title: Sprawa C-517/14 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 3 września 2014 r. w sprawie T-112/11 Schutzgemeinschaft Milch und Milcherzeugnisse e.V./Komisja Europejska, wniesione w dniu 17 listopad 2014 r. przez Schutzgemeinschaft Milch und Milcherzeugnisse e.V.

text:
               26.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/15

         Odwołanie od postanowienia Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 3 września 2014 r. w sprawie T-112/11 Schutzgemeinschaft Milch und Milcherzeugnisse e.V./Komisja Europejska, wniesione w dniu 17 listopad 2014 r. przez Schutzgemeinschaft Milch und Milcherzeugnisse e.V.
   (Sprawa C-517/14 P)
   (2015/C 026/20)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Schutzgemeinschaft Milch und Milcherzeugnisse e.V. (przedstawiciele: adwokaci M. Loschelder, V. Schoene)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Komisja Europejska, Królestwo Niderlandów, Nederlandse Zuivelorganisatie

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego postanowienia i stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (UE) nr 1121/2010 z dnia 2 grudnia 2010 r. rejestrującego w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych nazwę [Edam Holland (ChOG)] (1);

               —

               posiłkowo przekazanie sprawy Sądowi celem ponownego rozpoznania;

               —

               obciążenie Komisji niezbędnymi kosztami poniesionymi przez wnoszącego odwołanie w związku z postępowaniem w pierwszej instancji i z postępowaniem odwoławczym.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarzut pierwszy: Sąd uznał, że skarżący nie miał legitymacji procesowej, ponieważ zaskarżone rozporządzenie wskazuje, że „edam” stanowi nazwę rodzajowa. Wspomniane sformułowanie, widniejące w rozporządzeniu dotyczącym rejestracji, ma wyłącznie tautologiczny charakter. W rezultacie wbrew temu, co twierdzi Sąd, stwierdzenie rozporządzenia rejestrującego przyniosłoby członkom skarżącego korzyść dowodzącą ich legitymacji procesowej. A zatem skarga jest dopuszczalna. Z tego samego względu jest też ona zasadna. W istocie powyższe stwierdzenie spotkało się z aprobatą niderlandzkich wnioskodawców. W związku z tym Komisja popełniła błąd, nie zastosowawszy się do tego stwierdzenia.

      Zarzut drugi: Skarżący utrzymywał, że w przeszłości jego członkowie dostarczali w Niderlandach mleko, które mogło być tam używane do produkcji sera gouda lub edam i które najprawdopodobniej było tam wykorzystywane w tym celu. Sąd nie wywiódł z tego legitymacji procesowej skarżącego. W istocie ustalenie to nie znajduje oparcia w stanie faktycznym. A zatem Sąd dopuścił się przeinaczenia faktów, ponieważ przytoczony powyżej argument jest prawdziwy. Co więcej, zdaniem Sądu sprzeciw i skarga skarżącego nie miały na celu obrony interesów „wytwórców mleka”. Takie twierdzenie również stanowi przeinaczenie faktów, ponieważ sprzeciw został zgłoszony w imieniu członków skarżącego w zakresie, w jakim przetwarzali oni mleko (mleko sprzedawane w Niderlandach jest mlekiem przetworzonym) i zajmowali się sprzedażą mleka lub sera.

      Zarzut trzeci: Sąd stwierdza, że oddalenie sprzeciwu nie dowodzi istnienia legitymacji procesowej skarżącego. W istocie z punktu widzenia prawa sprzeciw nie został zgłoszony przez skarżącego, lecz przez Republikę Federalną Niemiec. Takie stwierdzenie nie jest zgodne z rozporządzenia (WE) nr 510/2006 (2) i wbrew temu, co uznał Sąd, kwestia ta nie została jeszcze rozstrzygnięta w odniesieniu do rozporządzenia podstawowego przez Trybunał. Między rozporządzeniem podstawowym nr 510/2006 a jego poprzednikiem, rozporządzeniem (EWG) nr 2081/92 (3) istnieją różnice, które nie były przedmiotem oceny Sądu i które prowadzą do tego, że pod rządami rozporządzenia podstawowego zgłaszający sprzeciw tacy jak skarżący realizują swoje własne prawa do zgłoszenia sprzeciwu.

      Zarzut czwarty: Sąd odrzucił argumentację skarżącego, zgodnie z którą niebieski znak wskazujący chronione oznaczenie geograficzne Unii nie przyznaje producentom niderlandzkim bardziej konkurencyjnej pozycji względem członków skarżącego. To nieprawda. Bardziej konkurencyjna pozycja istnieje i powoduje powstanie po stronie członków skarżącego interesu prawnego w stwierdzeniu nieważności rozporządzenia rejestrującego.

      (1)  Dz.U. L 317, s. 14.

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 510/2006 z dnia 20 marca 2006 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. L 93, s. 12).

      (3)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. L 208, s. 1).


title: Sprawa C-502/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vervaltungsgericht Berlin (Niemcy) w dniu 8 listopada 2012 r. — Jens Schombera przeciwko Land Berlin

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/28

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vervaltungsgericht Berlin (Niemcy) w dniu 8 listopada 2012 r. — Jens Schombera przeciwko Land Berlin
   (Sprawa C-502/12)
   2013/C 26/54
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Vervaltungsgericht Berlin

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Jens Schombera

      Strona pozwana: Land Berlin

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy pierwotne lub wtórne prawo Unii Europejskiej, w tym wypadku przede wszystkim dyrektywę 2000/78/WE (1), należy interpretować w taki sposób, iż szerokorozumiany zakaz nieuzasadnionej dyskryminacji ze względu na wiek obejmuje także przepisy krajowe dotyczące wynagradzania urzędników krajów związkowych?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 1: Czy w wyniku wykładni pierwotnego lub wtórnego prawa Unii Europejskiej można stwierdzić, iż przepis krajowy, w myśl którego, na wysokość podstawowego wynagrodzenia urzędnika w momencie jego zatrudnienia zasadniczy wpływ ma jego wiek, a wzrost wynagrodzenia uzależniony jest przede wszystkim od okresu trwania stosunku pracy urzędnika, stanowi bezpośrednią lub pośrednią dyskryminację ze względu na wiek?

               3)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej również na pytanie 2: Czy wykładnia pierwotnego lub wtórnego prawa Unii Europejskiej stoi na przeszkodzie uzasadnieniu takiego przepisu prawa krajowego, którego ustawowo przewidzianym celem jest wynagradzanie doświadczenia zawodowego?

               4)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej również na pytanie 3: Czy w świetle pierwotnego lub wtórnego prawa Unii Europejskiej do momentu wdrożenia wolnej od dyskryminacji regulacji wynagradzania urzędników, dopuszczalny jest inny skutek prawny niż przyznanie osobie dyskryminowanej ze skutkiem wstecznym wynagrodzenia według najwyższego stopnia w jej grupie zaszeregowania?
               Czy skutek prawny w postaci naruszenia zakazu dyskryminacji wynika tutaj z pierwotnego lub wtórnego prawa Unii Europejskiej, w tym wypadku przede wszystkim z dyrektywy 2000/78/WE, lub czy roszczenie to wynika jedynie z przewidzianej prawem europejskim odpowiedzialności odszkodowawczej państwa z tytułu nieprawidłowej transpozycji zasad wytyczonych przez prawo Unii?

               5)

               Czy w świetle wykładni pierwotnego lub wtórnego prawa Unii Europejskiej dopuszczalny jest krajowy środek, który uzależnia istnienie roszczenia o zapłatę (zaległego) wynagrodzenia lub roszczenia odszkodowawczego od tego, czy urzędnicy zgłosili dane roszczenie w krótkim odstępie czasowym?

      (1)  Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. L 303 s. 16).


title: Sprawa F-145/12: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 17 października 2013 r. — Marcuccio przeciwko Komisji (Służba publiczna — Artykuł 34 §§ 1 i 6 regulaminu postępowania — Skarga wniesiona faksem w terminie do wniesienia skargi powiększonym o dziesięciodniowy termin uwzględniający odległość — Skarga wniesiona pocztą w ciągu dziesięciu kolejnych dni — Brak identyczność pomiędzy jedną a drugą — Przekroczenie terminu do wniesienia skargi)

text:
               8.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/36

      Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 17 października 2013 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
      (Sprawa F-145/12)
      (Służba publiczna - Artykuł 34 §§ 1 i 6 regulaminu postępowania - Skarga wniesiona faksem w terminie do wniesienia skargi powiększonym o dziesięciodniowy termin uwzględniający odległość - Skarga wniesiona pocztą w ciągu dziesięciu kolejnych dni - Brak identyczność pomiędzy jedną a drugą - Przekroczenie terminu do wniesienia skargi)
      (2014/C 71/71)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: G. Cipressa, avocat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Przedmiot sprawy

      Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji oddalającej wniosek skarżącego o rewaloryzację jego renty inwalidzkiej.

         Sentencja postanowienia

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

                  2)

                  Luigi Marcuccio pokrywa własne koszty postępowania.


title: Sprawa T-47/10: Wyrok Sądu z dnia 15 lipca 2015 r. – Akzo Nobel i in./Komisja (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Europejskie rynki stabilizatorów termicznych — Decyzja stwierdzająca naruszenia art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG — Ustalanie cen, podział rynków i wymiana szczególnie chronionych informacji handlowych — Czas trwania naruszeń — Przedawnienie — Czas trwania postępowania administracyjnego — Rozsądny termin — Prawo do obrony — Przypisanie naruszeń — Naruszenia popełnione przez spółki zależne, przez partnerstwo przedsiębiorstw niemające odrębnej osobowości prawnej i przez spółkę zależną — Obliczanie wysokości grzywien)

text:
               14.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 302/30

         Wyrok Sądu z dnia 15 lipca 2015 r. – Akzo Nobel i in./Komisja
   (Sprawa T-47/10) (1)

   ((Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejskie rynki stabilizatorów termicznych - Decyzja stwierdzająca naruszenia art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG - Ustalanie cen, podział rynków i wymiana szczególnie chronionych informacji handlowych - Czas trwania naruszeń - Przedawnienie - Czas trwania postępowania administracyjnego - Rozsądny termin - Prawo do obrony - Przypisanie naruszeń - Naruszenia popełnione przez spółki zależne, przez partnerstwo przedsiębiorstw niemające odrębnej osobowości prawnej i przez spółkę zależną - Obliczanie wysokości grzywien))
   (2015/C 302/39)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Akzo Nobel NV (Amsterdam, Niderlandy), Akzo Nobel Chemicals GmbH (Düren, Niemcy), Akzo Nobel Chemicals BV (Amersfoort, Niderlandy) i Akcros Chemicals Ltd (Warwickshire, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: początkowo C. Swaak i M. van der Woude, a następnie C. Swaak i R. Wesseling, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo F. Ronkes Agerbeek i J. Bourke, a następnie F. Ronkes Agerbeek i P. Van Nuffel, pełnomocnicy, wspierani przez J. Holmesa, barrister)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2009) 8682 wersja ostateczna z dnia 11 listopada 2009 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/38589 – Stabilizatory termiczne) lub, posiłkowo, żądanie obniżenia wysokości nałożonych grzywien.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 2 pkt 4, 6, 21 i 23 decyzji Komisji C(2009) 8682 wersja ostateczna z dnia 11 listopada 2009 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/38589 – Stabilizatory termiczne) w zakresie, w jakim nałożono w nim grzywny na spółki Akzo Nobel Chemicals GmbH i Akzo Nobel Chemicals BV.

