Wyrok Trybunału z dnia 2 lutego 1988 r. # Kwekerij Gebroeders van der Kooy BV i inni przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Pomoc państwa # Sprawy połączone 67, 68 oraz 70/85.


Wyrok Sądu (szósta izba) z dnia 25 lutego 2016 r.#FCC Aqualia, SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).#Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego AQUALOGY – Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy AQUALIA i wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy aqualia – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009.#Sprawa T-402/14.


WYROK SĄDU (izba ds. odwołań) z dnia 6 grudnia 2012 r.#Peter Strobl przeciwko Komisji Europejskiej i Radzie Unii Europejskiej.#Odwołanie – Służba publiczna – Urzędnicy – Zatrudnienie – Konkurs otwarty – Kandydaci wpisani na listę odpowiednich kandydatów przed wejściem w życie nowego regulaminu pracowniczego – Ogłoszenie o wakacie – Powołanie – Zaszeregowanie do grupy zgodnie z nowymi, mniej korzystnymi zasadami – Artykuł 12 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego – Naruszenie prawa – Obowiązek uzasadnienia przez Sąd do spraw Służby Publicznej.#Sprawa T‑630/11 P.


title: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 26 stycznia 2010 r. # Internationaler Hilfsfonds eV przeciwko Komisji Europejskiej. # Odwołanie - Dostęp do dokumentów instytucji - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Skarga o stwierdzenie nieważności - Pojęcie aktu zaskarżalnego w rozumieniu art. 230 WE. # Sprawa C-362/08 P.

text:
      Sprawa C‑362/08 P
      Internationaler Hilfsfonds eV
      przeciwko
      Komisji Europejskiej
      Odwołanie – Dostęp do dokumentów instytucji – Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 – Skarga o stwierdzenie nieważności – Pojęcie aktu zaskarżalnego w rozumieniu art. 230 WE
      Streszczenie wyroku
      Skarga o stwierdzenie nieważności – Akty zaskarżalne – Pojęcie – Akty wywołujące wiążące skutki prawne
      (art. 230 WE; rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1049/2001, art. 4 ust. 7, art. 6 ust. § 1, 7, art. 8 ust. 1,
            3)
      Przewidując dwuetapową procedurę, mającą na celu umożliwić szybki i ułatwiony dostęp do dokumentów, rozporządzenie nr 1049/2001
         w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, przyznaje bardzo szerokie prawo dostępu
         do dokumentów danych instytucji, a skorzystanie z takiego prawa nie jest uzależnione, na podstawie art. 6 ust. 1 rzeczonego
         rozporządzenia, od podania uzasadnienia wniosku. Poza tym zgodnie z art. 4 ust. 7 tego rozporządzenia wyjątki przewidziane
         w art. 7 ust. 1–3 mogą znaleźć zastosowanie jedynie w okresie, gdy ochrona jest zasadna ze względu na treść dokumentu. Wynika
         stąd, że dana osoba może złożyć nowy wniosek o dostęp do dokumentów, których udostępnienia jej wcześniej odmówiono. Taki wniosek
         zobowiązuje daną instytucję do zbadania, czy wcześniejsza odmowa dostępu jest nadal zasadna w kontekście zaistniałej w międzyczasie
         zmiany sytuacji prawnej lub faktycznej.

      W tym względzie akt odmówienia przez Komisję dostępu do dokumentów należy uznać za ostateczną odmowę, gdy ten ostateczny charakter
         wynika zarówno z jego treści, w której wyraźnie wskazano na „ostateczne stanowisko” Komisji, jak i okoliczności, w których
         akt ten został wydany, to znaczy po zakończeniu długiej serii działań podejmowanych przez skarżącego w sposób ciągły przez
         blisko trzy lata, obejmujących szereg wniosków, które to działania doprowadziły do postępowania prowadzonego przed Rzecznikiem
         Praw Obywatelskich i w tych ramach szczegółowej opinii Komisji.

      W takich okolicznościach Komisja nie może skutecznie twierdzić, że skarżący winien był – po doręczeniu spornego aktu – złożyć
         nowy wniosek i czekać, aż instytucja ta powoła się w stosunku do niego na nową odmowę, tak aby mogła ona zostać uznana za
         akt ostateczny, a więc zaskarżalny. W istocie taki krok ze strony skarżącego nie mógłby doprowadzić do zamierzonego przez
         niego rezultatu, ponieważ Komisja zbadała szczegółowo wniosek o dostęp złożony przez niego i zajęła w wyraźny sposób ostateczne
         stanowisko w przedmiocie odmowy dostępu do dokumentów objętych wnioskiem.

      Wymóg podjęcia takiego działania byłby ponadto sprzeczny ze wspomnianym celem zapewnienia szybkiego i ułatwionego dostępu
         do dokumentów danych instytucji.

      Taki akt odmowy stanowi akt zaskarżalny, który może być przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 230 WE.
         Skarga na taki akt jest zatem dopuszczalna.

      (por. pkt 56–62)
WYROK TRYBUNAŁU (wielka izba)
      z dnia 26 stycznia 2010 r.(*)

      Odwołanie – Dostęp do dokumentów instytucji – Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 – Skarga o stwierdzenie nieważności – Pojęcie aktu zaskarżalnego w rozumieniu art. 230 WE
      W sprawie C‑362/08 P
      mającej za przedmiot odwołanie w trybie art. 56 statutu Trybunału Sprawiedliwości, wniesione w dniu 7 sierpnia 2008 r.,
      Internationaler Hilfsfonds eV, z siedzibą w Rosbach (Niemcy), reprezentowana przez H. Kalteneckera oraz R. Karpensteina, Rechtsanwälte,

      wnosząca odwołanie,
      w której drugą stroną postępowania jest:
      Komisja Europejska, reprezentowana przez P. Costę de Oliveirę, S. Fries oraz T. Scharfa, działających w charakterze pełnomocników, z adresem
         do doręczeń w Luksemburgu,

      strona pozwana w pierwszej instancji,
      TRYBUNAŁ (wielka izba),
      w składzie: V. Skouris, prezes, A. Tizzano, J.N. Cunha Rodrigues, K. Lenaerts, R. Silva de Lapuerta i C. Toader, prezesi izb,
         C.W.A. Timmermans, A. Rosas, K. Schiemann (sprawozdawca), M. Ilešič, J. Malenovský, U. Lõhmus i J.J. Kasel, sędziowie,

      rzecznik generalny: P. Mengozzi,
      sekretarz: L. Hewlett, główny administrator,
      uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 30 czerwca 2009 r.,
      po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 15 września 2009 r.,
      wydaje następujący
      Wyrok
      1        W swym odwołaniu Internationaler Hilfsfonds eV (zwana dalej „IH”) wnosi o uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot
         Europejskich z dnia 5 czerwca 2008 r. w sprawie T‑141/05 Internationaler Hilfsfonds przeciwko Komisji (zwanego dalej „zaskarżonym
         wyrokiem”), w którym Sąd odrzucił jako niedopuszczalną skargę IH o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Wspólnot Europejskich
         z dnia 14 lutego 2005 r. odmawiającej jej dostępu do niektórych dokumentów znajdujących się w posiadaniu Komisji (zwanej dalej
         „spornym aktem”).

       Ramy prawne
      2        Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów
         Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43) ma na celu określenie zasad, warunków i ograniczeń ustanowionego
         w art. 255 WE prawa dostępu do dokumentów tych instytucji.

      3        Artykuł 2 tego rozporządzenia, zatytułowany „Beneficjenci i zakres”, stanowi w ust. 1, że każdy obywatel Unii i każda osoba
         fizyczna lub prawna zamieszkała lub mająca siedzibę w państwie członkowskim ma prawo dostępu do dokumentów instytucji „zgodnie
         z zasadami, warunkami i ograniczeniami wytyczonymi w niniejszym rozporządzeniu”.

      4        Artykuł 4 tegoż rozporządzenia, noszący tytuł „Wyjątki”, stanowi w ust. 3:

      „Dostęp do dokumentu sporządzonego przez instytucję do celów wewnętrznych lub otrzymanego przez instytucję, który odnosi się
         do spraw, w przypadku których decyzja nie została wydana przez instytucję, może zostać nieudzielony, jeśli ujawnienie takiego
         dokumentu poważnie naruszyłoby proces podejmowania decyzji przez tę instytucję, chyba że za ujawnieniem przemawia interes
         publiczny.

      Dostęp do dokumentu zawierającego opinie do wykorzystania wewnętrznego jako część rozważań i konsultacji wstępnych w obrębie
         rzeczonej instytucji nie zostanie udzielony nawet po podjęciu decyzji, jeśli ujawnienie takiego dokumentu poważnie naruszyłoby
         proces podejmowania decyzji przez tę instytucję, chyba że za ujawnieniem przemawia interes publiczny”.

      5        Artykuł 4 ust. 7 rozporządzenia nr 1049/2001 ma następujące brzmienie:

      „Wyjątki podane w ust. 1–3 będą miały zastosowanie wyłącznie na okres, przez który ochrona ta jest uzasadniona w oparciu o treść
         dokumentu. Wyjątki mogą obejmować maksymalny okres 30 lat. […]”.

