title: Sprawa C-195/05: Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               23.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/25

         Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-195/05)
   (2005/C 182/46)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 2 maja 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez M. Konstantinidisa, członka Służby Prawnej Komisji i G. Barbarę, adwokata wpisanego na listę Okręgowej Izby Adwokackiej w Mediolanie, przeciwko Republice Włoskiej.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1.

               stwierdzenie, że przyjmując obowiązujące na całym terytorium krajowym wytyczne — wyrażone w szczególności w okólniku Ministero dell'Ambiente z dnia 28 czerwca 1998 r. oraz okólniku Ministero della Salute z dnia 22 lipca 2002 r. — które wyłączają z zakresu stosowania przepisów o odpadach substancje pochodzące z przemysłu rolno-spożywczego przeznaczone do produkcji pasz oraz wyłączając na mocy art. 23 ustawy nr 179 z dnia 31 lipca 2002 r. z zakresu stosowania przepisów o odpadach pozostałości po przygotowaniu w kuchniach wszelkich typów posiłków o stałej konsystencji, gotowanych lub surowych, które nie zostały jeszcze odprowadzone do sieci zaopatrzeniowych i przeznaczone są dla schronisk dla zwierząt domowych, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 1 lit. a) dyrektywy 75/442/EWG (1) z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów w brzmieniu zmienionym dyrektywą 91/156/WE (2),

               2.

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Komisja Europejska stwierdza, że przyjmując obowiązujące na całym terytorium krajowym wytyczne, które wyłączają z zakresu stosowania przepisów o odpadach, substancje pochodzące z przemysłu rolno-spożywczego przeznaczone do produkcji pasz oraz wyłączając z zakresu stosowania przepisów o odpadach pozostałości po przygotowaniu w kuchniach wszelkich typów posiłków o stałej konsystencji, gotowanych lub surowych, które nie zostały odprowadzone do sieci zaopatrzeniowych i są przeznaczone dla schronisk dla zwierząt domowych, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 1 lit. a) dyrektywy 75/442/EWG w sprawie odpadów w brzmieniu zmienionym dyrektywą 91/156/WE.

      (1)  Dz.U. L 194 z 25.07.1975, str. 39

      (2)  Dz.U. L 78 z 26.03.1991, str. 32


title: Sprawa T-447/08: Skarga wniesiona w dniu 29 września 2008 r. — FIFA przeciwko OHIM — Ferrero (WORLD CUP GERMANY)

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/51

         Skarga wniesiona w dniu 29 września 2008 r. — FIFA przeciwko OHIM — Ferrero (WORLD CUP GERMANY)
   (Sprawa T-447/08)
   (2008/C 313/91)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Fédération Internationale de Football Association (FIFA) (Zurych, Szwajcaria) (przedstawiciele: D. Alexander, QC, A Barav, Barrister, adwokaci R. Buchel i C. Rassmann)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą było również: Ferrero OHG mbH (Stadtallendorf, Niemcy)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności w całości decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 30 czerwca 2008 r. w sprawie R 1469/2005-1; oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: Słowny znak towarowy „WORLD CUP GERMANY” dla towarów i usług należących do klas 1, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 14, 15, 16, 18, 20, 21, 24, 25, 26, 27, 28, 29, 30, 31, 32, 33, 34, 35, 36, 37, 38, 39, 40, 41 i 42 — wspólnotowy znak towarowy nr 2 152 635

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: Ferrero OHG mbH

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Oddalenie wniosku o unieważnienie

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów

      Podniesione zarzuty: i) naruszenie art. 73 i 74 ust. 1 rozporządzenia Rady nr 40/94 w zakresie, w jakim Izba Odwoławcza w dużej mierze oparła swą decyzję na art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady nr 40/94, na który to przepis nie powołali się ani Ferrero OHG mbH w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą, ani Wydział Sprzeciwów; ii) posiłkowo naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady nr 40/94, ponieważ Izba Odwoławcza nie dokonała oceny zarejestrowanego wspólnotowego znaku towarowego będącego przedmiotem wniosku o unieważnienie jako całości z perspektywy przeciętnego konsumenta i nie zastosowała właściwych przepisów odnoszących się do oceny charakteru opisowego względem zgłoszonych towarów lub usług; oraz iii) naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94, ponieważ Izba Odwoławcza dokonała błędnego ustalenia, zgodnie z którym zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie jest pozbawiony wymaganego minimum charakteru odróżniającego.


title: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia  27 października 2005 r.  w sprawie C-387/03 Republika Grecka przeciwko Komisja Wspólnot Europejskich (EFOGR — Rozliczenie rachunków — Lata budżetowe 1999 i 2000 — Decyzja 2003/536/WE — Sektory wina, oliwy z oliwek oraz wołowiny i baraniny)

text:
               24.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 330/3

      WYROK TRYBUNAŁU

   (czwarta izba)
   z dnia 27 października 2005 r.
   w sprawie C-387/03 Republika Grecka przeciwko Komisja Wspólnot Europejskich (1)

   (EFOGR - Rozliczenie rachunków - Lata budżetowe 1999 i 2000 - Decyzja 2003/536/WE - Sektory wina, oliwy z oliwek oraz wołowiny i baraniny)
   (2005/C 330/06)
   Język postępowania: grecki
   W sprawie C-387/03, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 230 WE, wniesioną w dniu 15 września 2003 r.Republika Grecka (pełnomocnicy: I. Chalkias i E. Svolopoulou) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: M. Condou-Durande, wspierany przez N. Korogiannakisa), Trybunał (czwarta izba), w składzie: K. Lenaerts, pełniący obowiązki prezesa czwartej izby (sprawozdawca), E. Juhász i M. Ilešič, sędziowie, rzecznik generalny: M. Poiares Maduro, sekretarz: H. von Holstein, zastępca sekretarza, wydał w dniu 27 października 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 264 z 01.11.2003 r.


title: Sprawa C-50/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Ivrea (Włochy) w dniu 4 lutego 2011 r. — postępowanie karne przeciwko Lucky’emu Emergerowi.

text:
               9.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Ivrea (Włochy) w dniu 4 lutego 2011 r. — postępowanie karne przeciwko Lucky’emu Emergerowi.
   (Sprawa C-50/11)
   2011/C 113/14
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale di Ivrea

      Strona w postępowaniu przed sądem krajowym

   Lucky Emegor

      Pytanie prejudycjalne

   Czy, w świetle zasad współpracy oraz skuteczności dyrektyw, artykuły 15 i 16 dyrektywy 2008/115/WE (1) przeciwstawiają się możliwości ukarania obywatela państwa trzeciego nielegalnie przebywającego na terytorium kraju karą pozbawienia wolności do czterech lat, w przypadku niezastosowania się do wydanego przez Questore pierwszego nakazu wydalenia z terytorium kraju w terminie 5 dni od doręczenia oraz karą pozbawienia wolności od jednego roku do pięciu lat za niezastosowanie się do kolejnych nakazów — przy równoczesnym obowiązku zatrzymania go przez policję na gorącym uczynku — w wyniku samego braku współpracy z jego strony w postępowaniu dotyczącym wydalenia, a w szczególności w przypadku niezastosowania się do nakazu wydalenia wydanego przez organ administracji?

      (1)  Dz.U. L 348, s. 98.


title: Sprawa C-435/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Bari (Włochy) w dniu 22 września 2014 r. – postępowanie karne przeciwko Maurowi Barletcie

text:
               15.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 448/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Bari (Włochy) w dniu 22 września 2014 r. – postępowanie karne przeciwko Maurowi Barletcie
   (Sprawa C-435/14)
   (2014/C 448/06)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale di Bari

      Strona w postępowaniu głównym

   Mauro Barletta

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 49 i nast. oraz art. 56 i nast. TFUE, analizowane w świetle wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 16 lutego 2012 r. [w sprawach połączonych C-72/10 i C-77/10], należy interpretować w ten sposób, że postanowienia te stoją na przeszkodzie ogłoszeniu przetargu na koncesje o czasie trwania krótszym od koncesji przyznanych w przeszłości, jeżeli wspomniany przetarg został ogłoszony rzekomo w celu usunięcia konsekwencji wynikających z bezprawnego wykluczenia pewnej liczby operatorów z wcześniejszych przetargów?

               2)

               Czy art. 49 i nast. oraz art. 56 i nast. TFUE, analizowane w świetle powyższego wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, należy interpretować w ten sposób, że postanowienia te stoją na przeszkodzie temu, aby wymóg dostosowania czasu wygaśnięcia koncesji stanowił odpowiednie uzasadnienie dla krótszego w porównaniu z koncesjami przyznanymi w przeszłości, czasu trwania koncesji objętych przetargiem?

               3)

               Czy art. 49 i nast. oraz art. 56 i nast. TFUE, analizowane w świetle powyższego wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, należy interpretować w ten sposób, że postanowienia te stoją na przeszkodzie dla wprowadzenia obowiązku nieodpłatnego zbycia użytkowania środków materialnych i niematerialnych majątku, które tworzą sieć zarządzania grami i ich przyjmowania w wypadku zakończenia działalności, z powodu upływu końcowego terminu ważności koncesji lub z powodu decyzji o jej wygaśnięciu lub odebraniu?


title: Sprawa C-627/10: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 11 lipca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Słowenii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Transport — Dyrektywa 91/440/EWG — Rozwój kolei wspólnotowych — Dyrektywa 2001/14/WE — Alokacja zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej — Artykuł 6 ust. 3 dyrektywy 91/440 i załącznik II do niej — Artykuł 14 ust. 2 dyrektywy 2001/14 — Zarządca infrastruktury — Udział w ustalaniu rozkładów jazdy pociągów — Zarządzanie ruchem kolejowym — Artykuł 6 ust. 2-5 dyrektywy 2001/14 — Brak środków stwarzających zarządcom zachętę do zmniejszania kosztów zapewniania infrastruktury i wielkości opłat za dostęp — Artykuł 7 ust. 3 i art. 8 ust. 1 dyrektywy 2001/14 — Koszty ponoszone bezpośrednio w związku z wykonywaniem przewozów kolejowych — Artykuł 11 dyrektywy 2001/14 — Plan poprawy wydajności)

text:
               31.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/6

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 11 lipca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Słowenii
   (Sprawa C-627/10) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Transport - Dyrektywa 91/440/EWG - Rozwój kolei wspólnotowych - Dyrektywa 2001/14/WE - Alokacja zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej - Artykuł 6 ust. 3 dyrektywy 91/440 i załącznik II do niej - Artykuł 14 ust. 2 dyrektywy 2001/14 - Zarządca infrastruktury - Udział w ustalaniu rozkładów jazdy pociągów - Zarządzanie ruchem kolejowym - Artykuł 6 ust. 2-5 dyrektywy 2001/14 - Brak środków stwarzających zarządcom zachętę do zmniejszania kosztów zapewniania infrastruktury i wielkości opłat za dostęp - Artykuł 7 ust. 3 i art. 8 ust. 1 dyrektywy 2001/14 - Koszty ponoszone bezpośrednio w związku z wykonywaniem przewozów kolejowych - Artykuł 11 dyrektywy 2001/14 - Plan poprawy wydajności)
   2013/C 252/08
   Język postępowania: słoweński

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. Støvlbæk, D. Kukovec i M. Žebre, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Słowenii (przedstawiciele: N. Pintar Gosenca, A. Vran i V. Kampoš, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek i T. Müller, pełnomocnicy), Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: S. Centeno Huerta, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia w wyznaczonym terminie przepisów niezbędnych w celu zastosowania się do art. 6 ust. 3 i do załącznika II dyrektywy Rady 91/440/EWG z dnia 29 lipca 1991 r. w sprawie rozwoju kolei wspólnotowych (Dz.U. L 237, s. 25) w brzmieniu zmienionym oraz art. 6 ust. 2-5, art. 7 ust. 3, art. 8 ust. 1, art. 11, art. 14 oraz art. 30 ust. 1 dyrektywy 2001/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 2001 r. w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej (Dz.U. L 75, s. 29).

