title: Sprawa F-13/09: Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2009 r. – Peláez Jimeno przeciwko Parlementowi

text:
               18.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/40

         Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2009 r. – Peláez Jimeno przeciwko Parlementowi
   (Sprawa F-13/09)
   2009/C 90/65
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Josefina Peláez Jimeno (Relegem – Asse, Belgia) (przedstawiciel: Casado García-Hirschfeld, adwokat)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego zaszeregowującej skarżącą jako urzędnika w okresie próbnym do grupy zaszeregowania i stopni niższych od zajmowanych przez nią jako pracownik tymczasowy.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 8 lutego 2008 r. o zaszeregowaniu, zgodnie z którą skarżąca jako urzędnik w okresie próbnym została zaszeregowana do nowej kategorii „AST” grupa zaszeregowania 1, stopień 5, co zostało potwierdzone decyzją oddalającą zażalenie przez Sekretarza Generalnego Parlamentu Europejskiego;

               —

               obciążenie Parlamentu europejskiego kosztami postępowania.


title: Sprawa T-469/15: Postanowienie Sądu z dnia 14 września 2016 r. – Bena Properties/Rada

text:
               7.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 410/34

         Postanowienie Sądu z dnia 14 września 2016 r. – Bena Properties/Rada
   (Sprawa T-469/15) (1)

   (2016/C 410/55)
   Język postępowania: francuski
   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 337 z 12.10.2015.


title: Sprawa C-432/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Cataluña (Hiszpania) w dniu 2 sierpnia 2016 r. – Carolina Minayo Luque/Quitxalla Stars, S.L. y Fondo de Garantia Salarial

text:
               7.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 410/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Cataluña (Hiszpania) w dniu 2 sierpnia 2016 r. – Carolina Minayo Luque/Quitxalla Stars, S.L. y Fondo de Garantia Salarial
   (Sprawa C-432/16)
   (2016/C 410/02)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Superior de Justicia de Cataluña

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Carolina Minayo Luque

      Strona pozwana: Quitxalla Stars, S.L. y Fondo de Garantia Salarial

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 10 ust. 1 dyrektywy 92/85/EWG (1) należy interpretować w ten sposób, że przesłanka „szczególne przyczyny, niezwiązane z ich stanem, dopuszczone w prawie krajowym i/lub praktyce” stanowiąca wyjątek od zakazu zwolnienia pracownicy w ciąży jest spełniona już wówczas, gdy zostaną wykazane obiektywne przyczyny gospodarcze, techniczne, organizacyjne lub produkcyjne w rozumieniu art. 51 ust. 1 statutu pracowników, do którego odsyła art. 52 c) statutu pracowników?

               2)

               Czy w przypadku zwolnienia indywidualnego z obiektywnych przyczyn gospodarczych, technicznych, organizacyjnych lub produkcyjnych, w celu dokonania oceny istnienia szczególnych przyczyn uzasadniających zwolnienie pracownicy w ciąży, pracownicy, która niedawno rodziła lub pracownicy karmiącej piersią zgodnie z art. 10 ust. 1 dyrektywy 92/85/EWG istnieje wymóg, by pracownica nie mogła być przeniesiona na inne stanowisko pracy lub brak jest innych pracowników na podobnych miejscach pracy, których może to dotyczyć, czy też wystarczające jest przedstawienie dowodów zaistnienia przyczyn gospodarczych, technicznych i produkcyjnych, które wpływają na jej miejsce pracy?

               3)

               Czy przepisy tego rodzaju, jak przepisy hiszpańskie, które transponują wskazany zakaz ustanawiając gwarancję, w ramach której w braku wykazania przyczyn uzasadniających zwolnienie, stwierdza się nieważność tego zwolnienia (ochrona reparacyjna) bez ustanowienia zakazu zwolnienia (ochrona prewencyjna) są zgodne z art. 10 ust. 1 dyrektywy 92/85/EWG, który zakazuje zwolnienia pracownicy w ciąży, pracownicy, która niedawno rodziła lub pracownicy karmiącej piersią?

               4)

               Czy przepisy tego rodzaju, jak przepisy hiszpańskie, które nie przewidują w przypadku zwolnienia indywidualnego z obiektywnych przyczyn gospodarczych, technicznych, organizacyjnych lub produkcyjnych pierwszeństwa zachowania zatrudnienia dla pracownicy w ciąży, pracownicy, która niedawno rodziła lub pracownicy karmiącej piersią są zgodne z art. 10 ust. 1 dyrektywy 92/85/EWG?

               5)

               Czy przepisy krajowe uznające za wystarczające zwolnienie tego rodzaju, jak w niniejszym przypadku, w którym nie odniesiono się w żaden sposób do zaistnienia szczególnej sytuacji, ani do kryteriów, które uzasadniają wybór pracownicy pomimo jej ciąży są zgodne z art. 10 ust. 2 dyrektywy 92/85/EWG?

      (1)  Dyrektywa Rady 92/85/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie wprowadzenia środków służących wspieraniu poprawy w miejscu pracy bezpieczeństwa i zdrowia pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, i pracownic karmiących piersią (dziesiąta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG), Dz.U. 1992, L 348, s. 1.


title: Sprawa C-320/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de grande instance de Lille (Francja) w dniu 6 czerwca 2016 r. – postępowanie karne/Uber France SAS

text:
               16.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de grande instance de Lille (Francja) w dniu 6 czerwca 2016 r. – postępowanie karne/Uber France SAS
   (Sprawa C-320/16)
   (2016/C 296/29)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Tribunal de grande instance de Lille

      Strona w postępowaniu głównym

   Uber France SAS

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. L. 3124–13 code des transports [kodeksu przewozowego], wprowadzony ustawą nr 2014–1104 z dnia 1 października 2014 r. dotyczącą taksówek i przewozu z kierowcą, ustanawia nową zasadę techniczną odnoszącą się jednoznacznie do jednej lub kilku usług społeczeństwa informacyjnego w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE (1) z dnia 22 czerwca 1998 r., która wymagała uprzedniego przekazania tego tekstu Komisji Europejskiej w myśl art. 8 tej dyrektywy, czy też przepis ten wchodzi w zakres stosowania dyrektywy 2006/123/WE z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług (2), która w art. 2 ust. 2 lit. d) zawiera wyłączenie usług transportowych?
   W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pierwszą część pytania, czy naruszenie obowiązku powiadomienia przewidzianego w art. 8 dyrektywy sprawia, że art. L. 3124–13 code des transports nie może być stosowany względem jednostek?

      (1)  Dyrektywa 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiająca procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych (Dz.U. L 204, s. 37).

      (2)  Dyrektywa 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotycząca usług na rynku wewnętrznym (Dz.U. L 376, s. 36).


title: Sprawa T-492/11: Skarga wniesiona w dniu 21 września 2011 r. —  „Rauscher” Consumer Products przeciwko OHIM (przedstawienie tamponu)

text:
               3.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/20

         Skarga wniesiona w dniu 21 września 2011 r. — „Rauscher” Consumer Products przeciwko OHIM (przedstawienie tamponu)
   (Sprawa T-492/11)
   2011/C 355/36
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca:„Rauscher” Consumer Products GmbH (Wiedeń, Austria) (przedstawiciel: Rechtsanwalt M. Stütz)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 20 lipca 2011 r. w sprawie R 2168/2010-1;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy przedstawiający tampon dla towarów z klas 3 i 5

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ przedmiotowy wspólnotowy znak towarowy ma charakter odróżniający


title: Sprawa T-486/14: Skarga wniesiona w dniu 25 czerwca 2014 r. – Stawycki przeciwko Radzie

text:
               8.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/45

         Skarga wniesiona w dniu 25 czerwca 2014 r. – Stawycki przeciwko Radzie
   (Sprawa T-486/14)
   2014/C 303/53
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Skarżący: Eduard Stawycki (Belgia) (przedstawiciel: J. Grayston, solicitor, i adwokaci P. Gjørtler, G. Pandey, D. Rovetta i M. Gambardella)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Skarżący wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady 2014/216/WPZiB z dnia 14 kwietnia 2014 r. wykonującej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. L 111, s. 91) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 381/2014 z dnia 14 kwietnia 2014 r. wykonującego rozporządzenie (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. L 111, s. 33) w zakresie, w jakim na podstawie zaskarżonych aktów nazwisko skarżącego zostało umieszczone w wykazie osób i podmiotów, do których stosuje się środki ograniczające;

               —

               obciążenie Rady kosztami niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżący podnosi sześć zarzutów dotyczących naruszenia istotnego wymogu proceduralnego oraz naruszenia traktatów i przepisów prawa dotyczących ich stosowania, to jest: naruszenia prawa do bycia wysłuchanym, naruszenia obowiązku notyfikacji, niewystarczającego uzasadnienia, naruszenia prawa do obrony, niewłaściwej podstawy prawnej i oczywistego błędu w ocenie.
   Skarżący stwierdza, że Rada nie przystąpiła do przesłuchania go i że żadne przeciwne względy tego nie uzasadniają. Ponadto Rada nie notyfikowała skarżącemu zaskarżonych aktów i w każdym razie akty te zawierają niewystarczające uzasadnienie. Rada nie odpowiedziała na żądania dostępu do informacji i do dokumentów. Poprzez te zaniechania Rada naruszyła prawo skarżącego do obrony, któremu odmówiono możliwości skutecznego przedstawienia argumentów przeciwko ustaleniom Rady, ponieważ o ustaleniach tych nie poinformowano skarżącego. Co więcej, środki przyjęte przez Radę nie są środkami polityki zagranicznej, lecz stanowią raczej międzynarodową współpracę w sprawach karnych i zostały zatem przyjęte na niewłaściwej podstawie prawnej. Wreszcie środki ustanowione przez Radę zostały przyjęte bez należytego uwzględnienia istotnych faktów oraz orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka odnoszącego się do postępowań karnych prowadzonych na terytorium Ukrainy, w szczególności w odniesieniu do ścigania byłych urzędników rządowych.


title: Sprawa C-200/15: Skarga wniesiona w dniu 29 kwietnia 2015 r. – Komisja Europejska/Republika Portugalska

text:
               22.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/25

         Skarga wniesiona w dniu 29 kwietnia 2015 r. – Komisja Europejska/Republika Portugalska
   (Sprawa C-200/15)
   (2015/C 205/33)
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Wasmeier i P. Guerra e Andrade, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 110 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, stosując do celów ustalania podstawy opodatkowania używanych pojazdów pochodzących z innego państwa członkowskiego, sprowadzonych na terytorium Portugalii, system obliczania amortyzacji pojazdów nieuwzględniający rzeczywistej wartości pojazdu, a w szczególności nieuwzględniający amortyzacji w okresie, zanim wiek pojazdu osiągnął rok, ani dodatkowej amortyzacji w przypadku pojazdów mających ponad pięć lat.

