title: Sprawa T-123/16: Skarga wniesiona w dniu 22 marca 2016 r. – Tulliallan Burlington/EUIPO – Burlington Fashion (BURLINGTON)

text:
               17.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/27

         Skarga wniesiona w dniu 22 marca 2016 r. – Tulliallan Burlington/EUIPO – Burlington Fashion (BURLINGTON)
   (Sprawa T-123/16)
   (2016/C 175/31)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Tulliallan Burlington Ltd (St Helier, Jersey) (przedstawiciel: A. Norris, Barrister)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Burlington Fashion GmbH (Schmallenberg, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską graficznego znaku towarowego zawierającego element słowny „Burlington” – Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 982 020

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 stycznia 2016 r. w sprawie R 1635/2013-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i odrzucenie wniosku o rejestrację podważanego znaku towarowego w odniesieniu do wszystkich kwestionowanych towarów;

               —

               nakazanie zapłaty kosztów poniesionych przez stronę skarżącą w związku z niniejszym odwołaniem.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 5, 4 i 1b rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-394/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte d'appello di Milano (Włochy) w dniu 22 sierpnia 2007 r. — Marco Gambazzi przeciwko DaimlerChrysler Canada Inc., CIBC Mellon Trust Company

text:
               24.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte d'appello di Milano (Włochy) w dniu 22 sierpnia 2007 r. — Marco Gambazzi przeciwko DaimlerChrysler Canada Inc., CIBC Mellon Trust Company
   (Sprawa C-394/07)
   (2007/C 283/19)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Corte d'appello di Milano
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Marco Gambazzi

      Strona pozwana: DaimlerChrysler Canada Inc., CIBC Mellon Trust Company
   Pytania prejudycjalne

               1)

               czy na podstawie klauzuli porządku publicznego przewidzianej w art. 27 pkt 1 konwencji brukselskiej sąd państwa wezwanego do nadania klauzuli wykonalności może wziąć pod uwagę fakt, że sąd państwa, które wydało orzeczenie, odmówił stronie przegranej, która stawiła się do udziału w sprawie, możliwości prowadzenia jakiejkolwiek obrony wskutek wydania postanowienia o jej wykluczeniu (debarment) w wyżej opisanych okolicznościach;

               2)

               czy też przeciwnie, wykładnia tego postanowienia, łącznie z zasadami wpisanymi w art. 26 i nast. konwencji, w odniesieniu do wzajemnego uznawania i wykonywania orzeczeń sądowych na terytorium wspólnotowym, sprzeciwia się temu, aby sąd krajowy mógł uznać za naruszający porządek publiczny w rozumieniu art. 27 pkt 1 konwencji przebieg postępowania cywilnego, w którym jedna strona została pozbawiona możliwości wykonywania swego prawa do obrony na podstawie postanowienia sądu o jej wykluczeniu z powodu niezastosowania się do nakazu tego sądu?


title: Sprawa C-321/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba) wydanego w dniu 11 czerwca 2009 r. w sprawie T-33/07 Republika Grecka przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 10 sierpnia 2009 r. przez Republikę Grecką

text:
               10.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 244/3

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba) wydanego w dniu 11 czerwca 2009 r. w sprawie T-33/07 Republika Grecka przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 10 sierpnia 2009 r. przez Republikę Grecką
   (Sprawa C-321/09 P)
   2009/C 244/05
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Republika Grecka (przedstawiciel: I. Chalkias)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uwzględnienie odwołania i podniesionych zarzutów,

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji,

               —

               uwzględnienie skargi w pierwszej instancji,

               —

               obciążenie Komisji kosztami.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

               Sąd Pierwszej Instancji błędnie zinterpretował i zastosował zasadę pewności prawa, ponieważ stwierdził wprawdzie w zaskarżonym wyroku, że procedura rozliczenia rachunków niewątpliwie trwała bardzo długo, gdyż została wszczęta w dniu 9 listopada 1999 r. wraz z pierwszą kontrolą i zakończona w dnu 15 grudnia 2006 r., to jest dniu ogłoszenia zaskarżonej decyzji, niesłusznie jednak przyjął, że stwierdzenie to w ramach procedury rozliczania rachunków EFOGR zostało zrelatywizowane, i uznał, że zasada pewności prawna nie została naruszona.

               2)

               Zaskarżony wyrok Sądu Pierwszej Instancji zawiera błędne i sprzeczne uzasadnienie, ponieważ Sąd przyznał wprawdzie, że Komisja Europejska dokonała błędnej interpretacji art. 12 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 1201/89 i że podniesiony przez Republikę Grecką zarzut jest zasadny i należy go uwzględnić, niemniej ważność korekty finansowej mimo wszystko nie została naruszona.


title: Sprawa C-561/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 9 września 2010 r. w sprawie T-387/08 Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 26 listopada 2010 r. przez Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE

text:
               5.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/3

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 9 września 2010 r. w sprawie T-387/08 Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 26 listopada 2010 r. przez Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE
   (Sprawa C-561/10 P)
   2011/C 72/05
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (przedstawiciele: N. Korogiannakis, M. Dermitzakis, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji OPOCE (Urzędu Oficjalnych Publikacji Unii Europejskiej), w której odrzuca on ofertę złożoną przez i udziela tego zamówienia innemu oferentowi;

               —

               przekazanie sprawy Sądowi w celu rozpatrzenia nierozstrzygniętych kwestii dotyczących obu części zamówienia, a także żądania wypłaty odszkodowania, dotychczas nie rozpatrzonego przez Sąd;

               —

               obciążenie Komisji całością kosztów postępowania, w tym kosztów pierwotnego postępowania, nawet w razie oddalenia odwołania, a także kosztów odwołania w przypadku jego uwzględniania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca twierdzi, że w zaskarżonym wyroku Sąd popełnił błąd prawny i błędnie zinterpretował art. 100 ust. 2 rozporządzenia finansowego (1), a także art. 149 przepisów wykonawczych, uznając, iż Komisja zasadnie nie poinformowała skarżącej o zaletach oferty, która wygrała przetarg, ponieważ oferta skarżącej nie osiągnęła pułapu 70 %. Ponadto skarżąca uznaje, że wyrok nie został wystarczająco uzasadniony, jako że Sąd nie rozpatrzył szczegółowo i oddzielnie zarzutu opartego na naruszeniu zasady przejrzystości i równego traktowania.
   Skarżąca utrzymuje również, że Sąd naruszył obowiązek uzasadnienia, ponieważ, uznając, iż zawarte w zaskarżonej decyzji odniesienia dotyczące szeregu kryteriów cząstkowych były niejasne i ogólnikowe i nie pozwalały wyjaśnić ocen udzielonych ofercie skarżącej, oraz że zaskarżona decyzja nie była wystarczająco uzasadniona, szczególnie w zakresie cząstkowych kryteriów udzielenia zamówienia, orzekł, że „uzasadnienia dotyczące szeregu innych kryteriów i kryteriów cząstkowych jest uzasadnione”. Ponadto Sąd popełnił jej zdaniem błąd w ocenie obowiązku uzasadnienia, uznając, iż szereg uwag komisji przetargowej wystarczyło do wypełnienia tego obowiązku. Wreszcie, Sąd nie rozpatrzył w sposób szczegółowy argumentów skarżącej dotyczących naruszenia zasady przejrzystości i równego traktowania, nie dając też wystarczającego uzasadnienia w tej kwestii.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 248, s. 1).


title: Sprawa T-125/16: Skarga wniesiona w dniu 23 marca 2016 r. – Léon Van Parys/Komisja

text:
               17.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/28

         Skarga wniesiona w dniu 23 marca 2016 r. – Léon Van Parys/Komisja
   (Sprawa T-125/16)
   (2016/C 175/32)
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Firma Léon Van Parys (Antwerpia, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci P. Vlaemminck, B. Van Vooren i R. Verbeke)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej C(2016) 95 wersja ostateczna z dnia 20 stycznia 2016 r. w sprawie REC 07/07(REV), w której stwierdzono, że zaksięgowanie retrospektywne należności celnych przywozowych jest zasadne i że umorzenie tychże należności jest zasadne w odniesieniu do dłużnika celnego oraz częściowo zasadne w przypadku innego dłużnika celnego, ale niezasadne w pozostałym zakresie w odniesieniu do tego konkretnego dłużnika, a także w sprawie zmiany decyzji Komisji C(2010)2852 z dnia 6 maja 2010 r.;

               —

               stwierdzenie, że art. 909 rozporządzenia nr 2454/93 (1) wywołuje pełny skutek na korzyść skarżącej w niniejszej sprawie w następstwie wyroku Sądu w sprawie T-324/10, w którym Sąd na korzyść (obecnej i ówczesnej) skarżącej stwierdził nieważność art. 1 ust. 3 pierwotnej decyzji C(2010)2858, tak że zgodnie z art. 909 rozporządzenia nr 2454/93 obecna skarżąca korzysta z pełnego umorzenia długu celnego oraz wszystkich związanych z nim odsetek i kosztów;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia art. 907 i 909 rozporządzenia nr 2454/93 oraz art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.
               Skarżąca podnosi, że korzystne dla niej skutki prawne wyroku wydanego w dniu 19 marca 2013 r. w sprawie T-324/10, Firma Van Parys/Komisja (EU:T:2013:136) nie wymagają podejmowania dalszych kroków. W konsekwencji uważa ona, że nie ma potrzeby by Komisja wydawała kolejną decyzję w celu wyeliminowania stwierdzonej przez Sąd niezgodności z prawem, a skarżąca może wywodzić skutki prawne z art. 909 rozporządzenia nr 2454/93.

               2.

               Zarzut drugi dotyczy naruszenia art. 907 rozporządzenia nr 2454/93 oraz art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.
               Skarżąca argumentuje, że Komisja nadużyła kompetencji umożliwiającej jej żądanie uzupełniających informacji na podstawie art. 907 rozporządzenia nr 2454/93 w celu uniknięcia stosowania art. 909 rozporządzenia nr 2454/93. Skarżąca twierdzi, że Komisja dysponowała już żądanymi informacjami.

