title: Sprawa C-15/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hanseatisches Oberlandesgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 10 stycznia 2013 r. Datenlotsen Informationssysteme GmbH przeciwko Technische Universität Hamburg-Harburg

text:
               20.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 114/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hanseatisches Oberlandesgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 10 stycznia 2013 r. Datenlotsen Informationssysteme GmbH przeciwko Technische Universität Hamburg-Harburg
   (Sprawa C-15/13)
   2013/C 114/36
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Hanseatisches Oberlandesgericht Hamburg.

      Strony w postępowaniu głównym

      Wnioskodawczyni: Datenlotsen Informationssysteme GmbH

      Druga strona postępowania: Universität Hamburg-Harburg

      Przy udziale: Hochschul-Informations-System GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy pod pojęciem „zamówienie publiczne” w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (1) należy rozumieć także umowę, w przypadku której zamawiający nie sprawuje wprawdzie nad wykonawcą kontroli podobnej do tej, którą sprawuje nad własnymi służbami, jednak zarówno zamawiający, jak i wykonawca są kontrolowani przez tę samą instytucję, która z kolei jest instytucją zamawiającą w rozumieniu dyrektywy 2004/18, zaś zamawiający i wykonawca wykonują zasadniczą część swojej działalności na rzecz wspólnej instytucji nadrzędnej (horyzontalne zamówienie typu in house)?
               W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej

               2)

               Czy kontrola, taka jak nad własnymi służbami, musi obejmować całą działalność wykonawcy, czy wystarczy, gdy ogranicza się ona do dziedziny zamówień publicznych?

      (1)  Dz.U. L 134, s. 114


title: Sprawa C-605/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 9 września 2011 r. w sprawie T-29/08, Liga para Protecção da Natureza (LPN) przeciwko Komisji, wniesione w dniu 29 listopada 2011 r. przez Republikę Finlandii

text:
               25.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 58/4

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 9 września 2011 r. w sprawie T-29/08, Liga para Protecção da Natureza (LPN) przeciwko Komisji, wniesione w dniu 29 listopada 2011 r. przez Republikę Finlandii
   (Sprawa C-605/11 P)
   2012/C 58/04
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Republika Finlandii (przedstawiciele: J. Heliskoski i M. Pere)

      Druga strona postępowania: Liga para Protecção da Natureza (LPN), Komisja Europejska, Królestwo Danii, Królestwo Szwecji

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o

               —

               uchylenie wyroku oznaczonego w odwołaniu w zakresie, w jakim Sąd oddalił skargę LPN (pierwszy punkt sentencji);

               —

               stwierdzenie nieważności spornej decyzji oraz

               —

               nakazanie Komisji zwrotu Republice Finlandii kosztów postępowania niniejszego odwołania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W sprawie T-29/08 Liga para Protecção da Natureza (LPN) przeciwko Komisji Sąd wydając swój wyrok naruszył art. 58 Statutu Trybunału Sprawiedliwości w zakresie, w jakim nie stwierdził nieważności zaskarżonej decyzji Komisji z dnia 22 listopada 2007 r. w zakresie dotyczącym odmowy przyznania LPN dostępu do dokumentów lub części dokumentów decyzją z dnia 24 października 2008 r.

               1)

               Sąd naruszył prawo dokonując interpretacji art. 4 ust 2 trzecie tiret rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (1) (zwanego dalej „rozporządzeniem dotyczącym transparencji”) w tym znaczeniu, że wszystkie dokumenty mające związane z dochodzeniem podlegają ochronie jako kategoria w ten sposób, że instytucja może odmówić dostępu do akt dotyczących postępowania dochodzeniowego podnosząc ogólne domniemanie, zgodnie z którym ujawnianie informacji zawartych w przedmiotowych dokumentach zawierają w sobie z zasady ochronę celów czynności dochodzeniowych.

               2)

               Sąd dokonał błędnej interpretacji końcową część art. 4 ust. 2 rozporządzenia dotyczącego transparencji oraz art.6 ust. 1 rozporządzenia nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (2) dokonując oceny, czy Komisja wzięła pod uwagę nadrzędny interes publiczny, do czego była zobowiązana, zanim oddaliła wniosek o udzielenie dostępu. Sąd dokonał błędnej interpretacji odpowiednich przepisów nie sprawdzając odpowiednio, czy Komisja dokonała wyważenia interesu podlegającego ochronie między podlegającym na podstawie art. 4 ust. 2 trzecie tiret interesem i możliwym nadrzędnym interesem publicznym w wydaniu zażądanych dokumentów

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43)

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U. L 264, s.13)


title: Sprawa C-286/10: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 11 stycznia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               16.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 120/9

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 11 stycznia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-286/10) (1)

   2011/C 120/21
   Język postępowania: portugalski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 221 z 14.8.2010.


title: Sprawa T-831/14: Skarga wniesiona w dniu 24 grudnia 2014 r. – Alfamicro – Sistemas de Computadores, Sociedade Unipessoal, Lda/Komisja Europejska

text:
               2.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/42

      Skarga wniesiona w dniu 24 grudnia 2014 r. – Alfamicro – Sistemas de Computadores, Sociedade Unipessoal, Lda/Komisja Europejska
      (Sprawa T-831/14)
      (2015/C 073/54)
      Język postępowania: portugalski

         Strony

         Strona skarżąca: Alfamicro – Sistemas de Computadores, Sociedade Unipessoal, Lda (Cascais, Portugalia) (przedstawiciele: G. Gentil Anastácio i D. Pirra Xarepe)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 28 października 2014 r. przyjętej w ramach wykonania Audytu Finansowego 12-DAS-03 dotyczącego Grant Agreement nr 238882 ze wszystkimi tego skutkami prawnymi, jakie wynikają z tego wynikają, w szczególności poprzez unieważnienia zawartego w niej wezwania do zapłaty wierzytelności w kwocie 467 131 EUR, i ustanowienia wierzytelności w tej samej wysokości na rzecz skarżącej.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności. W ramach projektu Save Energy skarżąca i Komisja zawarły Grant Agreement, którego przedmiotem jest wspólne finansowanie tego projektu. Skarżąca twierdzi, że zrealizowała wszelkie cele wynikające z projektu oraz że Komisja w ww. decyzji z dnia 28 października 2014 r. (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”), wzięła pod uwagę jedynie aspekty formalne o charakterze czysto rachunkowym i dokumentowym, nie uwzględniając uzyskanych wyników. Zwrot zażądanej kwoty oznaczałby nadmierny ciężar, zważywszy na jej status PME, i ograniczałby swobodę działania skarżącej, naruszając w ten sposób zasadę proporcjonalności.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasad uzasadnionych oczekiwań i dobrej administracji. Z jednej strony Komisja nigdy nie zgłosiła sprzeciwu co do metody pracy stosowanej przez skarżącą w okresie 32 miesięcy trwania projektu. Skarżąca wywnioskowała z takiego zachowania, że Komisja zaakceptowała przedstawione dowody, z którego to względu zaskarżona decyzja narusza w poważny sposób pewność prawa. Z drugiej strony, nie stwierdziwszy w tym okresie nieprawidłowości zarzucanych w spornej decyzji, Komisja spowodowała powstanie po stronie skarżącej przekonania co do prawidłowości jej zachowania. Wywołane w ten sposób przekonanie powinno być chronione zasadą uzasadnionych oczekiwań i zaufania, z której wynika, że Komisja naruszyła obowiązek kontroli i naruszyła w związku z tym obowiązek dobrej administracji.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia umowy, ponieważ Komisja dopuściła się poważnych błędów w ustaleniach, gdyż nie uwzględniła wyjaśnień i argumentów przedstawionych przez skarżącą i dokonała błędnej oceny dokumentów i informacji, jakie skarżąca dostarczyła w tym celu. Przyjmując zaskarżoną decyzję Komisja naruszyła Grant Agreement. Skarżąca uważa, że wykazano w korespondencji z Komisją, że postanowienia umowy były wykonywane i zostały spełnione przesłanki konieczne dla uzyskania finansowania w ramach projektu Save Energy.

                  4.

                  Czwarty zarzut dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia, ponieważ uzasadnienie zawarte w decyzji Komisji jest zbyt zwięzłe i nie opisuje lub nie wyjaśnia okoliczności faktycznych lub czynności, jakie były przedmiotem dochodzenia i oceny.


title: Sprawa C-140/14: Skarga wniesiona w dniu 24 marca 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Słowenii

text:
               16.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/13

         Skarga wniesiona w dniu 24 marca 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Słowenii
   (Sprawa C-140/14)
   2014/C 184/17
   Język postępowania: słoweński

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Sanfrutos Cano i M. Žebre)

      Strona pozwana: Republika Słowenii

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując od kwietnia 2009 r. wystarczających środków dla zapobieżenia i usunięcia nagromadzonych 13 600 m3 urobku z pogłębiania, z którego 7 605,73 m3 przypada na odpady kodu 17 05 06 (urobek z pogłębiania inny niż wymieniony w 17 05 05) i ok. 6 000 m3 na odpady kodu 17 05 05* (urobek z pogłębiania zawierający substancje niebezpieczne), na budowie infrastruktury komunalnej strefy gospodarczej Gaberje-jug (Gaberje-południe), Republika Słowenii uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 12, 13, art. 15 ust. 1, art. 17 i art. 36 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylającej niektóre dyrektywy (1) oraz z art. 5 ust. 3 lit. e), art. 6 w związku z decyzją Rady 2003/33/WE (2), art. 7, 8, 9, 11 i 12 dyrektywy 1999/31/WE (3) oraz załączników I, II i III do niej;