               2)

               Łączna kwota grzywien nałożonych w art. 2 pkt 1–7 i 18–24 decyzji C(2009) 8682 wersja ostateczna zostaje obniżona do wysokości 40  194 mln EUR w wypadku spółki Akzo Nobel NV i do wysokości 1 1 8 81  980 mln EUR w wypadku spółki Akcros Chemicals Ltd.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               Komisja Europejska pokrywa dwie piąte kosztów poniesionych przez spółki Akzo Nobel, Akzo Nobel Chemicals GmbH, Akzo Nobel Chemicals BV i Akcros Chemicals oraz trzy piąte własnych kosztów. Natomiast Spółki Akzo Nobel, Akzo Nobel Chemicals GmbH, Akzo Nobel Chemicals BV i Akcros Chemicals pokrywają trzy piąte własnych kosztów i dwie piąte kosztów poniesionych przez Komisję.

      (1)  Dz.U. C 100 z 17.4.2010.


title: Sprawa F-135/15: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 12 kwietnia 2016 r. – Beiner/Komisja (Służba publiczna — Konkurs — Warunki dopuszczenia — Doświadczenie zawodowe — Decyzja komisji konkursowej o niedopuszczeniu skarżącego do konkursu — Oczywisty błąd w ocenie)

text:
               30.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/51

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 12 kwietnia 2016 r. – Beiner/Komisja
   (Sprawa F-135/15) (1)

   ((Służba publiczna - Konkurs - Warunki dopuszczenia - Doświadczenie zawodowe - Decyzja komisji konkursowej o niedopuszczeniu skarżącego do konkursu - Oczywisty błąd w ocenie))
   (2016/C 191/73)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Laurent Beiner (Knutange, Francja) (przedstawiciel: adwokat B. Sahki)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Gattinara i F. Simonetti, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji komisji konkursowej konkursu EPSO/AST/130/14 w sprawie niedopuszczenia skarżącego do etapu oceny zintegrowanej w związku z brakiem posiadania wymaganego poziomu wykształcenia oraz minimum sześcioletniego doświadczenia zawodowego w związku z charakterem obowiązków służbowych.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona w części jako oczywiście niedopuszczalna, a w części jako oczywiście bezzasadna.

               2)

               Laurent Beiner pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 7 z 11.1.2016, s. 37


title: Sprawa T-154/06: Skarga wniesiona w dniu  5 czerwca 2006 r.  — Republika Włoska przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               29.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/38

         Skarga wniesiona w dniu 5 czerwca 2006 r. — Republika Włoska przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-154/06)
   (2006/C 178/69)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (Przedstawiciel: Paolo Gentili, Avvocato dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarga skierowana jest przeciwko decyzji Komisji C(2006)1171 z dnia 23 marca 2006 r. dotyczącej obniżenia pomocy finansowej Europejskiego Funduszu Społecznego (EFS) przyznanej decyzją C(95) 2194 z dnia 28 września 1995 r., zmienionej po raz ostatni decyzją C(2000) 2862 z dnia 26 stycznia 2001 r., dla programu operacyjnego w Regione Sicilia objętego wspólnotowymi ramami wsparcia na pomoc strukturalną Wspólnoty w ramach celu (1) we Włoszech w okresie 1994-1999. W decyzji tej Komisja postanowiła obniżyć o ok. 115 mln EUR dofinansowanie przyznane temu programowi, ponieważ administracja krajowa nie dostarczyła odpowiednich wyjaśnień w sprawie niektórych aspektów wniosku o płatność końcową.
   W uzasadnieniu zarzutów skarżący podnosi:

               —

               Naruszenie art. 24 rozporządzenia Rady (EWG) nr 4253/88 z dnia 19 grudnia 1988 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze do rozporządzenia (EWG) nr 2052/88 w odniesieniu do koordynacji działań różnych funduszy strukturalnych między nimi oraz z operacjami Europejskiego Banku Inwestycyjnego i innymi istniejącymi instrumentami finansowymi 1, ponieważ Komisja nie zastosowała obniżki pomocy w następstwie „odpowiedniego zbadania sprawy”, jak przewidziano w tym przepisie. Komisja ograniczyła się bowiem do powtórzenia wniosków organu kontroli wewnętrznej administracji regionalnej Sycylii, który wyraził wątpliwości dotyczące prawidłowości zarządzania pewnymi projektami.

               —

               Naruszenie tego samego przepisu ww. rozporządzenia, ponieważ Komisja oparła swoją decyzję jedynie na fakcie, że administracja krajowa nie rozpatrzyła w terminie jej wniosków o szczegółowe zbadanie, nie weryfikując, czy nieprawidłowości faktycznie wystąpiły.

               —

               Naruszenie art. 23 i 24 ww. rozporządzenia nr 4253/88 oraz art. 8 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2064/97 z dnia 15 października 1997 r. ustanawiającego szczegółowe ustalenia w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 4253/88 dotyczącego kontroli finansowej operacji współfinansowanych z Funduszy Strukturalnych, przeprowadzanej przez Państwa Członkowskie (2). Skarżąca podnosi w tym względzie, że Komisja zasadniczo przejęła wnioski wyrażone przez krajowy organ kontroli wewnętrznej w oświadczeniu, o którym mowa w art. 8 rozporządzenia nr 2064/97, podczas gdy oświadczenie to miało jedynie charakter podsumowujący i informacyjny. Komisja powinna była natomiast przeprowadzić odpowiednie i niezależne dochodzenie.

               —

               Naruszenie istotnych wymogów proceduralnych, ponieważ Komisja z jednej strony nie dała administracji krajowej wystarczającej ilości czasu na przeprowadzenie prawidłowej weryfikacji dokumentów, a z drugiej strony zaskarżona decyzja została oparta wyłącznie na niektórych z aktów wydanych w trakcie postępowania przez administrację krajową, z pominięciem najważniejszych.

      (1)  Dz..U. L 374, z 31.12.1988, str. 1.

      (2)  Dz.U. L 290 z 23.10.1997 r., str. 1 .


title: Sprawa T-361/11: Skarga wniesiona w dniu 6 lipca 2011 r. — Hand Held Products przeciwko OHIM — Orange Brand Services (DOLPHIN)

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/53

         Skarga wniesiona w dniu 6 lipca 2011 r. — Hand Held Products przeciwko OHIM — Orange Brand Services (DOLPHIN)
   (Sprawa T-361/11)
   2011/C 269/117
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Hand Held Products, Inc. (Wilmington, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci J. Güell Serra i M. Curell Aguilà)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Orange Brand Services Ltd (Bristol, Zjednoczone Królestwo)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 6 kwietnia 2011 r. w sprawie R 1443/2010-1 i odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 5046231; oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Orange Brand Services Ltd

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „DOLPHIN” dla m.in. towarów z klasy 9 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 5046231

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny wspólnotowy znak towarowy nr 936229 „DOLPHIN” dla towarów z klasy 9

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu w odniesieniu do części zakwestionowanych towarów

      Decyzja Izby Odwoławczej: częściowe uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009 ze względu na to, że Izba Odwoławcza nie przeprowadziła całościowej analizy istotnych czynników, lecz oddaliła sprzeciw wyłącznie na podstawie tego, że towary są różne, stwierdzając minimalne różnice między nimi i nie przypisując odpowiedniej wagi przy analizie porównawczej do identyczności oznaczeń „DOLPHIN”.


title: Sprawa T-533/10: Wyrok Sądu z dnia 11 lipca 2014 r. – DTS Distribuidora de Televisión Digital przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Publiczna usługa radiofonii i telewizji — Planowana przez Hiszpanię pomoc na rzecz RTVE — Zmiana systemu finansowania — Zastąpienie przychodów z reklamy nowymi podatkami od operatorów telewizyjnych i telekomunikacyjnych — Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym — Środek podatkowy stanowiący sposób finansowania pomocy — Istnienie konicznego związku pomiędzy podatkiem i pomocą — Bezpośredni wpływ przychodu z podatku na wysokość pomocy — Proporcjonalność)

text:
               1.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 292/27

         Wyrok Sądu z dnia 11 lipca 2014 r. – DTS Distribuidora de Televisión Digital przeciwko Komisji
   (Sprawa T-533/10) (1)

   ((Pomoc państwa - Publiczna usługa radiofonii i telewizji - Planowana przez Hiszpanię pomoc na rzecz RTVE - Zmiana systemu finansowania - Zastąpienie przychodów z reklamy nowymi podatkami od operatorów telewizyjnych i telekomunikacyjnych - Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym - Środek podatkowy stanowiący sposób finansowania pomocy - Istnienie konicznego związku pomiędzy podatkiem i pomocą - Bezpośredni wpływ przychodu z podatku na wysokość pomocy - Proporcjonalność))
   2014/C 292/32
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: DTS Distribuidora de Televisión Digital, SA (Tres Cantos, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci H. Brokelmann i M. Ganino)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Valero Jordana i C. Urraca Caviedes, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę skarżącą: Telefónica de España, SA (Madryt, Hiszpania) i Telefónica Móviles España, SA (Madryt) (przedstawiciele: adwokaci F. González Díaz i F. Salerno)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: początkowo J. Rodríguez Cárcamo i M. Muñoz Pérez, następnie M. Muñoz Pérez, następnie S. Centeno Huerta i N. Díaz Abad, następnie N. Díaz Abad i wreszcie M. Sampol Pucurull, abogados del Estado) oraz Corporación de Radio y Televisión Española, SA (RTVE) (Madryt) (przedstawiciele: adwokaci A. Martínez Sánchez i J. Rodríguez Ordóñez)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2011/1/UE z dnia 20 lipca 2010 r., w sprawie programu pomocy państwa C 38/09 (ex NN 58/09), który Hiszpania zamierza wdrożyć na rzecz Corporación de Radio y Televisión Española (RTVE) (Dz.U. 2011, L 1, s. 9)

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               DTS Distribuidora de Televisión Digital, SA pokrywa własne koszty, w tym koszty związane z postępowaniem w przedmiocie środka tymczasowego, koszty poniesione przez Corporación de Radio y Televisión Española, SA (RTVE), w tym koszty związane z postępowaniem w przedmiocie środka tymczasowego, a także koszty poniesione przez Komisję Europejską, w tym koszty związane z postępowaniem w przedmiocie środka tymczasowego, z wyłączeniem kosztów poniesionych przez nią w związku z przystąpieniem do sprawy w charakterze interwenientów przez spółki Telefónica de España, SA i Telefónica Móviles España, SA.

