title: Sprawa T-331/16: Wyrok Sądu z dnia 26 października 2017 r. – Hello Media Group/EUIPO – Hola (#hello media group) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego #hello media group — Wcześniejsze, graficzne i słowny, unijne znaki towarowe HELLO! — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}

text:
               11.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 424/31

         Wyrok Sądu z dnia 26 października 2017 r. – Hello Media Group/EUIPO – Hola (#hello media group)
   (Sprawa T-331/16) (1)

   ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego #hello media group - Wcześniejsze, graficzne i słowny, unijne znaki towarowe HELLO! - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]})
   (2017/C 424/44)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Hello Media Group, SL (Madryt, Hiszpania), dopuszczona do wstąpienia do sprawy w miejsce Hello Media, SL (przedstawiciel: adwokat A. Alejos Cutuli)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Hola, SL (Madryt) (przedstawiciel: adwokat F. Arroyo Álvarez de Toledo)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 kwietnia 2016 r. (sprawa R 2012/2015-2), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Hola a Hello Media.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Hello Media Group, SL zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 296 z 16.8.2016


title: Sprawa C-534/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 11 września 2017 r. – Ursula Kaufmann i Viktor Schay / TUIfly GmbH

text:
               11.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 424/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 11 września 2017 r. – Ursula Kaufmann i Viktor Schay / TUIfly GmbH
   (Sprawa C-534/17)
   (2017/C 424/30)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Hannover

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Ursula Kaufmann, Viktor Schay

      Strona pozwana: TUIfly GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 261/2004 (1) w świetle motywu 15 tegoż rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że obsługujący przewoźnik lotniczy może wyłącznie zwolnić się z obowiązku wypłaty odszkodowania, powołując się na takie nadzwyczajne okoliczności, które zaistniały dopiero w dniu lotu, czy też nadzwyczajne okoliczności, które zaistniały już w przededniu, mogą także uzasadniać odwołanie lub duże opóźnienie lotu w dniu następnym?

               2)

               W razie gdy nadzwyczajne okoliczności, które zaistniały już w przededniu, mogą także uzasadniać odwołanie lub duże opóźnienie lotu w dniu następnym, czy art. 5 ust. 3 rozporządzenia 261/2004 należy interpretować w ten sposób, że przewoźnik lotniczy w ramach racjonalnych środków, które powinien podjąć, by uniknąć nadzwyczajnych okoliczności, jest zobowiązany przedsiębrać już z góry stosowne środki w celu zaradzenia takim ewentualnościom, a w każdym razie w swoim macierzystym porcie lotniczym pozostawiać do dyspozycji w odpowiednim zakresie także samoloty zastępcze?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1).


title: Sprawa T-727/16: Wyrok Sądu z dnia 21 lutego 2018 r. – Repower / EUIPO – repowermap.org (REPOWER) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Decyzja izby odwoławczej uchylająca decyzję wcześniejszą — Artykuł 80 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 103 rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Zasada ogólna prawa zezwalająca na cofnięcie aktu administracyjnego niezgodnego z prawem}

text:
               9.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 123/17

         Wyrok Sądu z dnia 21 lutego 2018 r. – Repower / EUIPO – repowermap.org (REPOWER)
   (Sprawa T-727/16) (1)

   ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Decyzja izby odwoławczej uchylająca decyzję wcześniejszą - Artykuł 80 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 103 rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Zasada ogólna prawa zezwalająca na cofnięcie aktu administracyjnego niezgodnego z prawem})
   (2018/C 123/23)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Repower AG (Brusio, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci R. Kunz-Hallstein i H.P. Kunz Hallstein)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: repowermap.org (Berno, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat P. González-Bueno Catalán de Ocón)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 sierpnia 2016 r. [sprawa R 2311/2014-5 (REV)] dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między repowermap.org a Repower.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez repowermap.org i Repower.

      (1)  Dz.U. C 462 z 12.12.2016.


title: Sprawa C-703/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Wien (Austria) w dniu 15 grudnia 2017 r. – Adelheid Krah / Universität Wien

text:
               9.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 123/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Wien (Austria) w dniu 15 grudnia 2017 r. – Adelheid Krah / Universität Wien
   (Sprawa C-703/17)
   (2018/C 123/10)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberlandesgericht Wien

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Adelheid Krah

      Strona pozwana: Universität Wien

      Pytania prejudycjalne

   Pytanie pierwsze:
   Czy prawo Unii, w szczególności art. 45 TFUE, art. 7 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 492/2011 (1) z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Unii i art. 20 i 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ono regulacji, zgodnie z którą dotychczasowe, istotne z zawodowego punktu widzenia okresy zatrudnienia członka kadry dydaktycznej Uniwersytetu Wiedeńskiego niezależnie od tego, czy chodzi o okresy zatrudnienia na Uniwersytecie Wiedeńskim, czy na innym krajowym lub zagranicznym uniwersytecie lub w podobnej instytucji, podlegają zaliczeniu tylko do łącznego wymiaru trzech lub czterech lat?
   Pytanie drugie:
   Czy system wynagrodzeń, który nie przewiduje pełnego zaliczenia dotychczasowych, istotnych z zawodowego punktu widzenia okresów zatrudnienia, ale równocześnie uzależnia wyższe wynagrodzenie od okresu zatrudnienia u tego samego pracodawcy, nie sprzeciwia się swobodzie przepływu pracowników wyrażonej w art. 45 ust. 2 TFUE i art. 7 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 492/2011 z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Unii?

      (1)  Dz.U. 2011, L 141, s. 1.


title: Wyrok Trybunału z dnia 21 grudnia 2017 r. w sprawie E-5/17 – Merck Sharp & Dohme Corp. przeciwko Islandzkiemu Urzędowi Patentowemu (Einkaleyfastofan) (Rozporządzenie (EWG) nr 1768/92 – Produkty lecznicze – Dodatkowe świadectwo ochronne – Świadectwo ujemnego okresu ważności)

text:
               12.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 130/3

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 21 grudnia 2017 r.
   w sprawie E-5/17
   Merck Sharp & Dohme Corp. przeciwko Islandzkiemu Urzędowi Patentowemu (Einkaleyfastofan)

      (Rozporządzenie (EWG) nr 1768/92 – Produkty lecznicze – Dodatkowe świadectwo ochronne – Świadectwo ujemnego okresu ważności)

   (2018/C 130/03)
   W sprawie E-5/17 Merck Sharp & Dohme Corp. przeciwko Islandzkiemu Urzędowi Patentowemu (Einkaleyfastofan) – WNIOSEK skierowany do Trybunału na mocy art. 34 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości złożony przez Sąd Najwyższy Islandii (Hæstiréttur Íslands) dotyczący wykładni rozporządzenia Rady (EWG) nr 1768/92 z dnia 18 czerwca 1992 r. dotyczącego stworzenia dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes) oraz Per Christiansen (sędzia sprawozdawca) i Páll Hreinsson (sędzia), wydał w dniu 21 grudnia 2017 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
   Rozporządzenie (EWG) nr 1768/92 zezwala na wydanie dodatkowego świadectwa ochronnego, w sytuacji gdy okres, który upłynął między datą dokonania zgłoszenia patentu podstawowego a datą pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu w EOG, jest krótszy niż pięć lat. Fakt, że decyzja Wspólnego Komitetu uwzględniająca rozporządzenie (WE) nr 1901/2006 oraz rozporządzenie (WE) nr 469/2009 nie weszła w życie, nie ma wpływu na wynik.


title: Sprawa T-97/18: Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2018 r. – DeepMind Technologies / EUIPO (STREAMS)

text:
               16.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/33

         Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2018 r. – DeepMind Technologies / EUIPO (STREAMS)
   (Sprawa T-97/18)
   (2018/C 134/47)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: DeepMind Technologies Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: T. St Quintin, barrister, K. Gilbert oraz G. Lodge, solicitors)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „STREAMS” – zgłoszenie nr 15 166 176

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 listopada 2017 r. w sprawie R 35/2017-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zmianę zaskarżonej decyzji, jako że narusza ona art. 7 rozporządzenia nr 2017/1001; ewentualnie,

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji na tej samej podstawie;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 rozporządzenia nr 2017/1001;


title: Sprawa C-103/16: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 22 lutego 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Cataluña – Hiszpania) – Jessica Porras Guisado / Bankia SA i in. [Odesłanie prejudycjalne — Polityka społeczna — Dyrektywa 92/85/EWG — Środki służące wspieraniu poprawy w miejscu pracy bezpieczeństwa i zdrowia pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, i pracownic karmiących piersią — Artykuł 2 lit. a) — Artykuł 10 pkt 1 – 3 — Zakaz dokonywania zwolnień z pracy pracownic w okresie od początku ciąży do końca urlopu macierzyńskiego — Zakres stosowania — Szczególne przyczyny niezwiązane ze stanem danej pracownicy — Dyrektywa 98/59/WE — Zwolnienia grupowe — Artykuł 1 ust. 1 lit. a) — Powody niezwiązane z poszczególnym pracownikiem — Pracownica ciężarna zwolniona z pracy w ramach zwolnienia grupowego — Uzasadnienie zwolnienia z pracy — Pierwszeństwo zachowania zatrudnienia pracownicy — Pierwszeństwo zmiany zaszeregowania]

text:
               16.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/3

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 22 lutego 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Cataluña – Hiszpania) – Jessica Porras Guisado / Bankia SA i in.
   (Sprawa C-103/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Dyrektywa 92/85/EWG - Środki służące wspieraniu poprawy w miejscu pracy bezpieczeństwa i zdrowia pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, i pracownic karmiących piersią - Artykuł 2 lit. a) - Artykuł 10 pkt 1 – 3 - Zakaz dokonywania zwolnień z pracy pracownic w okresie od początku ciąży do końca urlopu macierzyńskiego - Zakres stosowania - Szczególne przyczyny niezwiązane ze stanem danej pracownicy - Dyrektywa 98/59/WE - Zwolnienia grupowe - Artykuł 1 ust. 1 lit. a) - Powody niezwiązane z poszczególnym pracownikiem - Pracownica ciężarna zwolniona z pracy w ramach zwolnienia grupowego - Uzasadnienie zwolnienia z pracy - Pierwszeństwo zachowania zatrudnienia pracownicy - Pierwszeństwo zmiany zaszeregowania])
   (2018/C 134/04)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Superior de Justicia de Cataluña

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Jessica Porras Guisado

      Strona pozwana: Bankia SA, Sección Sindical de Bankia de CCOO, Sección Sindical de Bankia de UGT, Sección Sindical de Bankia de ACCAM, Sección Sindical de Bankia de SATE, Sección Sindical de Bankia de CSICA, Fondo de Garantía Salarial (Fogasa)
   przy udziale: Ministerio Fiscal

      Sentencja

               1)

               Artykuł 10 pkt 1 dyrektywy Rady 92/85/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie wprowadzenia środków służących wspieraniu poprawy w miejscu pracy bezpieczeństwa i zdrowia pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, i pracownic karmiących piersią (dziesiątej dyrektywy szczegółowej w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym pozwalającym na zwolnienie pracownicy w ciąży ze względu na zwolnienie grupowe w rozumieniu art. 1 pkt 1 lit. a) dyrektywy Rady 98/59/WE z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych.