               —

               stwierdzenie, że zezwalając na zgromadzenie urobku z pogłębiania, tzn. na czynność, którą uznaje się za unieszkodliwianie odpadów, na działce nr 115/1 katastru gminy Teharje, bez zapewnienia, że na tym terenie wcześniej lub jednocześnie nie zostały złożone inne odpady, oraz nie podejmując działań w celu usunięcia odpadów nieobjętych zezwoleniem z tego terenu, który należy uznać za nielegalne składowisko, Republika Słowenii uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym art. 13 i art. 36 ust. 1 dyrektywy w sprawie odpadów 2008/98/WE oraz z art. 5 ust. 3 lit. e), art. 6 w związku z decyzją Rady 2003/33/WE, art. 7, 8, 9, 11 i 12 dyrektywy 1999/31/WE oraz załączników I, II i III do niej;

               —

               obciążenie Republiki Słowenii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Nie przyjmując od kwietnia 2009 r. wystarczających środków dla zapobieżenia i usunięcia nagromadzonych 13 600 m3 urobku z pogłębiania, z którego 7 605,73 m3 przypada na odpady kodu 17 05 06 (urobek z pogłębiania inny niż wymieniony w 17 05 05) i ok. 6 000 m3 na odpady kodu 17 05 05* (urobek z pogłębiania zawierający substancje niebezpieczne), na budowie infrastruktury komunalnej strefy gospodarczej Gaberje-jug (Gaberje-południe), Republika Słowenii uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 12, 13, art. 15 ust. 1, art. 17 i art. 36 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylającej niektóre dyrektywy oraz z art. 5 ust. 3 lit. e), art. 6 w związku z decyzją Rady 2003/33/WE, art. 7, 8, 9, 11 i 12 dyrektywy 1999/31/WE oraz załączników I, II i III do niej. Zezwalając na zgromadzenie urobku z pogłębiania, tzn. na czynność, którą uznaje się za unieszkodliwianie odpadów, na działce nr 115/1 katastru gminy Teharje, bez zapewnienia, że na tym terenie wcześniej lub jednocześnie nie zostały złożone inne odpady, oraz nie podejmując działań w celu usunięcia odpadów nieobjętych zezwoleniem z tego terenu, który należy uznać za nielegalne składowisko, Republika Słowenii uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym art. 13 i art. 36 ust. 1 dyrektywy w sprawie odpadów 2008/98/WE oraz z art. 5 ust. 3 lit. e), art. 6 w związku z decyzją Rady 2003/33/WE, art. 7, 8, 9, 11 i 12 dyrektywy 1999/31/WE oraz załączników I, II i III do niej.

      (1)  Dz.U. L 312, s. 3.

      (2)  Dz.U. L 11.

      (3)  Dz.U. L 182, s. 1.


title: Sprawa C-113/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgerichts Düsseldorf (Niemcy) w dniu 2 marca 2010 r. — Zuckerfabrik Jülich AG przeciwko Hauptzollamt Aachen

text:
               22.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgerichts Düsseldorf (Niemcy) w dniu 2 marca 2010 r. — Zuckerfabrik Jülich AG przeciwko Hauptzollamt Aachen
   (Sprawa C-113/10)
   2010/C 134/32
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Finanzgerichts Düsseldorf

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Zuckerfabrik Jülich AG

      Strona pozwana: Hauptzollamt Aachen

      Pytanie prejudycjalne

   Czy rozporządzenie Komisji (WE) nr 1193/2009 z dnia 3 listopada 2009 r. dokonujące sprostowania rozporządzeń (WE) nr 1762/2003, (WE) nr 1775/2004, (WE) nr 1686/2005 i (WE) nr 164/2007 oraz ustalające wysokość opłat produkcyjnych dla sektora cukru na lata gospodarcze 2002/2003, 2003/2004, 2004/2005 i 2005/2006 (1) jest ważne?

      (1)  Dz.U. L 321, s. 1


title: Sprawa C-555/08: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 4 czerwca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2005/56/WE — Transgraniczne łączenie się spółek kapitałowych — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/24

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 4 czerwca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji
   (Sprawa C-555/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2005/56/WE - Transgraniczne łączenie się spółek kapitałowych - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   2009/C 180/40
   Język postępowania: szwedzki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: P. Dejmek i K. Nyberg, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Szwecji (przedstawiciele: A. Falk i A Engman, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia w wyznaczonym terminie wszystkich przepisów niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2005/56/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie transgranicznego łączenia się spółek kapitałowych (Dz.U. L 310, s. 1) — Spółki kapitałowe wymagające wsparcia ze środków publicznych, w szczególności banki i zakłady ubezpieczeniowe

      Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając, w wyznaczonym terminie, przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2005/56/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie transgranicznego łączenia się spółek kapitałowych, w zakresie spółek kapitałowych wymagających zezwolenia ze strony władz publicznych, w szczególności banków i zakładów ubezpieczeniowych, Królestwo Szwecji uchybiło zobowiązaniom, jakie ciążą na nim na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Królestwo Szwecji zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz. U. C 32 z 7.2.2009.


title: Sprawa F-63/09: Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2009 r. — Donati przeciwko EBC

text:
               29.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/50

         Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2009 r. — Donati przeciwko EBC
   (Sprawa F-63/09)
   2009/C 205/93
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Paola Donati (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciele: L. Levi i M. Vandenbussche, adwokaci)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji EBC o nie podejmowaniu działań w związku z zarzutami dotyczącymi mobbingu na szkodę skarżącej oraz naprawienie odniesionej przez nią krzywdy.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Zarządu z dnia 16 grudnia 2008 r., ponieważ nie zawiera ona rozstrzygnięcia w przedmiocie dochodzenia administracyjnego i części poświeconej zarzutom skarżącej, ewentualnie stwierdzenie nieważności decyzji Zarządu z dnia 16 grudnia 2008 r. ponieważ zawiera ona dorozumiane rozstrzygnięcie o umorzeniu i nie podejmowaniu dalszych działań w związku z zarzutami skarżącej a w szczególności o nie wszczynaniu postępowania dyscyplinarnego;

               —

               w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 16 kwietnia 2008 r. oddalającej szczególną skargę wniesioną przez skarżącą;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej odszkodowania za odniesioną przez skarżącą krzywdę w wysokości ustalonej ex aequo et bono na 10 000 EUR;

               —

               obciążenie Europejskiego Banku Centralnego kosztami postępowania.


title: Sprawa C-413/11: Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 18 kwietnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln — Niemcy) — Germanwings GmbH przeciwko Thomas Amend (Artykuł 99 regulaminu postępowania — Transport lotniczy — Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 — Prawo pasażerów do odszkodowania w przypadku znacznego opóźnienia lotu — Zasada podziału władz w Unii)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/41

         Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 18 kwietnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln — Niemcy) — Germanwings GmbH przeciwko Thomas Amend
   (Sprawa C-413/11) (1)

   (Artykuł 99 regulaminu postępowania - Transport lotniczy - Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 - Prawo pasażerów do odszkodowania w przypadku znacznego opóźnienia lotu - Zasada podziału władz w Unii)
   2013/C 225/69
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landgericht Köln

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Germanwings GmbH

      Strona pozwana: Thomas Amend

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Landgericht Köln — Wykładnia art. 5, art. 6, art. 7, art. 8 ust. 1 lit. a) i art. 9 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. L 46, s. 1) — Prawo do odszkodowania w przypadku opóźnienia — Granice kompetencji Trybunału — Zakres wykładni wynikającej z wyroku Trybunału w sprawie z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawach połączonych C-402/07 i C-432/07 Sturgeon i in., rozszerzającej w drodze analogii prawo do odszkodowania na przypadek opóźnienia lotu

      Sentencja

   Wykładnia rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 dokonywana przez Trybunał Sprawiedliwości w ten sposób, że pasażerowie opóźnionych lotów mają prawo do odszkodowania, gdy dotrą do końcowego celu podróży trzy godziny lub później po planowej godzinie przybycia, mimo że art. 6 owego rozporządzenia dotyczący opóźnień przewiduje jedynie świadczenia w zakresie zapewnienia pomocy i prawa do opieki oraz do art. 7 owego rozporządzenia, dotyczącego prawa do odszkodowania, odsyła się jedynie w sytuacji odmowy przyjęcia na pokład lub odwołania lotu nie narusza zasady podziału władz w Unii Europejskiej.

      (1)  Dz.U. C 319 z 29.10.2011.


title: Sprawa T-1/10 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 26 marca 2010 r. — SNF przeciwko ECHA (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — REACH — Sklasyfikowanie akrylamidu jako substancji wzbudzającej szczególnie duże obawy — Wniosek o zawieszenie wykonania i zarządzenie środków tymczasowych — Brak pilnego charakteru)

text:
               22.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/36

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 26 marca 2010 r. — SNF przeciwko ECHA
   (Sprawa T-1/10 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - REACH - Sklasyfikowanie akrylamidu jako substancji wzbudzającej szczególnie duże obawy - Wniosek o zawieszenie wykonania i zarządzenie środków tymczasowych - Brak pilnego charakteru)
   2010/C 134/62
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: SNF SAS (Andrézieux-Bouthéon, Francja) (przedstawiciele: K. Van Maldegem, R. Cana, adwokaci, i P. Sellar, solicitor)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) (przedstawiciele: M. Heikkila i W. Broere, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji klasyfikującej akrylamid jako substancję wzbudzającą szczeólnie duże obawy, wydanej przez Europejską Agencję Chemikaliów (ECHA) w dniu 7 grudnia 2009 r. na podstawie art. 59 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniającego dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. L 396, s. 1)

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zarządzenie środków tymczasowych zostaje odrzucony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-520/16: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 15 grudnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover – Niemcy) – Andrea Witzel, Jannis Witzel, Jazz Witzel/Germanwings GmbH

text:
               24.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/14

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 15 grudnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover – Niemcy) – Andrea Witzel, Jannis Witzel, Jazz Witzel/Germanwings GmbH
   (Sprawa C-520/16) (1)

   (2017/C 129/22)
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 30 z 30.1.2017.


title: Sprawa T-352/12: Wyrok Sądu z dnia 13 czerwca 2014 r. – Grupo Flexi de León przeciwko OHIM (FLEXI) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego FLEXI — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               28.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/10

