title: Sprostowanie komunikatu w Dzienniku Urzędowym w sprawie T-86/17 (Dz.U. C 104 z 3.4.2017)

text:
               17.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 231/55

         Sprostowanie komunikatu w Dzienniku Urzędowym w sprawie T-86/17
   (
         Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 104 z dnia 3 kwietnia 2017 r.
      )
   (2017/C 231/73)
   Opublikowany komunikat w sprawie T-86/17 Le Pen/Parlament otrzymuje brzmienie:

      Skarga wniesiona w dniu 10 lutego 2017 r. – Le Pen/Parlament
      (Sprawa T-86/17)
      (2017/C 104/85)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Marion Le Pen (Saint-Cloud, Francja) (przedstawiciele: adwokaci M. Ceccaldi i J.-P. Le Moigne)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego opatrzonej datą 5 grudnia 2016 r., podjętej na podstawie decyzji 2009/C 159/01 Prezydium Parlamentu Europejskiego z dnia 19 maja i 9 lipca 2008 r.„ustanawiającej przepisy wykonawcze do Statutu posła do Parlamentu Europejskiego” ze zmianami, w której to decyzji stwierdzono istnienie zadłużenia po stronie skarżącej w wysokości 298 497,87 EUR z tytułu nienależnie wypłaconych kwot w ramach zatrudniania asystentów parlamentarnych i uzasadniono odzyskanie tej sumy oraz powierzono urzędnikowi zatwierdzającemu we współpracy z księgowym instytucji odzyskanie tej wierzytelności na podstawie art. 68 przepisów wykonawczych do Statutu posła do Parlamentu Europejskiego i art. 66, 78, 79 i 80 rozporządzenia finansowego,

                  —

                  stwierdzenie nieważności noty debetowej nr 2016-1560 z dnia 6 grudnia 2016 r. informującej skarżącą, że po jej stronie zostało stwierdzone zadłużenie w wysokości 298 497,87 EUR w związku z decyzją sekretarza generalnego z dnia 5 grudnia 2016 r., że postanowiono odzyskać nienależnie wypłacone kwoty z tytułu zatrudniania asystentów parlamentarnych i zastosować art. 68 przepisów wykonawczych do Statutu posła oraz art. 66, 78, 79 i 80 rozporządzenia finansowego,

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego całością kosztów postępowania,

                  —

                  zasądzenie od Parlamentu Europejskiego zapłaty na rzecz Marine Le Pen kwoty 50 000,00 EUR tytułem zwrotu kosztów podlegających zwrotowi.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi 12 zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący braku kompetencji autora aktu. Strona skarżąca uważa, że decyzja sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego z dnia 5 grudnia 2016 r. (zwana dalej „zaskarżoną decyzją”) leży w kompetencjach Prezydium Parlamentu Europejskiego, a osoba, która podpisała decyzję nie była do tego upoważniona.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący braku – zdaniem skarżącej – uzasadnienia zaskarżonej decyzji, podczas gdy wymóg taki jest zapisany w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia istotnych wymogów proceduralnych poprzez wskazanie w zaskarżonej decyzji sprawozdania z dochodzenia prowadzonego przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych („OLAF”) i zakończonego w dniu 26 lipca 2016 r., które to sprawozdanie nie zostało przekazane skarżącej. Tak więc strona skarżąca nie została wysłuchana i nie mogła skutecznie się bronić, ponieważ sekretarz generalny odmówił przekazania jej dokumentów leżących u podstaw zaskarżonej decyzji.

                  4.

                  Zarzut czwarty, dotyczący braku osobistego zbadania akt przez sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego. Zdaniem strony skarżącej ograniczył się on do powtórzenia sprawozdania OLAF i nie przeprowadził osobiście analizy sytuacji skarżącej.

                  5.

                  Zarzut piąty, dotyczący nieistnienia faktów stanowiących poparcie zaskarżonej decyzji oraz związanej z nią noty debetowej (zwanych dalej „zaskarżonymi aktami”) z uwagi na nieprawidłowość przyjętego stanu faktycznego.

                  6.

                  Zarzut szósty, dotyczący odwrócenia ciężaru dowodu. W tej kwestii strona skarżąca uważa, że to nie do niej należy przedstawienie dowodu na pracę swojej asystentki parlamentarnej, lecz – przeciwnie – do właściwych organów należy udowodnienie, że jest inaczej.

                  7.

                  Zarzut siódmy, dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności poprzez brak uzasadnienia dochodzonej kwoty w szczegółach oraz w odniesieniu do metody jej obliczenia, co zakłada, że asystentka parlamentarna nigdy dla skarżącej nie pracowała.

                  8.

                  Zarzut ósmy, dotyczący nadużycia władzy poprzez przyjęcie zaskarżonych aktów w celu pozbawienia strony skarżącej, posłanki do Parlamentu Europejskiego, środków na wykonywanie mandatu.

                  9.

                  Zarzut dziewiąty, dotyczący nadużycia proceduralnego. Strona skarżąca uważa, że sekretarz generalny – w celu uniknięcia obowiązku przesłania jej będącego w jego posiadaniu sprawozdania OLAF – w sposób niezgodny z prawem przesłał wniosek o przekazanie tego sprawozdania do OLAF, który takiego przekazania nie dokonał.

                  10.

                  Zarzut dziesiąty, dotyczący dyskryminującego traktowania oraz istnienia fumus persecutionis, ponieważ sytuacja towarzysząca niniejszemu sporowi jest wymierzona wyłącznie przeciwko skarżącej i jej partii.

                  11.

                  Zarzut jedenasty, dotyczący naruszenia niezależności posła oraz skutków braku mandatu wiążącego. Zaskarżone akty mają zdaniem skarżącej niewątpliwie na celu ograniczenie swobody wykonywania mandatu poselskiego skarżącej poprzez pozbawienie jej środków finansowych niezbędnych do wykonywania jej zadań. Ponadto posłanka nie może otrzymywać od sekretarza generalnego instrukcji do sposobu wykonywania mandatu pod groźbą kar finansowych.

                  12.

                  Zarzut dwunasty, dotyczący braku niezależności OLAF, ponieważ organ ten nie oferuje żadnej gwarancji bezstronności i uczciwości i jest zależny od Komisji Europejskiej.


title: Sprawa T-378/07: Wyrok Sądu z dnia 29 września 2010 r. — CNH Global przeciwko OHIM (Kombinacja kolorów czerwonego, czarnego i szarego umieszczonych na traktorze) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego składającego się z kombinacji kolorów czerwonego, czarnego i szarego umieszczonych na zewnętrznej powierzchni traktora — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania — Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               20.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 317/26

         Wyrok Sądu z dnia 29 września 2010 r. — CNH Global przeciwko OHIM (Kombinacja kolorów czerwonego, czarnego i szarego umieszczonych na traktorze)
   (Sprawa T-378/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego składającego się z kombinacji kolorów czerwonego, czarnego i szarego umieszczonych na zewnętrznej powierzchni traktora - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania - Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2010/C 317/45
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: CNH Global NV (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciele: M. Edenborough, barrister i R. Harrison, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 5 lipca 2007 r. (sprawa R 1642/2006-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia przedstawiającego traktor w kolorach czerwonym, czarnym i szarym jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               CNH Global NV zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 297 z 8.12.2007.


title: Sprawa T-215/11: Postanowienie Sądu z dnia 27 listopada 2012 r. — ADEDY i in. przeciwko Radzie (Skarga o stwierdzenie nieważności — Decyzja skierowana do państwa członkowskiego w związku z nadmiernym deficytem — Decyzja nie dotycząca skarżących bezpośrednio — Niedopuszczalność)

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/45

         Postanowienie Sądu z dnia 27 listopada 2012 r. — ADEDY i in. przeciwko Radzie
   (Sprawa T-215/11) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Decyzja skierowana do państwa członkowskiego w związku z nadmiernym deficytem - Decyzja nie dotycząca skarżących bezpośrednio - Niedopuszczalność)
   2013/C 26/89
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Anotati Dioikisi Enoseon Dimosion Ypallilon (ADEDY) (Ateny, Grecja); Spyridon Papaspyros (Ateny) i Ilias Iliopoulos (Ateny) (przedstawiciel: M.M. Tsipra, adwokat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: G. Maganza, M. Vitsentzatos i A. de Gregorio Merino, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Smulders, J.-P. Keppenne i M. Konstantinidis, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Rady (UE) 2011/57 z dnia 20 grudnia 2010 r. zmieniającej decyzję (UE) 2010/320 skierowaną do Grecji celem wzmocnienia i pogłębienia nadzoru budżetowego oraz wezwania Grecji do zastosowania środków służących ograniczeniu deficytu uznanemu za niezbędne w celu likwidacji nadmiernego deficytu (Dz.U. L 26, s. 15)

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Anotati Dioikisi Enoseon Dimosion Ypallilon (ADEDY), Spyridon Papaspyros i Ilias Iliopoulos pokrywają własne koszty jak również koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 186 z 25.6.2011.


title: Sprawa T-139/17: Skarga wniesiona w dniu 6 marca 2017 r. – Kibelisa/Rada

text:
               24.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/30

         Skarga wniesiona w dniu 6 marca 2017 r. – Kibelisa/Rada
   (Sprawa T-139/17)
   (2017/C 129/45)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Roger Kibelisa (Kinszasa, Demokratyczna Republika Kongo) (przedstawiciel: O. Okito, avocat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia (UE) 2016/2230 wprowadzającego w życie decyzję Rady (WPZiB) 2016/2231 z dnia 12 grudnia 2016 r. wprowadzającą niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko osobom naruszającym embargo na broń w odniesieniu do Demokratycznej Republiki Konga i zmieniającą decyzję 2010/788/WPZiB, w zakresie, w jakim rozporządzenie to dotyczy Rogera Kibelisy;

               —

               obciążenie Rady, poza jej własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą oraz wszystkich interwenientów.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przez Radę istotnych wymogów proceduralnych, a zwłaszcza naruszenia prawa do obrony strony skarżącej, naruszenia spoczywającego na Radzie obowiązku uzasadnienia, a także naruszenia prawa do skutecznego środka prawnego.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia ogólnych zasad prawa Unii Europejskiej z tego względu, że Rada naruszyła prawo własności strony skarżącej.


title: Sprawa C-108/11: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 14 marca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Irlandii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Podatek VAT — Stawka obniżona — Dostawa chartów oraz koni niewykorzystywanych przy produkcji żywności lub pasz, a także w odniesieniu do wynajmu koni oraz niektórych usług inseminacyjnych — Dyrektywa 2006/112/WE — Naruszenie art. 96, art. 98 w związku z załącznikiem III i art. 110)

text:
               18.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/3

         Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 14 marca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-108/11) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Podatek VAT - Stawka obniżona - Dostawa chartów oraz koni niewykorzystywanych przy produkcji żywności lub pasz, a także w odniesieniu do wynajmu koni oraz niektórych usług inseminacyjnych - Dyrektywa 2006/112/WE - Naruszenie art. 96, art. 98 w związku z załącznikiem III i art. 110)
   2013/C 141/04
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal i C. Soulay, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Irlandia (przedstawiciele: E. Creedon, M. Collins, N. Travers i D. O’Hagan, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues i J. — S. Pilczer, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 96, art. 98 w związku z załącznikiem III oraz art. 110 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) — Przepisy krajowe przewidujące obniżoną stawkę podatku VAT w odniesieniu do dostaw chartów oraz koni niewykorzystywanych przy produkcji żywności lub pasz, a także w odniesieniu do wynajmu koni oraz niektórych usług inseminacyjnych

      Sentencja

               1)

               Stosując obniżona stawkę podatku od wartości dodanej w wysokości 4,8 % do dostaw chartów oraz koni niewykorzystywanych przy produkcji żywności lub pasz, a także w odniesieniu do wynajmu koni oraz niektórych usług inseminacyjnych, Irlandia uchybiła zobowiązaniom, jakie ciążą na niej na mocy art. 96, art. 98 w związku z załącznikiem III oraz art. 110 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej.

