title: Sprawa F-115/12: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (w składzie jednego sędziego) z dnia 25 czerwca 2013 r. — Marcuccio przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Skarga odszkodowawcza — Zarzut skargi równoległej — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               31.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/52

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (w składzie jednego sędziego) z dnia 25 czerwca 2013 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa F-115/12) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Skarga odszkodowawcza - Zarzut skargi równoległej - Oczywista niedopuszczalność)
   2013/C 252/96
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i G. Gattinara, w charakterze pełnomocników)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności dorozumianej decyzji oddalającej żądanie naprawienia szkody, co do której skarżący twierdzi, iż poniósł ją w wyniku wysłania przez Komisję pisma dotyczącego zwrotu kwoty 4 875 EUR związanej z kosztami, którymi Sąd obciążył skarżącego w postępowaniu w sprawie T-241/03.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Luigi Marcuccio pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2013, s. 71.


title: Sprawa C-9/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgerichts Kehl (Niemcy) w dniu 7 stycznia 2016 r. – Postępowanie karne przeciwko A

text:
               18.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 136/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgerichts Kehl (Niemcy) w dniu 7 stycznia 2016 r. – Postępowanie karne przeciwko A
   (Sprawa C-9/16)
   (2016/C 136/13)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgerichts Kehl

      Strona w postępowaniu głównym

   A

      Druga strona postępowania: Staatsanwaltschaft Offenburg

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 67 ust. 2 TFUE, a także art. 20 i 21 rozporządzenia nr 562/2006 ustanawiającego wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeksu granicznego Schengen) (1) czy też inne przepisy unijne należy interpretować w taki sposób, że sprzeczny jest z nimi taki przepis krajowy, który, w sytuacji, gdy nie doszło do przewidzianego w art. 23 i nast. kodeksu granicznego Schengen tymczasowego przywrócenia kontroli granicznej na granicach wewnętrznych, przyznaje organom policyjnym danego kraju uprawnienie do ustalania – w strefie 30 kilometrów w głąb kraju, licząc od granicy lądowej tego państwa z innymi państwami, które są stronami Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. (2), w celu zapobiegania nielegalnemu wjazdowi na terytorium tego państwa i udaremniania go, a także zapobiegania pewnym zagrożonym karą czynom stanowiącym zagrożenie dla bezpieczeństwa granic czy też sprawowania ich ochrony lub też takim czynom popełnianym w związku z przekraczaniem granicy – tożsamości każdej osoby, niezależnie od jej zachowania i tego, czy zachodzą szczególne okoliczności?

               2)

               Czy art. 67 ust. 2 TFUE, a także art. 20 i 21 rozporządzenia nr 562/2006 ustanawiającego wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeksu granicznego Schengen) czy też inne przepisy unijne należy interpretować w taki sposób, że sprzeczny jest z nimi taki przepis krajowy, który, w sytuacji, gdy nie doszło do przewidzianego w art. 23 i nast. kodeksu granicznego Schengen tymczasowego przywrócenia kontroli granicznej na granicach wewnętrznych, przyznaje organom policyjnym danego kraju – w celu zapobiegania nielegalnemu wjazdowi na terytorium tego państwa i udaremniania go – uprawnienie do dokonywania w pociągach i na urządzeniach kolei tego kraju krótkoterminowych zatrzymań i przesłuchań, domagania się przedstawienia dokumentów poświadczających tożsamość czy też upoważniających do przekroczenia granicy, którymi legitymuje się dana osoba, a także – dokonywania kontroli wzrokowej przewożonych przez nią przedmiotów, jeśli istotne informacje o okolicznościach faktycznych czy też doświadczenia straży granicznej pozwalają domniemywać, że te pociągi czy też urządzenia kolejowe są wykorzystywane do nielegalnego wjazdu dokonywanego z terytorium państwa, które jest stroną Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r.?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. ustanawiające wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen) (Dz.U. L 105, s. 1)

      (2)  Konwencja Wykonawcza do układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 roku między Rządami Państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec oraz Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach z dnia 19 czerwca 1990 r. (Dz.U. 2000 L 239, s. 19, Polskie wydanie specjalne: Rozdział 19 Tom 002 s. 9–52)


title: Sprawa T-180/16: Skarga wniesiona w dniu 22 kwietnia 2016 r. – L’Oréal/EUIPO – Guinot (MASTER SHAPE)

text:
               20.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/26

         Skarga wniesiona w dniu 22 kwietnia 2016 r. – L’Oréal/EUIPO – Guinot (MASTER SHAPE)
   (Sprawa T-180/16)
   (2016/C 222/33)
   Język skargi: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: L’Oréal (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci T. de Haan i P. Péters)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Guinot SAS (Paryż, Francja)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „MASTER SHAPE” – zgłoszenie nr 11 566 262

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 lutego 2016 r. w sprawie R 2907/2014-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w postępowaniu przed Piątą Izbą Odwoławczą EUIPO.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) w związku z art. 75 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-240/17: Skarga wniesiona w dniu 20 kwietnia 2017 r. – Campine i Campine Recycling/Komisja

text:
               26.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 202/25

         Skarga wniesiona w dniu 20 kwietnia 2017 r. – Campine i Campine Recycling/Komisja
   (Sprawa T-240/17)
   (2017/C 202/41)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Campine NV (Beerse, Belgia) i Campine Recycling NV (Beerse) (przedstawiciele: adwokaci C. Verdonck, S. De Cock i Q. Silvestre)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie dopuszczalności skargi;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 i 2 decyzji Komisji Europejskiej z dnia 8 lutego 2017 r. [C(2017) 900 final] dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”) w zakresie w jakim zgodnie z zaskarżoną decyzją strona skarżąca naruszyła art. 101 TFUE;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 2 zaskarżonej decyzji w zakresie w jakim wymierza stronie skarżącej grzywnę w wysokości 8 158 000,00 EUR oraz obniżenie grzywny zgodnie z argumentacją skargi;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący licznych uchybień o charakterze proceduralnym w tym braku uzasadnienia wysokości grzywny oraz w szczególności konieczności dostosowania wysokości grzywny zgodnie z pkt 37 wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien (1) oraz odsetka zastosowanego podwyższenia. Strona skarżąca podnosi jednocześnie, że Komisja naruszyła ich prawo do obrony, prawo do bycia wysłuchanym oraz zasadę dobrej administracji, nie wskazując w piśmie w sprawie przedstawienia zarzutów, ani w jakimkolwiek innym dodatkowym piśmie w sprawie przedstawienia zarzutów, swego zamiaru zastosowania podwyższenia [wymiaru grzywny] na podstawie art. 37 wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien. Strona skarżąca powołuje się również na naruszenie obowiązku uzasadnienia, zasady pewności prawa, równego traktowania i proporcjonalności, ponieważ Komisja podwyższyła kwotę grzywny nałożonej na stronę skarżącą o 10 %, opierając się na pkt 37 wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien oraz zastosowała to podwyższenie w sposób jednolity do wszystkich przedsiębiorstw uczestniczących w zarzucanym naruszeniu, nie zważając na fakt, że indywidulany udział poszczególnych przedsiębiorstw po stornie skarżącej różnił się w istotny sposób od udziału innych przedsiębiorstw uczestniczących w naruszeniu.

               2.

               Zarzut drugi, zgodnie z którym zaskarżona decyzja narusza prawo, ponieważ nie wykazała w sposób wymagany prawem, że strona skarżąca naruszyła art. 101 TFUE. Storna skarżąca powołuje się w tym zakresie na błędną ocenę dowodów dokonaną w zaskarżonej decyzji oraz na słabość dowodów podniesionych na okoliczność udziału strony skarżącej w naruszeniu stwierdzonym jej w art. 1.

               3.

               Zarzut trzeci, podniesiony tytułem ewentualnym, na wypadek gdyby Sąd uznał, że strona skarżąca uczestniczyła w porozumieniu lub praktyce sprzecznej z art. 101 ust. 1 TFUE, dotyczący naruszenia art. 23 ust. 3 rozporządzenia nr 1/2003 (2) oraz wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien z powodu błędnej oceny wagi i czasu trwania naruszania, a także okoliczności łagodzących oraz naruszenia zakazu dyskryminacji przy obliczaniu podstawowej kwoty grzywny.

               4.

               Zarzut czwarty, podniesiony tytułem ewentualnym, na wypadek gdyby Sąd nie stwierdził nieważności zaskarżonej decyzji z powodu uchybień proceduralnych, na które strona skarżąca powołuje się w ramach zarzutu pierwszego, zgodnie z którym wspomniane uchybienia powinny przynajmniej uzasadniać unieważnienie podwyższenia wysokości grzywny zastosowanego na podstawie pkt 37 wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien.

