title: Sprawa T-319/11: Skarga wniesiona w dniu 14 czerwca 2011 r. — ABN AMRO Group przeciwko Komisji

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/35

         Skarga wniesiona w dniu 14 czerwca 2011 r. — ABN AMRO Group przeciwko Komisji
   (Sprawa T-319/11)
   2011/C 252/80
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ABN AMRO Group NV (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci W. Knibbeler i P. van den Berg)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 5 decyzji Komisji z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie środków nr C 11/2009 (ex NN 53b/2008, NN 2/2010 i N 19/2010) wdrożonych przez państwo niderlandzkie na rzecz ABN AMRO Group NV; i

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że poczynione w zaskarżonej decyzji ustalenia w odniesieniu do zakresu zakazu przejęć zawartego w art. 5 są dotknięte następującymi błędami pod względem prawnym i muszą być uchylone:

                           —

                           naruszenie art. 107 ust. 3 lit. b) TFUE i błędne zastosowanie zasad i wytycznych określonych w komunikatach Komisji (1);

                           —

                           naruszenie zasady proporcjonalności poprzez uzależnienie zatwierdzenia środków pomocy od zakazu przejęć, który nie jest odpowiedni, konieczny ani proporcjonalny;

                           —

                           naruszenie zasady równego traktowania poprzez nałożenie zakazu przejęć znaczenie bardziej rygorystycznego w porównaniu z zakazami przejęć nakładanymi przez Komisję w innych przypadkach;

                           —

                           naruszenie zasady dobrej administracji w wyniku niezbadania w sposób staranny i indywidualny wszystkich istotnych aspektów każdego przypadku, w tym konieczności nałożonego przez decyzję zakazu przejęć i jego skutków, oraz naruszenie art. 296 TFUE wynikające z nieprzedstawienia odpowiedniego uzasadnienia wspomnianej decyzji.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący tego, że poczynione w zarzucanej decyzji ustalenia w odniesieniu do okresu obowiązywania zakazu przejęć zawartego w art. 5 są dotknięte następującymi błędami pod względem prawnym oraz w zakresie oceny i muszą być uchylone:

                           —

                           naruszenie art. 345 TFUE poprzez uzależnienie okresu obowiązywania zakazu przejęć od udziału własności państwowej;

                           —

                           naruszenie art. 107 ust. 3 lit. b) TFUE i błędne zastosowanie zasad i wytycznych określonych w komunikatach Komisji (2);

                           —

                           naruszenie zasady równego traktowania poprzez nałożenie zakazu przejęć znaczenie dłuższego w porównaniu z zakazami przejęć nakładanymi przez Komisję w innych przypadkach;

                           —

                           naruszenie zasady proporcjonalności i dobrej administracji.

      (1)  Komunikat Komisji w sprawie zastosowania zasad pomocy państwa do środków podjętych w odniesieniu do instytucji finansowych w kontekście obecnego, globalnego kryzysu finansowego (Dz.U. 2008, C 270, s. 8); komunikat Komisji w sprawie dokapitalizowania instytucji finansowych w związku z obecnym kryzysem finansowym: ograniczenie pomocy do niezbędnego minimum oraz mechanizmy zabezpieczające przed nadmiernym zakłóceniem konkurencji (Dz.U. 2009, C 10, s. 2); komunikat Komisji w sprawie postępowania z aktywami o obniżonej wartości we wspólnotowym sektorze bankowym (Dz.U. 2009, C 72, s. 1); komunikat Komisji w sprawie przywrócenia rentowności i oceny środków restrukturyzacyjnych stosowanych w sektorze finansowym w dobie kryzysu zgodnie z regułami pomocy państwa (Dz.U. 2009, C 195, s. 9).

      (2)  Zobacz przypis 1.


title: Sprawa T-338/10: Skarga wniesiona w dniu 18 sierpnia 2010 r. — Komisja przeciwko Tornasol Films

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/47

      Skarga wniesiona w dniu 18 sierpnia 2010 r. — Komisja przeciwko Tornasol Films
      (Sprawa T-338/10)
      ()
      (2010/C 288/89)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A.-M. Rouchaud-Joët, pełnomocnik, wspierana przez R. Alonso Pérez-Villanueva, adwokata)

         Strona pozwana: Tornasol Films, SA (Madryt, Hiszpania)

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  Obciążenie strony pozwanej obowiązkiem zapłaty stronie skarżącej kwoty 19 554 EUR wraz z odsetkami za zwłokę według stawki 5 % rocznie, za okres od dnia 14 kwietnia 2009 r., oraz

                  —

                  obciążenie Tornasol Films, S.A całością kosztów.

         Zarzuty i główne argumenty

      Niniejsza skarga dotyczy zarzucanego naruszenia umowy zawartej pomiędzy Komisją i stroną pozwaną w ramach programu MEDIA Plus.
      Zgodnie z postanowieniami omawianej umowy beneficjent powinien zapisać równowartość kwoty otrzymanej jako pomoc wspólnotowa na specjalne konto w terminie 30 dni od dnia rozpoczęcia produkcji oraz przedłożyć Komisji projekt ponownego zainwestowania omawianej kwoty w terminie sześciu miesięcy od tego samego dnia.
      W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi, że:

                  —

                  pozwana naruszyła swe zobowiązania umowne, mimo że nie przedstawiła żadnego argumentu ani nie złożyła sprzeciwu względem noty obciążeniowej przesłanej przez Komisję;

                  —

                  zakładając, iż beneficjent uchybił swym zobowiązaniom określonym w umowie, jej postanowienia umożliwiają Komisji rozwiązanie umowy oraz żądanie odzyskania kwot wypłaconych w ramach wsparcia finansowego;

                  —

                  mimo licznych upomnień i wezwań pozwana nie zwróciła przyznanych funduszy.


title: Sprawa T-706/14: Wyrok Sądu z dnia 16 lutego 2017 r. – Holistic Innovation Institute/REA (Badania i rozwój technologiczny — Projekty finansowane przez Unię w dziedzinie badań — Siódmy program ramowy na rzecz badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (, 2007-2013) — Projekty ZONeSEC i Inachus — Decyzja w sprawie odmowy uczestnictwa skarżącej — Skarga o stwierdzenie nieważności i o stwierdzenie odpowiedzialności)

text:
               3.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/42

         Wyrok Sądu z dnia 16 lutego 2017 r. – Holistic Innovation Institute/REA
   (Sprawa T-706/14) (1)

   ((Badania i rozwój technologiczny - Projekty finansowane przez Unię w dziedzinie badań - Siódmy program ramowy na rzecz badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (, 2007-2013) - Projekty ZONeSEC i Inachus - Decyzja w sprawie odmowy uczestnictwa skarżącej - Skarga o stwierdzenie nieważności i o stwierdzenie odpowiedzialności))
   (2017/C 104/58)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Holistic Innovation Institute, SLU (Pozuelo de Alarcón, Hiszpania) (przedstawiciele: początkowo R. Muñiz García, następnie J. Marín López, adwokaci)

      Strona pozwana: Agencja Wykonawcza ds. Badań Naukowych (REA) (przedstawiciele: S. Payan-Lagrou i V. Canetti, pełnomocnicy, wspierani przez J. Rivas, adwokata).

      Przedmiot

   Po pierwsze skarga w oparciu o art. 263 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji dyrektora REA z dnia 24 lipca 2014 r. [ARES (2014) 2461172] mającej na celu zakończenie rokowań ze skarżącą i odrzucenie jej uczestnictwa w europejskich projektach Inachus i ZONeSEC oraz po drugie skarga w oparciu o art. 268 o naprawę szkody, którą skarżąca rzekomo poniosła z powodu wykluczenia jej z udziału w rzeczonych projektach i ujawnienia pewnych informacji na jej temat w następstwie wspomnianej decyzji

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Holistic Innovation Institute, SLU zostaje obciążona kosztami w ramach niniejszego postępowania.

               3)

               Każda ze stron pokrywa swe własne koszty dotyczące postępowania w przedmiocie środków tymczasowych.

      (1)  Dz.U. C 421 z 24.11.2014.


title: Sprawa C-169/05: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia  1 czerwca 2006 r.  (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation — Belgia) — Uradex SCRL przeciwko Union Professionnelle de la Radio et de la Télédistribution (RTD), Société Intercommunale pour la Diffusion de la Télévision (Brutele) (Prawo autorskie i prawa pokrewne — Dyrektywa 93/83/EWG — Artykuł 9 ust. 2 — Zakres uprawnień organizacji zbiorowego zarządzania uważanej za zarządcę praw podmiotu prawa autorskiego, który nie powierzył jej zarządzania swymi prawami — Wykonanie prawa polegającego na udzielaniu lub odmowie udzielenia operatorom kablowym zezwolenia na retransmisję audycji drogą kablową)

text:
               29.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/8

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 1 czerwca 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation — Belgia) — Uradex SCRL przeciwko Union Professionnelle de la Radio et de la Télédistribution (RTD), Société Intercommunale pour la Diffusion de la Télévision (Brutele)
   (Sprawa C-169/05) (1)

   (Prawo autorskie i prawa pokrewne - Dyrektywa 93/83/EWG - Artykuł 9 ust. 2 - Zakres uprawnień organizacji zbiorowego zarządzania uważanej za zarządcę praw podmiotu prawa autorskiego, który nie powierzył jej zarządzania swymi prawami - Wykonanie prawa polegającego na udzielaniu lub odmowie udzielenia operatorom kablowym zezwolenia na retransmisję audycji drogą kablową)
   (2006/C 178/13)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Cour de cassation
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Uradex SCRL

      Strona pozwana: Union Professionnelle de la Radio et de la Télédistribution (RTD), Société Intercommunale pour la Diffusion de la Télévision (Brutele)
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour de cassation de Belgique — Wykładnia art. 9 ust. 2 dyrektywy Rady nr 93/83/EWG z dnia 27 września 1993 r. w sprawie koordynacji niektórych zasad dotyczących prawa autorskiego oraz praw pokrewnych stosowanych w odniesieniu do przekazu satelitarnego oraz retransmisji drogą kablową (Dz.U. L 248, str. 15) — Zakres upoważnienia organizacji zbiorowego zarządzania uważanej za uprawnioną do zarządzania prawami podmiotu praw autorskich lub praw pokrewnych, który nie przekazał sprawy zarządzania swoimi prawami żadnej organizacji zbiorowego zarządzania — Wykonywanie prawa do udzielania lub odmowy udzielenia operatorom kablowym zezwolenia na retransmisję audycji drogą kablową
   Sentencja
   Artykuł 9 ust. 2 dyrektywy Rady 93/83/EWG z dnia 27 września 1993 r. w sprawie koordynacji niektórych zasad dotyczących prawa autorskiego oraz praw pokrewnych stosowanych w odniesieniu do przekazu satelitarnego oraz retransmisji drogą kablową należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy organizacja zbiorowego zarządzania uważana jest za uprawioną do zarządzania prawami podmiotu prawa autorskiego lub praw pokrewnych, który nie powierzył zarządu swymi prawami żadnej organizacji zbiorowego zarządzania, taka organizacja jest upoważniona do wykonywania prawa tego podmiotu polegającego na udzielaniu lub odmowie udzielenia operatorowi kablowemu zezwolenia na retransmisję audycji drogą kablową, a w konsekwencji wykonywany przez wspomnianą organizację zarząd nie ogranicza się wyłącznie do zarządzania prawami majątkowymi tego podmiotu.