         Wyrok Sądu z dnia 13 czerwca 2014 r. – Grupo Flexi de León przeciwko OHIM (FLEXI)
   (Sprawa T-352/12) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego FLEXI - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   2014/C 245/13
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Grupo Flexi de León, SA de CV (León, Meksyk) (przedstawiciel: adwokat M. Zarobe)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 4 maja 2012 r. (sprawa R 1335/2011-2), dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego FLEXI jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Grupo Flexi de León, SA de CV zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 331z 27.10.2012.


title: Sprawa T-375/10: Skarga wniesiona w dniu 8 września 2010 r. — Hansa Metallwerke i in. przeciwko Komisji

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/38

         Skarga wniesiona w dniu 8 września 2010 r. — Hansa Metallwerke i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-375/10)
   ()
   2010/C 301/63
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Hansa Metallwerke AG (Stuttgart, Niemcy), Hansa Nederland BV (Nijkerk, Niderlandy), Hansa Italiana Srl (Castelnuovo del Garda, Włochy), Hansa Belgium Sprl (Asse, Belgia), Hansa Austria GmbH (Salzburg, Austria) (przedstawiciele: H. J. Hellmann, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej z dnia 23 czerwca 2010 r., doręczonej skarżącym w dniu 30 czerwca 2010 r., wydanej w postępowaniu na podstawie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG (Sprawa COMP/39092 — instalacje sanitarne) w zakresie dotyczącym skarżących;

               —

               pomocniczo, obniżenie grzywny nałożonej na skarżącą;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżące kwestionują decyzję Komisji C(2010) 4185 ost. z dnia 23 czerwca 2010 r. w sprawie COMP/39092 — instalacje sanitarne. Na mocy zaskarżonej decyzji nałożono na skarżące dalsze grzywny ze względu na naruszenie art. 101 TFUE oraz art. 53 porozumienia EOG. Zdaniem Komisji skarżące uczestniczyły w trwałym kartelu lub w uzgodnionych praktykach w sektorze instalacji sanitarnych w Belgii, Niemczech, Francji, we Włoszech, w Niderlandach i Austrii.
   Na poparcie swej skargi skarżące podnoszą po pierwsze, że nałożone na nie grzywny w sposób niedopuszczalny przekraczają kwotę maksymalną określoną w art. 23 ust. 2 zdanie drugie rozporządzenia (WE) nr 1/2003 (1), ponieważ strona pozwana przyjęła jako podstawę swej decyzji błędnie określony całkowity światowy obrót Hansa Metallwerke AG.
   Po drugie podniesiono naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań. Skarżące są zdania, że strona pozwana w ramach postępowania administracyjnego dopuściła się poważnych błędów formalnych i w ten sposób potraktowała je w sposób mniej korzystny od innych uczestników postępowania. Nie doszło do zapowiedzianego przez stronę pozwaną w toku postępowania uwzględnienia tej okoliczności.
   Po trzecie skarżące podnoszą, że strona pozwana naruszyła art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 poprzez błędne obliczenie grzywny w zakresie dotyczącym komunikatu w sprawie współpracy (2). Podnoszą one, że pomimo tego, że współpracowały, nie obniżono im nałożonej grzywny.
   Po czwarte skarżące podnoszą, że stosowanie wytycznych w sprawie grzywien (3) do stanów faktycznych, które wystąpiły na długo przed opublikowaniem tych wytycznych naruszają zasadę niedziałania prawa wstecz.
   Ponadto podniesiono, że praktyka strony pozwanej w zakresie grzywien nie jest oparta na podstawie prawnej wynikającej z art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003. Skarżące argumentują w tym względzie, że zaskarżona decyzja narusza zasady równego traktowania i proporcjonalności. Ponadto art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 w zastosowaniu przez stronę pozwaną w ramach praktyki odnoszącej się do grzywien wedle wskazanych wytycznych narusza zasadę legalności ustanowioną w art. 7 EKPC i w art. 49 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej.
   Ostatecznie skarżące kwestionują błędne zastosowanie art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 i wytycznych w sprawie grzywien w związku z licznymi błędami w stosowaniu przepisów i w wykonywaniu uznania na niekorzyść skarżących. Podnoszą one w szczególności, że przeprowadzony przez stronę pozwaną dowód i dokonana przez nią ocena są błędne w odniesieniu do indywidualnych okoliczności faktycznych dotyczących skarżących.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. L 1, s. 1).

      (2)  Obwieszczenie Komisji w sprawie zwolnienia z grzywien oraz zmniejszania grzywien w przypadkach karteli (Dz.U. 2002, C 45, s. 3).

      (3)  Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia 1/2003 (Dz.U. 2006, C 210, s. 2).


title: Sprawa T-367/08: Skarga wniesiona w dniu 5 września 2008 r. — Abouchar przeciwko Komisji

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/49

         Skarga wniesiona w dniu 5 września 2008 r. — Abouchar przeciwko Komisji
   (Sprawa T-367/08)
   (2008/C 285/89)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Michel Abouchar (Dakar, Senegal) (przedstawiciele: B. Dubreuil Basire oraz J.-J. Lorang, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że urzędnicy Komisji/EFR dopuścili się zawinionych błędów przy wykonywaniu ich obowiązków;

               —

               stwierdzenie, że Komisja/EFR naruszyła art. 155 WE i art. 311 czwartej konwencji z Lomé oraz ogólne zasady dobrej administracji, staranności i ochrony uzasadnionych oczekiwań;

               —

               stwierdzenie, że błędy te doprowadziły do powstania po stronie skarżącej szkody oraz zasądzenie od Komisji/EFR zapłaty na rzecz skarżącej łącznej kwoty w wysokości 4 500 000 EUR tytułem odszkodowania;

               —

               zasądzenie od Komisji/EFR zapłaty na rzecz skarżącej kwoty 100 000 EUR z tytułu innych poniesionych przez skarżącą kosztów;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W swojej skardze z tytułu odpowiedzialności pozaumownej skarżąca wnosi o stwierdzenie, że Komisja naruszyła wykonawcze rozporządzenia finansowe szóstego i siódmego Europejskiego Funduszu Rozwoju (zwanego dalej „EFR”) oraz konwencje wiążące Wspólnotę oraz państwa Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP) zwane konwencjami „Lomé III” i „Lomé IV” (1) w zakresie zarządzania środkami EFR w odniesieniu do finansowania małych i średnich przedsiębiorstw w regionie Saint-Louis w Senegalu.
   W niniejszym przypadku skarżąca, korzystająca z pożyczki w zakresie projektu gospodarstwa rolnego obejmującego uprawę warzyw w spełniającym warunki regionie uważa, że błędy w zarządzaniu oraz sprzeniewierzenie funduszy popełnione, jak podniesiono, przez urzędników Komisji, spowodowały natychmiastowy paraliż jej projektu rolniczego realizowanego w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju.
   Skarżąca powołuje się w istocie na dwa naruszenia ze strony Komisji, które mogą prowadzić do uznania odpowiedzialności pozaumownej Wspólnoty. W szczególności, skarżąca podnosi, po pierwsze, błędy popełnione przez urzędników przy wykonywaniu powierzonych im obowiązków oraz, po drugie, brak kontroli środków finansowych przyznanych przez Komisję, naruszenie art. 155 WE i art. 311 czwartej konwencji z Lomé jak też ogólnych zasad dobrej administracji, staranności i ochrony uzasadnionych oczekiwań.

      (1)  Od dnia 23 czerwca konwencja z Lomé została zastąpiona Umową z Kotonu (Dz.U. L 317, s. 3). Jednakże skarżąca odwołuje się wciąż w swoje skardze do konwencji z Lomé III i IV.


title: Sprawa C-309/10: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 28 lipca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof — Austria) — Agrana Zucker GmbH prezciwko Bundesminister für Land- und Forstwirtschaft, Umwelt und Wasserwirtschaft (Cukier — Tymczasowy system restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego we Wspólnocie Europejskiej — Rozporządzenie (WE) nr 320/2006 — Artykuł 11 — Nadwyżka dochodów w funduszu restrukturyzacji — Przeniesienie do EFRG — Zasady przyznania kompetencji i proporcjonalności — Obowiązek uzasadnienia — Bezpodstawne wzbogacenie)

text:
               8.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 298/9

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 28 lipca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof — Austria) — Agrana Zucker GmbH prezciwko Bundesminister für Land- und Forstwirtschaft, Umwelt und Wasserwirtschaft
   (Sprawa C-309/10) (1)

   (Cukier - Tymczasowy system restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego we Wspólnocie Europejskiej - Rozporządzenie (WE) nr 320/2006 - Artykuł 11 - Nadwyżka dochodów w funduszu restrukturyzacji - Przeniesienie do EFRG - Zasady przyznania kompetencji i proporcjonalności - Obowiązek uzasadnienia - Bezpodstawne wzbogacenie)
   2011/C 298/15
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Verwaltungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Agrana Zucker GmbH

      Strona pozwana: Bundesminister für Land- und Forstwirtschaft, Umwelt und Wasserwirtschaft

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Verwaltungsgerichtshof — Wykładnia art. 11 rozporządzenia Rady (WE) nr 320/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. ustanawiającego tymczasowy system restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego we Wspólnocie i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1290/2005 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. L 58, s. 42) — Pobranie tymczasowej składki restrukturyzacyjnej w sytuacji gdy w funduszu restrukturyzacji występuje znaczna nadwyżka, a dalszy wzrost zapotrzebowania finansowego wydaje się wykluczony — Równoważność z wprowadzeniem podatku ogólnego — Naruszenie zasady przyznania kompetencji

      Sentencja

               1)

               Artykuł 11 rozporządzenia Rady (WE) nr 320/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. ustanawiającego tymczasowy system restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego we Wspólnocie i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1290/2005 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej należy interpretować w ten sposób, że tymczasowa składka powinna być pobrana w pełnej wysokości także w takiej sytuacji, gdy występuje nadwyżka dochodów w funduszu restrukturyzacji.