      Sentencja

               1)

               Nie podejmując środków koniecznych w celu dostosowania się do:

                           —

                           art. 6 ust. 3 dyrektywy Rady 91/440/EWG z dnia 29 lipca 1991 r. w sprawie rozwoju kolei wspólnotowych, zmienionej dyrektywą 2004/51/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. i załącznika II do tego aktu oraz art. 14 ust. 2 dyrektywy 2001/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 2001 r. w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej, zmienionej dyrektywą 2004/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r., oraz

                           —

                           art. 6 ust. 2-5, art. 7 ust. 3, art. 8 ust. 1 oraz art. 11 dyrektywy 2001/14 zmienionej dyrektywą 2004/49,

                     Republika Słowenii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tych przepisów.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Europejska, Republika Słowenii, Republika Czeska i Królestwo Hiszpanii pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 103 z 2.4.2011.


title: Sprawa T-570/15: Skarga wniesiona w dniu 29 września 2015 r. – Federcaccia della Regione Liguria i in./Komisja

text:
               16.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/55

         Skarga wniesiona w dniu 29 września 2015 r. – Federcaccia della Regione Liguria i in./Komisja
   (Sprawa T-570/15)
   (2015/C 381/66)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Federcaccia della Regione Liguria i in. (Genua, Włochy) Matteo Anfossi (Taggia, Włochy), Associazione dei Migratoristi Italiani per la conservazione dell’ambiente naturale (ANUU) – LIGURIA (Genua, Włochy), Alessio Piana (Cremolino, Włochy), Giovanno Bordo (Bargagli, Włochy), Maria Teresa Esposito (Bargagli, Włochy), Ezio Giacomo Isola (Davagna, Włochy), Luca Fossardi (Recco, Włochy), Adriano Zanni (Valbrevenna, Włochy), Luigi Marco Tiscornia (Ne, Włochy), Andrea Campanile (Cassano Spinola, Włochy) (przedstawiciele: A. Bruni, A. Mozzati i P. Balletti, avvocati)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że Komisja Europejska w sposób zawiniony zaniechała zbadania początkowych danych Key Concepts pozyskanych przez Włochy dotyczących wiosennych migracji słonki, drozda i kwiczoła i porównania ich z takimi samymi danymi pozyskanymi przez Francję, uchybiając w ten sposób spoczywającemu na niej obowiązkowi opracowania spójnych danych międzynarodowych dotyczących tych trzech gatunków wędrownych w geograficznie i klimatycznie jednorodnych środowiskach terytorialnych.

               —

               stwierdzenie, że Komisja Europejska w sposób zawiniony zaniechała uaktualnienia włoskich danych Key Concept dotyczących początku wiosennej migracji słonki, drozda i kwiczoła, poprzez ich ujednolicenie i zharmonizowanie z tymi samymi danymi francuskimi uznanymi za prawidłowe i zgodne z prawem, przyjmując za początek wiosennej migracji tych trzech gatunków drugą dekadę lutego również we Włoszech;

               —

               stwierdzenie, że Komisja Europejska ustanowiła, bez prawidłowych i poprawnych przesłanek, wymóg wprowadzenia we Włoszech, a w szczególności w Ligurii, nieuzasadnionych ograniczeń odstrzału słonek, drozdów i kwiczołów w stosunku do tego, co jest dozwolone we Francji, a w szczególności na Korsyce i na południu Francji, przyśpieszając na dzień 20 stycznia zakończenie w Toskanii okresu polowań na wspomniane trzy gatunki wędrowne;

               —

               uznanie za niezgodne z prawem, ze względu na nierówne traktowanie państw członkowskich lub regionów państw członkowskich i na brak prawidłowych przesłanek, postępowania EU PILOT nr 6955/14/ENVI wszczętego przez Komisję tylko wobec państwa włoskiego, bez równoległego podjęcia takiej inicjatywy wobec Francji i bez przeprowadzenia jakiegokolwiek wstępnego badania pozwalającego zebrać spójne informacje uzasadniające opóźnienie o miesiąc szacunkowego rzeczywistego początku wiosennej migracji słonki, drozda i kwiczoła na Korsyce i na południu Francji(20 lutego) w stosunku do początku wiosennej migracji w Toskanii (20 stycznia);

               —

               uznanie za niezgodne z prawem zaniechania Komisji w stosunku do wezwania do usunięcia uchybień notyfikowanego jej przez skarżące stowarzyszenia w dniu 29 maja 2015 r, i jednocześnie uznanie odpowiedzi Komisji z dnia 9 września 2015 r. przekazanej pismem ENV.D.2/MC-GM/vf/Ares(2015)3758354 za wymijającą;

               —

               nakazanie Komisji dostosowania włoskich danych Key concept dotyczących początku wiosennej migracji słonki, drozda i kwiczoła do danych Key Concepts z Francji, w celu przyjęcia za początek tej migracji drugiej dekady lutego;

               —

               w każdym wypadku nakazanie Komisji dostosowania włoskich danych Key Concepts dotyczących początku wiosennej migracji słonki, drozda i kwiczoła w Ligurii do odpowiednich francuskich danych Key Concepts odnoszących się do Korsyki i do południa Francji, w celu przyjęcia za początek tej migracji drugiej dekady lutego;

               —

               nakazanie Komisji naprawienia szkód, które zostały i zostaną poniesione przez skarżące stowarzyszenia łowieckie z powodu jej uchybień i zaniechań, w sposób, jaki Sąd uzna za odpowiedni i słuszny.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty są takie jak te podniesione w sprawie T-562/15.


title: Sprawa T-82/06: Skarga wniesiona w dniu  14 marca 2006 r.  — Apple Computer International przeciwko Komisji

text:
               6.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/26

         Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2006 r. — Apple Computer International przeciwko Komisji
   (Sprawa T-82/06)
   (2006/C 108/47)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Apple Computer International (Cork, Irlandia) [przedstawiciele: G. Breen, Solicitor, P. Sreenan, SC, B. Quigley, BL]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że klasyfikacja zawarta w pkt 2 załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2171/2005 stanowi w rzeczywistości decyzję, która została wprawdzie przyjęta w formie rozporządzenia, jednakże dotyczy bezpośrednio i indywidualnie skarżącej;

               —

               Stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 2171/2005 dotyczącego klasyfikacji niektórych towarów w Nomenklaturze Scalonej (Dz.U. L 346, str. 7) w zakresie, w którym klasyfikuje monitor kolorowy typu ciekłokrystalicznego opisany w pkt 2 tabeli załączonej do tego rozporządzenia do kodu CN 8528 21 90;

               —

               Stwierdzenie, że monitory odpowiadające specyfikacji technicznej zawartej w pkt 2 załącznika do zaskarżonego rozporządzenia należy sklasyfikować do pozycji 8471 Nomenklatury Scalonej;

               —

               Obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zaskarżone rozporządzenie klasyfikuje cztery wyświetlacze ciekłokrystaliczne (LCD) do dwóch różnych kodów CN w Nomenklaturze Scalonej. Skarżąca podnosi, że jakkolwiek urządzenie wskazane w pkt 2 załącznika do zaskarżonego rozporządzenia (zwane dalej urządzeniem) nie jest zidentyfikowane jako produkt skarżącej, to jednak cechy techniczne i opis tego urządzenia definitywnie wskazują na to, że chodzi o produkt Apple 20 „LCD.
   Skarżąca podnosi, że klasyfikując produkowany przez skarżącą monitor 20” LCD do pozycji 8528, Komisja naruszyła rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (1) i dopuściła się oczywistego błędu w interpretacji przepisów wspólnotowych dotyczących klasyfikacji taryfowej.
   Skarżąca podnosi, że urządzenie spełnia określone w pozycji 8471 i wyjaśnione w uwadze 5 do działu 84 Nomenklatury Scalonej kryteria klasyfikacji jako „urządzenie” maszyny do automatycznego przetwarzania danych, jest w rodzaju stosowanych wyłącznie lub zasadniczo w systemie automatycznego przetwarzania danych, a ponadto, nie jest w stanie wykonywać specyficznych funkcji innych niż przetwarzanie danych. Zdaniem skarżącej, klasyfikacja do pozycji 8528 stanowi wobec tego oczywisty błąd przy dokonywaniu wykładni przepisów wspólnotowych dotyczących klasyfikacji taryfowej.
   Wreszcie, skarżąca podnosi, że kwestionowana klasyfikacja jest w bezpośredni sposób niezgodna z wyrokiem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-11/93 Siemens Nixdorf przeciwko Hauptzollamt Augsburg, Rec. str. I-1945.

