title: Sprawa C-325/06 P: Odwołanie wniesione w dniu 25 lipca 2006 r. przez Galileo International Technology LLC, Galileo International LLC, Galileo Belgium SA, Galileo Danmark A/S, Galileo Deutschland GmbH, Galileo España, SA, Galileo France SARL, Galileo Nederland BV, Galileo Nordiska AB, Galileo Portugal Ltd, Galileo Sigma Srl, Galileo International Ltd, The Galileo Company, Timas Ltd (trading as Galileo Ireland) od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba w składzie powiększonym) z dnia 10 maja 2006 r. w sprawie T-279/03 Galileo International Technology LLC I in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/28

         Odwołanie wniesione w dniu 25 lipca 2006 r. przez Galileo International Technology LLC, Galileo International LLC, Galileo Belgium SA, Galileo Danmark A/S, Galileo Deutschland GmbH, Galileo España, SA, Galileo France SARL, Galileo Nederland BV, Galileo Nordiska AB, Galileo Portugal Ltd, Galileo Sigma Srl, Galileo International Ltd, The Galileo Company, Timas Ltd (trading as Galileo Ireland) od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba w składzie powiększonym) z dnia 10 maja 2006 r. w sprawie T-279/03 Galileo International Technology LLC I in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-325/06 P)
   (2006/C 224/53)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Galileo International Technology LLC, Galileo International LLC, Galileo Belgium SA, Galileo Danmark A/S, Galileo Deutschland GmbH, Galileo España, SA, Galileo France SARL, Galileo Nederland BV, Galileo Nordiska AB, Galileo Portugal Ltd, Galileo Sigma Srl, Galileo International Ltd, The Galileo Company, Timas Ltd (trading as Galileo Ireland) (przedstawiciele: J.-N. Louis i C. Delcorde, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania

               —

               Orzec, że
               wyrok Sądu (druga izba w składzie powiększonym) z dnia 10 maja 2006 r. w sprawie T-279/03 Galileo i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich zostaje uchylony w całości.

               —

               W drodze nowego orzeczenia

                           I.

                                       a)

                                       Zakazać Komisji posługiwania się nazwą Galileo w jakikolwiek sposób w związku z projektem systemu radionawigacji satelitarnej i nakazać jej zaprzestania nakłaniania, pośrednio lub bezpośrednio, jakichkolwiek podmiotów trzecich do posługiwania się tą nazwą w ramach wspomnianego projektu, a wreszcie zakazać jej jakiegokolwiek udziału w posługiwaniu się tą nazwą przez podmioty trzecie.

                                       b)

                                       Zasądzić od Komisji zapłatę wnoszącym odwołanie, działającym wspólnie i solidarnie, kwoty 50 milionów euro odszkodowania za poniesione szkody majątkowe.

                           II.

                           Tytułem żądania ewentualnego
                           W razie, gdyby Komisja nadal posługiwała się nazwą Galileo, zasądzić od niej zapłatę wnoszącym odwołanie kwoty 240 milionów euro.

                           III.

                           Zasądzić od Komisji, od dnia wniesienia odwołania, zapłatę wnoszącym odwołanie odsetek w wysokości stawki referencyjnej EBC powiększonej o dwa punkty, liczonych od dnia wystosowania wezwania z dnia 30/04/01.

                           IV.

                           Obciążyć stronę pozwaną kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnoszący odwołanie zarzucają Sądowi błąd, jakiego dopuścił się on, uznając oferowanie przez uprawnionego ze znaku towarów lub usług na rynku za warunek stwierdzenie naruszenia jego praw w rozumieniu art. 9 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1) oraz art. 5 ust. 1 dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (2).
   Kwestionują oni następnie zawężającą wykładnię pojęcia „używania w obrocie”, w zakresie, w jakim zgodnie z tą wykładnią wspomniane pojęcie dotyczy tylko działalności gospodarczej. Zdaniem wnoszących odwołanie wyrok Sądu zawiera zresztą liczne sprzeczności, szczególnie w odniesieniu do zarobkowego lub niezarobkowego celu projektu „Galileo” oraz pewnego i przewidywalnego charakteru szkody.
   Wnoszący odwołanie zarzucają Sądowi również zaniechanie właściwego rozpatrzenia ich argumentacji opartej na naruszeniu ich firm i nazw oraz pominięcie okoliczności, iż art. 8 konwencji paryskiej o ochronie własności intelektualnej z dnia 20 marca 1883 r., ostatnio zrewidowanej w Sztokholmie w dniu 14 lipca 1967 r. i zmienionej w dniu 28 września 1979 r. (3), stanowi wiążące minimum.
   Wnoszący odwołanie zarzucają wreszcie Sądowi naruszenie zasad odpowiedzialności Komisji. Ich zdaniem bowiem w prawie znaków towarowych uprawnienia wynikają z przyznania praw, a nie z twórczości.

      (1)  Dz.U. 1994, L 11, str. 1.

      (2)  Dz.U. 1989, L 40, str. 1.

      (3)  Zbiór Traktatów Narodów Zjednoczonych, tom 828, nr 11847, str. 108.


title: Sprawa C-211/07: Skarga wniesiona w dniu 20 kwietnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii

text:
               7.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/11

         Skarga wniesiona w dniu 20 kwietnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-211/07)
   (2007/C 155/21)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciel: N. Yerrell, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Irlandia
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że utrzymując w mocy art. 5.2 i 5.3 Motor Insurance Agrement z dnia 31 maja 2004 r., a w szczególności przez i) wykluczenie wypłaty odszkodowania posiadaczom pojazdów w sytuacji gdy wszystkie pojazdy są nieubezpieczone oraz ii) ograniczając uprawnienie do wypłaty odszkodowania w stosunku do osób w nieubezpieczonym pojeździe, który nie spowodował szkody Republika Irlandii uchybiła zobowiązaniom, jakie ciążą na niej na mocy dyrektywy Rady 84/5/EWG z dnia 30 grudnia 1983 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów silnikowych, a w szczególności art. 1 ust. 4 akapit trzeci tejże oraz

               —

               obciążenie Irlandii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Art. 5.3 Motor Insurance Agrement zawartego między ministrem transportu i Motor Insurers' Bureau of Ireland w dniu 31 maja 2004 r. („Agreement”) przewiduje wykluczenie wypłaty odszkodowania wszystkim kierowcom nieubezpieczonych pojazdów, niezależnie czy spowodowali wypadek czy nie, czym wykracza poza dozwolony zakres wykluczeń ustanowiony w art. 1 ust. 4 akapit trzeci dyrektywy.
   Jeżeli chodzi o sytuację pasażerów podróżujących w nieubezpieczonych pojazdach, art. 5.2 Agreement przewiduje generalne wykluczenie wypłaty odszkodowania we wszystkich przypadkach, w których osoba, która doznała uszkodzenia ciała „wiedziała lub powinna była wiedzieć o braku ważnej polisy”. Wszyscy pasażerowie w nieubezpieczonych samochodach są zatem traktowani identycznie, niezależnie od tego czy podróżowali w pojeździe, który spowodował szkodę czy nie. Pozostaje to w sprzeczności ze sformułowaniem art. 1 ust. 4 akapit trzeci, który wyraźnie rozróżnia te dwie sytuacje i ogranicza wykluczenie wypłaty odszkodowania w stosunku do tych osób (włączając kierowcę) w pojeździe, który spowodował szkodę.


title: Sprawa T-341/15: Skarga wniesiona w dniu 27 czerwca 2015 r. – Polski Koncern Naftowy Orlen/OHIM (Kształt stacji benzynowej)

text:
               24.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/47

         Skarga wniesiona w dniu 27 czerwca 2015 r. – Polski Koncern Naftowy Orlen/OHIM (Kształt stacji benzynowej)
   (Sprawa T-341/15)
   (2015/C 279/59)
   Język postępowania: Polski

      Strony

      Strona skarżąca: Polski Koncern Naftowy Orlen SA (Płock, Polska) (przedstawiciel: M. Siciarek, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Trójwymiarowy wspólnotowy znak towarowy (Kształt stacji benzynowej) – zgłoszenie nr 12 411 138

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 2 kwietnia 2015 r. w sprawie R 2248/2014-5

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez skarżącego w postepowaniu przed Izbą Odwoławczą OHIM i przed Sądem.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b), art. 7 ust. 2 oraz art. 75 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-494/14: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 15 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Bruxelles – Belgia) – Unia Europejska/Axa Belgium SA (Odesłanie prejudycjalne — Urzędnicy — Regulamin pracowniczy urzędników — Artykuły 73, 78 i 85a — Wypadek drogowy — Prawo krajowe ustanawiające system odpowiedzialności obiektywnej — Subrogacja Unii Europejskiej — Pojęcie „osoby trzeciej odpowiedzialnej za szkodę” — Autonomiczne pojęcie prawa Unii — Pojęcie odnoszące się do każdego, kto na podstawie prawa krajowego jest zobowiązany do naprawienia szkody poniesionej przez poszkodowanego lub jego następców prawnych — Świadczenia nieobciążające ostatecznie Unii)

text:
               7.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 406/12

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 15 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Bruxelles – Belgia) – Unia Europejska/Axa Belgium SA
   (Sprawa C-494/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Urzędnicy - Regulamin pracowniczy urzędników - Artykuły 73, 78 i 85a - Wypadek drogowy - Prawo krajowe ustanawiające system odpowiedzialności obiektywnej - Subrogacja Unii Europejskiej - Pojęcie „osoby trzeciej odpowiedzialnej za szkodę” - Autonomiczne pojęcie prawa Unii - Pojęcie odnoszące się do każdego, kto na podstawie prawa krajowego jest zobowiązany do naprawienia szkody poniesionej przez poszkodowanego lub jego następców prawnych - Świadczenia nieobciążające ostatecznie Unii))
   (2015/C 406/12)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Tribunal de première instance de Bruxelles

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Unia Europejska

      Strona pozwana: Axa Belgium SA

      Sentencja

               1)

               Pojęcie „osoby trzeciej odpowiedzialnej za szkodę”, o którym mowa w art. 85a ust. 1 regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich ustanowionego w drodze rozporządzenia Rady (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68 z dnia 29 lutego 1968 r. ustanawiającego regulamin pracowniczy urzędników i warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich oraz wprowadzającego środki mające czasowe zastosowanie do urzędników Komisji, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE, EWWiS, Euratom) nr 781/98 z dnia 7 kwietnia 1998 r., powinno mieć autonomiczną i jednolitą wykładnię w ramach porządku prawnego Unii.

