title: Sprawa T-403/10: Skarga wniesiona w dniu 7 września 2010 r. — Brighton Collectibles przeciwko OHIM — Felmar (BRIGHTON)

text:
               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/31

         Skarga wniesiona w dniu 7 września 2010 r. — Brighton Collectibles przeciwko OHIM — Felmar (BRIGHTON)
   (Sprawa T-403/10)
   ()
   2010/C 328/54
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Brighton Collectibles, Inc. (City of Industry, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat R. Delorey)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Felmar (Paryż, Francja)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 30 czerwca 2010 r. w sprawie R 408/2009-4;

               —

               uchylenie wszystkich wydanych przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) postanowień o kosztach obciążających skarżącą;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Felmar

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „BRIGHTON” dla towarów z klasy 25

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Niezarejestrowane słowne i graficzne znaki towarowe „BRIGHTON” i „Brighton”, używane w obrocie handlowym w Zjednoczonym Królestwie, w Irlandii, w Niemczech i we Włoszech w odniesieniu do pasków; cieszące się renomą słowne i graficzne znaki towarowe „BRIGHTON” i „Brighton”, używane w obrocie handlowym w Zjednoczonym Królestwie, w Irlandii, w Niemczech i we Włoszech w odniesieniu do wyrobów ze skóry, kapeluszy, biżuterii i zegarków

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia Rady nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza wadliwie pod względem prawnym ustaliła, że wcześniejsze prawa, na których opierał się sprzeciw, nie zostały wykazane; naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza błędnie wykluczyła prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.


title: Sprawa C-535/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 14 października 2015 r. – Freie und Hansestadt Hamburg/Jost Pinckernelle

text:
               11.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 14 października 2015 r. – Freie und Hansestadt Hamburg/Jost Pinckernelle
   (Sprawa C-535/15)
   (2016/C 007/14)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesverwaltungsgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Freie und Hansestadt Hamburg

      Strona pozwana: Jost Pinckernelle

      Przy udziale: Vertreter des Bundesinteresses beim Bundesverwaltungsgericht

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 5 rozporządzenia REACH (1) należy interpretować w ten sposób, że z zastrzeżeniem art. 6, 7, 21, 23 tego rozporządzenia z obszaru Unii można wywozić substancje tylko wtedy, gdy zostały zarejestrowane zgodnie z odpowiednimi przepisami tytułu II rozporządzenia REACH, jeżeli jest to wymagane?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. L 396 s. 1), zmienione rozporządzeniem Komisji (UE) 2015/830 z dnia 28 maja 2015 r. zmieniającym rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) (Dz.U. L 132, s. 8).


title: Sprawa C-437/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Judicial de Vieira do Minho (Portugalia) w dniu 13 września 2010 r. — Manuel Afonso Esteves przeciwko Axa — Seguros de Portugal SA

text:
               20.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 317/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Judicial de Vieira do Minho (Portugalia) w dniu 13 września 2010 r. — Manuel Afonso Esteves przeciwko Axa — Seguros de Portugal SA
   (Sprawa C-437/10)
   ()
   2010/C 317/33
   Język postępowania: portugalski

      Sąd krajowy

   Tribunal Judicial de Vieira do Minho

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Manuel Afonso Esteves.

      Strona pozwana: Axa — Seguros de Portugal SA.

      Pytania prejudycjalne

   W razie zderzenia pojazdów, jeżeli wypadek, w wyniku którego szkodę na osobie i szkodę materialną poniósł jeden z kierujących (poszkodowany, który domaga się odszkodowania), nie może zostać przypisany żadnemu z kierujących na zasadzie winy, czy jest sprzeczna z prawem wspólnotowym, tj. art. 3 ust. 1 pierwszej dyrektywy (dyrektywy 72/166/EWG) (1), art. 2 ust. 1 drugiej dyrektywy (dyrektywy 84/5/EWG) (2) oraz art. 1 trzeciej dyrektywy (dyrektywy 90/232/EWG) (3) w świetle ich wykładni dokonanej przez Trybunał Sprawiedliwości, możliwość rozłożenia odpowiedzialności na zasadzie ryzyka [art. 506 ust 1 i 2 Código Civil (kodeksu cywilnego)], które to rozłożenie ma bezpośredni wpływ na wysokość odszkodowania — na rzecz rodziców ofiary (ponieważ takie rozłożenie odpowiedzialności na zasadzie ryzyka oznacza proporcjonalne obniżenie kwoty odszkodowania)?