      (1)  Dz.U. L 256, str. 1


title: Sprawa C-644/13 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 stycznia 2017 r. – Villeroy & Boch SAS/Komisja Europejska (Odwołanie — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Belgijski, niemiecki, francuski, włoski, niderlandzki i austriacki rynek instalacji sanitarnych do łazienek — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE i art. 53 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym — Koordynacja cen i wymiana szczególnie chronionych informacji handlowych — Jednolite naruszenie — Dowód — Grzywny — Nieograniczone prawo orzekania — Rozsądny termin — Proporcjonalność)

text:
               3.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/9

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 stycznia 2017 r. – Villeroy & Boch SAS/Komisja Europejska
   (Sprawa C-644/13 P) (1)

   ((Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Belgijski, niemiecki, francuski, włoski, niderlandzki i austriacki rynek instalacji sanitarnych do łazienek - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE i art. 53 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym - Koordynacja cen i wymiana szczególnie chronionych informacji handlowych - Jednolite naruszenie - Dowód - Grzywny - Nieograniczone prawo orzekania - Rozsądny termin - Proporcjonalność))
   (2017/C 104/15)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Villeroy & Boch SAS (przedstawiciel: J. Philippe, avocat)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre, L. Malferrari i F. Ronkes Agerbeek, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Villeroy & Boch SAS zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 45 z 15.2.2014.


title: Sprawa T-660/11: Skarga wniesiona w dniu dnia 30 grudnia 2011 r. — Polytetra przeciwko OHIM — EI du Pont de Nemours (POLYTETRAFLON)

text:
               3.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/15

         Skarga wniesiona w dniu dnia 30 grudnia 2011 r. — Polytetra przeciwko OHIM — EI du Pont de Nemours (POLYTETRAFLON)
   (Sprawa T-660/11)
   2012/C 65/29
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Polytetra GmbH (Mönchengladbach, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat R. Schiffer)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: EI du Pont de Nemours and Company (Wilmington, Stany Zjednoczone)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 29 września 2011 r. w sprawie R 2005/2010-1; i

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „POLYTETRAFLON” dla towarów i usług z klas 1, 11, 17 i 40 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 6131015

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: EI du Pont de Nemours and Company

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny wspólnotowy znak towarowy „TEFLON” nr 432120 obejmujący między innymi towary i usługi z klas 1, 11, 17 i 40

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie zaskarżonej decyzji oraz odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b, art. 15 ust. 1 oraz art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza błędnie przyjęła, że istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w przypadku zgłoszonego znaku towarowego i wcześniejszego znaku towarowego oraz że udowodniono rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego.


title: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 7 września 2004 r. w sprawie C-127/02 (wniosek Raad van State o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Landelijke Vereniging tot Behoud van de Waddenzee, Nederlandse Vereniging tot Bescherming van Vogels przeciwko Staatssecretaris van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij (Dyrektywa 92/43/EWG — Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory — Pojęcia „planu” lub „przedsięwzięcia” — Ocena skutków niektórych planów lub przedsięwzięć dla terenu chronionego)

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/2

      WYROK TRYBUNAŁU

   (wielka izba)
   z dnia 7 września 2004 r.
   w sprawie C-127/02 (wniosek Raad van State o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Landelijke Vereniging tot Behoud van de Waddenzee, Nederlandse Vereniging tot Bescherming van Vogels przeciwko Staatssecretaris van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij (1)

   (Dyrektywa 92/43/EWG - Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory - Pojęcia „planu” lub „przedsięwzięcia” - Ocena skutków niektórych planów lub przedsięwzięć dla terenu chronionego)
   (2004/C 262/03)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-127/02, mającej za przedmiot wniosek, złożony przez Raad van State (Królestwo Niderlandów), na skutek postanowienia z dnia 27 marca 2002 r., wpisany do rejestru dnia 8 kwietnia 2002 r., o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym w postępowaniu Landelijke Vereniging tot Behoud van de Waddenzee, Nederlandse Vereniging tot Bescherming van Vogels przeciwko Staatssecretaris van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij, Trybunał (wielka izba), w składzie: V. Skouris, prezes, P. Jann, C. W. A. Timmermans, C. Gulmann (sprawozdawca), J.-P. Puissochet i J. N. Cunha Rodrigues, prezesi izb, R. Schintgen, S. von Bahr i R. Silva de Lapuerta, sędziowie, rzecznik generalny: J. Kokott, sekretarz: M.-F. Contet, główny administrator, wydał w dniu 7 września 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Zmechanizowany połów sercówki jadalnej, przeprowadzany od wielu lat, ale dla którego co roku wydawana jest na czas określony licencja wymagająca za każdym razem ponownej oceny możliwości wykonywania tej działalności, jak również terenu, na którym może być ona wykonywana, wchodzi w zakres pojęcia „planu” lub „przedsięwzięcia” w znaczeniu art. 6 ust. 3 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory.

               2)

               Art. 6 ust. 3 dyrektywy 92/43 przewiduje procedurę zmierzającą do zagwarantowania przy pomocy uprzedniej kontroli, że plan lub przedsięwzięcie, które nie jest bezpośrednio związane lub konieczne do zagospodarowania terenu, ale które może na nie w istotny sposób oddziaływać, jest dozwolone tylko w takim zakresie, w jakim nie wpłynie ono niekorzystnie na dany teren; podczas gdy art. 6 ust. 2 tej dyrektywy wprowadza obowiązek ogólnej ochrony, polegającej na unikaniu pogorszenia stanu siedlisk oraz niepokojenia gatunków, które mogłoby mieć istotne skutki w świetle celów przedmiotowej dyrektywy i nie może być stosowany równolegle do ust. 3 tego artykułu.

               3

                           a)

                           Wykładni art. 6 ust. 3 zdanie pierwsze dyrektywy 92/43 należy dokonywać w ten sposób, że każdy plan lub przedsięwzięcie, które nie jest bezpośrednio związane lub konieczne do zagospodarowania terenu podlega odpowiedniej ocenie jego skutków dla danego terenu z punktu widzenia założeń jego ochrony, jeżeli nie można wykluczyć, na podstawie obiektywnych przyczyn, że oddziałuje na dany teren w istotny sposób, zarówno oddzielnie, jak i w połączeniu z innymi planami lub przedsięwzięciami.

                           b)

                           W świetle art. 6 ust. 3 zdanie pierwsze dyrektywy 92/43, jeżeli plan lub przedsięwzięcie, które nie jest bezpośrednio związane lub konieczne do zagospodarowania terenu, zagraża założeniom ochrony tego terenu, powinno ono zostać uznane za mogące oddziaływać w sposób istotny na ten teren. Ocena zagrożenia powinna być w szczególności dokonywana w świetle cech charakterystycznych oraz szczególnych uwarunkowań środowiska terenu, którego dotyczy taki plan lub przedsięwzięcie.

               4)

               W świetle art. 6 ust. 3 dyrektywy 92/43, odpowiednia ocena skutków planów lub przedsięwzięć dla danego terenu pociąga za sobą, konieczność identyfikacji przed jego zatwierdzeniem i przy uwzględnieniu najlepszej wiedzy naukowej w tym przedmiocie, wszystkich aspektów planów lub przedsięwzięć, mogących oddzielnie lub w połączeniu z innymi planami lub przedsięwzięciami, naruszyć założenia ochrony danych terenów. Właściwe władze krajowe, przy uwzględnieniu odpowiedniej oceny skutków zmechanizowanego połowu sercówki jadalnej dla danego terenu z punktu widzenia założeń jego ochrony, udzielają zezwolenia na jego przeprowadzanie wyłącznie pod warunkiem, że uzyskały przekonanie, że nie spowoduje on niekorzystnych skutków dla danego terenu. Ma to miejsce wówczas, gdy nie pozostaje żadna racjonalna wątpliwość z naukowego punktu widzenia odnośnie braku takich skutków.

               5)

               Jeżeli sąd krajowy jest wezwany do zbadania zgodności z prawem zezwolenia dotyczącego danego planu lub przedsięwzięcia w znaczeniu art. 6 ust. 3 dyrektywy 92/43, może on oceniać, czy właściwe władze krajowe nie przekroczyły granic swobodnego uznania ustalonych na podstawie wspomnianego przepisu, nawet jeżeli nie został on transponowany do porządku prawnego danego Państwa Członkowskiego mimo upływu przewidzianego w tym celu terminu.

      (1)  Dz.U. C 16 z 29.6.2002.


title: Sprawa T-3/15: Skarga wniesiona w dniu 6 stycznia 2015 r. – K-Swiss/OHIM (Równoległe paski na bucie)

text:
               23.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/53

         Skarga wniesiona w dniu 6 stycznia 2015 r. – K-Swiss/OHIM (Równoległe paski na bucie)
   (Sprawa T-3/15)
   (2015/C 065/72)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: E K-Swiss, Inc. (Westlake Village, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci R. Niebel i M. Hecht)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską w odniesieniu do graficznego znaku towarowego (Przedstawienie pięciu równoległych pasków umieszczonych na boku buta sportowego) – Międzynarodowa rejestracja nr 932 758

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 30 października 2014 r. w sprawie R 1093/2014-2

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit b) i art. 76 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-556/16: Postanowienie Sądu z dnia 3 marca 2017 r. – GX/Komisja (Służba publiczna — Zatrudnienie — Ogłoszenie o konkursie — Konkurs otwarty EPSO/AD/248/13 — Decyzja o nieumieszczeniu skarżącego na liście rezerwy kadrowej — Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej)

text:
               8.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 144/46

         Postanowienie Sądu z dnia 3 marca 2017 r. – GX/Komisja
   (Sprawa T-556/16) (1)

   ((Służba publiczna - Zatrudnienie - Ogłoszenie o konkursie - Konkurs otwarty EPSO/AD/248/13 - Decyzja o nieumieszczeniu skarżącego na liście rezerwy kadrowej - Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej))
   (2017/C 144/63)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: GX (przedstawiciel: adwokat G.M. Enache)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Gattinara i F. Simonetti, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie na podstawie art. 270 TFUE zmierzające, po pierwsze, do stwierdzenia nieważności decyzji komisji konkursu otwartego EPSO/AD/248/13 z dnia 20 sierpnia 2014 r. o nieumieszczeniu skarżącego na liście rezerwy kadrowej, a po drugie, do uzyskania odszkodowania za szkodę i zadośćuczynienia za krzywdę, których skarżący doznał z powodu tej decyzji.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               GX zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 279 z 24.8.2015 (sprawa pierwotnie zarejestrowana w sądzie do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej z sygnaturą F-89/15 i przekazana do Sądu Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016).


title: Sprawa C-565/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 4 listopada 2015 r. – Hans-Peter Ofenböck

text:
               1.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 4 listopada 2015 r. – Hans-Peter Ofenböck
   (Sprawa C-565/15)
   (2016/C 038/35)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Hans-Peter Ofenböck

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy dyrektywa 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniająca dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych, zwana dalej „dyrektywą 2005/29”) (1) sprzeciwia się stosowaniu przepisu prawa krajowego, który ogranicza pod względem czasowym możliwość zmiany przez podmiot prowadzący stację benzynową ceny paliw w ten sposób, że dopuszczalne jest jedynie jednorazowe ustalenie wyższej ceny w ciągu dnia?

               2.

               W razie nieudzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, lecz gdyby zgodnie z orzecznictwem Trybunału przy ocenie dopuszczalności takiego ograniczenia na podstawie przepisów art. 5-9 dyrektywy 2005/29 znaczenie miałyby mieć okoliczności konkretnego przypadku:
               Jakie aspekty należałoby uwzględnić przy koniecznej zgodnie z wyrokiem Trybunału w sprawie C-540/08 ocenie dopuszczalności takiego ograniczenia w ramach konkretnego przypadku na podstawie art. 5-9 dyrektywy 2005/29 w wypadku uregulowania ograniczającego możliwość podwyższenia cen konsumenckich?