               2)

               Pojęcie „osoby trzeciej odpowiedzialnej za szkodę” w rozumieniu art. 85a ust. 1 regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich ustanowionego w drodze rozporządzenia nr 259/68, zmienionego rozporządzeniem nr 781/98, obejmuje każdego – w tym ubezpieczycieli – kto na podstawie prawa krajowego jest zobowiązany do naprawienia szkody poniesionej przez poszkodowanego lub jego następców prawnych.

               3)

               Regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich ustanowionego w drodze rozporządzenia nr 259/68, zmienionego rozporządzeniem nr 781/98, nie można interpretować w ten sposób, że w ramach powództwa bezpośredniego na podstawie art. 85a ust. 4 regulaminu pracowniczego świadczenia, które Unia jest obowiązana spełnić tytułem, po pierwsze, art. 73 regulaminu pracowniczego, dotyczącego ubezpieczenia chorobowego i wypadkowego, a po drugie, art. 78 regulaminu pracowniczego w zakresie renty inwalidzkiej, powinny ostatecznie obciążać ją samą.

      (1)  Dz.U. C 34 z 2.2.2015.


title: Sprawa T-693/15: Skarga wniesiona w dniu 27 listopada 2015 r. – Clover Canyon/OHIM – Kaipa Sportswear (CLOVER CANYON)

text:
               1.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/68

         Skarga wniesiona w dniu 27 listopada 2015 r. – Clover Canyon/OHIM – Kaipa Sportswear (CLOVER CANYON)
   (Sprawa T-693/15)
   (2016/C 038/92)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Clover Canyon, Inc. (Los Angeles, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat T. Schmitz)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Kaipa Sportswear GmbH (Heilbronn, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską słownego znaku towarowego „CLOVER CANYON”) – zgłoszenie nr 1 120 485

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 4 sierpnia 2015 r. w sprawie R 3018/2014-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania odwoławczego przed OHIM;
               albo

               —

               obciążenie drugiej strony w postępowaniu przed izbą odwoławczą kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania odwoławczego przed OHIM.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa T-352/09: Skarga wniesiona w dniu 14 września 2009 r. — Novácke chemické závody przeciwko Komisji

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/77

         Skarga wniesiona w dniu 14 września 2009 r. — Novácke chemické závody przeciwko Komisji
   (Sprawa T-352/09)
   2009/C 267/138
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Novácke chemické závody, a.s. (Nováky, Republika Słowacka) (przedstawiciel: A. Černejová, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w odniesieniu do skarżącej, a w konsekwencji zniesienie grzywny nałożonej na skarżącą; lub

               —

               tytułem żądania ewentualnego, zniesienie grzywny nałożonej na skarżącą w art. 2 decyzji lub przynajmniej znaczne obniżenie wysokości tej grzywny; oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej skardze skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 22 lipca 2009 r. (Sprawa COMP/F/39.396 — Odczynniki na bazie węglika wapnia i magnezu dla przemysłu stalowego i gazowego), w której Komisja uznała, że skarżąca wraz z innymi przedsiębiorstwami naruszyła art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG poprzez podział rynków, kwot i klientów, ustalanie cen oraz wymianę poufnych informacji handlowych między dostawcami węglika wapnia i granulatów magnezu. Tytułem żądania ewentualnego skarżąca wnosi o zniesienie lub obniżenie grzywny nałożonej na nią na mocy art. 31 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003.
   W skardze podniesiono następujące zarzuty:

               Po pierwsze skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła zasadę proporcjonalności i zasadę równego traktowania — należące do ogólnych zasad prawa wspólnotowego –nakładając na skarżącą nadmierną i nieproporcjonalną grzywnę.

               Po drugie skarżąca utrzymuje, że Komisja nie zbadała, czy skarżąca była w stanie zapłacić grzywnę ani nie oceniła wiążącego się z zapłatą grzywny ryzyka upadłości tej spółki. Skarżąca podnosi w szczególności, że Komisja naruszyła podstawowe wymogi proceduralne przez to, że nie zbadała w należyty sposób przedstawionego przez skarżącą dowodu na to, że nałożenie na nią grzywny przez Komisję wiązałoby się z poważnym ryzykiem wszczęcia postępowania upadłościowego. Skarżąca twierdzi zatem, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie przez to, że nie uwzględniła istnienia takiego ryzyka i nie zastosowała wobec skarżącej pkt 35 wytycznych.

               Po trzecie skarżąca twierdzi, że okoliczność nałożenia na nią grzywny doprowadzi wprost do upadłości tej spółki, a także oznaczać będzie wykluczenie jej z konkurencji na odnośnym rynku. Według skarżącej Komisja naruszyła zatem art. 3 ust. 1 lit. g) WE, gdyż zakłóciła lub wyeliminowała konkurencję na rozpatrywanym rynku.


title: Sprawa C-427/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (Civil Division) (England and Wales) w dniu 28 października 2009 r. — Generics (UK) Ltd przeciwko Synaptech Inc

text:
               16.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 11/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (Civil Division) (England and Wales) w dniu 28 października 2009 r. — Generics (UK) Ltd przeciwko Synaptech Inc
   (Sprawa C-427/09)
   2010/C 11/29
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   Court of Appeal (Civil Division) (England and Wales)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Generics (UK) Ltd

      Strona pozwana: Synaptech Inc

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w rozumieniu art. 13 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1768/92 (1)„pierwszym zezwoleniem na wprowadzenie do obrotu na terytorium Wspólnoty” jest pierwsze zezwolenie na wprowadzenie do obrotu na terytorium Wspólnoty wydane zgodnie z dyrektywą Rady 65/65/EWG (2) (obecnie zastąpioną dyrektywą 2001/83/WE (3)), czy też każde zezwolenie, które umożliwia wprowadzenie danego produktu do obrotu we Wspólnocie lub w Europejskim Obszarze Gospodarczym?

               2)

               Jeśli w rozumieniu art. 13 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1768/92 „zezwolenie na wprowadzenie do obrotu na terytorium Wspólnoty” musi być wydane zgodnie z dyrektywą 65/65/EWG (obecnie zastąpioną dyrektywą 2001/83/WE), to czy zezwolenie udzielone w 1963 r. w Austrii zgodnie z ówcześnie obowiązującym ustawodawstwem krajowym (niezgodnym z dyrektywą 65/65/EWG), które nie zostało nigdy dostosowane do dyrektywy 65/65/EWG a następnie zostało cofnięte w 2001 r., powinno zostać uznane w tym celu za zezwolenie wydane zgodnie z dyrektywą 65/65/EWG?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1768/92 z dnia 18 czerwca 1992 r. dotyczące stworzenia dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych (Dz.U. L 182, s. 1).

      (2)  Dyrektywa Rady 65/65/EWG z dnia 26 stycznia 1965 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do leków gotowych (Dz.U. L 22, s. 369).

      (3)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/83/WE z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz. U. L 311, s. 67).


title: Sprawa C-379/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Monomeles Protodikeio Rethymnis w dniu 8 sierpnia 2007 r. — Charikleia Giannoudi przeciwko Dimos Geropotamou

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Monomeles Protodikeio Rethymnis w dniu 8 sierpnia 2007 r. — Charikleia Giannoudi przeciwko Dimos Geropotamou
   (Sprawa C-379/07)
   (2007/C 269/48)
   Język postępowania: grecki
   Sąd krajowy
   Monomeles Protodikeio Rethymnis (Grecja).
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Charikleia Giannoudi.

      Strona pozwana: Dimos Geropotamou.
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy klauzulę 5 oraz klauzulę 8 ust. 1 i 3 porozumienia ramowego ETUC, UNICE i CEEP w sprawie pracy na czas określony, stanowiącego integralną część dyrektywy Rady 1999/70/EWG (Dz.U. L 175, str. 42), należy interpretować w ten sposób, że prawo wspólnotowe nie zezwala państwu członkowskiemu, na przyjęcie w ramach wykonania tego porozumienia ramowego przepisów, gdy

                           a)

                           w ramach krajowego porządku prawnego istnieją już, ustanowione przed wejściem w życie tej dyrektywy, równoważne rozwiązania prawne, w rozumieniu klauzuli 5 ust. 1 porozumienia ramowego,

                           b)

                           wskutek przepisów ustanowionych w wykonaniu porozumienia ramowego, dochodzi do obniżenia ogólnego poziomu ochrony pracowników zatrudnionych na czas określony zagwarantowanego w krajowym porządku prawnym.

