title: Sprawa T-224/13: Skarga wniesiona w dniu 22 kwietnia 2013 r. — Melitta France przeciwko Komisji

text:
               15.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/36

         Skarga wniesiona w dniu 22 kwietnia 2013 r. — Melitta France przeciwko Komisji
   (Sprawa T-224/13)
   2013/C 171/68
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Melitta France (Chezy-sur-marne, Francja) (przedstawiciel: adwokat H. Weil)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie ze skutkiem natychmiastowym, na podstawie art. 263 TFUE, nieważności dyrektywy Komisji 2013/2/UE z dnia 7 lutego 2013 r. zmieniającej załącznik I do dyrektywy 94/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych, w zakresie, w jakim dodaje ona „rolki, tuby oraz cylindry, wokół których nawijany jest giętki materiał (np. folia z tworzywa sztucznego, aluminium, papier)” do przykładów produktów stanowiących opakowania;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów, które są zasadniczo identyczne lub podobne do tych podniesionych w ramach sprawy T-202/13 Group d'Hygiène przeciwko Komisji.


title: Sprawa T-211/15 P: Postanowienie Sądu z dnia 23 listopada 2015 r. – Necci/Komisja

text:
               1.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/75

         Postanowienie Sądu z dnia 23 listopada 2015 r. – Necci/Komisja
   (Sprawa T-211/15 P) (1)

   (2016/C 038/101)
   Język postępowania: francuski
   Prezes izby ds. odwołań zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 205 z 22.6.2015.


title: Sprawa C-355/06: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 18 października 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te Amsterdam, Niderlandy) — J. A. van der Steen przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst Utrecht-Gooi/kantoor Utrecht (Szósta dyrektywa VAT — Samodzielna działalność gospodarcza — Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością — Wykonywanie czynności związanych z działalnością spółki przez osobę fizyczną będącą jej jedynym zarządzającym, udziałowcem i pracownikiem)

text:
               22.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/19

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 18 października 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te Amsterdam, Niderlandy) — J. A. van der Steen przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst Utrecht-Gooi/kantoor Utrecht
   (Sprawa C-355/06) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Samodzielna działalność gospodarcza - Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością - Wykonywanie czynności związanych z działalnością spółki przez osobę fizyczną będącą jej jedynym zarządzającym, udziałowcem i pracownikiem)
   (2007/C 315/31)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Gerechtshof te Amsterdam
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: J. A. van der Steen

      Strona pozwana: Inspecteur van de Belastingdienst Utrecht-Gooi/kantoor Utrecht
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Gerechtshof te Amsterdam — Wykładnia art. 4 ust. 1 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, str. 1) — Pojęcie samodzielnej działalności gospodarczej — Osoba fizyczna, której jedną działalnością jest faktyczne wykonywanie wszystkich czynności spółki z ograniczoną odpowiedzialnością jako jej jedyny zarządzający, udziałowiec i pracownik
   Sentencja
   W rozumieniu art. 4 ust. 4 akapit drugi szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku osoba fizyczna, która wykonuje wszystkie prace w imieniu i na rachunek spółki na podstawie umowy o pracę wiążącej ją z tą spółką, będąc ponadto jedynym wspólnikiem, zarządzającym i członkiem personelu pracowniczego tej spółki, sama nie jest podatnikiem w rozumieniu art. 4 ust. 1 tej dyrektywy.

      (1)  Dz.U. C 294 z 2.12.2006.


title: Sprawa C-52/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Szombathelyi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 29 stycznia 2016 r. – „SEGRO” Kft./Vas Megyei Kormányhivatal Sárvári Járási Földhivatala

text:
               18.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 136/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Szombathelyi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 29 stycznia 2016 r. – „SEGRO” Kft./Vas Megyei Kormányhivatal Sárvári Járási Földhivatala
   (Sprawa C-52/16)
   (2016/C 136/22)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Szombathelyi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca:„SEGRO” Kft.

      Druga strona postępowania: Vas Megyei Kormányhivatal Sárvári Járási Földhivatala

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 49 i 63 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz art. 17 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że postanowienia te stoją na przeszkodzie przepisom krajowym analogicznym do przepisów będących przedmiotem sporu w postępowaniu głównym, które – bez rozważenia innych kryteriów – ustanawiają obowiązek wykreślenia wpisu praw użytkowania i używania obciążających nieruchomości rolne i które zostały wpisane w imieniu spółek handlowych lub osób fizycznych niebędących bliskimi krewnymi właściciela, nie przewidując jednocześnie obowiązku wypłaty na rzecz uprawnionych z tytułu wygasłych praw użytkowania i używania, odszkodowania za szkody majątkowe, które chociaż nie jest należne w ramach rozliczenia pomiędzy kontrahentami, ma podstawę w ważnych umowach?

               2)

               Czy art. 49 i 63 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz art. 17 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że postanowienia te stoją na przeszkodzie przepisom krajowym które – bez rozważenia innych kryteriów – ustanawiają obowiązek wykreślenia wpisu praw użytkowania i używania obciążających nieruchomości rolne i które zostały wpisane, na podstawie umów zawartych przed dniem 30 kwietnia 2014 r., w imieniu spółek handlowych lub osób fizycznych niebędących bliskimi krewnymi właściciela, jednocześnie przewidując obowiązek wypłaty na rzecz uprawnionych z tytułu wygasłych praw użytkowania i używania, odszkodowania za szkody majątkowe, które chociaż nie jest należne w ramach rozliczenia pomiędzy kontrahentami, ma podstawę w ważnych umowach?


title: Sprawa C-192/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 8 maja 2008 r. — TeliaSonera Finland Oyj przeciwko Viestintävirasto, iMEZ Ab

text:
               2.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 197/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 8 maja 2008 r. — TeliaSonera Finland Oyj przeciwko Viestintävirasto, iMEZ Ab
   (Sprawa C-192/08)
   (2008/C 197/12)
   Język postępowania: fiński
   Sąd krajowy
   Korkein hallinto-oikeus
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: TeliaSonera Finland Oyj

      Strona pozwana: Viestintävirasto, iMEZ Ab
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 4 ust. 1 dyrektywy 2002/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń (dyrektywy o dostępie) (1) w porównaniu z jednej strony z motywami 5, 6 i 8 dyrektywy, z drugiej strony zaś z art. 8 i 5 dyrektywy, powinien być interpretowany w ten sposób,

                           a)

                           że prawo krajowe takie jak § 39 ust. 1 ustawy o rynku komunikacyjnym może stanowić, iż każde przedsiębiorstwo telekomunikacyjne jest zobowiązane do prowadzenia negocjacji z innymi przedsiębiorstwami telekomunikacyjnymi w sprawie wzajemnego połączenia, oraz w przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na to pytanie,

                           b)

                           że krajowy organ regulacyjny może uznać, iż obowiązek negocjacji nie został spełniony, jeżeli przedsiębiorstwo telekomunikacyjne niemające znaczącej pozycji rynkowej zaoferowało innemu przedsiębiorstwu wzajemne połączenie na warunkach, które w opinii organu są całkowicie jednostronne i mogą uniemożliwić rozwój konkurencyjnego rynku na poziomie użytkowników końcowych, jako że faktycznie uniemożliwiały one temu innemu przedsiębiorstwu zaoferowanie jego klientom możliwości przesyłania wiadomości multimedialnych do klientów końcowych, którzy są przyłączeni do sieci przedsiębiorstwa telekomunikacyjnego, oraz w przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej także na to pytanie,

                           c)

                           że krajowy organ regulacyjny może na podstawie wydanej przez siebie decyzji zobowiązać wspomniane przedsiębiorstwo telekomunikacyjne, które nie ma zatem znaczącej pozycji rynkowej, do prowadzenia w dobrej wierze negocjacji w sprawie wzajemnego połączenia usług krótkich wiadomości tekstowych i wiadomości multimedialnych między systemami przedsiębiorstw w taki sposób, że w negocjacjach handlowych uwzględnione zostaną cele, do których dąży wzajemne połączenie oraz że negocjacje będą prowadzone z założeniem, iż stworzona ma zostać operacyjność usług krótkich wiadomości tekstowych i wiadomości multimedialnych między przedsiębiorstwami na odpowiednich warunkach, tak by użytkownicy mieli możliwość korzystania z usług łączności przedsiębiorstw telekomunikacyjnych?

               2)

               Czy przy udzielaniu odpowiedzi na te pytania należy przypisać znaczenie charakterowi sieci iMEZ Ab oraz temu, czy iMEZ Ab powinna być postrzegana jako operator publicznych sieci łączności elektronicznej?

      (1)  Dz.U. L 108, str. 7.


title: Sprawa T-418/17: Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2017 r. – Eduard Meier/EUIPO – Calzaturificio Elisabet (Safari Club)

text:
               21.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 277/55

         Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2017 r. – Eduard Meier/EUIPO – Calzaturificio Elisabet (Safari Club)
   (Sprawa T-418/17)
   (2017/C 277/79)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Eduard Meier GmbH (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokaci S. Schicker i M. Knitter)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Calzaturificio Elisabet Srl (Monte Urano, Włochy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Safari Club” – zgłoszenie nr 13 186 036

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 maja 2017 r. w sprawie R 1158/2016-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-675/13: Skarga wniesiona w dniu 16 grudnia 2013 r. — K Chimica przeciwko ECHA

text:
               15.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/41

         Skarga wniesiona w dniu 16 grudnia 2013 r. — K Chimica przeciwko ECHA
   (Sprawa T-675/13)
   2014/C 45/72
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: K Chimica Srl (Mirano (VE), Włochy) (przedstawiciele: R. Buizza i M. Rota, adwokaci)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA)

      Żądania strony skarżącej

   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji ECHA nr (2013) 3665 z dnia 15 października 2013 r. oraz uznanie K Chimica za MŚP (małe i średnie przedsiębiorstwo);

               —

               zastosowanie obniżonej opłaty przewidzianej dla MŚP;

               —

               stwierdzenie nieważności faktury nr 10029302 w kwocie 9 300 EUR żądanej tytułem różnicy należnej w ramach pełnej stawki opłaty zastosowanej wobec K Chimica;

               —

               stwierdzenie nieważności sankcji administracyjnej nałożonej przez ECHA w wysokości 19 900 EUR zgodnie z fakturą nr 10043954.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy oparty na wykładni zaleceń Komisji 2003/361/WE dotyczących definicji mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw.