      (1)  Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia 1/2003 (Dz.U. 2006, C 210, s. 2).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 (Dz.U. 2003, L 1, s. 1).


title: Sprawa T-249/17: Skarga wniesiona w dniu 28 kwietnia 2017 r. – Casino, Guichard-Perrachon i EMC Distribution/Komisja

text:
               10.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/32

         Skarga wniesiona w dniu 28 kwietnia 2017 r. – Casino, Guichard-Perrachon i EMC Distribution/Komisja
   (Sprawa T-249/17)
   (2017/C 221/45)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Casino, Guichard-Perrachon (Saint-Étienne, Francja) i EMC Distribution (Vitry-sur-Seine, Francja) (przedstawiciele: D. Théophile, I. Simic, O. de Juvigny i T. Reymond, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Skarżące wnoszą do Sądu o:

               —

               nakazanie Komisji na podstawie art. 89 i 90 regulaminu postępowania przed Sądem, przed wydaniem rozstrzygnięcia, przedstawienia wszystkich dokumentów, dowodów i innych informacji, na podstawie których w dniu wydania decyzji C (2017) 1054 Komisja uważała, że dysponowała wystarczająco poważnymi poszlakami pozwalającymi uzasadnić przeprowadzenie kontroli w pomieszczeniach należących do skarżących;

               —

               stwierdzenie, na podstawie art. 277 TFUE, że art. 20 rozporządzenia nr 1/2003 nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, a w konsekwencji stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2017) 1054 z dnia 9 lutego 2017 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności, na podstawie art. 263 TFUE, decyzji Komisji Europejskiej C (2017) 1054 z dnia 9 lutego 2017 r.;

               —

               obciążenie Komisji całością kosztów postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżące podnoszą pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący niezgodności z prawem decyzji Komisji Europejskiej z dnia 9 lutego 2017 r. nakazującej skarżącym poddanie się kontroli na podstawie art. 20 ust. 1–4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. 2003, L 1, s. 1), która to decyzja została zaskarżona w niniejszej sprawie (zwana dalej „zaskarżoną decyzją”). Skarżące twierdzą w tym względzie, że:

                           —

                           zaskarżona decyzja jest oparta na przepisie, który jest niezgodny z prawem, a zatem nie ma zastosowania w niniejszej sprawie zgodnie z art. 277 traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (zwanego dalej „TFUE”);

                           —

                           art. 20 rozporządzenia nr 1/2003 narusza podstawowe prawo do skutecznego środka prawnego, przewidziane w art. 47 karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”) i w art. 6 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (zwanej dalej „EKPC”), ponieważ nie pozwala on przedsiębiorstwom będącym adresatami decyzji Komisji w sprawie przeprowadzenia kontroli na skorzystanie ze skutecznego środka prawnego w odniesieniu do przebiegu kontroli;

                           —

                           ów przepis narusza również zasadę równoważności broni oraz prawo do obrony, gwarantowane w art. 47 i 48 karty i w art. 6 EKPC, ponieważ nie pozwala on stronom na dostęp do dokumentów, na których Komisja oparła decyzję w sprawie przeprowadzenia kontroli.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia podstawowego prawa do nienaruszalności miru domowego, o którym mowa w art. 7 karty i w art. 8 EKPC, jako że zaskarżona decyzja ma nieograniczony czas obowiązywania, zaś jej zakres stosowania jest jednocześnie niedokładny i nieproporcjonalny, zważywszy, że:

                           —

                           zaskarżona decyzja określa wyłącznie dzień, w którym kontrola może się zacząć, ale nie przewiduje ani daty końcowej, ani maksymalnego czasu trwania kontroli;

                           —

                           dotyczy ona wszystkich spółek grupy Casino, bez względu na ich działalność i położenie geograficzne, lecz nie wskazuje ich indywidualnie, z wyjątkiem spółki dominującej;

                           —

                           zezwala ona na przeprowadzenie kontroli w jakimkolwiek pomieszczeniu grupy.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia spoczywającego na Komisji, jako że zaskarżona decyzja nie określa ani typu, ani charakteru, ani pochodzenia, ani treści informacji, w świetle których Komisja postanowiła zarządzić kontrolę.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia w zaskarżonej decyzji podstawowego prawa do nienaruszalności miru domowego, o którym mowa w art. 7 karty i w art. 8 EKPC, jako że została ona wydana przez Komisję, która nie dysponowała wystarczająco poważnymi poszlakami pozwalającymi uzasadnić przeprowadzenie kontroli w pomieszczeniach należących do skarżących.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności wskutek wydania zaskarżonej decyzji, w zakresie w jakim decyzja ta przewiduje rozpoczęcie kontroli w okresie, który jest wyjątkowo niekorzystny dla działalności skarżących, mimo że inna data, bardziej im odpowiadająca, mogła zostać przyjęta bez jakichkolwiek niedogodności dla Komisji. Skarżące podnoszą w tym względzie, że wprawdzie zaskarżona decyzja dotyczy konkretnie pomieszczeń jednostki w grupie Casino, zajmującej się prowadzeniem negocjacji z dostawcami, przewiduje ona jednak rozpoczęcie kontroli w dniu 20 lutego 2017 r. lub tuż po, czyli w ostatnim tygodniu negocjacji rocznych porozumień z dostawcami, które powinny zostać zakończone, zgodnie z art. L. 441-7 francuskiego kodeksu handlowego, przed dniem 1 marca bieżącego roku kalendarzowego, o czym Komisja doskonale wiedziała.


title: Sprawa T-268/10: Skarga wniesiona w dniu 10 czerwca 2010 r. — PPG i SNF przeciwko ECHA

text:
               9.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/23

         Skarga wniesiona w dniu 10 czerwca 2010 r. — PPG i SNF przeciwko ECHA
   (Sprawa T-268/10)
   ()
   2010/C 274/37
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Polyelectrolyte Producers Group GEIE (PPG) (Bruksela, Belgia) i SNF SAS (Andrezieux Boutheon, Francja) (przedstawiciele: adwokaci K. Van Maldegem, R. Cana oraz P. Sellar, Solicitor)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA)

      Żądania strony skarżącej

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu;

               —

               obciążenie ECHA kosztami postępowania;

               —

               podjęcie dalszych wymaganych środków prawnych.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżące wnoszą o stwierdzenie w części nieważności decyzji Europejskej Agencji Chemikaliów (zwanej dalej „ECHA”) dotyczącej klasyfikacji akrylamidu (WE nr 201-173-7) (nr CAS 79-06-1) jako substancji spełniającej wymogi ustanowione w art. 57 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 (1) (zwanego dalej „REACH”) zgodnie z art. 59 REACH.
   Skarżące podnoszą, że zaskarżony akt jest niezgodny z prawem, ponieważ u jego podstaw leży błędna z prawnego i naukowego punktu widzenia ocena akrylamidu, dokonana w oparciu o niewystarczająco wiarygodne i przekonywające dowody. Według skarżących przy wydaniu zaskarżonego aktu ECHA popełniła oczywisty błąd w ocenie, naruszając art. 2 ust. 8 i art. 59 REACH, a także ciążący na niej obowiązek starannego i bezstronnego zbadania dowodów.
   Ponadto skarżące podnoszą, że zaskarżony akt narusza szereg zasad ogólnych prawa UE, takich jak zasada proporcjonalności i niedyskryminacji, gdyż dyskryminuje on akrylamid względem innych porównywalnych substancji, bez jakiegokolwiek obiektywnego uzasadnienia.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. L 396, s. 1)


title: Sprawa C-400/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Dolj (Rumunia) w dniu 30 czerwca 2017 r. – Mihaela Iuliana Scripnic, Radu Constantin Scripnic, Alexandru Gheorghiţă, Vasilica Gheorghiţă/SC Bancpost SA, SC Bancpost SA – sucursala Dolj

text:
               18.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 309/28

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Dolj (Rumunia) w dniu 30 czerwca 2017 r. – Mihaela Iuliana Scripnic, Radu Constantin Scripnic, Alexandru Gheorghiţă, Vasilica Gheorghiţă/SC Bancpost SA, SC Bancpost SA – sucursala Dolj
   (Sprawa C-400/17)
   (2017/C 309/37)
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Tribunalul Dolj

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Mihaela Iuliana Scripnic, Radu Constantin Scripnic, Alexandru Gheorghiţă, Vasilica Gheorghiţă

      Strona pozwan: SC Bancpost SA, SC Bancpost SA – sucursala Dolj

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 3 ust. 1 dyrektywy 93/13 (1) należy interpretować w ten sposób, że znacząca nierównowaga między prawami i obowiązkami stron wynikającymi z umowy obejmuje też sytuację, w której w trakcie wykonywania umowy w sposób okresowy lub ciągły świadczenie konsumenta stało się nadmiernie uciążliwe w porównaniu z chwilą zawarcia umowy z powodu istotnych zmian kursu wymiany, których żadna ze stron nie była w stanie przewidzieć?

               2)

               Czy wyrażenie warunku umownego prostym i zrozumiałym językiem w rozumieniu art. 4 ust. 2 dyrektywy 93/13 powinno oznaczać, że taki warunek umowny powinien przewidywać tylko powody jego ujęcia w umowie i jego mechanizm funkcjonowania, czy też powinien przewidywać wszystkie jego możliwe konsekwencje, w zależności od których może zmieniać się cena płacona przez konsumenta, na przykład ryzyko kursowe?

               3)

               Czy w ramach wykładni art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13 wyrażenie „nie będą wiążące dla konsumenta” może być interpretowane w ten sposób, że w przypadku znaczącej nierównowagi między prawami i obowiązkami stron wynikłej na skutek zmiany kursu wymiany, sąd krajowy ma prawo zwolnić konsumenta z obowiązku ponoszenia w całości ryzyka kursowego?

      (1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. 1993, L 95, s. 29).


title: Sprawa C-106/06: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 15 maja 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               14.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/9

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 15 maja 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-106/06) (1)

   (2006/C 249/24)

      Język postępowania: francuski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 86 z 8.4.2006


title: Sprawa T-70/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 listopada 2008 r. — Cantieri Navali Termoli przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Przemysł stoczniowy — Pomoc operacyjna związana z umowami dotyczącymi statków — Wniosek o przedłużenie terminu dostawy statku przewidzianego w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1540/98 — Związek przyczynowy między nadzwyczajnym zdarzeniem a opóźnieniem)

text:
               10.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/25

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 listopada 2008 r. — Cantieri Navali Termoli przeciwko Komisji
   (Sprawa T-70/07) (1)

   (Pomoc państwa - Przemysł stoczniowy - Pomoc operacyjna związana z umowami dotyczącymi statków - Wniosek o przedłużenie terminu dostawy statku przewidzianego w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1540/98 - Związek przyczynowy między nadzwyczajnym zdarzeniem a opóźnieniem)
   (2009/C 6/51)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Cantieri Navali Termoli SpA (Termoli, Włochy) (przedstawiciel: B. Mammarella, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Conte i C. Urraca Caviedes, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2006/948/WE z dnia 4 lipca 2006 r. dotyczącej pomocy państwa, którą Włochy zamierzają przyznać Cantieri Navali Termoli SpA (Dz.U. L 383, s. 53).
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Cantieri Navali Termoli SpA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 95 z 28.4.2007.


title: Sprawa C-274/06: Skarga wniesiona w dniu 23 czerwca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               2.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/19

