title: Sprawa T-196/16: Skarga wniesiona w dniu 29 kwietnia 2016 r.– Banca Tercas/Komisja

text:
               20.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/32

         Skarga wniesiona w dniu 29 kwietnia 2016 r.– Banca Tercas/Komisja
   (Sprawa T-196/16)
   (2016/C 222/40)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Tercas-Cassa di risparmio della provincia di Teramo SpA (Banca Tercas SpA) (Teramo, Włochy) (przedstawiciele: A. Santa Maria, M. Crisostomo, E. Gambaro, F. Mazzocchi, avvocati)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej C(2015) 9526 finale z dnia 23 grudnia 2015 r., doręczonej skarżącej w dniu 22 lutego 2016 r. dotyczącej pomocy państwa SA39451 (2015/C) (ex 2015/NN) przyznanej przez Włochy na rzecz Banca Tercas (Cassa di risparmio della Provincia di Teramo S.p.A.);

               —

               tytułem żądania ewentualnego, ze względów wskazanych w zarzucie siódmym, stwierdzenie nieważności art. 2, 3 i 4 przytoczonej wyżej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postepowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Decyzja będąca przedmiotem niniejszej skargi jest również przedmiotem skargi w sprawie Włochy/Komisja, T-98/16.
   W uzasadnieniu swych żądań skarżąca podnosi 7 zarzutów.

               1.

               W ramach zarzutu pierwszego Banca Tercas (zwana dalej „skarżącą” lub „Tercas”) powołuje się na naruszenie i błędne stosowanie przez Komisję art. 107 ust. 1 TFUE oraz art. 296 TFUE, wynikające z faktu braku lub niewystarczającego uzasadnienia tego czy zostały spełnione konieczne wymogi dotyczące „zasobów państwa” i „możliwości przypisania państwu [danego środka]”, w zakresie w jakim Komisja przedkłada analizę kryterium zasobów państwa nad kryterium możliwości przypisania [danego środka] państwu i nie bada w sposób niezależny czy został spełniony wymóg odnoszący się do zasobów państwa, będący jednym z kryteriów ustalenia istnienia pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.

               2.

               W ramach zarzutu drugiego skarżąca powołuje się na naruszenie i błędne stosowanie przez Komisję art. 107 ust. 1 TFUE w zakresie w jakim Komisja błędnie stwierdziła, że Fondo di Garanzia di Tutela dei Depositi (Fundusz gwarancji i ochrony depozytów bankowych, zwany dalej „funduszem” lub „FITD”) korzystał z zasobów państwa. Zdaniem skarżącej Komisja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, ponieważ zasoby FITD nie mogą, zgodnie z kryteriami oceny ustalonymi w orzecznictwie Trybunału, być oceniane jako podlegające kontroli publicznej lub pozostające do dyspozycji państwa włoskiego. Włoski ustawodawca pozostawił całkowicie kwestie przedmiotu, zakresu oraz szczegółowych sposobów interwencji będących alternatywą wobec zwrotu depozytów regulacji w ramach wolności umów zawieranych przez systemy gwarancyjne. Środki alternatywne wobec przewidzianych w art. 29 statutu funduszu, mogły być wykorzystane przez fundusz wówczas gdy można było spodziewać się mniejszego kosztu niż koszt wynikający z interwencji na wypadek likwidacji danego podmiotu i opowiadały zasadniczo interesom prywatnym zrzeszonych banków, nie mogąc być przekazane na wykonywanie mandatu publicznego.

               3.

               W ramach zarzutu trzeciego skarżąca powołuje się na naruszenie i błędne stosowanie przez Komisję art. 107 ust. 1 TFUE w zakresie w jakim Komisja uznała środki na rzecz Tercas jako mogące być przypisane państwu włoskiemu. Skarżąca twierdzi w tym zakresie, że FITD podjął się dobrowolnej interwencji oraz że twierdzenie Komisji, że Banca d’Italia miał być organem zarządzającym zasobami (jakoby) publicznymi, jest błędne i nie odpowiada rzeczywistym funkcjom banku centralnego powierzonym mu mocą prawa włoskiego. Celem działalności Banca d’Italia jest zapewnienie poszanowania zasad należytego i ostrożnego zarządzania na podstawie kryterium zgodności z prawem i prawidłowości, bez uszczerbku dla niezależnych wyborów podmiotów podlegających jego kontroli. Poza tym konkretne przesłanki interwencji przez organy publiczne, na które powołuje się Komisja w kontekście interwencji na rzecz Tercas nie potwierdzają w żaden sposób wniosków Komisji.

               4.

               W ramach zarzutu czwartego skarżąca zarzuca Komisji naruszenie art. 107 ust. 1 TFUE w zakresie w jakim błędnie stosował kryterium prywatnego podmiotu gospodarczego działającego w warunkach gospodarki rynkowej. Skarżąca twierdzi, że Komisja nie zbadała czy interwencja FITD spełniała kryterium racjonalności ekonomicznej w świetle czynników skrupulatnie rozważonych przez FITD w ocenie przewidującej różne możliwe scenariusze interwencji. W szczególności skarżąca zarzuca Komisji, iż nie zbadała czy w podobnych okolicznościach prywatny podmiot gospodarczy o porównywalnym rozmiarze co FITD, dokonałby transakcji gospodarczych na podobną skalę co zarzucane funduszowi. Wreszcie wykluczenie zastosowania kryterium prywatnego inwestora do kosztów zwrotu deponentom ich wkładów – jako wyraz obowiązków jakie przyjmuje państwo w swej roli władzy publicznej –nie znajduje uzasadnienia w niniejszej sprawie i jest sprzeczna z najnowszym orzecznictwem Trybunału.

               5.

               W ramach zarzutu piątego skarżąca, przedstawia powody, dla których twierdzi, że Komisja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie uznając, że środki, których dotyczy decyzja są niezgodne z rynkiem wewnętrznym. Komisja w szczególności dopuściła się błędu uznając, iż obniżenie wartości długu podporządkowanego, przewidziane ratione temporis wyłącznie w komunikacie banku z 2013 r., stanowiło podstawowy warunek uznania tego środka za niezgodny z rynkiem wewnętrznym. Komisja w szczególności nie wzięła pod uwagę braku prawnej możliwości udział w kosztach przez wierzycieli długu podporządkowanego. Ponadto Komisja nie uwzględniła faktu, że koszty interwencji zostały już znacząco zmniejszone w ramach podziału obciążeń (burden sharing). Zgodność środków z rynkiem wewnętrznym wynikała również z planu powrotu Tercas do rentowności i przyjęcia środków mających na celu ograniczenie domniemanego zakłócenia konkurencji wynikającego z interwencji FITD. W związku z tym skarżąca podnosi również oczywisty brak zbadania sprawy.

               6.

               W ramach zarzutu szóstego skarżąca twierdzi, że Komisja błędnie oceniła stan faktyczny i dokonała niewłaściwej kwalifikacji prawnej nazywając sporny środek gwarancją w wysokości 30 milionów EUR i traktując go jako równoważnik bezzwrotnej subwencji na rzecz Tercas a zatem jako pomoc państwa.

               7.

               Wreszcie w ramach zarzutu siódmego, tytułem żądania ewentualnego, Tercas powołuje się na naruszenia art. 16 pkt 1) rozporządzenia (UE) nr 2015/1589, ponieważ Komisja wymagała od państwa włoskiego odzyskanie pomocy, podczas gdy środek taki jest sprzeczny z zasadami ogólnymi prawa Unii – pewności prawa, uzasadnionych oczekiwań i proporcjonalności.


title: Sprawa C-458/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 2 czerwca 2016 r. w sprawach połączonych od T-426/10 do T-429/10 i od T-438/12 do T-441/12, Moreda-Riviere Trefilerías i in./Komisja, wniesione w dniu 12 sierpnia 2016 r. przez Trenzas y Cables de Acero PSC, S.L.

text:
               24.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/16

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 2 czerwca 2016 r. w sprawach połączonych od T-426/10 do T-429/10 i od T-438/12 do T-441/12, Moreda-Riviere Trefilerías i in./Komisja, wniesione w dniu 12 sierpnia 2016 r. przez Trenzas y Cables de Acero PSC, S.L.
   (Sprawa C-458/16 P)
   (2016/C 392/20)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Trenzas y Cables de Acero PSC, S.L. (przedstawiciele: F. González Díaz, A. Tresandi Blanco, V. Romero Algarra, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku wydanego przez Sąd w dniu 2 czerwca 2016 r. w sprawach od T-438/12 do T-441/12, a w szczególności w sprawie T-441/12, Trenzas y Cables de Acero PSC, S.L./Komisja Europejska;

               —

               obciążenie Komisji kosztami związanymi z postępowaniem w obu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Sąd miał dopuścić się naruszenia prawa uznając za niedopuszczalny zarzut oparty na naruszeniu przysługującego skarżącej prawa do obrony.

               2.

               Sąd miał dopuścić się naruszenia prawa stosując błędne kryterium prawne przy ocenie drugiego żądania dotyczącego braku zdolności płatniczej i, co tym idzie, dopuszczalności skargi.

               3.

               Sąd miał dopuścić się naruszenia prawa przy ocenie dowodów, które miał w oczywisty sposób przeinaczyć, nie korzystając z nieograniczonego prawa orzekania i naruszając prawo do skutecznej ochrony sądowej oraz obowiązek uzasadnienia.


title: Sprawa C-242/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Mannheim (Niemcy) w dniu 19 maja 2014 r. – Saatgut-Treuhandverwaltungs GmbH przeciwko Firma Gerhard und Jürgen Vogel GbR, Jürgenowi Vogelowi i Gerhardowi Vogelowi

text:
               8.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Mannheim (Niemcy) w dniu 19 maja 2014 r. – Saatgut-Treuhandverwaltungs GmbH przeciwko Firma Gerhard und Jürgen Vogel GbR, Jürgenowi Vogelowi i Gerhardowi Vogelowi
   (Sprawa C-242/14)
   2014/C 303/12
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landgericht Mannheim

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Saatgut-Treuhandverwaltungs GmbH

      Strona pozwana: Firma Gerhard und Jürgen Vogel GbR, Jürgen Vogel, Gerhard Vogel

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy rolnik, który bez zawarcia umowy z uprawnionym ze wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin wykorzystuje uzyskany z własnej produkcji materiał reprodukcyjny chronionej odmiany jest już wtedy zobowiązany do zapłaty słusznego wynagrodzenia na podstawie art. 94 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 2100/94 (1) z dnia 27 lipca 1994 r. w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin, a w przypadku działania umyślnego lub niedbalstwa do naprawienia na podstawie art. 94 ust. 2 tego rozporządzenia wszelkich szkód wynikających z naruszenia systemu ochrony odmian roślin, jeżeli nie spełnił ciążącego na nim na podstawie art. 14 ust. 3 tiret czwarte tego rozporządzenia w związku z art. 5 i nast. rozporządzenia Komisji (WE) nr 1768/95 (2) z dnia 24 lipca 1995 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze w zakresie odstępstwa rolnego przewidzianego w art. 14 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2100/94 obowiązku zapłaty godziwego wynagrodzenia (opłata za produkcję własną) w momencie rzeczywistego wykorzystania materiału ze zbioru w celach reprodukcyjnych w uprawie polowej?

