title: Wyrok Sądu pierwszej instancji (piąta izba) z dnia 21 kwietnia 2005 r. # PepsiCo, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM). # Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego RUFFLES - Wcześniejszy krajowy znak towarowy RIFFELS - Jeszcze wcześniejszy krajowy znak towarowy RUFFLES - Współistnienie i równoważność krajowych i wspólnotowych znaków towarowych. # Sprawa T-269/02.

text:
      Sprawa T‑269/02
      PepsiCo, Inc.
      przeciwko
      Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
      Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego RUFFLES – Wcześniejszy krajowy znak towarowy RIFFELS – Jeszcze wcześniejszy krajowy znak towarowy RUFFLES – Współistnienie i równoważność krajowych i wspólnotowych znaków towarowych
      Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) z dnia 21 kwietnia 2005 r.  II – 0000
      Streszczenie wyroku
      Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji –
            Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych
            towarów lub usług – Posiadanie przez zgłaszającego znak towarowy krajowego znaku towarowego identycznego ze zgłaszanym, a zarazem
            wcześniejszego niż wspólnotowy znak towarowy, na który powołano się w sprzeciwie – Wpływ
      (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 8)
      W ramach postępowania w sprawie sprzeciwu wniesionego wobec rejestracji wspólnotowego znaku towarowego na podstawie art. 42
         i nast. rozporządzenia nr 40/94 samo posiadanie przez zgłaszającego wspólnotowy znak towarowy krajowego znaku towarowego wcześniejszego
         niż krajowy znak towarowy, na który powołano się w sprzeciwie, i identycznego ze zgłoszonym wspólnotowym znakiem towarowym
         nie może stanowić podstawy do odrzucenia sprzeciwu. Konieczne jest jeszcze udowodnienie przez zgłaszającego, że doprowadził
         do unieważnienia krajowego znaku towarowego, na który powołano się w sprzeciwie, przez właściwe organy krajowe.

      W istocie ważności krajowego znaku towarowego nie można podważać w ramach procedury rejestracji wspólnotowego znaku towarowego,
         a jedynie w ramach postępowania o unieważnienie znaku towarowego wszczętego w zainteresowanym państwie członkowskim. Ponadto,
         o ile zadaniem Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) jest ustalenie, na podstawie dowodów,
         których dostarczyć winien wnoszący sprzeciw, istnienia krajowego znaku towarowego stanowiącego podstawę sprzeciwu, o tyle
         nie do niego należy rozstrzyganie konfliktu między dwoma znakami krajowymi, gdyż leży to w kompetencji władz krajowych.

      (por. pkt 25, 26)
WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI (piąta izba)
      z dnia 21 kwietnia 2005 r.(*)

      Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego RUFFLES – Wcześniejszy krajowy znak towarowy RIFFELS – Jeszcze wcześniejszy krajowy znak towarowy RUFFLES – Współistnienie i równoważność krajowych i wspólnotowych znaków towarowych
      W sprawie T–269/02
      PepsiCo, Inc., z siedzibą w Purchase, New York (Stany Zjednoczone), reprezentowana przez adwokata E. Armija Chávarriego,

      strona skarżąca,
      przeciwko
      Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), reprezentowanemu początkowo przez J. Novaisa Gonçalvesa oraz J. Crespa Carrilla, a następnie przez A. von Mühlendahla oraz
         J. Novaisa Gonçalvesa, działających w charakterze pełnomocników,

      strona pozwana,
      w której drugą stroną w postępowaniu przed OHIM, występującą przed Sądem w charakterze interwenienta, jest:
      Intersnack Knabber-Gebäck GmbH & Co. KG, uprzednio Convent Knabber-Gebäck GmbH & Co. KG, z siedzibą w Kolonii (Niemcy), reprezentowana przez adwokata M. Schaeffera,

      mającej za przedmiot skargę na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 10 czerwca 2002 r. (sprawa R 114/2000‑1), dotyczącą
         postępowania w sprawie sprzeciwu między PepsiCo, Inc. a Intersnack Knabber-Gebäck GmbH & Co. KG,

      SĄD PIERWSZEJ INSTANCJI
      WSPÓLNOT EUROPEJSKICH (piąta izba),
      w składzie: M. Vilaras, prezes, F. Dehousse i D. Šváby, sędziowie,
      sekretarz: J. Palacio González, główny administrator,
      uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 16 grudnia 2004 r.,
      wydaje następujący
      Wyrok
       Okoliczności powstania sporu
      1       W dniu 1 kwietnia 1996 r. PepsiCo, Inc. dokonała na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r.
         w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1), z późn. zm., zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego
         w Urzędzie Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).

      2       Zgłoszony znak towarowy stanowiło oznaczenie słowne RUFFLES.
      3       Towary objęte zgłoszeniem należą do klas 29 i 30 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji
         towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957, zrewidowanego i zmienionego, i odpowiadają dla każdej
         z klas następującemu opisowi:

      –       klasa 29: „mięso, ryby, drób i dziczyzna; ekstrakty mięsne; owoce i warzywa konserwowane, suszone i gotowane; galaretki, konfitury,
         kompoty; jaja, mleko i wyroby mleczne; oleje i tłuszcze spożywcze”,

      –       klasa 30: „kawa, herbata, kakao, cukier, ryż, tapioka, sago, surogaty kawy; mąka i produkty zbożowe, chleb, wyroby cukiernicze
         i słodycze, lody spożywcze; miód, syrop z melasy; drożdże, proszek do pieczenia; sól, musztarda; ocet, sosy (przyprawy); przyprawy
         korzenne; lód do chłodzenia”.

      4       W dniu 22 grudnia 1997 r. zgłoszenie zostało opublikowane w Biuletynie Wspólnotowych Znaków Towarowych.

      5       W dniu 23 marca 1998 r. interwenient, Intersnack Knabber-Gebäck GmbH & Co. KG (uprzednio Convent Knabber-Gebäck GmbH & Co.
         KG), wniósł na podstawie art. 42 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94 sprzeciw wobec rejestracji zgłoszonego znaku towarowego.

      6       Sprzeciw uzasadniony został prawdopodobieństwem wprowadzenia w błąd w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94
         poprzez pomylenie zgłoszonego znaku towarowego w zakresie „warzyw suszonych” (klasa 29) oraz „produktów zbożowych, wyrobów
         cukierniczych i słodyczy” (klasa 30), dla których zgłoszono ten znak, z wcześniejszym krajowym znakiem towarowym RIFFELS,
         zarejestrowanym przez interwenienta w Niemczech i obejmującym „chipsy ziemniaczane”.

