title: Sprawa C-255/11: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 30 listopada 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Geldern — Niemcy) — Nadine Büsch, Björn Siever przeciwko Ryanair Ltd

text:
               2.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/15

         Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 30 listopada 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Geldern — Niemcy) — Nadine Büsch, Björn Siever przeciwko Ryanair Ltd
   (Sprawa C-255/11) (1)

   2013/C 63/26
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 226 z 30.7.2011.


title: Sprawa F-17/12: Skarga wniesiona w dniu 8 lutego 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/33

         Skarga wniesiona w dniu 8 lutego 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-17/12)
   2012/C 138/77
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Zasądzenie od Komisji naprawienia szkody jaką miał odnieść skarżący w związku z przewlekłością postępowania w przedmiocie uznania, że jego choroba ma podłoże zawodowe.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji, bez względu na to jaką przybrała ona formę, o oddaleniu przez Komisję wniosku z dnia 23 listopada 2010 r., przedstawionego przez skarżącego organowi powołującemu Komisji;

               —

               stwierdzenie nieważności pisma Komisji z dnia 24 stycznia 2011 r. o numerze referencyjnym „Ref Ares(2011)74616 — 24.01.2011”;

               —

               w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności decyzji, bez względu na to jaką przybrała ona formę, o oddaleniu zażalenia wniesionego przez skarżącego na pismo z dnia 24 stycznia 2011 r.;

               —

               w razie potrzeby, unieważnienie pisma z dnia 23 września 2011 r. o numerze referencyjnym „Ref Ares(2011)1010393 — 23.09.2011”;

               —

               w razie potrzeby, stwierdzenie faktu, że postępowanie w przedmiocie wniosku skarżącego na podstawie art. 72 regulaminu pracowniczego o uznanie jego prawa do uzyskania zwrotu w 100 % poniesionych przez niego kosztów medycznych trwało przez ponad 5 lat;

               —

               w zakresie w jakim to niezbędne, stwierdzenie, że wspomniane postępowanie nie zostało przeprowadzone w rozsądnym terminie;

               —

               w efekcie, zasądzenie od Komisji naprawienia szkody poniesionej przez skarżącego w związku z przewlekłością wspomnianego postępowania, poprzez zapłatę kwoty 10000 EUR, albo takiej wyższej lub niższej kwoty jaką Sąd uzna za słuszną;

               —

               zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącego, za okres od dnia następującego po dniu, w którym wniosek z dnia 23 listopada 2010 r. został doręczony Komisji do dnia rzeczywistego dokonania zapłaty kwoty 10000 EUR, odsetek od tej kwoty w wysokości 10 % rocznie z coroczną kapitalizacją;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-179/05: Skarga wniesiona w dniu 6 maja 2005 r. przez Stradeblu s.r.l. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               25.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/31

         Skarga wniesiona w dniu 6 maja 2005 r. przez Stradeblu s.r.l. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-179/05)
   (2005/C 155/59)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 6 maja 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Stradeblu s.r.l. z siedzibą w Cagliari (Włochy), reprezentowanej przez adwokata A. M. Rossiego, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 16 marca 2004 r. w sprawie pomocy państwa wypłaconej przez Włochy przedsiębiorstwom żeglugowym Adriatica, Siremar, Saremar oraz Toremar (Gruppo Tirrenia) (2005/163/WE), a w szczególności jej art. 1, w którym stwierdzono, że „z zastrzeżeniem postanowień ust. 2 pomoc wypłacona przez Włochy na rzecz Adriatica od dnia 1 stycznia 1992 r., stanowiąca odszkodowanie z tytułu świadczenia usług publicznych, jest zgodna ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 86 ust. 2 Traktatu”.
   Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               1.

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, a w szczególności jej art.1 w zakresie, w jakim zezwala ona na /zatwierdza ona /pomoc wypłaconą na rzecz (wówczas) Adriatiki (obecnie Tirrenia di Navigazione S.p.A.) w odniesieniu do połączenia Genua (Voltri)/ Palermo (Termini Imprese);

               2.

               nakazanie zwrotu bezprawnie otrzymanej przez Adriaticę (a począwszy od dnia 26 lipca 2004 r. — przez Tirrenia Navigazione) pomocy z tytułu świadczenia usługi przewozowej na trasie Genua (Voltri)/ Palermo (Termini Imprese);

               3.

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Niniejsza skarga jest skierowana przeciwko decyzji Komisji w sprawie pomocy państwa wypłaconej przez Włochy przedsiębiorstwom żeglugowym Adriatica, Siremar, Saremar oraz Toremar (Gruppa Tirrenia) (1), a w szczególności jej art. 1, w którym stwierdzono, że „z zastrzeżeniem postanowień ust. 2 pomoc wypłacona przez Włochy na rzecz Adriatica od dnia 1 stycznia 1992 r., stanowiąca odszkodowanie z tytułu świadczenia usług publicznych, jest zgodna ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 86 ust. 2 Traktatu”.
   Na poparcie swej skargi skarżąca podnosi zarzut braku logiki zaskarżonej decyzji i decyzji 2001/851/WE z dnia 21 czerwca 2001 r. w sprawie pomocy udzielonej przez Włochy na rzecz Tirrenia Navigazione S.p.A. W tej decyzji pozwana przyjęła do wiadomości przyjęte przez włoskie władze zobowiązanie do zawieszenia przez okres następnych pięciu lat usług oferowanych przez Tirrenia na trasie Genua (Voltri)/ Palermo (Termini Imprese), co oznacza, że ta trasa nie będzie już uwzględniana przy kalkulacji odszkodowania z tytułu świadczonych usług publicznych. W tej samej decyzji stwierdzono ponadto, że usługi oferowane na ww. trasie przez podmiot prywatny spełniają wymogi przewidziane dla usługi publicznej w umowach zawartych z państwem (włoskim), tak pod względem zdolności przewozowej, jak i częstotliwości połączeń.
   W zaskarżonej decyzji Komisja natomiast:

               —

               nie przyjęła wobec władz włoskich żadnych środków, choć nie dotrzymały one oficjalnie przyjętych wobec pozwanej zobowiązań do zawieszenia usług na tej trasie;

               —

               stwierdziła, że ta sama trasa Voltri/ Termini Imprese, obsługiwana stale przez Adriaticę w warunkach konkurencji innych podmiotów prywatnych, może być subwencjonowana ze względu na to, iż „oferty tych przedsiębiorstw nie można uznać za porównywalną z usługami oferowanymi przez Adriaticę pod względem regularności, częstotliwości przewozów oraz rodzaju eksploatowanych statków, w kontekście wymogów określonych przez władze włoskie w umowach o świadczenie usług publicznych” (motyw 103 decyzji).

         Skarżąca podnosi wreszcie zarzut braku lub sprzeczności uzasadnienia zaskarżonej decyzji, a także naruszenia rozporządzenia nr 3577/92 (2).

      (1)  Decyzja Komisji z dnia 16 marca 2004 r. w sprawie pomocy państwa wypłaconej przez Włochy przedsiębiorstwom żeglugowym Adriatica, Siremar, Saremar oraz Toremar (Gruppa Tirrenia) [notyfikowana jako dokument K (2004) 470](2005/163/WE) (Dz.U. L 53 z 26.2.05, str. 29).

      (2)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3577/92 z dnia 7 grudnia 1992 r. dotyczące stosowania zasady swobody świadczenia usług w transporcie morskim w obrębie Państw Członkowskich (Dz.U. L 364 z 12.12.1992, str. 7).


title: Sprawa C-129/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 18 marca 2013 r. — Kamino International Logistics BV przeciwko Staatssecretaris van Financiën

text:
               15.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 18 marca 2013 r. — Kamino International Logistics BV przeciwko Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-129/13)
   2013/C 171/22
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca skargę kasacyjną: Kamino International Logistics BV

      Druga strona postępowania: Staatssecretaris van Financiën

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wynikająca z prawa europejskiego zasada poszanowania przez administrację prawa do obrony nadaje się do bezpośredniego stosowania przez sąd krajowy?

               2)

               W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej:

                           a)

                           Czy wynikającą z prawa europejskiego zasadę poszanowania prawa do obrony przez administrację należy zatem interpretować w ten sposób, że zasada ta zostaje naruszona, gdy adresat planowanej decyzji co prawda nie został wysłuchany zanim administracja zastosuje wobec niego środek wiążący się z niekorzystnymi dla niego skutkami, lecz uzyskał taką możliwość w następującym później postępowaniu administracyjnym (w przedmiocie odwołania), które poprzedza wytoczenie skargi do sądu krajowego?

                           b)

                           Czy skutki prawne naruszenia wynikającej z prawa europejskiego zasady poszanowania prawa do obrony przez administrację są określane przez prawo krajowe?

               3)

               W przypadku udzielenia na pytanie 2b) odpowiedzi przeczącej: Jakie okoliczności sąd krajowy może wziąć pod uwagę określając skutki prawne i czy może w szczególności wziąć pod uwagę kwestię, czy można przyjąć, że gdyby nie zaistniało naruszenie przez administrację wynikającej z prawa europejskiego zasady poszanowania prawa do obrony to postępowanie przebiegłoby inaczej?


title: Sprawa C-41/11: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 28 lutego 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État — Belgia) — Inter-Environnement Wallonie ASBL, Terre wallonne ASBL przeciwko Région wallonne (Ochrona środowiska naturalnego — Dyrektywa 2001/42/WE — Artykuły 2 i 3 — Ocena wpływu niektórych planów i programów na środowisko — Ochrona wód przed zanieczyszczeniami powodowanymi przez azotany pochodzenia rolniczego — Plan lub program — Brak wcześniejszej oceny wpływu na środowisko — Stwierdzenie nieważności planu lub programu — Możliwość utrzymania w mocy skutków prawnych planu lub programu — Przesłanki)

text:
               21.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/6

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 28 lutego 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État — Belgia) — Inter-Environnement Wallonie ASBL, Terre wallonne ASBL przeciwko Région wallonne
   (Sprawa C-41/11) (1)

   (Ochrona środowiska naturalnego - Dyrektywa 2001/42/WE - Artykuły 2 i 3 - Ocena wpływu niektórych planów i programów na środowisko - Ochrona wód przed zanieczyszczeniami powodowanymi przez azotany pochodzenia rolniczego - Plan lub program - Brak wcześniejszej oceny wpływu na środowisko - Stwierdzenie nieważności planu lub programu - Możliwość utrzymania w mocy skutków prawnych planu lub programu - Przesłanki)
   2012/C 118/09
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Conseil d’État