               2)

               Jeżeli na pytanie pierwsze zostanie udzielona odpowiedź, że rolnik może jeszcze spełnić ciążący na nim obowiązek zapłaty godziwej opłaty za produkcję własną także po rzeczywistym wykorzystaniu materiału ze zbioru w celach reprodukcyjnych w uprawie polowej: czy wskazane przepisy należy interpretować w ten sposób, że określają one termin, podczas którego rolnik wykorzystujący uzyskany z produkcji własnej materiał reprodukcyjny chronionej odmiany musi wypełnić ciążący na nim obowiązek zapłaty godziwej opłaty za produkcję własną, aby przyjąć, iż produkcja własna może zostać uznana za produkcję „uprawnioną” w rozumieniu art. 94 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2100/94 w związku z art. 14 tegoż rozporządzenia?

      (1)  Dz.U. L 227, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 173, s. 14.


title: Sprawa T-65/08: Skarga wniesiona w dniu 13 lutego 2008 r. — Hiszpania przeciwko Komisji

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/41

         Skarga wniesiona w dniu 13 lutego 2008 r. — Hiszpania przeciwko Komisji
   (Sprawa T-65/08)
   (2008/C 92/82)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: N. Díaz Abad)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 5 grudnia 2007 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 21 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (sprawa nr COMP/M.4685 Enel/Acciona/Endesa),

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Niniejsza skarga dotyczy decyzji Komisji C (2007) 5913 wersja ostateczna z dnia 5 grudnia 2007 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 21 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (1) (sprawa nr COMP/M.4685 Enel/Acciona/Endesa). Komisja uznała w zaskarżonej decyzji, że skarżąca naruszyła art. 21 rozporządzenia nr 139/2004, uzależniając nabycie wspólnej kontroli nad spółką Endesa przez Enel i Acciona od szeregu warunków, zważywszy, że warunki te są niezgodne z art. 28, 43 i 56 WE i z tego względu naruszają w sposób niezgodny z prawem wyłączną kompetencję Komisji do decydowania w przedmiocie koncentracji o wymiarze wspólnotowym. Ponadto Komisja zobowiązała skarżącą do zrezygnowania z warunków uznanych za sprzeczne z prawem wspólnotowym.
   Na poparcie żądań skarżąca podnosi po pierwsze, że Komisja nie ma kompetencji do wydania zaskarżonej decyzji w ramach postępowania na podstawie art. 21 rozporządzenia nr 139/2004. Zdaniem skarżącej, jeśli Komisja uważa, że państwo członkowskie naruszyło art. 21 rozporządzenia nr 139/2004, powinna ona wszcząć postępowanie w sprawie uchybienia zobowiązaniom na podstawie art. 226 WE.
   Po drugie skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja nie została uzasadniona, jako że Komisja nie zbadała względów bezpieczeństwa publicznego, na których rząd hiszpański oparł się w ramach art. 21 ust. 4 rozporządzenia nr 139/2004, wydając przepisy dotyczące publicznej oferty nabycia spółki Endesa przez Enel i Acciona.
   Wreszcie skarżąca zarzuca Komisji naruszenie art. 21 ust. 4 rozporządzenia nr 139/2004, zważywszy że władze hiszpańskie nie były zobowiązane do zgłoszenia Komisji warunków dotyczących publicznej oferty nabycia spółki Endesa przez Enel i Acciona, gdyż omawiane warunki odnoszą się do uzasadnionego interesu, mianowicie bezpieczeństwa publicznego.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (Dz.U. L 24, str. 1).


title: Sprawa T-640/13: Wyrok Sądu z dnia 28 stycznia 2016 r. – Sto/OHIM – Fixit Trockenmörtel Holding (CRETEO) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego CRETEO — Wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe StoCretec i STOCRETE — Względna podstawa odmowy rejestracji — Charakter odróżniający uzyskany w następstwie używania — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)]

text:
               14.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/32

         Wyrok Sądu z dnia 28 stycznia 2016 r. – Sto/OHIM – Fixit Trockenmörtel Holding (CRETEO)
   (Sprawa T-640/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego CRETEO - Wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe StoCretec i STOCRETE - Względna podstawa odmowy rejestracji - Charakter odróżniający uzyskany w następstwie używania - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)])
   (2016/C 098/41)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Sto SE & Co. KGaA, dawniej Sto AG (Stühlingen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci K. Kern i J. Sklepek)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Fixit Trockenmörtel Holding AG (Baar, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci K. Lochner i C. Thomas)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 25 września 2013 r. (sprawa R 905/2012-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Sto AG a Fixit Trockenmörtel Holding AG.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona

               2)

               Sto SE & Co. KGaA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 39 z 8. 2. 2014.


title: Sprawa T-477/17: Skarga wniesiona w dniu 31 lipca 2017 r. – Haswani/Rada

text:
               16.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/34

         Skarga wniesiona w dniu 31 lipca 2017 r. – Haswani/Rada
   (Sprawa T-477/17)
   (2017/C 347/43)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: George Haswani (Jabrud, Syria) (przedstawiciel: adwokat G. Karouni)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2016/850 z dnia 27 maja 2016 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii;

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2016/840 z dnia 27 maja 2016 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2017/917 z dnia 29 maja 2017 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii;

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2017/907 z dnia 29 maja 2017 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2017/1245 z dnia 10 lipca 2017 r. w sprawie wykonania decyzji 2013/255/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii;

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2017/1241 z dnia 10 lipca 2017 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii;

               —

               w konsekwencji,

                           —

                           nakazanie wykreślenia nazwiska George’a Haswaniego z załączników do ww. aktów;

                           —

                           zasądzenie od Rady kwoty 100 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę poniesioną przez skarżącego;

                           —

                           obciążenie Rady jej kosztami postępowania oraz wszystkimi zasadnymi kosztami, które skarżący poniesie w toku postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia z art. 296 akapit drugi TFUE obowiązku uzasadnienia wynikającego. Strona skarżąca zarzuca Radzie Unii Europejskiej, że ograniczyła się do niejednoznacznych i ogólnych stwierdzeń i nie wskazała w sposób konkretny i szczegółowy powodów, dla których w ramach przysługujących jej uprawnień dyskrecjonalnych stwierdziła, że wobec skarżącego należy zastosować sporne środki ograniczające. Skarżącemu nie został zatem postawiony żaden konkretny i obiektywny zarzut, który uzasadniałby zastosowanie spornych środków.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący wymogu proporcjonalności w związku z naruszeniem praw podstawowych. Strona skarżąca twierdzi, że sporne środki powinny być uznane za nieważnie, ponieważ są one nieproporcjonalne w świetle zamierzonego celu i stanowią nadmierną ingerencję w wolność prowadzenia działalności gospodarczej oraz prawo własności, o których mowa w art. 16 et 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Dysproporcja wynika z tego, że sporne środki dotyczą całości wpływowej działalności gospodarczej, bez żadnego dodatkowego kryterium.

               3.

               Zarzut trzeci, dotyczący oczywistego błędu w ocenie oraz braku dowodów, ponieważ Rada uwzględniła w swych kolejnych uzasadnieniach przedstawionych na poparcie środków ograniczających elementy, które w sposób oczywisty nie mają żadnego oparcia w faktach, gdyż przytoczone okoliczności faktyczne są pozbawione jakiejkolwiek poważnej podstawy.

               4.

               Zarzut czwarty, dotyczący wniosku o odszkodowanie, ponieważ przypisanie pewnych poważnych niewykazanych faktów naraziło skarżącego oraz jego rodzinę na niebezpieczeństwo, co obrazuje rozmiar poniesionej szkody uzasadniającej przedstawiony przez skarżącego wniosek o odszkodowanie.


title: Sprawa F-31/08: Skarga wniesiona w dniu 25 lutego 2008 r. — Tomas przeciwko Parlamentowi

text:
               21.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 158/26

         Skarga wniesiona w dniu 25 lutego 2008 r. — Tomas przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-31/08)
   (2008/C 158/46)
   Język postępowania: litewski
   Strony

      Strona skarżąca: Stanislovas Tomas (Pavlodar, Kazachstan) (przedstawiciel: M. Michalauskas, avocat)

      Strona pozwana: Parlament Europejski
   Przedmiot i opis sporu
   Stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego o rozwiązaniu stosunku pracy ze skarżącym oraz wniosek o odszkodowanie i zadośćuczynienie
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego o rozwiązaniu stosunku pracy ze skarżącym;

               —

               zasądzenie od strony pozwane na rzecz skarżącego kwotę 125 000 EUR tytułem odszkodowania i zadośćuczynienia;

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.


title: Sprawa C-225/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem College van Beroep voor het bedrijfsleven, wydanym dnia 17 maja 2005 r., w sprawie B. J. van Middendorp przeciwko Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit

text:
               6.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem College van Beroep voor het bedrijfsleven, wydanym dnia 17 maja 2005 r., w sprawie B. J. van Middendorp przeciwko Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit
   (Sprawa C-225/05)
   (2005/C 193/24)
   Język postępowania: niderlandzki
   W dniu 17 maja 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem College van Beroep voor het bedrijfsleven, wydanym dnia 17 maja 2005 r., w sprawie B. J. van Middendorp przeciwko Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit.
   College van Beroep voor het bedrijfsleven zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1.

               Czy prawo wspólnotowe ustanawia obowiązek dokonania z urzędu analizy zarzutów, które nie zostały podniesione przy wszczęciu sporu, które jednakże wynikają z dyrektywy 85/511/EWG (1)?

               2.

               Jeżeli na pytanie 1 zostanie udzielona odpowiedź twierdząca:
               Czy wynikający z art. 11 ust. 1 tiret pierwsze w związku z art. 13 ust. 1 tiret drugie dyrektywy 85/511/EWG obowiązek Państw Członkowskich, polegający na zapewnieniu, aby analizy laboratoryjne mające na celu wykrycie pryszczycy były przeprowadzane przez laboratorium wskazane w załączniku B do dyrektywy 85/511/EWG, ma skutek bezpośredni?

               3.

                           a)

                           Czy art. 11 ust. 1 dyrektywy 85/511/EWG należy interpretować w ten sposób, iż z faktu że pryszczyca zostanie stwierdzona przez laboratorium nie wskazane w załączniku B do dyrektywy 85/511/EWG należy wyciągnąć konsekwencje prawne ?

