Wyrok Trybunału z dnia 23 października 1997 r. # Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii. # Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego. # Sprawa C-160/94.


Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 22 czerwca 1993 r. # The Queen przeciwko Secretary of State for Health, ex parte Gallaher Ltd, Imperial Tobacco Ltd i Rothmans International Tobacco (UK) Ltd. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: High Court of Justice, Queen's Bench Division - Zjednoczone Królestwo. # Sprawa C-11/92.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 13 października 2005 r.#Parking Brixen GmbH przeciwko Gemeinde Brixen i Stadtwerke Brixen AG.#Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Verwaltungsgericht, Autonome Sektion für die Provinz Bozen - Włochy.#Zamówienia publiczne - Procedura udzielania zamówień publicznych - Koncesja na świadczenie usług - Zarządzanie płatnym parkingiem publicznym.#Sprawa C-458/03.

text:
      Sprawa C-458/03
      Parking Brixen GmbH
      przeciwko
      Gemeinde Brixen i Stadtwerke Brixen AG
      [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht, Autonome Sektion für die Provinz Bozen
         (Włochy)]

      Zamówienia publiczne – Procedura udzielania zamówień publicznych – Koncesja na świadczenie usług – Zarządzanie płatnym parkingiem publicznym
      Opinia rzecznika generalnego J. Kokott przedstawiona w dniu 1 marca 2005 r.  I-0000
      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 13 października 2005 r.  I-0000
      Streszczenie wyroku
      1.     Zbliżanie ustawodawstw – Procedury udzielania zamówień publicznych na usługi – Dyrektywa 92/50 – Zakres stosowania – Koncesja
            na świadczenie usług publicznych obejmująca zarządzanie płatnym parkingiem publicznym – Wyłączenie
      (dyrektywa Rady 92/50)
      2.     Prawo wspólnotowe – Zasady – Równość traktowania – Dyskryminacja ze względu na przynależność państwową – Swoboda przedsiębiorczości
            – Swoboda świadczenia usług – Postanowienia traktatu – Zakres stosowania – Umowy koncesyjne na świadczenie usług publicznych
            – Włączenie – Granice – Dany przypadek
      (art. 12 WE, 43 WE i 49 WE)
      1.     Udzielenie przez organ władzy publicznej zamówienia na zarządzanie płatnym parkingiem publicznym usługodawcy, w zamian za
         co ów usługodawca otrzymuje wynagrodzenie w postaci opłat uiszczanych przez osoby trzecie z tytułu korzystania z tego parkingu,
         stanowi koncesję na świadczenie usług publicznych, do której nie ma zastosowania dyrektywa 92/50 odnosząca się do koordynacji
         procedur udzielania zamówień publicznych na usługi.

      (zob. pkt 43 oraz pkt 1sentencji)
      2.     Organy państwowe zawierające umowy koncesyjne na świadczenie usług publicznych mają ogólny obowiązek przestrzegania podstawowych
         zasad traktatu WE, w tym w szczególności art. 43 WE i 49 WE oraz zasady niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową,
         ustanowionej w art. 12 WE, który stanowi szczególny przypadek ogólnej zasady równości traktowania. Zasady równości traktowania
         i niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową pociągają za sobą między innymi obowiązek przejrzystości, który wymaga
         zagwarantowania wszystkim potencjalnym oferentom odpowiedniego poziomu publiczności otwierającego drogę konkurencji w zakresie
         ubiegania się o koncesję oraz gwarantującego bezstronność jej udzielania.

      Jednak stosowanie reguł ustanowionych w art. 12 WE, 43 WE i 49 WE, jak również ogólnych zasad, których szczególny wyraz stanowią
         owe reguły, jest wykluczone, w przypadku gdy zarówno kontrola sprawowana nad koncesjonariuszem przez organ władzy publicznej
         udzielający koncesji jest analogiczna do tej, jaką sprawuje on nad własnymi służbami, jak i podmiot ten wykonuje większą część
         swej działalności wspólnie z organem władzy, w którego dyspozycji pozostaje.

      W tym kontekście powyższe postanowienia i zasady stoją na przeszkodzie temu, aby organ władzy publicznej, bez ogłoszenia o zamówieniu,
         udzielał koncesji na świadczenie usług publicznych na rzecz powstałej w wyniku przekształcenia specjalnego przedsiębiorstwa
         tego organu spółki akcyjnej, której przedmiot działalności został rozszerzony na nowe ważne sektory, której kapitał musi obowiązkowo
         otworzyć się na kapitał zewnętrzny, której zakres działalności został rozszerzony na całe terytorium kraju i zagranicę oraz
         której zarząd posiada szerokie uprawnienia w zakresie zarządzania spółką, które może sprawować w sposób autonomiczny.

      (zob. pkt 46–49, 62, 72 oraz pkt 2 sentencji)
WYROK TRYBUNAŁU (pierwsza izba)
      z dnia 13 października 2005 r. (*)

      Zamówienia publiczne – Procedura udzielania zamówień publicznych – Koncesja na świadczenie usług – Zarządzanie płatnym parkingiem publicznym
      W sprawie C‑458/03
      mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Verwaltungsgericht,
         Autonome Sektion für die Provinz Bozen (Włochy) postanowieniem z dnia 23 lipca 2003 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu
         30 października 2003 r., w postępowaniu:

      Parking Brixen GmbH
      przeciwko
      Gemeinde Brixen
      i
      Stadtwerke Brixen AG,
      TRYBUNAŁ (pierwsza izba),
      w składzie: P. Jann, prezes izby, K. Schiemann, J. N. Cunha Rodrigues (sprawozdawca), K. Lenaerts i E. Juhász, sędziowie,
      rzecznik generalny: J. Kokott,
      sekretarz: M.‑F. Contet, główny administrator,
      uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 13 stycznia 2005 r.
      rozważywszy uwagi przedstawione:
      –       w imieniu Parking Brixen GmbH przez K. Zellera oraz S. Thurina, avvocati,
      –       w imieniu Gemeinde Brixen przez N. De Nigro, Rechtsanwalt,
      –       w imieniu Stadtwerke Brixen AG przez A. Mulsera, Rechtsanwalt,
      –       w imieniu rządu włoskiego przez I. M. Braguglię, działającego w charakterze pełnomocnika oraz przez G. Fienga, avvocato dello
         Stato,

      –       w imieniu rządu niderlandzkiego przez C. Wissels, działającą w charakterze pełnomocnika,
      –       w imieniu rządu austriackiego przez M. Fruhmanna, działającego w charakterze pełnomocnika,
      –       w imieniu Komisji Wspólnot Europejskich przez K. Wiednera, działającego w charakterze pełnomocnika,
      po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 1 marca 2005 r.,
      wydaje następujący
      Wyrok
      1       Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni dyrektywy Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnoszącej
         się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi (Dz.U. L 209, str. 1), postanowień art. 43 WE, 49 WE
         i 86 WE oraz zasad niedyskryminacji, przejrzystości i równego traktowania.

      2       Wniosek ten został zgłoszony w ramach sporu między spółką Parking Brixen GmbH (zwaną dalej „Parking Brixen”) a Gemeinde Brixen
         (zwaną dalej „gminą Brixen”) i spółką Stadtwerke Brixen AG w przedmiocie przyznania tej ostatniej zarządu nad dwoma parkingami
         znajdującymi się na terytorium tej gminy.

       Ramy prawne
       Prawo wspólnotowe
      3       Artykuł 43 WE stanowi:
      „Ograniczenia swobody przedsiębiorczości obywateli jednego Państwa Członkowskiego na terytorium innego Państwa Członkowskiego
         są zakazane w ramach poniższych postanowień. […]

      Z zastrzeżeniem postanowień rozdziału dotyczącego kapitału swoboda przedsiębiorczości obejmuje podejmowanie i wykonywanie
         działalności prowadzonej na własny rachunek, jak również zakładanie i zarządzanie przedsiębiorstwami, a zwłaszcza spółkami
         w rozumieniu artykułu 48 akapit drugi, na warunkach określonych przez ustawodawstwo państwa przyjmującego dla własnych obywateli”.

      4       Artykuł 49 akapit pierwszy WE stanowi:
      „W ramach poniższych postanowień ograniczenia w swobodnym świadczeniu usług wewnątrz Wspólnoty są zakazane w odniesieniu do
         obywateli Państw Członkowskich mających swe przedsiębiorstwo w państwie Wspólnoty innym niż państwo odbiorcy świadczenia”.

      5       Motyw ósmy dyrektywy 92/50 wyjaśnia:
      „[Ś]wiadczenie usług jest objęte niniejszą dyrektywą jedynie w zakresie, w jakim opiera się ono na zamówieniach; świadczenie
         usług na innych podstawach, takich jak ustawy, rozporządzenia lub umowy o pracę, nie jest objęte niniejszą dyrektywą”.

      6       Artykuł 1 tej dyrektywy stanowi:
      „Do celów niniejszej dyrektywy:
      a)      »zamówienia publiczne na usługi« oznaczają umowy o charakterze odpłatnym, zawierane na piśmie pomiędzy usługodawcą a instytucją
         zamawiającą, z wyłączeniem:

      […]
      b)      »instytucje zamawiające« oznaczają państwo, jednostki samorządu terytorialnego, podmioty prawa publicznego, związki zawarte
         przez co najmniej jedną taką jednostkę lub podmiot prawa publicznego.

       […]”.

       Prawo krajowe
      7       Artykuł 22 ust. 3 legge (włoskiej ustawy) nr 142 z dnia 8 czerwca 1990 r. dotyczącej ustroju samorządów lokalnych (suplemento
         ordinario GURI nr 135 z dnia 12 czerwca 1990 r., zwanej dalej „ustawą nr 142/1990”) stanowi, że comuni (włoskie gminy) i province
         (włoskie prowincje) mogą stosować następujące formy zarządzania lokalnymi usługami publicznymi pozostającymi ustawowo w ich
         kompetencji:

      „a)      bezpośrednie, gdy ze względu na niewielkie rozmiary bądź charakter usług bezzasadne jest tworzenie odrębnej instytucji lub
         przedsiębiorstwa;

      b)      w trybie koncesji udzielonej osobie trzeciej, gdy przemawiają za tym względy techniczne, ekonomiczne bądź użyteczności społecznej;
      c)      za pomocą przedsiębiorstw specjalnych, również w odniesieniu do zarządzania większą liczbą usług o znaczeniu gospodarczym
         lub przedsiębiorczym;

      d)      za pomocą instytucji w zakresie świadczenia usług społecznych bez znaczenia przedsiębiorczego;
      e)      za pomocą spółek akcyjnych bądź z ograniczoną odpowiedzialnością o przeważającym udziale publicznego kapitału lokalnego, gdy
         udział innych podmiotów publicznych lub prywatnych wydaje się wskazany w związku z charakterem lub zasięgiem terytorialnym
         danej usługi”.