      6        Artykuł 6 omawianego rozporządzenia, zatytułowany „Wnioski”, stanowi w ust. 1:

      „Wnioski o udzielenie dostępu do dokumentu będą składane w dowolnej formie pisemnej, także w formie elektronicznej, w jednym
         z języków wymienionych w art. [314 WE] oraz w wystarczająco precyzyjny sposób, by pozwolić instytucji na zidentyfikowanie
         dokumentu. Wnioskodawca nie jest zobowiązany do podania uzasadnienia wniosku”.

      7        Jeśli chodzi o rozpatrywanie wniosków wstępnych, art. 7 ust. 1 i 2 rzeczonego rozporządzenia stanowi:

      „1.      Wszelkie wnioski o dostęp do dokumentów będą bezzwłocznie rozpatrzone. Wnioskodawca otrzyma potwierdzenie wpłynięcia wniosku.
         W ciągu 15 dni roboczych od daty wpłynięcia wniosku instytucja udzieli dostępu do żądanego dokumentu i zapewni w tym okresie
         dostęp zgodnie z art. 10 lub, w pisemnej odpowiedzi, poda przyczyny całkowitej lub częściowej odmowy i poinformuje wnioskodawcę
         o jego prawie do złożenia wniosku potwierdzającego zgodnie z ust. 2 niniejszego artykułu.

      2.      W przypadku całkowitej lub częściowej odmowy wnioskodawca może w ciągu 15 dni roboczych od daty otrzymania odpowiedzi od instytucji
         złożyć wniosek potwierdzający, w którym zwróci się do instytucji o ponowne rozpatrzenie jej decyzji”.

      8        Co się tyczy rozpatrywania wniosków potwierdzających, art. 8 ust. 1 i 3 rozporządzenia nr 1049/2001 stanowi:

      „1.      Wniosek potwierdzający zostanie rozpatrzony bezzwłocznie. W ciągu 15 dni roboczych od dnia rejestracji wniosku instytucja
         udzieli dostępu do żądanego dokumentu i zapewni w tym okresie dostęp zgodnie z art. 10 lub, w pisemnej odpowiedzi, poda przyczyny
         całkowitej lub częściowej odmowy. W przypadku całkowitej lub częściowej odmowy instytucja poinformuje wnioskodawcę o dostępnych
         dla niego środkach zaradczych, a mianowicie wszczęciu postępowania sądowego wobec instytucji lub złożeniu skargi u rzecznika
         praw obywatelskich, zgodnie z warunkami ustalonymi odpowiednio w art. 230 [WE] i 195 [WE].

      […]
      3.      Brak odpowiedzi ze strony instytucji w podanym limicie czasowym [terminie] będzie uważany za odpowiedź odmowną i będzie uprawniał
         wnioskodawcę do wszczęcia postępowania sądowego wobec instytucji lub złożenia skargi u rzecznika praw obywatelskich, zgodnie
         z odpowiednimi postanowieniami traktatu WE”.

       Okoliczności faktyczne leżące u podstaw sporu
      9        IH jest pozarządową organizacją prawa niemieckiego zajmującą się pomocą humanitarną. W dniu 28 kwietnia 1998 r. IH podpisała
         z Komisją umowę „LIEN 97‑2011” (zwaną dalej „umową”) w sprawie współfinansowania organizowanego przez nią w Kazachstanie programu
         pomocy medycznej.

      10      W dniu 1 października 1999 r. Komisja rozwiązała jednostronnie wspomnianą umowę, a w dniu 6 sierpnia 2001 r. poinformowała
         IH o wydanej w następstwie tego rozwiązania decyzji w sprawie zwrotu pewnej kwoty wypłaconej na rzecz IH w ramach wykonania
         rzeczonej umowy.

      11      W dniu 9 marca 2002 r. IH wystąpiła do Komisji z wnioskiem o udostępnienie jej dokumentów dotyczących umowy.

      12      Pismem z dnia 8 lipca 2002 r. Komisja przesłała IH listę dokumentów znajdujących się w czterech teczkach (zwanym dalej „pismem
         z dnia 8 lipca 2002 r.”). Opierając się na przepisach art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 1049/2001, Komisja nie uwzględniła w tym
         piśmie wniosku IH w zakresie, w jakim dotyczył on niektórych dokumentów znajdujących się w trzech pierwszych teczkach oraz
         wszystkich dokumentów znajdujących się w czwartej teczce.

      13      Pismem z dnia 11 lipca 2002 r. IH zwróciła się do przewodniczącego Komisji o uzyskanie pełnego dostępu do dokumentów dotyczących
         umowy.

      14      W piśmie z dnia 26 lipca 2002 r., które zostało podpisane przez dyrektora dyrekcji ds. Europy, Kaukazu i Azji Centralnej w ramach
         Biura Współpracy EuropeAid (zwanym dalej „pismem z dnia 26 lipca 2002 r.”), Komisja ustosunkowała się do tego wniosku w następujący
         sposób:

      „W nawiązaniu do Państwa pisma z dnia 11 lipca 2002 r. skierowanego do przewodniczącego Prodiego uprzejmie informuję, że poproszono
         mnie o przygotowanie odpowiedzi na to pismo.

      […]
      W ostatnim piśmie Komisji z dnia 8 lipca 2002 r., które otrzymali Państwo w odpowiedzi na złożony przez Państwa wniosek o zapoznanie
         się z zawartością teczek dotyczących umowy […], przekazano Państwu wykaz dokumentów. Zostali Państwo poproszeni o wskazanie
         służbom Komisji – w oparciu o ten wykaz – dokumentów, których kopię chcieliby Państwo otrzymać.

      Na podstawie takiego wniosku mogą Państwo uzyskać niezwłoczny dostęp do dokumentów, które nie są objęte żadnymi ograniczeniami.
         Jeśli chodzi o dostęp do dokumentów podlegających ograniczeniom wskazanym w art. 4 rozporządzenia nr 1049/2001, decyzja w tej
         sprawie jest podejmowana w każdym konkretnym przypadku z osobna.

      Pragnę powtórzyć, że służby Komisji traktują Państwa wniosek z należytą uwagą i w sposób priorytetowy”.
      15      W dniu 26 sierpnia 2002 r. IH zapoznała się z dokumentami, które za zgodą Komisji zostały jej udostępnione.

      16      Następnie Komisja oraz IH podjęły starania celem znalezienia polubownego rozwiązania kwestii kwoty, której zwrotu Komisja
         domagała się na podstawie umowy. Na początku października 2003 r. Komisja oraz IH stwierdziły jednak, że nie były w stanie
         znaleźć tego polubownego rozwiązania.

      17      W dniu 6 października 2003 r. IH wniosła skargę do Rzecznika Praw Obywatelskich, zawiadamiając o odmowie Komisji zapewnienia
         jej pełnego dostępu do dokumentów związanych z umową. Owa skarga została zarejestrowana pod sygnaturą 1874/2003/GG (zwana
         dalej „skargą złożoną przez IH”).

      18      W dniu 15 lipca 2004 r. Rzecznik Praw Obywatelskich przesłał do Komisji projekt zalecenia, w którym stwierdził, że Komisja
         odniosła się w niewłaściwy sposób do złożonego przez IH wniosku o udzielenie pełnego dostępu do dokumentów związanych z umową
         i wezwał ją do ponownego rozpatrzenia tego wniosku. Ponadto Rzecznik Praw Obywatelskich zalecił Komisji, aby umożliwiła dostęp
         do wspomnianych dokumentów, chyba że będzie w stanie wykazać, iż odmowa dostępu do nich jest objęta jednym z wyjątków przewidzianych
         w rozporządzeniu nr 1049/2001.

      19      W dniach 12 i 21 października 2004 r. Komisja przesłała Rzecznikowi Praw Obywatelskich sporządzoną w języku angielskim szczegółową
         opinię, a następnie jej niemiecką wersję językową (zwaną dalej „szczegółową opinią”). W opinii tej Komisja stwierdziła, co
         następuje:

      „Komisja zgadza się z projektem zalecenia Rzecznika Praw Obywatelskich i zbadała ponownie wniosek [IH] o udostępnienie akt
         [związanych z umową]. Komisja zbadała ponownie kwestię, czy dokumenty zawarte w teczkach nr 1, 2 i 3, których udostępnienia
         odmówiono, oraz wszystkie dokumenty w teczce nr 4 winny zostać ujawnione w całości lub w części zgodnie z przepisami rozporządzenia
         […] nr 1049/2001”.

      20      Po przeprowadzeniu tego ponownego badania Komisja zgodziła się ujawnić pięć spośród dokumentów, których udostępnienia odmówiła
         wcześniej wnoszącej odwołanie, i załączyła ich kopie do szczegółowej opinii.

      21      Jeśli chodzi o pozostałe dokumenty objęte wnioskiem o udzielenie dostępu, Komisja podtrzymała jednak odmowę udzielenia IH
         takiego dostępu.

      22      Rzecznik Praw Obywatelskich przekazał IH, odpowiednio w dniach 18 i 25 października 2004 r., kopie angielskiej i niemieckiej
         wersji szczegółowej opinii i wezwał ją do przekazania uwag w tym względzie, co też wnosząca odwołanie uczyniła w dniu 22 października
         2004 r.