               2)

               Artykuł 10 pkt 2 dyrektywy 92/85 należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym pozwalającym pracodawcy na zwolnienie z pracy pracownicy w ciąży w ramach zwolnienia grupowego, nie wskazując powodów innych niż te, które uzasadniają to zwolnienie grupowe, o ile zostaną wskazane obiektywne kryteria uwzględnione w celu wskazania pracowników, którzy mają zostać zwolnieni.

               3)

               Artykuł 10 pkt 1 dyrektywy 92/85 należy interpretować w ten sposób, że przepis ten stoi na przeszkodzie przepisom krajowym, które nie zakazują co do zasady zwolnienia z pracy pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, lub pracownic karmiących piersią tytułem ochrony prewencyjnej, a przewiduje wyłącznie nieważność tego zwolnienia, w przypadku gdy jest ono niezgodne z prawem, tytułem ochrony reparacyjnej.

               4)

               Artykuł 10 pkt 1 dyrektywy 92/85 należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym, które w ramach zwolnienia grupowego w rozumieniu dyrektywy 98/59 nie przewidują ani pierwszeństwa zachowania zatrudnienia ani pierwszeństwa zmiany zaszeregowania mających zastosowanie przed tym zwolnieniem w odniesieniu do pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, lub pracownic karmiących piersią, nie wykluczając jednak możliwości zagwarantowania przez państwa członkowskie pracownicom w ciąży, pracownicom, które niedawno rodziły, lub pracownicom karmiącym piersią szerszej ochrony.

      (1)  Dz.U. C 165 z 10.05.2016.


title: Sprawa C-658/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Gorzowie Wielkopolskim (Polska) w dniu 24 listopada 2017 r. – WB

text:
               16.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Gorzowie Wielkopolskim (Polska) w dniu 24 listopada 2017 r. – WB
   (Sprawa C-658/17)
   (2018/C 134/16)
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Sąd Okręgowy w Gorzowie Wielkopolskim

      Wnioskodawca w postępowaniu głównym

   WB

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 46 ust. 3 lit. b w zw. z art, 39 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 650/2012 z 4 lipca 2012 r. w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń, przyjmowania i wykonywania dokumentów urzędowych dotyczących dziedziczenia oraz w sprawie ustanowienia europejskiego poświadczenia spadkowego (1) należy rozumieć w ten sposób, że wydanie zaświadczenia dotyczącego orzeczenia w sprawie spadkowej, którego wzór stanowi załącznik numer 1 do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 1329/2014 z dnia 9 grudnia 2014 r. ustanawiające formularze, o których mowa w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 650/2012 (2), jest dopuszczalne także w odniesieniu do orzeczeń, które potwierdzają status spadkobiercy, ale nie podlegają (nawet w części) wykonalności?

               2)

               Czy art. 3 ust. 1 lit. g rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 650/2012 należy interpretować w ten sposób, że akt poświadczenia dziedziczenia sporządzany przez notariusza zgodnie z niespornym wnioskiem wszystkich uczestników postępowania poświadczeniowego, który wywiera skutki prawne prawomocnego postanowienia sądu o stwierdzeniu nabycia spadku – taki jak akt poświadczenia dziedziczenia sporządzany przez notariusza polskiego – stanowi orzeczenie w rozumieniu tego przepisu?,
               a co za tym idzie,
               czy art. 3 ust. 2 zd. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 650/2012 należy rozumieć w ten sposób, że notariusza sporządzającego tego rodzaju akt poświadczenia dziedziczenia należy uznać za sąd w rozumieniu ostatnio powołanego przepisu?

               3)

               Czy art. 3 ust. 2 zd. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 650/2012 należy interpretować w ten sposób, że powiadomienie dokonywane przez państwo członkowskie zgodnie z art. 79 rozporządzenia ma walor informacyjny i nie jest warunkiem uznania przedstawiciela zawodu prawniczego właściwego w sprawach spadkowych, który wykonuje funkcje sądowe za sąd w rozumieniu art. 3 ust. 2 zd. l rozporządzenia, jeśli spełnia on warunki wynikające z ostatnio powołanego przepisu?

               4)

               W razie negatywnej odpowiedzi na pytanie 1, 2 lub 3: czy art. 3 ust. 1 lit. i rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 650/2012 należy rozumieć w ten sposób, że uznanie krajowego instrumentu proceduralnego poświadczającego status spadkobiercy, takiego jak polski akt poświadczenia dziedziczenia, za orzeczenie w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. g rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 650/2012 wyklucza jego uznanie za dokument urzędowy?

               5)

               W razie pozytywnej odpowiedzi na pytanie 4: czy art. 3 ust. 1 lit. i rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 650/2012 należy interpretować w ten sposób, że akt poświadczenia dziedziczenia sporządzany przez notariusza zgodnie z niespornym wnioskiem wszystkich uczestników postępowania poświadczeniowego – taki jak akt poświadczenia dziedziczenia sporządzany przez notariusza polskiego – stanowi dokument urzędowy w rozumieniu tego przepisu?

      (1)  Dz.U. L 201, s. 107.

      (2)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 1329/2014 z dnia 9 grudnia 2014 r. ustanawiające formularze, o których mowa w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 650/2012 w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń, przyjmowania i wykonywania dokumentów urzędowych dotyczących dziedziczenia oraz w sprawie ustanowienia europejskiego poświadczenia spadkowego; Dz.U. L 359, s. 30.


title: Sprawa C-326/16 P: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 21 lutego 2018 r. – LL / Parlament Europejski (Odwołanie — Skarga o stwierdzenie nieważności — Artykuł 263 akapit szósty TFUE — Dopuszczalność — Termin do wniesienia skargi — Obliczanie — Były członek Parlamentu Europejskiego — Decyzja dotycząca odzyskania dodatków na zatrudnienie asystentów parlamentarnych — Przepisy wykonawcze do statutu posła do Parlamentu — Artykuł 72 — Postępowanie zażaleniowe w ramach Parlamentu — Doręczenie niekorzystnej decyzji — Nieodebranie listu poleconego przez adresata)

text:
               16.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/4

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 21 lutego 2018 r. – LL / Parlament Europejski
   (Sprawa C-326/16 P) (1)

   ((Odwołanie - Skarga o stwierdzenie nieważności - Artykuł 263 akapit szósty TFUE - Dopuszczalność - Termin do wniesienia skargi - Obliczanie - Były członek Parlamentu Europejskiego - Decyzja dotycząca odzyskania dodatków na zatrudnienie asystentów parlamentarnych - Przepisy wykonawcze do statutu posła do Parlamentu - Artykuł 72 - Postępowanie zażaleniowe w ramach Parlamentu - Doręczenie niekorzystnej decyzji - Nieodebranie listu poleconego przez adresata))
   (2018/C 134/05)
   Język postępowania: litewski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: LL (przedstawiciel: J. Petrulionis, advokatas)

      Druga strona postępowania: Parlament Europejski (przedstawiciele: G. Corstens i S. Toliušis, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Postanowienie Sądu Unii Europejskiej z dnia 19 kwietnia 2016 r., LL/Parlament (T-615/15, niepublikowane, EU:T:2016:432) zostaje uchylone.

               2)

               Sprawa zostaje przekazana Sądowi Unii Europejskiej w celu wydania orzeczenia co do istoty sprawy.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 343 z 19.9.2016.


title: Sprawa T-764/17: Skarga wniesiona w dniu 22 listopada 2017 r. – Autoridad Portuaria de Vigo / Komisja

text:
               16.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/21

         Skarga wniesiona w dniu 22 listopada 2017 r. – Autoridad Portuaria de Vigo / Komisja
   (Sprawa T-764/17)
   (2018/C 134/29)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Autoridad Portuaria de Vigo (Vigo, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. Costas Alonso)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności sprostowania do rozporządzenia (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. 2004, L 139, s. 55), opublikowanego w
                     Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej L 243 z dnia 21 września 2017 r.
                  ;

               —

               stwierdzenie nieważności sprostowania do rozporządzenia (WE) nr 854/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi (Dz.U. 2004, L 139, s. 206), opublikowanego w
                     Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej L 243 z dnia 21 września 2017 r.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi, że:

               1.

               Należy zwrócić uwagę na dorozumiane przyzwolenie Komisji na odmienne stosowanie norm dotyczących przywozu produktów pochodzenia zwierzęcego przez państwa członkowskie w konkretnych przypadkach, takich jak kontenery mrożonych produktów rybnych pochodzące z Chin, co ma negatywne skutki dla uczciwej konkurencji między państwami członkowskimi.

               2.

