title: Sprawa T-686/19: Skarga wniesiona w dniu 7 października 2019 r. – Euroapotheca/EUIPO – General Nutrition Investment (GNC LIVE WELL)

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/100

      Skarga wniesiona w dniu 7 października 2019 r. – Euroapotheca/EUIPO – General Nutrition Investment (GNC LIVE WELL)
      (Sprawa T-686/19)
      (2019/C 399/119)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Euroapotheca UAB (Wilno, Litwa) (przedstawiciele: adwokaci R. Žabolienė i E. Saukalas)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: General Nutrition Investment Co. (Wilmington, Delaware, Stany Zjednoczone)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy GNC LIVE WELL –unijny znak towarowy nr 940 981

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 30 lipca 2019 r. w sprawie R 2189/2018-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

      Naruszenie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-486/18: Skarga wniesiona w dniu 15 sierpnia 2018 r. – Danske Slagtermestre / Komisja Europejska

text:
               22.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/28

      Skarga wniesiona w dniu 15 sierpnia 2018 r. – Danske Slagtermestre / Komisja Europejska
      (Sprawa T-486/18)
      (2018/C 381/33)
      Język postępowania: duński

         Strony

         Strona skarżąca: Danske Slagtermestre (Odense, Dania) (przedstawiciel: H. Sønderby Christensen, adwokat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 19 kwietnia 2018 r. w sprawie pomocy państwa SA.37433 (2017/FC) zgłoszonej pod numerem C(2018) 2259;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia przez Komisję zasady kontradyktoryjności:

                              —

                              zdaniem skarżącej Komisja naruszyła zasadzę kontradyktoryjności (zob. art. 41 ust. 2 lit. a) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej) ze względu na to, że nie dała jej możliwości wypowiedzenia się w przedmiocie podanych do wiadomości przez stronę przeciwną informacji, na których instytucja ta oparła zaskarżoną decyzję.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący tego, że Komisja nie była kompetentna do wydania decyzji:

                              —

                              zdaniem skarżącej Komisja naruszyła przysługujące jej uprawnienie do bezstronnego potraktowania.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący uznania środka pomocowego za przysparzający korzyści.

                  4.

                  Zarzut czwarty, dotyczący selektywności środka pomocowego.

                  5.

                  Zarzut piąty, dotyczący przyznania środka pomocowego przez państwo i za pomocą zasobów państwowych.

                  6.

                  Zarzut szósty, dotyczący tego, że środek pomocowy zakłóca konkurencję.

                  7.

                  Zarzut siódmy, dotyczący wywierania wpływu na wymianę handlową między państwami członkowskimi.

            Na poparcie zarzutów od trzeciego do siódmego skarżąca podnosi w szczególności, że Komisja dopuściła się naruszenia prawa dochodząc do wniosku, że środek pomocowy nie przysparzał korzyści określonym przedsiębiorstwom.

                  —

                  Po pierwsze, podnosi ona, że środek pomocowy przysparza oczywistej korzyści dużym ubojniom nie tylko ze względu na to, iż rozpatrywany system pomocowy skutkuje tym, że mniejsze ubojnie uiszczają ponad dwukrotnie większą, w przeliczeniu na zwierzę rzeźne, opłatę za odprowadzanie ścieków niż duże ubojnie, które z tego względu mogą płacić swym dostawcom wyższe ceny.

                  —

                  Po drugie, podnosi ona, że brak jest merytorycznej podstawy pozwalającej uzasadnić przyznanie dużym ubojniom obniżki opłaty za odprowadzanie ścieków w sytuacji, gdy rzeczywisty fakturowany koszt jest w przypadku małych, średnich i dużych ubojni identyczny, a system może opierać się na rzeczywistych kosztach jedynie wówczas, gdy obniżka opłaty jest również przyznawana ubojniom mniejszych rozmiarów.

                  —

                  Po trzecie, podnosi ona, że na podstawie przyjętego przez Komisję kryterium prywatnego inwestora nie można ocenić tego, czy rozpatrywany system przysparza korzyści, ponieważ żadne duńskie przedsiębiorstwo nie domaga się odłączenia go od zcentralizowanej oczyszczalni ścieków, zaś w Danii nie istnieje obecnie żaden rynek odbioru ścieków, a nawet nie rozważa się możliwości jego stworzenia.

                  —

                  Po czwarte, podnosi ona, że – nawet przy założeniu, że test prywatnego inwestora ma zastosowanie w niniejszej sprawie – Komisja nie przeprowadziła go w prawidłowy sposób. Kryterium to może opierać się jedynie na wartościach ustalanych w odniesieniu do działalności prowadzonej przez indywidualne podmioty. Nie do pogodzenia z tym kryterium jest używanie uśrednionych wartości z innych gmin, pomijając przy tym poczynione przez oczyszczalnie ścieków znaczne inwestycje mające na celu przyłączenie będących beneficjentami pomocy dużych przedsiębiorstw do instalacji komunalnych, które to inwestycje mają postać wydatków na infrastrukturę służącą prowadzeniu gospodarki ściekami oraz na rozbudowę oczyszczalni.


title: Sprawa C-248/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 7 lutego 2018 r. w sprawie T-795/16, Krasnyiy oktyabr / EUIPO, wniesione w dniu 10 kwietnia 2018 r. przez Moscow Confectionery Factory „Krasnyiy oktyabr” OAO

text:
               29.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/3

      Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 7 lutego 2018 r. w sprawie T-795/16, Krasnyiy oktyabr / EUIPO, wniesione w dniu 10 kwietnia 2018 r. przez Moscow Confectionery Factory „Krasnyiy oktyabr” OAO
      (Sprawa C-248/18 P)
      (2018/C 392/05)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Moscow Confectionery Factory „Krasnyiy oktyabr” OAO (przedstawiciele: adwokaci O. Spuhler, M. Geitz, J. Stock)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Dochirnie pidpryiemstvo Kondyterska korporatsiia „Roshen”
      Postanowieniem z dnia 11 września 2018 r. Trybunał Sprawiedliwości (ósma izba) uznał odwołanie za niedopuszczalne.


title: Sprawa T-516/18: Skarga wniesiona w dniu 30 sierpnia 2018 r. – Luksemburg / Komisja

text:
               5.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/40

      Skarga wniesiona w dniu 30 sierpnia 2018 r. – Luksemburg / Komisja
      (Sprawa T-516/18)
      (2018/C 399/55)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Wielkie Księstwo Luksemburga (przedstawiciele: D. Holderer, pełnomocnik oraz D. Waelbroeck, avocat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że niniejsza skarga jest dopuszczalna i zasadna;

                  —

                  tytułem żądania głównego, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 20 czerwca 2018 r. dotyczącej domniemanej pomocy państwa SA.44888, która została przyznana przez Wielkie Księstwo Luksemburga na rzecz Engie;

                  —

                  tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 20 czerwca 2018 r. dotyczącej domniemanej pomocy państwa SA.44888, która została przyznana przez Wielkie Księstwo Luksemburga na rzecz Engie w zakresie, w jakim Komisja nakazuje odzyskanie przyznanej pomocy;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia artykułu 107 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przez to, że Komisja nie wykazała selektywnego charakteru środków będących przedmiotem sporu.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia artykułu 107 TFUE przez to, że Komisja nie wykazała zaistnienia jakiejkolwiek korzyści na rzecz Engie.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia artykułów 4 i 5 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE) przez to, że Komisja rzeczywiście dokonuje ukrytej harmonizacji podatkowej.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 108 TFUE (Dz.U. 2015, L 248, s. 9) oraz prawa do obrony.

                  5.

                  Zarzut piąty, podniesiony posiłkowo, dotyczący naruszenia art. 16 wyżej wymienionego rozporządzenia 2015/1589 przez to, że Komisja nakazała odzyskanie przyznanej pomocy z naruszeniem podstawowych zasad prawa Unii Europejskiej.


title: Sprawa C-457/18: Skarga wniesiona w dniu 13 lipca 2018 r. – Republika Słowenii/Republika Chorwacji

text:
               5.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/19

      Skarga wniesiona w dniu 13 lipca 2018 r. – Republika Słowenii/Republika Chorwacji
      (Sprawa C-457/18)
      (2018/C 399/27)
      Język postępowania: słoweński

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Słowenii (przedstawiciel: M. Menard)

         Strona pozwana: Republika Chorwacji

         Żądania strony skarżącej

      Skarżąca wnosi, aby Trybunał stwierdził, że pozwana naruszyła:

                  —

                  artykuł 2 i art. 4 ust. 3 TUE,

                  —

                  artykuł 5 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniające rozporządzenia Rady (WE) nr 1954/2003 i (WE) nr 1224/2009 oraz uchylające rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 i (WE) nr 639/2004 oraz decyzję Rady 2004/585/WE,

                  —

                  artykuły 4 i 17 w związku z art. 13 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/399 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie unijnego kodeksu zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeksu granicznego Schengen) oraz

                  —

                  artykuł 2 ust. 4 i art. 11 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/89/UE z dnia 23 lipca 2014 r. ustanawiającej ramy planowania przestrzennego obszarów morskich;

            a także:

                  —

                  zobowiązał pozwaną do natychmiastowego zaprzestania wspomnianych naruszeń;