      23      W dniu 14 grudnia 2004 r. Rzecznik Praw Obywatelskich wydał ostateczną decyzję w sprawie skargi złożonej przez IH. W rozstrzygnięciu
         Rzecznik skrytykował w pkt 3.1 swej decyzji praktykę administracyjną Komisji w niniejszym przypadku. Stwierdził w tym względzie,
         że fakt, iż Komisja nie przedstawiła istotnych powodów mogących uzasadnić jej odmowę udostępnienia IH szeregu dokumentów związanych
         z umową, stanowi przypadek niewłaściwego administrowania. Uznawszy jednak, że Parlament Europejski nie może podjąć działań,
         które wsparłyby jego stanowisko oraz stanowisko IH w rozpatrywanej przez niego sprawie, Rzecznik Praw Obywatelskich uznał,
         iż skierowanie specjalnego sprawozdania do Parlamentu Europejskiego nie jest odpowiednie i w pkt 3.5 swej decyzji zdecydował
         o zamknięciu postępowania w sprawie rzeczonej skargi.

      24      Opierając się na wnioskach zawartych w rzeczonej ostatecznej decyzji, w dniu 22 grudnia 2004 r. IH skierowała do przewodniczącego
         Komisji wniosek o udostępnienie wszystkich dokumentów związanych z umową, którego treść jest następująca:

      „[…] niniejszym zwracam się do Pana z formalnym wnioskiem [o] zapewnienie [IH] nieograniczonego dostępu do akt Komisji dotyczących
         [umowy], w tym również do wszystkich dokumentów, których udostępnienia Pańskie służby dotychczas odmawiały. Uprzejmie proszę
         o przekazanie niezbędnych instrukcji celem uzgodnienia […] najbliższej daty na ustosunkowanie się do tego wniosku […].

      Na poparcie tego wniosku chciałbym [odwołać się] do decyzji Rzecznika Praw Obywatelskich […] z dnia 14 grudnia 2004 r. […].
      Wierzę, że nie zaistnieje konieczność wszczęcia postępowania sądowego i że przekaże Pan służbom instrukcje [celem] zapewnienia
         pełnego dostępu do wspomnianych akt […].

      Mam nadzieję, że otrzymam Pańską odpowiedź przed dniem 21 stycznia 2005 r.
      […]”.
      25      W dniu 21 stycznia 2005 r., w odpowiedzi na ów wniosek, Komisja skierowała do IH pismo o następującej treści:

      „Dziękuję za Pańskie pismo z dnia 22 grudnia 2004 r. […], w którym zwrócił się Pan o dostęp do dokumentów [dotyczących umowy]
         zgodnie z rozporządzeniem [nr] 1049/2001 […].

      Zważywszy, że Komisja nie zajęła jeszcze ostatecznego stanowiska [w przedmiocie] decyzji Rzecznika Praw Obywatelskich z dnia
         14 grudnia 2004 r., uprzejmie informuję, że Pański wniosek zostanie rozpatrzony w możliwe najkrótszym terminie.

      Dziękuję z góry za Pańską wyrozumiałość i łączę […] wyrazy szacunku”.
      26      Spornym aktem z dnia 14 lutego 2005 r., który został podpisany przez dyrektora dyrekcji ds. wsparcia operacji w ramach Biura
         Współpracy EuropeAid, Komisja udzieliła następującej odpowiedzi na wniosek złożony przez IH w dniu 22 grudnia 2004 r.:

      „Dziękuję za Pańskie pismo z dnia 22 grudnia 2004 r. […], w którym zwrócił się Pan o dostęp do dokumentów [dotyczących umowy]
         zgodnie z rozporządzeniem [nr] 1049/2001 […].

      W dniu 21 stycznia 2005 r. poinformowałem Pana, że przed ustosunkowaniem się do Pańskiego wniosku Komisja miała zająć ostateczne
         stanowisko [w przedmiocie] decyzji Rzecznika Praw Obywatelskich z dnia 14 grudnia 2004 r.

      Zgodnie ze stanowiskiem zajętym przez Komisję [w przedmiocie] rzeczonej decyzji instytucja ta nie podziela wykładni dokonanej
         przez Rzecznika Praw Obywatelskich, dotyczącej [art. 4 ust. 1 lit. b) i art. 4 ust. 3 akapit drugi] wspomnianego powyżej rozporządzenia
         i rozporządzenia [(WE) nr] 45/2001 [Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r.] o ochronie osób fizycznych
         w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe [i o swobodnym przepływie takich danych
         (Dz.U. 2001, L 8, s. 1)], w związku z czym Komisja postanowiła nie udzielić dostępu do dokumentów, które jej zdaniem wchodzą
         w zakres wyjątków przewidzianych w rzeczonym rozporządzeniu, a które Komisja wskazała w swym piśmie do Rzecznika z dnia 12 października
         2004 r.

      Z przykrością zawiadamiam więc Pana, [że] – poza dokumentami udostępnionymi Pańskiemu klientowi w dniu 26 [sierpnia] 2002 r.
         przy udostępnieniu mu akt [dotyczących umowy] oraz poza [pięcioma] dokumentami załączonymi przez Komisję do wspomnianego pisma
         do Rzecznika, których treść została przekazana […] – Komisja nie ma zamiaru udostępnić Panu pozostałych dokumentów […]”.

       Postępowanie przed Sądem i zaskarżony wyrok
      27      Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 11 kwietnia 2005 r. IH wniosła skargę o stwierdzenie nieważności spornego aktu.

      28      Odrębnym pismem Komisja podniosła na podstawie art. 114 § 1 regulaminu Sądu zarzut niedopuszczalności. W dniu 26 czerwca 2005 r.
         IH złożyła swe uwagi w przedmiocie tego zarzutu.

      29      Na poparcie wspomnianego zarzutu niedopuszczalności Komisja podniosła w szczególności, że sporny akt potwierdza jedynie decyzję
         wydaną w lipcu 2002 r., zawartą w pismach Komisji z dnia 8 i 26 lipca 2002 r., i że owa decyzja nie została zaskarżona przez
         IH w przewidzianym terminie. Dlatego też rzeczony akt nie stanowi aktu zaskarżalnego w ramach skargi o stwierdzenie nieważności
         wniesionej na podstawie art. 230 WE.

      30      W pierwszej kolejności w pkt 72–75 zaskarżonego wyroku Sąd uznał pismo z dnia 8 lipca 2002 r. za odpowiedź wstępną na wniosek
         o dostęp do dokumentów dotyczących umowy, w rozumieniu art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 1049/2001.

      31      W drugiej kolejności w pkt 76–79 zaskarżonego wyroku Sąd uznał pismo z dnia 26 lipca 2002 r. za odpowiedź na wniosek potwierdzający,
         w rozumieniu art. 8 tegoż rozporządzenia, złożony przez IH do Komisji w dniu 11 lipca 2002 r.

      32      W trzeciej kolejności Sąd stwierdził w pkt 81 zaskarżonego wyroku, że ponieważ decyzja zawarta w piśmie z dnia 26 lipca 2002 r.
         nie została zaskarżona w terminie, była już ona ostateczna w chwili, gdy IH wniosła skargę.

      33      Mając na względzie orzecznictwo, zgodnie z którym skarga o stwierdzenie nieważności decyzji wyłącznie potwierdzającej wcześniejszą
         decyzję, która nie została zaskarżona w przewidzianym w tym celu terminie, jest niedopuszczalna, Sąd zbadał, czy sporny akt
         stanowi akt wyłącznie potwierdzający decyzję z dnia 26 lipca 2002 r.

      34      Sąd oparł się w tym względzie w pkt 82 zaskarżonego wyroku na orzecznictwie, zgodnie z którym z decyzją wyłącznie potwierdzającą
         wcześniejszą decyzję mamy do czynienia wówczas, gdy decyzja ta nie zawiera w stosunku do wcześniejszego aktu żadnego nowego
         elementu, a jej wydanie nie zostało poprzedzone ponownym badaniem sytuacji adresata tego wcześniejszego aktu. Sąd przytoczył
         w tym zakresie: wyrok Trybunału z dnia 10 grudnia 1980 r. w sprawie 23/80 Grasselli przeciwko Komisji, Rec. s. 3709, pkt 18;
         postanowienie Sądu z dnia 4 maja 1998 r. w sprawie T‑84/97 BEUC przeciwko Komisji, Rec. s. II‑795, pkt 52; wyrok Sądu z dnia
         11 czerwca 2002 r. w sprawie T‑365/00 AICS przeciwko Parlamentowi, Rec. s. II‑2719, pkt 30.

      35      W pkt 83–92 zaskarżonego wyroku Sąd zbadał najpierw w tym względzie, czy elementy wskazane przez IH mogły stanowić „nowy element”
         w rozumieniu tego orzecznictwa. Sąd uznał, że ani opinia Rzecznika Praw Obywatelskich zawarta w decyzji z dnia 14 grudnia
         2004 r., ani twierdzenia i wyniki dochodzenia prowadzonego przez Rzecznika w ramach rozpatrywania skargi złożonej przez IH
         nie stanowią nowych elementów umożliwiających odróżnienie spornego aktu od pisma z dnia 26 lipca 2002 r.