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Inter-Environnement Wallonie ASBL, Terre wallonne ASBL

      Strona pozwana: Région wallonne

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Conseil d’État (Belgia) — Ocena wpływu określonych planów i programów na środowisko — Ochrona wód przed zanieczyszczeniem azotanami pochodzenia rolniczego — Stwierdzenie nieważności aktu prawa krajowego uznanego za niezgodny z dyrektywą 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko (Dz.U. L 197, s. 30) — Możliwość utrzymania w mocy skutków prawnych tego aktu przez krótki okres

      Sentencja

   W sytuacji gdy do sądu krajowego wpływa, na podstawie prawa krajowego, skarga o stwierdzenie nieważności krajowego aktu prawnego, stanowiącego „plan” lub „program” w rozumieniu dyrektywy 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko, oraz gdy sąd ten stwierdza, że taki „plan” lub „program” został przyjęty z naruszeniem przewidzianego tą dyrektywą obowiązku dokonania wcześniejszej oceny wpływu na środowisko, sąd ten jest zobowiązany podjąć wszelkie środki o charakterze ogólnym lub szczególnym, przewidziane przez jego prawo krajowe, aby usunąć brak takiej oceny, w tym ewentualnie zawiesić lub uchylić zaskarżony „plan” lub „program”. Mając jednak na względzie szczególne okoliczności sprawy przed sądem krajowym, dopuszczalne jest, by sąd ten, tytułem wyjątku, posłużył się przepisem krajowym umożliwiającym mu utrzymanie w mocy niektórych skutków krajowego aktu prawnego, o ile:

               —

               ten krajowy akt prawny stanowi prawidłowy środek transpozycji dyrektywy 91/676/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r. dotyczącej ochrony wód przed zanieczyszczeniami powodowanymi przez azotany pochodzenia rolniczego;

               —

               wydanie i wejście w życie nowego krajowego aktu prawnego stanowiącego program działania w rozumieniu art. 5 tej dyrektywy nie pozwoli na uniknięcie szkodliwych skutków dla środowiska wynikających ze stwierdzenia nieważności zaskarżonego aktu prawnego;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu prawnego skutkowałoby stworzeniem luki prawnej w zakresie transpozycji dyrektywy 91/676, co mogłoby być bardziej szkodliwe dla środowiska, w tym sensie, że stwierdzenie nieważności wspomnianego aktu oznaczałoby mniejszą ochronę wód przed zanieczyszczeniem azotanami pochodzenia rolniczego, pozostając tym samym w sprzeczności z podstawowym celem tej dyrektywy;

               —

               utrzymanie, tytułem wyjątku, skutków takiego aktu prawnego odnosi się wyłącznie do okresu ściśle niezbędnego do przyjęcia środków pozwalających na usunięcie stwierdzonej nieprawidłowości.

      (1)  Dz.U. C 113 z 9.4.2011.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 10 marca 2005 r. w sprawie C-196/02 Vasiliki Nikoloudi przeciwko Organismos Tilepikoinonion Ellados AE (wniosek Eirinodikeio Athinon o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Polityka społeczna — Pracownicy płci męskiej i żeńskiej — Art. 119 Traktatu WE (art. 117-120 Traktatu WE zostały zastąpione art. 136 WE-143 WE) — Dyrektywa 75/117/EWG — Zasada równości wynagrodzenia — Dyrektywa 76/207/EWG — Zasada równości traktowania — Pozaetatowe stanowiska pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy — Pozbawienie możliwości włączenia do personelu etatowego — Wyliczenie wysługi lat — Ciężar dowodu)

text:
               30.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/1

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 10 marca 2005 r.
   w sprawie C-196/02 Vasiliki Nikoloudi przeciwko Organismos Tilepikoinonion Ellados AE (1) (wniosek Eirinodikeio Athinon o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)
   (Polityka społeczna - Pracownicy płci męskiej i żeńskiej - Art. 119 Traktatu WE (art. 117-120 Traktatu WE zostały zastąpione art. 136 WE-143 WE) - Dyrektywa 75/117/EWG - Zasada równości wynagrodzenia - Dyrektywa 76/207/EWG - Zasada równości traktowania - Pozaetatowe stanowiska pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy - Pozbawienie możliwości włączenia do personelu etatowego - Wyliczenie wysługi lat - Ciężar dowodu)
   (2005/C 106/01)
   Język postępowania: grecki
   W sprawie C-196/02, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Eirinodikeio Athinon (Grecja) postanowieniem z dnia 13 maja 2002 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 27 maja 2002 r., w postępowaniu: Vasiliki Nikoloudi przeciwko Organismos Tilepikoinonion Ellados AE, Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann, prezes izby, A. Rosas (sprawozdawca), A. La Pergola, S. von Bahr i K. Schiemann, sędziowie; rzecznik generalny: C. Stix-Hackl, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 10 marca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Wykładni prawa wspólnotowego, a w szczególności art. 119 Traktatu WE (art. 117–120 Traktatu WE zostały zastąpione art. 136 WE–143 WE) i dyrektywy Rady 76/207/EWG z dnia 9 lutego 1976 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy należy dokonać w ten sposób, że istnienie i stosowanie przepisu takiego jak art. 24a ust. 2 lit. a) ogólnego regulaminu pracowniczego Organismos Tilepikoinonion Ellados, który zastrzega jedynie dla personelu sprzątającego, a zatem wyłącznie dla kobiet, zatrudnienie na umowę na czas nieokreślony w niepełnym wymiarze czasu pracy, nie stanowi samo w sobie bezpośredniej dyskryminacji ze względu na płeć na niekorzyść kobiet. Jednakże, pozbawienie w konsekwencji możliwości mianowania przez pozornie neutralne pod względem płci pracownika odniesienie do kategorii pracowników, która zgodnie z uregulowaniem krajowym mającym moc ustawy składa się wyłącznie z kobiet, stanowi bezpośrednią dyskryminację ze względu na płeć w rozumieniu dyrektywy 76/207. Aby nie miała miejsca bezpośrednia dyskryminacja ze względu na płeć, okoliczność charakteryzująca kategorię, do której należy wykluczony pracownik, musi prowadzić do tego, że pracownik ten znajduje się w sytuacji, która pod względem mianowania różni się obiektywnie od sytuacji tych pracowników, którzy mogą zostać mianowani.

               2)

               W sytuacji, w której założenie, zgodnie z którym jedynie personel sprzątający zatrudniony w niepełnym wymiarze czasu pracy został pozbawiony możliwości mianowania, okazało się błędne i jeśli przepisami układów zbiorowych dotyczących określonej kategorii pracowników z dnia 27 listopada 1987 r. i z dnia 10 maja 1991 r. dotknięty jest znacznie większy odsetek kobiet niż mężczyzn, przewidziane w tych przepisach pozbawienie możliwości włączenia personelu pozaetatowego zatrudnionego w niepełnym wymiarze czasu pracy do personelu etatowego stanowi dyskryminację pośrednią. Taka sytuacja jest niezgodna z art. 3 dyrektywy 76/207, chyba że odmienne traktowanie tych pracowników oraz pracowników zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy jest uzasadnione przyczynami niemającymi nic wspólnego z dyskryminacją ze względu na płeć. Do sądu krajowego należy zbadanie, czy ma to miejsce w niniejszym przypadku.

               3)

               Całkowite wykluczenie zaliczenia zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy na poczet wysługi lat w przypadku, gdy dotyka ono znacznie wyższego odsetka pracowników płci żeńskiej niż pracowników płci męskiej, stanowi pośrednią dyskryminację ze względu na płeć, co narusza dyrektywę 76/207, chyba że wykluczenie to jest uzasadnione obiektywnymi przyczynami niemającymi nic wspólnego z dyskryminacją ze względu na płeć. Do sądu krajowego należy zbadanie, czy ma to miejsce w niniejszym przypadku. Proporcjonalne zaliczenie zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy na poczet wysługi lat jest również niezgodne z tą dyrektywą, chyba że pracodawca jest w stanie wykazać, że jest ono uzasadnione przyczynami, których obiektywny charakter zależy w szczególności od celu, któremu służy uwzględnienie wysługi lat oraz, w przypadku, gdy chodzi o uhonorowanie nabytego doświadczenia, zależności pomiędzy charakterem wykonywanej działalności a doświadczeniem wynikającym z wykonywania tej działalności przez określoną liczbę godzin.

               4)

               W przypadku, gdy pracownik powołuje się na naruszenie zasady równości traktowania na jego niekorzyść i gdy przedstawi on fakty, z których można domniemywać istnienie bezpośredniej lub pośredniej dyskryminacji, wykładni prawa wspólnotowego, a w szczególności dyrektywę Rady 97/80/WE z dnia 15 grudnia 1997 r. dotyczącej ciężaru dowodu w sprawach dyskryminacji ze względu na płeć, należy dokonać w ten sposób, że na stronie pozwanej ciąży obowiązek dowiedzenia, że naruszenie tej zasady nie miało miejsca.

      (1)  Dz.U. C 169 z 13.7.2002


title: Sprawa C-486/15 P: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 30 listopada 2016 r. – Komisja Europejska/Republika Francuska, Orange, Republika Federalna Niemiec (Odwołanie — Pomoc państwa — Środki finansowe na rzecz France Télécom — Oferta pożyczki akcjonariusza — Oświadczenia publiczne przedstawicieli państwa francuskiego — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem — Pojęcie „pomocy” — Pojęcie „korzyści gospodarczej” — Kryterium rozważnego inwestora prywatnego — Obowiązek uzasadnienia spoczywający na Sądzie — Granice kontroli sądowej — Przeinaczenie spornej decyzji)

text:
               30.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/12

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 30 listopada 2016 r. – Komisja Europejska/Republika Francuska, Orange, Republika Federalna Niemiec
   (Sprawa C-486/15 P) (1)

   ((Odwołanie - Pomoc państwa - Środki finansowe na rzecz France Télécom - Oferta pożyczki akcjonariusza - Oświadczenia publiczne przedstawicieli państwa francuskiego - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem - Pojęcie „pomocy” - Pojęcie „korzyści gospodarczej” - Kryterium rozważnego inwestora prywatnego - Obowiązek uzasadnienia spoczywający na Sądzie - Granice kontroli sądowej - Przeinaczenie spornej decyzji))
   (2017/C 030/12)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Giolito, B. Stromsky, D. Grespan i T. Maxian Rusche, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues, D. Colas i J. Bousin, pełnomocnicy), Orange, dawniej France Télécom (przedstawiciele: S. Hautbourg i S. Cochard-Quesson, avocats), Republika Federalna Niemiec

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje w części oddalone, a w części odrzucone.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 381 z 16.11.2015.


title: Sprawa C-139/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Baden-Württemberg (Niemcy) w dniu 24 marca 2014 r. – Mineralquelle Zurzach AG przeciwko Hauptzollamt Singen

text:
               24.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Baden-Württemberg (Niemcy) w dniu 24 marca 2014 r. – Mineralquelle Zurzach AG przeciwko Hauptzollamt Singen
   (Sprawa C-139/14)
   2014/C 194/14
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht Baden-Württemberg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Mineralquelle Zurzach AG.

