title: Sprawy połączone T-383/06 i T-71/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 maja 2008 r. — Icuna.Com przeciwko Parlamentowi (Skarga o stwierdzenie nieważności — Skarga o odszkodowanie — Zamówienia publiczne na usługi — Wspólnotowe postępowanie przetargowe — Odrzucenie oferty — Decyzja o unieważnieniu postępowania przetargowego — Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej — Umorzenie postępowania)

text:
               2.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 197/24

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 maja 2008 r. — Icuna.Com przeciwko Parlamentowi
   (Sprawy połączone T-383/06 i T-71/07) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Skarga o odszkodowanie - Zamówienia publiczne na usługi - Wspólnotowe postępowanie przetargowe - Odrzucenie oferty - Decyzja o unieważnieniu postępowania przetargowego - Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej - Umorzenie postępowania)
   (2008/C 197/42)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Icuna.Com SCRL (Braine-le-Château, Belgia) (przedstawiciele: J. Windey i P. De Bandt, avocats)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: O Caisou-Rousseau i M. Ecker, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   W sprawie T-383/06, po pierwsze, wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 1 grudnia 2006 r. odrzucającej ofertę złożoną przez skarżącą w ramach części 2 (treść programu) procedury przetargowej nr EP/DGINFO/WEBTV/2006/0003, dotyczącej stworzenia i wdrożenia kanału telewizji internetowej Parlamentu Europejskiego oraz, po drugie, żądanie odszkodowania za szkodę jaką miałaby ponieść skarżącą w wyniku przyjęcia zaskarżonej decyzji z dnia 1 grudnia 2006 r. oraz w sprawie T-71/07, po pierwsze, wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 31 stycznia 2007 r. w sprawie unieważnienia postępowania przetargowego EP/DGINFO/WEBTV/2006/0003 dotyczącego stworzenia i wdrożenia kanału telewizji internetowej Parlamentu Europejskiego w zakresie części 2 (treść programu) oraz, po drugie, żądanie odszkodowania za szkodę jaką miałaby ponieść skarżąca w następstwie wydania decyzji z dnia 31 stycznia 2007 r.
   Sentencja

               1)

               Sprawy T-383/06 i T-71/07 zostają połączone w celu wydania postanowienia.

               2)

               W sprawie T-71/07 zarzut niedopuszczalności zostaje rozpoznany łącznie z rozpoznaniem sprawy co do istoty.

               3)

               Skarga w sprawie T-71/07 zostaje oddalona jako oczywiście pozbawiona podstawy prawnej.

               4)

               Nie jest konieczne rozpatrywanie wniosku o stwierdzenie nieważności w sprawie T-383/06.

               5)

               Żądanie odszkodowania w sprawie T-383/06 zostaje oddalone jako oczywiście pozbawione podstawy prawnej.

               6)

               W sprawie T-383/06 Parlament pokrywa własne koszty oraz połowę kosztów poniesionych przez Icuna.Com SCRL włączając w to koszty postępowania w przedmiocie zastosowania środka tymczasowego. Icuna.Com pokrywa połowę własnych kosztów.

               7)

               W sprawie T-71/07 Icuna.Com pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Parlament, włączając w to koszty postępowania w przedmiocie zastosowania środka tymczasowego i koszty związane z zarzutem niedopuszczalności.

      (1)  Dz.U. C 20 z 27.1.2007.


title: Sprawa T-196/09: Postanowienie Sądu z dnia 1 marca 2010 r. — TerreStar Europe przeciwko Komisji

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/78

         Postanowienie Sądu z dnia 1 marca 2010 r. — TerreStar Europe przeciwko Komisji
   (Sprawa T-196/09) (1)

   2010/C 113/115

      Język postępowania: angielski

   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 167 z 18.7.2009.


title: Sprawa T-472/12: Skarga wniesiona w dniu 30 października 2012 r. — Novartis Europharm przeciwko Komisji

text:
               15.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 389/8

         Skarga wniesiona w dniu 30 października 2012 r. — Novartis Europharm przeciwko Komisji
   (Sprawa T-472/12)
   2012/C 389/13
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Novartis Europharm (Horsham, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: C. Schoonderbeek, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej C(2012) 5894 wersja ostateczna z dnia 16 sierpnia 2012 r. przyznającej Teva Pharma BV pozwolenie na wprowadzenie do obrotu zgodnie z art. 3 rozporządzenia (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. ustanawiającego wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiającego Europejską Agencję Leków (Dz.U. 2004 L 136, s. 1); oraz

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi jeden zarzut dotyczący niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji, w zakresie w jakim stanowi ona naruszenie praw odnoszących się do ochrony danych Novartis Europharm Ltd. w odniesieniu do jej produktu Aclasta zgodnie z art. 13 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2309/93 (1) w związku z art. 89 rozporządzenia nr (WE) nr 726/2004. Ponieważ Aclasta przyznane zostało oddzielne i niezależne pozwolenie na wprowadzenie do obrotu w wyniku zcentralizowanej procedury, pozwolenie na Aclasta nie jest objęte zakresem tego samego ogólnego pozwolenia na wprowadzenie do obrotu co pozwolenie na Zometa (inny produkt Novartis Europharm Ltd), jak stanowi art. 6 ust. 1 dyrektywy 2001/83/WE (2) dla celów ochrony danych.
   Ponadto zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem w zakresie w jakim stanowi naruszenie art. 10 ust. 1 dyrektywy 2001/83/WE z uwagi na fakt, że nie wygasła ochrona danych w odniesieniu do referencyjnego produktu leczniczego Aclasta, a zatem nie zostały spełnione przesłanki wydania pozwolenia na wprowadzenie do obrotu w rozumieniu tego artykułu.

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2309/93 z dnia 22 lipca 1993 r. ustanawiające wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiające Europejską Agencję ds. Oceny Produktów Leczniczych (Dz.U. 1993 L 214, s. 1).

      (2)  Dyrektywa 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. 2001 L 311, s. 67).


title: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 15 lipca 2004 r. w sprawie C-349/01 (wniosek Arbeitsgericht Bielefeld o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Betriebsrat der Firma ADS Anker GmbH przeciwko ADS Anker GmbH (Polityka socjalna — Art. 4 i 11 dyrektywy 94/45/WE — Europejska Rada Zakładowa — Informowanie i konsultowanie pracowników w przedsiębiorstwach lub w grupach przedsiębiorstw o zasięgu wspólnotowym — Obowiązek kierownictwa centralnego do dostarczania przedstawicielom pracowników pewnych informacji)

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/2

      WYROK TRYBUNAŁU

   (szósta izba)
   z dnia 15 lipca 2004 r.
   w sprawie C-349/01 (wniosek Arbeitsgericht Bielefeld o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Betriebsrat der Firma ADS Anker GmbH przeciwko ADS Anker GmbH (1)

   (Polityka socjalna - Art. 4 i 11 dyrektywy 94/45/WE - Europejska Rada Zakładowa - Informowanie i konsultowanie pracowników w przedsiębiorstwach lub w grupach przedsiębiorstw o zasięgu wspólnotowym - Obowiązek kierownictwa centralnego do dostarczania przedstawicielom pracowników pewnych informacji)
   (2004/C 228/03)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-349/01, której przedmiotem był skierowany do Trybunału, na mocy art. 234 WE, przez Arbeitsgericht Bielefeld (Niemcy), wniosek o wydanie, w ramach zawisłego przed tym sądem sporu między Betriebsrat der Firma ADS Anker GmbH a ADS Anker GmbH, orzeczenia w trybie prejudycjalnym w przedmiocie wykładni art. 4 i 11 dyrektywy Rady 94/45/WE z dnia 22 września 1994 r. w sprawie ustanowienia Europejskiej Rady Zakładowej lub trybu informowania i konsultowania pracowników w przedsiębiorstwach lub w grupach przedsiębiorstw o zasięgu wspólnotowym (Dz.U. L 254, str. 64), Trybunał (szósta izba), w składzie: V. Skouris, pełniący obowiązki prezesa szóstej izby, C. Gulman, J.-P. Puissochet, F. Macken (sprawozdawca) i N. Colneric, sędziowie, rzecznik generalny: A. Tizzano, sekretarz: H. A. Rühl, główny administrator, wydał dnia 15 lipca 2004 r. wyrok o następującym rozstrzygnięciu:
   Art. 4 ust. 1 i art. 11 dyrektywy Rady 94/45/WE z dnia 22 września 1994 r. w sprawie ustanowienia Europejskiej Rady Zakładowej lub trybu informowania i konsultowania pracowników w przedsiębiorstwach lub w grupach przedsiębiorstw o zasięgu wspólnotowym (Dz.U. L 254, str. 64) powinny być interpretowane w ten sposób, że Państwa Członkowskie są zobowiązane do nałożenia na przedsiębiorstwo mające siedzibę na ich terytorium i stanowiące centralne kierownictwo grupy przedsiębiorstw o zasiągu wspólnotowym w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. e) i art. 3 ust. 1 dyrektywy albo domniemane centralne kierownictwo w rozumieniu art. 4 ust. 2 zdanie drugie, obowiązku do przekazania innemu przedsiębiorstwu z tej samej grupy z siedzibą w innym Państwie Członkowskim informacji, o które wystąpił do niego przedstawiciel pracowników w przypadku, w którym to inne przedsiębiorstwo nie posiada takich informacji i w którym są one niezbędne do podjęcia negocjacji w sprawie ustanowienia europejskiej rady zakładowej.

      (1)  Dz.U. C 369 z 22.12.2001.


title: Sprawa F-27/14: Skarga wniesiona w dniu 24 marca 2014 r. – ZZ przeciwko ESDZ

text:
               16.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/43

         Skarga wniesiona w dniu 24 marca 2014 r. – ZZ przeciwko ESDZ
   (Sprawa F-27/14)
   2014/C 184/72
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat S. Orlandi)

      Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji, mocą której skarżący został odwołany ze służby bez zmniejszenia praw emerytalnych ze skutkiem na dzień 1 lutego 2014 r. w następstwie postępowania dyscyplinarnego wszczętego po stwierdzeniu przez organy krajowe winy skarżącego za nadużycia w związku z postępowaniami w przedmiocie europejskich zamówień publicznych, fałszerstwo i wyłudzenie, pranie pieniędzy i korupcje.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 16 stycznia 2014 r., mocą której ESDZ odwołał skarżącego ze służby bez zmniejszenia praw emerytalnych.

               —

               obciążenie ESDZ kosztami postępowania.


title: Sprawa C-37/07: Skarga wniesiona w dniu 1 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej

text:
               24.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/8

         Skarga wniesiona w dniu 1 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-37/07)
   (2007/C 69/18)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciel: M. Condou-Durande, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Republika Francuska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotyczącej statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi (1) lub w każdym razie nie powiadamiając o ich przyjęciu Komisji, Republika Francuska uchybiła swoim zobowiązaniom, ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Francuskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy 2003/109/WE upłynął w dniu 23 stycznia 2006 r.