               Największy problemu stwierdzono w odniesieniu do przywozu produktów pochodzenia zwierzęcego i wymogu tzw. „podwójnego wykazu” statków, które dostarczają zakłady z państw trzecich.

               3.

               Podmiot prowadzący przedsiębiorstwo z branży spożywczej, który sprowadza produkty pochodzenia wierzącego pochodzące spoza Wspólnoty może dokonywać przywozu produktów rybnych z państwa trzeciego jedynie jeżeli w wykazie znajduje się zarówno dane państwo trzecie, z którego wysyłane są produkty, jak i zakład, z którego wysłano produkty i w którym produkty zostały pozyskane lub przygotowane.


title: Sprawa T-98/18: Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2018 r. – Multifit Tiernahrungs GmbH / EUIPO (MULTIFIT)

text:
               16.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/33

         Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2018 r. – Multifit Tiernahrungs GmbH / EUIPO (MULTIFIT)
   (Sprawa T-98/18)
   (2018/C 134/48)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Multifit Tiernahrungs GmbH (Krefeld, Niemcy) (przedstawiciele: N. Weber i L. Thiel)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „MULTIFIT” – zgłoszenie nr 15 996 291

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 listopada 2017 r. w sprawie R 846/2017-1

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 2017/1001.


title: Sprawa T-99/18: Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2018 r. – Stamatopoulos / ENISA

text:
               16.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/34

         Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2018 r. – Stamatopoulos / ENISA
   (Sprawa T-99/18)
   (2018/C 134/49)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Grigorios Stamatopoulos (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: adwokat S. Pappas)

      Strona pozwana: Agencja Unii Europejskiej ds. Bezpieczeństwa Sieci i Informacji (ENISA)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji kadr ENISA z dnia 25 lipca 2017 r. o odrzuceniu zgłoszenia skarżącego na stanowisko Head of Finance and Procurement (kierownik ds. finansów i zamówień) w ENISA, złożonego w odpowiedzi na ogłoszenie o naborze „ENISA-TA16-AD-2017-03”, po to, by agencja ponownie przeprowadziła ocenę kandydatury skarżącego w rzetelny i przejrzysty sposób;

               —

               zasądzenie od pozwanej zadośćuczynienia za doznaną przez skarżącego krzywdę z tytułu niezgodnego z prawem działania powodującego wadliwość zaskarżonej decyzji, w kwocie co najmniej 5 000 EUR oraz

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania poniesionymi przez nią samą i przez skarżącego.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               W pierwszym zarzucie skarżący podnosi, że zaskarżona decyzja narusza ciążący na pozwanej obowiązek uzasadnienia, gdyż brak jest w niej wystarczającego uzasadnienia odrzucenia jego kandydatury. Choć ENISA podała skarżącemu ilość punktów, które otrzymał za każde kryterium selekcji oraz łączną punktację, ocena wszystkich kandydatów była z natury porównawcza, a więc przyznawane poszczególnym zgłaszającym się punkty były wynikiem takiej analizy porównawczej. Skarżący podnosi zatem, że z uwagi na to, iż ENISA nie podała mu konkretnego uzasadnienia punktów przyznanych mu w każdym z kryteriów, w tym względnych atutów wybranych kandydatów, którzy przeszli do etapu rozmów i testów, nie podała wystarczającego uzasadnienia, które pozwoliłoby skarżącemu ocenić, czy niekorzystna dla niego decyzja jest zasadna i czy stosowne jest wystąpienie ze skargą do Sądu, a po drugie, pozwoliłoby Sądowi na dokonanie kontroli zgodności z prawem tej decyzji.

               2.

               W drugim zarzucie skarżący podnosi, że ocena komisji ds. naboru dotycząca jego zdolności była obarczona oczywistym błędem w ocenie, zwłaszcza przy ocenie kryteriów selekcji: „wysoki poziom zdolności organizacyjnych, dokładności i zdolności analizowania, zestawiania i streszczania złożonych informacji finansowych”; „Bardzo dobre umiejętności negocjacyjne i w zakresie rozwiązywania problemów”; „Duża zdolność do zarządzania ludźmi i konfliktami”; „Bardzo dobra umiejętność komunikacji w języku angielskim w mowie i w piśmie”; „Umiejętność utrzymania wydajności w warunkach znacznego obciążenia pracą i konsekwentnego dotrzymywania programowych terminów bez względu na zmiany w środowisku pracy”.

               3.

               W trzecim zarzucie skarżący podnosi, że zaskarżona decyzja narusza zasady równego traktowania i przejrzystości. Próg przejścia kandydatów do etapu rozmów i testów został ustalony przez komisję ds. naboru arbitralnie i niezgodnie z prawem. Skarżący podnosi, że ogłoszenie o naborze nie zawierało żadnych warunków określających, kiedy zostanie określony ten próg i jakie kryteria komisja ds. nabory weźmie pod uwagę przy jego ustalaniu. Komisji ds. naboru nie podała więc żadnego uzasadnienia, w jaki sposób określiła jego poziom, a poinformowała o nim kandydatów dopiero po zakończeniu oceny.

               4.

               Wreszcie, w świetle powyższych niezgodnych z prawem działań, skarżący wnosi o zadośćuczynienie za krzywdę, której doznał uczestnicząc w wadliwym i niezgodnym z prawem postępowaniu oraz z powodu braku uzasadnienia odrzucenia go, co można uznać wyłącznie za całkowity brak szacunku do niego i lekceważenie jego prawa do rzetelnej administracji.


title: Sprawa T-77/18: Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2018 r. – VE / ESMA

text:
               16.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/26

         Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2018 r. – VE / ESMA
   (Sprawa T-77/18)
   (2018/C 134/37)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: VE (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i N. Flandin)

      Strona pozwana: Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych (ESMA)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że skarga jest dopuszczalna i zasadna;

               —

               stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny strony skarżącej za 2016 r. w zakresie, w jakim wyniki pracy skarżącego oceniono jako „niezadowalające”;

               —

               jednocześnie, o ile jest to niezbędne, stwierdzenie nieważności decyzji ESMA z dnia 6 listopada 2017 r. oddalającej zażalenie strony skarżącej;

               —

               przyznanie zadośćuczynienia z doznaną przez stronę skarżącą krzywdę, szacowaną ex aequo et bono na 10 000 EUR oraz

               —

               obciążenie kosztami poniesionymi przez adwokatów niniejszej instancji.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut niezgodności z prawem ze względu na to, że ESMA przyjęła podręcznik ws. oceny nie przedłożywszy go wcześniej komitetowi pracowniczemu zgodnie z art. 110 regulaminu pracowniczego.

               2.

               Naruszenie art. 43 ust. 1 regulaminu pracowniczego i podręcznika ws. oceny poprzez popełnienie przez pozwaną szeregu oczywistych błędów w ocenie:

                           —

                           oczywiste błędy w ocenie dotyczące głównych zadań strony skarżącej w odniesieniu do kryterium „Wydajność”, „Umiejętności” i „Zachowanie” oraz

                           —

                           w odniesieniu do błędów w ocenie popełnionych przez pozwaną w zakresie innych zadań strony skarżącej.

               3.

               Naruszenie obowiązku staranności i dobrej administracji w odniesieniu do problemów zdrowotnych strony skarżącej oraz braku udzielenia jej porad i niekorzystnych warunków pracy oraz braku właściwego szkolenia.


title: Sprawa C-396/16: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 22 lutego 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrhovno sodišče Republike Slovenije – Słowenia) – T – 2, družba za ustvarjanje, razvoj in trženje elektronskih komunikacij in opreme, d.o.o. (w upadłości) / Republika Slovenija [Odesłanie prejudycjalne — Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuły 184 i 185 — Korekta odliczenia podatku naliczonego — Zmiana czynników uwzględnianych przy określaniu odliczenia — Pojęcie „transakcji całkowicie lub częściowo niezapłaconych” — Wpływ postanowienia zatwierdzającego układ z wierzycielami korzystającego z powagi rzeczy osądzonej]

text:
               16.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/7

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 22 lutego 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrhovno sodišče Republike Slovenije – Słowenia) – T – 2, družba za ustvarjanje, razvoj in trženje elektronskih komunikacij in opreme, d.o.o. (w upadłości) / Republika Slovenija
   (Sprawa C-396/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuły 184 i 185 - Korekta odliczenia podatku naliczonego - Zmiana czynników uwzględnianych przy określaniu odliczenia - Pojęcie „transakcji całkowicie lub częściowo niezapłaconych” - Wpływ postanowienia zatwierdzającego układ z wierzycielami korzystającego z powagi rzeczy osądzonej])
   (2018/C 134/08)
   Język postępowania: słoweński

      Sąd odsyłający

   Vrhovno sodišče Republike Slovenije

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: T – 2, družba za ustvarjanje, razvoj in trženje elektronskih komunikacij in opreme, d.o.o. (w upadłości)

      Strona pozwana: Republika Slovenija

      Sentencja

               1)

               Artykuł 185 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że zmniejszenie zobowiązań dłużnika wynikające z prawomocnie zatwierdzonego układu z wierzycielami stanowi zmianę czynników uwzględnianych przy określaniu kwoty odliczenia w rozumieniu tego przepisu.

               2)

               Artykuł 185 ust. 2 akapit pierwszy dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że zmniejszenie zobowiązań dłużnika wynikające z prawomocnie zatwierdzonego układu z wierzycielami nie stanowi przypadku transakcji całkowicie lub częściowo niezapłaconej, która nie uprawnia do korekty wstępnego odliczenia, jeśli owo zmniejszenie jest ostateczne, czego zbadanie należy jednak do sądu odsyłającego.

               3)

               Artykuł 185 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że aby zastosować uprawnienie przewidziane w tym przepisie, państwo członkowskie nie jest zobowiązane do szczegółowego uregulowania obowiązku korekty odliczenia w przypadku transakcji całkowicie lub częściowo niezapłaconych.