      Strona pozwana: Hauptzollamt Singen.

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy składający się w przeważającej mierze z wody, ale zawierający też 12 % soków owocowych, napój bezalkoholowy, w skład którego oprócz cukru wchodzi mieszanka witamin wyraźnie przekraczająca – przy uwzględnieniu udziału soku w tym napoju – zawartość witamin występującą w naturalnych sokach owocowych, należy zaklasyfikować do podpozycji 2202 10 00 Nomenklatury scalonej?

               2.

               W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze:
               Czy taki napój jest sokiem owocowym rozcieńczonym wodą w rozumieniu kodu taryfowego 2202 90 10 11 TARIC?

               3.

               W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczących na oba pierwsze pytania?
               Czy taki produkt stanowi towar ujęty w kodzie taryfowym 2202 90 10 19 TARIC?


title: Sprawa T-351/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 grudnia 2008 r. — Somm przeciwko OHIM (Ocieniające zadaszenie) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie trójwymiarowego wspólnotowego znaku towarowego — Ocieniające zadaszenie — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania — Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia nr 40/94)

text:
               7.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/32

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 grudnia 2008 r. — Somm przeciwko OHIM (Ocieniające zadaszenie)
   (Sprawa T-351/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie trójwymiarowego wspólnotowego znaku towarowego - Ocieniające zadaszenie - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania - Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia nr 40/94)
   (2009/C 32/61)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Somm Srl (San Mauro Torinese, Włochy) (przedstawiciel: M. Ferro, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: O. Montalto i P. Bullock, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 28 czerwca 2007 r. (sprawa R 1653/2006-1) dotyczącą zgłoszenia trójwymiarowego oznaczenia przedstawiającego ocieniające zadaszenie jako wspólnotowego znaku towarowego.
   Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Somm Srl zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 283 z 24.11.2007.


title: Sprawa T-38/17: Postanowienie Sądu z dnia 17 lipca 2017 r. – DQ i in./Parlament

text:
               4.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 293/40

         Postanowienie Sądu z dnia 17 lipca 2017 r. – DQ i in./Parlament
   (Sprawa T-38/17) (1)

   (2017/C 293/52)
   Język postępowania: francuski
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 104 z 3.4.2017.


title: Sprawa T-637/11 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 25 stycznia 2012 r. — Euris Consult przeciwko Parlamentowi (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Zamówienie publiczne na usługi — Procedura przetargowa — Usługi tłumaczenia na język maltański — Odrzucenie oferty jednego z oferentów — Zasady przekazywania — Wniosek o zawieszenie wykonania — Utrata szansy — Brak poważnej i nieodwracalnej szkody — Brak pilnego charakteru)

text:
               17.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/19

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 25 stycznia 2012 r. — Euris Consult przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-637/11 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Zamówienie publiczne na usługi - Procedura przetargowa - Usługi tłumaczenia na język maltański - Odrzucenie oferty jednego z oferentów - Zasady przekazywania - Wniosek o zawieszenie wykonania - Utrata szansy - Brak poważnej i nieodwracalnej szkody - Brak pilnego charakteru)
   2012/C 80/33
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Euris Consult (Floriana, Malta) (przedstawiciel: adwokat F.Moyse)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: L. Darie i F. Poilvache, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 18 października 2011 r. wydanej w ramach przetargu (MT/2011/EU) dotyczącego świadczenia usług w zakresie tłumaczeń pisemnych na język maltański (Dz.U. S 56-090372), w sprawie odrzucenia oferty złożonej przez skarżącą.

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-14/12: Postanowienie Sądu z dnia 19 kwietnia 2016 r. – Elliniko Kazino Parnithas/Komisja (Pomoc państwa — Stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu — Następcza bezprzedmiotowość sporu — Umorzenie postępowania)

text:
               27.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/21

         Postanowienie Sądu z dnia 19 kwietnia 2016 r. – Elliniko Kazino Parnithas/Komisja
   (Sprawa T-14/12) (1)

   ((Pomoc państwa - Stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu - Następcza bezprzedmiotowość sporu - Umorzenie postępowania))
   (2016/C 232/28)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Elliniko Kazino Parnithas (Maroussi, Grecja) (przedstawiciele: adwokat N. Niejahr, F. Carlin, barrister, Q. Azau, F. Spyropoulos, I. Dryllerakis, K. Spyropoulos, A. Komninos, K. Struckmann, adwokaci i M. Powell, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Triantafyllou, H. van Vliet i P.J. Loewenthal, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Koinopraxia Touristiki Loutrakiou AE OTA – Loutraki AE – Klab Otel Loutraki Kazino Touristikes kai Xenodocheiakes Epicheiriseis AE (Loutraki, Grecja) (przedstawiciele: adwokat S. Pappas)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2011/716/UE z dnia 24 maja 2011 r. w sprawie pomocy państwa udzielonej przez Grecję na rzecz niektórych kasyn w Grecji [środek pomocy państwa C 16/10 (ex NN 22/10, ex CP 318/09)] (Dz.U. L 285, s. 25).

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie niniejszej skargi zostaje umorzone.

               2)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Elliniko Kazino Parnithas AE.

               3)

               Koinopraxia Touristiki Loutrakiou AE OTA – Loutraki AE – Klab Otel Loutraki Kazino Touristikes kai Xenodocheiakes Epicheiriseis AE pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 65 z 3.3.2012.


title: Sprawa T-214/16: Skarga wniesiona w dniu 3 maja 2016 r. – SATA/EUIPO (4600)

text:
               27.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/31

         Skarga wniesiona w dniu 3 maja 2016 r. – SATA/EUIPO (4600)
   (Sprawa T-214/16)
   (2016/C 232/40)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: SATA GmbH & Co. KG (Kornwestheim, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Simon)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Unijny znak towarowy „4600” – zgłoszenie nr 13 695 595

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 24 lutego 2016 r. w sprawie R 1942/2015-4

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie dotyczącym odmowy rejestracji unijnego znaku towarowego nr 13965595;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie obowiązku uzasadnienia zgodnie z art. 75 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie zasady równego traktowania i zasady dobrej administracji, stanowiących zasady ogólne prawa.


title: Sprawa T-17/06: Skarga wniesiona w dniu  23 stycznia 2006 r.  — Giant (China) przeciwko Radzie

text:
               25.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 74/29

         Skarga wniesiona w dniu 23 stycznia 2006 r. — Giant (China) przeciwko Radzie
   (Sprawa T-17/06)
   (2006/C 74/55)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Giant (China) Co., Ltd (Kunshan, Chiny) [Przedstawiciel: adwokat P. De Baere]

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej
   Żądania strony skarżącej
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 1892/2005 z dnia 14 listopada 2005 r. kończącego częściowy przegląd okresowy środków antydumpingowych stosowanych w przywozie rowerów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (1) w zakresie w jakim:

                           —

                           odrzuca ono wniosek skarżącej o przyznanie jej statusu spółki działającej w warunkach gospodarki rynkowej;

                           —

                           narusza art. 253 WE poprzez brak uzasadnienia odrzucenia wniosku skarżącej o przyznanie jej rzeczonego statusu; i

                           —

                           narusza przepisy WTO poprzez zastosowanie post factum względem chińskich producentów eksportujących do niektórych Państw Członkowskich kryteriów gospodarki rynkowej; oraz

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty
   Strona skarżąca jest spółką z ograniczą odpowiedzialnością prawa chińskiego, produkującą głównie rowery i części do nich, przeznaczone do wywozu do Wspólnoty. Kwestionuje ona rozporządzenie nr 1892/2005 kończące częściowy przegląd okresowy środków antydumpingowych stosowanych w przywozie rowerów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej.
   Strona skarżąca na poparcie swej skargi podnosi przede wszystkim zarzuty naruszenia rozporządzenia Rady 384/96 („rozporządzenia podstawowego”) i art. 253 WE, te same, które podniosła uprzednio w sprawie T-372/05 (2).
   Skarżąca twierdzi ponadto, że zaskarżone rozporządzenie narusza przepisy Światowej Organizacji Handlu („WTO”), stosując kryteria gospodarki rynkowej względem chińskich eksporterów do pięciu Państw Członkowskich, których ustawodawstwo antydumpingowe nie przewidywało takich kryteriów w momencie przystąpienia Chin do WTO.

      (1)  (Dz.U. L 302 z 19.11.2005, str. 22)

      (2)  (Dz. U. C 315 z 10.12.2005, str. 17)


title: Sprawa C-383/10: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 6 czerwca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuły 56 TFUE i 63 TFUE — Artykuły 36 i 40 porozumienia EOG — Przepisy podatkowe — Zwolnienie podatkowe zastrzeżone dla odsetek wypłacanych przez banki będące rezydentami, z wyłączeniem odsetek wypłacanych przez banki mające siedzibę za granicą)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/2

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 6 czerwca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-383/10) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuły 56 TFUE i 63 TFUE - Artykuły 36 i 40 porozumienia EOG - Przepisy podatkowe - Zwolnienie podatkowe zastrzeżone dla odsetek wypłacanych przez banki będące rezydentami, z wyłączeniem odsetek wypłacanych przez banki mające siedzibę za granicą)
   2013/C 225/02
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal i F. Dintilhac, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii (przedstawiciele: J.C. Halleux i M. Jacobs, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 56 TFUE i 63 TFUE — Naruszenie art. 36 i 40 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym — Ograniczenia swobody świadczenia usług i swobody przepływu kapitału — Przepisy krajowe ustanawiające zwolnienie podatkowe mające zastosowanie jedynie do odsetek wypłacanych przez banki belgijskie, z wyłączeniem odsetek wypłacanych przez banki niebędące rezydentami — Dyskryminacyjne opodatkowanie

      Sentencja

               1)

               Ustanawiając i utrzymując w mocy dyskryminacyjne zasady opodatkowania odsetek wypłacanych przez banki niebędące rezydentami w wyniku zastrzeżenia zwolnienia podatkowego jedynie dla odsetek wypłacanych przez banki będące rezydentami, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 56 TFUE oraz art. 36 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 2 maja 1992 r.

