zapłacenia różnicy odpowiadającej zwiększeniu części odprowadzanej do Unii do 80 %.
      Wpłata tej kwoty na rachunek Komisji była nienależna, ponieważ przedmiotowe cło nie mogło zostać pobrane z przyczyn, których nie można przypisać Republice Czeskiej. Zgodnie z art. 17 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r. (1), Republika Czeska nie była zatem zobowiązana do udostępnienia Komisji spornej kwoty.

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r. wykonujące decyzję 94/728/WE, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot (Dz.U. 2000, L 130, s. 1).


title: Sprawa T-161/20: Skarga wniesiona w dniu 27 marca 2020 r. – Ighoga Region 10 / Komisja

text:
               25.5.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/33

      Skarga wniesiona w dniu 27 marca 2020 r. – Ighoga Region 10 / Komisja
      (Sprawa T-161/20)
      (2020/C 175/43)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Ighoga Region 10 eV (Ingolstadt, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Bartosch)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie, że strona pozwana naruszyła ciążące na niej obowiązki wynikające z TFUE, gdyż mimo upływu niemalże 2 ¾ lat od złożenia do niej skargi przez stronę skarżącą i po tym, jak została ona wezwana do wydania decyzji końcowej w celu zamknięcia postępowania, strona pozwana nie przyjęła formalnej decyzji zgodnie z jedną z możliwych alternatyw przewidzianych w art. 4 tzw. reguł postępowania w przypadkach pomocy państwa, lecz pozostała raczej bezczynna.

         Zarzuty i główne argumenty

      Skarga została wniesiona na bezczynność Komisji w związku z niewydaniem decyzji w sprawie skargi strony skarżącej złożonej do tej instytucji w dniu 4 lipca 2017 r. dotyczącej pomocy państwa uregulowanej w prawie Unii Europejskiej w przypadku SA.48582 – domniemana pomoc państwa dla Maritim-Gruppe i KHI Immobilien GmbH.


title: Sprawa T-167/20: Skarga wniesiona w dniu 20 marca 2020 r. – Tornado Boats International / EUIPO – Haygreen (TORNADO)

text:
               25.5.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/33

      Skarga wniesiona w dniu 20 marca 2020 r. – Tornado Boats International / EUIPO – Haygreen (TORNADO)
      (Sprawa T-167/20)
      (2020/C 175/44)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Tornado Boats International ApS (Lystrup, Dania) (przedstawiciel: adwokat M. Hoffgaard Rasmussen)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: David Haygreen (Colwyn Bay, Zjednoczone Królestwo)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy TORNADO – zgłoszenie nr 10 097 368

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 17 stycznia 2020 r. w sprawie R 1169/2018-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  uchylenie decyzji o unieważnieniu prawa do znaku towarowego.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-174/20: Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2020 r. – Comune di Stintino / Komisja

text:
               25.5.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/34

      Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2020 r. – Comune di Stintino / Komisja
      (Sprawa T-174/20)
      (2020/C 175/45)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Comune di Stintino (przedstawiciel: adwokat G. Machiavelli)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności:

                  —

                  środka, o którym mowa w zawiadomieniu Ref. Ares(2020)734033-05/02/2020 Komisji Europejskiej, Dyrekcja Generalna ds. Środowiska, Dyrekcja AENV. A – Polityka, Koordynacja, LIFE, Zarządzanie i Zasoby, ENV. A.4. – Zarządzanie LIFE-m, Administracja, IT i Usługi Wsparcia Kierowników Wydziałów, za pomocą którego to środka postanowiono o obniżeniu finansowania przyznanego Comune di Stintino (gminie Stintino, Włochy) na program „LIFE10 NAT/IT/000244 – ST.e.R.N.A.” i nakazano odzyskanie wypłaconych już nadwyżek;

                  —

                  noty debetowej Komisji Europejskiej nr 3242002652 z dnia 24 lutego 2020 r., w której to nocie zażądano od Comune di Stintino zapłaty kwoty 447 078,63 EUR tytułem zwrotu kwot nienależnych w związku z powyższym środkiem;

                  —

                  środka, o którym mowa w zawiadomieniu Ref. Ares(2019)6551262-23/10/2019 Komisji Europejskiej, Dyrekcja Generalna ds. Środowiska, Dyrekcja AENV. A – Polityka, Koordynacja, LIFE, Zarządzanie i Zasoby, ENV. A.4. – Zarządzanie LIFE-m, Administracja, IT i Usługi Wsparcia Kierowników Wydziałów, za pomocą którego to środka ustalono wysokość wydatków niekwalifikujących się do objęcia wskazanym wyżej finansowaniem oraz przyznano Comune di Stintino termin 30 dni na wniesienie zastrzeżeń (dok. nr R3);

                  —

                  wszelkich innych wcześniejszych, późniejszych lub w każdym powiązanych z nimi aktów lub środków.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty:

                  1.

                  Ogólny plan działania: naruszenie istotnych wymogów proceduralnych, naruszenie art. 15 i 296 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, a także naruszenie art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej: brak uzasadnienia, ponieważ nie można zrozumieć, jak został ustalony procent zastosowanej obniżki.

                  2.

                  Ogólny plan działania: naruszenie istotnych wymogów proceduralnych, zasady proporcjonalności i art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej, ponieważ obniżka nie jest proporcjonalna do przeprowadzonych akcji.

                  3.

                  Ogólny plan działania: naruszenie istotnych wymogów proceduralnych, zasady proporcjonalności i art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej, ponieważ procent projektu, który został wykonany, był wyższy od procentu zastosowanego do obniżki.

                  4.

                  Nabycie terenu i renaturalizacja laguny, kanału i zatok: naruszenie istotnych wymogów proceduralnych, zasady proporcjonalności, art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej i art. 35.1 Ogólnych przepisów regulujących finansowanie, jak również naruszenie uzasadnionych oczekiwań, ponieważ zaskarżone akty naruszają wskazane wyżej przepisy i ponieważ nie jest kwestionowana okoliczność, że akcja została w pełni przeprowadzona.

                  5.

                  Monitoring terenu, edukacja w zakresie ochrony środowiska i dostępna sieć ekologiczna: naruszenie istotnych wymogów proceduralnych, zasady proporcjonalności, art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej i art. 18 Ogólnych przepisów regulujących finansowanie, jak również naruszenie uzasadnionych oczekiwań, ponieważ akcja została w pełni przeprowadzona i opóźnienia, na które się uskarżano, nie wpłynęły negatywnie w dłuższej perspektywie na rozwój działań w zakresie rozpowszechniania. Akcja została bowiem przeprowadzona w pełni w odniesieniu do części, w której było to możliwe w świetle ograniczeń związanych z ochroną środowiska.

                  6.

                  Koordynacja projektu: naruszenie uzasadnionych oczekiwań, naruszenie istotnych wymogów proceduralnych, art. 15 i 296 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, jak również naruszenie art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, brak uzasadnienia, naruszenie zasady proporcjonalności, art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej i art. 18 Ogólnych przepisów regulujących finansowanie, ponieważ nie jest zrozumiałe, jak został ustalony procent obniżki, a w każdym razie zastosowany procent nie jest proporcjonalny do wykonanej działalności.


title: Sprawa T-548/19: Postanowienie Sądu z dnia 12 marca 2020 r. – Riginos Emporiki kai Mesitiki/EUIPO – Honda Motor (ONDA 1962)

text:
               25.5.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/36

      Postanowienie Sądu z dnia 12 marca 2020 r. – Riginos Emporiki kai Mesitiki/EUIPO – Honda Motor (ONDA 1962)
      (Sprawa T-548/19) (1)

      (2020/C 175/47)
      Język postępowania: angielski
      Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 337 z 7.10.2019.


title: Sprawa T-405/15: Wyrok Sądu z dnia 2 lipca 2019 r. — Fulmen/Rada (Odpowiedzialność pozaumowna — Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Islamskiej Republiki Iranu — Zamrożenie środków finansowych — Naprawienie szkody, jaką strona skarżąca miała ponieść w wyniku umieszczenia i pozostawienia jej nazwy w wykazach osób i podmiotów, do których mają zastosowanie środki ograniczające — Szkoda majątkowa — Szkoda niemajątkowa)

text:
               26.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/43

      Wyrok Sądu z dnia 2 lipca 2019 r. — Fulmen/Rada
      (Sprawa T-405/15) (1)

      (Odpowiedzialność pozaumowna - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Islamskiej Republiki Iranu - Zamrożenie środków finansowych - Naprawienie szkody, jaką strona skarżąca miała ponieść w wyniku umieszczenia i pozostawienia jej nazwy w wykazach osób i podmiotów, do których mają zastosowanie środki ograniczające - Szkoda majątkowa - Szkoda niemajątkowa)
      (2019/C 288/55)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Fulmen (Teheran, Iran) (przedstawiciele: adwokaci A. Bahrami i N. Korogiannakis)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: R. Liudvinaviciute-Cordeiro i M. Bishop, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo A. Aresu i D. Gauci, następnie A. Aresu i R. Tricot, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 268 TFUE żądanie naprawienia szkody, jaką skarżąca miała ponieść wskutek przyjęcia decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. 2010, L 195, s. 39), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 668/2010 z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie wdrożenia art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 423/2007 dotyczącego środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. 2010, L 195, s. 25), decyzji Rady 2010/644/WPZiB z dnia 25 października 2010 r. zmieniającej decyzję 2010/413 (Dz.U. 2010, L 281, s. 81) i rozporządzenia Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 423/2007 (Dz.U. 2010, L 281, s. 1), na podstawie których to aktów nazwę skarżącej umieszczono i pozostawiono w wykazach osób i podmiotów, do których mają zastosowanie środki ograniczające.