                           b)

                           Jeżeli na pytanie 3 a) zostanie udzielona odpowiedź twierdząca:
                           Czy art. 11 ust. 1 dyrektywy 85/511/EWG ma na celu ochronę interesów jednostek, takich jak skarżący w postępowaniu przed sądem odsyłającym? W przypadku odpowiedzi przeczącej: czy jednostki, takie jak skarżący w postępowaniu przed sądem odsyłającym mogą powoływać się na ewentualne uchybienie zobowiązaniom ciążącym na podstawie tego przepisu na organach Państw Członkowskich?

                           c)

                           Jeżeli z odpowiedzi na pytanie 3 b) będzie wynikało, że jednostki mogą powoływać się na art. 11 ust. 1 dyrektywy 85/511/EWG:
                           Jakie konsekwencje prawne należy wyciągnąć w przypadku, gdy pryszczyca zostanie wykryta przez laboratorium nie wskazane w załączniku B do dyrektywy 85/511/EWG?

               4.

               Czy załącznik B do dyrektywy 85/511/EWG należy, przy uwzględnieniu postanowień art. 11 i 13 tej dyrektywy interpretować w ten sposób, że określenie „Centraal Diergeneeskundig Instituut, Lelystad” może lub musi odnosić się również do ID-Lelystad B.V.?

               5.

               Jeżeli z odpowiedzi na powyższe pytania będzie wynikało, że pryszczyca może zostać stwierdzona przez laboratorium nie wskazane w załączniku B do dyrektywy 85/511/EWG lub, że załącznik B do dyrektywy 85/511/EWG należy interpretować w ten sposób, że określenie „Centraal Diergeneeskundig Instituut, Lelystad” może lub musi się odnosić również do ID-Lelystad B.V., to:
               czy dyrektywę 85/511/EWG należy interpretować w ten sposób, że stanowi ona, iż krajowy organ administracji uprawniony do wydawania decyzji jest związany wynikami analiz przeprowadzonych przez laboratorium wskazane w załączniku B do dyrektywy 85/511/EWG lub przez laboratorium nie wskazane w tym załączniku — gdyby z odpowiedzi na pytanie 3 a) wynikało, że organ administracji może zastosować środki kontroli w oparciu o wyniki uzyskane przez takie laboratorium, lub czy określenie kompetencji w tym zakresie należy do autonomii proceduralnej Państwa Członkowskiego i czy sąd przed którym toczy się postępowanie główne musi zbadać, czy właściwe przepisy mają zastosowanie niezależnie od tego, czy analizy laboratoryjne są przeprowadzane na podstawie zobowiązania wspólnotowego czy krajowego, jak również, czy stosowanie krajowych procedur nadzwyczaj nie utrudnia implementacji przepisów wspólnotowych lub czyni ją praktycznie niemożliwą?

               6.

               Jeżeli z odpowiedzi na pytanie 5 będzie wynikało, że kwestia związania krajowych organów wynikami laboratoryjnymi jest uregulowana przez dyrektywę 85/511/EWG:
               Czy organy krajowe są w sposób bezwarunkowy związane wynikiem analiz laboratoryjnych mających na celu wykrycie pryszczycy? Jeżeli nie, to jaki zakres swobodnego uznania pozostawia dyrektywa 85/511?EWG tym organom krajowym?

      (1)  Dyrektywa Rady 85/511/EWG z dnia 18 listopada 1985 r. wprowadzająca wspólnotowe środki zwalczania pryszczycy (Dz.U. Dz 315, str. 11)


title: Sprawa T-33/10: Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2010 r. — ING Groep przeciwko Komisji

text:
               27.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/40

         Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2010 r. — ING Groep przeciwko Komisji
   (Sprawa T-33/10)
   2010/C 80/66
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ING Groep NV (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciel: O. Brouwer, M. Knapen oraz J. Blockx, advocaten)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, także z uwagi na brak uzasadnienia lub nienależyte uzasadnienie w zakresie, w jakim decyzja ta kwalifikuje modyfikację czynności dokapitalizowania zasadniczego kapitału podstawowego jako pomoc dodatkową o wartości 2 mld EUR;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, także z uwagi na brak uzasadnienia lub nienależyte uzasadnienie w zakresie, w jakim Komisja uzależniła zatwierdzenie pomocy od przyjęcia zakazów przywództwa cenowego określonych w decyzji oraz w jej załączniku II;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, także z uwagi na brak uzasadnienia lub nienależyte uzasadnienie w zakresie, w jakim Komisja zatwierdziła wymogi w zakresie pomocy restrukturyzacyjnej idące dalej, niż jest to odpowiednie i czego wymaga komunikat o restrukturyzacji;

               —

               obciążenie Komisja kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W związku z zamieszaniem na rynkach finansowych na przełomie września i października 2008 r., w dniu 10 listopada 2008 r. państwo niderlandzkie dokapitalizowało zasadniczy kapitał podstawowy spółki ING (zwanej dalej „skarżącą”) kwotą 10 mld EUR (czynność ta zwana jest dalej „czynnością dokapitalizowania”). Pomoc ta została tymczasowo zatwierdzona przez Komisję Europejską w dniu 12 listopada 2008 r. na okres 6 miesięcy.
   W styczniu 2009 r. państwo niderlandzkie zgodziło się przejąć ryzyko gospodarcze dotyczące części aktywów skarżącej, które utraciły wartość. Czynność ta została tymczasowo zatwierdzona przez Komisję Europejską w dniu 31 marca 2009 r., przy czym państwo niderlandzkie zobowiązało się dostarczyć plan restrukturyzacyjny dotyczący skarżącej. W październiku 2009 r. skarżąca i państwo niderlandzkie zgodziły się na modyfikację pierwotnej czynności dokapitalizowania w celu umożliwienia wcześniejszej spłaty połowy wartości dokapitalizowania. Ostateczną wersję planu restrukturyzacyjnego skarżącej przedstawiono Komisji w dniu 22 października 2009 r.
   W dniu 18 listopada 2009 r. Komisja uchwaliła zaskarżoną decyzję, w której zatwierdziła środek pomocowy z zastrzeżeniem zobowiązań restrukturyzacyjnych określonych w załącznikach I i II do decyzji.
   Skarga wniesiona przez skarżącą ma na celu doprowadzenie do częściowego stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 18 listopada 2009 r. w sprawie pomocy państwa nr C 10/2009 (ex N 138/2009) dokonanej przez Niderlandy w ramach planu zabezpieczenia niepłynnych aktywów oraz restrukturyzacji skarżącej w zakresie, w jakim decyzja ta: (i) uznaje modyfikację czynności dokapitalizowania za dodatkową pomoc w wysokości 2 mld EUR; (ii) uzależnia zatwierdzenie pomocy od przyjęcia zakazów przywództwa cenowego; (iii) uzależnia zatwierdzenie pomocy od przyjęcia wymogów restrukturyzacyjnych wykraczających poza to, co jest proporcjonalne i wymagane w świetle komunikatu o restrukturyzacji.
   Skarżąca twierdzi, że należy stwierdzić częściową nieważność zaskarżonej decyzji z następujących przyczyn.

               W ramach pierwszego zarzutu, dotyczącego modyfikacji czynności dokapitalizowania, skarżąca twierdzi, że Komisja:

                           a)

                           naruszyła art. 107 TFUE poprzez uznanie, że modyfikacja czynności dokapitalizowania dokonanej pomiędzy skarżącą a państwem niderlandzkim stanowi pomoc państwa;

                           b)

                           uchybiła obowiązkowi należytej staranności oraz naruszyła postanowienie art. 296 TFUE poprzez brak starannego i bezstronnego zbadania wszelkich istotnych aspektów pojedynczego wypadku, niewysłuchanie osób zainteresowanych oraz brak odpowiedniego uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

               W ramach drugiego zarzutu dotyczącego zakazu przewodnictwa cenowego nałożonego na spółkę ING oraz spółkę ING Direct, skarżąca twierdzi, że Komisja:

                           a)

                           naruszyła zasadę dobrej administracji ponieważ nie zbadała w sposób staranny i bezstronny wszelkich istotnych aspektów pojedynczego wypadku, a ponadto naruszyła obowiązek należytego uzasadnienia decyzji;

                           b)

                           naruszyła zasadę proporcjonalności poprzez uzależnienie zatwierdzenia środka pomocowego od zakazów przywództwa cenowego, które nie są ani odpowiednie, ani konieczne, ani też proporcjonalne;

                           c)

                           naruszyła art. 107 ust. 3 lit. b) TFUE, a także niewłaściwie zastosowała zasady i wytyczne zawarte w komunikacie o restrukturyzacji.

               W ramach trzeciego zarzutu, dotyczącego nieproporcjonalności wymogów restrukturyzacyjnych, skarżąca twierdzi, że decyzja dotknięta jest następującymi wadami:

                           a)

                           błędem w ocenie, ponieważ Komisja błędnie obliczyła bezwzględną i względną wartość pomocy, a także naruszyła zasady proporcjonalności i dobrej administracji poprzez wymaganie nadmiernej restrukturyzacji bez starannego i bezstronnego zbadania istotnych okoliczności faktycznych, o których została powiadomiona;

                           b)

                           błędem w ocenie oraz nieadekwatnością wnioskowania poprzez odejście w toku dokonywania oceny wymaganej restrukturyzacji od komunikatu o restrukturyzacji.


title: Sprawa F-47/14: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 4 maja 2016 r. – Leon-Gonzalez i Vander Velde/Komisja

text:
               20.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/48

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 4 maja 2016 r. – Leon-Gonzalez i Vander Velde/Komisja
   (Sprawa F-47/14) (1)

   (2016/C 222/73)
   Język postępowania: francuski
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 212 z 7.7.2014, s. 47.


title: Sprawa T-9/15: Wyrok Sądu z dnia 13 czerwca 2017 r. – Ball Beverage Packaging Europe/EUIPO – Crown Hellas Can (Puszki) [Wzór wspólnotowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru — Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający trzy puszki — Wcześniejszy wzór wspólnotowy — Podstawa unieważnienia — Indywidualny charakter — Inne całościowe wrażenie — Artykuł 6 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002 — Zbiór artykułów stanowiących pojedynczy przedmiot — Zakres opisu zarejestrowanego wzoru wspólnotowego — Obowiązek uzasadnienia — Wstąpienie do sprawy w miejsce jednej ze stron sporu]

text:
               31.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/23

         Wyrok Sądu z dnia 13 czerwca 2017 r. – Ball Beverage Packaging Europe/EUIPO – Crown Hellas Can (Puszki)
   (Sprawa T-9/15) (1)

   ([Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru - Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający trzy puszki - Wcześniejszy wzór wspólnotowy - Podstawa unieważnienia - Indywidualny charakter - Inne całościowe wrażenie - Artykuł 6 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002 - Zbiór artykułów stanowiących pojedynczy przedmiot - Zakres opisu zarejestrowanego wzoru wspólnotowego - Obowiązek uzasadnienia - Wstąpienie do sprawy w miejsce jednej ze stron sporu])
   (2017/C 249/34)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Ball Beverage Packaging Europe Ltd (Luton, Zjednoczone Królestwo), dopuszczona do wstąpienia do sprawy w miejsce Ball Europe GmbH, (przedstawiciel: adwokat A. Renck)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Hanne, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Crown Hellas Can SA (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: N. Coulson i J. Koepp, solicitors)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 września 2014 r. (sprawa R 1408/2012-3) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru między Crown Hellas Can a Ball Europe.