               3.

               Subsydiarny zarzut trzeci dotyczy naruszenia zasad dobrej administracji, ponieważ wykonanie wyroku z dnia 19 marca 2013 r., T-324/10 Firma Van Parys/Komisja (EU:T:2013:136) nie powinno było trwać dłużej aniżeli pierwotny, 9-miesięczny termin, ustanowiony w art. 907 rozporządzenia nr 2454/93.

               4.

               W kolejnym stopniu subsydiarny zarzut czwarty dotyczy nadużycia przez Komisję kompetencji, ponieważ Komisja bada sprawę całkowicie od nowa i dochodzi do wniosku pozostającego w sprzeczności z ustaleniami wyroku Sądu z dnia 19 marca 2013 r. T-324/10, Firma Van Parys/Komisja (EU:T:2013:136).

               5.

               W kolejnym stopniu subsydiarny zarzut piąty dotyczy błędnej wykładni ram prawnych organizacji rynku bananów i naruszenia zasady równego traktowania.

                           —

                           Zawarcie przez skarżącą umowy leasingu w celu nabycia prawa do korzystania z pozwoleń na przywóz stanowi jej zdaniem możliwość przewidzianą prawnie w ramach rozporządzenia nr 2362/98 (2) oraz powszechną praktykę akceptowaną przez WTO.

                           —

                           Nie może to być postrzegane jako brak staranności importera jeśli nie jest tak w przypadku agenta celnego lub innego importera korzystającego z niezbywalnej licencji.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 253, s. 1 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 2, t. 6, s. 3).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2362/98 z dnia 28 października 1998 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 404/93 w odniesieniu do przywozów bananów do Wspólnoty (Dz.U. L 293, s. 32).


title: Sprawa T-506/11: Wyrok Sądu z dnia 18 kwietnia 2013 r. — Peek & Cloppenburg przeciwko OHIM — Peek & Cloppenburg (Peek & Cloppenburg) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego „Peek & Cloppenburg” — Wcześniejsza krajowa nazwa handlowa „Peek & Cloppenburg” — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               1.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/41

         Wyrok Sądu z dnia 18 kwietnia 2013 r. — Peek & Cloppenburg przeciwko OHIM — Peek & Cloppenburg (Peek & Cloppenburg)
   (Sprawa T-506/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego „Peek & Cloppenburg” - Wcześniejsza krajowa nazwa handlowa „Peek & Cloppenburg” - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2013/C 156/75
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Peek & Cloppenburg KG (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo adwokat S. Abrar, następnie adwokat P. Lange)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM był również, interwenient przed Sądem: Peek & Cloppenburg (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Renck, V. von Bomhard, T. Heitmann, M. Petersenn oraz solicitor I. Fowler)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 28 lutego 2011 r. (sprawa R 53/2005-1), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Peek & Cloppenburg a Peek & Cloppenburg KG

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Peek & Cloppenburg pokrywa koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 362 z 10.12.2011


title: Sprawa C-246/07: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 20 kwietnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Szwecji (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 10 WE i art. 300 ust. 1 WE — Konwencja sztokholmska w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych — Jednostronny wniosek państwa członkowskiego dotyczący dodania substancji do załącznika A do tej konwencji)

text:
               19.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/3

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 20 kwietnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Szwecji
      (Sprawa C-246/07) (1)

      (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Naruszenie art. 10 WE i art. 300 ust. 1 WE - Konwencja sztokholmska w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych - Jednostronny wniosek państwa członkowskiego dotyczący dodania substancji do załącznika A do tej konwencji)
      (2010/C 161/03)
      Język postępowania: szwedzki

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Valero Jordana i C. Tufvesson, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Królestwo Szwecji (przedstawiciele: A. Kruse i A. Falk, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną: Królestwo Danii (przedstawiciele: C. Pilgaard Zinglersen i R. Holdgaard, pełnomocnicy), Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: C.M. Wissels i D.J.M. de Grave, pełnomocnicy), Republika Finlandii (przedstawiciel: J. Heliskoski, pełnomocnik), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciel: V. Jackson, pełnomocnik i D. Anderson, QC)

         Przedmiot

      Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 10 WE i art. 300 ust. 1 WE — Jednostronny wniosek dotyczący dodania substancji sulfonianu perfluorooktanu do załącznika A do Konwencji sztokholmskiej w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych

         Sentencja

                  1)

                  Proponując jednostronnie dodanie substancji sulfonianu perfluorooktanu do załącznika A do Konwencji sztokholmskiej w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych, Królestwo Szwecji uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 10 WE.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Królestwo Szwecji zostaje obciążone kosztami postępowania Komisji Europejskiej.

                  4)

                  Królestwo Danii, Królestwo Niderlandów, Republika Finlandii oraz Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 183 z 4.8.2007.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 3 marca 2005 r. w sprawie C-172/03 Wolfgang Heiser przeciwko Finanzamt Innsbruck (wniosek Verwaltungsgerichtshof o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Podatek VAT — Zwolnienie usług świadczonych w ramach wykonywania zawodu medycznego — Korekta odliczeń)

text:
               30.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/5

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 3 marca 2005 r.
   w sprawie C-172/03 Wolfgang Heiser przeciwko Finanzamt Innsbruck (1) (wniosek Verwaltungsgerichtshof o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)
   (Podatek VAT - Zwolnienie usług świadczonych w ramach wykonywania zawodu medycznego - Korekta odliczeń)
   (2005/C 106/09)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-172/03 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria), postanowieniem z dnia 31 marca 2003 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 14 kwietnia 2003 r., w postępowaniu Wolfgang Heiser przeciwko Finanzamt Innsbruck, Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans (sprawozdawca), prezes izby, C. Gulmann, R. Schintgen, J. Makarczyk i J. Klučka, sędziowie, rzecznik generalny: A. Tizzano, sekretarz: K. Sztranc, administrator, wydał w dniu 3 marca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               Art. 92 Traktatu WE (obecnie art. 87 WE) należy interpretować w ten sposób, że powinna być uznana za pomoc państwa zasada zawarta w art. XIV ust. 3 federalnej ustawy 21/1995 zmienionej federalną ustawą 756/1996, że przejście lekarzy z systemu opodatkowania transakcji podatkiem od wartości dodanej na system transakcji zwolnionych nie implikuje zmniejszenia, przewidzianego w art. 20 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, dokonanego wcześniej odliczenia dotyczącego towarów wykorzystywanych nadal w przedsiębiorstwie.

      (1)  Dz.U. C 158 z 5.7.2003


title: Sprawa C-62/05 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 października 2007 r. — Nordspedizionieri di Danielis Livio & C. Snc w likwidacji, Livio Danielis i Domenico D'Alessandro przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Rozporządzenie (EWG) nr 1430/79 — Umorzenie należności celnych przywozowych — Ładunek papierosów przeznaczony do Hiszpanii — Oszustwo, którego dopuszczono się w ramach operacji tranzytu wspólnotowego)

text:
               22.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/5

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 października 2007 r. — Nordspedizionieri di Danielis Livio & C. Snc w likwidacji, Livio Danielis i Domenico D'Alessandro przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-62/05 P) (1)

   (Odwołanie - Rozporządzenie (EWG) nr 1430/79 - Umorzenie należności celnych przywozowych - Ładunek papierosów przeznaczony do Hiszpanii - Oszustwo, którego dopuszczono się w ramach operacji tranzytu wspólnotowego)
   (2007/C 315/07)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Nordspedizionieri di Danielis Livio & C. Snc w likwidacji, Livio Danielis, Domenico D'Alessandro (przedstawiciel: G. Leone, avvocato)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: X. Lewis, pełnomocnik i G. Bambara, avocat)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) z dnia 14 grudnia 2004 roku w sprawie T-332/02 Nordspedizioneri di Danielis Livio i.in. przeciwko Komisji oddalającego wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 28 czerwca 2002 roku (sygn. akt: REM 14/01) wskazującej władzom włoskim, że nie ma podstaw do umorzenia należności celnych przywozowych od ładunku papierosów przeznaczonego do Hiszpanii, z tego względu, że oszustwo, którego dopuściły się osoby trzecie w ramach operacji tranzytu wspólnotowego nie stanowi szczególnej sytuacji uzasadniającej umorzenie należności celnych przywozowych.
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Nordspedizionieri di Danielis Livio & C. Snc w likwidacji, oraz L. Danielis i D. D'Alessandro pokrywają koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 82 z 2.4.2005 r.


title: Sprawa T-232/10: Skarga wniesiona w dniu 21 maja 2010 r. — Couture Tech Limited przeciwko OHIM (przedstawienie tarczy zawierającej kulę ziemską, gwiazdę, sierp i młot)

text:
               17.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/29

         Skarga wniesiona w dniu 21 maja 2010 r. — Couture Tech Limited przeciwko OHIM (przedstawienie tarczy zawierającej kulę ziemską, gwiazdę, sierp i młot)
   (Sprawa T-232/10)
   2010/C 195/46
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Couture Tech Ltd (Tortola, Brytyjskie Wyspy Dziewicze) (przedstawiciel: B. Whyatt, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 5 marca 2010 r. w sprawie R 1509/2008-2;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: kolorowy graficzny znak towarowy przedstawiający tarczę z kulą ziemską, gwiazdą, sierpem i młotem dla towarów i usług z klas 3, 14, 18, 23, 26 i 43 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 5585898

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Skarżąca podnosi dwa zarzuty na poparcie swojej skargi.
   W ramach pierwszego zarzutu skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja narusza art. 7 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady nr 207/2009 ze względu na błędne zastosowanie tych przepisów do zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego.
   W ramach drugiego zarzutu skarżąca twierdzi, iż poprzez nieuznanie prawa skarżącej do uzasadnionych oczekiwań co do tego, że jej wspólnotowy znak towarowy zostanie zarejestrowany, zaskarżona decyzja narusza zasady słuszności.