         Sentencja

                  1)

                  Zasądza się od Rady Unii Europejskiej zapłatę na rzecz Fulmenu kwoty 50 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za poniesioną szkodę niemajątkową.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Fulmen, Rada i Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 337 z 12.10.2015.


title: Sprawa T-20/17: Wyrok Sądu z dnia 27 czerwca 2019 r. — Węgry/Komisja (Pomoc państwa — Węgierski podatek obrotowy od publikacji reklam — Progresywny charakter stawek — Odliczenie od podstawy opodatkowania 50 % przeniesionych strat w odniesieniu do spółek, które nie odnotowały zysków w 2013 r. — Decyzja kwalifikująca środki pomocy jako niezgodne z rynkiem wewnętrznym i nakazująca ich odzyskanie — Pojęcie pomocy państwa — Warunek dotyczący selektywności)

text:
               26.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/45

      Wyrok Sądu z dnia 27 czerwca 2019 r. — Węgry/Komisja
      (Sprawa T-20/17) (1)

      (Pomoc państwa - Węgierski podatek obrotowy od publikacji reklam - Progresywny charakter stawek - Odliczenie od podstawy opodatkowania 50 % przeniesionych strat w odniesieniu do spółek, które nie odnotowały zysków w 2013 r. - Decyzja kwalifikująca środki pomocy jako niezgodne z rynkiem wewnętrznym i nakazująca ich odzyskanie - Pojęcie pomocy państwa - Warunek dotyczący selektywności)
      (2019/C 288/57)
      Język postępowania: węgierski

         Strony

         Strona skarżąca: Węgry (przedstawiciele: M.Z. Fehér, G. Koós i E.Z. Tóth, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Bottka i P.J. Loewenthal, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę skarżącą: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: B. Majczyna, M. Rzotkiewicz, A. Kramarczyk-Szaładzińska, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Europejskiej (UE) 2017/329 z dnia 4 listopada 2016 r. w sprawie środka SA.39235 (2015/C) (ex 2015/NN) wdrożonego przez Węgry dotyczącego opodatkowania obrotów z tytułu reklamy (Dz.U. 2017, L 49, s. 36).

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Komisji (UE) 2017/329 z dnia 4 listopada 2016 r. w sprawie środka SA.39235 (2015/C) (ex 2015/NN) wdrożonego przez Węgry dotyczącego opodatkowania obrotów z tytułu reklamy.

                  2)

                  Komisja Europejska pokrywa własne koszty, a także koszty poniesione przez Węgry, w tym koszty postępowania w przedmiocie środka tymczasowego.

                  3)

                  Rzeczpospolita Polska pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 78 z 13.3.2017.


title: Sprawa T-307/17: Wyrok Sądu z dnia 19 czerwca 2019 r. — adidas/EUIPO — Shoe Branding Europe (Przedstawienie trzech równoległych pasków) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Graficzny unijny znak towarowy przedstawiający trzy równoległe paski — Bezwzględna podstawa unieważnienia — Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania — Artykuł 7 ust. 3 i art. 52 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 3 i art. 59 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Postać używania, której nie można uwzględnić — Postać różniąca się znacznymi zmianami od postaci, w jakiej znak towarowy został zarejestrowany — Odwrócenie schematu kolorów)

text:
               26.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/46

      Wyrok Sądu z dnia 19 czerwca 2019 r. — adidas/EUIPO — Shoe Branding Europe (Przedstawienie trzech równoległych pasków)
      (Sprawa T-307/17) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy przedstawiający trzy równoległe paski - Bezwzględna podstawa unieważnienia - Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania - Artykuł 7 ust. 3 i art. 52 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 3 i art. 59 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Postać używania, której nie można uwzględnić - Postać różniąca się znacznymi zmianami od postaci, w jakiej znak towarowy został zarejestrowany - Odwrócenie schematu kolorów)
      (2019/C 288/58)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: adidas AG (Herzogenaurach, Niemcy) (przedstawiciele: I. Fowler i I. Junkar, solicitors)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: M. Rajh i H. O’Neill, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Shoe Branding Europe BVBA (Oudenaarde, Belgia) (przedstawiciel: adwokat J. Løje)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 marca 2017 r. (sprawa R 1515/2016-2) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Shoe Branding Europe a adidasem.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  adidas AG pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) i przez Shoe Branding Europe BVBA.

                  3)

                  Marques pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 231 z 17.7.2017.


title: Sprawa T-28/18: Wyrok Sądu z dnia 19 czerwca 2019 r. — Marriott Worldwide/EUIPO — AC Milan (AC MILAN) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską — Graficzny znak towarowy AC MILAN — Wcześniejsze unijne znaki towarowe słowne AC i AC HOTELS BY MARRIOTT i graficzny AC HOTELS MARRIOTT — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Brak podobieństwa oznaczeń — Brak wzmocnionego charakteru odróżniającego znaku towarowego AC — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               26.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/47

      Wyrok Sądu z dnia 19 czerwca 2019 r. — Marriott Worldwide/EUIPO — AC Milan (AC MILAN)
      (Sprawa T-28/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Graficzny znak towarowy AC MILAN - Wcześniejsze unijne znaki towarowe słowne AC i AC HOTELS BY MARRIOTT i graficzny AC HOTELS MARRIOTT - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Brak podobieństwa oznaczeń - Brak wzmocnionego charakteru odróżniającego znaku towarowego AC - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 288/59)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Marriott Worldwide Corp. (Bethesda, Maryland, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: A. Reid, solicitor, i S. Baran, barrister)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: początkowo E. Markakis i D. Walicka, następnie E. Markakis i H. O’Neill, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Associazione Calcio Milan SpA (AC Milan) (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci A. Perani i G. Ghisletti)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 listopada 2017 r. (sprawa R 356/2017-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Marriott Worldwide a AC Milan.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Marriott Worldwide Corp. zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 94 z 12.3.2018.


title: Sprawa T-213/18: Wyrok Sądu z dnia 19 czerwca 2019 r. — Brita/EUIPO (Kształt kranu) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie trójwymiarowego unijnego znaku towarowego — Kształt kranu — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               26.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/47

      Wyrok Sądu z dnia 19 czerwca 2019 r. — Brita/EUIPO (Kształt kranu)
      (Sprawa T-213/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie trójwymiarowego unijnego znaku towarowego - Kształt kranu - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 288/60)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Brita GmbH (Taunusstein, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat P. Koch Moreno)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 stycznia 2018 r. (sprawa R 1864/2017-4) dotyczącą rejestracji trójwymiarowego oznaczenia tworzonego przez kształt kranu jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Brita GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 166 z 14.5.2018.


title: Sprawa T-334/18: Wyrok Sądu z dnia 27 czerwca 2019 r. — Bodegas Altún/EUIPO — Codorníu (ANA DE ALTUN) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego ANA DE ALTUN — Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy ANNA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Renoma — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               26.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/48

      Wyrok Sądu z dnia 27 czerwca 2019 r. — Bodegas Altún/EUIPO — Codorníu (ANA DE ALTUN)
      (Sprawa T-334/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego ANA DE ALTUN - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy ANNA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Renoma - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 288/61)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Bodegas Altún, SL (Baños de Ebro, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. Oria Sousa-Montes)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: S. Palmero Cabezas i H. O’Neill, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Codorníu, SA (Esplugues de Llobregat, Hiszpania) (przedstawiciele: początkowo adwokaci M. Ceballos Rodríguez i J. Güell Serra, następnie adwokaci M. Ceballos Rodríguez i E. Stoyanov Edissonov)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 marca 2018 r. (sprawa R 173/2018-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Codorníu a Bodegas Altún.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 14 marca 2018 r. (sprawa R 173/2018-1).

                  2)

                  EUIPO pokrywa własne koszty oraz połowę kosztów poniesionych przez Bodegas Altún, SL.

                  3)

                  Codorníu, SA pokrywa własne koszty oraz połowę kosztów poniesionych przez Bodegas Altún.