      7       Decyzją z dnia 23 listopada 1999 r. Wydział Sprzeciwów uwzględnił sprzeciw w odniesieniu do „warzyw suszonych” oraz „wyrobów
         cukierniczych i słodyczy”, uzasadniając to prawdopodobieństwem wprowadzenia w błąd w odniesieniu do obu znaków w związku z częściową
         identycznością i częściowym podobieństwem towarów objętych spornymi oznaczeniami oraz podobieństwem tych oznaczeń. Odrzucił
         natomiast sprzeciw w odniesieniu do „produktów zbożowych”.

      8       W dniu 24 stycznia 2000 r. skarżąca złożyła do OHIM na podstawie art. 59 rozporządzenia nr 40/94 odwołanie od decyzji Wydziału
         Sprzeciwów. W dniu 23 czerwca 2000 r. przedłożyła pisemne stanowisko przedstawiające podstawy odwołania.

      9       W dniu 2 maja 2001 r. interwenient przedstawił uwagi w przedmiocie odwołania skarżącej, które pismem OHIM z dnia 4 maja 2001 r.
         zostały jej przesłane do wiadomości.

      10     Pismem z dnia 13 czerwca 2001 r. skarżąca zwróciła się do Izby Odwoławczej o wezwanie jej na podstawie art. 61 ust. 2 rozporządzenia
         nr 40/94 do przedstawienia dalszych uwag.

      11     Pismem z dnia 27 czerwca 2001 r. Izba Odwoławcza odmówiła uwzględnienia tego wniosku.
      12     Decyzją z dnia 10 czerwca 2002 r., doręczoną skarżącej w dniu 24 czerwca 2002 r. (zwaną dalej „zaskarżoną decyzją”) Pierwsza
         Izba Odwoławcza OHIM oddaliła odwołanie. Stwierdziwszy, że odwołanie opiera się wyłącznie na twierdzeniu, iż skarżącej przysługuje
         w Niemczech wcześniejsze prawo ochronne niż prawo interwenienta, Izba Odwoławcza uznała to twierdzenie za niewystarczające
         do podważenia decyzji Wydziału Sprzeciwów. Jej zdaniem bowiem owa wcześniejsza rejestracja krajowa jest bez znaczenia dla
         wyniku postępowania w sprawie sprzeciwu, a poza tym skarżąca nie wykazała jej rzeczywistego istnienia (pkt 17–21 zaskarżonej
         decyzji).

       Przebieg postępowania i żądania stron
      13     Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 2 września 2002 r. skarżąca wniosła niniejszą skargę.
      14     Interwenient w dniu 23 stycznia 2003 r., a OHIM w dniu 31 stycznia 2003 r. złożyli odpowiedzi na skargę. W dniu 27 stycznia
         2003 r. interwenient uzupełnił odpowiedź na skargę o dodatkowe dokumenty.

      15     Pismem z dnia 5 marca 2003 r. skarżąca zwróciła się do Sądu o umożliwienie jej złożenia repliki na podstawie art. 135 § 2
         regulaminu Sądu oraz o rozstrzygnięcie w przedmiocie rzekomo złożonego przez nią wcześniej wniosku o zarządzenie sporządzenia
         przez niemiecką kancelarię prawną Lovells opinii na temat niemieckiego znaku towarowego, do którego rości sobie prawa.

      16     Pismem z dnia 22 kwietnia 2004 r. Sąd odrzucił oba wnioski, przypominając w odniesieniu do drugiego z nich, że to do skarżącej
         należy przedstawienie, w formie i terminie określonym w regulaminie, dowodów, na które zamierza się powoływać.

      17     Pismem z dnia 30 kwietnia 2004 r. skarżąca złożyła w sekretariacie Sądu datowaną na ten sam dzień opinię kancelarii Lovells,
         która to opinia została dołączona do akt sprawy.

      18     Skarżąca wnosi do Sądu o:
      –       stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji,
      –       obciążenie OHIM kosztami postępowania.
      19     OHIM wnosi do Sądu o:
      –       oddalenie skargi,
      –       obciążenie skarżącej kosztami postępowania.
      20     Interwenient wnosi do Sądu o oddalenie skargi.
       Co do prawa
      21     Na uzasadnienie stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji skarżąca podnosi trzy zarzuty. W pierwszym z nich, opartym na
         naruszeniu prawa do obrony, zarzuca Izbie Odwoławczej, że nie umożliwiła jej udowodnienia istnienia wcześniejszego niemieckiego
         znaku towarowego RUFFLES, którego jest właścicielem. Drugi zarzut, oparty na naruszeniu zasady dyspozycyjności, dotyczy nieuwzględnienia
         przez Izbę Odwoławczą tego znaku, którego istnienie, biorąc pod uwagę dowody przedstawione przez skarżącą i brak sprzeciwu
         interwenienta, stanowiło jej zdaniem okoliczność faktyczną ustaloną w postępowaniu przed OHIM. W trzecim zarzucie, opartym
         na naruszeniu współistnienia i równoważności wspólnotowych i krajowych znaków towarowych, skarżąca twierdzi w istocie, że
         samo tylko istnienie jej wcześniejszego niemieckiego znaku towarowego RUFFLES powinno było spowodować odrzucenie sprzeciwu.

      22     Bezsporne jest, że skarżąca w odpowiedzi na sprzeciw powołała się przed OHIM wyłącznie na istnienie niemieckiego znaku towarowego
         RUFFLES, którego, jak twierdzi, jest właścicielem i który jest według niej wcześniejszy od znaku interwenienta. Samo istnienie
         tego znaku uzasadnia jej zdaniem odrzucenie sprzeciwu.

      23     Skarżąca nie powołała się więc na żadnym etapie postępowania przed OHIM na fakt używania owego istniejącego jej zdaniem znaku
         w celu udowodnienia rzeczywistego współistnienia tego znaku oraz znaku interwenienta, co mogłoby stanowić istotny element
         dokonywanej samodzielnie przez OHIM na podstawie rozporządzenia nr 40/94 oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd poprzez
         pomylenie zgłoszonego wspólnotowego znaku towarowego ze znakiem interwenienta.

      24     Skarżąca nie twierdziła też ani tym bardziej nie udowodniła, że doprowadziła na podstawie swojego wcześniejszego niemieckiego
         znaku towarowego do unieważnienia znaku interwenienta przez właściwe organy krajowe ani nawet że przedsięwzięła w tym celu
         odpowiednie kroki prawne.

      25     W tych okolicznościach Sąd stwierdza, że niezależnie od kwestii, czy skarżąca udowodniła przed OHIM istnienie wcześniejszego
         niemieckiego znaku towarowego, na który się powołuje, samo istnienie tego znaku nie mogło w każdym razie stanowić podstawy
         do odrzucenia sprzeciwu. Konieczne byłoby tu jeszcze udowodnienie przez skarżącą, że doprowadziła do unieważnienia znaku towarowego
         interwenienta przez właściwe organy krajowe.

