title: Sprawa C-166/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 7 kwietnia 2014 r. – MedEval – Qualitäts-, Leistungs- und Struktur-Evaluierung im Gesundheitswesen GmbH przeciwko Bundesvergabeamt

text:
               25.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 7 kwietnia 2014 r. – MedEval – Qualitäts-, Leistungs- und Struktur-Evaluierung im Gesundheitswesen GmbH przeciwko Bundesvergabeamt
   (Sprawa C-166/14)
   2014/C 282/22
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Wnosząca odwołanie: MedEval – Qualitäts-, Leistungs- und Struktur-Evaluierung im Gesundheitswesen GmbH

      Pozwany organ: Bundesvergabeamt

      Uczestnik postępowania: Bundesminister für Wissenschaft, Forschung und Wirtschaft; Hauptverband der österreichischen Sozialversicherungsträger; Pharmazeutische Gehaltskasse für Österreich

      Pytanie prejudycjalne

   Czy prawo Unii, a w szczególności ogólne zasady równoważności i skuteczności oraz dyrektywę Rady 89/665/EWG (1) z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane w brzmieniu dyrektywy 2007/66/WE (2) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 grudnia 2007 r. zmieniającej dyrektywy Rady 89/665/EWG i 92/13/EWG w zakresie poprawy skuteczności procedur odwoławczych w dziedzinie udzielania zamówień publicznych, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ono uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym wniosek o stwierdzenie naruszenia na gruncie prawa zamówień publicznych musi zostać złożony w ciągu sześciu miesięcy po zawarciu umowy, w wypadku gdy stwierdzenie naruszenia prawa zamówień publicznych stanowi przesłankę nie tylko dla unieważnienia umowy, lecz także do wystąpienia z roszczeniem odszkodowawczym?

      (1)  Dz.U. L 395, s. 33.

      (2)  Dz.U. L 335, s. 31.


title: Sprawa F-53/07: Skarga wniesiona w dniu 24 grudnia 2007 r. — Iordanova przeciwko Komisji

text:
               26.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/44

         Skarga wniesiona w dniu 24 grudnia 2007 r. — Iordanova przeciwko Komisji
   (Sprawa F-53/07)
   (2008/C 107/76)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Ivanka Iordanova (Warna, Bułgaria) (przedstawiciele: G. Kerelov, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Przedmiot i opis sporu
   Stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursu EPSO/AST/14/06 z dnia 3 kwietnia 2007 r. o odmowie dopuszczenia skarżącej do udziału w tym konkursie oraz żądanie odszkodowania i zadośćuczynienia
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursu EPSO/AST/14/06 z dnia 3 kwietnia 2007 r. o odmowie dopuszczenia skarżącej do udziału w tym konkursie;

               —

               Zobowiązanie pozwanej do zapłaty na rzecz skarżącej odszkodowania i zadośćuczynienia ustalonego na za zasadzie słuszności na kwotę 28 718 z tytułu poniesionej szkody i doznanej krzywdy wskutek niezgodnej z prawem decyzji komisji konkursowej, wraz z bieżącymi odsetkami licząc od dnia wniesienia skargi

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-8/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 10 listopada 2014 r. w sprawie T-289/13, Ledra Advertising Ltd/Komisja Europejska, Europejski Bank Centralny, wniesione w dniu 12 stycznia 2015 r. przez Ledra Advertising Ltd

text:
               26.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/7

         Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 10 listopada 2014 r. w sprawie T-289/13, Ledra Advertising Ltd/Komisja Europejska, Europejski Bank Centralny, wniesione w dniu 12 stycznia 2015 r. przez Ledra Advertising Ltd
   (Sprawa C-8/15 P)
   (2015/C 171/11)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Ledra Advertising Ltd (przedstawiciele: C. Paschalides, Solicitor, A. Paschalides, dikigoros oraz A. Riza QC)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Europejski Bank Centralny

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               dopuszczenie odwołania, oddalenie zarzutów podniesionych przez strony pozwane, obciążenie ich kosztami poniesionymi przed Sądem i Trybunałem oraz rozstrzygnięcie sprawy co do istoty.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Sąd naruszył prawo Unii w ocenie szeregu argumentów w swoim postanowieniu, w następujący sposób.

                           a)

                           Trybunał oparł się na okoliczności, że „zadania powierzone Komisji […] w ramach traktatu EMS nie obejmują żadnych własnych uprawnień decyzyjnych, oraz że […] działalność tych dwóch instytucji w ramach traktatu EMS wiąże jedynie EMS” (1), nie oceniając wpływu oceny prawnej, jaką przyjął w pkt 48, zgodnie z którą Komisja „nie przekazała skutecznej kontroli nad swoją rolą w procesie decyzyjnym na podstawie art. 136 ust. 3 [TFUE] według uprawnień przyznanych jej przez art. 17 [TUE] do działania jako instytucja Unii odpowiedzialna za zapewnienie, aby akty zawarte na podstawie traktatu EMS były zgodne z prawem Unii”.

                           b)

                           W wyroku Pringle (2), na którym oparł się Sąd (3) orzeczono, że podczas gdy Komisja i EBC wiążą wyłącznie EMS (4), jednak Sąd m.in. w pkt 164 (5) wyroku zauważył, iż „zadania powierzone Komisji w traktacie EMS umożliwiają jej, jak przewiduje art. 13 ust. 3 i 4 tego traktatu, zapewnienie zgodności protokołów ustaleń sporządzonych w ramach EMS z prawem Unii”, a w pkt 174, że „[z]godnie bowiem z art. 13 ust. 3 traktatu EMS protokół ustaleń uzgodniony z państwem członkowskim wnioskującym o udzielenie wsparcia na rzecz stabilności musi być w pełni zgodny z prawem Unii”.

                           c)

                           Twierdzenie, zgodnie z którym „skarga o odszkodowanie skierowana przeciwko Unii i oparta na samej bezprawności aktu lub zachowania, które nie wyszły od instytucji Unii lub jej służb musi być odrzucona jako niedopuszczalna” (6), zostało zastosowane bez oceny argumentów zawartych w uwagach skarżącego na piśmie wskazujących, że „[...] EBC musiał działać jako instytucja Unii, ponieważ EMS nie mógł zgodnie z prawem sprawować skutecznej kontroli nad uprawnieniami egzekucyjnymi na mocy prawa Unii, aby zezwolić lub działać na podstawie zagrożenia. Rzeczone uprawnienie egzekucyjne przysługuje wyłącznie EBC i nie może zostać delegowane na mocy prawa Unii”.

                           d)

                           „[Z]achowanie, jakie miało spowodować podnoszoną szkodę stanowi powstrzymanie się Komisji od działania przy podpisywaniu protokołu ustaleń. Jednakże protokół ustaleń został podpisany po obniżeniu wartości depozytu skarżącego […]. Obniżenie to miało faktycznie miejsce w chwili wejścia w życie [środków z 29 marca 2013 r.]. Nie można zatem uważać, że skarżący mógł wykazać z dostateczną pewnością, że podnoszona przez niego szkoda została rzeczywiście spowodowana zarzucanym brakiem działania Komisji” (7). Ta propozycja pomija argument skarżącego wskazany w pkt 41 postanowienia: „w poszanowaniu warunków związanych z [PPF] przyznanym [Republice Cypryjskiej] w dniu 26 kwietnia 2013 r.oraz sposobu, w jaki były one wymagane przez Komisję i EBC, które spowodowały szkodę po stronie skarżącego, za którą żąda on odszkodowania na podstawie art. 268 i 340 [TFUE]”. Sposób, w jaki były one wymagane obejmował brak zapewnienia przez Komisję, że warunki odpowiadają prawu Unii, a zagrożenie przez EBC obcięciem dostarczenia euro Cyprowi, co stanowiło ciągłe działania/brak działań począwszy od dnia 15 marca 2013 r. a skończywszy na wymogu przestrzegania warunków w dniu 29 marca 2013 r.

                           e)

                           Treść protokołu ustaleń została zakwestionowana na tej podstawie, że odwoływał się on do wcześniejszego przestrzegania warunków, które hipotetycznie miało miejsce przed obniżeniem wartości depozytów skarżącego, czego Sąd zaniechał ocenić jako integralnej części postępowania.

                           f)

                           „[W] wypadkach, gdy zachowanie, jakie miało spowodować podnoszoną szkodę polega na powstrzymaniu się od działania, szczególnie niezbędne jest upewnienie się, że rzeczona szkoda została faktycznie spowodowana przez zarzucany brak działania i nie mogła być spowodowana przez zachowania odrębne od tych zarzucanych pozwanej instytucji”: postanowienie Portela/Komisja (8). Innymi słowy, „nawet jeżeli” (9) Komisja działała zgodnie ze swoim obowiązkiem zapewnienia zgodności warunków z prawem Unii, nie miałoby to znaczenia, ponieważ protokół ustaleń został podpisany po obniżeniu wartości depozytów skarżącego w BoC [Bank of Cyprus] (10). Ponownie Sąd nie dokonał oceny argumentów powołanych przez skarżącego: zob. m.in. lit. d) i e) powyżej.

                           g)

                           Ponadto i tytułem ewentualnym, Sąd dopuścił się błędu co do okoliczności faktycznych uznając, że protokół ustaleń został podpisany po obniżeniu wartości depozytów we wszystkich wypadkach. W wypadku BoC ostateczne obniżenie wartości nie nastąpiło przed podpisaniem protokołu ustaleń w dniu 26 kwietnia 2013 r., lecz pod koniec czerwca 2013 r.

               2.

               Na wypadek, gdyby Trybunał uznał, że strony pozwane działały jako instytucje Unii, rozstrzygnięcie Sądu zawarte w pkt 55-60 postanowienia dotyczące drugiej części skargi [o stwierdzenie nieważności] stanie się automatycznie bezskuteczne.

      (1)  Punkt 45 postanowienia.

      (2)  Wyrok Pringle (EU:C:2012:756).

      (3)  Punkt 45 postanowienia.

      (4)  Punkt 45 postanowienia.

      (5)  Zobacz także pkt 112 i 163.

      (6)  Punkt 43 postanowienia oraz postanowienie z dnia 4 lipca 2013 r., Diadikasia Symvouloi Epicheiriseon/Komisja i in. (C-520/12 P, EU:C:2013:457).