      36      Następnie Sąd sprawdził, czy wydanie spornego aktu zostało poprzedzone „ponownym badaniem”, w rozumieniu orzecznictwa przytoczonego
         w pkt 34 niniejszego wyroku, sytuacji IH. W pkt 93–100 zaskarżonego wyroku Sąd odrzucił tę możliwość.

      37      Dlatego też Sąd uznał w pkt 102 zaskarżonego wyroku, iż zaprezentowany przez Komisję argument, że sporny akt jest aktem wyłącznie
         potwierdzającym, jest zasadny, w związku z czym uwzględnił zarzut niedopuszczalności podniesiony przez Komisję.

      38      Wreszcie tytułem uzupełnienia Sąd wyjaśnił w pkt 103–110 zaskarżonego wyroku, że zakładając nawet, iż sporny akt nie stanowi
         aktu wyłącznie potwierdzającego pismo z dnia 26 lipca 2002 r., nie może on jednak zostać uznany za akt zaskarżalny, ponieważ
         winien wówczas zostać uznany za odpowiedź wstępną, w rozumieniu art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 1049/2001, która nie może
         być przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 230 WE.

      39      Opierając się na tych rozważaniach, Sąd odrzucił w zaskarżonym wyroku skargę IH jako niedopuszczalną.

       Żądania stron i postępowanie przed Trybunałem
      40      W swoim odwołaniu IH wnosi do Trybunału o:

      –        uchylenie zaskarżonego wyroku;
      –        wydanie ostatecznego rozstrzygnięcia co do istoty sprawy i stwierdzenie nieważności spornego aktu lub ewentualnie skierowanie
         sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd;

      –        obciążenie Komisji kosztami postępowania.
      41      Komisja wnosi do Trybunału o:

      –        odrzucenie odwołania jako częściowo niedopuszczalnego lub oddalenie go jako bezzasadnego;
      –        obciążenie IH kosztami postępowania.
      42      Pismem złożonym w sekretariacie Trybunału w dniu 21 października 2009 r. IH zasugerowała Trybunałowi zarządzenie otwarcia
         procedury ustnej na nowo, na podstawie art. 61 regulaminu Trybunału, który znajduje zastosowanie do postępowania odwoławczego
         na podstawie art. 118 tegoż regulaminu.

       W przedmiocie wniosku o otwarcie procedury ustnej na nowo
      43      Trybunał może z urzędu, na wniosek rzecznika generalnego lub na wniosek stron zarządzić otwarcie procedury ustnej na nowo,
         stosownie do art. 61 regulaminu, jeżeli uzna, że sprawa nie została dostatecznie wyjaśniona lub że podstawą rozstrzygnięcia
         będzie argument, który nie był przedmiotem dyskusji stron (wyrok z dnia 8 września 2009 r. w sprawie C‑42/07 Liga Portuguesa
         de Futebol Profissional i Bwin International, Zb.Orz. s. I‑7633, pkt 31 i przytoczone tam orzecznictwo).

      44      Natomiast statut Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz jego regulamin nie dają stronom możliwości przedkładania
         uwag w odpowiedzi na opinię przedstawioną przez rzecznika generalnego.

      45      Tymczasem IH poprzestaje w swym wniosku na twierdzeniu, że opinia rzecznika generalnego opiera się na błędnej wykładni rozporządzenia
         nr 1049/2001.

      46      Po wysłuchaniu opinii rzecznika generalnego Trybunał uważa, że dysponuje w niniejszej sprawie wszelkimi danymi niezbędnymi
         do rozstrzygnięcia zawisłego przed nim sporu i że podstawą rozstrzygnięcia tego sporu nie będzie argument, który nie był przedmiotem
         dyskusji przed Trybunałem.

      47      Dlatego też nie ma potrzeby otwierania procedury ustnej na nowo.

       W przedmiocie odwołania
      48      Sąd uwzględnił zasadniczo w zaskarżonym wyroku zarzut niedopuszczalności podniesiony przed nim przez Komisję na tej podstawie,
         iż sporny akt nie stanowi aktu zaskarżalnego.

      49      IH podnosi trzy zarzuty na poparcie swego odwołania. Zarzut pierwszy oparty jest na błędnym uznaniu decyzji zawartej w piśmie
         z dnia 26 lipca 2002 r. za odpowiedź na wniosek potwierdzający w rozumieniu art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 1049/2001. Zarzuty
         drugi i trzeci, które dotyczą spornego aktu, oparte są odpowiednio na błędnym uznaniu rzeczonego aktu za akt wyłącznie potwierdzający
         wspomnianą decyzję oraz na błędnym uznaniu tego aktu za odpowiedź wstępną w rozumieniu art. 7 ust. 1 omawianego rozporządzenia.

      50      Należy najpierw zbadać łącznie zarzuty drugi i trzeci.

      51      Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności mogą być jedynie przepisy wywołujące wiążące
         skutki prawne naruszające interesy skarżących poprzez istotną zmianę ich sytuacji prawnej (zob. w szczególności wyrok z dnia
         12 września 2006 r. w sprawie C‑131/03 P Reynolds Tobacco i in. przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. I‑7795, pkt 54 i przytoczone
         tam orzecznictwo).

      52      Z utrwalonego orzecznictwa dotyczącego dopuszczalności skarg o stwierdzenie nieważności wynika również, że w celu zaklasyfikowania
         zaskarżonych aktów należy skupić się na samej istocie tych aktów, jak również na zamiarze ich autorów. W tym względzie aktami
         zaskarżalnymi są co do zasady akty, które określają w sposób definitywny stanowisko Komisji po zakończeniu postępowania administracyjnego
         i które zmierzają do wywołania wiążących skutków prawnych mogących naruszać interesy skarżącego, z wyłączeniem zwłaszcza aktów
         tymczasowych służących przygotowaniu wydania ostatecznej decyzji, które nie wywołują takich skutków, jak również aktów wyłącznie
         potwierdzających wcześniejszy akt, który nie został zaskarżony w terminie (zob. podobnie wyrok z dnia 17 lipca 2008 r. w sprawie
         C‑521/06 P Athinaïki Techniki przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. I‑5829, pkt 42).

      53      Jeśli chodzi o rozporządzenie nr 1049/2001, należy zaznaczyć, że art. 7 i 8 tego rozporządzenia, które przewidują dwuetapową
         procedurę, mają na celu umożliwić, po pierwsze, szybkie i ułatwione rozpatrywanie wniosków o dostęp do dokumentów danych instytucji,
         a po drugie, w sposób priorytetowy, ugodowe rozstrzyganie sporów, które mogą ewentualnie zaistnieć. W sytuacji gdy taki spór
         nie może zostać rozstrzygnięty między stronami, art. 8 ust. 1 przewiduje dwa środki prawne, a mianowicie postępowanie sądowe
         oraz złożenie skargi do Rzecznika Praw Obywatelskich.

      54      Wspomniana procedura w zakresie, w jakim przewiduje złożenie wniosku potwierdzającego, pozwala zwłaszcza danej instytucji
         – przed wydaniem ostatecznej decyzji odmownej, która może być przedmiotem skargi do sądów Unii – na ponowne zbadanie zajmowanego
         przez nią stanowiska. Taka procedura pozwala na szybsze rozpoznanie wniosków wstępnych, a w konsekwencji na częstsze spełnienie
         oczekiwań wnioskodawcy, umożliwiając jednocześnie tejże instytucji zajęcie szczegółowego stanowiska przed sformułowaniem ostatecznej
         odmowy dostępu do dokumentów wskazanych przez wnioskodawcę, w szczególności jeżeli ów wnioskodawca ponawia swój wniosek o ujawnienie
         tych dokumentów pomimo uzasadnionej odmowy ze strony rzeczonej instytucji.

      55      W celu ustalenia, czy dany akt może być przedmiotem skargi na podstawie art. 230 WE, należy skupić się raczej na jego treści
         niż na jego formie (zob. wyrok z dnia 11 listopada 1981 r. w sprawie 60/81 IBM przeciwko Komisji, Rec. s. 2639, pkt 9).

      56      Ponadto należy podkreślić, że rozporządzenie nr 1049/2001 przyznaje bardzo szerokie prawo dostępu do dokumentów danych instytucji,
         a skorzystanie z takiego prawa nie jest uzależnione, na podstawie art. 6 ust. 1 rzeczonego rozporządzenia, od podania uzasadnienia
         wniosku. Poza tym zgodnie z art. 4 ust. 7 omawianego rozporządzenia wyjątki przewidziane w art. 7 ust. 1–3 mogą znaleźć zastosowanie
         jedynie w okresie, gdy ochrona jest zasadna ze względu na treść dokumentu.

      57      Wynika stąd, że dana osoba może złożyć nowy wniosek o dostęp do dokumentów, których udostępnienia jej wcześniej odmówiono.
         Taki wniosek zobowiązuje daną instytucję do zbadania, czy wcześniejsza odmowa dostępu jest nadal zasadna w kontekście zaistniałej
         w międzyczasie zmiany sytuacji prawnej lub faktycznej.