      (1)  Dz.U. L 149, s. 22.


title: Sprawa T-728/16: Skarga wniesiona w dniu 14 października 2016 r. – Tuerck/Komisja

text:
               19.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 475/18

         Skarga wniesiona w dniu 14 października 2016 r. – Tuerck/Komisja
   (Sprawa T-728/16)
   (2016/C 475/28)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Sabine Tuerck (Woluwe-Saint-Pierre, Belgia) (przedstawiciele: S. Orlandi i T. Martin, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 10 grudnia 2015 r. potwierdzającej przeniesienie uprawnień emerytalnych skarżącej;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 7 ust. 1 ogólnych przepisów wykonawczych (OPW) do art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego, dotyczących przeniesienia uprawnień emerytalnych, z dnia 3 marca 2011 r. Tego naruszenia miałby dopuścić się organ powołujący przy obliczaniu potrącenia kwoty odpowiadającej rewaloryzacji wartości kapitałowej pomiędzy datą złożenia wniosku o przeniesienie a datą faktycznego przeniesienia.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego w zakresie, w jakim organ powołujący miałby uwzględnić jej awans z mocą wsteczną celem ustalenia jej wynagrodzenia podstawowego w dniu złożenia wniosku o przeniesienie uprawnień emerytalnych.


title: Sprawa C-479/04: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Østre Landsret z dnia 16 listopada 2004 r. w sprawie Laserdisken ApS przeciwko Kulturministeriet

text:
               5.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 31/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Østre Landsret z dnia 16 listopada 2004 r. w sprawie Laserdisken ApS przeciwko Kulturministeriet
   (Sprawa C-479/04)
   (2005/C 31/14)
   Język postępowania: duński
   W dniu 19 listopada 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Østre Landsret z dnia 16 listopada 2004 r. w sprawie Laserdisken ApS przeciwko Kulturministeriet.
   Østre Landsret zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy art. 4 ust. 2 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (1) z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym jest nieważny?

               2)

               Czy art. 4 ust. 2 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym stoi na przeszkodzie temu, by Państwo Członkowskie zachowało w swoim ustawodawstwie międzynarodowe wyczerpanie praw autorskich?

         Drugie pytanie ma na celu wyjaśnienie kwestii, czy Państwo Członkowskie, które przykłada większą wagę do wolności wypowiedzi oraz dostępu obywateli do dóbr kultury niż do ochrony krajowych uprawnionych z tytułu praw autorskich, może odstąpić od stosowania art. 4 ust. 2.

      (1)  Dz.U. L 167 z 22.6.2001, str. 10.


title: Sprawa C-31/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 20 stycznia 2010 r. — Minerva Kulturreisen GmbH przeciwko Finanzamt Freital

text:
               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 20 stycznia 2010 r. — Minerva Kulturreisen GmbH przeciwko Finanzamt Freital
   (Sprawa C-31/10)
   2010/C 100/27
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Minerva Kulturreisen GmbH

      Strona pozwana: Finanzamt Freital

      Pytanie prejudycjalne

   Czy „specjalny system dla biur podróży” w art. 26 dyrektywy 77/388/EWG (1) dotyczy także osobnej sprzedaży biletów do opery przez biuro podróży bez świadczenia dodatkowych usług?

      (1)  Szósta dyrektywa 77/388/EWG Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku; Dz.U. L 145, s. 1


title: Sprawa C-113/05 P: Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 10 grudnia 2004 r. w sprawie T-196/03 European Federation for Cosmetic Ingredients (EFfCI) przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej, wniesione przez European Federation for Cosmetic Ingredients (EFfCI) w dniu 4 marca 2005 r.

text:
               14.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 115/13

         Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 10 grudnia 2004 r. w sprawie T-196/03 European Federation for Cosmetic Ingredients (EFfCI) przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej, wniesione przez European Federation for Cosmetic Ingredients (EFfCI) w dniu 4 marca 2005 r.
   (Sprawa C-113/05 P)
   (2005/C 115/24)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 4 marca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęło odwołanie European Federation for Cosmetic Ingredients (EFfCI), z siedzibą w Brukseli (Belgia), reprezentowanej przez adwokatów K. Van Maldegema oraz C. Mereu od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 10 grudnia 2004 r. w sprawie T-196/03 (1) European Federation for Cosmetic Ingredients (EFfCI) przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej.
   Wnosząca odwołanie zwraca się do Trybunału o:

               —

               uznanie niniejszego odwołania za dopuszczalne i uzasadnione;

               —

               uchylenie postanowienia Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 grudnia 2004 r. w sprawie T-196/03;

               —

               uznanie za dopuszczalne żądań przedstawionych przez wnoszącą odwołanie w sprawie T-196/03;

               —

               rozstrzygnięcie co do istoty sprawy lub ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Pierwszej Instancji, oraz

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej kosztami niniejszego postępowania oraz kosztami postępowania przed Sądem Pierwszej Instancji.

         Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Wnosząca odwołanie kwestionuje pkt 16 zaskarżonego postanowienia, którym został odrzucony jej wniosek o rozpatrzenie sprawy co do istoty przed rozstrzygnięciem o dopuszczalności lub ewentualnie o pozostawienie wszelkich decyzji do rozstrzygnięcia w wyroku w postępowaniu głównym. Wnosząca odwołanie podnosi, że odrzucenie to jest bezprawne, ponieważ Sąd Pierwszej Instancji błędnie interpretuje art. 114 § 4 regulaminu oraz narusza zasadę skuteczności i obowiązek uzasadnienia. Sąd Pierwszej Instancji powinien zinterpretować art. 114 § 4 regulaminu szeroko oraz z należytym uwzględnieniem okoliczności sprawy zgodnie z prawną zasadą skuteczności. Wnosząca odwołanie twierdzi również, że Sąd Pierwszej Instancji naruszył obowiązek uzasadnienia nie przedstawiając innego wyjaśnienia dla odrzucenia jak to, iż „w wyniku zbadania akt sprawy jest wystarczająco poinformowany, by móc rozstrzygnąć w kwestii wniosków”.

               2.

               Wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd Pierwszej Instancji naruszył prawo odrzucając wnioski skarżącej i stwierdzając, że:

                           a)

                           antykonkurencyjne skutki jakie zaskarżony środek wywiera na wnoszącą odwołanie nie wyróżniają jej spośród innych przedsiębiorstw. Wnosząca odwołanie twierdzi, że inne przedsiębiorstwa, które nie zaopatrują sektora kosmetycznego bądź które zaopatrują sektor kosmetyczny i nie testują swoich składników na zwierzętach lub nie używają substancji RMR, znajdują się w innej sytuacji niż wnosząca odwołanie. Ponadto wnosząca odwołanie utrzymuje, że Sąd Pierwszej Instancji błędnie interpretuje wyrok w sprawie Extramet.

                           b)

                           wnosząca odwołanie nie powołała się na żaden wiążący przepis nadrzędny w stosunku do zaskarżonego środka, który mógłby nakazać Parlamentowi i Radzie uwzględnienie negatywnych skutków zaskarżonego środka: wnosząca odwołanie podnosi, iż art. 3 lit. g) WE stanowi wiążący przepis zobowiązujący Parlament i Radę do zapewnienia niezakłóconej konkurencji na rynku wewnętrznym.

                           c)

                           patenty wnoszącej odwołanie nie są tego rodzaju, aby zaskarżony środek czynił ich gospodarcze wykorzystywanie bezpośrednio i ostatecznie bezprawnym, a w rezultacie „indywidualnie dotyczył” wnoszącej odwołanie. Wnosząca odwołanie podnosi, że fakt, iż zaskarżony środek pozbawia ją jej (wyłącznego) prawa z patentu powoduje, iż dany akt dotyczy jej indywidualnie w rozumieniu wyroku w sprawie Codorniú.

                           d)

                           niedopuszczalne jest twierdzenie wnoszącej odwołanie, iż dany akt dotyczy jej indywidualnie, ponieważ uczestniczyła w postępowaniu prowadzącym do wydania zaskarżonego środka, które opiera się na art. 13 dyrektywy 76/768 oraz na jej udziale w wydaniu zaskarżonego środka: wnosząca odwołanie podnosi, iż Sąd Pierwszej Instancji błędnie uznał, że art. 13 dotyczy jedynie środków indywidualnych, ponieważ dyrektywa 76/768 nie zapewnia możliwości przyjęcia takich środków.

               3.

               Ponadto wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd Pierwszej Instancji naruszył prawo do pełnej i skutecznej ochrony sądowej oraz prawo do bycia wysłuchanym. Wnosząca odwołanie utrzymuje, iż jej prawo do pełnej i skutecznej ochrony sądowej winno prowadzić przynajmniej do tego, aby Sąd Pierwszej Instancji rozpoznał sprawę co do istoty zamiast odmawiać wnoszącej odwołanie legitymacji procesowej jedynie w oparciu o względy formalne.

      (1)  Dz.U. C 184, 2.8.2003, str. 50.


title: Sprawa C-233/14: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 2 czerwca 2016 r. – Komisja Europejska/Królestwo Niderlandów (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuły 18 TFUE, 20 TFUE i 21 TFUE — Obywatelstwo Unii — Prawo do przemieszczania się i pobytu — Dyskryminacja ze względu na przynależność państwową — Świadczenie na pokrycie kosztów transportu przyznawane studentom krajowym — Dyrektywa 2004/38/WE — Artykuł 24 ust. 2 — Odstępstwo od zasady równego traktowania — Pomoc na pokrycie kosztów utrzymania w czasie studiów przyznawana w postaci stypendiów lub pożyczek studenckich — Zakres — Wymogi formalne dotyczące skargi wszczynającej postępowanie — Spójne przedstawienie zarzutów)

text:
               8.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/3

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 2 czerwca 2016 r. – Komisja Europejska/Królestwo Niderlandów
   (Sprawa C-233/14) (1)

   ((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuły 18 TFUE, 20 TFUE i 21 TFUE - Obywatelstwo Unii - Prawo do przemieszczania się i pobytu - Dyskryminacja ze względu na przynależność państwową - Świadczenie na pokrycie kosztów transportu przyznawane studentom krajowym - Dyrektywa 2004/38/WE - Artykuł 24 ust. 2 - Odstępstwo od zasady równego traktowania - Pomoc na pokrycie kosztów utrzymania w czasie studiów przyznawana w postaci stypendiów lub pożyczek studenckich - Zakres - Wymogi formalne dotyczące skargi wszczynającej postępowanie - Spójne przedstawienie zarzutów))
   (2016/C 287/04)
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. van Beek i C. Gheorghiu, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: M. Bulterman i C. Schillemans, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 245 z 28.7.2014.