      Sentencja

               1)

               Ball Beverage Packaging Europe Ltd zostaje dopuszczona do wstąpienia do sprawy w miejsce Ball Europe GmbH jako strona skarżąca.

               2)

               Skarga zostaje oddalona.

               3)

               Ball Beverage Packaging Europe zostaje obciążona kosztami postępowania, w tym niezbędnymi kosztami poniesionymi przez Crown Hellas Can SA w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

      (1)  Dz.U. C 89 z 16.3.2015.


title: Sprawa T-457/10: Wyrok Sądu z dnia 15 października 2013 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji (Zamówienia publiczne na usługi — Procedura przetargowa — Świadczenie usług zewnętrznych w zakresie rozwoju, badania i wsparcia systemów informatycznych (ESP DESIS II) — Klasyfikacja oferenta — Udzielenie zamówienia — Konsorcjum występujące jako oferent — Dopuszczalność — Obowiązek uzasadnienia — Przejrzystość — Równość traktowania — Oczywisty błąd w ocenie — Odpowiedzialność pozaumowna)

text:
               30.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/12

         Wyrok Sądu z dnia 15 października 2013 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji
   (Sprawa T-457/10) (1)

   (Zamówienia publiczne na usługi - Procedura przetargowa - Świadczenie usług zewnętrznych w zakresie rozwoju, badania i wsparcia systemów informatycznych (ESP DESIS II) - Klasyfikacja oferenta - Udzielenie zamówienia - Konsorcjum występujące jako oferent - Dopuszczalność - Obowiązek uzasadnienia - Przejrzystość - Równość traktowania - Oczywisty błąd w ocenie - Odpowiedzialność pozaumowna)
   2013/C 352/21
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci N. Korogiannakis i M. Dermitzakis)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo S. Delaude i N. Bambara, następnie S. Delaude, pełnomocnicy, wspierani początkowo przez adwokatów P. Wytincka, a następnie B. Hoorelbeke)

      Przedmiot

   Po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 16 lipca 2010 r. o sklasyfikowaniu oferty złożonej przez skarżącą w przetargu DIGIT/R2/PO/209/045 na „Świadczenie usług zewnętrznych w zakresie rozwoju, badania i wsparcia systemów informatycznych” (ESP DESIS II) (Dz.U. 2009/S 198-283663), w części 2 „Projekty rozwoju realizowane na zewnątrz”, na trzecim zamiast na pierwszym miejscu oraz przyznaniu pierwszego i drugiego miejsca innym oferentom, a także wszystkich związanych z nią decyzji dyrekcji generalnej ds. informatyki Komisji, w tym decyzji o udzieleniu odpowiednich zamówień oferentom sklasyfikowanym na miejscach pierwszym i drugim, a po drugie, żądanie zasądzenia odszkodowania.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 346 z 18.12.2010.


title: Sprawa T-245/08: Wyrok Sądu z dnia 3 grudnia 2009 r. — Iranian Tobacco przeciwko OHIM — AD Bulgartabac (TIR 20 FILTER CIGARETTES) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia praw do znaku towarowego — Graficzny znak towarowy TIR 20 FILTER CIGARETTES — Brak wymogu interesu prawnego — Artykuł 55 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 56 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/49

         Wyrok Sądu z dnia 3 grudnia 2009 r. — Iranian Tobacco przeciwko OHIM — AD Bulgartabac (TIR 20 FILTER CIGARETTES)
   (Sprawa T-245/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia praw do znaku towarowego - Graficzny znak towarowy TIR 20 FILTER CIGARETTES - Brak wymogu interesu prawnego - Artykuł 55 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 56 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   2010/C 24/85
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Iranian Tobacco Co. (Teheran, Iran) (przedstawiciel: adwokat M. Beckensträter)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Poch, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: AD Bulgartabac Holding Sofia (Sofia, Bułgaria) (przedstawiciel: adwokat M. Maček)

      Przedmiot sprawy

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 kwietnia 2008 r. (sprawa R 708/2007-1) dotyczącą postępowania w sprawie wygaśnięcia praw do znaku towarowego między AD Bulgartabac Holding Sofia a Iranian Tobacco Co.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Iranian Tobacco Co. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 223 z 30.8.2008.


title: Sprawa C-545/14 P: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 1 grudnia 2015 r. – Aguy Clement Georgias, Trinity Engineering (Private) Ltd, Georgiadis Trucking (Private) Ltd/Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska (Odwołanie — Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Skarga o odszkodowanie — Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Zimbabwe — Wykreślnie zainteresowanego z wykazu osób i podmiotów, których te środki dotyczą — Naprawienie szkody, jaka miała zostać poniesiona)

text:
               1.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/16

         Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 1 grudnia 2015 r. – Aguy Clement Georgias, Trinity Engineering (Private) Ltd, Georgiadis Trucking (Private) Ltd/Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska
   (Sprawa C-545/14 P) (1)

   ((Odwołanie - Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Skarga o odszkodowanie - Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Zimbabwe - Wykreślnie zainteresowanego z wykazu osób i podmiotów, których te środki dotyczą - Naprawienie szkody, jaka miała zostać poniesiona))
   (2016/C 038/22)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Aguy Clement Georgias, Trinity Engineering (Private) Ltd, Georgiadis Trucking (Private) Ltd (przedstawiciele: H. Mercer QC, I. Quirk, Barrister)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: G. Étienne i B. Driessen, pełnomocnicy), Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Bartelt i M. Konstantinidis, pełnomocnicy),

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Aguy Clement Georgias, Trinity Engineering (Private) Ltd i Georgiadis Trucking (Private) Ltd zostają obciążeni, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez Radę Unii Europejskiej i Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 46 z 9.2.2015.


title: Sprawa C-90/06: Skarga wniesiona w dniu  14 lutego 2006 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               8.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/19

         Skarga wniesiona w dniu 14 lutego 2006 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-90/06)
   (2006/C 86/35)
   Język postępowania: portugalski
   W dniu 14 lutego 2006 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Antónia Caeirosa i Amparo Alcover, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Portugalskiej.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, tytułem żądania głównego, iż nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2002/49/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 czerwca 2002 r. odnoszącej się do oceny i zarządzania poziomem hałasu w środowisku, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 14 ust. 1 powołanej dyrektywy 2002/49/WE;

               —

               stwierdzenie, tytułem żądania ewentualnego, iż nie podając tych przepisów niezwłocznie do wiadomości Komisji, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 14 ust. 1 tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na transpozycję dyrektywy 2002/49/WE upłynął w dniu 18 lipca 2004 r.

      (1)  Dz.U. L 189 z 18.07.2002, str. 12


title: Sprawa C-479/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Sicilia (Włochy) w dniu 6 listopada 2008 r. — Dow Italia Divisione Commerciale srl przeciwko Ministero Ambiente e Tutela del Territorio e del Mare i in.

text:
               24.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Sicilia (Włochy) w dniu 6 listopada 2008 r. — Dow Italia Divisione Commerciale srl przeciwko Ministero Ambiente e Tutela del Territorio e del Mare i in.
   (Sprawa C-479/08)
   (2009/C 19/25)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Tribunale Amministrativo Regionale per la Sicilia
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Dow Italia Divisione Commerciale srl

      Strona pozwana: Ministero Ambiente e Tutela del Territorio e del Mare i in.
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zasada „zanieczyszczający płaci” sprzeciwia się obowiązywaniu przepisów krajowych, a w szczególności art. 2050 kodeksu cywilnego, który umożliwia władzom publicznym, w przypadku gdy na skażonym obszarze prowadzi działalność wiele podmiotów gospodarczych, nałożenie na nich zobowiązań w zakresie rekultywacji tego obszaru, bez wcześniejszego ustalenia w sposób indywidualny odpowiedzialności każdego z nich za zanieczyszczenie lub wyłącznie z uwagi na fakt, że sytuacje ich charakteryzuje posiadanie środków produkcji i zatem są obiektywnie odpowiedzialni za szkody przez nie wyrządzone w środowisku lub też, czy mogą być oni zobowiązani do rehabilitacji środowiska naturalnego w związku ze stwierdzonym zanieczyszczeniem, nawet bez względu na materialne przyczynienie się do zanieczyszczenia i rozmiar tego przyczynienia się?

               2)

               Czy na podstawie zasady „zanieczyszczający płaci” władze administracyjne mogą obciążyć kosztami działań w zakresie ochrony, rekultywacji i rehabilitacji środowiska podmioty gospodarcze wykorzystujące zanieczyszczone tereny, bez wcześniejszego ustalenia związku przyczynowego między działaniem a stwierdzonym zanieczyszczeniem?

               3)

               Czy na podstawie zasady „zanieczyszczający płaci” i zasady proporcjonalności można nałożyć na podmioty gospodarcze wykorzystujące zanieczyszczone tereny obowiązek podjęcia działań, które nie pozostają w bezpośrednim związku z indywidualnym udziałem każdego z nich w zanieczyszczeniu i rozmiarem tego udziału?

               4)

               Czy na podstawie zasady „zanieczyszczający płaci” i zasady proporcjonalności można nałożyć na podmioty gospodarcze, które nie przyczyniły się do wprowadzenia do środowiska substancji zanieczyszczających, zobowiązania w zakresie ochrony, rekultywacji i rehabilitacji środowiska oraz obciążyć je kosztami i działaniami równoważnymi, jeżeli nie identycznymi z tymi nałożonymi na podmioty, które przyczyniły się do wprowadzenia do środowiska substancji zanieczyszczających?