         Skarga wniesiona w dniu 23 czerwca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-274/06)
   (2006/C 212/32)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: H. Støvlbæk i R. Vidal Puig, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że utrzymując w mocy przepisy, takie jak zawarty w Disposición Adicional 27 do ustawy nr 55/1999 z dnia 29 grudnia 1999 r. dotyczącej środków o charakterze podatkowym, administracyjnym i społecznym, zmienionej na mocy art. 94 ustawy nr 62/2003 z dnia 30 grudnia 2003 r., które przewidują ograniczenie prawa głosu podmiotów publicznych w przedsiębiorstwach hiszpańskich należących do sektora energetycznego, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 56 WE;

               —

               obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Disposición Adicional 27 do ustawy nr 55/1999 przewiduje, że w przypadku, gdy podmiot kontrolowany bezpośrednio lub pośrednio przez organ administracji publicznej uzyskuje kontrolę lub nabywa znaczącą ilość udziałów lub akcji w przedsiębiorstwie należącym do sektora energetycznego, rada ministrów może w terminie dwóch miesięcy podjąć decyzję o „nieuznawaniu” wykonywania odpowiednich praw o charakterze politycznym lub o uzależnieniu wykonywania tych praw od określonych warunków. Decyzja taka musi być oparta na określonych kryteriach, w założeniu mających na celu zapewnienie bezpieczeństwa dostaw energii.
   W ocenie Komisji Disposición Adicional 27 do ustaw nr 55/1999 jest niezgodny z art. 56 WE z następujących powodów:

               —

               uzyskanie kontroli lub nabycie przez podmioty publiczne znaczącej ilości udziałów lub akcji w przedsiębiorstwach hiszpańskich należących do sektora energetycznego stanowi „przepływ kapitału” w rozumieniu art. 56 WE;

               —

               ograniczenie praw o charakterze politycznym, które może zostać nałożone przez władze hiszpańskie w związku z tego rodzaju uzyskaniem kontroli i nabyciem znaczącej ilości udziałów lub akcji stanowi ograniczenie swobodnego przepływu kapitału, co do zasady zakazane na mocy art. 56 WE;

               —

               ograniczenie to nie znajduje żadnej podstawy w traktacie.

         Ściśle rzecz biorąc, Komisja ocenia, że Disposición Adicional 27 do ustawy nr 55/1999 nie jest uzasadniony koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa dostaw energii z następujących powodów:

               —

               okoliczność, że podmioty uzyskujące kontrolę lub nabywające znaczną ilość udziałów lub akcji są kontrolowane przez administrację publiczną nie stanowi dodatkowego zagrożenia dla bezpieczeństwa dostaw energii, a w konsekwencji, nie może uzasadniać wprowadzania w takich przypadkach ograniczeń swobody przepływu kapitału;

               —

               ograniczenie prawa głosu nie jest odpowiednim środkiem do zapewnienia bezpieczeństwa dostaw energii; istnieją właściwsze środki do osiągnięcia tego celu;

               —

               nawet gdyby ograniczenie prawa głosu było środkiem odpowiednim do zapewnienia bezpieczeństwa dostaw energetycznych, kwestionowany przepis miałby charakter nieproporcjonalny w zakresie, w jakim przewiduje „nieuznawanie” wykonywania prawa głosu dotyczące wszystkich działań i decyzji spółki;

               —

               uprawnienie rady ministrów dotyczące „uznawania” lub „nieuznawania” wykonywania prawa głosu nie jest uzależnione od obiektywnych i wystarczająco precyzyjnych kryteriów, które mogły być przedmiotem skutecznej kontroli sądowej.


title: Sprawa T-26/05: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 września 2008 r. — Włochy przeciwko Komisji

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/61

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 września 2008 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-26/05) (1)

   (2008/C 301/104)

      Język postępowania: włoski

   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 69 z 19.3.2005.


title: Sprawa T-191/04: Skarga wniesiona dnia 27 maja 2004 r. przez MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)(OHIM)

text:
               7.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/20

         Skarga wniesiona dnia 27 maja 2004 r. przez MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)(OHIM)
   (Sprawa T-191/04)
   (2004/C 201/43)
   Język postępowania: angielski
   Dnia 27 maja 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) przez MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG, z siedzibą w Düsseldorfie (Niemcy), reprezentowanej przez R. Kaase, lawyer.
   Drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą było Tesco Stores Limited.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               uchylenie decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w Ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 23 marca 2004 r. w sprawie R 486/2003-1;

               —

               obciążenie OHIM kosztami.

         Zarzuty i główne argumenty

               Zgłaszający znak towarowy:

               MIP METRO Group Intellectual Property GmbH & Co. KG

               Zgłoszony znak towarowy:

               Graficzny znak towarowy „METRO” w odniesieniu do towarów niebędących przedmiotem tego postępowania (zgłoszenie nr 779116)

               Właściciel znaku towarowego lub oznaczenia, na który powołano się w sprzeciwie:

               Tesco Stores Limited

               Sporny znak towarowy lub oznaczenie:

               Krajowy słowny znak towarowy „METRO”

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów:

               Odrzucenie sprzeciwu

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów

               Uzasadnienie skargi:

               Strona skarżąca podnosi, że chwilą, w której wcześniejsze prawo musi obowiązywać, aby stanowić podstawę sprzeciwu, powinien być moment wydania decyzji przez Wydział Sprzeciwów lub alternatywnie, upływ terminu dla przedstawienia dalszych dowodów. W uzasadnieniu swej skargi, strona skarżąca wskazuje na naruszenie zasad procedury opisanej wart. 74 rozporządzenia Rady nr 40/94 (1) oraz zasad 16 i 20 rozporządzenia Komisji nr 2868/95 (2). Według strony skarżącej, art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94 nie wskazuje, że ważność wcześniejszego znaku towarowego wymagana jest jedynie w chwili wniesienia sprzeciwu.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 011, str. 1).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 303, str. 1)


title: Sprawa C-150/07: Skarga wniesiona w dniu 15 marca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               26.5.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 117/17

         Skarga wniesiona w dniu 15 marca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-150/07)
   (2007/C 117/27)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Wilms oraz M. Afonso, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że odmawiając zapłacenia Komisji odsetek za zwłokę należnych z tytułu zwłoki w przekazaniu środków własnych w ramach systemu ATA oraz nie zmieniając krajowej praktyki w zakresie wpisu środków własnych na rachunek w ramach rzeczonego systemu, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy art. 2, art. 6 ust. 2, art. 9, art. 10 i art. 11 rozporządzenie (EWG) nr 1552/89 (1).

               —

               obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W dniu 21 lutego 1992 r., w którym urzędowo zostały ustalone kwoty omawianych należności celnych, kwoty te nie zostały formalnie zakwestionowane ani przez dłużników, ani przez stowarzyszenie poręczające, a uiszczenie tych należności było zagwarantowane zgodnie z art. 6 ust. 1 konwencji ATA. Przesłanki wpisu ustalonych należności na rachunek A zostały zatem spełnione.
   Rzeczone kwoty powinny zostać wpisane na rachunek A i przekazane do budżetu wspólnotowego w terminie określonym w rozporządzeniu nr 1552/89. Ponieważ władze portugalskie z opóźnieniem wpisały te kwoty na rachunek, o którym mowa w art. 9 ust. 1 rozporządzenia nr 1552/89, są zobowiązane do zapłaty odsetek za zwłokę zgodnie z art. 11 tego rozporządzenia, a po dniu 31 maja 2000 r. zgodnie z art. 11 rozporządzenia nr 1150/2000 (2). Ponadto władze portugalskie powinny dostosować swoją krajową praktykę do uregulowań wspólnotowych w zakresie traktowania wszystkich podobnych przypadków w ramach konwencji ATA.

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG, Euratom) nr 1552/89 z dnia 29 maja 1989 r. wykonujące decyzję 88/376/EWG, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot (Dz.U. L 155, str. 1).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r. wykonujące decyzję 94/728/WE, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot (Dz.U. L 130, str. 1).


title: Sprawa C-119/14: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 10 lipca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Rüsselsheim – Niemcy) – Henricus Cornelis Maria Niessen, Angelique Francisca Niessen Steeghs, Melissa Alexandra Johanna Niessen, Kenneth Gerardus Henricus Niessen przeciwko Condor Flugdienst GmbH.

text:
               17.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 409/32

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 10 lipca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Rüsselsheim – Niemcy) – Henricus Cornelis Maria Niessen, Angelique Francisca Niessen Steeghs, Melissa Alexandra Johanna Niessen, Kenneth Gerardus Henricus Niessen przeciwko Condor Flugdienst GmbH.
   (Sprawa C-119/14) (1)

   2014/C 409/46
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 159 z 26.5.2014.


title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia  13 października 2005 r.  w sprawie C-379/04 (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Landgericht Würzburg): Richard Dahms GmbH przeciwko Fränkischer Weinbauverband eV (Produkty sektora wina — Rozporządzenie (WE) nr 753/2002 — Artykuł 21 — Bezpośredni skutek — Konkursy win i win musujących — Opłata z tytułu udziału w konkursie)

text:
               26.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/7

      WYROK TRYBUNAŁU

   (trzecia izba)
   z dnia 13 października 2005 r.
   w sprawie C-379/04 (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Landgericht Würzburg): Richard Dahms GmbH przeciwko Fränkischer Weinbauverband eV (1)

   (Produkty sektora wina - Rozporządzenie (WE) nr 753/2002 - Artykuł 21 - Bezpośredni skutek - Konkursy win i win musujących - Opłata z tytułu udziału w konkursie)
   (2005/C 296/13)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-379/04, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Landgericht Würzburg (Niemcy) postanowieniem z dnia 23 sierpnia 2004 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 3 września 2004 r., w postępowaniu Richard Dahms GmbH przeciwko Fränkischer Weinbauverband eV, Trybunał (trzecia izba) w składzie: A. Rosas, prezes izby, A. La Pergola, A. Borg Barthet, U. Lõhmus (sprawozdawca) i A. Ó Caoimh, sędziowie, rzecznik generalny: L. A. Geelhoed, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 13 października 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Artykuł 21 rozporządzenia Komisji (WE) nr 753/2002 z dnia 29 kwietnia 2002 r. ustanawiającego niektóre zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 odnośnie opisu, oznaczania, prezentacji i ochrony niektórych produktów sektora wina powinien być interpretowany w ten sposób, że uczestnicy lub potencjalni uczestnicy konkursu w sektorze wina nie mogą zakwestionować na podstawie tego przepisu zasad organizacji takiego konkursu, a w szczególności zasad ustalania opłaty z tytułu udziału w nim.