               —

               obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja uważa, że przepisy art. 11 portugalskiego kodeksu podatku od pojazdów są dyskryminujące dla pojazdów samochodowych sprowadzonych do Portugalii, czyli pojazdów używanych z ostateczną rejestracją innego państwa członkowskiego, które są sprzedawane w Portugalii. Inaczej niż w przypadku pojazdów używanych sprzedawanych pierwotnie w Portugalii, na pojazdy sprowadzane pochodzące z innych państw członkowskich nakładane są bowiem inne stawki podatkowe, nieodzwierciedlające we właściwy sposób amortyzacji pojazdu. W szczególności obniżenie stawki następuje dopiero po roku użytkowania, a po pięciu latach procent obniżki nie może przekroczyć 52 %.


title: Sprawa T-81/12: Wyrok Sądu z dnia 12 lutego 2014 r. — Beco przeciwko Komisji (Dumping — Przywóz elementów złącznych ze stali nierdzewnej pochodzących z Chin i Tajwanu — Wniosek o zwrot pobranych należności celnych — Artykuł 11 ust. 8 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 — Pewność prawa)

text:
               29.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/22

         Wyrok Sądu z dnia 12 lutego 2014 r. — Beco przeciwko Komisji
   (Sprawa T-81/12) (1)

   (Dumping - Przywóz elementów złącznych ze stali nierdzewnej pochodzących z Chin i Tajwanu - Wniosek o zwrot pobranych należności celnych - Artykuł 11 ust. 8 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 - Pewność prawa)
   2014/C 93/37
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Beco Metallteile-Handels GmbH (Spaichingen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Pfeiffer)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. van Vliet i T. Maxian Rusche, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2011) 9112 wersja ostateczna z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie wniosku o zwrot ceł antydumpingowych uiszczonych w związku z przywozem elementów złącznych ze stali nierdzewnej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Tajwanu.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2011) 9112 wersja ostateczna z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie wniosku o zwrot ceł antydumpingowych uiszczonych w związku z przywozem elementów złącznych ze stali nierdzewnej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Tajwanu.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 118 z 21.4.2012.


title: Sprawa F-45/15: Skarga wniesiona w dniu 19 marca 2015 r. – ZZ/Europol

text:
               8.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/34

         Skarga wniesiona w dniu 19 marca 2015 r. – ZZ/Europol
   (Sprawa F-45/15)
   (2015/C 190/39)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat J.J. Ghosez)

      Strona pozwana: Europejski Urząd Policji (Europol)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji strony pozwanej w sprawie nieustosunkowania się do wniosku strony skarżącej o zawarcie z nią umowy o pracę na czas nieokreślony.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji odmownej strony pozwanej z dnia 31 maja 2014 r. w przedmiocie zawarcia ze skarżącym umowy o pracę na czas nieokreślony oraz decyzji oddalającej jego zażalenie z dnia 22 grudnia 2014 r.;

               —

               w konsekwencji, tytułem żądania głównego, nakazanie zaoferowania skarżącemu przez Europol umowy na czas nieokreślony po zakończeniu obecnie obowiązującej umowy;

               —

               tytułem pomocniczym, gdyby miało okazać się, że należałoby uwzględnić wyłącznie jedną umowę zawartą w ramach Warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej (WZIP), nakazanie zaoferowania skarżącemu przez Europol drugiej umowy na czas określony w ramach WZIP po zakończeniu obecnie obowiązującej umowy;

               —

               obciążenie strony pozwanej całością kosztów postępowania.


title: Sprawa T-539/15: Wyrok Sądu z dnia 28 września 2016 r. – LLR-G5/EUIPO – Glycan Finance (SILICIUM ORGANIQUE G5 LLR-G5) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego SILICIUM ORGANIQUE G5 LLR-G5 — Wcześniejsze międzynarodowe słowne znaki towarowe Silicium Organique G5- Glycan 5-Si-Glycan-5-Si-G5 i Silicium Organique G5 — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               7.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 410/19

         Wyrok Sądu z dnia 28 września 2016 r. – LLR-G5/EUIPO – Glycan Finance (SILICIUM ORGANIQUE G5 LLR-G5)
   (Sprawa T-539/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego SILICIUM ORGANIQUE G5 LLR-G5 - Wcześniejsze międzynarodowe słowne znaki towarowe Silicium Organique G5- Glycan 5-Si-Glycan-5-Si-G5 i Silicium Organique G5 - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 410/25)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: LLR-G5 Ltd (Castlebar, Irlandia) (przedstawiciele: A. von Mühlendahl, H. Hartwig, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO był również interwenient przed Sądem: Glycan Finance Corp. Ltd (Sheffield, Zjednoczone Królestwo)

      Przedmiot

   Skarga wniesiona na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 czerwca 2015 r. (sprawa R 291/2014-1), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Glycan Finance Corp. a LLR-G5.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               LLR-G5 Ltd pokrywa koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 381 z 16.11.2015.


title: Sprawa T-331/16: Skarga wniesiona w dniu 28 czerwca 2016 r. – Hello Media/EUIPO — Hola (#hello media group)

text:
               16.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/32

         Skarga wniesiona w dniu 28 czerwca 2016 r. – Hello Media/EUIPO — Hola (#hello media group)
   (Sprawa T-331/16)
   (2016/C 296/41)
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Hello Media, SL (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat A. Alejos Cutuli)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Hola, SL (Madryt, Hiszpania)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „#hello media group”– zgłoszenie nr 12 441 317

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 kwietnia 2016 r. w sprawie R 2012/2015-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               oddalenie sprzeciwu B 2 336 371 wobec zgłoszenia unijnego znaku towarowego nr 12 441 317

               —

               nakazanie rejestracji unijnego znaku towarowego nr 12 441 317 #hello media group» (z grafiką)

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-261/14 P: Odwołanie wniesione w dniu 25 kwietnia 2014 r. przez Roberta Waltona od postanowienia wydanego w dniu 27 lutego 2014 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-32/13 Walton przeciwko Komisji

text:
               21.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/25

         Odwołanie wniesione w dniu 25 kwietnia 2014 r. przez Roberta Waltona od postanowienia wydanego w dniu 27 lutego 2014 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-32/13 Walton przeciwko Komisji
   (Sprawa T-261/14 P)
   2014/C 235/34
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Robert Walton (Oksford, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat F. Moyse)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej w sprawie F-32/13 Walton przeciwko Komisji;

               —

               skierowanie sprawy do Sądu do spraw Służby Publicznej celem ponownego rozpoznania trzeciego zarzutu powołanego w skardze wszczynającej postępowanie oraz orzeczenia w przedmiocie dwóch pozostałych zarzutów zgodnie ze wskazówkami zawartymi w wyroku wydanym w postępowaniu odwoławczym;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania odwoławczego oraz postępowania w pierwszej instancji.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 36 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w zakresie, w jakim Sąd do Spraw Służby Publicznej nie uzasadnił swojego orzeczenia oraz pozostawił bez rozpoznania jeden z zarzutów podniesionych w pierwszej instancji.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady powagi rzeczy osądzonej w zakresie, w jakim Sąd do Spraw Służby Publicznej przyjął błędną kwalifikację przedmiotu i podstaw rozpatrywanych decyzji i wyroków w stosunku do przedmiotu skargi w pierwszej instancji.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa do rzetelnego procesu.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia prawa do obrony oraz uzasadnionych oczekiwań, w następstwie czego wnoszący odwołanie popełnił usprawiedliwiony błąd.


title: Sprawa C-536/07: Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/33

         Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-536/07)
   (2008/C 51/56)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: D. Kukovec i R. Sauer, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy przepisów art. 7 w związku z art. 11 dyrektywy Rady 93/37/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącej koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane (1), ze względu na to, że miasto Kolonia zawarło ze spółką Grundstücksgesellschaft Köln Messe 15 bis 18 GbR (która w międzyczasie przekształciła się w spółkę Grundstücksgesellschaft Köln Messe 8-11) umowę z dnia 6 sierpnia 2004 r. bez przeprowadzenia przetargu z europejskim ogłoszeniem o zamówieniu, zgodnie z ww. przepisami.