               2)

               W razie odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie, czy w sytuacji gdy w krajowym porządku prawnym, w chwili wejścia w życie dyrektywy 1999/70/WE istniały już równoważne rozwiązania prawne w rozumieniu klauzuli 5 ust. 1 porozumienia ramowego, takie jak rozpatrywany w postępowaniu przed sądem krajowym art. 8 ust. 3 ustawy 2112/1920, ustanowienie przepisu prawnego uzasadnione wykonaniem porozumienia ramowego, takiego jak rozpatrywany w postępowaniu przed sądem krajowym art. 11 dekretu prezydenckiego nr 164/2001, stanowi niedopuszczalne obniżenie ogólnego poziomu ochrony pracowników zatrudnionych na czas określony, w rozumieniu klauzuli 8 ust 1 i 3 porozumienia ramowego, zagwarantowanego w krajowym porządku prawnym:

                           a)

                           gdy przepis prawa mający na celu wykonanie porozumienia ramowego, zostanie ustanowiony po upływie terminu na dokonanie transpozycji dyrektywy 1999/70/WE, lecz jego zakresem stosowania rationae temporis objęte są wyłącznie umowy o pracę i stosunki pracy obowiązujące w czasie jego wejścia w życie lub które wygasły we wskazanym okresie przed jego wejściem w życie, ale po upływie terminu na transpozycję dyrektywy, podczas gdy wcześniejsze równoważne rozwiązania prawne nie mają ograniczonego czasowo zakresu stosowania i obejmują wszystkie umowy o pracę na czas określony, które zostały zawarte, obowiązywały, lub wygasły w dniu wejścia w życie dyrektywy 1999/70/WE i upływu terminu na jej transpozycję,

                           b)

                           gdy ramami zastosowania takiego przepisu mającego na celu wykonanie porozumienia ramowego, objęte są wyłącznie umowy o pracę lub stosunki pracy na czas określony, które by zostać uznane za kolejne w rozumieniu wspomnianych uregulowań muszą spełnić kumulatywnie następujące przesłanki:

                                       1)

                                       upływ między nimi okresu nie przekraczającego trzech miesięcy,

                                       2)

                                       ich łączny czas trwania wynosi co najmniej 24 miesiące w chwili wejścia w życie tych przepisów, niezależnie od tego ile razy były ponownie zawierane lub łączny okres zatrudnienia na ich podstawie w wymiarze co najmniej 18 miesięcy w okresie 24 miesięcy liczonym od umowy pierwotnej, w przypadku co najmniej trzykrotnego ponownego zawarcia umowy po umowie pierwotnej, podczas gdy wcześniejsze równoważne rozwiązania prawne nie przewidywały takich warunków obejmując wszystkie (kolejne) umowy o pracę na czas określony, niezależnie od minimalnego okresu zatrudnienia i minimalnej liczby dotyczącej ponownego zawierania umowy,

                           c)

                           gdy omawiany przepis prawny mający na celu wykonanie porozumienia ramowego przewiduje, jako konsekwencję prawną w celu ochrony pracowników zatrudnionych na czas określony i zapobiegania nadużyciom w rozumieniu porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, kwalifikację umów o pracę na czas określony jako umów na czas nieokreślony ze skutkiem ex nunc, podczas gdy wcześniejsze równoważne rozwiązania prawne przewidują kwalifikację umów o pracę na czas określony jako umów na czas nieokreślony ze skutkiem od momentu ich pierwotnego zawarcia (ex tunc)?

               3)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie, gdy w krajowym porządku prawnym istniały przed wejściem w życie dyrektywy 1999/70/WE równoważne rozwiązania prawne w rozumieniu klauzuli 5 ust. 1 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, które stanowi integralną część tej dyrektywy, takie jak rozpatrywany w sprawie przed sądem krajowym art. 8 ust. 3 ustawy nr 2112/1920, czy przyjęcie przepisu uzasadnione wykonaniem porozumienia ramowego, takiego jak rozpatrywany przed sądem krajowym art. 7 dekretu prezydenckiego nr 164/2004, gdy przewiduje on jako jedyny środek ochrony pracowników zatrudnionych na czas określony, przed nadużyciami, obowiązek wypłaty przez pracodawcę wynagrodzenia i odprawy w przypadku zatrudnienia z naruszeniem prawa na podstawie kolejnych umów o pracę na czas określony, uwzględniając okoliczność, że

                           a)

                           obowiązek wypłaty wynagrodzenia i odprawy jest przewidziany w prawie krajowym dla każdego stosunku pracy i nie ma w szczególności na celu przeciwdziałania nadużyciom w rozumieniu porozumienia ramowego, oraz

                           b)

                           zastosowanie obowiązującego wcześniej równoważnego rozwiązania prawnego ma skutek prawny w postaci uznania kolejnych umów o pracę na czas określony za umowę na czas nieokreślony,

                     stanowi niedopuszczalne obniżenie ogólnego poziomu ochrony pracowników zatrudnionych na czas określony w krajowym porządku prawnym, w rozumieniu klauzuli 8 ust. 1 i 3 porozumienia ramowego?

               4)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na poprzednie pytania czy dokonując interpretacji prawa krajowego w sposób zgodny z dyrektywą 1999/70/WE sąd krajowy musi odmówić stosowania przepisów sprzecznych z taką dyrektywą, zawartych w uregulowaniu ustawodawczym przyjętym w wykonaniu porozumienia ramowego, które jednakże przewiduje obniżenie ogólnego poziomu ochrony, w krajowym porządku prawnym, pracowników zatrudnionych na czas określony, takich jak art. 7 i 11 dekretu prezydenckiego nr 163/2004, i zastosować w ich miejsce przepisy zawarte w równoważnych uregulowaniach krajowych, istniejących przed wejściem w życie dyrektywy, takie jak art. 8 ust. 3 ustawy nr 2112/1920?

               5)

               W razie uznania przez sąd krajowy, że co do zasady, w odniesieniu do pracy na czas określony ma zastosowanie przepis (w niniejszej sprawie art. 8 ust. 3 ustawy nr 2112/1920) który stanowi równoważne rozwiązanie prawne, w rozumieniu klauzuli 5 ust. 1 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, będącego integralną częścią dyrektywy 1999/70/WE, i na podstawie tego przepisu, stwierdzenie że zawarcie umów o pracę nastąpiło na czas określony bez obiektywnego powodu związanego z naturą, typem lub charakterystyką umowy lub świadczonych czynności, prowadzi do uznania, że umowa taka jest umową o pracę na czas nieokreślony:

                           a)

                           czy wykładania i stosowanie prawa krajowego przez sąd krajowy, w świetle których okoliczność, że jako podstawa prawna umowy o pracę na czas określony został wskazany przepis o zatrudnieniu na podstawie umów o pracę na czas określony w celu zaspokojenia sezonowych, periodycznych, tymczasowych, wyjątkowych i dodatkowych potrzeb socjalnych, w każdym wypadku stanowi obiektywny powód zawarcia umów o pracę na czas określony, nawet jeśli w rzeczywistości zaspokojone potrzeby są „zwyczajne i stałe”, są zgodne jest z prawem wspólnotowym;

                           b)

                           czy wykładnia i stosowanie prawa krajowego przez sąd krajowy, w świetle których przepis zakazujący przekształcenia umowy o pracę zawartej w sektorze publiczny na czas określony w umowę o pracę na czas nieokreślony, należy interpretować w ten sposób, że w sektorze publicznym jest w każdym wypadku bezwzględnie zabronione przekształcenie umowy o pracę lub stosunku pracy na czas określony w umowę o pracę lub stosunek pracy na czas nieokreślony, również gdy został on z naruszeniem prawa zawarty na czas określony, jako że w rzeczywistości zaspokajane nim potrzeby są „zwyczajne i stałe”, a sąd krajowy nie ma możliwości w takim wypadku wskazania rzeczywistego charakteru spornego stosunku prawnego oraz prawidłowej jego kwalifikacji jako umowy na czas nieokreślony, są zgodne z prawem wspólnotowym?

                     Czy też zakaz taki powinien zostać ograniczony wyłącznie do umów o pracę na czas określony, które zostały rzeczywiście zawarte w celu zaspokojenia tymczasowych, nieprzewidzianych, niecierpiących zwłoki, wyjątkowych lub podobnych potrzeb, z wyłączeniem przypadków, gdy w rzeczywistości umowy zostały zawarte w celu zaspokojenia „zwyczajnych i stałych” potrzeb?


title: Sprawa T-262/13: Wyrok Sądu z dnia 15 października 2014 r. – Skysoft Computersysteme przeciwko OHIM – British Sky Broadcasting Group i Sky IP International (SKYSOFT) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego SKYSOFT — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy SKY — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               24.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 421/37

         Wyrok Sądu z dnia 15 października 2014 r. – Skysoft Computersysteme przeciwko OHIM – British Sky Broadcasting Group i Sky IP International (SKYSOFT)
   (Sprawa T-262/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego SKYSOFT - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy SKY - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2014/C 421/50
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Skysoft Computersysteme GmbH (Kleinmachnow, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci P. Ehrlinger i T. Hagen)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: P. Bullock i N. Bambara, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: British Sky Broadcasting Group plc (Isleworth, Zjednoczone Królestwo); Sky IP International Ltd (Isleworth) (przedstawiciele: J. Barry, S. Wright, solicitors, i P. Roberts, barrister)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 20 marca 2013 r. (sprawa R 2503/2011-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między British Sky Broadcasting Group plc i Sky IP International Ltd z jednej strony a Skysoft Computersysteme GmbH z drugiej strony.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skysoft Computersysteme GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 207 z 20.7.2013.


title: Sprawa C-129/15: Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 7 lipca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Sofija-grad – Bułgaria) – H.M./Agencija za dyrżawna finansowa inspekcija (ADFI) [Odesłanie prejudycjalne — Zamówienia publiczne na dostawy — Dyrektywa 2004/18/WE — Artykuł 1 ust. 9 — Pojęcie „podmiotu prawa publicznego” — Szpital założony w celu zarobkowym, o całkowicie prywatnym kapitale zakładowym — Przychody pochodzące w ponad 50 % lub 30 % z wpłat z publicznego systemu ubezpieczeń zdrowotnych w zamian za realizację świadczeń medycznych — Artykuł 7 lit. b) — Szacunkowa wartość zamówienia — Brak osiągnięcia progu — Niewątpliwe znaczenie transgraniczne — Brak informacji — Artykuł 53 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Oczywista niedopuszczalność]

text:
               19.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/10

         Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 7 lipca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Sofija-grad – Bułgaria) – H.M./Agencija za dyrżawna finansowa inspekcija (ADFI)
   (Sprawa C-129/15) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Zamówienia publiczne na dostawy - Dyrektywa 2004/18/WE - Artykuł 1 ust. 9 - Pojęcie „podmiotu prawa publicznego” - Szpital założony w celu zarobkowym, o całkowicie prywatnym kapitale zakładowym - Przychody pochodzące w ponad 50 % lub 30 % z wpłat z publicznego systemu ubezpieczeń zdrowotnych w zamian za realizację świadczeń medycznych - Artykuł 7 lit. b) - Szacunkowa wartość zamówienia - Brak osiągnięcia progu - Niewątpliwe znaczenie transgraniczne - Brak informacji - Artykuł 53 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Oczywista niedopuszczalność])
   (2016/C 343/13)
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Administratiwen syd Sofija-grad

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: H.M.