               2)

               Irlandia zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Republika Francuska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 145 z 14.5.2011.


title: Sprawa T-160/14: Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2014 r. – Yingli Energy (Chiny) i in. przeciwko Radzie

text:
               12.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/43

         Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2014 r. – Yingli Energy (Chiny) i in. przeciwko Radzie
   (Sprawa T-160/14)
   2014/C 142/56
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Yingli Energy (Chiny) Co. Ltd (Baoding, Chiny); Baoding Tianwei Yingli New Energy Resources Co. Ltd (Baoding); Hainan Yingli New Energy Resources Co. Ltd (Haikou, Chiny); Hengshui Yingli New Energy Resources Co. Ltd (Hengshui, Chiny); Tianjin Yingli New Energy Resources Co. Ltd (Tianjin, Chiny); Lixian Yingli New Energy Resources Co. Ltd (Baoding); Baoding Jiasheng Photovoltaic Technology Co. Ltd (Baoding); Beijing Tianneng Yingli New Energy Resources Technology Co. Ltd (Beijing, Chiny); Yingli Energy (Pekin) Co. Ltd (Pekin); Yingli Green Energy Europe (Düsseldorf, Niemcy); Yingli Green Energy South East Europe GmbH (Grünwald, Niemcy); Yingli Green Energy France SAS (Lyon, Francja); Yingli Green Energy Spain, SL (La Moraleja, Hiszpania); Yingli Green Energy Italia Srl (Rzym, Włochy); i Yingli Green Energy International AG (Kloten, Szwajcaria) (przedstawiciele: A. Willems, S. De Knop I J. Charles, lawyers)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie dopuszczalności skargi;

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1238/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiącego o ostatecznym poborze cła tymczasowego nałożonego na przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 325, s. 1) w zakresie mającym zastosowanie do skarżących;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, iż instytucje naruszyły art. 5 ust. 10 i art. 5 ust. 11 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 (1), ponieważ nałożyły środki antydumpingowe na moduły fotowoltaiczne z krzemu krystalicznego i główne komponenty wysyłane z Chińskiej Republiki Ludowej, podczas gdy zawiadomienie o wszczęciu postępowania wspominało jedynie o modułach fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentach pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, iż instytucje naruszyły art. 1 i 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009, ponieważ nałożyły środki antydumpingowe na moduły fotowoltaiczne z krzemu krystalicznego i główne komponenty nieobjęte dochodzeniem antydumpingowym.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący tego, iż instytucje naruszyły art. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009, ponieważ zastosowały metodologię nierynkową w celu obliczenia marginesu dumpingu dla produktów z państw posiadających gospodarkę rynkową.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący tego, iż instytucje naruszyły art. 1 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009, ponieważ przeprowadziły jedno dochodzenie dla dwóch różnych produktów (a mianowicie modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i ogniw).

               5.

               Zarzut piąty dotyczący tego, iż instytucje naruszyły art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009, ponieważ dokonały ustalenia statusu gospodarki rynkowej skarżących ponad trzy miesiące po rozpoczęciu dochodzenia i po otrzymaniu wszystkich informacji koniecznych do obliczenia marginesów dumpingu.

               6.

               Zarzut szósty dotyczący tego, iż instytucje naruszyły art. 3 i art. 9 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009, ponieważ nie zakwalifikowały oddzielnie szkody poniesionej przez przemysł Unii spowodowanej zarówno przez przywóz po cenach dumpingowych jak też inne znane czynniki i w konsekwencji nałożyły stawkę celną przewyższającą stawkę, jaka była konieczna w celu usunięcia szkody dla przemysłu Unii spowodowanej przez przywóz po cenach dumpingowych.

               7.

               Zarzut siódmy dotyczący tego, iż instytucje naruszyły art. 20 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009, ponieważ nie przekazały najważniejszych ustaleń dokonanych w toku postępowania i faktów, na podstawie których zamierzały wprowadzić ostateczne środki antydumpingowe.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 343, s. 51)


title: Sprawa C-86/13: Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               27.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 123/12

         Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-86/13)
   2013/C 123/19
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall, D. Martin, J.-P. Keppenne, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady z dnia 20 grudnia 2012 r. o nieprzyjęciu wniosku Komisji dotyczącego rozporządzenia Rady dostosowującego ze skutkiem od dnia 1 lipca 2012 r. wynagrodzenia i emerytury urzędników i innych pracowników Unii Europejskiej, a także współczynniki korygujące stosowane w odniesieniu do wynagrodzeń i emerytur.

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi Komisja podnosi trzy zarzuty:
   Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia art. 65 regulaminu pracowniczego oraz art. 1, 3 i 10 załącznika XI do tego regulaminu polegającego na tym, że wobec braku wniosku Komisji o zastosowanie klauzuli wyjątkowej z art. 10 załącznika XI Rada była zobowiązana do przyjęcia przed dniem 31 grudnia 2012 r. wniosku dotyczącego rocznego dostosowania wynagrodzeń i emerytur urzędników i pracowników Unii przedłożonego przez Komisję na podstawie art. 3 załącznika XI. Zdaniem Komisji Rada nie miała kompetencji do przyjęcia decyzji stosującej — zasadniczo — art. 10 bez stosownego wniosku Komisji i bez włączenia Parlamentu, będącego współprawodawcą w rozumieniu art. 10.
   Zarzut drugi dotyczy naruszenia art. 64 regulaminu oraz art. 1 3 załącznika XI polegającego na tym, że mimo ciążącego na niej obowiązku Rada nie przyjęła nowych współczynników korygujących stosowanych do wynagrodzeń i emerytur, które to współczynniki zostały zawnioskowane przez Komisję w celu zapewnienia równego traktowania urzędników i emerytów niezależnie ich miejsca zatrudnienia lub, w zależności od przypadku, zamieszkania.
   Zarzut trzeci dotyczy całkowitego braku uzasadnienia, gdyż Rada stwierdziła jedynie brak większości kwalifikowanej do przyjęcia wniosku Komisji zgodnie z art. 3 załącznika XI, nie wyjaśniając, dlaczego się z tym wnioskiem nie zgodziła. Zarzut ten dotyczy zarówno dostosowania wynagrodzeń i emerytur, jak i przyjęcia nowych współczynników korygujących.


title: Sprawa C-112/07: Skarga wniesiona w dniu 26 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               26.5.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 117/5

         Skarga wniesiona w dniu 26 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-112/07)
   (2007/C 117/07)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: E. De Persio i M. Condou-Durande, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska
   Żądania strony skarżącej
   Komisja wnosi o

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 2004/80/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. odnoszącej się do kompensaty dla ofiar przestępstw (1) lub w każdym razie nie powiadamiając o ich przyjęciu Komisji Republika Włoska uchybiła swoim zobowiązaniom, ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy 2004/80/WE, z wyjątkiem art. 12 ust. 2, który należało transponować do dnia 1 lipca 2005 r., upłynął w dniu 1 stycznia 2006 r.

      (1)  Dz.U. L 261, str. 15.


title: Sprawa C-461/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia), w dniu 28 lipca 2017 r. – Brian Holohan, Richard Guilfoyle, Noric Guilfoyle, Liam Donegan/An Bord Pleanála

text:
               9.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 338/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia), w dniu 28 lipca 2017 r. – Brian Holohan, Richard Guilfoyle, Noric Guilfoyle, Liam Donegan/An Bord Pleanála
   (Sprawa C-461/17)
   (2017/C 338/11)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   High Court (Irlande)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Brian Holohan, Richard Guilfoyle, Noric Guilfoyle i Liam Donegan

      Strona pozwana: An Bord Pleanála

      Pytania prejudycjalne

               a)

               Czy dyrektywa Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory, ze zmianami (dyrektywa siedliskowa) ma taki skutek prawny, że ocena oddziaływania na obszary Natura 2000 musi wskazywać pełny zasięg siedlisk i zakres występowania gatunków, dla ochrony których został ustanowiony tenże obszar?

               b)

               Czy dyrektywa siedliskowa ma taki skutek prawny, że potencjalne oddziaływanie na wszystkie gatunki (w przeciwieństwie do oddziaływania jedynie na gatunki chronione), które przyczyniają się do istnienia chronionego siedliska i stanowią jego część, musi być wskazane i omówione w ocenie oddziaływania na obszary Natura 2000?

               c)

               Czy dyrektywa siedliskowa ma taki skutek prawny, że ocena oddziaływania na obszary Natura 2000 musi w sposób wyraźny odnieść się do oddziaływania planowanej inwestycji na chronione gatunki i siedliska, zarówno znajdujące się na terenie specjalnego obszaru ochrony, jak i na gatunki i siedliska znajdujące się poza jego granicami?

               d)

               Czy dyrektywa 2011/92/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko, ze zmianami, ma taki skutek prawny, że ocena oddziaływania na środowisko musi w sposób wyraźny odnieść się do tego, czy planowana inwestycja będzie istotnie oddziaływała na gatunki wskazane w ocenie?

               e)