                           —

                           Skarżąca podnosi w tym względzie, że do celów zaklasyfikowania do kategorii MŚP należy zbadać, czy dane przedsiębiorstwo jest niezależnym przedsiębiorstwem czy też należy do grupy przedsiębiorstw. W zależności od roli odgrywanej przez dane przedsiębiorstwo konieczne jest uwzględnienie danych finansowych odnoszących się do przedsiębiorstw grupy, a w szczególności tych dotyczących przedsiębiorstw „partnerskich” oraz przedsiębiorstw „powiązanych”.

                           —

                           W tym zakresie skarżąca podnosi, że zgodnie z podstawową zasadą dokonania oceny rozmiaru danego przedsiębiorstwa, do danych dotyczących tego przedsiębiorstwa należy dodać:

                                       (i)

                                       Dane każdego przedsiębiorstwa partnerskiego względem danego przedsiębiorstwa znajdującego się bezpośrednio na wyższym lub niższym szczeblu rynku w stosunku do tego ostatniego przedsiębiorstwa w stopniu odpowiadającym udziałowi w kapitale lub posiadanemu procentowi prawa głosu. Do danych odnoszących się do przedsiębiorstw partnerskich względem danego przedsiębiorstwa obliczonych w ten sposób należy dodać 100 % danych odnoszących się do każdego przedsiębiorstwa „powiązanego” z takimi przedsiębiorstwami „partnerskimi”,

                                       (ii)

                                       100 % danych dotyczących każdego przedsiębiorstwa bezpośrednio lub pośrednio „powiązanego” z danym przedsiębiorstwem. Do 100 % danych odnoszących się do przedsiębiorstw powiązanych z danym przedsiębiorstwem należy dodać w stopniu odpowiadającym udziałowi w kapitale lub posiadanemu procentowi prawa głosu, dane wszystkich przedsiębiorstw partnerskich względem przedsiębiorstw powiązanych z danym przedsiębiorstwem znajdujących się bezpośrednio na wyższym lub niższym szczeblu rynku w stosunku do tych ostatnich przedsiębiorstw.

               2)

               Zarzut drugi, oparty na braku uznania K. Chimica za MŚP.

                           —

                           W tym względzie skarżąca podnosi, że na podstawie art. 6 załącznika do zaleceń odpowiednie dane umożliwiające zaklasyfikowanie K. Chimica do kategorii MŚP są następujące:

                                       (i)

                                       100 % danych dotyczących K. Chimica;

                                       (ii)

                                       100 % danych dotyczących I.C.B. S.r.l;

                                       (iii)

                                       40 % danych dotyczących Medini Ltd;

                                       (iv)

                                       36,66 % danych dotyczących ALO Inmobilien GmbH.


title: Sprawa F-44/11: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 28 czerwca 2013 r. — Marcuccio przeciwko Komisji (Służba publiczna — Artykuł 34 § 1 i 6 regulaminu postępowania — Skarga złożona faksem w terminie do jej wniesienia przedłużonym o termin dziesięciu dni uwzględniający odległość — Skarga złożona pocztą w ciągu dziesięciu kolejnych dni — Brak tożsamości obu skarg — Wniesienie skargi po terminie)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/85

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 28 czerwca 2013 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa F-44/11) (1)

   (Służba publiczna - Artykuł 34 § 1 i 6 regulaminu postępowania - Skarga złożona faksem w terminie do jej wniesienia przedłużonym o termin dziesięciu dni uwzględniający odległość - Skarga złożona pocztą w ciągu dziesięciu kolejnych dni - Brak tożsamości obu skarg - Wniesienie skargi po terminie)
   2013/C 225/196
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: G. Cipresa, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i J. Baquero Cruz, pełnomocnicy, wspierani przez A. Dal Ferra, adwokata)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie zasądzenia od Komisji na rzecz skarżącego pewnej kwoty tytułem naprawienia krzywdy, jakiej skarżący rzekomo doznał w związku ze skierowanym do lekarza skarżącego zapytaniem lekarza orzecznika Komisji o informacje na temat leczenia skarżącego

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako w części oczywiście bezzasadna, a w części oczywiście bezzasadna.

               2)

               Luigi Marcuccio pokrywa własne koszty, a także koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 186 z 25.6.2011, s. 34.


               2.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 325/22

         Wniosek dotyczący wydania przez Trybunał EFTA opinii doradczej, złożony przez Fürstliches Obergericht w dniu 19 maja 2010 r. w sprawie dr Joachim Kottke przeciwko Präsidial Anstalt i Sweetlye Stiftung
   (Sprawa E-5/10)
   2010/C 325/06
   W dniu 27 maja 2010 r. do kancelarii Trybunału wpłynął wniosek z dnia 19 maja 2010 r. złożony do Trybunału EFTA przez Fürstliches Obergericht (Książęcy Sąd Apelacyjny), dotyczący wydania opinii doradczej w sprawie dr Joachim Kottke przeciwko Präsidial Anstalt i Sweetlye Stiftung, w odniesieniu do następujących kwestii:

               1)

               czy Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, które dla Liechtensteinu weszło w życie w dniu 1 maja 1995 r., stanowi (wielostronny) traktat, który zgodnie z zakazem dyskryminacji zawartym przede wszystkim w jego art. 4 zabrania nakładania obowiązku wniesienia zabezpieczenia na poczet kosztów procesowych na skarżących mających miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim EOG, skoro skarżący mający miejsce zamieszkania w Liechtensteinie nie są zobowiązani do wniesienia takiego zabezpieczenia?
               Jeżeli odpowiedź na pierwsze pytanie jest przecząca:

               2)

               czy przepis paragraf 57 ust. 2 pkt 1 kodeksu postępowania cywilnego Liechtensteinu, na podstawie którego warunkiem do zwolnienia skarżącego z obowiązku wniesienia zabezpieczenia na poczet kosztów procesowych jest możliwość wykonania wyroku sądu w kraju zamieszkania skarżącego, jest zgodny z Porozumieniem EOG, w szczególności z ogólnym zakazem dyskryminacji, o którym mowa w art. 4 Porozumienia, o ile dotyczy on skarżących zamieszkujących w państwie członkowskim EOG?


title: Sprawa C-286/03: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia  21 lutego 2006 r.  (wniosek Oberster Gerichtshof o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) — Silvia Hosse przeciwko Land Salzburg (Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących — Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 — Artykuł 4 ust. 2b — Specjalne świadczenia nieskładkowe — Austriackie świadczenia opiekuńcze — Kwalifikacja świadczeń oraz dopuszczalność warunku miejsca zamieszkania na podstawie rozporządzenia nr 1408/71 — Uprawniony członek rodziny ubezpieczonego)

text:
               3.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/4

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 21 lutego 2006 r. (wniosek Oberster Gerichtshof o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) — Silvia Hosse przeciwko Land Salzburg
   (Sprawa C-286/03) (1)

   (Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących - Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 - Artykuł 4 ust. 2b - Specjalne świadczenia nieskładkowe - Austriackie świadczenia opiekuńcze - Kwalifikacja świadczeń oraz dopuszczalność warunku miejsca zamieszkania na podstawie rozporządzenia nr 1408/71 - Uprawniony członek rodziny ubezpieczonego)
   (2006/C 131/07)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Oberster Gerichtshof
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Silvia Hosse

      Strona pozwana: Land Salzburg
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Oberster Gerichtshof — Wykładnia art. 4 ust. 2b i art. 19 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r. (Dz.U. L 28, str. 1), jak również rozporządzenia Rady (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia nr 1408/71 w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 — Ustawodawstwo Bundesland (Salzburg) na podstawie którego prawo niepełnosprawnego dziecka, które jest członkiem rodziny pracownika, do świadczeń opiekuńczych jest uzależnione od warunku miejsca zamieszkania — Pojęcie specjalnego świadczenia nieskładkowego — Wykładnia art. 7 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1612/68 z dnia 15 października 1968 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty (Dz.U. L 257, str. 2) — Przywilej socjalny
   Sentencja

               1)

               Zasiłek opiekuńczy, taki jak zasiłek przewidziany na podstawie Salzburger Pflegegeldgesetz, nie stanowi specjalnego świadczenia nieskładkowego w rozumieniu art. 4 ust. 2b rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, lecz świadczenie w razie choroby w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. a) tego rozporządzenia.

               2)

               Członek rodziny pracownika zatrudnionego w Land Salzburg, zamieszkującego wraz z rodziną na terytorium Niemiec, może ubiegać się od właściwej instytucji miejsca zatrudnienia pracownika o wypłatę zasiłku opiekuńczego, takiego jak zasiłek przewidziany na podstawie Salzburger Pflegegeldgesetz, jako świadczenia pieniężnego w razie choroby, jak przewiduje art. 19 rozporządzenia nr 1408/71, jeśli spełnia inne przesłanki przyznania zasiłku i o ile nie miał prawa do analogicznego świadczenia na podstawie ustawodawstwa państwa, na którego terytorium ma miejsce zamieszkania.