                  —

                  obciążył pozwaną kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżąca podnosi następujące zarzuty.
      Zarzut pierwszy:
      Poprzez jednostronne uchybienie zobowiązaniu, które przyjęła, przystępując do Unii Europejskiej, do przestrzegania wyroku arbitrażowego, a zatem granicy określonej w rzeczonym wyroku i innych wynikających z niego obowiązków, Chorwacja odmawia poszanowania państwa prawnego, stanowiącego podstawową wartość Unii Europejskiej (art. 2 TUE)
      Zarzut drugi:
      Poprzez jednostronną odmowę wykonania obowiązków spoczywających na niej na mocy wyroku arbitrażowego i jednoczesne uniemożliwianie Słowenii sprawowania suwerennej władzy na niektórych częściach jej terytorium w rozumieniu traktatów, Chorwacja uchybia obowiązkowi lojalnej współpracy z Unią Europejska i ze Słowenią wynikającemu z art. 4 ust. 3 TUE. Zachowanie Republiki Chorwacji zagraża urzeczywistnieniu celów Unii Europejskiej, w tym umacniania pokoju i coraz ściślejszego związku miedzy narodami, a także celów przepisów Unii dotyczących terytorium państw członkowskich (art. 4 ust. 3 akapit pierwszy TUE). Ponadto Chorwacja uniemożliwia Słowenii wdrożenie prawa Unii na całości jej terytorium, lądowego i morskiego, raz działanie zgodnie z tym prawem a w szczególności zgodnie z postanowieniami prawa wtórnego Unii dotyczącymi terytorium państw członkowskich (art. 4, ust. 3 akapit pierwszy TUE).
      Zarzut trzeci:
      Republika Chorwacji narusza rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie wspólnej polityki rybołówstwa, a w szczególności uregulowania wzajemnego dostępu zgodnie z art. 5 tego rozporządzenia i załącznikiem I do tego rozporządzenia. Uregulowanie, które w odniesieniu do Chorwacji i Słowenii ma zastosowanie od dnia 30 grudnia 2017 r., przyznaje 25 statkom rybackim z każdego państwa swobodny dostęp do wód terytorialnych drugiego państwa określonych zgodnie z prawem międzynarodowym, to znaczy zgodnie z wyrokiem arbitrażowym. Chorwacja uniemożliwia Słowenii wykonywanie jej praw w ramach tego uregulowania i narusza w ten sposób art. 5 wspomnianego rozporządzenia, ponieważ: i) odmawia zastosowania uregulowania dotyczącego wzajemnego dostępu; ii) odmawia uznania ważności prawa wydanego w tym celu przez Słowenię; iii) systematycznie stosując sankcje, uniemożliwia słoweńskim rybakom swobodny dostęp do wód terytorialnych uznanych w wyroku arbitrażowym z 2017 r. za słoweńskie oraz, a fortiori, swobodny dostęp do wód chorwackich objętych zakresem stosowania uregulowania dotyczącego wzajemnego dostępu.
      Zarzut czwarty:
      Chorwacja narusza rozporządzenie Rady (WE) nr 1224/2009 z dnia 20 listopada 2009 r. ustanawiające wspólnotowy system kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa oraz rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 404/2011 z dnia 8 kwietnia 2011 r. Bez pozwolenia Słowenii chorwackie policyjne łodzie patrolowe towarzyszą chorwackim rybakom łowiącym na wodach słoweńskich, uniemożliwiając w ten sposób słoweńskim inspektorom rybołówstwa przeprowadzanie kontroli. Jednocześnie organy chorwackie nakładają kary pieniężne za nielegalne przekroczenie granicy i nielegalny połów na rybaków słoweńskich łowiących na wodach słoweńskich, które Chorwacja uważa za własne. Ponadto Chorwacja nie przekazuje Słowenii danych dotyczących działań statków chorwackich na wodach słoweńskich, czego wymagają oba przytoczone wyżej rozporządzenia. W ten sposób Chorwacja uniemożliwia Słowenii przeprowadzanie kontroli na wodach podlegających jej suwerennej władzy i jej jurysdykcji oraz nie przestrzega wyłącznych uprawnień przysługujących Słowenii, jako państwu nadbrzeżnemu, na jej wodach terytorialnych, naruszając tym samym rozporządzenie (WE) nr 1224/2009 i rozporządzenie (UE) nr 404/2011.
      Zarzut piąty:
      Chorwacja naruszyła i nadal narusza rozporządzenie (UE) Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/399 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie unijnego kodeksu zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen). Chorwacja nie uznaje za swoją granicę ze Słowenią granic określonych w wyroku arbitrażowym, nie współpracuje ze Słowenią w celu ochrony tej „granicy wewnętrznej” i nie jest w stanie zapewnić wystarczającej ochrony, przez co narusza art. 13 i 17 wspomnianego rozporządzenia, a także art. 4, który wymaga, aby granice były określone zgodnie z prawem międzynarodowym.
      Zarzut szósty:
      Chorwacja naruszyła i nadal narusza dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/89/UE z dnia 23 lipca 2014 r. ustanawiającą ramy planowania przestrzennego obszarów morskich, która ma zastosowanie do „wód morskich” państw członkowskich, zdefiniowanych zgodnie z Konwencją Narodów Zjednoczonych o prawie morza z 1982 r. (UNCLOS). Chorwacja odrzuca wyrok arbitrażowy, który ustanowił takie określenia granic i – przeciwnie – włącza wody słoweńskie do swojego planowania przestrzennego obszarów morskich, a w konsekwencji uniemożliwia harmonizację z mapami geograficznymi Słowenii, naruszając w ten sposób wspomnianą dyrektywę, w szczególności jej art. 8 i 11.


title: Sprawa C-471/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 8 maja 2018 r. w sprawie T-283/15, Esso Raffinage/Europejska Agencja Chemikaliów, wniesione w dniu 18 lipca 2018 r. przez Republikę Federalną Niemiec

text:
               5.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/21

      Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 8 maja 2018 r. w sprawie T-283/15, Esso Raffinage/Europejska Agencja Chemikaliów, wniesione w dniu 18 lipca 2018 r. przez Republikę Federalną Niemiec
      (Sprawa C-471/18 P)
      (2018/C 399/29)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: adwokaci P. Klappich i C. Schmidt)

         Druga strona postępowania: Esso Raffinage, Europejska Agencja Chemikaliów, Republika Francuska, Królestwo Niderlandów

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 8 maja 2018 r. w sprawie T-283/15;

                  —

                  oddalenie skargi;

                  —

                  obciążenie skarżącej kosztami postępowania przed Trybunałem i Sądem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnosząca odwołanie opiera swój środek prawny na następujących zarzutach:
      Wnosząca odwołanie zarzuca po pierwsze, że Sąd naruszył prawo, nadając prawne znaczenie pismu zatytułowanemu „Oświadczenie o braku zgodności z przepisami w następstwie decyzji w sprawie oceny dokumentacji na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1907/2006”, które ECHA wysłała do francuskiego ministerstwa ekologii, zrównoważonego rozwoju, transportu i mieszkalnictwa w dniu 1 kwietnia 2015 r. (zwanego dalej „pismem”), i kwalifikując je jako akt, który może zostać zaskarżony w drodze skargi o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 263 TFUE.
      Wnosząca odwołanie zarzuca po drugie, że Sąd błędnie przywołał art. 42 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 (1), a pominął art. 22 ust. 2 tego rozporządzenia.
      Po trzecie, wnosząca odwołanie nie podziela stanowiska Sądu co do ogólnego podziału kompetencji między państwami członkowskimi a ECHA, zgodnie z którym wyłącznie ECHA ma kompetencję w zakresie rozstrzygania o zgodności informacji rejestracyjnych z wymogami rozporządzenia REACH.

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) i utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. 2006, L 396, s. 1; sprostowanie Dz.U. 2007, L 136, s. 3).


title: Sprawa T-708/17: Postanowienie Sądu z dnia 28 września 2018 r. – OPS Újpest / Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — Pomoc państwa — Pomoc wdrożona przez Węgry na rzecz przedsiębiorstw zatrudniających niepełnosprawnych pracowników — Dochodzenie wstępne — Rzekome decyzje Komisji stwierdzające zgodność pomocy z rynkiem wewnętrznym — Pojęcie zainteresowanego — Brak bezpośredniego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/71

      Postanowienie Sądu z dnia 28 września 2018 r. – OPS Újpest / Komisja
      (Sprawa T-708/17) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - Pomoc wdrożona przez Węgry na rzecz przedsiębiorstw zatrudniających niepełnosprawnych pracowników - Dochodzenie wstępne - Rzekome decyzje Komisji stwierdzające zgodność pomocy z rynkiem wewnętrznym - Pojęcie zainteresowanego - Brak bezpośredniego oddziaływania - Niedopuszczalność)
      (2018/C 427/95)
      Język postępowania: węgierski

         Strony

         Strona skarżąca: OPS Újpesti Csökkentmunkaképességűek Ipari és Kereskedelmi Kft. (OPS Újpest Kft.) (Budapeszt, Węgry) (przedstawiciel: L. Szabó, adwokat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Bottka i C. Georgieva-Kecsmar, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga oparta na art. 263 TFUE zmierzająca do stwierdzenia nieważności decyzji, jakie rzekomo wydała Komisja w sprawach skarg SA.29432 – CP 290/2009 – Węgry– Pomoc w dziedzinie zatrudniania pracowników niepełnosprawnych, której zarzucano bezprawność z powodu dyskryminującego charakteru uregulowania i SA.45498 (FC/2016) – Roszczenia OPS Újpest-lift Kft. dotyczące pomocy państwa wypłaconej przedsiębiorstwom zatrudniającym pracowników niepełnosprawnych w latach 2006-2012.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  OPS Újpesti Csökkentmunkaképességűek Ipari és Kereskedelmi Kft. (OPS Újpest Kft.) zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 437 z 18.12.2017.