               Czy opcja, którą wykonawca rozważał i omówił w ocenie oddziaływania na środowisko czy też opcja, za którą opowiedziały się niektóre zainteresowane podmioty czy opcja, która była rozpatrywana przez właściwy organ – stanowi „zasadnicze rozwiązanie alternatywne” w rozumieniu art. 5 ust. 3 lit. d) dyrektywy 2011/92/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko, ze zmianami, nawet jeśli została ona odrzucona przez wykonawcę na wczesnym etapie?

               f)

               Czy dyrektywa 2011/92/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko, ze zmianami, ma taki skutek prawny, że ocena oddziaływania na środowisko powinna zawierać wystarczające informacje dotyczące oddziaływania na środowisko każdego rozwiązania alternatywnego, co umożliwiłoby dokonanie porównania celowości poszczególnych rozwiązań alternatywnych z punktu widzenia ochrony środowiska; bądź że ocena oddziaływania na środowisko musi wyraźnie wskazywać, w jaki sposób zostały uwzględnione skutki środowiskowe poszczególnych rozwiązań alternatywnych?

               g)

               Czy – określony w art. 5 ust. 3 lit. d) dyrektywy 2011/92/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko, ze zmianami – wymóg by wybór dokonany przez wykonawcę, „uwzględniał skutki środowiskowe” dotyczy tylko wybranej opcji, czy też rozważanych zasadniczych rozwiązań alternatywnych, co wymaga ich analizy pod kątem ich skutków środowiskowych?

               h)

               Czy okoliczność, że szczegółowe zagadnienia dotyczące etapu budowy (takie jak lokalizacja zaplecza budowy i tras transportowych) zostaną ustalone w drodze decyzji wydanej po uzyskaniu zezwolenia, jest zgodna z celami realizowanymi przez [dyrektywę siedliskową], a jeśli tak to czy właściwy organ może zezwolić, aby wspomniane zagadnienia w kontekście każdego wydanego zezwolenia na inwestycję, były rozstrzygane w drodze jednostronnej decyzji wykonawcy, przekazywanej do wiadomości właściwego organu, a nie przez niego zatwierdzanej?

               i)

               Czy dyrektywa siedliskowa ma taki skutek prawny, że właściwy organ ma obowiązek udokumentować – w sposób wystarczająco szczegółowy i jasny, tak aby rozwiać wszelkie wątpliwości odnośnie znaczenia i skutków takiej opinii – zakres, w jakim przedstawiona mu opinia naukowa opowiada się za uzyskaniem dodatkowych informacji przed wydaniem zezwolenia na inwestycję?

               j)

               Czy dyrektywa siedliskowa ma taki skutek prawny, że właściwy organ ma obowiązek przedstawić powody lub szczegółowe powody odrzucenia wniosku swojego inspektora, zgodnie z którym przed wydaniem zezwolenie na inwestycję niezbędne jest uzyskanie dodatkowych informacji bądź przeprowadzenie badań naukowych?

               k)

               Czy dyrektywa siedliskowa ma taki skutek prawny, że właściwy organ, przeprowadzając odpowiednią ocenę ma obowiązek przedstawić szczegółowe i wyraźne uzasadnienie każdego elementu swojej decyzji.


title: Sprawa T-119/08 R: Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 kwietnia 2008 r. — Cypr przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Ogłoszenie o udzieleniu zamówienia mającego na celu stymulowanie rozwoju gospodarczego w północnej części Cypru — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru)

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/38

         Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 kwietnia 2008 r. — Cypr przeciwko Komisji
   (Sprawa T-119/08 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Ogłoszenie o udzieleniu zamówienia mającego na celu stymulowanie rozwoju gospodarczego w północnej części Cypru - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru)
   (2008/C 171/72)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Cypryjska (przedstawiciel: P. Kliridis, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: P. van Nuffel oraz I. Zervas, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Wniosek o zawieszenie wykonania ogłoszenia o udzieleniu zamówienia przyjętego przez Komisję i mającego na celu stymulowanie rozwoju gospodarczego w północnej części Cypru w sektorze hodowli zwierząt.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-412/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Rüsselsheim (Niemcy) w dniu 29 sierpnia 2014 r. – Dagmar Wedel, Rudi Wedel przeciwko Condor Flugdienst GmbH

text:
               15.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 448/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Rüsselsheim (Niemcy) w dniu 29 sierpnia 2014 r. – Dagmar Wedel, Rudi Wedel przeciwko Condor Flugdienst GmbH
   (Sprawa C-412/14)
   (2014/C 448/03)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Rüsselsheim

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Dagmar Wedel, Rudi Wedel

      Strona pozwana: Condor Flugdienst GmbH.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy nadzwyczajna okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (1) musi się odnosić bezpośrednio do zarezerwowanego lotu?

               2)

               W przypadku, jeżeli na pytanie 1 należy udzielić odpowiedzi przeczącej: Ile uprzednich przelotów samolotu, który ma być użyty do planowego lotu, ma znaczenie w odniesieniu do nadzwyczajnej okoliczności? Czy istnieje ograniczenie czasowe w odniesieniu do uwzględnienia nadzwyczajnych okoliczności dotyczących uprzednich przelotów?
               I jeśli tak, to jak należy je odmierzyć?

               3)

               W razie gdy nadzwyczajne okoliczności występujące przy uprzednich przelotach mają znaczenie dla późniejszego lotu: czy racjonalne środki, które powinien podjąć obsługujący przewoźnik lotniczy zgodnie z art. 5 ust. 3 rozporządzenia, muszą odnosić się tylko do zapobiegania nadzwyczajnej okoliczności, czy także do uniknięcia dłuższego opóźnienia?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91Tekst mający znaczenie dla EOG, Dz.U. L 46, s. 1


title: Sprawa T-73/10 P: Postanowienie Sądu z dnia 2 grudnia 2010 r. — Apostolov przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Zatrudnienie — Konkurs — Odrzucenie kandydatury — Termin do wniesienia skargi — Przekroczenie terminu — Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne i w części oczywiście bezzasadne)

text:
               12.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/13

         Postanowienie Sądu z dnia 2 grudnia 2010 r. — Apostolov przeciwko Komisji
   (Sprawa T-73/10 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Zatrudnienie - Konkurs - Odrzucenie kandydatury - Termin do wniesienia skargi - Przekroczenie terminu - Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne i w części oczywiście bezzasadne)
   2011/C 46/26
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Svetoslav Apostolov (Saarwellingen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat D. Schneider-Addae-Mensah)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i B. Eggers, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 15 grudnia 2009 r. w sprawie F-8/09 Apostolov przeciwko Komisji (dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze) mające na celu między innymi uchylenie tego postanowienia.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona i w części oddalona.

               2)

               Svetoslav Apostolov pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską w ramach postępowania w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U C 100 z 17.4.2010.


title: Sprawa T-161/14: Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2014 r. – Yingli Energy (Chiny) i in. przeciwko Radzie

text:
               12.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/44

         Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2014 r. – Yingli Energy (Chiny) i in. przeciwko Radzie
   (Sprawa T-161/14)
   2014/C 142/57
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Yingli Energy (Chiny) Co. Ltd (Baoding, Chiny); Baoding Tianwei Yingli New Energy Resources Co. Ltd (Baoding); Hainan Yingli New Energy Resources Co. Ltd (Haikou, Chiny); Hengshui Yingli New Energy Resources Co. Ltd (Hengshui, Chiny); Tianjin Yingli New Energy Resources Co. Ltd (Tianjin, Chiny); Lixian Yingli New Energy Resources Co. Ltd (Baoding); Baoding Jiasheng Photovoltaic Technology Co. Ltd (Baoding); Beijing Tianneng Yingli New Energy Resources Technology Co. Ltd (Pekin, Chiny); Yingli Energy (Pekin) Co. Ltd (Pekin); Yingli Green Energy Europe (Düsseldorf, Niemcy); Yingli Green Energy South East Europe GmbH (Grünwald, Niemcy); Yingli Green Energy France SAS (Lyon, Francja); Yingli Green Energy Spain, SL (La Moraleja, Hiszpania); Yingli Green Energy Italia Srl (Rzym, Włochy); i Yingli Green Energy International AG (Kloten, Szwajcaria) (przedstawiciele: A. Willems, S. De Knop i J. Charles, lawyers)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie dopuszczalności skargi;

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1239/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. nakładającego ostateczne cło wyrównawcze na przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 325, s. 66), w zakresie mającym zastosowanie do skarżących;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, iż instytucje naruszyły art. 10 ust. 12 i art. 10 ust. 13 rozporządzenia Rady (WE) nr 597/2009, ponieważ nałożyły środki wyrównawcze na moduły fotowoltaiczne z krzemu krystalicznego i główne komponenty wysyłane z Chińskiej Republiki Ludowej, podczas gdy zawiadomienie o wszczęciu postępowania wspominało jedynie o modułach fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentach pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (1).

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, iż instytucje naruszyły art. 1 i 27 rozporządzenia Rady (WE) nr 597/2009, ponieważ nałożyły środki wyrównawcze na moduły fotowoltaiczne z krzemu krystalicznego i główne komponenty nieobjęte dochodzeniem antysubsydyjnym.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący tego, iż instytucje naruszyły art. 2 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) nr 597/2009, ponieważ przeprowadziły jedno dochodzenie dla dwóch różnych produktów (a mianowicie modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i ogniw).