               2)

               Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 274 z 9.10.2010.


title: Sprawa C-99/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Rzeczpospolita Polska) w dniu 11 marca 2009 r. — Polska Telefonia Cyfrowa Sp. z o. o. przeciwko Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej

text:
               6.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Rzeczpospolita Polska) w dniu 11 marca 2009 r. — Polska Telefonia Cyfrowa Sp. z o. o. przeciwko Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej
   (Sprawa C-99/09)
   2009/C 129/10
   Język postępowania: polski

      Sąd krajowy

   Sąd Najwyższy

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Polska Telefonia Cyfrowa Sp. z o. o.

      Strona pozwana: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 30 ust. 2 dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej) (1) należy interpretować w ten sposób, że właściwy organ regulacyjny państwa członkowskiego zapewniając, aby bezpośrednie obciążenia abonentów nie zniechęcały do korzystania z dodatkowej usługi przeniesienia numeru, ma obowiązek uwzględnić koszty ponoszone przez operatorów sieci telefonii ruchomej w związku z wykonywaniem takiej usługi?

      (1)  Dz. U. L 108, str. 51; Polskie wydanie specjalne Rozdział 13 Tom 29 str. 367


title: Sprawa C-142/16: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 26 kwietnia 2017 r. – Komisja Europejska/Republika Federalna Niemiec [Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Środowisko — Dyrektywa 92/43/EWG — Artykuł 6 ust. 3 — Ochrona siedlisk przyrodniczych — Budowa elektrowni węglowej Moorburg (Niemcy) — Obszary „Natury 2000” w biegu rzeki Łaby powyżej elektrowni węglowej — Ocena skutków planu lub przedsięwzięcia dla terenu chronionego]

text:
               19.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/5

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 26 kwietnia 2017 r. – Komisja Europejska/Republika Federalna Niemiec
   (Sprawa C-142/16) (1)

   ([Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Środowisko - Dyrektywa 92/43/EWG - Artykuł 6 ust. 3 - Ochrona siedlisk przyrodniczych - Budowa elektrowni węglowej Moorburg (Niemcy) - Obszary „Natury 2000” w biegu rzeki Łaby powyżej elektrowni węglowej - Ocena skutków planu lub przedsięwzięcia dla terenu chronionego])
   (2017/C 195/06)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Hermes i E. Manhaeve, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze i J. Möller, pełnomocnicy, wspierani przez W. Ewera, Rechtsanwalt)

      Sentencja

               1)

               Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 6 ust. 3 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory przez to, że w trakcie wydawania pozwolenia na budowę elektrowni węglowej Moorburg nie przeprowadziła prawidłowej i pełnej oceny oddziaływania.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 165 z 10.5.2016.


title: Sprawa C-3/08: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 1 października 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal du travail de Nivelles — Belgia) — Ketty Leyman przeciwko Institut national d'assurance maladie-invalidité (INAMI) (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Systemy zabezpieczenia społecznego — Świadczenia z tytułu niezdolności do pracy — Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 — Artykuł 40 ust. 3 — Odrębne systemy świadczeń w zależności od państw członkowskich — Sytuacja niekorzystna dla pracowników migrujących — Składki nieuprawniające do świadczenia)

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/7

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 1 października 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal du travail de Nivelles — Belgia) — Ketty Leyman przeciwko Institut national d'assurance maladie-invalidité (INAMI)
   (Sprawa C-3/08) (1)

   (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym - Systemy zabezpieczenia społecznego - Świadczenia z tytułu niezdolności do pracy - Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 - Artykuł 40 ust. 3 - Odrębne systemy świadczeń w zależności od państw członkowskich - Sytuacja niekorzystna dla pracowników migrujących - Składki nieuprawniające do świadczenia)
   2009/C 282/11
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Tribunal du travail de Nivelles

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ketty Leyman

      Strona pozwana: Institut national d'assurance maladie-invalidité (INAMI)

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal du travail de Nivelles (Belgia) — Ważność w stosunku do art. 18 WE rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, str. 2) ze zmianami — Świadczenia z tytułu niezdolności do pracy — Przeszkoda w korzystaniu z prawa do swobodnego przemieszczania się, wynikająca z występowania dwóch różnych systemów świadczeń.

      Sentencja

   Wykładni art. 39 WE należy dokonywać w ten sposób, że sprzeciwia się on temu, żeby właściwe władze państwa członkowskiego stosowały ustawodawstwo krajowe, które zgodnie z art. 40 ust. 3 lit. b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w wersji zmienionej i uaktualnionej rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., zmienionym rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 647/2005 z dnia 13 kwietnia 2005 r., uzależnia nabycie praw do świadczenia z tytułu niezdolności do pracy od zakończenia pierwszego okresu niezdolności do pracy trwającego jeden rok, w przypadku gdy skutkuje to tym, że pracownik migrujący opłaca składki na ubezpieczenie społeczne nieuprawniające go do świadczenia, w związku z czym znajduje się on w niekorzystnej sytuacji względem pracownika niebędącego pracownikiem migrującym.

      (1)  Dz.U. C 79 z 29.3.2008.


title: Sprawa C-549/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 19 września 2012 r. w sprawie T-265/08 Republika Federalna Niemiec przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 29 listopada 2012 r. przez Republikę Federalną Niemiec

text:
               16.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/15

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 19 września 2012 r. w sprawie T-265/08 Republika Federalna Niemiec przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 29 listopada 2012 r. przez Republikę Federalną Niemiec
   (Sprawa C-549/12 P)
   2013/C 46/29
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze, pełnomocnik, U. Karpenstein i C. Johann, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Królestwo Hiszpanii, Republika Francuska, Królestwo Niderlandów

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 19 września 2012 r. w sprawie T-265/08 Republika Federalna Niemiec, Królestwo Hiszpanii (interwenient), Republika Francuska (interwenient), Królestwo Niderlandów (interwenient) przeciwko Komisji Europejskiej mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2008) 1690, wersja ostateczna z dnia 30 kwietnia 2008 r., w przedmiocie zmniejszenia pomocy finansowej Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) w programie operacyjnym w objętym celem 1 regionie kraju związkowego Turyngia w Republice Federalnej Niemiec (1994–1999) zgodnie z decyzją Komisji C(94) 1939/5 z dnia 5 sierpnia 1994 r.
                     oraz
                   stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2008) 1690, wersja ostateczna z dnia 30 kwietnia 2008 r., w przedmiocie zmniejszenia pomocy finansowej Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) w programie operacyjnym w objętym celem 1 regionie kraju związkowego Turyngia w Republice Federalnej Niemiec (1994–1999);

               —

               Obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Przedmiotem niniejszego odwołania jest wyrok Sądu z dnia 19 września 2012 r. w sprawie Niemcy przeciwko Komisji, którym Sąd oddalił zgłoszone przez Republikę Federalną Niemiec żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2008) 1690, wersja ostateczna z dnia 30 kwietnia 2008 r., w przedmiocie zmniejszenia pomocy finansowej Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) w programie operacyjnym w objętym celem 1 regionie kraju związkowego Turyngia w Republice Federalnej Niemiec (1994-1999) zgodnie z decyzją Komisji C(94) 1939/5 z dnia 5 sierpnia 1994 r.
   Wnosząca odwołanie opiera je na dwóch zarzutach.
   Po pierwsze, Sąd naruszył art. 24 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 4253/88 (1) w związku z art. 1 rozporządzenia (EG, Euratom) nr 2988/95 (2) i zasadę kompetencji powierzonych (art. 5 ust. 2 TUE, art. 7 TFUE; dawniej art. 5 WE), przyjmując niezgodnie z prawem, że również błędy administracyjne władz krajowych mogą stanowić „nieprawidłowości”, które uprawiają Komisje do korekt finansowych (pierwsza część zarzutu pierwszego). Nawet gdyby korekta finansowa z powodu błędów administracyjnych miałaby być co do zasady możliwa, należałoby uchylić zaskarżony wyrok, gdyż Sąd niezgodnie z prawem przyjmuje, że również naruszenia prawa krajowego i błędy nie mające wpływu na budżet Unii mogą stanowić „nieprawidłowości” uzasadniające korekty finansowe (druga część zarzutu pierwszego).
   Po drugie, Sąd naruszył ponadto art. 24 ust. 2 rozporządzenia nr 4253/88 w związku z zasadą kompetencji powierzonych (art. 5 ust. 2 TUE, art. 7 TFUE), gdyż niezgodnie z prawem przyznaje Komisji uprawienie do dokonywania ekstrapolowanych korekt finansowych (pierwsza część zarzutu drugiego). Nawet gdyby co do zasady miało istnieć uprawnienie do ekstrapolowania, Sąd niezgodnie z prawem zatwierdził sposób jego przeprowadzenia w niniejszej sprawie. Z jednej strony w odniesieniu do części zakwestionowanych przedsięwzięć brak w każdym razie stwierdzenia szkody w budżecie Unii. Z drugiej strony Komisja nie była uprawiona do zakwalifikowania część krytykowanych błędów jako systemowych (druga część zarzutu drugiego).