      (1)  Dz.U. C 335 z 12.9.2016.


title: Sprawa C-698/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 10 października 2017 r. w sprawie T-211/14 RENV, Toni Klement / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), wniesione w dniu 13 grudnia 2017 r. przez Toniego Klementa

text:
               16.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/13

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 10 października 2017 r. w sprawie T-211/14 RENV, Toni Klement / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), wniesione w dniu 13 grudnia 2017 r. przez Toniego Klementa
   (Sprawa C-698/17 P)
   (2018/C 134/17)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Toni Klement (przedstawiciel: J. Weiser, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 10 października 2017 r. wydanego w sprawie T-211/14 RENV; oraz

               —

               obciążenie Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie co do istoty wskazuje w odwołaniu trzy zarzuty.
   W zarzucie pierwszym wnoszący odwołanie twierdzi, że uzasadnienie dotyczące stwierdzenia, iż rozpatrywany trójwymiarowy znak towarowy ma charakter odróżniający, jest nieodpowiednie. Zaskarżony wyrok nie zawiera uzasadnienia dotyczącego tego, z jakiego powodu sporny trójwymiarowy znak towarowy ma szczególnie wysoki charakter odróżniający, ponieważ jego kształt wynika wyłącznie z wymagań technicznych. I tak uzasadnienie wyroku nie jest jasne ani zrozumiałe w odniesieniu do istotnej kwestii, w związku z czym naruszono prawo.
   W zarzucie drugim wnoszący odwołanie twierdzi, że wskazane w zaskarżonym wyroku uzasadnienie dotyczące charakteru odróżniającego spornego znaku towarowego, przy zastosowaniu dodanego elementu słownego „Bullerjan”, jest sprzeczne i nieodpowiednie. W zaskarżonym wyroku nie wskazano żadnego uzasadnienia dotyczącego stopnia charakteru odróżniającego, jaki Sąd nadał dodanemu elementowi słownemu. Bez stwierdzenia, czy dodany element słowny ma charakter odróżniający, nie można stwierdzić, czy element ten wywiera wpływ na charakter odróżniający spornego znaku towarowego. Poza tym zaskarżony wyrok zawiera sprzeczności w tym względzie. I tak z jednej strony Sąd przyjął, że element ułatwia określenie pochodzenia handlowego towarów, lecz z drugiej strony stwierdził on, że element nie wywiera wpływu na charakter odróżniający rozpatrywanego trójwymiarowego znaku towarowego. Zdaniem wnoszącego odwołanie twierdzenia, że element słowny ułatwia określenie pochodzenia handlowego towarów i że nie wywiera to wpływu na charakter odróżniający, są wzajemnie sprzeczne.
   W zarzucie trzecim wnoszący odwołanie twierdzi, że zastosowano błędne kryterium prawne w celu określenia charakteru odróżniającego rozpatrywanego trójwymiarowego znaku towarowego. Aby określić stopień charakteru odróżniającego spornego trójwymiarowego znaku towarowego, chroniony kształt należało porównać z kształtami dostępnymi w obrocie. Sąd nie oparł natomiast uzasadnienia na kształtach dostępnych w obrocie, lecz na „kształcie piekarnika w ogóle”. Jednakże taki przeciętny kształt piekarnika nie istnieje.


title: Sprawa T-79/18: Skarga wniesiona w dniu 9 lutego 2018 r. – Bekat / EUIPO – Borbet (ARBET)

text:
               16.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/27

         Skarga wniesiona w dniu 9 lutego 2018 r. – Bekat / EUIPO – Borbet (ARBET)
   (Sprawa T-79/18)
   (2018/C 134/38)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Arif Oliver Bekat (Esslingen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat P. Kohl)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Borbet GmbH (Hallenberg, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „ARBET” – zgłoszenie nr 14 320 915

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 grudnia 2017 r. w sprawie R 1117/2017-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i oddalenie odwołania interwenienta z dnia 26 maja 2017 r. od decyzji Wydziału Sprzeciwów z dnia 30 marca 2017 r.;

               —

               obciążenie interwenienta kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w toku postępowania odwoławczego.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001.


title: Sprawy połączone C-398/16 i C-399/16: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 22 lutego 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – X BV (C-398/16), X NV (C-399/16) / Staatssecretaris van Financiën (Odesłanie prejudycjalne — Artykuły 49 i 54 TFUE — Swoboda przedsiębiorczości — Przepisy podatkowe — Podatek dochodowy od osób prawnych — Korzyści związane z utworzeniem jednego podmiotu podatkowego — Wykluczenie grup transgranicznych)

text:
               16.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/7

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 22 lutego 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – X BV (C-398/16), X NV (C-399/16) / Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawy połączone C-398/16 i C-399/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuły 49 i 54 TFUE - Swoboda przedsiębiorczości - Przepisy podatkowe - Podatek dochodowy od osób prawnych - Korzyści związane z utworzeniem jednego podmiotu podatkowego - Wykluczenie grup transgranicznych))
   (2018/C 134/09)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: X BV (C-398/16), X NV (C-399/16)

      Strona przeciwna: Staatssecretaris van Financiën

      Sentencja

               1)

               Artykuły 49 i 54 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym, takim jak przepisy w postępowaniu głównym, zgodnie z którymi spółka dominująca z siedzibą w państwie członkowskim nie ma prawa do odliczenia odsetek od pożyczki zaciągniętej u spółki powiązanej w celu sfinansowania wkładu kapitałowego do spółki zależnej z siedzibą w innym państwie członkowskim, podczas gdy wówczas, gdyby spółka zależna miała siedzibę w tym samym państwie członkowskim, spółka dominująca mogłaby skorzystać z owego odliczenia, tworząc z nią zintegrowany podmiot podatkowy.

               2)

               Artykuły 49 i 54 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym, takim jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, wedle których spółka dominująca mająca siedzibę w danym państwie członkowskim nie może odliczyć od swych zysków strat wynikających ze zmiany kursu wymiany walut w związku z wartością jej udziałów w spółce zależnej mającej siedzibę w innym państwie członkowskim, gdy te same przepisy nie obciążają podatkiem symetrycznie zysków wynikających z owych zmian kursu.

      (1)  Dz.U. C 371 z 10.10.2016.


title: Sprawa C-727/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach (Polska) w dniu 29 grudnia 2017 r. – ECO-WIND Construction S.A. z siedzibą w Warszawie przeciwko Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w Kielcach

text:
               16.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach (Polska) w dniu 29 grudnia 2017 r. – ECO-WIND Construction S.A. z siedzibą w Warszawie przeciwko Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w Kielcach
   (Sprawa C-727/17)
   (2018/C 134/19)
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: ECO-WIND Construction S.A. z siedzibą w Warszawie

      Organ administracji publicznej: Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przepis art. 1 ust. 1 lit. f) Dyrektywy (UE) nr 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 września 2015 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (1), należy interpretować w ten sposób, że do „przepisów technicznych”, których projekt powinien zostać przekazany Komisji zgodnie z art. 5 ust. 1 wymienionej dyrektywy, należy przepis ustawowy, który wprowadza ograniczenie lokalizowania elektrowni wiatrowych poprzez takie ustanowienie minimalnej odległości ich usytuowania od budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, że ma być ona równa lub większa od dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowych mierzonej od poziomu gruntu do najwyższego punktu budowli, wliczając elementy techniczne, w szczególności wirnik wraz z łopatami?

               2)

               Czy przepis art. 15 ust. 2 lit. a) Dyrektywy nr 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym (2) powinien być interpretowany w ten sposób, że do przepisów, które uzależniają podejmowanie lub prowadzenie działalności usługowej od terytorialnego ograniczenia zwłaszcza w postaci limitów ustalonych w związku z minimalną odległością geograficzną pomiędzy usługodawcami, o których państwo członkowskie powiadamia Komisję zgodnie z art. 15 ust. 7 wymienionej dyrektywy, należy przepis ustawowy, który wprowadza ograniczenie lokalizowania elektrowni wiatrowych poprzez takie ustanowienie minimalnej odległości ich usytuowania od budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, że ma być ona równa lub większa od dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowych mierzonej od poziomu gruntu do najwyższego punktu budowli, wliczając elementy techniczne, w szczególności wirnik wraz z łopatami?

               3)

               Czy przepisy art. 3 ust. 1 akapit 1 i art. 13 ust. 1 akapit 1 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych zmieniającej i w następstwie uchylającej dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/30/WE (3), należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one uregulowaniu prawa krajowego, które wprowadza ograniczenie lokalizowania elektrowni wiatrowych poprzez takie ustanowienie minimalnej odległości ich usytuowania od budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, że ma być ona równa lub większa od dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowej mierzonej od poziomu gruntu do najwyższego punktu budowli, wliczając elementy techniczne, w szczególności wirnik wraz z łopatami?

      (1)  Dz.U. L 241, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 376, s. 36.

      (3)  Dz.U. L 140, s. 1.


title: Sprawa T-82/18: Skarga wniesiona w dniu 13 lutego 2018 r. – Husky CZ / EUIPO – Husky of Tostock (HUSKY)

text:
               16.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/27

         Skarga wniesiona w dniu 13 lutego 2018 r. – Husky CZ / EUIPO – Husky of Tostock (HUSKY)
   (Sprawa T-82/18)
   (2018/C 134/39)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Husky CZ s.r.o. (Praga, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat L. Lorenc)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Husky of Tostock Ltd (Woodbridge, Zjednoczone Królestwo)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy HUSKY w kolorach niebieskim, czarnym i białym – zgłoszenie nr 4 442 431

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 stycznia 2018 r. w sprawie R 812/2017-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Izba Odwoławcza nie wzięła odpowiednio pod uwagę przedstawionych przez skarżącego argumentów i dowodów i w związku z tym błędnie oceniła, które z wcześniejszych praw były podstawą sprzeciwu.


title: Sprawa C-9/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Karlsruhe (Niemcy) w dniu 4 stycznia 2018 r. – Postępowanie karne przeciwko Detlefowi Meynowi

text:
               16.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Karlsruhe (Niemcy) w dniu 4 stycznia 2018 r. – Postępowanie karne przeciwko Detlefowi Meynowi
   (Sprawa C-9/18)
   (2018/C 134/20)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberlandesgericht Karlsruhe

      Strony w postępowaniu głównym

      Oskarżony: Detlef Meyn

      Pytanie prejudycjalne

   Czy zgodnie z art. 2 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2006/126/WE z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy (1) – trzeciej dyrektywy w sprawie praw jazdy (zwanej dalej „dyrektywą 2006/126/WE”) – obowiązek uznawania istnieje również po dokonanej przez państwo członkowskie Unii Europejskiej wymianie prawa jazdy, która nastąpiła bez sprawdzenia zdolności prowadzenia pojazdów, jeżeli poprzednie prawo jazdy nie podlega obowiązkowi uznawania (tu: podstawą dla wydania poprzedniego prawa jazdy przez inne państwo członkowskie Unii Europejskiej była wymiana prawa jazdy wydanego przez państwo trzecie, art. 11 ust. 6 zdanie trzecie dyrektywy 2006/126/WE)?