               5)

               Czy na podstawie zasady „zanieczyszczający płaci” i zasady proporcjonalności władze administracyjne mogą nałożyć obowiązek podjęcia działań, niezależnie od oceny, czy narzucone rozwiązania są odpowiednie w stosunku do kosztów obciążających podmioty indywidualne, przewidując działania szersze lub wykraczające poza te bezwzględnie konieczne dla realizacji celu, który sama administracja zobowiązana jest osiągnąć?


title: Sprawa T-487/09: Wyrok Sądu z dnia 28 czerwca 2011 r. — ReValue Immobilienberatung przeciwko OHIM (ReValue) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego ReValue — Częściowa odmowa rejestracji — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009)

text:
               6.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/29

         Wyrok Sądu z dnia 28 czerwca 2011 r. — ReValue Immobilienberatung przeciwko OHIM (ReValue)
   (Sprawa T-487/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego ReValue - Częściowa odmowa rejestracji - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009)
   2011/C 232/51
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: ReValue Immobilienberatung GmbH (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo adwokaci S. Fischoeder i M. Schork, następnie adwokat S. Fischoeder)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: S. Hanne, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 października 2009 r. (sprawa R 531/2009-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego ReValue jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               ReValue Immobilienberatung GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 37 z 13.2.2010.


title: Sprawa C-155/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden w dniu 16 kwietnia 2008 r. — X przeciwko Staatssecretaris van Financiën

text:
               21.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 158/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden w dniu 16 kwietnia 2008 r. — X przeciwko Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-155/08)
   (2008/C 158/18)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: X

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën
   Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy art. 49 WE i 56 WE należy interpretować w taki sposób, że nie sprzeciwiają się one temu, aby państwo członkowskie w przypadkach, w których zagraniczne wkłady oszczędnościowe (przychody z takich wkładów) zostaną zatajone wobec jego organów podatkowych, stosowało przepis, który w celu zniwelowania braku skutecznych możliwości kontroli w odniesieniu do zagranicznych wkładów oszczędnościowych przewiduje termin, w którym można wydać decyzję określającą zobowiązanie podatkowe wynoszący 12 lat, podczas gdy w odniesieniu do wkładów oszczędnościowych (przychodów z takich wkładów), które znajdują się na terytorium kraju, gdzie istnieją możliwości skutecznej kontroli, obowiązuje termin w którym można wydać decyzję określającą zobowiązanie podatkowe wynoszący 5 lat?

               2.

               Czy na udzielenie odpowiedzi na pytanie pierwsze ma wpływ to, czy oszczędności znajdują się w państwie członkowskim w którym obowiązuje tajemnica bankowa?

               3.

               Czy, w przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej, art. 49 WE i 56 WE sprzeciwiają się także temu, aby grzywna nałożona w związku z zatajeniem dochodu lub majątku w odniesieniu do których określa się zobowiązanie podatkowe była określana proporcjonalnie do kwoty podatku uszczuplonego w tym dłuższym czasie?


title: Sprawa F-106/09: Skarga wniesiona w dniu 30 grudnia 2009 r. — Pascual Garcia przeciwko Komisji

text:
               13.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/52

         Skarga wniesiona w dniu 30 grudnia 2009 r. — Pascual Garcia przeciwko Komisji
   (Sprawa F-106/09)
   2010/C 37/83
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: César Pascual Garcia (Madryd, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci B. Cortese i C. Cortese)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Naprawienie szkody wynikającej z braku zapłaty wynagrodzenia i dodatkowych korzyści za okres od dnia 1 kwietnia 2006 r. do dnia 1 marca 2009 r. wraz z odsetkami od należnej kwoty.

      Żądania strony skarżącej

               —

               nakazanie Komisji naprawienia szkody wynikającej z braku zapłaty wynagrodzenia i dodatkowych korzyści za okres od dnia 1 kwietnia 2006 r. do dnia 1 marca 2009 r. wraz z odsetkami od należnej kwoty;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa C-561/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil de Alicante (Hiszpania) w dniu 8 listopada 2011 r. — Fédération Cynologique Internationale przeciwko Federación Canina Internacional de Perros de Pura Raza

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/34

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil de Alicante (Hiszpania) w dniu 8 listopada 2011 r. — Fédération Cynologique Internationale przeciwko Federación Canina Internacional de Perros de Pura Raza
      (Sprawa C-561/11)
      (2012/C 25/65)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd krajowy

      Juzgado de lo Mercantil de Alicante

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: Fédération Cynologique Internationale

         Strona pozwana: Federación Canina Internacional de Perros de Pura Raza

         Pytania prejudycjalne

      Czy w postępowaniu, którego przedmiotem jest naruszenie prawa wyłącznego wynikającego ze wspólnotowego znaku towarowego, uprawnienie do zakazania jego używania w obrocie handlowym przez osoby trzecie, przewidziane w art. 9 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 (1) z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, rozciąga się na każdą osobę trzecią, która używa oznaczenia wywołującego prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd (z uwagi na podobieństwo do wspólnotowego znaku towarowego i podobieństwo usług lub towarów), czy też przeciwnie, należy z tego kręgu wyłączyć osobę trzecią, która używa tego oznaczenia — objętego prawdopodobieństwem wprowadzenia w błąd — zarejestrowanego na jej rzecz jako wspólnotowy znak towarowy, do czasu unieważnienia rejestracji późniejszego znaku towarowego?

         (1)  Dz.U. L 78, s. 1.


title: Sprawa C-150/08: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 7 maja 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden Den Haag — Niderlandy) — Siebrand BV przeciwko Staatssecretaris van Financiën (Nomenklatura Scalona — Pozycje taryfowe 2206 i 2208 — Napój fermentowany zawierający alkohol destylowany — Napój wytwarzany z owoców lub produktu naturalnego — Dodanie innej substancji — Konsekwencje — Utrata smaku, zapachu i wyglądu napoju pierwotnego)

text:
               4.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/13

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 7 maja 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden Den Haag — Niderlandy) — Siebrand BV przeciwko Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-150/08) (1)

   (Nomenklatura Scalona - Pozycje taryfowe 2206 i 2208 - Napój fermentowany zawierający alkohol destylowany - Napój wytwarzany z owoców lub produktu naturalnego - Dodanie innej substancji - Konsekwencje - Utrata smaku, zapachu i wyglądu napoju pierwotnego)
   2009/C 153/24
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hoge Raad der Nederlanden Den Haag

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Siebrand BV

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hoge Raad der Nederlanden Den Haag — Wykładnia pozycji 2206 i 2208 Nomenklatury Scalonej — Napój fermentowany zawierający alkohol etylowy (destylowany) — Dodanie wody i substancji powodujących utratę smaku, zapachu lub wyglądu napoju wytwarzanego z owoców lub produktu naturalnego

      Sentencja

   Napoje na bazie alkoholu pochodzącego z procesu fermentacji, odpowiadające początkowo pozycji 2206 Nomenklatury Scalonej zawartej w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 2587/91 z dnia 26 lipca 1991 r. (Dz.U. L 259, s. 1), do których dodano pewną ilość alkoholu destylowanego, wody, syropu cukrowego, aromatów i barwników, a w przypadku niektórych z nich — bazy śmietankowej, w wyniku czego napoje te straciły smak, zapach lub też wygląd napoju wytwarzanego z określonych owoców lub produktów naturalnych, nie są objęte zakresem pozycji 2206, lecz pozycji 2208 Nomenklatury Scalonej.

      (1)  Dz.U C 171 z 5.7.2008


title: Sprawa C-1/11 SA: Wniosek o upoważnienie do dokonania zajęcia złożony w dniu 19 grudnia 2011 r. — Luigi Marcuccio przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               24.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/2

         Wniosek o upoważnienie do dokonania zajęcia złożony w dniu 19 grudnia 2011 r. — Luigi Marcuccio przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-1/11 SA)
   2012/C 89/02
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

               —

               uchylenie immunitetu Komisji Europejskiej i upoważnienie do dokonania zajęcia, ewentualnie w formie zajęcia wobec osób trzecich w granicach wyznaczonych przez prawo, odnoszącego się do środków niezbędnych na pokrycie wierzytelności przysługujących skarżącemu względem Komisji Europejskiej, zgodnie z nakazem zapłaty wystawionym przez giudice di pace di Tricase w dniu 1 lutego 2010 r.;

               —

               doręczenie Komisji Europejskiej wszelkich niezbędnych dokumentów i ogólnie uczynienie wszystkiego co niezbędne zgodnie z prawem w celu wykonania nakazu zapłaty i ogólnie zaspokojenia wierzytelności;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżący twierdzi, że względem Komisji przysługuje mu wierzytelność z tytułu kosztów postępowania. Komisja nie zaspokoiła dotychczas wspomnianej wierzytelności.


title: Sprawa T-296/04: Skarga wniesiona dnia 22 lipca 2004 r. przez Salvadora Contreras Gila, Joségo Ramiro Lópeza i Antonia Ramiro Lópeza przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/38

         Skarga wniesiona dnia 22 lipca 2004 r. przez Salvadora Contreras Gila, Joségo Ramiro Lópeza i Antonia Ramiro Lópeza przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa T-296/04)
   (2004/C 262/72)
   Język postępowania: hiszpański
   Dnia 22 czerwca 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Radzie Unii Europejskiej przez Salvadora Contreras Gila, Joségo Ramiro Lópeza i Antonia Ramiro Lópeza, zamieszkałych w Jaén (Hiszpania), reprezentowanych przez José Francisco Vázqueza Medina, adwokata przy Ilustre Colegio w Jaén.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności – ipso iure – art. 1 ust. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 864/04

               —

               wstrzymanie się z wydaniem postanowienia odnośnie kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Dla poparcia swych zarzutów skarżący powołują się na naruszenie zasady zaufania do prawa, a zatem pewności prawa, jak również na naruszenie doktryny właściwego administrowania w ten sposób, że na skutek ustanowienia zaskarżonym przepisem jako okresu referencyjnego dla obliczania wsparcia bezpośredniego dla rolników produkujących oliwę z oliwek, wyłącznie kampanii z lat 1999/2000, 2000/2001, 2001/2002 i 2002/2003, rolnicy, którzy, zgodnie z uregulowaniem zawartym w rozporządzeniu nr 2366/98, sadzili oliwki w latach 1997 lub 1998 z trudnością nabędą prawo do otrzymania przewidzianego wsparcia, ponieważ we wspomnianych kampaniach produkcja była niewystarczająca, biorąc pod uwagę niezbędny okres ośmiu lat życia drzewa oliwnego dla osiągnięcia pełnej rentowności produkcji.
   Skarżący powołują się również na naruszenie zasady niedyskryminowania w zakresie, w jakim innym Państwom Członkowskim, takim jak Portugalia, zostały przyznane fundusze z przeznaczeniem na finansowanie wzrostu produkcji młodych drzew oliwnych.


title: Sprawa C-250/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Baden-Württemberg (Niemcy) w dniu 7 maja 2013 r. — Birgit Wagener przeciwko Bundesagentur für Arbeit — Familienkasse Villingen-Schwenningen

text:
               7.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Baden-Württemberg (Niemcy) w dniu 7 maja 2013 r. — Birgit Wagener przeciwko Bundesagentur für Arbeit — Familienkasse Villingen-Schwenningen
   (Sprawa C-250/13)
   2013/C 260/33
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht Baden-Württemberg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Birgit Wagener

      Strona pozwana: Bundesagentur für Arbeit — Familienkasse Villingen-Schwenningen

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w okolicznościach takich jak zaistniałe w postępowaniu głównym, w którym w dniu 17 października 2012 r. niemiecki organ przyznający świadczenia rodzinne (Familienkasse) przyznał, na podstawie art. 10 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 574/72 (1), zasiłek rodzinny (niem. Kindergeld) za okres od października 2006 r. do listopada 2011 r. w wysokości kwoty stanowiącej wyrównanie względem dodatku rodzinnego przyznawanego przez Konfederację Szwajcarską i wypłacił go (w drodze potrącenia), przeliczenie kwot szwajcarskich dodatków rodzinnych (szwajc. Familienzulagen) z franków szwajcarskich na euro następuje zgodnie z art. 107 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 574/72, zgodnie z art. 107 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 574/72, czy też zgodnie z art. 90 rozporządzenia (WE) nr 987/2009 (2) w związku z decyzją nr H3 z dnia 15 października 2009 r. dotyczącą daty, którą bierze się pod uwagę przy ustalaniu kursu wymiany (3), o którym mowa w art. 90 rozporządzenia (WE) nr 987/2009?