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 4253/88 z dnia 19 grudnia 1988 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze do rozporządzenia (EWG) nr 2052/88 w odniesieniu do koordynacji działań różnych funduszy strukturalnych między nimi oraz z operacjami Europejskiego Banku Inwestycyjnego i innymi istniejącymi instrumentami finansowymi (Dz.U. L 374, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 312, s. 1).


title: Sprawa C-474/15 P: Odwołanie wniesione w dniu 23 lipca 2015 r. przez Harper Hygienics S.A. od wyroku Sądu z dnia 13 maja 2015 r. w sprawie T-363/13, Harper Hygienics przeciwko Urzędowi Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej – Clinique Laboratories (CLEANIC natural beauty)

text:
               5.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/6

         Odwołanie wniesione w dniu 23 lipca 2015 r. przez Harper Hygienics S.A. od wyroku Sądu z dnia 13 maja 2015 r. w sprawie T-363/13, Harper Hygienics przeciwko Urzędowi Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej – Clinique Laboratories (CLEANIC natural beauty)
   (Sprawa C-474/15 P)
   (2016/C 326/08)
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Harper Hygienics S.A. (Przedstawiciel: D. Rzążewska, radca prawny)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej,
   Clinique Laboratories, LLC
   Postanowieniem Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 7 kwietnia 2016 r. odwołanie zostało w części odrzucone, a w pozostałym zakresie oddalone.


title: Sprawa T-379/11: Skarga wniesiona w dniu 21 lipca 2011 r. — Hüttenwerke Krupp Mannesmann i in. przeciwko Komisji

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/55

         Skarga wniesiona w dniu 21 lipca 2011 r. — Hüttenwerke Krupp Mannesmann i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-379/11)
   2011/C 269/122
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Hüttenwerke Krupp Mannesmann GmbH (Duisburg, Niemcy), ROGESA Roheisengesellschaft Saar mbH (Dillingen, Niemcy), Salzgitter Flachstahl GmbH (Salzgitter, Niemcy), ThyssenKrupp Steel Europe AG (Duisburg, Niemcy) i voestalpine Stahl GmbH (Linz, Austria) (przedstawiciele: adwokaci Stefan Altenschmidt i Carolin Dittrich)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Skarżące wnoszą do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [C(2011) 2772, Dz.U. L 130, s. 1] oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strony skarżące kwestionują decyzję Komisji z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (1). Wnoszą oni o stwierdzenie jej nieważności w całości.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 10a dyrektywy 2003/87/WE (2) poprzez ustanowienie wskaźnika emisyjności dla rudy spiekanej. Skarżące podnoszą niezgodność z prawem przepisów zawartych w załączniku I do zaskarżonej decyzji w zakresie dotyczącym wskaźnika emisyjności.

                           —

                           Niezgodność z art. 10a ust. 2 dyrektywy 2003/87
                           Skarżące podnoszą, że określenie wskaźnika emisyjności dla rudy spiekanej jest niezgodne z art. 10a ust. 2 dyrektywy 2003/87, z tego względu że Komisja ustanowiła ów wskaźnik na podstawie instalacji produkcji peletów celem określenia średniej wydajności 10 % najbardziej wydajnych instalacji w sektorze lub podsektorze. Skarżące uważają, że pelety są produktami, które nie odpowiadają rudzie spiekanej i że instalacje produkcji peletów nie powinny być w związku z tym brane pod uwagę przy określaniu 10 % najbardziej wydajnych instalacji służących do spieku.

                           —

                           Niezgodność z art. 10a ust. 1 dyrektywy 2003/87
                           Strony skarżące podnoszą, że określenie wskaźnika emisyjności dla rudy spiekanej jest również niezgodne z art. 10a ust. 1 dyrektywy 2003/87, ze względu na to, że Komisja ustanowiła ów wskaźnik korygując dane. Nie odpowiada to kryteriom określania wskaźników ustanowionym w art. 10a ust. 1 dyrektywy 2003/87.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 10a dyrektywy 2003/87 poprzez ustanowienie wskaźnika emisyjności dla ciekłego metalu
               Podobnie, strony skarżące podnoszą, że ustanowienie wskaźnika dla ciekłego metalu jest niezgodne z art. 10a dyrektywy 2003/87, ponieważ Komisja nie wzięła pod uwagę pełnej zawartości dwutlenku węgla w gazach odlotowych przy wytwarzaniu żelaza i stali włącznie z ich użyciem przy produkcji elektryczności, a przeciwnie, zastosowała obniżenie o 25 %. Tymczasem, z brzmienia art. 10a ust. 1 akapit trzeci zdanie drugie dyrektywy 2003/87, systematyki, ratio legis dyrektywy oraz jej wykładni historycznej wynika, że Komisja nie jest uprawniona do dokonania tego rodzaju obniżenia.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia ustanowionego w art. 296 akapit drugi TFUE
               Strony skarżące podnoszą również, że Komisja nie uzasadniła w wystarczający sposób swej decyzji. Jej zdaniem uzasadnienie ustanowienia wskaźników jest niedostateczne. Również podniesione przez Komisję wątpliwości co do ewentualnych zakłóceń konkurencji nie zostały należycie uzasadnione. Narusza to art. 296 akapit drugi TFUE.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności
               Strony skarżące uważają, że zaskarżona decyzja jest również sprzeczna z zasadą proporcjonalności w zakresie dotyczącym ustanowienia wskaźników dla rudy spiekanej i ciekłego metalu.

               5)

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia zasady równego traktowania
               Ponadto, skarżące podnoszą naruszenie zasady równego traktowania.

               6)

               Zarzut szósty dotyczący konieczności stwierdzenia nieważności całej decyzji
               Strony skarżące uważają, że należy stwierdzić nieważność decyzji w całości, ponieważ częściowe stwierdzenie nieważności, ograniczone wyłącznie do wskaźników dla rudy spiekanej i ciekłego metalu powodują automatycznie zastosowanie ogólnych metod rezerwowych do przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji na podstawie art. 10 ust. 2 lit. b) w związku z art. 3 lit. c) zaskarżonej decyzji. Odniosłoby to dla skarżących jeszcze mniej korzystny skutek, niż gdyby zastosowano nieprawidłowe wskaźniki Komisji dla rudy spiekanej i ciekłego metalu.

      (1)  Dz.U. 130, s. 1.

      (2)  Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. L 275, s. 32).


title: Sprawa F-62/06: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 13 lutego 2007 r. — Guarneri przeciwko Komisji (Urzędnicy — Wynagrodzenie — Świadczenia rodzinne — Dodatek na dziecko pozostające na utrzymaniu — Przepis zapobiegający kumulacji mający zastosowanie do świadczeń krajowych)

text:
               24.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/30

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 13 lutego 2007 r. — Guarneri przeciwko Komisji
   (Sprawa F-62/06) (1)

   (Urzędnicy - Wynagrodzenie - Świadczenia rodzinne - Dodatek na dziecko pozostające na utrzymaniu - Przepis zapobiegający kumulacji mający zastosowanie do świadczeń krajowych)
   (2007/C 69/60)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Daniela Guarneri (Woluwe-Saint-Étienne, Belgia) (przedstawiciel: E. Boigelot, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Curall i D. Martin, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Uchylenie decyzji Komisji z dnia 5 sierpnia 2005 r. dokonującej, poprzez zastosowanie przepisu zapobiegającego kumulacji z art. 67 ust. 2 regulaminu pracowniczego, odliczenia belgijskiej renty dla sierot od dodatku rodzinnego pobieranego przez skarżącą oraz decyzji organu powołującego z dnia 14 lutego 2006 r. oddalającej zażalenie skarżącej na zaskarżoną decyzję.
   Sentencja wyroku

               1)

               Decyzja Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 5 sierpnia 2005 r. zostaje uchylona w zakresie, w jakim dokonuje ona odliczenia kwoty belgijskiego świadczenia dla sierot otrzymywanego przez D. Guarneri od wypłacanego jej dodatku na dziecko pozostające na utrzymaniu.

               2)

               Skarga w pozostałym zakresie zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania.

               4)

               Rada Unii Europejskiej ponosi koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 165 z 15.7.2006 r., str. 35.


title: Sprawa C-98/05: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia  1 czerwca 2006 r.  (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret — Dania) — De Danske Bilimportører przeciwko Skatteministeriet (Szósta dyrektywa VAT — Artykuł 11 część A ust. 2 lit. a) i art. 11 część A ust. 3 lit. c) — Podstawa opodatkowania — Opłata za rejestrację nowych pojazdów samochodowych)

text:
               29.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/7

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 1 czerwca 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret — Dania) — De Danske Bilimportører przeciwko Skatteministeriet
   (Sprawa C-98/05) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Artykuł 11 część A ust. 2 lit. a) i art. 11 część A ust. 3 lit. c) - Podstawa opodatkowania - Opłata za rejestrację nowych pojazdów samochodowych)
   (2006/C 178/10)
   Język postępowania: duński
   Sąd krajowy
   Østre Landsret
   Strony postępowania przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: De Danske Bilimportører

      Strona pozwana: Skatteministeriet
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Østre Landsret — Wykładnia art. 11 część A ust. 2 lit. a) i art. 11 część A ust. 3 lit. c) dyrektywy 77/388/EWG: szóstej dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, str. 1) — Włączenie opłaty za rejestrację samochodu do podstawy opodatkowania przy nabyciu nowego pojazdu samochodowego
   Sentencja
   W ramach umowy sprzedaży przewidującej, że zgodnie z użytkiem, do którego kupujący przeznacza pojazd, sprzedawca dostarcza pojazd już zarejestrowany za cenę obejmującą opłatę rejestracyjną, zapłaconą przez sprzedawcę przed dostawą, opłata ta, w przypadku której zdarzeniem powodującym powstanie zobowiązania nie jest dostawa, lecz pierwsza rejestracja pojazdu na terytorium kraju, nie wchodzi w zakres pojęcia „podatków, ceł, opłat i innych należności” w rozumieniu art. 11 część A ust. 2 lit. a) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku. Opłata ta odpowiada kwocie otrzymanej przez podatnika od nabywcy pojazdu tytułem zwrotu wydatków poniesionych w jego imieniu i na jego rachunek w rozumieniu ust. 3 lit. a) powołanego przepisu.

      (1)  Dz.U. C 106 z 20.4.2005


title: Sprawa C-228/05: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 14 września 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria di primo grado di Rento — Włochy) — Stradasfalti Srl przeciwko Agenzia delle Entrate Ufficio di Trento (Szósta dyrektywa VAT — Artykuł 17 ust. 7 oraz art. 29 — Prawo do odliczenia naliczonego podatku VAT)

text:
               18.11.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/15

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 14 września 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria di primo grado di Rento — Włochy) — Stradasfalti Srl przeciwko Agenzia delle Entrate Ufficio di Trento
   (Sprawa C-228/05) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Artykuł 17 ust. 7 oraz art. 29 - Prawo do odliczenia naliczonego podatku VAT)
   (2006/C 281/23)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Commissione tributaria di primo grado di Trento
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Stradasfalti Srl

      Strona pozwana: Agenzia delle Entrate Ufficio di Trento
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Commissione tributaria di primo grado di Trento — Wykładnia art. 17 ust. 7 oraz art. 29 dyrektywy 77/388/EWG: Szósta dyrektywa Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, str. 1) — Prawo do odliczenia naliczonego podatku VAT — Przepis krajowy ograniczający prawo do odliczenia bez konsultacji z komitetem przewidzianym w art. 29 dyrektywy
   Sentencja

               1)

               Artykuł 17 ust. 7 zdanie pierwsze szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zobowiązuje państwa członkowskie, w celu zachowania określonego w art. 29 tej dyrektywy wymogu proceduralnego, do powiadomienia komitetu doradczego ds. podatku od wartości dodanej ustanowionego w tym artykule o zamiarze przyjęcia przepisu krajowego stanowiącego odstępstwo od ogólnego systemu odliczeń podatku od wartości dodanej oraz do dostarczenia komitetowi wyczerpujących informacji, tak by mógł on dokonać analizy tego przepisu z pełną znajomością stanu rzeczy.