               —

               obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zgodnie z art. 7 dyrektywy Rady 93/37/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącej koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane (zwanej dalej „dyrektywą”) instytucje zamawiające są zobowiązane do przestrzegania określonych procedur przy udzielaniu zamówień publicznych na roboty budowlane. Zasadą jest tutaj stosowanie procedury otwartej lub ograniczonej, a jedynie w drodze wyjątku i w ściśle określonych okolicznościach można zastosować procedurę negocjacyjną. Powstanie prawdziwej konkurencji w dziedzinie zamówień publicznych wymaga ponadto, by zamówienia, których zamierza się udzielić były ogłaszane co do zasady w całej Wspólnocie. Artykuł 11 dyrektywy zawiera właściwe przepisy w zakresie ogłaszania.
   Skarga dotyczy zamówienia na roboty budowlane, którego miasto Kolonia udzieliło prywatnej spółce inwestycyjnej, nie przestrzegając obowiązujących procedur, w szczególności w zakresie ogłaszania. Przedmiotem zamówienia była budowa czterech nowych hal wystawowych do użytku przez KölnMesse GmbH, prywatną spółkę, w której większość udziałów ma miasto Kolonia. Zgodnie z zaskarżonym zamówieniem na roboty budowlane spółka inwestycyjna zobowiązana jest do budowy nowych hal wystawowych i przylegających pomieszczeń zgodnie ze szczegółowymi specyfikacjami. Miasto wynajęło te budynki na czas określony wynoszący 30 lat za czynsz wynoszący w sumie ponad 600 mln EUR. W ramach umowy podnajmu miasto ma oddać następnie te budynki do użytku organizatorowi targów, przedsiębiorstwu KölnMesse GmbH.
   Zdaniem Komisji mamy do czynienia z zamówieniem publicznym na roboty budowlane, którego należało udzielić zgodnie z dyrektywą, w ramach postępowania przetargowego i z europejskim ogłoszeniem o zamówieniu. Po pierwsze, jako wspólnota terytorialna, miasto Kolonia jest instytucją zamawiającą w rozumieniu dyrektywy. Ma zatem obowiązek przestrzegania przepisów dyrektywy dotyczących procedur przetargowych w zakresie objętych nią zamówień. Po drugie, mimo określenia umowy jako „umowa najmu” i pozornego pierwszeństwa norm z zakresu prawa do korzystania (odpłatnie) z rzeczy, omawianą umowę należy zdaniem Komisji uznać za zamówienie publiczne na roboty budowlane w rozumieniu art. 1 lit. a) dyrektywy z powodów przedstawionych poniżej.
   Wspólnotowa definicja zamówienia publicznego na roboty budowlane obejmuje również zamówienia mające na celu przyznanie prawa do korzystania z budynku, który jeszcze nie istnieje, lecz który instytucja zamawiająca określiła szczegółowo w specyfikacji warunków zamówienia. Z uwagi na to, że zgodnie z orzecznictwem Trybunału zamówienie składające się z różnych części należy kwalifikować według jego głównego przedmiotu, fakt, że omawiane zamówienie ma w nazwie „umowa najmu” i że może ono nawet zostać za taką umowę uznane zgodnie z prawem niemieckim, jest nieistotny dla oceny względem dyrektywy.
   W odniesieniu do omawianego zamówienia z okoliczności o charakterze gospodarczym i związanych z jego udzieleniem wynika, że przy zawieraniu głównej umowy stronom chodziło przede wszystkim o wybudowanie hal wystawowych zgodnie z określonymi przez Kolonię specyfikacjami. Główny aspekt zamówienia dotyczy finansowania budowli, za którą świadczenie wzajemne jest oddalone w czasie. Pod względem gospodarczym umowa prowadzi do tego samego rezultatu, jak udzielenie zamówienia na wzniesienie budowli.
   To, czy instytucja zamawiająca stanie się czy nie właścicielem budowli, która ma zostać wzniesiona, czy zamierza korzystać z niej sama, czy też oddać do użytku publicznego lub określonych podmiotów trzecich jest również nieistotne z punktu widzenia przepisów dyrektywy.
   Prawo do korzystania z rzeczy jest w niniejszym przypadku zwykłym następstwem tego, że prywatna spółka będąca inwestorem jest właścicielem terenu (a zatem, na mocy niemieckiego prawa, budynków, które są na nim wzniesione). Fakt, że spółka KölnMesse GmbH będzie później korzystać z hal wystawowych nie zmienia w niczym faktu, że miasto Kolonia jest jedynym partnerem umownym spółki inwestycyjnej, a zatem jednym podmiotem, wobec którego spółka ta jest odpowiedzialna za właściwe wykonanie swoich zobowiązań.
   Ponieważ nie można doszukać się żadnych okoliczności uzasadniających w niniejszym przypadku udzielenia zamówienia z wolnej ręki bez uprzedniego ogłoszenia, Komisja zmuszona jest uznać, że ze względu na to, iż miasto Kolonia, jako instytucja zamawiająca, udzieliło omawianego zamówienia bez uprzedniego ogłoszenia o zamówieniu, Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy dyrektywy.

      (1)  Dz.U. L 1999, str. 54.


title: Sprawa T-176/15: Skarga wniesiona w dniu 10 kwietnia 2015 r. – Golparvar/Rada

text:
               6.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/22

         Skarga wniesiona w dniu 10 kwietnia 2015 r. – Golparvar/Rada
   (Sprawa T-176/15)
   (2015/C 221/32)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Gholam Hossein Golparvar (Teheran, Iran) (przedstawiciel: M. Taher, solicitor, T. de la Mare i R. Blakeley, barristers)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Skarżący wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2015/236 z dnia 12 lutego 2015 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu w zakresie, w jakim ma ona zastosowanie do skarżącego;

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/230 z dnia 12 lutego 2015 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu w zakresie, w jakim ma ono zastosowanie do skarżącego;

               —

               zasądzenie od Rady na rzecz skarżącego kwoty 50  000 EUR z tytułu odszkodowania; oraz

               —

               obciążenie Rady kosztami poniesionymi przez skarżącego w związku ze skargą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżący podnosi osiem zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący oczywistego błędu w ocenie

                           —

                           Ze względu na całkowite przejście na emeryturę (co jest bezsporne) skarżący nie spełnia jakichkolwiek kryteriów umieszczenia w wykazie, a uzasadnienie Rady (w którym nie zakwestionowano jego przejścia na emeryturę) jest błędne co do okoliczności faktycznych, co skutkuje tym, że Rada popełniła oczywisty błąd w ocenie, ponownie umieszczając skarżącego w wykazie.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia przysługujących skarżącemu praw proceduralnych i prawa do obrony

                           —

                           Rada naruszyła przysługujące skarżącemu prawa proceduralne i prawo do obrony, nie biorąc pod uwagę przedłożonych przez skarżącego uwag i dowodów, które w jasny sposób wykazują jego całkowite przejście na emeryturę.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 266 TFUE

                           —

                           Rada starała się ponownie umieścić skarżącego w wykazie na podstawie zasadniczo takiej samej metodologii prawnej i takich samych dowodów, jak to uczyniła przy pierwotnym umieszczeniu w wykazie, czego nieważność została stwierdzona przez Sąd.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady powagi rzeczy osądzonej

                           —

                           Ponowne umieszczenie skarżącego w wykazie jest nadużyciem proceduralnym i narusza zasady powagi rzeczy osądzonej lub pewności prawa, lub celowości.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia między innymi zasady skuteczności i prawa do skutecznej ochrony sądowej

                           —

                           Ponownie umieszczenie skarżącego w wykazie narusza zasadę skuteczności, prawo do skutecznej ochrony sądowej, prawa przysługujące mu na mocy art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”) lub art. 6 i 13 EKPC.

               6.

               Zarzut szósty dotyczący naruszenia prawa do dobrej administracji

                           —

                           Ponowne umieszczenie skarżącego w wykazie jest nadużyciem władzy i narusza przysługujące mu prawo do dobrej administracji, chronione art. 41 karty.

               7.

               Zarzut siódmy dotyczący naruszenia praw przysługujących skarżącemu na podstawie art. 7 i 17 karty lub art. 8 EKPC i art. 1 pierwszego protokołu do EKPC, lub zasady proporcjonalności

                           —

                           Ponowne umieszczenie skarżącego w wykazie narusza prawa podstawowe do poszanowania jego reputacji i niezakłóconego korzystania z jego własności oraz zasadę proporcjonalności.

               8.

               Zarzut ósmy dotyczący niezgodności z prawem ponownego umieszczenia w wykazie

                           —

                           Ponowne umieszczenie skarżącego w wykazie jest w każdym razie oparte na zakładanej zgodności z prawem środków ograniczających nałożonych na Linie Żeglugowe Islamskiej Republiki Iranu, lecz takie środki nałożone na IRISL są niezgodne z prawem (z podniesionych przez IRISL powodów, które zostają objęte niniejszą skargą poprzez odniesienie), czego skutkiem jest to, że należy stwierdzić nieważność środków podjętych przeciwko skarżącemu.


title: Sprawa T-92/10: Wyrok Sądu z dnia 9 grudnia 2014 r. – Ferriera Valsabbia i Valsabbia Investimenti/Komisja [Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek prętów zbrojeniowych prostych lub w kręgach — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 65 EWWiS, po wygaśnięciu traktatu EWWiS, na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1/2003 — Ustalanie cen i terminów płatności — Ograniczanie lub kontrolowanie produkcji lub sprzedaży — Nadużycie władzy — Prawo do obrony — Jednolite i ciągłe naruszenie — Grzywny — Ustalenie kwoty wyjściowej — Okoliczności łagodzące — Czas trwania postępowania administracyjnego]

text:
               2.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 34/26

         Wyrok Sądu z dnia 9 grudnia 2014 r. – Ferriera Valsabbia i Valsabbia Investimenti/Komisja
   (Sprawa T-92/10) (1)

   ([Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek prętów zbrojeniowych prostych lub w kręgach - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 65 EWWiS, po wygaśnięciu traktatu EWWiS, na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1/2003 - Ustalanie cen i terminów płatności - Ograniczanie lub kontrolowanie produkcji lub sprzedaży - Nadużycie władzy - Prawo do obrony - Jednolite i ciągłe naruszenie - Grzywny - Ustalenie kwoty wyjściowej - Okoliczności łagodzące - Czas trwania postępowania administracyjnego])
   (2015/C 034/29)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Ferriera Valsabbia SpA (Odolo, Włochy) i Valsabbia Investimenti SpA (Odolo) (przedstawiciele: D. Fosselard, S. Amoruso i L. Vitolo, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo R. Sauer i B. Gencarelli, następnie R. Sauer i R. Striani, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata P. Manziniego)

      Przedmiot

   Tytułem żądania głównego stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2009) 7492 wersja ostateczna z dnia 30 września 2009 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 65 EWWiS (sprawa COMP/37.956 – Pręty zbrojeniowe okrągłe, ponowne przyjęcie), zmienionej decyzją Komisji C (2009) 9912 wersja ostateczna z dnia 8 grudnia 2009 r., w zakresie, w jakim Komisja stwierdza w niej naruszenie art. 65 EWWiS przez skarżące i nakłada na nie na zasadzie odpowiedzialności solidarnej grzywnę w wysokości 10,25 mln EUR, a tytułem żądania ewentualnego – obniżenie kwoty tej grzywny.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Ferriera Valsabbia SpA i Valsabbia Investimenti SpA zostają obciążone kosztami.