title: Sprawa T-415/11: Wyrok Sądu z dnia 8 listopada 2012 r. — Hartmann przeciwko OHIM (Nutriskin Protection Complex) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Nutriskin Protection Complex — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 — Praktyka decyzyjna OHIM — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009)

text:
               22.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/20

         Wyrok Sądu z dnia 8 listopada 2012 r. — Hartmann przeciwko OHIM (Nutriskin Protection Complex)
   (Sprawa T-415/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Nutriskin Protection Complex - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 - Praktyka decyzyjna OHIM - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009)
   2012/C 399/35
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Paul Hartmann AG (Heidenheim an der Brenz, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat N. Aicher)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: K. Klüpfel i A. Poch, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 maja 2011 r. (sprawa R 1524/2010-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia Nutriskin Protection Complex jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Paul Hartmann AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 298 z 8.10.2011.


title: Sprawa C-49/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret (Dania) w dniu 1 lutego 2017 r. – Koppers Denmark ApS/Skatteministeriet

text:
               10.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret (Dania) w dniu 1 lutego 2017 r. – Koppers Denmark ApS/Skatteministeriet
   (Sprawa C-49/17)
   (2017/C 112/35)
   Język postępowania: duński

      Sąd odsyłający

   Østre Landsret

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Koppers Denmark ApS

      Strona pozwana: Skatteministeriet

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 21 ust. 3 dyrektywy Rady 2003/96/WE (1) z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej należy interpretować w ten sposób, że zużycie wyprodukowanych we własnym zakresie produktów energetycznych do produkcji innych produktów energetycznych podlega zwolnieniu z podatku w sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, gdzie wyprodukowane produkty energetyczne nie są wykorzystywane jako paliwa silnikowe ani paliwa do ogrzewania?

               2)

               Czy art. 21 ust. 3 dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej należy interpretować w ten sposób, że państwa członkowskie mogą ograniczyć zakres zwolnienia tak, aby obejmowało ono tylko zużycie produktu energetycznego wykorzystywanego w produkcji równoważnego produktu energetycznego (tj. produktu energetycznego, który, tak jak zużywany produkt energetyczny, również podlega opodatkowaniu)?

      (1)  Dyrektywa Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (Tekst mający znaczenie dla EOG), Dz.U. 2003, L 283, s. 51.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 30 czerwca 2005 r. w sprawie C-286/04 P Eurocermex SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Trójwymiarowy kształt butelki z długą szyjką, w którą włożony jest plasterek cytryny — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter odróżniający)

text:
               20.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/5

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 30 czerwca 2005 r.
   w sprawie C-286/04 P Eurocermex SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Trójwymiarowy kształt butelki z długą szyjką, w którą włożony jest plasterek cytryny - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter odróżniający)
   (2005/C 205/09)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-286/04 P mającej za przedmiot odwołanie w trybie art. 56 Statutu Trybunału Sprawiedliwości, wniesione w dniu 29 czerwca 2004 r., Eurocermex SA, z siedzibą w Evere (Belgia), reprezentowana przez adwokata A. Bertranda, strona skarżąca, w której drugą stroną postępowania jest Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), reprezentowany przez A. Rassata, działającego w charakterze pełnomocnika, strona pozwana w postępowaniu w pierwszej instancji, Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann, prezes izby, K. Lenaerts, K. Schiemann, E. Juhász i M. Ilešič (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: D. Ruiz-Jarabo Colomer, sekretarz: R. Grasz, wydał w dniu 30 czerwca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Eurocermex SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 217 z 28.08.2004


title: Sprawa C-387/10: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 29 września 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Austrii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Swoboda świadczenia usług — Przepisy państwa członkowskiego dotyczące funduszy inwestycyjnych i funduszy nieruchomości — Dowód dotyczący zysku uznanego za wypłacony — Dowód przedstawiony za pośrednictwem przedstawiciela podatkowego — Krajowe instytucje kredytowe i powiernicze będące przedstawicielami podatkowymi)

text:
               19.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 340/4

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 29 września 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-387/10) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Swoboda świadczenia usług - Przepisy państwa członkowskiego dotyczące funduszy inwestycyjnych i funduszy nieruchomości - Dowód dotyczący zysku uznanego za wypłacony - Dowód przedstawiony za pośrednictwem przedstawiciela podatkowego - Krajowe instytucje kredytowe i powiernicze będące przedstawicielami podatkowymi)
   2011/C 340/06
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal i W. Mölls, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Austrii (przedstawiciel: C. Pesendorfer, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 49 WE i art. 36 Porozumienia z dnia 2 maja 1992 r. o Europejskim Obszarze Gospodarczym (Dz.U. L 1, s. 3) — Przepisy państwa członkowskiego ograniczające przedstawicielstwo podatkowe funduszy inwestycyjnych i funduszy nieruchomości do instytucji powierniczych i kredytowych z siedzibą w tym państwie.

      Sentencja

               1)

               Przyjmując i utrzymując w mocy przepisy, zgodnie z którymi jedynie krajowe instytucje kredytowe lub powiernicze mogą być wyznaczone jako przedstawiciele podatkowi funduszy inwestycyjnych lub funduszy nieruchomości, Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 49 WE i art. 36 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 2 maja 1992 r.

               2)

               Republika Austrii zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 328 z 4.12.2010.


title: Sprawa T-770/16: Skarga wniesiona w dniu 2 listopada 2016 r. – Korwin-Mikke/Parlament

text:
               9.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/50

         Skarga wniesiona w dniu 2 listopada 2016 r. – Korwin-Mikke/Parlament
   (Sprawa T-770/16)
   (2017/C 006/62)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Janusz Korwin-Mikke (Józefów, Polska) (przedstawiciel: adwokat M. Cherchi)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że niniejsza skarga jest dopuszczalna i zasadna;

         w rezultacie:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Parlamentu Europejskiego z dnia 1 sierpnia 2016 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności wcześniejszej decyzji Przewodniczącego Parlamentu z dnia 5 lipca 2016 r. nakładającej te same kary;

               —

               nakazanie naprawienia szkody i krzywdy, spowodowanych zaskarżonymi decyzjami, czyli zasądzenie na rzecz skarżącego kwoty 13 306 EUR;

               —

               w każdym razie obciążenie Parlamentu Europejskiego wszystkimi kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 166 regulaminu Parlamentu Europejskiego, naruszenia swobody słowa i wypowiedzi obywateli Unii Europejskiej – biorąc pod uwagę szczególną okoliczność, że komentarze wskazane w decyzji zostały poczynione przez europosła w trakcie wykonywania przez niego obowiązków oraz w ramach instytucji Unii Europejskiej – jak również naruszenia zasady uzasadnienia aktów instytucji Unii Europejskiej.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady uzasadnienia aktów instytucji Unii Europejskiej i art. 6 europejskiej konwencji praw człowieka lub naruszenia ogólnej zasady bezstronności.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 6 europejskiej konwencji praw człowieka, prawa do obrony, art. 166 akapit pierwszy regulaminu Parlamentu Europejskiego.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady uzasadnienia aktów instytucji Unii Europejskiej oraz naruszenia zasad proporcjonalności i ne bis in idem.


title: Sprawa C-307/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Alicante (Hiszpania) w dniu 25 czerwca 2015 r. – Ana María Palacios Martínez/Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, S.A.

text:
               24.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Alicante (Hiszpania) w dniu 25 czerwca 2015 r. – Ana María Palacios Martínez/Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, S.A.
   (Sprawa C-307/15)
   (2015/C 279/29)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Audiencia Provincial de Alicante

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ana María Palacios Martínez.

      Strona pozwana: Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, S.A.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy jest zgodne z zasadą braku związania, zawartą w art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG (1) z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, aby skutki restytucyjne wynikające ze stwierdzenia nieważności zawartej w umowie kredytu klauzuli dolnego progu z uwagi na jej nieuczciwy charakter wywoływane były nie od dnia zawarcia umowy lecz od późniejszej chwili?

               2)

               Czy kryterium dobrej wiary zainteresowanych, które stanowi podstawę do ograniczania mocy wstecznej wynikającej ze [stwierdzenia] nieuczciwego charakteru warunku, stanowi pojęcie autonomiczne prawa Unii podlegające jednolitej wykładni we wszystkich państwach członkowskich?

               3)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej, jakie przesłanki należy uwzględnić w celu stwierdzenia istnienia dobrej wiary zainteresowanych?

               4)

               W każdym przypadku, czy z dobrą wiarą zainteresowanych da się pogodzić działanie przedsiębiorcy, [który] przygotowując umowę doprowadził do nieprzejrzystości decydującej o nieuczciwym charakterze klauzuli?

               5)

               Czy ryzyko poważnych komplikacji, które stanowi podstawę ograniczenia mocy wstecznej wynikającej ze [stwierdzenia] nieuczciwego charakteru warunku, jest pojęciem autonomicznym prawa Unii podlegającym jednolitej wykładani we wszystkich państwach członkowskich?

               6)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej, jakie kryteria należy wziąć pod uwagę?

               7)

               Czy ryzyko poważnych komplikacji należy oceniać biorąc pod uwagę jedynie komplikacje, które mogą powstać po stronie przedsiębiorcy, czy też należy również uwzględniać szkodę powstającą po stronie konsumentów z uwagi na brak pełnego zwrotu kwot zapłaconych na podstawie wspomnianej klauzuli dolnego progu?