         (1)  Dz.U. C 249 z 16.7.2018.


title: Sprawa T-340/18: Wyrok Sądu z dnia 28 czerwca 2019 r. — Gibson Brands/EUIPO — Wilfer (Kształt korpusu gitary) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Trójwymiarowy unijny znak towarowy — Kształt korpusu gitary — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter odróżniający — Artykuł 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 59 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Charakter odróżniający uzyskany w następstwie używania — Artykuł 52 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 59 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               26.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/49

      Wyrok Sądu z dnia 28 czerwca 2019 r. — Gibson Brands/EUIPO — Wilfer (Kształt korpusu gitary)
      (Sprawa T-340/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Trójwymiarowy unijny znak towarowy - Kształt korpusu gitary - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter odróżniający - Artykuł 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 59 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Charakter odróżniający uzyskany w następstwie używania - Artykuł 52 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 59 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 288/62)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Gibson Brands, Inc. (Nashville, Tennessee, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: początkowo K. Hughes, solicitor, A. Renck i C. Stöber, adwokaci, następnie A. Renck i C. Stöber)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: P. Sipos i H. O’Neill, pełnomocnicy).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Hans-Peter Wilfer (Markeneukirchen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci O. Nilgen i A. Kockläuner)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 marca 2018 r. (sprawa R 415/2017-2), dotycząca postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między M. Wilferem a Gibson Brands.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Gibson Brands. Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 249 z 16.7.2018.


title: Sprawa T-377/18: Wyrok Sądu z dnia 28 czerwca 2019 r. — Intercept Pharma i Intercept Pharmaceuticals/EMA (Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Znajdujące się w posiadaniu EMA dokumenty zawierające informacje przedstawione przez skarżące w związku z wnioskiem o wydanie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego Ocaliva — Decyzja o udzieleniu osobie trzeciej dostępu do dokumentu — Wyjątek dotyczący ochrony postępowań sądowych)

text:
               26.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/51

      Wyrok Sądu z dnia 28 czerwca 2019 r. — Intercept Pharma i Intercept Pharmaceuticals/EMA
      (Sprawa T-377/18) (1)

      (Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Znajdujące się w posiadaniu EMA dokumenty zawierające informacje przedstawione przez skarżące w związku z wnioskiem o wydanie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego Ocaliva - Decyzja o udzieleniu osobie trzeciej dostępu do dokumentu - Wyjątek dotyczący ochrony postępowań sądowych)
      (2019/C 288/64)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Intercept Pharma Ltd (Bristol, Zjednoczone Królestwo) i Intercept Pharmaceuticals, Inc. (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: L. Tsang, J. Mulryne, E. Amos, H. Kerr-Peterson, solicitors, i F. Campbell, barrister)

         Strona pozwana: Europejska Agencja Leków (przedstawiciele: początkowo, S. Marino, S. Drosos, A. Rusanov i T. Jabłoński, następnie S. Marino, S. Drosos, T. Jabłoński, R. Pita i G. Gavriilidou, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji EMA ASK-40399 z dnia 15 maja 2018 r. udzielającej osobie trzeciej, na mocy rozporządzenia osobie trzeciej, na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s.43) dostępu do dokumentu zawierającego informacje przedłożone przez skarżące w ramach wniosku o wydanie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego Ocaliva.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Intercept Pharma Ltd i Intercept Pharmaceuticals, Inc zostają obciążone kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 311 z 3.9.2018.


title: Sprawa C-551/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 6 maja 2019 r. w sprawie T-281/18, ABLV Bank AS/Europejski Bank Centralny (EBC), wniesione w dniu 17 lipca 2019 r. przez ABLV Bank AS

text:
               9.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/28

      Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 6 maja 2019 r. w sprawie T-281/18, ABLV Bank AS/Europejski Bank Centralny (EBC), wniesione w dniu 17 lipca 2019 r. przez ABLV Bank AS
      (Sprawa C-551/19 P)
      (2019/C 305/34)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: ABLV Bank AS (przedstawiciele: O.H. Behrends, M. Kirchner, Rechtsanwälte)

         Druga strona postępowania: Europejski Bank Centralny (EBC)

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie postanowienia Sądu z dnia 6 maja 2019 r. w sprawie T-281/18;

                  —

                  stwierdzenie dopuszczalności skargi zmierzającej do stwierdzenia nieważności;

                  —

                  przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpatrzenia w celu rozpoznania skargi zmierzającej do stwierdzenia nieważności;

                  —

                  obciążenie EBC kosztami wnoszącego odwołanie i kosztami postępowania odwoławczego.

         Zarzuty i główne argumenty

      Skarżący podnosi dwa zarzuty na poparcie swego odwołania:

                  1)

                  Naruszenie przez Sąd art. 263 TFUE poprzez brak oparcie swojego postanowienia na rzeczywiście podjętej przez EBC decyzji.

                  2)

                  Zaskarżone postanowienie jest oparte na nieprawidłowej wykładni art. 18 ust. 1 SRMR (1).

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. ustanawiające jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 (Dz.U. 2014, L 225, s. 1).


title: Sprawa T-608/19: Skarga wniesiona w dniu 6 września 2019 r. – Veronese Design Company/EUIPO – Veronese (VERONESE)

text:
               4.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 372/35

      Skarga wniesiona w dniu 6 września 2019 r. – Veronese Design Company/EUIPO – Veronese (VERONESE)
      (Sprawa T-608/19)
      (2019/C 372/36)
      Język skargi: francuski

         Strony

         Strona skarżąca Veronese Design Company Ltd (Kowloon, Hong Kong, Chiny) (przedstawiciel: adwokat B. Lafont)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Veronese SAS (Paryż, Francja)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca przed Sądem

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy VERONESE – unijny znak towarowy nr 8 831 844

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 czerwca 2019 r. w sprawie R 2434/2018-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że skarga i załączniki do niej są dopuszczalne

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

      Naruszenie art. 60 ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa C-545/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa - CAAD) (Portugalia) w dniu 17 lipca 2019 r. – ALLIANZGI-FONDS AEVN/Autoridade Tributária e Aduaneira

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/20

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa - CAAD) (Portugalia) w dniu 17 lipca 2019 r. – ALLIANZGI-FONDS AEVN/Autoridade Tributária e Aduaneira
      (Sprawa C-545/19)
      (2019/C 399/25)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd odsyłający

      Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa - CAAD).

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: ALLIANZGI-FONDS AEVN.

         Strona przeciwna: Autoridade Tributária e Aduaneira.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 56 [WE] (obecnie art. 63 TFUE) dotyczący swobodnego przepływu kapitału lub art. 49 [WE] (obecnie art. 56 TFUE) dotyczący swobody świadczenia usług stoją na przeszkodzie systemowi podatkowemu, takiemu jak będący przedmiotem sporu w postępowaniu głównym, określonemu w art. 22 Estatuto dos Benefícios Fiscais (ustawy o korzyściach podatkowych), który przewiduje pobór podatku u źródła o charakterze ostatecznym od dywidend wypłacanych przez spółki portugalskie na rzecz instytucji zbiorowego inwestowania niebędących rezydentami Portugalii i mających siedzibę w innych [państwach członkowskich] […] Unii, przy czym jednocześnie instytucje zbiorowego inwestowania utworzone zgodnie z portugalskim ustawodawstwem podatkowym i będące rezydentami do celów podatkowych w Portugalii mogą skorzystać ze zwolnienia z podatku pobieranego u źródła od wspomnianych dochodów?

                  2)

                  Czy uregulowanie krajowe będące przedmiotem sporu w postępowaniu głównym, które przewiduje pobór podatku u źródła od dywidend wypłacanych instytucjom zbiorowego inwestowania niebędącym rezydentami oraz zastrzegają na rzecz instytucji zbiorowego inwestowania będących rezydentami możliwość uzyskania zwolnienia z takiego poboru u źródła, powodują niekorzystne traktowanie dywidend wypłacanych instytucjom zbiorowego inwestowania niebędącym rezydentami, gdyż te ostatnie nie mają żadnej możliwości skorzystania z rzeczonego zwolnienia?

                  3)

                  Czy system podatkowy mający zastosowanie do posiadaczy jednostek uczestnictwa instytucji zbiorowego inwestowania ma znaczenie dla oceny dyskryminującego charakteru prawa portugalskiego przewidującego szczególne i odmienne traktowanie pod względem podatkowym instytucji zbiorowego inwestowania (będących rezydentami), z jednej strony, i posiadaczy jednostek uczestnictwa instytucji zbiorowego inwestowania, z drugiej strony? Czy też, biorąc pod uwagę, że na system podatkowy dotyczący instytucji zbiorowego inwestowania będących rezydentami nie ma żadnego wpływu okoliczność, iż posiadacze ich jednostek uczestnictwa są lub nie są rezydentami w Portugalii, w celu określenia porównywalnego charakteru sytuacji w ramach oceny dyskryminacyjnego charakteru wspomnianego uregulowania należy wziąć pod uwagę jedynie opodatkowanie mające zastosowanie na poziomie instytucji inwestycyjnej?

                  4)

                  Czy dopuszczalne jest odmienne traktowanie instytucji zbiorowego inwestowania będących rezydentami i niebędących rezydentami w Portugalii, biorąc pod uwagę, że osoby fizyczne lub prawne będące rezydentami w Portugalii, które posiadają jednostki uczestnictwa w instytucjach zbiorowego inwestowania (będących lub niebędących rezydentami), w obu przypadkach podlegają w ten sam sposób (i zasadniczo nie są z niego zwolnione) opodatkowaniu podatkiem od dochodów wypłacanych przez instytucje zbiorowego inwestowania, nawet jeżeli posiadacze jednostek uczestnictwa niebędący rezydentami podlegają wyższemu opodatkowaniu?