      8       Artykuł 44 legge regionale (włoskiej ustawy regionalnej) nr 1 z dnia 4 stycznia 1993 r. w pierwotnym brzmieniu przejął w znacznej
         mierze brzmienie przepisu art. 22 ustawy nr 142/1990. Następnie artykuł ten został zmieniony mocą legge regionale nr 10 z dnia
         23 października 1998 r.

      9       Artykuł 44 ustawy regionalnej nr 1 w brzmieniu zmienionym mocą ustawy regionalnej nr 10 stanowi, co następuje:
      „[…]
      6.      Gminy ustanawiają w drodze rozporządzenia tryb postępowania i kryteria wyboru wymienionych poniżej form organizacyjnych zarządzania
         usługami publicznymi o znaczeniu gospodarczym i przedsiębiorczym:

      a)      tworzenie przedsiębiorstw specjalnych;
      b)      tworzenie bądź udział w odpowiednich spółkach akcyjnych lub z ograniczoną odpowiedzialnością o przeważającym wpływie publicznym
         na poziomie lokalnym;

      c)      udzielanie zamówienia na zarządzanie usługami publicznymi osobom trzecim w trybie odpowiednich ogłoszeń o zamówieniu celem
         ich wyłonienia. Z zastrzeżeniem innych przepisów prawnych ten stosunek prawny nie może trwać dłużej niż dwadzieścia lat i może
         zostać odnowiony z tym samym podmiotem jedynie przy zachowaniu wymogów proceduralnych przewidzianych w niniejszym tekście.
         Przy zachowaniu równości wymogów spółdzielniom i stowarzyszeniom reprezentującym ustawowo inwalidów i osoby niepełnosprawne,
         jak również stowarzyszeniom dobroczynnym i podmiotom prowadzącym działalność niezarobkową zostaje przyznane prawo pierwszeństwa.

      […]
      18.      Samorządy jednostek lokalnych mogą w każdej chwili powierzyć spółkom utworzonym zgodnie z ust. 6 oraz spółkom, o których mowa
         w ust. 17, wykonywanie innych usług publicznych pozostających w zgodzie ze statutem danej spółki, w trybie uchwały rady zatwierdzającej
         jednocześnie odnośną umowę o świadczenie usług”.

      10     Przepisy art. 44 ust. 6 i 18 ustawy regionalnej nr 1, w brzmieniu zmienionym ustawą regionalną nr 10, zostały dokładnie powtórzone
         w art. 88 ust. 6 i 18 jednolitego tekstu przepisów regulujących organizację gmin Regione Autonoma Trentino‑Alto Adige (regionu
         autonomicznego Trentino–Tyrol Południowy).

      11     Artykuł 115 decreto legislativo (włoskiego dekretu z mocą ustawy) nr 267 z dnia 18 sierpnia 2000 r., tekst jednolity ustaw
         dotyczących organizacji jednostek lokalnych (supplemento ordinario GURI n. 227 z dnia 28 września 2000 r., dalej zwanego „dekretem
         nr 267/2000”) upoważnia gminy do przekształcenia ich przedsiębiorstw specjalnych w spółki akcyjne pozostające jednoosobowymi
         spółkami gminy przez okres nieprzekraczający dwóch lat od chwili przekształcenia.

       Postępowanie przed sądem krajowym i pytania prejudycjalne
      12     Do zarządzania niektórymi publicznymi usługami lokalnymi pozostającymi w jej właściwości gmina Brixen zaangażowała w trybie
         art. 22 ustawy nr 142/1990 Stadtwerke Brixen, specjalne przedsiębiorstwo będące własnością tej gminy.

      13     Na mocy art. 1 jej statutu w dniu 1 stycznia 1999 r. Stadtwerke Brixen uzyskała osobowość prawną oraz zyskała niezależny status
         gospodarczy, stając się podmiotem gminnym, którego szczególnym zadaniem jest jednolite i zintegrowane świadczenie publicznych
         usług lokalnych.

      14     Zgodnie z art. 2 tego statutu przedmiotem działalności Stadtwerke Brixen jest w szczególności:
      „f)      zarządzanie miejscami parkingowymi i parkingami wielopoziomowymi oraz dokonywanie wszelkich związanych z tym czynności”.
      15     Decyzją nr 97 z dnia 25 października 2001 r., w trybie art. 115 dekretu nr 267/2000, gmina Brixen przekształciła przedsiębiorstwo
         specjalne Stadtwerke Brixen w spółkę akcyjną o nazwie „Stadtwerke Brixen AG”.

      16     Na mocy art. 1 ust. 3 statutu tej spółki „całość istniejących praw i obowiązków przedsiębiorstwa specjalnego [Stadtwerke Brixen]
         pozostaje w mocy również po przekształceniu, a w konsekwencji spółka [Stadtwerke Brixen AG] przejmuje owe prawa i obowiązki
         i wchodzi w całość wynikających z nich stosunków prawnych jako następca prawny Stadtwerke Brixen”.

      17     Zgodnie z art. 4 jej statutu Stadtwerke Brixen AG jest w szczególności uprawniona do prowadzenia na szczeblu lokalnym, krajowym
         i międzynarodowym działalności obejmującej:

      „g)      zarządzanie miejscami parkingowymi i garażami, jak również związane z tym czynności”.
      18     Artykuł 18 statutu Stadtwerke Brixen AG stanowi, że zarządowi tej spółki zostają przekazane następujące uprawnienia:
      „1)      Zarząd dysponuje szeroko pojętymi uprawnieniami zwykłego zarządu spółką, łącznie z prawem do podejmowania wszelkich czynności
         użytecznych lub niezbędnych dla realizacji celów spółki.

      2)      O ile walne zgromadzenie wspólników nie udzieli mu upoważnienia w tym zakresie, zarząd nie może udzielać poręczenia na kwoty
         przewyższające 5 (pięć) milionów euro ani podpisywać weksli czy też akceptować weksli trasowanych opiewających na sumę przewyższającą
         tę kwotę.

      3)      Zakup bądź zbycie udziałów w innych spółkach, zakup, zbycie oraz zastawienie przedsiębiorstwa lub jego części oraz zakup lub
         sprzedaż pojazdów na kwotę do wysokości 5 (pięciu) milionów euro w zakresie danej transakcji stanowią czynności zwykłego zarządu.

      4)      Podejmowanie decyzji dotyczących ustalenia lub zmiany wynagrodzenia z tytułu wykonywania szczególnych zadań w rozumieniu art. 2389
         akapit drugi włoskiego kodeksu cywilnego stanowi wyłączną kompetencję zarządu”.

      19     Zgodnie z art. 5 ust. 2 statutu Stadtwerke Brixen AG „udział gminy Brixen w początkowym kapitale akcyjnym nie może w żadnym
         razie obejmować mniej niż absolutną większość akcji”. Ponadto gmina Brixen ma prawo wyznaczania większości członków zarządu
         tej spółki. Ponieważ zarząd tej spółki składa się z trzech członków i dwóch zastępców członków, rzeczona gmina wyznacza co
         najmniej dwóch członków i jednego zastępcę członka w zarządzie.

      20     Zdaniem sądu odsyłającego, przekształcenie przedsiębiorstwa specjalnego w spółkę akcyjną pociąga za sobą oczywisty wzrost
         autonomii spółki. Zakres działalności Stadtwerke Brixen AG uległ bowiem znacznemu poszerzeniu w stosunku do zakresu działalności
         Stadtwerke Brixen, albowiem spółka ta może prowadzić działalność na szczeblu lokalnym, krajowym i międzynarodowym, podczas
         gdy działalność specjalnego przedsiębiorstwa Stadtwerke Brixen ograniczała się do terytorium gminy Brixen. Ponadto przedsiębiorstwo
         specjalne Stadtwerke Brixen było poddane kontroli i bezpośrednim wpływom Consiglio municipale (rady miasta), podczas gdy kontrola
         wykonywana przez gminę w odniesieniu do Stadtwerke Brixen AG ogranicza się do wykonywania praw związanych z akcjami, z których
         na podstawie prawa spółek korzysta również większość akcjonariuszy.

      21     Mocą decyzji nr 37 z dnia 23 marca 2000 r. rada miasta Brixen powierzyła budowę i zarządzanie basenem publicznym przedsiębiorstwu
         Stadtwerke Brixen. Wskutek jego przekształcenia w spółkę akcyjną w dniu 25 października 2001 r. spółka Stadtwerke Brixen AG
         weszła w prawa i obowiązki wynikające z tej decyzji.

      22     Mocą decyzji nr 118 z dnia 18 grudnia 2001 r. rada miasta udostępniła spółce Stadtwerke Brixen AG prawa – tak na powierzchni,
         jak i pod nią – do przeznaczonej pod budowę basenu nieruchomości gruntowej, znajdującej się na terenie gminy Brixen i opisanej
         między innymi jako działka 491/11, celem wybudowania podziemnych miejsc parkingowych.

      23     W oczekiwaniu na ukończenie realizacji owego projektu podziemnego parkingu na powierzchni został przewidziany parking tymczasowy.
         W tym celu działka 491/11, która do tej pory była użytkowana jako boisko piłki nożnej, została tymczasowo pokryta nawierzchnią
         celem przekształcenia jej w parking o powierzchni mieszczącej około 200 miejsc parkingowych. Zdaniem sądu odsyłającego, nie
         zostało zawarte żadne porozumienie dotyczące wykorzystania działki 491/11 jako parkingu naziemnego.

      24     Celem stworzenia dodatkowych miejsc parkingowych mocą decyzji rady miasta Brixen nr 107 z dnia 28 listopada 2002 r., spółce
         Stadtwerke Brixen AG oddany został w zarząd teren przylegający – tj. działka wpisana do rejestru pod numerem 491/6, również
         znajdująca się na terenie gminy Brixen – mieszczący około 200 miejsc parkingowych, który to teren od przeszło 10 lat pozostawał
         w bezpośrednim zarządzie gminy. W decyzji tej wyjaśniono, iż „dla potrzeb działalności kąpielowej Stadtwerke Brixen AG wybudowała
         już prowizoryczny parking w bezpośrednim sąsiedztwie terenu gminnego”, stąd „wydaje się koniecznym i użytecznym przekazanie
         spółce Stadtwerke Brixen AG również zarządzania terenem przylegającym, oznaczonym jako działka 491/6 […] o powierzchni 5137
         m², który w chwili obecnej pozostaje w bezpośrednim zarządzie gminy”.