title: Sprawa T-116/17: Wyrok Sądu z dnia 27 września 2018 r. – Spiegel-Verlag Rudolf Augstein i Sauga / EBC (Dostęp do dokumentów — Decyzja 2004/258/WE — Dokumenty dotyczące długu publicznego i deficytu budżetowego państwa członkowskiego — Odmowa dostępu — Wyjątek dotyczący polityki gospodarczej Unii i państwa członkowskiego)

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/51

      Wyrok Sądu z dnia 27 września 2018 r. – Spiegel-Verlag Rudolf Augstein i Sauga / EBC
      (Sprawa T-116/17) (1)

      (Dostęp do dokumentów - Decyzja 2004/258/WE - Dokumenty dotyczące długu publicznego i deficytu budżetowego państwa członkowskiego - Odmowa dostępu - Wyjątek dotyczący polityki gospodarczej Unii i państwa członkowskiego)
      (2018/C 427/65)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Spiegel-Verlag Rudolf Augstein GmbH & Co. KG (Hamburg, Niemcy) i Michael Sauga (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Koreng i T. Feldmann)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (EBC) (przedstawiciele: F. von Lindeiner i T. Filipova, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów D. Sarmiento Ramíreza-Escuderę i L. E. Capiela)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji zarządu EBC, doręczonej skarżącym pismem z dnia 15 grudnia 2016 r., oddalającej wniosek skarżących o udzielenie im dostępu do dwóch dokumentów dotyczących deficytu publicznego i długu publicznego Republiki Greckiej.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Spiegel-Verlag Rudolf Augstein GmbH & Co. KG oraz Michael Sauga pokrywają, oprócz własnych kosztów, koszty poniesione przez Europejski Bank Centralny (EBC).

         (1)  Dz.U. C 121 z 18.4.2017.


title: Sprawa T-709/17: Postanowienie Sądu z dnia 28 września 2018 r. – M-Sansz / Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — Pomoc państwa — Pomoc wdrożona przez Węgry na rzecz przedsiębiorstw zatrudniających niepełnosprawnych pracowników — Dochodzenie wstępne — Rzekome decyzje Komisji stwierdzające zgodność pomocy z rynkiem wewnętrznym — Pojęcie zainteresowanego — Brak bezpośredniego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/72

      Postanowienie Sądu z dnia 28 września 2018 r. – M-Sansz / Komisja
      (Sprawa T-709/17) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - Pomoc wdrożona przez Węgry na rzecz przedsiębiorstw zatrudniających niepełnosprawnych pracowników - Dochodzenie wstępne - Rzekome decyzje Komisji stwierdzające zgodność pomocy z rynkiem wewnętrznym - Pojęcie zainteresowanego - Brak bezpośredniego oddziaływania - Niedopuszczalność)
      (2018/C 427/96)
      Język postępowania: węgierski

         Strony

         Strona skarżąca: M-Sansz Kereskedelmi, Termelő és Szolgáltató Kft. (M-Sansz Kft.) (Pecz, Węgry) (przedstawiciel: L. Szabó, adwokat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Bottka i C. Georgieva-Kecsmar, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga oparta na art. 263 TFUE zmierzająca do stwierdzenia nieważności decyzji, jakie rzekomo wydała Komisja w sprawach skarg SA.29432 – CP 290/2009 – Węgry– Pomoc w dziedzinie zatrudniania pracowników niepełnosprawnych, której zarzucano bezprawność z powodu dyskryminującego charakteru uregulowania i SA.45498 (FC/2016) – Roszczenia OPS Újpest-lift Kft.dotyczące pomocy państwa wypłaconej przedsiębiorstwom zatrudniającym pracowników niepełnosprawnych w latach 2006-2012.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  M-Sansz Kereskedelmi, Termelő és Szolgáltató Kft. (M-Sansz Kft.) zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 437 z 18.12.2017.


title: Sprawa T-575/18: Skarga wniesiona w dniu 25 września 2018 r. – Shore Capital International / EUIPO – Circle Imperium BV (The Inner Circle)

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/93

      Skarga wniesiona w dniu 25 września 2018 r. – Shore Capital International / EUIPO – Circle Imperium BV (The Inner Circle)
      (Sprawa T-575/18)
      (2018/C 427/123)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Shore Capital International Ltd (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci O. Spieker, A. Schönfleisch i N. Willich)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Circle Imperium BV (Amsterdam, Niderlandy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Circle Imperium BV

         Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską znaku towarowego The Inner Circle – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 1 266 666

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 czerwca 2018 r. w sprawie R 1402/2017-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej w zakresie, w jakim oddalono w niej wniesione przez stronę skarżącą odwołanie od decyzji Wydziału Sprzeciwów EUIPO z dnia 26 kwietnia 2017 r., a tym samym uwzględniono wniosek właściciela rejestracji międzynarodowej o ochronę międzynarodowego znaku towarowego „The Inner Circle” (nr 1 266 666) w Unii Europejskiej w odniesieniu do klasy 41;

                  —

                  obciążenie właściciela rejestracji międzynarodowej i EUIPO kosztami postepowania, w tym niezbędnymi wydatkami poniesionymi przez stronę skarżąca w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą EUIPO.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2017/1001.


title: Sprawa T-272/16: Wyrok Sądu z dnia 4 października 2018 r. –Grecja / Komisja (EFRG i EFRROW — Wydatki wyłączone z finansowania — Wydatki dokonane przez Republikę Grecką — Ryczałtowe korekty finansowe — Jednorazowe korekty finansowe — System pomocy obszarowej — Pojęcie pastwisk trwałych — Przesłanki zastosowania korekty ryczałtowej wynoszącej 25 % — Korekta ryczałtowa wynosząca 10 % — Korekta ryczałtowa wynosząca 5 % — Artykuł 31 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 — Kontrole kluczowe — Kontrole uzupełniające — Środki wieloletnie — Projekty długoterminowe)

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/41

      Wyrok Sądu z dnia 4 października 2018 r. –Grecja / Komisja
      (Sprawa T-272/16) (1)

      (EFRG i EFRROW - Wydatki wyłączone z finansowania - Wydatki dokonane przez Republikę Grecką - Ryczałtowe korekty finansowe - Jednorazowe korekty finansowe - System pomocy obszarowej - Pojęcie pastwisk trwałych - Przesłanki zastosowania korekty ryczałtowej wynoszącej 25 % - Korekta ryczałtowa wynosząca 10 % - Korekta ryczałtowa wynosząca 5 % - Artykuł 31 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 - Kontrole kluczowe - Kontrole uzupełniające - Środki wieloletnie - Projekty długoterminowe)
      (2018/C 427/50)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Grecka (przedstawiciele: G. Kanellopoulos, O. Tsirkinidou, A. Vasilopoulou, D. Ntourntoureka i E. Leftheriotou, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo D. Triantafyllou i J. Aquilina, następnie D. Triantafyllou, J. Aquilina i K. Skelly, i wreszcie D. Triantafyllou i J. Aquilina, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2016/417 z dnia 17 marca 2016 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U.2016, L 75, s. 16).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 70 z 25.7.2016.


title: Sprawa T-702/18: Skarga wniesiona w dniu 26 listopada 2018 r. – Durand i in. / Parlament

text:
               18.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/40

      Skarga wniesiona w dniu 26 listopada 2018 r. – Durand i in. / Parlament
      (Sprawa T-702/18)
      (2019/C 65/51)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Pascal Durand (Paryż, Francja) i siedmioro innych skarżących (przedstawiciele: adwokaci O. Brouwer i E. Raedts)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że Parlament nie wypełnił ciążących na nim na mocy art. 226 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz art. 198 ust. 4 regulaminu Parlamentu Europejskiego zobowiązań ze względu na nieprzedłożenie przez Konferencję Przewodniczących na posiedzeniu plenarnym Parlamentu Europejskiego wniosku o powołanie komisji śledczej;

                  —

                  pomocniczo, w przypadku, gdyby Sąd orzekł, że pismo z dnia 21 września 2018 r. przewodniczącego Parlamentu zawierało jednoznaczne i ostateczne stanowisko kładące kres bezczynności, stwierdzenie nieważności decyzji zawartej w piśmie z dnia 21 września 2018 r. o odmowie przedłożenia na posiedzeniu plenarnym Parlamentu Europejskiego wniosku o powołanie komisji śledczej;

                  —

                  obciążenie Parlamentu kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez ewentualnych interwenientów.