      (1)  Dz.U. C 143 z 11.6.2005.


title: Sprawa T-506/13: Skarga wniesiona w dniu 20 września 2013 r. — Urb Rulmenti Suceava przeciwko OHIM — Adiguzel (URB)

text:
               30.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/17

         Skarga wniesiona w dniu 20 września 2013 r. — Urb Rulmenti Suceava przeciwko OHIM — Adiguzel (URB)
   (Sprawa T-506/13)
   2013/C 352/32
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Urb Rulmenti Suceava SA (Suczawa, Rumunia) (przedstawiciel: adwokat I. Burdusel)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Harun Adiguzel (Diosd, Węgry)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 12 lipca 2013 r. w sprawie R 1309/2012-4;

               —

               obciążenie OHIM kosztami niniejszego postępowania; oraz

               —

               obciążenie drugiej strony postępowania przed Izbą Odwoławczą kosztami poniesionymi w postępowaniu przed OHIM.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: słowny znak towarowy „URB” dla towarów z klas 6 i 7 — wspólnotowy znak towarowy nr 7 380 009

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Harun Adiguzel

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: bezwzględne podstawy unieważnienia prawa do znaku określone w art. 52 ust. 1 lit b) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego i względne podstawy unieważnienia prawa do znaku określone w art. 8 ust. 1 lit. b) w związku z art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Wydziału Unieważnień: oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do znaku

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 52 ust. 1 lit. b), art. 53 ust. 1 lit. a) i art. 72 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.


title: Sprawa T-293/15: Postanowienie Sądu z dnia 7 lipca 2015 r. – Banimmo/Komisja (Zamówienia publiczne na usługi — Cofnięcie zaskarżonego aktu — Umorzenie postępowania)

text:
               28.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/30

         Postanowienie Sądu z dnia 7 lipca 2015 r. – Banimmo/Komisja
   (Sprawa T-293/15) (1)

   ((Zamówienia publiczne na usługi - Cofnięcie zaskarżonego aktu - Umorzenie postępowania))
   (2015/C 320/47)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Banimmo SA (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci V. Ost i M. Vanderstraeten)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Delaude i J. Estrada de Solà, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 9 kwietnia 2015 r., w której Komisja odrzuciła ofertę złożoną przez Banimmo w odpowiedzi na ogłoszenie o rozpoznaniu rynku nieruchomości w celu zaspokojenia potrzeb Komisji Europejskiej w zakresie powierzchni biurowych w Brukseli (Dz.U. 2014/S 130-231896).

      Sentencja

               1)

               Umarza się postępowanie w sprawie skargi.

               2)

               Umarza się postępowanie w sprawie wniosku Banimmo SA o rozstrzygnięcie sprawy w trybie przyspieszonym.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Banimmo, w tym koszty postępowania o zastosowanie środków tymczasowych.

      (1)  Dz.U. C 236 z 20.7.2015.


title: Sprawa C-268/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Namur (Belgia) w dniu 28 maja 2010 r. — Marc Collard przeciwko państwu belgijskiemu — SPF Finances

text:
               14.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Namur (Belgia) w dniu 28 maja 2010 r. — Marc Collard przeciwko państwu belgijskiemu — SPF Finances
   (Sprawa C-268/10)
   ()
   2010/C 221/37
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Tribunal de première instance de Namur

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Marc Collard

      Strona pozwana: Państwo belgijskie — SPF Finances

      Przypozwany: Państwo belgijskie — SPF Défense

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy następujące postanowienia prawa Unii Europejskiej:

                           1)

                           art. 6 podpisanego dnia 13 grudnia 2007 r. traktatu z Lizbony zmieniającego Traktat o Unii Europejskiej podpisany w Maastricht dnia 7 lutego 1992 r., który wszedł w życie w dniu 1 grudnia 2009 r. i zgodnie z którym „Unia uznaje prawa, wolności i zasady określone w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej z 7 grudnia 2000 roku, w brzmieniu dostosowanym 12 grudnia 2007 roku w Strasburgu, która ma taką samą moc prawną jak traktaty. […]”; i

                           2)

                           art. 35 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (1), zgodnie z którym „Każdy ma prawo dostępu do profilaktycznej opieki zdrowotnej i prawo do korzystania z leczenia […]. Przy określaniu i urzeczywistnianiu wszystkich polityk i działań Unii zapewnia się wysoki poziom ochrony zdrowia ludzkiego.”;

                     interpretowane zgodnie z podstawowymi zasadami, na których opiera się Unia Europejska, takimi jak przywołane w preambule traktatu z Lizbony,
               stoją na przeszkodzie utrzymywaniu przez państwo członkowskie, w niniejszym przypadku Belgię, na jego terytorium, wytwarzania, przywozu, promocji i sprzedaży przetworzonego tytoniu do palenia, oficjalnie uznanego przez to państwo za silnie szkodliwy dla zdrowia jego użytkowników i określonego jako przyczyna licznych upośledzających chorób i licznych przedwczesnych zgonów, co powinno logicznie uzasadniać ich zakaz?

               2)

               Czy następujące postanowienia prawa Unii Europejskiej:

                           1)

                           art. 6 podpisanego dnia 13 grudnia 2007 r. traktatu z Lizbony zmieniającego Traktat o Unii Europejskiej podpisany w Maastricht dnia 7 lutego 1992 r., który wszedł w życie w dniu 1 grudnia 2009 r. i zgodnie z którym „Unia uznaje prawa, wolności i zasady określone w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej z 7 grudnia 2000 roku, w brzmieniu dostosowanym 12 grudnia 2007 roku w Strasburgu, która ma taką samą moc prawną jak traktaty. […]”; i

                           2)

                           art. 35 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej, zgodnie z którym „Każdy ma prawo dostępu do profilaktycznej opieki zdrowotnej i prawo do korzystania z leczenia […]. Przy określaniu i urzeczywistnianiu wszystkich polityk i działań Unii zapewnia się wysoki poziom ochrony zdrowia ludzkiego.”;

                     interpretowane zgodnie z podstawowymi zasadami, na których opiera się Unia Europejska, takimi jak przywołane w preambule traktatu z Lizbony,
               stoją na przeszkodzie temu, by następujące przepisy prawa belgijskiego:

                           Loi générale sur les douanes et accises (ustawa ogólna w sprawie ceł i akcyzy) skoordynowana zarządzeniem królewskim z dnia 18 lipca 1977 r. (Moniteur belge z dnia 21 września 1977 r.), utrzymana w mocy ustawą z dnia 6 lipca 1978 r. (art. 1) (Moniteur belge z dnia 12 sierpnia 1978 r.);

                           Loi du 10 juin 1997 relative au régime général, à la détention, à la circulation et aux contrôles des produits soumis à accise (ustawa z dnia 10 czerwca 1997 r. w sprawie posiadania, przepływu i kontroli produktów objętych akcyzą, Moniteur belge z dnia 1 sierpnia 1997 r.);

                           Loi du 3 avril 1997 relative au régime fiscal des tabacs manufacturés (ustawa z dnia 3 kwietnia 1997 r. w sprawie opodatkowania tytoniu przetworzonego, Moniteur belge z dnia 1 sierpnia 1997 r.), zmieniona ustawą z dnia 26 listopada 2006 r. (Moniteur belge z dnia 8 grudnia 2006 r.);

                     zezwalały państwu belgijskiemu na przyjęcie za podstawę opodatkowania podatkiem akcyzowym przetworzonego tytoniu do palenia, podczas gdy:

                           po pierwsze, państwo to uznaje oficjalnie te produkty za silnie szkodliwe dla zdrowia jego użytkowników i za przyczynę licznych upośledzających chorób i licznych przedwczesnych zgonów, co powinno logicznie uzasadniać ich eliminację;

                           po drugie, postępując w ten sposób, że daje pierwszeństwo wydajności podatkowej przed rzeczywistymi skutkami odstraszającymi, samo uniemożliwia przyjęcie środków pozwalających skutecznie doprowadzić do wyeliminowania tytoniu?

      (1)  Dz.U. 2000, C 364, s. 1.


title: Sprawa T-112/17: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2017 r. – Pelikan/EUIPO – NBA Properties (NEW ORLEANS PELICANS)

text:
               24.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/25

         Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2017 r. – Pelikan/EUIPO – NBA Properties (NEW ORLEANS PELICANS)
   (Sprawa T-112/17)
   (2017/C 129/38)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Pelikan Vertriebsgesellschaft mbH & Co. KG (Hanower, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat U. Hildebrandt)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: NBA Properties, Inc. (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: NBA Properties, Inc.