      (1)  Dz.U. 2004, L 16, str. 44.


title: Sprawa T-384/10: Wyrok Sądu z dnia 29 maja 2013 r. — Hiszpania przeciwko Komisji (Fundusz Spójności — Rozporządzenie (WE) nr 1164/94 — Projekty dotyczące zaopatrzenia w wodę miejscowości położonych w zlewni Gwadiany w okręgu Andévalo, asenizacji i oczyszczania ścieków w zlewni Gwadalkiwiru oraz zaopatrzenia w wodę systemów ponadgminnych w prowincjach Granada i Malaga — Częściowe cofnięcie pomocy finansowej — Zamówienia publiczne na roboty i usługi — Pojęcie „obiekt budowlany” — Podział zamówień — Ustalanie korekt finansowych — Artykuł H ust. 2 załącznika II do rozporządzenia nr 1164/94 — Proporcjonalność)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/63

         Wyrok Sądu z dnia 29 maja 2013 r. — Hiszpania przeciwko Komisji
   (Sprawa T-384/10) (1)

   (Fundusz Spójności - Rozporządzenie (WE) nr 1164/94 - Projekty dotyczące zaopatrzenia w wodę miejscowości położonych w zlewni Gwadiany w okręgu Andévalo, asenizacji i oczyszczania ścieków w zlewni Gwadalkiwiru oraz zaopatrzenia w wodę systemów ponadgminnych w prowincjach Granada i Malaga - Częściowe cofnięcie pomocy finansowej - Zamówienia publiczne na roboty i usługi - Pojęcie „obiekt budowlany” - Podział zamówień - Ustalanie korekt finansowych - Artykuł H ust. 2 załącznika II do rozporządzenia nr 1164/94 - Proporcjonalność)
   2013/C 225/141
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: początkowo J. M. Rodríguez Cárcamo, a następnie A. Rubio González, abogados del Estado)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Steiblytė, D. Kukovec i B. Conte, pełnomocnicy, wspierani początkowo przez J. Rivasa Andrésa, X. Garcíę Garcíę, adwokatów, oraz de M. Vilarasau Slade, solicitor, a następnie przez J. Rivasa Andrésa oraz X. Garcíę Garcíę)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2010) 4147 z dnia 30 czerwca 2010 r. obniżającej pomoc finansową przyznaną w ramach Funduszu Spójności na następujące projekty (grupy projektów): „Abastecimiento de agua a poblaciones ubicadas en la Cuenca Hidrográfica del Río Guadiana: Comarca de Andévalo” (Zaopatrzenie w wodę miejscowości położonych w zlewni Gwadiany: okręg Andévalo) (2000.ES.16.C.PE.133), „Saneamiento y depuración en la Cuenca del Guadalquivir: Guadaira, Aljarafe y EE NN PP del Guadalquivir” (Asenizacja i oczyszczanie ścieków w zlewni Gwadalkiwiru: Guadaira, Aljarafe i EE NN PP Gwadalkiwiru) (2000.16.C.PE.066) oraz „Abastecimiento de agua a sistemas supramunicipales de las provincias de Grenada y Málaga” (Zaopatrzenie w wodę systemów ponadgminnych w prowincjach Granada i Malaga) (2002.ES.16.C.PE.061).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 288 z 23.10.2010.


title: Sprawa F-75/09: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 23 listopada 2010 r. — Wenig przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Wniosek o wsparcie — Szkoda dla reputacji i naruszenie domniemania niewinności)

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/61

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 23 listopada 2010 r. — Wenig przeciwko Komisji
   (Sprawa F-75/09) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Wniosek o wsparcie - Szkoda dla reputacji i naruszenie domniemania niewinności)
   2011/C 30/116
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Fritz Harald Wenig (Woluwé-Saint-Pierre, Belgia) (przedstawiciele: początkowo adwokaci G.-A. Dal i D. Voillemot, następnie adwokaci G.-A. Dal, D. Voillemot, T. Bontinck i S. Woog)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i D. Martin, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności dorozumianej decyzji o oddaleniu wniosku skarżącego z dnia 23 września 2008 r. o wsparcie przez Komisję Europejską i po drugie żądanie stwierdzenia nieważności decyzji odmownej, wydanej przez Komisję Europejską w dniu 14 listopada 2008 r.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga F.H. Weniga zostaje oddalona.

               2)

               F.H. Wenig zostaje obciążony całością kosztów postępowania.

      (1)  Dz.U. C 267 z 7.11.2009, s. 85.


title: Sprawa F-106/10: Skarga wniesiona w dniu 22 października 2010 r. — Gross i in. przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości

text:
               5.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/34

         Skarga wniesiona w dniu 22 października 2010 r. — Gross i in. przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości
   (Sprawa F-106/10)
   2011/C 72/55
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Ivo Gross (Luksemburg, Luksemburg) i in. (przedstawiciel: adwokat J. Kayser)

      Strona pozwana: Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji zawartych w rozliczeniach zaległego wynagrodzenia skarżących za okres od lipca do grudnia 2009 r. i w rozliczeniach wynagrodzenia sporządzonych od dnia 1 stycznia 2010 r. w ramach corocznego dostosowania wynagrodzeń i emerytur urzędników i innych pracowników na podstawie rozporządzenia Rady (UE, Euratom) nr 1296/2009 z dnia 23 grudnia 2009 r.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego w sprawie dostosowania wynagrodzeń skarżących, znajdujących wyraz w paskach wypłaty dotyczących zaległego dostosowania za 12/2009, dostarczonych w 2010 r., w paskach wypłaty za 1/2010, 2/2010, 3/2010, 4/2010, 5/2010, 6/2010, 7/2010,8/2010,9/2010 oraz we wszystkich późniejszych paskach wypłaty, do czasu wydania orzeczenia kończącego postępowanie w niniejszej sprawie, ze względu na to, że niezgodnie prawem zastosowano w nich wysokość dostosowania wynagrodzenia wynoszącą 1,85 %, zamiast 3,7 %;

               —

               Obciążenie Trybunału Sprawiedliwości kosztami postępowania.


title: Sprawa C-278/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem High Court of Justice (England and Wales), Chancery Division, wydanym dnia 22 czerwca 2005 r., w sprawie Carol Marilyn Robins i John Burnett przeciwko Secretary of State for Work and Pensions

text:
               1.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem High Court of Justice (England and Wales), Chancery Division, wydanym dnia 22 czerwca 2005 r., w sprawie Carol Marilyn Robins i John Burnett przeciwko Secretary of State for Work and Pensions
   (Sprawa C-278/05)
   (2005/C 243/09)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 6 lipca 2005 r. do sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem High Court of Justice (England and Wales), Chancery Division, wydanym w dniu 22 czerwca 2005 r. w sprawie Carol Marilyn Robins i John Burnett przeciwko Secretary of State for Work and Pensions.
   Court of Justice (England and Wales), Chancery Division zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1.

               Czy art. 8 ust. 1 dyrektywy 80/987/EWG (1) winien być interpretowany w ten sposób, że wymaga od Państw Członkowskich zapewnienia za pomocą wszelkich niezbędnych do tego środków, by opierające się na wysokości ostatniego wynagrodzenia prawa, nabyte przez pracowników z tytułu zakładowych lub międzyzakładowych uzupełniających systemów ubezpieczenia emerytalnego, były w całości finansowane przez Państwa Członkowskie w przypadku niewypłacalności ich własnego pracodawcy, gdy aktywa tych systemów nie wystarczają na zaspokojenie owych świadczeń?

               2.

               W przypadku negatywnej odpowiedzi na pytanie pierwsze, czy transpozycja wymogów zawartych w art. 8 jest wystarczająca w przypadku takiego ustawodawstwa krajowego, jak opisane powyżej, obowiązujące w Zjednoczonym Królestwie?

               3.

               W przypadku gdyby przepisy ustawodawcze Zjednoczonego Królestwa okazały się niezgodne z art. 8, to jakie kryterium powinien sąd krajowy zastosować celem określenia czy uchybienie prawu wspólnotowemu, które z tego wynika jest wystarczająco poważne, by powodować odpowiedzialność odszkodowawczą? W szczególności czy wystarczy proste uchybienie, by wykazać istnienie wystarczająco poważnego naruszenia, czy też powinno mieć miejsce oczywiste i ciężkie naruszenie przez Państwo Członkowskie granic kompetencji ustawodawczej, czy też należy zastosować inne kryterium, a jeżeli tak, to jakie?

      (1)  Dyrektywa Rady Wspólnot Europejskich 80/987/CEE z dnia 20 grudnia 1980 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy, Dz.U. L 283, str. 23.


title: Sprawa C-266/13: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 19 marca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – L. Kik/Staatssecretaris van Financiën (Odesłanie prejudycjalne — Zabezpieczenie społeczne — Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 — Umowa zawarta między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z jednej strony a Konfederacją Szwajcarską z drugiej strony w sprawie swobodnego przepływu osób — Obywatel państwa członkowskiego, w którym zamieszkuje, pracujący w charakterze pracownika najemnego na pokładzie statku-platformy do układania rurociągów pływającego pod banderą państwa trzeciego — Pracownik zatrudniony początkowo przez przedsiębiorstwo mające siedzibę w Niderlandach, a następnie przez przedsiębiorstwo z siedzibą w Szwajcarii — Praca świadczona początkowo nad szelfem kontynentalnym przypadającym na państwo trzecie, a następnie na wodach międzynarodowych i nad częścią szelfu kontynentalnego przypadającego na pewne państwa członkowskie — Podmiotowy zakres zastosowania tego rozporządzenia — Ustalenie właściwego ustawodawstwa)

text:
               11.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/2

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 19 marca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – L. Kik/Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-266/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Zabezpieczenie społeczne - Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 - Umowa zawarta między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z jednej strony a Konfederacją Szwajcarską z drugiej strony w sprawie swobodnego przepływu osób - Obywatel państwa członkowskiego, w którym zamieszkuje, pracujący w charakterze pracownika najemnego na pokładzie statku-platformy do układania rurociągów pływającego pod banderą państwa trzeciego - Pracownik zatrudniony początkowo przez przedsiębiorstwo mające siedzibę w Niderlandach, a następnie przez przedsiębiorstwo z siedzibą w Szwajcarii - Praca świadczona początkowo nad szelfem kontynentalnym przypadającym na państwo trzecie, a następnie na wodach międzynarodowych i nad częścią szelfu kontynentalnego przypadającego na pewne państwa członkowskie - Podmiotowy zakres zastosowania tego rozporządzenia - Ustalenie właściwego ustawodawstwa))
   (2015/C 155/02)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca skargę kasacyjną: L. Kik

      Druga strona postępowania: Staatssecretaris van Financiën

      Sentencja

               1)

               Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w wersji zmienionej i uaktualnionej rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., ze zmianami wprowadzonymi rozporządzeniem Rady (WE) nr 307/1999 z dnia 8 lutego 1999 r., należy interpretować w ten sposób, że pracownik najemny, który – tak jak L. Kik – jest obywatelem państwa członkowskiego, w którym zamieszkuje i gdzie jego dochody podlegają opodatkowaniu, który pracuje na pokładzie statku-platformy do układania rurociągów pływającego pod banderą państwa trzeciego i nawigującego w różnych obszarach świata, w szczególności na wysokości części szelfu kontynentalnego przypadającego na pewne państwa członkowskie, poprzednio zatrudniony przez przedsiębiorstwo mające siedzibę w państwie członkowskim jego miejsca zamieszkania, który zmienia pracodawcę i obecnie jest zatrudniony przez przedsiębiorstwo z siedzibą w Szwajcarii, w dalszym ciągu zamieszkując w tym samym państwie członkowskim i pływając na tym samym statku, jest objęty podmiotowym zakresem zastosowania tego rozporządzenia nr 14087/71, w wersji zmienionej i uaktualnionej rozporządzeniem nr 118/97, ze zmianami wprowadzonymi rozporządzeniem nr 307/1999.