         Zarzuty i główne argumenty

      W uzasadnieniu skargi skarżący podnoszą, że na podstawie art. 198 ust. 4 regulaminu Parlamentu Europejskiego oraz art. 226 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej Konferencja Przewodniczących Parlamentu była zobowiązana do sformułowania i przesłania na posiedzenie plenarne Parlamentu Europejskiego wniosku o powołanie komisji śledczej w odniesieniu do dobrostanu zwierząt w trakcie transportu, czego domagało się 223 członków Parlamentu Europejskiego. Decyzja odmawiająca podjęcia tego działania narusza wspomniane przepisy.


title: Sprawa T-725/18: Skarga wniesiona w dniu 7 grudnia 2018 r. – Intercontinental Exchange Holdings / EUIPO (BRENT)

text:
               18.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/41

      Skarga wniesiona w dniu 7 grudnia 2018 r. – Intercontinental Exchange Holdings / EUIPO (BRENT)
      (Sprawa T-725/18)
      (2019/C 65/53)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Intercontinental Exchange Holdings, Inc. (Atlanta, Georgia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: R. Hoy, Solicitor i J. Bowhill, QC)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego BRENT – zgłoszenie nr 16 710 014

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z 24 września 2018 r. w sprawie R 624/2018-2

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-726/18: Skarga wniesiona w dniu 7 grudnia 2018 r. – Melin / Parlament

text:
               18.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/42

      Skarga wniesiona w dniu 7 grudnia 2018 r. – Melin / Parlament
      (Sprawa T-726/18)
      (2019/C 65/54)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Joëlle Melin (Aubagne, Francja) (przedstawiciel: adwokat F. Wagner)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie dopuszczalności zarzutu niezgodności z prawem i stwierdzenie niezgodności z prawem art. 33 i 68 przepisów wykonawczych do Statutu posła, a zatem;

                  —

                  stwierdzenie, że decyzja sekretarza generalnego z dnia 4 października 2018 r. jest pozbawiona podstawy prawnej;

            zasadniczo:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego z dnia 4 października 2018 r., doręczonej pismem nr D316037 z dnia 10 października 2018 r., wydanej na podstawie art. 68 decyzji Prezydium Parlamentu Europejskiego 2009/C 159/01 z dnia 19 maja i 9 lipca 2008 r.„dotyczącej przepisów wykonawczych do statutu posła do Parlamentu Europejskiego” ze zmianami, w której to decyzji stwierdzono istnienie zadłużenia po stronie skarżącej w wysokości 130 339,35 EUR z tytułu nienależnie wypłaconych kwot w ramach zatrudniania asystentów parlamentarnych i uzasadniono windykację tej sumy;

                  —

                  stwierdzenie nieważności noty debetowej nr 2018-1597 informującej skarżącą o stwierdzeniu po jej stronie zadłużenia w związku z decyzją sekretarza generalnego z dnia 4 października 2018 r., – „windykacja nienależnie wypłaconych kwot z tytułu zatrudniania asystentów parlamentarnych – zastosowanie art. 68 przepisów wykonawczych do Statutu posła i art. 78-79 rozporządzenia finansowego”;

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego całością kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący zarzutu niezgodności z prawem z tytułu naruszenia przez art. 33 i 68 przepisów wykonawczych do Statutu posła przyjętych decyzją Prezydium Parlamentu Europejskiego z dnia 19 maja i 9 lipca 2008 r. zasad pewności prawa i uzasadnionych oczekiwań, zwłaszcza z powodu braku ich jasności i precyzyjności.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia wymogów formalnych, z uwagi na to, że zaskarżona decyzja nie umożliwia dokładnego zapoznania się z podstawami odmowy dopuszczalności dokumentów przedstawionych jako dowody świadczonej pracy. Decyzja jest zatem pozbawiona uzasadnienia z naruszeniem art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, który ustanawia prawo do dobrej administracji.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia praw skarżącej, jako że nie została ona wysłuchana ustnie przez sekretarza generalnego, lecz jedynie za pośrednictwem pisemnego etapu postępowania.


title: Sprawa T-738/18: Skarga wniesiona w dniu 11 grudnia 2018 r. – Dragnea / Komisja

text:
               18.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/43

      Skarga wniesiona w dniu 11 grudnia 2018 r. – Dragnea / Komisja
      (Sprawa T-738/18)
      (2019/C 65/56)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Liviu Dragnea (Bukareszt, Rumunia) (przedstawiciele: B. O’Connor, solicitor i S. Gubel, lawyer)

         Strona przeciwna: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (OCM(2018)20575) wysłanej do przedstawiciela skarżącej pismem datowanym w dniu 1 października 2018 r.;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 9 ust. 1, art. 9 ust. 2 i art. 9 ust. 4 rozporządzenia OLAF (1) oraz naruszenia prawa skarżącego do obrony w dochodzeniach, w tym prawa do bycia wysłuchanym i poszanowania zasady domniemania niewinności.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady dobrej administracji w odniesieniu do dochodzeń oraz odmowy wszczęcia dochodzenia w sprawie przebiegu dochodzenia OLAF.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa dostępu do dokumentów dotyczących dochodzenia OLAF.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r. dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999


title: Sprawa T-743/18: Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2018 r. – Japan Tobacco v EUIPO – I.J. Tobacco Industry (I.J. TOBACCO INDUSTRY)

text:
               18.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/44

      Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2018 r. – Japan Tobacco v EUIPO – I.J. Tobacco Industry (I.J. TOBACCO INDUSTRY)
      (Sprawa T-743/18)
      (2019/C 65/57)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Japan Tobacco, Inc. (Tokio, Japonia) (przedstawiciel: adwokat J. Gracia Albero)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: I.J. Tobacco Industry FZE (Ras Al Khaimah, Zjednoczone Emiraty Arabskie)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca przed Sądem

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego w kolorach czarnym i białym I.J. TOBACCO INDUSTRY – zgłoszenie nr 16 003 551

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 października 2018 r. w sprawie R 979/2018-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami niniejszego postępowania wraz z kosztami wynikającymi z postępowań przed Wydziałem Sprzeciwów oraz Czwartą Izba Odwoławczą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-744/18: Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2018 r. – Oakley / EUIPO – Xuebo Ye (Przedstawienie przerwanej elipsy)

text:
               18.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/45

      Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2018 r. – Oakley / EUIPO – Xuebo Ye (Przedstawienie przerwanej elipsy)
      (Sprawa T-744/18)
      (2019/C 65/58)
      Język skargi: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Oakley, Inc. (Foothill Ranch, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci E. Ochoa Santamaría i I. Aparicio Martínez)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Xuebo Ye (Wenzhou, Chiny)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego (przedstawienie przerwanej elipsy) – zgłoszenie nr 13 088 191

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 października 2018 r. w sprawie R 692/2018-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  dopuszczenie skargi ze wszystkimi załączonymi do niej dokumentami;

                  —

                  przeprowadzenie zgłoszonych dowodów;

                  —

                  uwzględnienie skargi poprzez stwierdzenie nieważności i pozostawienie bez skutków zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 72 ust. 6 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-753/18: Skarga wniesiona w dniu 26 grudnia 2018 r. – C&A/EUIPO (#BESTDEAL)

text:
               18.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/46

      Skarga wniesiona w dniu 26 grudnia 2018 r. – C&A/EUIPO (#BESTDEAL)
      (Sprawa T-753/18)
      (2019/C 65/60)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: C&A AG (Zug, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat P. Koch Moreno)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy #BESTDEAL w kolorze białym – zgłoszenie nr 17 681 826

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 października 2018 r. w sprawie R 1234/2018-2

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie zasadności skargi i stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania w wypadku wdania się w spór w niniejszym postępowaniu.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie zasady pewności prawa i równego traktowania.


title: Sprawa T-116/18: Postanowienie Sądu z dnia 12 grudnia 2018 r. – Darmanin / EASO

text:
               18.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/47

      Postanowienie Sądu z dnia 12 grudnia 2018 r. – Darmanin / EASO
      (Sprawa T-116/18) (1)

      (2019/C 65/61)
      Język postępowania: francuski
      Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 152 z 30.4.2018.


title: Sprawa T-520/18: Postanowienie Sądu z dnia 14 grudnia 2018 r. – BGC Partners / EUIPO – Bankgirocentralen BGC (BGC PARTNERS)

text:
               18.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/47

      Postanowienie Sądu z dnia 14 grudnia 2018 r. – BGC Partners / EUIPO – Bankgirocentralen BGC (BGC PARTNERS)
      (Sprawa T-520/18) (1)

      (2019/C 65/63)
      Język postępowania: angielski
      Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 392 z 29.10.2018.


title: Sprawa T-522/18: Postanowienie Sądu z dnia 14 grudnia 2018 r. – BGC Partners / EUIPO – Bankgirocentralen BGC (AUREL BGC)

text:
               18.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/48

      Postanowienie Sądu z dnia 14 grudnia 2018 r. – BGC Partners / EUIPO – Bankgirocentralen BGC (AUREL BGC)
      (Sprawa T-522/18) (1)

      (2019/C 65/65)
      Język postępowania: angielski
      Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 392 z 29.10.2018.


title: Sprawa T-523/18: Postanowienie Sądu z dnia 14 grudnia 2018 r. – BGC Partners / EUIPO – Bankgirocentralen BGC (BGCPRO)

text:
               18.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/48

      Postanowienie Sądu z dnia 14 grudnia 2018 r. – BGC Partners / EUIPO – Bankgirocentralen BGC (BGCPRO)
      (Sprawa T-523/18) (1)

      (2019/C 65/66)
      Język postępowania: angielski
      Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 392 z 29.10.2018.


title: Sprawa T-336/17: Wyrok Sądu z dnia 29 stycznia 2019 r. – The GB Foods / EUIPO – Yatecomeré (YATEKOMO) Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Słowny unijny znak towarowy YATEKOMO – Graficzny krajowy znak towarowy yatecomeré – Dopuszczalność nowych dowodów w celu potwierdzenia prawdziwości faktu notoryjnego – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 60 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               18.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/28