      (1)  Dz.U. C 226 z 20.09.2003 r.


title: Sprawa T-536/11: Skarga wniesiona w dniu 2 października 2011 r. — European Dynamics Luxembourg i in. przeciwko Komisji

text:
               3.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/27

         Skarga wniesiona w dniu 2 października 2011 r. — European Dynamics Luxembourg i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-536/11)
   2011/C 355/48
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: European Dynamics Luxembourg SA (Ettelbrück, Luksemburg), European Dynamics Belgium SA (Bruksela, Belgia), Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: N. Korogiannakis i M. Dermitzakis, dikigoroi)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Publikacji Unii Europejskiej w przedmiocie wyboru oferty złożonej przez skarżących w odpowiedzi na otwartą procedurę przetargową nr AO 10340 (części 1, 3 i 4) „Usługi informatyczne — opracowywanie oprogramowania, utrzymanie, doradztwo i pomoc w przypadku różnych rodzajów aplikacji” w charakterze trzeciego wykonawcy w ramach mechanizmu kaskadowego w odniesieniu do części 1 i 4 oraz w charakterze drugiego wykonawcy w ramach mechanizmu kaskadowego w odniesieniu do części 3, która została doręczona skarżącym pismem z dnia 22 lipca 2011 r., a także stwierdzenie nieważności wszelkich powiązanych decyzji Urzędu, w szczególności decyzji w przedmiocie udzielenia odnośnego zamówienia wykonawcom w ramach pierwszej i drugiej kaskady; oraz

               —

               zasądzenie od Urzędu Publikacji Unii Europejskiej odszkodowania tytułem utraty zysku i szkody na renomie i wiarygodności skarżących w wysokości 3 450 000 EUR; oraz

               —

               obciążenie Urzędu Publikacji Unii Europejskiej kosztami zastępstwa prawnego i innymi kosztami, poniesionymi przez skarżących w związku z niniejszą skargą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty w odniesieniu do każdej z części zamówienia publicznego.

               1)

               Zarzut pierwszy, wedle którego:

                           —

                           Urząd Publikacji Unii Europejskiej naruszył obowiązek uzasadnienia, nie ujawnił w odpowiedni sposób względnych zalet zwycięskiego oferenta oraz w ogólności nie zastosował się do wymogów określonych w art. 100 ust. 2 rozporządzenia finansowego.

               2)

               Zarzut drugi, wedle którego:

                           —

                           Urząd Publikacji Unii Europejskiej naruszył specyfikację zamówienia, jak również zastosował kryterium udzielenia zamówienia wbrew art. 97 rozporządzenia finansowego oraz wbrew art. 138 rozporządzenia wykonawczego.

               3)

               Zarzut trzeci, wedle którego:

                           —

                           doszło do popełnienia oczywistych błędów w ocenie, komitet ds. oceny wyraził niejasne i nieuzasadnione komentarze, nastąpiła zmiana a posteriori kryteriów udzielenia zamówienia, nowe kryteria nie zostały podane do wiadomości oferentów w odpowiednim czasie, a także nastąpiło pomieszanie kryteriów selekcji i udzielenia zamówienia.


title: Sprawy połączone C-241/04 i C-242/04: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia  11 stycznia 2006 r.  (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunale Amministrativo Regionale della Liguria) — Acquedotto De Ferrari Galliera SpA przeciwko Provincia di Genova i in. (C-241/04) i Acquedotto Nicolay SpA przeciwko Provincia di Genova i in. (C-242/04)

text:
               1.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 154/12

         Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 11 stycznia 2006 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunale Amministrativo Regionale della Liguria) — Acquedotto De Ferrari Galliera SpA przeciwko Provincia di Genova i in. (C-241/04) i Acquedotto Nicolay SpA przeciwko Provincia di Genova i in. (C-242/04)
   (Sprawy połączone C-241/04 i C-242/04) (1)

   (2006/C 154/27)

      Język postępowania: włoski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie spraw.

      (1)  Dz.U. C 217 z 28.8.2004


title: Sprawa F-47/15: Skarga wniesiona w dniu 24 marca 2015 r. – ZZ/Komisja

text:
               8.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/35

         Skarga wniesiona w dniu 24 marca 2015 r. – ZZ/Komisja
   (Sprawa F-47/15)
   (2015/C 190/41)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat É. Boigelot)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji odmownej w sprawie wniosku o przyznanie z mocą wsteczną dodatku na dziecko pozostające na utrzymaniu na rzecz dwojga dzieci małżonki skarżącej, które zamieszkują w jej gospodarstwie domowym co drugi tydzień, począwszy od dnia zawarcia ich małżeństwa oraz w sprawie wniosku o zapłatę odszkodowania.

      Żądania skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 9 grudnia 2014 r., doręczonej w dniu 16 grudnia 2014 r., jednak wyłącznie w zakresie, w jakim organ powołujący – po uwzględnieniu zażalenia w tej kwestii oraz słusznym stwierdzeniu nieważności decyzji z dnia 19 czerwca 2014 r. i w konsekwencji przyznaniu jej dodatku na dziecko pozostające na utrzymaniu i związanych z nim uprawnień – postanowił jednak o nieprzyznaniu z mocą wsteczną rozpatrywanego dodatku począwszy od dnia zawarcia małżeństwa, przyznając jej prawo do dodatku na dziecko pozostające na utrzymaniu i związane z nim uprawnienia wyłącznie począwszy od dnia 1 marca 2014 r., to jest pierwszego dnia miesiąca, w którym skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy;

               —

               w każdym wypadku zasądzenie od strony pozwanej, tytułem odszkodowania i w ramach nieograniczonego prawa orzekania Sądu, kwoty 33  375,99 EUR, z zastrzeżeniem możliwości podwyższenia tej kwoty w toku postępowania, celem naprawnienia poniesionej szkody wyrządzonej z winy strony pozwanej, powiększonej o odsetki ustawowe za zwłokę naliczane według stopy procentowej stosowanej w Belgii w rozpatrywanych latach, począwszy od 1 września 2011 r. do dnia całkowitej zapłaty;

               —

               w każdym wypadku obciążenie strony pozwanej wszystkimi kosztami postępowania, zgodnie z art. 87 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej.


title: Sprawa C-264/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie van België w dniu 19 czerwca 2008 r. — Państwo belgijskie przeciwko Direct Parcel Distribution Belgium

text:
               27.9.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie van België w dniu 19 czerwca 2008 r. — Państwo belgijskie przeciwko Direct Parcel Distribution Belgium
   (Sprawa C-264/08)
   (2008/C 247/05)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Hof van Cassatie van België
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Państwo belgijskie

      Strona pozwana: Direct Parcel Distribution Belgium
   Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy zaksięgowanie w rozumieniu art. 221 Wspólnotowego Kodeksu Celnego (1) stanowi zaksięgowanie w rozumieniu art. 217, polegające na tym, że kwota należności jest wpisywana przez organy celne do rejestru lub zaewidencjonowana w inny równoważny sposób?

               2.

               W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej, w jaki sposób należy wykonać obowiązek określony w art. 217 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, zgodnie z którym kwota należności powinna zostać „wpisana do rejestru lub zaewidencjonowana w inny równoważny sposób”? Czy wiążą się z tym minimalne wymogi techniczne lub formalne, czy też art. 217 pozostawia w pełni państwom członkowskim wydanie szczegółowych przepisów regulujących sposób zaksięgowania kwot należności nie określając przy tym minimalnych wymogów? Czy należy odróżnić zaksięgowanie od wpisu do rachunków tytułu do środków własnych w rozumieniu art. 6 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 (2) z dnia 22 maja 2000 r. wykonującego decyzję 94/728/WE Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot?

               3.

               Czy art. 221 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego należy interpretować w ten sposób, że powiadomienie dłużnika o kwocie należności przez organy celne zgodnie z odpowiednią procedurą jedynie wówczas będzie postrzegane jako powiadomienie dłużnika o kwocie należności w rozumieniu art. 221 ust. 1, gdy kwota należności została przez organy celne zaksięgowana przed powiadomieniem dłużnika? Co należy rozumieć pod pojęciem „zgodnie z odpowiednią procedurą” zawartym w art. 221 ust. 1?

               4.

               Czy, w przypadku udzielenia na pytanie trzecie odpowiedzi twierdzącej, istnieje domniemanie na korzyść państwa, że zaksięgowanie kwoty należności nastąpiło przed powiadomieniem dłużnika? Czy sąd krajowy może przyjąć domniemanie prawidłowości wyjaśnień organów celnych, że kwota należności została zaksięgowana przez powiadomieniem dłużnika, czy też organy te powinny co do zasady przedłożyć sądowi krajowemu pisemny dowód dokonania zaksięgowania kwoty należności?

               5.

               Czy określone w art. 221 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego zaksięgowanie kwoty należności przed powiadomieniem o niej dłużnika powinno zostać dokonane, aby uniknąć nieważności lub wygaśnięcia prawa do pobrania długu celnego? Czy, innymi słowy, art. 221 ust. 1 należy interpretować w ten sposób, że kwota należności, jeśli dłużnik został o niej powiadomiony przez organy celne zgodnie z odpowiednią procedurą, lecz gdy kwota ta nie została przed powiadomieniem zaksięgowana, nie może zostać pobrana, tak iż organy celne w celu późniejszego pobrania tej kwoty powinny ponownie powiadomić dłużnika o kwocie należności zgodnie z odpowiednią procedurą, po dokonaniu jej zaksięgowania i czy powinno to nastąpić przed upływem określonego w art. 221 Wspólnotowego Kodeksu Celnego terminu przedawnienia?

               6.

               W przypadku udzielenia na pytanie piąte odpowiedzi twierdzącej: jaki jest skutek uiszczenia przez dłużnika kwoty należności, o której został on powiadomiony, mimo że nie została ona przedtem zaksięgowana? Czy kwotę tą należy uznać za nienależną i dłużnik może żądać jej zwrotu przez państwo?