               3)

               Telefónica de España i Telefónica Móviles España pokrywają własne koszty oraz, wspólnie, koszty poniesione przez Komisję w związku z przystąpieniem przez nie do sprawy w charakterze interwenientów.

               4)

               Królestwo Hiszpanii pokrywa własne koszty, w tym koszty związane z postępowaniem w przedmiocie środka tymczasowego.

      (1)  Dz.U. C 30 z 29.1.2011.


title: Sprawa C-537/07: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 16 lipca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social de Madrid — Hiszpania) — Evangelina Gómez-Limón Sánchez-Camacho przeciwko Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS), Tesorería General de la Seguridad Social (TGSS), Alcampo SA (Dyrektywa 96/34/WE — Porozumienie ramowe dotyczące urlopu rodzicielskiego — Prawa nabyte lub będące w trakcie nabywania na początku urlopu — Ciągłość w otrzymywaniu świadczeń z zabezpieczenia społecznego podczas urlopu — Dyrektywa 79/7/EWG — Zasada równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego — Nabycie prawa do renty z tytułu trwałej niezdolności do pracy podczas urlopu rodzicielskiego)

text:
               12.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/6

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 16 lipca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social de Madrid — Hiszpania) — Evangelina Gómez-Limón Sánchez-Camacho przeciwko Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS), Tesorería General de la Seguridad Social (TGSS), Alcampo SA
   (Sprawa C-537/07) (1)

   (Dyrektywa 96/34/WE - Porozumienie ramowe dotyczące urlopu rodzicielskiego - Prawa nabyte lub będące w trakcie nabywania na początku urlopu - Ciągłość w otrzymywaniu świadczeń z zabezpieczenia społecznego podczas urlopu - Dyrektywa 79/7/EWG - Zasada równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego - Nabycie prawa do renty z tytułu trwałej niezdolności do pracy podczas urlopu rodzicielskiego)
   2009/C 220/08
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Juzgado de lo Social de Madrid

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Evangelina Gómez-Limón Sánchez-Camacho

      Strona pozwana: Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS), Tesorería General de la Seguridad Social (TGSS), Alcampo SA

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Juzgado de lo Social de Madrid (Hiszpania) — Wykładnia klauzuli 2 ust. 6 i 8 porozumienia ramowego w sprawie urlopu rodzicielskiego zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC, załączonego do dyrektywy Rady 96/34/WE z dnia 3 czerwca 1996 r. (Dz.U. L 145, s. 4) oraz wykładnia dyrektywy Rady 79/7/EWG z dnia 19 grudnia 1978 r. w sprawie zasady równego traktowania i niedyskryminacji kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego (Dz.U. L 6, s. 24) — Ustawodawstwo krajowe przewidujące wyliczenie renty z tytułu niezdolności do pracy w zależności od wynagrodzenia otrzymanego przez określony okres poprzedzający okoliczność powodującą powstanie uprawnienia do renty — Urlop rodzicielski w niepełnym wymiarze w tym okresie — Skutki

      Sentencja

               1)

               Na klauzulę 2 ust. 6 porozumienia ramowego dotyczącego urlopu rodzicielskiego zawartego w dniu 14 grudnia 1995 r., które stanowi załącznik do dyrektywy Rady 96/34/WE z dnia 3 czerwca 1996 r. w sprawie porozumienia ramowego dotyczącego urlopu rodzicielskiego zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC, jednostki mogą się powoływać przed sadami krajowymi.

               2)

               Klauzula 2 ust. 6 i 8 porozumienia ramowego dotyczącego urlopu rodzicielskiego nie stoi na przeszkodzie uwzględnianiu, przy obliczaniu renty z tytułu trwałej niezdolności do pracy pracownika, faktu korzystania przez niego z urlopu rodzicielskiego w niepełnym wymiarze, w trakcie którego opłacał on składki i nabył uprawnienia do renty proporcjonalnie do otrzymywanego wynagrodzenia.

               3)

               Klauzula 2 ust. 8 porozumienia ramowego dotyczącego urlopu rodzicielskiego nie nakłada obowiązków na państwa członkowskie, z wyjątkiem obowiązku dokonywania oceny i rozstrzygania kwestii z zabezpieczenia społecznego związanych z tym porozumieniem zgodnie z prawem krajowym. Klauzula ta w szczególności nie wymaga od państwa członkowskiego, żeby zapewniło prawo do ciągłości w otrzymywaniu świadczeń z tytułu zabezpieczenia społecznego podczas trwania urlopu rodzicielskiego. Na rzeczoną klauzulę 2 ust. 8 jednostki nie mogą się powoływać przed sądami krajowymi przeciwko instytucjom publicznym.

               4)

               Zasada równego traktowania kobiet i mężczyzn, a w szczególności zasada równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego w rozumieniu dyrektywy Rady 79/7 z dnia 19 grudnia 1978 r. w sprawie stopniowego wprowadzania w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego nie stoi na przeszkodzie temu, żeby podczas urlopu rodzicielskiego o niepełnym wymiarze pracownik nabywał prawa do renty z tytułu trwałej niezdolności do pracy proporcjonalnie do wykonywanej pracy i otrzymywanego wynagrodzenia, nie zaś tak, jakby pracował w pełnym wymiarze.

      (1)  Dz.U. C 64 z 8.3.2008.


title: Sprawa T-614/13: Wyrok Sądu z dnia 26 września 2014 r. – Romonta przeciwko Komisji (Środowisko naturalne – Dyrektywa 2003/87/WE – System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych – Przejściowe zasady dotyczące zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji od roku 2013 – Decyzja 2011/278/UE – Krajowe środki wykonawcze przedłożone przez Niemcy – Klauzula dotycząca przypadków przedstawiających nadmierne trudności – Wolność wyboru zawodu oraz wolność prowadzenia działalności gospodarczej – Prawo własności – Proporcjonalność)

text:
               10.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 395/47

      Wyrok Sądu z dnia 26 września 2014 r. – Romonta przeciwko Komisji
      (Sprawa T-614/13) (1)

      ((Środowisko naturalne - Dyrektywa 2003/87/WE - System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych - Przejściowe zasady dotyczące zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji od roku 2013 - Decyzja 2011/278/UE - Krajowe środki wykonawcze przedłożone przez Niemcy - Klauzula dotycząca przypadków przedstawiających nadmierne trudności - Wolność wyboru zawodu oraz wolność prowadzenia działalności gospodarczej - Prawo własności - Proporcjonalność))
      (2014/C 395/58)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Romonta GmbH (Seegebiet Mansfelder Land, Niemcy) (przedstawiciele: I. Zenke, M.-Y. Vollmer, C. Telschow i A. Schulze, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. White, C. Hermes i K. Herrmann, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2013/448/UE z dnia 5 września 2013 r. dotyczącej krajowych środków wykonawczych w odniesieniu do przejściowego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgodnie z art. 11 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 240, s. 27) w zakresie, w jakim Komisja odmawia skarżącej w art. 1 ust. 1 tej decyzji – w odniesieniu do trzeciego okresu handlu uprawnieniami do emisji obejmującego lata 2013–2020 – przydziału dodatkowych uprawnień objętych wnioskiem na podstawie klauzuli dotyczącej przypadków przedstawiających nadmierne trudności przewidzianej w § 9 ust. 5 Treibhausgas-Emissionshandelsgesetzes (niemieckiej ustawy o handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych) z dnia 21 lipca 2011 r.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Romonta GmbH pokrywa koszty związane z postępowaniem głównym oraz postępowaniem w przedmiocie środka tymczasowego.

         (1)  Dz.U. C 31 z 1.2.2014.


title: Sprawa C-197/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 13 kwietnia 2017 r. – Thomas Neufeldt i in./TUIfly GmbH.

text:
               17.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 231/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 13 kwietnia 2017 r. – Thomas Neufeldt i in./TUIfly GmbH.
   (Sprawa C-197/17)
   (2017/C 231/11)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

      Amtsgericht Hannover

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Thomas Neufeldt, Julia Neufeldt i Gabriel Neufeldt, oboje reprezentowani przez swoich rodziców Sandrę Neufeldt i Thomasa Neufeldta

      Strona pozwana: TUIfly GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy nieobecność znaczącej dla wykonywania lotów części pracowników obsługującego przewoźnika lotniczego w związku ze zgłoszeniem choroby stanowi nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1)? W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej: jak duży musi być procentowy udział nieobecności, aby przyjąć taką okoliczność?

               2)

               W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej: Czy spontaniczna nieobecność znaczącej dla wykonywania lotów części pracowników obsługującego przewoźnika lotniczego w związku z niezgodnym z prawem pracy i układem zbiorowym zaprzestaniem wykonywania pracy („dziki strajk”) stanowi nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004? W razie udzielenia na pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej: jak duży musi być procentowy udział nieobecności, aby przyjąć taką okoliczność?

               3)

               W razie udzielenia na pytanie pierwsze i pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej: Czy nadzwyczajna okoliczność musiała zaistnieć w przypadku samego odwołania lotu, czy też obsługujący przewoźnik lotniczy jest uprawniony, ze względów ekonomicznych dotyczących przedsiębiorstwa, do sporządzenia nowego planu lotów?