      Wyrok Sądu z dnia 29 stycznia 2019 r. – The GB Foods / EUIPO – Yatecomeré (YATEKOMO)
      (Sprawa T-336/17) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy YATEKOMO - Graficzny krajowy znak towarowy yatecomeré - Dopuszczalność nowych dowodów w celu potwierdzenia prawdziwości faktu notoryjnego - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 60 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2019/C 103/36)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: The GB Foods (L'Hospitalet de Llobregat, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci M. C. Buganza González i E. Torner Lasalle)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Yatecomeré, SL (Ribadumia, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J. C. Erdozain López, V. Arnaiz Medina i L. Montoya Terán)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 marca 2017 r. (sprawa R 1506/2016-5) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Yatecomeré a The GB Foods.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  The GB Foods, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 318 z 25.9.2017.


title: Sprawa T-129/19: Skarga wniesiona w dniu 25 lutego 2019 r. — Necci/Komisja

text:
               6.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/45

      Skarga wniesiona w dniu 25 lutego 2019 r. — Necci/Komisja
      (Sprawa T-129/19)
      (2019/C 155/54)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Claudio Necci (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Skarżący wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 18 kwietnia 2018 r. oddalającej w sposób dorozumiany jego wniosek o ubezpieczenie w RCAM;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżąc podnosi jeden zarzut główny i jeden zarzut pomocniczy.
      Skarżący podnosi tytułem głównym, że Komisja Europejska naruszyła art. 95 Warunków zatrudnienia innych pracowników (zwanych dalej „WZIP”) poprzez odmowę ubezpieczenia go we wspólnym systemie ubezpieczeń zdrowotnych (RCAM), nie uwzględniając dodatkowego okresu składkowego przyznanego mu w ramach systemu emerytalnego instytucji Unii w zamian za przeniesienie jego krajowych uprawnień emerytalnych.
      Pomocniczo skarżący podnosi zarzut niezgodności z prawem art. 95 WZIP w świetle art. 45 TFUE.


title: Sprawa T-153/19: Skarga wniesiona w dniu 11 marca 2019 r. — European Union Copper Task/Komisja

text:
               6.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/51

      Skarga wniesiona w dniu 11 marca 2019 r. — European Union Copper Task/Komisja
      (Sprawa T-153/19)
      (2019/C 155/60)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: European Union Copper Task Force (Essex, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: I. Moreno-Tapia Rivas i C. Vila Gisbert, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2018/1981 (1) w zakresie, w jakim odnawia ono zatwierdzenie związków miedzi jako substancji kwalifikujących się do zastąpienia w oparciu o niezgodną z prawem podstawę prawną;

                  —

                  rozszerzenie skutków stwierdzenia nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/408 (2) w zakresie, w jakim rozporządzenie to wykonuje art. 80 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 1107/2009 oraz włącza związki miedzi do wykazu substancji czynnych kwalifikujących się do zastąpienia;

                  —

                  uznanie, że rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2018/1981 narusza zasadę proporcjonalności;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy oparty na tym, że rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2018/1981 odnawia zatwierdzenie związków miedzi jako substancji kwalifikujących się do zastąpienia w oparciu o niezgodną z prawem podstawę prawną. W szczególności:

                              —

                              Artykuł 24 i pkt 4 załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 1107/2009 (3) naruszają prawo Unii, ponieważ:

                                          (i)

                                          dowody naukowe wskazują na to, że „kryteria PBT”, a w szczególności kryterium trwałości, nie są właściwe dla miedzi;

                                          (ii)

                                          zastosowanie kryteriów PBT do substancji nieorganicznych nie jest spójne z innymi aktami prawnymi, które zostały wdrożone w dziedzinie regulowanych substancji chemicznych;

                                          (iii)

                                          w odniesieniu do substancji kwalifikujących się do zastąpienia zastosowanie kryteriów PBT do związków miedzi wykracza poza to, co niezbędne do osiągnięcia celów, którym służy rozporządzenie (WE) nr 1107/2009. Ponadto w rozporządzeniu tym błędnie zinterpretowano zasadę ostrożności.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący niezgodności z prawem rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/408 w odniesieniu do uznania związków miedzi za substancje kwalifikujące się do zastąpienia.

                  3.

                  Zarzut trzeci, podniesiony tytułem ewentualnym, dotyczący okoliczności, że rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2018/1981 narusza zasadę proporcjonalności.

         (1)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2018/1981 z dnia 13 grudnia 2018 r. w sprawie odnowienia zatwierdzenia substancji czynnych związki miedzi, jako substancji kwalifikujących się do zastąpienia, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 dotyczącym wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, oraz w sprawie zmiany załącznika do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 540/2011 (Dz.U. 2018, L 317, s. 16).

         (2)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/408 z dnia 11 marca 2015 r. w sprawie wykonania art. 80 ust. 7 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 dotyczącego wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin oraz w sprawie ustalenia wykazu substancji kwalifikujących się do zastąpienia (Dz.U. 2015, L 67, s. 18).

         (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin i uchylające dyrektywy Rady 79/117/EWG i 91/414/EWG (Dz.U. 2009, L 309, s. 1).


title: Sprawa T-154/19: Skarga wniesiona w dniu 11 marca 2019 r. — ZU/ESDZ

text:
               6.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/52

      Skarga wniesiona w dniu 11 marca 2019 r. — ZU/ESDZ
      (Sprawa T-154/19)
      (2019/C 155/61)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: ZU (przedstawiciel: adwokat C. Bernard-Glanz)

         Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego ESDZ z dnia 30 listopada 2018 r. oddalającej zażalenie strony skarżącej z dnia 27 lipca 2018 r. w zakresie, w jakim w sposób dorozumiany oddalono w nim zestawienie wydatków z dnia 26 lutego 2018 r.;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut dotyczący naruszenia obowiązujących przepisów regulaminu pracowniczego (w szczególności art. 12a, 56 i 71) oraz naruszenia art. 31 ust. 1 i 2, art. 41 ust. 1 i art. 48 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, naruszenia zasady „rozsądnego terminu”, zasady dobrej administracji i zasady należytego zarządzania finansami (marnotrawstwo zasobów UE), nadużycia władzy i ukrywania dowodów, naruszenia przepisów dotyczących zwrotu kosztów podróży, naruszenia zasady proporcjonalności, oczywistego błędu w ocenie, naruszenia obowiązku staranności oraz pominięcia informacji prima facie wskazanych w zażaleniu złożonym przez stronę skarżącą na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego.


title: Sprawa T-155/19: Skarga wniesiona w dniu 12 marca 2019 r. — AP/EFI

text:
               6.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/53

      Skarga wniesiona w dniu 12 marca 2019 r. — AP/EFI
      (Sprawa T-155/19)
      (2019/C 155/62)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: AP (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

         Strona pozwana: Europejski Fundusz Inwestycyjny

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej z dnia 30 sierpnia 2018 r. i z dnia 3 października 2018 r., w których oddalono wniosek skarżącej z dnia 20 czerwca 2018 r.;

                  —

                  nakazanie stronie pozwanej zapłaty wynagrodzenia określonego w art. 33 regulaminu pracowniczego od dnia 1 kwietnia 2018 r., retroaktywnie, powiększonego o odsetki za zwłokę obliczone według stopy Europejskiego Banku Centralnego + 2 pkt, aż do chwili uiszczenia całej kwoty;

                  —

                  nakazanie stronie pozwanej naprawienia wyrządzonej krzywdy, którą można oszacować ex aequo et bono na przynajmniej 20 000 EUR;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący tego, że choroba strony skarżącej skutkowała zawieszeniem wypowiedzenia i zastosowaniem reżimu zabezpieczenia społecznego. Strona skarżąca twierdzi, że przyjęcie odmiennego stanowiska stanowiłoby naruszenie regulaminu pracowniczego, obowiązku staranności i zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący tego, że odmowa zaakceptowania cofnięcia rezygnacji strony skarżącej stanowi naruszenie obowiązku staranności.


title: Sprawa T-159/19: Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2019 r. — Bog-Fran/EUIPO — Fabryki Mebli „Forte” (Meble)

text:
               6.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/54

      Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2019 r. — Bog-Fran/EUIPO — Fabryki Mebli „Forte” (Meble)
      (Sprawa T-159/19)
      (2019/C 155/63)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Bog-Fran sp. z o.o. sp.k. (Warszawa, Polska) (przedstawiciel: M. Mikosza, adwokat)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Fabryki Mebli „Forte” S.A. (Ostrów Mazowiecka, Polska)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego wzoru: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny wzór: Wzór wspólnotowy nr 1384 002-0034

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 stycznia 2019 r. w sprawie R 291/2018-3

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz uwzględnienie wniosku o unieważnienie prawa do wzoru;

                  —

                  obciążenie EUIPO i drugiej strony w postępowaniu przed izbą odwoławczą kosztami postępowania oraz kosztami poniesionymi przez skarżącą.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002.


title: Sprawa T-160/19: Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2019 r. — LTTE/Rada

text:
               6.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/54

      Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2019 r. — LTTE/Rada
      (Sprawa T-160/19)
      (2019/C 155/64)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Liberation Tigers of Tamil Eelam (LTTE) (Herning, Dania) (przedstawiciele: A. van Eik i T. Buruma, adwokaci)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2019/25 (1) w dotyczącym jej zakresie.
      Posiłkowo strona skarżąca podnosi, że w niniejszej sprawie uzasadniony jest mniej dotkliwy środek niż utrzymanie w unijnym wykazie organizacji terrorystycznych.
      Strona skarżąca wnosi ponadto o obciążenie Rady kosztami postępowania wraz z odsetkami w kwocie, która zostanie określona w późniejszym terminie.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, w którym strona skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja jest w stosunku do niej nieważna, ponieważ skarżąca nie może zostać uznana za grupę terrorystyczną w rozumieniu art. 1 ust. 3 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB (2).