      (1)  Dz.U. 1992, L 302, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 130, s. 1.


title: Sprawa C-411/06: Skarga wniesiona w dniu 9 października 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/34

         Skarga wniesiona w dniu 9 października 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-411/06)
   (2006/C 294/59)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Konstantinidis, M. Huttunen, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1013/2006 (1) z dnia 14 lipca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów;

               —

               stwierdzenie, że skutki rozporządzenia są ostateczne do czasu jego zastąpienia rozporządzeniem wydanym w rozsądnym terminie przez Parlament Europejski i Radę, na właściwej podstawie prawnej tj. art. 175 ust. 1 i art. 133 WE i stosowanie uzasadnionym w preambule aktu;

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Komisja podnosi, że oparcie aktu na dwojakiej podstawie prawnej wynika z kryteriów określonych orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości, tj. celu i treści aktu. Wybór ten został oparty na przekonaniu, ze rzeczone rozporządzenie łączy w sobie, zarówno w odniesieniu do realizowanego celu, jaki i treści, dwa składniki, z których żaden nie może być uznany za wtórny lub pośredni w stosunku do drugiego, jeden należąc do dziedziny wspólnej polityki handlowej, drugi — ochrony środowiska naturalnego.
   Komisja jest zdania, że ustanawiając podstawą prawną aktu wyłącznie art. 175 ust 1 WE i znosząc art. 133 WE jako drugą podstawę prawną, Parlament Europejski i Rada działały z naruszeniem traktatu. Zgodnie z art. 231 akapit pierwszy WE stwierdzenie nieważności rozporządzenia stanowi stosowną sankcję wobec tego rodzaju uchybienia.

      (1)  Dz.U. L 190, str. 1


title: Sprawa T-372/04: Skarga wniesiona dnia 15 września 2004 r. przez Coopérative d'Exportation du Livre Français (C.E.L.F.) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/45

         Skarga wniesiona dnia 15 września 2004 r. przez Coopérative d'Exportation du Livre Français (C.E.L.F.) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-372/04)
   (2004/C 300/88)
   Język postępowania: francuski
   Dnia 15 września 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich przez Coopérative d'Exportation du Livre Français, z siedzibą w Paryżu, reprezentowaną przez Oliviera Schmitta, adwokata.
   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Wspólnot Europejskich nr C(2004)1361 fin z dnia 20 kwietnia 2004 r. w sprawie wprowadzenia przez Francję w życie pomocy na rzecz Coopérative d'Exportation du Livre Français (C.E.L.F.) w części, w której w zdaniu pierwszym art. 1 pomoc na rzecz C.E.L.F. w zakresie obsługi niewielkich zamówień książek w języku francuskim udzielona przez Francję w latach 1980 – 2001 została zakwalifikowana jako pomoc Państwa objęta dyspozycją art. 87 ust. 1 WE;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich obowiązkiem zapłaty kwoty 5.000 euro tytułem kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca wykonuje działalność polegającą na bezpośredniej obsłudze zagranicznych zamówień książek, broszur oraz wszelkich materiałów informacyjnych, jak również – bardziej ogólnie - prowadzi ona działania mające na celu promocję kultury francuskiej na świecie. Skarżąca wskazuje, że w ramach wykonywania tejże właśnie działalności w interesie ogólnym skorzystała z różnych subwencji wypłaconych przez Państwo francuskie. Rozpatrywana subwencja jest subwencją na funkcjonowanie przyznaną skarżącej celem zrekompensowania jej dodatkowych kosztów związanych z obsługą niewielkich zamówień pochodzących od zagranicznych księgarni.
   Na poparcie swojej skargi skarżąca wskazuje przede wszystkim na niedostateczne uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Dalej skarżąca wskazuje na naruszenie art. 86 ust. 2 i art. 87 ust. 1 WE.
   Skarżąca twierdzi, że jako przedsiębiorstwo świadczące usługi w ogólnym interesie gospodarczym, została ona obciążona jasno określonymi obowiązkami z zakresu usług publicznych. Zatem kwoty wypłacone przez Państwo nie należą do kategorii pomocy Państwa, o której mówi art. 87 ust. 1 WE.


title: Sprawa T-269/00: Postanowienie Sądu z dnia 29 stycznia 2013 r. — Sagar przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Pomoc państwa — Obniżenie wysokości składek na zabezpieczenie społeczne przyznane na rzecz przedsiębiorstw z terenu miast Wenecja i Chioggia — Decyzja uznająca system pomocy za niezgodny ze wspólnym rynkiem i nakazująca odzyskanie wypłaconej pomocy — Skarga częściowo oczywiście niedopuszczalna i częściowo oczywiście pozbawiona jakiejkolwiek podstawy prawnej)

text:
               23.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/15

         Postanowienie Sądu z dnia 29 stycznia 2013 r. — Sagar przeciwko Komisji
   (Sprawa T-269/00) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - Obniżenie wysokości składek na zabezpieczenie społeczne przyznane na rzecz przedsiębiorstw z terenu miast Wenecja i Chioggia - Decyzja uznająca system pomocy za niezgodny ze wspólnym rynkiem i nakazująca odzyskanie wypłaconej pomocy - Skarga częściowo oczywiście niedopuszczalna i częściowo oczywiście pozbawiona jakiejkolwiek podstawy prawnej)
   2013/C 86/23
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Sagar Srl (Segrate, Włochy) (przedstawiciele: A. Vianello, M. Merola i M. Pappalardo, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciel: V. Di Bucci, pełnomocnik, wspierany przez A. Dal Ferra, adwokata)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Republika Włoska (przedstawiciele: początkowo U. Leanza, następnie I. Braguglia, następnie R. Adam, a wreszcie I. Bruni, pełnomocnicy, wspierani przez G. Aiella i P. Gentiliego, avvocati dello Stato)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2000/394/WE z dnia 25 listopada 1999 r. w sprawie pomocy na rzecz przedsiębiorstw z terenu miast Wenecji i Chioggii w formie obniżenia wysokości składek na zabezpieczenie społeczne na mocy ustaw nr 30/1997 i 206/1995 (Dz.U. 2000, L 150, s. 50).

      Sentencja

               1)

               Podniesiony przez Komisję zarzut niedopuszczalności zostaje pozostawiony do rozstrzygnięcia w wyroku.

               2)

               Skarga zostaje oddalona jako w sposób oczywisty pozbawiona podstawy prawnej.

               3)

               Sagar Srl pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję.

               4)

               Republika Włoska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 355 z 9.12.2000


title: Sprawa C-452/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Comunidad Autónoma del País Vasco (Hiszpania) w dniu 16 października 2008 r. — Emilia Flores Fanega przeciwko Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS), Tesorería General de la Seguridad Social (TGSS) i Bolumburu S.A.

text:
               10.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Comunidad Autónoma del País Vasco (Hiszpania) w dniu 16 października 2008 r. — Emilia Flores Fanega przeciwko Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS), Tesorería General de la Seguridad Social (TGSS) i Bolumburu S.A.
   (Sprawa C-452/08)
   (2009/C 6/21)
   Język postępowania: hiszpański
   Sąd krajowy
   Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Autónoma del País Vasco
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Emilia Flores Fanega

      Strona pozwana: Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS), Tesorería General de la Seguridad Social (TGSS) i Bolumburu S.A
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy klauzulę 2 ust. 6 dyrektywy Rady 96/34/WE (1) z dnia 3 czerwca 1996 roku należy interpretować w ten sposób, iż poszanowanie praw nabywanych obejmuje dożywotnią rentę z tytułu całkowitej i trwałej niezdolności do wykonywania dotychczasowego zawodu, powstałej w okresie korzystania z rocznego urlopu rodzicielskiego, w formie zmniejszenia wymiaru czasu pracy i wynagrodzenia, a spowodowanej chorobą zawodową wywołaną świadczeniem pracy na rzecz przedsiębiorstwa, które wyraziło zgodę na zmniejszenie czasu pracy, a choroba ta ujawniła się w okresie korzystania z tego urlopu, biorąc pod uwagę fakt, iż wypłata takiego świadczenia przez instytucję zabezpieczenia społecznego opiera się na wstąpieniu w miejsce przedsiębiorstwa, na mocy stosunku ubezpieczenia obowiązkowego z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie, czy należy interpretować cytowany powyżej ustęp w ten sposób, iż gwarancja, którą ustanawia ulega ograniczeniu przez przepis prawa krajowego, który dla celów ustalania wysokości renty z tytułu trwałej niezdolności do pracy z powodu choroby zawodowej uwzględnia wynagrodzenie otrzymywane przez dotkniętego tą chorobą pracownika oraz składki rzeczywiście opłacone z tego tytułu w okresie dwunastu miesięcy poprzedzających zdarzenie wywołujące prawo do świadczenia, w którym to okresie pracownik w większości korzystał ze wskazanego powyżej urlopu i pracował w zmniejszonym wymiarze czasu pracy z jednoczesnym obniżeniem wynagrodzenia i odpowiadającym mu obniżeniem składek na ubezpieczenie społeczne, bez możliwości zastosowania jakiegokolwiek czynnika korygującego, który umożliwiłby osiągnięcie celów przyświecających przepisowi prawa wspólnotowego?

               3)

               W każdym wypadku i niezależnie od tego, jaka będzie treść odpowiedzi na poprzedzające pytania, czy klauzulę 2 ust. 8 oraz klauzulę 4 ust. 2 dyrektywy należy interpretować w ten sposób, iż zobowiązania i zasady przez nie ustanowione są niezgodne ze sposobem obliczenia, który został wskazany powyżej?