      (1)  Dz.U. C 262 z 23.10.2004


title: Sprawa F-71/09: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 12 maja 2011 r. — Caminiti przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Skarga oczywiście pozbawiona podstawy — Wejście w życie rozporządzenia (WE, EURATOM) nr 723/2004 — Artykuły 44 i 46 regulaminu pracowniczego — Artykuł 7 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego — Zaszeregowanie — Mnożnik — Punkty awansu)

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/28

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 12 maja 2011 r. — Caminiti przeciwko Komisji
   (Sprawa F-71/09) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Skarga oczywiście pozbawiona podstawy - Wejście w życie rozporządzenia (WE, EURATOM) nr 723/2004 - Artykuły 44 i 46 regulaminu pracowniczego - Artykuł 7 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego - Zaszeregowanie - Mnożnik - Punkty awansu)
   2012/C 138/58
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Paolo Caminiti (Tubize, Belgia) (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i J. Baquero Cruz, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji strony pozwanej o zaszeregowaniu skarżącego do kategorii służbowej AST9, stopień 4, z którą wiąże się mnożnik 1 i w konsekwencji przywrócenie skarżącego do kategorii służbowej AST9, stopień 2 z utrzymaniem w mocy mnożnika 1,071151.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako w części oczywiście niedopuszczalna a w części oczywiście pozbawiona podstawy prawnej.

               2)

               Zasądza się zapłatę przez P. Caminitiego na rzecz Sądu do spraw Służby Publicznej kwoty 500 EUR na podstawie art. 94 regulaminu postępowania

               3)

               Paolo Caminiti pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 244 z 10.10.2009, s. 17.


title: Sprawa T-613/15: Skarga wniesiona w dniu 30 października 2015 r. – European Dynamics Luxembourg i in./Europejska Agencja Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej (Frontex)

text:
               11.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/31

         Skarga wniesiona w dniu 30 października 2015 r. – European Dynamics Luxembourg i in./Europejska Agencja Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej (Frontex)
   (Sprawa T-613/15)
   (2016/C 007/42)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: European Dynamics Luxembourg SA (Luksemburg, Luksemburg), Evropaiki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja), European Dynamics Belgium SA (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat M. Sfyri)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej (Frontex)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności ogłoszenia o zamówieniu nr 2015/S 162–295659 Europejskiej Agencji Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej, opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej S 162 z dnia 22 sierpnia 2015 r.;

               —

               nakazanie Fronteksowi naprawienia szkody poniesionej przez skarżące z powodu utraty możliwości otrzymania zamówienia, na które został ogłoszony przetarg, którą to szkodę skarżące szacują ex aequo et bono na osiemdziesiąt pięć tysięcy euro (85 000 EUR), wraz z odsetkami od daty ogłoszenia wyroku, lub w każdej innej wysokości ustalonej przez Sąd, i

               —

               obciążenie Europejskiej Agencji Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej wszystkimi kosztami postępowania poniesionymi przez skarżące.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi, że należy stwierdzić nieważność zaskarżonego ogłoszenia o zamówieniu zgodnie z art. 263 TFUE, ponieważ jest ono sprzeczne z zasadą proporcjonalności i niedyskryminacji, która reguluje przetargi publiczne oraz narusza art. 102 ust. 1 rozporządzenia finansowego nr 966/2012 (1), jak również art. 146 ust. 1 i art. 147 rozporządzenia delegowanego nr 1268/2012 (2).

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (Dz.U. L 298, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1268/2012 z dnia 29 października 2012 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii (Dz.U. L 362, s. 1).


title: Sprawa T-311/09 P: Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 20 maja 2009 r. w sprawie F-73/08, Marcuccio przeciwko Komisji, wniesione w dniu 4 sierpnia 2009 r. przez Luigiego Marcuccio

text:
               26.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 233/20

         Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 20 maja 2009 r. w sprawie F-73/08, Marcuccio przeciwko Komisji, wniesione w dniu 4 sierpnia 2009 r. przez Luigiego Marcuccio
   (Sprawa T-311/09 P)
   2009/C 233/37
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: G. Cipressa, avvocato)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania wnoszącego odwołanie

   W każdym razie:

               —

               uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości,

               —

               stwierdzenie, że skarga stanowiąca źródło niniejszego postępowania jest całkowicie dopuszczalna.

         Tytułem żądania głównego:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji drugiej strony postępowania o odrzuceniu wniosku z dnia 27 czerwca 2007 r.,

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji drugiej strony postępowania o oddaleniu wniosku z dnia 29 czerwca 2007 r.,

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji drugiej strony postępowania o odrzuceniu wniosku z dnia 30 czerwca 2009 r.,

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji drugiej strony postępowania o odrzuceniu wniosku z dnia 2 lipca 2009 r.,

               —

               w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności pisma z dnia 29 kwietnia 2009 r., podpisanego przez Bernharda Jansena,

               —

               z tytułu tego co wskazano w nagłówku skargi wszczynającej postępowanie, obciążenie Komisji Europejskiej obowiązkiem zapłaty wnoszącemu odwołanie kwoty 4 747,29 EUR lub takiej wyższej bądź niższej kwoty, którą wysoki Sąd uzna za prawidłową i słuszną wraz z odsetkami od tej kwoty, naliczanymi za okres od dnia 7 listopada 2007 r. do dnia podlegającego ustaleniu przez wysoki Sąd w wysokości 10 % rocznie z coroczną kapitalizacją,

               —

               nakazanie Komisji Europejskiej zwrotu wnoszącemu odwołanie wszystkich kosztów postępowania poniesionych przezeń dotychczas w związku ze sprawą.

         Tytułem żądania posiłkowego:

               —

               odesłanie sprawy do Sądu do spraw Służby Publicznej w celu wydania przezeń ponownego rozstrzygnięcia co do istoty.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsze odwołanie dotyczy postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej (SSP) z dnia 20 maja 2009 r., wydanego w sprawie F-73/08. Postanowieniem tym odrzucono jako częściowo niedopuszczalną i częściowo bezzasadną skargę mającą na celu stwierdzenie nieważności decyzji drugiej strony postępowania o nieuwzględnieniu wniosków wnoszącego odwołanie, dotyczących zwrotu określonych kosztów medycznych w zakresie stawki podstawowej a także stawki uzupełniającej, czyli w wysokości 100 %.
   Celem uzasadnienia swoich żądań, wnoszący odwołanie podnosi naruszenie obowiązku uzasadnienia decyzji wspólnotowych, przepisów wyznaczających zakres terminu akt zaskarżalny, zasady powagi rzeczy osądzonej, zasady podziału władz a także orzecznictwa wspólnotowego dotyczącego skutków stwierdzenia nieważności aktu wydanego przez instytucję wspólnotową.
   Wnoszący odwołanie podnosi także naruszenie zasady lis pendens i decyzji potwierdzającej a także przepisów dotyczących rozstrzygnięć w przedmiocie kosztów postępowania.


title: Postanowienie Prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie T-201/04 R, Microsoft Corp. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Postępowanie o zastosowanie środka tymczasowego — Art. 82 WE)

text:
               19.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/16

      POSTANOWIENIE PREZESA SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 22 grudnia 2004 r.
   w sprawie T-201/04 R, Microsoft Corp. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Postępowanie o zastosowanie środka tymczasowego - Art. 82 WE)
   (2005/C 69/31)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie T-201/04 R Microsoft Corp. z siedzibą w Redmond, Waszyngton (Stany Zjednoczone), reprezentowanej przez adwokata J.-F. Bellisa i I. S. Forrestera, QC, popieranej przez The Computing Technology Industry Association, Inc. z siedzibą w Illinois (Stany Zjednoczone), reprezentowane przez adwokatów G. van Gervena i T. Franchoo oraz B. Kilpatricka, solicitor, Association for Competitive Technology, Inc. z siedzibą w Waszyngtonie, DC (Stany Zjednoczone), reprezentowane przez adwokatów L. Ruessmanna i P. Heckera, TeamSystem SpA z siedzibą w Pesaro (Włochy), Mamut ASA z siedzibą w Oslo (Norwegia), reprezentowanych przez adwokata G. Berrischa, DMDsecure.com BV z siedzibą w Amsterdamie (Niderlandy), MPS Broadband AB z siedzibą w Sztokholmie (Szwecja), Pace Micro Technology plc z siedzibą w Shipley, West Yorkshire (Zjednoczone Królestwo), Quantel Ltd z siedzibą w Newbury, Berkshire (Zjednoczone Królestwo), Tangberg Television Ltd z siedzibą w Southampton, Hampshire (Zjednoczone Królestwo), reprezentowanych przez adwokata J. Bourgeoisa, Exor AB z siedzibą w Uppsali (Szwecja), reprezentowanej przez adwokatów S. Martineza Lage, H. Brokelmana i R. Allendesalazara Corcho przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: R. Wainwright, W. Mölls, F. Castillo de la Torre i P. Hellström, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), popieranej przez RealNetworks, Inc. z siedzibą w Seattle, Waszyngton (Stany Zjednoczone), reprezentowaną przez adwokatów A. Wincklera, M. Dolmansa i T. Grafa, Software & Information Industry Association z siedzibą w Waszyngtonie, DC, reprezentowanym przez C. A. Simpsona, solicitor, Free Software Foundation Europe eV z siedzibą w Hamburgu (Niemcy), reprezentowanym przez adwokata C. Piana, mającej za przedmiot wniosek o odroczenie wykonania art. 4, art. 5 lit. a)-c) i art. 6 lit. a) ostatecznej decyzji Komisji C(2004) 900 z dnia 24 marca 2004 r. wydanej w ramach procedury stosowania art. 82 WE (sprawa COMP/C-3/37.792 Microsoft), prezes Sądu wydał w dniu 22 grudnia 2004 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Na etapie postępowania o zastosowanie środka tymczasowego wniosek Microsoft Corp. o utajnienie postępowania zostaje uwzględniony.