                  2.

                  Zarzut drugi, w którym strona skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja jest w stosunku do niej nieważna, ponieważ właściwy organ nie podjął decyzji zgodnie z wymogiem określonym w art. 1 ust. 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB.

                  3.

                  Zarzut trzeci, w którym strona skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja jest w stosunku do niej nieważna, ponieważ Rada nie dokonała odpowiedniej kontroli zgodnie z art. 1 ust. 6 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB.

                  4.

                  Zarzut czwarty, w którym strona skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja jest w stosunku do niej nieważna w zakresie, w jakim nie spełnia ona wymogów proporcjonalności i pomocniczości.

                  5.

                  Zarzut piąty, w którym strona skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja jest w stosunku do niej nieważna w zakresie, w jakim nie spełnia ona obowiązku uzasadnienia przewidzianego w art. 269 TFUE.

                  6.

                  Zarzut pierwszy, w którym strona skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja jest w stosunku do niej nieważna, ponieważ narusza ona prawo do obrony i prawo do skutecznej ochrony sądowej skarżącej.

         (1)  Decyzja Rady (WPZiB) 2019/25 z dnia 8 stycznia 2019 r. dotycząca zmiany oraz aktualizacji wykazu osób, grup i podmiotów objętych art. 2, 3 i 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu i uchylenia decyzji (WPZiB) 2018/1084 (Dz.U. 2019, L 6, s. 6).

         (2)  Wspólne stanowisko Rady 2001/931/WPZiB z dnia 27 grudnia 2001 r. w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu (Dz.U. 2001, L 344, s. 93).


title: Sprawa T-167/19: Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2019 r. — Tempus Energy Germany i T Energy Sweden/Komisja

text:
               6.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/55

      Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2019 r. — Tempus Energy Germany i T Energy Sweden/Komisja
      (Sprawa T-167/19)
      (2019/C 155/65)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Tempus Energy Germany GmbH (Berlin, Niemcy), T Energy Sweden AB (Göteborg, Szwecja) (przedstawiciele: adwokaci D. Fouquet i J. Derenne)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 7 lutego 2018 r. w sprawie projektowanego polskiego mechanizmu mocy [SA.46100, C(2018) 601 final] (1);

                  —

                  obciążenie Komisji jej własnymi kosztami postępowania i kosztami poniesionymi przez skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, zgodnie z którym poprzez niewszczęcie formalnego postępowania wyjaśniającego w następstwie zgłoszenia projektowanego polskiego mechanizmu mocy, Komisja naruszyła art. 108 ust. 2 TFUE, art. 4 ust. 4 i art. 6 ust. 1 rozporządzenia 2015/1589 (2), a także zasady niedyskryminacji, proporcjonalności i ochrony uzasadnionych oczekiwań oraz dokonała błędnej oceny okoliczności faktycznych. Komisji nie udało się pozbyć wątpliwości, które zrodziły się u niej na wstępnym etapie postępowania, co naruszyło uprawnienia procesowe skarżących.

                  2.

                  Zarzut drugi, zgodnie z którym Komisja nie przedstawiła wystarczającego uzasadnienia w zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 296 TFUE.

         (1)  Dz.U. 2018, C 462, s. 1

         (2)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (tekst jednolity) (Dz.U. 2015, L 248, s. 9).


title: Sprawa T-169/19: Skarga wniesiona w dniu 19 marca 2019 r. — Style & Taste/EUIPO — The Polo/Lauren Company (Przedstawienie gracza polo)

text:
               6.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/56

      Skarga wniesiona w dniu 19 marca 2019 r. — Style & Taste/EUIPO — The Polo/Lauren Company (Przedstawienie gracza polo)
      (Sprawa T-169/19)
      (2019/C 155/66)
      Język skargi: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Style & Taste, SL (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat L. Plaza Fernández-Villa)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: The Polo/Lauren Company LP (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Graficzny znak towarowy (Przedstawienie gracza polo) –unijny znak towarowy nr 4 049 201

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z 7 stycznia 2019 r. w sprawie R 1272/2018-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  orzeczenie, że wspólnotowy znak towarowy nr 4 049 201 był wyprzedzony przez wzór przemysłowy 24087 i w związku z tymi orzeczenie, że europejski znak towarowy nr 4 049 201, będący własnością PRL, nie ma cechy nowości w rozumieniu właściwych przepisów i w konsekwencji unieważnienie tego znaku europejskiego.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 53 ust. 2 rozporządzenia Rady (UE) nr 207/2009.

                  —

                  Naruszenie prawa wewnętrznego dotyczącego ochrony prawnej wzorów przemysłowych, a w szczególności prawa własności intelektualnej.


title: Sprawa T-170/19: Skarga wniesiona w dniu 20 marca 2019 r. — – Sherpa Europe/EUIPO — Núcleo de comunicaciones y control (SHERPA NEXT)

text:
               6.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/57

      Skarga wniesiona w dniu 20 marca 2019 r. — – Sherpa Europe/EUIPO — Núcleo de comunicaciones y control (SHERPA NEXT)
      (Sprawa T-170/19)
      (2019/C 155/67)
      Język skargi: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Sherpa Europe, SL (Erandio, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat M. Esteve Sanz)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Núcleo de comunicaciones y control, SL (Tres Cantos, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca przed Sądem

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego SHERPA NEXT — zgłoszenie nr 12 891 495

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 10 grudnia 2018 r. w sprawie R 523/2017-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO oraz, w stosownym wypadku, interwenienta kosztami postępowania przed Sądem oraz kosztami postępowania przed Izbą Odwoławczą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 47 ust. 2 i 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001


title: Sprawa T-311/18: Postanowienie Sądu z dnia 5 marca 2019 r. — UPF/Komisja

text:
               6.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/58

      Postanowienie Sądu z dnia 5 marca 2019 r. — UPF/Komisja
      (Sprawa T-311/18) (1)

      (2019/C 155/68)
      Język postępowania: angielski
      Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 240 z 9.7.2018.


title: Sprawa T-188/19: Skarga wniesiona w dniu 1 kwietnia 2019 r. — Zjednoczone Królestwo/Komisja

text:
               20.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 172/46

      Skarga wniesiona w dniu 1 kwietnia 2019 r. — Zjednoczone Królestwo/Komisja
      (Sprawa T-188/19)
      (2019/C 172/60)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: S. Brandon, pełnomocnik, T. Johnston i J. Scott, barristers)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji w sprawie przyjęcia ostatecznego sprawozdania z audytu, numer referencyjny audytu 14-BA262-013, jako decyzji ostatecznej, doręczonej rządowi Zjednoczonego Królestwa pismem z dnia 20 grudnia 2018 r. i otrzymanej w dniu 21 stycznia 2019 r.;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa przez audytorów poprzez uznanie, że wymagane było przedstawienie wykazu liczby przepracowanych godzin w ciągu jednego dnia, a w konsekwencji dokonania przez nich błędnej interpretacji umów o udzielenie dotacji.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że ostateczne sprawozdanie z audytu uniemożliwia w sposób niezgodny z prawem realizację uzasadnionych oczekiwań Met Office (brytyjskiego Biura Meteorologicznego) co do tego, że ustanowiony przez ten urząd system rejestracji czasu pracy ex post facto oraz miesięczne obliczanie kosztów pośrednich spełnia wymogi określone w umowach o udzielenie dotacji.


title: Sprawa C-165/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 13 grudnia 2018 r. w sprawie T-851/14, Slovak Telekom/Komisja, wniesione w dniu 22 lutego 2019 r. przez Slovak Telekom, a.s.

text:
               29.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/32

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 13 grudnia 2018 r. w sprawie T-851/14, Slovak Telekom/Komisja, wniesione w dniu 22 lutego 2019 r. przez Slovak Telekom, a.s.
      (Sprawa C-165/19 P)
      (2019/C 148/30)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Slovak Telekom, a.s. (przedstawiciele: D. Geradin, Rechtsanwalt, R. O’Donoghue, QC)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Solvanet, a.s.

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu, w całości lub w części;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji, w całości lub w części;

                  —

                  ewentualnie uchylenie lub dalsze zmniejszenie grzywien nałożonych na ST;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania i postępowania przed Sądem.

         Zarzuty i główne argumenty

                  —

                  Zarzut pierwszy — naruszenie prawa lub oczywiste błędy albo brak uzasadnienia co do odmowy sprzedaży:

                              —

                              Część pierwsza zarzutu: wnosząca odwołanie twierdzi, że ustalenia Sądu, w myśl których warunki z wyroku Bronner dotyczące odmowy dostępu na podstawie art. 102 TFUE nie mają zastosowania, jeżeli istnieje obowiązek regulacyjny ex ante dotyczący dostępu, są nieprawidłowe. Ponadto argument Sądu, zgodnie z którym warunek z wyroku Bronner dotyczący „niezbędności nie musi być spełniony, ponieważ uregulowanie ex ante uznało już ‘potrzebę dostępu do pętli lokalnej [wnoszącej odwołanie]’ i że wobec tego Komisja nie musiała już (ponownie) badać ‘niezbędności’ na podstawie art. 102, narusza prawo.