               2)

               Przepisy regulujące ustalenie właściwego ustawodawstwa krajowego zawarte w tytule II rozporządzenia nr 1408/71 należy interpretować w ten sposób, że obywatel państwa członkowskiego albo Konfederacji Szwajcarskiej, a więc państwa traktowanego dla celów stosowania tego rozporządzenia jak państwo członkowskie, który wykonuje pracę najemną na pokładzie statku pływającego pod banderą państwa trzeciego i poza terytorium Unii, włącznie z obszarem nad szelfem kontynentalnym państwa członkowskiego, lecz zatrudniony przez przedsiębiorstwo z siedzibą na terytorium Konfederacji Szwajcarskiej, podlega ustawodawstwu państwa siedziby swojego pracodawcy. Jednakże w okolicznościach takich jak w postępowaniu głównym, w sytuacji gdy zastosowanie tego rozporządzenia powodowałoby objęcie systemem ubezpieczenia dobrowolnego, bądź nie powodowałoby objęcia żadnym systemem zabezpieczenia społecznego, obywatel ten podlegałby wyłącznie ustawodawstwu państwa członkowskiego miejsca swojego zamieszkania.

      (1)  Dz.U. C 207 z 20.7.2013.


title: Sprawa C-349/14: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 21 maja 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État – Francja) – Ministre délégué, chargé du budget/Marlène Pazdziej (Odesłanie prejudycjalne — Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej — Artykuł 12 akapit drugi — Podatek pobierany na rzecz gmin obciążający osoby posiadające lokal mieszkalny lub korzystające z lokalu mieszkalnego na terytorium tych gmin — Pułap — Środek socjalny — Uwzględnienie dochodów, wynagrodzeń i dodatków wypłacanych przez Unię Europejską jej urzędnikom i innym pracownikom)

text:
               20.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 236/20

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 21 maja 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État – Francja) – Ministre délégué, chargé du budget/Marlène Pazdziej
   (Sprawa C-349/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej - Artykuł 12 akapit drugi - Podatek pobierany na rzecz gmin obciążający osoby posiadające lokal mieszkalny lub korzystające z lokalu mieszkalnego na terytorium tych gmin - Pułap - Środek socjalny - Uwzględnienie dochodów, wynagrodzeń i dodatków wypłacanych przez Unię Europejską jej urzędnikom i innym pracownikom))
   (2015/C 236/28)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil d'État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ministre délégué, chargé du budget

      Strona pozwana: Marlène Pazdziej

      Sentencja

   Artykuł 12 akapit drugi Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej, załączonego do traktatów UE, FUE i EWEA, należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on obowiązywaniu przepisów krajowych takich jak te będące przedmiotem postępowania głównego, które uwzględniają dochody, wynagrodzenia i dodatki wypłacane przez Unię Europejską jej urzędnikom i innym pracownikom w celu ustalenia pułapu składki należnej z tytułu podatku mieszkaniowego pobieranego na rzecz władz regionalnych i lokalnych, w związku z ewentualną ulgą w tym podatku.

      (1)  Dz.U. C 372 z 20.10.2014.


title: Sprawa C-181/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Belgia) w dniu 31 marca 2016 r. – Sadikou Gnandi/État belge

text:
               30.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Belgia) w dniu 31 marca 2016 r. – Sadikou Gnandi/État belge
   (Sprawa C-181/16)
   (2016/C 191/26)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil d'État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Sadikou Gnandi

      Strona przeciwna: État belge

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 5 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (1), który zobowiązuje państwa członkowskie do przestrzegania przy wdrażaniu tej dyrektywy zasady non-refoulement, a także prawa do skutecznego środka prawnego zagwarantowanego w art. 13 ust. 1 tej dyrektywy oraz art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, powinien być interpretowany w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie możliwości wydania decyzji nakazującej powrót, o której mowa w art. 6 ww. dyrektywy 2008/115/WE, w art. 52/3 § 1 ustawy z dnia 15 grudnia 1980 r. o wjeździe na terytorium, pobycie, osiedlaniu się i zobowiązywaniu cudzoziemców do powrotu oraz w art. 75 § 2 dekretu królewskiego z dnia 8 października 1981 r. w sprawie wjazdu na terytorium, pobytu, osiedlania się i zobowiązywania cudzoziemców do powrotu, w następstwie oddalenia przez Commissaire général aux réfugiés et aux apatrides wniosku o udzielenie azylu, czyli przed wyczerpaniem środków zaskarżenia od powyższej decyzji oddalającej oraz przed ostatecznym zakończeniem procedury azylowej?

      (1)  Dz.U. L 348, s. 98.


title: Sprawa C-173/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative d'appel de Lyon (Francja) w dniu 9 kwietnia 2013 r. — Maurice Leone, Blandine Leone przeciwko Garde des Sceaux, Ministre de la Justice, Caisse nationale de retraite des agents des collectivités locales

text:
               15.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative d'appel de Lyon (Francja) w dniu 9 kwietnia 2013 r. — Maurice Leone, Blandine Leone przeciwko Garde des Sceaux, Ministre de la Justice, Caisse nationale de retraite des agents des collectivités locales
   (Sprawa C-173/13)
   2013/C 171/40
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour administrative d'appel de Lyon.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Maurice Leone, Blandine Leone

      Druga strona postępowania: Garde des Sceaux, Ministre de la Justice, Caisse nationale de retraite des agents des collectivités locales

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy postanowienia art. L. 24 w związku z art. R. 37 kodeksu emerytur cywilnych i wojskowych w brzmieniu wynikającym ze znowelizowanej ustawy budżetowej nr 2004-1485 z dnia 30 grudnia 2004 r. oraz z dekretu nr 2005-449 z dnia 10 maja 2005 r. mogą być uznane za wprowadzające dyskryminację pośrednią między mężczyznami i kobietami w rozumieniu art. 157 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej?

               2)

               Czy postanowienia art. 15 dekretu nr 2003-1306 z dnia 26 grudnia 2003 r. w sprawie systemu emerytur urzędników należących do krajowego funduszu emerytalnego urzędników samorządowych mogą być uznane za wprowadzające dyskryminację pośrednią między mężczyznami i kobietami w rozumieniu art. 157 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej?

               3)

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na jedno z dwóch pierwszych pytań, czy taka dyskryminacja pośrednia może być uzasadniona postanowieniami art. 157 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej?


title: Sprawa T-108/08: Wyrok Sądu z dnia 15 lipca 2011 r. — Zino Davidoff przeciwko OHIM — Kleinakis kai SIA (GOOD LIFE) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego GOOD LIFE — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy GOOD LIFE — Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego — Obowiązek staranności — Artykuł 74 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 76 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/46

         Wyrok Sądu z dnia 15 lipca 2011 r. — Zino Davidoff przeciwko OHIM — Kleinakis kai SIA (GOOD LIFE)
   (Sprawa T-108/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego GOOD LIFE - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy GOOD LIFE - Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego - Obowiązek staranności - Artykuł 74 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 76 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2011/C 269/100
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Zino Davidoff SA (Fryburg, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci H. Kunz-Hallstein i R. Kunz-Hallstein)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: R. Pethke i J. Laporta Insa, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: I. Kleinakis kai SIA OE (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: adwokat K. Siotou)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 30 listopada 2007 r. (sprawa R 298/2007-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy I. Kleinakis kai SIA OE a Zino Davidoff S.A.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 30 listopada 2007 r. (sprawa R 298/2007-2).

               2)

               OHIM pokrywa koszty własne oraz koszty poniesione przez Zino Davidoff SA.

               3)

               I. Kleinakis kai SIA OE pokrywa swe własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 116 z 9.5.2008.


title: Postanowienie Trybunału (czwarta izba) z dnia 18 stycznia 2005 r. w sprawie C-325/03 P José Luis Zuazaga Meabe przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)(OHIM)) (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Skarga o uchylenie orzeczenia — Niedopuszczalność z powodu opóźnienia — Oczywiście bezzasadne odwołanie)

text:
               30.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/11

      POSTANOWIENIE TRYBUNAŁU

   (czwarta izba)
   z dnia 18 stycznia 2005 r.
   w sprawie C-325/03 P José Luis Zuazaga Meabe przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)(OHIM)) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Skarga o uchylenie orzeczenia - Niedopuszczalność z powodu opóźnienia - Oczywiście bezzasadne odwołanie)
   (2005/C 106/20)
   Język postępowania: hiszpański
   W sprawie C-325/03 P, mającej za przedmiot odwołanie w trybie art. 56 Statutu Trybunału Sprawiedliwości, które wpłynęło w dniu 21 lipca 2003 r. wniesione przez José Luisa Zuazagę Meabe'a, zamieszkałego w Bilbao (Hiszpania), (adwokaci: J. A. Calderón Chavero i N. Moya Fernández), w której pozostałymi uczestnikami byli: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), (pełnomocnicy: O. Montalto i I. de Medrano Caballero) oraz Banco Bilbao Vizcaya Argentaria SA (BBVA), z siedzibą w Madrycie (Hiszpania), (adwokat: J. de Rivera Lamo de Espinosa), Trybunał (czwarta izba), w składzie: K. Lenaerts, prezes izby, J. N. Cunha Rodrigues i M. Ilešič (sprawozdawca), sędziowie; rzecznik generalny: M. Poiares Maduro, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 18 stycznia 2005 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Odwołanie zostaje odrzucone

               2.