      (7)  Punkt 54 postanowienia.

      (8)  Postanowienie z dnia 17 grudnia 2008 r. Portela/Komisja (T-137/07, EU:T:2008:589, pkt 80).

      (9)  Wyrok z dnia 25 czerwca 1997 r., Perillo/Komisja (T-7/96, Rec, EU:T:1997:94).

      (10)  Punkt 54 postanowienia.


title: Sprawa T-198/16: Skarga wniesiona w dniu 1 maja 2016 r. – Fondo interbancario di tutela dei depositi/Komisja

text:
               20.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/33

         Skarga wniesiona w dniu 1 maja 2016 r. – Fondo interbancario di tutela dei depositi/Komisja
   (Sprawa T-198/16)
   (2016/C 222/41)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Fondo interbancario di tutela dei depositi (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: M. Siragusa, G. Scassellati Sforzolini, G. Faella, avvocati)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej n. C (2015) 9256 final, z dnia 23 grudnia 2015 r., dotyczącej pomocy państwa SA.39451 (2015/C) (ex 2015/NN);

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności decyzji w zakresie w jakim stwierdza element pomocy w środku nr 3 i kwalifikuje go jako taki;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania;

               —

               zarządzenie jakiegokolwiek innego środka, w tym również dowodowego, jaki Sąd uzna za właściwy.

      Zarzuty i główne argumenty

   Decyzja będąca przedmiotem niniejszej skargi jest również przedmiotem skargi w sprawie Włochy/Komisja, T-198/16 i T-196/16 Banca Tercas/Komisja.
   Zarzuty i główne argumenty są podobne do tych podniesionych w obu wymienionych sprawach.


title: Sprawa C-177/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Contencioso-Administrativo nr 12 de Sewilla — Hiszpania w dniu 7 kwietnia 2010 r. — Francisco Javier Rosado Santana przeciwko Consejería de Justicia y Administración Pública de la Junta de Andalucía

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Contencioso-Administrativo nr 12 de Sewilla — Hiszpania w dniu 7 kwietnia 2010 r. — Francisco Javier Rosado Santana przeciwko Consejería de Justicia y Administración Pública de la Junta de Andalucía
   (Sprawa C-177/10)
   2010/C 179/27
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Juzgado de lo Contencioso-Administrativo nr 12 de Sevilla

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Francisco Javier Rosado Santana

      Strona pozwana: Consejería de Justicia y Administración Pública de la Junta de Andalucía

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy ww. dyrektywę Rady 99/70/WE (1) z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącą Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC), należy interpretować w ten sposób, że okoliczność, iż Trybunał Konstytucyjny jednego z państw członkowskich Unii orzekł, iż ustanowienie różnych praw dla pracowników służby cywilnej i urzędników służby cywilnej tego państwa może nie być sprzeczne z jego Konstytucją, musi oznaczać wyłączenie stosowania ww. przepisu wspólnotowego w dziedzinie służby cywilnej tego państwa?

               2)

               Czy dyrektywę tę należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ona temu, aby sąd krajowy dokonywał wykładni zasad równego traktowania oraz niedyskryminacji w sposób, który ogólnie wyklucza z zakresu jej zastosowania zrównanie pracowników służby cywilnej i urzędników służby cywilnej?

               3)

               Czy klauzulę tę należy interpretować w ten sposób, iż sprzeciwia się ona temu, aby praca świadczona w systemie zatrudnienia tymczasowego nie była brana pod uwagę jako nabyty staż pracy przy nabywaniu statusu stałego członka personelu, a dokładniej dla celów wynagradzania, zaszeregowania lub przebiegu kariery zawodowej w służbie cywilnej?

               4)

               Czy ww. klauzula zobowiązuje do dokonywania takiej wykładni uregulowania krajowego, która nie wyłącza z zaliczenia okresów pracy członków korpusu służby cywilnej okresów pracy świadczonej na podstawie stosunku tymczasowego?

               5)

               Czy ww. klauzulę należy interpretować w ten sposób, że, pomimo iż warunki konkursu zewnętrznego na stanowisko pracy zostały ogłoszone i nie zostały zaskarżone przez zainteresowanego, sąd krajowy ma obowiązek zbadać, czy warunki te nie są sprzeczne z uregulowaniem wspólnotowym, a jeżeli tak, to czy w takim przypadku powinien powstrzymać się od stosowania takich warunków lub stanowiących ich podstawę przepisów krajowych, w zakresie w jakim są one sprzeczne z ww. klauzulą?

      (1)  Dz.U. L 175, s. 43.


title: Sprawa F-101/12: Skarga wniesiona w dniu 24 września 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               25.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 147/36

         Skarga wniesiona w dniu 24 września 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-101/12)
   2013/C 147/69
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci D. Abreu Caldas, A. Coolen, J.N. Louis, E. Marchal i S. Orlandi)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o wycofaniu oferty przeniesienia uprawnień emerytalnych przyjętej przez skarżącego i zastąpieniu jej nową ofertą, wyliczoną na podstawie nowych ogólnych przepisów wykonawczych.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie niezgodności z prawem art. 9 ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 21 czerwca 2011 r. uchylającej i zastępującej ofertę przeniesienia uprawnień emerytalnych, przyjętą w dniu 28 lipca 2010 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 21 czerwca 2011 r. o zastosowaniu do wniosku o przeniesienie uprawnień emerytalnych skarżącego parametrów, o których mowa w ogólnych przepisach wykonawczych do art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego z dnia 3 marca 2011r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-393/12: Skarga wniesiona w dniu 4 września 2012 r. — Tsujimoto przeciwko OHIM — Kenzo (KENZO)

text:
               17.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/32

         Skarga wniesiona w dniu 4 września 2012 r. — Tsujimoto przeciwko OHIM — Kenzo (KENZO)
   (Sprawa T-393/12)
   2012/C 355/67
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Kenzo Tsujimoto (Osaka, Japonia) (przedstawiciel: adwokat A. Wenninger-Lenz)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Kenzo SA (Paryż, Francja)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 29 maja 2012 r. w sprawie R 1659/2011-2, oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „KENZO” dla towarów z klasy 33 — zgłoszenie nr 6334544

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Kenzo SA

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: wspólnotowy znak towarowy „KENZO” nr 720706 zarejestrowany dla towarów i usług z klas 3, 18 i 25

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie zaskarżonej decyzji i oddalenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego w całości

      Podniesione zarzuty:

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady nr 40/94; oraz

               —

               Naruszenie art. 75 i 76 rozporządzenia Rady nr 40/94.


title: Sprawa T-223/06 P: Wyrok Sadu Pierwszej Instancji z dnia 23 maja 2007 r. — Parlament przeciwko Eistrupowi (Odwołanie — Skarga podpisana przez adwokata przy pomocy pieczęci — Niedopuszczalność skargi)

text:
               7.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/24

         Wyrok Sadu Pierwszej Instancji z dnia 23 maja 2007 r. — Parlament przeciwko Eistrupowi
   (Sprawa T-223/06 P) (1)

   (Odwołanie - Skarga podpisana przez adwokata przy pomocy pieczęci - Niedopuszczalność skargi)
   (2007/C 155/47)
   Język postępowania: duński
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Parlament Europejski (przedstawiciele: H. von Hertzen i L. Knudsen, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Ole Eistrup (Knebel, Dania) (przedstawiciele: S. Hjelmborg i M. Honoré, adwokaci)
   Przedmiot
   Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 13 lipca 2006 r. w sprawie F-102/05 Eistrup przeciwko Parlamentowi (dotychczas nieopublikowane w Zbiorze), zmierzające do uchylenia tego postanowienia
   Sentencja

               1)

               Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej z dnia 13 lipca 2006 r. w sprawie F-102/05 Eistrup przeciwko Parlamentowi (dotychczas nieopublikowane w Zbiorze) zostaje uchylone.

               2)

               Skarga wniesiona przez O. Eistrupa do Sądu do spraw Służby Publicznej w sprawie F-102/05 zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               3)

               Każda ze stron poniesie własne koszty w zakresie zarówno postępowania w pierwszej instancji, jak i postępowania odwoławczego.

      (1)  Dz.U C 249 z 14.10.2006.


title: Sprawa C-300/06: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 6 grudnia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht — Niemcy) — Ursula Voß przeciwko Land Berlin (Artykuł 141 WE — Zasada równości wynagrodzeń pracowników płci męskiej i pracowników płci żeńskiej — Urzędnicy — Uposażenie za godziny nadliczbowe — Dyskryminacja pośrednia pracowników płci żeńskiej zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy)

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/9

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 6 grudnia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht — Niemcy) — Ursula Voß przeciwko Land Berlin
   (Sprawa C-300/06) (1)

   (Artykuł 141 WE - Zasada równości wynagrodzeń pracowników płci męskiej i pracowników płci żeńskiej - Urzędnicy - Uposażenie za godziny nadliczbowe - Dyskryminacja pośrednia pracowników płci żeńskiej zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy)
   (2008/C 22/16)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesverwaltungsgericht
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ursula Voß

      Strona pozwana: Land Berlin
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesverwaltungsgericht — Wykładnia art. 141 traktatu WE — Przepisy krajowe przewidujące, zarówno w stosunku do pracowników zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy jak i zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy, niższe wynagrodzenie za godziny nadliczbowe w porównaniu z wynagrodzeniem otrzymywanym za godziny przepracowane w ramach pensum — Wynagrodzenie nauczycielki zatrudnionej w niepełnym wymiarze czasu pracy, lecz świadczącej ponadto pracę w godzinach nadliczbowych, niższe od wynagrodzenia, które otrzymywałby urzędnik, gdyby taka sama liczba godzin była przepracowana w ramach pełnego wymiaru czasu pracy — Dyskryminacja pośrednia pracowników płci żeńskiej
   Sentencja
   Wykładni art. 141 WE należy dokonywać w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisowi krajowemu dotyczącemu wynagradzania urzędników takiemu jak będący przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, który, po pierwsze, definiuje godziny nadliczbowe przepracowane zarówno przez urzędników zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy, jak i urzędników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy jako godziny przepracowane ponad indywidualne pensum, a po drugie, ustala niższą stawkę wynagrodzenia za te godziny niż stawka za godziny przepracowane w ramach indywidualnego pensum, co skutkuje tym, że urzędnicy zatrudnieni w niepełnym wymiarze czasu pracy otrzymują niższe wynagrodzenie od urzędników zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy za godziny przepracowane ponad ich indywidualne pensum aż do wysokości liczby godzin, jakie zobowiązany jest przeprowadzić urzędnik zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy w ramach swego pensum, w przypadku gdy:

               —

               wśród wszystkich pracowników objętych zakresem rozpatrywanego przepisu dotyczy to znacznie wyższego odsetka pracowników płci żeńskiej niż męskiej;
               oraz

               —

               nierówne traktowanie nie jest uzasadnione obiektywnymi czynnikami niezwiązanymi z jakąkolwiek dyskryminacją ze względu na płeć.