               2)

               Jeżeli zgodnie z odpowiedzią na pytanie 1 przeliczenie następuje w całości bądź w części zgodnie z art. 107 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 574/72: Czy w okolicznościach opisanych w pytaniu 1 dla dokonania przeliczenia miarodajny jest moment, gdy wypłacone zostało świadczenie zagraniczne, czy też chodzi o moment, gdy wypłacone zostaje świadczenie krajowe, na poczet którego zaliczone zostaje świadczenie zagraniczne?

               3)

               Jeżeli zgodnie z odpowiedzią na pytanie 1 przeliczenie następuje w całości bądź w części zgodnie z art. 107 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 574/72: W jaki sposób, w okolicznościach takich jak zaistniałe w postępowaniu głównym, ma nastąpić ustalenie okresu referencyjnego zgodnie z art. 107 ust. 2 i 4 rozporządzenia nr 574/72? Czy dla przeliczenia ma znaczenie moment, gdy szwajcarski organ przyznający świadczenie rodzinne przyznał bądź wypłacił świadczenie podlegające zaliczeniu?

               4)

               Jeżeli zgodnie z odpowiedzią na pytanie 1 przeliczenie następuje w całości bądź w części zgodnie z art. 90 rozporządzenia (EWG) nr 987/2009 w związku z decyzją nr H3 z dnia 15 października: Zgodnie z jakim przepisem (pkt 2, pkt 3 lit. a) bądź pkt 3 lit. b)) decyzji nr H3 z dnia 15 października 2009 r. i w jaki sposób następuje przeliczenie kwot świadczeń rodzinnych, gdy w odniesieniu do krajowego świadczenia rodzinnego prawo krajowe przewiduje jako takie wyłączenie świadczenia (§ 65 ust. 1 pkt 2 EStG) i przyznanie świadczenia następuje wyłącznie na podstawie prawa Unii? Czy dla przeliczenia ma znaczenie moment, gdy szwajcarski organ przyznający świadczenie rodzinne przyznał bądź wypłacił świadczenia rodzinne?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, Dz.U. 74, s. 1 (wersja skonsolidowana)

      (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczące wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, Dz.U. C 284, s. 1

      (3)  Decyzja nr H3 z dnia 15 października 2009 r. dotycząca daty, którą bierze się pod uwagę przy ustalaniu kursu wymiany, o którym mowa w art. 90 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009, Dz.U. 2010 C 106, s. 56


title: Sprawa C-441/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Rzeczpospolita Polska) w dniu 7 października 2008 r. — Elektrownia Pątnów II sp. z o.o./Dyrektorowi Izby Skarbowej w Poznaniu

text:
               20.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 327/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Rzeczpospolita Polska) w dniu 7 października 2008 r. — Elektrownia Pątnów II sp. z o.o./Dyrektorowi Izby Skarbowej w Poznaniu
   (Sprawa C-441/08)
   (2008/C 327/25)
   Język postępowania: polski
   Sąd krajowy
   Naczelny Sąd Administracyjny
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Elektrownia Pątnów II sp. z o.o.

      Strona pozwana: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
   Pytania prejudycjalne
   Czy w świetle prawa wspólnotowego (w szczególności przepisów Dyrektywy Nr 69/335/EWG) (1), nakładając podatek kapitałowy na operację podwyższenia kapitału, organy podatkowe zobowiązane są uwzględnić operacje, dotyczące tego samego składnika kapitału, które podlegały opodatkowaniu podatkiem kapitałowym przed dniem akcesji Polski do Unii Europejskiej?
   W szczególności, czy mechanizm przewidziany art. 5 ust. 3 tiret drugie Dyrektywy 69/335/EWG ma zastosowanie do sytuacji, gdy konwersja pożyczek udzielonych spółce kapitałowej, o których mowa w art. 4 ust. 2 lit. c) Dyrektywy ma miejsce po akcesji, a pożyczki te były już uprzednio, na podstawie ustawodawstwa krajowego obowiązującego do dnia akcesji, opodatkowane na zasadach określonych w polskiej ustawie o podatku od czynności cywilnoprawnych?

      (1)  Dz. U. L 249 z dnia 3.10.1969, str. 25–29; Polskie wydanie specjalne Rozdział 09 Tom 01 str. 11–15.


title: Sprawa T-101/15: Skarga wniesiona w dniu 26 lutego 2015 r. – Red Bull/OHIM – Optimum Mark (Przedstawienie kolorów niebieskiego i srebrnego)

text:
               27.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/61

         Skarga wniesiona w dniu 26 lutego 2015 r. – Red Bull/OHIM – Optimum Mark (Przedstawienie kolorów niebieskiego i srebrnego)
   (Sprawa T-101/15)
   (2015/C 138/79)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Red Bull GmbH (Fuschl am See, Austria) (przedstawiciel: adwokat A. Renck)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Optimum Mark (Warszawa, Polska)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Przedstawienie kolorów niebieskiego i srebrnego – rejestracja wspólnotowego znaku towarowego nr 2 5 34  774

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 2 grudnia 2014 r. w sprawie R 2037/2013-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM i Optimum Mark, w razie jej przystąpienia do sprawy w charakterze interwenienta, kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 4, art. 7 ust. 1 lit. a) i art. 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie zasady uzasadnionych oczekiwań ustanowionej przez Trybunał Sprawiedliwości zgodnie z prawem wspólnotowym.


title: Sprawa T-56/13: Skarga wniesiona w dniu 30 stycznia 2013 r. — ClientEarth i Stiching BirdLife Europe przeciwko Komisji

text:
               6.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 101/23

         Skarga wniesiona w dniu 30 stycznia 2013 r. — ClientEarth i Stiching BirdLife Europe przeciwko Komisji
   (Sprawa T-56/13)
   2013/C 101/50
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ClientEarth (Londyn, Zjednoczone Królestwo) i Stiching BirdLife Europe (Zeist, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat O. Brouwer)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej, odmawiającej skarżącym dostępu do ostatniego projektu przeglądu literatury, dotyczącego tzw. „długu węglowego” bioenergii uzyskiwanej z biomasy, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, i rozporządzeniem (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnot; oraz

               —

               obciążenie pozwanego kosztami poniesionymi przez skarżącą w ramach tego postepowania, włącznie z kosztami poniesionymi przez interwenientów.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi tylko jeden zarzut.
   Strona skarżąca twierdzi, że wobec braku wydania względem skarżących wyraźnej decyzji dotyczącej ich wniosku o udzielenie dostępu w limicie czasowym dla przetwarzania wniosków potwierdzających, określonym w art. 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, pozwana domyślnie odmówiła dostępu w rozumieniu art. 8 ust. 3. Ponadto strona skarżąca stwierdza, że ta dorozumiana decyzja odmowna nie została uzasadniona i w związku z tym podnosi ona, że należy stwierdzić nieważność tej decyzji z powodu naruszenia przez Komisję spoczywającego na niej obowiązku uzasadnienia na podstawie art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, art. 41 ust. 2 tiret trzecie Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 296 TFEU.


title: Sprawa C-81/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel București (Rumunia) w dniu 14 lutego 2012 r. — Asociația ACCEPT przeciwko Consiliul Național pentru Combaterea Discriminării

text:
               28.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 126/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel București (Rumunia) w dniu 14 lutego 2012 r. — Asociația ACCEPT przeciwko Consiliul Național pentru Combaterea Discriminării
   (Sprawa C-81/12)
   2012/C 126/12
   Język postępowania: rumuński

      Sąd krajowy

   Curtea de Apel București

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Asociația ACCEPT

      Strona pozwana: Consiliul Național pentru Combaterea Discriminării

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 2 ust. 2 lit. a) dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (1) ma zastosowanie w przypadku gdy akcjonariusz klubu piłkarskiego tytułujący się głównym dyrektorem („patron”) tego klubu i za niego uważany przez masmedia i społeczeństwo oświadcza w masmediach co następuje:
               „Nie wziąłbym homoseksualisty do drużyny nawet gdybym miał zamknąć Steauę. Plotki to plotki ale jak można napisać coś takiego i w dodatku umieścić to na pierwszej stronie… Może to nie prawda, że jest homoseksualistą [mowa jest tu o bułgarskim graczu piłki nożnej X]. A gdyby jednak był? Powiedziałem jednemu z moich wujków, który nie wierzył ani w szatana ani w Boga. Powiedziałem mu: »Załóżmy że Bóg nie istnieje. A gdyby istniał? Co tracisz przyjmując komunię? Nie byłoby dobrze pójść do raju?« Przyznał mi rację. Miesiąc przed śmiercią przyjął komunię. Niech Bóg mu wybaczy. Nie ma miejsca dla geja w mojej rodzinie a Steaua jest moją rodziną. Lepiej już raczej grać z juniorem niż z gejem. Nikt nie może mnie zmusić do pracy z kimś. Tak samo jak oni mają prawa ja również mam prawo pracować z kim mi się podoba”.
               „Nie wziąłbym homoseksualisty do drużyny nawet gdybym miał zamknąć Steauę. Może to nie prawda, że jest homoseksualistą. A gdyby jednak był? Nie ma miejsca dla geja w mojej rodzinie a Steaua jest moją rodziną. Lepiej już raczej wziąć juniora niż mieć homoseksualistę na boisku. To nie jest dyskryminacja. Nikt nie może mnie zmusić do pracy z kimś. Tak samo jak oni mają prawa ja również mam prawo pracować z kim mi się podoba. Chociażby nawet Bóg powiedział mi we śnie, że na 100 % X nie jest homoseksualistą to bym go nie wziął! W gazetach za dużo pisali, że jest homoseksualistą. Nawet gdyby TSKA dała mi go za darmo to bym go nie wziął! Mógłby nawet być największym zadymiarzem i pijakiem… ale jeżeli jest homoseksualistą to nie chcę więcej o nim słyszeć”.