               J.L. Zuazaga Meabe poniesie koszty własne oraz koszty Banco Bilbao Vizcaya Argentaria SA

               3.

               Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) poniesie koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 239 z 4.10.2003.


title: Sprawa C-95/14: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 16 lipca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Milano – Włochy) – Unione nazionale industria conciaria (UNIC), Unione Nazionale dei Consumatori di Prodotti in Pelle, Materie Concianti, Accessori e Componenti (Unicopel)/FS Retail, Luna srl, Gatsby srl (Odesłanie prejudycjalne — Swobodny przepływ towarów — Artykuły 34 – 36 TFUE — Środki o skutku równoważnym — Dyrektywa 94/11/WE — Artykuły 3 i 5 — Harmonizacja wyczerpująca — Zakaz utrudniania wprowadzania do obrotu obuwia spełniającego wymogi dyrektywy 94/11 dotyczące etykietowania — Przepisy krajowe nakazujące wskazanie na etykiecie kraju pochodzenia produktów przetworzonych za granicą opisanych przy użyciu włoskiego słowa „pelle” — Produkty dopuszczone do swobodnego obrotu)

text:
               14.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 302/6

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 16 lipca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Milano – Włochy) – Unione nazionale industria conciaria (UNIC), Unione Nazionale dei Consumatori di Prodotti in Pelle, Materie Concianti, Accessori e Componenti (Unicopel)/FS Retail, Luna srl, Gatsby srl
   (Sprawa C-95/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Swobodny przepływ towarów - Artykuły 34 – 36 TFUE - Środki o skutku równoważnym - Dyrektywa 94/11/WE - Artykuły 3 i 5 - Harmonizacja wyczerpująca - Zakaz utrudniania wprowadzania do obrotu obuwia spełniającego wymogi dyrektywy 94/11 dotyczące etykietowania - Przepisy krajowe nakazujące wskazanie na etykiecie kraju pochodzenia produktów przetworzonych za granicą opisanych przy użyciu włoskiego słowa „pelle” - Produkty dopuszczone do swobodnego obrotu))
   (2015/C 302/07)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale di Milano

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Unione nazionale industria conciaria (UNIC), Unione Nazionale dei Consumatori di Prodotti in Pelle, Materie Concianti, Accessori e Componenti (Unicopel)

      Strona pozwana: FS Retail, Luna srl, Gatsby srl

      Sentencja

   Artykuły 3 i 5 dyrektywy 94/11/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 marca 1994 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich odnoszących się do etykietowania materiałów używanych w głównych częściach składowych obuwia przeznaczonego do sprzedaży konsumentom należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom państwa członkowskiego tego rodzaju, jak przepisy omawiane w postępowaniu głównym, zakazującym między innymi wprowadzania do obrotu skórzanych składników obuwia pochodzących z innych państw członkowskich lub z państw trzecich, które w tym drugim przypadku zostały już wprowadzone do obrotu w innym państwie członkowskim lub w rozpatrywanym państwie członkowskim, jeśli na produktach tych nie wskazano informacji o państwie pochodzenia.

      (1)  Dz.U. C 245 z 28.7.2014.


title: Sprawa C-165/13: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 3 lipca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof – Niemcy) – Stanislav Gross przeciwko Hauptzollamt Braunschweig (Podatki — Dyrektywa 92/12/EWG — Artykuły 7 – 9 — Ogólne zasady dotyczące wyrobów objętych podatkiem akcyzowym — Wyroby dopuszczone do konsumpcji w państwie członkowskim i przechowywane do celów handlowych w innym państwie członkowskim — Wymagalność podatku akcyzowego względem posiadacza tych wyrobów, który nabył je w państwie członkowskim przeznaczenia — Nabycie po zakończeniu czynności przywozu)

text:
               1.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 292/7

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 3 lipca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof – Niemcy) – Stanislav Gross przeciwko Hauptzollamt Braunschweig
   (Sprawa C-165/13) (1)

   ((Podatki - Dyrektywa 92/12/EWG - Artykuły 7 – 9 - Ogólne zasady dotyczące wyrobów objętych podatkiem akcyzowym - Wyroby dopuszczone do konsumpcji w państwie członkowskim i przechowywane do celów handlowych w innym państwie członkowskim - Wymagalność podatku akcyzowego względem posiadacza tych wyrobów, który nabył je w państwie członkowskim przeznaczenia - Nabycie po zakończeniu czynności przywozu))
   2014/C 292/09
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Stanislav Gross

      Strona pozwana: Hauptzollamt Braunschweig

      Sentencja

   Artykuł 9 ust. 1 dyrektywy Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania, zmienionej dyrektywą Rady 92/108/EWG z dnia 14 grudnia 1992 r., w związku z art. 7 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że przepis ów umożliwia państwu członkowskiemu uznanie za dłużnika podatku akcyzowego osobę przechowującą na obszarze podatkowym tego państwa dla celów handlowych wyroby objęte podatkiem akcyzowym, dopuszczone do konsumpcji w innym państwie członkowskim, w okolicznościach tego rodzaju, jakie miały miejsce w postępowaniu głównym, chociaż osoba ta nie była pierwszym posiadaczem owych wyrobów w państwie członkowskim przeznaczenia.

      (1)  Dz.U. C 207 z 20.7.2013.


title: Sprawa C-170/07: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 5 czerwca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Rzeczpospolitej Polskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Podatki wewnętrzne — Obowiązek badania technicznego przywożonych pojazdów używanych — Artykuły 28 WE i 30 WE — Dyrektywa 96/96/WE — Uznawanie badań technicznych przeprowadzonych w innych państwach członkowskich)

text:
               19.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/4

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 5 czerwca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Rzeczpospolitej Polskiej
   (Sprawa C-170/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Podatki wewnętrzne - Obowiązek badania technicznego przywożonych pojazdów używanych - Artykuły 28 WE i 30 WE - Dyrektywa 96/96/WE - Uznawanie badań technicznych przeprowadzonych w innych państwach członkowskich)
   (2008/C 183/06)
   Język postępowania: polski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Hottiaux i K. Herrmann, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciel: E. Ośniecka-Tamecka, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 28 WE — Przepisy krajowe wprowadzające wymóg badań technicznych przywożonych pojazdów używanych, przed ich rejestracją, wobec braku takiego wymogu w stosunku do krajowych pojazdów znajdujących się w tych samych okolicznościach
   Sentencja

               1)

               Wprowadzając przed rejestracją w Polsce wymóg badania technicznego w stosunku do przywożonych pojazdów używanych zarejestrowanych uprzednio w innych państwach członkowskich, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 28 WE.

               2)

               Rzeczpospolita Polska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 183 z 4.8.2007.


title: Sprawa T-393/12: Wyrok Sądu z dnia 22 stycznia 2015 r. – Tsujimoto/OHIM – Kenzo (KENZO) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego KENZO — Wcześniejszy słowny znak towarowy KENZO — Względna podstawa odmowy rejestracji — Renoma — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009 — Nieprzedstawienie dokumentów w odpowiednim terminie — Uznanie przysługujące izbie odwoławczej — Artykuł 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               9.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 81/15

         Wyrok Sądu z dnia 22 stycznia 2015 r. – Tsujimoto/OHIM – Kenzo (KENZO)
   (Sprawa T-393/12) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego KENZO - Wcześniejszy słowny znak towarowy KENZO - Względna podstawa odmowy rejestracji - Renoma - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009 - Nieprzedstawienie dokumentów w odpowiednim terminie - Uznanie przysługujące izbie odwoławczej - Artykuł 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009])
   (2015/C 081/19)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Kenzo Tsujimoto (Osaka, Japonia) (przedstawiciel: adwokat A. Wenninger-Lenz)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Bullock, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Kenzo (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci P. Roncaglia, G. Lazzeretti i N. Parrotta)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 29 maja 2012 r. (sprawa R 1659/2011-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Kenzo a Kenzem Tsujimotem.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Kenzo Tsujimoto zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 355 z 17.11.2012.


title: Sprawa C-298/15: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 5 kwietnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas – Litwa) – UAB „Borta”/Klaipėdos valstybinio jūrų uosto direkcija VĮ (Odesłanie prejudycjalne — Zamówienia publiczne — Dyrektywa 2004/17/WE — Wartość zamówienia leżąca poniżej progu przewidzianego przez tę dyrektywę — Artykuły 49 TFUE i 56 TFUE — Ograniczenie korzystania z podwykonawstwa — Złożenie wspólnej oferty — Zdolności zawodowe oferentów — Zmiany specyfikacji istotnych warunków zamówienia)

text:
               29.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 168/6

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 5 kwietnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas – Litwa) – UAB „Borta”/Klaipėdos valstybinio jūrų uosto direkcija VĮ
   (Sprawa C-298/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Zamówienia publiczne - Dyrektywa 2004/17/WE - Wartość zamówienia leżąca poniżej progu przewidzianego przez tę dyrektywę - Artykuły 49 TFUE i 56 TFUE - Ograniczenie korzystania z podwykonawstwa - Złożenie wspólnej oferty - Zdolności zawodowe oferentów - Zmiany specyfikacji istotnych warunków zamówienia))
   (2017/C 168/06)
   Język postępowania: litewski

      Sąd odsyłający

   Lietuvos Aukščiausiasis Teismas

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: UAB „Borta”

      Strona pozwana: Klaipėdos valstybinio jūrų uosto direkcija VĮ

      Sentencja

               1)

               W odniesieniu do zamówienia publicznego, które nie wchodzi w zakres stosowania dyrektywy 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. koordynującej procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych, zmienionej rozporządzeniem Komisji (UE) nr 1336/2013 z dnia 13 grudnia 2013 r., lecz które ma niewątpliwe znaczenie transgraniczne, art. 49 i 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak art. 24 ust. 5 Lietuvos Respublikos viešųjų pirkimų įstatymas (litewskiej ustawy o zamówieniach publicznych), który przewiduje, że w przypadku korzystania z podwykonawców w celu wykonania zamówienia na roboty budowlane wybrany oferent jest zobowiązany do wykonania we własnym zakresie prac głównych określonych jako takie przez podmiot zamawiający.

               2)

               W odniesieniu do takiego zamówienia publicznego wynikające w szczególności z art. 49 i 56 TFUE zasady równego traktowania i niedyskryminacji, a także obowiązek przejrzystości należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie temu, aby podmiot zamawiający zmieniał po opublikowaniu ogłoszenia o zamówieniu postanowienie specyfikacji istotnych warunków zamówienia dotyczące warunków i zasad łączenia zdolności zawodowych, takie jak rozpatrywana w postępowaniu głównym klauzula 4.3, pod warunkiem, po pierwsze, że dokonane zmiany nie są na tyle znaczące, by przyciągnąć potencjalnych oferentów, którzy wobec braku tych zmian nie mogliby złożyć oferty, po drugie, że rzeczone zmiany są odpowiednio ogłoszone, po trzecie, że zmiany te są dokonywane przed składaniem ofert przez oferentów, że termin na składanie tych ofert jest przedłużany, w przypadku gdy zmiany te są znaczne, że przedłużenie to jest dostosowane do znaczenia owych zmian oraz że przedłużenie to jest wystarczająco długie, aby pozwolić zainteresowanym podmiotom gospodarczym na będące konsekwencją tych zmian dostosowanie ich ofert, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego.