      (1)  Dz.U. L 403, s. 18.


title: Sprawa T-51/18: Skarga wniesiona w dniu 30 stycznia 2018 r. – Kleani / Trybunał Sprawiedliwości

text:
               16.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/22

         Skarga wniesiona w dniu 30 stycznia 2018 r. – Kleani / Trybunał Sprawiedliwości
   (Sprawa T-51/18)
   (2018/C 134/31)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Efterpi Kleani (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Tassi)

      Strona pozwana: Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Trybunału Sprawiedliwości z dnia 23 listopada 2017 r. (nr 20172046) o odrzuceniu oferty strony skarżącej złożonej w odpowiedzi na ogłoszenie o przetargu 2017/S 002-001564 na zawarcie umów ramowych o tłumaczenie tekstów prawniczych z niektórych języków urzędowych Unii Europejskiej na język grecki.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi, że zaskarżonej decyzji nie towarzyszył ani ustalony katalog kryteriów oceny jakości wymaganych w ramach procedury przetargowej tłumaczeń próbnych, ani też jakikolwiek wynik korekty tłumaczenia, względnie analiza porównawcza, które mogłyby uzasadnić uznanie przez stronę pozwaną, że przedstawione przez stronę skarżącą tłumaczenie próbne nie osiągnęło minimalnego wymaganego poziomu. W związku z tym strona skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja nie została należycie uzasadniona, a procedura wyboru nie była przejrzysta.


title: Sprawa T-83/18: Skarga wniesiona w dniu 9 lutego 2018 r. – CH/Parlament

text:
               16.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/28

         Skarga wniesiona w dniu 9 lutego 2018 r. – CH/Parlament
   (Sprawa T-83/18)
   (2018/C 134/40)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: CH (przedstawiciele: adwokaci C. Bernard-Glanz i A. Tymen)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że niniejsza skarga jest dopuszczalna;

               —

               nakazanie stronie pozwanej przedstawienia ustaleń komitetu APA, protokołów z przesłuchań świadków przesłuchanych przez komitet APA oraz akt przesłanych przewodniczącemu Parlamentu Europejskiego zgodnie z art. 10 regulaminu wewnętrznego komitetu APA;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji a w razie potrzeby decyzji oddalającej zażalenie;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej 68 500 EUR tytułem naprawienia krzywdy doznanej przez skarżącego;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”), art. 25 Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”) oraz obowiązku uzasadnienia, zasady dobrej administracji, prawa do bycia wysłuchanym i prawa do obrony oraz obowiązku staranności, którymi jest dotknięta decyzja zaskarżona w niniejszej sprawie, a mianowicie decyzja Parlamentu Europejskiego o odrzuceniu wniosku strony skarżącej o udzielenie wsparcia.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący oczywistego błędu w ocenie, naruszenia art. 31 karty, art. 12a regulaminu pracowniczego, art. 24 regulaminu pracowniczego i obowiązku staranności.


title: Sprawa T-61/18: Skarga wniesiona w dniu 5 lutego 2018 r. – Rodriguez Prieto / Komisja

text:
               16.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/23

         Skarga wniesiona w dniu 5 lutego 2018 r. – Rodriguez Prieto / Komisja
   (Sprawa T-61/18)
   (2018/C 134/32)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Amador Rodriguez Prieto (Steinsel, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:
   stwierdzenie,

               —

               tytułem głównym, że Komisja zostaje zobowiązana do naprawienia szkód poniesionych przez skarżącego i wypłacenia mu w związku z tym kwoty 68 831 EUR tytułem szkody majątkowej i 100 000 EUR tytułem krzywdy,

               —

               ewentualnie, że stwierdza się nieważność decyzji odmownej w sprawie udzielenia wsparcia z dnia 28 marca 2017 r.,

               —

               w każdym razie, że Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżący podnosi tytułem głównym, że nieuwzględnienie przez Komisję jego statusu sygnalisty, stanowiło zawiniony błąd administracji i spowodowało, że doznał on szkody majątkowej i krzywdy, które powinna naprawić instytucja. Pomocniczo skarżący utrzymuje, że instytucja naruszyła art. 24 regulaminu pracowniczego poprzez odmowę udzielenia mu wsparcia, o którym mowa w tym przepisie, po zakończeniu postępowania karnego.


title: Sprawa C-545/16: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 22 lutego 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) – Zjednoczone Królestwo) – Kubota (UK) Limited, EP Barrus Limited / Commissioners for Her Majesty’s Revenue & Customs [Odesłanie prejudycjalne — Wspólna taryfa celna — Pozycje taryfowe — Pojazdy silnikowe do transportu towarów — Podpozycje 8704 10 10 i 8704 21 91 — Rozporządzenie (UE) 2015/221 — Ważność]

text:
               16.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/8

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 22 lutego 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) – Zjednoczone Królestwo) – Kubota (UK) Limited, EP Barrus Limited / Commissioners for Her Majesty’s Revenue & Customs
   (Sprawa C-545/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Wspólna taryfa celna - Pozycje taryfowe - Pojazdy silnikowe do transportu towarów - Podpozycje 8704 10 10 i 8704 21 91 - Rozporządzenie (UE) 2015/221 - Ważność])
   (2018/C 134/10)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   First-tier Tribunal (Tax Chamber)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Kubota (UK) Limited, EP Barrus Limited

      Strona przeciwna: Commissioners for Her Majesty’s Revenue & Customs

      Sentencja

   Badanie przedłożonych pytań nie ujawniło żadnego elementu mogącego wpłynąć na ważność rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/221 z dnia 10 lutego 2015 r. dotyczącego klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury scalonej.

      (1)  Dz.U. C 14 z 16.1.2017.


title: Sprawa C-572/16: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 22 lutego 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin – Niemcy) – INEOS Köln GmbH / Bundesrepublik Deutschland (Odesłanie prejudycjalne — Środowisko naturalne — System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych w Unii Europejskiej — Dyrektywa 2003/87/WE — Artykuł 10a — Decyzja 2011/278/UE — Przejściowe zasady dotyczące zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji — Okres 2013 – 2020 — Wniosek o przydział — Błędne dane — Korekta — Termin zawity)

text:
               16.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/9

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 22 lutego 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin – Niemcy) – INEOS Köln GmbH / Bundesrepublik Deutschland
   (Sprawa C-572/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Środowisko naturalne - System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych w Unii Europejskiej - Dyrektywa 2003/87/WE - Artykuł 10a - Decyzja 2011/278/UE - Przejściowe zasady dotyczące zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji - Okres 2013 – 2020 - Wniosek o przydział - Błędne dane - Korekta - Termin zawity))
   (2018/C 134/11)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgericht Berlin

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: INEOS Köln GmbH

      Strona pozwana: Bundesrepublik Deutschland

      Sentencja

   Wykładni art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami [uprawnieniami do] emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE, zmienionej dyrektywą 2009/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 kwietnia 2009 r., i decyzji Komisji 2011/278/UE z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10a dyrektywy 2003/87 należy dokonywać w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które dla złożenia wniosku o przydział bezpłatnych uprawnień do emisji w odniesieniu do okresu rozliczeniowego 2013–2020 przewiduje termin prekluzyjny, po upływie którego wnioskodawca zostaje całkowicie pozbawiony możliwości dokonania korekty lub uzupełnienia swego wniosku, o ile termin ten nie czyni złożenia takiego wniosku praktycznie niemożliwym lub nadmiernie utrudnionym.

      (1)  Dz.U. C 53 z 20.2.2017.


title: Sprawa C-533/16: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 21 marca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Najvyšší súd Slovenskej republiky – Słowacja) – Volkswagen AG / Finančné riaditeľstvo Slovenskej republiky [Odesłanie prejudycjalne — Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuły 167 – 171 — Prawo do odliczenia VAT — Prawo do zwrotu VAT podatnikom niemającym siedziby w państwie członkowskim zwrotu — Artykuł 178 lit. a) — Zasady regulujące korzystanie z prawa do odliczenia VAT — Dyrektywa 2008/9/WE — Zasady zwrotu VAT — Termin zawity — Zasada neutralności podatkowej — VAT zapłacony i zafakturowany kilka lat po rozpatrywanej dostawie towarów — Odmowa możliwości skorzystania z prawa do zwrotu z powodu upływu terminu zawitego, który rozpoczął bieg od dnia dostawy towarów]

text:
               14.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 166/11

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 21 marca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Najvyšší súd Slovenskej republiky – Słowacja) – Volkswagen AG / Finančné riaditeľstvo Slovenskej republiky
   (Sprawa C-533/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuły 167 – 171 - Prawo do odliczenia VAT - Prawo do zwrotu VAT podatnikom niemającym siedziby w państwie członkowskim zwrotu - Artykuł 178 lit. a) - Zasady regulujące korzystanie z prawa do odliczenia VAT - Dyrektywa 2008/9/WE - Zasady zwrotu VAT - Termin zawity - Zasada neutralności podatkowej - VAT zapłacony i zafakturowany kilka lat po rozpatrywanej dostawie towarów - Odmowa możliwości skorzystania z prawa do zwrotu z powodu upływu terminu zawitego, który rozpoczął bieg od dnia dostawy towarów])
   (2018/C 166/13)
   Język postępowania: słowacki

      Sąd odsyłający

   Najvyšší súd Slovenskej republiky

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Volkswagen AG

      Strona przeciwna: Finančné riaditeľstvo Slovenskej republiky

      Sentencja

   Prawo Unii należy interpretować w ten sposób, że stoi ono na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, na mocy którego w okolicznościach takich jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, w których podatek od wartości dodanej (VAT) został wykazany na fakturze wystawionej na rzecz podatnika i zapłacony przez tego podatnika wiele lat po rozpatrywanej dostawie towarów, odmawia się skorzystania z prawa do zwrotu VAT ze względu na to, że przewidziany w rzeczonym uregulowaniu termin zawity na wykonanie tego prawa rozpoczął bieg od dnia dostawy, a upłynął przed złożeniem wniosku o zwrot.