      (1)  Dz.U. C 96 z 22.4.2006.


title: Sprawa T-476/09: Wyrok Sądu z dnia 28 czerwca 2011 r. — ATB Norte przeciwko OHIM — Bricocenter Italia (BRICO CENTER) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego BRICO CENTER — Wcześniejsze graficzne wspólnotowe znaki towarowe ATB CENTROS DE BRICOLAGE Brico Centro i CENTROS DE BRICOLAGE BricoCentro — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               6.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/25

         Wyrok Sądu z dnia 28 czerwca 2011 r. — ATB Norte przeciwko OHIM — Bricocenter Italia (BRICO CENTER)
   (Sprawa T-476/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego BRICO CENTER - Wcześniejsze graficzne wspólnotowe znaki towarowe ATB CENTROS DE BRICOLAGE Brico Centro i CENTROS DE BRICOLAGE BricoCentro - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2011/C 232/43
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: ATB Norte, SL (Burgos, Hiszpania) (przedstawiciele: początkowo adwokaci P. López Ronda, G. Macias Bonilla, H. Curtis-Oliver i G. Marín Raigal, następnie adwokat F. Brandolini Kujman)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: O. Montalto i G. Mannucci, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Bricocenter Italia Srl (Rozzano, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci G. Ghidini, M. Mergati i C. Signorini)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 24 września 2009 r. (sprawa R 1006/2008-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między ATB Norte, SL a Bricocenter Italia Srl.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 24 września 2009 r. (sprawa R 1006/2008-4) w zakresie dotyczącym uwzględnienia odwołania Bricocenter Italia Srl w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą w odniesieniu do usług „reklama”, „zarządzanie w działalności handlowej” i „administrowanie działalności handlowej” objętych zgłoszeniem wspólnotowego znaku towarowego.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               ATB Norte, SL, Bricocenter Italia i OHIM pokrywają własne koszty poniesione w związku z postępowaniem przed Sądem.

      (1)  Dz.U. C 24 z 30.1.2010.


title: Wyrok Trybunału z dnia 7 czerwca 2017 r. w sprawie E-18/16 – Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii (Uchybienie zobowiązaniom przez państwo EFTA – Brak wdrożenia – Rozporządzenie (UE) nr 98/2013 w sprawie wprowadzania do obrotu i używania prekursorów materiałów wybuchowych)

text:
               28.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 321/11

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 7 czerwca 2017 r.
   w sprawie E-18/16
   Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii

      (Uchybienie zobowiązaniom przez państwo EFTA – Brak wdrożenia – Rozporządzenie (UE) nr 98/2013 w sprawie wprowadzania do obrotu i używania prekursorów materiałów wybuchowych)

   (2017/C 321/10)
   W sprawie E-18/16 Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii – SKARGA o stwierdzenie, że Islandia nie przyjęła środków niezbędnych do włączenia do swojego porządku prawnego aktu, o którym mowa w rozdziale XV pkt 12zzq załącznika II Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 98/2013 z dnia 15 stycznia 2013 r. w sprawie wprowadzania do obrotu i używania prekursorów materiałów wybuchowych), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego porozumienia, jak wymaga tego art. 7 Porozumienia EOG, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes) oraz sędziowie Per Christiansen (sędzia sprawozdawca) i Benedikt Bogason (ad hoc), wydał w dniu 7 czerwca 2017 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
   Trybunał niniejszym:

               1.

               Orzeka, że Islandia nie przyjęła środków niezbędnych do włączenia do swojego porządku prawnego aktu, o którym mowa w rozdziale XV pkt 12zzq w załączniku II do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 98/2013 z dnia 15 stycznia 2013 r. w sprawie wprowadzania do obrotu i używania prekursorów materiałów wybuchowych), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego porozumienia, jak wymaga tego art. 7 Porozumienia EOG.

               2.

               Obciąża Islandię kosztami postępowania.


title: Sprawa T-289/16: Postanowienie Sądu z dnia 21 czerwca 2017 r. – Inox Mare/Komisja [Skarga o stwierdzenie nieważności — Rozporządzenie (UE, Euratom) nr 883/2013 — Dochodzenie zewnętrzne OLAF-u — Sprawozdanie i zalecenia — Akty niepodlegające zaskarżeniu — Niedopuszczalność]

text:
               14.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/20

         Postanowienie Sądu z dnia 21 czerwca 2017 r. – Inox Mare/Komisja
   (Sprawa T-289/16) (1)

   ([Skarga o stwierdzenie nieważności - Rozporządzenie (UE, Euratom) nr 883/2013 - Dochodzenie zewnętrzne OLAF-u - Sprawozdanie i zalecenia - Akty niepodlegające zaskarżeniu - Niedopuszczalność])
   (2017/C 269/29)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Inox Mare Srl (Rimini, Włochy) (przedstawiciel: adwokat R. Holzeisen)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo J. Baquero Cruz, D. Nardi i L. Grønfeldt, następnie J. Baquero Cruz i D. Nardi, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie oparte na art. 263 TFUE i dotyczące stwierdzenia nieważności raportu końcowego Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) dotyczącego dochodzenia zewnętrznego OF/2013/0086/B1 [THOR(2015) 40189 z dnia 26 listopada 2015 r.], odnoszącego się do tego raportu zalecenia dyrektora generalnego OLAF–u [THOR(2015) 42057 z dnia 9 grudnia 2015 r.] oraz wcześniejszych i ściśle powiązanych aktów OLAF-u.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Inox Mare Srl pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 270 z 25.7.2016.


title: Sprawa C-247/12: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 18 kwietnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wyrchowen administratiwen syd (Bułgaria) — Melicha Weli Mustafa przeciwko Direktor na fond „Garantirani wzemanija na rabotnicite i służitelite” kym Nacionałnija osiguritelen institut (Ochrona pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy — Dyrektywa 80/987/EWG — Dyrektywa 2002/74/WE — Dyrektywa 2008/94/WE — Artykuły 2 i 3 — Obowiązek ustanowienia gwarancji dla roszczeń pracowników najemnych — Możliwość ograniczenia gwarancji do roszczeń powstałych przed wpisaniem do rejestru handlowego orzeczenia o wszczęciu postępowania upadłościowego — Orzeczenie o wszczęciu postępowania upadłościowego — Skutki — Kontynuowanie działalności przez pracodawcę)

text:
               8.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/7

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 18 kwietnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wyrchowen administratiwen syd (Bułgaria) — Melicha Weli Mustafa przeciwko Direktor na fond „Garantirani wzemanija na rabotnicite i służitelite” kym Nacionałnija osiguritelen institut
   (Sprawa C-247/12) (1)

   (Ochrona pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy - Dyrektywa 80/987/EWG - Dyrektywa 2002/74/WE - Dyrektywa 2008/94/WE - Artykuły 2 i 3 - Obowiązek ustanowienia gwarancji dla roszczeń pracowników najemnych - Możliwość ograniczenia gwarancji do roszczeń powstałych przed wpisaniem do rejestru handlowego orzeczenia o wszczęciu postępowania upadłościowego - Orzeczenie o wszczęciu postępowania upadłościowego - Skutki - Kontynuowanie działalności przez pracodawcę)
   2013/C 164/11
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Wyrchowen administratiwen syd

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Melicha Weli Mustafa

      Strona pozwana: Direktor na fond „Garantirani wzemanija na rabotnicite i służitelite” kym Nacionałnija osiguritelen institut

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Wyrchowen administratiwen syd — Wykładnia art. 2 ust. 1 dyrektywy Rady 80/987/EWG z dnia 20 października 1980 r. w sprawie ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności ich pracodawcy (Dz.U. L 283, s. 23) w brzmieniu zmienionym dyrektywą 2002/74/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 września 2002 r. zmieniającą dyrektywę Rady 80/987/EWG (Dz.U. L 270, s. 10) — Obowiązek ustanowienia przez państwa członkowskie gwarancji nie tylko dla roszczeń pracowniczych istniejących w chwili wszczęcia postępowania upadłościowego wobec pracodawcy, ale również dla roszczeń, które mogą powstać na każdym etapie postępowania upadłościowego

      Sentencja

   Dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/94/WE z dnia 22 października 2008 r. w sprawie ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy należy interpretować w ten sposób, że nie zobowiązuje ona państw członkowskich do ustanowienia gwarancji dla roszczeń pracowników na każdym etapie postępowania upadłościowego dotyczącego pracodawcy. W szczególności nie stoi ona na przeszkodzie temu, by państwa członkowskie wprowadziły gwarancję jedynie dla roszczeń pracowniczych powstałych przed wpisaniem orzeczenia o wszczęciu postępowania upadłościowego do rejestru handlowego, mimo że orzeczenie to nie zarządza zaprzestania działalności przez pracodawcę.