                  5)

                  Czy w świetle okoliczności, że rozpatrywana w niniejszej sprawie dyskryminacja dotyczy różnicy w opodatkowaniu dochodów wynikających z dywidend wypłacanych przez instytucje zbiorowego inwestowania będące rezydentami na rzecz posiadaczy ich jednostek uczestnictwa, zgodne z prawem jest w celu oceny porównywalnego charakteru opodatkowania dochodów uwzględnienie innych podatków, opłat lub obciążeń należnych w związku z inwestycjami dokonywanymi przez instytucje zbiorowego inwestowania? W szczególności, czy w celu oceny porównywalnego charakteru zgodne z prawem i dopuszczalne jest uwzględnienie wpływu podatków na aktywa i wydatki lub innego podatku, a nie wyłącznie podatku od dochodów instytucji zbiorowego inwestowania, w tym wszelkich podatków szczególnych?


title: Sprawa C-866/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Polska) w dniu 27 listopada 2019 r. – SC przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych I Oddziałowi w Warszawie Wydziałowi Realizacji Umów Międzynarodowych

text:
               24.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 61/19

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Polska) w dniu 27 listopada 2019 r. – SC przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych I Oddziałowi w Warszawie Wydziałowi Realizacji Umów Międzynarodowych
      (Sprawa C-866/19)
      (2020/C 61/23)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Najwyższy

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: SC

         Strona pozwana: Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Warszawie Wydział Realizacji Umów Międzynarodowych

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 883/04 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (1) należy interpretować w ten sposób, że właściwa instytucja:

                  a)

                  uwzględnia - zgodnie z prawem krajowym - okresy nieskładkowe w wymiarze nieprzekraczającym 1/3 sumy okresów składkowych ukończonych na podstawie prawa krajowego oraz ustawodawstwa innych państw członkowskich zarówno na użytek ustalenia teoretycznej kwoty (pkt i) jak i rzeczywistej kwoty świadczenia (pkt ii); albo

                  b)

                  uwzględnia - zgodnie z prawem krajowym - okresy nieskładkowe w wymiarze nieprzekraczającym 1/3 sumy okresów składkowych ukończonych na podstawie prawa krajowego oraz ustawodawstwa innych państw członkowskich tylko przy ustalaniu teoretycznej kwoty (pkt i), ale nie przy ustalaniu rzeczywistej kwoty świadczenia (pkt ii); albo

                  c)

                  nie uwzględnia przy ustalaniu teoretycznej kwoty (pkt i) jak i rzeczywistej kwoty świadczenia (pkt ii) okresów ubezpieczenia w innym państwie członkowskim przy obliczaniu limitu okresów nieskładkowych przewidzianego w prawie krajowym?

         (1)  Dz. U. 2004, L 166, s.1; Polskie Wydanie Specjalne Rozdział 05, Tom 05, s.72


title: Sprawa C-903/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 10 grudnia 2019 r. – DQ/Ministre de la Transition écologique et solidaire, Ministre de l'Action et des Comptes publics

text:
               24.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 61/20

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 10 grudnia 2019 r. – DQ/Ministre de la Transition écologique et solidaire, Ministre de l'Action et des Comptes publics
      (Sprawa C-903/19)
      (2020/C 61/24)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil d’État

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: DQ

         Strona pozwana: Ministre de la Transition écologique et solidaire, Ministre de l'Action et des Comptes publics

         Pytanie prejudycjalne

      Czy możliwość powołania się na art. 11 ust. 1 załącznika VIII do rozporządzenia ustanawiającego regulamin pracowniczy urzędników i warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich (1), zmienionego rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 723/2004 z dnia 22 marca 2004 r. (2), jest zastrzeżona jedynie dla urzędników i pracowników kontraktowych udostępnionych po raz pierwszy danej administracji krajowej po okresie zatrudnienia w charakterze urzędnika, członka personelu kontraktowego lub członka personelu tymczasowego w instytucji Unii Europejskiej, czy też urzędnicy i pracownicy kontraktowi powracający do służby w administracji krajowej – po okresie wykonywania funkcji w instytucji Unii Europejskiej i po udostępnieniu ich lub przebywaniu na urlopie w tym okresie z przyczyn osobistych – mogą także skorzystać z takiej możliwości?

         (1)  Rozporządzenie Rady (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68 z dnia 29 lutego 1968 r. ustanawiające regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich i warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot oraz ustanawiające specjalne środki stosowane tymczasowo wobec urzędników Komisji (warunki zatrudnienia innych pracowników) (Dz.U. 1968, L 56, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 723/2004 z dnia 22 marca 2004 r. zmieniające regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich i warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich (Dz.U. 2004, L 124, s. 1).


title: Sprawa C-906/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 11 grudnia 2019 r. – FO/Ministère public

text:
               24.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 61/21

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 11 grudnia 2019 r. – FO/Ministère public
      (Sprawa C-906/19)
      (2020/C 61/25)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour de cassation

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: FO

         Druga strona postępowania: Ministère public

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 19 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (1), zgodnie z którym „[p]aństwo członkowskie upoważni właściwe organy do nakładania kar na przedsiębiorstwo lub kierowcę za naruszenie niniejszego rozporządzenia ujawnione na jego terytorium, które nie zostało jeszcze ukarane, nawet gdy naruszenie takie miało miejsce na terytorium innego państwa członkowskiego lub państwa trzeciego”, znajduje zastosowanie jedynie do naruszeń przepisów tego rozporządzenia czy również naruszeń przepisów rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, które zastąpiono rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym?

                  2)

                  Czy art. 3 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, powinien być interpretowany w ten sposób, że pozwala kierowcy odstąpić od stosowania przepisów art. 15 ust. 2 i 7 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, które zastąpiono rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym, zgodnie z którymi kierowca powinien być w stanie okazać na każde żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych wykresówki oraz wszelkie zapisy sporządzone w ciągu bieżącego dnia oraz poprzednich 28 dni w przypadku używania w okresie 28 dni pojazdu do przewozów, spośród których jedne wchodzą w zakres zastosowania przepisów ustanawiających wspomniany wyjątek, a inne nie pozwalają na żadne odstępstwo od używania urządzenia rejestrującego?

         (1)  Dz.U. 2006, L 102, s. 1.


title: Sprawa C-631/19 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 11 czerwca 2019 r. w sprawie T-538/18, Sigrid Dickmanns/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 23 sierpnia 2019 r. przez Sigrid Dickmanns

text:
               23.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/10

      Odwołanie od postanowienia Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 11 czerwca 2019 r. w sprawie T-538/18, Sigrid Dickmanns/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 23 sierpnia 2019 r. przez Sigrid Dickmanns
      (Sprawa C-631/19 P)
      (2020/C 95/08)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Sigrid Dickmanns (przedstawiciel: H. Tettenborn, Rechtsanwalt)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
      Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (szósta izba) w drodze postanowienia z dnia 5 lutego 2020 r. odrzucił odwołanie i obciążył stronę przegrywającą sprawę jej własnymi kosztami.


title: Sprawa T-733/18: Wyrok Sądu z dnia 11 lutego 2020 r. – Dalasa/EUIPO – Charité – Universitätsmedizin Berlin (charantea) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego charantea – Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy CHARITÉ – Względna podstawa odmowy rejestracji – Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               23.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/27

      Wyrok Sądu z dnia 11 lutego 2020 r. – Dalasa/EUIPO – Charité – Universitätsmedizin Berlin (charantea)
      (Sprawa T-733/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego charantea - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy CHARITÉ - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2020/C 95/33)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Dalasa Handelsgesellschaft mbH (Wiedeń, Austria) (przedstawiciel: adwokat I. Hödl)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Söder, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Charité – Universitätsmedizin Berlin, Gliedkörperschaft Öffentlichen Rechts (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Wulff i K. Schmidt-Hern)

         Przedmiot

      Skarga wniesiona na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 października 2018 r. (sprawa R 540/2018-4), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Charité a Dalasą.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 15 października 2018 r. (sprawa R 540/2018-4).

                  2)

                  EUIPO pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione w postępowaniu przed Sądem przez Dalasa Handelsgesellschaft mbH.

                  3)

                  Charité – Universitätsmedizin Berlin, Gliedkörperschaft Öffentlichen Rechts pokrywa własne koszty poniesione w postępowaniu przed Sądem.

                  4)

                  W pozostałej części skarga zostaje oddalona.

         (1)  Dz.U. C 54 z 11.2.2019.


title: Sprawa T-183/19: Postanowienie Sądu z dnia 13 marca 2020 r. – Jalkh / Parlament [Skarga o stwierdzenie nieważności – Prawo instytucjonalne – Zmiany do regulaminu Parlamentu – Interpelacje dotyczące kwestii pierwszorzędnych – Uchybienie wymogom formalnym – Artykuł 76 lit. d) regulaminu postępowania – Legitymacja procesowa – Brak bezpośredniego oddziaływania – Brak indywidualnego oddziaływania – Akt regulacyjny – Środki wykonawcze – Niedopuszczalność]

text:
               25.5.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/25

      Postanowienie Sądu z dnia 13 marca 2020 r. – Jalkh / Parlament
      (Sprawa T-183/19) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Prawo instytucjonalne - Zmiany do regulaminu Parlamentu - Interpelacje dotyczące kwestii pierwszorzędnych - Uchybienie wymogom formalnym - Artykuł 76 lit. d) regulaminu postępowania - Legitymacja procesowa - Brak bezpośredniego oddziaływania - Brak indywidualnego oddziaływania - Akt regulacyjny - Środki wykonawcze - Niedopuszczalność)
      (2020/C 175/33)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Jean-François Jalkh (Gretz-Armainvilliers, Francja) (przedstawiciel: adwokat F. Wagner)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: S. Alonso de León i T. Lukácsi, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Wniesiona na podstawie art. 263 TFUE skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu P8_TA(2019)0046 z dnia 31 stycznia 2019 r. w sprawie poprawek do Regulaminu Parlamentu mających wpływ na tytuł I rozdziały 1 i 4, tytuł V rozdział 3, tytuł VII rozdziały 4 i 5, tytuł VIII rozdział 1, tytuł XII, tytuł XIV oraz załącznik II [2018/2170(REG)].