               2)

               Artykuł 17 ust. 7 zdanie pierwsze szóstej dyrektywy 77/388 należy interpretować w ten sposób, że nie zezwala on państwu członkowskiemu na wyłączenie niektórych towarów z systemu odliczeń podatku od wartości dodanej bez uprzedniej konsultacji z komitetem doradczym ds. podatku od wartości dodanej ustanowionym w art. 29 tej dyrektywy. Przepis ten nie zezwala również państwu członkowskiemu na przyjmowanie przepisów, określających wyłączenie niektórych towarów z systemu odliczeń tego podatku, które nie przewidują ograniczenia ich obowiązywania w czasie lub które należą do przepisów dostosowawczych o charakterze strukturalnym, mających na celu obniżenie deficytu budżetowego i umożliwienie spłaty długu publicznego państwa.

               3)

               Jeśli wyłączenie z systemu odliczeń zostało ustanowione niezgodnie z art. 17 ust. 7 szóstej dyrektywy 77/388 krajowe organy podatkowe nie mogą powoływać się wobec podatnika na przepis o charakterze odstępstwa od prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej, które to prawo zostało ustanowione w art. 17 ust. 1 tej dyrektywy. Podatnik, wobec którego zastosowano ten przepis, powinien mieć możliwość ponownego obliczenia należnego podatku od wartości dodanej, stosownie do postanowień art. 17 ust. 2 szóstej dyrektywy 77/388 w zakresie, w jakim towary lub usługi zostały wykorzystane na potrzeby czynności opodatkowanych.

      (1)  Dz.U. C 193 z 6.8.2005.


title: Sprawa C-399/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 21 maja 2010 r. w sprawach połączonych T-425/04, T-444/04, T-450/04 i T-456/04 Francja i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 4 sierpnia 2010 r. przez Bouygues SA i Bouygues Télécom SA

text:
               20.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 317/14

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 21 maja 2010 r. w sprawach połączonych T-425/04, T-444/04, T-450/04 i T-456/04 Francja i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 4 sierpnia 2010 r. przez Bouygues SA i Bouygues Télécom SA
   (Sprawa C-399/10 P)
   ()
   2010/C 317/27
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszące odwołanie: Bouygues SA, Bouygues Télécom SA (przedstawiciele: adwokaci J. Vogel, F. Sureau i D. Theophile)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Republika Francuska, France Télécom SA, Association française des opérateurs de réseaux et services de télécommunications (AFORS Télécom)

      Żądania wnoszących odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu wydanego w dniu 21 maja 2010 r. w sprawach połączonych T-425/04, T-444/04, T-450/04 i T-456/04,

               —

               przy ponownym rozpoznaniu sprawy uwzględnienie żądań spółek Bouygues SA i Bouygues Télécom, mianowicie: 1) stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji Komisji 2006/621/WE (1) wyłącznie w zakresie, w jakim Komisja odmówiła w nim w sposób dorozumiany lecz bezwzględny uznania za pomoc oświadczeń złożonych przez państwo francuskie w lipcu, we wrześniu i w październiku 2002 r.; 2) stwierdzenie nieważności art. 2 tejże decyzji, a skutkiem takiego stwierdzenia będzie zobowiązanie państwa francuskiego do odzyskania ustalonej pomocy od spółki France Télécom,

               —

               posiłkowo, gdyby Trybunał uznał, że stan postępowania nie pozwala na wydanie orzeczenia, skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd celem wydania nowego orzeczenia w sprawach połączonych T-425/04, T-444/04, T-450/04 i T-456/04 z uwzględnieniem stanowiska prawnego zajętego przez Trybunał,

               —

               obciążenie Komisji, spółki France Télécom i państwa francuskiego kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Bouygues i Bouygues Télécom podnoszą dwa zarzuty na poparcie ich odwołania.
   W ramach zarzutu pierwszego, który składa się z trzech części, wnoszące odwołanie podnoszą, że Sąd naruszył prawo, jako że potwierdził dokonaną przez Komisję analizę, zgodnie z którą oświadczenia złożone przez państwo francuskie w lipcu, we wrześniu i w październiku 2002 r. nie stanowiły — rozpatrywane oddzielnie lub łącznie — jednego lub kilku przypadków pomocy państwa. Sąd naruszył pojęcie użycia zasobów państwowych w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, orzekając, iż oświadczenia w sprawie wsparcia mogły prowadzić do użycia zasobów publicznych tylko pod warunkiem, że określały formę i kwotę planowanego wsparcia, że ich realizacja była natychmiastowa i pewna oraz że były prawnie wiążące (pierwsza część). Ponadto Sąd wypaczył przedstawione przez Komisję przepisy prawa krajowego, wskazując, iż owe przepisy stanowiły z kolei, że aby obietnice wsparcia mogły mieć moc wiążącą, winny one być dokładne, jeśli chodzi o szczegółowe zasady i kwotę obiecanego wsparcia, a nie być uzależnione od niewykonania zobowiązań przez dłużnika, podczas gdy na gruncie prawa krajowego obietnica rezultatu wystarczy, by zobowiązać jej autora. Warunek dotyczący zaistnienia trudności finansowych nie stoi na przeszkodzie zobowiązaniu gwarancyjnemu, a fakt, iż państwo zachowuje się w sposób budzący przekonanie, że postąpi ono w określony sposób, prowadzi do powstania jego odpowiedzialności (druga część). Wreszcie, Sąd naruszył pojęcie użycia zasobów państwowych w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, orzekając, iż takie użycie nie może wynikać z reakcji rynków prowadzącej do powstania po stronie państwa faktycznego obowiązku zaradzenia problemom z finansowaniem France Télécom (trzecia część).
   W ramach zarzutu drugiego, który składa się z dwóch części, wnoszące odwołanie podnoszą, że Sąd naruszył prawo w zakresie kwalifikacji pożyczki akcjonariusza udzielonej w grudniu 2002 r. France Télécom przez państwo w formie linii kredytowej w wysokości 9 mld EUR. Bouygues i Bouygues Télécom wskazują w tym względzie, po pierwsze, że Sąd naruszył pojęcie pomocy w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, orzekając, iż korzyść wynikająca z zapowiedzi otwarcia linii kredytowej nie jest wystarczająco związana z przeniesieniem zasobów wynikającym z tego otwarcia, aby można było stwierdzić istnienie pomocy państwa. Wnoszące odwołanie wskazują, że Sąd niesłusznie wymaga, by korzyść i użycie zasobów państwowych łączyły się.
   Po drugie, wnoszące odwołanie podnoszą, że Sąd naruszył pojęcie korzyści w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, gdyż rozważył w oderwaniu fakt udostępnienia France Télécom kwoty 9 mld EUR i uznał, że nie implikował on żadnego przysporzenia korzyści własnej w formie zwiększenia środków finansowych pozostających w dyspozycji France Télécom, lecz nie wziął pod uwagę przy ocenie istnienia tej korzyści skutku w postaci uspokojenia rynków, który wynikał z tychże środków.

      (1)  Decyzja Komisji 2006/621/WE z dnia 2 sierpnia 2004 r. dotycząca pomocy państwa wdrożonej przez Francję na rzecz France Télécom (Dz.U. L 257, s. 11).


title: Sprawa T-299/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 20 czerwca 2008 r. — Leclercq przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Brak działania strony skarżącej — Umorzenie postępowania)

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/52

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 20 czerwca 2008 r. — Leclercq przeciwko Komisji
   (Sprawa T-299/06) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Brak działania strony skarżącej - Umorzenie postępowania)
   (2008/C 209/93)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Sylvie Leclercq (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: początkowo S. Rodrigues, C. Bernard-Glanz, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: V. Joris i P. Costa de Oliveira, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Republika Finlandii (przedstawiciel: J. Heliskoski, pełnomocnik)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 27 lipca 2006 r. odmawiającej, na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz. U. L 145, str. 43), przyznania skarżącej dostępu do pewnych dokumentów
   Sentencja postanowienia

               1)

               Postępowanie zostaje umorzone.

               2)

               Sylvie Leclercq pokryje własne koszty postępowania, jak również koszty poniesione przez Komisję. Republika Finlandii pokryje własne koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 326 z 3.12.2006.


title: Sprawa T-103/10 P(R)-R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 28 kwietnia 2010 r. — Parlament przeciwko U (Zarządzenie tymczasowe — Służba publiczna — Urzędnicy — Decyzja o rozwiązaniu stosunku pracy — Postanowienie prezesa Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej wydane w ramach postępowania w przedmiocie środka tymczasowego — Wniosek o zawieszenie wykonania — Umorzenie postępowania)

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/40

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 28 kwietnia 2010 r. — Parlament przeciwko U
   (Sprawa T-103/10 P(R)-R)
   (Zarządzenie tymczasowe - Służba publiczna - Urzędnicy - Decyzja o rozwiązaniu stosunku pracy - Postanowienie prezesa Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej wydane w ramach postępowania w przedmiocie środka tymczasowego - Wniosek o zawieszenie wykonania - Umorzenie postępowania)
   2010/C 179/71
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Parlament Europejski (przedstawiciele: S. Seyr i K. Zejdová, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: U (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci F. Moyse i A. Salerno)

      Przedmiot

   Wniosek mający na celu zawieszenie wykonania postanowienia prezesa Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej z dnia 18 grudnia 2009 r. w sprawie F-92/09 R U przeciwko Parlamentowi (dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze).