      26     W istocie ważności krajowego znaku towarowego, w tym przypadku znaku interwenienta, nie można podważać w ramach procedury
         rejestracji wspólnotowego znaku towarowego, a jedynie w ramach postępowania o unieważnienie znaku towarowego wszczętego w zainteresowanym
         państwie członkowskim [wyrok Sądu z dnia 23 października 2002 r. w sprawie T‑6/01 Matratzen Concord przeciwko OHIM − Hukla
         Germany (MATRATZEN), Rec. str. II‑4335, pkt 55]. Ponadto, o ile zadaniem OHIM jest ustalenie, na podstawie dowodów, których
         dostarczyć winien wnoszący sprzeciw, istnienia krajowego znaku towarowego stanowiącego podstawę sprzeciwu, o tyle nie do niego
         należy rozstrzyganie konfliktu między dwoma znakami krajowymi, gdyż leży to w kompetencji władz krajowych.

      27     Stąd Izba Odwoławcza miała prawo uznać w pkt 17 zaskarżonej decyzji, że „pierwszeństwo rejestracji krajowej przed inną rejestracją
         krajową w państwie członkowskim nie ma wpływu na postępowanie w sprawie sprzeciwu przed OHIM, jeżeli nie przedstawiono dowodu
         złożenia przez zgłaszającego [wspólnotowy znak towarowy] wniosku o unieważnienie rejestracji dokonanej przez wnoszącego sprzeciw”.

      28     Odmiennie niż to utrzymuje skarżąca, nie ma nic niedorzecznego ani nienormalnego w uwzględnieniu przez OHIM sprzeciwu opartego
         na wcześniejszym krajowym znaku towarowym w sytuacji, gdy zgłaszający wspólnotowy znak towarowy powołuje się na jeszcze wcześniejszy
         znak krajowy, jeżeli przed właściwymi organami krajowymi nie dochodzi się unieważnienia znaku należącego do wnoszącego sprzeciw.
         Wręcz przeciwnie, rozstrzygnięcie takie jest zgodne z podziałem kompetencji między OHIM a władzami krajowymi.

      29     Skarżąca podnosi dodatkowe argumenty. Po pierwsze stanowisko OHIM prowadzi jej zdaniem do niedorzecznej sytuacji, w której
         odrzucenie jej zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego RUFFLES uniemożliwia przekształcenie go w zgłoszenie znaku krajowego
         wyłącznie w Niemczech, gdzie skarżąca korzysta z rejestracji dającej jej prawo do sprzedaży omawianych towarów pod tym znakiem.
         Po drugie nienormalne jest, zdaniem skarżącej, że odmawia jej się ochrony za pomocą znaku wspólnotowego, podczas gdy może
         ją otrzymać dzięki rejestracjom krajowym. Oba te argumenty opierają się na założeniu, że skarżącej przysługuje prawo sprzedaży
         w Niemczech towarów ze znakiem RUFFLES, co nie zostało jednak wykazane. Nie ustalono bowiem, czy interwenient nie byłby w stanie
         podważyć tego prawa na podstawie swojego znaku RIFFELS.

      30     Jeżeli chodzi o odniesienia skarżącej do decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej z dnia 12 września 2000 r. (sprawa R 415/1999‑1),
         dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu, należy stwierdzić, że zgodność z prawem decyzji izb odwoławczych należy oceniać
         wyłącznie na podstawie rozporządzenia nr 40/94, zgodnie z jego wykładnią dokonaną przez sąd wspólnotowy, a nie na podstawie
         ich wcześniejszej praktyki decyzyjnej [wyroki Sądu z dnia 27 lutego 2002 r. w sprawie T‑106/00 Streamserve przeciwko OHIM
         (STREAMSERVE), Rec. str. II‑723, pkt 66 i z dnia 9 października 2002 r. w sprawie T‑36/01 Glaverbel przeciwko OHIM (Powierzchnia
         płyty szklanej), Rec. str. II‑3887, pkt 35]. Odniesienie to jest więc całkowicie nietrafne. Dotyczy ono zresztą przypadku
         całkowicie odmiennego od rozpatrywanego w niniejszej sprawie. W wymienionej sprawie bowiem zgłaszający wspólnotowy znak towarowy
         nie powoływał się, jak w tym przypadku, na samo istnienie prawa z wcześniejszego krajowego znaku towarowego, lecz udowodnił
         istnienie tego prawa oraz jego rzeczywiste i bezkonfliktowe współistnienie na terytorium kraju z prawem ze znaku należącego
         do wnoszącego sprzeciw. To w szczególności z tego powodu Izba Odwoławcza nie stwierdziła prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd
         w odniesieniu di tych znaków i odrzuciła sprzeciw (pkt 22 tej decyzji). Rzeczywiście problematyczne byłoby, by w takiej sytuacji
         uwzględnić sprzeciw i odmówić ochrony wspólnotowej, podczas gdy zgłaszający był w stanie uzyskać taką ochronę na terytorium
         Unii Europejskiej drogą rejestracji krajowych (zob. pkt 21 tej decyzji, przedostatnie zdanie). Całkowicie odmienna jest sytuacja
         w sprawie niniejszej, gdzie z uwagi na niepewność co do rzeczywistego charakteru prawa ze znaku niemieckiego, na które powołuje
         się skarżąca, nie można uznać za pewnik, że mogłaby ona drogą rejestracji krajowych uzyskać równie szeroką ochronę, jak ochrona
         wynikająca z rejestracji wspólnotowej.

      31     Wreszcie, wbrew twierdzeniom skarżącej, art. 106 rozporządzenia nr 40/94 nie znajduje przez analogię zastosowania do niniejszej
         sprawy. Przepis ten dotyczy bowiem przysługującego na mocy ustawodawstwa państw członkowskich prawa wniesienia do organów
         krajowych skargi na naruszenie praw wcześniejszych wynikające z używania późniejszego wspólnotowego znaku towarowego. W niniejszej
         sprawie zaś nie chodzi o sprzeciw skarżącej przed właściwymi władzami niemieckimi wobec używania w Niemczech wspólnotowego
         znaku towarowego naruszającego prawa wcześniejsze, ale o podważenie przed OHIM skuteczności niemieckiego znaku towarowego
         należącego do wnoszącego sprzeciw. Nie ma więc żadnej analogii między niniejszą sprawą a sytuacją, o której mowa w art. 106
         rozporządzenia nr 40/94. Ponadto, jak już stwierdzono, orzekanie w przedmiocie skuteczności niemieckiego znaku krajowego należy
         do właściwości władz niemieckich i prawa niemieckiego.

      32     Na podstawie powyższych rozważań trzeci zarzut skarżącej, oparty na jej przekonaniu o naruszeniu przez Izbę Odwoławczą zasady
         współistnienia i równoważności krajowych i wspólnotowych znaków towarowych, należy oddalić.