      (1)  Dz.U. C 235 z 4.8.2012.


title: Sprawa T-455/12: Skarga wniesiona w dniu 12 października 2012 r. — Zoo Sport przeciwko OHIM — K-2 (zoo sport)

text:
               22.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/25

         Skarga wniesiona w dniu 12 października 2012 r. — Zoo Sport przeciwko OHIM — K-2 (zoo sport)
   (Sprawa T-455/12)
   2012/C 399/48
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Zoo Sport Ltd (Leeds, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat I. Rungg)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: K-2 Corp. (Seattle, Stany Zjednoczone)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zmianę decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 9 sierpnia 2012 r. w sprawie R 1395/2011-4, tak aby sprzeciw został oddalony w całości; oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy w kolorach czarnym i białym „zoo sport” dla towarów i usług z klas 18, 25 i 35 — zgłoszenie nr 8909293

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: K-2 Corp.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny wspólnotowy znak towarowy „ZOOT”, zarejestrowany pod nr. 5233119 dla towarów z klas 9 i 25; graficzny wspólnotowy znak towarowy w kolorach czarnym i białym „SPORTS ZOOT SPORTS”, zarejestrowany pod nr. 4719316 dla towarów i usług z klas 25, 35, 36 i 41

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu w odniesieniu do części spornych towarów i usług

      Decyzja Izby Odwoławczej: Częściowe uchylenie zaskarżonej decyzji

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009


title: Sprawa C-142/05: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony postanowieniem Luleå tingsrätt z dnia 21 marca 2005 r., w sprawie Prokurator przeciwko Percy'emu Mickelssonowi i Joakimowi Roosowi

text:
               11.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony postanowieniem Luleå tingsrätt z dnia 21 marca 2005 r., w sprawie Prokurator przeciwko Percy'emu Mickelssonowi i Joakimowi Roosowi
   (Sprawa C-142/05)
   (2005/C 143/33)
   Język postępowania: szwedzki
   W dniu 24 marca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Luleå tingsrätt (Szwecja) z dnia 21 marca 2005 r., w sprawie Prokurator przeciwko Percy'emu Mickelssonowi i Joakimowi Roosowi
   Luleå tingsrätt zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

                           a)

                           Czy art. 28-30 WE stoją na przeszkodzie temu, aby przepisy prawa krajowego zakazywały użytkowania silnikowych jednostek pływających poza publicznymi drogami wodnymi oraz strefami do tego celu wyznaczonymi przez lokalne władze, tak jak to przewiduje szwedzkie rozporządzenie w sprawie prywatnych jednostek pływających?

                           b)

                           Czy art. 28-30 WE stoją na przeszkodzie temu, aby Państwo Członkowskie stosowało te przepisy w taki sposób, że zakazuje ono użytkowania silnikowych jednostek pływając również w strefach, w odniesieniu do których lokalne władze nie zdecydowały jeszcze, czy należy tam na takie użytkowanie zezwolić?

               2)

               Czy dyrektywa 2003/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 czerwca 2003 r. zmieniająca dyrektywę 94/25/WE (1) w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do łodzi rekreacyjnych stoi na przeszkodzie opisanym powyżej przepisom krajowym zakazującym użytkowania silnikowych jednostek pływających?

      (1)  Dz. U. L 214, str. 18.


title: Sprawa C-603/13 P: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 21 stycznia 2016 r. – Galp Energía España, SA, Petróleos de Portugal (Petrogal), SA, Galp Energia, SGPS, SA/Komisja Europejska [Odwołanie — Artykuł 81 WE — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Hiszpański rynek bitumu do nawierzchni drogowych — Podział rynku i uzgadnianie cen — Przewlekłość postępowania przed Sądem — Artykuł 261 TFUE — Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 — Artykuł 31 — Nieograniczone prawo orzekania — Artykuł 264 TFUE — Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji w całości lub w części]

text:
               14.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/2

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 21 stycznia 2016 r. – Galp Energía España, SA, Petróleos de Portugal (Petrogal), SA, Galp Energia, SGPS, SA/Komisja Europejska
   (Sprawa C-603/13 P) (1)

   ([Odwołanie - Artykuł 81 WE - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Hiszpański rynek bitumu do nawierzchni drogowych - Podział rynku i uzgadnianie cen - Przewlekłość postępowania przed Sądem - Artykuł 261 TFUE - Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 - Artykuł 31 - Nieograniczone prawo orzekania - Artykuł 264 TFUE - Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji w całości lub w części])
   (2016/C 098/02)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Galp Energía España, SA, Petróleos de Portugal (Petrogal), SA, Galp Energia, SGPS, SA (przedstawiciele: M. Slotboom, advocaat, G. Gentil Anastácio, advogado)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Urraca Caviedes i F. Castillo de la Torre, pełnomocnicy, J. Rivas Andrés, avocat, G. Eclair-Heath, solicitor)

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 16 września 2013 r. w sprawie Galp Energia España i in./Komisja (T–462/07, EU:T:2013:459) zostaje uchylony w zakresie, w jakim Sąd ustalił w nim w pkt 3 sentencji nową kwotę nałożonych na GALP Energía España SA, Petróleos de Portugal SA i GALP Energía, SGPS SA grzywien, uwzględniając stwierdzenie, dokonane nieprawidłowo przez Sąd na podstawie nieograniczonego prawa orzekania w uzasadnieniu tego wyroku, zgodnie z którym GALP Energía España SA, Petróleos de Portugal SA, i GALP Energía SGPS SA wiedziały o udziale pozostałych członków kartelu w mechanizmie rekompensat, że mogły one także przewidzieć udział pozostałych członków kartelu w systemie nadzoru, a zatem, iż mogły one zostać uznane za odpowiedzialne za to naruszenie.

               2)

               W pozostałym zakresie odwołanie zostaje oddalone.

               3)

               Kwotę grzywny nałożonej solidarnie na GALP Energía España SA i na Petróleos de Portugal SA w art. 2 decyzji Komisji C(2007) 4441 wersja ostateczna z dnia 3 października 2007 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 81 WE [sprawa COMP/38.710 – Bitum (Hiszpania)], ustala się na 7,7 mln EUR, którą GALP Energía SGPS ma zapłacić solidarnie do kwoty 5,72 mln EUR.

               4)

               GALP Energía España SA, Petróleos de Portugal SA i GALP Energía SGPS SA pokrywają dwie trzecie kosztów poniesionych przez Komisję Europejską oraz dwie trzecie kosztów własnych poniesionych w ramach odwołania, a także własne koszty postępowania w pierwszej instancji.

               5)

               Komisja Europejska pokrywa jedną trzecią kosztów własnych i jedną trzecią kosztów poniesionych przez GALP Energía España SA, Petróleos de Portugal SA i GALP Energía SGPS SA w postępowaniu odwoławczym oraz własne koszty postępowania w pierwszej instancji.

      (1)  Dz.U. C 24 z 25.1.2014.


title: Sprawa T-121/15: Skarga wniesiona w dniu 6 marca 2015 r. – Fortischem/Komisja

text:
               1.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/15

         Skarga wniesiona w dniu 6 marca 2015 r. – Fortischem/Komisja
   (Sprawa T-121/15)
   (2015/C 178/17)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Fortischem a.s. (Nováky, Słowacja) (przedstawiciele: C. Arhold, P. Hodál i M. Staroň, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1, 3, 4 i 5 decyzji Komisji Europejskiej z dnia 15 października 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.33797 (2013/C) (ex 2013/NN) (ex 2011/CP) przyznanej przez Słowację na rzecz NCHZ;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE.
               Skarżąca podnosi, że decyzja Komisji, stwierdzająca, że uznanie przedsiębiorstwa Novácke chemické závody, a.s. v konkurze (zwane dalej „NCHZ”) za przedsiębiorstwo strategiczne w rozumieniu słowackiej ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. dotyczącej pewnych środków strategicznych odnoszących się do strategicznie ważnych przedsiębiorstw w upadłości (zwanej dalej „ustawą”) stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, jest niezgodne z tym artykułem, ponieważ nie zostały spełnione wszystkie jego konstytutywne przesłanki.
               Skarżąca podnosi, że to uznanie nie spowodowało przekazania zasobów państwowych, ponieważ nie wystąpiło żadne dodatkowe obciążenie dla państwa w porównaniu do sytuacji, jaka zaistniałaby, jeśli zastosowane zostałyby zwykłe przepisy dotyczące upadłości. Nie przyniosła ona również NCHZ korzyści gospodarczych, ponieważ, po pierwsze, wierzyciele opowiedzieliby się w każdym razie za kontynuowaniem operacji, a tymczasowy zakaz zwolnień został powzięty tylko z korzyścią dla państwa, a nie dla przedsiębiorstwa. Po drugie, zastosowanie ustawy przechodzi test prywatnego inwestora, ponieważ było ono gospodarczo korzystne dla publicznych wierzycieli.
               Na koniec skarżąca twierdzi, że nawet jeśli Komisja miała rację i zastosowanie ustawy należało uznać za pomoc państwa na rzecz NCHZ, Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie przy obliczaniu wysokości pomocy państwa.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia obowiązku przeprowadzenia starannego i bezstronnego dochodzenia.
               Skarżąca podnosi, że Komisja miała obowiązek z jednej strony poinformować rząd słowacki o fakcie uznania stopnia szczegółowości analizy ex post za niewystarczający oraz z drugiej strony wskazać rządowi słowackiemu, jakie dodatkowe informacje lub wyjaśnienia musiał przedstawić. Ponadto skarżąca podnosi, że Komisja nie zwróciła się o udzielenie informacji dotyczących ostatecznych danych liczbowych przed podjęciem decyzji o odzyskaniu pomocy.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 296 ust. 2 TFUE i niedopełnienia obowiązku uzasadnienia.
               Skarżąca podnosi, że Komisja nie uzasadniła, dlaczego w tej konkretnej sprawie NCHZ nie kontynuowałaby działalności bez zastosowania ustawy, jak również nie odpowiedziała na argumenty przestawione przez rząd słowacki dotyczące interesów gospodarczych publicznych wierzycieli w kontynuowanej działalności.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 i art. 108 ust. 2 TFUE oraz art. 14 ust. 1 rozporządzenia proceduralnego przez objęcie skarżącą odzyskaniem pomocy.
               Skarżąca podnosi, że nie uzyskała pomocy państwa, ponieważ cena sprzedaży była na poziomie rynkowym. Zdaniem skarżącej argumentacja Komisji i wątpliwości, czy ceny zapłacone przez Via Chem a następnie przez Fortishem za majątek NCHZ są cenami rynkowymi, jest błędna z kilku powodów. Po pierwsze, skarżąca twierdzi, że ze względu na to, że ciężar dowodu spoczywa na Komisji, to nie jest wystarczające, że wyrazi ona wątpliwości. Po drugie, jako że sprzedaż została przeprowadzona w ramach postępowania upadłościowego pod kontrolą sędziego-komisarza, mającego obowiązek działania w interesie wierzycieli upadłego, występuje domniemanie, że majątek został sprzedany po najwyższej możliwej cenie. Po trzecie, przetarg był otwarty, przejrzysty i bezwarunkowy, co zapewniło najwyższą osiągalną cenę na rynku; opcja z zaangażowaniem (commitment option) nie miała wpływu na cenę sprzedaży. Po czwarte, pomimo tego, że warunki sprzedaży pomiędzy Via Chem i Fortischem nie mają żadnego znaczenia ze względu na rynkową cenę pierwszej sprzedaży, cena sprzedaży będąca przedmiotem negocjacji pomiędzy podmiotami działającymi w ramach gospodarki rynkowej jest uważana za cenę rynkową nawet bez procedury przetargu.
               Skarżąca następnie podnosi, że oczywiste jest, iż przeniesienie majątku NCHZ na Via Chem a potem na skarżącą nie może być uważane za próbę obejścia decyzji Komisji dotyczącej odzyskania pomocy z dwóch powodów. Po pierwsze, sprawa jest tak daleka od typowego przypadku obejścia prawa, że nawet Komisja przyznaje, iż nie ma dowodów na intencję uniknięcia zwrotu pomocy. Po drugie, mimo wszystko dochodzi ona do wniosku, że występuje ciągłość gospodarcza, co pozwala jej na objęcie skarżącej odzyskaniem pomocy. Wniosek Komisji wynika jednak z błędnej analizy, opierającej się na nieprawidłowej interpretacji poszczególnych kryteriów, naruszeniu zasad rozkładu ciężaru dowodu oraz błędnym zrozumieniu ogólnej koncepcji ciągłości gospodarczej w sprawach z zakresu pomocy państwa.
               Na koniec skarżąca podnosi, że podejście Komisji jest destruktywne gospodarczo i niepotrzebne z perspektywy prawa konkurencji. Według skarżącej Komisja próbuje stworzyć nowe, bardziej restryktywne orzecznictwo, zgodnie z którym zakres transakcji powinien być decydującym kryterium, podczas gdy cena sprzedaży ma być co najwyżej – jeżeli w ogóle – dodatkowym kryterium.