      (1)  Dz.U. C 22 z 23.1.2017.


title: Sprawa T-194/18: Skarga wniesiona w dniu 16 marca 2018 r. – Rewe-Beteiligungs-Holding International / EUIPO – Wessanen Benelux (BonNatura)

text:
               14.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 166/42

         Skarga wniesiona w dniu 16 marca 2018 r. – Rewe-Beteiligungs-Holding International / EUIPO – Wessanen Benelux (BonNatura)
   (Sprawa T-194/18)
   (2018/C 166/54)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Rewe-Beteiligungs-Holding International GmbH (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci S. Brandstätter, M. Kinkeldey i J. Rosenhäger)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Wessanen Benelux BV (Amsterdam, Niderlandy).

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy „BonNatura” – zgłoszenie nr 14 038 491

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 stycznia 2018 r. w sprawie R 949/2017-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) oraz art. 46 rozporządzenia nr 2017/1001.


title: Sprawa T-137/18: Skarga wniesiona w dniu 2 marca 2018 r. – Chrome Hearts / EUIPO – Shenzhen Van St. Lonh Jewelry (Przedstawienie krzyża)

text:
               14.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 166/35

         Skarga wniesiona w dniu 2 marca 2018 r. – Chrome Hearts / EUIPO – Shenzhen Van St. Lonh Jewelry (Przedstawienie krzyża)
   (Sprawa T-137/18)
   (2018/C 166/45)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Chrome Hearts LLC (Hollywood, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat M. de Justo Bailey)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Shenzhen Van St. Lonh Jewelry Co. Ltd (Shenzhen, Chiny)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Shenzhen Van St. Lonh Jewelry Co. Ltd

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy (Przedstawienie krzyża) – zgłoszenie nr 13 845 871

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 grudnia 2017 r. w sprawie R 766/2017-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w części;

               —

               obciążenie EUIPO i ewentualnego interwenienta kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 94 ust. 1 rozporządzenia nr 2017/1001;

               —

               Naruszenie art. 95 ust. 1 rozporządzenia nr 2017/1001;

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 2017/1001;

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 2017/1001 w zakresie dotyczącym „środków odświeżające powietrze [zapachowych]” i „nici dentystycznych”, będących przedmiotem sporu.


title: Sprawa T-806/16: Wyrok Sądu z dnia 22 marca 2018 r. – Agricola J.M. / EUIPO – Miguel Torres (CLOS DE LA TORRE) { Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego CLOS DE LA TORRE — Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy TORRES — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009[obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd}

text:
               14.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 166/28

         Wyrok Sądu z dnia 22 marca 2018 r. – Agricola J.M. / EUIPO – Miguel Torres (CLOS DE LA TORRE)
   (Sprawa T-806/16) (1)

   ({ Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego CLOS DE LA TORRE - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy TORRES - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009[obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd})
   (2018/C 166/36)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Agricola J.M., SL (Girona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. Clos Creus)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO był była również, interwenient przed Sądem: Miguel Torres, SA (Vilafranca del Penedès, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. Güell Serra)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 lipca 2016 r. (sprawa R 2099/2015-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Miguel Torres a Agricola J.M.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Agricola J.M., SL zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 14 z 16.1.2017.


201806080251931402018/C 221/217212016TC22120180625PL01PLINFO_JUDICIAL20180508181922Sprawa T-721/16: Wyrok Sądu z dnia 8 maja 2018 r. – Luxottica Group / EUIPO – Chen (BeyBeni) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego BeyBeni — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy Ray-Ban — Względna podstawa odmowy rejestracji — Naruszenie renomy — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009[obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2017/1001]}
 ---documentbreak--- C2212018PL1820120180508PL0021182192Wyrok Sądu z dnia 8 maja 2018 r. – Luxottica Group / EUIPO – Chen (BeyBeni)
   (Sprawa T-721/16) (
         1
      )
   „{Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego BeyBeni — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy Ray-Ban — Względna podstawa odmowy rejestracji — Naruszenie renomy — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009[obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2017/1001]}”2018/C 221/21Język postępowania: hiszpański
      Strony

      Strona skarżąca: Luxottica Group SpA (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci E. Ochoa Santamaría i I. Aparicio Martínez)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO był również: Xian Chen (Wenzhou, Chiny)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 czerwca 2016 r. (sprawa R 675/2015-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Luxottica Group a X. Chenem.

      Sentencja

            1)

            Stwierdza się nieważność decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 8 czerwca 2016 r. (sprawa R 675/2015-5) dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu między Luxottica Group a X. Chenem.

            2)

            EUIPO zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 454 z 5.12.2016.


201806080351931392018/C 221/251882017TC22120180625PL01PLINFO_JUDICIAL20180504212222Sprawa T-188/17: Wyrok Sądu z dnia 4 maja 2018 r. – Bernard Krone Holding/EUIPO (Coil Liner) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Coil Liner — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b)i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009) [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 75 zdanie pierwsze rozporządzenia (WE) nr 207/2009) [obecnie art. 94 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2017/1001]}
 ---documentbreak--- C2212018PL2120120180504PL0025212222Wyrok Sądu z dnia 4 maja 2018 r. – Bernard Krone Holding/EUIPO (Coil Liner)
   (Sprawa T-188/17) (
         1
      )
   „{Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Coil Liner — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b)i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009) [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 75 zdanie pierwsze rozporządzenia (WE) nr 207/2009) [obecnie art. 94 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2017/1001]}”2018/C 221/25Język postępowania: niemiecki
      Strony

      Strona skarżąca: Bernard Krone Holding SE & Co. KG (Spelle, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci T. Weeg i K. Lüken)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: M. Fischer i W. Schramek, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 stycznia 2017 r. (sprawa R 443/2016 –1), dotyczącą zgłoszenia do rejestracji słownego znaku towarowego Coil Liner jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

            1)

            Stwierdza się nieważność punktu 2 sentencji decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 9 stycznia 2017 r. (sprawa R 443/2016 –1).

            2)

            EUIPO pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Bernard Krone Holding SE & Co. KG w postępowaniu przed Sądem.

      (
         1
      )	Dz.U. C 161 z 22.5.2017.


201806150531955352018/C 231/502712018TC23120180702PL01PLINFO_JUDICIAL20180503394021Sprawa T-271/18: Skarga wniesiona w dniu z 3 maja 2018 r. – Mauritsch / INEA
 ---documentbreak--- C2312018PL3910120180503PL0050391402Skarga wniesiona w dniu z 3 maja 2018 r. – Mauritsch / INEA
   (Sprawa T-271/18)2018/C 231/50Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Walter Mauritsch (Wiedeń, Austria) (przedstawiciel: adwokaci S. Rodrigues i A. Champetier)

      Strona pozwana: Agencja Wykonawcza ds. Innowacyjności i Sieci (INEA)

      Żądania

   Skarżący wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności, po pierwsze, decyzji strony pozwanej z dnia 24 stycznia 2018 r. oddalającej zażalenie skarżącego z dnia 4 października 2017 r., a po drugie, jej decyzji z dnia 2 sierpnia 2017 r. oddalającej wniosek o odszkodowanie złożony przez skarżącego w dniu 10 kwietnia 2017 r.;

            —

            zasądzenie od strony pozwanej odszkodowania za szkodę poniesioną z winy strony pozwanej, w wysokości utraconych uprawnień do zasiłku dla bezrobotnych za okres maksymalnie trzech lat, powiększonej o odsetki według odpowiedniej stopy procentowej; oraz

            —

            obciążenie strony pozwanej kosztami poniesionymi przez skarżącego.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżący podnosi zarzut, że strona pozwana nie przedstawiła mu odpowiednich i jasnych informacji o jego uprawnieniach z zabezpieczenia społecznego w razie odmowy podpisania przedłużenia umowy. Skarżący twierdzi, że nie mógł wiedzieć, iż jego odmowa podpisania umowy zostanie potraktowana jako rezygnacja. Tym samym skarżący został pozbawiony informacji, a strona skarżąca naruszyła obowiązek staranności i zasadę dobrej administracji określoną w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.