      (1)  Dz.U. C 113 z 1.5.2010.


title: Sprawa T-201/14: Skarga wniesiona w dniu 26 marca 2014 r. – The Body Shop International przeciwko OHIM – Spa Monopole (SPA WISDOM)

text:
               21.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/19

         Skarga wniesiona w dniu 26 marca 2014 r. – The Body Shop International przeciwko OHIM – Spa Monopole (SPA WISDOM)
   (Sprawa T-201/14)
   2014/C 235/26
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: The Body Shop International plc (Littlehampton, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci I. Vernimme, H. Viaene, S. Vandewynckel i D. Gillet)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Spa Monopole, compagnie fermière de Spa SA/NV (Spa, Belgia)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 16 stycznia 2014 r. w sprawie R 1516/2012-4;

               —

               obciążenie strony pozwanej, i w razie potrzeby, interwenienta, kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „SPA WISDOM” dla towarów z klasy 3 – zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 8 9 00  748

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Spa Monopole, compagnie fermière de Spa SA/NV

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowne znaki towarowe „SPA” zarejestrowane w Beneluksie pod nr 3 89  230, 4 99  046, 3 72  307 i słowny znak towarowy „LES THERMES DE SPA” zarejestrowany w Beneluksie pod nr 6 93  395

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-88/06: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 13 października 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/25

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 13 października 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-88/06) (1)

   (2006/C 331/49)

      Język postępowania: angielski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 108 z 6.5.2006.


title: Sprawa T-7/10: Skarga wniesiona w dniu 7 stycznia 2010 r. — Diagnostiko kai therapeftiko kentro Athinon Ygeia przeciwko OHIM

text:
               27.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/33

         Skarga wniesiona w dniu 7 stycznia 2010 r. — Diagnostiko kai therapeftiko kentro Athinon „Ygeia” przeciwko OHIM
   (Sprawa T-7/10)
   2010/C 80/56
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Diagnostiko kai therapeftiko kentro Athinon „Ygeia AE” (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci K Alexiou i S. Foteas)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania strony skarżącej

               —

               uwzględnienie skargi;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego w postępowaniu R 190/2009-2;

               —

               zarejestrowanie słownego znaku towarowego „ygeia” jako wspólnotowego znaku towarowego wskazującego na istnienie związku między skarżącą spółką i świadczonymi usługami;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „ygeia” dla usług należących do klasy 44, usługi medyczne — zgłoszenie nr 7129001

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: utrzymanie w mocy decyzji eksperta i odrzucenie zgłoszenia

      Podniesione zarzuty: Przedmiotem skargi jest stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego wydanej w sprawie R 190/2009-2.
   W ramach pierwszego zarzutu skargi skarżąca utrzymuje, że w zaskarżonej decyzji błędnie przypisano rozpatrywanemu oznaczeniu czysto opisowy charakter, chociaż posiada ono in abstracto charakter odróżniający.
   W ramach drugiego zarzutu skargi skarżąca utrzymuje, że zaskarżoną decyzją błędnie nie uwzględniono argumentu, zgodnie z którym oznaczenie uzyskało charakter odróżniający w następstwie używania Zdaniem skarżącej, nawet jeśli przyjąć, że dany słowny znak towarowy posiada in abstracto charakter opisowy, to jego używanie stanowi dowód uzyskania przezeń charakteru odróżniającego i stanowi powód wyłączenia niedopuszczalności rejestracji.


title: Sprawa T-53/02: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 września 2005 r. Ricosmos BV przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Prawo celne — Czynność wspólnotowego tranzytu zewnętrznego papierosów — Przestępstwo — Wniosek o umorzenie należności celnych przywozowych — Rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 — Rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 — Klauzula słuszności — Zachowanie terminu — Prawo do obrony — Zasada proporcjonalności — Pojęcie ewidentnego zaniedbania)

text:
               15.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/8

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 września 2005 r. Ricosmos BV przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-53/02) (1)

   (Prawo celne - Czynność wspólnotowego tranzytu zewnętrznego papierosów - Przestępstwo - Wniosek o umorzenie należności celnych przywozowych - Rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 - Rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 - Klauzula słuszności - Zachowanie terminu - Prawo do obrony - Zasada proporcjonalności - Pojęcie ewidentnego zaniedbania)
   (2005/C 257/13)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Ricosmos BV (Delfzijl, Niderlandy) [przedstawiciele: początkowo M. Chatelin, M. Fleers i P. Metzler, a następnie J. Hertoghs, adwokaci]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [przedstawiciele: początkowo M. van Beek i R. Tricot, a następnie M. van Beek i B. Stromsky, pełnomocnicy]
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji REM 09/00 z dnia 16 listopada 2001 r. w sprawie stwierdzenia braku zasadności zwrotu na rzecz skarżącej należności celnych przywozowych będącego przedmiotem wniosku złożonego przez Królestwo Niderlandów
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca poniesie własne koszty oraz koszty Komisji.

      (1)  Dz.U. C 118 z 18.05.2002


title: Sprawa T-197/14: Wyrok Sądu z dnia 21 maja 2015 r. – La Zaragozana/OHIM – Charles Cooper (GREEN’S) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego GREEN’S — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy AMBAR GREEN — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               6.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/13

         Wyrok Sądu z dnia 21 maja 2015 r. – La Zaragozana/OHIM – Charles Cooper (GREEN’S)
   (Sprawa T-197/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego GREEN’S - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy AMBAR GREEN - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009])
   (2015/C 221/17)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: La Zaragozana, SA (Saragossa, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat L. Broschat García)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: J. García Murillo i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Charles Cooper Ltd (Leeds, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci M. Granado Carpenter i M. Polo Carreño)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 21 stycznia 2014 r. (sprawa R 1284/2012-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między La Zaragozana, SA a Charles Cooper Ltd.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               La Zaragozana, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 235 z 21.7.2014.


title: Sprawa C-99/13: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 15 lipca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour constitutionnelle — Belgia) — Guy Kleynen przeciwko Conseil des ministres

text:
               19.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 304/8

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 15 lipca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour constitutionnelle — Belgia) — Guy Kleynen przeciwko Conseil des ministres
   (Sprawa C-99/13) (1)

   2013/C 304/16
   Język postępowania: francuski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 141 z 18.5.2013.


title: Sprawa C-511/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Central Administrativo Norte (Portugalia) w dniu 12 listopada 2012 r. — Joaquim Fernando Macedo Maia, António Pereira Teixeira, António Joaquim Moreira David, Joaquim Albino Moreira David przeciwko Fundo de Garantia Salarial, IP

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/32

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Central Administrativo Norte (Portugalia) w dniu 12 listopada 2012 r. — Joaquim Fernando Macedo Maia, António Pereira Teixeira, António Joaquim Moreira David, Joaquim Albino Moreira David przeciwko Fundo de Garantia Salarial, IP
   (Sprawa C-511/12)
   2013/C 26/60
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Tribunal Central Administrativo Norte.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Joaquim Fernando Macedo Maia, António Pereira Teixeira, António Joaquim Moreira David, Joaquim Albino Moreira David.

      Strona pozwana: Fundo de Garantia Salarial, IP.

      Pytania prejudycjalne

   Czy w konkretnej dziedzinie gwarantowanych roszczeń pracowniczych w przypadku niewypłacalności pracodawcy, prawo Unii, a w szczególności art. 4 i 10 dyrektywy 80/987/EWG (1), należy interpretować w ten sposób, iż sprzeciwia się ono przepisowi prawa krajowego gwarantującemu jedynie roszczenia, które stały się wymagalne jedynie na sześć miesięcy przed wniesieniem wniosku o ogłoszenie upadłości pracodawcy, nawet wówczas, gdy pracownicy wystąpili przeciwko niemu do sądu pracy w celu sądowego ustalenia dłużnej kwoty i jej przymusowej windykacji?