               5.

               Zarzut piąty, podniesiony posiłkowo, dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 i art. 108 ust. 2 TFUE oraz art. 14 ust. 1 rozporządzenia proceduralnego przez nieograniczenie zakresu decyzji dotyczącej odzyskania pomocy do 60 % rzekomej pomocy państwa.

               6.

               Zarzut szósty dotyczący naruszenia art. 296 TFUE przez nieodpowiednie uzasadnienie ciągłości gospodarczej.
               Skarżąca podnosi, że z obserwacji poczynionych w związku z pierwszym zarzutem wynika, że rozumowanie Komisji jest niewystarczające dla umożliwienia Trybunałowi dokonania kontroli sądowej zaskarżonej decyzji i że nie jest możliwe zrozumienie przez skarżącą podstaw, które doprowadziły Komisję do stwierdzenia ciągłości gospodarczej.


title: Sprawa F-25/08: Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2008 r. — Valero Jordana przeciwko Komisji

text:
               9.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 116/34

         Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2008 r. — Valero Jordana przeciwko Komisji
   (Sprawa F-25/08)
   (2008/C 116/66)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Valero Jordana (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: M. van der Woude, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Przedmiot i opis sporu
   Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 17 kwietnia 2007 r. w zakresie, w jakim nie przyznaje ona skarżącej żadnego punktu pierwszeństwa w postępowaniu w sprawie awansu za 2003 r.
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 17 kwietnia 2007 r. w zakresie, w jakim nie przyznaje ona skarżącej żadnego punktu pierwszeństwa w postępowaniu w sprawie awansu za 2003 r.;

               —

               zasądzenie od pozwanej odszkodowania w wysokości 5 000 EUR;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.


title: Sprawa T-414/09: Skarga wniesiona w dniu 14 października 2009 r. — Henkel przeciwko OHIM — JLO Holding (LIVE)

text:
               19.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/36

         Skarga wniesiona w dniu 14 października 2009 r. — Henkel przeciwko OHIM — JLO Holding (LIVE)
   (Sprawa T-414/09)
   2009/C 312/59
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Henkel AG & Co. KGaA (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Milbradt)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: JLO Holding Company LLC (Santa Monica, Stany Zjednoczone)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 30 lipca 2009 r. (sprawa R 609/2008-1) w zakresie, w jakim wspólnotowy znak towarowy nr 984 245 („LIVE”) został unieważniony dla towarów: mydła, produkty perfumeryjne, środki do pielęgnacji ciała i kosmetyki;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarejestrowany wspólnotowy

      znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: Słowny znak towarowy „LIVE” dla towarów z klasy 3 (wspólnotowy znak towarowy nr 984 245)

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: JLO Holding Company LLC

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Częściowe unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: Częściowe uchylenie decyzji Wydziału Unieważnień i częściowe unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 51 ust. 1 lit. a) w związku z art. 51 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1), ponieważ pozwalające na utrzymanie praw do znaku używanie zostało dowiedzione również dla towarów: mydła, produkty perfumeryjne; środki do pielęgnacji ciała i kosmetyki.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii EuropejskiejDz.U. C 300 z 4.12.2004.

text:
               18.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/29

         (2004/C 314/65)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w
         Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 300 z 4.12.2004.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 273 z 6.11.2004.

      Dz.U. C 262 z 23.10.2004.

      Dz.U. C 251 z 9.10.2004.

      Dz.U. C 239 z 25.9.2004.

      Dz.U. C 228 z 11.9.2004.

      Dz.U. C 217 z 28.8.2004.

   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://europa.eu.int/eur/lex

               CELEX: http://europa.eu.int/celex


title: Sprawa F-18/12: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 3 maja 2016 r. – Aprili i Kilian/Komisja (Służba publiczna — Emerytury — Artykuł 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego — Uprawnienia emerytalne nabyte przed rozpoczęciem służby w Unii w krajowym systemie emerytalnym — Przeniesienie do systemu emerytalnego Unii — Propozycja dotycząca liczby dodatkowych lat służby uprawniających do emerytury, przedłożona przez organ powołujący lub organ upoważniony do zawierania umów o pracę, przyjęta przez zainteresowanego — Wycofanie tej propozycji — Nowa propozycja dotycząca liczby dodatkowych lat służby uprawniających do emerytury, oparta na nowych ogólnych przepisach wykonawczych — Zarzut niedopuszczalności — Pojęcie aktu niekorzystnego — Artykuł 83 regulaminu postępowania)

text:
               20.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/40

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 3 maja 2016 r. – Aprili i Kilian/Komisja
   (Sprawa F-18/12) (1)

   ((Służba publiczna - Emerytury - Artykuł 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego - Uprawnienia emerytalne nabyte przed rozpoczęciem służby w Unii w krajowym systemie emerytalnym - Przeniesienie do systemu emerytalnego Unii - Propozycja dotycząca liczby dodatkowych lat służby uprawniających do emerytury, przedłożona przez organ powołujący lub organ upoważniony do zawierania umów o pracę, przyjęta przez zainteresowanego - Wycofanie tej propozycji - Nowa propozycja dotycząca liczby dodatkowych lat służby uprawniających do emerytury, oparta na nowych ogólnych przepisach wykonawczych - Zarzut niedopuszczalności - Pojęcie aktu niekorzystnego - Artykuł 83 regulaminu postępowania))
   (2016/C 222/52)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Sophie Aprili (Pont-à-Celles, Belgia) i Karin Kilian (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: początkowo adwokaci D. de Abreu Caldas, A. Coolen, J.N. Louis, É. Marchal i S. Orlandi, następnie adwokaci D. de Abreu Caldas, J.N. Louis i S. Orlandi, a wreszcie, adwokat J.N. Louis)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo D. Martin i J. Baquero Cruz, pełnomocnicy, następnie J. Currall i G. Gattinara, pełnomocnicy, następnie G. Gattinara, pełnomocnik, a wreszcie G. Gattinara i F. Simonetti, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji o przeniesieniu uprawnień emerytalnych nabytych przed wstąpieniem do służby w Komisji, na podstawie propozycji urzędu do spraw administrowania i rozliczania należności indywidualnych (PMO), w której dokonano ich ponownego obliczenia.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Sophie Aprili i Karin Kilian pokrywają własne koszty i zostają obciążone kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 138 z 12.5.2012, s. 34.


title: Sprawa C-246/09: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 8 lipca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesarbeitsgericht Hamburg — Niemcy) — Susanne Bulicke przeciwko Deutsche Büro Service GmbH (Dyrektywa 2000/78/WE — Artykuły 8 i 9 — Procedura krajowa mająca na celu spowodowanie przestrzegania obowiązków wynikających z dyrektywy — Termin na podjęcie działania — Zasady równoważności i skuteczności — Zasada nieobniżania wcześniejszego poziomu ochrony)

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/13

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 8 lipca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesarbeitsgericht Hamburg — Niemcy) — Susanne Bulicke przeciwko Deutsche Büro Service GmbH
   (Sprawa C-246/09) (1)

   (Dyrektywa 2000/78/WE - Artykuły 8 i 9 - Procedura krajowa mająca na celu spowodowanie przestrzegania obowiązków wynikających z dyrektywy - Termin na podjęcie działania - Zasady równoważności i skuteczności - Zasada nieobniżania wcześniejszego poziomu ochrony)
   2010/C 234/19
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Landesarbeitsgericht Hamburg

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Susanne Bulicke

      Strona pozwana: Deutsche Büro Service GmbH

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Landesarbeitsgericht Hamburg — Wykładnia art. 8 i 9 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. L 303, s. 16) oraz ogólnych zasad prawa wspólnotowego — Zakaz dyskryminacji ze względu na wiek przy zatrudnieniu — Przepisy krajowe przewidujące dla złożenia odwołania w celu uzyskania odszkodowania lub zadośćuczynienia termin dwóch miesięcy od momentu otrzymania odmowy albo od momentu powzięcia wiadomości o dyskryminacji

      Sentencja

               1)

               Wykładnia prawa pierwotnego Unii i art. 9 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy powinna być dokonywana w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie istnieniu krajowego przepisu procesowego, zgodnie z którym ofiara dyskryminacji przy zatrudnieniu ze względu na wiek powinna — w celu uzyskania naprawienia szkody majątkowej oraz niemajątkowej — skierować do podmiotu, który dopuścił się tej dyskryminacji, odwołanie w terminie dwóch miesięcy, z zastrzeżeniem:

                           —

                           po pierwsze, że termin ten nie jest mniej korzystny niż termin dotyczący podobnych środków istniejących w prawie krajowym w dziedzinie prawa pracy,

                           —

                           po drugie, że ustalenie momentu rozpoczęcia biegu tego terminu nie czyni wykonywania praw przyznanych przez dyrektywę niemożliwym lub nadmiernie utrudnionym.