               2)

               Analiza pytania drugiego nie wykazała żadnego elementu, który mógłby stanowić o naruszeniu ważności art. 11 rozporządzenia nr 320/2006.

      (1)  Dz.U. C 260 z 25.9.2010.


title: Sprawa F-74/07 RENV: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 25 maja 2011 r. — Meierhofer przeciwko Komisji (Służba publiczna — Nabór — Konkurs otwarty — Niezdanie przez kandydata egzaminu ustnego — Obowiązek uzasadnienia — Zasady rządzące pracami komisji konkursowej)

text:
               6.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/41

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 25 maja 2011 r. — Meierhofer przeciwko Komisji
   (Sprawa F-74/07 RENV) (1)

   (Służba publiczna - Nabór - Konkurs otwarty - Niezdanie przez kandydata egzaminu ustnego - Obowiązek uzasadnienia - Zasady rządzące pracami komisji konkursowej)
   2011/C 232/74
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Stefan Meierhofer (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat H.G. Schiessl)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i B. Eggers, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowej konkursu EPSO AD/26/05 z dnia 10 maja 2007 r. o niewpisaniu skarżącego na listę rezerwy kadrowej tego konkursu ze względu na niedostateczną liczbę punktów uzyskanych z egzaminu ustnego.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Umarza się postępowanie w przedmiocie skargi S. Meierhofera w zakresie, w jakim kwestionuje on niewystarczające uzasadnienie decyzji z dnia 19 czerwca 2007 r.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga S. Meierhofera zostaje odrzucona w części jako oczywiście bezzasadna, a w części jako oczywiście niedopuszczalna.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa dwie trzecie kosztów poniesionych przez skarżącego w ramach pierwszego postępowania przed Sądem, jak również własne koszty związane z pierwszym postępowaniem przed Sądem, z postępowaniem przed Sądem Unii Europejskiej oraz z obecnym postępowaniem.

               4)

               Skarżący pokrywa jedną trzecią własnych kosztów związanych z pierwszym postępowaniem przed Sądem, jak również całość swoich kosztów związanych z postępowaniem przed Sądem Unii Europejskiej oraz z obecnym postępowaniem.

      (1)  Dz.U. C 223 z 22.9.2007, s. 21.


title: Sprawa C-136/07: Skarga wniesiona w dniu 7 marca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               26.5.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 117/13

         Skarga wniesiona w dniu 7 marca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-136/07)
   (2007/C 117/20)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: H. Støvlbæk i R. Vidal Puig, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, jakie ciążą na nim na mocy dyrektywy Rady 89/48/EWG (1) z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie ogólnego systemu uznawania dyplomów ukończenia studiów wyższych, przyznawanych po ukończeniu kształcenia i szkolenia zawodowego, trwających co najmniej trzy lata, a także dyrektywy Rady 92/51/EWG (2) z dnia 18 czerwca 1992 r. w sprawie drugiego ogólnego systemu uznawania kształcenia i szkolenia zawodowego, uzupełniającą dyrektywę 89/48/EWG — w zakresie dostępu do zawodu kontrolera ruchu lotniczego;

               —

               obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

               1)

               Dyrektywa 89/48/EWG stosuje się do dostępu i wykonywania zawodu kontrolera ruchu lotniczego w Hiszpanii, ponieważ:

                           —

                           ogół dyplomów, licencji i upoważnień wymaganych dla wykonywania zawodu „kontrolera ruchu lotniczego ”w Hiszpanii jest „dyplomem ”w rozumieniu dyrektywy 89/48/EWG;

                           —

                           zawód kontrolera ruchu lotniczego jest w Hiszpanii zawodem regulowanym w rozumieniu dyrektywy 89/48/EWG.

               2)

               Ponadto Królestwo Hiszpanii nie podjęło kroków niezbędnych w celu transpozycji dyrektywy 89/48/EWG w odniesieniu do zawodu kontrolera ruchu lotniczego.

               3)

               Komisja uważa, że Królestwo Hiszpanii uchybiło również zobowiązaniom, jakie ciążą na nim na mocy dyrektywy 92/51/EWG, ponieważ:

                           —

                           dyrektywa 92/51/EWG stosuje się do zawodu kontrolera ruchu lotniczego, oraz

                           —

                           Królestwo Hiszpanii nie podjęło kroków niezbędnych w celu transpozycji dyrektywy 92/51/EWG w odniesieniu do zawodu kontrolera ruchu lotniczego.

               4)

               Dyrektywa 2006/23/WE (3) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 kwietnia 2006 r. w sprawie wspólnotowej licencji kontrolera ruchu lotniczego ustanawia system wzajemnego uznawania licencji kontrolera ruchu lotniczego wydanych zgodnie z tą dyrektywą. Jednakże wyznaczony państwom członkowskim termin dostosowania się do tej dyrektywy upływa dopiero w dniu 17 maja 2008 r. W tym stanie rzeczy aż do tego dnia w zakresie dostępu i wykonywania zawodu kontrolera ruchu lotniczego w Hiszpanii obowiązują dyrektywy 89/48/EWG i 92/51/EWG.

      (1)  Dz.U. L 19, str. 16.

      (2)  Dz.U. L 209, str. 25.

      (3)  Dz.U. L 114, str. 22.


title: Sprawa C-53/08: Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii

text:
               26.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/15

         Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-53/08)
   (2008/C 107/23)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: G. Braun i H. Støvlbæk, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Austrii
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że ustanawiając w § 6 (1) Notariatsordnung [ustawie o notariacie] wymóg posiadania obywatelstwa austriackiego jako warunek dostępu do zawodu notariusza Republika Austrii naruszyła art. 43 WE i art. 45 WE;

               —

               stwierdzenie, że nietransponując dyrektywy 89/48/WE (względnie dyrektywy 2005/36/WE) w odniesieniu do zawodu notariusza Republika Austrii naruszyła art. 43 WE i art. 45 WE;

               —

               obciążenie Republiki Austrii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Artykuł 43 WE zakazuje wszelkiego rodzaju dyskryminacji ze względu na przynależność państwową, która wynika z przepisów prawa jako ograniczenie swobody przedsiębiorczości. Zgodnie z art. 45 ust. 1 WE postanowienia rozdziału dotyczącego prawa przedsiębiorczości nie mają zastosowania do działalności, która w jednym z państw członkowskich jest związana, choćby przejściowo, z wykonywaniem władzy publicznej.
   Zgodnie z Notariatsordnung w Austrii jedynie obywatele austriaccy mogą zostać powołani jako notariusze. W związku z tym przedmiotowy przepis jest dyskryminujący ze względu na przynależność państwową i narusza swobodę przedsiębiorczości obywateli innych państw członkowskich uniemożliwiając im wykonywanie zawodu notariusza.
   Zdaniem Komisji czynności notariusza nie są objęte zakresem wyjątku przewidzianego w art. 45 WE, a w związku z tym swoboda przedsiębiorczości znajduje zastosowanie do zawodu notariusza.
   W celu udzielenia odpowiedzi na pytanie co oznacza „władza publiczna” w rozumieniu art. 45 WE z jednej strony należy odwołać się do sposobu rozumienia tego pojęcia w prawie krajowym. Czynności, które w jednym z państw członkowskich nie są traktowane jako związane z wykonywaniem władzy publicznej nie mogą być brane pod uwagę na potrzeby wyjątku, nawet wtedy, gdyby te same czynności były traktowane w innych państwach członkowskich jako związane z wykonywaniem władzy publicznej. Z drugiej strony dla wykładni pojęcia w rozumieniu art. 45 WE należy określić znaczenie i zakres pojęcia władzy publicznej w prawie wspólnotowym, przy czym jego znaczenie wymaga autonomicznej i jednolitej wykładni Trybunału Sprawiedliwości. Okoliczność, że austriacki ustawodawca i austriackie sądy co do zasady postrzegają czynności notariusza jako udział w wykonywaniu władzy publicznej nie oznacza, że z tego tylko powodu czynności te mogą zgodnie z bardziej surową oceną w świetle prawa wspólnotowego zostać wyłączone z zakresu swobody przedsiębiorczości. Jako wyjątek od podstawowej swobody art. 45 ust. 1 WE należy bowiem interpretować wąsko.
   Na obecnym stanie integracji znalezienie merytorycznego uzasadnienia dla wymogu obywatelstwa w związku z czynnościami notariuszy wiąże się ze znacznymi trudnościami. Żadna z tych czynności, nawet gdyby miała mieć charakter władczy, nie wymaga istnienia specjalnej więzi z państwem, która jest typowa dla obywatelstwa. Czynności te są równie mało związane z ryzykiem spowodowania konfliktów z mieszkańcami terytorium państwowego w drodze wykonywania uprawnień władczych i stosowania państwowych środków władczych.
   Czynności przywołane przez Republikę Austrii w uzasadnieniu wymogu obywatelstwa — sporządzanie dokumentów w związku z dokonywaniem czynności prawnych i zawieraniem umów, sporządzanie klauzuli wykonalności, doradztwo prawne oraz działanie w charakterze „Gerichtskommissar” (notariusza wyznaczonego przez sąd w celu wykonania pewnych aktów proceduralnych) — nie są wystarczające dla uzasadnienia zastosowania art. 45 WE. O ile stanowią one w ogóle udział w wykonywaniu władzy publicznej, to następuje to jedynie w pośredni sposób. Wykonywania władzy publicznej nie należy ponadto mylić z czynnościami w interesie publicznym. Użyteczność publiczna nie należy koniecznie do domeny władzy publicznej; czynności, które służą dobru ogólnemu a nie interesowi jednostek nie są realizowane koniecznie w drodze delegowania władztwa publicznego. O ile zatem rzeczywiste wykonywanie władzy publicznej może zostać zastrzeżone na rzecz własnych obywateli, to wykonywanie pewnej określonej czynności w interesie ogólnym, jak na przykład prewencyjnej opieki prawnej, może zostać zagwarantowane również w ten sposób, że dostęp do zawodu oraz obowiązki zawodowe zostałyby poddane szczególnym uregulowaniom i szczególnej kontroli.
   Komisja jest zatem zdania, że żadna z tych czynności, traktowanych osobno ani łącznie, które są powierzone notariuszom w Austrii nie stanowi bezpośredniego i specyficznego udziału w wykonywaniu władzy publicznej w rozumieniu orzecznictwa.