               4)

               Niezależnie od odpowiedzi udzielonej na pytania poprzedzające, czy art. 4 ust. 1 dyrektywy Rady 79/7/EWG (2) z dnia 19 grudnia 1978 r. w sprawie stopniowego wprowadzania w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego należy interpretować łącznie z art. 5, w tym znaczeniu, iż zasada równego traktowania w obliczaniu wysokości świadczeń sprzeciwia się wskazanemu powyżej sposobowi obliczania wysokości świadczeń, biorąc pod uwagę fakt, iż zgodnie z danymi statystycznymi, to kobiety będące pracownikami w przytłaczającej większości korzystają z takiej formy urlopu rodzicielskiego jak powyżej opisany?

      (1)  W sprawie porozumienia ramowego dotyczącego urlopu rodzicielskiego zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC (Dz.U. L 145, s. 4, wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 5, t.2, s. 285).

      (2)  Dz.U. L 6 s. 24, wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 5, t.1, s. 215.


title: Sprawa C-226/06: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 5 czerwca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 89/391/EWG — Środki w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy — Artykuły 2, 10 ust. 1 oraz art. 12 ust. 3 i 4 — Niezgodna transpozycja)

text:
               19.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/2

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 5 czerwca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-226/06) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 89/391/EWG - Środki w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy - Artykuły 2, 10 ust. 1 oraz art. 12 ust. 3 i 4 - Niezgodna transpozycja)
   (2008/C 183/02)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Rozet i I. Kaufmann-Bühler, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues i C. Bergeot-Nunes, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia w wyznaczonym terminie wszelkich przepisów niezbędnych do zastosowania się do art. 2, 10 ust. 1 oraz art. 12 ust. 3 i 4 dyrektywy Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy (Dz.U. L 183, str. 1)
   Sentencja

               1)

               Nie przyjmując w wyznaczonym terminie wszelkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, niezbędnych do zastosowania się do art. 2, 10 ust. 1 oraz art. 12 ust. 3 i 4 dyrektywy Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, jakie na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 165 z 15.7.2006.


title: Sprawa T-406/12 P: Wyrok Sądu z dnia 22 maja 2014 r. – BG przeciwko Rzecznikowi Praw Obywatelskich (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Środki dyscyplinarne — Kara w postaci wydalenia ze służby bez utraty uprawnień emerytalnych — Wstępne dochodzenie toczące się przed sądem krajowym w chwili wydania decyzji o wydaleniu ze służby — Równość traktowania — Zakaz zwolnienia w okresie urlopu macierzyńskiego)

text:
               7.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/27

         Wyrok Sądu z dnia 22 maja 2014 r. – BG przeciwko Rzecznikowi Praw Obywatelskich
   (Sprawa T-406/12 P) (1)

   ((Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Środki dyscyplinarne - Kara w postaci wydalenia ze służby bez utraty uprawnień emerytalnych - Wstępne dochodzenie toczące się przed sądem krajowym w chwili wydania decyzji o wydaleniu ze służby - Równość traktowania - Zakaz zwolnienia w okresie urlopu macierzyńskiego))
   2014/C 212/33
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: BG (Strasburg, Francja) (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Blot)

      Druga strona postępowania: Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich (przedstawiciele: J. Sant’Anna, pełnomocnik, wspierany przez adwokatów D. Waelbroecka i A. Duron)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie F-54/11 BG przeciwko Rzecznikowi Praw Obywatelskich.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje w części odrzucone i w pozostałym zakresie oddalone.

               2)

               BG pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U. C 156 z 1.6.2013.


title: Sprawy połączone C-344/13 i C-367/13: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 22 października 2014 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Commissione tributaria provinciale di Roma – Włochy) – Cristiano Blanco (C-344/13), Pier Paolo Fabretti (C-367/13) przeciwko Agenzia delle Entrate – Direzione Provinciale I di Roma – Ufficio Controlli (Odesłanie prejudycjalne — Swoboda świadczenia usług — Ograniczenia — Przepisy podatkowe — Dochody pochodzące z wygranych z gier losowych — Różnica w opodatkowaniu wygranych uzyskanych za granicą i wygranych pochodzących z kasyn krajowych)

text:
               8.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 439/8

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 22 października 2014 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Commissione tributaria provinciale di Roma – Włochy) – Cristiano Blanco (C-344/13), Pier Paolo Fabretti (C-367/13) przeciwko Agenzia delle Entrate – Direzione Provinciale I di Roma – Ufficio Controlli
   (Sprawy połączone C-344/13 i C-367/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Swoboda świadczenia usług - Ograniczenia - Przepisy podatkowe - Dochody pochodzące z wygranych z gier losowych - Różnica w opodatkowaniu wygranych uzyskanych za granicą i wygranych pochodzących z kasyn krajowych))
   (2014/C 439/11)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Commissione tributaria provinciale di Roma

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Cristiano Blanco (C-344/13), Pier Paolo Fabretti (C-367/13)

      Strona pozwana: Agenzia delle Entrate – Direzione Provinciale I di Roma – Ufficio Controlli

      Sentencja

   Artykuły 52 TFUE i 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one obowiązywaniu przepisów państwa członkowskiego, które obejmują podatkiem dochodowym wygrane w grach losowych uzyskane w kasynach gier znajdujących się w innych państwach członkowskich oraz zwalniają z tegoż podatku podobne dochody uzyskane w kasynach krajowych.

      (1)  Dz.U. C 260 z 7.9.2013.


title: Sprawa C-38/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Autónoma del País Vasco (Hiszpania) w dniu 27 stycznia 2014 r. — Subdelegación del Gobierno en Guipuzkoa — Extranjeria przeciwko Samirowi Zaizoune

text:
               29.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Autónoma del País Vasco (Hiszpania) w dniu 27 stycznia 2014 r. — Subdelegación del Gobierno en Guipuzkoa — Extranjeria przeciwko Samirowi Zaizoune
   (Sprawa C-38/14)
   2014/C 93/32
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Autónoma del País Vasco

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Subdelegación del Gobierno en Guipuzkoa — Extranjeria

      Strona pozwana: Samir Zaizoune

      Pytania prejudycjalne

   Czy w świetle zasady lojalnej współpracy i zasady skuteczności dyrektyw art. 4 ust. 2 i 3 oraz art. 6 ust. 1 dyrektywy 2008/115/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie istnieniu uregulowań krajowych, takich jak te będące przedmiotem postępowania głównego, i dotyczącej ich wykładni, na mocy których można nałożyć na cudzoziemca z tytułu nielegalnego pobytu jedynie karę finansową, której dodatkowo nie można łączyć z karą wydalenia?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 6 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (Dz.U. L 348, s. 98).


title: Sprawa T-397/04: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia  19 stycznia 2006 r.  — MobilCom przeciwko Komisji

text:
               25.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 74/32

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 stycznia 2006 r. — MobilCom przeciwko Komisji
   (Sprawa T-397/04) (1)

   (2006/C 74/61)

      Język postępowania: niemiecki

   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 314 z 18.12.2004.


title: Sprawa T-451/10: Postanowienie Sądu z dnia 21 lipca 2011 r. — Fuchshuber Agrarhandel przeciwko Komisji (Skarga o odszkodowanie — Wspólna polityka rolna — Przetargi stałe na odsprzedaż zbóż na rynku wspólnotowym — Uprawnienia kontrolne Komisji — Rażąco poważne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom — Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej)

text:
               24.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/21

         Postanowienie Sądu z dnia 21 lipca 2011 r. — Fuchshuber Agrarhandel przeciwko Komisji
   (Sprawa T-451/10) (1)

   (Skarga o odszkodowanie - Wspólna polityka rolna - Przetargi stałe na odsprzedaż zbóż na rynku wspólnotowym - Uprawnienia kontrolne Komisji - Rażąco poważne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom - Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej)
   2011/C 282/43
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Fuchshuber Agrarhandel GmbH (Hörsching, Austria) (przedstawiciel: adwokat G. Lehner)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. von Rintelen i D. Triantafyllou, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga o odszkodowanie zmierzająca do uzyskania wyrównania domniemanej szkody poniesionej przez skarżącą ze względu na nieprzeprowadzenie przez Komisję kontroli warunków wdrożenia przetargów stałych na odsprzedaż zbóż na rynku wspólnotowym — w niniejszym przypadku kukurydzy znajdującej się w posiadaniu węgierskiego organu interwencyjnego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona jako oczywiście pozbawiona podstawy prawnej.

               2)

               Fuchshuber Agrarhandel GmbH pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 317 z 20.11.2010.


title: Sprawa T-295/05: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 września 2007 r. — Document Security Systems przeciwko EBC (Unia monetarna — Emisja banknotów w euro — Rzekome korzystanie z wynalazku objętego patentem, mającego na celu zapobieganie fałszowaniu — Skarga o stwierdzenie naruszenia patentu europejskiego — Brak właściwości Sądu Pierwszej Instancji — Niedopuszczalność — Skarga o odszkodowanie)

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/48

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 września 2007 r. — Document Security Systems przeciwko EBC
   (Sprawa T-295/05) (1)

   (Unia monetarna - Emisja banknotów w euro - Rzekome korzystanie z wynalazku objętego patentem, mającego na celu zapobieganie fałszowaniu - Skarga o stwierdzenie naruszenia patentu europejskiego - Brak właściwości Sądu Pierwszej Instancji - Niedopuszczalność - Skarga o odszkodowanie)
   (2007/C 269/85)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Document Security Systems, Inc (Rochester, Nowy York, Stany Zjednoczone Ameryki) (przedstawiciele: L. Cohen, H. Sheraton, B. Uphoff, solicitors oraz C. Stanbrook, QC)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (EBC) (przedstawiciele: C. Zilioli i P. Machado, pełnomocnicy, wspierani przez E. Garayar Gutiérrez i G. de Ulloa y Suelves, avocats)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie, że EBC naruszył prawa wynikające z patentu europejskiego skarżącej oraz żądanie odszkodowania z tytułu szkody rzekomo poniesionej przez skarżącą wskutek naruszenia patentu
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga o naruszenie patentu zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Skarga o odszkodowanie zostaje oddalona.