      25     W dniu 19 grudnia 2002 r., celem wykonania decyzji nr 107, gmina Brixen zawarła porozumienie ze spółką Stadtwerke Brixen AG,
         mocą którego tej ostatniej został przekazany zarząd parkingiem na działce 491/6 na okres dziewięciu lat.

      26     W zamian za zarządzanie owym parkingiem Stadtwerke Brixen AG pobiera opłaty parkingowe. Niemniej jednak wpłaca ona gminie
         Brixen rocznie opłatę w wysokości 151 700 euro, która jest skorelowana z ceną biletów parkingowych w ten sposób, że wzrost
         cen biletów parkingowych przekłada się na wzrost opłaty uiszczanej na rzecz gminy. Poza zarządzaniem parkingiem spółka Stadtwerke
         Brixen AG bierze na siebie odpowiedzialność za usługi darmowego wypożyczania rowerów i zgadza się na to, aby w omawianej strefie
         nadal odbywał się cotygodniowy targ. Stadtwerke Brixen AG przejęła również pracowników, którzy byli uprzednio zatrudnieni
         przez gminę Brixen. Wreszcie również zwykłe oraz wyjątkowe utrzymanie strefy spoczywa na tej spółce, która ponosi z tego tytułu
         pełną odpowiedzialność.

      27     Na mocy umowy koncesyjnej zawartej w dniu 19 czerwca 1992 r. z gminą Brixen spółka Parking Brixen przyjęła na siebie zadanie
         wybudowania i zarządu parkingiem odrębnym od tego, który stanowi przedmiot niniejszej sprawy, również znajdującym się na terenie
         tej gminy. Parking Brixen zaskarżyła przed Verwaltungsgericht Autonome Sektion für die Provinz Bozen decyzję o przyznaniu
         zarządzania parkingami zorganizowanymi na działkach 491/6 i 941/11 spółce Stadtwerke Brixen AG. Jej zdaniem, gmina Brixen
         powinna była zastosować przepisy rządzące sektorem udzielania zamówień publicznych.

      28     Pozwani w sprawie głównej, a mianowicie spółka Stadtwerke Brixen AG i gmina Brixen, zaprzeczyły, jakoby miały jakikolwiek
         obowiązek dokonania publikacji ogłoszenia o zamówieniu. Gmina Brixen stwierdziła w tym względzie, że Stadtwerke Brixen AG
         pozostawała pod całkowitą jej kontrolą, a zatem nie można tu mówić o udzieleniu zamówienia osobie trzeciej.

      29     W tych okolicznościach Verwaltungsgericht Autonome Sektion für die Provinz Bozen, postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić
         się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:

      „1)      Czy udzielenie zamówienia na zarządzanie spornymi płatnymi parkingami publicznymi stanowi zamówienie publiczne na usługi w rozumieniu
         dyrektywy 92/50/EWG, czy też jest raczej udzieleniem koncesji na świadczenie usług publicznych, która podlega zasadom konkurencji
         Wspólnoty Europejskiej, w tym w szczególności zasadzie równego traktowania i przejrzystości?

      2)      Przy założeniu, że mamy istotnie do czynienia z koncesją na świadczenie usług obejmującą zarządzanie lokalnymi usługami publicznymi,
         czy udzielenie zamówienia na zarządzanie płatnymi parkingami publicznymi, które – zgodnie z art. 44 ust. 6 lit. b) ustawy
         regionalnej nr 1 z dnia 4 stycznia 1993 r., zmienionego przez art. 10 ustawy regionalnej nr 10 z dnia 23 października 1998 r.
         oraz zgodnie z art. 88 ust. 6 lit. a) i b) jednolitego tekstu przepisów regulujących organizację gmin – może się odbyć bez
         publikacji ogłoszenia o zamówieniu, pozostaje w zgodzie z prawem wspólnotowym, w tym w szczególności z zasadami swobodnego
         świadczenia usług, wolnej konkurencji i niedyskryminacji oraz z obowiązkiem równego traktowania i przejrzystości, które z nich
         wypływają, jak również z zasadą proporcjonalności, w przypadku gdy chodzi o spółkę akcyjną powstałą w trybie art. 115 dekretu
         nr 267/2000 wskutek przekształcenia przedsiębiorstwa specjalnego gminy, którego całość kapitału akcyjnego jest własnością
         tej gminy w chwili udzielenia zamówienia, lecz której zarząd posiada szerokie uprawnienia obejmujące całość czynności zwykłego
         zarządu do wysokości 5 milionów euro każda?”.

      30     Postanowieniem Prezesa Trybunału z dnia 25 maja 2004 r. został odrzucony jako niedopuszczalny wniosek spółki Energy Service
         Srl o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze interwenienta.

       W przedmiocie pierwszego pytania
      31     W pierwszym pytaniu sąd odsyłający pragnie się dowiedzieć, czy udzielenie zamówienia na zarządzanie płatnymi parkingami publicznymi,
         będącego przedmiotem sporu w sprawie głównej, stanowi zamówienie publiczne na usługi w rozumieniu dyrektywy 92/50, czy też
         jest koncesją na świadczenie usług publicznych.

      32     Na wstępie należy wyjaśnić, że dokonywanie kwalifikacji prawnej czynności będących przedmiotem sporu w sprawie głównej nie
         należy do właściwości Trybunału. Tego typu kwalifikacja pozostaje bowiem w wyłącznej kompetencji sądu krajowego. Rola Trybunału
         sprowadza się do dokonania na użytek tego sądu wykładni prawa wspólnotowego, użytecznej celem wydania orzeczenia, które sąd
         ten ma obowiązek wydać w sprawie przed nim zawisłej.

      33     W tym celu Trybunał jest uprawniony do wyłonienia z akt sprawy głównej elementów istotnych z punktu widzenia wykładni prawa
         wspólnotowego.

      34     W tym kontekście należy stwierdzić, że sprawa główna dotyczy udzielenia zamówienia na zarządzanie dwoma odrębnymi parkingami:
         jednym znajdującym się na działce 491/11 i drugim znajdującym się na działce 491/6.

      35     Odnośnie do parkingu naziemnego znajdującego się na działce 491/11 orzeczenie odsyłające zawiera jedynie informację, że nie
         zostało zawarte żadne porozumienie w przedmiocie zarządzania tym parkingiem. W szczególności orzeczenie to nie zawiera żadnych
         informacji dotyczących warunków wynagrodzenia użytkownika tego parkingu.

      36     W tych okolicznościach Trybunał może jedynie stwierdzić, że nie posiada wystarczających informacji dla dokonania użytecznej
         wykładni prawa wspólnotowego w odpowiedzi na tę część pytania.

      37     Jak zostało już powiedziane w pkt 24–26 niniejszego wyroku, z orzeczenia odsyłającego wynika, iż parking znajdujący się na
         działce 491/6 do chwili powierzenia na okres dziewięciu lat zarządu tym parkingiem spółce Stadtwerke Brixen AG na mocy porozumienia
         zawartego w dniu 19 grudnia 2002 r. między tą spółką a gminą Brixen, od przeszło dziesięciu lat pozostawał w zarządzie rzeczonej
         gminy. W zamian za zarządzanie owym parkingiem Stadtwerke Brixen AG pobiera opłaty parkingowe oraz wpłaca gminie Brixen roczną
         opłatę. Ponadto Stadtwerke Brixen AG zgadza się na to, aby w omawianej strefie nadal odbywał się cotygodniowy targ, bierze
         na siebie odpowiedzialność za usługi darmowego wypożyczania rowerów oraz za zwykłe i wyjątkowe utrzymanie tej strefy.

      38     Mając na uwadze powyższe okoliczności należy rozumieć, że w pierwszym pytaniu sąd odsyłający zmierza w istocie do ustalenia,
         czy udzielenie przez organ władzy publicznej zamówienia na zarządzanie płatnym parkingiem publicznym usługodawcy, w zamian
         za co ów usługodawca otrzymuje wynagrodzenie w postaci opłat uiszczanych przez osoby trzecie z tytułu korzystania z tego parkingu,
         stanowi zamówienie publiczne na usługi w rozumieniu dyrektywy 92/50, czy też koncesję na świadczenie usług publicznych, do
         której nie ma zastosowania owa dyrektywa.

      39     Jak wynika z jej motywu ósmego, dyrektywa 92/50 stosuje się jedynie do „zamówień publicznych na usługi”, które zostały zdefiniowane
         w art. 1 lit. a) tej dyrektywy jako „umowy o charakterze odpłatnym, zawierane na piśmie pomiędzy usługodawcą a instytucją
         zamawiającą”. Z definicji tej wynika, że zamówienie publiczne na usługi w rozumieniu tej dyrektywy zakłada istnienie pieniężnego
         świadczenia wzajemnego uiszczanego bezpośrednio usługodawcy przez instytucję zamawiającą.

      40     W sytuacji opisanej w pierwszym pytaniu natomiast wynagrodzenie usługodawcy nie pochodzi od danego organu władzy publicznej,
         lecz z kwot pieniężnych wpłacanych przez osoby trzecie z tytułu korzystania z rzeczonego parkingu. Ten sposób wynagrodzenia
         oznacza, iż usługodawca bierze na siebie ryzyko związane z korzystaniem ze spornych usług, co stanowi cechę charakterystyczną
         koncesji. Z tego względu w sytuacji takiej, jak ta zaistniała w postępowaniu głównym, nie mamy do czynienia z zamówieniem
         publicznym na usługi, lecz z koncesją na świadczenie usług publicznych.

      41     W tym zakresie należy stwierdzić, że wykładnia ta znajduje swe potwierdzenie w dyrektywie 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego
         i Rady z dnia 31 marca 2004 r. dotyczącej koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy
         i usługi (Dz.U. L 134, str. 114), choć dyrektywa ta nie obowiązywała w chwili zdarzeń będących przedmiotem sprawy głównej.
         Zgodnie bowiem z brzmieniem art. 1 ust. 4 tej dyrektywy „»koncesja na świadczenie usług« to umowa odznaczająca się tymi samymi
         cechami co zamówienie publiczne na usługi, z wyjątkiem tego, iż świadczenie wzajemne związane ze świadczeniem usług polega
         albo wyłącznie na prawie do korzystania z usług, albo na prawie tym obwarowanym ceną” [tłumaczenie nieoficjalne].

      42     Wiadomym jest, że koncesje na świadczenie usług zostały wyłączone z zakresu stosowania dyrektywy 92/50 (zob. postanowienie
         z dnia 30 maja 2002 r. w sprawie C‑358/00 Buchhändler Vereinigung, Rec. str. I‑4685, pkt 28).