                     Do sądu krajowego należy zbadanie, czy obydwa te warunki są spełnione.

               2)

               Wykładnia art. 8 dyrektywy 2000/78 powinna być dokonywana w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie istnieniu krajowego przepisu procesowego przyjętego w celu wdrożenia dyrektywy, którego skutkiem jest zmiana wcześniejszych uregulowań określających termin na zażądanie odszkodowania lub zadośćuczynienia w przypadku dyskryminacji ze względu na płeć.

      (1)  Dz.U. C 244 z 10.10.2009.


title: Sprawa T-315/11: Postanowienie Sądu z dnia 24 maja 2012 r. — Fortress Participations przeciwko OHIM — FIG i Fortress Investment Group (FORTRESS) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Wycofanie wniosku o unieważnienie prawa do znaku — Umorzenie postępowania)

text:
               7.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 200/17

         Postanowienie Sądu z dnia 24 maja 2012 r. — Fortress Participations przeciwko OHIM — FIG i Fortress Investment Group (FORTRESS)
   (Sprawa T-315/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Wycofanie wniosku o unieważnienie prawa do znaku - Umorzenie postępowania)
   2012/C 200/35
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Fortress Participations BV (Rotterdam, Niderlandy) (przedstawiciele: początkowo L. J. van de Braak, adwokat, B. Ladas, solicitor i S. Malynicz, barrister, następnie L. J. van de Braak, S. Malynicz, R. Black i V. Baxter, solicitors)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: V. Melgar, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: FIG LLC (Nowy Jork, Stany Zjednoczone) i Fortress Investment Group (UK) Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: J. Gray i R. Mallinson, adwokaci)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 marca 2011 r. (sprawa R 355/2009-2) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między FIG LLC i Fortress Investment Group (UK), z jednej strony, a Fortress Participations BV, z drugiej strony.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie niniejszej skargi zostaje umorzone.

               2)

               Strona skarżąca pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez stronę pozwaną. Interwenienci pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 238 z 13.8.2011.


title: Sprawa T-447/10: Wyrok Sądu z dnia 17 października 2012 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości (Zamówienia publiczne na usługi — Procedura przetargowa — Świadczenie usług w zakresie utrzymywania, rozwoju i wspierania aplikacji informatycznych — Odrzucenie ofert skarżącej i udzielenie zamówień innemu oferentowi — Kryteria wyboru — Kryteria udzielania zamówienia — Obowiązek uzasadnienia — Odpowiedzialność pozaumowna)

text:
               1.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 373/5

         Wyrok Sądu z dnia 17 października 2012 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości
   (Sprawa T-447/10) (1)

   (Zamówienia publiczne na usługi - Procedura przetargowa - Świadczenie usług w zakresie utrzymywania, rozwoju i wspierania aplikacji informatycznych - Odrzucenie ofert skarżącej i udzielenie zamówień innemu oferentowi - Kryteria wyboru - Kryteria udzielania zamówienia - Obowiązek uzasadnienia - Odpowiedzialność pozaumowna)
   2012/C 373/08
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci N. Korogiannakis i M. Dermitzakis)

      Strona pozwana: Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (przedstawiciel: T. Lefèvre, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Trybunału Sprawiedliwości z dnia 12 lipca 2010 r. o odrzuceniu ofert złożonych przez skarżącą w ramach części nr 1 i 2 przetargu CJ 7/09, z dnia 11 listopada 2009 r., na świadczenie usług w zakresie utrzymywania, rozwoju i wspierania aplikacji informatycznych (Dz.U. 2009, S 217-312293), jak również wszelkich innych związanych z nią decyzji Trybunału Sprawiedliwości, w tym decyzji o udzieleniu odnośnych zamówień innym oferentom, a po drugie, żądanie zasądzenia odszkodowania.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Trybunału Sprawiedliwości z dnia 12 lipca 2010 r. o odrzuceniu ofert złożonych przez Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE w przetargu CJ 7/09, z dnia 11 listopada 2009 r., na świadczenie usług w zakresie utrzymywania, rozwoju i wsparcia aplikacji informatycznych i o udzieleniu zamówień innym oferentom.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Trybunał Sprawiedliwości zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 346 z 18.12.2010.


title: Sprawa T-497/13: Skarga wniesiona w dniu 16 września 2013 r. — Boston Scientific Neuromodulation przeciwko OHIM (PRECISION SPECTRA)

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/62

         Skarga wniesiona w dniu 16 września 2013 r. — Boston Scientific Neuromodulation przeciwko OHIM (PRECISION SPECTRA)
   (Sprawa T-497/13)
   2013/C 344/114
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Boston Scientific Neuromodulation Corp. (Valencia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci P. Rath i W. Festl-Wietek)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 17 maja 2013 r. w sprawie R 2099/2012-5;

               —

               uznanie, że możliwe jest zarejestrowanie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 009725912; oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „PRECISION SPECTRA” dla towarów i usług z klas 9 i 10 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 9 725 912

      Decyzja eksperta: częściowe odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 65 ust. 2 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.


title: Sprawa C-75/11: Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Austrii

text:
               30.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 130/13

         Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Austrii
   (Sprawa C-75/11)
   2011/C 130/23
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Kreuschitz i D. Roussanov, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Austrii

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że udzielając zniżki cen za korzystanie z transportu publicznego zasadniczo wyłącznie studentom, którym przyznano austriacki dodatek rodzinny, Republika Austrii naruszyła zobowiązania, które ciążą na niej na mocy przepisów art. 18, 20 i 21 TFUE w związku z art. 24 dyrektywy 2004/38/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG

               —

               obciążenie Republiki Austrii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Obywatele Unii mają prawo do swobodnego przemieszczania się na terytorium państw członkowskich na warunkach i przy zastosowaniu ograniczeń przewidzianych w traktatach oraz w przepisach wykonawczych. Jeżeli obywatele Unii korzystają z tego prawa, powinni oni, co do zasady być traktowani w ten sam sposób, jak obywatele przyjmującego państwa członkowskiego.
   Uzależnienie omawianej zniżki cen za korzystanie z transportu publicznego przez studentów od pobierania austriackiego dodatku rodzinnego prowadzi w większym stopniu do pogorszenia sytuacji obywateli innych państw członkowskich niż do pogorszenia sytuacji obywateli Austrii i narusza w ten sposób zasadę równego traktowania obywateli Unii i obywateli danego państwa członkowskiego.
   Wbrew opinii rządu austriackiego, zniżka cen za korzystanie z transportu publicznego nie stanowi świadczenia rzeczowego celem wyrównania ciężarów rodzinnych, ponieważ chodzi najwyraźniej o ulgę przysługującą jedynie zapisanym słuchaczom szkoły wyższej lub uniwersytetu.
   Nierówne traktowanie studentów, których rodzice nie mają uprawnienia do austriackiego dodatku rodzinnego nie jest również objęte zakresem odstępstwa uregulowanego w art. 24 ust. 2 dyrektywy 2004/38, na podstawie którego przyjmujące państwo członkowskie może w określonych okolicznościach odmówić przyznania studentom pochodzącym z innych państw członkowskich pomocy dla pokrycia kosztów utrzymania w czasie studiów w postaci stypendiów lub pożyczek studenckich.
   Każde odstępstwo od zasady równości traktowania powinno być interpretowane w sposób restrykcyjny. W związku z tym zniżka cen za korzystanie z transportu publicznego udzielona studentom nie może stanowić pomocy dla pokrycia kosztów utrzymania w czasie studiów w postaci stypendiów lub pożyczek studenckich. W konsekwencji, wykluczenie z zakresu omawianej zniżki studentów, których rodzice nie mają uprawnienia do austriackiego dodatku rodzinnego narusza prawo Unii.

      (1)  Dz.U. L 158, s. 77.


title: Sprawa T-406/11: Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2011 r. — Prosegur Compañía de Seguridad przeciwko Komisji

text:
               24.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/40

         Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2011 r. — Prosegur Compañía de Seguridad przeciwko Komisji
   (Sprawa T-406/11)
   2011/C 282/76
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Prosegur Compañía de Seguridad, S.A. (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: J. Buendía Sierra, E. Abad Valdenebro i M. Muñoz de Juan, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               przyjęcie i uwzględnienie wniosku o przeprowadzenie dowodu;

               —

               dopuszczenie i uwzględnienie argumentów przemawiających za stwierdzeniem nieważności przedstawionych w niniejszej skardze;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 1 decyzji w zakresie, w jakim stwierdza ona, że art. 12 ust. 5 TRLIS [hiszpańskiej ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych] zawiera elementy pomocy państwa;

               —

               tytułem żądania ewentualnego stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 1 decyzji w zakresie, w jakim stwierdza ona, że art. 12 ust. 5 TRLIS zawiera elementy pomocy państwa, wówczas gdy stosowany jest do nabycia udziałów oznaczających nabycie kontroli;

               —

               tytułem dalszego żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 4 decyzji w zakresie, w jakim Komisja nakazuje w nim zastosowanie odzyskania pomocy w odniesieniu do transakcji, jakie miały miejsce przed opublikowaniem w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej ostatecznej wersji decyzji, której dotyczy niniejsza skarga;