      58      Należy stwierdzić w tym względzie, że sporny akt stanowi – zarówno w świetle jego treści, w której wyraźnie wskazano na „ostateczne
         stanowisko” Komisji, jak i okoliczności, w których został wydany – ostateczną odmowę ze strony Komisji ujawnienia wszystkich
         dokumentów objętych wnioskiem IH. Owa odmowa położyła kres długiej serii działań podejmowanych przez IH w sposób ciągły przez
         blisko trzy lata, które zostały omówione w pkt 11–26 niniejszego wyroku, zmierzających do uzyskania dostępu do dokumentów
         dotyczących umowy i obejmujących szereg wniosków złożonych przez IH w tym celu.

      59      Jak wskazano w pkt 57 niniejszego wyroku, IH mogła składać nowe wnioski o dostęp do wspomnianych dokumentów, a Komisja nie
         mogła powołać się w stosunku do niej na wcześniejsze odmowy dostępu.

      60      Podobnie, w okolicznościach takich jak zaistniałe w ramach niniejszego sporu, Komisja nie może skutecznie twierdzić, że IH
         winna była – po doręczeniu spornego aktu – złożyć nowy wniosek i czekać, aż instytucja ta powoła się w stosunku do niej na
         nową odmowę, tak aby mogła ona zostać uznana za akt ostateczny, a więc zaskarżalny. Niezależnie bowiem od faktu, iż Komisja
         nie poinformowała IH w spornym akcie o przysługującym jej prawie do złożenia wniosku potwierdzającego, taki krok ze strony
         IH nie mógłby doprowadzić do zamierzonego przez nią rezultatu, ponieważ – jak wynika ze szczegółowej opinii oraz z ujawnienia
         pięciu dokumentów w ramach postępowania prowadzonego przed Rzecznikiem Praw Obywatelskich – Komisja zbadała szczegółowo wniosek
         o dostęp złożony przez IH i zajęła w wyraźny sposób ostateczne stanowisko w przedmiocie odmowy dostępu do dokumentów objętych
         wnioskiem.

      61      Wymóg podjęcia takiego działania byłby ponadto sprzeczny z celem postępowania przewidzianego w rozporządzeniu nr 1049/2001,
         które zmierza do zapewnienia szybkiego i ułatwionego dostępu do dokumentów danych instytucji.

      62      W świetle tych wszystkich okoliczności należy stwierdzić, że Sąd niesłusznie uznał, iż sporny akt nie stanowi aktu zaskarżalnego,
         który może być przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 230 WE. Z powyższych rozważań wynika bowiem,
         że – wbrew temu, co orzekł Sąd – skarga na taki akt jest dopuszczalna.

      63      Wynika stąd, że zarzuty drugi i trzeci, podniesione przez IH na poparcie jej odwołania, są zasadne. Bez potrzeby badania zarzutu
         pierwszego należy zatem uwzględnić odwołanie i uchylić zaskarżony wyrok.

       W przedmiocie skargi w pierwszej instancji
      64      Zgodnie z art. 61 akapit pierwszy statutu Trybunału, w przypadku uchylenia orzeczenia Sądu Trybunał może wydać orzeczenie
         ostateczne w sprawie, jeśli stan postępowania na to pozwala.

      65      Na tym etapie postępowania Trybunał nie jest jednak w stanie orzec co do istoty skargi wniesionej przez IH do Sądu. Ten aspekt
         sporu wymaga w istocie zbadania zarzutów i okoliczności, które nie były przedmiotem dyskusji przed Sądem, który orzekł w kwestii
         zarzutu niedopuszczalności podniesionego odrębnym pismem. W związku z tym stan postępowania nie pozwala na wydanie ostatecznego
         orzeczenia co do istoty sprawy. Trybunał posiada natomiast niezbędne informacje, by wydać ostateczne rozstrzygnięcie w przedmiocie
         zarzutu niedopuszczalności podniesionego przez Komisję w toku postępowania w pierwszej instancji.

      66      Mając na względzie powody wskazane w pkt 51–62 niniejszego wyroku, należy oddalić wspomniany zarzut niedopuszczalności oparty
         na twierdzeniu, że sporny akt nie może być przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności.

      67      W związku z tym należy skierować sprawę do ponownego rozpoznania przez Sąd celem zbadania skargi IH o stwierdzenie nieważności
         spornego aktu.

       W przedmiocie kosztów
      68      Zgodnie z art. 122 akapit pierwszy regulaminu, jeżeli odwołanie jest zasadne i Trybunał orzeka wyrokiem kończącym postępowanie
         w sprawie, Trybunał rozstrzyga o kosztach. Zgodnie z art. 69 § 2 regulaminu, mającym zastosowanie do postępowania odwoławczego
         na podstawie art. 118 tego regulaminu, kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę.

      69      Zważywszy, że odwołanie zostało uwzględnione, a Trybunał oddalił zarzut niedopuszczalności podniesiony przez Komisję, należy
         obciążyć ją, na żądanie IH, kosztami postępowania odwoławczego oraz kosztami poniesionymi w postępowaniu w pierwszej instancji,
         związanymi z zarzutem niedopuszczalności, zaś rozstrzygnięcie o pozostałych kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie
         w sprawie.

      Z powyższych względów Trybunał (wielka izba) orzeka, co następuje:
      1)      Wyrok Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 5 czerwca 2008 r. w sprawie T‑141/05 Internationaler Hilfsfonds
            przeciwko Komisji zostaje uchylony.
      2)      Zarzut niedopuszczalności podniesiony przez Komisję Wspólnot Europejskich przed Sądem Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich
            zostaje oddalony.
      3)      Sprawa zostaje przekazana Sądowi Unii Europejskiej do ponownego rozpoznania w celu wydania orzeczenia w przedmiocie żądań
            Internationaler Hilfsfonds eV zmierzających do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 14 lutego
            2005 r. odmawiającej jej dostępu do niektórych dokumentów znajdujących się w posiadaniu Komisji.
      4)      Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami niniejszego postępowania oraz kosztami postępowania w pierwszej instancji związanymi
            z zarzutem niedopuszczalności.
      5)      Rozstrzygnięcie w przedmiocie pozostałych kosztów nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.
      Podpisy
      * Język postępowania: niemiecki.


Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 9 grudnia 1982 r. # Onno Plug przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Sprawa 191/81.


title: Wyrok Sądu pierwszej instancji (czwarta izba) z dnia 12 stycznia 2005 r. # Wieland-Werke AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM). # Wspólnotowy znak towarowy - Słowne znaki towarowe SnTEM, SnPUR i SnMIX - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 40/94. # Sprawy połączone T-367/02 do T-369/02.

text:
      Sprawy połączone od T-367/02 do T-369/02
      Wieland-Werke AG
      przeciwko
      Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
      Wspólnotowy znak towarowy – Słowne znaki towarowe SnTEM, SnPUR i SnMIX – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94
      Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) z dnia 12 stycznia 2005 r.   II-0000
      Streszczenie wyroku
      1.     Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji
            – Znaki towarowe składające się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek mogących służyć do oznaczania cech towaru – Pojęcie
      (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 7 ust. 1 lit. c))
      2.     Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji
            – Znaki towarowe składające się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek mogących służyć do oznaczania cech towaru – Istnienie synonimów
            pozwalających oznaczyć te same cechy – Brak wpływu
      (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 7 ust. 1 lit. c))
      3.     Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji
            – Znaki towarowe składające się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek mogących służyć do oznaczania cech towaru – Oznaczenia
            słowne „SnTEM”, „SnPUR” i „SnMIX”
      (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 7 ust. 1 lit. c))
      4.     Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji
            – Charakter opisowy oznaczenia – Okoliczność zakładająca bezwzględnie brak charakteru odróżniającego oznaczenia
      (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 7 ust. 1 lit. b) i c))
      1.     Do objęcia zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego odmową rejestracji na podstawie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia
         nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego nie jest niezbędne, aby składające się na znak towarowy oznaczenia lub wskazówki,
         o których mowa w tym przepisie, były w chwili dokonania zgłoszenia rejestracji rzeczywiście używane do opisu towarów takich
         jak te, dla których wniesiono o rejestrację, lub cech charakterystycznych tych towarów. Wystarczy, aby te oznaczenia i wskazówki
         mogły być używane do takich celów.

      Wystarczy ponadto, by dane oznaczenie, przynajmniej w jednym z jego możliwych znaczeń, stanowiło opis właściwości danych towarów
         lub usług.

      (por. pkt 40)
      2.     Do celów oceny, czy znak towarowy podlega odmowie rejestracji ustanowionej w art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94
         w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, istnienie lub brak synonimów pozwalających oznaczyć te same cechy towarów lub usług
         wskazanych w zgłoszeniu rejestracji jest bez znaczenia. W istocie nawet jeśli przepis ten przewiduje, że wskazana w nim podstawa
         odmowy rejestracji zachodzi wówczas, gdy znak złożony jest „wyłącznie” z oznaczeń lub wskazówek mogących służyć do oznaczania
         cech charakterystycznych danych towarów lub usług, nie wymaga on jednak, by te oznaczenia lub wskazówki stanowiły wyłączny
         sposób oznaczania tych cech.