      33     W odniesieniu do zarzutów pierwszego i drugiego, które zostały oparte odpowiednio na naruszeniu prawa do obrony oraz naruszeniu
         zasady dyspozycyjności, należy zauważyć, że w ich ramach skarżąca zarzuca OHIM, w sposób wzajemnie sprzeczny, że nie umożliwił
         jej udowodnienia istnienia jej wcześniejszego niemieckiego znaku towarowego, a jednocześnie że nie uwzględnił tego znaku,
         którego istnienie zostało, jej zdaniem, ustalone w postępowaniu przed OHIM. Należy jednak stwierdzić, że żaden z tych zarzutów,
         nawet gdyby był zasadny, nie mógłby spowodować stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Jak wyjaśniono bowiem powyżej
         i jak stwierdziła to w istocie Izba Odwoławcza w pkt 17 zaskarżonej decyzji, samo istnienie niemieckiego znaku towarowego,
         na który powołuje się skarżąca, nie może stanowić podstawy odrzucenia sprzeciwu w braku dodatkowego dowodu na unieważnienie
         znaku towarowego, na którym oparto sprzeciw. Jak zaś wiadomo, skarżąca powołała się w postępowaniu przed OHIM wyłącznie na
         fakt domniemanego istnienia swojego niemieckiego znaku towarowego.

      34     W związku z powyższym zarzuty nieważności pierwszy i drugi należy uznać za nietrafne.
      35     Na koniec, gdy chodzi o świadectwo rejestracji wcześniejszego niemieckiego znaku towarowego skarżącej i opinię niemieckiej
         kancelarii prawnej Lovells na temat skuteczności tego znaku wobec znaku interwenienta, oba dokumenty, przedstawione przez
         skarżącą przed Sądem, są niedopuszczalne. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem skarga do Sądu ma na celu kontrolę zgodności
         z prawem decyzji izb odwoławczych w rozumieniu art. 63 rozporządzenia nr 40/94. Tymczasem okoliczności faktyczne podniesione
         przed Sądem, których nie podniesiono w postępowaniu przed organami OHIM, mogą podważyć zgodność z prawem tych decyzji tylko
         w sytuacji, gdy OHIM był zobowiązany wziąć je pod uwagę z urzędu. Jak wynika zaś z art. 74 ust. 1 in fine tego rozporządzenia,
         zgodnie z którym w postępowaniu odnoszącym się do względnych podstaw odmowy rejestracji OHIM ogranicza się w badaniu stanu
         faktycznego do argumentów i żądań przedstawionych przez strony, nie jest on zobowiązany do wzięcia pod uwagę z urzędu okoliczności
         faktycznych, które nie zostały podniesione przez strony. Stąd okoliczności te nie mogą podważać zgodności z prawem decyzji
         izby odwoławczej [wyrok Sądu z dnia 13 lipca 2004 r. w sprawie T‑115/03 Samar przeciwko OHIM – Grotto (GAS STATION), Zb.Orz.
         str. II‑2939, pkt 13].

      36     Biorąc pod uwagę całość powyższych rozważań, niniejszą skargę należy oddalić.
       W przedmiocie kosztów
      37     Zgodnie z art. 87 § 2 regulaminu kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ
         skarżąca przegrała sprawę, należy – zgodnie z żądaniem OHIM –obciążyć ją kosztami postępowania.

      38     Zgodnie z art. 87 § 4 regulaminu, w braku żądania interwenienta co do kosztów, poniesie on swoje własne koszty.
      Z powyższych względów
      SĄD (piąta izba)
      orzeka, co następuje:
      1)      Skarga zostaje oddalona.
      2)      Skarżąca pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe
            i wzory).
      3)      Interwenient ponosi własne koszty.

               Vilaras

                Dehousse

                Šváby

         Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 21 kwietnia 2005 r.

               Sekretarz

                      Prezes

               H. Jung

                      M. Vilaras

         * Język postępowania: angielski.


Wyrok Trybunału z dnia 9 lipca 1985 r. # Pharmon BV przeciwko Hoechst AG. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Hoge Raad - Niderlandy. # Sprawa 19/84.


Wyrok Trybunału z dnia 27 marca 1963 r. # Da Costa en Schaake NV, Jacob Meijer NV, Hoechst-Holland NV przeciwko Administration fiscale néerlandaise. # Wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym Tariefcommissie - Niderlandy. # Sprawy połączone 28 do 30-62.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 13 stycznia 2005 r. # Società Italiana Dragaggi SpA i inni przeciwko Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti i Regione Autonoma Friuli Venezia Giulia. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Consiglio di Stato - Włochy. # Dyrektywa 92/43/EWG - Ochrona siedlisk przyrodniczych - Dzika fauna i flora - Krajowy wykaz terenów kwalifikujących się do określenia jako tereny mające znaczenie dla Wspólnoty - Środki ochronne. # Sprawa C-117/03.

text:
      Sprawa C‑117/03
      Società Italiana Dragaggi SpA i in.
      przeciwko
      Ministero delle Infrastrutture e dei TrasportietRegione Autonoma del Friuli Venezia Giulia
      (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato)
      Dyrektywa 92/43/EWG – Ochrona siedlisk przyrodniczych – Dzika fauna i flora – Krajowy wykaz terenów kwalifikujących się do określenia jako tereny mające znaczenie dla Wspólnoty – Środki ochronne
      Opinia rzecznika generalnego J. Kokott przedstawiona w dniu 8 lipca 2004 r. I–0000
      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 13 stycznia 2005 r. I–0000
      Streszczenie wyroku
      Środowisko naturalne – Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory – Dyrektywa 92/43 – Specjalne obszary ochrony
            – Umieszczone w krajowym wykazie tereny kwalifikujące się do określenia jako tereny mające znaczenie dla Wspólnoty – Środki
            ochronne – Niezastosowanie środków przewidzianych w art. 6 ust. 2–4 – Obowiązek ochrony wartości ekologicznej tych terenów
            przez Państwa Członkowskie
      (dyrektywa Rady 92/43, art. 4 ust. 5 i art. 6 ust. 2–4)
      Artykuł 4 ust. 5 dyrektywy 92/43 w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory należy interpretować
         w ten sposób, że przewidziane w art. 6 ust. 2–4 tej dyrektywy środki ochronne stosuje się tylko wobec tych terenów, które,
         zgodnie z art. 4 ust. 2 akapit trzeci tej dyrektywy, zostały umieszczone na przyjętym przez Komisję, zgodnie z procedurą określoną
         w art. 21 tej dyrektywy, wykazie terenów wybranych jako tereny mające znaczenie dla Wspólnoty. W konsekwencji środków tych
         nie stosuje się wobec terenów znajdujących się na wykazach krajowych przekazanych Komisji zgodnie z art. 4 ust. 1 dyrektywy.