               —

               tytułem kolejnego żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 1 i posiłkowo art. 4 decyzji w zakresie, w jakim odnosi się on do transakcji przeprowadzonych w Argentynie, Peru i Kolumbii oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga dotyczy decyzji Komisji C(2010) 9566 z dnia 12 stycznia 2011 r. w sprawie amortyzacji podatkowej finansowej wartości firmy w związku z nabyciem udziałów w zagranicznych przedsiębiorstwach.
   Zarzuty i główne argumenty są tożsame z zarzutami i głównymi argumentami podniesionymi w sprawie T-399/11 Banco de Santander i Santusa Holding przeciwko Komisji.


title: Sprawa T-616/13: Wyrok Sądu z dnia 20 stycznia 2015 r. – Aic/OHIM – ACV Manufacturing (Wkłady wymienników ciepła) (Wzór wspólnotowy – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru – Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający wkład wymiennika ciepła – Podstawa unieważnienia – Brak widoczności części składowej produktu złożonego – Artykuł 4 ust. 2 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002)

text:
               2.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/27

      Wyrok Sądu z dnia 20 stycznia 2015 r. – Aic/OHIM – ACV Manufacturing (Wkłady wymienników ciepła)
      (Sprawa T-616/13) (1)

      (Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru - Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający wkład wymiennika ciepła - Podstawa unieważnienia - Brak widoczności części składowej produktu złożonego - Artykuł 4 ust. 2 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002)
      (2015/C 073/35)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Aic S.A. (Gdynia, Polska) (przedstawiciel: J. Radłowski, radca prawny)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: ACV Manufacturing (Seneffe, Belgia)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 10 września 2013 r. (sprawa R 293/2012-3) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru pomiędzy ACV Manufacturing a Aic S.A.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Aic S.A. zostaje obciążona kosztami.

         (1)  Dz.U. C 24 z 25.1.2014.


title: Sprawa T-49/12: Postanowienie Sądu z dnia 12 marca 2013 r. — Lafarge przeciwko Komisji

text:
               18.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/26

         Postanowienie Sądu z dnia 12 marca 2013 r. — Lafarge przeciwko Komisji
   (Sprawa T-49/12) (1)

   2013/C 141/49
   Język postępowania: francuski
   Prezes siódmej izby w składzie powiększonym zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 109 z 14.4.2012.


title: Sprawa T-6/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 28 października 2010 r. w sprawie F-9/09 Vicente Carbajosa i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 5 stycznia 2010 r. przez Komisję Europejską

text:
               5.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/24

         Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 28 października 2010 r. w sprawie F-9/09 Vicente Carbajosa i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 5 stycznia 2010 r. przez Komisję Europejską
   (Sprawa T-6/11 P)
   2011/C 72/40
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i B. Eggers, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Isabel Vicente Carbajosa (Bruksela, Belgia), Niina Lehtinen (Bruksela) i Myriam Menchen (Bruksela)

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnosząca odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 28 października 2010 r. w sprawie F-9/09 Vicente Carbajosa i in. przeciwko Komisji;

               —

               przekazanie sprawy do Sądu do spraw Służby Publicznej celem zbadania zarzutów stwierdzenia nieważności podniesionych przez skarżących;

               —

               rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu odwołania wnosząca je podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Pierwszy zarzut dotyczy naruszenia obowiązku uzasadnienia, prawa do obrony i zasady pewności prawa, ponieważ SSP uwzględnił zarzut, który nie został podniesiony w rozpatrywanej sprawie ani nawet zbadany z urzędu, lecz podniesiony w ramach innej sprawy.

               2)

               Drugi zarzut, podnoszony pomocniczo, dotyczy naruszenia art. 1, 5 i 7 załącznika III do regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej i decyzji w sprawie utworzenia Europejskiego Urzędu Doboru Kadr (EPSO) oraz naruszenia obowiązku uzasadnienia, ponieważ SSP niesłusznie orzekł, że EPSO nie jest właściwe do niewpisania zainteresowanych na listę kandydatów, którzy mogą przedłożyć pełne zgłoszenie do konkursu po etapie preselekcji.


title: Sprawa C-426/05: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 21 lutego 2008 r.  (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof — Austria) — Tele2 Telecommunication GmbH przeciwko Telekom-Control-Kommission (Łączność elektroniczna — Sieci i usługi — Wspólne ramy prawne — Artykuły 4 i 16 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej) — Skarga — Administracyjna procedura analizy rynku)

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/3

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 21 lutego 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof — Austria) — Tele2 Telecommunication GmbH przeciwko Telekom-Control-Kommission
   (Sprawa C-426/05) (1)

   (Łączność elektroniczna - Sieci i usługi - Wspólne ramy prawne - Artykuły 4 i 16 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej) - Skarga - Administracyjna procedura analizy rynku)
   (2008/C 92/04)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Verwaltungsgerichtshof
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Tele2 Telecommunication GmbH

      Strona pozwana: Telekom-Control-Kommission
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Verwaltungsgerichtshof — Wykładnia art. 4 ust. 1 oraz art. 16 ust. 3 dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy ramowej) (Dz.U L 108, str. 33) — Procedura analizy rynku — Pojęcie osoby „której dotyczy [decyzja]” lub „której dotyczy [uchylenie]” („betroffen”) — Ustawodawstwo krajowe, które zastrzega cechę strony w postępowaniu („Parteistellung”) wyłącznie do adresatów decyzji w sprawie nałożenia, zmiany lub cofnięcia specyficznych wymogów, z wyłączeniem przedsiębiorstw konkurencyjnych.
   Sentencja

               1)

               Wykładni pojęcia użytkownika lub przedsiębiorstwa, „którego dotyczy [decyzja]” w rozumieniu art. 4 ust. 1 dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy ramowej) oraz pojęcia strony, „której dotyczy [uchylenie]” w rozumieniu art. 16 ust. 3 tej dyrektywy należy dokonywać w ten sposób, że mogą obejmować nie tylko przedsiębiorstwo posiadające (uprzednio) znaczącą pozycję na odnośnym rynku, będące przedmiotem decyzji krajowego organu regulacyjnego, wydanej w ramach procedury analizy rynku, o której mowa w art. 16 tej dyrektywy i które jest jej adresatem, ale również użytkowników i przedsiębiorstwa konkurencyjne wobec tego przedsiębiorstwa, którzy nie są adresatami tej decyzji, lecz których ona dotyczy, oddziałując niekorzystnie na ich prawa.

               2)

               Przepis prawa krajowego, który w ramach niesądowej procedury analizy rynku przyznaje status strony wyłącznie przedsiębiorstwom posiadającym (uprzednio) znaczącą pozycję na odnośnym rynku, w stosunku do których nałożono, zmieniono lub uchylono specyficzne wymogi, nie jest co do zasady sprzeczny z art. 4 dyrektywy 2002/21. Jednakże sąd krajowy powinien zbadać, czy wewnętrzne prawo proceduralne zapewnia ochronę praw użytkowników i przedsiębiorstw konkurencyjnych wobec przedsiębiorstwa posiadającego (uprzednio) znaczącą pozycję na odnośnym rynku, wynikających ze wspólnotowego porządku prawnego, w nie mniej korzystny sposób niż ochronę porównywalnych praw o charakterze wewnętrznym i czy nie wpływa niekorzystnie na skuteczność ochrony prawnej wskazanych użytkowników i przedsiębiorstw, którą gwarantuje art. 4 dyrektywy 2002/21.

      (1)  Dz.U. C 22 z 28.1.2006.


title: Sprawy połączone C-203/15 i C-698/15: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 21 grudnia 2016 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Kammarrätten i Stockholm, Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) – Szwecja, Zjednoczone Królestwo) – Tele2 Sverige AB/Post- och telestyrelsen (C-203/15), Secretary of State for the Home Department/Tom Watson, Peter Brice, Geoffrey Lewis (C-698/15) (Odesłanie prejudycjalne — Łączność elektroniczna — Przetwarzanie danych osobowych — Poufność łączności elektronicznej — Ochrona — Dyrektywa 2002/58/WE — Artykuły 5, 6 i 9 oraz art. 15 ust. 1 — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuły 7, 8 i 11 oraz art. 52 ust. 1 — Przepisy krajowe — Dostawcy usług łączności elektronicznej — Obowiązek uogólnionego i niezróżnicowanego zatrzymywania danych o ruchu i danych o lokalizacji — Organy władz krajowych — Dostęp do danych — Brak uprzedniej kontroli przez sąd lub niezależny organ administracyjny — Zgodność z prawem Unii)

text:
               20.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/11

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 21 grudnia 2016 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Kammarrätten i Stockholm, Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) – Szwecja, Zjednoczone Królestwo) – Tele2 Sverige AB/Post- och telestyrelsen (C-203/15), Secretary of State for the Home Department/Tom Watson, Peter Brice, Geoffrey Lewis (C-698/15)
   (Sprawy połączone C-203/15 i C-698/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Łączność elektroniczna - Przetwarzanie danych osobowych - Poufność łączności elektronicznej - Ochrona - Dyrektywa 2002/58/WE - Artykuły 5, 6 i 9 oraz art. 15 ust. 1 - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuły 7, 8 i 11 oraz art. 52 ust. 1 - Przepisy krajowe - Dostawcy usług łączności elektronicznej - Obowiązek uogólnionego i niezróżnicowanego zatrzymywania danych o ruchu i danych o lokalizacji - Organy władz krajowych - Dostęp do danych - Brak uprzedniej kontroli przez sąd lub niezależny organ administracyjny - Zgodność z prawem Unii))
   (2017/C 053/13)
   Języki postępowania: szwedzki i angielski

      Sądy odsyłające

   Kammarrätten i Stockholm, Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strony wnoszące apelacje: Tele2 Sverige AB (C-203/15), Secretary of State for the Home Department (C-698/15)

      Strony przeciwne: Post- och telestyrelsen (C-203/15), Tom Watson, Peter Brice, Geoffrey Lewis (C-698/15)

      Przy udziale: Open Rights Group, Privacy International, The Law Society of England and Wales

      Sentencja

               1)

               Artykuł 15 ust. 1 dyrektywy 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. dotyczącej przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (dyrektywa dotycząca prywatności i łączności elektronicznej), zmienionej dyrektywą 2009/136/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 listopada 2009 r., w związku z art. 7, 8, 11 i art. 52 ust. 1 karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu przewidującemu do celów zwalczania przestępczości uogólnione i niezróżnicowane zatrzymywanie wszystkich danych o ruchu oraz danych dotyczących lokalizacji wszystkich abonentów i zarejestrowanych użytkowników wszystkich środków łączności elektronicznej.