      Sentencja

               1)

               Umarza się postępowanie w przedmiocie złożonego przez Parlament Europejski wniosku w przedmiocie środka tymczasowego.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-416/13: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 13 listopada 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Contencioso-Administrativo no 4 de Oviedo – Hiszpania) – Mario Vital Pérez przeciwko Ayuntamiento de Oviedo (Odesłanie prejudycjalne – Polityka społeczna – Równe traktowanie w zakresie zatrudnienia i pracy – Karta praw podstawowych Unii Europejskiej – Artykuł 21 – Dyrektywa 2000/78/WE – Artykuł 2 ust. 2, art. 4 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 – Dyskryminacja ze względu na wiek – Przepis krajowy – Warunek zatrudnienia funkcjonariuszy policji lokalnej – Ustalenie górnej granicy wieku na 30 lat – Uzasadnienia)

text:
               19.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/6

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 13 listopada 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Contencioso-Administrativo no 4 de Oviedo – Hiszpania) – Mario Vital Pérez przeciwko Ayuntamiento de Oviedo
      (Sprawa C-416/13) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Równe traktowanie w zakresie zatrudnienia i pracy - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 21 - Dyrektywa 2000/78/WE - Artykuł 2 ust. 2, art. 4 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 - Dyskryminacja ze względu na wiek - Przepis krajowy - Warunek zatrudnienia funkcjonariuszy policji lokalnej - Ustalenie górnej granicy wieku na 30 lat - Uzasadnienia)
      (2015/C 016/07)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Juzgado Contencioso-Administrativo no 4 de Oviedo

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Mario Vital Pérez

         Strona pozwana: Ayuntamiento de Oviedo

         Sentencja

      Wykładni art. 2 ust. 2, art. 4 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy należy dokonywać w ten sposób, że przepisy te stoją na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które ustala przy rekrutacji na stanowisko funkcjonariusza lokalnej policji górną granicę wieku wynoszącą 30 lat.

         (1)  Dz.U. C 325 z 9.11.2013.


title: Sprawa T-576/12: Skarga wniesiona w dniu 31 grudnia 2012 r. — Łaszkiewicz przeciwko OHIM — Capital Safety Group EMEA (PROTEKT)

text:
               13.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/27

         Skarga wniesiona w dniu 31 grudnia 2012 r. — Łaszkiewicz przeciwko OHIM — Capital Safety Group EMEA (PROTEKT)
   (Sprawa T-576/12)
   2013/C 108/71
   Język skargi: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Grzegorz Łaszkiewicz (Łódź, Polska) (przedstawiciel: J. Gwiazdowska, radca prawny)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Capital Safety Group EMEA, SAS (Carros Cedex, Francja)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji Rynku Wewnętrznego z dnia 24 października 2012 r. w sprawie R 700/2011-4. w całości;

               —

               wydanie ostatecznego wyroku — jeżeli pozwala na to stan postępowania — poprzez dopuszczenie do rejestracji zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 8478331;

               —

               ewentualnie — jeżeli pozwala na to stan postępowania — skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Czwartą Izbę Odwoławczą, zgodnie z wiążącymi kryteriami ustanowionymi przez Trybunał Sprawiedliwości;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania, w tym także kosztami poniesionymi przez skarżącego w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą i Wydziałem Sprzeciwów Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego;

               —

               przeprowadzenie dowodów wskazanych w treści skargi;

               —

               prowadzenie procedury w formie pisemnej; język postępowania: polski.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżący

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „protekt” dla towarów z klas 6, 7, 9, 22 i 25 — zgłoszenie nr 008478331

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Capital Safety Group EMEA, SAS

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowne wspólnotowe znaki towarowe Protecta, zarejestrowane dla towarów z klas 6, 7 i 9

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty:

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 75 i 76 rozporządzenia nr 207/2009 oraz zasady 50 i 52 rozporządzenia Komisji nr 2868/95.


title: Sprawa C-187/08: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 3 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/32

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 3 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-187/08) (1)

   (2009/C 69/72)

      Język postępowania: francuski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 158 z 21.6.2008.


title: Sprawa T-38/11: Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2011 r. — Cathay Pacific Airways przeciwko Komisji

text:
               5.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/32

         Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2011 r. — Cathay Pacific Airways przeciwko Komisji
   (Sprawa T-38/11)
   2011/C 72/50
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Cathay Pacific Airways (przedstawiciele: D. Vaughan, QC, R. Kreisberger, Barrister, B. Bär-Bouyssière, adwokat, i M. Rees, Solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2 decyzji Komisji w zakresie, w jakim dotyczy on skarżącej;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 3 decyzji Komisji w zakresie, w jakim dotyczy on skarżącej;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 5 decyzji Komisji w zakresie, w jakim nakłada on na Cathay Pacific grzywnę w kwocie 57 120 000 lub — ewentualnie — obniżenie kwoty tej grzywny;

               —

               oraz obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez skarżącą w związku z wniesieniem niniejszej skargi.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2010) 7694 wersja ostateczna z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie COMP/39258 — Fracht lotniczy, w zakresie, w jakim Komisja obciążyła skarżącą odpowiedzialnością za naruszenie art. 101 TFUE i art. 53 EOG polegające na koordynowaniu różnych składników cen, jakie miałyby pobierane za świadczenie usług przewozu towarów drogą lotniczą, w odniesieniu do i) dopłat paliwowych, ii) dopłat z tytułu bezpieczeństwa oraz iii) nieuiszczania prowizji od dopłat na trasach i) między portami lotniczymi w ramach EOG a portami lotniczymi poza EOG oraz ii) między portami lotniczymi w państwach będących stronami porozumienia EOG, lecz niebędących państwami członkowskimi, a państwami trzecimi. Tytułem żądania ewentualnego strona skarżąca wnosi o uchylenie bądź znaczące obniżenie nałożonej na nią grzywny.
   W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi osiem zarzutów:

               1)

               W ramach zarzutu pierwszego skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła prawo i popełniła oczywisty błąd w ocenie, uznając, że skarżąca uczestniczyła w jednym, ciągłym naruszeniu o zasięgu globalnym. Znaczna większość praktyk zarzuconych skarżącej w zaskarżonej decyzji:

                           —

                           nie stanowi naruszenia, ponieważ praktyki te dotyczą wymiany informacji powszechnie dostępnych, lub;

                           —

                           stanowi część obowiązkowej zbiorowej procedury zatwierdzania, lub;

                           —

                           miała miejsce poza okresem naruszenia lub nie jest objęta zakresem jurysdykcji Komisji.

         Ponadto Komisja nie wykazała, że opisane w zaskarżonej decyzji działania skarżącej dowodzą tego, że uczestniczyła ona w realizacji wspólnego planu, zmierzającego do osiągnięcia wspólnego celu.

               2)

               W ramach zarzutu drugiego skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła prawo i popełniła oczywisty błąd w ocenie, uznając, że skarżąca nie była zobowiązana do uczestnictwa w zbiorowej procedurze zmierzającej do uzyskania zatwierdzenia dopłat przez Civil Aviation Departament (ministerstwo lotnictwa cywilnego, zwane dalej „CAD”) Specjalnego Regionu Administracyjnego Honkong (HKSAR) Chińskiej Republiki Ludowej. Jak wynika jasno ze skierowanego do przewodniczącego Komisji Europejskiej pisma hongkońskiego CAD z dnia 3 września 2009 r., przewoźnicy byli zobowiązani do uzgodnienia szczegółowych informacji zawartych we wnioskach zbiorowych, w tym wysokości dopłat, o których zatwierdzenie wnioskowali, oraz byli oni zobowiązani do pobierania dopłat ustalonych przez CAD.

               3)

               W ramach zarzutu trzeciego skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła prawo, uznając, że argument dotyczący konieczności spełnienia wymogu nałożonego przez państwo nie ma zastosowania do praktyk skarżącej w Hongkongu (a także w Indiach, na Sri Lance, w Japonii, na Filipinach i w Singapurze) oraz że wniosek, iż postępowanie skarżącej stanowi naruszenie art. 101 TFUE jest oczywiście wadliwy.

               4)

               W ramach zarzutu czwartego skarżąca podnosi, że Komisja w sposób oczywisty naruszyła prawo, gdyż stwierdzenie, że skarżąca popełniła naruszenie stanowi bezpośrednią ingerencję w sprawy wewnętrzne Hongkongu, a tym samym:

                           —

                           narusza uznaną w prawie międzynarodowym publicznym zasadę nieingerencji lub kurtuazji międzynarodowej; oraz

                           —

                           prowadzi do powstania bezpośredniej kolizji jurysdykcji, naruszając zasadę pewności prawa.

               5)

               W zarzucie piątym skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła prawo przy porównywaniu uregulowań Hongkongu z odpowiadającymi im uregulowaniami obowiązującymi w Dubaju. Instytucja ta powinna była wykluczyć z zakresu naruszenia Cathay Pacific i Hongkong, na podstawie podobnej do tej, na której wykluczyła Dubaj.

               6)

               W ramach zarzutu szóstego skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła prawo uznając, że działalność skarżącej w Hongkongu i w przewidujących stosowne uregulowania państwach spoza UE mogła mieć na celu wyeliminowanie, ograniczenie lub zakłócenie konkurencji w ramach UE/EOG. Komisja nie stwierdziła też, że naruszenie miało antykonkurencyjne skutki.

               7)

               W zarzucie siódmym, skarżąca twierdzi, że w odniesieniu do lotów z Hongkongu i innych państw trzecich do państw należących do EOG Komisja nie posiadała kompetencji do stwierdzenia naruszenia art. 101 TFUE i nałożenia grzywien, gdyż nie wystąpiły żadne skutki dla wymiany handlowej na terenie UE ani między państwami członkowskimi.

               8)

               W ramach zarzutu ósmego skarżąca utrzymuje, że nawet jeśli nie stwierdzono nieważności rozstrzygnięcia polegającego na stwierdzeniu, że popełniła ona naruszenie, to i tak wymierzona wobec niej grzywna winna zostać uchylona lub obniżona. Przyjęta przez Komisję wartość sprzedaży została bowiem znacznie zawyżona, przy czym instytucja ta nie uwzględniła poziomu indywidualnego zaangażowania skarżącej w naruszenie. Skarżąca zwraca się do Sądu o wymierzenie grzywny symbolicznej lub znaczne jej obniżenie, w ramach wykonywania nieograniczonego prawa orzekania wynikającego z art. 261 TFUE.