      (1)  Dyrektywa Rady z dnia 20 października 1980 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich dotyczących ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy (Dz.U. L 283, s. 23).


title: Sprawa T-84/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 października 2008 r. — Azivo Algemeen Ziekenfonds De Volharding przeciwko Komisji

text:
               20.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 327/41

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 października 2008 r. — Azivo Algemeen Ziekenfonds De Volharding przeciwko Komisji
   (Sprawa T-84/06) (1)

   (2008/C 327/73)

      Język postępowania: niderlandzki

   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 108 z 6.5.2006.


title: Sprawa C-433/12 P: Postanowienie Trybunału z dnia 7 marca 2013 r. — Luigi Marcuccio przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej (Odwołanie — Skarga o stwierdzenie pozaumownej odpowiedzialności odszkodowawczej — Odmowa podjęcia przez sekretariat Trybunału działań w sprawie pism kierowanych przez wnoszącego odwołanie do pierwszego rzecznika generalnego Trybunału — Artykuł 256 ust. 2 TFUE — Wniosek o wszczęcie szczególnej procedury kontroli niektórych orzeczeń kończących postępowanie w sprawie wydanych przez Sąd w postępowaniach odwoławczych)

text:
               4.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/5

         Postanowienie Trybunału z dnia 7 marca 2013 r. — Luigi Marcuccio przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej
   (Sprawa C-433/12 P) (1)

   (Odwołanie - Skarga o stwierdzenie pozaumownej odpowiedzialności odszkodowawczej - Odmowa podjęcia przez sekretariat Trybunału działań w sprawie pism kierowanych przez wnoszącego odwołanie do pierwszego rzecznika generalnego Trybunału - Artykuł 256 ust. 2 TFUE - Wniosek o wszczęcie szczególnej procedury kontroli niektórych orzeczeń kończących postępowanie w sprawie wydanych przez Sąd w postępowaniach odwoławczych)
   2013/C 129/10
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Luigi Marcuccio (przedstawiciel: G. Cipressa, avvocato)

      Druga strona postępowania: Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

      Przedmiot

   Odwołanie od postanowienia Sądu (druga izba) z dnia 3 lipca 2012 r. w sprawie T-27/12 Marcuccio przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości, w którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie odpowiedzialności odszkodowawczej mającą na celu uzyskanie odszkodowania za szkodę rzekomo poniesioną przez wnoszącego odwołanie w wyniku odmowy uwzględnienia przez sekretariat pism skierowanych przez wnoszącego odwołanie do pierwszego rzecznika Trybunału Sprawiedliwości, w których domagał się on wszczęcia szczególnej procedury kontroli orzeczeń Sądu kończących postępowanie w sprawach T-278/07 P, T-114/08 P, T-32/09 P i T-166/09 P.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje odrzucone.

               2)

               Luigi Marcuccio pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 355 z 17.11.2012.


title: Sprawa T-450/08: Skarga wniesiona w dniu 6 października 2008 r. — Coverpla przeciwko OHIM — Heinz-Glas (wzory)

text:
               10.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/34

         Skarga wniesiona w dniu 6 października 2008 r. — Coverpla przeciwko OHIM — Heinz-Glas (wzory)
   (Sprawa T-450/08)
   (2009/C 6/69)
   Język skargi: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Coverpla (Nicea, Francja) (przedstawiciele: adwokaci P. Greffe i M. Chaminade)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Drugą stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Heinz-Glas GmbH (Kleintettau, Niemcy)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej z dnia 7 lipca 2008 r. w sprawie R 1411/2007-3 w części, w jakiej oddalono odwołanie skarżącej i unieważniono wzór wspólnotowy „TOUR” nr 29178-0002;

               —

               stwierdzenie ważności wzoru wspólnotowego „TOUR” nr 29178-0002 w klasie 09-01.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wzór wspólnotowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: Wzór wspólnotowy nr 29178-0002 dla „wazonów”

      Właściciel wzoru wspólnotowego: Skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie wzoru wspólnotowego: Heinz-Glas GmbH

      Prawo ze wzoru przysługujące stronie wnoszącej o unieważnienie: Niezarejestrowany wzór wazonu nazwany „Empire”, noszący numer referencyjny F 3990

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Unieważnienie wzoru wspólnotowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Zdaniem skarżącej wzór wspólnotowy spełnia wymóg, zgodnie z którym musi być on nowy. Dokumenty przedstawione przez Heinz-Glas GmbH w celu wykazania, że udostępniła ona odbiorcom wcześniejszy wzór wazonu identyczny z wzorem wspólnotowym, nie mają mocy dowodowej.


title: Sprawa F-26/10: Skarga wniesiona w dniu 6 maja 2010 r. — Costa przeciwko Komisji

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/58

         Skarga wniesiona w dniu 6 maja 2010 r. — Costa przeciwko Komisji
   (Sprawa F-26/10)
   2010/C 179/100
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Antonino Costa (Thionville, Francja) (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i M. Vandenbussche)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o nieuwzględnieniu skarżącego w ramach postępowania w sprawie awansów za 2009 r. i obciążenie strony pozwanej obowiązkiem zapłaty na rzecz skarżącego kwoty pieniężnej tytułem zadośćuczynienia za krzywdę.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego o nieuwzględnieniu skarżącego w ramach postępowania w sprawie awansów za 2009 r., o której powziął on wiadomość w dniu 22 listopada 2009 r.;

               —

               w razie potrzeby stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 27 stycznia 2010 r., oddalającej zażalenie;

               —

               w konsekwencji nakazanie stronie pozwanej ponownego przeprowadzenia postępowania w sprawie awansów za 2009 r. wraz z uwzględnieniem skarżącego;

               —

               obciążenie strony pozwanej obowiązkiem zapłaty kwoty 25 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.


title: Sprawa T-331/06: Skarga wniesiona w dniu 24 listopada 2006 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko EEA

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/77

         Skarga wniesiona w dniu 24 listopada 2006 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko EEA
   (Sprawa T-331/06)
   (2006/C 326/157)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: N. Korogiannakis i N. Keramidas, prawnicy)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Środowiska
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji EEA w przedmiocie odrzucenia oferty strony skarżącej i udzielenia zamówienia wybranemu oferentowi;

               —

               obciążenie EEA kosztami postępowania, nawet gdyby niniejsza skarga miała zostać oddalona.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na poparcie swej skargi strona skarżąca podnosi, że w decyzji podjętej w ramach procedury udzielenia zamówienia EEA/IDS/06/002 na „świadczenie informatycznych usług konsultacyjnych” (Dz.U. 2006 S 118-125101), o której zawiadomiono stronę skarżącą pismem z dnia 14 września 2006 r., Europejska Agencja Środowiska (zwana dalej EEA) uchybiła zobowiązaniom przewidzianym w dyrektywie 2004/18/WE i w przepisach transponujących oraz naruszyła zasadę przejrzystości poprzez nieujawnienie uczestnikom wagi podkryteriów, które zostały następnie zastosowane podczas procedury udzielenia zamówienia.
   Ponadto, strona skarżąca podnosi, że EEA popełniła poważne błędy w ocenie, co doprowadziło do odrzucenia oferty.
   Strona skarżąca żąda stwierdzenia nieważności decyzji EEA w przedmiocie odrzucenia jej oferty i udzielenia zamówienia trzem innym uczestnikom i obciążenia strony pozwanej kosztami postępowania nawet gdyby niniejsza skarga miała zostać oddalona.


title: Sprawa C-142/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 23 stycznia 2014 r. w sprawie T-221/12 The Sunrider Corporation przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 24 marca 2014 r. przez The Sunrider Corporation

text:
               7.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/11

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 23 stycznia 2014 r. w sprawie T-221/12 The Sunrider Corporation przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 24 marca 2014 r. przez The Sunrider Corporation
   (Sprawa C-142/14 P)
   2014/C 212/12
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: The Sunrider Corporation (przedstawiciele: N. Dontas i E. Markakis, Δικηγόροι)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) i Nannerl GmbH & CO. KG.

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie dopuszczalności niniejszego odwołania;

               —

               częściowe uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 23 stycznia 2014 r. w sprawie T-221/12 w zakresie, w jakim oddalone zostały zarzut drugi (naruszenie art. 75 zdanie drugie i art. 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1)) i zarzut trzeci (naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego), podniesione przez skarżącą w skardze z dnia 25 maja 2012 r.

               —

               przekazanie sprawy do Sądu w celu ponownego rozpoznania w zakresie zarzutów drugiego i trzeciego, podniesionych przez skarżącą w skardze z dnia 25 maja 2012 r. i celem nowego zastosowania art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego,

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą w niniejszym postępowaniu przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą w postępowaniu przed Sądem i

               —

               obciążenie OHIM koniecznymi kosztami poniesionymi przez skarżącą w postępowaniu administracyjnym przed Czwartą Izbą Odwoławczą w sprawie R 2401/2010-4.