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy w kolorach czarnym i białym zawierający elementy słowne „NEW ORLEANS PELICANS” – zgłoszenie nr 11 518 487

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 grudnia 2016 r. w sprawie R 408/2016-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) oraz art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa F-37/13: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 3 grudnia 2015 r. – Macchia/Komisja

text:
               25.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/79

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 3 grudnia 2015 r. – Macchia/Komisja
   (Sprawa F-37/13) (1)

   (2016/C 027/102)
   Język postępowania: francuski
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 207 z 20.7.2013, s. 59.


title: Sprawa F-65/15: Skarga wniesiona w dniu 23 kwietnia 2015 r. – ZZ/OHIM

text:
               6.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/29

         Skarga wniesiona w dniu 23 kwietnia 2015 r. – ZZ/OHIM
   (Sprawa F-65/15)
   (2015/C 221/40)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: H. Tettenborn, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej z dnia 4 czerwca 2014 r. o rozwiązaniu umowy o pracę ze skarżącą na podstawie zawartej w tej umowie klauzuli.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji OHIM, przekazanej stronie skarżącej pismem z dnia 4 czerwca 2014 r., w której stwierdzono, że zawarta między stroną skarżącą a OHIM umowa o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego przewidująca sześciomiesięczny termin wypowiedzenia, rozpoczynający bieg w dniu upływu ważności listy rezerwy kadrowej utworzonej w postępowaniu w sprawie naboru EPSO OHMI/AST/02/13, wygasa;

               —

               zasądzenie od OHIM na rzecz strony skarżącej zadośćuczynienia w słusznej kwocie, której wysokość powinien określić Sąd, za krzywdę i szkodę niematerialną wyrządzone stronie skarżącej wskutek ww. w pierwszym żądaniu decyzji OHIM;

               —

               w razie gdyby wyrok zapadł po rozwiązaniu umowy o pracę między strona skarżącą a OHIM lub gdyby po tym rozwiązaniu nastąpiło inne prawomocne rozstrzygnięcie sporu: nakazanie OHIM przywrócenia strony skarżącej do pracy na jej stanowisku wraz z pełnym odtworzeniem ścieżki kariery zawodowej, którą by przebyła, gdyby była w dalszym ciągu zatrudniona oraz wypłaty pełnego odszkodowania za poniesioną szkodę, w szczególności poprzez pełną wypłatę zaległego wynagrodzenia i odszkodowanie za inne szkody, które poniosła w związku z bezprawnym zachowaniem OHIM (przy potrąceniu pobieranego zasiłku dla bezrobotnych);

               —

               pomocniczo, gdyby ze względów prawnych czy faktycznych strona skarżąca nie została przywrócona do pracy na swoim stanowisku lub nie kontynuowała zatrudnienia na wcześniejszych warunkach, zasądzenie od OHMI na jej rzecz odszkodowania z tytułu szkody poniesionej w związku z niedozwolonym zakończeniem przez nią działalności w wysokości odpowiadającej różnicy pomiędzy dochodami, których rzeczywiście mogłaby oczekiwać a dochodami, które pobierałaby, gdyby nie rozwiązano z nią umowy o pracę, z uwzględnieniem świadczeń emerytalnych i innych uprawnień;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.


title: Sprawa T-73/13: Skarga wniesiona w dniu 11 lutego 2013 r. — InterMune UK i in. przeciwko EMA

text:
               20.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 114/38

         Skarga wniesiona w dniu 11 lutego 2013 r. — InterMune UK i in. przeciwko EMA
   (Sprawa T-73/13)
   2013/C 114/60
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: InterMune UK Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo); InterMune, Inc. (Brisbane, Stany Zjednoczone); i InterMune International AG (Muttenz, Szwajcaria) (przedstawiciele: I. Dodds-Smith i A. Williams, Solicitors, T. de la Mare, Barrister i adwokat F. Campbell)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Leków

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności doręczonej przez pozwaną skarżącym w dniu 15 stycznia 2013 r. decyzji w sprawie ujawnienia określonych informacji na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1), w zakresie, w jakim wspomniana decyzja dotyczy ujawnienia przekazanych wcześniej pozwanej przez skarżących informacji, które nie są jeszcze publicznie znane; oraz

               —

               Obciążenie pozwanej kosztami poniesionymi przez skarżących oraz innymi kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że pozwana nie wyważyła należycie interesów, czego wymaga art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, w sensie oceny, czy rzeczywiście istnieje interes publiczny przemawiający za ujawnieniem spornej informacji, który przeważa nad koniecznością ochrony interesów handlowych skarżących przed istotną szkodą, którą wywołałoby takie ujawnienie.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący tego, że pozwana nie uwzględniła należycie innych ważnych czynników istotnych dla wymaganego przepisami prawnymi wyważenia interesów, w tym:

                           —

                           wymogów szczególnych regulacji Unii [zwłaszcza rozporządzenia (WE) nr 726/2004 (2), a w szczególności art. 14 ust. 11];

                           —

                           zobowiązań w zakresie interpretacji przy tworzeniu prawa Unii ciążących na instytucjach Unii Europejskiej na mocy art. 39 ust. 3 TRIPS (Porozumienia w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej);

                           —

                           podstawowych praw własności i poszanowania życia prywatnego, chronionych Kartą praw podstawowych Unii Europejskiej, ocenianych w świetle starannego badania wszystkich istotnych okoliczności faktycznych, umożliwiającego dokonanie uwzględniającej te okoliczności analizy proporcjonalności; oraz

                           —

                           obowiązku stosowania się do własnych opublikowanych wytycznych i polityk dotyczących wagi ochrony poufnych informacji handlowych.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że gdyby pozwana należycie wyważyła interesy oraz rozważyła wszelkie istotne czynniki, jedynym zgodnym z prawem, proporcjonalnym czy rozsądnym wnioskiem byłoby uznanie, że spornej informacji nie należy ujawniać.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001 L 145, s. 43).

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. ustanawiające wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiające Europejską Agencję Leków (Dz.U. 2004 L 136, s. 1).


title: Sprawa F-62/13: Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               30.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/26

         Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-62/13)
   2013/C 352/52
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat L. Mansullo)

      Strona pozwana: Komisja

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności potrącenia w wysokości 500 EUR i pięciu potrąceń w wysokości 504,67 EUR dokonanych z renty inwalidzkiej skarżącego od lipca do grudnia 2012 r.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji, zawartej w informacji o rencie skarżącego za lipiec 2012 r., o zmniejszeniu o 500 EUR renty inwalidzkiej, do której był uprawniony za wspomniany miesiąc;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji, zawartych w informacjach o rencie skarżącego za miesiące od sierpnia do grudnia 2012 r., o zmniejszeniu o 504,67 EUR renty inwalidzkiej, do której był uprawniony za wspomniane miesiące;

               —

               w razie potrzeby stwierdzenie nieważności decyzji, niezależnie od ich formy, o oddaleniu zażaleń z dnia 15 października 2012 r. i z dnia 15 stycznia 2013 r. na wspomniane decyzje;

               —

               stwierdzenie nieważności pisma z dnia 6 lutego 2013 r. jak również załącznika do tego pisma i kopii pisma z dnia 3 sierpnia 2012 r. pochodzących rzekomo z Biura Administracji i Rozliczania Należności Indywidualnych Komisji;

               —

               nakazanie Komisji zwrotu na rzecz skarżącego następujących kwot: (1) 500 EUR wraz z odsetkami w wysokości 10 % rocznie z kapitalizacją roczną od dnia 1 sierpnia 2012 r. do dnia rzeczywistej zapłaty; (2) 504, 67 EUR wraz z odsetkami w wysokości 10 % rocznie z kapitalizacją roczną od dnia 1 września 2012 r. do dnia rzeczywistej zapłaty; (3) 504, 67 EUR wraz z odsetkami w wysokości 10 % rocznie z kapitalizacją roczną od dnia 1 października 2012 r. do dnia rzeczywistej zapłaty (4) 504, 67 EUR wraz z odsetkami w wysokości 10 % rocznie z kapitalizacją roczną od dnia 1 listopada2012 r. do dnia rzeczywistej zapłaty; (5) 504, 67 wraz z odsetkami w wysokości 10 % rocznie z kapitalizacją roczną od dnia 1 grudnia 2012 r. do dnia rzeczywistej zapłaty; (6) 504, 67 wraz z odsetkami w wysokości 10 % rocznie z kapitalizacją roczną od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia rzeczywistej zapłaty;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa T-368/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 29 marca 2007 — Verheyden przeciwko Komisji (Służba publiczna — Wniosek o przeniesienie urlopu — Potrzeby służby — Nieobecność w pracy z powodu choroby — Ochrona uzasadnionych oczekiwań)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/33

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 29 marca 2007 — Verheyden przeciwko Komisji
   (Sprawa T-368/04) (1)

   (Służba publiczna - Wniosek o przeniesienie urlopu - Potrzeby służby - Nieobecność w pracy z powodu choroby - Ochrona uzasadnionych oczekiwań)
   (2007/C 96/69)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Verheyden (Angera, Włochy) (przedstawiciel: E. Boigelot, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: V. Joris i L. Lozano Palacios, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Uchylenie decyzji dyrektora wydziału skarżącego z dnia 4 lutego 2004 r., z dnia 24 lutego 2004 r. i z dnia 27 lutego 2004 r. w sprawie wniosku skarżące o przeniesienie z roku 2003 na rok 2004 urlopu niewykorzystanego ponad limit 12 dni oraz uchylenie decyzji administracji z dnia 1 czerwca 2004 r. otrzymanej w dniu 14 czerwca 2004 r. oddalającej zażalenie skarżącego, a także zasądzenie od Komisji ekwiwalentu za 30 dni niewykorzystanego i niezapłaconego urlopu rocznego powiększonego o kwotę odsetek w wysokości 5.25 % naliczonych od momentu wniesienia niniejszej skargi, a także zasądzenie zadośćuczynienie z doznaną krzywdę, uszczerbek w karierze i na wizerunku.
   Sentencja wyroku

               1)

               Decyzja przełożonego skarżącego z dnia 27 lutego 2004 r. odmawiająca podpisania wniosku o przeniesienie urlopu z 2003 na 2004 r. zostaje uchylona w zakresie, w jakim odmawia ona zgody na przeniesienie ośmiu dni urlopu przekraczających limit 12 dni zagwarantowanych prawem, na którą powołał się dyrektor zasobów Wspólnego centrum badawczego w mailu z dnia 11 lutego 2003 r.

               2)

               Komisja zapłaci skarżącemu 8/30 jego miesięcznego wynagrodzenia wyliczonego na dzień zakończenia przez niego służby, powiększoną o odsetki za zwłokę począwszy od dnia 13 września 2004 r. Wysokość odsetek, które mają zastosowanie równa jest stopie odsetek ustalonej przez Europejski Bank Centralny dla głównych operacji refinansowych, mającej zastosowanie przez ten okres, powiększoną o dwa punkty.

               3)

               Skarga zostaje oddalona w pozostałej części.

               4)

               Komisja zostaje obciążona swymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez skarżącego.