title: Sprawy połączone C-443/14 i C-444/14: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 1 marca 2016 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Bundesverwaltungsgericht – Niemcy) – Kreis Warendorf/Ibrahim Alo (C-443/14) i Amira Osso/Region Hannover (C-444/14) (Odesłanie prejudycjalne — Konwencja dotycząca statutu uchodźców, podpisana w Genewie w dniu 28 lipca 1951 r. — Artykuły 23 i 26 — Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości — Dyrektywa 2011/95/UE — Normy dotyczące zakresu ochrony międzynarodowej — Status ochrony uzupełniającej — Artykuł 29 — Ochrona socjalna — Kryteria kwalifikujące — Artykuł 33 — Swoboda przemieszczania się w przyjmującym państwie członkowskim — Pojęcie — Ograniczenie — Obowiązek zamieszkiwania w określonym miejscu — Odmienne traktowanie — Porównywalność sytuacji — Zrównoważony podział obciążeń budżetowych pomiędzy jednostkami administracyjnymi — Względy polityki migracyjnej i integracyjnej)

text:
               2.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/10

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 1 marca 2016 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Bundesverwaltungsgericht – Niemcy) – Kreis Warendorf/Ibrahim Alo (C-443/14) i Amira Osso/Region Hannover (C-444/14)
   (Sprawy połączone C-443/14 i C-444/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Konwencja dotycząca statutu uchodźców, podpisana w Genewie w dniu 28 lipca 1951 r. - Artykuły 23 i 26 - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Dyrektywa 2011/95/UE - Normy dotyczące zakresu ochrony międzynarodowej - Status ochrony uzupełniającej - Artykuł 29 - Ochrona socjalna - Kryteria kwalifikujące - Artykuł 33 - Swoboda przemieszczania się w przyjmującym państwie członkowskim - Pojęcie - Ograniczenie - Obowiązek zamieszkiwania w określonym miejscu - Odmienne traktowanie - Porównywalność sytuacji - Zrównoważony podział obciążeń budżetowych pomiędzy jednostkami administracyjnymi - Względy polityki migracyjnej i integracyjnej))
   (2016/C 156/13)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesverwaltungsgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Kreis Warendorf (C-443/14), Amira Osso (C-444/14)

      Strona pozwana: Ibrahim Alo (C-443/14), Region Hannover (C-444/14)

      przy udziale: Vertreter des Bundesinteresses beim Bundesverwaltungsgericht (C-443/14 i C-444/14)

      Sentencja

               1)

               Artykuł 33 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony należy interpretować w ten sposób, że nałożony na beneficjenta statusu ochrony uzupełniającej wymóg w zakresie miejsca zamieszkania, taki jak te rozpatrywane w postępowaniach głównych, stanowi ograniczenie swobody przemieszczania się zagwarantowanej w tym artykule, nawet jeśli środek ów nie zabrania temu beneficjentowi swobodnie poruszać się po terytorium państwa członkowskiego, które udzieliło tej ochrony, i przejściowo przebywać w obrębie tego terytorium poza miejscem wynikającym z wymogu w zakresie miejsca zamieszkania.

               2)

               Artykuły 29 i 33 dyrektywy 2011/95 należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie nałożeniu na beneficjenta statusu ochrony uzupełniającej pobierającego pewne szczególne świadczenia społeczne wymogu w zakresie miejsca zamieszkania, takiego jak te rozpatrywane w postępowaniach głównych, w celu osiągnięcia odpowiedniego podziału obciążeń wynikających z wypłacania tych świadczeń pomiędzy poszczególne instytucje właściwe w tej dziedzinie, gdy mające zastosowanie uregulowanie krajowe nie przewiduje nałożenia takiego środka na pobierających wspomniane świadczenia uchodźców, obywateli państwa trzeciego legalnie przebywających na terytorium zainteresowanego państwa członkowskiego ze względów innych niż humanitarne, polityczne lub uzasadnione prawem międzynarodowym i obywateli tego państwa członkowskiego.

               3)

               Artykuł 33 dyrektywy 2011/95 należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie nałożeniu na beneficjenta statusu ochrony uzupełniającej pobierającego pewne szczególne świadczenia społeczne wymogu w zakresie miejsca zamieszkania, takiego jak te rozpatrywane w postępowaniach głównych, w celu ułatwienia integracji obywateli państw trzecich w państwie członkowskim, które udzieliło tej ochrony, gdy mające zastosowanie uregulowanie krajowe nie przewiduje nałożenia takiego środka na pobierających wspomniane świadczenia obywateli państwa trzeciego legalnie przebywających na terytorium zainteresowanego państwa członkowskiego ze względów innych niż humanitarne, polityczne lub uzasadnione prawem międzynarodowym, jeśli beneficjenci statusu ochrony uzupełniającej nie znajdują się w sytuacji obiektywnie porównywalnej, w świetle tego celu, do sytuacji obywateli państwa trzeciego legalnie przebywających na terytorium zainteresowanego państwa członkowskiego ze względów innych niż humanitarne, polityczne i uzasadnione prawem międzynarodowym, czego sprawdzenie należy do sądu odsyłającego.

      (1)  Dz.U. C 439 z 8.12.2014.


title: Sprawa T-652/14: Wyrok Sądu z dnia 28 czerwca 2016 r. – AF Steelcase/EUIPO (Zamówienia publiczne na usługi — Postępowanie przetargowe — Dostawa i montaż mebli oraz akcesoriów w siedzibach EUIPO — Odrzucenie oferty jednego z oferentów — Skarga o stwierdzenie nieważności — Decyzja o udzieleniu zamówienia — Brak bezpośredniego oddziaływania — Niedopuszczalność — Obowiązek uzasadnienia — Zasada dobrej administracji — Proporcjonalność — System odrzucenia ofert — Odpowiedzialność pozaumowna — Szkoda materialna — Krzywda)

text:
               8.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/19

         Wyrok Sądu z dnia 28 czerwca 2016 r. – AF Steelcase/EUIPO
   (Sprawa T-652/14) (1)

   ((Zamówienia publiczne na usługi - Postępowanie przetargowe - Dostawa i montaż mebli oraz akcesoriów w siedzibach EUIPO - Odrzucenie oferty jednego z oferentów - Skarga o stwierdzenie nieważności - Decyzja o udzieleniu zamówienia - Brak bezpośredniego oddziaływania - Niedopuszczalność - Obowiązek uzasadnienia - Zasada dobrej administracji - Proporcjonalność - System odrzucenia ofert - Odpowiedzialność pozaumowna - Szkoda materialna - Krzywda))
   (2016/C 287/23)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: AF Steelcase, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci S. Rodríguez Bajón i A. Gómez-Acebo Dennes)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: początkowo N. Bambara i M. Paolacci, następnie N. Bambara i J. Crespo Carrillo, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Po pierwsze, żądanie oparte na art. 263 TFUE i mające na celu stwierdzenie nieważności decyzji EUIPO z dnia 8 lipca 2014 r. odrzucającej ofertę przedłożoną przez skarżącą w ramach przetargu dotyczącego dostawy i montażu mebli oraz akcesoriów w siedzibach EUIPO (Dz.U. 2014/S 023-035020), jak również innych decyzji powiązanych z decyzję odrzucenia oferty skarżącej, w tym w razie potrzeby decyzji o udzieleniu zamówienia publicznego, a także żądanie wznowienia postępowania przetargowego na etapie poprzedzającym wydanie decyzji z dnia 8 lipca 2014 r., a po drugie, żądanie oparte na art. 268 TFUE i mające na celu zasądzenie odszkodowania za poniesione przez skarżącą w jej przekonaniu szkody.

      Sentencja szkody

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona, a w pozostałym zakresie oddalona.

               2)

               AF Steelcase, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 380 z 27.10.2014.


title: Sprawa C-277/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Handelsgericht Wien (Austria) w dniu 3 czerwca 2010 r. — Martin Luksan przeciwko Petrusowi van der Let

text:
               11.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Handelsgericht Wien (Austria) w dniu 3 czerwca 2010 r. — Martin Luksan przeciwko Petrusowi van der Let
   (Sprawa C-277/10)
   ()
   2010/C 246/31
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Handelsgericht Wien

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Martin Luksan

      Strona pozwana: Petrus van der Let

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wykładni przepisów prawa Unii Europejskiej z dziedziny prawa autorskiego i praw pokrewnych, w szczególności przepisów art. 2 ust. 2, art. 5 i 6 dyrektywy w sprawie najmu i użyczenia (1), art. 1 ust. 5 dyrektywy w sprawie przekazu satelitarnego oraz retransmisji drogą kablową (2) i art. 2 ust. 1 dyrektywy w sprawie harmonizacji czasu ochrony prawa autorskiego i niektórych praw pokrewnych (3) w związku z art. 4 dyrektywy w sprawie najmu i użyczenia, art. 2 dyrektywy w sprawie przekazu satelitarnego oraz retransmisji drogą kablową i art. 2 i 3 oraz art. 5 ust. 2 lit. b) dyrektywy informacyjnej (4) należy dokonywać w taki sposób, że prawa do eksploatacji w postaci zwielokrotniania utworu, przekazu drogą satelitarną i innych form publicznego udostępniania poprzez podawanie do publicznej wiadomości, w każdym razie z mocy prawa bezpośrednio (pierwotnie) przysługują głównemu reżyserowi utworu filmowego lub audiowizualnego albo dalszym, określonym przez ustawodawcę państwa członkowskiego twórcom filmu — a nie bezpośrednio (pierwotnie) i wyłącznie — producentowi filmu; czy ustawy państw członkowskich, na podstawie których prawa do eksploatacji z mocy prawa bezpośrednio (pierwotnie) i wyłącznie przysługują producentowi filmu, są niezgodne z prawem Unii Europejskiej?

         W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:

               2a.

               Czy według prawa Unii Europejskiej w kompetencji ustawodawcy państwa członkowskiego pozostaje, nie tylko w odniesieniu do prawa najmu i użyczenia, ale także do innych praw, w stosunku do przysługujących głównemu reżyserowi utworu filmowego lub audiowizualnego albo dalszym, określonym przez ustawodawcę państwa członkowskiego twórcom filmu, praw do eksploatacji w znaczeniu punktu pierwszego, wprowadzenie domniemania prawnego na rzecz przekazania takich praw producentowi filmu i czy — w przypadku potwierdzenia — muszą zostać spełnione wymogi przewidziane w art. 2 ust. 5 i 6 dyrektywy w sprawie najmu i użyczenia w związku z art. 4 tej dyrektywy?

               2b.

               Czy zasada pierwotności praw głównego reżysera utworu filmowego lub audiowizualnego albo dalszych, określonych przez ustawodawcę państwa członkowskiego twórców filmu ma także zastosowanie do przyznanych przez ustawodawcę państwa członkowskiego praw do godziwego wynagrodzenia jak tzw. „Leerkassetenvergütung” (wynagrodzenie z tytułu „czystych nośników”) zgodnie z § 42b österreichisches Urheberrechtsgesetz (austriackiej ustawy o prawie autorskim, zwanej dalej „öUrhG”) bądź roszczenia o godziwą rekompensatę w rozumieniu art. 5 ust. 2 lit. b) dyrektywy informacyjnej?