      (por. pkt 41)
      3.     Z punktu widzenia specjalistów w dziedzinie metalurgii z różnych krajów Unii Europejskiej oznaczenia słowne SnTEM, SnPUR i SnMIX,
         o których rejestrację wniesiono dla „produktów pośrednich z metalu w kształcie arkuszy blachy, taśm, wstęg, drutu, rur, profili,
         prętów i tym podobnych, w szczególności z metali nieżelaznych, takich jak miedź lub stopy miedzi, pokrytych jedno- lub dwustronnie
         warstwą metaliczną, w szczególności wykonaną z cyny lub stopu cyny”, należących do klasy 6 w rozumieniu porozumienia nicejskiego,
         mogą służyć do oznaczania podstawowych właściwości zgłoszonych towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94
         w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.

      W istocie z jednej strony element „Sn”, symbol chemiczny cyny, stanowi opis jednej z cech zgłoszonych towarów, ponieważ wszystkie
         one zawierają cynę; natomiast elementy „TEM”, „PUR” i „MIX” z uwagi na ich konotacje również stanowią opis jednej z cech charakterystycznych
         zgłoszonych towarów.

      Z drugiej strony, jeśli chodzi o znaczenie każdego z omawianych oznaczeń jako całości, stanowią one same w sobie opis rozpatrywanych
         towarów, ponieważ nie istnieje dostrzegalna różnica między tymi oznaczeniami a zwykłą sumą elementów, które się na nie składają.
         W istocie w odniesieniu do rozpatrywanych towarów połączenia te nie mają charakteru niezwykłego, a w szczególności nie są
         wymyślonymi jednostkami leksykalnymi.

      (por. pkt 23, 26, 27, 29, 37, 39, 42)
      4.     Słowny wspólnotowy znak towarowy, który stanowi opis właściwości towarów lub usług w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia
         nr 40/94, jest tym samym w sposób oczywisty pozbawiony charakteru odróżniającego względem samych towarów lub usług w rozumieniu
         art. 7 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia.

      (por. pkt 46)
WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI (czwarta izba)
      z dnia 12 stycznia 2005 r. (*)

      Wspólnotowy znak towarowy – Słowne znaki towarowe SnTEM, SnPUR i SnMIX – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 40/94
      W sprawach połączonych od T‑367/02 do T‑369/02
      Wieland-Werke AG, z siedzibą w Ulm (Niemcy), reprezentowana przez adwokatów S. Grubera oraz F. Grafa von Stoscha,

      strona skarżąca,
      przeciwko
      Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), reprezentowanemu przez T.L. Eichenberga oraz G. Schneidera, działających w charakterze pełnomocników,

      strona pozwana,
      mających za przedmiot skargi na trzy decyzje Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 25 września 2002 r. (sprawy R 338/2001‑1,
         R 337/2001‑1 i R 335/2001‑1) dotyczące wniosków o rejestrację słownych znaków towarowych SnTEM, SnPUR i SnMIX jako wspólnotowych
         znaków towarowych,

      SĄD PIERWSZEJ INSTANCJI
      WSPÓLNOT EUROPEJSKICH (czwarta izba),
      w składzie: H. Legal, prezes, V. Tiili i M. Vilaras, sędziowie,
      sekretarz: D. Christensen, administrator,
      po zapoznaniu się ze skargami złożonymi w sekretariacie Sądu w dniu 9 grudnia 2002 r.,
      uwzględniając połączenie niniejszych spraw dla celów procedury pisemnej, procedury ustnej i wydania wyroku, zgodnie z art. 50
         regulaminu Sądu,

      po zapoznaniu się z odpowiedzią na skargę złożoną w sekretariacie Sądu w dniu 28 kwietnia 2003 r.,
      po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 17 czerwca 2004 r.,
      wydaje następujący
      Wyrok
       Okoliczności powstania sporu
      1       W dniu 14 grudnia 1999 r. skarżąca dokonała w Urzędzie Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
         na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 11
         str. 1), z późn. zm., trzech zgłoszeń wspólnotowego znaku towarowego.

      2       Znaki towarowe objęte zgłoszeniem to oznaczenia słowne SnTEM, SnPUR i SnMIX.
      3       Towary, dla których wniesiono o rejestrację, należą do klasy 6 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej
         klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., zrewidowanego i zmienionego, i odpowiadają
         następującemu opisowi:

      „Produkty pośrednie z metalu w kształcie arkuszy blachy, taśm, wstęg, drutu, rur, profili, prętów i tym podobnych, w szczególności
         z metali nieżelaznych, takich jak miedź lub stopy miedzi, pokrytych jedno- lub dwustronnie warstwą metaliczną, w szczególności
         wykonaną z cyny lub stopu cyny”.

      4       Pismami z dnia 10 lutego 2000 r. ekspert poinformował skarżącą, że na podstawie art. 7 ust. 1 lit. b), c) i g) rozporządzenia
         nr 40/94 zgłoszone oznaczenia nie mogą zostać zarejestrowane, ponieważ stanowią opis towarów, o których mowa w zgłoszeniach,
         są pozbawione charakteru odróżniającego oraz mogą wprowadzać odbiorców w błąd. Zdaniem eksperta, element „Sn” jest symbolem
         chemicznym cyny. Natomiast element „TEM” jest jego zdaniem skrótem od używanego w nauce i technice terminu „tempered”, który
         w dziedzinie stopów oznacza „hartowany”. Zatem znak towarowy SnTEM oznaczałby „tempered tin” (cyna hartowana). Element „PUR”
         ma oznaczać „czysty”, a zatem znak towarowy SnPUR to „cyna czysta”. Ponadto, zdaniem eksperta, element „MIX” jest równoznaczny
         z określeniem „mieszanina” w języku niemieckim, a zatem znak towarowy SnMIX oznacza „stop cyny”. Ekspert stwierdził również,
         że każdy ze zgłoszonych znaków mógł wprowadzać odbiorców w błąd, jako że towary, których dotyczą zgłoszenia, nie są zgodne
         z tymi wskazówkami.

      5       Pismem z dnia 3 kwietnia 2000 r. skarżąca przedstawiła uwagi odnośnie do zastrzeżeń eksperta. Ponadto ograniczyła wykaz towarów
         objętych zgłoszeniem znaku towarowego, rezygnując z drugiego wyrażenia „w szczególności”, poprzedzającego fragment „wykonaną
         z cyny lub stopu cyny”, wskutek czego wykaz towarów uzyskał następującą postać:

      „Produkty pośrednie z metalu w kształcie arkuszy blachy, taśm, wstęg, drutu, rur, profili, prętów i tym podobnych, w szczególności
         z metali nieżelaznych, takich jak miedź lub stopy miedzi, pokrytych jedno- lub dwustronnie warstwą metaliczną wykonaną z cyny
         lub stopu cyny”.

      6       Trzema decyzjami z dnia 7 i 8 lutego 2001 r. ekspert odmówił rejestracji na podstawie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia
         nr 40/94.

      7       W dniu 4 kwietnia 2001 r. skarżąca wniosła do OHIM trzy odwołania w trybie art. 57–62 rozporządzenia nr 40/94.
      8       Decyzjami z dnia 25 września 2002 r. nr R 338/2001‑1, R 337/2001‑1 i R 335/2001‑1 (zwanymi dalej „zaskarżonymi decyzjami”),
         doręczonymi skarżącej w dniu 10 października 2002 r., Pierwsza Izba Odwoławcza nie uwzględniła odwołań. Co do zasady uznała
         ona, że skoro w środowiskach specjalistów znaczenie symbolu chemicznego „Sn” oraz skrótów „TEM”, „PUR” i „MIX” jest czytelne,
         zgłoszone znaki towarowe wskazują, odpowiednio, cynę hartowaną, cynę czystą oraz stop cyny. A zatem według Izby Odwoławczej
         zgłoszone znaki towarowe stanowią opis towarów, o których mowa we wnioskach o rejestrację, i są pozbawione charakteru odróżniającego
         w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. c) i b) rozporządzenia nr 40/94.

       Żądania stron
      9       Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:
      –       stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji,
      –       obciążenie OHIM kosztami postępowania.
      10      OHIM wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:
      –       oddalenie skargi,
      –       obciążenie skarżącej OHIM kosztami postępowania.
       Co do prawa
      11     Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi dwa zarzuty. Pierwszy z nich oparty jest na naruszeniu art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia
         nr 40/94. Drugi zarzut wywodzony jest z naruszenia art. 7 ust. lit. b) tego rozporządzenia.

      12     Należy zatem przystąpić do analizy pierwszego zarzutu.
      13     Skarżąca nie zgadza się z twierdzeniem, jakoby oznaczenia SnTEM, SnPUR i SnMIX stanowiły wyłącznie opis towarów, o których
         mowa we wnioskach o rejestrację, i podnosi, że dla środowisk, do których skierowane są te towary, oznaczenia te nie opisują
         w sposób bezpośredni i konkretny jakości i innych cech wskazanych towarów.

      14     OHIM utrzymuje, że Izba Odwoławcza w zaskarżonych decyzjach zasadnie odmówiła rejestracji zgłoszonych znaków towarowych.
      15     Sąd przypomina, że zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94 nie są rejestrowane „znaki towarowe, które składają
         się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek, mogących służyć w obrocie do oznaczania rodzaju, jakości, ilości, przeznaczenia, wartości,
         pochodzenia geograficznego lub czasu produkcji towaru lub świadczenia usługi, lub innych właściwości towarów lub usług”. Ponadto
         art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 40/94 stanowi, że „[u]st. 1 stosuje się bez względu na fakt, że podstawy odmowy rejestracji
         istnieją tylko w części Wspólnoty”.