      (1)  Dz.U. C 300 z 4.12.2004.


title: Sprawa T-274/09: Skarga wniesiona w dniu 14 lipca 2009 r. — Deutsche Bahn przeciwko OHIM — DSB (IC4)

text:
               12.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/38

         Skarga wniesiona w dniu 14 lipca 2009 r. — Deutsche Bahn przeciwko OHIM — DSB (IC4)
   (Sprawa T-274/09)
   2009/C 220/80
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Deutsche Bahn AG (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: E. Haag, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: DSB (Kopenhaga, Dania)

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 30 kwietnia 2009 r. oraz decyzji Wydziału Sprzeciwów z dnia 26 lipca 2007 r.;

               —

               obciążenie OHIM całością kosztów postępowania, włącznie z kosztami powstałymi na etapie postępowania odwoławczego i postępowania w sprawie sprzeciwu.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: DSB

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „IC4” dla towarów z klasy 39 (zgłoszenie nr 4 255 411)
   Właściciel znaku lub oznaczenia,

      na które powołano się w sprzeciwie: skarżąca
   Znak lub oznaczenie,

      na które powołano się w sprzeciwie: słowny znak towarowy „ICE” dla towarów i usług z klas 6, 7, 9, 11, 12, 19, 37, 38, 39, 41 i 42 (wspólnotowy znak towarowy nr 170605) i niemiecki graficzny znak towarowy „IC” dla usług z klas 39 i 42 (nr 1 009 258)

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1), ponieważ pomiędzy kolidującymi ze sobą znakami towarowymi istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1)


title: Sprawa C-539/11: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 26 września 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Giustizia Amministrativa per la Regione siciliana — Włochy) — Ottica New Line di Accardi Vincenzo przeciwko Comune di Campobello di Mazara (Artykuły 49 TFUE i 56 TFUE — Swoboda przedsiębiorczości — Zdrowie publiczne — Optycy — Przepisy krajowe uzależniające utworzenie nowych zakładów optycznych od zezwolenia — Ograniczenia demograficzne i geograficzne — Względy uzasadniające — Zdolność do osiągnięcia zamierzonego celu — Spójność — Proporcjonalność)

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/13

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 26 września 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Giustizia Amministrativa per la Regione siciliana — Włochy) — Ottica New Line di Accardi Vincenzo przeciwko Comune di Campobello di Mazara
   (Sprawa C-539/11) (1)

   (Artykuły 49 TFUE i 56 TFUE - Swoboda przedsiębiorczości - Zdrowie publiczne - Optycy - Przepisy krajowe uzależniające utworzenie nowych zakładów optycznych od zezwolenia - Ograniczenia demograficzne i geograficzne - Względy uzasadniające - Zdolność do osiągnięcia zamierzonego celu - Spójność - Proporcjonalność)
   2013/C 344/20
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Giustizia Amministrativa per la Regione siciliana

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ottica New Line di Accardi Vincenzo

      Strona pozwana: Comune di Campobello di Mazara

      Przy udziale: Fotottica Media Visione di Luppino Natale Fabrizio e C. s.n.c.

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Consiglio di Giustizia Amministrativa per la Regione siciliana — Wykładnia art. 49 i art. 56 TFUE a także art. 2 ust. 2 lit. f), art. 4 ust. 8 i art. 15 dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym (Dz.U. L 376, s. 36) — Przepisy krajowe uzależniające uzyskanie zezwolenia na otwarcie nowych zakładów w celu prowadzenia działalności optycznej od warunku obejmującego, po pierwsze, utworzenie jednego zakładu na 8 000 mieszkańców oraz, po drugie, minimalną odległość wynoszącą 300 metrów między istniejącymi zakładami optycznymi — Ograniczenie swobody świadczenia usług — Nadrzędne względy interesu ogólnego — Ochrona zdrowia — Proporcjonalność

      Sentencja

   Artykuł 49 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przepisom regionalnym takim jak będące przedmiotem postępowania głównego, które ustanawiają limity wydawania zezwoleń na utworzenie nowych zakładów optycznych, przewidując, że:

               —

               w każdej strefie geograficznej co do zasady może zostać utworzony jeden zakład optyczny na 8 000 mieszkańców oraz

               —

               każdy nowy zakład optyczny co do zasady powinien zachowywać minimalną odległość 300 m w stosunku do już istniejących zakładów optycznych,

         o ile właściwe organy czynią odpowiedni użytek — z poszanowaniem przejrzystych i obiektywnych kryteriów — z uprawnień przyznanych przez dane przepisy w celu osiągnięcia, w sposób spójny i systematyczny, zamierzonych przez nie celów ochrony zdrowia publicznego na całym danym terytorium, czego zbadanie należy do sądu krajowego.

      (1)  Dz.U. C 370 z 17.12.2011.


title: Sprawa C-264/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Münster (Niemcy) w dniu 17 maja 2017 r. – Harry Mensing/Finanzamt Hamm

text:
               28.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Münster (Niemcy) w dniu 17 maja 2017 r. – Harry Mensing/Finanzamt Hamm
   (Sprawa C-264/17)
   (2017/C 283/24)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht Münster

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Harry Mensing

      Druga strona postępowania: Finanzamt Hamm

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 316 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnotowego systemu podatku od wartości dodanej (1) (zwanej dalej „dyrektywą VAT”) należy interpretować w ten sposób, że podatnicy-pośrednicy mogą stosować procedurę marży także do wewnątrzwspólnotowych dostaw dzieł sztuki dostarczonych im przez twórców lub ich następców prawnych, którzy nie są osobami objętymi art. 314 dyrektywy VAT?

               2)

               W razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: czy art. 322 lit. b) dyrektywy VAT wymaga odmówienia pośrednikowi prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia dzieł sztuki, nawet gdy brak jest przepisu krajowego zawierającego odpowiednią regulację?

      (1)  Dz.U. L 347, s. 1.


               24.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/2

         Złożenie ślubowania przez nowych członków Trybunału
   (2007/C 69/02)
   A. Arabadjiev i C. Toader, mianowani decyzją przedstawicieli rządów państw członkowskich Unii Europejskiej z dnia 1 stycznia 2007 r. (1) sędziami Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich na okres, odpowiednio, od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 6 października 2012 r. oraz od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 6 października 2009 r., złożyli w dniu 12 stycznia 2007 r. ślubowanie przed Trybunałem.

      (1)  Dz.U. L 1 z 4.1.2007 r., str. 18.


title: Sprawa C-184/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia Korkein hallinto-oikeus, wydanego dnia 16 kwietnia 2004 r. w sprawie Miasta Uusikaupunki.

text:
               12.6.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia Korkein hallinto-oikeus, wydanego dnia 16 kwietnia 2004 r. w sprawie Miasta Uusikaupunki.
   (Sprawa C-184/04)
   (2004/C 156/13)
   Do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich został wniesiony wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia Korkein hallinto-oikeus, wydanego dnia 16 kwietnia 2004 r. w sprawie Miasta Uusikaupunki, który wpłynął do Sekretariatu Trybunału dnia 19 kwietnia 2004 r.
   Korkein hallinto-oikeus zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy art. 20 dyrektywy Rady 77/388/EWG (1) powinien być interpretowany w ten sposób, że, z zastrzeżeniem przepisów jego ust. 5, korekta odliczeń, o której mowa w tym artykule, jest obowiązkiem Państwa Członkowskiego w zakresie dóbr inwestcyjnych?

               2)

               Czy art. 20 dyrektywy Rady 77/388/EWG powinien być interpretowany w ten sposób, że korekta odliczeń, o której mowa w tym artykule, jest stosowana również w sytuacji, gdy dobro inwestycyjne, w tym przypadku nieruchomość, pierwotnie było przeznaczone na działalność zwolnioną od podatku, gdzie odliczenia były od początku całkowicie wyłączone, i dopiero później, w trakcie okresu korekty, dobro to zostało wykorzystane na cele objęte VAT?

               3)

               Czy art. 13 C zdanie drugie dyrektywy może być interpretowany w ten sposób, że prawo do odliczenia w przypadkach nabycia związanych z nieruchomościami może być ograniczone przez prawo Państwa Członkowskiego w taki sposób, jak to przewiduje fińska ustawa o VAT, to jest tak, że dochodzi do całkowitego wyłączenia prawa do odliczeń w przypadkach takich jak w niniejszej sprawie?

               4)

               Czy art. 17 ust. 6 zdanie drugie dyrektywy może być interpretowany w ten sposób, że prawo do odliczenia w przypadkach nabycia związanych z nieruchomościami może być ograniczone przez prawo Państwa Członkowskiego o VAT w taki sposób, jak to przewiduje fińska ustawa o VAT, to jest tak, że dochodzi do całkowitego wyłączenia prawa do odliczeń w przypadkach takich jak w niniejszej sprawie?

      (1)  Szósta Dyrektywa Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 376, str. 1).


title: Sprawa T-52/02: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  29 listopada 2005 r.  — SNCZ przeciwko Komisji (Konkurencja — Artykuł 81 WE — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek fosforanu cynku — Grzywna — Artykuł 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17 — Zasady proporcjonalności i równego traktowania — Skarga o stwierdzenie nieważności)

text:
               11.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/29

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 29 listopada 2005 r. — SNCZ przeciwko Komisji
   (Sprawa T-52/02) (1)

   (Konkurencja - Artykuł 81 WE - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek fosforanu cynku - Grzywna - Artykuł 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17 - Zasady proporcjonalności i równego traktowania - Skarga o stwierdzenie nieważności)
   (2006/C 36/61)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Société nouvelle des couleurs zinciques SA (SNCZ) (Bouchain, Francja) [Przedstawiciel(-e): R. Saint-Esteben i H. Calvet, adwokaci]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciel(-e): początkowo F. Castillo de la Torre i F. Lelievre, a następnie przez F. Castillo de la Torre i O. Beynet, pełnomocnicy]
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o stwierdzenie nieważności art. 3 decyzji 2003/437/CE Komisji z dnia 11 grudnia 2001 r. w sprawie postępowania wszczętego na mocy art. 81 Traktatu WE oraz art. 53 Porozumienia EOG (Sprawa COMP/E-1/37.027 — Fosforan cynku) (Dz.U. 2003, L 153, str. 1) lub, ewentualnie, wniosek o obniżenie kwoty grzywny nałożonej na skarżącą.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 109 z 4.5.2002


title: Sprawa T-298/02: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  25 października 2005 r.  — Herrero Romeu przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Urzędnicy — Wynagrodzenie — Dodatek zagraniczny — Artykuł 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII do regulaminu pracowniczego — Praca wykonywana dla innego państwa — Pojęcie zwykłego miejsca zamieszkania — Uzasadnienie — Zasada równego traktowania)

text:
               24.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 330/17