               3)

               Document Security Systems, Inc oraz Europejski Bank Centralny poniosą własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 229 z 17.9.2005.


title: Sprawa F-1/14 i F-48/14: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 22 stycznia 2015 r. – Kąkol/Komisja (Służba publiczna — Konkurs — Konkurs otwarty EPSO/AD/177/10 — Warunki zakwalifikowania — Niedopuszczenie do udziału w konkursie — Brak uzasadnienia — Dopuszczenie do udziału w podobnym wcześniejszym konkursie — Obowiązek szczególnego uzasadnienia — Skarga o stwierdzenie nieważności — Skarga o odszkodowanie lub zadośćuczynienie)

text:
               16.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/45

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 22 stycznia 2015 r. – Kąkol/Komisja
   (Sprawa F-1/14 i F-48/14) (1)

   ((Służba publiczna - Konkurs - Konkurs otwarty EPSO/AD/177/10 - Warunki zakwalifikowania - Niedopuszczenie do udziału w konkursie - Brak uzasadnienia - Dopuszczenie do udziału w podobnym wcześniejszym konkursie - Obowiązek szczególnego uzasadnienia - Skarga o stwierdzenie nieważności - Skarga o odszkodowanie lub zadośćuczynienie))
   (2015/C 089/54)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Danuta Kąkol (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: początkowo adwokat F. Frabetti, następnie adwokat R. Duta)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i G. Gattinara, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

      F-1/14: Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji EPSO w sprawie niedopuszczenia skarżącej do etapu oceny zintegrowanej ze względu na to, że poziom jej wykształcenia nie odpowiada potwierdzonemu dyplomem ukończeniu trwających co najmniej trzy lata studiów wyższych mających związek z charakterem obowiązków, lub szkoleniu/kwalifikacjom zawodowym mającym związek z charakterem obowiązków, na równoważnym poziomie.

      F-48/14: Żądanie, po pierwsze, stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 14 lutego 2014 r., w drodze której komisja powołana w postępowaniu w sprawie naboru EU Careers EPSO/AD/177/10-AUDIT2013 potwierdziła po ponownym zbadaniu sprawy pierwotną decyzję komisji konkursowej z dnia 3 października 2013 r. w sprawie niedopuszczenia skarżącej do etapu oceny zintegrowanej konkursu ze względu na to, że poziom jej wykształcenia nie odpowiada potwierdzonemu dyplomem ukończeniu trwających co najmniej trzy lata studiów wyższych mających związek z charakterem obowiązków, lub szkoleniu/kwalifikacjom zawodowym mającym związek z charakterem obowiązków, na równoważnym, a po drugie, w razie potrzeby, pierwotnej decyzji komisji konkursowej z dnia 3 października 2013 r.

      Sentencja wyroku

               1)

               Sprawa F-1/14 zostaje wykreślona z rejestru Sądu.

               2)

               Stwierdza się nieważność decyzji komisji konkursu EPSO/AD/177/10 z dnia 14 lutego 2014 r. o niedopuszczeniu D. Kąkol do udziału w konkursie EPSO/AD/177/10.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga w sprawie F-48/14 zostaje oddalona.

               4)

               W sprawie F-1/14 Komisja Europejska pokrywa koszty poniesione przez D. Kąkol i zostaje obciążona własnymi kosztami.

               5)

               W sprawie F-48/14 Komisja Europejska pokrywa własne koszty i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez D. Kąkol.

      (1)  Dz.U. C 52 z 22.2.2014, s. 54 i Dz.U. C 235 z 21.7.2015, s. 35.


title: Sprawa C-467/05: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 28 czerwca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Milano — Włochy) — postępowanie karne przeciwko Giovanni'emu Dell'Orto (Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych — Decyzja ramowa 2001/220/WSiSW — Dyrektywa 2004/80/WE — Pojęcie ofiary w postępowaniu karnym — Osoba prawna — Zwrot własności przejętej w toku postępowania karnego)

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/9

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 28 czerwca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Milano — Włochy) — postępowanie karne przeciwko Giovanni'emu Dell'Orto
   (Sprawa C-467/05) (1)

   (Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych - Decyzja ramowa 2001/220/WSiSW - Dyrektywa 2004/80/WE - Pojęcie „ofiary’ w postępowaniu karnym - Osoba prawna - Zwrot własności przejętej w toku postępowania karnego)
   (2007/C 199/14)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Tribunale di Milano (Włochy)
   Strona w postępowaniu karnym przed sądem krajowym
   Giovanni Dell'Orto
   Przy udziale: Saipem SpA
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale di Milano — Wykładnia art. 2 i 9 decyzji ramowej Rady 2001/220/WSiSW z dnia 15 marca 2001 r. w sprawie pozycji ofiar w postępowaniu karnym i art. 17 dyrektywy Rady 2004/80/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. odnoszącej się do kompensaty dla ofiar przestępstw (Dz.U. L 261, str. 15) — Pojęcie ofiary obejmujące „każdą osobę dotkniętą przestępstwem” — Prawo tych osób do kompensaty
   Sentencja
   Decyzję ramową Rady 2001/220/WSiSW z dnia 15 marca 2001 r. w sprawie pozycji ofiar w postępowaniu karnym należy interpretować w ten sposób, że w ramach postępowania karnego, a bardziej szczegółowo, w ramach postępowania karnego wykonawczego, następującego po uprawomocnieniu się wyroku skazującego, takiego jak w sprawie przed sądem krajowym, pojęcie „ofiary” w rozumieniu tej decyzji ramowej nie obejmuje osób prawnych, które doznały szkody spowodowanej bezpośrednio przez działania lub zaniechania stanowiące naruszenie prawa karnego państwa członkowskiego.

      (1)  Dz.U. C 74 z 25.3.2006.


title: Sprawa C-459/04: Skarga wniesiona w dniu 29 października 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji

text:
               19.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/12

         Skarga wniesiona w dniu 29 października 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji
   (Sprawa C-459/04)
   (2005/C 45/24)
   Język postępowania: szwedzki
   W dniu 29 października 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez H. Krepela i J. Enegrena, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu przeciwko Szwecji.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, ze nie określając definicji zasobu wiedzy i umiejętności pracowników wyznaczonych przez pracodawcę celem zapewnienia odpowiedniego stopnia ochrony i zapobiegania zagrożeniom dla bezpieczeństwa i zdrowia zgodnie z art. 7 ust. 8 dyrektywy Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy (1), Szwecja uchybiła zobowiązaniom jakie na niej ciążą na mocy prawa wspólnotowego.

               2)

               obciążenie Szwecji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Art. 7 ust. 8 dyrektywy nie nakazuje w Państwach Członkowskich całkowitej harmonizacji definicji zasobu wiedzy i umiejętności pracowników uczestniczących w czynnościach z zakresu ochrony i zapobiegania zagrożeniom, lecz pozostawia w rękach Państw Członkowskich zdefiniowanie wymaganej wiedzy zgodnie z tym postanowieniem. Niemniej jednak definicje prawa krajowego powinny określać minimalne wymogi tak, aby dyrektywa mogła być wykonana w sposób satysfakcjonujący.
   Prawo krajowe winno zawierać co najmniej odesłanie do obiektywnej metody pozwalającej na stwierdzenie, iż zainteresowana osoba przeszła odpowiednie szkolenie oraz że faktycznie dysponuje wymaganą wiedzą i doświadczeniem.
   Żadne z instrukcji czy not informacyjnych wydanych przez Arbetsmiljöverket (organ właściwy w sprawach bezpieczeństwa i higieny pracy) nie zawiera w sobie definicji zasobu wiedzy i umiejętności pracowników uczestniczących w czynnościach z zakresu ochrony i zapobiegania zagrożeniom zawodowym niezbędnej do transpozycji art. 7 ust. 8.

      (1)  Dz. U. L 183, str. 1.


title: Sprawa F-147/15: Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2015 r. – ZZ/Parlament

text:
               22.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/46

         Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2015 r. – ZZ/Parlament
   (Sprawa F-147/15)
   (2016/C 068/59)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat M. Casado García-Hirschfeld)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o rozwiązaniu umowy ze skarżącą.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji z dnia 24 lutego 2015 r.;

               —

               W razie potrzeby stwierdzenie nieważności decyzji oddalającej z dnia 9 września 2015 r.;

               —

               obciążenie Parlamentu kosztami postępowania.


title: Sprawa T-721/15: Skarga wniesiona w dniu 9 grudnia 2015 r. – BASF/OHIM – Evonik Industries (DINCH)

text:
               22.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/32

         Skarga wniesiona w dniu 9 grudnia 2015 r. – BASF/OHIM – Evonik Industries (DINCH)
   (Sprawa T-721/15)
   (2016/C 068/41)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: BASF SE (Ludwigshafen nad Renem, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Schulz i C. Onken)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Evonik Industries AG (Marl, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „DINCH” – wspólnotowy znak towarowy nr 2 563 856

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 23 września 2015 r. w sprawie R 2080/2014-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zmianę zaskarżonej decyzji poprzez oddalenie odwołania wniesionego przez drugą stronę postępowania do Izby Odwoławczej

               —

               posiłkowo – stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-412/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 25 maja 2016 r. w sprawie T-5/15 Ice Mountain Ibiza/EUIPO – Marbella Atlantic Ocean Club (ocean beach club ibiza), wniesione w dniu 27 lipca 2016 r. przez Ice Mountain Ibiza, S.L.

text:
               13.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/10

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 25 maja 2016 r. w sprawie T-5/15 Ice Mountain Ibiza/EUIPO – Marbella Atlantic Ocean Club (ocean beach club ibiza), wniesione w dniu 27 lipca 2016 r. przez Ice Mountain Ibiza, S.L.
   (Sprawa C-412/16 P)
   (2017/C 046/13)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Ice Mountain Ibiza, S.L. (przedstawiciele: adwokaci J.L. Gracia Albero i F. Miazzetto)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie w całości wyroku Sądu z dnia 25 maja 2016 r., Ice Mountain Ibiza/EUIPO – Marbella Atlantic Ocean Club (T-5/15, niepublikowanego, EU:T:2016:311);

               —

               uwzględnienie w całości żądań strony skarżącej przed Sądem;

               —

               obciążenie Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w postępowaniu przed Pierwszą Izbą Odwoławczą i przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Odwołanie opiera się na błędnym zastosowaniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 (1), a dokładniej na następujących zarzutach i argumentach:

               1.