               3)

               Artykuł 54 ust. 6 dyrektywy 2004/17, zmienionej przez rozporządzenie nr 1336/2013, należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie postanowieniu specyfikacji istotnych warunków zamówienia, takiemu jak rozpatrywana klauzula 4.3, która w przypadku złożenia przez kilku oferentów wspólnej oferty wymaga, aby udział każdego z nich w spełnianiu odpowiednich wymogów w zakresie zdolności zawodowych odpowiadał proporcjonalnie części robót, którą każdy z nich rzeczywiście zrealizuje w wypadku udzielenia danego zamówienia.

      (1)  Dz.U. C 311 z 21.9.2015.


title: Sprawa C-446/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 9 października 2008 r. — Société Solgar Vitamin's France, Valorimer SARL, Christian Fenioux, L'Arbre de Vie SARL, Société Source Claire, Nord Plantes EURL, Société RCS Distribution, Société Ponroy Santé — Interwenient: Syndicat de la Diététique et des Compléments Alimentaires przeciwko Ministre de l'Économie, des Finances et de l'Emploi, Ministre de la Santé, de la Jeunesse et des Sports, Ministre de l'Agriculture et de la Pêche

text:
               20.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 327/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 9 października 2008 r. — Société Solgar Vitamin's France, Valorimer SARL, Christian Fenioux, L'Arbre de Vie SARL, Société Source Claire, Nord Plantes EURL, Société RCS Distribution, Société Ponroy Santé — Interwenient: Syndicat de la Diététique et des Compléments Alimentaires przeciwko Ministre de l'Économie, des Finances et de l'Emploi, Ministre de la Santé, de la Jeunesse et des Sports, Ministre de l'Agriculture et de la Pêche
   (Sprawa C-446/08)
   (2008/C 327/27)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Conseil d'État
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Société Solgar Vitamin's France, Valorimer SARL, Christian Fenioux, L'Arbre de Vie SARL, Société Source Claire, Nord Plantes EURL, Société RCS Distribution, Société Ponroy Santé

      Strona pozwana: Ministre de l'Économie, des Finances et de l'Emploi, Ministre de la Santé, de la Jeunesse et des Sports, Ministre de l'Agriculture et de la Pêche
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wykładni dyrektywy 2002/46/WE (1) z dnia 10 czerwca 2002 r., w szczególności jej art. 5 ust. 4 i art. 11 ust. 2 należy dokonywać w ten sposób, że o ile co do zasady do Komisji należy określenie maksymalnych ilości witamin i minerałów zawartych w suplementach żywnościowych, państwa członkowskie zachowują kompetencje w zakresie przyjęcia przepisów w tym przedmiocie, jeżeli Komisja nie przyjęła wymaganego aktu wspólnotowego?

               2)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na to pytanie:

                           a)

                           Czy jeżeli państwa członkowskie w celu określenia maksymalnych ilości zobowiązane są przestrzegać art. 28 i 30 traktatu WE, muszą one uwzględnić również kryteria zdefiniowane w art. 5 dyrektywy, w tym wymóg oceny ryzyka w oparciu o powszechnie przyjęte dane naukowe w sektorze, w którym istnieją pewne wątpliwości?

                           b)

                           Czy państwo członkowskie może określić maksymalne ilości, jeżeli niemożliwe jest, tak jak w przypadku fluoru, dokładne ustalenie spożycia witamin i minerałów z innych źródeł żywieniowych, w szczególności wody bieżącej, dla każdej grupy konsumentów i dla danego terytorium? Czy może ono w takim przypadku określić zawartość na poziomie zero wobec stwierdzonego zagrożenia, bez zastosowania procedury ochronnej przewidzianej w art.12 dyrektywy z dnia 10 czerwca 2002 r.?

                           c)

                           Czy, przy określaniu maksymalnych ilości, jeżeli możliwe jest uwzględnienie różnych stopni wrażliwości różnych grup konsumenckich w rozumieniu art. 5 ust. 1 lit. a) dyrektywy, państwo to może również powołać się na fakt, że środek, jakim jest np. odpowiednie etykietowanie, dotyczący grupy konsumentów szczególnie narażonej na ryzyko może powstrzymać tę grupę od stosowania substancji odżywczej, która w niewielkiej dawce ma korzystne dla niej skutki? Czy uwzględnienie takiego różnego stopnia wrażliwości może spowodować, że w odniesieniu do ogółu konsumentów zostanie zastosowana maksymalna zawartość, odpowiednia dla szczególnie wrażliwych konsumentów, w szczególności dzieci?

                           d)

                           W jakim zakresie maksymalne ilości mogą zostać ustalone w braku granic bezpieczeństwa z uwagi na brak stwierdzonego zagrożenia dla zdrowia? Ogólnie w jakim zakresie i na jakich warunkach rozważenie kryteriów, które należy uwzględnić może doprowadzić do określenia maksymalnych ilości wyraźnie poniżej granic bezpieczeństwa przyjętych dla tych substancji odżywczych?

      (1)  Dyrektywa 2002/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 czerwca 2002 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do suplementów żywnościowych (Dz.U. L 183, s. 51).


title: Sprawa C-254/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 18 marca 2010 r. w sprawie T-94/08 Centre de Coordination Carrefour przeciwko Komisji, wniesione w dniu 21 maja 2010 r. przez Centre de Coordination Carrefour SNC

text:
               11.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/16

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 18 marca 2010 r. w sprawie T-94/08 Centre de Coordination Carrefour przeciwko Komisji, wniesione w dniu 21 maja 2010 r. przez Centre de Coordination Carrefour SNC
   (Sprawa C-254/10 P)
   ()
   2010/C 246/28
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Centre de Coordination Carrefour SNC (przedstawiciele: adwokaci X. Clarebout, C. Docclo i M. Pittie)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               stwierdzenie dopuszczalności i zasadności odwołania,

               —

               w konsekwencji — uchylenie zaskarżonego wyroku,

               —

               co za tym idzie:

                           —

                           przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd; albo

                           —

                           wydanie przez Trybunał ostatecznego rozstrzygnięcia uwzględniającego żądania przedstawione przez skarżącą w pierwszej instancji i stwierdzającego nieważność spornej decyzji (1);

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej całością kosztów.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie podnosi pięć zarzutów na poparcie odwołania.
   W ramach zarzutu pierwszego utrzymuje ona, że Sąd uchybił obowiązkowi uzasadnienia w zakresie, w jakim orzekł, po pierwsze, że nie miała ona interesu prawnego w zaskarżeniu spornej decyzji ze względu na brak ważnego w świetle prawa belgijskiego zezwolenia oraz, po drugie, że dopuszczalność jej skargi nie była uzależniona od istnienia ważnego zezwolenia. Takie uzasadnienie jest w opinii wnoszącej odwołanie wewnętrznie sprzeczne, ponieważ Sąd nie mógł równocześnie orzec o braku interesu prawnego ze względu na brak ważnego zezwolenia i o braku znaczenia takiego zezwolenia dla oceny dopuszczalności skargi.
   W ramach zarzutu drugiego wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd wypaczył przedstawione mu okoliczności faktyczne, nie respektując systematyki ustawodawstwa belgijskiego dotyczącego centrów koordynacyjnych, błędnie interpretując rozporządzenie królewskie nr 187 z dnia 30 grudnia 1982 r. w sprawie utworzenia centrów koordynacyjnych (2), wypaczając jego zakres i nie zachowując hierarchii źródeł prawa belgijskiego. Wspomniane rozporządzenie królewskie przyznaje bowiem szczególne uprawnienia i w prawie belgijskim ma taką samą rangę prawną jak ustawa oraz znajduje nadal zastosowanie do wnoszącej odwołanie, której przysługuje tym samym zezwolenie na 10 lat.
   W ramach zarzutu trzeciego wnosząca odwołanie wskazuje na naruszenie przez Sąd zasady powagi rzeczy osądzonej w odniesieniu do wyroku wydanego przez Trybunał w dniu 22 czerwca 2006 r. w sprawach połączonych C-182/03 i C-217/03 Belgia i Forum 187 ASBL przeciwko Komisji w zakresie, w jakim uznał, że stwierdzenie we wspomnianym wyroku nieważności spornej decyzji prowadziłoby do zakazu odnowienia zezwoleń dla centrów koordynacyjnych od chwili doręczenia spornej decyzji. Tymczasem w wydanym wyroku Trybunał stwierdził nieważność spornej decyzji właśnie ze względu na brak odpowiednich okresów przejściowych dla centrów koordynacyjnych, których wniosek o odnowienie zezwolenia był rozpatrywany w chwili tego doręczenia lub których zezwolenie wygasało w dniu doręczenia spornej decyzji lub wkrótce po tej dacie.
   W zarzucie czwartym wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd niewłaściwie zastosował pojęcie „interesu prawnego” w zakresie, w jakim orzekł, że wniesiona przez nią skarga nie przyniesie jej żadnej korzyści, z tego względu, że brak jest pewności, że władze belgijskie zdecydują się utrzymać, po 31 grudnia 2005 r., jej status centrum koordynacyjnego w razie stwierdzenia nieważności spornej decyzji. Tymczasem, po pierwsze, władze belgijskie nie dysponowały w tym zakresie uprawnieniami dyskrecjonalnymi, jako że w razie spełnienia kryteriów ustanowionych przez rozporządzenie królewskie nr 187 zezwolenie powinno być przyznane na 10 lat. Po drugie, Sąd sam stwierdził w zaskarżonym wyroku, że władze belgijskie nie wykluczyły możliwości objęcia wnoszącej odwołanie omawianym systemem po dniu 31 grudnia 2005 r. i zdecydowały nie stosować wobec niej sankcji do czasu wydania ostatecznego rozstrzygnięcia w przedmiocie jej skargi.
   W ramach piątego i ostatniego zarzutu wnosząca odwołanie wskazuje wreszcie, że Sąd naruszył prawo orzekając, że przepis przejściowy nie może mieć skutku wstecznego. Nie jest bowiem rzadkością, że okres przejściowy rozpoczyna się w chwili wcześniejszej, w szczególności w sprawach podatkowych.