               24.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/16

         Skarga wniesiona w dniu 3 września 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii
   (sprawa C-355/09)
   2009/C 256/30
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciela: P. Olivier, A.-A. Gilly, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Irlandia

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że nie przyjmując środków krajowych niezbędnych do wdrożenia art. 10 i 12 rozporządzenia (WE) nr 273/2004 (1), i nie powiadamiając o tych środkach zgodnie z art. 16 tego rozporządzenia oraz nie przyjmując środków krajowych niezbędnych do wdrożenia art. 26 ust. 3 i art. 31 rozporządzenia (WE) nr 111/2005 (2), Irlandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy rozporządzenia (WE) nr 273/2004 e sprawie prekursorów narkotykowych i rozporządzenia (WE) nr 111/2005 określającego zasady nadzorowania handlu prekursorami narkotykowymi pomiędzy Wspólnotą a państwami trzecimi;

               —

               Obciążenie Irlandii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Państwa członkowskie są zobowiązane do przyjęcia krajowych środków niezbędnych do zastosowania się do przepisów powyższych rozporządzeń, w terminach w nich określonych, oraz do powiadomienia Komisji o tychże środkach. Rząd Irlandii nie przyjął środków niezbędnych do wdrożenia art. 10, 12 i 16 rozporządzenia (WE) nr 273/2004 w sprawie prekursorów narkotykowych i art. 31 rozporządzenia (WE) nr 111/2005 określającego zasady nadzorowania handlu prekursorami narkotykowymi pomiędzy Wspólnotą a państwami trzecimi, ani nie powiadomił o takich środkach.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 273/2004 parlamentu Europejskiego i Radu z dnia 11 lutego 2004 r. w sprawie prekursorów narkotykowych, Dz.U. L 47, s. 1

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 111/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. określające zasady nadzorowania handlu prekursorami narkotykowymi pomiędzy Wspólnotą a państwami trzecimi, Dz.U. L 22, s. 1


title: Sprawa C-468/11: Postanowienie Prezesa drugiej izby Trybunału z dnia 24 lipca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               19.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 304/8

         Postanowienie Prezesa drugiej izby Trybunału z dnia 24 lipca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-468/11) (1)

   2013/C 304/14
   Język postępowania: hiszpański
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 340 z 19.11.2011.


title: Sprawa T-416/11: Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2011 r. — Biotronik SE przeciwko OHIM — Cardios Sistemas (CARDIO MANAGER)

text:
               8.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 298/21

         Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2011 r. — Biotronik SE przeciwko OHIM — Cardios Sistemas (CARDIO MANAGER)
   (Sprawa T-416/11)
   2011/C 298/39
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Biotronik SE & Co. KG (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Reich i S. Pietzcker)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Cardios Sistemas Comercial e Industrial Ltda (Sao Paulo, Brazylia)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 27 maja 2011 r. w sprawie R 1156/2010-2;

               —

               uwzględnienie sprzeciwu wobec zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 5378071 w odniesieniu do wszystkich towarów z klas 9 i 10;

               —

               posiłkowo, na mocy wyroku Sądu przekazanie sprawy Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego celem ponownego rozpatrzenia sprzeciwu;

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Cardios Sistemas Comercial e Industrial Ltda

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „CARDIO MANAGER” dla towarów z klas 9 i 10 — zgłoszenie nr 5 378 071

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny znak towarowy „CardioMessenger” dla towarów z klas 9 i 10

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Z jednej strony naruszenie art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009 w związku z zasadą 22 ust. 3 i 4 rozporządzenia nr 2868/95, ponieważ używanie znaku towarowego „CardioMessenger” zostało dowiedzione zarówno pod względem przestrzennym, jak i czasowym, podobnie też została dowiedziona skala i charakter tego używania, a z drugiej strony naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 41 rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.


title: Sprawa T-413/14: Wyrok Sądu z dnia 5 października 2015 r. – Grigoriadis i in./Parlament i in. (Skarga na bezczynność i skarga o odszkodowanie — Restrukturyzacja greckiego długu publicznego — Udział sektora publicznego — Szkoda związana ze zmniejszeniem wierzytelności — Oświadczenia szefów państw i rządów strefy euro i instytucji Unii — Oświadczenie Eurogrupy — Brak wyjaśnienia związku przyczynowego z podnoszoną szkodą — Niedopuszczalność)

text:
               23.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 389/57

         Wyrok Sądu z dnia 5 października 2015 r. – Grigoriadis i in./Parlament i in.
   (Sprawa T-413/14) (1)

   ((Skarga na bezczynność i skarga o odszkodowanie - Restrukturyzacja greckiego długu publicznego - Udział sektora publicznego - Szkoda związana ze zmniejszeniem wierzytelności - Oświadczenia szefów państw i rządów strefy euro i instytucji Unii - Oświadczenie Eurogrupy - Brak wyjaśnienia związku przyczynowego z podnoszoną szkodą - Niedopuszczalność))
   (2015/C 389/65)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Grigoris Grigoriadis (Ateny, Grecja), Faidra Grigoriadou, (Ateny), Ioannis Tsolias (Tesaloniki, Grecja), Dimitrios Alexopoulos (Tesaloniki), Nikolaos Papageorgiou (Ateny) i Ioannis Marinopoulos, (Ateny) (przedstawiciel: adwokat C. Papadimitriou)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: A. Troupiotis i L. Visaggio, pełnomocnicy); Rada Europejska; Eurogroupa; Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. de Gregorio Merino i M. Balta, pełnomocnicy); Komisja Europejska (przedstawiciele: J.-P. Keppenne i M. Konstantinidis, pełnomocnicy);i Europejski Bank Centralny (EBC) (przedstawiciele: P. Papapaschalis i P. Senkovic, pełnomocnicy);

      Przedmiot

   Po pierwsze żądanie stwierdzenia, że pozwani bezprawnie zaniechali działań w celu uniknięcia, aby plan uczestnictwa sektora prywatnego w programie finansowania długu (PSI), obniżający wysokość długu państwa greckiego nie miał wpływu obligacje w posiadaniu skarżących oraz po drugie żądanie mające na celu uzyskanie odszkodowania za szkodę rzekomo poniesioną przez skarżących w następstwie tego bezprawnego zaniechania działania.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Grigoris Grigoriadis, Faidra Grigoriadou,. Ioannis Tsolias, Dimitrios Alexopoulos, Nikolaos Papageorgiou i Ioannis Marinopoulos zostają obciążeni kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 439 z 8.12.2014.


title: Sprawa C-227/07: Skarga wniesiona w dniu 8 maja 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Rzeczpospolitej Polskiej

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/16

         Skarga wniesiona w dniu 8 maja 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Rzeczpospolitej Polskiej
   (Sprawa C-227/07)
   (2007/C 199/26)
   Język postępowania: polski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Shotter oraz K Mojzesowicz, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że niedokonując prawidłowej transpozycji do prawa krajowego dyrektywy 2002/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń (dyrektywa o dostępie) (1), a w szczególności jej art. 4 ust. 1 dotyczącego obowiązku negocjowania wzajemnych połączeń oraz art. 5 ust. 1 akapit pierwszy dotyczącego prawa krajowego organu regulacyjnego do wspierania i, w razie potrzeby, zapewniania, zgodnie z przepisami tej dyrektywy, odpowiedniego dostępu oraz wzajemnego połączenia, jak również interoperacyjności usług, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Rzeczypospolitej Polskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Dyrektywa 2002/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (dyrektywa o dostępie) stanowi, że operatorzy publicznych sieci łączności mają prawo oraz obowiązek negocjowania wzajemnych połączeń celem świadczenia usług łączności elektronicznej publicznie dostępnych, w sposób zapewniający świadczenie tych usług oraz ich interoperacyjności w obrębie Wspólnoty. Dyrektywa wymaga również, aby krajowe organy regulacyjne miały prawo do wspierania i, w razie potrzeby, zapewniania, zgodnie z przepisami tej dyrektywy, odpowiedniego dostępu oraz wzajemnego połączenia, jak również interoperacyjności usług.
   W odniesieniu do Rzeczpospolitej Polskiej termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 30 kwietnia 2004 r. zgodnie z art. 2 i art. 54 aktu o przystąpieniu.
   Zgodnie z polskim prawem wszyscy operatorzy publicznych sieci łączności są zobowiązani do prowadzenia negocjacji w sprawie dostępu, a krajowy organ regulacyjny może określić termin zakończenia tego rodzaju negocjacji. Ponadto, jeśli nie dojdzie między stronami do zawarcia umowy, krajowy organ regulacyjny może, na wniosek jednej ze stron, wydać decyzję zastępującą umowę i określającą obowiązki przedsiębiorstw niezależnie od ich pozycji na rynku. Komisja podnosi, że te przepisy polskiej ustawy prawo telekomunikacyjne nie są zgodne z warunkami określonymi w art. 4 ust. 1 oraz art. 5 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy o dostępie.
   Jeśli chodzi o wprowadzenie do ogólnych przepisów prawa obowiązku prowadzenia negocjacji w dobrej wierze w przedmiocie zawierania umów o dostępie, rozwiązanie takie prowadzi do nałożenia obowiązku prowadzenia negocjacji bez uprzedniego sprawdzenia, czy istnieje na danym rynku efektywna konkurencja, nie pozwala krajowemu organowi regulacyjnemu na zbadanie długotrwałego wpływu na konkurencję na rynku obowiązku zapewnienia dostępu jak też w rezultacie, na zniesienie tego obowiązku w razie zwiększenia się konkurencji na rynku.
   W odniesieniu do uprawnienia krajowego organu regulacyjnego do wydania decyzji zastępującej umowę między stronami, należy zauważyć, że art. 5 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy o dostępie nie może być wprowadzony w życie ogólnym przepisem prawa, gdyż wymaga on, aby krajowy organ regulacyjny był uprawniony do działania tylko w pewnych przypadkach. Uprawnienie powierzone krajowym organom regulacyjnym na podstawie wskazanego przepisu dyrektywy jest wyraźnie ograniczone po pierwsze, poprzez odesłanie do „celów określonych w art. 8 dyrektywy 2002/21/WE (2) (dyrektywy ramowej)”, a po drugie, poprzez wymóg ustanowiony w art. 5 ust. 3 dyrektywy o dostępie. Te ograniczenia uprawnień krajowego organu regulacyjnego gwarantują, że będzie on działał wyłącznie w pewnych szczegółowo określonych przypadkach. Co więcej regulacyjne wymogi mogą być nakładane wyłączenie na przedsiębiorstwa dysponujące znaczącą pozycją rynkową lub, niezależnie od wagi przedsiębiorstwa na rynku, w przypadkach określonych w art. 8 ust. 3 dyrektywy o dostępie. Wynika z tego, że jeśli krajowy organ regulacyjny zdecydował się interweniować, interwencja ta musi być oparta na przepisach dyrektywy, również gdy krajowy organ regulacyjny zdecydował o nałożeniu regulacyjnych wymogów.

      (1)  Dz.U. L 108 z 24.4.2002, str. 7.

      (2)  Dyrektywa 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa), Dz.U. L 108, str. 33-50 oraz polskie wydanie specjalne, rozdział 13, tom 29, str. 349.