      (1)  Dz.U. L 95, s. 29.


title: Sprawa T-47/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 28 listopada 2006 r. — Milbert i in. przeciwko Komisji (Urzędnicy — Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej — Postępowanie w sprawie oceny za okres 2001/2002 )

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/33

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 28 listopada 2006 r. — Milbert i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-47/04) (1)

   (Urzędnicy - Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej - Postępowanie w sprawie oceny za okres 2001/2002 )
   (2006/C 331/73)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Alex Milbert (Hesperange, Luksemburg), Saturnino Durán Vidal (Bruksela, Belgia), Roland Hanff (Dudelange, Luksemburg), Maria Anita Nuotio (Bruksela), Paraskevi Papageorgiou (Bruksela), Andrea Ranschaert (Drongen, Belgia), Reinhard Rieder (Bruksela) i Ioannis Terezakis (Bruksela) (przedstawiciele: początkowo G. Bounéou i F. Frabetti, następnie F. Frabetti, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i H. Krämer, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Tytułem żądania głównego wniosek o unieważnienie w odniesieniu do skarżących postępowania w sprawie oceny za okres 2001/2002 oraz pomocniczo uchylenie sprawozdań z przebiegu kariery zawodowej skarżących w tym postępowaniu
   Sentencja wyroku

               1)

               Decyzje o przyjęciu sprawozdań z przebiegu kariery zawodowej I. Terezakisa i P. Papageorgiou za okres od dnia 1 lipca 2001 r. do dnia 31 grudnia 2002 r. zostają uchylone.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja zostaje obciążona, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez I. Terezakisa i P. Papageorgiou.

               4)

               A. Milbert, S. Durán Vidal, R. Hanff i R. Rieder, jak również M. A. Nuotio i A. Ranschaert pokryją własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 94 z 17.4.2004 r.


title: Sprawa C-169/09: Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               4.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/29

         Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-169/09)
   2009/C 153/56
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: S. Schønberg i M. Karanasou Apostolopoulou)

      Strona pozwana: Republika Grecka

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, iż nie wydając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych w celu dostosowania się do dyrektywy 2005/32/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 lipca 2005 r. ustanawiającej ogólne zasady ustalania wymogów dotyczących ekoprojektu dla produktów wykorzystujących energię oraz zmieniającej dyrektywę Rady 92/42/EWG, oraz dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 96/57/WE i 2000/55/WE (1) bądź w każdym razie nie powiadamiając Komisji o tych przepisach, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin do przetransponowania dyrektywy 2005/32/WE do prawa krajowego upłynął w dniu 10 sierpnia 2007 r.

      (1)  Dz.U. L 191 z 22.7.2005, s. 29.


title: Sprawa T-239/11: Skarga wniesiona w dniu 3 maja 2011 r. — Sigma Alimentos Exterior przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               9.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 204/26

         Skarga wniesiona w dniu 3 maja 2011 r. — Sigma Alimentos Exterior przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa T-239/11)
   2011/C 204/47
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Sigma Alimentos Exterior, SL (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: M. Ferre Navarrete, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 1 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Komisja stwierdziła w nim, że art. 12 ust. 5 Texto Refundido de la Ley del Impuesto sobre Sociedades (ujednoliconego tekstu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych — TRLIS) zawiera elementy pomocy państwa;

               —

               tytułem ewentualnym, stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 1 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Komisja stwierdziła w nim, że art. 12 ust. 5 TRLIS zawiera elementy pomocy państwa w przypadku, gdy ma on zastosowanie do nabywania udziałów pociągającego za sobą przejęcie kontroli;

               —

               tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie nieważności art. 4 tej decyzji w zakresie, w jakim Komisja nakazuje w nim zastosowanie odzyskania pomocy w odniesieniu do transakcji, jakie miały miejsce przed opublikowaniem w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej ostatecznej wersji decyzji, której dotyczy niniejsza skarga, oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona skarżąca w niniejszej sprawie nabyła w latach gospodarczych 2008–2010 udziały w spółkach mających siedzibę w Stanach Zjednoczonych i w Peru, stosując, w zastosowaniu art. 12 ust. 5 TRLIS, amortyzację wartości przedsiębiorstwa powstałej w wyniku nabycia większościowych udziałów w tych spółkach.
   W dniu 12 stycznia 2011 r. Komisja wydała zaskarżoną decyzję C(2010) 9566 wersja ostateczna dotyczącą amortyzacji podatkowej wartości firmy w przypadku nabycia znacznych udziałów w przedsiębiorstwie zagranicznym [pomoc państwa nr C 45/2007 (ex NN 51/2007, ex CP 9/2007)]. Wskutek wydania tej decyzji organy hiszpańskiej administracji podatkowej wszczęły postępowania sprawdzające mające na celu dokonanie korekty dokonanych przez skarżącą odpisów amortyzacyjnych.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy, oparty na braku spełnienia warunków koniecznych do uznania środka za stanowiący pomoc państwa.

                           —

                           Skarżąca twierdzi w tym względzie, że głównym powodem, dla którego system opodatkowania, którego dotyczy niniejsza sprawa, nie może być uznany za pomoc państwa, jest brak selektywnego charakteru rozpatrywanego środka. Komisja popełnia bowiem błąd, gdy uznaje, że ma do czynienia z faktyczną selektywnością, przyjmując za punkt wyjścia uprzywilejowanie nabywania krajowego i wymóg posiadania udziału wynoszącego co najmniej 5 %. W opinii skarżącej Komisja wyciąga ten wniosek nie biorąc pod uwagę wyników analizy typologii i sektorów, w której prowadzą działalność przedsiębiorstwa stosujące ten system.

               2)

               Zarzut drugi, oparty na braku uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

                           —

                           Skarżąca twierdzi, że uzasadnienie wyjaśniające przyczyny, dla których Komisja uznała, iż brak jest wyraźnych przeszkód prawych w nabywaniu spółek w Stanach Zjednoczonych i Peru, jest w każdym razie niewystarczające.


title: Sprawa F-27/08: Skarga wniesiona w dniu 29 lutego 2008 r. — Simões dos Santos przeciwko OHIM

text:
               21.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 158/25

         Skarga wniesiona w dniu 29 lutego 2008 r. — Simões dos Santos przeciwko OHIM
   (Sprawa F-27/08)
   (2008/C 158/45)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Simões dos Santos (Alicante, Hiszpania) (przedstawiciel: A. Creus Carreras, avocat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego
   Przedmiot i opis sporu
   Stwierdzenie nieważności szeregu decyzji Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego w zakresie w jakim nie wykonują one w prawidłowy sposób wyroku T-435/04, nie uznają skarżącemu punktów, których likwidację Sąd Pierwszej Instancji uznał za nieważną, a także wypłata odsetek za zwłokę od kwoty stanowiącej różnicę wynagrodzenia, jaką skarżący powinien był otrzymać.
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 3 grudnia 2007 r. w sprawie oddalenia zażalenia wniesionego przez skarżącego w dniu 8 sierpnia 2007 r., a także decyzji nr PERS-01-07 dotyczącej przyznania punktów awansu w postępowaniu w sprawie awansu za 2003 r., decyzji ADM-07-17 dokonującej wykładni decyzji ADM 03-35 dotyczącej kariery i awansu urzędników i pracowników tymczasowych oraz pisma z dnia 15 czerwca 2007 r. zatytułowanego „Definitive awarding of 2007 promotion points adopted by the Appointing Authority”;

               —

               zasądzenie od OHIM na rzecz skarżącego odsetek za zwłokę od kwoty odpowiadającej różnicy w wynagrodzeniu, jaką skarżący powinien otrzymać, gdyby nie zlikwidowano punktów za zasługi, które to odsetki obliczone zostaną przez Sąd;

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego kosztami postępowania.


title: Sprawa C-395/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte d'appello di Roma (Włochy) w dniu 12 września 2008 r. — Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS) przeciwko Tizianie Bruno i Massimo Pettiniemu

text:
               20.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 327/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte d'appello di Roma (Włochy) w dniu 12 września 2008 r. — Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS) przeciwko Tizianie Bruno i Massimo Pettiniemu
   (Sprawa C-395/08)
   (2008/C 327/13)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Corte d'appello di Roma
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS)

      Strona pozwana: Tiziana Bruno i Massimo Pettini
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przepisy przyjęte przez państwo włoskie (wspomniany art. 7 ust. 1 ustawy 638/83), powodujące, iż nieprzepracowane okresy w ramach pracy w niepełnym wymiarze czasu o charakterze wertykalnym nie są uważane za okresy składkowe w kontekście nabycia praw emerytalnych są zgodne z dyrektywą 97/81/WE (1) a w szczególności z klauzulą 4 odnoszącą się do zasady niedyskryminacji?

               2)

               Czy wspomniane przepisy krajowe są zgodne z dyrektywą, a w szczególności: z klauzulą 1, która stanowi, że przepisy krajowe powinny ułatwiać rozwój zatrudnienia w niepełnym wymiarze godzin; z klauzulą 4 i z klauzulą 5, która nakłada na państwa członkowskie obowiązek wyeliminowania przeszkód natury prawnej ograniczających dostęp do pracy w niepełnym wymiarze czasu, jako że nieuwzględnienie dla celów emerytalnych nieprzepracowanych tygodni stanowi niewątpliwie istotną przeszkodę przy wyborze pracy w niepełnym wymiarze o charakterze wertykalnym?

               3)

               Czy zakres stosowania klauzuli 4 dotyczącej zasady niedyskryminacji obejmuje także różne rodzaje umów o pracę w niepełnym wymiarze czasu, w świetle okoliczności, iż na podstawie przepisów prawa krajowego w przypadku pracy w niepełnym wymiarze o charakterze horyzontalnym, przy takiej samej liczbie godzin przepracowanych i za które wypłacono wynagrodzenie w ciągu roku kalendarzowego, uwzględniane są wszystkie tygodnie roku kalendarzowego, inaczej niż w przypadku pracy w niepełnym wymiarze czasu o charakterze wertykalnym?