               2)

               Audiobanner.com, działająca pod firmą handlową ViedeoBanner, zostaje dopuszczona w charakterze interwenienta dla poparcia żądań Komisji w postępowaniu o zastosowaniu środka tymczasowego.

               3)

               Computer & Communications Industry Association zostaje wykluczone ze sprawy jako interwenient popierający żądania Komisji w postępowaniu o zastosowanie środka tymczasowego.

               4)

               Novell Inc. zostaje wykluczona ze sprawy jako interwenient popierający żądania Komisji w postępowaniu o zastosowaniu środka tymczasowego.

               5)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               6)

               Rozstrzygnięcie o kosztach pozostawia się Sądowi.


title: Sprawa C-394/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Frankfurt am Main (Niemcy) w dniu 14 lipca 2016 r. – FMS Wertmanagement AöR/Heta Asset Resolution AG

text:
               14.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 419/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Frankfurt am Main (Niemcy) w dniu 14 lipca 2016 r. – FMS Wertmanagement AöR/Heta Asset Resolution AG
   (Sprawa C-394/16)
   (2016/C 419/34)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landgerichts Frankfurt am Main

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: FMS Wertmanagement AöR

      Strona pozwana: Heta Asset Resolution AG

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE ustanawiającą ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych (1), a w szczególności jej art. 1 ust. 1 oraz art. 2 ust. 1 pkt 2) i 23) w związku z art. 4 ust. 1 pkt 1) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych (2) należy interpretować w ten sposób, że zakresem jej stosowania objęta jest również jednostka objęta likwidacją (spółka objęta likwidacją), która w chwili wejścia w życie dyrektywy 2014/59/UE w dniu 2 lipca 2014 r. była jeszcze instytucją kredytową w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1) rozporządzenia (UE) nr 573/2013 (CRR) (instytucją CRR), jednakże utraciła ten charakter jeszcze przed upływem upływającego w dniu 31 grudnia 2014 r. terminu na dokonanie transpozycji dyrektywy 2014/59/UE do prawa krajowego i nie posiada już przewidzianego prawem bankowym zezwolenia na prowadzenie działalności bankowej, a jest jedynie uprawiona na podstawie ustawowego zezwolenia do dokonywania czynności (bankowych), służących wyłącznie likwidacji jej portfela inwestycyjnego?

               2.

               Czy dyrektywę 2014/59/UE, a w szczególności jej art. 43 ust. 2 lit. b) oraz art. 37 ust. 6 należy interpretować w ten sposób, że środek odpowiadający instrumentowi umorzenia lub konwersji długu w rozumieniu art. 43 dyrektywy 2014/59/UE jest także wtedy objęty jej przedmiotowym zakresem stosowania, jeżeli środek ten – w konsekwencji stosowania przepisu krajowego państwa członkowskiego pochodzenia – jest stosowany w wypadku, w którym nie ma już realnego prawdopodobieństwa przywrócenia rentowności owej jednostki objętej likwidacją, która już po wejściu w życie dyrektywy 2014/59/UE w dniu 2 lipca 2014 r., ale przed upływem upływającego w dniu 31 grudnia 2014 r. terminu na dokonanie transpozycji dyrektywy 2014/59/UE do prawa krajowego, zbyła składniki swojego majątku, w oparciu o które byłoby możliwe dalsze prowadzenie działalności, a poza tym do instytucji pomostowej nie są przenoszone żadne usługi o znaczeniu systemowym, jak również nie są już zbywane lub przenoszone żadne inne części przedsiębiorstwa rzeczonej instytucji, lecz instytucja ta wyłącznie zarządza aktywami, prawami i zobowiązaniami w celu uporządkowanego, czynnego i jak najlepszego spieniężenia poszczególnych aktywów, praw i spłacenia zobowiązań (likwidacja portfela inwestycyjnego)?

               3.

               Czy art. 3 ust. 2 dyrektywy 2001/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie reorganizacji i likwidacji instytucji kredytowych (3) (zmienionej przez art. 117 dyrektywy 2014/59/UE) należy interpretować w ten sposób, że przyjęte przez krajowy organ administracji państwa członkowskiego pochodzenia jednostki objętej likwidacją umorzenie zobowiązań tejże jednostki – do których zastosowanie znajduje inne prawo krajowe – oraz obniżenie oprocentowania i odroczenie terminów płatności jest w pełni skuteczne bez potrzeby dochowywania jakichkolwiek dodatkowych formalności w państwie członkowskim, którego prawo znajduje zastosowanie do tych zobowiązań i w którym wierzyciel dotknięty tymi działaniami ma swoją siedzibę, czy też przywołany przepis wymaga by jednostka objęta likwidacją (spółka objęta likwidacją) była objęta podmiotowym zakresem stosowania dyrektywy 2014/59/UE (stosownie do pierwszego pytania prejudycjalnego), a przyjęty środek był objęty przedmiotowym zakresem stosowania dyrektywy 2014/59/UE?
               Czy sformułowanie „jest w pełni skuteczne bez potrzeby dochowywania jakichkolwiek dodatkowych formalności” oznacza, że sąd państwa członkowskiego orzekający o uznaniu środka przyjętego na podstawie prawa państwa członkowskiego pochodzenia jednostki objętej likwidacją w ramach stosowania prawa znajdującego zastosowanie do zobowiązań nie posiada żadnych uprawnień w zakresie oceny zgodności wskazanego powyżej środka z dyrektywą 2014/59/UE?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiająca ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniająca dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/UE oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012, Dz.U. L 173, s. 190.

      (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012, Dz.U. L 176, s. 1.

      (3)  Dyrektywa 2001/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 kwietnia 2001 r. w sprawie reorganizacji i likwidacji instytucji kredytowych, Dz.U. L 125, s. 15 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 6, t. 4, s. 15.


title: Sprawa C-15/12 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 19 września 2013 r. — Dashiqiao Sanqiang Refractory Materials Co. Ltd przeciwko Radzie Unii Europejskiej, Komisji Europejskiej (Odwołanie — Dumping — Rozporządzenie (WE) nr 826/2009 — Przywóz niektórych rodzajów cegieł magnezytowych pochodzących z Chin — Rozporządzenie (WE) nr 384/96 — Artykuł 2 ust. 10 lit. b) — Obiektywne porównanie — Artykuł 11 ust. 9 — Częściowy przegląd okresowy — Obowiązek zastosowania tej samej metody co metoda zastosowana w postępowaniu, które doprowadziło do nałożenia cła — Zmiana okoliczności)

text:
               16.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 336/5

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 19 września 2013 r. — Dashiqiao Sanqiang Refractory Materials Co. Ltd przeciwko Radzie Unii Europejskiej, Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-15/12 P) (1)

   (Odwołanie - Dumping - Rozporządzenie (WE) nr 826/2009 - Przywóz niektórych rodzajów cegieł magnezytowych pochodzących z Chin - Rozporządzenie (WE) nr 384/96 - Artykuł 2 ust. 10 lit. b) - Obiektywne porównanie - Artykuł 11 ust. 9 - Częściowy przegląd okresowy - Obowiązek zastosowania tej samej metody co metoda zastosowana w postępowaniu, które doprowadziło do nałożenia cła - Zmiana okoliczności)
   2013/C 336/11
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Dashiqiao Sanqiang Refractory Materials Co. Ltd (przedstawiciele: adwokaci J.F. Bellis i R. Luff)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska (przedstawiciele: J.P. Hix, pełnomocnik, wspierany przez G. Berrischa, Rechtsanwalt i N. Chesaites, Barrister), Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Gippini Fournier i H. van Vliet, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) z dnia 16 grudnia 2011 r. w sprawie T-423/09 Dashiqiao Sanqiang Refractory Materials przeciwko Radzie, w którym Sąd oddalił żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 826/2009 z dnia 7 września 2009 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1659/2005 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych rodzajów cegieł magnezytowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 240, s. 7) — Porównanie między wartością normalną i ceną eksportową — Uwzględnienie podatku od wartości dodanej państwa pochodzenia — Zastosowanie metody różnej od metody wykorzystanej w postępowaniu pierwotnym — Naruszenie prawa.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Dashiqiao Sanqiang Refractory Materials Co. Ltd zostaje obciążone kosztami niniejszego postępowania.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 89 z 24.3.2012.


title: Sprawa C-193/09 P: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 4 marca 2010 r. — Kaul GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Bayer AG (Odwołanie — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ARCOL — Sprzeciw właściciela słownego wspólnotowego znaku towarowego CAPL — Zastosowanie się przez OHIM do wyroku stwierdzającego nieważność decyzji jednej z jego izb odwoławczych — Prawo do bycia wysłuchanym — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Wymagane minimum podobieństwa znaków towarowych — Oddalenie ze względu na oczywisty brak znaczenia nowych dowodów przedstawionych w postępowaniu przed izbą odwoławczą — Artykuł 8 ust. 1 lit. b), art. 61 ust. 2, art. 63 ust. 6, art. 73 zdanie drugie oraz art. 74 ust. 2 rozporządzenia nr 40/94)

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/18

         Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 4 marca 2010 r. — Kaul GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Bayer AG
   (Sprawa C-193/09 P) (1)

   (Odwołanie - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ARCOL - Sprzeciw właściciela słownego wspólnotowego znaku towarowego CAPL - Zastosowanie się przez OHIM do wyroku stwierdzającego nieważność decyzji jednej z jego izb odwoławczych - Prawo do bycia wysłuchanym - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Wymagane minimum podobieństwa znaków towarowych - Oddalenie ze względu na oczywisty brak znaczenia nowych dowodów przedstawionych w postępowaniu przed izbą odwoławczą - Artykuł 8 ust. 1 lit. b), art. 61 ust. 2, art. 63 ust. 6, art. 73 zdanie drugie oraz art. 74 ust. 2 rozporządzenia nr 40/94)
   2010/C 234/27
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Kaul GmbH (przedstawiciel: R. Kunze, Rechtsanwalt i solicitor)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik), Bayer AG