                  W zaskarżonym wyroku błędnie ustalono charakter odróżniający elementu „OCEAN”

               Sąd wypaczył przedstawione w niniejszej sprawie dowody i ocenił je w sposób nielogiczny.
               Ponadto Sąd nie zastosował właściwego w omawianym zakresie orzecznictwa Trybunału, czyli orzecznictwa wypływającego z wyroków w sprawach C-479/12 (2) (Sąd ocenił przedstawiony dowód w sposób nadmiernie restrykcyjny, jeśli wziąć pod uwagę trudności w dowiedzeniu rozpatrywanej okoliczności) i C-24/05 (3) (Sąd pominął wrażenie wywierane na konsumencie stanowiącym punkt odniesienia).

               2.

                  W zaskarżonym wyroku błędnie stwierdzono charakter dominujący różnych elementów

               Sąd wypaczył okoliczności faktyczne sprawy. W zaskarżonym wyroku przedstawiono niespójne argumenty w celu uzasadnienia uznania charakteru dominującego elementów słownych.
               Brak zastosowania orzecznictwa Trybunału wypracowanego w wyrokach w sprawach C-251/95 (4) i C-342/97 (5) (stanowiący punkt odniesienia konsument, do którego odniósł się Sąd, został ustalony w sposób całkowicie wypaczony).
               Nieprawidłowe zastosowanie orzecznictwa Trybunału wypływającego z wyroku w sprawie T-134/06 (6) (niespójne zastosowanie definicji nadanej pojęciu „elementu dominującego”).
               Brak zastosowania orzecznictwa Trybunału wypracowanego w wyroku w sprawach połączonych T-83/11 i T-84/11 (7). W zaskarżonym wyroku Sąd pominął orzecznictwo, które odnosi się do sytuacji, gdy dany rynek jest nasycony.

               3.

                  W zaskarżonym wyroku błędnie ustalono istnienie podobieństwa między znakami towarowymi w wyniku niewzięcia pod uwagę okoliczności istotnych z punktu widzenia tej oceny

               Brak zastosowania orzecznictwa Trybunału wypływającego z wyroku w sprawie C-251/95 w związku z wyrokami Trybunału w sprawach C-361/04 P (8) i C-342/97 (9).

               4.

                  W zaskarżonym wyroku błędnie stwierdzono istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz.U. 2009, L 78, s. 1).

      (2)  Wyrok z dnia 13 lutego 2014 r., H. Gautzsch Großhandel, C-479/12, EU:C:2014:75.

      (3)  Wyrok z dnia 22 czerwca 2006 r., Storck/OHIM, C-24/05 P, EU:C:2006:421.

      (4)  Wyrok z dnia 11 listopada 1997 r., SABEL, C-251/95, EU:C:1997:528.

      (5)  Wyrok z dnia 22 czerwca 1999 r., Lloyd Schuhfabrik Meyer, C-342/97, EU:C:1999:323.

      (6)  Wyrok z dnia 13 grudnia 2007 r., Xentral/OHIM – Pages jaunes (PAGESJAUNES.COM), T-134/06, EU:T:2007:387.

      (7)  Wyrok z dnia 13 listopada 2012 r., Antrax It/OHIM – THC (Termosyfony dla grzejników), T-83/11 i T-84/11, EU:C:2012:592.

      (8)  Wyrok z dnia 12 stycznia 2006 r., Ruiz-Picasso i in./OHIM, C-361/04 P, EU:C:2006:25.

      (9)  Wyrok z dnia 22 czerwca 1999 r., Lloyd Schuhfabrik Meyer, C-342/97,EU:C:1999:323.


title: Sprawa T-432/08: Wyrok Sądu z dnia 12 kwietnia 2013 r. — AKM przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Prawa autorskie dotyczące publicznego wykonania utworów muzycznych w drodze przekazu internetowego, satelitarnego i retransmisji drogą kablową — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Podział rynku geograficznego — Porozumienia dwustronne między krajowymi organizacjami zbiorowego zarządzania — Uzgodniona praktyka polegająca na wyłączeniu możliwości przyznawania licencji wieloterytorialnych i wielorepertuarowych — Dowód — Domniemanie niewinności)

text:
               1.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/35

         Wyrok Sądu z dnia 12 kwietnia 2013 r. — AKM przeciwko Komisji
   (Sprawa T-432/08) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Prawa autorskie dotyczące publicznego wykonania utworów muzycznych w drodze przekazu internetowego, satelitarnego i retransmisji drogą kablową - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Podział rynku geograficznego - Porozumienia dwustronne między krajowymi organizacjami zbiorowego zarządzania - Uzgodniona praktyka polegająca na wyłączeniu możliwości przyznawania licencji wieloterytorialnych i wielorepertuarowych - Dowód - Domniemanie niewinności)
   2013/C 156/61
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Staatlich genehmigte Gesellschaft der Autoren, Komponisten und Musikverleger reg. Gen. mbH (AKM) (Wiedeń, Austria) (przedstawiciele: H. Wollmann i F. Urlesberger, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre, A. Antoniadis i O. Weber, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Republika Austrii (przedstawiciele: G. Hesse, C. Pesendorfer, E. Riedl, M. Fruhmann i A. Posch, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności części decyzji Komisji C(2008) 3435 wersja ostateczna z dnia 16 lipca 2008 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 81 [WE] oraz w art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/C2/38.698 — CISAC).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 3 decyzji Komisji C(2008) 3435 wersja ostateczna z dnia 16 lipca 2008 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 81 [WE] oraz w art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/C2/38.698 — CISAC) w zakresie, w jakim dotyczy on organizacji Staatlich genehmigte Gesellschaft der Autoren, Komponisten und Musikverleger reg. Gen. mbH (AKM).

               2)

               Stwierdza się nieważność art. 4 decyzji C(2008) 3435 w zakresie, w jakim odnosi się on do art. 3 tego aktu i w jakim dotyczy on AKM.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz połowę kosztów poniesionych przez AKM.

               5)

               AKM pokrywa połowę własnych kosztów.

               6)

               Republika Austrii pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 327 z 20.12.2008.


title: Sprawa T-336/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  27 października 2005 r.  — Éditions Albert René przeciwko OHIM (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Słowny wcześniejszy wspólnotowy i krajowy znak towarowy OBELIX — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego MOBILIX — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               24.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 330/19

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 października 2005 r. — Éditions Albert René przeciwko OHIM
   (Sprawa T-336/03) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Słowny wcześniejszy wspólnotowy i krajowy znak towarowy OBELIX - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego MOBILIX - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2005/C 330/46)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Les Éditions Albert René (Paryż, Francja) [Przedstawiciel(-e): J. Pagenberg, avocat]

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) [Przedstawiciel(-e): S. Latinen, pełnomocnik]

      Uczestnikiem(-ami) postępowania przed Izbą Odwoławczą był/była(byli) również, interwenient przed Sądem: Orange A/S (Kopenhaga, Dania) [Przedstawiciel(-e): adwokat J. Balling]
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 14 lipca 2003 r. (sprawa R 0559/2002-4), wydaną w postępowaniu w sprawie sprzeciwu między Les Éditions Albert René a Orange A/S
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 85 z 3.4.2004


title: Sprawa C-182/14 P: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 19 marca 2015 r. – Mega Brands International, Luxembourg, Zweigniederlassung Zug/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) [Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) — Zgłoszenie do rejestracji słownego wspólnotowego znaku towarowego MAGNEXT — Sprzeciw właściciela wcześniejszego słownego krajowego znaku towarowego MAGNET 4 — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd]

text:
               11.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/6

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 19 marca 2015 r. – Mega Brands International, Luxembourg, Zweigniederlassung Zug/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa C-182/14 P) (1)

   ([Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) - Zgłoszenie do rejestracji słownego wspólnotowego znaku towarowego MAGNEXT - Sprzeciw właściciela wcześniejszego słownego krajowego znaku towarowego MAGNET 4 - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd])
   (2015/C 155/07)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Mega Brands International, Luxembourg, Zweigniederlassung Zug (przedstawiciele: A. Nordemann i M. Maier, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: V. Melgar, pełnomocnik)

      Sentencja

               1)

               Punkt 4 sentencji wyroku Sądu Unii Europejskiej Mega Brands/OHIM – Diset (MAGNEXT) (T-604/11 i T-292/12, EU:T:2014:56) zostaje uchylony.