      (1)  Decyzja Komisji 2008/283/WE z dnia 13 listopada 2007 r. w sprawie systemu pomocy ustanowionego przez Belgię na rzecz centrów koordynacyjnych mających siedzibę w Belgii, zmieniająca decyzję 2003/757/WE (Dz.U. 2008, L 90, s. 7).

      (2)  Moniteur belge z dnia 13 stycznia 1983 r., s. 502.


title: Sprawa C-172/08: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 25 lutego 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Roma — Włochy) — Pontina Ambiente Srl przeciwko Regione Lazio (Środowisko naturalne — Dyrektywa 1999/31/WE — Artykuł 10 — Szczególny podatek od umieszczania odpadów stałych na składowiskach — Obowiązek zapłaty tego podatku przez podmiot zajmujący się składowiskiem — Koszty działalności składowiska — Dyrektywa 2000/35/WE — Odsetki za zwłokę)

text:
               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/2

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 25 lutego 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Roma — Włochy) — Pontina Ambiente Srl przeciwko Regione Lazio
   (Sprawa C-172/08) (1)

   (Środowisko naturalne - Dyrektywa 1999/31/WE - Artykuł 10 - Szczególny podatek od umieszczania odpadów stałych na składowiskach - Obowiązek zapłaty tego podatku przez podmiot zajmujący się składowiskiem - Koszty działalności składowiska - Dyrektywa 2000/35/WE - Odsetki za zwłokę)
   2010/C 100/02
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Commissione tributaria provinciale di Roma

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Pontina Ambiente Srl

      Strona pozwana: Regione Lazio

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Commissione tributaria provinciale di Roma — Wykładnia art. 10 dyrektywy Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów (Dz.U. L 182, s. 1), dyrektywy 2000/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych (Dz.U L 200, s. 35) oraz art. 12 WE, 14 WE, 43 WE i 46 WE — Uregulowania krajowe wprowadzające szczególny podatek od umieszczania odpadów stałych na składowisku i zobowiązujące podmiot zajmujący się składowiskiem do zapłaty z góry tegoż podatku, który zostaje obliczony na podstawie ilości odpadów umieszczanych na składowisku i jest należny od podmiotu umieszczającego odpady na składowisku

      Sentencja

               1)

               Artykuł 10 dyrektywy Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów, zmienionej rozporządzeniem (WE) nr 1882/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 września 2003 r., należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie istnieniu przepisów krajowych — takich jak przepisy będące przedmiotem postępowania przed sądem krajowym — nakładających na podmiot zajmujący się składowiskiem obowiązek zapłaty podatku, który winien zostać mu zwrócony przez jednostkę samorządu lokalnego umieszczającą odpady na składowisku, i przewidujących nałożenie na ten podmiot sankcji finansowych w razie spóźnionej zapłaty tego podatku, pod warunkiem jednak, że przepisy te są połączone ze środkami mającymi zapewnić, iż wspomniany podatek zostanie rzeczywiście zwrócony w krótkim terminie, a wszystkie koszty związane z odzyskaniem, a w szczególności koszty wynikające z opóźnienia w zapłacie kwot należnych z tego tytułu wspomnianemu podmiotowi od rzeczonej jednostki samorządu lokalnego, w tym sankcje finansowe ewentualnie nałożone na ów podmiot ze względu na to opóźnienie, zostaną uwzględnione w ramach ceny, jaką ma zapłacić temu podmiotowi ta jednostka samorządu lokalnego. Do sądu krajowego należy sprawdzenie, czy te przesłanki zostały spełnione.

               2)

               Artykuł 1, art. 2 pkt 1 i art. 3 dyrektywy 2000/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych należy interpretować w ten sposób, że kwoty należne podmiotowi zajmującemu się składowiskiem od jednostki samorządu lokalnego umieszczającej odpady na składowisku — takie jak kwoty należne z tytułu zwrotu podatku — są objęte zakresem stosowania rzeczonej dyrektywy i że państwa członkowskie winny zatem zapewnić, zgodnie z jej art. 3, by w razie opóźnienia w płatności wspomnianych kwot, które może zostać przypisane tej jednostce samorządu lokalnego, ów podmiot mógł żądać zapłaty odsetek.

      (1)  Dz.U. C 183 z 19.7.2008.


title: Sprawa T-508/13: Wyrok Sądu z dnia 18 listopada 2015 r. – Government of Malaysia/OHIM – Vergamini (HALAL MALAYSIA) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego HALAL MALAYSIA — Wcześniejszy niezarejestrowany graficzny znak towarowy HALAL MALAYSIA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak uprawnień do wcześniejszego oznaczenia nabytych zgodnie z prawem państwa członkowskiego przed dniem dokonania zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego — Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Używanie wcześniejszego znaku towarowego jako etykiety — Istniejące w systemie common law powództwo oparte na bezprawnym używaniu nazwy (action for passing off) — Brak „goodwill”]

text:
               11.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/21

         Wyrok Sądu z dnia 18 listopada 2015 r. – Government of Malaysia/OHIM – Vergamini (HALAL MALAYSIA)
   (Sprawa T-508/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego HALAL MALAYSIA - Wcześniejszy niezarejestrowany graficzny znak towarowy HALAL MALAYSIA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak uprawnień do wcześniejszego oznaczenia nabytych zgodnie z prawem państwa członkowskiego przed dniem dokonania zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego - Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Używanie wcześniejszego znaku towarowego jako etykiety - Istniejące w systemie common law powództwo oparte na bezprawnym używaniu nazwy (action for passing off) - Brak „goodwill”])
   (2016/C 007/29)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Government of Malaysia (przedstawiciele: początkowo R. Volterra, solicitor, R. Miller, barrister, V. von Bomhard i T. Heitmann, adwokaci, następnie R. Volterra, R. Miller i V. von Bomhard)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: P. Bullock i N. Bambara, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Paola Vergamini (Castelnuovo di Garfagnana, Włochy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 27 czerwca 2013 r. (sprawa R 326/2012-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Government of Malaysia a Paolą Vergamini.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Government of Malaysia zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 352 z 30.11.2013.


title: Sprawa C-226/09: Skarga wniesiona w dniu 19 czerwca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii

text:
               12.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/18

         Skarga wniesiona w dniu 19 czerwca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-226/09)
   2009/C 220/33
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Konstantinidis, A.-A. Gilly, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Irlandia

      Żądania strony skarżącej:

               —

               stwierdzenie, że przypisując wagę kryteriom udzielenia zamówienia po upływie terminu na złożenie ofert jak też zmieniając ją następnie po wstępnym zbadaniu ofert, Irlandia uchybiła zobowiązaniom wynikającym z zasad równego traktowania oraz przejrzystości w świetle orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości.

               —

               obciążenie Irlandii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W ramach rozważanego postępowania w sprawie udzielenia zamówienia instytucja zamawiająca sporządziła dokument dotyczący przetargu, z którego można było w uzasadniony sposób wywnioskować, że kryteria udzielenia zamówienia będą stosowane w kolejności przyznanego im znaczenia. Po upływie terminu na składanie ofert zdecydowała ona o przyznaniu względnej wagi kryteriom udzielenia zamówienia. Po wstępnym zbadaniu przedłożonych ofert zespół oceniający instytucji zamawiającej rozważał możliwość zastąpienia tej wagi i ewentualnie jej zmiany.
   Nadanie względnej wagi kryteriom udzielenia zamówienia po przedłożeniu ofert i wstępnej ocenie spowodowało zmianę znaczenie kryteriów udzielenia zamówienia i przyznanie im względnego znaczenia istotnie odmiennego od tego jakie oferent mógł w uzasadniony sposób wywnioskować z dokumentacji dotyczącej zamówienia.
   Ponieważ omawiane postępowanie przetargowe dotyczyło świadczenia usług, które nie są wymienione w załączniku IIA do dyrektywy 2004/18/WE (1), szczególne procedury przewidziane w dyrektywie nie znajdowały zastosowania. Zastosowania nie znajdował również art. 40 dyrektywy, zgodnie z którym instytucja zamawiająca najpóźniej w zaproszeniu do składania ofert określa względną wagę kryteriów udzielenia zamówienia lub kolejność tych kryteriów od najważniejszego do najmniej ważnego. Jednakże zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości instytucja zamawiająca jest zobowiązana do zachowania podstawowych zasad traktatu, w tym zasady równego traktowania i zasady przejrzystości.
   Komisja twierdzi, że zmieniając kryteria udzielenia zamówienia w toku postępowania przetargowego instytucja zamawiająca, zobowiązana do zachowania podstawowych przepisów i zasad traktatu WE, naruszyła zasady równego traktowania i przejrzystości w świetle wykładni Trybunału Sprawiedliwości.

      (1)  Dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi
   Dz.U. L 134, s. 114.


title: Wykreślenie sprawy C-478/04

text:
               26.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/19

         Wykreślenie sprawy C-478/04 (1)

   (2005/C 296/39)

      (Język postępowania: włoski)

   Postanowieniem z dnia 24 czerwca 2005 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-478/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej.

      (1)  Dz.U. C 31 z 5.2.2005


title: Sprawa T-295/17: Skarga wniesiona w dniu 15 maja 2017 r. – Danpower Baltic/Komisja

text:
               7.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/29

         Skarga wniesiona w dniu 15 maja 2017 r. – Danpower Baltic/Komisja
   (Sprawa T-295/17)
   (2017/C 256/35)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Danpower Baltic UAB (Kowno, Litwa) (przedstawiciele: D. Fouquet, J. Nysten i J. Voß, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji w dziedzinie pomocy państwa z dnia 19 września 2016 r. w sprawie SA.41539 (2016/N) – Litwa, Pomoc inwestycyjna na elektrownią kogeneracyjną o wysokiej wydajności w Wilnie, UAB Vilniaus kogeneracinė jėgainė Viniaus Kogeneracinee Jeqaine – C(2016) 5943 final;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że decyzja Komisji wynika z oczywistego błędu w ocenie i jest oparta na niewystarczających, niepełnych i mało znaczących oraz niespójnych dowodach

                           —

                           Decyzja Komisji jest oparta na niewystarczających, niepełnych i mało znaczących oraz niespójnych dowodach. Dotyczy to w szczególności dostępności prywatnej inwestycji w elektrociepłownie i inne ciepłownie, oddziaływania elektrociepłowni na środowisko naturalne, istniejącej zdolności spalania odpadów na Litwie, status quo rynku ogrzewania w Wilnie i nieprzeprowadzenie przez Lietuvos Energija użytecznego postępowania przetargowego w celu wyboru prywatnego partnera. Informacje te nie zostały uwzględnione przez pozwaną

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że decyzja Komisji narusza art. 107 TFUE, ponieważ Komisja nie przestrzegała indywidualnego zgłoszenia i oceny koniecznych w przypadku pomocy na dużą skalę i zakładała wkład w cel leżący w interesie ogólnym

                           —

                           Decyzja Komisji narusza art. 107 TFUE ze względu na to, że Komisja nie przestrzegała indywidualnego zgłoszenia i oceny koniecznych w przypadku pomocy na dużą skalę i zakładała wkład w cel leżący w interesie ogólnym. Komisja nie dokonała w decyzji właściwej oceny na podstawie ust. 33 Wytycznych w sprawie pomocy państwa na ochronę środowiska i celów związanych z energią w latach 2014–2020, czy pomoc państwa służy ochronie środowiska. Pozwana skorzystała z błędnego kryterium oceny i nie uwzględniła, że potencjalne obniżenia poziomu emisji CO2 są znacznie mniejsze niż określone w decyzji.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że decyzja Komisji narusza art. 107 TFUE, ponieważ wiąże się z obejściem hierarchii postępowania z odpadami na Litwie

                           —

                           Decyzja Komisji narusza art. 107 TFUE, ponieważ wiąże się z obejściem hierarchii postępowania z odpadami na Litwie. Pomoc państwa spowoduje ponadto zwiększenie nadwyżek zdolności spalarni odpadów na Litwie i ograniczenie zachęt do zwiększenia recyklingu i ponownego wykorzystania. Utrudni to Litwie osiągnięcie celu recyklingu wynoszącego 50 % zgodnie z dyrektywą 2008/98/WE. Sama Komisja Europejska zaleciła rządowi litewskiemu niezachęcanie do budowy spalarni odpadów.