      Strona pozwana: Agencija za dyrżawna finansowa inspekcija (ADFI)

      Sentencja

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Sofija-grad (sąd administracyjny w Sofii, Bułgaria) postanowieniem z dnia 4 marca 2015 r. jest oczywiście niedopuszczalny.

      (1)  Dz.U. C 171 z 26.5.2015.


title: Sprawa T-74/10: Wyrok Sądu z dnia 11 maja 2011 r. — Flaco-Geräte przeciwko OHIM — Delgado Sánchez (FLACO) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego FLACO — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy FLACO — Względna podstawa odmowy rejestracji — Identyczność towarów — Artykuł 8 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Żądanie przedstawienia dowodu rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego wniesione po raz pierwszy przed izbą odwoławczą — Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009 i zasada 22 rozporządzenia (WE) nr 2868/95)

text:
               25.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 186/25

         Wyrok Sądu z dnia 11 maja 2011 r. — Flaco-Geräte przeciwko OHIM — Delgado Sánchez (FLACO)
   (Sprawa T-74/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego FLACO - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy FLACO - Względna podstawa odmowy rejestracji - Identyczność towarów - Artykuł 8 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Żądanie przedstawienia dowodu rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego wniesione po raz pierwszy przed izbą odwoławczą - Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009 i zasada 22 rozporządzenia (WE) nr 2868/95)
   2011/C 186/46
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Flaco-Geräte GmbH (Gütersloh, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Wirtz)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM był również: Jesús Delgado Sánchez (Socuellamos, Hiszpania)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 23 listopada 2009 r. (sprawa R 86/2009-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Jesúsem Delgadem Sánchezem a Flaco-Geräte GmbH.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Flaco-Geräte GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 100 z 17.4.2010.


title: Sprawa C-141/07: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 11 września 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Środki o skutku równoważnym do ograniczeń ilościowych — Ochrona zdrowia publicznego — Względy uzasadniające — Apteki — Dostawa produktów leczniczych bezpośrednio do szpitali — Bliskość danego szpitala)

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/8

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 11 września 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-141/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Środki o skutku równoważnym do ograniczeń ilościowych - Ochrona zdrowia publicznego - Względy uzasadniające - Apteki - Dostawa produktów leczniczych bezpośrednio do szpitali - Bliskość danego szpitala)
   (2008/C 285/11)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciel: B. Schima, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec (Przedstawiciele: M. Lumma i C. Schulze-Bahr, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 28 i 30 WE — Przepisy krajowe nakładające względem aptek wymogi, których spełnienie warunkuje możliwość dostarczania produktów leczniczych bezpośrednio do szpitali, przy czym wymogi te mogą zostać spełnione w praktyce jedynie przez apteki usytuowane w pobliżu danego szpitala
   Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 117 z 26.5.2007.


title: Sprawa C-554/07: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 16 lipca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Podatek od wartości dodanej — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuły 2, 9 i 13 — Działalność gospodarcza podejmowana przez państwo, lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego — Zwolnienie)

text:
               12.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/6

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 16 lipca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-554/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Podatek od wartości dodanej - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuły 2, 9 i 13 - Działalność gospodarcza podejmowana przez państwo, lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego - Zwolnienie)
   2009/C 220/09
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: R. Lyal i M. Afonso, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Irlandia (przedstawiciele: D. O'Hagan, E. Fitzsimons et N. Travers, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Nieprawidłowa transpozycja art. 13 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) — Zwolnienie z podatku wszelkiej działalności gospodarczej podejmowanej przez państwo, lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego

      Sentencja

               1)

               Poprzez nieustanowienie w przepisach krajowych zasady ogólnej, w myśl której podatkowi od wartości dodanej podlega działalność gospodarcza podejmowana przez podmioty prawa publicznego poza zakresem sprawowania władzy publicznej;
               poprzez nieustanowienie w przepisach krajowych ani zasady ogólnej, w myśl której podmioty prawa publicznego podlegają podatkowi od wartości dodanej, gdy działają one w charakterze organów władzy publicznej, w sytuacji, gdy ich nieopodatkowanie może spowodować znaczne zakłócenie konkurencji ani jakiegokolwiek kryterium pozwalającego na ograniczenie swobodnego uznania ministra finansów w tym zakresie; oraz
               poprzez nieustanowienie w przepisach krajowych zasady ogólnej, w myśl której podmioty prawa publicznego wykonujące działalność określoną w załączniku I do dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej podlegają podatkowi od wartości dodanej w zakresie, w jakim działalność ta prowadzona jest w zakresie większym niż znikomy,
               Irlandia uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 2, 9 i 13 wskazanej dyrektywy.

               2)

               Irlandia zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 51 z 23.2.2008.


title: Sprawa C-236/15: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 23 września 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Constanţa – Rumunia) – Dinu Antoci/Instituția Prefectului – județul Constanța – Serviciul Public Comunitar Regim Permise de Conducere și Înmatriculare a Vehiculelor

text:
               19.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 475/15

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 23 września 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Constanţa – Rumunia) – Dinu Antoci/Instituția Prefectului – județul Constanța – Serviciul Public Comunitar Regim Permise de Conducere și Înmatriculare a Vehiculelor
   (Sprawa C-236/15) (1)

   (2016/C 475/23)
   Język postępowania: rumuński
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 270 z 17.8.2015.


title: Sprawa T-26/14 P: Wyrok Sądu z dnia 16 października 2014 r. – Schönberger przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Awans — Postępowanie w sprawie awansu za 2011 r. — Mnożniki odniesienia — Sprzeczność)

text:
               24.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 421/41

         Wyrok Sądu z dnia 16 października 2014 r. – Schönberger przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu
   (Sprawa T-26/14 P) (1)

   ((Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Awans - Postępowanie w sprawie awansu za 2011 r. - Mnożniki odniesienia - Sprzeczność))
   2014/C 421/58
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Peter Schönberger (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: O. Mader, avocat)

      Druga strona postępowania: Trybunał Obrachunkowy Unii Europejskiej (przedstawiciele: B. Schäfer i I. Ní Riagáin Düro, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 5 listopada 2013 r. w sprawie F-14/12 Schönberger przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu (RecFP, EU:F:2013:167).

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 5 listopada 2013 r. w sprawie F-14/12 Schönberger przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu zostaje uchylony.

               2)

               Sprawa zostaje przekazana do ponownego rozpatrzenia przez Sąd do spraw Służby Publicznej.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 93 z 29.3.2014.


title: Sprawa T-229/08: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 września 2009 r. — Impala przeciwko Komisji (Konkurencja — Koncentracja — Wspólne przedsiębiorstwo Sony BMG — Stwierdzenie przez Sąd nieważności decyzji początkowej — Nowa decyzja uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem — Następczy brak przedmiotu sporu — Umorzenie postępowania)

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/48

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 września 2009 r. — Impala przeciwko Komisji
   (Sprawa T-229/08) (1)

   (Konkurencja - Koncentracja - Wspólne przedsiębiorstwo Sony BMG - Stwierdzenie przez Sąd nieważności decyzji początkowej - Nowa decyzja uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem - Następczy brak przedmiotu sporu - Umorzenie postępowania)
   2009/C 282/93
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Independent Music Publishers and Labels Association (Impala, stowarzyszenie międzynarodowe) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: S. Crosby, J. Golding, solicitors, oraz I. Wekstein, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: X. Lewis, F. Arbault i K. Mojzesowicz, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Sony Corporation of America (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: N. Levy, barrister, R. Snelders i T. Graf, adwokaci); Bertelsmann AG (Gütersloh, Niemcy) (przedstawiciele: P. Chappatte, J. Boyce i A. Lyle-Smythe, solicitors)

      Przedmiot sprawy

   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2007) 4507 z dnia 3 października 2007 r. uznającej za zgodną ze wspólnym rynkiem i porozumieniem EOG koncentrację mającą na celu utworzenie wspólnego przedsiębiorstwa łączącego działalność Sony Corporation of America i Bertelsmann AG w dziedzinie nagrań muzycznych (sprawa COMP/M.3333 — Sony/BMG), wydanej wskutek stwierdzenia nieważności — w wyroku Sądu z dnia 13 lipca 2006 r. w sprawie T-464/04 Impala przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. II-2289 — decyzji Komisji 2005/188/WE z dnia 19 lipca 2004 r. stwierdzającej zgodność koncentracji ze wspólnym rynkiem i funkcjonowaniem porozumienia EOG (sprawa COMP/M.3333 — Sony/BMG) (Dz.U. 2005, L 62, s. 30).

      Sentencja postanowienia

               1)

               Umarza się postępowanie w przedmiocie niniejszej skargi.

               2)

               Independent Music Publishers and Labels Association (Impala, stowarzyszenie międzynarodowe) pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Wspólnot Europejskich.