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 597/2009 z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 188, s. 93).


title: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 16 grudnia 2004 r. w sprawie C-24/03 Republika Włoska przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (EFOGR — Częściowe stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2002/881/WE — Korekty finansowe — Sektor owoców i warzyw oraz składowanie zboża w magazynach publicznych)

text:
               19.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/5

      WYROK TRYBUNAŁU

   (czwarta izba)
   z dnia 16 grudnia 2004 r.
   w sprawie C-24/03 Republika Włoska przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (EFOGR - Częściowe stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2002/881/WE - Korekty finansowe - Sektor owoców i warzyw oraz składowanie zboża w magazynach publicznych)
   (2005/C 45/08)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie C-24/03, Republika Włoska (pełnomocnik: M. Fiorilli) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: C. Cattabriga i L. Visaggio), mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności w trybie art. 230 WE, wniesioną w dniu 15 stycznia 2003 r., Trybunał (czwarta izba), w składzie: K. Lenaerts, prezes izby, J. N. Cucha Rodrigues i K. Schiemann (sprawozdawca), sędziowie; rzecznik generalny: L. A. Geelhoed, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 16 grudnia 2004 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 70 z 22.03.2003


title: Sprawa T-61/12: Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2012 r. — ABC-One przeciwko OHIM (SLIM BELLY)

text:
               31.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/26

         Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2012 r. — ABC-One przeciwko OHIM (SLIM BELLY)
   (Sprawa T-61/12)
   2012/C 98/43
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: ABC-One Produktions- und Vertriebs GmbH (Villach St. Magdalen, Austria) (przedstawiciel: S. Merz, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 17 listopada 2011 r., wydanej w postępowaniu odwoławczym w sprawie R 1077/2011-1, dotyczącym zgłoszenia oznaczenia słownego „SLIM BELLY” jako wspólnotowego znaku towarowego;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „SLIM BELLY” (zgłoszenie nr 8 576 811) dla towarów i usług z klas 28, 41 i 44

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ zgłoszony znak towarowy ma charakter odróżniający i w stosunku do objętych postępowaniem towarów i usług nie ma charakteru opisowego


title: Sprawa C-594/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 17 grudnia 2010 r. — T.G. van Laarhoven przeciwko Staatssecretaris van Financiën

text:
               12.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 17 grudnia 2010 r. — T.G. van Laarhoven przeciwko Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-594/10)
   2011/C 80/20
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: T.G. van Laarhoven

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy są sprzeczne z art. 17 ust. 6 akapit drugi szóstej dyrektywy (1) zmiany wprowadzone do uregulowania takiego jak rozpatrywane w niniejszym przypadku, w drodze których wprowadzenia państwo członkowskie zamierzało skorzystać z przewidzianej w tym przepisie możliwości (utrzymania w mocy) wyłączenia odliczania w przypadku określonych towarów i usług, jeśli wskutek tych zmian w większości przypadków zwiększyła się kwota wyłączona z możliwości odliczenia, lecz zostały zachowane logika i systematyka tego ograniczającego możliwość odliczenia przepisu?

               2)

               Jeśli na pytanie to należy udzielić odpowiedzi twierdzącej, czy sędzia krajowy nie może stosować uregulowania ograniczającego możliwość odliczania jako całości, czy też wystarczy, że nie będzie on uwzględniał tego uregulowania o tyle, o ile rozszerza ono zakres stosowania wyłączenia lub ograniczenia istniejącego w chwili wejścia w życie szóstej dyrektywy?

      (1)  Dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r., szósta dyrektywa w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1, polskie wydanie specjalne: rozdział 09 tom 01 s. 23–62).


title: Sprawa T-246/15: Skarga wniesiona w dniu 15 maja 2015 r. –Ivanjusjtjenko/Rada

text:
               20.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 236/46

         Skarga wniesiona w dniu 15 maja 2015 r. –Ivanjusjtjenko/Rada
   (Sprawa T-246/15)
   (2015/C 236/62)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Jurij Volodymyrovych Ivanjusjtjenko (Jenakijevo, Ukraina) (przedstawiciele: B. Kennelly i J. Pobjoy, Barrister, a także R. Gherson, Solicitor)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2015/364 z dnia 5 marca 2015 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. L 62, s. 25) i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/357 z dnia 5 marca 2015 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. L 62, s. 1) w zakresie, w jakim dotyczą one skarżącego;

               —

               ewentualnie: stwierdzenie, że z powodu ich niezgodności z prawem art. 1 ust. 1 decyzji Rady 2014/119/WPZiB z dnia 5 marca 2014 r. (w zmienionym brzmieniu) oraz art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (UE) nr 208/2014 (w zmienionym brzmieniu) nie znajdują zastosowania w zakresie, w jakim odnoszą się do skarżącego;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący niezidentyfikowania przez Radę właściwej podstawy prawnej dla przyjęcia decyzji Rady (WPZiB) 2015/364 (zwanej dalej „decyzją”) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/357 (zwanego dalej „rozporządzeniem”) (zwanych łącznie „zaskarżonymi środkami”). Artykuł 29 TUE nie stanowi już właściwej podstawy prawnej dla decyzji, ponieważ nie został on zidentyfikowany jako jednostka zagrażająca demokracji na Ukrainie lub pozbawiająca ludność korzyści płynących z trwałego rozwoju gospodarczego ich państwa (w rozumieniu art. 23 TUE oraz postanowień ogólnych zawartych w art. 21 ust. 2 TUE). Jako że decyzja była nieważna, Rada nie mogła przyjąć rozporządzenia na podstawie art. 215 ust. 2 TFUE.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący popełnienia przez Radę oczywistego błędu w ocenie, ponieważ uznała ona, że spełniona została przesłanka umieszczenia nazwiska skarżącego w art. 1 ust. 1 decyzji Rady 2014/119/WPZiB z dnia 5 marca 2014 r. (w zmienionym brzmieniu) i art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (UE) nr 208/2014 z dnia 5 marca 2014 r. (w zmienionym brzmieniu). Wobec skarżącego nie zostało wszczęte postępowanie karne „w sprawie sprzeniewierzenia środków publicznych lub mienia publicznego”.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia przez Radę prawa skarżącego do obrony oraz prawa do należytego rozpatrzenia sprawy oraz skutecznej ochrony sądowej. W szczególności Rada nie dokonała dokładnej i bezstronnej oceny zasadności podnoszonych powodów ponownego umieszczenia nazwiska skarżącego w wykazie w świetle oświadczeń skarżącego poprzedzających owo ponowne umieszczenie w wykazie.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący niewywiązania się przez Radę ze spoczywającego na niej obowiązku przedstawienia skarżącemu stosownego uzasadnienia ponownego umieszczenia jego nazwiska w wykazie.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia przez Radę, bez uzasadnienia i w nieproporcjonalnym stopniu, podstawowych praw skarżącego, m.in. prawa do ochrony własności i dobrego imienia. Konsekwencje zaskarżonych środków dla skarżącego są daleko idące, zarówno jeżeli chodzi o jego własność, jak i dobre imię na świecie. Rada nie wykazała jakoby zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych skarżącego było związane, czy uzasadnione jakimkolwiek zgodnym z prawem celem, ani tym bardziej że było ono do tego celu proporcjonalne.

               6.

               Zarzut szósty, w ramach uzasadnienia twierdzenia o niezgodności z prawem, zgodnie z którym jeżeli wbrew argumentom przywołanym w zarzucie drugim, art. 1 ust. 1 decyzji Rady 2014/119/WPZiB z dnia 5 marca 2014 r. (w zmienionym brzmieniu) i art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (UE) nr 208/2014 z dnia 5 marca 2014 r. (w zmienionym brzmieniu) należałoby interpretować w ten sposób, iż obejmują one wszelkie dochodzenie prowadzone przez ukraińskie władze, niezależnie od tego, czy towarzyszy temu orzeczenie sądowe lub postępowanie stanowiące podstawę jego wszczęcia, czy też kontrolujące lub nadzorujące jego przebieg, to przesłanka umieszczenia w wykazie – ze względu na arbitralny zakres stosowania wynikający z tak szerokiej wykładni –byłaby pozbawiona odpowiedniej podstawy prawnej, względnie byłaby nieproporcjonalna do celów decyzji i rozporządzenia. Z tego względu przepis byłby niezgodny z prawem.


title: Sprawa C-432/04: Skarga wniesiona dnia 7 października 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Edith Cresson

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/34

         Skarga wniesiona dnia 7 października 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Edith Cresson
   (Sprawa C-432/04)
   (2004/C 300/64)
   Dnia 7 października 2004 r.do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Edith Cresson sporządzona przez Komisję Wspólnot Europejskich, reprezentowaną przez Hansa Petera HARTVIGA i Juliana CURRALLA, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że Edith Cresson naruszyła zobowiązania ciążące na niej na podstawie art. 213 Traktatu WE;

               2)

               orzeczenie w konsekwencji, częściowego lub całkowitego, pozbawienia praw do emerytury i/lub wszystkich innych korzyści związanych z tymi prawami lub podobnych, należnych Edith Cresson, pozostawiając uznaniu Trybunału ustalenie czasu trwania i zakresu owego pozbawienia;

               3)

               obciążenie Edith Cresson kosztami postępowania w niniejszej instancji.

         Zarzuty i główne argumenty
   W okresie sprawowania mandatu komisarza, Edith Cresson dopuściła się w stosunku do swych dwóch osobistych przyjaciół aktów nepotyzmu sprzecznych z ogólnym interesem jak i zobowiązaniami spoczywającymi na niej na mocy art. 213 Traktatu WE. Jeden z nich został zatrudniony z inicjatywy Edith Cresson, chociaż jego przygotowanie nie odpowiadało rozmaitym stanowiskom, na których został zaangażowany. Protekcja ze strony Edith Cresson przejawiała się następnie w wielu przypadkach, jako że wyniki jego pracy były w sposób ewidentny niezadowalające w zakresie jakości, ilości i pod względem merytorycznym. Podobnie, zawsze z inicjatywy Edith Cresson, drugiemu z jej przyjaciół zostały zaoferowane kontrakty, mimo to, iż nie pozostawały one w związku z zamówieniem ani zapotrzebowaniem ze strony służb. Zachowanie Edith Cresson nie było podyktowane interesem instytucji, lecz całkowicie motywowane chęcią przyniesienia korzyści dwóm wyżej wspomnianym osobom. Bynajmniej Edith Cresson nie wnikała w prawidłowość podejmowanych decyzji czy wdrażanych procedur, które to, zważywszy, że chodziło o osoby, z którymi utrzymywała ona stosunki przyjaźni, winny być przedmiotem kontroli. Stąd też zachowania te przejawiają się jako stanowiące akt nepotyzmu lub przynajmniej oczywiste niedbalstwo.


title: Sprawa T-578/13: Wyrok Sądu z dnia 3 czerwca 2015 r. – Luxembourg Pamol (Cyprus) i Luxembourg Industries/Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — Środki ochrony roślin — Opublikowanie dokumentów dotyczących włączenia substancji czynnej — Nieuwzględnienie wniosku o zachowanie poufności pewnych informacji — Niemożność przypisania zaskarżonego aktu stronie pozwanej — Niedopuszczalność)

text:
               20.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 236/37

         Wyrok Sądu z dnia 3 czerwca 2015 r. – Luxembourg Pamol (Cyprus) i Luxembourg Industries/Komisja
   (Sprawa T-578/13) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Środki ochrony roślin - Opublikowanie dokumentów dotyczących włączenia substancji czynnej - Nieuwzględnienie wniosku o zachowanie poufności pewnych informacji - Niemożność przypisania zaskarżonego aktu stronie pozwanej - Niedopuszczalność))
   (2015/C 236/49)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Luxembourg Pamol (Cyprus) Ltd (Nikozja, Cypr) i Luxembourg Industries Ltd (Tel Awiw, Izrael) (przedstawiciele: C. Mereu i K. van Maldegem, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. von Rintelen i P. Ondrůšek, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności przekazanej w piśmie Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) decyzji z dnia 8 października 2013 r. w sprawie opublikowania pewnych części dokumentów, o których poufne potraktowanie wnosiły skarżące.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Luxembourg Pamol (Cyprus) Ltd i Luxembourg Industries Ltd zostają obciążone kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania w przedmiocie środka tymczasowego.