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) z dnia 25 marca 2009 r. w sprawie T-402/07 Kaul przeciwko OHIM, na mocy którego Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności wniesioną przez właściciela słownego wspólnotowego znaku towarowego „CAPOL”, zarejestrowanego dla towarów należących do klasy 1, na decyzję R 782/2000-2 Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 1 sierpnia 2007 r. oddalającą po raz drugi odwołanie od decyzji Wydziału Sprzeciwów, który oddalił sprzeciw wobec rejestracji słownego wspólnotowego znaku towarowego „ARCOL” dla towarów należących do klas 1, 17 i 20, po stwierdzeniu nieważności pierwotnej decyzji Izby Odwoławczej o oddaleniu odwołania w wyroku w sprawie C-29/05 P OHIM przeciwko Kaul

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Kaul GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 193 z 15.8.2009.


title: Sprawa T-426/16: Skarga wniesiona w dniu 2 sierpnia 2016 r. – Perfumes y Aromas Artesanales/EUIPO – Aromas Selective (Aa AROMAS artesanales)

text:
               3.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 364/21

      Skarga wniesiona w dniu 2 sierpnia 2016 r. – Perfumes y Aromas Artesanales/EUIPO – Aromas Selective (Aa AROMAS artesanales)
      (Sprawa T-426/16)
      (2016/C 364/21)
      Język skargi: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Perfumes y Aromas Artesanales, SL (Arganda del Rey, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. Botella Reyna)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Aromas Selective, SL (Dos Hermanas, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający: Strona skarżąca

         Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „Aa AROMAS artesanales” – zgłoszenie nr 12 215 018

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 maja 2016 r. w sprawie R 766/2015-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Istnienie praw pierwszeństwa oraz pokojowe współistnienie na rynku oraz w rejestrze znaków towarowych, które mają ze sobą kolidować;

                  —

                  Brak charakteru odróżniającego słowa AROMAS;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-508/03: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia  4 maja 2006 r.  — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dopuszczalność — Przedmiot sporu — Jurysdykcja sądów krajowych — Bezprzedmiotowość skargi — Pewność prawa i uzasadnione oczekiwania wykonawcy — Dyrektywa 85/337/EWG — Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia na środowisko naturalne — Przedsięwzięcie  White City  — Przedsięwzięcie  Crystal Palace  — Przedsięwzięcia wchodzące w zakres załącznika II do dyrektywy 85/337 — Obowiązek poddania ocenie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko — Ciężar dowodu — Transpozycja dyrektywy 85/337 do prawa krajowego — Zezwolenie udzielone w wieloetapowym postępowaniu)

text:
               15.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/3

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 4 maja 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-508/03) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dopuszczalność - Przedmiot sporu - Jurysdykcja sądów krajowych - Bezprzedmiotowość skargi - Pewność prawa i uzasadnione oczekiwania wykonawcy - Dyrektywa 85/337/EWG - Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia na środowisko naturalne - Przedsięwzięcie „White City” - Przedsięwzięcie „Crystal Palace” - Przedsięwzięcia wchodzące w zakres załącznika II do dyrektywy 85/337 - Obowiązek poddania ocenie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko - Ciężar dowodu - Transpozycja dyrektywy 85/337 do prawa krajowego - Zezwolenie udzielone w wieloetapowym postępowaniu)
   (2006/C 165/05)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: pełnomocnicy X.Lewis i F. Simonetti)

      Strona pozwana: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Przedstawiciele: pełnomocnik K. Manji, D. Elvin, QC i J. Maurici, barrister)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Niewłaściwa transpozycja art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 2, art. 5 ust. 2 oraz art. 8 dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne — Niedokonanie oceny oddziaływania na środowisko w odniesieniu do przedsięwzięć z zakresu zagospodarowania przestrzennego miast, czyli przedsięwzięć White City oraz Crystal Palace
   Sentencja

               1)

               Dokonując niewłaściwej transpozycji do prawa krajowego przepisów art. 2 ust. 1 oraz art. 4 ust. 2 dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne, zmienionej dyrektywą Rady 97/11/WE z dnia 3 marca 1997 r. poprzez przyjęcie uregulowania krajowego, zgodnie z którym w odniesieniu do zatwierdzenia projektu budowlanego z późniejszym zatwierdzeniem kwestii zastrzeżonych ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko może zostać dokonana wyłącznie na wstępnym etapie jego udzielania, nie zaś na późniejszym etapie zatwierdzania kwestii zastrzeżonych, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy prawa wspólnotowego.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Wspólnot Europejskich oraz Zjednoczone Królestwo ponoszą własne koszty

      (1)  Dz.U. C 47 z 21.02.2004.


title: Sprawa C-377/17: Skarga wniesiona w dniu 23 czerwca 2017 r. – Komisja Europejska/Republika Federalna Niemiec

text:
               14.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/13

         Skarga wniesiona w dniu 23 czerwca 2017 r. – Komisja Europejska/Republika Federalna Niemiec
   (Sprawa C-377/17)
   (2017/C 269/19)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: W. Mölls, H. Tserepa-Lacombe, L. Malferrari, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że w zakresie, w jakim Republika Federalna Niemiec utrzymała obowiązkowe opłaty dla architektów i inżynierów na podstawie HOAI (rozporządzenia w sprawie opłat dla architektów i inżynierów), uchybiła ona zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 15 ust. 1, art. 15 ust. 2 lit g) i art. 15 ust. 3 dyrektywy 2006/123/WE oraz na mocy art. 49 TFUE;

               —

               obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niemieckie rozporządzenie w sprawie opłat dla architektów i inżynierów (Honorarordnung für Architekten und Ingenieure – HOAI) ustala system minimalnych i maksymalnych cen za usługi tej grupy zawodowej. System ten utrudnia wejście na rynek architektom i inżynierom, którzy pragną konkurować z prowadzącymi już działalność usługodawcami w drodze ofert poza dozwolonym zakresem cenowym. W tym względzie uniemożliwia się tym usługodawcom świadczenia usług o tej samej jakości po niższych cenach i świadczenia usług o wyższej jakości po wyższych cenach.
   Stanowi to ograniczenie swobody przedsiębiorczości w świetle zarówno art. 15 ust. 1, art. 15 ust. 2 lit g) i art. 15 ust. 3 dyrektywy 2006/123/WE jak i art. 49 TFUE.
   To ograniczenie nie jest uzasadnione; w szczególności nie jest uzasadnione interesem zagwarantowania jakości usług, która nie jest bezpośrednio związana z ceną.


title: Sprawa T-141/16: Wyrok Sądu z dnia 8 czerwca 2017 r. – Komisja/IEM [Klauzula arbitrażowa — Umowa FAIR-CT98-9544 zawarta w ramach czwartego programu ramowego w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (1994 – 1998) — Rozwiązanie umowy — Zwrot wypłaconych zaliczek — Odsetki za zwłokę — Postępowanie zaoczne]

text:
               31.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/25

         Wyrok Sądu z dnia 8 czerwca 2017 r. – Komisja/IEM
   (Sprawa T-141/16) (1)

   ([Klauzula arbitrażowa - Umowa FAIR-CT98-9544 zawarta w ramach czwartego programu ramowego w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (1994 – 1998) - Rozwiązanie umowy - Zwrot wypłaconych zaliczek - Odsetki za zwłokę - Postępowanie zaoczne])
   (2017/C 249/38)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Katsimerou i S. Lejeune, pełnomocnicy, wspierani przez adwokat O. Lytrę)

      Strona pozwana: IEM – Erga – Erevnes – Meletes perivallontos kai chorotaxias AE (Ateny, Grecja)

      Przedmiot

   Przedstawione na podstawie art. 272 TFUE żądanie obciążenia spółki IEM – Erga – Erevnes – Meletes perivallontos kai chorotaxias AE obowiązkiem zwrotu zaliczek wypłaconych przez Komisję z tytułu umowy FAIR-CT98-9544, wraz z odsetkami za zwłokę.

      Sentencja

               1)

               IEM – Erga – Erevnes – Meletes perivallontos kai chorotaxias AE zostaje obciążona obowiązkiem zapłaty na rzecz Komisji Europejskiej kwoty 75 728,33 EUR, powiększonej o odsetki według stopy 3 % od dnia 4 września 2010 r. do dnia całkowitej zapłaty.

               2)

               IEM zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 191 z 30.5.2016.


title: Sprawa C-4/15: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 lipca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – Staatssecretaris van Financiën/Argos Supply Trading BV [Odesłanie prejudycjalne — Unia celna — Wspólna taryfa celna — Gospodarcze procedury celne — Uszlachetnianie bierne — Rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 — Artykuł 148 lit. c) — Wydanie zezwolenia — Warunki ekonomiczne — Brak poważnego naruszenia istotnych interesów wspólnotowych przetwórców — Pojęcie „wspólnotowych przetwórców”]

text:
               19.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/6

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 lipca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – Staatssecretaris van Financiën/Argos Supply Trading BV
   (Sprawa C-4/15) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Unia celna - Wspólna taryfa celna - Gospodarcze procedury celne - Uszlachetnianie bierne - Rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 - Artykuł 148 lit. c) - Wydanie zezwolenia - Warunki ekonomiczne - Brak poważnego naruszenia istotnych interesów wspólnotowych przetwórców - Pojęcie „wspólnotowych przetwórców”])
   (2016/C 343/07)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Staatssecretaris van Financiën

      Strona pozwana: Argos Supply Trading BV

      Sentencja

   Artykuł 148 lit. c) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny należy interpretować w ten sposób, że w ramach wniosku o pozwolenie na zastosowanie procedury uszlachetniania biernego, w celu dokonania oceny, czy zostały spełnione warunki ekonomiczne, od których jest uzależnione zastosowanie tej procedury, należy wziąć pod uwagę nie tylko istotne interesy wspólnotowych producentów produktów podobnych do produktu końcowego pochodzącego z zamierzonych procesów uszlachetniania, lecz również interesy wspólnotowych producentów produktów podobnych do surowców lub niewspólnotowych produktów pośrednich przeznaczonych do włączenia do towarów wspólnotowych wywożonych czasowo podczas tych procesów.