               2)

               W jakim stopniu powyższe oświadczenia można uważać za „fakty, które nasuwają przypuszczenie o zaistnieniu bezpośredniej i pośredniej dyskryminacji” w rozumieniu art. 10 ust. 1 dyrektywy Rady 2000/78/WE […] z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy jeżeli chodzi o pozwany S.C. Fotbal Club Steaua București S.A?

               3)

               W jakim stopniu występuje „probatio diabolica” jeżeli w sprawie przerzucony zostaje ciężar dowodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy a od pozwanego S.C. Fotbal Club Steaua București S.A wymaga się wykazania, iż nie doszło do naruszenia zasady równego traktowania, a w szczególności, że orientacja seksualna nie ma wpływu na zatrudnienie?

               4)

               Czy brak możliwości wymierzenia w sprawach o dyskryminację kary za wykroczenie w formie grzywny po upływie sześciomiesięcznego terminu przedawnienia biegnącego od dnia popełnienia czynu zgodnie z art. 13 ust. 1 dekretu rządu nr 2/2001 w sprawie wykroczeń jest sprzeczny z art. 17 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy biorąc pod uwagę, że sankcje w przypadkach dyskryminacji muszą być muszą być skuteczne, proporcjonalne i dolegliwe?

      (1)  Dz.U. L 303, s. 16.


title: Sprawa T-475/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 4 lipca 2007 r. — Bouygues i Bouygues Télécom przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Telefonia komórkowa — Zmiana opłat należnych od Orange i SFR z tytułu udzielenia koncesji na UMTS — Decyzja stwierdzająca brak pomocy państwa)

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/33

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 4 lipca 2007 r. — Bouygues i Bouygues Télécom przeciwko Komisji
   (Sprawa T-475/04) (1)

   (Pomoc państwa - Telefonia komórkowa - Zmiana opłat należnych od Orange i SFR z tytułu udzielenia koncesji na UMTS - Decyzja stwierdzająca brak pomocy państwa)
   (2007/C 199/62)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Bouygues SA (Paryż, Francja) i Bouygues Télécom SA (Boulogne-Billancourt, Francja) (przedstawiciele: adwokaci L. Vogel, J. Vogel, B. Amory, A. Verheyden, F. Sureau i D. Théophile)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot europejskich (przedstawiciele: J.L. Buendia Sierra i C. Giolito, pełnomocnicy)

      Interwenientci popierający stronę pozwaną: Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues i S. Ramet, pełnomocnicy), Société française du radiotéléphone — SFR (Paryż, Francja) (przedstawiciele: C. Vajda, QC i adwokat A. Vincent) oraz Orange France SA (Montrouge, Francja) (przedstawiciele: adwokaci A. Gosset-Grainville i S. Hautbourg)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 20 lipca 2004 r. (Pomoc państwa NN 42/2004 — Francja) dotyczącej zmiany opłat należnych od Orange i SFR z tytułu udzielenia koncesji na Universal Mobile Telecommunication System (UMTS).
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Bouygues SA i Bouygues Télécom SA poniosą solidarnie swoje własne koszty, jak również koszty Komisji, Orange France SA oraz Société française de radiotéléphone — SFR

               3)

               Republika Francuska poniesie własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 69 z 19.3.2005.


title: Sprawa C-517/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 22 listopada 2007 r. — Afton Chemical Limited przeciwko The Commissioners of Her Majesty's Revenue & Customs

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/34

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 22 listopada 2007 r. — Afton Chemical Limited przeciwko The Commissioners of Her Majesty's Revenue & Customs
   (Sprawa C-517/07)
   (2008/C 22/61)
   Język postępowania: angielski
   Sąd krajowy
   High Court of Justice (Chancery Division) (Zjednoczone Królestwo).
   Strony w spotępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Afton Chemical Limited.

      Strona pozwana: The Commissioners of Her Majesty's Revenue & Customs.
   Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy dodatki do paliwa, takie jak będące przedmiotem niniejszej sprawy, które nie są przeznaczone do wykorzystywania, oferowania na sprzedaż, ani wykorzystywane jako paliwo silnikowe, ale które dodawane są do paliwa silnikowego dla celów innych niż napędzanie pojazdu, w którym wykorzystywane jest paliwo, mieszczą się w zakresie opodatkowania na podstawie art. 2 ust. 3 dyrektywy 92/81/WE (1)?

               2.

               W przypadku twierdzącej odpowiedzi na pytanie pierwsze, czy dodatki takie mieszczą się w zakresie zwolnienia od podatku na podstawie art. 8 ust. 1 dyrektywy 92/81/WE?

               3.

               Czy dodatki do paliwa, takie jak będące przedmiotem niniejszej sprawy, które nie są przeznaczone do wykorzystywania, oferowania na sprzedaż, ani wykorzystywane jako paliwo silnikowe, ale które dodawane są do paliwa silnikowego dla celów innych niż napędzanie pojazdu, w którym wykorzystywane jest paliwo, mieszczą się w zakresie opodatkowania na podstawie art. 2 ust. 3 akapit drugi dyrektywy 2003/96/WE (2)?

               4.

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie trzecie, czy dodatki takie są wyłączone z zakresu dyrektywy 2003/96/WE na mocy art. 4 lit. b) tiret pierwsze tejże dyrektywy?

               5.

               Czy podatek nałożony przez Zjednoczone Królestwo na powyższe dodatki do paliwa jest niedozwolony na mocy prawa wspólnotowego, w szczególności art. 3 dyrektywy 92/12/EWG (3)?

      (1)  Dz.U. L 316, str. 12.

      (2)  Dz.U. L 283, str. 51.

      (3)  Dz.U. L 76, str. 1.


title: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 3 marca 2005 r. w sprawie C-195/03 (wniosek Hof van Beroep te Antwerpen o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): z oskarżenia Ministerie van Financiën przeciwko Merabi Papismedov i.in. (Wspólnotowy Kodeks Celny — Przedstawienie towarów organom celnym — Pojęcie — Papierosy zgłoszone pod nazwą „urządzenia kuchenne” — Powstanie długu celnego w przywozie — Dłużnik celny)

text:
               30.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/6

      WYROK TRYBUNAŁU

   (szósta izba)
   z dnia 3 marca 2005 r.
   w sprawie C-195/03 (wniosek Hof van Beroep te Antwerpen o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): z oskarżenia Ministerie van Financiën przeciwko Merabi Papismedov i.in. (1)

   (Wspólnotowy Kodeks Celny - Przedstawienie towarów organom celnym - Pojęcie - Papierosy zgłoszone pod nazwą „urządzenia kuchenne” - Powstanie długu celnego w przywozie - Dłużnik celny)
   (2005/C 106/10)
   Język postępowania: niderlandzki
   W sprawie C-195/03, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Hof van Beroep te Antwerpen (Belgia) postanowieniem z dnia 7 maja 2003 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 12 maja 2003 r., w postępowaniu z oskarżenia Ministerie van Financiën przeciwko Merabi Papismedov i.in., przy udziale: KBC Lease Belgium NV, Volvo Truck Finance Belgium NV, Trybunał (szósta izba), w składzie: J.-P. Puissochet, pełniący obowiązki prezesa szóstej izby, S. von Bahr i U. Lõhmus (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: J. Kokott, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 3 marca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Towary przedstawione organom celnym, dla których złożono deklarację skróconą oraz potwierdzono dokument dotyczący zewnętrznego tranzytu wspólnotowego nie zostały zgodnie z prawem wprowadzone na obszar celny Wspólnoty, jeśli w dokumentacji przedstawionej organom celnym towary te zostały ujęte pod niewłaściwą nazwą.

               2)

               Dług celny w odniesieniu do towarów przedstawionych organom celnym i zgłoszonych pod niewłaściwą nazwą powstaje na podstawie art. 202 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny.

               3)

               Do sądu krajowego należy dokonanie w świetle okoliczności sprawy w postępowaniu głównym weryfikacji czy dana osoba, która złożyła deklarację skróconą lub zgłoszenie celne, jest z powodu wskazania niewłaściwej nazwy towaru odpowiedzialna za nielegalne wprowadzenie tego towaru. Jeśli tak nie jest do tego sądu należy zbadanie, czy poprzez swoje działanie osoba ta uczestniczyła we wprowadzeniu towaru w sytuacji, w której wiedziała ona lub powinna była wiedzieć, że wprowadzenie to jest nielegalne.

      (1)  Dz.U. C 158 z 5.7.2003


title: Sprawa C-12/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Aachen (Niemcy) w dniu  11 stycznia 2006 r.  — Bucher przeciwko Landrat des Kreises Düren

text:
               20.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/1

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Aachen (Niemcy) w dniu 11 stycznia 2006 r. — Bucher przeciwko Landrat des Kreises Düren
   (Sprawa C-12/06)
   (2006/C 121/02)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Verwaltungsgericht Aachen (Niemcy).
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym
   Strona skarżąca: Iris Bucher.

      Strona pozwana: Landrat des Kreises Düren.
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy odmówienie obywatelowi państwa członkowskiego stypendium edukacyjnego na pełen cykl kształcenia w innym państwie członkowskim z tym uzasadnieniem, że kształcenie to nie stanowi kontynuacji przynajmniej rocznego uczęszczania do krajowej placówki edukacyjnej, w przypadku takim jak w niniejszej sprawie, jest niezgodne ze swobodą przemieszczania się przyznaną obywatelom Unii w art. 17, 18 Traktatu WE?

               2)

               Czy odmówienie obywatelowi państwa członkowskiego, który to obywatel jako mieszkaniec rejonów nadgranicznych kończy naukę w sąsiednim państwie członkowskim, stypendium edukacyjnego z tym uzasadnieniem, że przebywa on w krajowej miejscowości przygranicznej jedynie w celu kształcenia i to miejsce pobytu nie jest jego stałym miejscem zamieszkania w przypadku takim jak w niniejszej sprawie, jest niezgodne ze swobodą przemieszczania się przyznaną obywatelom Unii w art. 17, 18 Traktatu WE?


title: Sprawa C-106/07: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 6 grudnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2000/59/WE — Urządzenia portowe do odbioru odpadów wytwarzanych przez statki i pozostałości ładunku — Brak opracowania i wykonania planów odbioru i zagospodarowania odpadów we wszystkich portach)

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/16

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 6 grudnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-106/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2000/59/WE - Urządzenia portowe do odbioru odpadów wytwarzanych przez statki i pozostałości ładunku - Brak opracowania i wykonania planów odbioru i zagospodarowania odpadów we wszystkich portach)
   (2008/C 22/30)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A. Bordes i K. Simonsson, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues i A. Hare, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak ustanowienia w wyznaczonym terminie przepisów niezbędnych w celu dostosowania się do dyrektywy 2000/59/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 listopada 2000 r w sprawie portowych urządzeń do odbioru odpadów wytwarzanych przez statki i pozostałości ładunku (Dz.U. L 332, str. 81)
   Sentencja

               1)

               Nie opracowując i nie wykonując w wyznaczonym terminie planów odbioru i zagospodarowania odpadów we wszystkich portach Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 5 ust. 1 i art. 16 ust. 1 dyrektywy 2000/59/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 listopada 2000 r w sprawie portowych urządzeń do odbioru odpadów wytwarzanych przez statki i pozostałości ładunku.