               4.

               Zarzut czwarty oparty na tym, że decyzja Komisji narusza art. 107 TFUE, ponieważ Komisja uznała, że istnieje konieczność interwencji państwa w postaci pomocy państwa.

                           —

                           Pozwana nie przeanalizowała ani nie ustosunkowała się do dowodów świadczących o tym, że rynek ogrzewania dzielnicy Wilno doprowadziłby do podobnej poprawą ochrony środowiska naturalnego przez zastąpienie gazu biomasą bez konieczności interwencji państwa. Nie istnieje zawodność rynku na rynku ogrzewania w Wilnie. Rynek ogrzewania jest konkurencyjny i ma konkurencyjne ceny we właściwy sposób motywujące do inwestowania w neutralną pod względem emisji CO2 biomasę i zdolność spalania odpadów.

               5.

               Zarzut piąty, oparty na tym, że decyzja Komisja narusza art. 107 TFUE, ponieważ Komisja uznała, że pomoc jest proporcjonalna.

                           —

                           Komisja nie przeprowadziła w decyzji właściwej oceny proporcjonalności, ponieważ przyjęła informacje przedstawione przez the rząd litewski bez sprawdzenia i zastosowała niewłaściwy alternatywny scenariusz przy porównaniu całkowicie odmienne projekty inwestycyjne (elektrociepłownie i kotły jedynie warzelne zamiast dokonania porównania dwóch projektów elektrociepłowni).

               6.

               Zarzut szósty, oparty na tym, że decyzja Komisja narusza art. 107 TFUE, ponieważ Komisja uznała, iż pomoc państwa miałaby efekt zachęty.

                           —

                           Pozwana oparła się na twierdzeniach rządu litewskiego, w myśl których w innych okolicznościach beneficjent nie wybudowałby elektrociepłowni w Wilnie, co jest jednak błędne, ponieważ ta działalność wchodzi ściśle w zakres zwykłej działalności gospodarczej beneficjenta, to znaczy nie ma potrzeby żadnych dodatkowych zachęt.

               7.

               Zarzut siódmy, oparty na tym, że decyzja Komisji narusza art. 107 TFUE, ponieważ Komisja błędnie oceniła wpływ na konkurencję na rynku ogrzewania w Wilnie.

                           —

                           Pozwana dysponowała informacjami dotyczącymi konkurencji na rynku ogrzewania w Wilnie, ale faktycznie dokonała ich błędnej oceny, gdy stwierdziła, że nie będzie następstw dla konkurencji. W szczególności nie zbadano w wystarczający sposób zagrożenia wyparcia istniejących uczestników rynku, tak jak ma to miejsce w przypadku skarżącego, a zatem wnioski wywiedzione przez pozwaną są błędne. Stwierdzona pomoc wykluczy niezależnych producentów ciepła prowadzących neutralne pod względem emisji CO2 ciepłownie wykorzystujące biomasę. Ponadto pomoc państwa umożliwia Vilnius KJ stanie się natychmiast dominującym uczestnikiem rynku posiadającym około udziały w rynku wynoszące około 51 %.


title: Sprawa T-653/11: Skarga wniesiona w dniu 26 grudnia 2011 r. — Jabar przeciwko Radzie

text:
               25.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 58/12

         Skarga wniesiona w dniu 26 grudnia 2011 r. — Jabar przeciwko Radzie
   (Sprawa T-653/11)
   2012/C 58/23
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Aiman Jabar (Latakia, Syria) (przedstawiciel: adwokat M. Ponsard)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               rozpoznanie wniesionej skargi w trybie przyspieszonym;

               —

               stwierdzenie nieważności, w zakresie dotyczącym skarżącego:

                           —

                           decyzji 2011/273/WPZiB z uzupełnieniami i zmianami, włącznie z wszystkimi decyzjami przywołanymi w pkt 12 skargi;

                           —

                           rozporządzenia nr 442/2011 z uzupełnieniami i zmianami, włącznie z wszystkimi rozporządzeniami przywołanymi w pkt 13 skargi;

                           —

                           decyzji 2011/782/WPZiB z uzupełnieniami i zmianami;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi 2 zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia praw podstawowych i gwarancji proceduralnych a w szczególności prawa do bycia wysłuchanym, prawa do obrony, obowiązku uzasadnienia i zasady skutecznej ochrony sądowej, ponieważ skarżący nie otrzymał formalnej notyfikacji umieszczenia go w wykazie osób objętych sankcjami oraz z tego powodu, że strona pozwana nie odpowiedziała na zapytanie skarżącego i nie wskazała na podstawie jakich konkretnych dowodów jego nazwisko zostało umieszczone w spornych wykazach.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa do własności i wolności gospodarczej, gdyż zaskarżone akty stanowią ewidentną i poważną ingerencję w czynności handlowe skarżącego.


title: Sprawa C-455/05: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 19 kwietnia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg — Niemcy) — Velvet & Steel Immobilien und Handels GmbH przeciwko Finanzamt Hamburg-Eimsbüttel (Szósta dyrektywa VAT — Zwolnienia — Artykuł 13 część B lit. d) pkt 2 — Pojęcie przejęcie zobowiązań — Przejęcie zobowiązania do renowacji nieruchomości — Odmowa zwolnienia)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/14

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 19 kwietnia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg — Niemcy) — Velvet & Steel Immobilien und Handels GmbH przeciwko Finanzamt Hamburg-Eimsbüttel
   (Sprawa C-455/05) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Zwolnienia - Artykuł 13 część B lit. d) pkt 2 - Pojęcie „przejęcie zobowiązań’ - Przejęcie zobowiązania do renowacji nieruchomości - Odmowa zwolnienia)
   (2007/C 96/23)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Finanzgericht Hamburg
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Velvet & Steel Immobilien und Handels GmbH

      Strona pozwana: Finanzamt Hamburg-Eimsbüttel
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Finanzgericht Hamburg — Wykładnia art. 13 część B lit. d) pkt 2 dyrektywy 77/388/EWG: szóstej dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, str. 1), ze zm. — Pojęcie „przejęcie zobowiązań ”— Odmowa zwolnienia przejęcia zobowiązania do renowacji nieruchomości
   Sentencja
   Artykuł 13 część B lit. d) pkt 2 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku powinien być interpretowany w ten sposób, że pojęcie „przejęcie zobowiązań ”wyłącza z zakresu zastosowania tego przepisu zobowiązania inne niż zobowiązania finansowe, takie jak zobowiązanie do renowacji nieruchomości.

      (1)  Dz.U. C 60 z 11.3.2006.


title: Sprawa F-68/08: Skarga wniesiona w dniu 6 sierpnia 2008 r. — Sluiter przeciwko Europolowi

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/55

         Skarga wniesiona w dniu 6 sierpnia 2008 r. — Sluiter przeciwko Europolowi
   (Sprawa F-68/08)
   (2008/C 285/100)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Rudolf Sluiter (Hillegom, Niderlandy) (przedstawiciel: P. de Casparis, adwokat)

      Strona pozwana: Europejski Urząd Policji (Europol)
   Przedmiot i opis sporu
   Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 4 października 2007 r., w drodze której Europol poinformował skarżącego o braku możliwości zaoferowania mu stałego zatrudnienia.
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 4 października 2007 r., w drodze której strona pozwana poinformowała skarżącego o braku możliwości zaoferowania mu stałego zatrudnienia a także decyzji z dnia 29 kwietnia 2008 r. odrzucającej zażalenie złożone na pierwszą z decyzji oraz decyzji z dnia 12 czerwca 2008 r. będącej kontynuacją decyzji z dnia 4 października 2007 r.;

               —

               obciążenie Europolu kosztami postępowania.


title: Sprawa T-251/16: Skarga wniesiona w dniu 20 maja 2016 – Dyrektor generalny Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych/Komisja

text:
               18.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/45

         Skarga wniesiona w dniu 20 maja 2016 – Dyrektor generalny Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych/Komisja
   (Sprawa T-251/16)
   (2016/C 260/56)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Dyrektor generalny Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: L. Jelínek, członek personelu, wspierany przez adwokatów G. M. Robertiego i I. Perego)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 2 marca 2016 r. C(2016)1449 final w sprawie wniosku o uchylenie immunitetu, z wyjątkiem art. 1 ust. 2;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszeń prawa i oczywistych błędów w ocenie popełnionych przez Komisję. Zaskarżona decyzja jest niezgodna z kryteriami prawnymi, regulującymi uchylenie immunitetu jurysdykcyjnego dyrektora generalnego Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) i jest oparta na oczywiście błędnym zrozumieniu materiału zawartego w aktach sprawy. Ponadto zaskarżona decyzja nie uwzględnia w prawidłowy sposób interesu Unii i narusza niezależność dyrektora generalnego OLAF-u.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszeń prawa i nieprawidłowości w procedurze podejmowania decyzji.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady lojalnej współpracy i gwarancji procesowych.


title: Sprawa T-224/14: Skarga wniesiona w dniu 23 lipca 2014 r. – CW przeciwko Radzie

text:
               6.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 351/9

         Skarga wniesiona w dniu 23 lipca 2014 r. – CW przeciwko Radzie
   (Sprawa T-224/14)
   2014/C 351/11
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: CW (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat A. Tekari)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady 2014/49/WPZiB wykonującej decyzję 2011/72/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Tunezji w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącego;

               —

               orzeczenie, że w konsekwencji stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji skarżący będzie uważany za osobę, której nazwisko nigdy nie było umieszczone w wykazach osób objętych zamrożeniem aktywów i żaden akt lub decyzja Rady nie będzie mógł wymieniać jego nazwiska jako osoby, wobec której zastosowano zamrożenie aktywów;

               —

               zasądzenie od Rady Unii Europejskiej kwoty 100.000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę doznaną przez skarżącego i naprawienia poniesionej przez niego szkody;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej, oprócz jej własnych kosztów, również kosztami poniesionymi przez skarżącego, które to koszty należy sprawiedliwi ustalić, z uwzględnieniem sytuacji stron oraz nakładu pracy, którego wymaga prowadzenie takiej sprawy.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy, dotyczący braku podstawy prawnej decyzji Rady 2014/49/WPZiB (1), w zakresie w jakim, przytacza powód odmienny niż ten przewidziany w art. 1 decyzji 2011/72/WPZiB (2) oraz w zakresie w jakim, w każdym razie, decyzja 2011/72/WPZiB, służąca jej za podstawę prawną, nie jest zgodna z prawem europejskim regulującym sankcje ukierunkowane.