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 października 2005 r. — Herrero Romeu przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-298/02) (1)

   (Urzędnicy - Wynagrodzenie - Dodatek zagraniczny - Artykuł 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII do regulaminu pracowniczego - Praca wykonywana dla innego państwa - Pojęcie zwykłego miejsca zamieszkania - Uzasadnienie - Zasada równego traktowania)
   (2005/C 330/42)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Anna Herrero Romeu (Bruksela, Belgia) [Przedstawiciele: J. García-Gallardo Gil-Fournier, J. Guillem Carrau, D. Domínguez Pérez oraz A. Sayagués Torres, avocats]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: J. Currall, pełnomocnik, wspierany przez J. Rivasa Andrésa oraz J. Gutiérreza Gisberta, avocats]
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o uchylenie decyzji Komisji z dnia 10 czerwca 2002 r. odmawiającej skarżącej prawa do dodatku zagranicznego przewidzianego w art. 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII do regulaminu pracowniczego Urzędników Wspólnot Europejskich oraz związanych z nim innych dodatków.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron ponosi koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 289 z 23.11.2002


title: Sprawa T-44/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  15 marca 2006 r.  — Kimman przeciwko Komisji (Urzędnicy — Powołanie — Zmiana grupy zaszeregowania — Artykuł 31 ust. 2 regulaminu pracowniczego)

text:
               6.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/20

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 marca 2006 r. — Kimman przeciwko Komisji
   (Sprawa T-44/04) (1)

   (Urzędnicy - Powołanie - Zmiana grupy zaszeregowania - Artykuł 31 ust. 2 regulaminu pracowniczego)
   (2006/C 108/34)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Eugène Kimman (Overijse, Belgia) [Przedstawiciele: N. Lhoëst i É. De Schietere de Lophem, avocats]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: V. Joris i A. Bouquet, pełnomocnicy]
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o uchylenie decyzji Komisji z dnia 20 grudnia 2002 r. o ostatecznym zaszeregowaniu skarżącego do grupy B5 oraz uchylenie, jeśli zachodzi taka potrzeba, decyzji Komisji z dnia 1 października 2003 r. o oddaleniu zażalenia skarżącego.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron poniesie własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 94 z 17.4.2004 r.


title: Sprawa C-86/11: Skarga wniesiona w dniu 24 lutego 2011 r. — Komisja przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

text:
               14.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/11

         Skarga wniesiona w dniu 24 lutego 2011 r. — Komisja przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-86/11)
   2011/C 145/15
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciel: R. Lyal, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że Zjednoczone Królestwo uchybiło zobowiązaniom, jakie ciążą na nim na mocy art. 9 i 11 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1), w ten sposób, że zezwoliło, ażeby podmioty niebędące podatnikami podatku VAT mogły być członkami grupy podatkowej VAT (traktowanej jako jeden podatnik dla potrzeb podatku VAT);

               —

               obciążenie Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Ze względów praktycznych, a także w celu zwalczania ewentualnych nadużyć dyrektywa o podatku VAT zezwala państwom członkowskim na traktowanie dwóch lub więcej podatników jako jednego podatnika. Komisja twierdzi, że dyrektywa nie zezwala państwom członkowskim na włączanie do takiej grupy podmiotów niebędących podatnikami, co prowadzi do rozszerzenia praw i obowiązków podatników podatku VAT na takie podmioty. Przepisy wydane przez Zjednoczone Królestwo, które zezwalają na włączanie podmiotów niebędących podatnikami do grup podatkowych VAT, są więc niezgodne z dyrektywą.

      (1)  Dz.U. L 347, s. 1.


title: Sprawa T-303/15: Skarga wniesiona w dniu 1 czerwca 2015 r. – Barqawi/Rada

text:
               27.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/45

         Skarga wniesiona w dniu 1 czerwca 2015 r. – Barqawi/Rada
   (Sprawa T-303/15)
   (2015/C 245/55)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Ahmad Barqawi (Dubaj, Zjednoczone Emiraty Arabskie) (przedstawiciele: adwokaci J.-P. Buyle i L. Cloquet)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/375 z dnia 6 marca 2015 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2015/383 z dnia 6 marca 2015 r. w sprawie wykonania decyzji 2013/255/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania w niniejszej instancji, włącznie z kosztami poniesionymi przez skarżącego.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do obrony i prawa do rzetelnego procesu, jako że strona skarżąca nie została nigdy wysłuchana przed zastosowaniem w stosunku do niej odnośnych sankcji.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący oczywistego błędu w ocenie w zakresie, w jakim Rada nie przedstawiła dowodu zaistnienia przywoływanych faktów, które miałyby uzasadnić podjęte środki.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenie ogólnej zasady proporcjonalności.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący nieproporcjonalnego naruszenia prawa własności i prawa do prowadzenia działalności gospodarczej.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący nadużycia władzy. Strona skarżąca podnosi, że jako iż środki przyjęte przez Radę nie mają żadnego wpływu na reżim panujący w Syrii oraz jako iż skarżący zawsze przestrzegał sankcji ustanawianych przez wspólnotę międzynarodową i pozostał przez cały czas niezależny od tego reżimu, należy wierzyć, iż zaskarżone środki zostały przyjęte w innym celu aniżeli wskazany (wykluczenie z rynku – uprzywilejowanie innych uczestników rynku).

               6.

               Zarzut szósty dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia, ponieważ uzasadnienie Rady towarzyszące zaskarżonym środkom odzwierciedlało skrót myślowy i nie odwoływało się do żadnych konkretnych faktów, czy dat, które umożliwiałyby skarżącemu zidentyfikowanie zarzucanych mu operacji handlowych.


title: Sprawa C-8/10: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 15 lipca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2006/46/WE — Roczne sprawozdania finansowe i skonsolidowane sprawozdania finansowe spółek — Brak transpozycji w przewidzianym terminie)

text:
               11.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/15

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 15 lipca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-8/10) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2006/46/WE - Roczne sprawozdania finansowe i skonsolidowane sprawozdania finansowe spółek - Brak transpozycji w przewidzianym terminie)
   2010/C 246/25
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Braun i L. de Schietere de Lophem, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga (przedstawiciel: C. Schiltz, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Nieprzyjęcie lub nieprzedstawienie w przewidzianym terminie wszelkich przepisów niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2006/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. zmieniającej dyrektywy Rady 78/660/EWG w sprawie rocznych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek, 83/349/EWG w sprawie skonsolidowanych sprawozdań finansowych, 86/635/EWG w sprawie rocznych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych banków i innych instytucji finansowych oraz 91/674/EWG w sprawie rocznych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych zakładów ubezpieczeń (Dz.U. L 224, s. 1)

      Sentencja

               1)

               Nieprzyjmując w przewidzianym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2006/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. zmieniającej dyrektywy Rady 78/660/EWG w sprawie rocznych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek, 83/349/EWG w sprawie skonsolidowanych sprawozdań finansowych, 86/635/EWG w sprawie rocznych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych banków i innych instytucji finansowych oraz 91/674/EWG w sprawie rocznych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych zakładów ubezpieczeń, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Wielkie Księstwo Luksemburga zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 80 z 27.3.2010.


title: Sprawa C-161/16: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 15 lipca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Attunda Tingsrätt – Szwecja) – Airhelp Ltd/Thomas Cook Airlines Scandinavia A/S

text:
               5.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 454/20

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 15 lipca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Attunda Tingsrätt – Szwecja) – Airhelp Ltd/Thomas Cook Airlines Scandinavia A/S
      (Sprawa C-161/16) (1)

      (2016/C 454/37)
      Język postępowania: szwedzki
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 175 z 17.5.2016.


title: Sprawa T-617/15: Skarga wniesiona w dniu 3 listopada 2015 – Chic Investments/OHIM (eSMOKINGWORLD)

text:
               18.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/43

         Skarga wniesiona w dniu 3 listopada 2015 – Chic Investments/OHIM (eSMOKINGWORLD)
   (Sprawa T-617/15)
   (2016/C 016/51)
   Język postępowania: Polski

      Strony

      Strona skarżąca: Chic Investments sp. z o.o. (Poznań, Polska) (przedstawiciel: K. Jarosiński, radca prawny)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający elementy słowne „eSMOKINGWORLD” – zgłoszenie nr 12 581 741

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 25 czerwca 2015 r. w sprawie R 3227/2014-5

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie w całości Decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji Rynku Wewnętrznego z dnia 25 czerwca 2015 r.;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania, w tym kosztami na etapie postępowania odwoławczego.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i lit. c) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 75 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-171/06: Skarga wniesiona w dniu 22 czerwca 2006 r. — Laytoncrest przeciwko OHIM — Erico (TRENTON)

text:
               2.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/32

         Skarga wniesiona w dniu 22 czerwca 2006 r. — Laytoncrest przeciwko OHIM — Erico (TRENTON)
   (Sprawa T-171/06)
   (2006/C 212/58)
   Język skargi: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Laytoncrest Limited (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (Przedstawiciel: Nikolaos K. Dontas, lawyer.)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Erico International Corporation (Przedstawiciel: Gille Hrabal Struck Neidlein Prop Roos, Düsseldorf, Niemcy)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej z dnia 26 kwietnia 2006 r. w sprawie R-406/2004-2

               —

               przekazanie sprawy do merytorycznego rozpoznania izbie odwoławczej OHIM

               —

               obciążenie OHIM oraz Erico International Corporation, jeśli wstąpi ona do sprawy w charakterze interwenienta, kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Laytoncrest

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy TRENTON dla towarów z klasy 7, 9 i 11 — Wniosek nr 2 298 438

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Erico International Corporation

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny znak towarowy MENTON dla towarów z klasy 6 i 7

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Odrzucenie sprzeciwu. Zgłaszający sprzeciw obciążony kosztami postępowania

      Decyzja Izby Odwoławczej: Zamknięcie postępowania odwoławczego i postępowania w sprawie sprzeciwu z powodu domniemanego wycofania przez stronę skarżącą wniosku o rejestrację spornego znaku towarowego.