201806150321954852018/C 231/091752018CJC23120180702PL01PLINFO_JUDICIAL201803068921Sprawa C-175/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 5 lutego 2018 r. w sprawie T-718/15: PTC Therapeutics International Ltd / European Medicines Agency (EMA) wniesione w dniu 6 marca 2018 r. przez PTC Therapeutics International Ltd
 ---documentbreak--- C2312018PL810120180306PL00098192Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 5 lutego 2018 r. w sprawie T-718/15: PTC Therapeutics International Ltd / European Medicines Agency (EMA) wniesione w dniu 6 marca 2018 r. przez PTC Therapeutics International Ltd
   (Sprawa C-175/18 P)2018/C 231/09Język postępowania: angielski
      Strony

      Wnosząca odwołanie: PTC Therapeutics International Ltd (przedstawiciele: G. Castle, Solicitor, B. Kelly, Solicitor, K. Ewert, Rechtsanwalt, M. Demetriou QC, C. Thomas, Barrister)

      Druga strona postępowania: Europejska Agencja Leków, European Confederation of Pharmaceutical Entrepreneurs (Eucope)

      Żądania wnoszącego odwołanie

            —

            uwzględnienie odwołania PTC i uchylenie zaskarżonego wyroku;

            —

            stwierdzenie nieważności decyzji EMA w sprawie ujawnienia niektórych informacji na podstawie rozporządzenia o powszechnym dostępie do dokumentów (
                  1
               ), doręczonej PTC w dniu 25 listopada 2015 r.;

            —

            przekazanie sprawy do EMA w celu ponownego rozważenia i zredagowania poufnych fragmentów decyzji w drodze konsultacji z PTC i

            —

            obciążenie EMA poniesionymi przez PTC kosztami postępowania i innymi kosztami związanymi z niniejszą sprawą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zaskarżony wyrok należy uchylić z następujących powodów:

            —

            Sąd nie uznał, że dokumenty, których sprawa dotyczy są chronione na podstawie ogólnego domniemania poufności;

            —

            Sąd nie stwierdził, że dokumenty, których sprawa dotyczy stanowią w całości poufne informacje handlowe chronione na podstawie art. 4 ust. 2 rozporządzenia o powszechnym dostępie do dokumentów;

            —

            Sąd nie stwierdził, że dokumenty, których sprawa dotyczy podlegają w całości ochronie na podstawie art. 4 ust. 3 rozporządzenia o powszechnym dostępie do dokumentów;

            —

            EMA nie dokonała wymaganego prawem wyważenia [spornych interesów].

      (
         1
      )	Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43).


201806150651955232018/C 231/582962018TC23120180702PL01PLINFO_JUDICIAL20180507454622Sprawa T-296/18: Skarga wniesiona w dniu 7 maja 2018 – Polskie Linie Lotnicze „LOT” v Commission
 ---documentbreak--- C2312018PL4520120180507PL0058452462Skarga wniesiona w dniu 7 maja 2018 – Polskie Linie Lotnicze „LOT” v Commission
   (Sprawa T-296/18)2018/C 231/58Język postępowania: Polski
      Strony

      Strona skarżąca: Polskie Linie Lotnicze „LOT” S.A. (Warszawa, Polska) (przedstawiciel: M. Jeżewski, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności Decyzji Komisji Europejskiej;

            —

            obciążenie Komisji kosztami postępowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

            1.

            Zarzut pierwszy dotyczący stwierdzenia, że Komisja naruszyła przepisy Traktatu, w zakresie w jakim odnoszą się one i regulują pośrednio lub bezpośrednio warunki wyrażania zgody na łączenie przedsiębiorstw, tym w szczególności art. 101 i 102 Traktatu oraz przepisy służące ich wykonaniu, w tym w szczególności art. 6(1)(b), art. 2(1), art. 2(2) Rozporządzenia 139/2004, poprzez zaniechanie przeprowadzenia pełnej oceny skutków koncentracji niekorzystnych z punktu widzenia konkurencji, w tym m.in. oceny skutków koncentracji dla rynków właściwych ustalonych na podstawie modelu O&D. Ocena koncentracji w modelu O&D prowadzi tymczasem do wykrycia szeregu zakłóceń konkurencji przez nią powodowanych.

            2.

            Zarzut drugi dotyczący stwierdzenia, że Komisja błędnie oceniła skutki koncentracji w odniesieniu do możliwości świadczenia usług pasażerskiego transportu lotniczego oraz do lotnisk, których dotyczy koncentracja, dopuszczając się tym samym poważnego i oczywistego błędu w jej ocenie. Prawidłowo dokonane badanie analityczne koncentracji prowadzić powinno do wniosku, że jej przeprowadzenie wywrze szereg negatywnych skutków dla konkurencji, w tym doprowadzi do powstania pozycji dominującej Lufthansy w określonych portach lotniczych.

            3.

            Zarzut trzeci dotyczący stwierdzenia, że Komisja naruszyła Rozporządzenie 95/93 poprzez naruszenie zasad neutralności, przejrzystości i niedyskryminacji w przydzielaniu slotów w określonych portach lotniczych.

            4.

            Zarzut czwarty dotyczący stwierdzenia, że Komisja naruszyła Wytyczne w sprawie oceny horyzontalnego połączenia przedsiębiorstw poprzez zaniechanie badania, czy rzekomy wzrost efektywności wywołany Transakcją przeciwdziała jej negatywnym skutkom dla konkurencji.

            5.

            Zarzut piąty dotyczący stwierdzenia, że Komisja naruszyła przepisy traktatowe oraz przepisy służące ich wykonaniu poprzez nałożenie na Lufthansę zobowiązań, które nie przeciwdziałają istotnemu zakłóceniu konkurencji powodowanemu przez Transakcję.

            6.

            Zarzut szósty dotyczący stwierdzenia, że Komisja naruszyła przepisy traktatowe, w tym art. 107 ust. 1 TFUE oraz przepisy służące ich wykonaniu poprzez zaniechanie uwzględnienia zakłócenia konkurencji na rynku wewnętrznym wywoływanym przez Transakcję w kontekście udzielonej Air Berlin pomocy państwa.

            7.

            Zarzut siódmy dotyczący stwierdzenia, że Komisja naruszyła art. 296 TFUE poprzez niewystarczające uzasadnienie Decyzji KE.


201806150871955082018/C 231/308602016TC23120180702PL01PLINFO_JUDICIAL20180515252511Sprawa T-860/16: Wyrok Sądu z dnia 15 maja 2018 r. – Wirecard / EUIPO (mycard2go) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego mycard2go — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}
 ---documentbreak--- C2312018PL2510120180515PL0030251251Wyrok Sądu z dnia 15 maja 2018 r. – Wirecard / EUIPO (mycard2go)
   (Sprawa T-860/16) (
         1
      )
   „{Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego mycard2go — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}”2018/C 231/30Język postępowania: niemiecki
      Strony

      Strona skarżąca: Wirecard AG (Aschheim, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Bayer)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Hanf, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 października 2016 r. (sprawa R 281/2016-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego mycard2go jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje oddalona.

            2)

            Wirecard AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 38 z 6.2.2017.


201806290691986822018/C 249/452742018TC24920180716PL01PLINFO_JUDICIAL20180430353622Sprawa T-274/18: Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2018 r. – Klymenko / Rada
 ---documentbreak--- C2492018PL3520120180430PL0045352362Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2018 r. – Klymenko / Rada
   (Sprawa T-274/18)2018/C 249/45Język postępowania: francuski
      Strony

      Strona skarżąca: Oleksandr Viktorovych Klymenko (Moskwa, Rosja) (przedstawiciel: adwokat M. Phelippeau)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Skarżący wnosi do Sądu o:

            —

            uwzględnienie skargi Oleksandra Viktorovycha Klymenki;

            —

            stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2018/333 z dnia 5 marca 2018 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie;

            —

            stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2018/326 z dnia 5 marca 2018 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie;

            —

            obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania, zgodnie z art. 87 i 91 regulaminu postępowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżący podnosi pięć zarzutów.

            1.

            Zarzut pierwszy dotyczący niewystarczającego uzasadnienia zaskarżonych aktów.

            2.

            Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa do obrony i prawa do skutecznego środka prawnego zagwarantowanych na mocy podstawowych zasad prawa Unii, w szczególności na mocy art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 6 i 13 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności.

            3.

            Zarzut trzeci dotyczący braku podstawy prawnej w zakresie, w jakim art. 29 Traktatu o Unii Europejskiej nie może stanowić podstawy prawnej dla środka ograniczającego przyjętego wobec O.V. Klymenki.

            4.

            Zarzut czwarty odnoszący się do istnienia błędu dotyczącego okoliczności faktycznych w zakresie, w jakim O.V. Klymenko przedstawił dowody wykazujące brak wystarczającej podstawy faktycznej mogącej uzasadnić jakiekolwiek postępowanie karne.

            5.

            Zarzut piąty dotyczący naruszenia prawa podstawowego do ochrony własności, stanowiącego podstawową zasadę prawa Unii chronioną na mocy art. 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 1 protokołu dodatkowego nr 1 do europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności.


title: Wyrok Trybunału z dnia 21 marca 2018 r. w sprawie E-4/17 – Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Królestwu Norwegii (Uchybienie zobowiązaniom przez państwo EFTA – Dyrektywa 2004/18/WE – Zamówienia publiczne – Koncesja na roboty budowlane)

text:
               26.7.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 264/16

      WYROK TRYBUNAŁU
      z dnia 21 marca 2018 r.
      w sprawie E-4/17
      Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Królestwu Norwegii

         (Uchybienie zobowiązaniom przez państwo EFTA – Dyrektywa 2004/18/WE – Zamówienia publiczne – Koncesja na roboty budowlane)

      (2018/C 264/10)
      W sprawie E-4/17, Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Królestwu Norwegii – WNIOSEK o stwierdzenie, że poprzez błędną klasyfikację zamówienia publicznego, mającego za przedmiot budowę i eksploatację podziemnego parkingu samochodowego pod Torvet w Kristiansand, jako „koncesji na usługi”, a nie jako „koncesji na roboty budowlane”, a także poprzez przeprowadzanie procedury przetargowej w sposób niezgodny z wymogami wynikającymi z zasad EOG dotyczących zamówień publicznych, Królestwo Norwegii naruszyło przepisy aktu, o którym mowa w pkt 2 załącznika XVI do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2004/18/WE z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi), w związku z aktem, o którym mowa w pkt 6a załącznika XVI do Porozumienia (rozporządzenie (WE) nr 2195/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 listopada 2002 r. w sprawie Wspólnego Słownika Zamówień (CPV)), Trybunał w składzie: Páll Hreinsson, prezes i sędzia sprawozdawca, Per Christiansen i Nicole Kaiser (ad hoc), sędziowie, wydał w dniu 21 marca 2018 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
      Trybunał niniejszym:

                  1.