                              —

                              Część druga zarzutu: wnosząca odwołanie twierdzi, że ustalenia Sądu, w myśl których wyrok Trybunału w sprawie TeliaSonera stanowi potwierdzenie tezy, iż odmówienie sprzedaży przez skarżącą nie wymaga wykazania, iż spełnione są warunki z wyroku Bronner, stanowią naruszenie prawa.

                              —

                              Część trzecia zarzutu: wnosząca odwołanie twierdzi, że ustalenia Sądu, w myśl których należy odróżnić wyrok Trybunału w sprawie Clearstream od sprawy skarżącej, ponieważ, w odróżnieniu od wnoszącej odwołanie, nie dotyczyła ona dawnego monopolu państwa ani regulacyjnego obowiązku ex ante dotyczącego dostępu, stanowią naruszenie prawa.

                              —

                              Część czwarta zarzutu: wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd naruszył prawo lub popełnił oczywisty błąd albo dopuścił się braku uzasadnienia, stwierdzając, że dorozumiana odmowa dostępu nie musi być mniej poważna niż rzeczywista odmowa dostępu i że każdy przypadek wymaga osobnej oceny.

                              —

                              Część piąta zarzutu: wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd naruszył prawo lub popełnił oczywisty błąd albo dopuścił się braku uzasadnienia, stwierdzając, że okoliczność, iż skarżąca jest dawnym monopolem państwowym stanowi podstawę prawną, aby w niniejszej sprawie nie stosować warunków z wyroku Bronner.

                  —

                  Zarzut drugi — wnosząca odwołanie twierdzi, że ustalenie przez Sąd, iż Komisja nie naruszyła jej prawa do obrony, nie ujawniając wnoszącej odwołanie metodologii, zasad i danych dotyczących obliczenia długoterminowych średnich kosztów przyrostowych (zwanych dalej ‘LRAIC’) i nie zezwalając wnoszącej odwołanie na złożenie uwag przed wydaniem zaskarżonej decyzji w terminie, który umożliwiłby wnoszącej odwołanie skorzystanie z prawa do obrony, stanowi naruszenie prawa.

                  —

                  Zarzut trzeci — wnosząca odwołanie twierdzi, że uzasadnienie przez Sąd oddalenia jej dostosowań ‘optymalizacyjnych’ narusza prawo, ponieważ stanowi niewłaściwe zastosowanie pojęcia równie skutecznego operatora (zwanego dalej‘RSO’) w szczególnym kontekście niniejszej sprawy.


title: Sprawa T-730/16: Wyrok Sądu z dnia 13 marca 2019 r. — Espírito Santo Financial Group/EBC (Dostęp do dokumentów — Decyzja 2004/258/WE — Dokumenty dotyczące decyzji EBC z dnia 1 sierpnia 2014 r. w sprawie Banco Espírito Santo SA — Częściowa odmowa dostępu — Wyjątek dotyczący poufności obrad organów decyzyjnych EBC — Wyjątek dotyczący polityki finansowej, pieniężnej lub gospodarczej Unii lub państwa członkowskiego — Wyjątek dotyczący stabilności systemu finansowego w Unii lub w państwie członkowskim — Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych — Wyjątek dotyczący dokumentów na użytek wewnętrzny — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               29.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/44

      Wyrok Sądu z dnia 13 marca 2019 r. — Espírito Santo Financial Group/EBC
      (Sprawa T-730/16) (1)

      (Dostęp do dokumentów - Decyzja 2004/258/WE - Dokumenty dotyczące decyzji EBC z dnia 1 sierpnia 2014 r. w sprawie Banco Espírito Santo SA - Częściowa odmowa dostępu - Wyjątek dotyczący poufności obrad organów decyzyjnych EBC - Wyjątek dotyczący polityki finansowej, pieniężnej lub gospodarczej Unii lub państwa członkowskiego - Wyjątek dotyczący stabilności systemu finansowego w Unii lub w państwie członkowskim - Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych - Wyjątek dotyczący dokumentów na użytek wewnętrzny - Obowiązek uzasadnienia)
      (2019/C 148/40)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Espírito Santo Financial Group SA (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci R. Oliveira, S. Estima Martins i D. Duarte de Campos)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: F. von Lindeiner i S. Lambrinoc, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata H.G. Kamanna)

         Przedmiot

      Wniesione na podstawie art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji EBC z dnia 31 sierpnia 2016 r. o częściowej odmowie dostępu do określonych dokumentów dotyczących decyzji EBC z dnia 1 sierpnia 2014 r. w sprawie Banco Espírito Santo SA.

         Sentencja

                  1)

                     Stwierdza się nieważność decyzji Europejskiego Banku Centralnego (EBC) z dnia 31 sierpnia 2016 r. częściowo odmawiającej dostępu do określonych dokumentów dotyczących decyzji EBC z dnia 1 sierpnia 2014 r. w sprawie Banco Espírito Santo SA, w zakresie w jakim odmówiono w niej dostępu do kwoty kredytu wymienionej we fragmentach protokołu odnotowującego decyzję Rady Prezesów EBC z dnia 28 lipca 2014 r. a także do informacji utajnionych w propozycjach zarządu EBC z dnia 28 lipca i 1 sierpnia 2014 r.

                  2)

                     W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                     Espírito Santo Financial Group SA oraz EBC pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 462 z 12.12.2016.


title: Sprawa T-799/16: Wyrok Sądu z dnia 12 marca 2019 r. — Xiaomi/EUIPO — Dudingen Develops (MI) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego MI — Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy MI — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 94 rozporządzenia 2017/1001)

text:
               29.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/45

      Wyrok Sądu z dnia 12 marca 2019 r. — Xiaomi/EUIPO — Dudingen Develops (MI)
      (Sprawa T-799/16) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego MI - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy MI - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 94 rozporządzenia 2017/1001)
      (2019/C 148/41)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Xiaomi Inc. (Pekin, Chiny) (przedstawiciele: adwokaci T. Raab i C. Tenkhoff)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: M. Rajh, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Dudingen Develops, SL (Leganés, Hiszpania)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 września 2016 r. (sprawa R 337/2016-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Xiaomi a Dudigen Develops.

         Sentencja

                  1)

                     Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 5 września 2016 r. w zakresie, w jakim na mocy tej decyzji oddalono odwołanie od decyzji Wydziału Sprzeciwów o oddaleniu sprzeciwu wobec rejestracji oznaczenia graficznego MI jako unijnego znaku towarowego dla „materiałów na przewody instalacji elektrycznych [kable]”, „kabli elektrycznych”, „izolowanych przewodów elektrycznych”, „kabli połączeniowych”, „złączy do kabli”, „adapterów do wtyczek”, „przejściówek [adapterów] podróżnych do wtyczek elektrycznych”, „złączy pośrednich do podłączania telefonów do aparatów słuchowych” i „przedłużaczy elektrycznych”, należących do klasy 0, a także dla „plecaków”, „małych plecaków” i „toreb alpinistycznych”, należących do klasy 18.

                  2)

                     W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                     Xiaomi Inc. pokrywa dwie trzecie własnych kosztów oraz dwie trzecie kosztów poniesionych przez EUIPO.

                  4)

                     EUIPO pokrywa jedną trzecią własnych kosztów oraz jedną trzecią kosztów poniesionych przez Xiaomi.

         (1)  Dz.U. C 22 z 23.1.2017.


title: Sprawa T-837/16: Wyrok Sądu z dnia 7 marca 2019 r. — Szwecja/Komisja (REACH — Decyzja Komisji zezwalająca na wykorzystanie żółtego sulfochromianu ołowiu i czerwonego chromianu, molibdenianu i siarczanu ołowiu — Artykuł 60 ust. 4 i 5 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 — Badanie niedostępności rozwiązań alternatywnych — Naruszenie prawa)

text:
               29.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/46

      Wyrok Sądu z dnia 7 marca 2019 r. — Szwecja/Komisja
      (Sprawa T-837/16) (1)

      (REACH - Decyzja Komisji zezwalająca na wykorzystanie żółtego sulfochromianu ołowiu i czerwonego chromianu, molibdenianu i siarczanu ołowiu - Artykuł 60 ust. 4 i 5 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 - Badanie niedostępności rozwiązań alternatywnych - Naruszenie prawa)
      (2019/C 148/42)
      Język postępowania: szwedzki

         Strony

         Strona skarżąca: Królestwo Szwecji (przedstawiciele: A. Falk i F. Bergius,
      a następnie A. Falk, C. Meyer-Seitz, H. Shev i J. Lundberg, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Komisja Europejska, (przedstawiciele: R. Lindenthal, K. Mifsud-Bonnici, K. Simonsson i G. Tolstoy, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający stronę skarżącą: Królestwo Danii (przedstawiciele: początkowo C. Thorning i M. Wolff, a następnie M. Wolff i J. Nymann-Lindegren, pełnomocnicy); Republika Finlandii (przedstawiciel: S. Hartikainen, pełnomocnik);

         i Parlament Europejski (przedstawiciele: A. Neergaard i A. Tamás, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA), (przedstawiciele: M. Heikkilä, W. Broere i C. Schultheiss, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Komisji C(2016) 5644 final z dnia 7 września 2016 r. zatwierdzającej niektóre zastosowania żółtego sulfochromianu ołowiu i czerwonego chromianu, molibdenianu i siarczanu ołowiu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1907/2006.

         Sentencja

                  1)

                     Stwierdza się nieważność decyzji wykonawczej Komisji C(2016) 5644 final z dnia 7 września 2016 r. zatwierdzającej niektóre zastosowania żółtego sulfochromianu ołowiu i czerwonego chromianu, molibdenianu i siarczanu ołowiu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1907/2006.