               4)

               W razie udzielenia na pytania pierwsze i pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej: Czy w wypadku możliwości zapobiegnięcia znaczenie ma sama nadzwyczajna okoliczność, czy też skutki wystąpienia nadzwyczajnej okoliczności?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91, Dz.U. L 46, s.1.


title: Sprawa C-544/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Stockholms tingsrätt (Szwecja) w dniu 21 października 2013 r. — Abcur AB przeciwko Apoteket Farmaci AB

text:
               18.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 15/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Stockholms tingsrätt (Szwecja) w dniu 21 października 2013 r. — Abcur AB przeciwko Apoteket Farmaci AB
   (Sprawa C-544/13)
   2014/C 15/08
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd odsyłający

   Stockholms tingsrätt

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Abcur AB

      Strona pozwana: Apoteket Farmaci AB

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wydawany tylko na receptę produkt leczniczy stosowany u ludzi, który jest używany tylko w opiece zdrowotnej w nagłych wypadkach, w odniesieniu do którego właściwy organ w państwie członkowskim nie wydał pozwolenia na dopuszczenie do obrotu lub stosownie do rozporządzenia (EWG) nr 2309/93 (1), i który jest przygotowywany przez podmiot taki jak występujący w postępowaniu przed Stockholms tingsrätt (sądem okręgowym w Sztokholmie) i zamawiany przez instytucje opieki zdrowotnej na warunkach takich jak w postepowaniu przed Stockholms tingsrätt może wchodzić w zakres wyjątków zawartych w art. 3 pkt 1) lub 2) dyrektywy 2001/83 (2) w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi, w szczególności w sytuacji, gdy istnieje inny dopuszczony do obrotu produkt leczniczy zawierający tę samą substancję aktywną, tę samą dawkę i występujący w tej samej postaci farmaceutycznej?

               2)

               Czy jeśli wydawany tylko na receptę produkt leczniczy stosowany u ludzi, taki jak opisany w pytaniu 1 wchodzi w zakres stosowania art. 3 pkt 1), 2) lub art. 5 ust. 1 dyrektywy 2001/83, to ustawodawstwo dotyczące reklamy produktów leczniczych można uznać za niezharmonizowane lub czy ten rodzaj środków, które rzekomo stanowią w tej sprawie reklamę regulują postanowienia dyrektywy 2006/114 (3) dotyczącej reklamy wprowadzającej w błąd i reklamy porównawczej lub?

               3)

               Jeśli dyrektywa 2006/114 dotycząca reklamy wprowadzającej w błąd i reklamy porównawczej znajduje zastosowanie zgodnie z pytaniem 2, jakie podstawowe przesłanki muszą zostać spełnione, by środki podlegające rozpatrzeniu przez Stockholms tingsrätt (używanie nazwy produktu, numeru produktu oraz kodu AnatomicTherapeuticChemical w odniesieniu do produktu leczniczego, stosowanie stałej ceny dla produktu leczniczego, przekazywanie informacji na temat produktu leczniczego do NPL [krajowy rejestr substancji dla produktów leczniczych], nadawanie produktowi leczniczemu identyfikatora NPL, rozpowszechnianie ulotki informacyjnej na temat produktu leczniczego, zaopatrywanie w produkt leczniczy poprzez elektroniczny system zamawiania usług służby zdrowia oraz dostarczanie informacji na temat produktu leczniczego poprzez publikacje wydawane przez krajową organizację handlu) stanowiły reklamę w rozumieniu dyrektywy 2006/114?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2309/93 z dnia 22 lipca 1993 r. ustanawiające wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiające Europejską Agencję ds. Oceny Produktów Leczniczych (Dz.U. L 214, s. 1).

      (2)  Dyrektywa 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. L 311, s. 67).

      (3)  Dyrektywa 2006/114/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotycząca reklamy wprowadzającej w błąd i reklamy porównawczej (Dz.U. L 376, s. 21).


               10.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/4

         Skarga wniesiona w dniu 3 lipca 2013 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
   (Sprawa E-12/13)
   2013/C 294/04
   Skarga przeciwko Islandii została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 3 lipca 2013 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Xaviera Lewisa, Clémence Perrin i Catherine Howdle, działających w charakterze pełnomocników Urzędu Nadzoru EFTA, 35, Rue Belliard, 1040 Bruksela, Belgia.
   Urząd Nadzoru EFTA występuje do Trybunału EFTA o:

               1)

               orzeczenie, że nie dokonując w wyznaczonym terminie prawidłowego wdrożenia art. 1 pkt 15–18, pkt 19 lit. a), pkt 21, pkt 22 lit. a), pkt 23–29, pkt 36–37, pkt 39–42 oraz art. 2 pkt 5 i 6 aktu prawnego przywołanego w pkt 14, 16e i 31 załącznika IX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/111/WE z dnia 16 września 2009 r. w odniesieniu do banków powiązanych z centralnymi instytucjami, niektórych pozycji funduszy własnych, dużych ekspozycji, uzgodnień w zakresie nadzoru oraz zarządzania w sytuacji kryzysowej), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego Porozumienia, oraz nie informując Urzędu o treści tych środków, Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tego aktu prawnego i na podstawie art. 7 Porozumienia EOG;

               2)

               obciążenie Islandii kosztami postępowania.

         Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Niniejsza skarga dotyczy niezastosowania się przez Islandię do dnia 12 listopada 2012 r. do uzasadnionej opinii Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 12 września 2012 r. w sprawie niedokonania prawidłowego wdrożenia art. 1 pkt 15-18, pkt 19 lit. a), pkt 21, pkt 22 lit. a), pkt 23-29, pkt 36-37, pkt 39-42 oraz art. 2 pkt 5 i 6 aktu prawnego przywołanego w pkt 14, 16e i 31 załącznika IX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/111/WE z dnia 16 września 2009 r. w odniesieniu do banków powiązanych z centralnymi instytucjami, niektórych pozycji funduszy własnych, dużych ekspozycji, uzgodnień w zakresie nadzoru oraz zarządzania w sytuacji kryzysowej).

               —

               Urząd Nadzoru EFTA stwierdza, że Islandia nie dokonała w wyznaczonym terminie pełnego wdrożenia aktu prawnego oraz nie wystosowała odpowiedniego powiadomienia do Urzędu Nadzoru EFTA.


title: Sprawa F-135/07: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (izby drugiej) z dnia 11 września 2008 r. — Smadja przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Zatrudnienie — Powołanie — Stopień zaszeregowania — Ponowne powołanie skarżącej na stanowisko po stwierdzeniu nieważności jej pierwotnego powołania w wyroku Sądu Pierwszej Instancji — Zasada proporcjonalności — Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań — Obowiązek starannego działania)

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/58

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (izby drugiej) z dnia 11 września 2008 r. — Smadja przeciwko Komisji
   (Sprawa F-135/07) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Zatrudnienie - Powołanie - Stopień zaszeregowania - Ponowne powołanie skarżącej na stanowisko po stwierdzeniu nieważności jej pierwotnego powołania w wyroku Sądu Pierwszej Instancji - Zasada proporcjonalności - Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań - Obowiązek starannego działania)
   (2008/C 313/106)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Daniele Smadja (New Delhi, Indie) (przedstawiciel: É. Boigelot, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: D. Martin i K. Herrmann, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Z jednej strony stwierdzenie nieważności decyzji Komisji w przedmiocie powołania skarżącej będącej urzędnikiem pierwotnie zaszeregowanym do grupy A*15, stopień 4 w zakresie w jakim dokonuje ona jej zaszeregowania do grupy A*15, stopień 1 w następstwie jej ponownego powołania na stanowisko dyrektora dyrekcji RELEX.B po stwierdzeniu nieważności jej pierwotnego powołania, a z drugiej wniosek o odszkodowanie i zadośćuczynienie.
   Sentencja wyroku

               1)

               Decyzja Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 21 grudnia 2006 r. dokonująca zaszeregowania Daniele Smadji do kategorii A*15, stopień 1 ze skutkiem w zakresie stażu w stopniu zaszeregowania od dnia 1 listopada 2005 r. jest nieważna.

               2)

               Komisja Wspólnot Europejskich pokrywa całość kosztów postępowania.

      (1)  Dz.U. C 37 z dnia 9.2.2008, s. 35.


title: Sprawa C-263/15: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 2 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria – Węgry) – Lajvér Meliorációs Nonprofit Kft., Lajvér Csapadékvízrendezési Nonprofit Kft./Nemzeti Adó- és Vámhivatal Dél-dunántúli Regionális Adó Főigazgatósága (NAV) (Odesłanie prejudycjalne — Podatki — Podatek od wartości dodanej — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 9 ust. 1 — Pojęcia „podatnika do celów podatku od wartości dodanej” i „działalności gospodarczej” — Artykuł 24 ust. 1 — Pojęcie „świadczenia usług” — Roboty inżynieryjne na obszarach wiejskich — Budowa i eksploatacja kanalizacji do odprowadzania wody przez spółkę handlową o celu niezarobkowym — Wpływ finansowania robót z wykorzystaniem pomocy państwa i pomocy Unii Europejskiej)

text:
               8.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/12

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 2 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria – Węgry) – Lajvér Meliorációs Nonprofit Kft., Lajvér Csapadékvízrendezési Nonprofit Kft./Nemzeti Adó- és Vámhivatal Dél-dunántúli Regionális Adó Főigazgatósága (NAV)
   (Sprawa C-263/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Podatek od wartości dodanej - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 9 ust. 1 - Pojęcia „podatnika do celów podatku od wartości dodanej” i „działalności gospodarczej” - Artykuł 24 ust. 1 - Pojęcie „świadczenia usług” - Roboty inżynieryjne na obszarach wiejskich - Budowa i eksploatacja kanalizacji do odprowadzania wody przez spółkę handlową o celu niezarobkowym - Wpływ finansowania robót z wykorzystaniem pomocy państwa i pomocy Unii Europejskiej))
   (2016/C 287/16)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Kúria

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Lajvér Meliorációs Nonprofit Kft., Lajvér Csapadékvízrendezési Nonprofit Kft.

      Strona pozwana: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Dél-dunántúli Regionális Adó Főigazgatósága (NAV)

      Sentencja

               1)

               Artykuł 9 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że eksploatacja robót inżynieryjnych na obszarach wiejskich, takich jak te rozpatrywane w postępowaniu głównym, przez spółkę handlową o celu niezarobkowym wykonującą taką działalność przynoszącą dochód tylko tytułem uzupełniającym stanowi działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, niezależnie od okoliczności, iż po pierwsze, roboty te zostały w dużej mierze sfinansowane z pomocy państwa, i po drugie, ich eksploatacja przynosi jedynie dochody związane z pobieraniem niewielkiej opłaty, przy czym opłata ta ma charakter stały ze względu na przewidziany okres jej pobierania.