         W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 2b:

               3)

               Czy według prawa Unii Europejskiej w kompetencji ustawodawcy państwa członkowskiego pozostaje, w odniesieniu do przysługujących głównemu reżyserowi utworu filmowego lub audiowizualnego albo dalszym, określonym przez ustawodawcę państwa członkowskiego twórcom filmu praw w znaczeniu punktu drugiego, wprowadzenie domniemania prawnego na rzecz przekazania takich praw producentowi filmu i czy — w przypadku potwierdzenia — muszą zostać spełnione wymogi przewidziane w art. 2 ust. 5 i 6 dyrektywy w sprawie najmu i użyczenia w związku z art. 4 tej dyrektywy?

         W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie trzecie:

               4)

               Czy pozostaje w zgodzie z wyżej wymienionymi przepisami prawa Unii Europejskiej z dziedziny prawa autorskiego i praw pokrewnych przepis ustawy państwa członkowskiego, zgodnie z którym głównemu reżyserowi utworu filmowego lub audiowizualnego albo dalszym, określonym przez ustawodawcę państwa członkowskiego twórcom filmu przyznane zostaje wprawdzie uprawnienie do połowy ustawowych praw do wynagrodzenia, roszczenie to nie ma jednak charakteru bezwzględnie obowiązującego i dlatego nie jest niezbywalne?

      (1)  Dyrektywa Rady 92/100/EWG z dnia 19 listopada 1992 r. w sprawie prawa najmu i użyczenia oraz niektórych praw pokrewnych prawu autorskiemu w zakresie własności intelektualnej, Dz.U. L 346, s. 61

      (2)  Dyrektywa Rady nr 93/83/EWG z dnia 27 września 1993 r. w sprawie koordynacji niektórych zasad dotyczących prawa autorskiego oraz praw pokrewnych stosowanych w odniesieniu do przekazu satelitarnego oraz retransmisji drogą kablową, Dz.U. L 248, s. 15

      (3)  Dyrektywa 2006/116/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie czasu ochrony prawa autorskiego i niektórych praw pokrewnych (wersja ujednolicona), Dz.U. L 372, s. 12

      (4)  Dyrektywa 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym, Dz.U. L 167, s. 10


title: Sprawa C-139/05: Skarga wniesiona w dniu 29 marca 2005 r. przez Królestwo Hiszpanii przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               14.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 115/17

         Skarga wniesiona w dniu 29 marca 2005 r. przez Królestwo Hiszpanii przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-139/05)
   (2005/C 115/30)
   Język postępowania: hiszpański
   W dniu 29 marca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Królestwa Hiszpanii, reprezentowanego przez Enrique Braquehaisa Conesę, Abogado del Estado, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Radzie Unii Europejskiej.
   Królestwo Hiszpanii wnosi do Trybunału o:

               1.

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 27/2005 (1) z dnia 22 grudnia 2004 r. ustalającego wielkości dopuszczalne połowów na 2005 r. i inne związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty, oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, gdzie wymagane są ograniczenia połowowe, w zakresie, w jakim nie przyznaje ono Hiszpanii kwot odpowiadających możliwościom połowowym, które były przedmiotem podziału na Morzu Północnym przed przystąpieniem.

               2.

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Zarzuty i główne argumenty są identyczne jak w sprawie C-133/04 (2).

      (1)  Dz.U. L 12 z 14.1.2005, str. 1.

      (2)  Dz.U. C 106 z 30.4.2004, str.38.


title: Sprawa T-183/10: Wyrok Sądu z dnia 10 października 2012 r. — Sviluppo Globalne przeciwko Komisji (Zamówienia publiczne na usługi — Procedura przetargowa — Świadczenie pomocy technicznej rządowi Syrii — Odrzucenie kandydatury — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               24.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 366/31

         Wyrok Sądu z dnia 10 października 2012 r. — Sviluppo Globalne przeciwko Komisji
   (Sprawa T-183/10) (1)

   (Zamówienia publiczne na usługi - Procedura przetargowa - Świadczenie pomocy technicznej rządowi Syrii - Odrzucenie kandydatury - Obowiązek uzasadnienia)
   2012/C 366/59
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Sviluppo Globale GEIE (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: F. Sciaudone, R. Sciaudone i A. Neri, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Erlbacher, pełnomocnik, wspierany przez adwokata P. Manziniego)

      Przedmiot

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 14 lutego 2010 r. w sprawie niedopuszczenia oferty złożonej przez skarżącą w przetargu ograniczonym EUROPEAID/129038/C/SER/SYR (Dz.U. 2009/S 223-319862) dotyczącego świadczenia usług pomocy technicznej dla rządu syryjskiego na rzecz programu decentralizacji i rozwoju lokalnego.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji z dnia 14 lutego 2010 r. w sprawie niedopuszczenia kandydatury złożonej przez skarżącą w ramach przetargu ograniczonego EUROPEAID/129038/C/SER/SYR (Dz.U. 2009/S 223-319862) dotyczącego świadczenia usług pomocy technicznej dla rządu syryjskiego na rzecz programu decentralizacji i rozwoju lokalnego.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Sviluppo Globale GEIE.

      (1)  Dz.U. C 179 z 3.7.2010.


title: Sprawa C-530/14 P: Postanowienie Trybunału (druga izba) z dnia 22 października 2015 r. – Komisja Europejska/Republika Grecka (Odwołanie — Pomoc państwa — Kasyna greckie — Regulacja przewidująca wynoszące 80 % obciążenie pobierane od opłat za wejście w różnej wysokości — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym — Pojęcie pomocy państwa — Korzyść — Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne, a w części oczywiście bezzasadne)

text:
               1.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/15

         Postanowienie Trybunału (druga izba) z dnia 22 października 2015 r. – Komisja Europejska/Republika Grecka
   (Sprawa C-530/14 P) (1)

   ((Odwołanie - Pomoc państwa - Kasyna greckie - Regulacja przewidująca wynoszące 80 % obciążenie pobierane od opłat za wejście w różnej wysokości - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym - Pojęcie pomocy państwa - Korzyść - Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne, a w części oczywiście bezzasadne))
   (2016/C 038/21)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouchagiar i P.J. Loewenthal, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Republika Grecka (przedstawiciele: K. Boskovits i P. Mylonopoulos, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje w części odrzucone, a w części oddalone.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2015.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 października 2004 r. w sprawie T–61/02: Commerzbank AG przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Konkurencja — Art. 81 WE — Porozumienie w sprawie ustalenia cen i sposobów pobierania opłat za usługi wymiany gotówki — Niemcy — Procedura zaoczna)

text:
               18.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/14

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 14 października 2004 r.
   w sprawie T–61/02: Commerzbank AG przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Konkurencja - Art. 81 WE - Porozumienie w sprawie ustalenia cen i sposobów pobierania opłat za usługi wymiany gotówki - Niemcy - Procedura zaoczna)
   (2004/C 314/37)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie T–61/02 Commerzbanku AG z siedzibą we Frankfurcie nad Menem (Niemcy), reprezentowanego przez adwokata H. Satzky'ego z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, mającej za przedmiot wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2003/25/WE z dnia 11 grudnia 2001 r. w sprawie postępowania wszczętego na podstawie art. 81 WE – [sprawa COMP/E-1/37.919 (ex 37.391) - Opłaty bankowe za konwersję walut strefy euro – Niemcy] (Dz.U. 2003, L 15, str. 1), Sąd (piąta izba) w składzie: P. Lindh, prezes, R. García-Valdecasas i J. D. Cooke, sędziowie; sekretarz: H. Jung, wydał dnia 14 października 2004 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Decyzja Komisji 2003/25/WE z dnia 11 grudnia 2001 r. w sprawie postępowania wszczętego na podstawie art. 81 WE – [sprawa COMP/E-1/37.919 (ex 37.391) - Opłaty bankowe za konwersję walut strefy euro – Niemcy] jest nieważna w zakresie dotyczącym skarżącego.

               2)

               Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 109 z 4.5.2002.


title: Sprawa C-4/13: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 6 listopada 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof – Niemcy) – Agentur für Arbeit Krefeld – Familienkasse przeciwko Susanne Fassbender-Firman (Zabezpieczenie społeczne — Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 — Świadczenia rodzinne — Unormowania mające zastosowanie w razie kumulacji praw do świadczeń rodzinnych)

text:
               12.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/3

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 6 listopada 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof – Niemcy) – Agentur für Arbeit Krefeld – Familienkasse przeciwko Susanne Fassbender-Firman
   (Sprawa C-4/13) (1)

   ((Zabezpieczenie społeczne - Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 - Świadczenia rodzinne - Unormowania mające zastosowanie w razie kumulacji praw do świadczeń rodzinnych))
   (2015/C 007/03)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Agentur für Arbeit Krefeld – Familienkasse

      Strona pozwana: Susanne Fassbender-Firman

      Sentencja

   Wykładni art. 76 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w wersji zmienionej i uaktualnionej rozporządzeniem Rady (EWG) nr 187/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1606/98 z dnia 29 czerwca 1998 r. należy dokonywać w ten sposób, że przepis ten pozwala na to, aby w ustawodawstwie państwa członkowskiego zatrudnienia obowiązywało uregulowanie nakazujące właściwej instytucji zawieszenie prawa do świadczeń rodzinnych w razie niezłożenia wniosku o takie świadczenie w państwie członkowskim zamieszkania. W tych okolicznościach, jeżeli w państwie członkowskim zatrudnienia obowiązuje uregulowanie przewidujące zawieszenie prawa do świadczeń rodzinnych, właściwa instytucja winna to prawo zawiesić, zgodnie z tym art. 76 ust. 2, o ile spełnione są przesłanki zastosowania tego przepisu określone w jego ustawodawstwie, nie posiadając w tym zakresie uprawnień dyskrecjonalnych.

      (1)  Dz.U. C 101 z 6.4.2013.


title: Sprawa T-523/11: Postanowienie prezesa Sądu z dnia 15 grudnia 2011 r. — Maxima Grupė przeciwko OHIM — Bodegas Maximo (MAXIMA PREMIUM)

text:
               18.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 49/33

         Postanowienie prezesa Sądu z dnia 15 grudnia 2011 r. — Maxima Grupė przeciwko OHIM — Bodegas Maximo (MAXIMA PREMIUM)
   (Sprawa T-523/11) (1)

   2012/C 49/60
   Język postępowania: angielski
   Prezes Sądu zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 355 z 3.12.2011.


title: Sprawa C-60/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kammarrätten i Stockholm – Migrationsöverdomstolen (Szwecja) w dniu 3 lutego 2016 r. – Mohammad Khir Amayry/Migrationsverket

text:
               29.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 111/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kammarrätten i Stockholm – Migrationsöverdomstolen (Szwecja) w dniu 3 lutego 2016 r. – Mohammad Khir Amayry/Migrationsverket
   (Sprawa C-60/16)
   (2016/C 111/19)
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd odsyłający

   Kammarrätten i Stockholm – Migrationsöverdomstolen

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Mohammad Khir Amayry

      Strona pozwana: Migrationsverket

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w przypadku gdy osoba ubiegająca się o azyl nie znajduje się w strzeżonym ośrodku w chwili wyrażenia przez odpowiedzialne państwo członkowskie zgody na przejęcie tej osoby, ale zostaje umieszczona w strzeżonym ośrodku w późniejszym okresie – z tego względu, że dopiero wówczas dokonano oceny stwierdzającej znaczne ryzyko ucieczki tej osoby – okres sześciu tygodni, o którym mowa w art. 28 ust. 3 rozporządzenia nr 604/2013 należy w takiej sytuacji liczyć od dnia, w którym osoba została umieszczona w strzeżonym ośrodku, czy też od innej daty, a jeżeli tak, od jakiej?