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  Jean-François Jalkh zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 182 z 27.5.2019.


title: Wniosek do Trybunału EFTA z dnia 3 kwietnia 2020 r. o wydanie opinii doradczej wniesiony przez Borgarting lagmannsrett w sprawie L przeciwko rządowi Norwegii (Sprawa E-2/20) 2020/C 234/03

text:
               16.7.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/3

      Wniosek do Trybunału EFTA z dnia 3 kwietnia 2020 r. o wydanie opinii doradczej wniesiony przez Borgarting lagmannsrett w sprawie L przeciwko rządowi Norwegii
      (Sprawa E-2/20)
      (2020/C 234/03)
      W dniu 3 kwietnia 2020 r. do kancelarii Trybunału wpłynął wniosek z dnia 3 kwietnia 2020 r. skierowany do Trybunału EFTA, w którym Borgarting lagmannsrett (sąd apelacyjny Borgarting) zwraca się o wydanie opinii doradczej w sprawie L przeciwko rządowi Norwegii w odniesieniu do następujących kwestii:

                  1.

                  Czy motyw 27 zawarty w preambule dyrektywy 2004/38/WE należy interpretować w ten sposób, że wydalenie z dożywotnim zakazem pobytu obywatela UE/EOG jest sprzeczne z dyrektywą 2004/38/WE, nawet jeśli dana osoba ma na podstawie art. 32 ust. 1 możliwość złożenia wniosku o uchylenie tego zakazu?

                  2.

                  W jaki sposób należy rozumieć sformułowanie „zasadnicza zmiana” w art. 32 ust. 1 w przypadku, gdy podstawę do wydalenia stanowią indywidualne cechy obywatela UE/EOG?

                  3.

                  Czy w przypadku założenia, że indywidualne cechy obywatela UE/EOG uzasadniające wydalenie nie ulegną zmianie, wydalenie z dożywotnim zakazem wjazdu jest sprzeczne z dyrektywą 2004/38/WE?

                  4.

                  W jaki sposób zawarty w art. 27 ust. 2 wymóg, zgodnie z którym wydalenie musi być środkiem proporcjonalnym, należy rozumieć w odniesieniu do wydalenia z dożywotnim zakazem wjazdu obywatela UE/EOG, jeżeli dana osoba ma rodzinę i dzieci w kraju, z którego jest wydalona? Czy w takich przypadkach dyrektywa wyklucza wydalenie z dożywotnim zakazem wjazdu?

                  5.

                  Jak wiele wagi przy ustalaniu, czy istnieje „rzeczywiste, aktualne i dostatecznie poważne zagrożenie”, o którym mowa w art. 27 ust. 2, powinno się przypisywać dobremu sprawowaniu w okresie odbywania kary i pozytywnym zmianom po uzyskaniu zwolnienia warunkowego?


title: Sprawa C-301/18: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 4 czerwca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Bonn – Niemcy) – Thomas Leonhard / DSL-Bank – eine Niederlassung der DB Privat- und Firmenkundenbank AG [Odesłanie prejudycjalne – Ochrona konsumentów – Dyrektywa 2002/65/WE – Umowa kredytu zawierana na odległość – Prawo do odstąpienia od umowy – Konsekwencje – Artykuł 7 ust. 4 – Zwrot otrzymanych świadczeń – Zapłata odszkodowania z tytułu pożytków – Obowiązek spoczywający na dostawcy – Wyłączenie]

text:
               10.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/2

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 4 czerwca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Bonn – Niemcy) – Thomas Leonhard / DSL-Bank – eine Niederlassung der DB Privat- und Firmenkundenbank AG
      (Sprawa C-301/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Ochrona konsumentów - Dyrektywa 2002/65/WE - Umowa kredytu zawierana na odległość - Prawo do odstąpienia od umowy - Konsekwencje - Artykuł 7 ust. 4 - Zwrot otrzymanych świadczeń - Zapłata odszkodowania z tytułu pożytków - Obowiązek spoczywający na dostawcy - Wyłączenie)
      (2020/C 262/02)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Bonn

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Thomas Leonhard

         Strona pozwana: DSL-Bank – eine Niederlassung der DB Privat- und Firmenkundenbank AG

         Sentencja

      Artykuł 7 ust. 4 dyrektywy 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 września 2002 r. dotyczącej sprzedaży konsumentom usług finansowych na odległość oraz zmieniającej dyrektywę Rady 90/619/EWG oraz dyrektywy 97/7/WE i 98/27/WE należy interpretować w ten sposób, że w przypadku skorzystania przez konsumenta z prawa do odstąpienia od umowy kredytu zawartej na odległość z dostawcą konsument ma prawo dochodzić od tego dostawcy, z wyjątkiem kwot, które jest zobowiązany mu zapłacić na warunkach określonych w art. 7 ust. 1 i 3 tej dyrektywy, zwrotu kapitału i odsetek zapłaconych na podstawie tej umowy, lecz nie ma prawa dochodzić odszkodowania z tytułu pożytków uzyskanych z tej kwoty i z tych odsetek.

         (1)  Dz.U. C 285 z 13.8.2018.


title: Sprawa C-456/18 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 4 czerwca 2020 r. – Węgry / Komisja Europejska [Odwołanie – Pomoc państwa – Domniemana pomoc – Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE – Nakaz zawieszenia spornych środków – Przesłanki zgodności z prawem nakazu]

text:
               10.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/3

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 4 czerwca 2020 r. – Węgry / Komisja Europejska
      (Sprawa C-456/18 P) (1)

      (Odwołanie - Pomoc państwa - Domniemana pomoc - Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE - Nakaz zawieszenia spornych środków - Przesłanki zgodności z prawem nakazu)
      (2020/C 262/03)
      Język postępowania: węgierski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Węgry (przedstawiciele: M.Z. Fehér i G. Koós, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn, P.J. Loewenthal, V. Bottka i K. Talabér-Ritz, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający Węgry: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: B. Majczyna, M. Rzotkiewicz i A. Kramarczyk, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 25 kwietnia 2018 r., Węgry/Komisja (T-554/15 i T-555/15, EU:T:2018:220) zostaje uchylony.

                  2)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2015) 4805 final z dnia 15 lipca 2015 r. w sprawie pomocy państwa SA.41187 (2015/NN) – Węgry – Składka na cele zdrowotne wnoszona przez sektor tytoniowy oraz decyzji Komisji C(2015) 4808 final z dnia 15 lipca 2015 r. w sprawie pomocy państwa SA.40018 (2015/C) (ex 2014/NN) – Poprawka z 2014 r. w węgierskiej opłacie z tytułu kontroli łańcucha żywnościowego w zakresie, w jakim nakazują one zawieszenie stosowania progresywnej stawki podatkowej, odpowiednio, składki na cele zdrowotne i opłaty z tytułu kontroli łańcucha żywnościowego, wynikających z ustawy nr XCIV z 2014 r. w sprawie składki na cele zdrowotne wnoszonej przez sektor tytoniowy i z poprawki z 2014 r. do ustawy nr XLVI z 2008 r. w sprawie łańcucha żywnościowego i urzędowego nadzoru nad nim.

                  3)

                  Komisja Europejska pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Węgry zarówno w postępowaniu w pierwszej instancji, jak i w postępowaniu odwoławczym.

                  4)

                  Rzeczpospolita Polska pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 301 z 27.8.2018.


title: Sprawa C-588/18: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 4 czerwca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Nacional – Hiszpania) – Federación de Trabajadores Independientes de Comercio (Fetico), Federación Estatal de Servicios, Movilidad y Consumo de la Unión General de Trabajadores (FESMC-UGT), Federación de Servicios de Comisiones Obreras (CC.OO.) / Grupo de Empresas DIA S.A., Twins Alimentación S.A. [Odesłanie prejudycjalne – Polityka społeczna – Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników – Organizacja czasu pracy – Dyrektywa 2003/88/WE – Artykuły 5 i 7 – Odpoczynek tygodniowy – Coroczny urlop wypoczynkowy – Płatne urlopy okolicznościowe pozwalające na nieobecność w pracy w celu zaspokojenia określonych potrzeb i dopełnienia określonych obowiązków]

text:
               10.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/3

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 4 czerwca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Nacional – Hiszpania) – Federación de Trabajadores Independientes de Comercio (Fetico), Federación Estatal de Servicios, Movilidad y Consumo de la Unión General de Trabajadores (FESMC-UGT), Federación de Servicios de Comisiones Obreras (CC.OO.) / Grupo de Empresas DIA S.A., Twins Alimentación S.A.
      (Sprawa C-588/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników - Organizacja czasu pracy - Dyrektywa 2003/88/WE - Artykuły 5 i 7 - Odpoczynek tygodniowy - Coroczny urlop wypoczynkowy - Płatne urlopy okolicznościowe pozwalające na nieobecność w pracy w celu zaspokojenia określonych potrzeb i dopełnienia określonych obowiązków)
      (2020/C 262/04)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Audiencia Nacional

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Federación de Trabajadores Independientes de Comercio (Fetico), Federación Estatal de Servicios, Movilidad y Consumo de la Unión General de Trabajadores (FESMC-UGT), Federación de Servicios de Comisiones Obreras (CC.OO.)