               2.

               Zarzut drugi, dotyczący naruszenia prawa własności, w zakresie w jakim środki ograniczające zastosowane wobec strony skarżącej stanowią nieuzasadnione ograniczenie jej prawa własności.

      (1)  Decyzja Rady 2014/49/WPZiB z dnia 30 stycznia 2014 r. zmieniająca decyzję 2011/72/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Tunezji (Dz.U. L 28, s. 38)

      (2)  Decyzja Rady 2011/72/WPZiB z dnia 31 stycznia 2011 r. dotycząca środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Tunezji (Dz.U. L 28, s. 62)


title: Sprawa F-23/11: Skarga wniesiona w dniu 3 marca 2011 r. — ZZ przeciwko Radzie

text:
               30.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 226/31

         Skarga wniesiona w dniu 3 marca 2011 r. — ZZ przeciwko Radzie
   (Sprawa F-23/11)
   2011/C 226/61
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci E. Boigelot i S. Woog)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Rady o niewpisaniu skarżącego na listę urzędników awansowanych do grupy zaszeregowania AST 9 w ramach postępowania w sprawie awansu za rok 2010 i żądanie zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady, ogłoszonej w dniu 21 maja 2010 r. w drodze komunikatu dla personelu nr 82/10, o niewpisaniu skarżącego na listę urzędników awansowanych z grupy zaszeregowania AST 8 do grupy zaszeregowania AST 9 w ramach postępowania w sprawie awansu za rok 2010;

               —

               w rezultacie tego stwierdzenia nieważności, przeprowadzenie nowego porównania osiągnięć skarżącego z osiągnięciami innych kandydatów w ramach postępowania w sprawie awansu za 2010 r. i przyznanie skarżącemu awansu do grupy zaszeregowania AST 9 ze skutkiem wstecznym od dnia 1 stycznia 2010 r. oraz zasądzenie odsetek od zaległych kwot wynagrodzenia według stopy ustalonej przez Europejski Bank Centralny dla głównych operacji refinansowania, począwszy od dnia 1 stycznia 2010 r., podwyższonej o dwa punkty, jednakże bez kwestionowania awansu innych awansowanych urzędników;

               —

               posiłkowo, w razie stwierdzenia przez Sąd, że awans skarżącego do grupy zaszeregowania AST 9 ze skutkiem wstecznym nie jest możliwy stwierdzenie nieważności nie tylko decyzji o niewpisaniu skarżącego na listę urzędników awansowanych z grupy zaszeregowania AST 8 do grupy zaszeregowania AST 9 w ramach postępowania w sprawie awansu za rok 2010 ale również decyzji o awansach, w oparciu o które sporządzona została lista urzędników awansowanych do grupy zaszeregowania AST 9, ogłoszony w dniu 21 maja 2010 r.;

               —

               również posiłkowo, w razie stwierdzenia przez Sąd, że zażądane stwierdzenie nieważności decyzji o awansach stanowiłoby nadmierną sankcję za stwierdzoną niezgodność z prawem zasądzenie od Rady zapłaty kwoty za okres od dnia 1 stycznia 2010 r. do dnia przyznania skarżącemu awansu odpowiadającej uszczerbkowi w rozwoju jego kariery zawodowej wynikającemu z opóźnienia awansu;

               —

               zasądzenie od Rady zadośćuczynienia na rzecz skarżącego w wysokości 3500 EUR w związku z krzywdą poniesioną wskutek nieawansowania go w dniu 1 stycznia 2010 r., z zastrzeżeniem możliwości podwyższenia żądanej kwoty w toku postępowania;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.


title: Sprawa C-477/16 PPU: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 10 listopada 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam – Niderlandy) – Wykonanie europejskiego nakazu aresztowania wydanego w odniesieniu do Ruslanasa Kovalkovasa [Odesłanie prejudycjalne — Pilny tryb prejudycjalny — Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych — Europejski nakaz aresztowania — Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW — Artykuł 1 ust. 1 — Pojęcie „orzeczenia sądowego” — Artykuł 6 ust. 1 — Pojęcie „wydającego nakaz organu sądowego” — Europejski nakaz aresztowania wydany przez ministerstwo sprawiedliwości Republiki Litewskiej w celu wykonania kary pozbawienia wolności]

text:
               16.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 14/17

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 10 listopada 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam – Niderlandy) – Wykonanie europejskiego nakazu aresztowania wydanego w odniesieniu do Ruslanasa Kovalkovasa
   (Sprawa C-477/16 PPU) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Pilny tryb prejudycjalny - Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych - Europejski nakaz aresztowania - Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW - Artykuł 1 ust. 1 - Pojęcie „orzeczenia sądowego” - Artykuł 6 ust. 1 - Pojęcie „wydającego nakaz organu sądowego” - Europejski nakaz aresztowania wydany przez ministerstwo sprawiedliwości Republiki Litewskiej w celu wykonania kary pozbawienia wolności])
   (2017/C 014/22)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank Amsterdam

      Strony w postępowaniu głównym

   Ruslanas Kovalkovas

      Sentencja

   Pojęcie „organu sądowego”, o którym mowa w art. 6 ust. 1 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi, zmienionej decyzją ramową Rady 2009/299/WSiSW, z dnia 26 lutego 2009 r., jest pojęciem autonomicznym prawa Unii i ten art. 6 ust. 1 należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się temu, by organ władzy wykonawczej, taki jak ministerstwo sprawiedliwości Republiki Litewskiej, został określony jako „wydający nakaz organ sądowy” w rozumieniu tego przepisu, a tym samym europejskiego nakazu aresztowania wydanego przez to ministerstwo w celu wykonania wyroku orzekającego karę pozbawienia wolności nie można uznać za „orzeczenie sądowe” w rozumieniu art. 1 ust. 1 decyzji ramowej 2002/584, zmienionej decyzją ramową 2009/299.

      (1)  Dz.U. C 383 z 17.10.2016.


title: Sprawa T-40/15: Skarga wniesiona w dniu 27 stycznia 2015 r. – ASPLA i Armando Álvarez/Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

text:
               16.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/42

         Skarga wniesiona w dniu 27 stycznia 2015 r. – ASPLA i Armando Álvarez/Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej
   (Sprawa T-40/15)
   (2015/C 089/51)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Plásticos Españoles, SA (ASPLA) (Torrelavega, Hiszpania) i Armando Álvarez, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci M. Troncoso Ferrer, C. Ruixó Claramunt i S. Moya Izquierdo)

      Strona pozwana: Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Tytułem żądania głównego, nakazanie Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej naprawienia szkody wyrządzonej skarżącym przez Sąd w wyniku naruszenia art. 47 akapit drugi Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, w drodze zapłaty 3 4 95  038,66 EUR, wraz z odsetkami tytułem rekompensaty i opóźnienia stosowanymi przez Europejski Bank Centralny dla podstawowych operacji refinansujących, powiększonymi o dwa punkty, liczonymi od dnia wniesienia skargi;

               —

               W konsekwencji obciążenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej kosztami postępowania;

               —

               Ewentualnie, nakazanie Komisji Europejskiej naprawienia szkody wyrządzonej skarżącym przez Sąd w wyniku naruszenia art. 47 akapit drugi Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, w drodze zapłaty 3 4 95  038,66 EUR, wraz z odsetkami tytułem rekompensaty i opóźnienia stosowanymi przez Europejski Bank Centralny dla podstawowych operacji refinansujących, powiększonymi o dwa punkty, liczonymi od dnia wniesienia skargi oraz

               —

               W konsekwencji obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżące podnoszą opieszałość, z jaką rozstrzygnięto wniesione przez nie do sądu wspólnotowego skargi w sprawach T-76/06, ASPLA/Komisja i T-78/06 Armando Álvarez/Komisja w drodze wyroków z dnia 16 grudnia 2011 r. i w odwołaniu w drodze wyroków z dnia 22 maja 2014 r.
   Na poparcie swojej skargi skarżące podnoszą naruszenie art. 47 akapit drugi Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, który ich zdaniem stanowi potwierdzenie zasady skutecznej ochrony sądowej, będącej ogólną zasadą prawa Unii Europejskiej.
   W mniemaniu skarżących zachowanie niezgodne z ww. postanowieniem, a więc naruszenie zasady skutecznej ochrony sądowej, wykazane zostało dostatecznie w rozstrzygnięciu Trybunału Sprawiedliwości w sprawach C-58/12 P Groupe Gascogne/Komisja i C-50/12 P Kendrion NV/Komisja. Podkreślają w tym względzie, że obie skarżące były przedmiotem tej samej decyzji nakładającej grzywnę, co Kendrion i Groupe Gascogne. Podobnie jak tamte spółki, również się od niej odwołały i zostały dotknięte, w postępowaniu przed Sądem o bardzo podobnym, jeśli nie praktycznie identycznym jak to przed Trybunałem Sprawiedliwości w dwóch ww. sprawach przebiegu, naruszeniem zachowania rozsądnego terminu rozpatrzenia sprawy.


title: Sprawa C-243/06: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 25 listopada 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de commerce de Charleroi — Belgia) — SA Sporting du Pays de Charleroi, G-14 Groupement des clubs de football européens przeciwko Fédération Internationale de Football Association (FIFA)

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/30

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 25 listopada 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de commerce de Charleroi — Belgia) — SA Sporting du Pays de Charleroi, G-14 Groupement des clubs de football européens przeciwko Fédération Internationale de Football Association (FIFA)
   (Sprawa C-243/06) (1)

   (2009/C 69/56)

      Język postępowania: francuski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 212 z 2.9.2006.