               2)

               Czy w sytuacji gdy osoba ubiegająca się o azyl nie została umieszczona w strzeżonym ośrodku w momencie wyrażenia przez odpowiedzialne państwo członkowskie zgody na jej przejęcie, art. 28 rozporządzenia nr 604/2013 stoi na przeszkodzie stosowaniu przepisów krajowych, które w Szwecji stanowią, że cudzoziemiec nie może być umieszczony w strzeżonym ośrodku w oczekiwaniu na wykonanie [przekazania] przez okres dłuższy niż dwa miesiące, jeżeli nie istnieją poważne powody przetrzymywania jej w strzeżonym ośrodku przez dłuższy okres, a w przypadku gdy istnieją takie poważne powody, że cudzoziemiec może być przetrzymywany w strzeżonym ośrodku przez okres maksymalnie trzech miesięcy lub, gdy istnieje prawdopodobieństwo, że wykonanie potrwa dłużej z uwagi na brak współpracy ze strony cudzoziemca lub gdy uzyskanie niezbędnych dokumentów jest czasochłonne, przez okres maksymalnie dwunastu miesięcy?

               3)

               Czy w przypadku wznowienia procedury wykonania w sytuacji, gdy odwołanie lub wniosek o ponowne rozpoznanie nie ma już skutku zawieszającego (por. art. 27 ust. 3) nowy termin sześciu tygodni na dokonanie przekazania rozpoczyna bieg, czy też należy odliczyć od niego, przykładowo, liczbę dni spędzonych już przez daną osobę w strzeżonym ośrodku od chwili wyrażenia przez odpowiedzialne państwo członkowskie zgody na przejęcie lub wtórne przejęcie tej osoby?

               4)

               Czy jakiekolwiek znaczenie ma to, że osoba ubiegająca się o azyl, która wniosła odwołanie od decyzji o przekazaniu, nie złożyła wniosku o zawieszenie wykonania decyzji o przekazaniu w oczekiwaniu na rozpatrzenie odwołania (por. art. 27 ust. 3 lit. c) i art. 27 ust. 4)?


title: Sprawa C-615/15 P: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 9 marca 2017 r. – Samsung SDI Co. Ltd, Samsung SDI (Malaysia) Bhd/Komisja Europejska [Odwołanie — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Światowy rynek kineskopów do telewizorów i monitorów komputerowych — Porozumienia i uzgodnione praktyki w dziedzinie cen, podziału rynków i klientów oraz ograniczenia produkcji — Grzywny — Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien (2006 r.) — Punkt 13 — Ustalenie wartości sprzedaży mającej związek z naruszeniem]

text:
               8.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 144/10

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 9 marca 2017 r. – Samsung SDI Co. Ltd, Samsung SDI (Malaysia) Bhd/Komisja Europejska
   (Sprawa C-615/15 P) (1)

   ([Odwołanie - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Światowy rynek kineskopów do telewizorów i monitorów komputerowych - Porozumienia i uzgodnione praktyki w dziedzinie cen, podziału rynków i klientów oraz ograniczenia produkcji - Grzywny - Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien (2006 r.) - Punkt 13 - Ustalenie wartości sprzedaży mającej związek z naruszeniem])
   (2017/C 144/13)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszące odwołanie: Samsung SDI Co. Ltd, Samsung SDI (Malaysia) Bhd (przedstawiciele: adwokaci M. Struys, A. Fall, L. Eskenazi i C. Erol)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Biolan, G. Meessen i H. van Vliet, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Samsung SDI Co. Ltd i Samsung SDI (Malaysia) Bhd zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 27 z 25.1.2016.


title: Sprawa C-271/08: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 15 lipca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywy 92/50/EWG i 2004/18/WE — Zamówienia publiczne na usługi — Pracownicze ubezpieczenie emerytalne pracowników komunalnej służby publicznej — Bezpośrednie udzielanie zamówień bez przeprowadzenia przetargu na poziomie Unii instytucjom ubezpieczenia społecznego określonym w układzie zbiorowym zawartym pomiędzy partnerami społecznymi)

text:
               11.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/2

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 15 lipca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-271/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywy 92/50/EWG i 2004/18/WE - Zamówienia publiczne na usługi - Pracownicze ubezpieczenie emerytalne pracowników komunalnej służby publicznej - Bezpośrednie udzielanie zamówień bez przeprowadzenia przetargu na poziomie Unii instytucjom ubezpieczenia społecznego określonym w układzie zbiorowym zawartym pomiędzy partnerami społecznymi)
   2010/C 246/02
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Wilms i D. Kukovec, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: M. Lumma i N. Graf Vitzthum, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Królestwo Danii (przedstawiciele: B. Weis Fogh i M.C. Pilgaard Zinglersen), Królestwo Szwecji (przedstawiciele: A. Falk i M.A. Engman, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 8 w związku z tytułami III–VI dyrektywy Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnoszącej się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi (Dz.U. L 209, s. 1) oraz art. 20 w związku z art. 23–55 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, s. 114) — Udzielanie przez władze gminne i przedsiębiorstwa komunalne zamówień publicznych dotyczących zbiorowych programów emerytalnych bezpośrednio bez przeprowadzania otwartych procedur udzielania zamówień publicznych

      Sentencja

               1)

               W zakresie, w jakim zamówienia na obsługę pracowniczych programów emerytalnych zostały udzielone bezpośrednio bez przeprowadzania przetargu na poziomie Unii Europejskiej instytucjom lub przedsiębiorstwom, o których mowa w art. 6 Tarifvertrag zur Entgeltungwandlung für Arbeitnehmer im Kommunalen öffentlichen Dienst (układu zbiorowego dotyczącego przekształcania części wynagrodzenia pracowników komunalnej służby publicznej na oszczędności emerytalne), w 2004 r. przez organy lub przedsiębiorstwa komunalne liczące wtedy ponad 4505 pracowników, w 2005 r. przez organy lub przedsiębiorstwa komunalne liczące wtedy ponad 3133 pracowników oraz w 2006 i 2007 r. przez organy lub przedsiębiorstwa komunalne liczące wtedy ponad 2402 pracowników, Republika Federalna Niemiec dopuściła się uchybienia zobowiązaniom ciążącym na niej do dnia 31 stycznia 2006 r. na mocy przepisów art. 8 w związku z tytułami III-VI dyrektywy Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnoszącej się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi, a od dnia 1 lutego 2006 r. na mocy przepisów art. 20 w związku z art. 23–55 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Europejska, Republika Federalna Niemiec, Królestwo Danii i Królestwo Szwecji ponoszą własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 223 z 30.8.2008.


title: Sprawa C-18/07: Postanowienie prezesa trzeciej izby Trybunału z dnia 28 stycznia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kammarrätten i Jönköping — Szwecja) — Mattias Jalkhed przeciwko Jordbruksverket

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/30

         Postanowienie prezesa trzeciej izby Trybunału z dnia 28 stycznia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kammarrätten i Jönköping — Szwecja) — Mattias Jalkhed przeciwko Jordbruksverket
   (Sprawa C-18/07) (1)

   (2008/C 171/50)

      Język postępowania: szwedzki

   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 56 z 10.3.2007.


title: Sprawa C-577/08: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 29 lipca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeidshof te Antwerpen — Belgia) — Rijksdienst voor Pensioenen przeciwko Elisabeth Brouwer (Równe traktowanie kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego — Dyrektywa 79/7/EWG — Pracownicy przygraniczni — Obliczanie emerytur)

text:
               11.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/3

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 29 lipca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeidshof te Antwerpen — Belgia) — Rijksdienst voor Pensioenen przeciwko Elisabeth Brouwer
   (Sprawa C-577/08) (1)

   (Równe traktowanie kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego - Dyrektywa 79/7/EWG - Pracownicy przygraniczni - Obliczanie emerytur)
   2010/C 246/04
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Arbeidshof te Antwerpen

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Rijksdienst voor Pensioenen

      Strona pozwana: Elisabeth Brouwer

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Arbeidshof te Antwerpen — Wykładnia art. 4 ust. 1 dyrektywy Rady 79/7/EWG z dnia 19 grudnia 1978 r. w sprawie stopniowego wprowadzania w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego (Dz.U. 1979, L 6, s. 24) — Przepisy krajowe ustanawiające dla celów obliczania emerytur pracowników przygranicznych ryczałtowe i fikcyjne wynagrodzenia dzienne, które w przypadku kobiet są niższe niż w przypadku mężczyzn

      Sentencja

   Artykuł 4 ust. 1 dyrektywy Rady 79/7/EWG z dnia 19 grudnia 1978 r. w sprawie stopniowego wprowadzania w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego stoi na przeszkodzie przepisom krajowym, na mocy których w odniesieniu do okresu lat 1968–1994 sposób obliczania emerytury pracowników przygranicznych płci żeńskiej opierał się — w odniesieniu do takiej samej pracy lub pracy tej samej wartości — na fikcyjnych lub ryczałtowych wynagrodzeniach dziennych niższych od wynagrodzeń przygranicznych pracowników płci męskiej.