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 44 i 66 ust. 1 rozporządzenia Rady nr 40/94 oraz zasady 50 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji nr 2868/95. Skarżąca utrzymuje, iż w zaskarżonej decyzji niesłusznie stwierdzono, iż fakt że nie brała ona udziału w postępowaniu w sprawie sprzeciwu i w postępowaniu odwoławczym oznaczał wycofanie przez nią jej wniosku o rejestrację znaku towarowego, i że izba odwoławcza winna była, mimo nie przedstawienia przez skarżącą uwag, kontynuować postępowanie i wydać decyzję merytoryczną.
   Naruszenie podstawowej zasady prawnej polegającej na przestrzeganiu prawa do obrony i do bycia wysłuchanym stosownie do art. 73 rozporządzenia nr 40/94 i zasady 54 rozporządzenia wykonawczego nr 2868/95, zgodnie z którymi izba odwoławcza winna była umożliwić skarżącej przedstawienie jej stanowiska przed wydaniem negatywnej w stosunku do niej decyzji.
   Naruszenie art. 74 ust. 1 rozporządzenia nr 40/79. Skarżąca twierdzi, iż izba odwoławcza przekroczyła zakres swojej kompetencji i nadużyła swoje uprawnienia uznając w drodze domniemania, iż skarżąca wycofała całkowicie swój wniosek o rejestrację.


title: Sprawa T-63/12: Skarga wniesiona w dniu 13 lutego 2012 r. — Oil Turbo Compressor przeciwko Radzie

text:
               31.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/27

         Skarga wniesiona w dniu 13 lutego 2012 r. — Oil Turbo Compressor przeciwko Radzie
   (Sprawa T-63/12)
   2012/C 98/44
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Oil Turbo Compressor Co. (spółka akcyjna) (Teheran, Iran) (przedstawiciel: K. Kleinschmidt, adwokat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/783/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącej zmiany decyzji 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (1) w zakresie, w jakim ten akt prawny dotyczy skarżącej;

               —

               przyjęcie środka organizacji postępowania zgodnie z art. 64 regulaminu postępowania przed Sądem w celu nakazania stronie pozwanej przekazania wszelkich dokumentów mających związek z zaskarżoną decyzją w zakresie dotyczącym skarżącej;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący oczywistego błędu w ocenie faktów stanowiących podstawę decyzji.
               Skarżąca podnosi w tym miejscu, że zaskarżona decyzja oparta jest na błędnych faktach. Dotyczy to w szczególności powołanego w załączniku I pkt 48 zaskarżonej decyzji założenia przyjętego przez pozwaną, zgodnie z którym skarżąca jest częścią wskazanego przez UE przedsiębiorstwa Sakhte Turbopomp va Kompressor (SATAK) (alias Turbo Compressor Manufacturer, TCMFG). Skarżąca nie uczestniczy w sposób bezpośredni ani pośredni poprzez przedsiębiorstwo, w którym posiada udziały, w działaniach nuklearnych niosących za sobą ryzyko rozpowszechniania lub w rozwoju nośników broni jądrowej albo innej broni. Brak jest faktów uzasadniających decyzję pozwanej i idącej z tym w parze ingerencji w prawa podstawowe zagwarantowane skarżącej przez Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej (karta praw podstawowych).
               Skarżąca powołuje się w tym kontekście na ingerencję w zagwarantowaną w art. 16 karty praw podstawowych wolność prowadzenia działalności gospodarczej oraz na ingerencję w zagwarantowane w art. 17 karty praw podstawowych prawo do używania nabytej w Unii Europejskiej, zgodnie z prawem, własności i do rozporządzania tym prawem, jak również na naruszenie ustanowionych w art. 20 i art. 21 karty praw podstawowych zasad równego traktowania oraz niedyskryminacji.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa skarżącej do uczciwego postępowania oraz skutecznej ochrony prawnej
               Skarżąca podnosi w tym miejscu, że uzasadnienie przytoczone w załączniku I pkt 48 zaskarżonej decyzji ma charakter ogólny i samo w sobie nie może uzasadnić masywnej ingerencji w prawa podstawowe. W opinii skarżącej pozwana nie wymienia ani znanych jej rzekomo okoliczności faktycznych, ani dowodów, którymi rzekomo dysponuje. Samej skarżącej nie są znane jakiekolwiek fakty lub dowody, które uzasadniają zaskarżoną decyzję.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności
               Skarżąca podnosi także, że zaskarżona decyzja narusza zasadę proporcjonalności, zważywszy że wpisanie skarżącej do załącznika II decyzji 2010/413/WPZiB nie pozostaje w żadnym logicznym związku z celem decyzji polegającym na zapobieganiu działaniom nuklearnych niosącym za sobą ryzyko rozpowszechniania, handlu lub rozwoju nośników broni jądrowej albo innej broni przez Islamską Republiką Iranu. Pozwana nie przedstawia ponadto, że wykluczenie skarżącej z obrotu gospodarczego z Unią Europejską jest proporcjonalne, w szczególności stanowi środek o najmniejszym stopniu ingerencji w celu osiągnięcia wyznaczonego celu. Skarżąca zarzuca ponadto, że nie miało miejsca jakiekolwiek wyważenie między zmasowaną ingerencją w prawa podstawowe skarżącej i domniemanym celem, do którego dążyła skarżąca.

               4)

               Zarzut czwarty oparty na naruszeniu prawa do bycia wysłuchanym
               W ramach tego zarzutu skarżąca podnosi, że pozwana nie wskazała wystarczających podstaw uzasadniających wpisanie skarżącej na listę z załącznika II do decyzji 2010/413/WPZiB. Pozwana naruszyła w ten sposób ciążący na niej obowiązek przedstawienia skarżącej faktycznych i szczegółowych podstaw uzasadniających zaskarżoną decyzję. Skarżąca uważa, że ani nie doręczono jej zaskarżonej decyzji, ani nie została wysłuchana. Dodaje ona, że pozwana nadal nie uwzględniła jej wniosku o wgląd do akt.

      (1)  Decyzja Rady 2011/783/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. dotycząca zmiany decyzji 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 319, s. 71)


title: Sprawa C-669/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d’appel de Versailles (Francja) w dniu 14 grudnia 2015 r. – Electricité Réseau Distribution France SA (ERDF)/Axa Corporate Solutions SA, Ombrière Le Bosc SAS

text:
               29.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d’appel de Versailles (Francja) w dniu 14 grudnia 2015 r. – Electricité Réseau Distribution France SA (ERDF)/Axa Corporate Solutions SA, Ombrière Le Bosc SAS
   (Sprawa C-669/15)
   (2016/C 078/06)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour d’appel de Versailles

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca apelację: Electricité Réseau Distribution France SA (ERDF)

      Druga strona postępowania: Axa Corporate Solutions SA, Ombrière Le Bosc SAS

      Pytania prejudycjalne

   Czy zarządzenia z dnia 10 lipca 2006 r. i z dnia 12 stycznia 2010 r., wydane na podstawie dekretów 2000–1196 z dnia 6 grudnia 2000 r. i 2001–108 z dnia 10 lutego 2000 r., wydanych na podstawie ustawy 2000–108 z dnia 10 lutego 2000 r., są sprzeczne z art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (dawne art. 87 i 88 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską) w zakresie, w jakim stanowią pomoc państwa, która w takim wypadku, ponieważ nie została uprzednio zgłoszona Komisji zgodnie z art. 108 ust. 3 traktatu, wpłynęła na ich zgodność z prawem?


title: Sprawa T-578/13 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 13 lutego 2014 r. – Luxembourg Pamol (Cyprus) i Luxembourg Industries przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego  — Postępowanie w sprawie wprowadzenia do obrotu środków ochrony roślin  — Opublikowanie dokumentów dotyczących włączenia substancji czynnej  — Nieuwzględnienie wniosku o poufne potraktowanie pewnych informacji  — Wniosek o zawieszenie wykonania  — Dopuszczalność  — Pilny charakter  — Fumus boni iuris  — Wyważenie interesów)

text:
               5.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 135/39

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 13 lutego 2014 r. – Luxembourg Pamol (Cyprus) i Luxembourg Industries przeciwko Komisji
   (Sprawa T-578/13 R)
   ((Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Postępowanie w sprawie wprowadzenia do obrotu środków ochrony roślin - Opublikowanie dokumentów dotyczących włączenia substancji czynnej - Nieuwzględnienie wniosku o poufne potraktowanie pewnych informacji - Wniosek o zawieszenie wykonania - Dopuszczalność - Pilny charakter - Fumus boni iuris - Wyważenie interesów))
   2014/C 135/50
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Luxembourg Pamol (Cyprus) Ltd (Nikozja, Cypr) i Luxembourg Industries Ltd (Tel Awiw, Izrael) (przedstawiciele: C. Mereu i K. Van Maldegem, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. von Rintelen i P. Ondrůšek, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Komisji, przekazanej skarżącym w piśmie Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) z dnia 8 października 2013 r., nieuwzględniającej ich wniosku o poufne potraktowanie pewnych informacji zawartych w sprawozdaniu z kolegialnej oceny oraz w ostatecznym załączniku w sprawie włączenia substancji czynnej fosfoniany potasu, złożonego na podstawie art. 14 dyrektywy Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (Dz.U. L 230, s. 1) oraz rozporządzenia Komisji (UE) nr 188/2011 z dnia 25 lutego 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania dyrektywy Rady 91/414/EWG w odniesieniu do procedury oceny substancji czynnych, które nie znalazły się w obrocie dwa lata po notyfikacji przedmiotowej dyrektywy (Dz.U. L 53, s. 51).

      Sentencja

               1)

               Zawiesza się wykonanie decyzji Komisji, przekazanej Luxembourg Pamol (Cyprus) Ltd i Luxembourg Industries Ltd w piśmie Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) z dnia 8 października 2013 r., nieuwzględniającej ich wniosku o poufne potraktowanie pewnych informacji zawartych w sprawozdaniu z kolegialnej oceny oraz w ostatecznym załączniku w sprawie włączenia substancji czynnej fosfoniany potasu.