      (1)  Dyrektywa Rady 97/81/WE z dnia 15 grudnia 1997 r. dotycząca Porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) — Dz. U. 1998 L 14 s 9.


title: Sprawa C-406/15: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 9 marca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varhoven administrativen sad – Bułgaria) – Petya Milkova/Izpalnitelen direktor na Agentsiata za privatizatsia i sledprivatizatsionen kontrol (Odesłanie prejudycjalne — Polityka społeczna — Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy — Konwencja Narodów Zjednoczonych o prawach osób niepełnosprawnych — Artykuły 5 i 27 — Dyrektywa 2000/78/WE — Artykuł 7 — Szczególna ochrona w wypadku zwolnienia pracowników niepełnosprawnych — Brak takiej ochrony dla niepełnosprawnych urzędników państwowych — Ogólna zasada równego traktowania)

text:
               8.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 144/7

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 9 marca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varhoven administrativen sad – Bułgaria) – Petya Milkova/Izpalnitelen direktor na Agentsiata za privatizatsia i sledprivatizatsionen kontrol
   (Sprawa C-406/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy - Konwencja Narodów Zjednoczonych o prawach osób niepełnosprawnych - Artykuły 5 i 27 - Dyrektywa 2000/78/WE - Artykuł 7 - Szczególna ochrona w wypadku zwolnienia pracowników niepełnosprawnych - Brak takiej ochrony dla niepełnosprawnych urzędników państwowych - Ogólna zasada równego traktowania))
   (2017/C 144/08)
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Varhoven administrativen sad

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Petya Milkova

      Strona pozwana: Izpalnitelen direktor na Agentsiata za privatizatsia i sledprivatizatsionen kontrol

      Sentencja

               1)

               Artykuł 7 ust. 2 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy, rozpatrywany w świetle Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawach osób niepełnosprawnych, zatwierdzonej w imieniu Wspólnoty Europejskiej decyzją Rady 2010/48/WE z dnia 26 listopada 2009 r., oraz w związku z ogólną zasadą równego traktowania ustanowioną w art. 20 i 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, należy interpretować w ten sposób, że dopuszcza on uregulowanie państwa członkowskiego takie jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, w którym udzielono pracownikom dotkniętym niepełnosprawnością niektórych rodzajów szczególnej uprzedniej ochrony w wypadku zwolnienia, nie udzielono zaś takiej ochrony urzędnikom państwowym dotkniętym niepełnosprawnością tego samego rodzaju, chyba że zostanie wykazane naruszenie zasady równego traktowania, co powinien zbadać sąd odsyłający. W ramach tego badania porównanie sytuacji powinno być oparte na analizie skoncentrowanej na wszystkich istotnych regułach prawa krajowego regulujących z jednej strony status pracowników dotkniętych daną niepełnosprawnością, a z drugiej strony status urzędników państwowych dotkniętych taką samą niepełnosprawnością, mając w szczególności na względzie przedmiot ochrony przed rozpatrywanym w postępowaniu głównym zwolnieniem.

               2)

               W sytuacji gdyby art. 7 ust. 2 dyrektywy 2000/78, rozpatrywany w świetle Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawach osób niepełnosprawnych oraz w związku z ogólną zasadą równego traktowania, stał na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, obowiązek przestrzegania prawa Unii Europejskiej wymagałby, aby zakres stosowania przepisów krajowych chroniących pracowników dotkniętych niepełnosprawnością danego rodzaju został rozszerzony, tak aby z tych przepisów ochronnych mogli skorzystać także urzędnicy państwowi dotknięci niepełnosprawnością tego samego rodzaju.

      (1)  Dz.U. C 337 z 12.10.2015.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 28 października 2004 r. w sprawach połączonych T-219/02 i T-337/02, Olga Lutz Herrera przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Służba publiczna — Otwarty konkurs — Niedopuszczenie do egzaminów — Ogłoszenie o konkursie — Ograniczenie wieku)

text:
               8.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/34

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 28 października 2004 r.
   w sprawach połączonych T-219/02 i T-337/02, Olga Lutz Herrera przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Służba publiczna - Otwarty konkurs - Niedopuszczenie do egzaminów - Ogłoszenie o konkursie - Ograniczenie wieku)
   (2005/C 6/66)
   Język postępowania: hiszpański
   W sprawach połączonych T-219/02 i T-337/02, Olga Lutz Herrera, zamieszkała w Brukseli (Belgia), reprezentowana przez adwokatów: J.-R. Garcíę-Gallarda Gila-Fourniera i J. Guillema Carrau, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: J. Currall i H. Tserepa-Lacombe oraz przez J. Rivas Andrés i J. Gutiérrez Gisbert, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot wnioski o stwierdzenie nieważności decyzji komisji selekcyjnej konkursu COM/A/6/01 z dnia 31 lipca 2001 r. i konkursu COM/A/10/01 z dnia 20 grudnia 2001 r., na mocy których skarżąca nie została dopuszczona do egzaminów w ramach tych konkursów na tej podstawie, że nie spełniała ona warunku dotyczącego ograniczenia wieku i, ponadto, wnioski o stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie oddalenia środków zaskarżenia wniesionych przez skarżącą na decyzje komisji selekcyjnych konkursu COM/A/6/01 i konkursu COM/A/10/01, Sąd (piąta izba), w składzie: P. Lindh, prezes, R. García-Valdecasas i J. D. Cooke, sędziowie; sekretarz: J. Palacio González, główny administrator, wydał dnia 28 października 2004 r. wyrok zawierający następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               Skargi zostają oddalone.

               2)

               Każda ze stron poniesie koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 233 z 28.9.2002.


               2.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 29/12

         Wniosek do Trybunału EFTA o wydanie opinii doradczej złożony przez Fürstliches Landgericht w dniu 14 września 2011 r. w sprawie pomiędzy Granville Establishment a Volker Anhalt, Melanie Anhalt i Jasmin Barbaro, z domu Anhalt
   (Sprawa E-13/11)
   2012/C 29/09
   W dniu 22 września 2011 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynął wniosek złożony do Trybunału EFTA w dniu 15 września 2011 r. przez Fürstliches Landgericht, Liechtenstein (Okręgowy Sąd Książęcy, Liechtenstein), dotyczący wydania opinii doradczej w sprawie pomiędzy Granville Establishment a Volker Anhalt, Melanie Anhalt i Jasmin Barbaro, z domu Anhalt, w odniesieniu do następujących kwestii:

               1.

               Czy obywatel państwa należącego do EOG może powoływać się na przepisy paragraf 53a ustawy o jurysdykcji sądów Liechtensteinu, przyznające obywatelom Liechtensteinu prawo do uniknięcia bycia pozwanym za granicą na podstawie umowy regulującej właściwość sądu, jeżeli umowa ta nie została zawarta w formie aktu notarialnego, i wyprowadzić z tego wprost także prawo do uniknięcia bycia pozwanym w Liechtensteinie (a zatem, z perspektywy tego obywatela, także za granicą) na podstawie umowy regulującej właściwość sądu, jeżeli nie została ona zawarta w formie aktu notarialnego?

               2.

               Jeżeli odpowiedź na pierwsze pytanie jest twierdząca, czy można powoływać się na to prawo w sprawie takiej, jak omawiana, w postępowaniu cywilnym, a więc bezpośrednio w sporze toczącym się między podmiotami prywatnymi?


title: Sprawa C-692/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 21 grudnia 2015 r. – Security Service Srl/Ministero dell’Interno i in.

text:
               21.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 21 grudnia 2015 r. – Security Service Srl/Ministero dell’Interno i in.
   (Sprawa C-692/15)
   (2016/C 106/22)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Security Service Srl

      Strona pozwana: Ministero dell’Interno, Questura di Napoli, Questura di Roma

      Pytania prejudycjalne

               1)

               [Czy wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej Komisja/Włochy, C-465/2005, EU:C:2007:781, w którym Trybunał] orzekł, że państwo włoskie naruszyło zasady, o których mowa w art. 43 i 49 Traktatu WE (swoboda przedsiębiorczości i świadczenia usług) stanowiąc, że:

                           (a)

                           działalność pracownika ochrony może być wykonywana tylko po złożeniu przyrzeczenia lojalności Republice Włoskiej;

                           (b)

                           działalność w zakresie prywatnych usług ochrony może być wykonywana przez usługodawców mających siedzibę w innym państwie członkowskim wyłącznie po uzyskaniu ograniczonego terytorialnie zezwolenia prefekta, bez uwzględnienia obowiązków, którym usługodawcy ci podlegają już w państwie członkowskim pochodzenia;

                           (c)

                           ważność tego zezwolenia ogranicza się do określonego terytorium, a jego wydanie uzależnione jest od liczby i wielkości prywatnych agencji ochrony działających już na tym terytorium;

                           (d)

                           prywatne agencje ochrony obowiązane są dysponować miejscem prowadzenia działalności w każdej prowincji, w której wykonują swoją działalność;

                           (e)

                           członkowie personelu tych agencji powinni posiadać indywidualne zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie ochrony, bez uwzględnienia kontroli i weryfikacji już dokonanych w państwie członkowskim pochodzenia;

                           (g)

                           w celu uzyskania zezwolenia prywatne agencje ochrony powinny zatrudniać minimalną/maksymalną liczbę osób;

                           (h)

                           przedsiębiorstwa, o których mowa, obowiązane są złożyć kaucję w kasie depozytowej;

                           (i)

                           ceny prywatnych usług w zakresie ochrony ustalane są w zezwoleniu prefekta w ramach z góry określonych limitów[,]
                           [może] sam w sobie wykluczać uprawnienia prowincjonalnego organu bezpieczeństwa publicznego (prefekta policji) do ustanowienia w zakresie usług takich wymogów jak te zaskarżone[, które] czynią obowiązkowym zaangażowanie minimalnej liczny funkcjonariuszy (dwóch) w ramach działań odnoszących się do określonych usług?