      16     Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94 stoi na przeszkodzie temu, by oznaczenia lub wskazówki, o których w nim mowa,
         mogły zostać zastrzeżone na rzecz jednego tylko przedsiębiorstwa z powodu zarejestrowania ich jako znaków towarowych. W ten
         sposób przepis ten służy realizacji celu leżącego w ogólnym interesie, aby tego rodzaju oznaczenia lub wskazówki mogły być
         swobodnie i powszechnie używane przez wszystkich (zob. wyrok Trybunału z dnia 23 października 2003 r. w sprawie C‑191/01 P
         OHIM przeciwko Wrigley, Rec. str. I‑12447, pkt 31).

      17     Opisowy charakter znaku towarowego powinien być oceniany z jednej strony w odniesieniu do towarów lub usług, dla których wniesiono
         o rejestrację [wyroki Sądu z dnia 31 stycznia 2001 r. w sprawie T‑135/99 Taurus-Film przeciwko OHIM (Cine Action), Rec. str. II‑379,
         pkt 25, oraz w sprawie T‑136/99 Taurus-Film przeciwko OHIM (Cine Comedy), Rec. str. II‑397, pkt 25], a z drugiej strony w odniesieniu
         do sposobu postrzegania przez docelowy krąg odbiorców, który tworzą konsumenci tych towarów i usług [wyrok Sądu z dnia 27 lutego
         2002 r. w sprawie T‑219/00 Ellos przeciwko OHIM (ELLOS), Rec. str. II‑753, pkt 29].

      18     W niniejszej sprawie należy przede wszystkim zauważyć, że towary, o których mowa we wnioskach o rejestrację, to produkty pośrednie
         z metali, w szczególności z metali nieżelaznych, w kształcie arkuszy blachy, taśm, wstęg, drutu, rur, profili, prętów i tym
         podobnych, pokrytych jedno- lub dwustronnie warstwą metaliczną wykonaną z cyny lub stopu cyny.

      19     Należy zatem uznać, że – z uwagi na specyfikę tych towarów – docelowy krąg odbiorców tworzą specjaliści w dziedzinie metalurgii.
      20     Zresztą, w zakresie, w jakim specjaliści ci posiadają znajomość terminów i skrótów naukowych zwykle używanych w dziedzinie
         ich działalności, i to niezależnie od językowego pochodzenia tych terminów i skrótów, stwierdzić należy, że docelowy krąg
         odbiorców tworzą specjaliści z zakresu metalurgii w różnych krajach Unii Europejskiej.

      21     Wobec tego, w kontekście stosowania art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94 i mając na względzie znaczenie, jakie mają
         sporne oznaczenia słowne, należy sprawdzić, czy z punktu widzenia docelowego kręgu odbiorców istnieje bezpośredni i konkretny
         związek między tymi oznaczeniami a towarami lub usługami, dla których wniesiono o rejestrację [zob. podobnie wyrok Sądu z dnia
         20 marca 2002 r. w sprawie T‑355/00 DaimlerChrysler przeciwko OHIM (TELE AID), Rec. str. II‑1939, pkt 28].

      22     Co do znaczenia zgłoszonych znaków towarowych należy zauważyć, że każde z oznaczeń słownych SnTEM, SnPUR i SnMIX składa się
         z dwóch odrębnych elementów, to jest „Sn” i, odpowiednio, „TEM”, „PUR” i „MIX.

      23     Po pierwsze, bezsporne jest, że wspólny dla wszystkich trzech spornych oznaczeń słownych element „Sn” jest symbolem chemicznym
         cyny. Wszystkie towary, dla których skarżąca domaga się rejestracji, są pokryte „jedno- lub dwustronnie warstwą metaliczną
         wykonaną z cyny lub stopu cyny”. Oznacza to, że wszystkie towary, dla których skarżąca domaga się rejestracji, zawierają cynę,
         a przez to element „Sn” stanowi opis jednej z cech tych towarów.

      24     Po drugie, należy zbadać znaczenie drugiego elementu składowego każdego z trzech oznaczeń, o których rejestrację wniesiono.
      25     Zaczynając od elementu „TEM”; odnosi się on – co nie było kwestionowane – do angielskiego słowa „temper” (hartowany), wskazującego
         na obróbkę termiczną, będącą jedną z cech charakterystycznych rozpatrywanych towarów. Argument skarżącej, zgodnie z którym
         termin „temper” nie oznacza fizycznych cech towaru, lecz proces jego wytwarzania, nie posiada znaczenia dla sprawy. Wskazanie
         procesu wytwarzania towaru dotyczy bowiem również jednej z jego cech charakterystycznych.

      26     Należy zatem uznać, że element „TEM” stanowi opis jednej z cech charakterystycznych towarów, dla których wniesiono o rejestrację.
      27     Następnie, odnośnie do elementu „PUR”, należy uznać, że również stanowi on opis jednej z cech charakterystycznych towarów,
         dla których wniesiono o rejestrację, a mianowicie ich „czystości”.

      28     Element „MIX” zaś, co nie było kwestionowane, wskazuje na „mieszaninę”.
      29     Element ten stanowi zatem opis jednej z cech charakterystycznych towarów, dla których wniesiono o rejestrację, jako że wskazuje,
         że towary te lub niektóre z nich są wykonane ze stopu różnych metali.

      30     Po trzecie, należy przystąpić do analizy znaczenia każdego ze spornych oznaczeń jako całości.
      31     Przypomnieć należy, że aby znak towarowy utworzony z neologizmu lub słowa powstałego wskutek połączenia elementów mógł zostać
         uznany za opisowy w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94, nie wystarczy stwierdzenie ewentualnego charakteru
         opisowego w odniesieniu do poszczególnych elementów. Istnienie takiego charakteru powinno być stwierdzone również w odniesieniu
         do samego neologizmu lub słowa (zob. analogicznie wyroki Trybunału z dnia 12 lutego 2004 r. w sprawie C‑265/00 Campina Melkunie,
         Rec. str. I‑1699, pkt 37, oraz w sprawie C‑363/99 Koninklijke KPN Nederland, Rec. str. I‑1619, pkt 96).

      32     Znak towarowy utworzony z neologizmu lub słowa powstałego wskutek połączenia elementów, z których każdy stanowi opis cech
         charakterystycznych towarów lub usług, dla których wniesiono o rejestrację, sam w sobie stanowi opis tych towarów lub usług
         w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/ 94, chyba że istnieje dostrzegalna różnica między neologizmem lub
         słowem a zwykłą sumą elementów, które się na nie składają. Oznacza to, że neologizm lub słowo, powstałe wskutek połączenia
         niezwykłego w odniesieniu do tych towarów lub usług, tworzą wrażenie wystarczająco dalekie od tego, jakie daje zwykły zbiór
         wskazówek zawartych w elementach, które się na nie składają, w ten sposób, że wykracza poza sumę tych elementów (zob. analogicznie
         ww. wyrok w sprawie Campina Melkunie, pkt 43, oraz ww. wyrok w sprawie Koninklijke KPN Nederland, pkt 104).

      33     W niniejszej sprawie, jeśli chodzi o oznaczenia SnTEM i SnPUR, z załączników do niekwestionowanej przez skarżącą odpowiedzi
         OHIM wynika, że w dziedzinie wyrobów metalowych, których niniejsza sprawa dotyczy, zwykłą praktyką jest, że gdy wskazuje się
         konkretną cechę surowca użytego w tych wyrobach, po określeniu danego surowca następuje wyjaśniające dopełnienie. Zatem, wbrew
         twierdzeniom skarżącej, oznaczenia SnTEM i SnPUR nie mogą zostać uznane za wymyślone jednostki leksykalne. Ponadto, jak słusznie
         zauważył OHIM, przymiotnik „czysty” często jest umieszczany po rzeczowniku, do którego się odnosi, aby uwydatnić tę czystość.

      34     Zatem ze względu na charakter towarów wskazanych w zgłoszeniu znaku towarowego właściwy krąg odbiorców natychmiast zrozumie
         oznaczenie słowne SnPUR jako opis towarów wytworzonych z czystej cyny.

      35     Z uwagi na charakter towarów wskazanych w zgłoszeniu znaku towarowego właściwy krąg odbiorców, to jest specjaliści w dziedzinie
         metalurgii, zrozumie oznaczenie słowne SnTEM w ten sposób, że oznaczone nim towary wytworzone są z cyny hartowanej. W tym
         względzie sama skarżąca przyznaje, że „w oznaczeniu tym można dopatrzyć się niejasnej aluzji do obróbki termicznej cyny (»cyna
         hartowana«)”, lecz uważa, że oznaczenie to nie może być w ten sposób zrozumiane od razu, przed przełożeniem symbolu chemicznego
         Sn na cynę. W tym miejscu należy stwierdzić, że w odniesieniu do rozpatrywanych towarów środowiska specjalistów są natychmiast
         w stanie zrozumieć, że „Sn” oznacza cynę. W istocie używanie symboli chemicznych jest powszechne w danym sektorze, co widoczne
         jest na stronach internetowych, na które powołuje się OHIM, a czego skarżąca nie kwestionuje.