      Zarzuty i główne argumenty

   PIERWSZY ZARZUT: Sąd naruszył art. 1 pkt 2 dyrektywy 2001/83/WE (2) i art. 2 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 726/2004 (3) w części dotyczącej zakresu stosowania pojęcia „produktu leczniczego”. Sąd przekroczył swoje kompetencje poprzez stworzenie nowych definicji legalnych, czyli pojęcia produktów „mających zastosowanie lecznicze w szerokim tego słowa znaczeniu” i naruszył podlegające zastosowaniu definicje legalne przyjęte przez prawodawcę Unii Europejskiej.
   DRUGI ZARZUT: Sąd naruszył prawo wnoszącej odwołanie do bycia wysłuchaną, opierając się bez uzasadnienia na „fakcie notoryjnym” mającym decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia sporu. Naruszył prawo skarżącej do bycia wysłuchaną orzekając w pkt 77 wyroku, że ustalony fakt wchodził w zakres pojęcia „faktu notoryjnego” bez wsparcia tej oceny jakimkolwiek dowodem znajdującym się w katach sprawy i bez uzasadnienia dlaczego ustalony fakt miał z prawnego punktu widzenia charakter „notoryjny”.
   ZARZUT TRZECI: Sąd naruszył art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego w zakresie, w jakim: a) dokonał analizy i oceny ograniczonych do podobieństwa dodatków do żywności na bazie ziół w świetle wyłącznie produktów wyraźnie wymienionych w klasie 32, bez konkretnego zbadania, czy występowało najmniejsze podobieństwo między dodatkami do żywności na bazie ziół i innymi towarami zaliczanymi do towarów z klasy 32; (b) zniekształcił treść zaskarżonej decyzji i zastąpił swoją oceną i uzasadnieniem ocenę i uzasadnienie sporządzone przez Izbę Odwoławczą w części dotyczącej „zainteresowanego kręgu odbiorców”; oraz (c) naruszył prawo przy okazji analizy i oceny indywidualnych czynników/kryteriów podobieństwa rzeczonych towarów, w szczególności w zakresie dotyczącym (i) wykładni i stosowania pojęcia „medyczny” jako charakteryzującego podstawowe przeznaczenie dodatków do żywności na bazie ziół, (ii) obowiązku prawnego, że „duża część” producentów przedmiotowych towarów stanowił te same podmioty, (iii) kryterium/normy prawnej zastosowanej przy porównaniu produktów; (iv) oddalenia zarzutu drugiego, uznanego za nieskuteczny, (v) braku zbadania czynnika „zamienności” oraz (vi) braku zbadania charakteru porównywanych towarów.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s.1)

      (2)  Dyrektywa 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. L 311, s.67)

      (3)  Rozporządzenie (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. ustanawiające wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiające Europejską Agencję Leków


               16.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 11/1

         2010/C 11/01
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 312 z 19.12.2009.

      Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 297 z 5.12.2009.

      Dz.U. C 282 z 21.11.2009.

      Dz.U. C 267 z 7.11.2009.

      Dz.U. C 256 z 24.10.2009.

      Dz.U. C 244 z 10.10.2009.

      Dz.U. C 233 z 26.9.2009.

   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:
   EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 10 marca 2005 r. w sprawie C-491/03 (wniosek Hessischer Verwaltungsgerichtshof o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Ottmar Hermann przeciwko Stadt Frankfurt am Main (Podatek pośredni — Dyrektywa 92/12/EWG — Lokalny podatek od napojów alkoholowych wydawanych do bezpośredniego spożycia na miejscu)

text:
               14.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 115/6

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 10 marca 2005 r.
   w sprawie C-491/03 (wniosek Hessischer Verwaltungsgerichtshof o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Ottmar Hermann przeciwko Stadt Frankfurt am Main (1)

   (Podatek pośredni - Dyrektywa 92/12/EWG - Lokalny podatek od napojów alkoholowych wydawanych do bezpośredniego spożycia na miejscu)
   (2005/C 115/12)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-491/03, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Hessischer Verwaltungsgerichtshof (Niemcy) postanowieniem z dnia 1 października 2003 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 20 listopada 2003 r., w postępowaniu Ottmar Hermann (działający w charakterze syndyka masy upadłości Volkswirt Weinschänken GmbH) przeciwko Stadt Frankfurt am Main, Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann, prezes izby, K. Lenaerts (sprawozdawca), N. Colneric, K. Schiemann i E. Juhász, sędziowie; rzecznik generalny: D. Ruiz-Jarabo Colomer, sekretarz: H. von Holstein, zastępca sekretarza, wydał w dniu 10 marca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Podatek nałożony na odpłatne dostarczanie w ramach działalności restauracyjnej napojów alkoholowych do ich bezpośredniego spożycia na miejscu, winien być uznany za podatek od świadczenia usług odnoszący się do wyrobów objętych podatkiem akcyzowym nie mający charakteru podatku obrotowego w rozumieniu art. 3 ust. 3 drugi akapit dyrektywy 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania.

               2.

               „Ten sam warunek”, który spełnić mają podatki wchodzące w zakres zastosowania art. 3 ust. 3 drugi akapit dyrektywy 92/12 odnosi się tylko do warunku zawartego w pierwszym akapicie tegoż ustępu, a mianowicie, że „podatki te nie spowodują zwiększenia formalności związanych z przekraczaniem granicy w handlu między Państwami Członkowskimi”.

      (1)  Dz.U. C 47 z 21.02.2004.


title: Sprawa C-493/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzgericht – Außenstelle Linz (Austria) w dniu 6 listopada 2014 r. – Dilly’s Wellnesshotel GmbH

text:
               9.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzgericht – Außenstelle Linz (Austria) w dniu 6 listopada 2014 r. – Dilly’s Wellnesshotel GmbH
   (Sprawa C-493/14)
   (2015/C 046/26)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesfinanzgericht – Außenstelle Linz

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Dilly’s Wellnesshotel GmbH

      Pozwany organ: Finanzamt Linz

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy prawo Unii zostało naruszone przez program pomocy korzystający ze szczególnej procedury określonej w art. 25 rozporządzenia nr 800/2008 (1), w celu wyłączenia go z wymogu zgłoszenia zgodnie z art. 108 ust. 3 TFUE, który jednakże nie spełnia różnorakich obowiązków zawartych w rozdziale I rozporządzenia nr 800/2008, a ponadto nie zawiera żadnego odniesienia do rozporządzenia nr 800/2008?

               2)

               Czy prawo Unii zostało naruszone przez program pomocy oparty na szczególnej procedurze przewidzianej w art. 25 rozporządzenia nr 800/2008 obowiązującej dla pomocy na ochronę środowiska, jeżeli nie występują przesłanki uregulowane w rozdziale II rozporządzenia nr 800/2008, a mianowicie wspieranie zgodnie z art. 17 pkt 1 rozporządzenia nr 800/2008 środków ochrony środowiska lub środków służących oszczędzaniu energii?

               3)

               Czy prawo Unii stoi na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które nie zawiera żadnego ograniczenia czasowego ani żadnej informacji na temat okresu czasu wskazanego w zawiadomieniu o wyłączeniu, tak że wymagane przez art. 25 ust. 3 rozporządzenia nr 800/2008 czasowe ograniczenie w zwrocie podatku energetycznego do 10 lat może zostać stwierdzone jedynie na podstawie zawiadomienia o wyłączeniu?

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych), Dz.U. L 214, s. 3.


title: Sprawa C-458/07: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 12 marca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Telekomunikacja — Dyrektywa 2002/22/WE — Usługa powszechna — Obowiązek udostępnienia użytkownikom końcowym pełnego spisu abonentów i pełnozakresowego biura numerów)

text:
               16.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/8

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 12 marca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-458/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Telekomunikacja - Dyrektywa 2002/22/WE - Usługa powszechna - Obowiązek udostępnienia użytkownikom końcowym pełnego spisu abonentów i pełnozakresowego biura numerów)
   2009/C 113/15
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Braun i P. Guerra e Andrade, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes, pełnomocnik, L. Morais, advogado)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie 5 ust. 1 i 2 oraz art. 25 ust. 1 i 3 dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywy o usłudze powszechnej) (Dz.U. L 108, s. 51) — Nieumieszczenie niektórych użytkowników w powszechnym spisie abonentów

      Sentencja

               1)

               Niezapewniając w praktyce, by udostępniono użytkownikom końcowym co najmniej jednego pełnego spisu abonentów telefonicznych i co najmniej jednego pełno zakresowego biura numerów, zgodnie z przepisami art. 5 ust. 1 i 2 oraz art. 25 ust. 1 i 3 dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywy o usłudze powszechnej), Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Republika Portugalska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 297 z 8.12.2007.


title: Sprawa T-383/15: Postanowienie Sądu z dnia 20 kwietnia 2016 r. – Dima/EUIPO (Kształt otwartego pudełka sześciennego) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie trójwymiarowego unijnego znaku towarowego — Kształt otwartego pudełka sześciennego — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej]

text:
               20.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/21

         Postanowienie Sądu z dnia 20 kwietnia 2016 r. – Dima/EUIPO (Kształt otwartego pudełka sześciennego)
   (Sprawa T-383/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie trójwymiarowego unijnego znaku towarowego - Kształt otwartego pudełka sześciennego - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej])
   (2016/C 222/26)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Dima Verwaltungs GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Kerkhoff)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciel: A. Schifko, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 marca 2015 r. (sprawa R 2568/2014-5) dotyczącą rejestracji oznaczenia trójwymiarowego tworzonego przez kształt otwartego pudełka sześciennego jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Dima Verwaltungs GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 328 z 5.10.2015.


title: Sprawa T-5/11: Skarga wniesiona w dniu 7 stycznia 2011 r. — Export Development Bank of Iran przeciwko Radzie

text:
               5.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/23

         Skarga wniesiona w dniu 7 stycznia 2011 r. — Export Development Bank of Iran przeciwko Radzie
   (Sprawa T-5/11)
   2011/C 72/39
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Export Development Bank of Iran (przedstawiciel: adwokat J.-M. Thouvenin)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji 2010/644/WPZiB z dnia 25 października 2010 r. w części dotyczącej strony skarżącej;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji zawartej w piśmie Rady skierowanym do strony skarżącej w dniu 28 października 2010 r.;

               —

               orzeczenie, że decyzja 2010/413/WPZiB nie ma zastosowania do strony skarżącej;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty przytoczone przez stronę skarżącą są co do zasady identyczne lub podobne do przytoczonych w sprawie T-4/11 Export Development Bank of Iran przeciwko Radzie.


title: Sprawa T-361/16: Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2016 r. – TBWA\London/EUIPO (MEDIA ARTS LAB)

text:
               29.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/31

         Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2016 r. – TBWA\London/EUIPO (MEDIA ARTS LAB)
   (Sprawa T-361/16)
   (2016/C 314/43)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: TBWA\London Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: D. Farnsworth, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „MEDIA ARTS LAB” – zgłoszenie nr 13 238 308

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 kwietnia 2016 r. w sprawie R 958/2015-2