title: Sprawa T-451/08: Wyrok Sądu z dnia 12 kwietnia 2013 r. — Stim przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Prawa autorskie dotyczące publicznego wykonania utworów muzycznych w drodze przekazu internetowego, satelitarnego i retransmisji drogą kablową — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Podział rynku geograficznego — Porozumienia dwustronne między krajowymi organizacjami zbiorowego zarządzania — Uzgodniona praktyka polegająca na wyłączeniu możliwości przyznawania licencji wieloterytorialnych i wielorepertuarowych — Artykuł 151 ust. 4 WE — Różnorodność kulturowa)

text:
               1.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/37

         Wyrok Sądu z dnia 12 kwietnia 2013 r. — Stim przeciwko Komisji
   (Sprawa T-451/08) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Prawa autorskie dotyczące publicznego wykonania utworów muzycznych w drodze przekazu internetowego, satelitarnego i retransmisji drogą kablową - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Podział rynku geograficznego - Porozumienia dwustronne między krajowymi organizacjami zbiorowego zarządzania - Uzgodniona praktyka polegająca na wyłączeniu możliwości przyznawania licencji wieloterytorialnych i wielorepertuarowych - Artykuł 151 ust. 4 WE - Różnorodność kulturowa)
   2013/C 156/65
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Föreningen Svenska Tonsättares Internationella Musikbyrå u.p.a. (Stim) (Sztokholm, Szwecja) (przedstawiciele: C. Thomas, solicitor, i N. Pourbaix, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre i V. Bottka, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności części decyzji Komisji C(2008) 3435 wersja ostateczna z dnia 16 lipca 2008 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 81 [WE] oraz w art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/C2/38.698 — CISAC).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Föreningen Svenska Tonsättares Internationella Musikbyrå u.p.a. (Stim) zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 313 z 6.12.2008.


title: Sprawa C-12/10: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 22 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf — Niemcy) — Lecson Elektromobile GmbH przeciwko Hauptzollamt Dortmund (Wspólna Taryfa Celna — Klasyfikacja taryfowa — Nomenklatura Scalona — Sekcja XVII — Pojazdy, statki powietrzne, jednostki pływające oraz współdziałające urządzenia transportowe — Dział 87 — Pojazdy nieszynowe oraz ich części i akcesoria — Pozycje 8703 i 8713 — Trzy- lub czterokołowe pojazdy elektryczne przeznaczone do przewozu jednej osoby, osiągające prędkość maksymalną od 6 do 15 km/h, wyposażone w oddzielną i nastawną kolumnę kierownicy, zwane „wózkami elektrycznymi” )

text:
               26.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/11

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 22 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf — Niemcy) — Lecson Elektromobile GmbH przeciwko Hauptzollamt Dortmund
   (Sprawa C-12/10) (1)

   (Wspólna Taryfa Celna - Klasyfikacja taryfowa - Nomenklatura Scalona - Sekcja XVII - Pojazdy, statki powietrzne, jednostki pływające oraz współdziałające urządzenia transportowe - Dział 87 - Pojazdy nieszynowe oraz ich części i akcesoria - Pozycje 8703 i 8713 - Trzy- lub czterokołowe pojazdy elektryczne przeznaczone do przewozu jednej osoby, osiągające prędkość maksymalną od 6 do 15 km/h, wyposażone w oddzielną i nastawną kolumnę kierownicy, zwane „wózkami elektrycznymi”)
   2011/C 63/19
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Finanzgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Lecson Elektromobile GmbH

      Strona pozwana: Hauptzollamt Dortmund

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Finanzgericht Düsseldorf — Wykładnia załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej (Dz.U. L 256, s. 1), zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1810/2004 z dnia 7 września 2004 r. (Dz.U. L 327, s. 1) — Trzy- lub czterokołowe wózki elektryczne przeznaczone do przewozu jednej osoby i osiągające maksymalną prędkość od 6 do 15 km/h — Klasyfikacja do pozycji 8713 lub do pozycji 8703 Nomenklatury Scalonej?

      Sentencja

   Pozycję 8703 Nomenklatury Scalonej zawartej w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1810/2004 z dnia 7 września 2004 r., należy interpretować w ten sposób, że trzy- lub czterokołowe pojazdy przeznaczone do przewozu jednej osoby, niekoniecznie niepełnosprawnej, o akumulatorowym napędzie elektrycznym, osiągające prędkość maksymalną od 6 do 15 km/h, wyposażone w oddzielną i nastawną kolumnę kierownicy, zwane „wózkami elektrycznymi”, takie jak będące przedmiotem sporu w postępowaniu przed sądem krajowym, wchodzą w jej zakres.

      (1)  Dz.U. C 80 z 27.3.2010.


title: Sprawa T-384/04: Skarga wniesiona dnia 22 września 2004 r. przez RB Square Holdings Spain S.L. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/47

         Skarga wniesiona dnia 22 września 2004 r. przez RB Square Holdings Spain S.L. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego
   (Sprawa T-384/04)
   (2004/C 300/91)
   Język wniesienia skargi: francuski
   Dnia 22 września 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego przez RB Square Holdings Spain S.L., z siedzibą w Barcelonie (Hiszpania), reprezentowaną przez Katię Manhaeve, adwokata, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Unelko N.V. była również stroną w postępowaniu przed czwartą izbą odwoławczą.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji R 652/2004-4 czwartej izby odwoławczej Urzędu;

               —

               obciążenie Urzędu wszystkimi kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               Unelko N.V.

               Wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku:

               Graficzny znak towarowy „clean x” – wniosek nr 222 471 złożony dla produktów klasy 3 (środki wybielające, itp.)

               Właściciel znaku towarowego lub oznaczenia będącego przedmiotem sprzeciwu:

               Strona skarżąca

               Znak towarowy lub oznaczenie będące przedmiotem sprzeciwu:

               Krajowy słowny i graficzny znak towarowy „CLEN”

               Decyzja wydziału sprzeciwów:

               Odrzucenie sprzeciwu

               Decyzja izby odwoławczej:

               Oddalenie skargi

               Podniesione zarzuty:

               Błędne zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) Rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1)

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 11 z 14.1.1994, str. 1-36).


title: Sprawa C-691/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 7 października 2015 r. w sprawie T-689/13, Bilbaína de Alquitranes i in./Komisja Europejska wniesione w dniu 17 grudnia 2015 r. przez Komisję Europejską

text:
               21.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/20

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 7 października 2015 r. w sprawie T-689/13, Bilbaína de Alquitranes i in./Komisja Europejska wniesione w dniu 17 grudnia 2015 r. przez Komisję Europejską
   (Sprawa C-691/15 P)
   (2016/C 106/21)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. J. Loewenthal, K. Talabér-Ritz, pełnomocnicy)

      Pozostałe strony postępowania: Bilbaína de Alquitranes, SA, Deza, a.s., Industrial Química del Nalón, SA, Koppers Denmark A/S, Koppers UK Ltd, Koppers Netherlands BV, Rütgers basic aromatics GmbH, Rütgers Belgium NV, Rütgers Poland Sp. z o.o., Bawtry Carbon International Ltd, Grupo Ferroatlántica, SA, SGL Carbon GmbH, SGL Carbon GmbH, SGL Carbon, SGL Carbon, SA, SGL Carbon Polska S.A., ThyssenKrupp Steel Europe AG, Tokai erftcarbon GmbH, European Chemicals Agency (ECHA), GrafTech Iberica, SL

      Żądania wnoszącej odwołanie

   Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu (piątej izby) z dnia 7 października 2015 r. w sprawie T-689/13 Bilbaína de Alquitranes i in./Komisja EU:T:2015:767;

               —

               skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd oraz

               —

               orzeczenie, że rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      Zarzuty i główne argumenty

   W zaskarżonym wyroku Sąd stwierdził nieważność w części rozporządzenia Komisji (WE) nr 944/2013 (1) z dnia 2 października 2013 r. dostosowującego do postępu naukowo-technicznego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin.
   Komisja podniosła trzy zarzuty na poparcie odwołania od zaskarżonego wyroku.
   Po pierwsze Komisja podniosła, że Sąd naruszył obowiązek uzasadnienia wynikający z art. 36 i art. 53 ust. 1 Statutu Trybunału Sprawiedliwości. W zaskarżonym wyroku Sąd stwierdził, że Komisja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie w związku z tym, że klasyfikując substancję pak, smołę węglową wysokotemperaturową (CTPHT) w oparciu o jej składniki dla celów określenia zagrożenia przy użyciu metody podsumowującej, naruszyła obowiązek uwzględnienia wszystkich istotnych czynników i okoliczności, by należycie ocenić proporcje, w których owe składniki są zawarte w CTPHT i ich chemicznych skutków, w szczególności niskiej rozpuszczalności CTPHT rozpatrywanego jako całość. Jednakże, z zaskarżonego wyroku nie wynika w sposób jasny, czy Sąd stwierdził nieważność w części rozpatrywanego rozporządzenia z powyżej wskazanego względu w związku z tym, że Komisja dopuściła się błędu stosując metodę podsumowującą dla celów klasyfikacji, a powinna była zastosować inną metodę klasyfikacji, czy też w związku z tym, że Komisja błędnie zastosowała metodę podsumowującą.
   Po drugie Komisja podnosi, że Sąd naruszył rozporządzenie nr 944/2013 stwierdzając, że Komisja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie przyjmując kwestionowaną klasyfikację bez uwzględnienia rozpuszczalności substancji rozpatrywanej jako całość. Pierwsza część tego zarzutu jest oparta na założeniu, że Sąd stwierdził nieważność rozporządzenia w części, ponieważ uznał, że Komisja dopuściła się błędu stosując metodę podsumowującą dla celów klasyfikacji CTPHT jako niebezpiecznych dla środowiska wodnego, w którym to przypadku Sąd naruszył rozporządzenie nr 944/2013, jako że dostępne dane kontrolne dotyczące CTPHT zostały uznane za nieodpowiednie, by sklasyfikować omawianą substancję bezpośrednio w ramach rozporządzenia nr 944/2013. Mając na uwadze powyższe oraz fakt, że nie mogły zostać zastosowane zasady pomostowe Komisja była zobowiązana to zastosowania w niniejszej sprawie metody podsumowującej. Druga część zarzutu odwołania jest oparta na założeniu, że Sąd stwierdził nieważność omawianego rozporządzenia w części, ponieważ uznał, że Komisja błędnie zastosowała metodę podsumowującą, w którym to przypadku Sąd naruszył rozporządzenie nr 944/2013, jako że nie wymaga ono przy stosowaniu tej metody uwzględnienia rozpuszczalności substancji rozpatrywanej jako całość.
   Po trzecie Komisja uważa, że Sąd naruszył prawo Unii wykraczając poza granice przysługującego mu zakresu kontroli legalności zaskarżonego rozporządzenia i przeinaczając dowody, na podstawie których przyjęto omawiane rozporządzenie.