         Strona pozwana: Grupo de Empresas DIA S.A., Twins Alimentación S.A

         Sentencja

      Artykuły 5 i 7 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy należy interpretować w ten sposób, że nie znajdują one zastosowania do uregulowania krajowego, które nie zezwala pracownikom na wykorzystanie przewidzianych w tym uregulowaniu urlopów okolicznościowych w dniach, w których pracownicy ci powinni świadczyć pracę, w zakresie, w jakim potrzeby lub obowiązki, których zaspokojeniu lub dopełnieniu mają służyć te urlopy okolicznościowe, występują w okresach odpoczynku tygodniowego lub corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego, o których mowa w tych przepisach dyrektywy.

         (1)  Dz.U. C 436 z 3.12.2018.


title: Sprawa C-812/18 P: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 4 czerwca 2020 r. – Terna SpA / Komisja [Odwołanie – Energia – Projekty będące przedmiotem wspólnego zainteresowania Unii Europejskiej – Pomoc finansowa Unii przyznana na rzecz dwóch przedsięwzięć w dziedzinie transeuropejskich sieci energetycznych – Dyrektywa 2004/17/WE – Artykuł 37 – Podwykonawstwo – Artykuł 40 ust. 3 lit. c) – Bezpośrednie udzielenie zamówienia – Specyfika techniczna – Umowa ramowa – Zmniejszenie przyznanej początkowo pomocy w wyniku przeprowadzeniu audytu finansowego – Zwrot wypłaconych początkowo kwot]

text:
               10.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/4

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 4 czerwca 2020 r. – Terna SpA / Komisja
      (Sprawa C-812/18 P) (1)

      (Odwołanie - Energia - Projekty będące przedmiotem wspólnego zainteresowania Unii Europejskiej - Pomoc finansowa Unii przyznana na rzecz dwóch przedsięwzięć w dziedzinie transeuropejskich sieci energetycznych - Dyrektywa 2004/17/WE - Artykuł 37 - Podwykonawstwo - Artykuł 40 ust. 3 lit. c) - Bezpośrednie udzielenie zamówienia - Specyfika techniczna - Umowa ramowa - Zmniejszenie przyznanej początkowo pomocy w wyniku przeprowadzeniu audytu finansowego - Zwrot wypłaconych początkowo kwot)
      (2020/C 262/05)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Terna SpA (przedstawiciele: F. Covone, A. Police, L. Di Via, D. Carria i F. Degni, avvocati)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: O. Beynet, M. Ilkova, G. Gattinara i P. Ondrůšek, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Terna SpA zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 72 z 25.2.2019.


title: Sprawa C-3/19: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 4 czerwca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Asmel societá consortile a r.l. / A.N.A.C. – Autorità Nazionale Anticorruzione [Odesłanie prejudycjalne – Zamówienia publiczne – Dyrektywa 2004/18/WE – Centralne jednostki zakupujące – Małe gminy – Ograniczenie modeli organizacyjnych centralnych jednostek zakupujących do tylko dwóch – Zakaz korzystania z centralnej jednostki zakupującej prawa prywatnego i z udziałem podmiotów prywatnych – Ograniczenie terytorialne działalności centralnych jednostek zakupujących]

text:
               10.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/5

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 4 czerwca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Asmel societá consortile a r.l. / A.N.A.C. – Autorità Nazionale Anticorruzione
      (Sprawa C-3/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Zamówienia publiczne - Dyrektywa 2004/18/WE - Centralne jednostki zakupujące - Małe gminy - Ograniczenie modeli organizacyjnych centralnych jednostek zakupujących do tylko dwóch - Zakaz korzystania z centralnej jednostki zakupującej prawa prywatnego i z udziałem podmiotów prywatnych - Ograniczenie terytorialne działalności centralnych jednostek zakupujących)
      (2020/C 262/07)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Asmel societá consortile a r.l.

         Strona przeciwna: A.N.A.C. – Autorità Nazionale Anticorruzione

         Przy udziale: Associazione Nazionale Aziende Concessionarie Servizi entrate (Anacap)

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 1 ust. 10 i art. 11 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi, zmienionej rozporządzeniem Komisji (UE) nr 1336/2013 z dnia 13 grudnia 2013 r., należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie obowiązywaniu przepisu prawa krajowego, który ogranicza autonomię organizacyjną małych jednostek samorządu terytorialnego w zakresie korzystania z centralnej jednostki zakupującej do tylko dwóch, czysto publicznych modeli organizacyjnych, bez udziału osób lub przedsiębiorstw prywatnych.

                  2)

                  Artykuł 1 ust. 10 i art. 11 dyrektywy 1336/2013, zmienionej rozporządzeniem nr 1336/2013, należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie obowiązywaniu przepisu prawa krajowego, który ogranicza zakres działalności centralnych jednostek zakupujących utworzonych przez jednostki samorządu terytorialnego do ich obszaru.

         (1)  Dz.U. C 164 z 13.05.2019.


title: Sprawa C-187/19 P: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 4 czerwca 2020 r. – Europejska Służba Działań Zewnętrznych / Stéphane De Loecker (Odwołanie – Służba publiczna – Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ) – Członek personelu tymczasowego – Mobbing – Wniosek o udzielenie wsparcia – Oddalenie wniosku – Skarga o stwierdzenie nieważności oraz o zadośćuczynienie – Artykuł 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – Prawo do bycia wysłuchanym – Artykuł 266 TFUE – Wykonanie wyroku stwierdzającego nieważność)

text:
               10.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/7

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 4 czerwca 2020 r. – Europejska Służba Działań Zewnętrznych / Stéphane De Loecker
      (Sprawa C-187/19 P) (1)

      (Odwołanie - Służba publiczna - Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ) - Członek personelu tymczasowego - Mobbing - Wniosek o udzielenie wsparcia - Oddalenie wniosku - Skarga o stwierdzenie nieważności oraz o zadośćuczynienie - Artykuł 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Prawo do bycia wysłuchanym - Artykuł 266 TFUE - Wykonanie wyroku stwierdzającego nieważność)
      (2020/C 262/09)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Europejska Służba działań Zewnętrznych(przedstawiciele: S. Marquardt i R. Spac, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Stéphane De Loecker (przedstawiciel: adwokat J.N. Louis)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ) zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 187 z 3.6.2019.


title: Sprawa C-310/10 P: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 4 czerwca 2020 r. – Boudewijn Schokker / Europejska Agencja Bezpieczeństwa Lotniczego [Odwołanie – Służba publiczna – Personel kontraktowy – Postępowanie w sprawie naboru – Zaszeregowanie do grupy – Warunki zatrudnienia innych pracowników – Artykuł 86 – Europejska Agencja Bezpieczeństwa Lotniczego (EASA) – Ogólne przepisy wykonawcze – Zakwestionowanie proponowanego zaszeregowania – Cofnięcie oferty zatrudnienia – Skarga o odszkodowanie – Zasada dobrej administracji – Obowiązek dbałości – Zawinione działanie administracji – Odpowiedzialność pozaumowna Unii – Krzywda – Zadośćuczynienie]

text:
               10.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/7

      Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 4 czerwca 2020 r. – Boudewijn Schokker / Europejska Agencja Bezpieczeństwa Lotniczego
      (Sprawa C-310/10 P) (1)

      (Odwołanie - Służba publiczna - Personel kontraktowy - Postępowanie w sprawie naboru - Zaszeregowanie do grupy - Warunki zatrudnienia innych pracowników - Artykuł 86 - Europejska Agencja Bezpieczeństwa Lotniczego (EASA) - Ogólne przepisy wykonawcze - Zakwestionowanie proponowanego zaszeregowania - Cofnięcie oferty zatrudnienia - Skarga o odszkodowanie - Zasada dobrej administracji - Obowiązek dbałości - Zawinione działanie administracji - Odpowiedzialność pozaumowna Unii - Krzywda - Zadośćuczynienie)
      (2020/C 262/10)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Boudewijn Schokker (przedstawiciele: adwokaci T. Martin, S. Orlandi)

         Druga strona postępowania: Europejska Agencja Bezpieczeństwa Lotniczego (przedstawiciele: S. Rostren, pełnomocnik, którego wspierają adwokaci D. Waelbroeck i A. Duron)

         Sentencja

                  1)

                  Uchyla się postanowienie Sądu Unii Europejskiej z dnia 8 lutego 2019 r., Schokker/EASA (T-817/17, niepublikowane, EU:T:2019:74).