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim utrzymano w niej w mocy stwierdzenie eksperta, że zgłoszony znak towarowy jest opisowy i pozbawiony charakteru odróżniającego w odniesieniu do tych towarów i usług, dla których został uznany za opisowy i pozbawiony charakteru odróżniającego;

               —

               dopuszczenie publikacji zgłoszenia unijnego znaku towarowego nr 13 238 308;

               —

               obciążenie Urzędu kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Urząd nie wziął właściwie pod uwagę usług, dla których dokonano zgłoszenia;

               —

               Urząd nie rozważył właściwie zgłoszonego znaku towarowego w całości. Zamiast tego podzielił znak towarowy na części, stosując pojęcia MEDIA ARTS oraz MEDIA LAB i stwierdzając, że części te są opisowe. Nie zajął się kwestią całościowego wrażenia wywieranego przez znak towarowy;

               —

               Urząd nie przyjął, że znak towarowy jest znacznie bardziej nieoczywisty niż w przypadku orzeczenia PIPELINE, na którym się oparł;

               —

               Wbrew zasadzie równego traktowania (i z jej naruszeniem) Urząd nie postąpił zgodnie ze swoją wcześniejszą praktyką akceptowania znaków towarowych z wyrazem MEDIA w odniesieniu do reklamowania w powiązaniu z innymi „nietypowymi” miejscami.


title: Sprawa T-469/09: Wyrok Sądu z dnia 2 lutego 2012 r. — Grecja przeciwko Komisji (EFOGR — Sekcja Gwarancji — Wydatki wyłączone z finansowania wspólnotowego — Sektory przetwórstwa pomidorów i składowania ryżu — Kluczowe kontrole — Zintegrowany system zarządzania niektórymi wspólnotowymi systemami pomocy i ich kontroli — Zasada proporcjonalności)

text:
               17.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/16

         Wyrok Sądu z dnia 2 lutego 2012 r. — Grecja przeciwko Komisji
   (Sprawa T-469/09) (1)

   (EFOGR - Sekcja Gwarancji - Wydatki wyłączone z finansowania wspólnotowego - Sektory przetwórstwa pomidorów i składowania ryżu - Kluczowe kontrole - Zintegrowany system zarządzania niektórymi wspólnotowymi systemami pomocy i ich kontroli - Zasada proporcjonalności)
   2012/C 80/25
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Grecka (przedstawiciele: I. K. Chalkias i S. Papaïoannou, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Rossi i A. Markoulli, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2009/721/WE z dnia 24 września 2009 r. wyłączającej z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW), w części w której wyłącza ona niektóre wydatki dokonane przez Grecję (Dz.U. L 257, s. 28)

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 24 z 30.1.2010.


title: Sprawa T-628/11: Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2011 r. — Biogas Nord przeciwko Komisji

text:
               18.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 49/27

         Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2011 r. — Biogas Nord przeciwko Komisji
   (Sprawa T-628/11)
   2012/C 49/49
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Biogas Nord AG (Bielefeld, Niemcy) (przedstawieciel: adwokat C. Birkemeyer)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie na podstawie art. 264 TFUE nieważności decyzji Komisji z dnia 26 stycznia 2011 r. dotyczącą niemieckiej pomocy państwa C 7/2010 (ex CP 250/2009 oraz NN 5/2010) „KStG, Sanierungsklausel” [sygn. akt K(2011) 275];

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania na podstawie § 87 ust. 2 regulaminu postępowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca trzy zarzuty:

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący przestrzegania zasady prywatnego wierzyciela
               W ramach pierwszego zarzutu skarżąca podnosi, że w przypadku § 8c ust. 1 a niemieckiej Körperschaftsteuergesetz (ustawa o podatku od osób prawnych, zwana dalej „KStG”) nie chodzi o pomoc w rozumieniu art. 107 f TFUE, ponieważ przedsiębiorstwa, które odniosły korzyść spełniły świadczenie wzajemne takiej samej wartości, które wytrzymuje porównanie z zachowaniem działającego w warunkach gospodarki wolnorynkowej prywatnego wierzyciela.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący braku selektywnego charakteru
               Skarżąca w tym miejscu podnosi, że w przypadku § 8c ust. 1 a KStG nie chodzi o pomoc w rozumieniu art. 107 f TFUE, ponieważ przepisowi temu nie można przypisać jakiegokolwiek selektywnie przysparzającego korzyści skutku.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący ochrony zaufania
               Skarżąca w ramach trzeciego zarzutu podnosi, że przedsiębiorstwa, które przed powzięciem wiedzy o postępowaniu Komisji na podstawie art. 108 ust. 2 TFUE dokonały dyspozycji majątkowych, korzystają z ochrony zaufania w odniesieniu do zaskarżonej decyzji.


title: Sprawa C-119/11: Skarga wniesiona w dniu 4 marca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej

text:
               14.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/16

         Skarga wniesiona w dniu 4 marca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-119/11)
   2011/C 145/22
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Dintilhac i C. Soulay, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Francuska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że stosując od dnia 1 stycznia 2007 r. stawkę podatku VAT w wysokości 2,10 % do dochodów uzyskanych w związku ze sprzedażą biletów wstępu na premierowe koncerty odbywające się w obiektach, w których w czasie spektaklu możliwa jest konsumpcja, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy art. 99 i 110 dyrektywy w sprawie podatku VAT (1);

               —

               obciążenie Republiki Francuskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej skardze Komisja zarzuca pozwanej stosowanie od dnia 1 stycznia 2007 r. stawki podatku VAT w wysokości 2,10 % do dochodów uzyskanych w związku ze sprzedażą biletów wstępu na premierowe koncerty odbywające się w obiektach, w których w czasie spektaklu możliwa jest konsumpcja, zamiast wcześniejszej obowiązującej stawki w wysokości 5,5 %.
   Skarżąca podnosi, że na mocy art. 110 dyrektywy w sprawie podatku VAT, państwa członkowskie, które w dniu 1 stycznia 1991 r. stosowały stawki obniżone niższe niż minimalna stawka wynosząca 5 %, mogą utrzymać takie stawki obniżone. Jednakże artykuł ten nie zezwala państwom członkowskim na wprowadzenie nowych odstępstw lub rozszerzenie zakresu stosowania odstępstw istniejących w dniu 1 stycznia 1991 r., po uprzednim zawężeniu ich zakresu po tym dniu. Tymczasem ma to właśnie miejsce w niniejszym przypadku, gdyż pozwana ograniczyła od dnia 1 stycznia 1997 r. zakres stosowania odstępstwa, które istniało w dniu 1 stycznia 1991 r. w odniesieniu do obniżonej stawki podatku VAT i wyraźnie wykluczyła możliwość zastosowania takiej obniżonej stawki do dochodów ze sprzedaży biletów na premiery „pozwalających wyłącznie na udział w koncertach odbywających się w obiektach, w których możliwa jest konsumpcja podczas spektaklu”. Rozszerzając zakres stosowania odstępstwa od dyrektywy, Republika Francuska naruszyła zatem jej cele.

      (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1).


title: Sprawa T-255/08: Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2008 r. — Montero Padilla przeciwko OHIM — Padilla Requena (JOSE PADILLA)

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/65

         Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2008 r. — Montero Padilla przeciwko OHIM — Padilla Requena (JOSE PADILLA)
   (Sprawa T-255/08)
   (2008/C 209/115)
   Język skargi: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Eugenia Montero Padilla (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci G. Aguillaume Gandasegui i P. Linde Puelles)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: José María Padilla Requena
   Żądania strony skarżącej
   stwierdzenie nieważności decyzji OHIM z dnia 1 marca 2008 r. i odrzucenie wniosku o rejestrację wspólnotowego znaku towarowego „JOSE PADILLA” dla klas 9, 25 i 41.
   Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: José María Padilla Requena

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „JOSE PADILLA” (zgłoszenie nr 2.844.066) zgłoszony dla towarów i usług z klas 9, 25 i 41 Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Skarżąca
   Znak lub oznaczenie,

      na które powołano się w sprzeciwie:: Hiszpański słowny znak towarowy „JOSE PADILLA” zarejestrowany dla towarów i usług z klasy 41

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Odrzucenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Błędne zastosowanie art. 4 i 7 ust. 1 lit. a), b), c) i f) oraz art. 8 ust. 1 i 5 rozporządzenia (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.


title: Sprawa C-13/08: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 22 grudnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Postępowanie wszczęte przez Ericha Stamma, Anneliese Hauser (Umowa między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony, w sprawie swobodnego przepływu osób — Równe traktowanie — Osoby prowadzące działalność na własny rachunek na terenach przygranicznych — Dzierżawa gruntów rolnych — Struktura rolna)

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/21

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 22 grudnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Postępowanie wszczęte przez Ericha Stamma, Anneliese Hauser
   (Sprawa C-13/08) (1)

   (Umowa między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony, w sprawie swobodnego przepływu osób - Równe traktowanie - Osoby prowadzące działalność na własny rachunek na terenach przygranicznych - Dzierżawa gruntów rolnych - Struktura rolna)
   (2009/C 44/35)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesgerichtshof
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym:

   Erich Stamm, Anneliese Hauser

      Przy udziale: Regierungspräsidium Freiburg
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesgerichtshof (Niemcy) — Wykładnia art. 12 ust. 1, art. 13 ust. 1 i art. 15 ust. 1 załącznika I do Umowy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony, w sprawie swobodnego przepływu osób podpisanej w Luksemburgu Dz dniu 21 czerwca 1999 r. (Dz.U. 2002, L 114, s. 6) — Zastosowanie zasady równego traktowana do osób prowadzących działalność na własny rachunek na terenach przygranicznych — Rolnik obywatelstwa szwajcarskiego zamieszkujący w Szwajcarii, który zawarł umowę dzierżawny na grunty rolne w Niemczech.
   Sentencja
   Zgodnie z art. 15 ust. 1 załącznika I do umowy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony, w sprawie swobodnego przepływu osób podpisanej w Luksemburgu w dniu 21 czerwca 1999 r., umawiająca się strona powinna przyznać „osobom prowadzącym działalność na własny rachunek na terenach przygranicznych” w rozumieniu art. 13 tego załącznika, które są obywatelami drugiej umawiającej się strony, w zakresie dostępu do prowadzenia działalności gospodarczej i jej wykonywania w państwie przyjmującym traktowanie nie mniej korzystne niż ma to miejsce w stosunku do jego własnych obywateli.