      36     Jeśli chodzi o oznaczenie słowne SnMIX, ze względu na charakter towarów wskazanych w zgłoszeniu znaku towarowego właściwy
         krąg odbiorców natychmiast zrozumie, że oznaczenie to stanowi opis towarów wykonanych ze stopu miedzi. Skarżąca nie jest w stanie
         dowieść, że związek między oznaczeniem SnMIX a towarami, dla których wniesiono o rejestrację, jest zbyt niejasny lub nieoczywisty,
         by uznać, że sporne oznaczenie jest opisem tych towarów. W istocie dla scharakteryzowania rozpatrywanych towarów wystarczy
         sama wskazówka, że chodzi o stop cyny, bez potrzeby ustalania, z jakim metalem czy inną substancją tworzy ona mieszaninę.
         Podobnie pozbawiony znaczenia jest argument skarżącej, iż wyrażenie „mieszanina cyny” odnosi się do procesu wytwarzania, gdyż
         proces ten jest jedną z cech charakterystycznych towaru.

      37     W konsekwencji należy uznać, że oznaczenia słowne SnTEM, SnPUR i SnMIX stanowią same w sobie opis rozpatrywanych towarów,
         ponieważ nie istnieje dostrzegalna różnica między tymi oznaczeniami a zwykłą sumą elementów, które się na nie składają. W istocie
         w odniesieniu do spornych towarów połączenia SnTEM, SnPUR i SnMIX nie mają charakteru niezwykłego (zob. podobnie i analogicznie
         ww. wyrok w sprawie Campina Melkuni, pkt 41).

      38     Co do oznaczenia SnTEM Izba Odwoławcza w pkt 23 decyzji zaskarżonej w sprawie T‑367/02 stwierdziła, że w środowiskach specjalistów
         znane jest znaczenie skrótu „Sn” oraz że „TEM” jest skrótem zwykle używanym w języku angielskim, choć połączenie obu elementów
         w wyrażeniu SnTEM nie może zostać potwierdzone słownikowo. W pkt 24 zaskarżonej decyzji wskazano, że środowiska specjalistów
         nie dopatrzą się w oznaczeniu słownym SnTEM „neologizmu sprzecznego z regułami gramatycznymi”, lecz raczej skrótu jasno wskazującego,
         że chodzi o „tempered tin” (cynę hartowaną). Na tej podstawie Izba Odwoławcza zawarła w pkt 25 zaskarżonej decyzji wniosek,
         że zgłoszony znak towarowy stanowi zwykły opis rozpatrywanych towarów. Analogiczny tok rozumowania jest przedstawiony w pkt 24–26
         decyzji zaskarżonej w sprawie T‑368/02 i w pkt 24–26 decyzji zaskarżonej w sprawie T‑369/02.

      39     W zaskarżonych decyzjach Izba Odwoławcza uznała zatem w istocie, że sporne oznaczenia nie są niezwykłe. Tym samym, wbrew twierdzeniom
         skarżącej, Izba Odwoławcza nie zlekceważyła zasad ustanowionych wyrokiem Trybunału z dnia 20 września 2001 r. w sprawie C‑383/99 P
         Procter & Gamble przeciwko OHIM, Rec. str. I‑6251, dotyczącej słownego znaku towarowego BABY-DRY, pamiętając, że w niniejszej
         sprawie bezsporne jest, że zgłoszone znaki towarowe nie są wymyślonymi jednostkami leksykalnymi.

      40     Na koniec, odnośnie do argumentu skarżącej, zgodnie z którym wyrażenia SnTEM, SnPUR i SnMIX nie mogą być używane dla oznaczenia
         produktów pośrednich jako takich, jednej z ich istotnych cech bądź cechy wynikającej z obróbki, jakiej zostały poddane, wystarczy
         przypomnieć, że nie jest niezbędne, aby składające się na znak towarowy oznaczenia lub wskazówki, o których mowa w art. 7
         ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94, były w chwili dokonania zgłoszenia rejestracji rzeczywiście używane do opisu towarów
         takich jak te, dla których wniesiono o rejestrację, lub cech charakterystycznych tych towarów. Wystarczy, aby te oznaczenia
         i wskazówki mogły być używane do takich celów (zob. analogicznie ww. wyrok w sprawie Campina Melkunie, pkt 38), co wynika
         w sposób dostatecznie jasny z dokumentów przedłożonych Sądowi przez OHIM i niepodważanych przez skarżącą. Ta ostatnia nie
         może również powoływać się na wyrok Sądu z dnia 31 stycznia 2001r. w sprawie T‑193/99 Wrigley przeciwko OHIM (DOUBLEMINT),
         Rec. str. II‑417, uchylony wyżej cytowanym wyrokiem w sprawie OHIM przeciwko Wrigley, ponieważ wystarczy, by dane oznaczenie,
         przynajmniej w jednym z jego możliwych znaczeń, stanowiło opis właściwości danych towarów lub usług (zob. ww. wyrok w sprawie
         OHIM przeciwko Wrigley, pkt 32, oraz analogicznie ww. wyrok w sprawie Campina Melkunie, pkt 38).

      41     Nie można podzielić argumentu skarżącej, zgodnie z którym istnieją inne wyrażenia dla oznaczenia tych samych cech charakterystycznych
         towarów. Istnienie lub brak synonimów pozwalających oznaczyć te same cechy towarów lub usług wskazanych w zgłoszeniu rejestracji,
         jest bez znaczenia. W istocie, nawet jeśli art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94 przewiduje, że wskazana w nim podstawa
         odmowy rejestracji zachodzi wówczas, gdy znak złożony jest „wyłącznie” z oznaczeń lub wskazówek mogących służyć do oznaczania
         cech charakterystycznych danych towarów lub usług, przepis ten nie wymaga jednak, by te oznaczenia lub wskazówki stanowiły
         wyłączny sposób oznaczania tych cech (zob. analogicznie ww. wyroki w sprawie Campina Melkunie, pkt 42, oraz w sprawie Koninklijke
         KPN Nederland, pkt 57 i 101).

      42     Z powyższego wynika, że oznaczenia słowne SnTEM, SnPUR et SnMIX mogą, z punktu widzenia docelowego kręgu odbiorców i w rozumieniu
         art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94, służyć do oznaczania podstawowych właściwości towarów należących do kategorii
         wskazanych we wniosku o rejestrację.

      43     Tym samym Izba Odwoławcza, uznając, że oznaczenia słowne SnTEM, SnPUR i SnMIX nie podlegają rejestracji jako wspólnotowe znaki
         towarowe, nie naruszyła art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94.

      44     Pierwszy zarzut skarżącej należy zatem oddalić bez konieczności przesłuchania świadka, o co skarżąca wnioskowała.
      45     Odnośnie do drugiego zarzutu należy zauważyć, że jak wynika z art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94, istnienie jednej z bezwzględnych
         podstaw odmowy rejestracji wystarczy, aby oznaczenie nie mogło zostać zarejestrowane jako wspólnotowy znak towarowy [wyrok
         Trybunału z dnia 19 września 2002 r. w sprawie C‑104/00 P DKV przeciwko OHIM, Rec. str. I‑7561, pkt 29; wyroki Sądu z dnia
         31 stycznia 2001 r. w sprawie T‑331/99 Mitsubishi HiTec Paper Bielefeld przeciwko OHIM (Giroform), Rec. str. II‑433, pkt 30,
         oraz z dnia 27 listopada 2003 r. w sprawie T‑348/02 Quick przeciwko OHIM (Quick), Rec. str. II‑5071, pkt 37].

      46     Ponadto zgodnie z orzecznictwem słowny znak towarowy, który stanowi opis właściwości towarów lub usług w rozumieniu art. 7
         ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94, jest tym samym w sposób oczywisty pozbawiony charakteru odróżniającego względem samych
         towarów lub usług w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 (zob. analogicznie ww. wyrok w sprawie Campina
         Melkunie, pkt 19, oraz ww. wyrok w sprawie Koninklijke KPN Nederland, pkt 86).

      47     W tych okolicznościach drugi zarzut skarżącej, oparty na naruszeniu art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94, nie może
         zostać uwzględniony.

      48     W konsekwencji należy oddalić skargę w całości.
       W przedmiocie kosztów
      49     Zgodnie z art. 87 § 2 regulaminu Sądu kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę.
         Ponieważ skarżąca przegrała sprawę, należy – zgodnie z żądaniem OHIM – obciążyć ją poniesionymi przez niego kosztami.

      Z powyższych względów
      SĄD (czwarta izba)
      orzeka, co następuje:
      1)      Skargi zostają oddalone.
      2)      Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

               Legal

                Tiili

                Vilaras

         Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 12 stycznia 2005 r.

               Sekretarz

                      Prezes

               H. Jung

                      H. Legal

         * Język postępowania: niemiecki.


Wyrok Sądu pierwszej instancji (trzecia izba) z dnia 13 grudnia 1995 r. # Vereniging van Exporteurs in Levende Varkens oraz inne i Nederlandse Bond van Waaghouders van Levend Vee i inni przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Skarga o stwierdzenie nieważności - Skarga o odszkodowanie. # Sprawy połączone T-481/93 oraz T-484/93.