      (1)  Dz.U. L 261, s. 5.


title: Sprawa T-160/14: Wyrok Sądu z dnia 28 lutego 2017 r. – Yingli Energy (China) i in./Rada (Dumping — Przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chin — Ostateczne cło antydumpingowe — Zobowiązania — Skarga o stwierdzenie nieważności — Interes prawny — Dopuszczalność — Państwo wywozu — Zakres postępowania — Kontrola wyrywkowa — Wartość normalna — Definicja produktu objętego postępowaniem — Termin na wydanie decyzji w sprawie wniosku o przyznanie statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej — Stosowanie w czasie nowych przepisów — Szkoda — Związek przyczynowy — Prawo do obrony — Obliczanie marginesu szkody)

text:
               18.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/23

         Wyrok Sądu z dnia 28 lutego 2017 r. – Yingli Energy (China) i in./Rada
   (Sprawa T-160/14) (1)

   ((Dumping - Przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chin - Ostateczne cło antydumpingowe - Zobowiązania - Skarga o stwierdzenie nieważności - Interes prawny - Dopuszczalność - Państwo wywozu - Zakres postępowania - Kontrola wyrywkowa - Wartość normalna - Definicja produktu objętego postępowaniem - Termin na wydanie decyzji w sprawie wniosku o przyznanie statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej - Stosowanie w czasie nowych przepisów - Szkoda - Związek przyczynowy - Prawo do obrony - Obliczanie marginesu szkody))
   (2017/C 121/33)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Yingli Energy (China) Co. Ltd (Baoding, Chiny) i 14 innych skarżących których nazwy znajdują się w załączniku do wyroku (przedstawiciele: początkowo A. Willems, S. De Knop i J. Charles, następnie A. Willems i S. De Knop, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: B. Driessen, pełnomocnik, wspierany przez B. O’Connora, solicitor, S. Gubela, adwokata)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo J.-F. Brakeland, T. Maxian Rusche i A. Stobiecka-Kuik, następnie J.-F. Brakeland, T. Maxian Rusche i A. Demeneix, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga w oparciu o art. 263 TFUE i zmierzająca do stwierdzenia nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1238/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiącego o ostatecznym poborze cła tymczasowego nałożonego na przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. 2013, L 325, s. 1) w zakresie mającym zastosowanie do skarżących.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Yingli Energy (China) Co. Ltd i pozostałe skarżące, których nazwy znajdują się w załączniku do wyroku zostają obciążone własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Radę Unii Europejskiej.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 142 z 12.5.2014.


title: Sprawa T-647/13: Skarga wniesiona w dniu 2 grudnia 2013 r. — Meda przeciwko OHIM — Takeda (PANTOPREM)

text:
               8.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 39/25

         Skarga wniesiona w dniu 2 grudnia 2013 r. — Meda przeciwko OHIM — Takeda (PANTOPREM)
   (Sprawa T-647/13)
   2014/C 39/44
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Meda AB (Solna, Szwecja) (przedstawiciele: adwokaci G. Würtenberger i R. Kunze)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Takeda GmbH (Konstancja, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej z dnia 25 września 2013 r. w sprawie R 2171/2012-4 w odniesieniu do sprzeciwu wobec rejestracji wspólnotowego znaku towarowego 9 403 973„PANTOPREM”;

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „PANTOPREM” dla towarów z klasy 5 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 9 403 973

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Takeda GmbH

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: wspólnotowe znaki towarowe „PANTOPAN”, „PANTOMED”, „PANTOPRAZ”, „PANTOPRO” i słowny krajowy znak towarowy „PANTOP” dla towarów z klasy 5

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b), art. 59 zdanie pierwsze, art. 64 ust. 1, art. 75, art. 76 ust. 1 zdanie drugie, art. 77 i art. 112 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 207/2009.


title: Sprawa T-256/09: Postanowienie Sądu z dnia 12 kwietnia 2010 r. — Aecops przeciwko Komisji

text:
               5.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/51

         Postanowienie Sądu z dnia 12 kwietnia 2010 r. — Aecops przeciwko Komisji
   (Sprawa T-256/09) (1)

   2010/C 148/88

      Język postępowania: portugalski

   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 220 z 12.9.2009.


title: Sprawa C-245/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Finanzgericht Düsseldorf z dnia 6 czerwca 2005 r. w sprawie Metro International GmbH przeciwko Hauptzollamt Düsseldorf

text:
               20.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Finanzgericht Düsseldorf z dnia 6 czerwca 2005 r. w sprawie Metro International GmbH przeciwko Hauptzollamt Düsseldorf
   (Sprawa C-245/05)
   (2005/C 205/18)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 10 czerwca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Finanzgericht Düsseldorf z dnia 6 czerwca 2005 r. w sprawie Metro International GmbH przeciwko Hauptzollamt Düsseldorf.
   Finanzgericht Düsseldorf zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:
   Czy rozporządzenie Rady (WE) nr 2398/97 z dnia 28 listopada 1997 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz bawełnianej bielizny pościelowej pochodzącej z Egiptu, Indii i Pakistanu (1) jest nieważne, z tego względu, że ani w motywach tego rozporządzenia ani w motywach uprzednio zastosowanego środka, to jest rozporządzenia Komisji (WE) nr 1069/97 z dnia 12 czerwca 1997 r. nakładającego tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz bawełnianej bielizny pościelowej pochodzącej z Egiptu, Indii i Pakistanu, nie wspomniano o zastosowaniu metody zwanej „zeroing” przy ustalaniu średniego ważonego marginesu dumpingu?

      (1)  Dz.U. 1997 L 332, str. 1.


               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/1

         2010/C 234/01
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 221 z 14.8.2010.

      Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 209 z 31.7.2010.

      Dz.U. C 195 z 17.7.2010.

      Dz.U. C 179 z 3.7.2010.

      Dz.U. C 161 z 19.6.2010.

      Dz.U. C 148 z 5.6.2010.

      Dz.U. C 134 z 22.5.2010.

   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:
   EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


title: Sprawa T-396/13: Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2013 r. — Dosen przeciwko OHIM — Gramm (Nano-Pad)

text:
               21.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/23

         Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2013 r. — Dosen przeciwko OHIM — Gramm (Nano-Pad)
   (Sprawa T-396/13)
   2013/C 274/39
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Franko Dosen (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat H. Losert)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Thomas Gramm (Brema, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Unieważnień Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 21 września 2011 (sygn. 4204 C) w brzmieniu nadanym decyzją Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 13 maja 2013 r. w sprawie R 1981/2011-4.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Słowny znak towarowy „Nano-Pad” dla towarów z klasy 17 — wspólnotowy znak towarowy nr 8 228 421

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Thomas Gramm

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Bezwzględne podstawy unieważnienia określone w art. 52 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia nr 207/2009

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Częściowe uwzględnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa C-277/14: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 22 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny – Polska) – PPUH Stehcemp sp.j. Florian Stefanek, Janina Stefanek, Jarosław Stefanek/Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi (Odesłanie prejudycjalne — Podatki — Podatek od wartości dodanej — Szósta dyrektywa — Prawo do odliczenia — Odmowa — Sprzedaż dokonana przez podmiot uznany za nieistniejący)

text:
               14.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 414/7

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 22 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny – Polska) – PPUH Stehcemp sp.j. Florian Stefanek, Janina Stefanek, Jarosław Stefanek/Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi
   (Sprawa C-277/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Podatek od wartości dodanej - Szósta dyrektywa - Prawo do odliczenia - Odmowa - Sprzedaż dokonana przez podmiot uznany za nieistniejący))
   (2015/C 414/09)
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Naczelny Sąd Administracyjny

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: PPUH Stehcemp sp.j. Florian Stefanek, Janina Stefanek, Jarosław Stefanek

      Strona pozwana: Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi

      Sentencja

   Przepisy szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej dyrektywą Rady 2002/38/WE z dnia 7 maja 2002 r., należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom krajowym, takim jak w postępowaniu głównym, które odmawiają podatnikowi prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej należnego lub zapłaconego od dostarczonych mu towarów z uwagi na to, iż faktura została wystawiona przez podmiot, który w świetle kryteriów przewidzianych przez te przepisy należy uważać za podmiot nieistniejący i nie ma możliwości ustalenia tożsamości rzeczywistego dostawcy towarów, chyba że zostanie wykazane, w świetle obiektywnych przesłanek i bez wymagania od podatnika, aby dokonał ustaleń, do których nie jest on zobowiązany, że ów podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć, iż rzeczona dostawa wiązała się z przestępstwem w zakresie podatku od wartości dodanej, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego.