      (1)  Dz.U. C 45 z 15.2.2014.


title: Sprawa T-288/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 stycznia 2007 r. — Van Neyghem przeciwko Komitetowi Regionów (Służba publiczna — Powołanie — Zaszeregowanie do grupy i określenie stopnia — Odcinki wynagrodzenia — Środek zaskarżenia wniesiony po terminie — Dopuszczalność)

text:
               10.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/26

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 stycznia 2007 r. — Van Neyghem przeciwko Komitetowi Regionów
   (Sprawa T-288/04) (1)

   (Służba publiczna - Powołanie - Zaszeregowanie do grupy i określenie stopnia - Odcinki wynagrodzenia - Środek zaskarżenia wniesiony po terminie - Dopuszczalność)
   (2007/C 56/52)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Kris Van Neyghem (Tirlement, Belgia) (przedstawiciel: D. Janssens, avocat)

      Strona pozwana: Komitet Regionów Unii Europejskiej (przedstawiciele: P. Cervilla, pełnomicnik, wspierany przez B. Wägenbaura i R. Van der Houta, avocats
   Przedmiot sprawy
   Skarga o uchylenie decyzji Komitetu Regionów nr 87/03 z dnia 26 marca 2003 r. dokonującej definitywnego zaszeregowania skarżącego do grupy B5, stopień 4.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Komitet Regionów Unii Europejskiej zostaje obciążony całością kosztów postępowania.

      (1)  Dz.U. C 251 z 9.10.2004.


title: Sprawa T-8/95 i T-9/95: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 września 2006 r. — W. Pelle i E.R. Konrad przeciwko Komisji (Odpowiedzialność pozaumowna — Mleko — Dodatkowa opłata wyrównawcza — Ilość referencyjna — Rozporządzenie (EWG) nr 2187/93 — Odszkodowanie na rzecz producentów — Zawieszenie biegu przedawnienia)

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/42

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 września 2006 r. — W. Pelle i E.R. Konrad przeciwko Komisji
   (Sprawa T-8/95 i T-9/95) (1)

   (Odpowiedzialność pozaumowna - Mleko - Dodatkowa opłata wyrównawcza - Ilość referencyjna - Rozporządzenie (EWG) nr 2187/93 - Odszkodowanie na rzecz producentów - Zawieszenie biegu przedawnienia)
   (2007/C 269/76)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Wilhelm Pelle (Kluse-Ahlen, Niemcy) i Ernst-Reinhard Konrad (Löllbach, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci B. Meisterernst, M. Düsing, D. Manstetten, F. Schulze i W. Haneklaus)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej Komisja (przedstawiciele: początkowo A. Brautigam i A.-M. Colaert, a następnie A.-M. Colaert, pełnomocnicy) oraz Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: B. Booß i M. Niejahr, pełnomocnicy a następnie T. van Rijn i M. Niejahr, wspierani początkowo przez adwokatów H.-J. Rabego, G. Berrischa i M. Núñez-Müllera)
   Przedmiot sprawy
   Skargi o odszkodowanie, na podstawie art. 178 traktatu WE (obecnie art. 235 WE) i art. 215 akapit drugi traktatu WE (obecnie art. 288 akapit drugi WE), z tytułu szkody poniesionej przez skarżących wskutek stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 857/84 z dnia 31 marca 1984 r. dotyczącego zasad zastosowania opłaty określonej w art. 5c rozporządzenia (EWG) nr 804/68 w sektorze mleka i przetworów mlecznych (Dz.U. L 90, str. 13), uzupełnionego rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 1371/84 z dnia 16 maja 1984 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania dodatkowej opłaty wyrównawczej określonej w art. 5c rozporządzenia nr 804/68 (Dz.U. L 132, str. 11).
   Sentencja wyroku

               1)

               Nakazuje się Radzie i Komisji naprawienie szkody poniesionej przez Wilhelma Pellego oraz Ernsta-Reinharda Konrada w wyniku stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 857/84 z dnia 31 marca 1984 r. dotyczącego zasad zastosowania opłaty zgodnie z art. 5c rozporządzenia (EWG) nr 804/68 w sektorze mleka i przetworów mlecznych, uzupełnionego rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 1371/84 z dnia 16 maja 1984 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania dodatkowej opłaty wyrównawczej określonej w art. 5c rozporządzenia nr 804/68, ponieważ rozporządzenia te nie przewidywały przyznania ilości referencyjnej producentom, którzy wykonując zobowiązanie podjęte na podstawie rozporządzenia Rady (EWG) nr 1078/77 z dnia 17 maja 1977 r. wprowadzającego system premii z tytułu niewprowadzania do obrotu mleka i przetworów mlecznych oraz z tytułu konwersji stad mlecznych, nie dostarczali mleka w roku przyjętym jako referencyjny przez dane państwo członkowskie.

               2)

               Nakazuje się naprawienie szkody poniesionej przez W. Pellego, skarżącego w sprawie T-8/95, w wyniku stosowania rozporządzenia nr 857/84 w okresie od dnia 5 grudnia 1987 r. do dnia 28 marca 1989 r.

               3)

               Nakazuje się naprawienie szkody poniesionej przez E.R. Konrada, skarżącego w sprawie T-9/95, w wyniku stosowania rozporządzenia nr 857/84 w okresie od dnia 27 listopada 1986 r. do dnia 28 marca 1989 r.

               4)

               Strony przekażą Sądowi w terminie sześciu miesięcy od dnia ogłoszenia niniejszego wyroku wysokości należnych kwot ustalonych w drodze ugody.

               5)

               W razie braku porozumienia, strony przekażą Sądowi w tym samym terminie swe wnioski wraz z proponowanymi kwotami.

               6)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 132 z 28.5.2005.


title: Sprawa T-343/07: Skarga wniesiona w dniu 12 września 2007 r. — Allsafe Jungfalk przeciwko OHIM (ALLSAFE)

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/59

         Skarga wniesiona w dniu 12 września 2007 r. — Allsafe Jungfalk przeciwko OHIM (ALLSAFE)
   (Sprawa T-343/07)
   (2007/C 269/107)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: allsafe Jungfalk GmbH & Co. KG (Engen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci D. Jestaedt i J. Bühling)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 11 lipca 2007 r. (R 454/2006-4);

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „ALLSAFE” dla towarów i usług z klas 6, 12, 22, 35, 39 i 42 (zgłoszenie nr 2 940 534)

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 40/94 (1), gdyż zgłoszony znak towarowy ma charakter odróżniający, a nie opisowy.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 11, str. 1).


title: Sprawa T-525/11: Skarga wniesiona w dniu 29 września 2011 r. — Volvo Trademark przeciwko OHIM — Hebei Aulion Heavy Industries (LOVOL)

text:
               3.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/25

         Skarga wniesiona w dniu 29 września 2011 r. — Volvo Trademark przeciwko OHIM — Hebei Aulion Heavy Industries (LOVOL)
   (Sprawa T-525/11)
   2011/C 355/46
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Volvo Trademark Holding AB (Göteborg, Szwecja) (przedstawiciel: M. Treis, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Hebei Aulion Heavy Industries Co., Ltd (Xuanhua, Chiny)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w Ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 23 czerwca 2011 r. w sprawie R 1868/2010-1;

               —

               odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 5029814; oraz

               —

               nakazanie Hebei Aulion Heavy Industries Co., Ltd pokrycie kosztów skarżącej związanych z obecnym postępowaniem, postępowaniem odwoławczym przed Izbą Odwoławczą oraz postępowaniem przed Wydziałem Sprzeciwów.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Hebei Aulion Heavy Industries Co., Ltd

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „LOVOL”, dla towarów z klas 7 i 12 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 5029814

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny wspólnotowy znak towarowy nr 2361087 „VOLVO”, dla towarów i usług z klas 1-9, 11, 12, 14, 16-18, 20-22, 24-28 oraz 33-42; zgłoszenie nr 4804522 graficznego wspólnotowego znaku towarowego „VOLVO”, dla towarów i usług z klas 1-4, 6, 7, 9, 11,12, 14, 16, 18, 25, 28, 35-39 oraz 41; graficzny brytyjski znak towarowy nr 747361 „VOLVO” dla towarów z klasy 12; słowny znak towarowy zarejestrowany w Wielkiej Brytanii pod nr 747362 „VOLVO” dla towarów z klasy 12; słowny znak towarowy zarejestrowany w Wielkiej Brytanii pod nr 1051579 „VOLVO” dla towarów z klas 7; graficzny znak towarowy zarejestrowany w Wielkiej Brytanii pod nr 1408143 „VOLVO” dla towarów z klasy 7.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady nr 207/2009, jako że Izba Odwoławcza nie wzięła wszystkich istotnych czynników pod uwagę przy porównywaniu znaków towarowych i w rezultacie błędnie przyjęła, iż pomiędzy znakami towarowymi nie zachodzi podobieństwo. Naruszenie zasad dotyczących stosowania rozporządzenia, a w szczególności zasad ustalonych przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawach C-361/04 P Ruiz-Picasso i in przeciwko OHIM z dnia 12 stycznia 2006 r., Zb. Orz. s. I-643 oraz C-252/07 Intel Corporation, Zb.Orz. s. I-8823, poprzez ich rygorystycznie formalistyczne zastosowanie i w rezultacie nierozważanie istoty sprzeciwu w świetle art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady nr 207/2009.


title: Sprawa C-118/15: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 22 lutego 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Autónoma del País Vasco – Hiszpania) – Confederación Sindical ELA, Juan Manuel Martínez Sánchez/Aquarbe S.A.U., Consorcio de Aguas de Busturialdea

text:
               6.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 200/15

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 22 lutego 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Autónoma del País Vasco – Hiszpania) – Confederación Sindical ELA, Juan Manuel Martínez Sánchez/Aquarbe S.A.U., Consorcio de Aguas de Busturialdea
   (Sprawa C-118/15) (1)

   (2016/C 200/21)
   Język postępowania: hiszpański
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 171 z 26.5.2015.