      (1)  Dz.U. C 107 z 30.3.2015.


title: Sprawa T-258/17: Skarga wniesiona w dniu 3 maja 2017 r. – Arbuzov/Rada

text:
               3.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/35

         Skarga wniesiona w dniu 3 maja 2017 r. – Arbuzov/Rada
   (Sprawa T-258/17)
   (2017/C 213/47)
   Język postępowania: czeski

      Strony

      Strona skarżąca: Sergej Arbuzov (Kijów, Ukraina) (przedstawiciel: adwokat M. Mleziva)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Skarżący wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2017/381 dnia 3 marca 2017 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie w zakresie, w jakim dotyczy ona do Sergeja Arbuzova;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez Sergeja Arbuzova.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżący podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do dobrej administracji

                           —

                           skarżący uzasadnia swoją skargę między innymi tym, że Rada Unii Europejskiej nie działała przy przyjmowaniu decyzji (WPZiB) 2017/381 z dnia 3 marca 2017 r. z wymaganą starannością, gdyż przed przyjęciem zaskarżonej decyzji nie wzięła pod uwagę twierdzeń skarżącego ani przedstawionych przez niego dowodów, które świadczą na jego korzyść, a opierała się co do zasady na zwięzłym streszczeniu sporządzonym przez prokuraturę generalną Ukrainy i nie zażądała informacji uzupełniających o przebiegu dochodzenia na Ukrainie.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia przysługującego skarżącemu prawa własności

                           —

                           skarżący twierdzi w tym względzie, że ograniczenia, które zostały na niego nałożone, są nieproporcjonalne i zbędne oraz naruszają gwarancje prawnomiędzynarodowej ochrony przysługującego mu prawa własności.


title: Sprawa F-38/14: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 26 marca 2015 r. – Coedo Suárez/Rada (Służba publiczna — Urzędnicy — Postepowanie dyscyplinarne — Kara dyscyplinarna — Usunięcie ze stanowiska z obniżeniem renty inwalidzkiej — Proporcjonalny charakter kary — Oczywisty błąd w ocenie — Pojęcie zachowania urzędnika w toku kariery zawodowej — Poszanowanie godzin pracy)

text:
               11.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/43

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 26 marca 2015 r. – Coedo Suárez/Rada
   (Sprawa F-38/14) (1)

   ((Służba publiczna - Urzędnicy - Postepowanie dyscyplinarne - Kara dyscyplinarna - Usunięcie ze stanowiska z obniżeniem renty inwalidzkiej - Proporcjonalny charakter kary - Oczywisty błąd w ocenie - Pojęcie zachowania urzędnika w toku kariery zawodowej - Poszanowanie godzin pracy))
   (2015/C 155/62)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Ángel Coedo Suárez (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues i C. Bernard-Glanz)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i A. Bisch, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Sekretarza Generalnego Rady w sprawie nałożenia kary usunięcia ze stanowiska z obniżeniem renty inwalidzkiej o 15 % do osiągnięcia wieku emerytalnego.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Ángel Coedo Suárez pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Radę Unii Europejskiej.

      (1)  Dz.U. C 212 z 7.7.2014, s. 45.


title: Sprawa C-3/06 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) z dnia  25 października 2005 r.  w sprawie T-38/02 Groupe Danone przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione przez Groupe Danone w dniu  4 stycznia 2006 r.

text:
               25.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/19

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) z dnia 25 października 2005 r. w sprawie T-38/02 Groupe Danone przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione przez Groupe Danone w dniu 4 stycznia 2006 r.
   (Sprawa C-3/06 P)
   (2006/C 48/37)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 4 stycznia 2006 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęło odwołanie Groupe Danone, reprezentowanej przez A. Wincklera i S. Sorinasa, avocats, od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) z dnia 25 października 2005 r. w sprawie T-38/02 Groupe Danone przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Wnosząca odwołanie zwraca się do Trybunału o:

               —

               częściowe uchylenie, na podstawie art. 225 ust. 1 WE oraz art. 61 Statutu, wyroku Sądu z dnia 25 października 2005 r. w sprawie T-38/02 Groupe Danone przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, w zakresie w jakim (i) oddala on zarzut oparty na nieuzasadnionym uwzględnieniu w odniesieniu do wnoszącej odwołanie okoliczności obciążającej w postaci powtarzania się naruszenia oraz (ii) zmienia sposób obliczenia grzywny zastosowany przez Komisję;

               —

               przychylenie się do żądań przedstawionych przez Groupe Danone w pierwszej instancji w odniesieniu do zarzutu opartego na nieuzasadnionym uwzględnieniu okoliczności obciążającej w postaci powtarzania się naruszenia, i w konsekwencji obniżenie, na podstawie art. 229 WE i art. 17 rozporządzenia nr 17 (1), kwoty grzywny nałożonej przez Komisję;

               —

               obniżenie, na podstawie art. 229 WE i art. 17 rozporządzenia nr 17, kwoty grzywny proporcjonalnie do dokonanego przez Sąd zmniejszenia obniżki ze względu na okoliczności łagodzące;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Na poparcie niniejszego odwołania wnosząca odwołanie podnosi pięć zarzutów mających na celu częściowe uchylenie zaskarżonego wyroku. Zarzuty te oparte są, po pierwsze, na dokonanej przez Sąd błędnej ocenie wyrażenia „powtarzające się”, a po drugie, na oczywistej niezgodności z prawem zmiany sposobu obliczania grzywny, która spowodowała zmniejszenie obniżki grzywny przyznanej ze względu na okoliczności łagodzące, a w konsekwencji zwiększenie kwoty grzywny w porównaniu z kwotą otrzymaną w przypadku, gdyby Sąd obniżył zwiększenie ze względu na okoliczności obciążające z 50 % do 40 % bez zmiany sposobu obliczania grzywny zastosowanego przez Komisję.
   Na poparcie swojej argumentacji dotyczącej błędnej oceny wyrażenia „powtarzające się” wnosząca odwołanie podnosi trzy odrębne zarzuty:

               —

               W zarzucie pierwszym wnosząca odwołanie utrzymuje, że Sąd naruszył zasadę nullum crimen, nulla poena sine lege oraz wynikającą z niej zasadę niedziałania wstecz surowszych przepisów karnych, zatwierdzając zwiększenie grzywny wymierzonej skarżącej ze względu na okoliczność obciążającą w postaci powtarzającego się naruszenia bez wyraźnej i wystarczająco przewidywalnej podstawy prawnej.

               —

               W zarzucie drugim wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd błędnie zastosował zasadę pewności prawa poprzez nieograniczenie w czasie stosowania przepisu o powtarzaniu się naruszenia, niezgodnie z orzecznictwem Trybunału.

               —

               W zarzucie trzecim wnosząca odwołanie podnosi wreszcie, że Sąd uzasadnił swój wyrok w sposób wewnętrznie sprzeczny, co stanowi brak uzasadnienia w przedmiocie oceny związku między powtarzającym się naruszeniem i koniecznością zapewnienia wystarczająco odstraszającego skutku grzywien.

         Skarżąca podnosi następnie dwa zarzuty na poparcie swojej argumentacji dotyczącej oczywistej niezgodności z prawem orzeczonego przez Sąd zwiększenia kwoty grzywny w następstwie odmiennego zastosowania współczynnika korygującego z tytułu okoliczności łagodzących. Zarzut główny dotyczy nadużycia władzy, braku kompetencji oraz naruszenia art. 229 WE i art. 230 WE, których — zdaniem wnoszącej odwołanie — dopuścił się Sąd. Zarzut ten jest podzielony na dwie części.

               —

               Część pierwsza zarzutu opiera się na naruszeniu zakresu kompetencji przysługujących Sądowi na mocy art. 229 WE i art. 230 WE poprzez zmianę decyzji Komisji w zakresie sposobu obliczenia grzywny.

               —

               W drugiej części zarzutu skarżąca zarzuca, że Sąd orzekł ultra petita, stosując inaczej procentową obniżkę podstawowej kwoty grzywny ze względu na okoliczności łagodzące, a w konsekwencji, zwiększając kwotę grzywny wymierzonej wnoszącej odwołanie.

         Tytułem żądania ewentualnego wnosząca odwołanie podnosi kolejny zarzut oparty na naruszeniu prawa do obrony oraz zasady niedziałania kar wstecz. W opinii wnoszącej odwołanie Sąd, nie poddając pod dyskusję swego zamiaru zmiany sposobu obliczenia grzywny i zwiększenia kwoty grzywny w ramach postępowania kontradyktoryjnego, naruszył w istocie podstawową zasadę prawa wspólnotowego, co konkretnie wywarło wpływ na możliwości obrony wnoszącej odwołanie. Wnosząca odwołanie dodaje, że Sąd zastosował również ze skutkiem wstecznym orzecznictwo z 2003 r. wyjaśniające sposób stosowania współczynnika z tytułu okoliczności łagodzących w sposobie obliczania grzywny do decyzji w sprawie „belgijskiego piwa” z 2001 r.