      (1)  Dz.U. C 303 z 8.9.2014.


title: Sprawa F-72/10: Skarga wniesiona w dniu 2 września 2010 r. — da Silva Tenreiro przeciwko Komisji

text:
               20.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 317/49

         Skarga wniesiona w dniu 30 sierpnia 2010 r. — Cantisani przeciwko Komisji
   (Sprawa F-71/10)
   ()
   2010/C 317/87
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Nicola Cantisani (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat S. de Lannoy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej oddalającej złożony przez stronę skarżącą wniosek o wsparcie w związku z mobbingiem oraz żądanie naprawienia szkody i zadośćuczynienia za krzywdę

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji dyrektora dyrekcji generalnej Komisji ds. personelu i administracji z dnia 9 października 2009 r. (ADMIN.B2/JJ/jm 0(09)), w drodze której administracja oddaliła wniosek o wsparcie wniesiony przez skarżącą do Komisji w dniu 29 stycznia 2009 r.

               —

               zasądzenie odszkodowania i zadośćuczynienia z tytułu szkody i krzywdy doznanych wskutek mobbingu.

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-486/11: Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 21 marca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação de Guimarães — Portugalia) — Jonathan Rodrigues Esteves przeciwko Companhia de Seguros Allianz Portugal SA (Artykuł 99 regulaminu postępowania — Ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w wyniku ruchu pojazdów mechanicznych — Dyrektywy 72/166/EWG, 84/5/EWG, 90/232/EWG i 2005/14/WE — Prawo do odszkodowania z tytułu obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w wyniku ruchu pojazdów mechanicznych — Odpowiedzialność cywilna ubezpieczonego — Przyczynienie się ofiary do szkody — Wyłączenie lub ograniczenie prawa do odszkodowania)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/41

         Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 21 marca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação de Guimarães — Portugalia) — Jonathan Rodrigues Esteves przeciwko Companhia de Seguros Allianz Portugal SA
   (Sprawa C-486/11) (1)

   (Artykuł 99 regulaminu postępowania - Ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w wyniku ruchu pojazdów mechanicznych - Dyrektywy 72/166/EWG, 84/5/EWG, 90/232/EWG i 2005/14/WE - Prawo do odszkodowania z tytułu obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w wyniku ruchu pojazdów mechanicznych - Odpowiedzialność cywilna ubezpieczonego - Przyczynienie się ofiary do szkody - Wyłączenie lub ograniczenie prawa do odszkodowania)
   2013/C 225/70
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Tribunal da Relação de Guimarães

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Jonathan Rodrigues Esteves

      Strona pozwana: Companhia de Seguros Allianz Portugal SA

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal da Relação de Guimarães — Wykładnia art. 1a dyrektywy Rady 90/232/EWG z dnia 14 maja 1990 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych (Dz.U. L 129, s. 33) — Przepisy krajowe pozwalające na wyłączenie lub ograniczenie prawa ofiary do odszkodowania w razie wypadku na podstawie indywidualnej oceny jej przyczynienia się do tego wypadku

      Sentencja

   Dyrektywa Rady 72/166/EWG z dnia 24 kwietnia 1972 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności, druga dyrektywa Rady 84/5/EWG z dnia 30 grudnia 1983 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów silnikowych i trzecia dyrektywa Rady 90/232/EWG z dnia 14 maja 1990 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych powinny być interpretowane w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one przepisom krajowym należącym do prawa odpowiedzialności cywilnej, które pozwalają na wyłączenie lub ograniczenie prawa ofiary wypadku do dochodzenia odszkodowania z tytułu ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej za ruch pojazdu mechanicznego biorącego udział w wypadku na podstawie indywidualnej oceny wyłącznego lub częściowego przyczynienia się tej ofiary do jej szkody.

      (1)  Dz.U. C 355 z 3.12.2011.


title: Sprawa C-42/16: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 10 stycznia 2017 r. – Komisja Europejska/Republika Finlandii

text:
               24.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/13

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 10 stycznia 2017 r. – Komisja Europejska/Republika Finlandii
   (Sprawa C-42/16) (1)

   (2017/C 129/18)
   Język postępowania: fiński
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 118 z 4.4.2016.


title: Sprawa C-204/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 19 maja 2008 r. — Peter Rehder przeciwko Air Baltic Corporation

text:
               2.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 197/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 19 maja 2008 r. — Peter Rehder przeciwko Air Baltic Corporation
   (Sprawa C-204/08)
   (2008/C 197/18)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesgerichtshof
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Peter Rehder

      Strona pozwana: Air Baltic Corporation
   Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy art. 5 pkt 1 lit. b) tiret drugie rozporządzenia (WE) nr 44/2001 w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (1) powinien być interpretowany w ten sposób, że także w przypadku podróży lotniczych z jednego państwa członkowskiego Wspólnoty do innego państwa członkowskiego należy przyjąć jedno miejsce wykonania dla wszystkich zobowiązań umownych w miejscu świadczenia głównego, które trzeba ustalić według kryteriów gospodarczych?

               2.

               Jeżeli trzeba ustalić jedno miejsce wykonania: jakie kryteria są właściwe do jego ustalenia; czy jedno miejsce wykonania zostaje ustalone w szczególności z uwagi na miejsce odlotu lub miejsce przylotu?

      (1)  Dz.U. L 12, str. 1.


title: Sprawa T-17/14: Skarga wniesiona w dniu 8 stycznia 2014 r. – U4U i in. przeciwko Parlamentowi i Radzie

text:
               14.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/41

         Skarga wniesiona w dniu 8 stycznia 2014 r. – U4U i in. przeciwko Parlamentowi i Radzie
   (Sprawa T-17/14)
   2014/C 112/54
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Union pour l’Unité (U4U) (Bruksela, Belgia); Unité & Solidarité – Hors Union (USHU) (Bruksela); Regroupement Syndical (RS) (Saint-Josse-ten-Noode, Belgia); i Georges Vlandas (Bruksela) (przedstawiciel: adwokat F. Krenc)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej i Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie dopuszczalności i zasadności niniejszej skargi;

               —

               W konsekwencji, stwierdzenie nieważności rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1023/2013 z dnia 22 października 2013 r. zmieniającego regulamin pracowniczy urzędników Unii Europejskiej i warunki zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej, w zakresie, w jakim

                           1)

                           zmienia załącznik X do regulaminu pracowniczego (art. 1, nr 70);

                           2)

                           zmienia art. 45 regulaminu pracowniczego i załącznik I oraz dodaje sekcję 5 w załączniku XIII (art. 1 nr 27, 61 i 73 k).

               —

               Obciążenie pozwanych kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.
   Trzy pierwsze zarzuty dotyczą zmian do załącznika X do regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym urzędników”).

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 10 regulaminu pracowniczego urzędników, art. 12, 27 i 28 Karty praw p odstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”) oraz art. 11 europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (zwanej dalej „EKPC”), w szczególności ze względu na brak zasięgnięcia opinii komitetu ds. regulaminu pracowniczego w przedmiocie nowelizacji załącznika X.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 12, 27 i 28 karty i art. 11 EKPC z uwagi na brak rzeczywistego i odpowiedniego informowania i zasięgnięcia opinii związków zawodowych, urzędników i pracowników w przedmiocie nowelizacji załącznika X.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasad prawidłowej legislacji, a w szczególności obowiązku skrupulatności i uzasadnienia.
               Trzy pozostałe zarzuty dotyczą zmiany art. 45 i załącznika I do regulaminu pracowniczego urzędników, a także dodania sekcji 5 w załączniku XIII do regulaminu pracowniczego.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 10 regulaminu pracowniczego urzędników, art. 12, 27 i 28 karty i art. 11 EKPC, w szczególności z uwagi na brak zasięgnięcia opinii komitetu ds. regulaminu pracowniczego w przedmiocie reformy przebiegu kariery AD.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia art. 12, 27 i 28 karty i art. 11 EKPC z uwagi na brak rzeczywistego i odpowiedniego informowania i zasięgnięcia opinii związków zawodowych, urzędników i pracowników w przedmiocie reformy przebiegu kariery AD.

               6.

               Zarzut szósty dotyczący naruszenia zasad prawidłowej legislacji, a w szczególności obowiązku skrupulatności i uzasadnienia.


title: Sprawa T-605/14: Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2014 r. – Drex Technologies przeciwko Radzie

text:
               13.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 361/22

         Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2014 r. – Drex Technologies przeciwko Radzie
   (Sprawa T-605/14)
   2014/C 361/33
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Drex Technologies SA (Tortola, Brytyjskie Wyspy Dziewicze) (przedstawiciele: adwokaci E. Ruchat i C. Cornet d’Elzius)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

               —

               w rezultacie stwierdzenie nieważności decyzji 2014/309/WPZiB z dnia 28 maja 2014 r. oraz wszystkich wykonujących ją aktów w zakresie, w jakim dotyczą one strony skarżącej;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty, które co do zasady są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-432/11 Makhlouf/Rada (1) lub do nich podobne.