      (1)  Dz.U. C 55 z 7.3.2009.


title: Sprawa C-681/13: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 16 lipca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – Diageo Brands BV/Simiramida-04 EOOD [Odesłanie prejudycjalne — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Uznawanie i wykonywanie orzeczeń — Podstawy odmowy — Naruszenie porządku publicznego państwa, w którym wystąpiono o uznanie — Wydane przez sąd innego państwa członkowskiego orzeczenie niezgodne z prawem Unii w dziedzinie znaków towarowych — Dyrektywa 2004/48/WE — Egzekwowanie praw własności intelektualnej — Koszty sądowe]

text:
               21.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/6

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 16 lipca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – Diageo Brands BV/Simiramida-04 EOOD
   (Sprawa C-681/13) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Uznawanie i wykonywanie orzeczeń - Podstawy odmowy - Naruszenie porządku publicznego państwa, w którym wystąpiono o uznanie - Wydane przez sąd innego państwa członkowskiego orzeczenie niezgodne z prawem Unii w dziedzinie znaków towarowych - Dyrektywa 2004/48/WE - Egzekwowanie praw własności intelektualnej - Koszty sądowe])
   (2015/C 311/07)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Diageo Brands BV

      Strona pozwana: Simiramida-04 EOOD

      Sentencja

               1)

               Artykuł 34 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że okoliczność, iż orzeczenie wydane w państwie członkowskim jest sprzeczne z prawem Unii, nie usprawiedliwia nieuznania tego orzeczenia w innym państwie członkowskim, w którym wystąpiono o uznanie, z tego powodu, że narusza ono porządek publiczny tego państwa, gdy powoływane naruszenie prawa nie stanowi oczywistego naruszenia zasadniczej normy porządku prawnego Unii, a zatem porządku prawnego państwa członkowskiego, w którym wystąpiono o uznanie lub prawa uznanego za podstawowe w tych porządkach prawnych. Błędne zastosowanie przepisu takiego jak art. 5 ust. 3 dyrektywy 89/104 takiego naruszenie nie stanowi.
               Dokonując oceny ewentualnego istnienia oczywistego naruszenia porządku publicznego prawnego państwa, w którym wystąpiono o uznanie, sąd tego państwa członkowskiego musi mieć na uwadze okoliczność – chyba że zaistnieją wyjątkowe okoliczności utrudniające lub uniemożliwiające skorzystanie ze środków odwoławczych w państwie członkowskim pochodzenia orzeczenia – że podmioty prawa są zobowiązane do wyczerpania wszystkich środków odwoławczych przysługujących im w tym państwie członkowskim, aby uniknąć takiego naruszenia na wcześniejszym stadium

               2)

               Artykuł 14 dyrektywy 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej należy interpretować w ten sposób, że zakres zastosowania tego przepisu obejmuje koszty sądowe poniesione przez strony postępowania w związku z toczącym się w jednym państwie członkowskim postępowaniem w przedmiocie żądania odszkodowawczego z tytułu szkody spowodowanej zajęciem w innym państwie członkowskim, mającym na celu zapobieżenie naruszeniu prawa własności intelektualnej, jeżeli w ramach tego postępowania w przedmiocie odszkodowania powstaje kwestia uznania wyroku wydanego w tym innym państwie członkowskim stwierdzającego niezgodność z prawem tego zajęcia.

      (1)  Dz.U. C 71 z 8.3.2014.


title: Sprawa T-140/17: Skarga wniesiona w dniu 6 marca 2017 r. – Kampete/Rada

text:
               24.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/31

         Skarga wniesiona w dniu 6 marca 2017 r. – Kampete/Rada
   (Sprawa T-140/17)
   (2017/C 129/46)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Ilunga Kampete (Kinszasa, Demokratyczna Republika Kongo) (przedstawiciel: O. Okito, avocat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia (UE) 2016/2230 wprowadzającego w życie decyzję Rady (WPZiB) 2016/2231 z dnia 12 grudnia 2016 r. wprowadzającą niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko osobom naruszającym embargo na broń w odniesieniu do Demokratycznej Republiki Konga i zmieniającą decyzję 2010/788/WPZiB, w zakresie, w jakim rozporządzenie to dotyczy Ilungi Kampetego;

               —

               obciążenie Rady, poza jej własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą oraz wszystkich interwenientów.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty, które są co do zasady identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-139/17, Kibelisa/Rada lub do nich podobne.


title: Sprawa C-127/08: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 25 lipca 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Ireland — Irlandia) — Blaise Baheten Metock, Hanette Eugenie Ngo Ikeng, Christian Joel Baheten, Samuel Zion Ikeng Baheten, Hencheal Ikogho, Donna Ikogho, Roland Chinedu, Marlene Babucke Chinedu, Henry Igboanusi, Roksana Batkowska przeciwko Minister for Justice, Equality and Law Reform (Dyrektywa 2004/38/WE — Prawo obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich — Członkowie rodziny będący obywatelami państw trzecich — Obywatele państw trzecich, którzy wjechali do przyjmującego państwa członkowskiego przed zawarciem małżeństwa z obywatelem Unii)

text:
               13.9.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 236/4

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 25 lipca 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Ireland — Irlandia) — Blaise Baheten Metock, Hanette Eugenie Ngo Ikeng, Christian Joel Baheten, Samuel Zion Ikeng Baheten, Hencheal Ikogho, Donna Ikogho, Roland Chinedu, Marlene Babucke Chinedu, Henry Igboanusi, Roksana Batkowska przeciwko Minister for Justice, Equality and Law Reform
   (Sprawa C-127/08) (1)

   (Dyrektywa 2004/38/WE - Prawo obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich - Członkowie rodziny będący obywatelami państw trzecich - Obywatele państw trzecich, którzy wjechali do przyjmującego państwa członkowskiego przed zawarciem małżeństwa z obywatelem Unii)
   (2008/C 236/07)
   Język postępowania: angielski
   Sąd krajowy
   High Court of Ireland
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Blaise Baheten Metock, Hanette Eugenie Ngo Ikeng, Christian Joel Baheten, Samuel Zion Ikeng Baheten, Hencheal Ikogho, Donna Ikogho, Roland Chinedu, Marlene Babucke Chinedu, Henry Igboanusi, Roksana Batkowska

      Strona pozwana: Minister for Justice, Equality and Law Reform
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — High Court, Irlandia — Wykładnia art. 3 ust. 1 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz. U. L 158, s. 77) — Małżonek będący obywatelem państwa trzeciego — Uregulowania krajowe przyjmującego państwa członkowskiego uzależniające prawo pobytu członków rodziny od wcześniejszego zgodnego z prawem pobytu w innym państwie członkowskim
   Sentencja

               1)

               Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG, sprzeciwia się obowiązywaniu przepisów państwa członkowskiego, które wymagają, dla skorzystania z przepisów tej dyrektywy, aby obywatel państwa trzeciego, będący współmałżonkiem obywatela Unii zamieszkującego w tym państwie członkowskim, którego obywatelstwa nie posiada, przebywał wcześniej zgodnie z prawem w innym państwie członkowskim, przed jego przybyciem do przyjmującego państwa członkowskiego.

               2)

               Wykładni art. 3 ust. 1 dyrektywy 2004/38 należy dokonywać w ten sposób, że obywatel państwa trzeciego, będący współmałżonkiem obywatela Unii zamieszkującego w państwie członkowskim, którego obywatelstwa nie posiada, który towarzyszy temu obywatelowi Unii lub dołącza do niego, korzysta z przepisów rzeczonej dyrektywy, niezależnie od miejsca i daty zawarcia przez nich związku małżeńskiego oraz sposobu, w jaki ten obywatel państwa trzeciego wjechał do przyjmującego państwa członkowskiego.

      (1)  Dz.U. C 116 z 9.5.2008.


title: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 8. czerwca 2004 r. w sprawie C-220/02 (wniosek Oberster Gerichtshof o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Österreichischer Gewerkschaftsbund, Gewerkschaft der Privatangestellten przeciwko Wirtschaftskammer Österreich. (Zasada równości wynagrodzeń dla mężczyzn i kobiet — pojęcie wynagrodzenia — uwzględnienie przy obliczaniu odprawy okresów służby wojskowej — możliwość porównania pracowników odbywających służbę wojskową z pracownikami płci żeńskiej korzystającymi po okresie urlopu macierzyńskiego z urlopu rodzicielskiego, którego okres nie jest uwzględniany przy obliczaniu odprawy)

text:
               24.7.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/2

         Wyrok Trybunału
   (wielka izba)
   z dnia 8. czerwca 2004 r.
   w sprawie C-220/02 (wniosek Oberster Gerichtshof o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Österreichischer Gewerkschaftsbund, Gewerkschaft der Privatangestellten przeciwko Wirtschaftskammer Österreich. (1)

   (Zasada równości wynagrodzeń dla mężczyzn i kobiet - pojęcie wynagrodzenia - uwzględnienie przy obliczaniu odprawy okresów służby wojskowej - możliwość porównania pracowników odbywających służbę wojskową z pracownikami płci żeńskiej korzystającymi po okresie urlopu macierzyńskiego z urlopu rodzicielskiego, którego okres nie jest uwzględniany przy obliczaniu odprawy)
   (2004/C 190/04)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-220/02, której przedmiotem był skierowany do Trybunału, na mocy art. 234 TWE, przez Oberster Gerichtshof (Austria) wniosek o wydanie, w ramach zawisłego przed tym sądem sporu miedzy Österreichischer Gewerkschaftsbund, Gewerkschaft der Privatangestellten a Wirtschaftskammer Österreich, orzeczenia w trybie prejudycjalnym w przedmiocie wykładni art. 141 WE i art.1 dyrektywy Rady 75/117/EWG z dnia 10 lutego 1975 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących stosowania zasady równości wynagrodzeń dla mężczyzn i kobiet (Dz.U. L 45, str. 19), Trybunał (wielka izba), w składzie: V. Skouris, prezes; P. Jann, C.W.A. Timmermans, A. Rosas, J.-P. Puissochet (sprawozdawca) i J.N. Cunha Rodrigues, prezesi izb; R. Schintgen, F. Macken, N. Colneric, S. von Bahr and R. Silva de Lapuerta, sędziowie, rzecznik generalny: J. Kokott, sekretarz: H. von Holstein, zastępca sekretarza, wydał dnia 8. czerwca 2004 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Korzyść, która przysługuje osobom odbywającym zasadniczą służbę wojskową lub obowiązkową służbę zastępczą z możliwością jej dobrowolnego przedłużenia, a polegająca na uwzględnianiu stażu w tej służbie przy obliczaniu wysokości odprawy, do której osoby te mogłyby być następnie uprawnione, należy traktować jako składnik ich wynagrodzenia w rozumieniu art. 141 WE.

               2)

               Art. 141 WE i dyrektywa Rady 75/117/EWG z dnia 10 lutego 1975 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących stosowania zasady równości wynagrodzeń dla mężczyzn i kobiet, nie stoją na przeszkodzie wliczaniu do stażu pracy, od którego zależy wysokość odprawy, okresów zasadniczej służby wojskowej lub obowiązkowej służby zastępczej odbywanej głównie przez mężczyzn, przy jednoczesnym niewliczaniu do stażu pracy okresów urlopu rodzicielskiego, z którego korzystają najczęściej kobiety.

      (1)  Dz.U. C 202 z dnia 24. sierpnia 2002 r.


title: Sprawa T-252/14: Postanowienie Sądu z dnia 8 września 2015 r. – Chemo Ibérica/OHIM – Novartis (EXELTIS)

text:
               16.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/58

         Postanowienie Sądu z dnia 8 września 2015 r. – Chemo Ibérica/OHIM – Novartis (EXELTIS)
   (Sprawa T-252/14) (1)

   (2015/C 381/73)
   Język postępowania: hiszpański
   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 253 z 4.8.2014.