      43     Należy zatem odpowiedzieć na pierwsze pytanie, że udzielenie przez organ władzy publicznej zamówienia na zarządzanie płatnym
         parkingiem publicznym usługodawcy, w zamian za co ów usługodawca otrzymuje wynagrodzenie w postaci opłat uiszczanych przez
         osoby trzecie z tytułu korzystania z tego parkingu, stanowi koncesję na świadczenie usług publicznych, do której nie ma zastosowania
         dyrektywa 92/50.

       W przedmiocie drugiego pytania
      44     W drugim pytaniu sąd odsyłający zmierza w istocie do ustalenia, czy udzielenie koncesji na świadczenie usług publicznych bez
         publikacji ogłoszenia o zamówieniu pozostaje w zgodzie z prawem wspólnotowym, w przypadku gdy chodzi o powstałą wskutek przekształcenia
         specjalnego przedsiębiorstwa organu władzy publicznej spółkę akcyjną, której całość kapitału akcyjnego w chwili udzielenia
         zamówienia jest własnością tego organu władzy publicznej, lecz której zarząd posiada szerokie uprawnienia obejmujące całość
         czynności zwykłego zarządu i może w sposób autonomiczny, bez zgody walnego zgromadzenia wspólników, zawierać pewne transakcje
         do wysokości 5 milionów euro każda.

      45     Pytanie to dotyczy, z jednej strony, postępowania organu udzielającego koncesji w świetle udzielenia konkretnej koncesji,
         a z drugiej strony, przepisów krajowych, które zezwalają na udzielenie takiej koncesji bez publikacji ogłoszenia o zamówieniu.

      46     Mimo że umowy koncesyjne na świadczenie usług publicznych w obecnym stanie prawa wspólnotowego są wyłączone z zakresu obowiązywania
         dyrektywy 92/50, organy udzielające koncesji mają ogólny obowiązek przestrzegania podstawowych zasad Traktatu WE, w tym w szczególności
         zasady niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową (zob. podobnie wyroki z dnia 7 grudnia 2000 r. w sprawie C‑324/98
         Telaustria i Telefonadress, Rec. str. I‑10745, pkt 60 oraz z dnia 21 lipca 2005 r. w sprawie C‑231/03 Coname, Zb.Orz. str.I‑7287,
         pkt 16).

      47     Zakaz wszelkiej dyskryminacji ze względu na przynależność państwową został ustanowiony w art. 12 WE. Bardziej szczegółowe
         postanowienia Traktatu dotyczące koncesji na świadczenie usług publicznych zawarte są między innymi w art. 43 WE, którego
         pierwszy akapit stanowi, że ograniczenia swobody przedsiębiorczości obywateli jednego Państwa Członkowskiego na terytorium
         innego Państwa Członkowskiego są zakazane, oraz w art. 49 WE, którego pierwszy akapit stanowi, że ograniczenia w swobodnym
         świadczeniu usług wewnątrz Wspólnoty są zakazane w odniesieniu do obywateli Państw Członkowskich mających swe przedsiębiorstwo
         w państwie Wspólnoty innym niż państwo odbiorcy świadczenia.

      48     Zgodnie z orzecznictwem Trybunału postanowienia art. 43 WE i 49 WE stanowią szczególny wyraz zasady równości traktowania (zob.
         wyrok z dnia 5 grudnia 1989 r. w sprawie C‑3/88 Komisja przeciwko Włochom, Rec. str. 4035, pkt 8). Zakaz dyskryminacji ze
         względu na przynależność państwową również stanowi szczególny wyraz ogólnej zasady równości traktowania (zob. wyrok z dnia
         8 października 1980 r. w sprawie 810/79 Überschär, Rec. str. 2747, pkt 16). W orzecznictwie dotyczącym dyrektyw wspólnotowych
         w dziedzinie zamówień publicznych Trybunał wyjaśnił, że zasada równości traktowania oferentów ma na celu zagwarantowanie,
         aby wszyscy oferenci mieli takie same szanse w fazie przygotowywania warunków ich oferty, niezależnie od ich przynależności
         państwowej (zob. podobnie wyrok z dnia 25 kwietnia 1996 r. w sprawie C‑87/94 Komisja przeciwko Belgii, Rec. str. I‑2043, pkt 33
         i 54). Wynika z tego, że zasada równego traktowania oferentów znajduje zastosowanie do koncesji na świadczenie usług publicznych
         nawet przy braku dyskryminacji ze względu na przynależność państwową.

      49     Zasady równości traktowania i niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową pociągają za sobą między innymi obowiązek
         przejrzystości, który pozwala organowi władzy publicznej udzielającemu koncesji na upewnienie się, że zasady te są przestrzegane.
         Ów obowiązek przejrzystości, który ciąży na rzeczonym organie, wymaga zagwarantowania wszystkim potencjalnym oferentom odpowiedniego
         poziomu publiczności otwierającego drogę konkurencji w zakresie ubiegania się o koncesję oraz gwarantującego bezstronność
         jej udzielania (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie Telaustria i Telefonadress, pkt 61 i 62).

      50     Zadaniem organu władzy publicznej udzielającego koncesji jest przeprowadzenie, pod kontrolą właściwego organu sądowniczego,
         oceny dotyczącej odpowiedniości sposobu ogłoszenia pod kątem szczególnych cech koncesji na świadczenie spornych usług publicznych.
         Niemniej jednak całkowity brak ogłoszenia w przypadku udzielania koncesji na świadczenie usług publicznych, jak miało to miejsce
         w sprawie głównej, nie jest zgodny ani z wymogami art. 43 WE i 49 WE, ani z zasadami równego traktowania, niedyskryminacji
         i przejrzystości.

      51     Ponadto art. 86 ust. 1 WE stanowi, że Państwa Członkowskie, w odniesieniu do przedsiębiorstw publicznych i przedsiębiorstw,
         którym przyznają prawa specjalne lub wyłączne, nie wprowadzają ani nie utrzymują żadnego środka sprzecznego z normami niniejszego
         Traktatu, w szczególności z normami przewidzianymi w art. 12 WE oraz 81–89 WE.

      52     Wynika z tego, że Państwa Członkowskie nie powinny utrzymywać w mocy przepisów krajowych, które zezwalają na udzielenie koncesji
         na świadczenie usług publicznych bez ogłoszenia o zamówieniu, stąd takie udzielenie narusza postanowienia art. 43 WE lub art. 49 WE,
         lub zasady równości traktowania, niedyskryminacji i przejrzystości.

      53     Na poparcie twierdzenia, iż wymienione w pkt 46–52 niniejszego wyroku postanowienia Traktatu i zasady ogólne nie mają zastosowania
         w przypadku udzielania koncesji na świadczenie usług publicznych w okolicznościach, o których mowa w sprawie głównej, zostały
         powołane dwa argumenty.

      54     Z jednej strony, Stadtwerke Brixen AG podnosi, że art. 43–55 WE nie znajdują zastosowania w sytuacji takiej, o jakiej mowa
         w sprawie głównej, gdyż chodzi tu o sytuację czysto wewnętrzną danego Państwa Członkowskiego, albowiem zarówno spółki Parking
         Brixen i Stadtwerke Brixen AG, jak i gmina Brixen mają wszystkie swoje siedziby we Włoszech.

      55     Nie można podzielić tego argumentu. Nie można bowiem wykluczyć, że w sprawie głównej również przedsiębiorstwa z siedzibą w innych
         Państwach Członkowskich, a nie we Włoszech, byłyby zainteresowane świadczeniem spornych usług (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie
         Komisja przeciwko Belgii, pkt 33). Tymczasem w braku ogłoszenia i zaproszenia konkurentów do składania ofert w ramach postępowania
         o udzielanie koncesji na świadczenie usług publicznych, o których mowa w sprawie głównej, mamy do czynienia z co najmniej
         potencjalną dyskryminacją przedsiębiorstw pochodzących z innych Państw Członkowskich, którym nie jest dana możliwość skorzystania
         z przewidzianych w Traktacie swobód świadczenia usług i przedsiębiorczości (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie Coname, pkt 17).

      56     Z drugiej strony, Republika Włoska, spółka Stadtwerke Brixen AG oraz gmina Brixen podnoszą, że stosowanie reguł traktatowych
         oraz zasad ogólnych prawa wspólnotowego w sytuacji analogicznej do tej opisanej w sprawie głównej jest wykluczone z tego względu,
         iż spółka Stadtwerke Brixen AG nie jest podmiotem niezależnym od gminy Brixen. Na poparcie tego argumentu przywołują oni wyrok
         z dnia 18 listopada 1999 r. w sprawie C‑107/98 Teckal, Rec. str. I‑8121, pkt 49–51.

      57     W tym względzie należy przypomnieć, że w ww. wyroku w sprawie Teckal Trybunał orzekł, iż dyrektywa Rady 93/36/EWG z dnia 14 czerwca
         1993 r. koordynująca procedury udzielania zamówień publicznych na dostawy (Dz.U. L 199, str. 1) stosuje się, w przypadku gdy
         instytucja zamawiająca – taka jak na przykład jednostka samorządu terytorialnego – zamierza zawrzeć z podmiotem formalnie
         od niej odrębnym i decyzyjnie niezależnym umowę odpłatną na piśmie, mającą za przedmiot dostawy produktów.

      58     W kwestii istnienia takiej umowy Trybunał wyjaśnił w pkt 50 ww. wyroku w sprawie Teckal, że zgodnie z art. 1 lit. a) dyrektywy
         93/36 wystarczającym jest co do zasady, aby zamówienie zostało zawarte między jednostką samorządu terytorialnego a podmiotem
         prawnie od niej odrębnym. Nie jest tak jedynie, w przypadku gdy jednostka samorządu terytorialnego sprawuje nad danym podmiotem
         kontrolę analogiczną do tej, jaką sprawuje nad własnymi służbami, gdy jednocześnie podmiot ten wykonuje większą część swej
         działalności wspólnie z jednostką lub jednostkami samorządu terytorialnego, w których dyspozycji pozostaje.

      59     Trybunał potwierdził, że to samo rozumowanie ma zastosowanie do dyrektywy 92/50 odnoszącej się do udzielania zamówień publicznych
         na usługi oraz do dyrektywy Rady 93/37/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącej koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych
         na roboty budowlane (Dz.U. L 199, str. 54) (zob. odpowiednio wyroki z dnia 11 stycznia 2005 r. w sprawie C‑26/03 Stadt Halle
         i RPL Lochau, Rec. str. I‑1, pkt 48, 49 i 52 oraz z dnia 13 stycznia 2005 r. w sprawie C‑84/03 Komisja przeciwko Hiszpanii,
         Rec. str. I‑139, pkt 39).