      (1)  Dz.U. C 92 z 12.4.2008.


title: Sprawa C-191/08: Skarga wniesiona w dniu 7 maja 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/27

         Skarga wniesiona w dniu 7 maja 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-191/08)
   (2008/C 171/41)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: M. Condou-Durande i A. Caeiros, działający w charakterze pełnomocników)

      Strona pozwana: Republika Portugalska
   Żądania strony skarżącej

               —

               tytułem żądania głównego, stwierdzenie, że nie wydając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych w celu dostosowania się do dyrektywy Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz zawartości przyznawanej ochrony lub w każdym razie nie zgłaszając ich Komisji, Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązaniom, jakie na nim ciążą na pomocy tej dyrektywy (1), Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, jakie na niej ciążą na mocy art. 38 ust. 1 wyżej wymienionej dyrektywy 2004/83;

               —

               ewentualnie, stwierdzenie, że w każdym razie nie informując Komisji o wydaniu takich przepisów, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, jakie na niej ciążą na mocy art. 38 ust. 1 wyżej wymienionej dyrektywy 2004/83 oraz

               —

               obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 10 października 2006 r.

      (1)  Dz.U. L 304, str. 12.


title: Sprawa F-65/12: Skarga wniesiona w dniu 25 czerwca 2012 — ZZ przeciwko Komisji

text:
               11.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/34

         Skarga wniesiona w dniu 25 czerwca 2012 — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-65/12)
   2012/C 243/60
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci D. Abreu Caldas, A. Coolen, J.-N. Louis, É. Marchal i S. Orlandi)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o nieprzyznaniu skarżącemu dodatku rodzinnego na syna jego małżonki z poprzedniego małżeństwa.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności odmownej decyzji Komisji z dnia 17 sierpnia 2011 r. w sprawie wniosku skarżącego z dnia 20 lipca 2010 r. o wypłatę na dziecko jego małżonki dodatku rodzinnego oraz świadczeń pochodnych i zwrotu kosztów corocznej podróży;

               —

               w razie potrzeby stwierdzenie nieważności decyzji oddalającej zażalenie skarżącego z dnia 13 marca 2012;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.


title: Sprawa C-404/06: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 17 kwietnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Quelle AG przeciwko Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände (Ochrona konsumentów — Dyrektywa 1999/44/WE — Sprzedaż towarów konsumpcyjnych i związane z tym gwarancje — Prawo sprzedawcy żądania od konsumenta wynagrodzenia za używanie towaru w razie wymiany towaru niezgodnego z umową — Bezpłatność używania towaru niezgodnego z umową)

text:
               7.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/6

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 17 kwietnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Quelle AG przeciwko Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände
   (Sprawa C-404/06) (1)

   (Ochrona konsumentów - Dyrektywa 1999/44/WE - Sprzedaż towarów konsumpcyjnych i związane z tym gwarancje - Prawo sprzedawcy żądania od konsumenta wynagrodzenia za używanie towaru w razie wymiany towaru niezgodnego z umową - Bezpłatność używania towaru niezgodnego z umową)
   (2008/C 142/08)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesgerichtshof
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Quelle AG

      Strona pozwana: Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesgerichtshof — Interpretacja art. 3 dyrektywy 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. w sprawie niektórych aspektów sprzedaży towarów konsumpcyjnych i związanych z tym gwarancji (Dz.U. L 171, str. 12) — Przysługująca sprzedawcy na mocy prawa krajowego możliwość żądania od konsumenta wynagrodzenia za korzystanie z towaru niezgodnego z umową sprzedaży w okresie poprzedzającym wymianę
   Sentencja
   Artykuł 3 dyrektywy 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. w sprawie niektórych aspektów sprzedaży towarów konsumpcyjnych i związanych z tym gwarancji musi być interpretowany w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie stosowania przepisów krajowych pozwalających sprzedawcy, który sprzedał towar konsumpcyjny dotknięty wadą w postaci niezgodności z umową, na żądanie od konsumenta wynagrodzenia za używanie towaru niezgodnego z umową do czasu jego wymiany na nowy.

      (1)  Dz.U. C 310 z 16.12.2006.


title: Sprawa C-281/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 13 czerwca 2007 r. — Bayerische Hypotheken- und Vereinsbank AG przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 13 czerwca 2007 r. — Bayerische Hypotheken- und Vereinsbank AG przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas
   (Sprawa C-281/07)
   (2007/C 211/31)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesfinanzhof
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Bayerische Hypotheken- und Vereinsbank AG

      Strona pozwana: Hauptzollamt Hamburg-Jonas
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 3 ust. 1 akapit pierwszy zdanie pierwsze rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (1) stosuje się wobec żądania zwrotu bezprawnie przyznanej dokonującemu wywozu podmiotowi refundacji wywozowej, także jeśli nie dopuszczono się przy tym żadnej nieprawidłowości?

         W przypadku udzielenia na to pytanie odpowiedzi twierdzącej:

               2)

               Czy przepis ten należy stosować odpowiednio do żądania zwrotu korzyści od podmiotu, na który podmiot dokonujący wywozu scedował swe roszczenie o refundację wywozową?

      (1)  Dz.U. L 312, str. 1.


title: Sprawa T-726/16: Skarga wniesiona w dniu 13 października 2016 r. – VFP/Komisja

text:
               12.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/33

         Skarga wniesiona w dniu 13 października 2016 r. – VFP/Komisja
   (Sprawa T-726/16)
   (2016/C 462/43)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Vlaamse Federatie van Persverkopers VZW (VFP) (Antwerpia, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci P. de Bandt, J. Dewispelaere i J. Probst)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 3 czerwca 2016 r. w sprawie pomocy państwa, SA.42366 (2016/N) – Belgia – rekompensaty przyznawane przez państwo na rzecz bpost za świadczenie usług publicznych w okresie 2016-2020 (1);

               —

               przekazanie sprawy Komisji w celu przeprowadzenia dalszego badania oraz wydania nowej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą; oraz

               —

               podjęcie wszelkich innych środków, które Sąd uzna za konieczne.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut dotyczący naruszenia przez Komisję Europejską jej uprawnień proceduralnych poprzez przyjęcie zaskarżonej decyzji i brak wszczęcia formalnego postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE.
   W tym jedynym zarzucie strona skarżąca wyjaśnia, że skoro Komisja napotkała poważne trudności dotyczące ewentualnej zgodności rekompensaty za usługę dystrybucji prasy świadczoną w ogólnym interesie gospodarczym z rynkiem wewnętrznym, była ona prawnie zobowiązana do przyjęcia decyzji wszczynającej formalne postępowanie wyjaśniające. Zarzut ów składa się z czterech części. W szczególności strona skarżąca podnosi, że istnienie poważnych trudności wynika z całości spójnych dowodów dotyczących: (i) czasu trwania badania wstępnego i szczególnych okoliczności, w jakich udzielono pomocy (pierwsza część zarzutu), (ii) faktu, że dokonana przez Komisję analiza w zakresie zakwalifikowania usług dystrybucji uznanych gazet i czasopism jako usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym jest niewystarczająca (druga część zarzutu), (iii) faktu, że dokonana przez Komisję analiza w zakresie korzystających z usług dystrybucji prasy świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym jest niepełna (trzecia część zarzutu) oraz (iv) faktu, że dokonana przez Komisję analiza zakłócenia konkurencji i rozwoju handlu jest niepełna i niewystarczająca (czwarta część zarzutu).

      (1)  Dz.U. 2016, C 341, s. 5.


title: Sprawa C-68/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) wydanego w dniu 2 grudnia 2008 r. w sprawie T-471/04 Georgios Karatzoglou przeciwko Europejskiej Agencji Odbudowy wniesione w dniu 16 lutego 2009 r. przez Georgiosa Karatzoglou

text:
               4.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/21

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) wydanego w dniu 2 grudnia 2008 r. w sprawie T-471/04 Georgios Karatzoglou przeciwko Europejskiej Agencji Odbudowy wniesione w dniu 16 lutego 2009 r. przez Georgiosa Karatzoglou
   (Sprawa C-68/09 P)
   (2009/C 82/38)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Georgios Karatzoglou (przedstawiciel: S. A. Pappas, dikigoros)

      Druga strona postępowania: Europejska Agencja Odbudowy (EAO)
   Żądania wnoszącego odwołanie
   Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez organ powołujący;

               —

               obciążenie Europejskiej Agencji Odbudowy kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zdaniem wnoszącego odwołanie twierdzenie Sądu Pierwszej Instancji, że zwolnienia członków personelu tymczasowego nie wymagają uzasadnienia nie jest zgodne z ostatnim orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości, narusza prawo międzynarodowe i art. 253 traktatu WE, który nakłada ogólny obowiązek uzasadnienia.
   Wnoszący odwołanie twierdzi ponadto, że Sąd Pierwszej Instancji błędnie uznał, iż nie przedstawił on dowodu, który mógłby uprawdopodobnić istnienie na nadużycie władzy. Kwestionuje on także twierdzenie Sądu, zgodnie z którym nie została naruszona zasada dobrej administracji.