                  Orzeka, że Królestwo Norwegii, w odniesieniu do procedury przetargowej przeprowadzonej przez Gminę Kristiansand w 2015 r. na budowę i eksploatację podziemnego parkingu samochodowego pod Torvet w Kristiansand, uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2004/18/WE z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi, o której mowa w pkt 2 załącznika XVI do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, bowiem nie wykonało następujących czynności:

                              (i)

                              nie opublikowało ogłoszenia o zamówieniu w całym EOG zgodnie z wymogami prawnymi określonymi w art. 58 ust. 3 dyrektywy;

                              (ii)

                              nie zastosowało kompletnego i wystarczająco precyzyjnego zestawu kodów CPV, z naruszeniem art. 58 ust. 2 dyrektywy, w związku z art. 1 ust. 14 tej dyrektywy, oraz rozporządzenia (WE) nr 2195/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 listopada 2002 r. w sprawie Wspólnego Słownika Zamówień (CPV), o którym mowa w pkt 6a załącznika XVI do Porozumienia EOG; oraz

                              (iii)

                              nie dotrzymało minimalnego terminu składania ofert w procedurze udzielania zamówień, przewidzianego w art. 59 dyrektywy.

                  2.

                  Obciąża Królestwo Norwegii kosztami postępowania.


201808030102050042018/C 294/064512016CJC29420180820PL01PLINFO_JUDICIAL201806265622Sprawa C-451/16: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 26 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom – Zjednoczone Królestwo) – MB / Secretary of State for Work and Pensions (Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 79/7/EWG – Równe traktowanie kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego – Krajowy system emerytur państwowych – Warunki uznawania zmiany płci – Uregulowanie krajowe uzależniające uznanie zmiany płci od unieważnienia małżeństwa zawartego przed tą zmianą – Odmowa przyznania emerytury państwowej osobie, która zmieniła płeć, z chwilą osiągnięcia przez nią wieku emerytalnego przewidzianego dla osób przynależących do nabytej przez nią płci – Dyskryminacja bezpośrednia ze względu na płeć)
 ---documentbreak--- C2942018PL520120180626PL00065262Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 26 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom – Zjednoczone Królestwo) – MB / Secretary of State for Work and Pensions
   (Sprawa C-451/16) (
         1
      )
   „(Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 79/7/EWG — Równe traktowanie kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego — Krajowy system emerytur państwowych — Warunki uznawania zmiany płci — Uregulowanie krajowe uzależniające uznanie zmiany płci od unieważnienia małżeństwa zawartego przed tą zmianą — Odmowa przyznania emerytury państwowej osobie, która zmieniła płeć, z chwilą osiągnięcia przez nią wieku emerytalnego przewidzianego dla osób przynależących do nabytej przez nią płci — Dyskryminacja bezpośrednia ze względu na płeć)”2018/C 294/06Język postępowania: angielski
      Sąd odsyłający

   Supreme Court of the United Kingdom

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: MB

      Strona pozwana: Secretary of State for Work and Pensions

      Sentencja

   Dyrektywę Rady 79/7/EWG z dnia 19 grudnia 1978 r. w sprawie stopniowego wprowadzania w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego, a w szczególności jej art. 4 ust. 1 tiret pierwsze w związku z jej art. 3 ust. 1 lit. a) tiret trzecie oraz art. 7 ust. 1 lit. a), należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które wymaga od osoby, która dokonała zmiany płci, spełnienia nie tylko kryteriów natury fizycznej, społecznej i psychologicznej, lecz również warunku niepozostawania w związku małżeńskim z osobą przynależącą do płci, którą nabyła w wyniku tej zmiany, aby móc ubiegać się o przyznanie emerytury państwowej z chwilą osiągnięcia ustawowego wieku emerytalnego przewidzianego dla osób przynależących do nabytej przez nią płci.
   (
         1
      )	Dz.U. C 383 z 17.10.2016.


title: Sprawa T-443/18: Skarga wniesiona w dniu 16 lipca 2018 r. – Peek & Cloppenburg / EUIPO – Peek & Cloppenburg (Vogue Peek & Cloppenburg)

text:
               3.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/17

      Skarga wniesiona w dniu 16 lipca 2018 r. – Peek & Cloppenburg / EUIPO – Peek & Cloppenburg (Vogue Peek & Cloppenburg)
      (Sprawa T-443/18)
      (2018/C 311/17)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Peek & Cloppenburg KG, Düsseldorf (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat P. Lange)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Peek & Cloppenburg KG, Hamburg (Hamburg, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Vogue Peek & Cloppenburg” – zgłoszenie nr 2 700 847

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 kwietnia 2018 r. w sprawie R 1362/2005-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w związku z § 15 ust. 2 ustawy o znakach towarowych;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 4 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w związku z § 15 ust. 3 ustawy o znakach towarowych;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 63 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 w związku z zasadą 20 ust. 7 lit. c) rozporządzenia Komisji (WE) nr 2868/95.


title: Sprawa C-88/17: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 lipca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus – Finlandia) – Zurich Insurance PLC, Metso Minerals Oy / Abnormal Load Services (International) Limited (Odesłanie prejudycjalne – Współpraca w sprawach cywilnych i handlowych – Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 – Jurysdykcja – Artykuł 5 pkt 1 lit. b) tiret drugie – Właściwość sądu miejsca wykonania zobowiązania – Miejsce świadczenia usług – Umowa przewozu towarów pomiędzy dwoma państwami członkowskimi – Trasa złożona z kilku etapów i przebyta różnymi środkami transportu)

text:
               10.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/8

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 lipca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus – Finlandia) – Zurich Insurance PLC, Metso Minerals Oy / Abnormal Load Services (International) Limited
      (Sprawa C-88/17) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Współpraca w sprawach cywilnych i handlowych - Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Jurysdykcja - Artykuł 5 pkt 1 lit. b) tiret drugie - Właściwość sądu miejsca wykonania zobowiązania - Miejsce świadczenia usług - Umowa przewozu towarów pomiędzy dwoma państwami członkowskimi - Trasa złożona z kilku etapów i przebyta różnymi środkami transportu))
      (2018/C 319/09)
      Język postępowania: fiński

         Sąd odsyłający

      Korkein oikeus

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Zurich Insurance PLC, Metso Minerals Oy

         Strona pozwana: Abnormal Load Services (International) Limited

         Sentencja

      Artykuł 5 pkt 1 lit. b) tiret drugie rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że w ramach umowy dotyczącej przewozu towaru między państwami członkowskimi w kilku etapach, z postojami przeładunkowymi, i za pomocą różnych środków transportu, takiej jak umowa rozpatrywana w postępowaniu głównym, zarówno miejsce wysyłki, jak i miejsce dostawy towaru stanowią miejsca świadczenia usługi przewozu w rozumieniu tego przepisu.

         (1)  Dz.U. C 112 z 10.4.2017.


title: Sprawa C-440/17: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 14 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Köln – Niemcy) – GS / Bundeszentralamt für Steuern (Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Podatki bezpośrednie – Swoboda przedsiębiorczości – Dyrektywa 2011/96/UE – Artykuł 1 ust. 2 – Spółka dominująca – Holding – Pobranie podatku u źródła od zysków wypłacanych na rzecz spółki dominującej niebędącej rezydentem – Wyłączenie – Oszustwo podatkowe, unikanie opodatkowania i nadużycie podatkowe – Domniemanie)

text:
               17.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/24

      Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 14 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Köln – Niemcy) – GS / Bundeszentralamt für Steuern
      (Sprawa C-440/17) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Podatki bezpośrednie - Swoboda przedsiębiorczości - Dyrektywa 2011/96/UE - Artykuł 1 ust. 2 - Spółka dominująca - Holding - Pobranie podatku u źródła od zysków wypłacanych na rzecz spółki dominującej niebędącej rezydentem - Wyłączenie - Oszustwo podatkowe, unikanie opodatkowania i nadużycie podatkowe - Domniemanie))
      (2018/C 328/30)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Finanzgericht Köln

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: GS

         Strona pozwana: Bundeszentralamt für Steuern

         Sentencja

      Artykuł 1 ust. 2 dyrektywy Rady 2011/96/UE z dnia 30 listopada 2011 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania mającego zastosowanie w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich po zmianach wprowadzonych dyrektywą Rady 2013/13/UE z dnia 13 maja 2013 r. oraz art. 49 TFUE należy interpretować w taki sposób, że sprzeczne z nimi są krajowe przepisy podatkowe takie jak te rozpatrywane w postępowaniu głównym, na mocy których pobierany jest podatek u źródła od zysków wypłacanych przez zależną spółkę będącą rezydentem na rzecz jej spółki dominującej niebędącej rezydentem, lecz wyłączone zostaje w przypadku tej spółki zależnej uprawnienie do zwrotu takiego pobranego u źródła podatku bądź do zwolnienia z niego, wówczas gdy, po pierwsze, udziały w tej spółce dominującej niebędącej rezydentem posiadają osoby, którym taki zwrot lub takie zwolnienie z poboru podatku u źródła nie przysługiwałyby, gdyby uzyskały one bezpośrednio dywidendy od spółki zależnej będącej rezydentem, a ta spółka dominująca nie uzyskała w danym roku gospodarczym przychodu brutto z własnej działalności gospodarczej i, po drugie, spełniony został jeden z dwóch ustanowionych w tych przepisach warunków, czyli albo gdy brak jest gospodarczych lub innych znaczących powodów dla włączenia do struktury spółki dominującej niebędącej rezydentem albo spółka ta nie uczestniczy w ogólnym obrocie gospodarczym przy wykorzystaniu zakładu urządzonego odpowiednio do jej przedmiotu działalności, bez uwzględniania cech organizacyjnych, gospodarczych lub innych istotnych cech przedsiębiorstw mających związki z tą niebędącą rezydentem spółką dominującą.

         (1)  Dz.U. C 374 z 6.11.2017 r.