               2)

               Niezależnie od faktu, czy chodzi tu o nową kwestię […], czy […] wykazuje [ona] analogię mogącą prowadzić do takiego samego rozwiązania w świetle cytowanych art. 43 i 49 Traktatu WE?


title: Sprawa T-329/05: Skarga wniesiona w dniu 26 sierpnia 2005 r. — Movimondo ONLUS przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               15.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/18

         Skarga wniesiona w dniu 26 sierpnia 2005 r. — Movimondo ONLUS przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-329/05)
   (2005/C 257/33)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Movimondo ONLUS (Rzym, Włochy) [pełnomocnicy: Paolo Vitali, Giulia Verusio, Gian Michele Roberti i Alessandra Franchi, avvocati]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej
   Żądania główne:

               —

               stwierdzenie że Komisja (Służba ECHO) nie wykonała zobowiązań umownych wynikających z umów subwencyjnych (Grant Agreements) zawartych na podstawie umowy ramowej o partnerstwie (Framework Partnership Agreement) nr 3-314 a w konsekwencji

               —

               zasądzenie od Komisji następujących kwot na rzecz Movimondo:

                           —

                           kwoty 36 500,51 euro związanej z przedsięwzięciem MAGUINDANAO: ECHO/PHL/210/2003/02003, wraz z odsetkami za zwłokę od dnia 25 września 2004 r.;

                           —

                           kwoty 150 000,00 euro związanej z przedsięwzięciem ECHO 9 PALESTINA: ECHO/TPS/210/2003/08018, wraz z odsetkami za zwłokę od dnia 16 września 2004 r.;

                           —

                           kwoty 52 500,00 euro związanej z przedsięwzięciem DIPECHO INDIA: ECHO/TPS/210/2003/03005, wraz z odsetkami za zwłokę od dnia 24 marca 2005 r.;

                           —

                           kwoty 50 865,96 euro związanej z przedsięwzięciem ECHO LIBANO: ECHO/TPS/210/2003/08020, wraz z odsetkami za zwłokę od dnia 15 sierpnia 2005 r.;

                           —

                           kwoty 119 485,70 euro, związanej z przedsięwzięciem ECHO BAJO YUNA: ECHO/CR/BUD/2004/01006, wraz z odsetkami za zwłokę od dnia 12 czerwca 2005 r.;

                           —

                           kwoty 28 500,00 euro należnej tytułem przedsięwzięcia ECHO RUNDU II: ECHO/AGO/BUD/2004/01018, wraz z odsetkami za zwłokę od dnia 13 lipca 2005 r.;

                           —

                           kwoty 70 085,00 euro związanej z przedsięwzięciem ECHO SAMANA': ECHO/DOM/BUD/2004/01001, wraz z odsetkami za zwłokę od dnia 16 maja 2005 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Tytułem żądania ewentualnego:

               —

               stwierdzenie nieważności zawartej w piśmie dyrektora generalnego Antonia Cavaca, Biuro pomocy humanitarnej ECHO 3 (Sygn. D 6613), z dnia 17 czerwca 2005 r. decyzji zawieszającej terminy płatności, mającej za przedmiot „injunction to pay outstanding payments due to Movimondo”, a w konsekwencji zasądzenie od Komisji Europejskiej wyżej wspomnianych kwot na rzecz Movimondo;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Niniejszą skargą skarżące stowarzyszenie będące pozarządową organizacją ds. współpracy i solidarności międzynarodowej domaga się zasadniczo zasądzenia od Komisji Europejskiej — w trybie art. 238 WE — kwot należnych z tytułu zobowiązań umownych wynikających z różnych umów subwencyjnych (Grant Agreements) zawartych na podstawie ramowej umowy o partnerstwie (Framework Partnership Agreement) nr 3-134, obowiązującej od dnia 1 grudnia 2003 r., których przedmiotem było finansowanie przez Komisję pilnych interwencji humanitarnych, które zostały jego zdaniem prawidłowo wykonane i należycie udokumentowane z rachunkowego punktu widzenia.
   Tytułem roszczenia ewentualnego skarżąca domaga się stwierdzenia — w trybie art. 230 akapit czwarty WE — nieważności decyzji wstrzymującej terminy płatności, zawartej w piśmie z dnia 17 czerwca 2005 r. dyrektora generalnego Antonia Cavaca, Biuro pomocy humanitarnej ECHO 3 (Sygn. D 6613), w przedmiocie „injunction to pay outstanding payments due to Movimondo” oraz decyzji dyrektora generalnego Antonia Cavaca, Biuro pomocy humanitarnej ECHO 3 (Sygn. D 8136) z dnia 27 lipca 2005 r.
   Na poparcie swego wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji wstrzymującej terminy płatności zawartej w piśmie z dnia 17 czerwca 2005 r. skarżąca powołuje w szczególności trzy zarzuty.
   W pierwszym zarzucie podnosi ona, że decydując o wstrzymaniu terminów płatności, służba ECHO dopuściła się nadużycia władzy wskazując jako podstawę prawną zaskarżonej decyzji art. 106 ust. 4 rozporządzenia nr 2342/2002 (1) poza przypadkami i szczególnymi celami wskazanymi w tym przepisie. W drugim zarzucie wskazuje ona na brak uzasadnienia zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 253 WE i art. 106 ust. 4 rozporządzenia nr 2342/2002. Wreszcie w trzecim zarzucie podnosi ona również naruszenie przepisów proceduralnych zawartych w art. 106 ust. 4 tegoż rozporządzenia wobec okoliczności, że służba ECHO nie poinformowała Movimondo bezpośrednio o postanowieniu w przedmiocie wstrzymania.
   Jednocześnie na poparcie swego wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji w dnia 27 lipca 2005 r. skarżąca powołuje cztery zarzuty.
   W pierwszym zarzucie podnosi ona brak uzasadnienia zaskarżonej decyzji. W drugim zarzucie skarżąca podnosi naruszenie ogólnej zasady domniemania niewinności, jak również naruszenie prawa do obrony ze względu na to, że służba ECHO nie poinformowała skarżącej o działaniach, które zamierzała w stosunku do niej podjąć ani też nie dała jej możliwości wypowiedzenia się w tym zakresie. W trzecim zarzucie wskazuje ona na naruszenie art. 106 ust. 4 rozporządzenia nr 2342/2002 oraz ponosi, że służby ECHO dopuściły się nadużycia władzy. Wreszcie w czwartym zarzucie skarżąca podnosi naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE, EURATOM) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 357 z dnia 31 grudnia 2002 r., str. 1).


title: Sprawa C-105/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd – Warna (Bułgaria) w dniu 28 lutego 2017 r. – Komisja za zasztita na potrebitelite/Ewelina Kamenowa

text:
               8.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 144/32

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd – Warna (Bułgaria) w dniu 28 lutego 2017 r. – Komisja za zasztita na potrebitelite/Ewelina Kamenowa
   (Sprawa C-105/17)
   (2017/C 144/41)
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Administratiwen syd – Warna

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Komisja za zasztita na potrebitelite

      Strona przeciwna: Ewelina Kamenowa

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 2 lit. b) i d) dyrektywy 2005/29/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych należy interpretować w ten sposób, że działalność osoby fizycznej zarejestrowanej w witrynie internetowej w celu sprzedaży produktów i publikującej jednocześnie w sumie osiem ofert sprzedaży różnych produktów poprzez tę witrynę stanowi działalność przedsiębiorcy w rozumieniu definicji legalnej określonej w art. 2 lit. b) oraz praktykę handlową stosowaną przez przedsiębiorstwo wobec konsumentów w rozumieniu art. 2 lit. d), a także jest objęta zakresem stosowania dyrektywy zgodnie z art. 3 ust. 1[?]

      (1)  Dyrektywa 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniająca dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („Dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych”), Dz.U. 2005, L 149, s. 22.


title: Sprawa T-703/14: Wyrok Sądu z dnia 26 stycznia 2017 r. – Diktyo Amyntikon Viomichanion Net/Komisja [Klauzula arbitrażowa — Umowa Firerob zawarta w ramach siódmego programu ramowego w zakresie badań, rozwoju technologicznego i prezentacji (2007 – 2013) — Koszty kwalifikowalne — Żądanie zwrotu kwot wypłaconych skarżącej — Delegowanie uprawnień — Dopuszczalność — Stanowiące nadużycie wykonywanie praw wynikających z umowy — Uzasadnione oczekiwania — Proporcjonalność]

text:
               13.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/20

         Wyrok Sądu z dnia 26 stycznia 2017 r. – Diktyo Amyntikon Viomichanion Net/Komisja
   (Sprawa T-703/14) (1)

   ([Klauzula arbitrażowa - Umowa Firerob zawarta w ramach siódmego programu ramowego w zakresie badań, rozwoju technologicznego i prezentacji (2007 – 2013) - Koszty kwalifikowalne - Żądanie zwrotu kwot wypłaconych skarżącej - Delegowanie uprawnień - Dopuszczalność - Stanowiące nadużycie wykonywanie praw wynikających z umowy - Uzasadnione oczekiwania - Proporcjonalność])
   (2017/C 078/26)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Diktyo Amyntikon Viomichanion Net AEVE (Kaisariani, Grecja) (przedstawiciele: K. Damis i E. Chrysochoïdou, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal, M. Konstantinidis i A. Kyratsou, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Oparte na art. 272 TFUE żądanie zmierzające, po pierwsze, do stwierdzenia przez Sąd, że Komisja naruszyła ciążące na nie zobowiązania umowne, wydając notę debetową nr 3241409008 z dnia 25 lipca 2014 r., oraz że koszty zgłoszone przez skarżącą w ramach umowy FP7-SME-2007-222303 dotyczącej realizacji projektu „FIREROB – Autonomous Fire-Fighting Robotic Vehicle” są kwalifikowalne, a po drugie, do nakazania Komisji wydania noty kredytowej opiewającej na kwotę 64 574,73 EUR.

      Sentencja

               1)

               Zarzut niedopuszczalności zostaje oddalony.

               2)

               Postępowanie w przedmiocie niniejszej skargi zostaje umorzone w zakresie, w jakim dotyczy ona żądania zwrotu kwoty przekraczającej 37 247,05 EUR wraz z odsetkami naliczonymi od dnia 9 września 2014 r.