title: Sprawa T-40/10: Wyrok Sądu z dnia 6 lutego 2014 r. — Elf Aquitaine przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Europejskie rynki stabilizatorów cynowych i stabilizatorów termicznych na bazie ESBO/estrów — Decyzja stwierdzająca dwa naruszenia art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG — Grzywny — Żądanie stwierdzenia nieważności — Prawo do obrony — Spóźniona informacja o dochodzeniu prowadzonym przez Komisję — Czas trwania postępowania administracyjnego — Odpowiedzialność spółki dominującej za naruszenia reguł konkurencji popełnione przez jej spółki zależne — Domniemanie rzeczywistego wywierania decydującego wpływu — Czas trwania naruszeń — Przedawnienie — Uzasadniony interes w stwierdzeniu naruszenia popełnionego w przeszłości — Grzywny nałożone na spółkę dominująca w kwocie innej niż nałożone na spółkę zależną — Nieograniczone prawo orzekania)

text:
               15.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/7

         Wyrok Sądu z dnia 6 lutego 2014 r. — Elf Aquitaine przeciwko Komisji
   (Sprawa T-40/10) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejskie rynki stabilizatorów cynowych i stabilizatorów termicznych na bazie ESBO/estrów - Decyzja stwierdzająca dwa naruszenia art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG - Grzywny - Żądanie stwierdzenia nieważności - Prawo do obrony - Spóźniona informacja o dochodzeniu prowadzonym przez Komisję - Czas trwania postępowania administracyjnego - Odpowiedzialność spółki dominującej za naruszenia reguł konkurencji popełnione przez jej spółki zależne - Domniemanie rzeczywistego wywierania decydującego wpływu - Czas trwania naruszeń - Przedawnienie - Uzasadniony interes w stwierdzeniu naruszenia popełnionego w przeszłości - Grzywny nałożone na spółkę dominująca w kwocie innej niż nałożone na spółkę zależną - Nieograniczone prawo orzekania)
   2014/C 78/13
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Elf Aquitaine SA (Courbevoie, Francja) (przedstawiciele: adwokaci É. Morgan de Rivery, S. Thibault-Liger, A. Noël-Baron)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Van Nuffel, J. Bourke i A. Biolan, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2009) 8682 wersja ostateczna z dnia 11 listopada 2009 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 81 [WE] oraz art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/38.589 — Stabilizatory termiczne) lub żądanie ewentualne obniżenia kwoty nałożonych grzywien.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Elf Aquitaine SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 100 z 17.4.2010.


title: Sprawa C-466/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 9 września 2009 r. w sprawach połączonych od T-30/01 do T-32/01 i od T-86/02 do T-88/02 Territorio Histórico de Álava — Diputación Foral de Álava i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 26 listopada 2009 r. przez Territorio Histórico de Álava — Diputación Foral de Álava

text:
               13.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/5

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 9 września 2009 r. w sprawach połączonych od T-30/01 do T-32/01 i od T-86/02 do T-88/02 Territorio Histórico de Álava — Diputación Foral de Álava i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 26 listopada 2009 r. przez Territorio Histórico de Álava — Diputación Foral de Álava
   (Sprawa C-466/09 P)
   2010/C 37/08
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Territorio Histórico de Álava — Diputación Foral de Álava (przedstawiciele: I. Sáenz-Cortabarría Fernández i M. Morales Isasi, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Territorio Histórico de Vizcaya — Diputación Foral de Vizcaya, Territorio Histórico de Guipúzcoa — Diputación Foral de Guipúzcoa, Comunidad Autónoma del País Vasco — Gobierno Vasco, Confederación Empresarial Vasca (Confebask), Komisja Wspólnot Europejskich i Comunidad Autónoma de la Rioja

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Stwierdzenie dopuszczalności i zasadności odwołania;

               —

               Uchylenie zaskarżonego wyroku;

               —

               Uwzględnienie skargi złożonej w pierwszej instancji;

               —

               Pomocniczo, przekazanie sprawy Sadowi Pierwszej Instancji do ponownego rozpoznania i, w razie potrzeby, nakazanie przeprowadzenia odrzuconego środka dowodowego;

               —

               Obciążenie Komisji kosztami postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

               Błąd co do prawa w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku dotyczący tego, iż sprawa T-32/01 stała się bezprzedmiotowa.

               2)

               Błąd co do prawa w stwierdzeniu Sądu Pierwszej Instancji, iż zamknięcie wstępnej fazy dochodzenia w odniesieniu do spornego przepisu podatkowego przed wejściem w życie rozporządzenia (WE) nr 659/1999 (1) wymagało istnienia wyraźnej decyzji Komisji w tym znaczeniu (skierowanej do państwa członkowskiego).

               3)

               Wypaczenie przez Sąd Pierwszej Instancji decyzji z dnia 28 listopada 2000 r. poprzez stwierdzenie, że decyzja ta stanowiła zakończenie wstępnej fazy dochodzenia spornego przepisu podatkowego, która to faza zapoczątkowana została skargą zarejestrowaną w kwietniu 1994 r. Naruszenie prawa przez Sąd Pierwszej Instancji poprzez brak stwierdzenia, iż ponowna ocena spornego przepisu podatkowego w 2000 r. powinna zostać dokonana w ramach postępowania przewidzianego dla pomocy istniejącej.

               4)

               Naruszenie prawa przez Sąd Pierwszej Instancji poprzez naruszenie zasad procesowych dotyczących ciężaru i oceny dowodu, w szczególności w odniesieniu do dowodu z dokumentu, jaki stanowi decyzja z dnia 28 listopada 2000 r. (jej wiarygodność i moc dowodowa). Naruszenie prawa do sprawiedliwego procesu.

               5)

               Naruszenie prawa przez Sąd Pierwszej Instancji uchybienie zasadom procesowym dotyczącym oceny i ciężaru dowodu w związku z obiektywnymi, mającymi znaczenie dla sprawy, spójnymi i logicznymi wskazówkami znajdującymi się w aktach, które świadczą o tym, że przed wydaniem decyzji z dnia 28 listopada 2000 r. Komisja wstępnie dokonała oceny spornego przepisu podatkowego i zamknęła dochodzenie. Naruszenie prawa przez Sąd Pierwszej Instancji poprzez brak przyjęcia, że ponowna ocena spornego środka podatkowego w roku 2000 powinna zostać dokonana w ramach postępowania przewidzianego dla pomocy istniejącej.

               6)

               Naruszenie prawa przez Sąd Pierwszej Instancji poprzez uchybienie zasadom procesowym w dziedzinie przeprowadzania dowodów oraz poprzez podjęcie decyzji o nie przeprowadzaniu dowodu wnioskowanego przez wnoszącą odwołanie dotyczącego ujawnienia określonych dokumentów Komisji, który w świetle argumentów, jakimi posłużył się Sad Pierwszej Instancji w celu oddalenia skargi wnoszącej odwołanie, okazuje się istotny dla obrony jej interesów. Naruszenie prawa do sprawiedliwego procesu, zasady równego prawa do obrony i prawa do obrony.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 WE traktatu WE.


title: Sprawa T-196/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 września 2008 r. — Dyckerhoff Polska przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Dyrektywa 2003/87/WE — System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych — Krajowy plan rozdziału uprawnień do emisji dla Polski na lata 2008-2012 — Decyzja Komisji o niewnoszeniu sprzeciwu z zastrzeżeniem spełnienia określonych warunków — Kompetencje państw członkowskich w zakresie przydzielania uprawnień do emisji poszczególnym zakładom — Brak bezpośredniego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/37

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 września 2008 r. — Dyckerhoff Polska przeciwko Komisji
   (Sprawa T-196/07) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Dyrektywa 2003/87/WE - System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych - Krajowy plan rozdziału uprawnień do emisji dla Polski na lata 2008-2012 - Decyzja Komisji o niewnoszeniu sprzeciwu z zastrzeżeniem spełnienia określonych warunków - Kompetencje państw członkowskich w zakresie przydzielania uprawnień do emisji poszczególnym zakładom - Brak bezpośredniego oddziaływania - Niedopuszczalność)
   (2008/C 301/62)
   Język postępowania: polski
   Strony

      Strona skarżąca: Dyckerhoff Polska sp. z o.o. (Sitkówka-Nowiny, Polska) (przedstawiciele: P. K. Rosiak, radca prawny i F. Puel, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: U. Wölker i K. Herrmann, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2007) 1295 wersja ostateczna z dnia 26 marca 2007 r. dotyczącej krajowego planu rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych na lata 2008–2012 notyfikowanego przez Rzeczpospolitą Polską zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającą system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającą dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. L 275, s. 32).
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje oddalona jako niedopuszczalna.

               2)

               Dyckerhoff Polska sp. z o.o. pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję.

      (1)  Dz.U. C 170 z 21.7.2007 r.


title: Sprawa C-530/13: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 11 listopada 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof – Austria) – Leopold Schmitzer przeciwko Bundesministerin für Inneres (Odesłanie prejudycjalne – Polityka społeczna – Dyrektywa 2000/78/WE – Równe traktowanie w zakresie zatrudnienia i pracy – Artykuł 2 ust. 1 i art. 2 ust. 2 lit. a) – Artykuł 6 ust. 1 – Dyskryminacja ze względu na wiek – Uregulowanie krajowe uzależniające zaliczenie okresów nauki i zatrudnienia przebytych przed ukończeniem 18. roku życia, dla celów określenia wysokości wynagrodzenia, od wydłużenia okresu zatrudnienia wymaganego do awansu – Względy uzasadniające – Przydatność do osiągnięcia zamierzonego celu – Możliwość kwestionowania wydłużenia okresu zatrudnienia wymaganego do awansu)

text:
               19.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/8

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 11 listopada 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof – Austria) – Leopold Schmitzer przeciwko Bundesministerin für Inneres
      (Sprawa C-530/13) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Dyrektywa 2000/78/WE - Równe traktowanie w zakresie zatrudnienia i pracy - Artykuł 2 ust. 1 i art. 2 ust. 2 lit. a) - Artykuł 6 ust. 1 - Dyskryminacja ze względu na wiek - Uregulowanie krajowe uzależniające zaliczenie okresów nauki i zatrudnienia przebytych przed ukończeniem 18. roku życia, dla celów określenia wysokości wynagrodzenia, od wydłużenia okresu zatrudnienia wymaganego do awansu - Względy uzasadniające - Przydatność do osiągnięcia zamierzonego celu - Możliwość kwestionowania wydłużenia okresu zatrudnienia wymaganego do awansu)
      (2015/C 016/10)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Leopold Schmitzer

         Strona pozwana: Bundesministerin für Inneres

         Sentencja

                  1)

                  Wykładni art. 2 ust. 1, art. 2 ust. 2 lit. a) oraz art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy należy dokonywać w ten sposób, że przepisy te stoją na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które – w celu wyeliminowania dyskryminacji ze względu na wiek – uwzględnia okresy nauki i zatrudnienia przebyte przed ukończeniem 18. roku życia, ale jednocześnie – w przypadku urzędników dotkniętych ową dyskryminacją – wydłuża o 3 lata okres zatrudnienia wymagany do awansu z pierwszego do drugiego stopnia zaszeregowania w każdej z grup zatrudnienia i w każdej z kategorii płacowych.