               3)

               Bertelsmann AG i Sony Corporation of America pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 197 z 2.8.2008.


title: Sprawa T-103/06: Skarga wniesiona w dniu  27 marca 2006 r.  — ESOTRADE przeciwko OHIM

text:
               20.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/17

         Skarga wniesiona w dniu 27 marca 2006 r. — ESOTRADE przeciwko OHIM
   (Sprawa T-103/06)
   (2006/C 121/30)
   Język skargi: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: ESOTRADE, S.A. (Madryt) (przedstawiciel: adwokat Jaime de Rivera Lamo de Espinos)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Antonio Segura Sánchez
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 10 stycznia 2006 r. w sprawie R 217/2004-2 dotyczącej konfliktu między znakami towarowymi YOKANA i YOKONO;

               —

               orzeczenie, że wspólnotowy znak towarowy nr 1 600 659 „YOKANA” nadaje się do rejestracji;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami niniejszego postępowania oraz kosztami postępowań wcześniejszych.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „YOKANA” (zgłoszenie nr 1 600 659) dla towarów należących do klas 14, 18 i 25
   Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Antonio Segura Sánchez
   Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: graficzne znaki towarowe: wspólnotowy i krajowy „YOKONO” dla towarów należących do klas 25 (nr 1 099 365) oraz 18, 25 i 39 (nr 336 750)

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu w części i odrzucenie zgłoszenia w odniesieniu do niektórych towarów należących do klas 18 i 25
   Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: nieprawidłowe zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.


title: Sprawa T-336/13: Postanowienie Sądu z dnia 2 września 2014 r. – Borghezio przeciwko Parlamentowi (Skarga o stwierdzenie nieważności — Oświadczenie Przewodniczącego Parlamentu Europejskiego na posiedzeniu plenarnym informujące zgromadzenie o wykluczeniu posła do Parlamentu Europejskiego z grupy politycznej, do której należy — Akt niepodlegający zaskarżeniu — Skarga oczywiście niedopuszczalna)

text:
               27.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 380/12

         Postanowienie Sądu z dnia 2 września 2014 r. – Borghezio przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-336/13) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Oświadczenie Przewodniczącego Parlamentu Europejskiego na posiedzeniu plenarnym informujące zgromadzenie o wykluczeniu posła do Parlamentu Europejskiego z grupy politycznej, do której należy - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Skarga oczywiście niedopuszczalna))
   2014/C 380/16
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Mario Borghezio (Turyn, Włochy) (przedstawiciel: H. Laquay, adwokat)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: N. Lorenz, N. Görlitz i M. Windisch, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Parlamentu w formie oświadczenia jego Przewodniczącego na posiedzeniu plenarnym w dniu 10 czerwca 2013 r., na podstawie którego skarżący od dnia 3 czerwca 2013 r. sprawuje mandat jako poseł niezrzeszony z powodu wykluczenia go od tego dnia z grupy politycznej „Europa Wolności i Demokracji”.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Mario Borghezio pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Parlament Europejski, w tym również koszty związane z postępowaniem w przedmiocie środka tymczasowego.

      (1)  Dz.U. C 252 z 31.8.2013.


title: Sprawa T-179/06: Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2006 r. — Komisja przeciwko Burie Onderzoek en Advies

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/48

         Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2006 r. — Komisja przeciwko Burie Onderzoek en Advies
   (Sprawa T-179/06)
   (2006/C 224/101)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciel: A. Weimar, pełnomocnik, wspierany przez W. A. M. Ruperta, advocaat)

      Strona pozwana: Burie Onderzoek en Advies B. V. (Nijeholtpade, Niderlandy)
   Żądania strony skarżącej

               —

               zasądzenie od pozwanej 646 871,28 euro na rzecz Komisji, tj. kwoty głównej w wysokości 454 832,62 euro oraz odsetek za zwłokę w wysokości 192 039,66 euro wraz z odsetkami ustawowymi od chwili wniesienia skargi do całkowitego zaspokojenia żądania;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania oraz kosztami pozasądowymi.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wspólnota Europejska reprezentowana przez Komisję zawarła z pozwaną oraz innymi stronami dwie umowy dotyczące robót, które miały być wykonane w ramach badania i rozwoju w dziedzinie zaawansowanych technologii komunikacyjnych w Europie (program RACE II — projekt R2022 Barbara) oraz zastosowań telematyki w interesie publicznym (program zastosowań telematyki Telepromise).
   Zgodnie z umową Komisja podjęła sprawdzanie. Po jego dokonaniu przesłała pozwanej notę obciążającą. Z ogólnych warunków umownych wynika, że pozwana jest zobowiązania do zwrotu różnicy pomiędzy uzgodnionymi kosztami a płatnościami już dokonanymi przez Komisję, oraz że jest to przypadek nienależnej płatności w rozumieniu art. 203 szóstej księgi Nederlands Burgerlijk Wetboek (niderlandzkiego kodeksu cywilnego), który ma zastosowanie do niniejszych umów.


title: Sprawa T-368/09 P: Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 8 lipca 2009 r. w sprawie F-62/08 Sevenier przeciwko Komisji wniesione w dniu 23 września 2009 r. przez Roberto Sevenier

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/53

         Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 8 lipca 2009 r. w sprawie F-62/08 Sevenier przeciwko Komisji wniesione w dniu 23 września 2009 r. przez Roberto Sevenier
   (Sprawa T-368/09 P)
   2009/C 282/101
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Roberto Sevenier (Paryż, Francja) (przedstawiciele: E. Boigelot i L. Defalque, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie postanowienia, wydanego w dniu 8 lipca 2009 r. przez trzecia izbę Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej w sprawie F-62/08 Sevenier przeciwko Komisji dostarczonego skarżącemu w dniu 13 lipca 2009 r.;

               —

               uwzględnienie żądań przedstawionych przez wnoszącego odwołanie w postępowaniu przed Sądem do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania w dwóch instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej sprawie skarżący wnosi o uchylenie postanowienia, wydanego w dniu 8 lipca 2009 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-62/08 Sevenier przeciwko Komisji, w którym Sąd do spraw Służby Publicznej oddalił jako oczywiście niedopuszczalną skargę, w której skarżący żądał stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 24 września 2007 r., ponieważ na jej mocy został odrzucony wniosek skarżącego mający na celu po pierwsze cofnięcie jego rezygnacji z dnia 19 października 1983 r. i po drugie zwołanie komisji lekarskiej.
   Na poparcie odwołania skarżący powołuje przede wszystkim jeden zarzut polegający na naruszeniu prawa przez Sąd do spraw Służby Publicznej poprzez wykładnię pojęcia aktu wyłącznie potwierdzającego, gdyż Sąd do spraw Służby Publicznej uznał decyzję wyraźną, wydaną po tym jak w sposób dorozumiany został odrzucony wniosek skarżącego, jako akt wyłącznie potwierdzający pomimo tego, że decyzja ta uwzględniała w części żądanie skarżącego.
   Posiłkowo skarżący twierdzi, że Sąd do spraw Służby Publicznej wypaczył i nie uwzględnił dowodów zawartych w aktach sprawy oraz nie wywiązał się z obowiązku uzasadnienia stwierdzając, że żadna szczególna okoliczność właściwa niniejszej sprawie nie uzasadnia, żeby Sąd nie zastosował utrwalonego orzecznictwa w odniesieniu do aktu wyłącznie potwierdzającego.


title: Sprawa F-8/11: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 17 czerwca 2011 r. — Nieminen przeciwko Radzie.

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/58

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 17 czerwca 2011 r. — Nieminen przeciwko Radzie.
   (Sprawa F-8/11) (1)

   2011/C 252/134
   Język postępowania: francuski
   Prezes trzeciej. izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 95 z 26.3.2011, s. 14.


title: Sprawa T-419/16: Skarga wniesiona w dniu 28 lipca 2016 r. – Carrera Brands/EUIPO – Autec (Carrera)

text:
               19.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/44

         Skarga wniesiona w dniu 28 lipca 2016 r. – Carrera Brands/EUIPO – Autec (Carrera)
   (Sprawa T-419/16)
   (2016/C 343/59)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Carrera Brands Ltd (Hong Kong, Chińska Republika Ludowa) (przedstawiciel: Rechtsanwalt C. Markowsky)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Autec AG (Norymberga, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Carrera” – unijny znak towarowy nr 4 630 711

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 czerwca 2016 r. w sprawie R 278/2015-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie pkt 2 jej sentencji i jej zmianę w ten sposób, aby decyzja Wydziału Unieważnień z dnia 21 stycznia 2015 r. została uchylona;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w odniesieniu do oddalenia wniosku skarżącej o zawieszenie postępowania; oraz

               —

               posiłkowo, zmianę jej w ten sposób, aby uwzględniono wniosek strony skarżącej z dnia 22 sierpnia 2014 r. o zawieszenie postępowania, który ponowiono w dniu 21 maja 2015 r. w ramach postępowania odwoławczego;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w postępowaniu odwoławczym.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 56 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie zasady 20 ust. 7 lit. c) rozporządzenia nr 2868/95.


title: Sprawa C-388/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus (Finlandia) w dniu 5 września 2008 r. — Postępowanie karne przeciwko Arturowi Leymannowi i Alekseiowi Pustovarovowi

text:
               25.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus (Finlandia) w dniu 5 września 2008 r. — Postępowanie karne przeciwko Arturowi Leymannowi i Alekseiowi Pustovarovowi
   (Sprawa C-388/08)
   (2008/C 272/23)
   Język postępowania: fiński
   Sąd krajowy
   Korkein oikeus (Finlandia)
   Strony w postępowaniu karnym przed sądem krajowym
   Artur Leymann i Aleksei Pustovarov.
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Jak należy interpretować zawarte w art. 27 ust. 2 decyzji ramowej (1) sformułowanie „inne [przestępstwo] niż to, za które [osoba] została przekazana”, a ściślej, jakie kryteria są istotne przy dokonywaniu oceny, czy opis czynu stanowiącego podstawę aktu oskarżenia, różni się na tyle od opisu czynu stanowiącego podstawę przekazania, że miejsce ma „inne przestępstwo” w rozumieniu art. 27 ust. 2 i w związku z tym ściganie karne wymaga udzielenia zgody na podstawie art. 27 ust. 3 lit. g i art. 27 ust. 4 decyzji ramowej?

               2)

               Czy art. 27 ust. 2 decyzji ramowej należy interpretować w ten sposób, że postępowanie w sprawie wyrażenia zgody na podstawie art. 27 ust. 3 lit. g i ust. 4 decyzji ramowej ma zastosowanie w sytuacji, w której podstawę zarówno nakazu aresztowania jak i ostatecznego aktu oskarżenia stanowiło (ciężkie) przestępstwo związane z obrotem środkami odurzającymi, przy czym opis okoliczności faktycznych stanowiących podstawę oskarżenia zmienił się w późniejszym czasie w ten sposób, że akt oskarżenia wskazywał inny rodzaj środków odurzających od środków odurzających wskazanych w nakazie aresztowania?