               2)

               Nakazuje się Komisji Europejskiej nie dopuścić do opublikowania przez EFSA wersji sprawozdania z kolegialnej oceny oraz ostatecznego załącznika w sprawie włączenia substancji czynnej fosfoniany potasu, która byłaby bardziej szczegółowa niż wersja zawierająca utajnienia danych zaprezentowane w piśmie Luxembourg Pamol (Cyprus) i Luxembourg Industries z dnia 25 lutego 2013 r., przedstawione w załączniku A 3 do skargi głównej.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-208/14: Postanowienie Sądu z dnia 27 stycznia 2015 r. – Richard Anton/ECHA

text:
               20.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 127/39

         Postanowienie Sądu z dnia 27 stycznia 2015 r. – Richard Anton/ECHA
   (Sprawa T-208/14) (1)

   (2015/C 127/54)
   Język postępowania: angielski
   Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 202 z 30.6.2014.


title: Sprawa T-422/10: Wyrok Sądu z dnia 15 lipca 2015 r. – Trafilerie Meridionali/Komisja (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Europejski rynek stali sprężającej — Ustalanie cen, podział rynku i wymiana szczególnie chronionych informacji handlowych — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE — Jednolite, złożone i ciągłe naruszenie — Proporcjonalność — Zasada indywidualizacji kar i sankcji — Nieograniczone prawo orzekania)

text:
               14.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 302/38

         Wyrok Sądu z dnia 15 lipca 2015 r. – Trafilerie Meridionali/Komisja
   (Sprawa T-422/10) (1)

   ((Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek stali sprężającej - Ustalanie cen, podział rynku i wymiana szczególnie chronionych informacji handlowych - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE - Jednolite, złożone i ciągłe naruszenie - Proporcjonalność - Zasada indywidualizacji kar i sankcji - Nieograniczone prawo orzekania))
   (2015/C 302/48)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Trafilerie Meridionali SpA, dawniej Emme Holding SpA (Pescara, Włochy) (przedstawiciele: G. Visconti, E. Vassallo di Castiglione, M. Siragusa, M. Beretta i P. Ferrari, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo B. Gencarelli i V. Bottka, następnie V. Bottka i R. Striani, a wreszcie V. Bottka i G. Conte, pełnomocnicy, wspierani przez P. Manziniego, adwokata)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności i zmiany decyzji Komisji z dnia 30 czerwca 2010 r. C(2010) 4387 wersja ostateczna dotyczącej postępowania na mocy art. 101 TFUE oraz art. 53 EOG (Sprawa COMP/38.344 – Stal sprężająca), zmienionej decyzją Komisji C (2010) 6676 wersja ostateczna z dnia 30 września 2010 r. oraz decyzją Komisji C (2011) 2269 wersja ostateczna z dnia 4 kwietnia 2011 r.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 1 pkt 17 decyzji Komisji C (2010) 4387 z dnia 30 czerwca 2010 r. C(2010) 4387 wersja ostateczna dotyczącej postępowania na mocy art. 101 TFUE oraz art. 53 EOG (Sprawa COMP/38.344 – Stal sprężająca), zmienionej decyzją Komisji C (2010) 6676 wersja ostateczna z dnia 30 września 2010 r. oraz decyzją Komisji C (2011) 2269 wersja ostateczna z dnia 4 kwietnia 2011 r., w zakresie, w jakim Komisja przyjęła w niej uczestnictwo spółki Trafilerie Meridionali SpA, dawniej Emme Holding SpA, w paneuropejskiej części rozpatrywanego naruszenia od dnia 4 marca 1997 r. do dnia 9 października 2000 r., uznała, że to uczestnictwo dotyczyło przewodów splatanych z trzech drutów od dnia 4 marca 1997 r. do dnia 28 lutego 2000 r., oraz stwierdziła uczestnictwo w antykonkurencyjnych praktykach od dnia 30 sierpnia 2001 r. do dnia 10 czerwca 2002 r.

               2)

               Stwierdza się nieważność art. 2 pkt 17 decyzji C (2010) 4387 wersja ostateczna, zmienionej decyzją C (2010) 6676 wersja ostateczna oraz decyzją C (2011) 2269 wersja ostateczna.

               3)

               Kwota grzywny nałożonej na Trame zostaje ustalona na 3,2 mln EUR.

               4)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               5)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty związane z postępowaniem w sprawie T-422/10.

               6)

               Trafilerie Meridionali pokrywa, oprócz własnych kosztów, również poniesione przez Komisję koszty związane z postępowaniem w sprawie T-422/10 R.

      (1)  Dz.U. C 317 z 20.11.2010.


title: Sprawa T-597/14: Postanowienie Sądu z dnia 15 września 2015 r. – Cham i Bena Properties/Rada

text:
               16.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/59

         Postanowienie Sądu z dnia 15 września 2015 r. – Cham i Bena Properties/Rada
   (Sprawa T-597/14) (1)

   (2015/C 381/78)
   Język postępowania: francuski
   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 372 z 20.10.2014.


title: Sprawa T-286/14: Postanowienie Sądu z dnia 22 maja 2015 r. – Röchling Oertl Kunststofftechnik/Komisja (Pomoc państwa — Środki przyjęte przez Niemcy na rzecz energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych — Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE — Wydanie ostatecznej decyzji już po wniesieniu skargi — Umorzenie postępowania)

text:
               27.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/19

         Postanowienie Sądu z dnia 22 maja 2015 r. – Röchling Oertl Kunststofftechnik/Komisja
   (Sprawa T-286/14) (1)

   ((Pomoc państwa - Środki przyjęte przez Niemcy na rzecz energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych - Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE - Wydanie ostatecznej decyzji już po wniesieniu skargi - Umorzenie postępowania))
   (2015/C 245/22)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Röchling Oertl Kunststofftechnik GmbH (Brensbach, Niemcy) (przedstawiciele: T. Volz, B. Wißmann, M. Püstow, M. Ringel, C. Oehme i T. Wielsch, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Maxian Rusche i R. Sauer, pełnomocnicy, wspierani przez A. Luke i C. Maurera, adwokatów)

      Przedmiot

   Żądanie częściowego stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C (2013) 4424 final z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie wszczęcia określonego w art. 108 ust. 2 TFUE postępowania w przedmiocie środków wdrożonych przez Republikę Federalną Niemiec w formie wsparcia dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych [pomoc państwa SA.33995 (2013/C) (ex 2013/NN)].

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie zostaje umorzone.

               2)

               Nie ma potrzeby orzekania w sprawie wniosku o dopuszczenie Urzędu Nadzoru EFTA do sprawy w charakterze interwenienta.

               3)

               Röchling Oertl Kunststofftechnik GmbH pokrywa koszty własne, a także poniesione przez Komisję Europejską, w tym również te związane z postępowaniem w przedmiocie środka tymczasowego.

               4)

               Urząd Nadzoru EFTA pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 223 z 14.7.2014 r.


title: Sprawa C-339/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Nürnberg (Niemcy) w dniu 14 lipca 2014 r. – postępowanie karne przeciwko Andreasowi Wittmannowi

text:
               20.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 372/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Nürnberg (Niemcy) w dniu 14 lipca 2014 r. – postępowanie karne przeciwko Andreasowi Wittmannowi
   (Sprawa C-339/14)
   2014/C 372/03
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberlandesgericht Nürnberg

      Strony w postępowaniu głównym

   Andreas Wittmann

      Druga strona postępowania: Generalstaatsanwaltschaft Nürnberg

      Pytanie prejudycjalne

   Czy wykładni art. 11 ust. 4 dyrektywy 2006/126/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady należy dokonywać w taki sposób, że z cofnięciem prawa jazdy równoznaczne jest, jeżeli kierowcy pojazdu nie zostają cofnięte uprawnienia do kierowania pojazdami tylko dlatego, że zostały mu one cofnięte już wcześniej i w związku z tym nie ma on już uprawnień do kierowania pojazdami i jeżeli równocześnie zarządzono, iż tej osobie w każdym razie przez określony czas nie mogą zostać ponownie przyznane uprawnienia do kierowania pojazdami?

      (1)  Dyrektywa 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy (Dz.U. L 403, s. 18).


title: Sprawy połączone C-267/10 i C-268/10: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 23 maja 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Namur — Belgia) — André Rossius (C-267/10), Marc Collard (C-268/10) przeciwko państwu belgijskiemu — SPF Finances (Artykuł 6 ust. 1 TUE — Artykuł 35 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej — Posiadanie i sprzedaż przetworzonego tytoniu do palenia — Krajowe przepisy dopuszczające nakładanie na wyroby tytoniowe podatku akcyzowego — Oczywisty brak właściwości Trybunału)

text:
               6.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/10

         Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 23 maja 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Namur — Belgia) — André Rossius (C-267/10), Marc Collard (C-268/10) przeciwko państwu belgijskiemu — SPF Finances
   (Sprawy połączone C-267/10 i C-268/10) (1)

   (Artykuł 6 ust. 1 TUE - Artykuł 35 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej - Posiadanie i sprzedaż przetworzonego tytoniu do palenia - Krajowe przepisy dopuszczające nakładanie na wyroby tytoniowe podatku akcyzowego - Oczywisty brak właściwości Trybunału)
   2011/C 232/17
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Tribunal de première instance de Namur

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: André Rossius (C-267/10), Marc Collard (C-268/10)

      Strona pozwana: Państwo belgijskie — SPF Finances

      Przypozwany: Państwo belgijskie — Service public fédéral Défense

      Przedmiot

   Wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal de première instance de Namur — Wykładnia art. 6 ust. 1 akapit pierwszy TUE i art. 35 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej — Zgodność krajowego uregulowania zezwalającego na wytwarzanie, przywóz, promocję i sprzedaż przetworzonego tytoniu do palenia uznanego za silnie szkodliwy z celem ochrony zdrowia ludzkiego — Ważność, w świetle wspomnianych powyżej postanowień, krajowych przepisów dopuszczających nakładanie na wyroby tytoniowe podatku akcyzowego

      Sentencja

   Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest oczywiście niewłaściwy do udzielenia odpowiedzi na pytania skierowane do niego przez Tribunal de première instance de Namur (Belgia) postanowieniami z dnia 24 marca 2010 r.