      Jednakże, na podstawie tej samej dyrektywy Państwa Członkowskie są zobowiązane, jeśli chodzi o te ostatnie tereny kwalifikujące
         się do określenia jako tereny mające znaczenie dla Wspólnoty, a w szczególności te, na których znajdują się typy siedlisk
         przyrodniczych o znaczeniu priorytetowym lub gatunki o takim znaczeniu, do podjęcia kroków będących w stanie ochronić wartość
         ekologiczną na poziomie krajowym tych terenów.

      (por. pkt 21–22, 25, 28–30 i sentencja.)
WYROK TRYBUNAŁU (druga izba)
      z dnia 13 stycznia 2005 r. (*)

      Dyrektywa 92/43/EWG – Ochrona siedlisk przyrodniczych – Dzika fauna i flora – Krajowy wykaz terenów kwalifikujących się do określenia jako tereny mające znaczenie dla Wspólnoty – Środki ochronne
      W sprawie C‑117/03
      mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Consiglio
         di Stato (Włochy), postanowieniem z dnia 17 grudnia 2002 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 18 marca 2003 r., w postępowaniu

      Società Italiana Dragaggi SpA i inni
      przeciwko
      Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti,
      Regione Autonoma del Friuli Venezia Giulia,

      TRYBUNAŁ (druga izba),
      w składzie: C.W.A. Timmermans, prezes izby, C. Gulmann (sprawozdawca), J.‑P. Puissochet, N. Colneric i J.N. Cunha Rodrigues,
         sędziowie,

      rzecznik generalny: J. Kokott,
      sekretarz: M. Múgica Azarmendi, główny administrator,
      uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 9 czerwca 2004 r.,
      po rozważeniu uwag przedstawionych:
      –       w imieniu Società Italiana Dragaggi SpA, działającej także w charakterze przedstawiciela Associazione Temporanea di Imprese
         Mantovani SpA oraz HAM BV, przez R. Titomanlia, avvocato,

      –       w imieniu Regione Autonoma del Friuli Venezia Giulia przez G. Marziego, avvocato,
      –       w imieniu Republiki Francuskiej przez C. Mercier, działającą w charakterze pełnomocnika,
      –       w imieniu Królestwa Szwecji przez A. Krusego, działającego w charakterze pełnomocnika,
      –       w imieniu Komisji Wspólnot Europejskich przez M. van Beeka i L. Cimaglię, działających w charakterze pełnomocników,
      po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 8 lipca 2004 r.,
      wydaje następujący
      Wyrok
      1       Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 4 ust. 5, art. 6 ust. 3 i art. 21 dyrektywy Rady
         92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.U. L 206 str. 7,
         zwanej dalej „dyrektywą”).

      2       Wniosek ten został złożony w ramach sporu pomiędzy, Società Italiana Dragaggi SpA (zwaną dalej „Dragaggi”) a Ministero delle
         Infrastrutture e dei Trasporti (włoskim ministerstwem infrastruktury i transportu) oraz Regione Autonoma Friuli-Venezia Giulia
         (regionem autonomicznym Friuli-Wenecja Julijska) związanego z unieważnieniem przez zamawiającą jednostkę administracyjną zamówienia
         na wykonanie robót pogłębieniowych oraz polegających na rozładowaniu osadów na umocnieniach portu Monfalcone.

       Ramy prawne
       Uregulowania wspólnotowe
      3       Zgodnie z szóstym motywem dyrektywy „w celu odtworzenia lub zachowania siedlisk przyrodniczych i gatunków, objętych zakresem
         zainteresowania Wspólnoty, we właściwym stanie ochrony, konieczne jest wyznaczenie specjalnych obszarów ochrony w celu stworzenia
         spójnej europejskiej sieci ekologicznej zgodnie z wyznaczonym harmonogramem”.

      4       W myśl art. 3 ust. 1 dyrektywy „zostanie stworzona spójna europejska sieć ekologiczna specjalnych obszarów ochrony, pod nazwą
         »Natura 2000«. Ta sieć, złożona z terenów, na których znajdują się typy siedlisk przyrodniczych wymienione w załączniku I
         i siedliska gatunków wymienione w załączniku II, umożliwi zachowanie tych typów siedlisk przyrodniczych i siedlisk gatunków
         we właściwym stanie ochrony w ich naturalnym zasięgu lub, w stosownych przypadkach, ich odtworzenie”.

      5       Artykuł 4 dyrektywy ma następujące brzmienie:
      „1.      Na podstawie kryteriów określonych w załączniku III (etap 1) oraz stosownych informacji naukowych każde Państwo Członkowskie
         proponuje wykaz terenów, wskazując, które typy siedlisk przyrodniczych z załącznika I i które gatunki z załącznika II są rodzime
         w odniesieniu do terytorium, na którym tereny się znajdują […].

      Niniejszy wykaz zostaje przekazany Komisji w ciągu trzech lat od notyfikacji niniejszej dyrektywy, wraz z informacją na temat
         każdego terenu […].

      2.      Na podstawie kryteriów określonych w załączniku III (etap 2) i w ramach zarówno każdego z pięciu regionów biogeograficznych
         wymienionych w art. 1 lit. c) ppkt iii), jak i całego terytorium określonego w art. 2 ust. 1, Komisja, w porozumieniu z każdym
         Państwem Członkowskim, opracowuje projekt wykazu terenów mających znaczenie dla Wspólnoty, oparty o wykazy poszczególnych
         Państw Członkowskich, wskazujący te tereny, które utraciły [obejmują] jeden lub więcej typów siedlisk przyrodniczych albo
         jeden lub więcej gatunków o znaczeniu priorytetowym.

      Państwa Członkowskie, w których tereny, obejmujące jeden lub więcej typów siedlisk przyrodniczych albo jeden lub więcej gatunków
         o znaczeniu priorytetowym stanowią więcej niż 5% ich terytorium, mogą, w porozumieniu z Komisją, wystąpić o bardziej elastyczne
         stosowanie kryteriów wymienionych w załączniku III (etap 2) przy wyborze wszystkich terenów mających znaczenie dla Wspólnoty
         znajdujących się na ich terytorium.

      Wykaz terenów wybranych jako tereny mające znaczenie dla Wspólnoty, określający te spośród nich, które obejmują jeden lub
         więcej typów siedlisk przyrodniczych albo jeden lub więcej gatunków o znaczeniu priorytetowym, zostaje przyjęty przez Komisję
         zgodnie z procedurą określoną w art. 21.

      3.      Wykaz określony w ust. 2 sporządza się w ciągu sześciu lat od notyfikacji niniejszej dyrektywy.
      4.      Po zatwierdzeniu terenu mającego znaczenie dla Wspólnoty zgodnie z procedurą określoną w ust. 2 zainteresowane Państwa Członkowskie
         możliwie najszybciej, nie później niż w ciągu sześciu lat, wyznaczają ten teren jako specjalny obszar ochrony […].