               3)

               Jak należy interpretować art. 27 ust. 2 decyzji ramowej, zgodnie z którym osoba przekazana nie może być ścigana, skazana lub w inny sposób pozbawiona wolności za przestępstwo popełnione przed jej przekazaniem, inne niż to, za które została przekazana, zwłaszcza w kontekście postępowania w sprawie wyrażenia zgody uregulowanego w art. 27 ust. 4 i przy uwzględnieniu przepisu art. 27 ust. 3 lit. c, wedle którego ten przepis szczególny nie ma zastosowania, gdy sądowa procedura karna nie daje podstaw do zastosowania środków ograniczających wolność osobistą?

                           (a)

                           Czy w sprawach podlegających postępowaniu w sprawie wyrażenia zgody wskazane przepisy należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie oskarżeniu o popełnienie danego przestępstwa, postępowaniu sądowemu lub wydaniu wyroku przed uzyskaniem zgody, o ile podejrzany nie zostanie w związku z danym podejrzeniem poddany środkowi pozbawienia lub ograniczenia wolności?

                           (b)

                           Jak należy ocenić okoliczność, że postępowanie karne związane z ograniczeniem wolności dotyczy wielu przestępstw, z których jedno podlega postępowaniu w sprawie udzielenia zgody? Czy w tym przypadku wskazane powyżej przepisy należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie oskarżeniu o popełnienie danego przestępstwa, które wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie udzielenia zgody, postępowaniu sądowemu lub wydaniu wyroku przed uzyskaniem zgody, również wówczas, gdy podejrzany zostanie poddany w związku postępowaniem sądowym środkowi ograniczenia wolności, o ile ograniczenie wolności w zakresie pozostałych punktów oskarżenia jest oparte na podstawie prawnej?

      (1)  Decyzja ramowa Rady z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (2002/584/WSiSW).


title: Sprawa T-576/11: Skarga wniesiona w dniu 10 listopada 2011 r. — Schenker Customs Agency przeciwko Komisji

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/56

      Skarga wniesiona w dniu 10 listopada 2011 r. — Schenker Customs Agency przeciwko Komisji
      (Sprawa T-576/11)
      (2012/C 25/109)
      Język postępowania: niderlandzki

         Strony

         Strona skarżąca: Schenker Customs Agency BV (Rotterdam, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci A. Jansen i J. Biermasz)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 27 lipca 2011 r. w sprawie REM 01/2010;

                  —

                  stwierdzenie, że umorzenie należności określonych w decyzji o korekcie ich wymiaru jest uzasadnione.

         Zarzuty i główne argumenty

      W okresie od dnia 19 lutego 1999 r. do dnia 19 lipca 2001 r. włącznie skarżąca dokonała jako agent celny we własnym imieniu łącznie 52 zgłoszeń celnych o dopuszczenie do wolnego obrotu celnego towaru glifosat. Jako kraj pochodzenia podany został Tajwan. Kontrola przeprowadzona przez OLAF wykazała, że zgłoszony glifosat nie pochodzi z Tajwanu, lecz z Chin. Z tego względu za należne uznano cło antydumpingowe, do którego następczej zapłaty wezwał skarżącą niderlandzki organ celny.
      Skarżąca podnosi, że Komisja Europejska niesłusznie zdecydowała, że umorzenie należności przywozowych nie jest uzasadnione.
      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

                  1)

                  Komisja Europejska popełniła błąd zajmując stanowisko, w myśl którego naruszenie prawa do obrony, spóźniona korekta wymiaru opłat celnych oraz okoliczność, iż Schenker nie mógł dokonywać zgłoszeń jako bezpośredni przedstawiciel, stanowią argumenty które dotyczą samego istnienia długu celnego. Zdaniem skarżącej argumenty te mogły jak najbardziej stanowić okoliczności w rozumieniu art. 239 rozporządzenia nr 2913/92 (1) i w związku z tym powinny były zostać zbadane w sprawie.

                  2)

                  Komisja Europejska popełniła błąd uznając, że wydanie nieprawidłowego świadectwa pochodzenia przez izbę handlową w Tajwanie nie może stanowić szczególnej okoliczności w rozumieniu art. 239 rozporządzenia nr 2913/92.

                  3)

                  Komisja Europejska popełniła błąd zajmując stanowisko, w myśl którego z jej zachowania w tej sprawie nie wynikają żadne szczególne okoliczności w rozumieniu art. 239 rozporządzenia nr 2913/92. Zdaniem skarżącej Komisja Europejska nie nadzorowała w dostatecznym stopniu dochodzenia w przedmiocie oszustwa i nie koordynowała postępowania.

                  4)

                  Komisja Europejska popełniła błąd uznając, że na skutek zachowania niderlandzkich organów w stosunku do Schenker nie wystąpiły szczególne okoliczności. Skarżąca uważa, że Komisja Europejska popełniła błąd w ocenie, jeżeli chodzi o fakt, że niderlandzkie organy, które wiedziały o oszustwie dotyczącym glifosatu pochodzącego z Tajwanu, nie działały w należyty sposób.

                  5)

                  Ponadto Komisja Europejska popełniła błąd zajmując stanowisko, w myśl którego skarżąca nie wykazała się pełnią staranności, której można zwykle oczekiwać od agenta celnego i z tego powodu umorzenie nie jest uzasadnione. Skarżąca uważa, że nie można jej zarzucić ani działania w celu popełnienia oszustwa, ani oczywistej niestaranności i odsyła w tym zakresie do orzeczenia Douanekamer [izby ds. celnych] Gerechtshof Amsterdam z dnia 18 grudnia 2008 (zob. pkt 5.2.3 orzeczenia).

                  6)

                  Komisja Europejska popełniła błąd nie uwzględniając w ocenie wszystkich istotnych faktów i okoliczności.

         (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 302, s. 1)


title: Sprawa C-377/06: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 29 stycznia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/29

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 29 stycznia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii
   (Sprawa C-377/06) (1)

   (2007/C 82/63)

      Język postępowania: fiński

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 261 z 28.10.2006.


title: Sprawa C-191/05: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 13 lipca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 79/409/EWG — Ochrona dzikiego ptactwa — Obszar specjalnej ochrony — Zmiany nieznajdujące podstaw naukowych)

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/12

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 13 lipca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-191/05) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 79/409/EWG - Ochrona dzikiego ptactwa - Obszar specjalnej ochrony - Zmiany nieznajdujące podstaw naukowych)
   (2006/C 224/22)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. van Beek i A. Caeiros, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska (przedstawiciel: L. Fernandes, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Naruszenie art. 4 ust. 1 dyrektywy Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (Dz.U. L 103, str. 1) - Obszar specjalnej ochrony - Zmiany nieznajdujące podstaw naukowych
   Sentencja

               1)

               Zmieniając granice specjalnego obszaru ochrony „Moura, Mourão, Barrancos” i wyłączając tym samym obszary stanowiące schronienie dla gatunków dzikiego ptactwa, których ochrona leżała u podstaw wyznaczenia granic tego specjalnego obszaru ochrony, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 4 ust. 1 dyrektywy 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa.

               2)

               Republika Portugalska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 155 z 25.06.2005


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawach połączonych T-236/01, T-239/01, T-244/01 do T-246/01, T-251/01 oraz T-252/01, Tokai Carbon Co. Ltd i inni przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Konkurencja — Porozumienia — Rynek elektrod grafitowych — Ustalanie cen i podział rynków — Obliczanie wysokości grzywien — Kumulacja sankcji — Wytyczne do obliczenia wysokości grzywien — Zastosowanie — Ciężar i czas trwania naruszenia — Okoliczności obciążające — Okoliczności łagodzące — Zdolność zapłaty — Współpraca w toku postępowania administracyjnego — Metody zapłaty)

text:
               9.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/13

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 29 kwietnia 2004 r.
   w sprawach połączonych T-236/01, T-239/01, T-244/01 do T-246/01, T-251/01 oraz T-252/01, Tokai Carbon Co. Ltd i inni przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Konkurencja - Porozumienia - Rynek elektrod grafitowych - Ustalanie cen i podział rynków - Obliczanie wysokości grzywien - Kumulacja sankcji - Wytyczne do obliczenia wysokości grzywien - Zastosowanie - Ciężar i czas trwania naruszenia - Okoliczności obciążające - Okoliczności łagodzące - Zdolność zapłaty - Współpraca w toku postępowania administracyjnego - Metody zapłaty)
   (2004/C 251/24)
   Język postępowania: niemiecki i angielski
   W sprawach połączonych T-236/01, T-239/01, T-244/01 do T-246/01, T-251/01 oraz T-252/01, Tokai Carbon Co. Ltd, z siedzibą w Tokio (Japonia), reprezentowaną początkowo przez G. Van Gervena, T. Franchoo oraz M. De Grave'a, następnie, przez Van Gervena i T. Franchoo, adwokatów, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, SGL Carbon AG, z siedzibą w Wiesbaden (Niemcy), reprezentowaną przez M. Klusmanna, F. Wiemera i C. Canenbley'a, adwokatów, Nippon Carbon Co. Ltd, z siedzibą w Tokio (Japonia), reprezentowaną przez H. Gilliamsa, adwokata, Showa Denko KK, z siedzibą w Tokio (Japonia), reprezentowaną przez M. Dolmansa, P. Werdmullera, adwokatów, oraz J. Temple-Langa, solicitor, GrafTech International Ltd, poprzednio UCAR International Inc., z siedzibą w Wilmington, Delaware (USA), reprezentowaną przez K. Lasoka, QC oraz B. Hartnetta, barristers, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, SEC Corp., z siedzibą w Amagasaki, Hyogo (Japonia), reprezentowaną przez K. Platteau, adwokata, The Carbide/Graphite Group Inc., z siedzibą w Pittsburghu (USA), reprezentowaną początkowo przez M. Seimetza i J. Brüchera, następnie przez P. Grunda, adwokatów, z adresem do doręczń w Luksemburgu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez W. Möllsa i P. Hellströma, oraz w sprawie T-246/01, przez W. Wilsa, działających w charakterze pełnomocników, oraz w sprawie T-239/01, przez H.-J. Freunda, adwokata, oraz, w sprawach T-244/01, T-246/01, T-251/01 i T-252/01, przez J. Flynna i C. Kilroy, barristers, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, których przedmiotem są wnioski o stwierdzenia nieważności w całości lub w części decyzji Komisji 2002/271/WE z dnia 18 lipca 2001 r., w sprawie zastosowania procedury z art. 81 TWE oraz art. 53 Porozumienia o EOG - Sprawa COMP/E-1/36.490 – Elektrody grafitowe (tłumaczenie nieoficjalne)(Dz. U. L 100, z 16.4.2002, str. 1), Sąd (druga izba), w składzie N. J. Forwood, Prezes, J. Pirrung i A. W. H. Meij, sędziowie; sekretarz: M. J. Plingers, administrator, wydał w dniu 29 kwietnia 2004 r. wyrok, którego sentencja jest następująca:

               1)

               W sprawie T-236/01, Tokai Carbon przeciwko Komisji:

                           —

                           wysokość grzywny nałożonej na stronę skarżącą przez art. 3 decyzji 2002/271 ustalona zostaje na kwotę 12 276 000 euro;

                           —

                           skarga zostaje oddalona w pozostałej części;

                           —

                           każda ze stron pokrywa połowę swych własnych kosztów oraz połowę kosztów poniesionych przez stronę przeciwną.