                  2)

                  Zasądza się od Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego (EASA) zapłatę odszkodowania w kwocie 7 500 EUR na rzecz Boudewijna Schokkera.

                  3)

                  Europejska Agencja Bezpieczeństwa Lotniczego (EASA) pokrywa własne koszty postępowania w pierwszej instancji w sprawie T-817/17 i postepowania odwoławczego oraz koszty poniesione przez Boudewijna Schokkera w obu postępowaniach.

         (1)  Dz.U. C 255 z 29.07.2019.


title: Sprawa C-430/19: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 4 czerwca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Cluj – Rumunia) – SC C.F. SRL / A.J.F.P.M., D.G.R.F.P.C [Odesłanie prejudycjalne – Zasady prawa Unii – Poszanowanie prawa do obrony – Postępowanie podatkowe – Korzystanie z prawa do odliczenia w zakresie podatku od wartości dodanej (VAT) – Odmowa prawa do odliczenia ze względu na nieodpowiednie zachowanie zarzucane usługodawcom podatnika – Akt administracyjny wydany przez krajowe organy podatkowe bez udzielenia zainteresowanemu podatnikowi dostępu do informacji i dokumentów stanowiących podstawę tego aktu – Podejrzenie oszustwa podatkowego – Krajowa praktyka uzależniająca skorzystanie z prawa do odliczenia od posiadania dokumentów potwierdzających innych niż faktura – Dopuszczalność]

text:
               10.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/8

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 4 czerwca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Cluj – Rumunia) – SC C.F. SRL / A.J.F.P.M., D.G.R.F.P.C
      (Sprawa C-430/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Zasady prawa Unii - Poszanowanie prawa do obrony - Postępowanie podatkowe - Korzystanie z prawa do odliczenia w zakresie podatku od wartości dodanej (VAT) - Odmowa prawa do odliczenia ze względu na nieodpowiednie zachowanie zarzucane usługodawcom podatnika - Akt administracyjny wydany przez krajowe organy podatkowe bez udzielenia zainteresowanemu podatnikowi dostępu do informacji i dokumentów stanowiących podstawę tego aktu - Podejrzenie oszustwa podatkowego - Krajowa praktyka uzależniająca skorzystanie z prawa do odliczenia od posiadania dokumentów potwierdzających innych niż faktura - Dopuszczalność)
      (2020/C 262/12)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Tribunalul Cluj

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: SC C.F. SRL

         Strona przeciwna: A.J.F.P.M., D.G.R.F.P.C

         Sentencja

                  1)

                  Ogólną zasadę poszanowania prawa do obrony przyjętą w prawie Unii należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy w ramach krajowych administracyjnych postępowań kontroli i ustalania podstawy opodatkowania podatkiem od wartości dodanej podatnik nie miał dostępu do informacji znajdujących się w jego aktach sprawy administracyjnej i uwzględnionych przy wydawaniu decyzji administracyjnej nakładającej na niego dodatkowe zobowiązanie podatkowe, a rozpatrujący sprawę sąd stwierdza, iż w wypadku niewystąpienia tej nieprawidłowości postępowanie mogłoby doprowadzić do odmiennego rezultatu, zasada ta wymaga stwierdzenia nieważności owej decyzji.

                  2)

                  Zasady regulujące stosowanie przez państwa członkowskie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (VAT), w szczególności zasady neutralności podatkowej i pewności prawa, należy interpretować w ten sposób, że – w przypadku istnienia zwykłych, nieudowodnionych podejrzeń krajowego organu podatkowego co do rzeczywistego dokonania transakcji gospodarczych, w wyniku których wystawiono fakturę – stoją one na przeszkodzie temu, aby podatnikowi będącemu odbiorcą owej faktury odmówiono możliwości skorzystania z prawa do odliczenia VAT, gdy nie jest on w stanie przedstawić – poza rzeczoną fakturą – innych dowodów na rzeczywisty charakter dokonanych transakcji gospodarczych.

         (1)  Dz.U. C 288 z 26.8.2019.


title: Sprawa C-495/19: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 4 czerwca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Poznaniu – Polska) – Kancelaria Medius SA z siedzibą w Krakowie / RN [Odesłanie prejudycjalne – Ochrona konsumentów – Dyrektywa 93/13/EWG – Artykuł 7 ust. 1 – Kredyt konsumencki – Kontrola nieuczciwego charakteru warunków umownych – Brak stawiennictwa konsumenta – Zakres kognicji sądu]

text:
               10.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/9

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 4 czerwca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Poznaniu – Polska) – Kancelaria Medius SA z siedzibą w Krakowie / RN
      (Sprawa C-495/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Ochrona konsumentów - Dyrektywa 93/13/EWG - Artykuł 7 ust. 1 - Kredyt konsumencki - Kontrola nieuczciwego charakteru warunków umownych - Brak stawiennictwa konsumenta - Zakres kognicji sądu)
      (2020/C 262/13)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Okręgowy w Poznaniu

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Kancelaria Medius SA z siedzibą w Krakowie

         Strona pozwana: RN

         Sentencja

      Artykuł 7 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że – w sytuacji gdy sąd orzeka w drodze wyroku zaocznego w związku z niestawiennictwem konsumenta na rozprawie, na którą został wezwany – stoi on na przeszkodzie takiej wykładni przepisu krajowego, która uniemożliwia sądowi rozpoznającemu powództwo wniesione przez przedsiębiorcę przeciwko temu konsumentowi wchodzące w zakres stosowania tej dyrektywy przeprowadzenie środków dowodowych niezbędnych do dokonania z urzędu oceny nieuczciwego charakteru warunków umownych, na których przedsiębiorca oparł swe roszczenie, w wypadku gdy sąd ten poweźmie wątpliwości co do nieuczciwości tych warunków w rozumieniu omawianej dyrektywy.

         (1)  Dz.U. C 337 z 7.10.2019.


title: Sprawa C-194/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 8 maja 2020 r. – BY, CX, FU, DW, EV / Stadt Duisburg.

text:
               10.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/14

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 8 maja 2020 r. – BY, CX, FU, DW, EV / Stadt Duisburg.
      (Sprawa C-194/20)
      (2020/C 262/17)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgericht Düsseldorf

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: BY, CX, FU, DW, EV

         Druga strona postępowania: Stadt Duisburg

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy roszczenie dzieci tureckich wynikające z art. 9 zdanie pierwsze decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia (1) obejmuje również — bez dalszych warunków — prawo pobytu w przyjmującym państwie członkowskim?

                  2)

                  W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej:

                              a)

                              Czy w wypadku wynikającego z art. 9 zdanie pierwsze decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia roszczenia o pobyt konieczne jest, by rodzice dzieci tureckich korzystających z tego przepisu nabyli wcześniej prawa wynikające z art. 6 ust. 1 lub art. 7 decyzji nr 1/80?

                              b)

                              Jeżeli na pytanie drugie lit. a) należy udzielić odpowiedzi przeczącej: Czy legalne zatrudnienie w rozumieniu art. 9 zdanie pierwsze decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia należy interpretować w ten sam sposób jak w art. 6 ust. 1 decyzji nr 1/80?

                              c)

                              Jeżeli na pytanie drugie lit. a) należy udzielić odpowiedzi przeczącej: Czy roszczenie o pobyt dzieci tureckich na podstawie art. 9 zdanie pierwsze decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia może powstać po (jedynie) trzech miesiącach legalnego zatrudnienia jednego z rodziców w przyjmującym państwie członkowskim?

                              d)

                              Jeżeli na pytanie drugie lit. a) należy udzielić odpowiedzi przeczącej: Czy z prawa pobytu dzieci tureckich wynika również – bez żadnych dalszych warunków – prawo pobytu jednego lub obojga rodziców sprawujących pieczę?

         (1)  Decyzja nr 1/80 Rady Stowarzyszenia z dnia 19 września 1980 r. w sprawie rozwoju stowarzyszenia.


title: Sprawa C-211/20 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 12 marca 2020 r. w sprawie T-732/16, Valencia Club de Fútbol / Komisja Europejska, wniesione w dniu 22 maja 2020 r. przez Komisję Europejską

text:
               10.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/16

      Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 12 marca 2020 r. w sprawie T-732/16, Valencia Club de Fútbol / Komisja Europejska, wniesione w dniu 22 maja 2020 r. przez Komisję Europejską
      (Sprawa C-211/20 P)
      (2020/C 262/20)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska

         Druga strona postępowania: Valencia Club de Fútbol, S.A.D. i Królestwo Hiszpanii

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  Uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim Sąd stwierdził w nim nieważność decyzji Komisji (UE) 2017/365 z dnia 4 lipca 2016 r. w sprawie pomocy państwa SA.36387 (2013/C) (ex 2013/NN) (ex 2013/CP) wdrożonej przez Hiszpanię na rzecz Valencia Club de Fútbol Sociedad Anónima Deportiva, Hércules Club de Fútbol Sociedad Anónima Deportiva oraz Elche Club de Fútbol Sociedad Anónima Deportiva (Dz.U. 2017, L 55, s. 12) w odniesieniu do środka 1 w formie gwarancji państwa udzielonej przez IVF w dniu 5 listopada 2009 r. na zabezpieczenie kredytu bankowego udzielonego na rzecz Fundación Valencia na zakup akcji Valencia CF w związku z podwyższeniem kapitału przez Valencia CF;