      (1)  Rozporządzenie Rady nr 17, pierwsze rozporządzenie wprowadzające w życie art. 85 i 86 Traktatu (Dz.U. 13 z 21.2.1962, str. 204).


title: Sprawa C-311/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 17 marca 2016 r. w sprawie T-817/14 Zoofachhandel Züpke GmbH i in./Komisja Europejska

text:
               19.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/23

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 17 marca 2016 r. w sprawie T-817/14 Zoofachhandel Züpke GmbH i in./Komisja Europejska
   (Sprawa C-311/16 P)
   (2016/C 343/35)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Zoohaus Bürstadt, Helmut Ofenloch GmbH & Co. KG (przedstawiciel: E. Hauk, adwokat)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska
   Postanowieniem Trybunału z dnia 20 lipca 2016 r. sprawa została wykreślona z rejestru Trybunału.


title: Sprawa C-282/11: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 21 lutego 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Galicia — Hiszpania) — Concepción Salgado González przeciwko Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS), Tesorería General de la Seguridad Social (TGSS) (Artykuł 48 TFUE — Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących — Rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 i (WE) nr 883/2004 — Ubezpieczenie emerytalne i na wypadek śmierci — Szczególne zasady stosowania ustawodawstwa krajowego dotyczącego ubezpieczenia emerytalnego — Obliczanie świadczeń)

text:
               20.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 114/11

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 21 lutego 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Galicia — Hiszpania) — Concepción Salgado González przeciwko Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS), Tesorería General de la Seguridad Social (TGSS)
   (Sprawa C-282/11) (1)

   (Artykuł 48 TFUE - Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących - Rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 i (WE) nr 883/2004 - Ubezpieczenie emerytalne i na wypadek śmierci - Szczególne zasady stosowania ustawodawstwa krajowego dotyczącego ubezpieczenia emerytalnego - Obliczanie świadczeń)
   2013/C 114/14
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Superior de Justicia de Galicia

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Concepción Salgado González

      Strona pozwana: Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS), Tesorería General de la Seguridad Social (TGSS)

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal Superior de Justicia de Galicia — Wykładnia art. 48 TFUE, art. 3 rozporządzenia 1408/71/EWG z dnia 14 lipca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, s. 2) oraz załącznika VI D (obecnie G) pkt 4 do tego rozporządzenia, a także art. 87 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. L 166, s. 1) oraz załącznika XI pkt 2 lit. a) do tego rozporządzenia — Ubezpieczenia emerytalne i na wypadek śmierci — Szczególne warunki stosowania ustawodawstwa krajowego dotyczącego ubezpieczenia emerytalnego — Obliczanie świadczenia — Ustawodawstwo krajowe ustalające świadczenie na podstawie średniej podstawy składki w trakcie piętnastoletniego okresu referencyjnego

      Sentencja

   Artykuł 48 TFUE, art. 3, art. 46 ust. 2 lit. a) i art. 47 ust. 1 lit. g) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r. zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 629/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 kwietnia 2006 r., oraz pkt 4 części H załącznika VI do tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, takiego jak to, którego dotyczy sprawa główna, na którego podstawie teoretyczna kwota świadczenia emerytalnego osoby prowadzącej działalność na własny rachunek, migrującej lub niemigrującej, jest niezmiennie obliczana na podstawie składek tej osoby w stałym okresie referencyjnym poprzedzającym jej ostatnią składkę w tym państwie i podzielonych przez stały dzielnik, przy czym ani długość tego okresu, ani zastosowany dzielnik nie mogą być dostosowane w celu uwzględnienia faktu, że dana osoba wykonywała prawo do swobodnego przepływu.

      (1)  Dz.U. C 269 z 10.9.2011.


title: Sprawa T-485/10: Skarga wniesiona w dniu 13 października 2010 r. — MIP Metro przeciwko OHIM — J.C. Ribeiro SGPS (MISS B)

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/51

         Skarga wniesiona w dniu 13 października 2010 r. — MIP Metro przeciwko OHIM — J.C. Ribeiro SGPS (MISS B)
   (Sprawa T-485/10)
   ()
   2010/C 346/100
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: MIP METRO Group Intellectual Property GmbH & Co. KG (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J.C. Plate i R. Kaase)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: J.C. Ribeiro SGPS S.A. (Sta Maria de Feira, Portugalia)

      Żądania strony skarżącej

               —

               uznanie skargi na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 5 sierpnia 2010 r. w sprawie R 1526/2009-1 wraz z załącznikami za dopuszczalną;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim dotyczy ona sprzeciwu wobec zgłoszenia znaku towarowego dla towarów z klas 14 i 25, ze względu na niezgodność z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania odwoławczego.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: J.C. Ribeiro SGPS S.A.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „MISS B” dla towarów z klas 14, 16, 18, 21, 25 i 28

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowne znaki towarowe, zarejestrowany w Niemczech i międzynarodowy, „miss H.” dla towarów z klas 6, 9, 14, 16, 18, 25 i 26 oraz zarejestrowany w Niemczech graficzny znak towarowy zawierający element słowny „Miss H.” dla towarów z klas 3, 8, 9, 14, 16, 18, 20, 24, 25 i 26.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: uwzględnienie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1) ze względu na to, że w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa T-747/14: Postanowienie Sądu z dnia 8 marca 2017 r. – Merck/EUIPO – Société des produits Nestlé (HEALTHPRESSO) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

text:
               8.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 144/43

         Postanowienie Sądu z dnia 8 marca 2017 r. – Merck/EUIPO – Société des produits Nestlé (HEALTHPRESSO)
   (Sprawa T-747/14) (1)

   ((Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Umorzenie postępowania))
   (2017/C 144/58)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Merck KGaA (Darmstadt, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Best, U. Pfleghar i S. Schäffner)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Société des produits Nestlé SA (Vevey, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci A. Jaeger-Lenz, A. Lambrecht i S. Cobet-Nüse)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 sierpnia 2014 r. (sprawa R 1880/2013-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Société des Produits Nestlé SA a Merck KGaA.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Merck KGaA i Société des Produits Nestlé SA pokrywają własne koszty oraz po połowie koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

      (1)  Dz.U. C 462 z 22.12.2014.


title: Sprawa C-280/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 13 czerwca 2007 r. — Zu Fu Fleischhandel GmbH przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 13 czerwca 2007 r. — Zu Fu Fleischhandel GmbH przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas
   (Sprawa C-280/07)
   (2007/C 211/30)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesfinanzhof
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Zu Fu Fleischhandel GmbH

      Strona pozwana: Hauptzollamt Hamburg-Jonas
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy okres przedawnienia określony w art. 3 ust. 1 akapit pierwszy zdanie pierwsze rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (1) należy stosować także, gdy nieprawidłowości dopuszczono się lub gdy ustały one przed wejściem w życie rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2988/95?

               2)

               Czy okres przedawnienia określony w tym rozporządzeniu ma w ogóle zastosowanie do środków administracyjnych takich jak żądanie zwrotu refundacji wywozowej przyznanej w następstwie nieprawidłowości?

         W wypadku twierdzącej odpowiedzi Trybunału na powyższe pytania:

               3)

               Czy w przypadku, gdy przed wydaniem rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2988/95 prawo państwa członkowskiego przewidywało dłuższy okres przedawnienia, państwo członkowskie może stosować dłuższy okres zgodnie z art. 3 ust. 3 wymienionego rozporządzenia? Czy możliwe jest stosowanie dłuższego okresu przedawnienia, jeżeli nie został on ustanowiony przepisem szczególnym dotyczącym żądania zwrotu refundacji wywozowej ani też dotyczącym środków administracyjnych w ogóle, lecz wynikał z obowiązującego w danym państwie członkowskim i obejmującego wszystkie przypadki przedawnień nieuregulowane w sposób szczególny przepisu generalnego (prawa powszechnego)?

      (1)  Dz.U. L 312, str. 1.


title: Wyrok Trybunału z dnia 15 grudnia 2016 r. in sprawie E-1/16 – Synnøve Finden AS przeciwko rządowi norweskiemu, reprezentowanemu przez Ministerstwo Rolnictwa i Wyżywienia (Zakres przedmiotowy Porozumienia EOG – Produkty mleczne – Pomoc państwa – Zasoby państwowe – Wpływ na wymianę handlową i zakłócenie konkurencji – Swoboda przedsiębiorczości)

text:
               27.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 133/4

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 15 grudnia 2016 r.
   in sprawie E-1/16
   Synnøve Finden AS przeciwko rządowi norweskiemu, reprezentowanemu przez Ministerstwo Rolnictwa i Wyżywienia
   (Zakres przedmiotowy Porozumienia EOG – Produkty mleczne – Pomoc państwa – Zasoby państwowe – Wpływ na wymianę handlową i zakłócenie konkurencji – Swoboda przedsiębiorczości)
   (2017/C 133/04)
   W sprawie E-1/16 Synnøve Finden AS przeciwko rządowi norweskiemu, reprezentowanemu przez Ministerstwo Rolnictwa i Wyżywienia – WNIOSEK skierowany do Trybunału na mocy art. 34 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości złożony przez Sąd Rejonowy w Oslo (Oslo tingrett) dotyczący wykładni Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności jego art. 31 i 61, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes i sędzia sprawozdawca) oraz Per Christiansen i Páll Hreinsson (sędziowie), wydał w dniu 15 grudnia 2016 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

               1.

               Artykuł 61 Porozumienia EOG należy interpretować w ten sposób, że przewidziany krajowymi przepisami mechanizm, w ramach którego z tytułu dystrybucji określonych produktów, z których kilka podlega Porozumieniu EOG, przedsiębiorstwo otrzymuje 0,50 NOK za litr w przypadku ilości nieprzekraczającej 100 milionów litrów, stanowi środek pomocy państwa, pod warunkiem że sąd odsyłający, po uwzględnieniu wszystkich przedstawionych mu faktów oraz wytycznych przekazanych przez Trybunał, stwierdza, że interwencja może mieć wpływ na wymianę handlową między państwami EOG, przysparza selektywnej korzyści beneficjentowi oraz zakłóca konkurencję lub grozi jej zakłóceniem. Takie stwierdzenie sformułowane przez sąd odsyłający powoduje, że program podlega wymogowi zgłoszenia określonemu w części I art. 1 ust. 3 protokołu 3 do Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości.

               2.

               W przypadku gdy program pomocy państwa jest nierozerwalnie związany z określonymi produktami niewyłączonymi spoza zakresu Porozumienia EOG, środek jako całość musi zostać zgłoszony do Urzędu Nadzoru EFTA.

               3.

               Przeprowadzenie przez sąd krajowy oceny programu pomocy państwa w świetle swobody przedsiębiorczości określonej w art. 31 Porozumienia EOG nie będzie uzasadnione, jeżeli nie da się ocenić programu odrębnie pod względem prawnym od środka pomocy państwa.