      5.      Wraz z umieszczeniem terenu w wykazie określonym w ust. 2 akapit trzeci podlega on przepisom art. 6 ust. 2, 3 i 4.”
      6       W myśl załącznika III etapu 2 pkt 1 dyrektywy „wszystkie tereny wskazane przez Państwa Członkowskie w etapie 1, które zawierają
         typy siedlisk przyrodniczych o znaczeniu priorytetowym i/lub gatunki o takim znaczeniu, są uważane za tereny mające znaczenie
         dla Wspólnoty”.

      7       Artykuł 6 dyrektywy stanowi:
      „[…]
      2.      Państwa Członkowskie podejmują odpowiednie działania w celu uniknięcia na specjalnych obszarach ochrony pogorszenia stanu
         siedlisk przyrodniczych i siedlisk gatunków, jak również w celu uniknięcia niepokojenia gatunków, dla których zostały wyznaczone
         takie obszary, o ile to niepokojenie może mieć znaczenie w stosunku do celów niniejszej dyrektywy.

      3.      Każdy plan lub przedsięwzięcie, które nie jest bezpośrednio związane lub konieczne do zagospodarowania terenu, ale które może
         na nie w istotny sposób oddziaływać, zarówno oddzielnie, jak i w połączeniu z innymi planami lub przedsięwzięciami, podlega
         odpowiedniej ocenie jego skutków dla danego terenu z punktu widzenia założeń jego ochrony. W świetle wniosków wynikających
         z tej oceny oraz bez uszczerbku dla przepisów ust. 4 właściwe władze krajowe wyrażają zgodę na ten plan lub przedsięwzięcie
         dopiero po upewnieniu się, że nie wpłynie on niekorzystnie na dany teren oraz, w stosownych przypadkach, po uzyskaniu opinii
         całego społeczeństwa.

      4.      Jeśli pomimo negatywnej oceny skutków dla danego terenu oraz braku rozwiązań alternatywnych, plan lub przedsięwzięcie musi
         jednak zostać zrealizowane z powodów o charakterze zasadniczym wynikających z nadrzędnego interesu publicznego, w tym interesów
         mających charakter społeczny lub gospodarczy, Państwo Członkowskie stosuje wszelkie środki kompensujące konieczne do zapewnienia
         ochrony ogólnej spójności Natury 2000. o przyjętych środkach kompensujących Państwo Członkowskie informuje Komisję.

      Jeżeli dany teren obejmuje typ siedliska przyrodniczego o znaczeniu priorytetowym i/lub jest zamieszkały przez gatunek o takim
         znaczeniu, jedyne względy, na które można się powołać, to względy odnoszące się do zdrowia ludzkiego lub bezpieczeństwa publicznego,
         korzystnych skutków o podstawowym znaczeniu dla środowiska lub, po wyrażeniu opinii przez Komisję, innych powodów o charakterze
         zasadniczym wynikających z nadrzędnego interesu publicznego.”

      8       Artykuł 21 dyrektywy stanowi, że przewidziane środki są przyjmowane zgodnie z procedurą komitetu.
      9       Zgodnie z art. 23 dyrektywy jej transpozycja przez Państwa Członkowskie do prawa krajowego powinna być dokonana w ciągu dwóch
         lat od jej notyfikacji, która miała miejsce 10 czerwca 1992 r.

       Uregulowania krajowe
      10     Transpozycja dyrektywy do włoskiego porządku prawnego została dokonana dekretem nr 357 Prezydenta Republiki z dnia 8 września
         1997 r. zatytułowanym „Rozporządzenie dotyczące wykonania dyrektywy 92/43/EWG w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz
         dzikiej fauny i flory” (GURI nr 248, „supplemento ordinario” nr 219/L z dnia 23 października 1997 r., zwanym dalej „dekretem
         nr 357/97”).

      11     W szczególności, art. 4 dekretu nr 357/97 uzależnia środki ochronne od opracowania przez Komisję wykazu terenów mających znaczenie
         dla Wspólnoty.

       Postępowanie przed sądem krajowym i pytanie prejudycjalne
      12     Dnia 14 maja 2001 r. spółce Dragaggi udzielono zamówienia na wykonanie robót pogłębieniowych oraz polegających na rozładowaniu
         osadów na umocnieniach portu Monfalcone.

      13     Cztery miesiące później zamawiająca jednostka administracyjna unieważniła w całości procedurę udzielania zamówienia, ponieważ
         umocnienia, na których miały być gromadzone osady, będące efektem przeprowadzonych robót, zostały zakwalifikowane jako teren
         objęty zakresem zainteresowania Wspólnoty, który powinien zostać poddany ocenie skutków zgodnie z odpowiednim ustawodawstwem
         krajowym. W opinii zaś właściwych władz ocena taka nie mogła być pozytywna.

      14     Dragaggi podważyła przed Tribunale amministrativo regionale del Friuli Venezia Giulia (Włochy) zgodność z prawem decyzji o unieważnieniu
         postępowania o udzielenie zamówienia. W szczególności utrzymuje ona, że procedura zaklasyfikowania do terenów mających znaczenie
         dla Wspólnoty terenu „ujścia Timavo”, gdzie znajdują się umocnienia, do których odnoszą się roboty pogłębieniowe, nie została
         zakończona. Jakkolwiek władze włoskie zaproponowały Komisji wykaz terenów, pomiędzy którymi znalazło się ujście Timavo, to
         Komisja jeszcze nie przyjęła, zgodnie z art. 4 ust. 2 akapit trzeci dyrektywy, wykazu wspólnotowego. Stąd jej zdaniem obowiązek
         dokonania wstępnej oceny przedsięwzięć mających znaczące skutki dla terenu nie miał jeszcze zastosowania.

      15     W swym orzeczeniu sąd ten odrzucił argument oparty na braku możliwości zastosowania wobec tego projektu procedury oceny skutków.
         W opinii Tribunale Amministrativo Regionale del Friuli Venezia Giulia, gdy Państwo Członkowskie, tak jak w tym przypadku,
         określiło, że na terenie znajduje się siedlisko o znaczeniu priorytetowym i umieściło ten teren w zaproponowanym Komisji wykazie,
         to należy, zgodnie z załącznikiem III etap 2 pkt 1 dyrektywy, uważać go za teren mający znaczenie dla Wspólnoty. Powinien
         on wobec tego podlegać, na podstawie art. 4 ust. 5 dyrektywy, środkom ochronnym określonym w art. 6 ust. 2 do 4 tej samej
         dyrektywy, a w szczególności ocenie skutków przewidzianej w ust. 3.

      16     W opinii wyżej wymienionego sądu podejście takie jest jedynym mogącym nadać logiczne znaczenie dyrektywie, która, ponieważ
         zmierza do ochrony siedlisk i gatunków zagrożonych zanikiem lub wyginięciem, powinna być stosowana bezpośrednio, choćby jako
         środek zabezpieczający. Co więcej, akty prawne proponujące zaklasyfikowanie ujścia Timavo do terenów o znaczeniu priorytetowym,
         a w szczególności dekret ministra środowiska z dnia 3 kwietnia 2000 r., nie zostały zaskarżone.