               2)

               Artykuł 24 dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że eksploatacja robót inżynieryjnych na obszarach wiejskich takich jak te rozpatrywane w postępowaniu głównym polega na odpłatnym świadczeniu usług z tego względu, że są one bezpośrednio związane z opłatą, która została lub zostanie otrzymana, z zastrzeżeniem, że ta niewielka opłata stanowi równowartość świadczonej usługi, niezależnie od okoliczności, iż świadczenia te prowadzą do spełnienia obowiązku ustawowego. To na sądzie odsyłającym spoczywa obowiązek zbadania, czy kwota opłaty, która została lub zostanie otrzymana, jako świadczenie wzajemne, może uzasadniać istnienie bezpośredniego związku pomiędzy świadczeniem usług, które zostało lub zostanie zrealizowane, a wspomnianym świadczeniem wzajemnym, i w konsekwencji – uzasadniać charakter odpłatny świadczenia usług. Sąd ten powinien zwłaszcza upewnić się, że przewidziana przez skarżące w postępowaniu głównym opłata nie pokrywa tylko częściowo świadczeń, które zostały lub zostaną wykonane, i że jej wysokość nie została ustalona przy uwzględnieniu innych możliwych czynników, które mogłyby, w stosownym przypadku, podważyć bezpośredni związek pomiędzy świadczeniem a świadczeniem wzajemnym.

      (1)  Dz.U. C 235 z 21.7.2014.


title: Sprawa C-48/09 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 14 września 2010 r. — Lego Juris A/S przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Mega Brands Inc. (Odwołanie — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Wspólnotowy znak towarowy — Zdolność kształtu towaru do bycia zarejestrowanym jako znak towarowy — Rejestracja oznaczenia trójwymiarowego tworzonego przez górną powierzchnię i dwa boki klocka Lego — Unieważnienie wspomnianej rejestracji na wniosek przedsiębiorstwa zajmującego się obrotem klockami, które mają takie same kształt i wymiary — Artykuł 7 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) wspomnianego rozporządzenia — Oznaczenie tworzone wyłącznie przez kształt towaru niezbędny do uzyskania efektu technicznego)

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/3

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 14 września 2010 r. — Lego Juris A/S przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Mega Brands Inc.
   (Sprawa C-48/09 P) (1)

   (Odwołanie - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Wspólnotowy znak towarowy - Zdolność kształtu towaru do bycia zarejestrowanym jako znak towarowy - Rejestracja oznaczenia trójwymiarowego tworzonego przez górną powierzchnię i dwa boki klocka Lego - Unieważnienie wspomnianej rejestracji na wniosek przedsiębiorstwa zajmującego się obrotem klockami, które mają takie same kształt i wymiary - Artykuł 7 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) wspomnianego rozporządzenia - Oznaczenie tworzone wyłącznie przez kształt towaru niezbędny do uzyskania efektu technicznego)
   2010/C 301/03
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Lego Juris A/S (przedstawiciele: V. von Bomhard i T. Dolde, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Botis, pełnomocnik), Mega Brands Inc. (przedstawiciele: P. Cappuyns i C. De Meyer, advocaten)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba) wydanego w dniu 12 listopada 2008 r. w sprawie T-270/06 Lego Juris A/S przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności wniesioną przez właściciela trójwymiarowego wspólnotowego znaku towarowego przedstawionego w postaci klocka Lego dla towarów należących do klas 9 i 28 na decyzję R 856/2004-G Wielkiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 10 lipca 2006 r. oddalającą odwołanie od decyzji Wydziału Unieważnień, na mocy której znak ten został częściowo unieważniony w wyniku wniosku o unieważnienie złożonego przez Mega Brands– Wykładnia art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt ii) rozporządzenia (WE) nr 40/94.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Lego Juris A/S zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 82 z 4.4.2009.


title: Sprawa T-159/09: Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 maja 2009 r. — Biofrescos — Comércio de Produtos Alimentares, Lda przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Postępowanie w sprawie środków tymczasowych — Wniosek o odstąpienie od egzekucji — Wniesienie skargi — Niedopuszczalność — Szkoda finansowa — Brak pilnego charakteru)

text:
               18.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 167/12

         Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 maja 2009 r. — Biofrescos — Comércio de Produtos Alimentares, Lda przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-159/09)
   (Postępowanie w sprawie środków tymczasowych - Wniosek o odstąpienie od egzekucji - Wniesienie skargi - Niedopuszczalność - Szkoda finansowa - Brak pilnego charakteru)
   2009/C 167/25
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Biofrescos — Comércio de Produtos Alimentares, Lda (Lda Linda-a-Velha, Portugalia) (przedstawiciel: A. Magalhães e Menezes, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: R. Lyal, P. Guerra e Andrade i L. Bouyon, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Wniosek o odstąpienie od poboru celnych należności przywozowych do tej pory niedochodzonych jeszcze od skarżącej, w zakresie w jakim ów pobór został zarządzony decyzją Komisji C(2009) 72 końcową z dnia 16 stycznia 2009 r. stwierdzającą, iż należy przystąpić do poboru a posteriori owych należności celnych oraz że zwrot tych należności nie jest uzasadniony w przypadku skarżącej.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Wniosek o wydanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygniecie co do kosztów


title: Sprawa C-474/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 9 września 2009 r. w sprawach połączonych od T-227/01 do T-229/01 i T-265/01, T-266/01 oraz T-270/01, Territorio Histórico de Álava — Diputación Foral de Álava i Comunidad Autónoma del País Vasco — Gobierno Vasco i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 26 listopada 2009 r. przez Territorio Histórico de Vizcaya — Diputación Foral de Vizcaya

text:
               13.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/15

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 9 września 2009 r. w sprawach połączonych od T-227/01 do T-229/01 i T-265/01, T-266/01 oraz T-270/01, Territorio Histórico de Álava — Diputación Foral de Álava i Comunidad Autónoma del País Vasco — Gobierno Vasco i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 26 listopada 2009 r. przez Territorio Histórico de Vizcaya — Diputación Foral de Vizcaya
   (Sprawa C-474/09 P)
   2010/C 37/16
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Territorio Histórico de Vizcaya — Diputación Foral de Vizcaya (przedstawiciele: I. Sáenz-Cortabarría Fernández i M. Morales Isasi, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Comunidad Autónoma del País Vasco — Gobierno Vasco, Territorio Histórico de Álava — Diputación Foral de Álava, Territorio Histórico de Guipúzcoa — Diputación Foral de Guipúzcoa, Confederación Empresarial Vasca (Confebask), Cámara Oficial de Comercio, Industria y Navegación de Vizcaya, Cámara Oficial de Comercio e Industria de Álava, Cámara Oficial de Comercio, Industria y Navegación de Guipúzcoa, Komisja Wspólnot Europejskich i Comunidad Autónoma de la Rioja

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Stwierdzenie dopuszczalności i zasadności odwołania;

               —

               Uchylenie zaskarżonego wyroku;

               —

               Uwzględnienie skargi złożonej w pierwszej instancji, a konkretnie, roszczenia pomocniczego o stwierdzenie nieważności art. 3 zaskarżonej decyzji;

               —

               Pomocniczo, przekazanie sprawy Sadowi Pierwszej Instancji do ponownego rozpoznania i, w razie potrzeby, nakazanie przeprowadzenia odrzuconego środka dowodowego;

               —

               Obciążenie Komisji kosztami postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego, a wspierającej ją Comunidad Autónoma de la Rioja kosztami postępowania w pierwszej instancji.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

               Błąd co do prawa w stwierdzeniu Sądu Pierwszej Instancji, iż w niniejszym przypadku nie zachodzą wyjątkowe okoliczności oparte na uzasadnionych oczekiwaniach co do zgodności z prawem spornego przepisu podatkowego, które uniemożliwiają zarządzenie odzyskania pomocy zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia nr 659/1999 (1) w związku z zasadą ochrony uzasadnionych oczekiwań. Wypaczenie wypowiedzi w trakcie debaty przed sądem i naruszenie zasady kontradyktoryjności. Naruszenie orzecznictwa dotyczącego uzasadnienia.
               Ani formalna różnica pomiędzy spornym przepisem podatkowym a przepisem będącym przedmiotem decyzji 93/337 (2), ani też okoliczność, że Komisja mogła oprzeć kryterium selektywności na innym elemencie niż element, który wyraźnie znajduje się w decyzji 93/337, ani też oświadczenie o niezgodności, które znajduje się w decyzji 93/337, nie stanowią wystarczających powodów, dla których Sąd Pierwszej Instancji nie dokonał oceny istnienia wyjątkowych okoliczności, które same w sobie lub w związku z innymi okolicznościami, które zachodzą w niniejszej sprawie, uniemożliwiały Komisji zarządzenie odzyskania pomocy, o którym mowa w zaskarżonej decyzji.
               Poprzez stwierdzenie, że sporne przepisy w sprawach połączonych od T-30/01 do T-32/01 i od T-86/02 do T-88/02 nie są analogiczne do spornego przepisu podatkowego z uwagi na technikę podatkową oraz zakres bonifikaty, Sąd Pierwszej Instancji dopuścił się wypaczenia wypowiedzi w trakcie debaty pomiędzy stronami sporu, naruszył zasadę kontradyktoryjności, a ponadto dopuścił się oczywistego naruszenia odnośnego orzecznictwa dotyczącego uzasadniania.
               Sąd Pierwszej Instancji naruszył prawo poprzez stwierdzenie, że stanowisko Komisji w odniesieniu do zwolnienia podatkowego lub kredytu podatkowego w roku 1993 r. — które, jak to wynika z akt postępowania nie zostały ocenione przez Sąd z naruszeniem przepisów proceduralnych — nie stanowi wyjątkowej okoliczności, która mogłaby uzasadnić pewien stopień uzasadnionych oczekiwań co do zgodności z prawem spornego przepisu podatkowego, który uniemożliwiałby odzyskanie spornej pomocy na podstawie art. 14 ust. rozporządzenia nr 659/1999, jako sprzecznego z zasadą ochrony uzasadnionych oczekiwań.