                  2)

                  Wykładni art. 9 i 16 dyrektywy 2000/78 należy dokonywać w ten sposób, że urzędnik, wobec którego doszło do naruszenia zasady równego traktowania ze względu na wiek w związku ze sposobem ustalania daty odniesienia dla potrzeb awansu, powinien mieć możliwość powoływania się na art. 2 dyrektywy 2000/78 w celu zakwestionowania dyskryminacyjnych skutków wydłużenia okresu zatrudnienia wymaganego do awansu nawet wtedy, gdy jego wniosek o ponowne ustalenie owej daty odniesienia został rozpatrzony pozytywnie.

         (1)  Dz.U. C 15 z 18.1.2014.


title: Sprawa C-279/14: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 9 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Hannover – Niemcy) – Catharina Smets, Franciscus Vereijken przeciwko TUIfly GmbH

text:
               1.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/16

         Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 9 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Hannover – Niemcy) – Catharina Smets, Franciscus Vereijken przeciwko TUIfly GmbH
   (Sprawa C-279/14) (1)

   (2014/C 431/26)
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 303 z 8.9.2014.


title: Wykreślenie sprawy T-151/04

text:
               14.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 115/41

         Wykreślenie sprawy T-151/04 (1)

   (2005/C 115/74)

      (Język postępowania: francuski)

   Postanowieniem z dnia 14 lutego 2005 r. prezes piątej izby Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy T-151/04 Bernard Nonat przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.

      (1)  Dz.U. C 168 z 26.6.2004


title: Sprawa T-147/16: Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2016 r. – Włochy/Komisja

text:
               30.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/42

         Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2016 r. – Włochy/Komisja
   (Sprawa T-147/16)
   (2016/C 191/55)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciel: M.S. Fiorentino, avvocato dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, nieważności decyzji Komisji n. C(2016) 366 final z dnia 28 stycznia 2016 r, notyfikowanej w dniu 29 stycznia 2016 r. na mocy której, wykonując wyrok z dnia 17 listopada 2011 r. w sprawie Komisja/Włochy, C-496/09, EU:C:2011:740, Komisja nakazała Włochom zapłatę kwoty 5 382 000 EUR i 2 106 000 EUR kar za zwłokę w odniesieniu do trzeciego i czwartego semestru po wydaniu wyżej wymienionego wyroku Trybunału;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżąca powołuje jeden zarzut dotyczący naruszenia art. 14 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r., błędnego stosowania art. 11 rozporządzenia (WE) z dnia 21 kwietnia 2004 r. nr 794/2004, jak również na naruszeniu zasady proporcjonalności.

               —

               Zgodnie z zaskarżoną decyzją do kwot należnych od przedsiębiorstw tytułem odzyskania pomocy państwa stosuje się odsetki o złożonej stopie procentowej, na podstawie art. 11 rozporządzenia nr 794/2004. Rząd włoski kwestionuje to założenie twierdząc, że nawet w świetle orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej ten system obliczania odsetek nie znajduje zastosowania do decyzji o zwrocie pomocy wydanych przed wejściem w życie rozporządzenia nr 794/2004, a tym bardziej do decyzji wydanych przed publikacją decyzji Komisji o stopach procentowych znajdujących zastosowanie w przypadku odzyskania pomocy przyznanej niezgodnie z prawem z dnia 8 maja 2003 r. (Dz.U. 2003 r., C 110, s. 21).

         Powołany przez Komisję w zaskarżonej decyzji argument o istnieniu domniemanego porozumienia pomiędzy Republiką Włoską a Komisją o stosowaniu złożonej stopy procentowej jest bezpodstawny.


title: Sprawa T-82/07: Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2007 r. — Kliq (w likwidacji) przeciwko Komisji

text:
               26.5.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 117/24

         Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2007 r. — Kliq (w likwidacji) przeciwko Komisji
   (Sprawa T-82/07)
   (2007/C 117/38)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Jan Rudolf Maas i Cornelis Van den Bergh, działający w charakterze zarządcy sądowego w postępowaniu upadłościowym dotyczącym spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Kliq B.V. (Apeldoorn, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci G. van der Wal i T. Boesman)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 19 lipca 2006 r. dotyczącej postępowania w sprawie C-30/2005;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca kwestionuje decyzję Komisji 2006/939/WE z dnia 19 lipca 2006 r. w sprawie zgłoszonej przez Niderlandy pomocy na rzecz KG Holding NV (1).
   Środek ten obejmuje pomoc na restrukturyzację, którą Niderlandy zdecydowały się udzielić KG Holding NV przekształcając wcześniej zatwierdzoną pożyczkę na ratowanie przedsiębiorstwa wraz z należnymi z jej tytułu odsetkami w kapitał udziałowy. W zaskarżonej decyzji Komisja uznaje niniejszą pomoc na restrukturyzację za niezgodną ze wspólnym rynkiem.
   Komisja uznaje także, że Niderlandy muszą odzyskać od KG Holding NV i jej spółki zależnej Kliq BV tą część pomocy, którą KG Holding NV przekazała spółce Kliq BV w postaci pożyczki na ratowanie przedsiębiorstwa, która to pożyczka została przekształcona w kapitał udziałowy; ponadto Niderlandy zobowiązane są do zgłoszenia jako wierzyciel swojego roszczenia względem KG Holding NV i/lub Kliq Reïntegratie zarządcy sądowemu w postępowaniu upadłościowym.
   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi, że po pierwsze Komisja błędnie zarzuciła dokonanie pełnej zapłaty za udziały KG Holding w Kliq BV poprzez zaliczenie obowiązku dokonania pełnej zapłaty na poczet roszczenia KG Holding wobec Kliq BV wynikającego z umowy pożyczki. Nie zostało to jednak zawarte w decyzji z dnia 5 sierpnia 2005 r. (2) w sprawie wszczęcia postępowania. Skarżąca twierdzi, że Komisja nadużyła władzy i działała w sposób niezgodny z prawem do obrony i prawem skarżącej do bycia wysłuchanym. Po drugie, skarżąca twierdzi, że Komisja niesłusznie uznała spółkę Kliq B.V. za odbiorcę pomocy państwa o wysokości 9,25 mln EUR. W swojej ocenie Komisja niesłusznie nie wzięła pod uwagę faktu, że „przekształcenie pożyczki na ratowanie przedsiębiorstwa w kapitał udziałowy”, o którym mowa w pkt 43 — 46 zaskarżonej decyzji nie może w żadnym razie odnosić się do Niderlandów jako do państwa członkowskiego i w związku z tym nie może zostać uznane za pomoc państwa w rozumieniu art. 81 ust. 1 WE. Z powyższego wynika, że Komisja naruszyła prawo poprzez ocenę okoliczności faktycznych. Zdaniem skarżącej, zaskarżona decyzja jest więc błędna zarówno pod względem prawnym jak i faktycznym lub w każdym razie niezrozumiała i/lub nieprawidłowo lub nieodpowiednio uzasadniona i sprzeczna z art. 87 WE i/lub art. 253 WE.
   Po trzecie, skarżąca twierdzi, że Komisja niesłusznie nie ustaliła, że omawiana pomoc ma negatywny wpływ na konkurencję i wymianę handlową pomiędzy państwami członkowskimi; w każdym razie ustalenia Komisji w tym przedmiocie nie zostały odpowiednio uzasadnione.
   Po czwarte, skarżąca twierdzi, że Komisja popełniła błąd w ustaleniu, że Niderlandy muszą odzyskać omawianą pomoc o wysokości 9,25 mln EUR od spółki KG Holding i Kliq BV. Zdaniem skarżącej, z powodu likwidacji KG Holding, Kliq Reïntegratie i Kliq BV odzyskanie wartości omawianej pomocy będzie absolutnie niemożliwe i w każdym razie stało się bezprzedmiotowe ponieważ odzyskanie pomocy poprzez zgłoszenie w postępowaniu upadłościowym dotyczącym tych spółek jest niepotrzebne i nie ma w żadnym razie znaczenia dla przerwania naruszenia konkurencji.
   Po piąte, zarzuca się Komisji błąd w decyzji poprzez uznanie, że suma, która ma zostać zwrócona przez KG Holding i Kliq BV zawiera także odsetki od dnia, w którym poszczególne raty pożyczki zostały udostępnione odbiorcom do dnia, w którym pieniądze zostały rzeczywiście zwrócone. Ten wymóg, zdaniem skarżącej, jest sprzeczny z krajowym prawem upadłościowym.

      (1)  Dz.U. 2006 L 366, str. 40.

      (2)  Pomoc państwa nr C 30/2005 (ex N 78/2004) — Pomoc restrukturyzacyjna dla KG Holding N.V — Zaproszenie do przedkładania uwag zgodnie z art. 88 ust. 2 traktatu WE (Dz.U. 2005 C 280, str. 2).


title: Sprawa C-506/17: Skarga wniesiona w dniu 18 sierpnia 2017 r. – Komisja Europejska/Republika Słowenii

text:
               23.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/6

         Skarga wniesiona w dniu 18 sierpnia 2017 r. – Komisja Europejska/Republika Słowenii
   (Sprawa C-506/17)
   (2017/C 357/08)
   Język postępowania: słoweński

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Sanfrutos Cano, M. Žebre)

      Strona pozwana: Republika Słowenii

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Republika Słowenii uchybiła zobowiązaniom spoczywającym na niej na podstawie art. 14 lit. b) dyrektywy 1999/31/WE przez to, że dla każdego z następujących składowisk odpadów: Dragonja, Dvori, Rakek – Pretržje, Bukovžlak – Cinkarna, Suhadole, Lokovica, Mislinjska Dobrava, Izola, Mozelj, Dolga Poljana, Dolga vas, Jelšane, Volče, Stara gora, Stara vas, Dogoše, Mala gora, Tuncovec – steklarna, Tuncovec – OKP, oraz Bočna – Podhom, nie podjęła środków wymaganych zgodnie z art. 7 lit. g) i art. 13 tej dyrektywy dla zamknięcia jak najszybciej składowisk, które nie otrzymały zezwolenia na kontynuowanie działalności zgodnie z art. 8 wspomnianej dyrektywy

               —

               stwierdzenie, że Republika Słowenii uchybiła zobowiązaniom spoczywającym na niej na podstawie art. 14 lit. c) dyrektywy 1999/31/WE przez to, że nie podjęła w odniesieniu do składowiska Ostri Vrh niezbędnych środków w rozumieniu udzielenia zezwolenia na konieczne prace, ustalenia okresu przejściowego dla pełnej realizacji planu restrukturyzacji i poszanowania wymagań dyrektywy 199/31/WE, z wyjątkiem wymogu, o którym mowa w pkt 1 załącznika I, w ciągu ośmiu lat od dnia określonego w art. 18 ust. 1 tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Słowenii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Zgodnie z art. 14 dyrektywy 1999/31/WE (zwanej dalej „dyrektywą”) państwa członkowskie podejmują środki, aby „składowiska odpadów, które posiadają zezwolenia lub które już działają w czasie transpozycji […] dyrektywy”, to jest w dniu 16 lipca 2001 r. (w wypadku Słowenii w dniu 1 maja 2004 r. – dniu przystąpienia do Unii), zostały poddane ocenie w świetle wymagań dyrektywy i na podstawie tej oceny albo zostały zamknięte jak najszybciej, albo aby zapewniona została zgodność z wymaganiami dyrektywy w terminie ośmiu lat, który upłynął w dniu 16 lipca 2009 r. Termin ten obowiązuje też Słowenię, której nie przyznano okresu przejściowego w tym zakresie w traktacie akcesyjnym.