      (1)  Dz.U. C 221 z 14.8.2010.


title: Sprawa T-178/10: Skarga wniesiona w dniu 21 kwietnia 2010 r. — Królestwo Hiszpanii przeciwko Komisja

text:
               19.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/52

      Skarga wniesiona w dniu 21 kwietnia 2010 r. — Królestwo Hiszpanii przeciwko Komisja
      (Sprawa T-178/10)
      (2010/C 161/82)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: N. Díaz Abad)

         Strona pozwana: Komisja

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 22 lutego 2010 r. zawieszającej wnioski o płatności okresowe złożone przez Hiszpanię w okresie pomiędzy 17 listopada a 30 grudnia 2009 r. oraz pomocniczo stwierdzenie nieważności rzeczonej decyzji w odniesieniu do następujących wniosków o płatności okresowe:

                              —

                              2007ES161PO008 Andaluzja

                              94 370 752,75 EUR,

                              —

                              2007ES161PO008 Andaluzja

                              479 712 483,22 EUR,

                              —

                              2007ES162PO001 Kantabria

                              4 697 332,79 EUR,

                              —

                              2007ES162PO006 Katalonia

                              15 392 569,98 EUR,

                              —

                              2007ES162PO008 Aragonia

                              12 451 358,48 EUR

                  —

                  orzeczenie o zasadności żądania zapłaty przez Komisję Europejską odsetek za zwłokę w rzeczywistej zapłacie wnioskowanych płatności okresowych niesłusznie zatrzymanych, oraz

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Niniejsza skarga skierowana jest przeciwko decyzji wydanej przez stronę pozwaną o wstrzymaniu określonych płatności, o wypłatę których Hiszpania wystąpiła pomiędzy 17 listopada a 30 grudnia 2009 r. Owo wstrzymanie dotyczy dwudziestu wniosków o płatności okresowe w łącznej wysokości 1 890 708 859,51 EUR.
      Na poparcie swoich roszczeń strona skarżąca podnosi następujące zarzuty:

                  —

                  Naruszenie art. 91 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 1083/2006 (1) w zakresie, w jakim Komisja bez przedstawienia sprawozdania krajowego lub wspólnotowego podmiotu przeprowadzającego audyt, który wykazałby istnienie znacznych wad funkcjonowania systemów zarządzania i kontroli, przy czym brak było takich wad, przystąpiła poprzez zaskarżoną decyzję do wstrzymania wypłaty określonych wnioskowanych przez Hiszpanie płatności okresowych.

                  —

                  Naruszenie zaakceptowanych przez Komisję strategii kontroli, w zakresie, w jakim Komisja przystąpiła do wstrzymania wypłat ww. płatności okresowych, przyjmując że brak audytu systemów stanowi znaczne opóźnienie w wykonaniu strategii, podczas gdy owe strategie umożliwiały Królestwu Hiszpanii przedstawienie audytu systemów do 30 czerwca 2010 r.

                  —

                  Naruszenie zasady pewności prawa w zakresie, w jakim zaskarżona decyzja wymaga, aby Królestwo Hiszpanii przeprowadziło audyt wcześniej niż to wynika z kalendarza uzgodnionego z samą Komisją, z którego to względu wymóg ten nie był przewidywalny dla hiszpańskich organów.

                  —

                  Naruszenie zasady uzasadnionych oczekiwań w zakresie, w jakim organy krajowe działały na podstawie kalendarzy audytów zaakceptowanych przez Komisje w strategiach, które to kalendarze były przestrzegane, a Komisja w żadnym momencie nie wskazała na to, iż stanowi to wadę funkcjonowania systemu zarządzania i kontroli.

                  —

                  Naruszenie zasady proporcjonalności, ponieważ środek przyjęty przez Komisje jest nieproporcjonalny i sprzeczny ze skutecznym zarządzaniem finansowym istnieją inne instrumenty prawne, mniej kosztowne, dla osiągnięcia tego samego celu.

            Pomocniczo skarżąca wnosi o częściowe stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji z powodu naruszenia art. 87 ust. 2 rozporządzenia 1083/2006, w zakresie, w jakim nie przystąpiono w terminie dwóch miesięcy od daty złożenia wniosku do wypłaty wspomnianych wnioskowanych płatności.
      Wreszcie, Królestwo Hiszpanii domaga się odsetek za zwłokę na podstawie art. 87 ust. 2 rozporządzenia 1083/2006, art. 83 rozporządzenia 1605/2002 (2) oraz art. 106 ust. 5 rozporządzenia Komisji 2342/2002 (3).

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE0 nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz.U. L 210, s. 25).

         (2)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 25, s. 43).

         (3)  Rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot europejskich (Dz.U. L 357, s. 1).


title: Sprawa C-133/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Cluj (Rumunia) w dniu 14 marca 2017 r. – Dănuț Podilă e altri/Societatea Națională de Transport Feroviar de Călători „CFR Călători” SA București

text:
               26.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 202/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Cluj (Rumunia) w dniu 14 marca 2017 r. – Dănuț Podilă e altri/Societatea Națională de Transport Feroviar de Călători „CFR Călători” SA București
   (Sprawa C-133/17)
   (2017/C 202/14)
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Curtea de Apel Cluj

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Dănuț Podilă i in.

      Strona pozwana: Societatea Națională de Transport Feroviar de Călători „CFR Călători” SA București

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 114 ust. 3 TFUE, 151 TFUE i 153 TFUE oraz przepisy dyrektywy ramowej 89/391/EWG (1) i kolejnych dyrektyw szczególnych należy interpretować w taki sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, aby państwo członkowskie Unii Europejskiej ustanowiło terminy i procedury, które ograniczają dostęp do sądu w celu zaklasyfikowania miejsc pracy jako charakteryzujących się szczególnymi albo specjalnymi warunkami co skutkuje pozbawieniem pracowników prawa do bezpieczeństwa i zdrowia w miejscu pracy, wynikającego ze stwierdzenia wyżej wskazanych warunków zgodnie z przepisami krajowymi wymienionymi we wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym?

               2)

               Czy art. 9 lit. a) dyrektywy 89/391/EWG stoi na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, który nie karze bezczynności pracodawcy w zakresie uzyskania oceny stopnia zagrożeń dla bezpieczeństwa i zdrowia w miejscu pracy?

      (1)  Dyrektywa Rady 89/391/EWG Rady z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy (Dz.U. L 183, s. 1).


title: Sprawa T-380/05: Skarga wniesiona w dniu  10 października 2005 r.  — Buendía Sierra przeciwko Komisji

text:
               14.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/24

         Skarga wniesiona w dniu 10 października 2005 r. — Buendía Sierra przeciwko Komisji
   (Sprawa T-380/05)
   (2006/C 10/47)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: José Luis Buendía Sierra (Bruksela, Belgia) [Przedstawiciele: M. van der Woude, V. Landes, avocats]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji dyrektora generalnego Służby Prawnej o przyznaniu mu tylko czterech punktów pierwszeństwa dyrekcji generalnej w ramach postępowania w sprawie awansowania w roku 2004, potwierdzonej i ostatecznej wskutek decyzji organu powołującego oddalającej jego wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy;

               —

               uchylenie decyzji organu powołującego o nieprzyznaniu mu żadnego specjalnego punktu pierwszeństwa „Komitetu ds. awansowania w związku z pracą świadczoną w interesie instytucji” w ramach postępowania w sprawie awansowania w roku 2004;

               —

               uchylenie decyzji organu powołującego o przyznaniu mu w sumie 20 punktów w ramach postępowania w sprawie awansowania w roku 2004 oraz w sumie 40 punktów do awansowania do grupy zaszeregowania A4 w trakcie tego postępowania; listy zasług urzędników grupy A5 w ramach postępowania w sprawie awansowania w roku 2004; listy urzędników awansowanych do grupy A4 w ramach postępowania w 2004 r. oraz, w każdym z tych przypadków, decyzję o niewpisaniu jego nazwiska na owe listy;

               —

               uchylenie, jeżeli okaże się to konieczne, decyzji o oddaleniu zażalenia;

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na poparcie swej skargi skarżący podnosi zarzuty podobne to zarzutów podniesionych już przez niego w jego sprawie T-311/04. (1)

      (1)  Dz. U. C 262 z 23.10.2004 r., str. 44.


title: Sprawa T-305/14: Postanowienie Sądu z dnia 22 maja 2015 r. – Vestolit/Komisja (Pomoc państwa — Środki przyjęte przez Niemcy na rzecz energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych — Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE — Wydanie ostatecznej decyzji już po wniesieniu skargi — Umorzenie postępowania)

text:
               27.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/27

         Postanowienie Sądu z dnia 22 maja 2015 r. – Vestolit/Komisja
   (Sprawa T-305/14) (1)

   ((Pomoc państwa - Środki przyjęte przez Niemcy na rzecz energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych - Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE - Wydanie ostatecznej decyzji już po wniesieniu skargi - Umorzenie postępowania))
   (2015/C 245/33)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Vestolit GmbH (Marl, Niemcy) (przedstawiciele: D. Greinacher, J. Martin i B. Scholtka, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Maxian Rusche i R. Sauer, pełnomocnicy, wspierani przez C. von Donata i G. Quardt, adwokatów)

      Przedmiot

   Żądanie częściowego stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C (2013) 4424 final z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie wszczęcia określonego w art. 108 ust. 2 TFUE postępowania w przedmiocie środków wdrożonych przez Republikę Federalną Niemiec w formie wsparcia dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych [pomoc państwa SA.33995 (2013/C) (ex 2013/NN)].

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie zostaje umorzone.

               2)

               Nie ma potrzeby orzekania w sprawie wniosku o dopuszczenie Urzędu Nadzoru EFTA do sprawy w charakterze interwenienta.

               3)

               Vestolit GmbH pokrywa koszty własne, a także poniesione przez Komisję Europejską.

               4)

               Urząd Nadzoru EFTA pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 223 z 14.7.2014


title: Sprawa C-86/07: Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/24

         Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-86/07)
   (2007/C 82/45)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Condou-Durande oraz E. De Persio, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Rady 2003/110/WE (1) z dnia 25 listopada 2003 r. w sprawie pomocy w przypadkach tranzytu do celów deportacji drogą powietrzną, a w każdym razie nie przekazując Komisji tych przepisów, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 5 grudnia 2005 r.

      (1)  Dz.U. L 321, str. 26.


title: Sprawa C-256/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 24 maja 2012 r. — Telecom Italia SpA przeciwko Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni, Presidenza del Consiglio dei Ministri

text:
               21.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 24 maja 2012 r. — Telecom Italia SpA przeciwko Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni, Presidenza del Consiglio dei Ministri
   (Sprawa C-256/12)
   2012/C 217/27
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Telecom Italia SpA

      Strona pozwana: Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni, Presidenza del Consiglio dei Ministri

      Pytanie prejudycjalne

   Czy wykładni wspólnotowych przepisów sektorowych, w szczególności przepisów dyrektywy 2002/20/WE (1) należy dokonywać w ten sposób, że sprzeciwiają się one przywołanym przepisom krajowym, a zwłaszcza ustawie nr 266 z 2005 r., w szczególności z uwagi na to jak te przepisy krajowe są stosowane in concreto na szczeblu wykonawczym.

      (1)  Dyrektywa 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa o zezwoleniach); Dz.U. L 108, s. 21.