                  2)

                     Wniosek Komisji, aby w przypadku stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej C(2016) 5644 final z dnia 7 września 2016 r. utrzymać w mocy skutki tej decyzji do czasu, gdy będzie mogła ona ponownie rozpatrzyć wniosek o udzielenie zezwolenia, zostaje oddalony.

                  3)

                     Komisja pokrywa własne koszty, jak również koszty poniesione przez Królestwo Szwecji.

                  4)

                     Królestwo Danii, Republika Finlandii i Parlament Europejski pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 38 z 6.2.2017.


title: Sprawa T-59/17: Wyrok Sądu z dnia 7 marca 2019 r. — L/Parlament (Służba publiczna — Akredytowany asystent parlamentarny — Rozwiązanie umowy — Utrata zaufania — Działalność dodatkowa — Oczywisty błąd w ocenie — Żądanie zapłaty zadośćuczynienia)

text:
               29.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/47

      Wyrok Sądu z dnia 7 marca 2019 r. — L/Parlament
      (Sprawa T-59/17) (1)

      (Służba publiczna - Akredytowany asystent parlamentarny - Rozwiązanie umowy - Utrata zaufania - Działalność dodatkowa - Oczywisty błąd w ocenie - Żądanie zapłaty zadośćuczynienia)
      (2019/C 148/43)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: L (przedstawiciel: adwokat I. Coutant Peyre)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: Í. Ní Riagáin Düro i M. Windisch, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Po pierwsze, oparte na art. 270 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Parlamentu z dnia 24 czerwca 2016 r. w sprawie rozwiązania ze skarżącym umowy akredytowanego asystenta parlamentarnego oraz po drugie, żądanie zapłaty zadośćuczynienia za krzywdę, której miał doznać skarżący.

         Sentencja

                  1)

                     Stwierdza się nieważność decyzji Parlamentu z dnia 24 czerwca 2016 r. o rozwiązaniu zawartej z L umowy akredytowanego asystenta parlamentarnego.

                  2)

                     W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                     Parlament Europejski pokrywa koszty postępowania.

         (1)  Dz.U. C 221 z 10.7.2017.


title: Sprawa T-329/17: Wyrok Sądu z dnia 7 marca 2019 r. — Hautala i in./EFSA (Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Dokumenty dotyczące badań nad rakotwórczością substancji przeprowadzonych w ramach odnowienia zatwierdzenia substancji czynnej glifosatu — Częściowa odmowa dostępu — Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych — Nadrzędny interes publiczny — Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 — Pojęcie informacji dotyczących emisji do środowiska)

text:
               29.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/47

      Wyrok Sądu z dnia 7 marca 2019 r. — Hautala i in./EFSA
      (Sprawa T-329/17) (1)

      (Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dokumenty dotyczące badań nad rakotwórczością substancji przeprowadzonych w ramach odnowienia zatwierdzenia substancji czynnej glifosatu - Częściowa odmowa dostępu - Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych - Nadrzędny interes publiczny - Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 - Pojęcie informacji dotyczących emisji do środowiska)
      (2019/C 148/44)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Heidi Hautala (Finlandia), Benedek Jávor (Węgry), Michèle Rivasi (Francja), Bart Staes (Belgia) (przedstawiciel: adwokat B. Kloostra)

         Strona pozwana: Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA), (przedstawiciele: D. Detken, J. Tarazona, F. Volpi i B. Vagenende, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów R. van der Houta i C. Wagnera)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Cheminova A/S (Harboøre, Dania) (przedstawiciel: adwokat C. Mereu) i Monsanto Europe (Antwerpia, Belgia) oraz Monsanto Company (Wilmington, Delaware, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: początkowo adwokaci M. Pittie, P. Honoré i N. Callens, a następnie adwokaci P. Honoré, N. Callens i A. Helfer)

         Przedmiot

      Oparta na art. 263 TFUE skarga o stwierdzenie częściowej nieważności decyzji EFSA z dnia 14 marca 2017 r. w zakresie, w jakim częściowo odmówiono w niej dostępu do dwunastu badań nad rakotwórczością substancji czynnej glifosatu, przeprowadzonych w ramach procedury odnowienia zatwierdzenia tej substancji czynnej na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin i uchylającego dyrektywy Rady 79/117/EWG i 91/414/EWG (Dz.U. 2009, L 309, s. 1).

         Sentencja

                  1)

                     Stwierdza się nieważność decyzji Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) z dnia 14 marca 2017 r. w zakresie, w jakim EFSA odmówiła udzielenia dostępu do części „Materiały, warunki i metody badawcze” oraz „Wyniki i analizy” dwunastu badań nad rakotwórczością substancji czynnej glifosatu.

                  2)

                     EFSA pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Heidi Hautalę, Michèle Rivasi, Benedeka Jávora i Barta Staesa.

                  3)

                     Cheminova A/S, Monsanto Europe i Monsanto Company pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 249 z 31.7.2017.


title: Sprawa T-26/18: Wyrok Sądu z dnia 12 marca 2019 r. — Francja/Komisja (EFRG i EFRROW — Wydatki wyłączone z finansowania — Wydatki poniesione przez Francję — Jednorazowe i ryczałtowe korekty finansowe — System pomocy obszarowej — System identyfikacji działek rolnych — Określenie obszarów kwalifikowalnych — Utrzymanie gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej zgodnej z ochroną środowiska — Elementy krajobrazu — Wrzosowiska służące do wypasu — Krajowy system kontroli oparty na nieprawidłowej definicji obszarów kwalifikowalnych — Proporcjonalność — Obowiązek uzasadnienia — Rozliczenie zgodności — Najbardziej prawdopodobny poziom błędu — Naruszenie prawa)

text:
               29.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/50

      Wyrok Sądu z dnia 12 marca 2019 r. — Francja/Komisja
      (Sprawa T-26/18) (1)

      (EFRG i EFRROW - Wydatki wyłączone z finansowania - Wydatki poniesione przez Francję - Jednorazowe i ryczałtowe korekty finansowe - System pomocy obszarowej - System identyfikacji działek rolnych - Określenie obszarów kwalifikowalnych - Utrzymanie gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej zgodnej z ochroną środowiska - Elementy krajobrazu - Wrzosowiska służące do wypasu - Krajowy system kontroli oparty na nieprawidłowej definicji obszarów kwalifikowalnych - Proporcjonalność - Obowiązek uzasadnienia - Rozliczenie zgodności - Najbardziej prawdopodobny poziom błędu - Naruszenie prawa)
      (2019/C 148/47)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Francuska (przedstawiciele: F. Alabrune, D. Colas, A.L. Desjonquères i S. Horrenberger, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Lewis i D. Triantafyllou, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności części decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2017/2014 z dnia 8 listopada 2017 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. 2017, L 292, s. 61).

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 112 z 26.3.2018.


title: Sprawa T-106/18: Wyrok Sądu z dnia 7 marca 2019 r. — Laverana/EUIPO — Agroecopark (VERA GREEN) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego VERA GREEN — Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy LAVERA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               29.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/51

      Wyrok Sądu z dnia 7 marca 2019 r. — Laverana/EUIPO — Agroecopark (VERA GREEN)
      (Sprawa T-106/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego VERA GREEN - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy LAVERA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 148/48)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Laverana GmbH & Co.KG (Wennigsen, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo J. Wachinger, M. Zöbisch i R. Drozdz, następnie N. Schmitz i J. Bittner, adwokaci)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Agroecopark, SL (Majadahonda, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci E. Seijo Veiguela i C. Serrano Rodríguez)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 grudnia 2017 r. (sprawa R 982/2017-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Laverana a Agroecopark.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Laverana GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 142 z 23.4.2018.


title: Sprawa T-297/18: Wyrok Sądu z dnia 13 marca 2019 r. — Wirecard Technologies/EUIPO — Striatum Ventures (supr) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny unijny znak towarowy supr — Wcześniejszy słowny znak towarowy Beneluksu Zupr — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 60 ust. 1 lit. a) i art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               29.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/51

      Wyrok Sądu z dnia 13 marca 2019 r. — Wirecard Technologies/EUIPO — Striatum Ventures (supr)
      (Sprawa T-297/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy supr - Wcześniejszy słowny znak towarowy Beneluksu Zupr - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 60 ust. 1 lit. a) i art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 148/49)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Wirecard Technologies GmbH (Aschheim, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Bayer)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: S. Bonne i H. O’Neill, pełnomocnicy).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Striatum Ventures BV (‘s-Hertogenbosch, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat G. Van den Hout)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 lutego 2018 r. (sprawa R 2028/2017-5) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku pomiędzy Striatum Ventures a Wirecard Technologies.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Wirecard Technologies GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 240 z 9.7.2018.


title: Sprawa T-463/18: Wyrok Sądu z dnia 12 marca 2019 r. — Novartis/EUIPO (SMARTSURFACE) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego SMARTSURFACE — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001 — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               29.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/52

      Wyrok Sądu z dnia 12 marca 2019 r. — Novartis/EUIPO (SMARTSURFACE)
      (Sprawa T-463/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego SMARTSURFACE - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 148/50)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Novartis AG (Bazylea, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat L. Junquera Lara)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: S. Bonne i H. O’Neill, pełnomocnicy).

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 maja 2018 r. (sprawa R 1765/2017-2), dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego SMARTSURFACE jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje w części odrzucona, a w pozostałej części oddalona.

                  2)

                     Novartis AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 352 z 1.10.2018.