               2)

               Naruszenie prawa przez Sąd Pierwszej Instancji poprzez uchybienie zasadom proceduralnym dotyczącym przeprowadzania dowodów i odmowę przeprowadzenia dowodu wnioskowanego przez wnoszącą odwołanie dotyczącego ujawnienia określonych dokumentów Komisji, który w świetle argumentów, jakimi posłużył się Sad Pierwszej Instancji w celu oddalenia skargi wnoszącej odwołanie, okazuje się istotny dla obrony jej interesów. Naruszenie prawa do sprawiedliwego procesu, zasady równego prawa do obrony i prawa do obrony.
               Sąd Pierwszej Instancji poprzez brak przeprowadzenia wnioskowanego dowodu naruszył przysługujące wnoszącej odwołanie fundamentalne prawo do sprawiedliwego procesu, ponieważ odmówił przeprowadzenia dowodu, który ma istotne znaczenie dla wnoszącej odwołania, naruszając w ten sposób jej prawo do obrony z tego względu, że jej roszczenie zostało oddalone jako nieudowodnione, a wnosząca odwołanie chciała je udowodnić za pomocą nieprzeprowadzonego dowodu: a mianowicie, że jeżeli nie już samo wyraźne stanowisko Komisji w odniesieniu do skargi z 1994 r. przeciwko przepisom podatkowym z 1993 r. (włączywszy w to kredyt podatkowy), które są zasadniczo identyczne jak sporne przepisy, polegające na oddaleniu tej skargi, to przynajmniej zachowanie Komisji miałyby stanowić wyjątkowe okoliczności, z którego to względu takie zachowanie spowodowało powstanie uzasadnionych oczekiwań co do zgodności z prawem przepisów podatkowych z 1993 r., co doprowadziło do przyjęcia spornego przepisu podatkowego w 1996 r.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 WE traktatu WE.

      (2)  Decyzja Komisji 93/337/EWG z dnia 10 maja 1993 r. w sprawie systemu pomocy podatkowej na rzecz inwestycji w Kraju Basków (Dz. L 134, s. 25).


title: Sprawa T-102/09: Skarga wniesiona w dniu 1 września 2010 r. — Elosta przeciwko Komisji

text:
               15.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/26

         Skarga wniesiona w dniu 1 września 2010 r. — Elosta przeciwko Komisji
   (Sprawa T-102/09)
   ()
   2011/C 13/52
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Abdelrazag Elosta (Pinner, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: E. Grieves, Barrister i A.McMurdie, Solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia (WE) nr 1330/2008 (1) w zakresie w jakim dotyczy ono skarżącego;

               —

               nakazanie pozwanej natychmiastowego usunięcia nazwiska skarżącego z załącznika do wspomnianego rozporządzenia;

               —

               obciążenie pozwanej i/lub Rady Unii Europejskiej obowiązkiem zapłaty, oprócz swoich kosztów postępowania, również kosztów poniesionych przez skarżącego oraz kwot udostępnionych przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej tytułem pomocy w zakresie kosztów postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W drodze niniejszej skargi wnoszący ją domaga się stwierdzenia nieważności rozporządzenia (WE) Komisji nr 1330/2008 na podstawie art. 263 TFUE w zakresie w jakim jego nazwisko zostało umieszczone na liście osób i podmiotów, wobec których stosowane są określone środki restrykcyjne.
   Celem uzasadnienia skargi wnoszący ją podnosi następujące zarzuty:

               Po pierwsze, Komisja nigdy nie przeprowadziła niezależnej kontroli dotyczącej przyczyn umieszczenia nazwiska skarżącego w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 (2) i nie przedstawiła w tym względzie żadnych przyczyn lub dowodów.

               Poza tym, Komisja nie przedstawiła skarżącemu żadnego uzasadnienia i następnie nie poinformowała go o żadnych odpowiednich przyczynach umieszczenia jego nazwiska w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002, co w świetle europejskiej konwencji praw człowieka stanowi naruszenie prawa skarżącego do skutecznej ochrony sądowej, jego prawa do obrony oraz naruszenie prawa własności.

               Wreszcie, pozostawienie nazwiska skarżącego w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 881/2002 jest nieracjonalne, ponieważ: i) nie istniały powody spełniające kryteria umieszczenia we wspomnianym załączniku; ii) rząd Zjednoczonego Królestwa uważa, że skarżący już nie spełnia stosujących się kryteriów oraz iii) zostało wydane orzeczenie przez specjalny sąd brytyjski, zgodnie z którym Libyan Islamic Fighting Group nie przystąpiła do sieci Al-Kaida i nie wszystkie osoby będące członkami Libyan Islamic Fighting Group przyjmują ideologię przemocy Al-Kaidy dotyczącą światowego dżihadu.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1330/2008 z dnia 22 grudnia 2008 r. zmieniające po raz 103. rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i Talibami (Dz.U. L 345, s. 60).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i Talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 zakazujące wywozu niektórych towarów i usług do Afganistanu, wzmacniające zakaz lotów i rozszerzające zamrożenie funduszy i innych środków finansowych w odniesieniu do Talibów w Afganistanie (Dz.U. L 139, s. 9).


title: Sprawa C-443/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 24 lipca 2017 r. – Abraxis Bioscience LLC/Comptroller General of Patents

text:
               18.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 309/30

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 24 lipca 2017 r. – Abraxis Bioscience LLC/Comptroller General of Patents
   (Sprawa C-443/17)
   (2017/C 309/41)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   High Court of Justice (Chancery Division)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Abraxis Bioscience LLC

      Strona pozwana: Comptroller General of Patents

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 3 lit. d) rozporządzenia w sprawie dodatkowego świadectwa ochronnego (1) należy interpretować w ten sposób, że dopuszcza on wydanie dodatkowego świadectwa ochronnego w przypadku, gdy zezwolenie na obrót, o którym mowa w art. 3 lit. b) jest pierwszym pozwoleniem na wprowadzenie do obrotu jako produkt leczniczy w granicach ochrony przyznanej patentem podstawowym, a produkt jest nową postacią znanej substancji czynnej?

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 469/2009 z dnia 6 maja 2009 r. dotyczące dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych (Dz.U. L 152, s. 1)


title: Sprawa C-393/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 18 sierpnia 2014 r. – Dalmine SpA przeciwko Comitato nazionale per la gestione della Direttiva 2003/87/CE i in.

text:
               20.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 372/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 18 sierpnia 2014 r. – Dalmine SpA przeciwko Comitato nazionale per la gestione della Direttiva 2003/87/CE i in.
   (Sprawa C-393/14)
   2014/C 372/13
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Dalmine SpA

      Strona pozwana: Comitato nazionale per la gestione della Direttiva 2003/87/CE, Ministero dell'Ambiente e della Tutela del Territorio e del Mare, Ministero dello Sviluppo Economico.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy decyzja Komisji Europejskiej 2013/448/UE (1) z dnia 5 września 2013 r. jest nieważna ze względu na to, że przy obliczaniu bezpłatnych uprawnień do przydziału nie uwzględnia ona udziału emisji związanych ze spalaniem gazów odlotowych – lub gazów procesowych, wytwarzanych przy wytopie stali – ani emisji związanych z ciepłem wytwarzanym podczas kogeneracji, a tym samym dopuszcza się naruszenia art. 290 TFUE i art. 10a ust. 1, 4 i 5 dyrektywy 2003/87/WE (2), wykraczając poza granice uprawnień przyznanych na mocy tej dyrektywy i stojąc w sprzeczności z celami tej dyrektywy (wspieranie bardziej energooszczędnych technologii oraz ochrona wymogów rozwoju gospodarczego i zatrudnienia)?

               2)

               Czy decyzja Komisji Europejskiej 2013/448/UE z dnia 5 września 2013 r. jest nieważna w świetle art. 6 TUE, jako stojąca w sprzeczności z art. 1 Protokołu dodatkowego do europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (EKPC) oraz z art. 17 tej konwencji, ponieważ błędnie skutkuje naruszeniem uzasadnionych oczekiwań skarżących spółek w utrzymaniu posiadania dobra w postaci początkowej liczby przydzielonych im uprawnień, do których mają prawo na podstawie przepisów dyrektywy, a tym samym pozbawia je korzyści ekonomicznej związanej z tym dobrem?

               3)

               Czy decyzja Komisji Europejskiej 2013/448/UE z dnia 5 września 2013 r. jest ponadto nieważna w zakresie, w jakim definiuje międzysektorowy współczynnik korygujący, ponieważ narusza art. 296 ust. 2 TFUE i art. 41 karty nicejskiej [Karty praw podstawowych Unii Europejskiej] ze względu na brak stosownego uzasadnienia?

               4)

               Czy decyzja Komisji Europejskiej 2013/448/UE z dnia 5 września 2013 r. jest nieważna w zakresie, w jakim definiuje międzysektorowy współczynnik korygujący, biorąc pod uwagę, że decyzja ta narusza art. 10a ust. 5 dyrektywy 2003/87/WE, zasadę proporcjonalności określoną w art. 5 ust. 4 TUE, a ponadto jest obarczona wadą w związku z brakiem należytego badania i z błędną oceną w świetle tego, że obliczenie maksymalnej liczby bezpłatnych przydziałów (co jest istotne z punktu widzenia definicji jednolitego międzysektorowego współczynnika korygującego) nie uwzględniło skutków zmian interpretacyjnych w odniesieniu do pojęcia „obiektu energetycznego spalania”, jakie zaszły podczas pierwszego (2005-2007) i drugiego etapu (2008-2012) transpozycji dyrektywy 2003/87/WE?

               5)

               Czy decyzja Komisji Europejskiej 2013/448/UE z dnia 5 września 2013 r. jest nieważna w zakresie, w jakim definiuje międzysektorowy współczynnik korygujący ze względu na naruszenie art. 10a ust. 5 dyrektywy 2003/87/WE, art. 9a ust. 2 dyrektywy 2003/87/WE, a także ze względu na brak należytego badania i błędną ocenę w świetle okoliczności, że obliczenia maksymalnej liczby bezpłatnych przydziałów (co jest istotne z punktu widzenia definicji jednolitego międzysektorowego współczynnika korygującego) dokonano na podstawie przekazanych przez państwa członkowskie danych, które są ze sobą niespójne, ponieważ opierają się na różnych wykładniach art. 9a ust. 2 dyrektywy 2003/87/WE?

               6)

               Wreszcie czy decyzja Komisji Europejskiej 2013/448/UE z dnia 5 września 2013 r. jest nieważna w zakresie, w jakim definiuje międzysektorowy współczynnik korygujący ze względu na naruszenie przepisów proceduralnych zawartych w art. 10a ust. 1 i w art. 23 ust. 3 dyrektywy 2003/87/CE?

      (1)  Decyzja Komisji z dnia 5 września 2013 r. dotycząca krajowych środków wykonawczych w odniesieniu do przejściowego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgodnie z art. 11 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 240, s. 27).

      (2)  Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE (tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz.U. L 275, s. 32).