      17     Uznawszy, że ocena skutków była potrzebna, Tribunale Amministrativo Regionale del Friuli Venezia Giulia uwzględnił pozostałe
         zarzuty Dragaggi, oparte na braku konsultacji z osobami, których dotyczy realizacja przedsięwzięcia, a to z racji nieuwzględnienia
         przed unieważnieniem zamówienia rozwiązań alternatywnych do projektowanych w ramach przedsięwzięcia, oraz tego, że właściwe
         władze nie przewidziały możliwości wydania warunkowej pozytywnej opinii.

      18     Dragaggi wniosła od rozstrzygnięcia Tribunale Amministrativo Regionale del Friuli Venezia Giulia apelację do Consiglio di
         Stato. W szczególności ponowiła ona przed tym ostatnim argumentację, zgodnie z którą art. 4 ust. 5 dyrektywy nie nakłada obowiązku
         stosowania środków ochronnych określonych w art. 6 tej samej dyrektywy przed opracowaniem wykazu wspólnotowego. Stanowisko
         takie zostało potwierdzone w art. 4 dekretu nr 357/97, który stanowi, że środki ochronne powinny zostać przyjęte w ciągu trzech
         miesięcy od umieszczenia terenu na opracowanym przez Komisję wykazie.

      19     Consiglio di Stato zauważa, że ponieważ umieszczenie terenów o znaczeniu dla Wspólnoty jawi się jako akt o charakterze czysto
         deklaratoryjnym, niewymagającym wykonywania przez organ wspólnotowy uprawnień dyskrecjonalnych, przyjętej przez Tribunale
         Amministrativo Regionale del Friuli Venezia Giulia wykładni art. 4 ust. 5 dyrektywy nie można uznać za oczywiście bezpodstawną.

      20     W tej sytuacji Consiglio di Stato postanowił zawiesić postępowanie i skierować do Trybunału następujące pytanie prejudycjalne:
      „Czy art. 4 ust. 5 dyrektywy 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. należy interpretować w ten sposób, że stosowanie środków przewidzianych
         w art. 6, a w szczególności określonych w art. 6 ust. 3, wyżej wymienionej dyrektywy jest dla Państw Członkowskich obowiązkowe
         jedynie po ostatecznej akceptacji, na poziomie wspólnotowym, wykazu terenów w rozumieniu art. 21, czy też, odwrotnie, w ten
         sposób, że poza określeniem momentu, od którego środki ochronne wchodzą zazwyczaj w życie, należy dokonać rozróżnienia pomiędzy
         zapisami o charakterze deklaratoryjnym i konstytutywnym (zaliczając do tych pierwszych te dotyczące terenów o znaczeniu priorytetowym)
         i że, celem zapewnienia skuteczności dyrektywy zmierzającej do ochrony siedlisk, należy uznać, w tym jedynym przypadku gdy
         Państwo Członkowskie wyznaczyło teren o znaczeniu wspólnotowym, na którym znajdują się typy siedlisk przyrodniczych o znaczeniu
         priorytetowym lub gatunki o takim znaczeniu, że obowiązkowe jest przedłożenie do oceny planów i przedsięwzięć mających znaczące
         skutki dla terenu, nawet przed opracowaniem przez Komisję projektu wykazu terenów lub też przed ostatecznym przyjęciem przez
         Komisję tego wykazu w rozumieniu art. 21 dyrektywy, a zasadniczo od momentu opracowania wykazu krajowego?”

       W przedmiocie pytania prejudycjalnego
      21     Należy zaznaczyć, że na podstawie art. 4 ust. 5 dyrektywy system ochrony specjalnych obszarów chronionych przewidziany w art. 6
         ust. 2–4 dyrektywy jest stosowany wobec określonego terenu, jeżeli jest on zgodnie z art. 4 ust. 2 akapit trzeci dyrektywy
         umieszczony w wykazie terenów wybranych jako tereny mające znaczenie dla Wspólnoty, przyjętym przez Komisję zgodnie z procedurą
         określoną w art. 21 tej dyrektywy.

      22     Okoliczność, że zgodnie z załącznikiem III etap 2 pkt 1 dyrektywy wszystkie tereny określone przez Państwa Członkowskie na
         etapie 1 tego samego załącznika, na których znajdują się typy siedlisk przyrodniczych o znaczeniu priorytetowym lub gatunki
         o takim znaczeniu, są uważane za tereny mające znaczenie dla Wspólnoty, nie powoduje konieczności stosowania, w zakresie,
         w jakim to ich dotyczy, systemu ochrony przewidzianego w art. 6 ust. 2–4, zanim nie znajdą się one, zgodnie z art. 4 ust. 2
         akapit trzeci, w wykazie terenów mających znaczenie dla Wspólnoty przyjętym przez Komisję.

      23     Nie do przyjęcia jest wysunięta przez sąd krajowy odwrotna hipoteza, zgodnie z którą, gdy Państwo Członkowskie, tak jak w tym
         przypadku, określiło, że na terenie znajduje się siedlisko o znaczeniu priorytetowym i umieściło go w zaproponowanym Komisji
         w zastosowaniu art. 4 ust. 1 dyrektywy wykazie, teren ten, wziąwszy pod uwagę załącznik III etap 2 pkt 1 dyrektywy, powinien
         być uważany za mający znaczenie dla Wspólnoty i w tym momencie podlegać, na podstawie art. 4 ust. 5 dyrektywy, środkom ochronnym
         określonym w art. 6 ust. 2–4 tej samej dyrektywy.

      24     Po pierwsze bowiem, hipoteza ta pozostaje w sprzeczności z brzmieniem art. 4 ust. 5 dyrektywy, który wyraźnie uzależnia stosowanie
         tych środków ochronnych od umieszczenia danego terenu, zgodnie z art. 4 ust. 2 akapit trzeci, w przyjętym przez Komisję wykazie
         terenów mających znaczenie dla Wspólnoty. Po drugie, hipoteza ta zakłada, że gdy Państwo Członkowskie określiło, iż na terenie
         znajdują się typy siedlisk przyrodniczych o znaczeniu priorytetowym lub gatunków o takim znaczeniu i został on umieszczony
         w zaproponowanym Komisji, w zastosowaniu art. 4 ust. 1 dyrektywy, wykazie, Komisja jest zobowiązana do umieszczenia go w wykazie
         terenów mających znaczenie dla Wspólnoty, który przyjmuje ona zgodnie z procedurą określoną w art. 21 dyrektywy i o której
         jest mowa w art. 4 ust. 2 akapit trzeci dyrektywy. W takim razie Komisja nie mogłaby, przy opracowywaniu, w porozumieniu z każdym
         z Państw Członkowskich, projektu wykazu terenów mających znaczenie dla Wspólnoty w rozumieniu art. 4 ust. 2 akapit pierwszy
         dyrektywy, nie włączyć wszystkich zaproponowanych przez Państwo Członkowskie terenów, na których znajdują się typy siedlisk
         przyrodniczych o znaczeniu priorytetowym lub gatunki o takim znaczeniu, nawet gdyby uważała, pomimo przeciwnej opinii danego
         Państwa Członkowskiego, że na określonym terenie nie znajdują się typy siedlisk przyrodniczych o znaczeniu priorytetowym lub
         gatunki o takim znaczeniu w rozumieniu załącznika III. Sytuacja taka byłaby zaś w szczególności sprzeczna z art. 4 ust. 2
         akapit pierwszy dyrektywy w związku z załącznikiem III etap 2 pkt 1 dyrektywy.