               3)

               Komisja Europejska naruszyła ciążące na niej zobowiązania wynikające z umowy FP7-SME-2007-222303 dotyczącej realizacji projektu „FIREROB – Autonomous Fire-Fighting Robotic Vehicle”, żądając od Diktyo Amyntikon Viomichanion Net AEVE zwrotu na jej rzecz kwoty przekraczającej 9 007 EUR wraz z odsetkami naliczonymi od dnia 9 września 2014 r.

               4)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               5)

               Komisja pokrywa trzy czwarte własnych kosztów oraz trzy czwarte kosztów poniesionych przez Diktyo Amyntikon Viomichanion Net, w tym kosztów związanych z postępowaniem w przedmiocie środka tymczasowego.

               6)

               Diktyo Amyntikon Viomichanion Net pokrywa jedną czwartą własnych kosztów i jedną czwartą kosztów poniesionych przez Komisję, w tym kosztów związanych z postępowaniem w przedmiocie środka tymczasowego.

      (1)  Dz.U. C 448 z 15.12.2014.


title: Sprawa C-156/04: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 7 czerwca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 83/182/EWG — Czasowy przywóz środków transportu — Zwolnienia od podatku — Miejsce stałego pobytu w państwie członkowskim)

text:
               21.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 170/2

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 7 czerwca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-156/04) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 83/182/EWG - Czasowy przywóz środków transportu - Zwolnienia od podatku - Miejsce stałego pobytu w państwie członkowskim)
   (2007/C 170/02)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Patakia i D. Triantafyllou, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Grecka (przedstawiciele: P. Mylonopoulos i I. Pouli, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 90 WE oraz dyrektywy Rady 83/182/EWG z dnia 28 marca 1983 r. w sprawie zwolnień podatkowych we Wspólnocie, dotyczących niektórych środków transportu czasowo wwożonych do jednego państwa członkowskiego z innego państwa członkowskiego (Dz.U. L 105, str. 59) — Czasowy użytek na terytorium Grecji pojazdów zarejestrowanych w innym państwie członkowskim — Stosowanie przepisów celnych dotyczących pojazdów pochodzących z państw trzecich
   Sentencja

               1)

               Utrzymując w mocy:

                           —

                           art. 18 część A ust. 1 ustawy 2682/1999, zgodnie z którym w przypadku posiadania lub używania na terytorium Grecji pojazdu zarejestrowanego w innym państwie członkowskim przez osobę fizyczną mająca miejsce stałego pobytu w Grecji nie wszczyna się przewidzianego jako zasadę postępowania karnego, jeżeli zainteresowana osoba wniesie nałożoną opłatę rejestracyjną i zrzeknie się jednocześnie przewidzianych w prawie krajowym środków zaskarżenia aktu, na mocy którego nałożono tę opłatę, oraz

                           —

                           art. 18 część C tej samej ustawy, zgodnie z którym w przypadku nałożenia grzywien dokonywane jest jednocześnie czasowe zajęcie pojazdów, a ich wydanie następuje po zapłaceniu grzywien i ewentualnych innych należnych opłat,

                     Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy dyrektywy Rady 83/182/EWG z dnia 18 marca 1983 r. w sprawie zwolnień podatkowych we Wspólnocie, dotyczących niektórych środków transportu czasowo wwożonych do jednego państwa członkowskiego z innego państwa członkowskiego.

               2)

               Skarga zostaje oddalona w pozostałym zakresie.

               3)

               Komisja Wspólnot Europejskich i Republika Grecka ponoszą własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.4.2004.


title: Sprawa T-134/10: Postanowienie Sądu z dnia 7 marca 2014 r. – FESI przeciwko Radzie (Skarga o stwierdzenie nieważności  — Dumping  — Rozszerzenie ostatecznego cła antydumpingowego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzącego z Wietnamu i z Chin na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami wysyłanego z Makau  — Stowarzyszenie reprezentujące importerów niezależnych  — Brak indywidualnego oddziaływania  — Akt prawny wymagający środków wykonawczych  — Niedopuszczalność)

text:
               5.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 135/34

         Postanowienie Sądu z dnia 7 marca 2014 r. – FESI przeciwko Radzie
   (Sprawa T-134/10) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Dumping - Rozszerzenie ostatecznego cła antydumpingowego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzącego z Wietnamu i z Chin na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami wysyłanego z Makau - Stowarzyszenie reprezentujące importerów niezależnych - Brak indywidualnego oddziaływania - Akt prawny wymagający środków wykonawczych - Niedopuszczalność))
   2014/C 135/42
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Fédération européenne de l’industrie du sport (FESI) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci E. Vermulst i Y. Van Gerven)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo J. P. Hix i B. Driessen, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata G. Berrischa i N. Chesaitesa, barrister, następnie J. P. Hix i B. Driessen, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. van Vliet i M. França, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1294/2009 z dnia 22 grudnia 2009 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzącego z Wietnamu i pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej, rozszerzone na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami wysyłanego ze Specjalnego Regionu Administracyjnego Makau, zgłoszonego lub niezgłoszonego jako pochodzące ze Specjalnego Regionu Administracyjnego Makau, w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 384/96 (Dz.U. L 352, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Fédération européenne de l’industrie du sport (FESI) zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Radę Unii Europejskiej.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 148 z 5.6.2010.


title: Sprawa C-93/07: Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/24

         Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-93/07)
   (2007/C 95/43)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich [przedstawiciele: M. Konstantinidis i J.-B. Laignelot, pełnomocnicy]

      Strona pozwana: Królestwo Belgii
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, iż nie ustanawiając wszelkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu dostosowania się do dyrektywy 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. przewidującej udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w zakresie środowiska oraz zmieniającej w odniesieniu do udziału społeczeństwa i dostępu do wymiaru sprawiedliwości dyrektywy Rady 85/337/EWG i 96/61/WE (1), a w każdym razie nie podając ich do wiadomości Komisji, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy 2003/35/WE upłynął w dniu 25 czerwca 2005 r.

      (1)  Dz.U. L 156, str. 17.


title: Sprawa T-67/15: Wyrok Sądu z dnia 10 listopada 2016 r. – Polo Club/EUIPO – Lifestyle Equities (POLO CLUB SAINT-TROPEZ HARAS DE GASSIN) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego POLO CLUB SAINT-TROPEZ HARAS DE GASSIN — Wcześniejsze graficzne unijne znaki towarowe BEVERLY HILLS POLO CLUB — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Przedstawienie dodatkowych dowodów — Uprawnienia dyskrecjonalne przyznane na podstawie art. 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 — Częściowe przekazania sprawy do Wydziału Sprzeciwów — Artykuł 64 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               9.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/33

         Wyrok Sądu z dnia 10 listopada 2016 r. – Polo Club/EUIPO – Lifestyle Equities (POLO CLUB SAINT-TROPEZ HARAS DE GASSIN)
   (Sprawa T-67/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego POLO CLUB SAINT-TROPEZ HARAS DE GASSIN - Wcześniejsze graficzne unijne znaki towarowe BEVERLY HILLS POLO CLUB - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Przedstawienie dodatkowych dowodów - Uprawnienia dyskrecjonalne przyznane na podstawie art. 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 - Częściowe przekazania sprawy do Wydziału Sprzeciwów - Artykuł 64 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 207/2009])
   (2017/C 006/40)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Polo Club (Gassin, Francja) (przedstawiciel: adwokat D. Masson)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: początkowo V. Melgar i H. Kunz, następnie H. O’Neil, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Lifestyle Equities CV (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci D. Russo i V. Wellens)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 listopada 2014 r. (sprawa R 1182/2013-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Lifestyle Equities a Polo Club.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Polo Club zostaje obciążona kosztami niniejszego postępowania.

      (1)  Dz.U. C 118 z 13.4.2015.


title: Sprawa T-389/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 kwietnia 2008 r. — Dainichiseika Coulour & Chemicals Mfg. przeciwko OHIM — Pelikan (Wizerunek pelikana) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego pelikana — Wcześniejsze wspólnotowe lub krajowe graficzne znaki towarowe Pelikan — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               24.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/29

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 kwietnia 2008 r. — Dainichiseika Coulour & Chemicals Mfg. przeciwko OHIM — Pelikan (Wizerunek pelikana)
   (Sprawa T-389/03) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego pelikana - Wcześniejsze wspólnotowe lub krajowe graficzne znaki towarowe Pelikan - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2008/C 128/63)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Dainichiseika Colours & Chemicals Mfg. Co. Ltd (Tokyo, Japonia) (przedstawiciele: J. Hofmann i B. Linstow, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Laporta Insa, pełnomocnik.)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Pelikan Vertriebsgesellschaft mbH & Co. KG (Hanower, Niemcy) (przedstawiciele: A. Renck, V. von Bomhard i A. Pohlmann, następnie A. Renck, V. von Bomhard i T. Dolde, adwokaci)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 18 września 2003 r. (sprawa R 191/2002–2) dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu między Pelikan Vertriebsgesellschaft mbH & Co. KG a Dainichiseika Colour & Chemicals Mfg. Co. Ltd.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Dainichiseika Colour & Chemicals Mfg. Co. Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 21 z 24.1.2004.


title: Sprawa C-77/14: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 27 lutego 2015 r. – Komisja Europejska/Republika Grecka

text:
               29.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/20

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 27 lutego 2015 r. – Komisja Europejska/Republika Grecka
   (Sprawa C-77/14) (1)

   (2015/C 213/33)
   Język postępowania: grecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 102 z 7.4.2014 r.


title: Sprawa T-449/13: Wyrok Sądu z dnia 12 listopada 2015 r. – CEDC International/OHIM – Fabryka Wódek Polmos Łańcut (WISENT) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Graficzny wspólnotowy znak towarowy WISENT — Wcześniejszy trójwymiarowy krajowy znak towarowy ŻUBRÓWKA — Względne podstawy odmowy rejestracji — Podobieństwo znaków towarowych — Artykuł 53 ust. 1 lit. a), art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               11.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/20

         Wyrok Sądu z dnia 12 listopada 2015 r. – CEDC International/OHIM – Fabryka Wódek Polmos Łańcut (WISENT)
   (Sprawa T-449/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny wspólnotowy znak towarowy WISENT - Wcześniejszy trójwymiarowy krajowy znak towarowy ŻUBRÓWKA - Względne podstawy odmowy rejestracji - Podobieństwo znaków towarowych - Artykuł 53 ust. 1 lit. a), art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 007/27)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: CEDC International sp. z o.o. (Oborniki Wielkopolskie, Polska) (przedstawiciel: adwokaci M. Siciarek, J. Mrozowski i G. Rząsa)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Fabryka Wódek Polmos Łańcut SA (Łańcut, Polska) (przedstawiciel: adwokat A. Gorzkiewicz)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 10 czerwca 2013 r. (sprawa R 33/2012-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Przedsiębiorstwem Polmos Białystok a Fabryką Wódek Polmos Łańcut SA.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 10 czerwca 2013 r. (sprawa R 33/2012-4).