      (1)  Dz.U. C 290, s. 13.


title: Sprawa C-590/14 P: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 26 października 2016 r. – Dimosia Epicheirisi Ilektrismou AE (DEI)/Alouminion tis Ellados VEAE, dawniej Alouminion AE, Komisja Europejska (Odwołanie — Pomoc państwa — Produkcja aluminium — Preferencyjna taryfa opłat za energię elektryczną przyznana w drodze umowy — Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym — Rozwiązanie umowy — Zawieszenie skutków rozwiązania umowy przez sąd — Decyzja uznająca pomoc za bezprawnie przyznaną — Artykuł 108 ust. 3 TFUE — Pojęcia pomocy istniejącej i nowej pomocy — Rozróżnienie)

text:
               9.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/7

         Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 26 października 2016 r. – Dimosia Epicheirisi Ilektrismou AE (DEI)/Alouminion tis Ellados VEAE, dawniej Alouminion AE, Komisja Europejska
   (Sprawa C-590/14 P) (1)

   ((Odwołanie - Pomoc państwa - Produkcja aluminium - Preferencyjna taryfa opłat za energię elektryczną przyznana w drodze umowy - Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym - Rozwiązanie umowy - Zawieszenie skutków rozwiązania umowy przez sąd - Decyzja uznająca pomoc za bezprawnie przyznaną - Artykuł 108 ust. 3 TFUE - Pojęcia pomocy istniejącej i nowej pomocy - Rozróżnienie))
   (2017/C 006/08)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Dimosia Epicheirisi Ilektrismou AE (DEI) (przedstawiciele: E. Bourtzalas, adwokat, E. Salaka, C. Synodinos, C. Tagaras i A. Oikonomou, dikigoroi)

      Druga strona postępowania: Alouminion tis Ellados VEAE, dawniej Alouminion AE (przedstawiciele: G. Dellis, N. Korogiannakis, E. Chrysafis, D. Diakopoulos i N. Keramidas, dikigoroi)
   Komisja Europejska (przedstawiciele: É. Gippini Fournier i A. Bouchagiar, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 8 października 2014 r. Alouminion/Komisja (T-542/11, EU:T:2014:859) zostaje uchylony.

               2)

               Sprawa T 542/11 zostaje skierowana do ponownego rozpoznania przez Sąd Unii Europejskiej.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 65 z 23.2.2015.


title: Sprawa C-425/04: Skarga wniesiona dnia 4 października 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/32

         Skarga wniesiona dnia 4 października 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-425/04)
   (2004/C 300/60)
   W dniu 4 października 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich reprezentowanej przez Woutera Wilsa i Claudio Loggiego w charakterze pełnomocników, skierowana przeciwko Republice Włoskiej.
   Skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując, a w każdym razie nie informując Komisji o przyjęciu przepisów o charakterze ustawowym, wykonawczym i administracyjnym niezbędnych do wykonania dyrektywy 2001/16/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 marca 2001 r. w sprawie interoperacyjności transeuropejskiego systemu kolei konwencjonalnych, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 27 tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 20 kwietnia 2003 r.

      (1)  Dz.U. L 110 z 20.4.2001, str. 1


title: Sprawa C-294/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia Juzgado de lo Social n° 30 de Madrid, z dnia 5 lipca 2004 r. w sprawie pomiędzy C. Sarkatzis Herrero i Instituto Madrileño de la Salud (Madrycki Instytut Zdrowia)

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/28

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia Juzgado de lo Social no 30 de Madrid, z dnia 5 lipca 2004 r. w sprawie pomiędzy C. Sarkatzis Herrero i Instituto Madrileño de la Salud (Madrycki Instytut Zdrowia)
   (Sprawa C-294/04)
   (2004/C 228/57)
   Dnia 12 lipca 2004 r. do Sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia Juzgado de lo Social no 30 de Madrid, z dnia 5 lipca 2004 r. w sprawie pomiędzy C. Sarkatzis Herrero i Instituto Madrileño de la Salud,
   Juzgado de lo Social no 30 de Madrid zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy przepisy prawa wspólnotowego dotyczące urlopu macierzyńskiego oraz zasad równego traktowania mężczyzn i kobiet w zakresie dostępu do zatrudnienia powinny być rozumiane w ten sposób, że kobieta, która w trakcie korzystania z urlopu macierzyńskiego, uzyskuje zatrudnienie w sektorze publicznym, powinna korzystać z tych samych praw, co pozostali kandydaci, będący laureatami konkursu otwierającego dostęp do funkcji publicznych.

               2)

               Niezależnie od rozstrzygnięcia przypadku pracownicy po raz pierwszy ubiegającej się o pracę, jeżeli stosunek pracy trwa, choć z powodu przebywania na urlopie macierzyńskim jest w stanie zawieszenia, czy uzyskanie statusu pracownika etatowego czy stałego stanowi jedno z praw związanych z awansem, którego skuteczność nie może zostać ograniczona faktem pozostawania na urlopie macierzyńskim.

               3)

               Czy w tym konkretnym przypadku, przy stosowaniu wspomnianych przepisów, w szczególności tych, które odnoszą się do równego traktowania mężczyzn i kobiet w zakresie dostępu do zatrudnienia oraz po jego uzyskaniu, pracownica zatrudniona czasowo i korzystająca z urlopu macierzyńskiego, w przypadku uzyskania stałego zatrudnienia jest uprawniona do objęcia stanowiska i uzyskania statusu urzędnika wraz z uprawnieniami przynależnymi temu statusowi takimi jak początek kariery zawodowej i obliczanie stażu pracy już od tej chwili, na tych samych warunkach co pozostali kandydaci, którzy objęli stanowiska i niezależnie od tego, iż zgodnie z prawem krajowym właściwym w przedmiotowej sprawie, korzystanie z praw związanych z rzeczywistym wykonywaniem pracy ulega zawieszeniu do czasu faktycznego jej rozpoczęcia.


title: Sprawa T-390/12: Skarga wniesiona w dniu 5 września 2012 r. — Lifted Research i LRG Europe przeciwko OHIM — Fei Liangchen (Lr geans)

text:
               17.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/30

         Skarga wniesiona w dniu 5 września 2012 r. — Lifted Research i LRG Europe przeciwko OHIM — Fei Liangchen (Lr geans)
   (Sprawa T-390/12)
   2012/C 355/65
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Lifted Research Group, Inc (Irvine, Stany Zjednoczone) i LRG Europe Ltd (Hertfordshire, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: M. Edenborough, QC)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Fei Liangchen (Zhejiang, Chiny)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 13 czerwca 2012 r. w sprawie R 1199/2010-2; oraz

               —

               zasądzenie od OHIM na rzecz skarżących kosztów poniesionych przez nich w związku z niniejszym postępowaniem; ewentualnie, jeśli Fei Liangchen przystąpi do postępowania, wówczas zobowiązanie OHIM i Fei Liangchen solidarnie do pokrycia kosztów poniesionych przez skarżącą w związku z niniejszym postępowaniem.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Fei Liangchen

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „Lr geans” dla towarów i usług należących do klas 3, 18 i 25 — zgłoszenie nr 5572631

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Skarżące

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny wspólnotowy znak towarowy nr 2473627 „LIFTED RESEARCH GROUP” dla towarów należących do klasy 8; Słowny wspólnotowy znak towarowy nr 1591478 „LIFTED RESEARCH GROUP” dla towarów należących do klasy 25; słowny wspólnotowy znak towarowy nr 4709325 „L R G” dla towarów i usług należących do klas 3, 9, 16, 25, 28, 35, 41 i 42; słowny wspólnotowy znak towarowy nr 2473601 „L R G” dla towarów należących do klasy 18; słowny wspólnotowy znak towarowy nr 1591452 „L R G” dla towarów należących do klasy 25; graficzny wspólnotowy znak towarowy nr 4708897 przedstawiający drzewo z krzyżem dla towarów należących do klas 3, 9 i 25; graficzny wspólnotowy znak towarowy nr 4709218 „L” dla towarów należących do klas 9, 18 i 25; zgłoszony graficzny wspólnotowy znak towarowy nr 4988127 „L” dla towarów i usług należących do klas 3, 18, 25 i 35; niezarejestrowane oznaczenia używane w obrocie handlowym w Unii Europejskiej „LIFTED RESEARCH GROUP”, „LRG”, „L r geans”, „L”, „Lrg”, „Lr geans” dla towarów należących do klas 3, 18 i 25.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty:

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009; oraz

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 w związku z zasadą 19 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2868/95.


title: Sprawa C-412/10: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 listopada 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Queen's Bench Division) — Zjednoczone Królestwo) — Deo Antoine Homawoo przeciwko GMF Assurances SA (Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Prawo właściwe dla zobowiązań pozaumownych — Rozporządzenie (WE) nr 864/2001 — Zakres zastosowania ratione temporis)

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/15

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 listopada 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Queen's Bench Division) — Zjednoczone Królestwo) — Deo Antoine Homawoo przeciwko GMF Assurances SA
      (Sprawa C-412/10) (1)

      (Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Prawo właściwe dla zobowiązań pozaumownych - Rozporządzenie (WE) nr 864/2001 - Zakres zastosowania ratione temporis)
      (2012/C 25/23)
      Język postępowania: angielski

         Sąd krajowy

      High Court of Justice (Queen's Bench Division)

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona powodowa: Deo Antoine Homawoo

         Strona pozwana: GMF Assurances SA

         Przedmiot

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — High Court of Justice (Queen's Bench Division) (Zjednoczone Królestwo) — Wykładnia art. 15 lit. c), art. 31 i 32 rozporządzenia (WE) nr 864/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lipca 2007 r. dotyczącego prawa właściwego dla zobowiązań pozaumownych („Rzym II”) (Dz.U. L 199, s. 40) oraz art. 297 TFUE — Zakres zastosowania ratione temporis — Zakres zastosowania przepisów dotyczących zdarzeń powodujących szkodę

         Sentencja

      Artykuły 31 i 32 rozporządzenia (WE) nr 864/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lipca 2007 r. dotyczącego prawa właściwego dla zobowiązań pozaumownych („Rzym II”) w związku z art. 297 TFUE należy interpretować w ten sposób, że sąd krajowy ma obowiązek stosować to rozporządzenie jedynie do zdarzeń powodujących szkodę, które nastąpiły od dnia 11 stycznia 2009 r., zaś ani dzień wytoczenia powództwa odszkodowawczego, ani dzień ustalenia przez sąd rozpatrujący sprawę prawa właściwego nie mają wpływu na określenie zakresu zastosowania tego rozporządzenia w czasie.

         (1)  Dz.U. C 301 z 6.11.2010.