               2)

               Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 95 z 28.4.2007.


title: Sprawa C-310/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 6 czerwca 2013 r. — Novo Nordisk Pharma GmbH przeciwko Corinnie Silber

text:
               7.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 6 czerwca 2013 r. — Novo Nordisk Pharma GmbH przeciwko Corinnie Silber
   (Sprawa C-310/13)
   2013/C 260/37
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona pozwana i wnosząca rewizję: Novo Nordisk Pharma GmbH

      Strona skarżąca i druga strona postępowania rewizyjnego: Corinna Silber

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 13 dyrektywy 85/374/EWG (1) należy interpretować w ten sposób, że dyrektywa ta ogólnie nie narusza niemieckiego systemu odpowiedzialności za produkt leczniczy jako „szczególnego systemu odpowiedzialności” z tym skutkiem, że krajowy system odpowiedzialności przewidziany w ustawodawstwie dotyczącym produktów leczniczych może być dalej rozwijany, czy też przepis ten należy interpretować w ten sposób, że istniejące w chwili ogłoszenia dyrektywy (30 lipca 1985 r.) przesłanki odpowiedzialności za produkty lecznicze nie mogą być rozszerzane?

      (1)  Dyrektywa Rady 85/374/EWG z dnia 25 lipca 1985 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących odpowiedzialności za produkty wadliwe (Dz.U. L 210, s. 29)


title: Sprawa C-526/04: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 7 września 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation — Francja) — Laboratoires Boiron SA przeciwko Union de recouvrement des cotisations de sécurité sociale et d'allocations familiales de Lyon (Urssaf), która wstąpiła w prawa i obowiązki Agence Central des Organismes de Sécurité Sociale (ACOSS) (Pomoc państwa — Artykuły 87 i 88 ust. 3 WE — Podatek od sprzedaży bezpośredniej produktów leczniczych — Opodatkowanie laboratoriów farmaceutycznych, a nie hurtowników — Zakaz wprowadzenia w życie niezgłoszonego środka pomocowego — Możliwość powołania się na niezgodność z prawem środka pomocowego w celu uzyskania zwrotu podatku — Rekompensata stanowiąca świadczenie wzajemne za obowiązki publicznoprawne nałożone na hurtowników — Ciężar dowodu nadmiernej rekompensaty — Szczegółowe zasady przewidziane w prawie krajowym — Zakaz uczynienia zwrotu podatku praktycznie niemożliwym lub nadmiernie utrudnionym)

text:
               18.11.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/12

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 7 września 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation — Francja) — Laboratoires Boiron SA przeciwko Union de recouvrement des cotisations de sécurité sociale et d'allocations familiales de Lyon (Urssaf), która wstąpiła w prawa i obowiązki Agence Central des Organismes de Sécurité Sociale (ACOSS)
   (Sprawa C-526/04) (1)

   (Pomoc państwa - Artykuły 87 i 88 ust. 3 WE - Podatek od sprzedaży bezpośredniej produktów leczniczych - Opodatkowanie laboratoriów farmaceutycznych, a nie hurtowników - Zakaz wprowadzenia w życie niezgłoszonego środka pomocowego - Możliwość powołania się na niezgodność z prawem środka pomocowego w celu uzyskania zwrotu podatku - Rekompensata stanowiąca świadczenie wzajemne za obowiązki publicznoprawne nałożone na hurtowników - Ciężar dowodu nadmiernej rekompensaty - Szczegółowe zasady przewidziane w prawie krajowym - Zakaz uczynienia zwrotu podatku praktycznie niemożliwym lub nadmiernie utrudnionym)
   (2006/C 281/18)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Cour de cassation
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Laboratoires Boiron SA

      Strona pozwana: Union de recouvrement des cotisations de sécurité sociale et d'allocations familiales de Lyon (Urssaf), która wstąpiła w prawa i obowiązki Agence Central des Organismes de Sécurité Sociale (ACOSS)
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour de cassation — Wykładnia art. 86 i 87 traktatu WE — Zakwalifikowanie jako pomoc państwa nieobjęcia podatkiem od sprzedaży hurtowej specjalistycznych produktów farmaceutycznych hurtowników, na których spoczywają pewne obowiązki publicznoprawne dotyczące ich asortymentu, zapasów i szczegółów dostawy
   Sentencja

               1)

               Prawo wspólnotowego należy interpretować w ten sposób, że laboratorium farmaceutyczne, zobowiązane do zapłaty takiego podatku jak ten przewidziany w art. 12 ustawy nr 97-1164 z dnia 19 grudnia 1997 r. o finansowaniu zabezpieczenia społecznego na rok 1998, jest uprawnione do powoływania się na to, że nieobjęcie hurtowników tym podatkiem stanowi pomoc państwa, w celu uzyskania zwrotu części zapłaconych kwot, która odpowiada korzyści gospodarczej bezpodstawnie odniesionej przez hurtowników.

               2)

               Prawo wspólnotowe nie stoi na przeszkodzie stosowaniu przepisów prawa krajowego, które uzależniają zwrot obowiązkowego podatku takiego jak ten przewidziany w art. 12 ustawy nr 97-1164 od przedstawienia przez podmiot żądający zwrotu dowodu na to, że korzyść odniesiona przez hurtowników z faktu nieobjęcia ich tym podatkiem wykracza poza koszty dodatkowe ponoszone w związku z wykonywaniem obowiązków publicznoprawnych nałożonych na nich w uregulowaniach krajowych oraz w szczególności że co najmniej jedna z przesłanek określonych w wyroku z dnia 24 lipca 2003 r. w sprawie C-280/00 Altmark Trans i Regierungspräsidium Magdeburg nie jest spełniona.
               W każdym wypadku aby zapewnić poszanowanie zasady skuteczności, w sytuacji gdy sąd krajowy stwierdzi, że fakt żądania od laboratorium farmaceutycznego takiego jak Boiron udowodnienia, że hurtownicy otrzymali nadmierną rekompensatę i że podatek od sprzedaży bezpośredniej stanowi pomoc państwa, może uczynić niemożliwym lub nadmiernie utrudnionym przedstawienie takiego dowodu, między innymi z tego powodu, że dowód ten dotyczy danych, którymi takie laboratorium nie może dysponować, sąd ten obowiązany jest do zastosowania wszelkich środków proceduralnych przysługujących mu zgodnie z prawem krajowym, wśród których figuruje zarządzenie koniecznych środków dowodowych, w tym przedłożenie określonych dokumentów przez jedną ze stron lub osobę trzecią.

      (1)  Dz.U. C 69 z 19.3.2005.


title: Sprawa C-137/11: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 27 września 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour du travail de Bruxelles — Belgia) — Partena ASBL przeciwko Les Tartes de Chaumont-Gistoux SA (Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących — Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 — Artykuły 13 i 14c — Właściwe ustawodawstwo — Osoby prowadzące działalność na własny rachunek — System zabezpieczenia społecznego — Przynależność — Osoba wykonująca pracą najemną bądź niewykonująca żadnej działalności w jednym państwie członkowskim — Działalność na własny rachunek prowadzona w innym państwie członkowskim — Członek zarządu spółki — Zamieszkiwanie w państwie członkowskim innym niż państwo członkowskie siedziby spółki — Zarządzanie spółką z państwa zamieszkania — Uregulowanie krajowe wprowadzające niewzruszalne domniemanie wykonywania działalności zawodowej w charakterze osoby prowadzącej działalność na własny rachunek w państwie członkowskim siedziby spółki — Obowiązkowa przynależność do ustanowionego w tym państwie systemu zabezpieczenia społecznego dla osób prowadzących działalność na własny rachunek)

text:
               24.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 366/11

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 27 września 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour du travail de Bruxelles — Belgia) — Partena ASBL przeciwko Les Tartes de Chaumont-Gistoux SA
   (Sprawa C-137/11) (1)

   (Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących - Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 - Artykuły 13 i 14c - Właściwe ustawodawstwo - Osoby prowadzące działalność na własny rachunek - System zabezpieczenia społecznego - Przynależność - Osoba wykonująca pracą najemną bądź niewykonująca żadnej działalności w jednym państwie członkowskim - Działalność na własny rachunek prowadzona w innym państwie członkowskim - Członek zarządu spółki - Zamieszkiwanie w państwie członkowskim innym niż państwo członkowskie siedziby spółki - Zarządzanie spółką z państwa zamieszkania - Uregulowanie krajowe wprowadzające niewzruszalne domniemanie wykonywania działalności zawodowej w charakterze osoby prowadzącej działalność na własny rachunek w państwie członkowskim siedziby spółki - Obowiązkowa przynależność do ustanowionego w tym państwie systemu zabezpieczenia społecznego dla osób prowadzących działalność na własny rachunek)
   2012/C 366/18
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour du travail de Bruxelles

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Partena ASBL

      Strona pozwana: Les Tartes de Chaumont-Gistoux SA

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour du travail — Wykładnia art. 21 TFUE oraz art. 13 i 14c rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, s. 2) — Pracownik wykonujący jednocześnie pracą najemną w jednym państwie członkowskim i działalność na własny rachunek w innym państwie członkowskim — Podleganie systemowi zabezpieczenia społecznego dla osób prowadzących działalność na własny rachunek przez osobę mającą miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim i zarządzającą z zagranicy spółką podlegającą jego ustawodawstwu podatkowemu — Niedyskryminacja i obywatelstwo Unii

      Sentencja

   Prawo Unii, w szczególności art. 13 ust. 2 lit. b) i art. 14c lit. b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1606/98 z dnia 29 czerwca 1998 r., oraz załącznik VII do wspomnianego rozporządzenia, stoi na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu przed sądem krajowym w zakresie, w jakim zezwala ono państwu członkowskiemu na uznanie w sposób niewzruszalny działalności zarządzania z innego państwa członkowskiego spółką podlegającą opodatkowaniu w tym pierwszym państwie za wykonywaną na swoim terytorium.

      (1)  Dz.U. C 179 z 18.6.2011.