               2)

               OHIM i Fabryka Wódek Polmos Łańcut SA. Pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez CEDC International sp. z o.o.

      (1)  Dz.U. C 304 z 19.10.2013.


title: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 28 czerwca 2004 r. w sprawie T-342/99 DEP, Airtours plc przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Ustalenie kosztów — Wynagrodzenie solicitors i barristers — Wynagrodzenie ekonomistów — Koszty związane z VAT-em)

text:
               9.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/15

      POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 28 czerwca 2004 r.
   w sprawie T-342/99 DEP, Airtours plc przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Ustalenie kosztów - Wynagrodzenie solicitors i barristers - Wynagrodzenie ekonomistów - Koszty związane z VAT-em)
   (2004/C 251/26)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie T-342/99 DEP, Airtours plc reprezentowana przez M. Nicholsona, solicitor, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: R. Lyal, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), której przedmiotem był wniosek o ustalenie kosztów podlegających zwrotowi przez Komisję na rzecz Airtours plc na skutek wyroku Sądu z dnia 6 czerwca 2002 r. Airtours przeciwko Komisji (T-342/99, Rec. str. II-2585), Sąd (piąta izba w powiększonym składzie), w składzie: P. Lindh, prezes, R. García-Valdecasas, J. D. Cooke, P. Mengozzi oraz M. E. Martins Ribeiro, sędziowie; sekretarz: H. Jung, wydał w dniu 28 czerwca 2004 r. postanowienie, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:
   Łączna kwota kosztów podlegających zwrotowi przez Komisję na rzecz Airtours zostaje ustalona na 489 615,03 GBP (czterysta osiemdziesiąt dziewięć tysięcy sześćset piętnaście funtów sterlingów i trzy pensy).

      (1)  Dz.U. C 79 z 18.3.2000.


               7.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/25

         Skarga wniesiona w dniu 26 lipca 2010 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
   (Sprawa E-8/10)
   2010/C 271/05
   Skarga przeciwko Islandii została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 26 lipca 2010 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Xaviera Lewisa i Markusa Schneidera, działających w charakterze pełnomocników Urzędu Nadzoru EFTA, rue Belliard/Belliardstraat 35, 1040 Bruxelles/Brussel, BELGIQUE/BELGIË.
   Urząd Nadzoru EFTA występuje do Trybunału EFTA o:

               1)

               orzeczenie, że nie przyjmując wszelkich środków niezbędnych do pełnego wdrożenia do prawa krajowego aktu przywołanego w pkt 1 załącznika VII do Porozumienia EOG (dyrektywa 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych), dostosowanego do Porozumienia EOG Protokołem 1 do tego Porozumienia, lub nie powiadamiając Urzędu o przyjęciu takich środków, Republika Islandii uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 63 ust. 1 wspomnianej dyrektywy oraz art. 7 Porozumienia EOG;

               2)

               obciążenie Republiki Islandii kosztami postępowania.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Skarga dotyczy niezastosowania się przez Islandię do uzasadnionej opinii Urzędu Nadzoru EFTA w sprawie nieprzyjęcia wszelkich środków niezbędnych do pełnego wdrożenia aktu prawnego EOG będącego odpowiednikiem zmienionej dyrektywy Unii Europejskiej 2005/36/WE w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych lub niepowiadomienia Urzędu Nadzoru EFTA o takich środkach.

               —

               Nieprzyjęte przez Islandię środki dotyczą przyjęcia przepisów krajowych w celu ustanowienia odnoszących się do specyficznych sektorów zasad uznawania kwalifikacji zawodowych uzyskanych w innych krajach EOG.

               —

               Urząd Nadzoru EFTA twierdzi, że nie otrzymał od Islandii informacji o pełnym wdrożeniu aktu do prawa krajowego oraz że nie posiada żadnych innych informacji pozwalających to stwierdzić.

               —

               Rząd Islandii nie zakwestionował opóźnienia w pełnym wdrożeniu aktu.


title: Sprawa F-38/09: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 29 czerwca 2010 r. — Martin przeciwko Europejskiemu Urzędowi Policji (Europolowi) (Służba publiczna — Personel Europolu — Nieodnowienie umowy o pracę — Umowa na czas nieokreślony — Artykuł 6 regulaminu pracowniczego mającego zastosowanie do pracowników Europolu — Zasada poszanowania prawa do obrony)

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/70

      Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 29 czerwca 2010 r. — Martin przeciwko Europejskiemu Urzędowi Policji (Europolowi)
      (Sprawa F-38/09) (1)

      (Służba publiczna - Personel Europolu - Nieodnowienie umowy o pracę - Umowa na czas nieokreślony - Artykuł 6 regulaminu pracowniczego mającego zastosowanie do pracowników Europolu - Zasada poszanowania prawa do obrony)
      (2010/C 288/130)
      Język postępowania: niderlandzki

         Strony

         Strona skarżąca: Breige Martin (Dublin, Irlandia) (przedstawiciele: początkowo adwokat P. de Casparis, następnie adwokaci W. J. Dammingh i N. D. Dane)

         Strona pozwana: Europejski Urząd Policji (Europol) (przedstawiciele: D. Neumann i D. El Khoury, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów B. Wägenbaura i R. Van der Houta)

         Przedmiot sprawy

      Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 12 czerwca 2008 r., w drodze której skarżąca została poinformowana o braku możliwości zaoferowania jej stałego zatrudnienia, a także decyzji z dnia 7 stycznia 2009 r. oddalającej zażalenie złożone na pierwszą z decyzji.

         Sentencja wyroku

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji z dnia 12 czerwca 2008 r., w drodze której Europejski Urząd Policji (Europol) odmówił zawarcia z B. Martin umowy na czas nieokreślony.

                  2)

                  Europol zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 167 z 18.7.2009, s. 26.


title: Sprawa T-757/16: Skarga wniesiona w dniu 28 października 2016 – Société generale/EBC

text:
               9.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/44

         Skarga wniesiona w dniu 28 października 2016 – Société generale/EBC
   (Sprawa T-757/16)
   (2017/C 006/55)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Société générale (Paryż, Francja) (przedstawiciele: A. Gosset-Grainville, C. Renner i P. Kupka, avocats)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Banku Centralnego nr ECB/SSM/2016-02RNE8IBXP4ROTD8PU41/72 z dnia 24 sierpnia 2016 r.;

               —

               obciążenie, w każdym razie, Europejskiego Banku Centralnego całością kosztów postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący Zarzut pierwszy dotyczący braku kompetencji Europejskiego Banku Centralnego (EBC) do wydania decyzji z dnia 24 sierpnia 2016 r. w sprawie oddalenia wniosku skarżącej o korzystanie z wyłączenia ekspozycji wobec Caisse des dépôt et consignations, które wynikają ze scentralizowanych funduszy zbieranych w ramach regulowanych oszczędności, z obliczania wskaźnika dźwigni (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”) albowiem EBC nie miał kompetencji, aby odmówić udzielenia wnioskowanego wyłączenia po tym jak stwierdził, że spełnione były wszystkie przesłanki przewidziane w mających zastosowanie przepisach prawa Unii.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący Zarzut drugi dotyczący licznych naruszeń prawa popełnionych przez pozwanego. Skarżąca uważa bowiem że nawet zakładając, iż EBC miał kompetencję aby wydać zaskarżoną decyzję, rzeczona decyzja jest nieważna albowiem zawiera liczne naruszenia prawa w świetle zarówno rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz.U. 2013, L 176, s. 1; zwanego dalej „rozporządzeniem nr 575/2013”) jak też zamiarów prawodawcy Unii Europejskiej, z powodu błędnej interpretacji przez EBC rozpatrywanych przepisów i wydania decyzji, która:

                           —

                           jest sprzeczna z celami przepisów dotyczących wskaźnika dźwigni i narusza nie tylko cel przepisów o wskaźniku dźwigni jako takich lecz także zamiar prawodawcy wyrażony poprzez przyjęcie art. 429 ust. 14 rozporządzenia nr 575/2013;

                           —

                           zmienia przepis podstawowy uwzględniając dwie nowe przesłanki niezawarte w spornym przepisie;

                           —

                           pozbawia skuteczności art. 429 ust. 14 rozporządzenia nr 575/2013.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący szeregu oczywistych błędów w ocenie w zaskarżonej decyzji, w szczególności w odniesieniu do charakteru scentralizowanych regulowanych funduszy oszczędnościowych, następstw wpisania funduszy do bilansu banku i skutków mechanizmu dostosowania scentralizowanych kwot.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia szeregu zasad ogólnych prawa Unii, a mianowicie zasady proporcjonalności, zasady bezpieczeństwa prawnego i zasady dobrej administracji, jako że EBC naruszył spoczywający na nim obowiązek staranności.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia zaskarżonej decyzji, albowiem EBC podlega obowiązkowi pełniejszego uzasadnienia a rzeczona decyzja jest uzasadniona w sposób niewystarczający i niejednoznaczny.