      60     Owe rozważania wychodzą z założenia, że stosowanie dyrektyw 92/50, 93/36 i 93/37 zależy od istnienia umowy zawartej między
         dwoma odrębnymi podmiotami (zob. ww. wyrok w sprawie Teckal, pkt 46 i 49). Tymczasem stosowanie art. 12 WE, 43 WE i 49 WE,
         jak również związanych z nimi zasad równego traktowania, niedyskryminacji i przejrzystości nie zależy od istnienia umowy.
         W konsekwencji tok rozumowania przeprowadzony w orzeczeniach cytowanych w pkt 56–59 niniejszego wyroku nie ma automatycznego
         zastosowania ani do rzeczonych postanowień Traktatu, ani do owych zasad.

      61     Należy wszakże stwierdzić, że owe rozważania mogą zostać przełożone na postanowienia Traktatu i zasady związane z koncesjami
         na świadczenie usług publicznych, które zostały wyłączone z zakresu stosowania dyrektyw w dziedzinie zamówień publicznych.
         W sektorze zamówień publicznych i koncesji na świadczenie usług publicznych bowiem zasada równego traktowania oraz jej szczególne
         przypadki, jakimi są zakaz dyskryminacji ze względu na przynależność państwową oraz art. 43 WE i 49 WE, znajdują zastosowanie,
         w przypadku gdy organ władzy publicznej powierza wykonywanie działalności gospodarczej osobie trzeciej. Z drugiej strony,
         nie znajdują zastosowania reguły wspólnotowe w sektorze zamówień publicznych lub koncesji na świadczenie usług publicznych,
         w przypadku gdy organ władzy publicznej wypełnia ciążące na nim zadania interesu publicznego za pomocą własnych zasobów administracyjnych,
         technicznych i innych, bez uciekania się do pomocy ze strony podmiotów zewnętrznych (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie Stadt
         Halle i RPL Lochau, pkt 48).

      62     W konsekwencji w sektorze koncesji na świadczenie usług publicznych stosowanie reguł ustanowionych w art. 12 WE, 43 WE i 49 WE,
         jak również ogólnych zasad, których szczególny wyraz stanowią owe reguły, jest wykluczone, w przypadku gdy zarówno kontrola
         sprawowana nad koncesjonariuszem przez jednostkę udzielającą koncesji jest analogiczna do tej, jaką sprawuje ona nad własnymi
         służbami, jak i podmiot ten wykonuje większą część swej działalności wspólnie z organem władzy, w którego dyspozycji pozostaje.

      63     Ponieważ mamy do czynienia z odstępstwem od zasad ogólnych prawa wspólnotowego, rzeczone dwie przesłanki wymienione w poprzednim
         punkcie podlegają wykładni zawężającej i na podmiocie, który zamierza z niego skorzystać, spoczywa ciężar udowodnienia rzeczywistego
         występowania nadzwyczajnych okoliczności uzasadniających to odstępstwo (zob. ww. wyrok w sprawie Stadt Halle i RPL Lochau,
         pkt 46).

      64     Należy w pierwszej kolejności zbadać, czy udzielający koncesji organ władzy publicznej sprawuje nad koncesjonariuszem kontrolę
         analogiczną do tej, jaką sprawuje on nad własnymi służbami.

      65     Ocena ta musi brać pod uwagę całokształt przepisów prawnych i istotnych okoliczności. Z analizy sprawy musi wynikać, że sporny
         koncesjonariusz jest poddany kontroli, która umożliwia udzielającemu koncesji organowi władzy publicznej wywieranie wpływu
         na decyzje podejmowane przez owego koncesjonariusza. Musi tu chodzić o możliwość wywierania decydującego wpływu zarówno na
         cele strategiczne, jak i na ważne decyzje.

      66     Z postanowienia odsyłającego wynika, że zgodnie z art. 1 statutu specjalnego przedsiębiorstwa Stadtwerke Brixen przedsiębiorstwo
         to było podmiotem gminnym ze szczególnym zadaniem jednolitego i zintegrowanego świadczenia publicznych usług lokalnych. Choć
         przedsiębiorstwo dysponowało konieczną niezależnością, rada gminna ustalała ogólną linię postępowania, przydzielała środki
         finansowe, odpowiadała za pokrycie ewentualnych kosztów społecznych, analizowała rezultaty zarządzania i sprawowała nadzór
         strategiczny.

      67     Z drugiej strony, Stadtwerke Brixen AG została poddana prawom rynku, który sprawia, że kontrola gminy stała się niepewna.
         Świadczą o tym:

      a)      przekształcenie specjalnego przedsiębiorstwa gminy Brixen – Stadtwerke Brixen – w spółkę akcyjną (Stadtwerke Brixen AG) oraz
         sam charakter tej formy spółki;

      b)      rozszerzenie przedmiotu działalności spółki poprzez to, iż spółka rozpoczęła działalność w nowych ważnych sektorach, między
         innymi w sektorze przewozu osób i towarów oraz w sektorze informatycznym i telekomunikacyjnym. Należy stwierdzić, iż spółka
         nadal zachowała szeroki zakres działalności wykonywanej poprzednio przez przedsiębiorstwo specjalne, w szczególności doprowadzanie
         wody i oczyszczanie ścieków komunalnych, dostawę ogrzewania i energii, utylizację odpadów oraz budowę dróg;

      c)      obowiązkowe otwarcie się spółki w krótkim czasie na kapitał zewnętrzny;
      d)      rozszerzenie terytorialnego zasięgu działalności spółki na całe Włochy i zagranicę;
      e)      znaczne uprawnienia władcze przyznane zarządowi, praktycznie bez żadnej kontroli gminy w zakresie zarządzania.
      68     Jeśli chodzi konkretnie o uprawnienia przyznane zarządowi, z orzeczenia odsyłającego wynika, że statut spółki Stadtwerke Brixen
         AG, w tym w szczególności jego art. 18, przyznaje jej zarządowi bardzo szeroki zakres uprawnień w zakresie zarządzania tą
         spółką, albowiem dysponuje on uprawnieniem do podejmowania wszelkich czynności użytecznych lub niezbędnych dla realizacji
         celów spółki. Ponadto przewidziane w art. 18 uprawnienie do udzielania poręczenia na kwoty nieprzekraczające pięciu milionów
         euro oraz dokonywania innych czynności bez uprzedniej zgody walnego zgromadzenia wspólników wskazuje na to, że spółka ta posiada
         dużą autonomię w stosunku do swych akcjonariuszy.

      69     Orzeczenie odsyłające wskazuje również na fakt, że gmina Brixen ma prawo wyznaczania większości członków zarządu spółki Stadtwerke
         Brixen AG. Mimo to sąd odsyłający podkreśla, że kontrola sprawowana nad Stadtwerke Brixen AG przez gminę sprowadza się w istocie
         do zakresu uprawnień, które prawo spółek przyznaje większości akcjonariuszy, co znacznie łagodzi stosunek zależności, który
         istniał pomiędzy gminą a specjalnym przedsiębiorstwem Stadtwerke Brixen, zwłaszcza w świetle szerokich uprawnień zarządu spółki
         Stadtwerke Brixen AG.

      70     W sytuacji gdy koncesjonariusz cieszy się dużym marginesem autonomii, która odznacza się takimi cechami, jak te, o których
         mowa w pkt 67–69 niniejszego wyroku, wykluczonym jest, aby udzielający koncesji organ władzy publicznej sprawował nad koncesjonariuszem
         kontrolę analogiczną do tej, jaką sprawuje on nad własnymi służbami.

      71     W takich okolicznościach i bez potrzeby badania kwestii tego, czy koncesjonariusz wykonuje większą część swej działalności
         wspólnie z organem władzy publicznej udzielającym koncesji, należy stwierdzić, że udzielenie przez organ władzy publicznej
         koncesjonariuszowi koncesji na świadczenie usług publicznych nie może być uważane za działanie wewnętrzne tego organu władzy
         publicznej, do którego nie znajdują zastosowania reguły wspólnotowe.

      72     Wynika z tego, iż na drugie z zadanych pytań należy odpowiedzieć w następujący sposób:
      Postanowienia art. 43 WE i 49 WE, jak również zasady równości traktowania, niedyskryminacji i przejrzystości powinny być interpretowane
         w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, aby organ władzy publicznej, bez ogłoszenia o zamówieniu, udzielał koncesji
         na świadczenie usług publicznych na rzecz powstałej w wyniku przekształcenia specjalnego przedsiębiorstwa tego organu spółki
         akcyjnej, której przedmiot działalności został rozszerzony na nowe ważne sektory, której kapitał musi obowiązkowo otworzyć
         się na kapitał zewnętrzny, której zakres działalności został rozszerzony na całe terytorium kraju i zagranicę oraz której
         zarząd posiada szerokie uprawnienia w zakresie zarządzania spółką, które może sprawować w sposób autonomiczny.

       W przedmiocie kosztów
      73     Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej
         przed tym sądem, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi,
         inne niż poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.

      Z powyższych względów Trybunał (pierwsza izba) orzeka, co następuje:
      1)      Udzielenie przez organ władzy publicznej zamówienia na zarządzanie płatnym parkingiem publicznym usługodawcy, w zamian za
            co ów usługodawca otrzymuje wynagrodzenie w postaci opłat uiszczanych przez osoby trzecie z tytułu korzystania z tego parkingu,
            stanowi koncesję na świadczenie usług publicznych, do której nie ma zastosowania dyrektywa Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca
            1992 r. odnosząca się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi.
      2)      Postanowienia art. 43 WE i 49 WE, jak również zasady równości traktowania, niedyskryminacji i przejrzystości powinny być interpretowane
            w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, aby organ władzy publicznej, bez ogłoszenia o zamówieniu, udzielał koncesji
            na świadczenie usług publicznych na rzecz powstałej w wyniku przekształcenia specjalnego przedsiębiorstwa tego organu spółki
            akcyjnej, której przedmiot działalności został rozszerzony na nowe ważne sektory, której kapitał musi obowiązkowo otworzyć
            się na kapitał zewnętrzny, której zakres działalności został rozszerzony na całe terytorium kraju i zagranicę oraz której
            zarząd posiada szerokie uprawnienia w zakresie zarządzania spółką, które może sprawować w sposób autonomiczny.
      Podpisy
      * Język postępowania: niemiecki.


Wyrok Sądu pierwszej instancji (piąta izba) z dnia 28 września 1999 r. # Bernard Yasse przeciwko Europejskiemu Bankowi Inwestycyjnemu. # Urzędnicy - Usunięcie. # Sprawa T-141/97.


WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ UNII EUROPEJSKIEJ (trzecia izba) z dnia 23 października 2013 r.#Ulrik Solberg przeciwko Europejskiemu Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii (EMCDDA).#Służba publiczna – Były członek personelu tymczasowego – Sprawozdanie z oceny – Interes prawny – Obowiązek uzasadnienia – Zakres uznania.#Sprawa F‑148/12.


Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 16 maja 2002 r. # Land Baden-Württemberg przeciwko Günther Schilling i Bezirksregierung Lüneburg przeciwko Hans-Otto Nehring. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Bundesverwaltungsgericht - Niemcy. # Rozporządzenie (EWG) nr 3887/92. # Sprawa C-63/00.


Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 28 stycznia 1999 r. # Österreichische Unilever GmbH przeciwko Smithkline Beecham Markenartikel GmbH. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Handelsgericht Wien - Austria. # Sprawa C-77/97.


Wyrok Sądu pierwszej instancji (czwarta izba) z dnia 13 kwietnia 2005 r. # Inge-Lise Nielsen przeciwko Radzie Unii Europejskiej. # Urzędnicy - Dopuszczalność. # Sprawa T-353/03.


title: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 7 czerwca 2007 r. # Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii. # Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuły 28 i 30 WE - Ograniczenia ilościowe w przywozie - Środki o skutku równoważnym - Systemy automatycznego wykrywania pożaru za pomocą czujek punktowych - Wymóg spełnienia krajowej normy - Krajowa procedura aprobaty technicznej. # Sprawa C-254/05.

text:
      Sprawa C‑254/05
      Komisja Wspólnot Europejskich
      przeciwko
      Królestwu Belgii
      Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Artykuły 28 WE i 30 WE – Ograniczenia ilościowe w przywozie – Środki o skutku równoważnym – Systemy automatycznego wykrywania pożaru za pomocą czujek punktowych – Wymóg spełnienia krajowej normy – Krajowa procedura aprobaty technicznej
      Streszczenie wyroku
      Swobodny przepływ towarów – Ograniczenia ilościowe – Środki o skutku równoważnym
      (art. 28 WE i 30 WE)
      Uchybia zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 28 WE, państwo członkowskie, które wymaga, by systemy automatycznego
         wykrywania pożaru za pomocą czujek punktowych, legalnie wyprodukowane lub wprowadzone do obrotu w innym państwie członkowskim,
         niemające oznakowania CE:

      – były zgodne z krajową normą zawierającą specyfikacje techniczne, z którymi muszą być zgodne niektóre podzespoły tych systemów;
      – podlegały aprobacie technicznej wydawanej przez jednostkę certyfikującą, przy czym przeszkoda ta jest tym bardziej uciążliwa
         ze względu na nieproporcjonalne koszty wiążące się z tą aprobatą oraz

      – poddane były badaniom i kontroli w ramach aprobaty technicznej, które zasadniczo powielają kontrole przeprowadzone już w ramach
         innych procedur w innym państwie członkowskim.

      Choć wymóg stosowania określonej normy krajowej ma jednakowe zastosowanie do wszystkich wyrobów, stanowi on przeszkodę w handlu
         wewnątrz Wspólnoty i środek o skutku równoważnym z ograniczeniem ilościowym w przywozie, zakazany przez art. 28 WE, ponieważ
         może on skutkować zmuszeniem podmiotów gospodarczych z innych państw członkowskich do dostosowania swoich urządzeń i sprzętu
         do wymogów norm lub przepisów technicznych państwa członkowskiego przywozu oraz do ponoszenia dodatkowych kosztów związanych
         z tym dostosowaniem, a nawet może zniechęcić ich do sprzedaży tych wyrobów w tym państwie członkowskim.

      Ponadto wymóg uzyskania uprzedniej aprobaty dla wyrobu, zaświadczającej o tym, że jest on odpowiedni do danego zastosowania,
         ogranicza dostęp do rynku państwa członkowskiego przywozu i należy go uznać za środek o skutku równoważnym z ograniczeniem
         ilościowym w przywozie w rozumieniu art. 28 WE. Wymóg ten jest nieproporcjonalny, jeśli jednostka certyfikująca nie uwzględnia,
         w braku umowy dwustronnej z jednostką certyfikującą w państwie członkowskim pochodzenia wyrobu, kontroli przeprowadzonych
         w tym drugim państwie członkowskim. Jeśli chodzi o koszty związane z omawianą procedurą aprobaty technicznej, wynikające z badań
         i kontroli, to należy je uznać za nieproporcjonalne, jeśli procedura ta nie wyklucza konieczności przeprowadzenia badań i kontroli
         przeprowadzonych już w państwie członkowskim pochodzenia danego wyrobu.

      Chociaż w braku przepisów harmonizacyjnych to do państw członkowskich należy decyzja co do poziomu ochrony zdrowia i życia
         ludzi, jaki zamierzają zapewnić, to prawdą jest również to, że odstępstwo od zasady swobodnego przepływu towarów może zostać
         uzasadnione w oparciu o art. 30 WE wyłącznie wtedy, gdy władze krajowe wykażą, że jest ono niezbędne w celu osiągnięcia jednego
         lub kilku z wymienionych w tym artykule celów i że jest ono zgodne z zasadą proporcjonalności. W tym względzie powoływaniu
         przez państwa członkowskie względów uzasadniających powinny towarzyszyć odpowiednie dowody lub analiza przydatności oraz proporcjonalności
         środka ograniczającego przyjętego przez to państwo, jak również precyzyjne dane na poparcie jego argumentów.

      (por. pkt 29, 30, 32, 35, 36, 41, 42, 45 i sentencja)
WYROK TRYBUNAŁU (czwarta izba)
      z dnia 7 czerwca 2007 r.(*)

      Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Artykuły 28 WE i 30 WE – Ograniczenia ilościowe w przywozie – Środki o skutku równoważnym – Systemy automatycznego wykrywania pożaru za pomocą czujek punktowych – Wymóg spełnienia krajowej normy – Krajowa procedura aprobaty technicznej
      W sprawie C‑254/05
      mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, wniesioną
         w dniu 16 czerwca 2005 r.,

      Komisja Wspólnot Europejskich, reprezentowana przez B. Stromsky’ego, działającego w charakterze pełnomocnika, z adresem do doręczeń w Luksemburgu,

      strona skarżąca,
      przeciwko
      Królestwu Belgii, reprezentowanemu przez M. Wimmera, działającego w charakterze pełnomocnika,

      strona pozwana,
      TRYBUNAŁ (czwarta izba),
      w składzie: K. Lenaerts, prezes izby, E. Juhász, R. Silva de Lapuerta (sprawozdawca), G. Arestis i J. Malenovský, sędziowie,
      rzecznik generalny: J. Mazák,
      sekretarz: R. Grass,
      uwzględniając procedurę pisemną,
      po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 8 lutego 2007 r.,
      wydaje następujący
      Wyrok
      1        Komisja Wspólnot Europejskich wnosi w skardze do Trybunału o stwierdzenie, że wymagając, by systemy automatycznego wykrywania
         pożaru za pomocą czujek punktowych, legalnie wyprodukowane lub wprowadzone do obrotu w innym państwie członkowskim, niemające
         oznakowania CE:

      –        spełniały belgijską normę NBN S 21‑100 dotyczącą projektowania ogólnych systemów automatycznego wykrywania pożaru za pomocą
         czujek punktowych z września 1986 r., w brzmieniu zmienionym uzupełnieniem nr 2 z sierpnia 1996 r. (zwaną dalej „normą NBN S 21‑100”),

      –        podlegały aprobacie technicznej wydawanej przez BOSEC (Belgian Organisation for Security Certification), przy czym przeszkoda
         ta jest tym bardziej uciążliwa ze względu na nieproporcjonalne koszty wiążące się z tą aprobatą oraz

      –        poddane były badaniom i kontroli w ramach aprobaty technicznej, które zasadniczo powielają kontrole przeprowadzone już w ramach
         innych procedur w innym państwie członkowskim,

      Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 28 WE.
       Ramy prawne
      2        Artykuł 2 zarządzenia rządu Wspólnoty Francuskiej z dnia 24 grudnia 1990 r. określającego szczegółowe zasady i procedury uzyskania
         świadectwa bezpieczeństwa dla obiektów zakwaterowania istniejących w dniu 1 stycznia 1991 r. oraz szczególne normy bezpieczeństwa
         w zakresie ochrony przeciwpożarowej dotyczące obiektów zakwaterowania (Moniteur belge z dnia 21 czerwca 1991 r., str. 13999, zwanego dalej „zarządzeniem z dnia 24 grudnia 1990 r.”) stanowi:

      „Obiekt zakwaterowania może być użytkowany wyłącznie, jeżeli uzyska świadectwo bezpieczeństwa”.
      3        Zgodnie z art. 3 zarządzenia świadectwo to wydaje się, jeżeli obiekt spełnia szczególne normy bezpieczeństwa z zakresu ochrony
         przeciwpożarowej obowiązujące w odniesieniu do obiektów zakwaterowania, o których mowa w załączniku 1 do zarządzenia.

      4        Zgodnie z pkt 7.4.4 załącznika instalację ogólnego systemu automatycznego wykrywania pożaru za pomocą czujek punktowych należy
         wykonać oraz dokonać jej odbioru zgodnie z normą NBN S 21‑100, a sprzęt musi posiadać certyfikat zgodności z tą normą.

      5        Przy pomocy art. 158 dekretu Regionu Walonii z dnia 18 grudnia 2003 r. w sprawie turystycznych obiektów zakwaterowania (Moniteur belge z dnia 11 marca 2004 r., str. 13669) uchylono zarządzenie z dnia 24 grudnia 1990 r. w odniesieniu do Regionu Walonii. Przepisy
         zarządzenia obowiązują nadal w odniesieniu do Regionu Brukseli.

      6        Artykuł 27 zarządzenia Rządu Walonii z dnia 3 grudnia 1998 r. będącego aktem wykonawczym do dekretu z dnia 5 czerwca 1997 r.
         w sprawie zakładów opiekuńczo‑leczniczych, domów opieki i dziennych domów pomocy dla osób starszych oraz utworzenia walońskiej
         rady ds. emerytów (Moniteur belge z dnia 27 stycznia 1999 r., str. 2221, zwanego dalej „zarządzeniem z dnia 3 grudnia 1998 r.”) stanowi:

      „Normy w zakresie ochrony przeciwpożarowej i zapobiegania panice określone w załączniku I stosuje się do zakładów opiekuńczo‑leczniczych,
         domów opieki i dziennych domów pomocy dla osób starszych.