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 lipca 2005 r. w sprawie T-242/02 The Sunrider Corp. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (Wspólnotowy znak towarowy — Słowny znak towarowy TOP — Odmowa rejestracji — Artykuł 115 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Pojęcie „informacji pisemnych” — Naruszenie zasady rozsądnego terminu — Naruszenie prawa do obrony — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 40/94)

text:
               17.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 229/13

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 13 lipca 2005 r.
   w sprawie T-242/02 The Sunrider Corp. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Słowny znak towarowy TOP - Odmowa rejestracji - Artykuł 115 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Pojęcie „informacji pisemnych” - Naruszenie zasady rozsądnego terminu - Naruszenie prawa do obrony - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 40/94)
   (2005/C 229/26)
   Język postępowania: grecki
   W sprawie T-242/02 The Sunrider Corp., z siedzibą w Torrance, Kalifornia (Stany Zjednoczone), początkowo reprezentowana przez adwokat M. Brę, a następnie przez adwokata N. Dontasa, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (pełnomocnicy: O. Waelbroeck i P. Geroukalos), mającej za przedmiot skargę na decyzję pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 30 maja 2002 r. (sprawa R 314/1999-1) wydaną w sprawie rejestracji słownego znaku towarowego TOP jako wspólnotowego znaku towarowego, Sąd Pierwszej Instancji (czwarta izba), w składzie: H. Legal, prezes, P. Mengozzi i I. Wiszniewska-Białecka, sędziowie; sekretarz: H. Jung, wydał w dniu 13 lipca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 261 z 26.10.2002


title: Sprawa F-116/13: Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               15.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/46

         Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-116/13)
   2014/C 45/87
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat S. Orlandi)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji dotyczącej przeniesienia uprawnień emerytalnych skarżącego do systemu emerytalnego Unii, w którym obowiązują nowe ogólne przepisy wykonawcze do art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że art. 9 ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego jest niezgodny z prawem, a w związku z tym nie znajduje zastosowania;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 18 czerwca 2013 r. dotyczącej uwzględnienia uprawnień emerytalnych skarżącego nabytych przed rozpoczęciem służby w ramach ich przenoszenia do systemu emerytalnego instytucji Unii Europejskiej na podstawie ogólnych przepisach wykonawczych do art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego z dnia 3 marca 2011 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-16/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Contencioso-Administrativo de Madrid (Hiszpania) w dniu 19 stycznia 2015 r. – María Elena Pérez López/Servicio Madrileño de Salud (Comunidad de Madrid)

text:
               23.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Contencioso-Administrativo de Madrid (Hiszpania) w dniu 19 stycznia 2015 r. – María Elena Pérez López/Servicio Madrileño de Salud (Comunidad de Madrid)
   (Sprawa C-16/15)
   (2015/C 096/10)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado Contencioso-Administrativo de Madrid.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: María Elena Pérez López.

      Strona pozwana: Servicio Madrileño de Salud (Comunidad de Madrid).

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy sprzeczny jest z porozumieniem ramowym w sprawie pracy na czas określony, zawartym przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC), zawartym w załączniku do dyrektywy Rady 99/70 WE (1) z dnia 28 czerwca 1999 r., a przez to nie ma zastosowania, art. 9 ust. 3 Ley 55/2003, de 16 de diciembre, del Estatuto Marco del Personal Estatutario de los Servicios de Salud (ustawy 55/2003 z dnia 16 grudnia statut ramowy pracowników statutowych służby zdrowia, ponieważ sprzyja on nadużyciom wynikającym z wykorzystywania kolejnych powołań do zadań doraźnych w zakresie, w jakim:

                           —

                           Nie ustanawia on maksymalnego czasu trwania kolejnych powołań do zadań doraźnych, ani maksymalnej liczby ich odnowień.

                           —

                           Pozostawia uznaniu organu administracji decyzję o utworzeniu stanowisk strukturalnych, jeżeli dojdzie do więcej niż dwóch powołań w celu świadczenia tej samej pracy w łącznym okresie 12 lub więcej miesięcy w ciągu dwóch lat.

                           —

                           Pozwala na dokonanie powołań do zdań doraźnych bez wymagania zawarcia w tym powołaniach prawidłowej obiektywnej przyczyny o charakterze tymczasowym, koniunkturalnym lub wyjątkowym, która by je uzasadniała.

               2)

               Czy sprzeczny jest z porozumieniem ramowym w sprawie pracy na czas określony, zawartym przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC), zawartym w załączniku do dyrektywy Rady 99/70 WE z dnia 28 czerwca 1999 r., a przez to nie ma zastosowania, art. 11 ust. 7 Orden de la Consejería de Economía y Hacienda de la Comunidad de Madrid de 28 de enero de 2013 (zarządzenia regionalnej rady ds. gospodarczych i skarbowych Wspólnoty Madryt z dnia 28 stycznia 2013 r.), który stanowi, że „po upływie okresu powołania w każdym przypadku następuje odwołanie i wypłata należności przysługujących za okres świadczenia pracy również w przypadkach, w których nastąpi kolejne powołanie na rzecz tego samego uprawnionego”, niezależnie od tego, czy ustała konkretna obiektywna przyczyna, która uzasadniała powołanie, o czym mowa w klauzuli 3 ust. 1 porozumienia ramowego?

               3)

               Czy zgodna z celem zamierzonym przez porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony, zawarte przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC), zawarte w załączniku do dyrektywy Rady 99/70 WE z dnia 28 czerwca 1999 r., jest wykładnia akapitu trzeciego art. 9 ust. 3 Ley 55/2003, de 16 de diciembre, del Estatuto Marco del Personal Estatutario de los Servicios de Salud, w tym znaczeniu, że uznaje się, iż w sytuacji, w której dochodzi do ponad dwóch powołań w celu świadczenia tych samych usług w łącznym okresie ponad 12 miesięcy lub dłuższym przez dwa lata, należy utworzyć stanowisko strukturalne w strukturze pracowników ośrodka tak, że pracownik zatrudniony na podstawie powołania do zadań doraźnych stałby się pracownikiem powołanym na czas tymczasowy?

               4)

               Czy zgodne z zasadą niedyskryminacji ujętą w porozumieniu ramowym w sprawie pracy na czas określony, zawartym przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) zawartym w załączniku do dyrektywy Rady 99/70 WE z dnia 28 czerwca 1999 r. jest zastosowanie do statutowych pracowników tymczasowych do prac doraźnych tego samego odszkodowania, co przewidziane dla pracowników z umową o pracę do zadań doraźnych, z uwagi na identyczność istoty dwóch sytuacji, ponieważ pozbawiona sensu byłaby sytuacja, w której pracownicy o identycznych kwalifikacjach dla świadczenia pracy na rzecz tego samego pracodawcy (Servicio Madrileño de Salud), wykonując te same zadania w celu odpowiedzi na identyczne potrzeby koniunkturalne, byli traktowani w odmienny sposób w chwili rozwiązania ich stosunku w braku istnienia oczywistego powodu, który zakazywałby porównania umów na czas określony w celu uniknięcia sytuacji stanowiących dyskryminację?

      (1)  Dz.U.L 175,s. 43.


title: Sprawa T-572/11 RII: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 23 kwietnia 2012 r. — Hassan przeciwko Radzie (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Środki ograniczające wobec Syrii — Zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych — Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych — Nowy wniosek — Nowe fakty — Brak — Niedopuszczalność)

text:
               16.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 174/23

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 23 kwietnia 2012 r. — Hassan przeciwko Radzie
   (Sprawa T-572/11 RII)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Środki ograniczające wobec Syrii - Zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych - Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych - Nowy wniosek - Nowe fakty - Brak - Niedopuszczalność)
   2012/C 174/39
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Samir Hassan (Damaszek, Syria) (przedstawiciele: É. Morgan de Rivery i E. Lagathu, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: S. Kyriakopoulou i M. Vitsentzatos, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych, w szczególności wniosek o zawieszenia wykonania środków ograniczających, które Rada nałożyła wobec Syrii, w zakresie w jakim dotyczą skarżącego.

      Sentencja

               1)

               Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje odrzucony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie.


title: Sprawa C-212/09: Skarga wniesiona w dniu 11 czerwca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/35

         Skarga wniesiona w dniu 11 czerwca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-212/09)
   2009/C 180/61
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciel(-e): G. Braun, M. Teles Romão i P. Guerra e Andrade, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Orzeczenie, że poprzez utrzymanie specjalnych uprawnień Państwa i innych podmiotów prawa publicznego lub portugalskiego sektora publicznego w GALP Energia, SGPS S.A. Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom ciążącym a niej na mocy art. 56 WE i 43 WE;

               —

               obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zgodnie z portugalskimi przepisami Państwo posiada w GALP uprzywilejowane akcje przyznające szczególne uprawnienia. Państwo ma prawo wyznaczać prezesa zarządu. W zakresie spraw należących do jego kompetencji, uchwały spółki muszą być zatwierdzone przez niego.
   Jakakolwiek uchwała o zmianie umowy spółki, jakakolwiek uchwała zezwalająca na zawarcie umów dotyczących grupy lub spółek zależnych lub która mogłaby w jakikolwiek sposób zagrażać zaopatrzeniu kraju w ropę, benzynę lub produkty pochodne wymaga zgody Państwa.
   Komisja twierdzi, że zarówno prawo państwa do wyznaczania członka zarządu posiadającego uprawnienie do zatwierdzania uchwał, jak i prawo veta Państwa w przypadku significant corporate actions ograniczają w poważny sposób inwestycje bezpośrednie i inwestycje portfelowe.
   Wyżej wymienione szczególne uprawnienia państwa są środkami państwowymi, jako że uprzywilejowane akcje nie wynikają ze zwykłego zastosowania prawa spółek.
   Wtórne prawo wspólnotowe nie uzasadnia szczególnych uprawnień państwa w spółkach sprzedaży detalicznej oleju i produktów ropopochodnych. GALP nie ponosi żadnej odpowiedzialności za zagwarantowanie zapewnienia zaopatrzenia. Zamiarem Państwa było uczynienie z GALP spółki z centrum zarządzania w Portugalii. W każdym razie państwo portugalskie nie przestrzega zasady proporcjonalności, ponieważ sporne przepisy nie są odpowiednie do zagwarantowania zamierzonych celów i wychodzą poza to, co jest konieczne dla ich osiągnięcia.