      25     Z powyższego wynika zatem, że art. 4 ust. 5 dyrektywy należy interpretować w ten sposób, iż przewidziane w art. 6 ust. 2–4
         środki ochronne stosuje się tylko wobec tych terenów, które, zgodnie z art. 4 ust. 2 akapit trzeci dyrektywy, zostały umieszczone
         na przyjętym przez Komisję, zgodnie z procedurą określoną w art. 21 tej dyrektywy, wykazie terenów wybranych jako tereny mające
         znaczenie dla Wspólnoty.

      26     Nie wynika z tego jednak, że Państwa Członkowskie nie powinny chronić terenów od momentu, w którym zaproponowały je, na podstawie
         art. 4 ust. 1 dyrektywy, na przekazanym Komisji wykazie krajowym, jako tereny kwalifikujące się do określenia jako tereny
         mające znaczenie dla Wspólnoty.

      27     W braku bowiem stosownej ochrony tych terenów od tego momentu, zagrożone może być osiągnięcie celów, jakimi są ochrona siedlisk
         przyrodniczych, a także dzikiej fauny i flory, wskazanych w motywie trzecim dyrektywy i jej art. 3 ust. 1 akapit pierwszy.
         Sytuacja taka byłaby tym poważniejsza, że dotyczyłaby tych typów siedlisk przyrodniczych o znaczeniu priorytetowym lub gatunków
         o takim znaczeniu, które z racji dotyczących ich zagrożeń mogłyby korzystać, tak jak też zostało to wyrażone w motywie piątym
         dyrektywy, z szybkiego wprowadzenia w życie środków zmierzających do ich ochrony.

      28     Wspomnieć należy, że na krajowych wykazach terenów kwalifikujących się do określenia jako tereny mające znaczenie dla Wspólnoty
         powinny znajdować się tereny mające na poziomie krajowym, ze względu na wskazany w dyrektywie cel ochrony siedlisk przyrodniczych,
         a także dzikiej fauny i flory, odpowiednią wartość ekologiczną (zob. wyrok z dnia 7 listopada 2000 r. w sprawie C‑371/98 First
         Corporate Shipping, Rec. str. I‑9235, pkt 22).

      29     Okazuje się zatem, że jeśli chodzi o tereny kwalifikujące się do określenia jako tereny mające znaczenie dla Wspólnoty, umieszczone
         w przekazanych Komisji wykazach krajowych, wśród których w szczególności mogą znaleźć się tereny, na których znajdują się
         typy siedlisk przyrodniczych o znaczeniu priorytetowym lub gatunki o takim znaczeniu, Państwa Członkowskie są, na podstawie
         dyrektywy, zobowiązane do podjęcia kroków będących w stanie ochronić wartość ekologiczną tych terenów.

      30     Na postawione pytanie trzeba zatem odpowiedzieć, że:
      –       art. 4 ust. 5 dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że przewidziane w art. 6 ust. 2–4 dyrektywy środki ochronne stosuje
         się tylko wobec tych terenów, które, zgodnie z art. 4 ust. 2 akapit trzeci dyrektywy zostały umieszczone na przyjętym przez
         Komisję, zgodnie z procedurą określoną w art. 21 tej dyrektywy, wykazie terenów wybranych jako tereny mające znaczenie dla
         Wspólnoty;

      –       jeśli chodzi o tereny kwalifikujące się do określenia jako tereny mające znaczenie dla Wspólnoty, znajdujące się na przekazanych
         Komisji wykazach krajowych, a w szczególności te, na których znajdują się typy siedlisk przyrodniczych o znaczeniu priorytetowym
         lub gatunki o takim znaczeniu, Państwa Członkowskie są, na podstawie dyrektywy i ze względu na wskazany w dyrektywie cel ochrony,
         zobowiązane do podjęcia kroków będących w stanie ochronić wartość ekologiczną na poziomie krajowym tych terenów.

       W przedmiocie kosztów
      31     Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej
         przed tym sądem; do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w celu przedstawienia uwag Trybunałowi,
         inne niż koszty poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.

      Z powyższych względów Trybunał (druga izba) orzeka, co następuje:
      Artykuł 4 ust. 5 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny
            i flory należy interpretować w ten sposób, że przewidziane w art. 6 ust. 2–4 tej dyrektywy środki ochronne stosuje się tylko
            wobec tych terenów, które, zgodnie z art. 4 ust. 2 akapit trzeci tej dyrektywy zostały umieszczone na przyjętym przez Komisję,
            zgodnie z procedurą określoną w art. 21 tej dyrektywy, wykazie terenów wybranych jako tereny mające znaczenie dla Wspólnoty.
      Jeśli chodzi o tereny kwalifikujące się do określenia jako tereny mające znaczenie dla Wspólnoty, znajdujące się na przekazanych
            Komisji wykazach krajowych, a w szczególności te, na których znajdują się typy siedlisk przyrodniczych o znaczeniu priorytetowym
            lub gatunki o takim znaczeniu, Państwa Członkowskie są, na podstawie dyrektywy 92/43/EWG i ze względu na wskazany w tej dyrektywie
            cel ochrony, zobowiązane do podjęcia kroków będących w stanie ochronić wartość ekologiczną na poziomie krajowym tych terenów.
      Podpisy
      * Język postępowania: włoski.


Wyrok Trybunału z dnia 6 lutego 1973 r. # Alfons Lütticke GmbH przeciwko Hauptzollamt Passau. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym Finanzgericht München - Niemcy. # Sprawa 42-72.


Wyrok Trybunału z dnia 26 października 1971 r. # Eunomia di Porro e C. przeciwko Ministero della Pubblica Istruzione della Repubblica italiana. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Tribunale civile e penale di Torino - Włochy. # Sprawa 18-71.


Wyrok Trybunału z dnia 4 lutego 1988 r. # Mary Murphy i inni przeciwko An Bord Telecom Eireann. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: High Court - Irlandia. # Sprawa 157/86.