      […]”.
      7        Zgodnie z pkt 0.5 załącznika I do zarządzenia z dnia 3 grudnia 1998 r.:

      „Jeżeli na podstawie dokumentów zostanie wykazane, że wyrób spełnia wymogi niniejszego zarządzenia zgodnie z równoważnymi
         metodami testów i klasyfikacji, obowiązującymi w innym państwie członkowskim Wspólnoty Europejskiej, wyrób taki uznaje się
         za spełniający specyfikacje techniczne określone w niniejszym załączniku”.

      8        Punkt 7.7.1 tego załącznika stanowi:

      „Odbioru ogólnych systemów automatycznego wykrywania należy dokonać zgodnie z belgijską normą NBN S 21‑100 »Projektowanie
         systemów automatycznego wykrywania pożaru za pomocą czujek punktowych«. Jednakże należy skontrolować wszystkie podzespoły
         systemu (czujki, centrale, panele przekaźnikowe, siłowniki itd.)”.

      9        Norma NBN S 21‑100 określa zasady projektowania ogólnych systemów automatycznego wykrywania pożaru za pomocą czujek punktowych.

      10      Punkt 4.2 tej normy, zatytułowany „Opis”, brzmi następująco:

      „System automatycznego wykrywania pożaru składa się głównie z:
      –        czujników reagujących na jedną z cech właściwych spalaniu, zwanych czujkami,
      –        sieci drutów i kabli elektrycznych,
      –        centrali wykrywania pożaru, przeznaczonej do uruchomienia alarmu, wskazania strefy wykrycia i rodzaju zakłóceń,
      –        zasilania.
      Sprzęt ten musi odpowiadać specyfikacjom norm europejskich CEN lub normom belgijskim, a instalator oraz system muszą posiadać
         certyfikat BOSEC. Wszystkie podzespoły jednego systemu muszą ze sobą współpracować.

      Do systemu można dodawać przekaźniki, ręczne urządzenia ostrzegawcze i inne siłowniki, pod warunkiem spełnienia przez nie
         wymogów niniejszej normy.

      Zespół czujki i podstawy lub złącza powinien być wyposażony w optyczny sygnalizator alarmowy”.
      11      Zgodnie z pkt 4.3.1 tej normy, zatytułowanym „Rodzaje czujek”:

      „Wszystkie rodzaje czujek muszą być zgodne ze specyfikacjami norm belgijskich”.
      12      W pkt 4.4.6 i 4.4.8.2 normy NBN S 21‑100, zatytułowanych odpowiednio „Zasilanie energią elektryczną” i „Okablowanie” określono
         cechy wymagane dla, po pierwsze, zasilania rezerwowego oraz, po drugie, okablowania systemów automatycznego wykrywania pożaru
         za pomocą czujek punktowych.

       Stan faktyczny i postępowanie poprzedzające wniesienie skargi
      13      Dowiedziawszy się o trudnościach brytyjskiego podmiotu gospodarczego przy sprzedaży sprzętu do wykrywania pożaru w Belgii,
         pismem z dnia 21 stycznia 2003 r. Komisja skierowała do rządu belgijskiego wezwanie do usunięcia uchybienia, wzywając go do
         przedstawienia uwag na temat możliwości przywozu do tego państwa członkowskiego i sprzedaży w nim systemów automatycznego
         wykrywania pożaru za pomocą czujek punktowych.

      14      Władze belgijskie przedstawiły swoje uwagi w piśmie z dnia 9 września 2003 r.

      15      Uznawszy, że Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 28 WE, Komisja w dniu 9 lipca 2004 r.
         wydała uzasadnioną opinię, wzywając Belgię do podjęcia niezbędnych środków w celu zastosowania się do niej w terminie dwóch
         miesięcy od daty jej doręczenia

      16      Władze belgijskie udzieliły odpowiedzi na uzasadnioną opinię pismem z dnia 9 września 2004 r.

      17      Uznawszy otrzymaną od rządu belgijskiego odpowiedź za niezadowalającą, Komisja postanowiła wnieść skargę w niniejszej sprawie.

       W przedmiocie skargi
       Argumentacja stron
      18      Komisja utrzymuje, że zarządzenia z dnia 24 grudnia 1990 r. i z dnia 3 grudnia 1998 r. ograniczają swobodny przepływ systemów
         automatycznego wykrywania pożaru za pomocą czujek punktowych, legalnie wyprodukowanych lub wprowadzonych do obrotu w innym
         państwie członkowskim, niemających oznakowania CE.

      19      Wymagając spełniania normy NBN S 21‑100, przepisy belgijskie wykluczają bowiem z części rynku belgijskiego używanie przez
         obiekty zakwaterowania i domy opieki dla osób starszych omawianych systemów niezgodnych z tą normą. To mogłoby powstrzymać
         podmioty gospodarcze produkujące lub sprzedające te wyroby przed zaprezentowaniem swych wyrobów na rynku belgijskim lub zmusić
         je do ich dostosowania w celu uzyskania dostępu to tego rynku.

      20      To samo dotyczy przeciwpożarowych przepisów lokalnych, które zgodnie ze wskazaniem władz belgijskich wymagają tego, by czujki
         przeciwpożarowe spełniały normę NBN S 21‑100, a także praktyki administracyjnej służb przeciwpożarowych, które odwołują się
         do tej normy przy określaniu środków zapobiegania pożarom.

      21      Komisja podnosi również, że obowiązek spełnienia normy NBN S 21‑100 nałożony przez belgijskie przepisy skutkuje poddaniem
         tych systemów aprobacie technicznej wydawanej przez BOSEC.

      22      Zaś tego rodzaju procedura aprobaty technicznej nie tylko stanowi sama w sobie środek o skutku równoważnym z ograniczeniem
         ilościowym zakazanym na mocy art. 28 WE, lecz ograniczenie to jest tym bardziej dotkliwe z powodu nieproporcjonalnie długich
         terminów i wysokich kosztów tej procedury, a także ze względu na fakt, że BOSEC nie uwzględnia badań i kontroli przeprowadzonych
         już w innym państwie członkowskim.

      23      Królestwo Belgii nie przeczy, że do przestrzegania normy NBN S 21‑100 zobowiązują zarówno wspomniane przez Komisję przepisy,
         jak i praktyki służb przeciwpożarowych, lecz uważa, że biorąc pod uwagę projekty zmian, które były przedmiotem publicznej
         ankiety w dniach od 30 marca do 30 września 2005 r., w szczególności polegające na wykreśleniu zapisów o BOSEC jako jednostce
         certyfikującej, norma NBN S 21‑100 jest zgodna z art. 28 WE i nie stanowi już przeszkody w swobodnym przepływie systemów automatycznego
         wykrywania pożaru za pomocą czujek punktowych, legalnie wyprodukowanych lub wprowadzonych do obrotu w innym państwie członkowskim,
         niemających oznakowania CE.

      24      Ponadto władze belgijskie wskazują, że norma ta jest zgodna z normami europejskimi i nie zawiera żadnych dodatkowych wymagań
         w zakresie dostosowania lub modyfikacji wyrobów składających się na systemy automatycznego wykrywania pożaru. Kontrole wymagane
         przez tę normę nie dotyczą bowiem podzespołów systemów, lecz jedynie działania systemu jako całości.

      25      W każdym razie kontrole takie są uzasadnione względami bezpieczeństwa publicznego oraz ochrony zdrowia i życia ludzi, zwierząt
         lub roślin.

      26      W tym względzie władze belgijskie podnoszą, że zapisy normy NBN S 21‑100 mają jednakowe zastosowanie do wszystkich i że wymagane
         przez nie kontrole instalacji i systemów wykrywania pożarów są niezbędne i proporcjonalne w stosunku do zamierzonego celu.

       Ocena Trybunału
      27      Po pierwsze, jeśli chodzi o wymóg zgodności z normą NBN S 21‑100, zawarty w belgijskich przepisach i stosowany w praktyce
         administracyjnej niektórych belgijskich służb publicznych, należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem wszelkie
         uregulowania państw członkowskich dotyczące handlu, mogące bezpośrednio lub pośrednio, rzeczywiście lub potencjalnie utrudnić
         handel wewnątrz Wspólnoty należy uznać za środki o skutku równoważnym z ograniczeniami ilościowymi, zakazanymi przez art. 28 WE
         (wyrok z dnia 11 lipca 1974 r. w sprawie 8/74 Dassonville, Rec. str. 837, pkt 5 i wyrok z dnia 5 lutego 2004 r. w sprawie
         C‑270/02 Komisja przeciwko Włochom, Rec. str. I‑1559, pkt 18).

      28      Tak więc przeszkody w swobodnym przepływie towarów będące skutkiem, w braku harmonizacji przepisów prawnych, stosowania do
         towarów pochodzących z innych państw członkowskich, w których zostały one legalnie wyprodukowane lub wprowadzone do obrotu,
         przepisów określających wymagania, które takie towary muszą spełniać, nawet jeśli przepisy te mają jednakowe zastosowanie
         do wszystkich wyrobów, stanowią środki o skutku równoważnym zakazane przez art. 28 WE (wyrok z dnia 24 listopada 1993 r. w sprawach
         połączonych C‑267/91 i C‑268/91 Keck i Mithouard, Rec. str. I‑6097, pkt 15 i wyrok z dnia 16 listopada 2000 r. w sprawie C‑217/99,
         Komisja przeciwko Belgii, Rec. str. I‑10251, pkt 16).

      29      Zaś w niniejszym przypadku z samego brzmienia pkt 4.2, 4.3.1, 4.4.6 i 4.4.8.2 normy NBN S 21‑100 wynika, że zawiera ona nie
         tylko regulacje w zakresie kontroli dotyczącej działania całości instalacji systemów automatycznego wykrywania pożaru za pomocą
         czujek punktowych, lecz również specyfikacje techniczne, z którymi muszą być zgodne niektóre podzespoły tych systemów.

      30      Wynika z tego, że jeśli chodzi o sprzedaż w jednym państwie członkowskim wyrobów lub elementów legalnie wyprodukowanych i sprzedawanych
         w innym państwie członkowskim, oraz w braku harmonizacji wspólnotowej, nałożony przez regulacje belgijskie wymóg spełnienia
         normy NBN S 21‑100 może skutkować zmuszeniem podmiotów gospodarczych z innych państw członkowskich do dostosowania swoich
         urządzeń i sprzętu do wymogów norm lub przepisów technicznych państwa członkowskiego przywozu oraz do ponoszenia dodatkowych
         kosztów związanych z tym dostosowaniem (ww. wyrok w sprawie Komisja przeciwko Belgii, pkt 17; wyrok z dnia 8 maja 2003 r.
         w sprawie C‑14/02 ATRAL, Rec. str. I‑4431, pkt 63 i ww. wyrok w sprawie Komisja przeciwko Włochom, pkt 19), a nawet może zniechęcić
         ich do sprzedaży tych wyrobów w Belgii (wyrok z dnia 22 września 1988 r. w sprawie 45/87 Komisja przeciwko Irlandii, Rec.
         str. 4929, pkt 19, i ww. wyrok w sprawie Komisja przeciwko Belgii, pkt 18).