title: Sprawa T-58/01: Wyrok Sądu z dnia 17 grudnia 2009 r. — Solvay przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek sody we Wspólnocie — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Porozumienie gwarantujące przedsiębiorstwu minimalną wyrażoną w tonach wielkość sprzedaży w państwie członkowskim oraz zakup ilości niezbędnych do osiągnięcia owej minimalnej wyrażonej w tonach wielkości — Przedawnienie uprawnień Komisji do nakładania grzywien lub kar — Rozsądny termin — Istotne wymogi proceduralne — Wpływ na handel między państwami członkowskimi — Prawo dostępu do akt — Grzywna — Waga i czas trwania naruszenia — Okoliczności obciążające i łagodzące)

text:
               13.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/31

         Wyrok Sądu z dnia 17 grudnia 2009 r. — Solvay przeciwko Komisji
   (Sprawa T-58/01) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek sody we Wspólnocie - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Porozumienie gwarantujące przedsiębiorstwu minimalną wyrażoną w tonach wielkość sprzedaży w państwie członkowskim oraz zakup ilości niezbędnych do osiągnięcia owej minimalnej wyrażonej w tonach wielkości - Przedawnienie uprawnień Komisji do nakładania grzywien lub kar - Rozsądny termin - Istotne wymogi proceduralne - Wpływ na handel między państwami członkowskimi - Prawo dostępu do akt - Grzywna - Waga i czas trwania naruszenia - Okoliczności obciążające i łagodzące)
   2010/C 37/39
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Solvay SA (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: L. Simont, P.-A. Foriers, G. Block, F. Louis i A. Vallery, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Oliver i J. Currall, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata N. Coutrelis)

      Przedmiot sprawy

   Tytułem żądania głównego, skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2003/5/WE z dnia 13 grudnia 2000 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 81 [WE] (sprawa COMP/33.133 — B: Soda amoniakalna — Solvay, CFK) (Dz.U. 2003, L 10, s. 1), a tytułem żądania ewentualnego — wniosek o uchylenie lub obniżenie grzywny nałożonej na skarżącą.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 1 decyzji Komisji 2003/5/WE z dnia 13 grudnia 2000 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 81 [WE] (sprawa COMP/33.133 — B: Soda amoniakalna — Solvay, CFK) w zakresie, w jakim stanowi on, że Solvay SA naruszyła w 1990 r. przepisy art. 81 WE.

               2)

               Kwota grzywny nałożonej na Solvay zostaje ustalona na 2,25 mln EUR.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               Skarżąca pokrywa trzy czwarte własnych kosztów oraz trzy czwarte kosztów poniesionych przez Komisję Europejską.

               5)

               Komisja pokrywa jedną czwartą własnych kosztów oraz jedną czwartą kosztów poniesionych przez skarżącą.

      (1)  Dz.U. C 161 z 2.6.2001.


title: Sprawa C-290/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Firenze (Włochy) w dniu 12 czerwca 2014 r. – postępowanie karne przeciwko Skerdjanowi Celajowi

text:
               1.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 292/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Firenze (Włochy) w dniu 12 czerwca 2014 r. – postępowanie karne przeciwko Skerdjanowi Celajowi
   (Sprawa C-290/14)
   2014/C 292/22
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale di Firenze

      Strony w postępowaniu głównym

   Skerdjan Celaj

      Pytanie prejudycjalne

   Czy przepisy dyrektywy 2008/115/WE (1) stoją na przeszkodzie obowiązywaniu przepisów prawa krajowego państw członkowskich, przewidujących karę pozbawienia wolności do lat czterech dla obywatela państwa trzeciego, który po tym jak został odesłany do kraju pochodzenia, nie tytułem ani nie w konsekwencji sankcji karnej, powrócił na terytorium państwa z naruszeniem legalnie wydanego zakazu wjazdu, w sytuacji kiedy taki obywatel nie został uprzednio poddany środkom przymusu określonym w art. 8 dyrektywy 2008/115/WE celem jego szybkiego i skutecznego wydalenia?

      (1)  Dyrektywa 2008/115/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (Dz.U. L 348, s. 98).


title: Sprawa C-30/07: Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Węgierskiej

text:
               24.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/8

         Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Węgierskiej
   (Sprawa C-30/07)
   (2007/C 69/16)
   Język postępowania: węgierski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: M. Condou-Durande i B. D. Simon, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Węgierska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotyczącej statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi (1), a w każdym razie nie powiadamiając o tych przepisach Komisji, Republika Węgierska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Węgierskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 23 stycznia 2006 r.

      (1)  Dz.U. L 16, str. 44.


title: Sprawa F-124/13: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 26 marca 2015 r. – CW/Parlament (Służba publiczna — Urzędnicy — Skarga o stwierdzenie nieważności — Artykuł 12a regulaminu pracowniczego — Wewnętrzne przepisy dotyczące komitetu doradczego do spraw mobbingu i zapobiegania mu w miejscu pracy — Artykuł 24 regulaminu pracowniczego — Wniosek o udzielenie wsparcia — Oczywiste błędy w ocenie — Brak — Rola i uprawnienia komitetu doradczego do spraw mobbingu i zapobiegania mu w miejscu pracy — Fakultatywne skierowanie sprawy przez urzędnika — Skarga o odszkodowanie lub zadośćuczynienie)

text:
               11.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/41

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 26 marca 2015 r. – CW/Parlament
   (Sprawa F-124/13) (1)

   ((Służba publiczna - Urzędnicy - Skarga o stwierdzenie nieważności - Artykuł 12a regulaminu pracowniczego - Wewnętrzne przepisy dotyczące komitetu doradczego do spraw mobbingu i zapobiegania mu w miejscu pracy - Artykuł 24 regulaminu pracowniczego - Wniosek o udzielenie wsparcia - Oczywiste błędy w ocenie - Brak - Rola i uprawnienia komitetu doradczego do spraw mobbingu i zapobiegania mu w miejscu pracy - Fakultatywne skierowanie sprawy przez urzędnika - Skarga o odszkodowanie lub zadośćuczynienie))
   (2015/C 155/59)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: CW (przedstawiciel: adwokat C. Bernard-Glanz)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: E. Taneva i M. Dean, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji organu powołującego oddalającej wniosek o udzielenie wsparcia złożony przez skarżącą.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Parlament Europejski pokrywa własne koszty i zostaje obciążony połową kosztów poniesionych przez CW.

               3)

               CW pokrywa połowę własnych kosztów.

      (1)  Dz.U. C 52 z 22.2.2014, s. 54.


title: Sprawa T-364/17: Skarga wniesiona w dniu 5 czerwca 2017 r. – Bielawski/EUIPO (HOUSE OF CARS)

text:
               31.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/44

         Skarga wniesiona w dniu 5 czerwca 2017 r. – Bielawski/EUIPO (HOUSE OF CARS)
   (Sprawa T-364/17)
   (2017/C 249/59)
   Język postępowania: Polski

      Strony

      Strona skarżąca: Marcin Bielawski (Warszawa, Polska) (przedstawiciel: M. Kondrat, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny znak towarowy Unii Europejskiej „HOUSE OF CARS” – zgłoszenie nr 15 172 638

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27.03.2017 w sprawie R 2047/2016-5

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; lub

               —

               zmianę zaskarżonej decyzji poprzez stwierdzenie, iż w odniesieniu do znaku zgłoszonego nie zachodzi bezwzględna podstawa odmowy rejestracji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-223/06 P: Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 13 lipca 2006 r. w sprawie F-102/05 Ole Eistrup przeciwko Parlamentowi Europejskiemu wniesione w dniu 23 sierpnia 2006 r. przez Parlament Europejski

text:
               14.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/15

         Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 13 lipca 2006 r. w sprawie F-102/05 Ole Eistrup przeciwko Parlamentowi Europejskiemu wniesione w dniu 23 sierpnia 2006 r. przez Parlament Europejski
   (Sprawa T-223/06 P)
   (2006/C 249/35)
   Język postępowania: duński
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Parlament Europejski (Strasburg, Francja) (przedstawiciel: H. von Hertzen i L. Knudsen, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Ole Eistrup
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej;

               —

               rozstrzygnięcie sporu przez Sąd Pierwszej Instancji poprzez stwierdzenie, że zarzut niedopuszczalności podnoszony przez wnoszącego odwołanie jest zasadny;

               —

               odrzucenie skargi wniesionej przez Ole'go Eistrupa jako niedopuszczalnej;

               —

               rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów zgodnie z przepisami.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na poparcie swojego odwołania Parlament Europejski podnosi, iż nie odrzucając skargi O. Eistrup'a, pomimo tego, że pozew nie był opatrzony odręcznym podpisem pełnomocnika skarżącego, lecz faksymile odtwarzającym jego podpis, Sąd do spraw Służby Publicznej dopuścił się naruszenia art. 43 §1 akapit pierwszy regulaminu Sądu Pierwszej Instancji.
   Parlament Europejski podnosi także, że Sąd do spraw Służby Publicznej naruszył zasadę pewności prawa w związku z uzależnieniem zastosowania art. 43 §1 akapit pierwszy regulaminu od tego czy miało miejsce ewentualne nieproporcjonalne naruszenie zasady dostępu do wymiaru sprawiedliwości. W ten sposób nie można będzie przewidzieć w jakich wypadkach skarga jest dopuszczalna.


title: Sprawa T-439/13: Skarga wniesiona w dniu 20 sierpnia 2013 r. — Fard i Sarkandi przeciwko Radzie

text:
               14.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 367/31

         Skarga wniesiona w dniu 20 sierpnia 2013 r. — Fard i Sarkandi przeciwko Radzie
   (Sprawa T-439/13)
   2013/C 367/54
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Mohammad Moghaddami Fard (Teheran, Iran) i Ahmad Sarkandi (Zjednoczone Emiraty Arabskie) (przedstawiciele: M. Taher, solicitor, M. Lester, barrister, i S. Kentridge, QC)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2013/270/WPZiB z dnia 6 czerwca 2013 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 156, s. 10) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 522/2013 z dnia 6 czerwca 2013 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 156, s. 3);

               —

               obciążenie Rady kosztami poniesionymi przez skarżących.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Rada popełniła oczywisty błąd w ocenie, iż zostało spełnione którekolwiek z kryteriów umieszczenia w wykazie w odniesieniu do obu skarżących, i że brak jest ważnej podstawy prawnej wskazania skarżących.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący tego, że Rada zmierzała do nałożenia na skarżących zakazu podróżowania bez właściwej podstawy prawnej.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że Rada nie przedstawiła odpowiedniego ani wystarczającego uzasadnienia objęcia skarżących zakwestionowanymi środkami.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że Rada nie zagwarantowała przysługującego skarżącym prawa do obrony i skutecznej kontroli sądowej.

               5)

               Zarzut piąty dotyczący tego, że decyzja Rady o wskazaniu skarżących naruszyła w sposób nieuzasadniony lub nieproporcjonalny przysługujące skarżącym prawa podstawowe, w tym prawo do ochrony własności, życia rodzinnego, działalności zawodowej i dobrego imienia.