               2)

               W sprawie T-239/01, SGL Carbon przeciwko Komisji:

                           —

                           wysokość grzywny nałożonej na stronę skarżącą przez art. 3 decyzji 2002/271 ustalona zostaje na kwotę 69 114 000 euro;

                           —

                           skarga zostaje oddalona w pozostałej części;

                           —

                           strona skarżąca pokrywa siedem ósmych swych własnych kosztów oraz siedem ósmych kosztów poniesionych przez Komisję, ta ostatnia pokrywa jedna ósmą swych własnych kosztów i jedną ósmą kosztów poniesionych przez stronę skarżącą.

               3)

               W sprawie T-244/01, Nippon Carbon przeciwko Komisji:

                           —

                           wysokość grzywny nałożonej na stronę skarżącą przez art. 3 decyzji 2002/271 ustalona zostaje na kwotę 6 274 400 euro;

                           —

                           skarga zostaje oddalona w pozostałej części;

                           —

                           każda ze stron pokrywa połowę swych własnych kosztów oraz połowę kosztów poniesionych przez stronę przeciwną.

               4)

               W sprawie T-245/01, Showa Denko przeciwko Komisji:

                           —

                           wysokość grzywny nałożonej na stronę skarżącą przez art. 3 decyzji 2002/271 ustalona zostaje na kwotę 10 440 000 euro;

                           —

                           skarga zostaje oddalona w pozostałej części;

                           —

                           strona skarżąca pokrywa trzy piąte swych własnych kosztów oraz trzy piąte kosztów poniesionych przez Komisję, ta ostatnia pokrywa dwie piąte swych własnych kosztów i dwie piąte kosztów poniesionych przez stronę skarżącą.

               5)

               W sprawie T-246/01, GrafTech International, poprzednio UCAR International przeciwko Komisji:

                           —

                           wysokość grzywny nałożonej na stronę skarżącą przez art. 3 decyzji 2002/271 ustalona zostaje na kwotę 42 050 000 euro;

                           —

                           skarga zostaje oddalona w pozostałej części;

                           —

                           strona skarżąca pokrywa cztery piąte swych własnych kosztów oraz cztery piąte kosztów poniesionych przez Komisję, ta ostatnia pokrywa jedną piątą swych własnych kosztów i jedna piątą kosztów poniesionych przez stronę skarżącą.

               6)

               W sprawie T-251/01, SEC Corp. przeciwko Komisji:

                           —

                           wysokość grzywny nałożonej na stronę skarżącą przez art. 3 decyzji 2002/271 ustalona zostaje na kwotę 6 138 000 euro;

                           —

                           skarga zostaje oddalona w pozostałej części;

                           —

                           każda ze stron pokrywa połowę swych własnych kosztów oraz połowę kosztów poniesionych przez stronę przeciwną.

               7)

               W sprawie T-252/01, The Carbide/Graphite Group przeciwko Komisji:

                           —

                           wysokość grzywny nałożonej na stronę skarżącą przez art. 3 decyzji 2002/271 ustalona zostaje na kwotę 6 480 000 euro;

                           —

                           skarga zostaje oddalona w pozostałej części;

                           —

                           strona skarżąca pokrywa trzy piąte swych własnych kosztów oraz trzy piąte kosztów poniesionych przez Komisję, ta ostatnia pokrywa dwie piąte swych własnych kosztów i dwie piąte kosztów poniesionych przez stronę skarżącą.

      (1)  Dz.U. C 17 z 19.1.2002.


title: Sprawa T-765/15: Skarga wniesiona w dniu 30 grudnia 2015 r. – BelTechExport/Rada

text:
               22.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/44

         Skarga wniesiona w dniu 30 grudnia 2015 r. – BelTechExport/Rada
   (Sprawa T-765/15)
   (2016/C 068/56)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: BelTechExport ZAO (Mińsk, Białoruś) (przedstawiciele: adwokaci J. Jerņeva i E. Koškins)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) 2015/1948 z dnia 29 października 2015 r. w sprawie zmiany rozporządzenia (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających wobec Białorusi (Dz.U. L 284, s. 62), w zakresie, w jakim rozszerzono w nim na stronę skarżącą stosowanie środków ograniczających, nawet jeśli stosowanie tych środków jest tymczasowo zawieszone,

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZIB) 2015/1957 z dnia 29 października 2015 r. zmieniającej decyzję 2012/642/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Białorusi (Dz.U. L 284, s. 149), w zakresie, w jakim rozszerzono w niej na stronę skarżącą stosowanie środków ograniczających, nawet jeśli stosowanie tych środków jest tymczasowo zawieszone, oraz

               —

               nakazanie Radzie pokrycie kosztów postępowania poniesionych przez stronę skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy, w którym strona skarżąca twierdzi, że w zaskarżonych aktach nie dostarczono odpowiedniego uzasadnienia trwałego umieszczenia jej nazwy w odnośnych załącznikach oraz że Rada naruszyła postanowienia art. 296 akapit drugi TFUE, który nakłada na Radę obowiązek uzasadnienia przyjmowanych przez nią aktów.

               2.

               Zarzut drugi, w którym strona skarżąca podnosi, że zaskarżone akty naruszają prawo do obrony i prawo do rzetelnego procesu, zagwarantowanych w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”) oraz art. 6 i 13 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (zwanej dalej „EKPC”), ponieważ zostały przyjęte bez umożliwienia stronie skarżącej skutecznego skorzystania z jej prawa do obrony, a w szczególności prawa do bycia wysłuchanym oraz prawa do skorzysta z procedury pozwalającej jej na skuteczne żądanie usunięcia jej nazwy z wykazu osób i podmiotów, do których mają zastosowanie środki ograniczające.

               3.

               Zarzut trzeci, w którym strona skarżąca twierdzi, że zaskarżone akty są obarczone oczywistymi błędami w ocenie, ponieważ oparte są na nieprawidłowym założeniu, że strona skarżąca, jako znaczące przedsiębiorstwo białoruskiego sektora produkcji i eksportu broni odnosi korzyści z reżimu Łukaszenki.

               4.

               Czwarty zarzut, w którym strona skarżąca twierdzi, że zaskarżone akty naruszają podstawowe prawo własności, zagwarantowane w art. 17 karty i w art. 1 protokołu 1 do EKPC, oraz że to naruszenie nie jest oparte na przekonujących dowodach, jest nieuzasadnione i nieproporcjonalne.


title: Opinia 1/08: Opinia Trybunału (wielka izba) z dnia 30 listopada 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich (Opinia wydana na mocy art. 300 ust. 6 WE — Układ ogólny w sprawie handlu usługami (GATS) — Listy szczegółowych zobowiązań — Zawieranie porozumień dotyczących przyznania rekompensaty w zakresie zmian lub wycofania pewnych zobowiązań w następstwie przystąpienia do Unii Europejskiej nowych państw członkowskich — Kompetencja dzielona — Podstawa prawna — Wspólna polityka handlowa — Wspólna polityka transportowa)

text:
               16.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/2

         Opinia Trybunału (wielka izba) z dnia 30 listopada 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich
   (Opinia 1/08) (1)

   (Opinia wydana na mocy art. 300 ust. 6 WE - Układ ogólny w sprawie handlu usługami (GATS) - Listy szczegółowych zobowiązań - Zawieranie porozumień dotyczących przyznania rekompensaty w zakresie zmian lub wycofania pewnych zobowiązań w następstwie przystąpienia do Unii Europejskiej nowych państw członkowskich - Kompetencja dzielona - Podstawa prawna - Wspólna polityka handlowa - Wspólna polityka transportowa)
   2011/C 211/02
   Język postępowania: wszystkie języki

      Strony

      Strona występująca z wnioskiem o wydanie opinii: Komisja Wspólnot Europejskich

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie opinii — Światowa Organizacja Handlu (WTO) — Układ ogólny w sprawie handlu usługami (GATS) — Listy szczegółowych zobowiązań dotyczących otwarcia rynków i przyznania traktowania narodowego — Porozumienia w przedmiocie zmian i wycofania szczegółowych zobowiązań w następstwie przystąpienia do Unii Europejskiej nowych państw członkowskich oraz w przedmiocie dostosowań rekompensacyjnych na rzecz członków WTO poszkodowanych w wyniku takich zmian i wycofania — Rodzaj kompetencji (wyłączna lub dzielona) Wspólnoty do zawarcia tego typu porozumień oraz właściwe podstawy prawne — Zakres stosowania odpowiednio wspólnej polityki handlowej i wspólnej polityki transportowej

      Sentencja

               1)

               Zawarcie porozumień z poszkodowanymi członkami Światowej Organizacji Handlu w rozumieniu art. XXI Układu ogólnego w sprawie handlu usługami (GATS), takich jak opisane w niniejszym wniosku o wydanie opinii, należy do kompetencji dzielonej Wspólnoty Europejskiej i państw członkowskich.

               2)

               Akt wspólnotowy dotyczący zawarcia tych porozumień należy oprzeć zarówno na art. 133 ust. 1, 5 WE i art. 133 ust. 6 akapit drugi WE, jak i art. 71 WE i art. 80 ust. 2 WE, w związku z art. 300 ust. 2 WE i art. 300 ust. 3 akapit pierwszy WE.