      31      W tym względzie nie można przyjąć argumentu Królestwa Belgii, że nie ma żadnej konieczności dostosowywania legalnie wyprodukowanych
         lub sprzedawanych w innych państwach członkowskich wyrobów do rynku belgijskiego, ponieważ norma NBN S 21‑100 powiela jedynie
         wymagania techniczne znajdujące się w normach europejskich serii EN‑54, gdyż jak wynika jasno zarówno z uzasadnionej opinii,
         jak i ze skargi Komisji, skarga w niniejszej sprawie dotyczy wyłącznie systemów automatycznego wykrywania pożaru za pomocą
         czujek punktowych, które nie są opatrzone oznakowaniem CE.

      32      W związku z tym, choć wymóg stosowania określonej normy krajowej, takiej jak norma NBN S 21‑100, ma jednakowe zastosowanie
         do wszystkich wyrobów, stanowi on przeszkodę w handlu wewnątrz Wspólnoty i środek o skutku równoważnym z ograniczeniem ilościowym
         w przywozie, zakazanym przez art. 28 WE.

      33      Środek taki może być uzasadniony wyłącznie jednym ze względów interesu ogólnego wymienionych w art. 30 WE lub wymogów nadrzędnych
         ustanowionych w orzecznictwie Trybunału, pod warunkiem że w obu przypadkach jest on odpowiedni do osiągnięcia zamierzonego
         celu i nie wykracza poza to, co konieczne do jego osiągnięcia (ww. wyrok w sprawie ATRAL, pkt 64 i wyrok z dnia 10 listopada
         2005 r. w sprawie C‑432/03 Komisja przeciwko Portugalii, Zb.Orz. str. I‑9665, pkt 42).

      34      Królestwo Belgii podnosi, że obowiązek spełnienia normy NBN S 21‑100 jest uzasadniony względami bezpieczeństwa publicznego
         i ochrony zdrowia i życia ludzi, zwierząt lub roślin.

      35      Zaś chociaż bezsprzeczne jest, że względy takie należą do względów, na które zgodnie z art. 30 WE państwo członkowskie może
         się powołać celem uzasadnienia takiego obowiązku, i że w braku przepisów harmonizacyjnych to do państw członkowskich należy
         decyzja co do poziomu ochrony zdrowia i życia ludzi, jaki zamierzają zapewnić (wyrok z dnia 27 czerwca 1996 r. w sprawie C‑293/94
         Brandsma, Rec. str. I‑3159, pkt 11 i ww. wyrok w sprawie Komisja przeciwko Portugalii, pkt 44), to prawdą jest również to,
         że odstępstwo od zasady swobodnego przepływu towarów może zostać uzasadnione w oparciu o ten artykuł jedynie wtedy, gdy władze
         krajowe wykażą, że jest ono niezbędne w celu osiągnięcia jednego lub kilku z wymienionych w tym artykule celów i że jest ono
         zgodne z zasadą proporcjonalności (wyrok z dnia 30 listopada 1983 r. w sprawie 227/82 Van Bennekom, Rec. str. 3883, pkt 40;
         wyrok z dnia 13 marca 1997 r. w sprawie C‑358/95 Morellato, Rec. str. I‑1431, pkt 14; ww. wyrok w sprawie ATRAL, pkt 67 i ww.
         wyrok w sprawie Komisja przeciwko Włochom, pkt 22).

      36      W tym względzie powoływaniu przez państwa członkowskie względów uzasadniających powinny towarzyszyć odpowiednie dowody lub
         analiza przydatności oraz proporcjonalności środka ograniczającego przyjętego przez to państwo, jak również precyzyjne dane
         na poparcie jego argumentów (wyrok z dnia 13 listopada 2003 r. w sprawie C‑42/02 Lindman, Rec. str. I‑13519, pkt 25; wyrok
         z dnia 18 marca 2004 r. w sprawie C‑8/02 Leichtle, Rec. str. I‑2641, pkt 45; wyrok z dnia 7 lipca 2005 r. w sprawie C‑147/03
         Komisja przeciwko Austrii, Zb.Orz. str. I‑5969, pkt 63; wyroki z dnia 16 lutego 2006 r. w sprawie C‑137/04 Rockler, Zb.Orz.
         str. I‑1441, pkt 25 i w sprawie C‑185/04 Öberg, Zb.Orz. str. I‑1453, pkt 22).

      37      W niniejszym przypadku należy stwierdzić, że brak jest wykazania tych elementów. Władze belgijskie ograniczają się bowiem
         do stwierdzenia, że obowiązek ten ma jednakowe zastosowanie do wyrobów krajowych i przywożonych i że spełnia wspomniany powyżej
         warunek, aby był niezbędny i proporcjonalny. Władze belgijskie podnoszą również jedynie, że celem normy NBN S 21‑100 jest
         kontrola prawidłowości projektu instalacji i zapewnienie właściwego działania systemu.

      38      Po drugie, jeśli chodzi o poddanie systemów automatycznego wykrywania pożaru za pomocą czujek punktowych aprobacie technicznej
         wydawanej przez BOSEC, Królestwo Belgii przedstawiło projekt zmiany normy NBN S 21‑100 polegający na wykreśleniu odniesienia
         do tej jednostki.

      39      W tym zakresie wystarczy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem istnienie uchybienia powinno być oceniane według
         stanu faktycznego w państwie członkowskim w momencie upływu terminu określonego w uzasadnionej opinii, a zmiany, które nastąpiły
         w okresie późniejszym, nie mogą być uwzględniane przez Trybunał (zob. w szczególności wyrok z dnia 17 stycznia 2002 r. w sprawie
         C‑423/00 Komisja przeciwko Belgii, Rec. str. I‑593, pkt 14 i wyrok z dnia 14 lipca 2005 r. w sprawie C‑433/03 Komisja przeciwko
         Niemcom, Zb.Orz. str. I‑6985, pkt 32).

      40      Zaś w niniejszym przypadku bezsporny jest fakt, że z chwilą upływu terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii Królestwo Belgii
         nie przyjęło projektu zmiany normy NBN S 21‑100 dotyczącej wykreślenia odniesienia do BOSEC jako jednostki certyfikującej
         dla systemów automatycznego wykrywania pożaru za pomocą czujek punktowych.

      41      Ponadto Trybunał orzekł już, że wymóg uzyskania uprzedniej aprobaty dla wyrobu, zaświadczającej o tym, że jest on odpowiedni
         do danego zastosowania, ogranicza dostęp do rynku państwa członkowskiego przywozu i należy go uznać za środek o skutku równoważnym
         z ograniczeniem ilościowym w przywozie w rozumieniu art. 28 WE (ww. wyrok w sprawie Komisja przeciwko Portugalii, pkt 41).

      42      Jeśli chodzi o nieproporcjonalny charakter tego wymagania, należy stwierdzić, że w trakcie postępowania poprzedzającego wniesienie
         skargi Królestwo Belgii przyznało, iż przynajmniej w okresie, którego dotyczy skarga w niniejszej sprawie, w ramach aprobaty
         technicznej wydawanej na podstawie normy NBN S 21‑100, w braku umowy dwustronnej z jednostką certyfikującą w państwie członkowskim
         pochodzenia wyrobu, BOSEC nie uwzględniał kontroli przeprowadzonych w tym drugim państwie członkowskim. Zaś jak podnosi Komisja,
         Królestwo Belgii nie przedstawiło danych pozwalających uznać, że zaprzestano tych praktyk.

      43      Jeśli chodzi o koszty związane z omawianą procedurą aprobaty technicznej, wystarczy stwierdzić, że jeżeli procedura ta nie
         wyklucza konieczności przeprowadzenia badań i kontroli przeprowadzonych już w państwie członkowskim pochodzenia danego wyrobu,
         koszty związane z takimi badaniami i kontrolami należy uznać za nieproporcjonalne.

      44      W związku z tym wniesioną przez Komisję skargę należy uznać za zasadną.

      45      Należy zatem stwierdzić, że wymagając, by systemy automatycznego wykrywania pożaru za pomocą czujek punktowych, legalnie wyprodukowane
         lub wprowadzone do obrotu w innym państwie członkowskim, niemające oznakowania CE:

      –        spełniały normę NBN S 21‑100,
      –        podlegały aprobacie technicznej wydawanej przez BOSEC, przy czym przeszkoda ta jest tym bardziej uciążliwa ze względu na nieproporcjonalne
         koszty wiążące się z tą aprobatą oraz

      –        poddane były badaniom i kontroli w ramach aprobaty technicznej, które zasadniczo powielają kontrole przeprowadzone już w ramach
         innych procedur w innym państwie członkowskim,

      Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 28 WE.
       W przedmiocie kosztów
      46      Zgodnie z art. 69 § 2 regulaminu kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ
         Komisja wniosła o obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania, a Królestwo Belgii przegrało sprawę, należy obciążyć
         je kosztami postępowania.

      Z powyższych względów Trybunał (czwarta izba) orzeka, co następuje:
      1)      Wymagając, by systemy automatycznego wykrywania pożaru za pomocą czujek punktowych, legalnie wyprodukowane lub wprowadzone
            do obrotu w innym państwie członkowskim, niemające oznakowania CE:
      –        spełniały belgijską normę NBN S 21‑100 dotyczącą projektowania ogólnych systemów automatycznego wykrywania pożaru za pomocą
            czujek punktowych z września 1986 r., w brzmieniu zmienionym uzupełnieniem nr 2 z sierpnia 1996 r.,
      –        podlegały aprobacie technicznej wydawanej przez BOSEC (Belgian Organisation for Security Certification), przy czym przeszkoda
            ta jest tym bardziej uciążliwa ze względu na nieproporcjonalne koszty wiążące się z tą aprobatą oraz
      –        poddane były badaniom i kontroli w ramach aprobaty technicznej, które zasadniczo powielają kontrole przeprowadzone już w ramach
            innych procedur w innym państwie członkowskim,
      Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 28 WE.
      2)      Królestwo Belgii pokrywa koszty postępowania.
      Podpisy
      * Język postępowania: francuski.