                  —

                  skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Unii Europejskiej; oraz

                  —

                  orzeczenie, że rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

         Jedyny podniesiony zarzut odwołania

      Komisja opiera odwołanie na jednym zarzucie, w którym utrzymuje, że Sąd naruszył prawo Unii, ponieważ błędnie zinterpretował art. 107 ust. 1 traktatu, w szczególności jeżeli chodzi o wykazanie spełnienia przesłanki korzyści. Dokładniej w pkt 124–138 zaskarżonego wyroku Sąd, po pierwsze, błędnie zinterpretował komunikat Komisji w sprawie zastosowania art. [107 TFUE] i [108 TFUE] do pomocy państwa w formie gwarancji (Dz.U. 2008, C 155, s. 10) w związku z komunikatem Komisji w sprawie zmiany metody ustalania stóp referencyjnych i dyskontowych (Dz.U. 2008, C 14, s. 6), a także sporną decyzją. Po drugie, Sąd dopuścił się naruszenia prawa odnośnie do ciężaru dowodu polegającego na wykazaniu istnienia korzyści wynikającej z gwarancji indywidualnej i odnośnie do ciążącego na Komisji obowiązku staranności w ramach formalnego postępowania wyjaśniającego. Po trzecie, Sąd przeinaczył okoliczności faktyczne.


title: Sprawa C-221/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 28 maja 2020 r. – A Oy

text:
               10.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/17

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 28 maja 2020 r. – A Oy
      (Sprawa C-221/20)
      (2020/C 262/22)
      Język postępowania: fiński

         Sąd odsyłający

      Korkein hallinto-oikeus

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca odwołanie: A Oy

         Druga strona postępowania: Veronsaajien oikeudenvalvontayksikkö

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 4 dyrektywy 92/83/EWG (1) należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie, które zgodnie z tym przepisem stosuje obniżone stawki podatku akcyzowego do piwa warzonego przez niezależne, małe browary, musi stosować również zawarty w art. 4 ust. 2 zdanie drugie dyrektywy przepis dotyczący wspólnego opodatkowania małych browarów, czy też stosowanie tego przepisu zależy od uznania danego państwa członkowskiego?

                  2)

                  Czy art. 4 ust. 2 zdanie drugie dyrektywy 92/83/EWG wywołuje skutek bezpośredni?

         (1)  Dyrektywa Rady 92/83/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od alkoholu i napojów alkoholowych (Dz.U. 1992, L 316, s. 21).


title: Sprawa C-223/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 28 maja 2020 r. – B Oy

text:
               10.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/18

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 28 maja 2020 r. – B Oy
      (Sprawa C-223/20)
      (2020/C 262/23)
      Język postępowania: fiński

         Sąd odsyłający

      Korkein hallinto-oikeus

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca odwołanie: B Oy

         Druga strona postępowania: Veronsaajien oikeudenvalvontayksikkö

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 4 dyrektywy 92/83/EWG (1) należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie, które zgodnie z tym przepisem stosuje obniżone stawki podatku akcyzowego do piwa warzonego przez niezależne, małe browary, musi stosować również zawarty w art. 4 ust. 2 zdanie drugie dyrektywy przepis dotyczący wspólnego opodatkowania małych browarów, czy też stosowanie tego przepisu zależy od uznania danego państwa członkowskiego?

                  2)

                  Czy art. 4 ust. 2 zdanie drugie dyrektywy 92/83/EWG wywołuje skutek bezpośredni?

         (1)  Dyrektywa Rady 92/83/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od alkoholu i napojów alkoholowych (Dz.U. 1992, L 316, s. 21).


title: Sprawa T-506/18: Wyrok Sądu z dnia 25 czerwca 2020 r. – Polska / Komisja (EFRG i EFRROW – Wydatki wyłączone z finansowania – Wsparcie specjalne dla sektora tytoniu – Wydatki poniesione przez Polskę – Kontrole kluczowe – Korekty ryczałtowe – Obowiązek uzasadnienia)

text:
               10.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/21

      Wyrok Sądu z dnia 25 czerwca 2020 r. – Polska / Komisja
      (Sprawa T-506/18) (1)

      (EFRG i EFRROW - Wydatki wyłączone z finansowania - Wsparcie specjalne dla sektora tytoniu - Wydatki poniesione przez Polskę - Kontrole kluczowe - Korekty ryczałtowe - Obowiązek uzasadnienia)
      (2020/C 262/27)
      Język postępowania: polski

         Strony

         Strona skarżąca: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: B. Majczyna, B. Włodarczyk, B. Straś i M. Wiącek, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Aquilina, B. Hofstötter, M. Kaduczak i A. Stobiecka-Kuik, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności części decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2018/873 z dnia 13 czerwca 2018 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. 2018, L 152, s. 29).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Rzeczpospolita Polska zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 427 z 26.11.2018.


title: Sprawa T-104/19: Wyrok Sądu z dnia 25 czerwca 2020 r. – Dermavita / EUIPO – Allergan Holdings France (JUVÉDERM) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku – Słowny unijny znak towarowy JUVÉDERM – Rzeczywiste używanie znaku towarowego – Używanie w odniesieniu do towarów, dla których znak towarowy jest zarejestrowany – Używanie w formie, w jakiej znak towarowy jest zarejestrowany – Używanie za zgodą właściciela – Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001]]

text:
               10.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/21

      Wyrok Sądu z dnia 25 czerwca 2020 r. – Dermavita / EUIPO – Allergan Holdings France (JUVÉDERM)
      (Sprawa T-104/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy JUVÉDERM - Rzeczywiste używanie znaku towarowego - Używanie w odniesieniu do towarów, dla których znak towarowy jest zarejestrowany - Używanie w formie, w jakiej znak towarowy jest zarejestrowany - Używanie za zgodą właściciela - Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2020/C 262/28)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Dermavita Co. Ltd (Bejrut, Liban) (przedstawiciel: adwokat G. Paricheva)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: K. Zajfert, J. Crespo Carrillo, H. O’Neill i V. Ruzek, pełnomocnicy).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Allergan Holdings France (Courbevoie, Francja) (przedstawiciele: J. Day, solicitor, i adwokat T. de Haan)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 grudnia 2018 r. (sprawa R 2630/2017-4), dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku między Dermavita a Allergan Holdings France.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Dermavita Co. Ltd pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

                  3)

                  Allergan Holdings France pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 139 z 15.4.2019.


title: Sprawa T-380/19: Wyrok Sądu z dnia 25 czerwca 2020 r. – Serviceplan Gruppe für innovative Kommunikation / EUIPO (Serviceplan Solutions) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Serviceplan Solutions – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Obowiązek uzasadnienia – Artykuł 94 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia 2017/1001]

text:
               10.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/23

      Wyrok Sądu z dnia 25 czerwca 2020 r. – Serviceplan Gruppe für innovative Kommunikation / EUIPO (Serviceplan Solutions)
      (Sprawa T-380/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Serviceplan Solutions - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 94 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia 2017/1001)
      (2020/C 262/30)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Serviceplan Gruppe für innovative Kommunikation GmbH & Co. KG (Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci B. Koch i P. Schmitz)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: E. Markakis, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 marca 2019 r. (sprawa R 1427/2018-5) dotyczącej rejestracji oznaczenia słownego Serviceplan Solutions jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Serviceplan Gruppe für innovative Kommunikation GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 270 z 12.8.2019.


title: Sprawa T-552/19: Wyrok Sądu z dnia 25 czerwca 2020 r. – Malacalza Investimenti / EBC [Dostęp do dokumentów – Decyzja EBC o oddaniu Banca Carige SpA pod zarząd tymczasowy – Odmowa dostępu – Postępowanie zaoczne]

text:
               10.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/23

      Wyrok Sądu z dnia 25 czerwca 2020 r. – Malacalza Investimenti / EBC
      (Sprawa T-552/19) (1)

      (Dostęp do dokumentów - Decyzja EBC o oddaniu Banca Carige SpA pod zarząd tymczasowy - Odmowa dostępu - Postępowanie zaoczne)
      (2020/C 262/31)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Malacalza Investimenti Srl (Genua, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci P. Ghiglione, E. De Giorgi i L. Amicarelli)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: F. von Lindeiner i M. Van Hoecke, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata D. Sarmienta Ramíreza-Escudera)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji EBC LS/LdG/19/185 z dnia 12 czerwca 2019 r. odmawiającej dostępu do szeregu dokumentów dotyczących decyzji Rady Prezesów EBC ECB-SSM-2019-ITCAR-11 z dnia 1 stycznia 2019 r. w sprawie oddania Banca Carige SpA pod zarząd tymczasowy.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Europejskiego Banku Centralnego (EBC) LS/LdG/19/185 z dnia 12 czerwca 2019 r. odmawiającej dostępu do szeregu dokumentów dotyczących decyzji Rady Prezesów EBC ECB-SSM-2019-ITCAR-11 z dnia 1 stycznia 2019 r. w sprawie oddania Banca Carige SpA pod zarząd tymczasowy.

                  2)

                  EBC zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 328 z 30.9.2019.