      (1)  Dz.U. C 183 z 19.7.2008


title: Sprawa C-170/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Napoli w dniu  30 marca 2006 r.  — Giuseppina Montoro, Michelangelo Liguori przeciwko Beth Israel Deaconess Medical Center

text:
               17.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Napoli w dniu 30 marca 2006 r. — Giuseppina Montoro, Michelangelo Liguori przeciwko Beth Israel Deaconess Medical Center
   (Sprawa C-170/06)
   (2006/C 143/45)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Tribunale di Napoli
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Giuseppina Montoro, Michelangelo Liguori

      Strona pozwana: Beth Israel Deaconess Medical Center
   Pytanie prejudycjalne
   Dokonanie wykładni art. 5 ust. 3 konwencji brukselskiej z 1968 r. w celu ustalenia, czy kryterium „sądu miejsca, gdzie nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę”, pomijając przypadek szkód złożonych, może stanowić uzasadnienie również dla jurysdykcji sądu miejsca, gdzie osoba poszkodowana dowiedziała się o szkodzie będącej wynikiem działania, do którego doszło w innym państwie.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 lipca 2005 r. w sprawie C-57/02 P Compañía española para la fabricación de aceros inoxidables SA (Acerinox) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Traktat EWWiS — Kartele — Dopłata do stopu — Zbieżność zachowań — Zmniejszenie grzywny — Współpraca w trakcie postępowania administracyjnego — Prawo do obrony)

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/2

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 14 lipca 2005 r.
   w sprawie C-57/02 P Compañía española para la fabricación de aceros inoxidables SA (Acerinox) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Odwołanie - Traktat EWWiS - Kartele - Dopłata do stopu - Zbieżność zachowań - Zmniejszenie grzywny - Współpraca w trakcie postępowania administracyjnego - Prawo do obrony)
   (2005/C 217/04)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie C-57/02 P mającej za przedmiot odwołanie w trybie art. 49 Statutu WE Trybunału Sprawiedliwości, które wpłynęło do Trybunału w dniu 22 lutego 2002 r., wniesione przez Compañía española para la fabricación de aceros inoxidables SA (Acerinox), reprezentowaną przez adwokatów A. Vandencasteele i D. Waelbroecka, w której drugą stroną postępowania była Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: A. Whelan, wspierany przez J. Flynna, barrister), Trybunał Sprawiedliwości (pierwsza izba), w składzie: P. Jann, prezes izby, A. Rosas, R. Silva de Lapuerta, K. Lenaerts i S. von Bahr (sprawozdawca), sędziowie; rzecznik generalny: P. Léger; sekretarz: R. Grass, wydal w dniu 14 lipca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Wyrok Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 13 grudnia 2001 r. w sprawie T-48/98 Acerinox przeciwko Komisji zostaje uchylony w zakresie, w jakim oddalono zarzut podniesiony przez Compañía española para la fabricación de aceros inoxiydables SA (Acerinox), oparty na braku uzasadnienia odnoszącego się do zarzucanego jej udziału w kartelu na rynku hiszpańskim

               2.

               W pozostałym zakresie odwołanie zostaje oddalone.

               3.

               Skarga o stwierdzenie nieważności wniesiona przez Compañía española para la fabricación de aceros inoxidables SA (Acerinox) w zakresie, w jakim została oparta na zarzucie wskazującym na naruszenie prawa przez Komisję Wspólnot Europejskich poprzez przyznanie mocy dowodowej faksowi z dnia 14 stycznia 1994 r. skierowanego przez Avesta Sheffield AB do swych oddziałów, zostaje oddalona.

               4.

               Compañía española para la fabricación de aceros inoxidables SA (Acerinox) zostaje obciążona kosztami postępowania w niniejszej instancji. Koszty związane z postępowaniem w pierwszej instancji, zakończonej wydaniem wyroku Sądu wspomnianym w pkt 1 niniejszej sentencji ponoszą strony zgodnie ze sposobem określonym w pkt 3 sentencji wspomnianego wyroku.

      (1)  Dz.U. C 109 z 4.5.2002.


title: Sprawa T-456/12: Skarga wniesiona w dniu 17 października 2012 r. — British Telecommunications przeciwko Komisji

text:
               8.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 379/27

         Skarga wniesiona w dniu 17 października 2012 r. — British Telecommunications przeciwko Komisji
   (Sprawa T-456/12)
   2012/C 379/48
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: British Telecommunications plc (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci J. Rivas Andrés I G. van de Walle de Ghelcke)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez Komisje w dniu 12 czerwca 2012 r. w sprawie pomocy państwa SA.33540 (2012/N) — Zjednoczone Królestwo — City of Birmingham — Digital District NGA Network oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy:

                           —

                           Komisja naruszyła art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE i pkt 35 wytycznych w sprawie sieci szerokopasmowych (1) poprzez nieprzeprowadzenie analizy, czy cel pomocy został właściwie określony.

               2)

               Zarzut drugi:

                           —

                           Komisja nie dokonała oceny proporcjonalności proponowanego środka zgodnie z art. 107 ust. 3 lit. c) oraz pkt 51 i 79 wytycznych w sprawie sieci szerokopasmowych, a ponadto powinna była wszcząć formalne postępowanie wyjaśniające.

               3)

               Zarzut trzeci:

                           —

                           Komisja powinna była wszcząć formalne postępowanie wyjaśniające, ponieważ proponowana pomoc ma wpływ na rynki inne niż rynek szerokopasmowego dostępu nowej generacji [next generation access („NGA”)], na których nie występują zakłócenia konkurencji i które nie zostały zbadane przez Komisję.

               4)

               Zarzut czwarty:

                           —

                           ze względu na wymóg, aby wybrany operator „umożliwiał wszystkie rodzaje dostępu do sieci, których mogą poszukiwać operatorzy”, zaskarżona decyzja niweczy „skutek zachęcający” i jest niezgodna z wytycznymi w sprawie sieci szerokopasmowych i z art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE.

               5)

               Zarzut piąty:

                           —

                           Komisja naruszyła art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE i wytyczne w sprawie sieci szerokopasmowych, zatwierdzając wykorzystanie pomocy państwa w celu powielenia istniejących wcześniej sieci łączy dzierżawionych na obszarze docelowym.

               6)

               Zarzut szósty:

                           —

                           ze względu na wymóg, aby nowa sieć „umożliwiała wszelkie rodzaje dostępu, których mogą poszukiwać operatorzy”, zaskarżona decyzja jest nieproporcjonalna i niespójna ze wspólnotowymi ramami regulacyjnymi w zakresie łączności elektronicznej.

               7)

               Zarzut siódmy:

                           —

                           zaskarżona decyzja jest obarczona błędami dotyczącymi okoliczności faktycznych i oczywistymi błędami w ocenie, zaś Komisja, nie przedstawiając odpowiedniego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, naruszyła swoje obowiązki w zakresie badania wstępnego.

      (1)  Komunikat Komisji — Wytyczne wspólnotowe w sprawie stosowania przepisów dotyczących pomocy państwa w odniesieniu do szybkiego wdrażania sieci szerokopasmowych (Dz.U. 2009 C 235, s. 7)


title: Sprawa C-308/11: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 6 września 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Frankfurt am Main — Niemcy) — Chemische Fabrik Kreussler & Co. GmbH przeciwko Sunstar Deutschland GmbH, dawniej John O. Butler GmbH (Dyrektywa 2001/83/WE — Produkty lecznicze stosowane u ludzi — Artykuł 1 pkt 2 lit. b) — Pojęcie produktu leczniczego wedle funkcji — Definicja pojęcia działania farmakologicznego)

text:
               27.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/9

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 6 września 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Frankfurt am Main — Niemcy) — Chemische Fabrik Kreussler & Co. GmbH przeciwko Sunstar Deutschland GmbH, dawniej John O. Butler GmbH
      (Sprawa C-308/11) (1)

      (Dyrektywa 2001/83/WE - Produkty lecznicze stosowane u ludzi - Artykuł 1 pkt 2 lit. b) - Pojęcie produktu leczniczego wedle funkcji - Definicja pojęcia działania farmakologicznego)
      (2012/C 331/13)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd krajowy

      Oberlandesgericht Frankfurt am Main

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: Chemische Fabrik Kreussler & Co. GmbH

         Strona pozwana: Sunstar Deutschland GmbH, dawniej John O. Butler GmbH

         Przedmiot

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Oberlandesgericht Frankfurt am Main — Wykładnia art. 1 pkt 2 lit. b) dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. L 311, s. 67) zmieniona dyrektywą 2004/27/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. (Dz.U. L 136, s. 34) — Kwalifikacja produktu jako produktu leczniczego — Płyn do płukania jamy ustnej zawierający 0,12 % chlorheksydyny — Pojęcie „działania farmakologicznego”

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 1 pkt 2 lit. b) dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi, zmienionej dyrektywą 2004/27/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r., powinien być interpretowany w ten sposób, że dla celów zdefiniowania pojęcia działania farmakologicznego w rozumieniu wskazanego przepisu można wziąć pod uwagę definicję owego pojęcia zawartą w wytycznych opracowanych wspólnie przez służby Komisji oraz przez właściwe władze państw członkowskich w sprawie odgraniczenia dyrektywy 76/768 dotyczącej produktów kosmetycznych od dyrektywy 2001/83 dotyczącej produktów leczniczych.

                  2)

                  Artykuł 1 pkt 2 lit. b) dyrektywy 2001/83 zmienionej dyrektywą 2004/27 powinien być interpretowany w ten sposób, że aby można było uznać, iż dana substancja ma działanie farmakologiczne w rozumieniu tego przepisu, nie jest konieczne, by doszło do współdziałania pomiędzy molekułami, z których się ona składa, a składnikami komórkowymi ciała osoby stosującej substancję, wystarczające może być natomiast współdziałanie owej substancji z jakimkolwiek składnikiem komórkowym obecnym w ciele osoby stosującej substancję.

         (1)  Dz.U. C 282 z 24.9.2011.