               2)

               Sprawa zostaje skierowana do ponownego rozpoznania przez Sąd Unii Europejskiej.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 223 z 14.7.2014.


title: Sprawa T-162/11: Skarga wniesiona w dniu 17 marca 2011 r. — Cofra przeciwko OHIM — O2 (can do)

text:
               7.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/27

         Skarga wniesiona w dniu 17 marca 2011 r. — Cofra przeciwko OHIM — O2 (can do)
   (Sprawa T-162/11)
   2011/C 139/51
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Cofra Holding AG (Zug, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci K.U. Jonas i J. Bogatz)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: O2 Holdings Ltd (Slough, Zjednoczone Królestwo)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 10 stycznia 2011 r. w sprawie R 242/2009-4;

               —

               obciążenie strony skarżącej i — w razie wstąpienia do postępowania — innych jego uczestników kosztami.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: O2 Holdings Ltd

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „can do” dla towarów i usług z klas 9, 16, 25, 35, 36, 38 i 43

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny znak towarowy „CANDA” zarejestrowany dla towarów z klasy 25.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania
   Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 15 i 42 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1) oraz zasady 22 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 (2), ponieważ Izba Odwoławcza, dokonując oceny dowodów używania pozwalającego na utrzymanie praw do znaku zastosowała zbyt ścisłe kryterium i nie uwzględniła w wystarczającym zakresie sytuacji zakładowej w przedsiębiorstwie skarżącej. Następnie naruszenie art. 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza niesłusznie pominęła rozmaite dokumenty przedstawione celem dowiedzenia używania pozwalającego na utrzymanie praw do znaku, na który powołano się w sprzeciwie. Wreszcie naruszenie art. 75 zdanie 2 rozporządzenia nr 207/2009 z uwagi na to, że Izba Odwoławcza nie poinformowała skarżącej, iż przedstawione przez nią dowody używania wydają się niewystarczające, i nie umożliwiła skarżącej przedstawienia dalszych dowodów na rozprawie.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Komisji z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 303, s. 1).


title: Sprawa C-246/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Oberster Patent- und Markensenat z dnia 9 lutego 2005 r. w sprawie Armin Häupl przeciwko Lidl Stiftung & Co KG

text:
               6.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Oberster Patent- und Markensenat z dnia 9 lutego 2005 r. w sprawie Armin Häupl przeciwko Lidl Stiftung & Co KG
   (Sprawa C-246/05)
   (2005/C 193/32)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 10 czerwca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Oberster Patent- und Markensenat z dnia 9 lutego 2005 r. w sprawie Armin Häupl przeciwko Lidl Stiftung & Co KG.
   Oberster Patent- und Markensenat zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1.

               Czy art. 10 ust. 1 dyrektywy Rady 89/104/EWG (1) z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do znaków towarowych należy interpretować w ten sposób, że „data zakończenia procedury rejestracji” oznacza początek okresu ochrony?

               2.

               Czy art. 12 ust. 1 dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do znaków towarowych należy interpretować w ten sposób, że uzasadnione powody nieużywania znaku istnieją, gdy wprowadzenie w życie realizowanej przez właściciela znaku strategii przedsiębiorstwa zostało opóźnione przez okoliczności niezwiązane z samym przedsiębiorstwem, czy też właściciel znaku jest zobowiązany do zmiany strategii przedsiębiorstwa tak, aby rozpocząć używanie znaku we właściwym czasie?

      (1)  Dz.U. L 40, str. 1.


title: Sprawa C-124/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony wyrokiem Gerechtshof te 's-Gravenhage z dnia 3 marca 2005 r. w sprawie Federatie Nederlandse Vakbeweging przeciwko Staat der Nederlanden

text:
               25.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony wyrokiem Gerechtshof te 's-Gravenhage z dnia 3 marca 2005 r. w sprawie Federatie Nederlandse Vakbeweging przeciwko Staat der Nederlanden
   (Sprawa C-124/05)
   (2005/C 155/03)
   Język postępowania: niderlandzki
   W dniu 16 marca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony wyrokiem Gerechtshof te 's-Gravenhage (Niderlandy)z dnia 3 marca 2005 r. w sprawie Federatie Nederlandse Vakbeweging przeciwko Staat der Nederlanden.
   Gerechtshof te 's-Gravenhage zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:
   Czy jest zgodne z prawem wspólnotowym, a w szczególności z art. 7 ust. 2 dyrektywy Rady nr 93/104/WE (1) z dnia 23 listopada 1993 r., aby przepis ustawowy Państwa Członkowskiego dopuszczał możliwość pisemnej zgody wyrażonej w czasie trwania umowy o pracę, wskutek której pracownik, który w danym roku nie wykorzystał w całości albo w części swego urlopu wypoczynkowego w minimalnym wymiarze, mógł otrzymać w następnym roku finansową rekompensatę w zamian za ten urlop?
   Pytanie opiera się na założeniu, że rekompensata nie jest przyznawana w zamian za uprawnienie pracownika do urlopu w minimalnym wymiarze w roku bieżącym czy w latach następnych.

      (1)  Dyrektywa 93/104/WE zastąpiona została Dyrektywą 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącą niektórych aspektów organizacji czasu pracy (Dz.U. L 299 z 18.11.2003, str. 9).


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 21 kwietnia 2005 r. w sprawie C-25/03: Finanzamt Bergisch Gladbach przeciwko HE (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy)) (Szósta dyrektywa VAT — Budowa domu mieszkalnego przez małżonków we wspólnocie, która jako taka nie wykonuje działalności gospodarczej — Używanie pomieszczenia przez jednego ze współwłaścicieli do celów zawodowych — Przymiot podatnika — Prawo do odliczenia — Zasady wykonywania — Wymagania dotyczące faktury)

text:
               11.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/7

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 21 kwietnia 2005 r.
   w sprawie C-25/03: Finanzamt Bergisch Gladbach przeciwko HE (1) (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy))
   (Szósta dyrektywa VAT - Budowa domu mieszkalnego przez małżonków we wspólnocie, która jako taka nie wykonuje działalności gospodarczej - Używanie pomieszczenia przez jednego ze współwłaścicieli do celów zawodowych - Przymiot podatnika - Prawo do odliczenia - Zasady wykonywania - Wymagania dotyczące faktury)
   (2005/C 143/06)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-25/03, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2002 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 23 stycznia 2003 r., w postępowaniu Finanzamt Bergisch Gladbach przeciwko HE, Trybunał (druga izba) w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, R. Silva de Lapuerta, R. Schintgen (sprawozdawca), G. Arestis i J. Klučka, sędziowie, rzecznik generalny: A. Tizzano, sekretarz: K. Sztranc, administrator, wydał w dniu 21. kwietnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zarówno w wersji pierwotnej, jak i wynikającej z dyrektywy Rady 91/680/EWG z dnia 16 grudnia 1991 r. uzupełniającej wspólny system podatku od wartości dodanej i zmieniającej szóstą dyrektywę 77/388/EWG w celu zniesienia granic fiskalnych, winna być interpretowana w następujący sposób:

               —

               osoba, która nabywa lub zleca budowę domu celem zamieszkania w nim z rodziną, występuje jako podatnik i w związku z tym korzysta z prawa do odliczenia na podstawie art. 17 szóstej dyrektywy 77/388 w zakresie, w jakim używa pomieszczenia znajdującego się w tym budynku jako biura do celów wykonywania, choćby tylko ubocznie, działalności gospodarczej w rozumieniu art. 2 i 4 tej dyrektywy i zalicza tę część budynku do majątku swojego przedsiębiorstwa;

               —

               jeżeli wspólnota wynikająca z małżeństwa, która nie ma osobowości prawnej i nie wykonuje sama działalności gospodarczej w rozumieniu szóstej dyrektywy 77/388, dokonuje zamówienia dobra inwestycyjnego, to współwłaściciele tworzący tę wspólnotę powinni być do celów stosowania tej dyrektywy uznani za odbiorców tej transakcji;

               —

               jeżeli dwoje małżonków pozostających we wspólnocie małżeńskiej nabywa dobro inwestycyjne, którego część jest używana w sposób wyłączny do celów zawodowych przez jednego z małżonków będących współwłaścicielami, to korzysta on z prawa do odliczenia całości podatku od wartości dodanej naliczonego od części dobra, które używa do celów swojego przedsiębiorstwa, o ile odliczona kwota nie przekracza udziału podatnika we współwłasności tego dobra;

               —

               art. 18 ust. 1 lit. a) oraz art. 22 ust. 3 szóstej dyrektywy 77/388 nie wymagają dla wykonywania prawa do odliczenia w okolicznościach, jakie miały miejsce w sprawie przed sądem krajowym, aby podatnik posiadał fakturę wystawioną na swoje nazwisko i wskazującą części ceny i podatku od wartości dodanej odpowiadające jego udziałowi we współwłasności. Faktura wystawiona bez rozróżnienia na oboje małżonków będących współwłaścicielami i bez wzmianki o takim podziale jest wystarczająca do tego celu.

      (1)  Dz.U. C 70 z 22.3.2003.


title: Sprawa T-207/16 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 8 maja 2017 r. – Aristoteleio Panepistimio Thessalonikis/Komisja (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Zamówienia publiczne — Ostrzeżenie dotyczące wykluczenia — Ostrzeżenie dotyczące weryfikacji — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru)

text:
               17.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 231/23

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 8 maja 2017 r. – Aristoteleio Panepistimio Thessalonikis/Komisja
   (Sprawa T-207/16 R)
   ((Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Zamówienia publiczne - Ostrzeżenie dotyczące wykluczenia - Ostrzeżenie dotyczące weryfikacji - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru))
   (2017/C 231/29)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Aristoteleio Panepistimio Thessalonikis (Saloniki, Grecja) (przedstawiciel: adwokat V. Christianos)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Delaude i A. Katsimerou, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek na podstawie art. 278 i 279 TFUE o zawieszenie wykonania decyzji o ogólnym wykluczeniu skarżącego oraz decyzji o zamieszczeniu i aktywowaniu ostrzeżenia dotyczącego wykluczenia skarżącego w systemie wczesnego ostrzegania lub w systemie wczesnego wykrywania i wykluczania.

      Sentencja

               1)

               Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje odrzucony.

               2)

               Rozstrzygniecie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postepowanie w sprawie.