               2.

               W świetle oświadczeń Republiki Słowenii złożonych na etapie poprzedzającym wniesienie skargi i przy uwzględnieniu decyzji słoweńskich organów administracyjnych, które wynikają z indywidualnych zezwoleń na eksploatację w trakcie procedury zamykania składowiska i po jej zakończeniu, Komisja zakłada w zasadny sposób, że w wypadku siedmiu składowisk (Mislinjska Dobrava, Volče, Izola, Dragonja, Dvori, Mozelj, Tuncovec – OKP) prace w zakresie ich zamknięcia jeszcze trwają, wobec czego Komisja wnosi, że w odniesieniu do tych składowisk Republika Słowenii nie wypełniła jeszcze zobowiązań spoczywających na niej na podstawie art. 14 lit. b) dyrektywy.

               3.

               Na podstawie analizy wszystkich dostępnych informacji, uwzględniając oświadczenia Republiki Słowenii na etapie poprzedzającym wniesienie skargi i w braku jakichkolwiek dowodów przeciwnych, należy stwierdzić, że w wypadku pięciu składowisk (Bočna – Podhom, Dogoše, Mala gora, Tuncovec – steklarna oraz Stara vas) – pomimo oświadczeń Republiki Słowenii, zgodnie z którymi procedura zamknięcia w dużej części została zakończona – nie wydano jeszcze ostatecznej decyzji o zamknięciu, jak wymaga tego art. 14 lit. b) w związku z art. 13 lit. b) dyrektywy. Komisja stwierdza w związku z tym, że w odniesieniu do tych pięciu składowisk Republika Słowenii nie wypełniła jeszcze zobowiązań spoczywających na niej na podstawie art. 14 lit. b) dyrektywy.

               4.

               Na podstawie analizy wszystkich dostępnych informacji, uwzględniając oświadczenia Republiki Słowenii na etapie poprzedzającym wniesienie skargi i w braku jakichkolwiek dowodów przeciwnych, należy stwierdzić, że osiem składowisk (Dolga vas, Jelšane, Stara gora, Rakek – Pretržje, Lokovica, Dolga Poljana, Bukovžlak-Cinkarna, Suhadole) nie otrzymało jeszcze ostatecznej decyzji o zamknięciu, jak wymaga tego art. 14 lit. b) w związku z art. 13 lit. b) dyrektywy, i że ponadto prace w zakresie zamknięcia jeszcze trwają. Komisja stwierdza w związku z tym, że w odniesieniu do tych ośmiu składowisk Republika Słowenii nie wypełniła jeszcze zobowiązań spoczywających na niej na podstawie art. 14 lit. b) dyrektywy.

               5.

               Republika Słowenii nigdy nie przedstawiła dowodu, że dla składowiska Ostri Vrh przed upływem terminu na odpowiedź na uzasadnioną opinię (ani do dnia złożenia niniejszej skargi) przeprowadzona została oceny oddziaływania na środowisko celem jego dalszego funkcjonowania, dzięki której wypełniłaby swoje zobowiązanie wynikające z art. 14 lit. c). Ponadto Komisja stwierdza, że z uzyskanego następczo zezwolenia na prowadzenie działalności w toku procedury zamknięcia i po zamknięciu wynika, że prace w zakresie zamknięcia są jeszcze w toku i że powinny zostać zakończone do 30 maja 2019 r., z czego wynika, że Republika Słowenii w żadnym wypadku nie wypełniła swoich zobowiązań wynikających z art. 14 dyrektywy.


title: Sprawa T-172/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 września 2006 r. — Telefónica przeciwko OHIM — Branch (emergia) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego znaku towarowego emergia — Wcześniejszy wspólnotowy słowny znak towarowy EMERGEA — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Odmowa rejestracji — Artykuł 8 ust.1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/44

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 września 2006 r. — Telefónica przeciwko OHIM — Branch (emergia)
   (Sprawa T-172/04) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego znaku towarowego emergia - Wcześniejszy wspólnotowy słowny znak towarowy EMERGEA - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Odmowa rejestracji - Artykuł 8 ust.1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2006/C 294/93)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Telefónica, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: A. Sirimarco, avocat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Laporta Insa, urzędnik)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą był również, interwenient przed Sądem: David Branch (Reading, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: początkowo C. Berenguer Marsal, następnie I.M. Barroso Sánchez-Lafuente i M.C. Trullols Durán, avocats)
   Przedmiot sprawy
   Skargę o unieważnienie decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 12 marca 2004 r. (sprawa R 676/2002-1), dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu toczącego się między Davidem Branchem a spółką Telefónica, SA.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 179 z dn. 10.7.2004 r.


title: Sprawa T-183/07: Skarga wniesiona w dniu 28 maja 2007 — Polska/Komisja

text:
               7.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/41

         Skarga wniesiona w dniu 28 maja 2007 — Polska/Komisja
   (Sprawa T-183/07)
   (2007/C 155/75)
   Język postępowania: polski
   Strony:

      Strona skarżąca: Rzeczpospolita Polska (Przedstawiciel: E. Ośniecka — Tamecka, pełnomocnik rządu)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej:

               —

               stwierdzenie przez Sąd, na podstawie art. 230 TWE, nieważności w całości lub w części decyzji Komisji K (2007) 1295 wersja ostateczna z dnia 26 marca 2007 r. dotyczącej krajowego planu rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgłoszonego przez Polskę zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady;

               —

               rozpoznanie na podstawie art. 35 ust. 2 regulaminu Sądu sprawy w języku polskim;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania poniesionymi przez Polskę.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej K (2007) 1295 wersja ostateczna z dnia 26 marca 2007 r. dotyczącej krajowego planu rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgłoszonego przez Polskę zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (1), w której Komisja zdecydowała, iż pewne aspekty polskiego Krajowego Planu Rozdziału Uprawnień do Emisji CO2 na lata 2008-2012, notyfikowanego Komisji w dniu 30 czerwca 2006 r. są niezgodne z art. 9 ust. 1, art. 9 ust. 3, art. 10, art. 13 ust. 2 oraz kryteriami wymienionymi w załączniku III do dyrektywy 2003/87/WE. Kwestionowana decyzja ustanawia średni roczny przydział uprawnień do emisji w Polsce na okres 2008-2012 na poziomie około 208,5 mln ton ekwiwalentu dwutlenku węgla. Tym samym redukuje o 26,7 % zaproponowany przez Polskę w notyfikowanym Komisji krajowym planie rozdziału uprawnień do emisji limit emisji dwutlenku węgla w latach 2008-2012 w wysokości 284,6 mln ton.
   W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi, iż Komisja, poprzez powzięcie decyzji po upływie trzymiesięcznego terminu na odrzucenie notyfikowanego przez Polskę krajowego planu rozdziału w całości lub jakiegokolwiek jego aspektu, naruszyła art. 9 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE. Tym samym skarżąca zarzuca Komisji naruszenie istotnych wymogów proceduralnych oraz przekroczenie posiadanych przez nią uprawnień.
   Ponadto skarżąca zarzuca Komisji, iż przy ocenie przedłożonego przez Polskę krajowego planu rozdziału uprawnień na lata 2008-2012, bezpodstawnie odstąpiła od oceny danych przedłożonych przez Polskę w krajowym planie rozdziału i zastąpiła analizę tych danych analizą własnych danych, uzyskanych w wyniku niespójnego zastosowania wybranego przez Komisję modelu analizy ekonomicznej, czym naruszyła art. 9 ust. I dyrektywy 2003/87/WE oraz kryterium 3 wymienione w załączniku III do dyrektywy 2003/87/WE. Tym samym skarżąca zarzuca Komisji naruszenie istotnych wymogów proceduralnych.
   Poza tym skarżąca zarzuca Komisji naruszenie istotnych wymogów proceduralnych twierdząc, iż nieuwzględniając przy wydawaniu kwestionowanej decyzji wiążących Wspólnotę postanowień międzynarodowych (w tym zwłaszcza Protokołu z Kioto), naruszyła ona kryterium 1, 2 oraz 12 wymienione w załączniku III do dyrektywy 2003/87/WE.
   Skarżąca zarzuca również Komisji, iż bezpodstawnie ograniczyła w kwestionowanej decyzji możliwość przenoszenia uprawnień do emisji CO2 z pierwszego (lata 2005-2007) na drugi (lata 2008-2012) okres rozliczeniowy, czym naruszyła art. 9 ust. 3 oraz art. 13 ust. 2 dyrektywy 2003/87/WE. Tym samym skarżąca podnosi zarzut przekroczenia uprawnień posiadanych przez Komisję.
   Skarżąca zarzuca również Komisji naruszenie istotnych wymogów proceduralnych, w związku z faktem, że nie zostały jej, przed wydaniem decyzji, przedstawione podstawy faktyczne, zgodnie z którymi Komisja zamierzała rozstrzygnięcia dokonać. W konsekwencji, według skarżącej, uniemożliwiono jej m. in. ocenę zgodności skarżonej decyzji z art. 175 ust. 2 lit. c TWE w zw. z art. 7 ust. 1 TWE.
   W końcu skarżąca podnosi, iż wydając decyzję bez jakichkolwiek wcześniejszych z nią konsultacji, a także nie biorąc pod uwagę specyfiki bilansu energetycznego Polski, Komisja, skarżoną decyzją może naruszyć bezpieczeństwo energetyczne skarżącej, czym przekroczyła swoje uprawnienia.

      (1)  Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.Urz. L 275, str. 32, Dz.Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 7, str. 24).