               2)

               Art. 15 ust. 1 dyrektywy 2002/58 po zmianach wprowadzonych dyrektywą 2009/136 w związku z art. 7, 8 i 11 oraz art. 52 ust. 1 karty praw podstawowych należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie obowiązywaniu uregulowań krajowych dotyczących ochrony i bezpieczeństwa danych o ruchu i danych o lokalizacji, a w szczególności – dostępu właściwych organów władz krajowych do przechowywanych danych, które to przepisy w ramach zwalczania przestępczości nie ograniczają tego dostępu jedynie do celów walki z poważną przestępczością, nie uzależniają przyznania go od podlegania uprzedniej kontroli sprawowanej przez sąd lub niezależny organ administracyjny i nie ustanawiają wymogu, aby dane te były przechowywane na obszarze Unii.

               3)

               Drugie z zadanych przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) [wydział cywilny sądu apelacyjnego dla Anglii i Walii, Zjednoczone Królestwo] pytań jest niedopuszczalne.

      (1)  Dz.U. C 221 z 6.7.2015.

      Dz.U. C 98 z 14.3.2016.


title: Sprawa T-246/10: Wyrok Sądu z dnia 6 października 2011 r. — Industrias Francisco Ivars przeciwko OHIM — Motive (mechaniczny reduktor prędkości) (Wzór wspólnotowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia — Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający mechaniczny reduktor prędkości — Wcześniejszy wzór wspólnotowy — Podstawa unieważnienia — Brak indywidualnego charakteru — Brak innego całościowego wrażenia — Artykuły 6 i 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002)

text:
               19.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 340/19

         Wyrok Sądu z dnia 6 października 2011 r. — Industrias Francisco Ivars przeciwko OHIM — Motive (mechaniczny reduktor prędkości)
   (Sprawa T-246/10) (1)

   (Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia - Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający mechaniczny reduktor prędkości - Wcześniejszy wzór wspólnotowy - Podstawa unieważnienia - Brak indywidualnego charakteru - Brak innego całościowego wrażenia - Artykuły 6 i 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002)
   2011/C 340/37
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Industrias Francisco Ivars, SL (Xeraco, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci E. Caballero Oliver i A. Sanz-Bermell y Martínez)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Motive Srl (Montirone, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci I. Valdelomar Serrano i J. Mora Granell)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 16 marca 2010 r. (sprawa R 1337/2008-3) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia pomiędzy Motive Srl a Industrias Francisco Ivars, SL.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Industrias Francisco Ivars, SL zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 195 z 17.7.2010.


title: Sprawa F-40/11: Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               25.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 186/34

         Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-40/11)
   2011/C 186/63
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji ustalającej świadczenia, do których uprawniony jest skarżący ze względu na częściową trwałą niezdolność do pracy.

      Żądania strony skarżącej

               —

                  Quatenus opus est, stwierdzenie nieważności projektu decyzji z dnia 2 czerwca 2010 r. — w zakresie, w jakim postanowiono, że skarżącemu zostanie wypłacona kwota 10 682,29 EUR, co faktycznie miało miejsce — sporządzonego przez pozwaną i dotyczącego gwarancji zapewnionych skarżącemu na podstawie art. 73 regulaminu pracowniczego w związku z wypadkiem, któremu uległ w dniu 17 czerwca 2005 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji — w zakresie, w jakim postanowiono, że skarżącemu zostanie wypłacona kwota 10 682,29 EUR, co faktycznie miało miejsce — w którą przekształcono projekt decyzji z dnia 2 czerwca 2010 r., po upływie terminu ex lege od doręczenia projektu skarżącemu, bez konieczności konsultowania się przez niego z komisją lekarską;

               —

                  quatenus oportet, stwierdzenie nieważności środka oddalającego zażalenie z dnia 26 sierpnia 2010 r.;

               —

               nakazanie Komisji Europejskiej wypłacenia bez zbędnej zwłoki na rzecz skarżącego różnicy pomiędzy kwotą, która powinna była mu być wypłacona na podstawie art. 73 regulaminu pracowniczego w związku z wypadkiem a kwotą 10 682,29 EUR, która już została mu wypłacona, wraz z odsetkami od tej różnicy w wysokości 10 % rocznie z roczną kapitalizacją od dnia 24 sierpnia 2010 r.;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa F-30/15: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 17 grudnia 2015 r. – Diamantopoulos/SEAE

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/102

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 17 grudnia 2015 r. – Diamantopoulos/SEAE
   (Sprawa F-30/15) (1)

   (2016/C 048/119)
   Język postępowania: francuski
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 146 z 4.5.2015, s. 50.


title: Sprawa T-492/14: Postanowienie Sądu z dnia 5 stycznia 2015 r. – La Perla/OHIM – Alva Management (LA PERLA) (Wspólnotowy znak towarowy — Sprzeciw — Cofnięcie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

text:
               16.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/26

         Postanowienie Sądu z dnia 5 stycznia 2015 r. – La Perla/OHIM – Alva Management (LA PERLA)
   (Sprawa T-492/14) (1)

   ((Wspólnotowy znak towarowy - Sprzeciw - Cofnięcie sprzeciwu - Umorzenie postępowania))
   (2015/C 089/32)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: La Perla sp. z o.o. (Warszawa, Polska) (przedstawiciel: M. Siciarek, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: I. Harrington, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Alva Management GmbH (Icking, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat B. Hanika)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 28 kwietnia 2014 r. (sprawa R 626/2013-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Alva Management GmbH a La Perla sp. z o.o.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Strona skarżąca i interwenient pokrywają własne koszty oraz po połowie koszty poniesione przez stronę pozwaną.

      (1)  Dz.U. C 282 z 25.8.2014.


title: Sprawa T-18/13: Skarga wniesiona w dniu 11 stycznia 2013 r. — Łaszkiewicz przeciwko OHIM — CABLES Y ESLINGAS (PROTEKT)

text:
               13.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/28

         Skarga wniesiona w dniu 11 stycznia 2013 r. — Łaszkiewicz przeciwko OHIM — CABLES Y ESLINGAS (PROTEKT)
   (Sprawa T-18/13)
   2013/C 108/73
   Język skargi: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Grzegorz Łaszkiewicz (Łódź, Polska) (przedstawiciel: J. Gwiazdowska, radca prawny)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: CABLES Y ESLINGAS, S.A. (Cerdanyola del Valles, Barcelona, Hiszpania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji Rynku Wewnętrznego z dnia 24 października 2012 r. w sprawie R 701/2011-4. w całości;

               —

               wydanie ostatecznego wyroku — jeżeli pozwala na to stan postępowania — poprzez dopuszczenie do rejestracji zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 8478331;

               —

               ewentualnie — jeżeli pozwala na to stan postępowania — skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania zgodnie z wiążącymi kryteriami ustanowionymi przez Trybunał Sprawiedliwości;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania, w tym także kosztami poniesionymi przez skarżącego w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą i Wydziałem Sprzeciwów Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego;

               —

               przeprowadzenie dowodów wskazanych w treści skargi;

               —

               prowadzenie procedury w formie pisemnej; język postępowania: polski.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżący

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „protekt” dla towarów z klas 6, 7, 9, 22 i 25 — zgłoszenie nr 008478331

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: CABLES Y ESLINGAS, S.A.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Zarejestrowane w Hiszpanii słowne znaki towarowe PROTEK dla towarów z klas 6 i 9

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty:

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie zasady legalizmu, w tym naruszenie art. 3 ust. 1 lit. a)–d) dyrektywy 2008/95.

               —

               Naruszenie art. 75 i 76 rozporządzenia nr 207/2009 oraz zasady 50 i 52 rozporządzenia Komisji nr 2868/95.


title: Sprawa T-730/15 P: Odwołanie wniesione w dniu 18 grudnia 2015 r. przez DI od postanowienia wydanego w dniu 15 października 2015 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-113/13 DI/EASO

text:
               14.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/46

         Odwołanie wniesione w dniu 18 grudnia 2015 r. przez DI od postanowienia wydanego w dniu 15 października 2015 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-113/13 DI/EASO
   (Sprawa T-730/15 P)
   (2016/C 098/61)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: DI (Bukareszt, Rumunia) (przedstawiciel: adwokaci I. Vlaic i G. Iliescu)

      Druga strona postępowania: Europejski Urząd Wsparcia w dziedzinie Azylu (EASO)

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie w całości postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 15 października 2015 r. w sprawie F-113/13;

               —

               uwzględnienie niniejszego odwołania;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji EASO w sprawie zwolnienia wnoszącego odwołanie, a w konsekwencji nakazanie EASO unieważnienia wszystkich skutków prawnych wspomnianej decyzji i odpowiedniego dostosowania sytuacji faktycznej;

               —

               zasądzenie od EASO na rzecz wnoszącego odwołanie kwoty 90 000 EUR tytułem odszkodowania oraz kwoty 500 000 EUR tytułem zadośćuczynienia; oraz

               —

               obciążenie EASO kosztami poniesionymi przez wnoszącego odwołanie związanymi z przedstawicielstwem prawnym przed Sądem do spraw Służby Publicznej w sprawie F-113/13 i związanymi z niniejszym odwołaniem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że skarga wnoszącego odwołanie była dopuszczalna i zasadna, ponieważ została spełniona zasada zgodności pomiędzy zarzutami, uzasadnieniem i okolicznościami podnoszonymi w zażaleniu złożonym w drodze administracyjnej a zarzutami, uzasadnieniem i okolicznościami podnoszonymi szczegółowo przed Sądem do spraw Służby Publicznej.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady dostępu do rzetelnego procesu i braku rzetelnej analizy w postepowaniu przedsądowym. Zażalenie wnoszącego odwołanie w postępowaniu administracyjnym zostało oddalone przez tę samą osobę, która uprzednio podjęła decyzję o jego zwolnieniu.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady równego traktowania przez Sąd do spraw Służby Publicznej.