      (1)  Dyrektywa Rady 72/166/EWG z dnia 24 kwietnia 1972 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności (Dz.U. L 103, s. 1)

      (2)  Dyrektywa Rady 84/5/EWG z dnia 30 grudnia 1983 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów silnikowych (Dz.U. L 8, s. 17)

      (3)  Dyrektywa Rady 90/232/EWG z dnia 14 maja 1990 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych (Dz.U. L 129, s. 33)


title: Sprawa C-459/10 P: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 21 lipca 2011 r. — Freistaat Sachsen, Land Sachsen-Anhalt przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Pomoc państwa — Pomoc na szkolenie dotyczące określonych stanowisk pracy w nowym centrum DHL w porcie lotniczym Leipzig/Halle — Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji stwierdzającej niezgodność części pomocy ze wspólnym rynkiem — Badanie potrzeby udzielenia pomocy — Brak uwzględnienia pobudzających skutków pomocy i jej pozytywnych skutków zewnętrznych dla wyboru lokalizacji)

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/17

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 21 lipca 2011 r. — Freistaat Sachsen, Land Sachsen-Anhalt przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-459/10 P) (1)

   (Odwołanie - Pomoc państwa - Pomoc na szkolenie dotyczące określonych stanowisk pracy w nowym centrum DHL w porcie lotniczym Leipzig/Halle - Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji stwierdzającej niezgodność części pomocy ze wspólnym rynkiem - Badanie potrzeby udzielenia pomocy - Brak uwzględnienia pobudzających skutków pomocy i jej pozytywnych skutków zewnętrznych dla wyboru lokalizacji)
   2011/C 269/28
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Freistaat Sachsen, Land Sachsen-Anhalt (przedstawiciele: A. Rosenfeld, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciel: B. Martenczuk, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) z dnia 8 lipca 2010 r. w sprawie T-396/08 Freistaat Sachsen i Land Sachsen-Anhalt przeciwko Komisji, którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności części decyzji Komisji 2008/878/WE z dnia 2 lipca 2008 r. w sprawie pomocy państwa, którą Niemcy zamierzają przyznać firmie DHL (Dz.U. L 312, s. 31) — Pomoc na szkolenia — Decyzja stwierdzająca niezgodność części pomocy ze wspólnym rynkiem — Nieprawidłowe badanie potrzeby udzielenia pomocy — Nieuwzględnienie pozytywnych skutków zewnętrznych pomocy i jej pobudzających skutków dla wyboru lokalizacji

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Freistaat Sachsen i Land Sachsen-Anhalt zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 317 z 20.11.2010.


title: Sprawa F-33/16: Skarga wniesiona w dniu 27 czerwca 2016 r. – ZZ/Trybunał Sprawiedliwości

text:
               16.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/48

         Skarga wniesiona w dniu 27 czerwca 2016 r. – ZZ/Trybunał Sprawiedliwości
   (Sprawa F-33/16)
   (2016/C 296/61)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat A. Tymen)

      Strona pozwana: Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o rozwiązaniu stosunku pracy ze skarżącym po zakończeniu okresu próbnego oraz żądanie odszkodowania i zadośćuczynienia.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 17 lipca 2015 r. o rozwiązaniu stosunku pracy ze skarżącym;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 16 marca 2016 r. oddalającej zażalenie z dnia 16 października 2015 r.;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej odszkodowania za poniesioną przez skarżącego szkodę;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej zadośćuczynienia za doznaną przez skarżącego krzywdę, oszacowanego aequo et bono na 60 000 EUR;

               —

               obciążenie strony pozwanej wszystkimi kosztami postępowania.


title: Sprawa F-142/12: Skarga wniesiona w dniu 16 listopada 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/77

         Skarga wniesiona w dniu 16 listopada 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa F-142/12)
   2013/C 26/161
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci B. Cambier i A. Paternostre)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji wydanej w odpowiedzi na wniesiony przez skarżącego na podstawie art. 73 regulaminu pracowniczego wniosek o uznanie choroby zawodowej, zgodnie z którą to decyzją stopień częściowej trwałej niezdolności do pracy skarżącego został określony na 20 %, a data utrwalenia/stabilizacji choroby została określona na dzień 25 lutego 2010 r., jak również odszkodowanie i zadośćuczynienie.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, iż Komisja ponosi odpowiedzialność za naruszenie rozsądnego terminu oraz za rozmaite działania niezgodne z prawem, popełnione przez nią samą lub jej organy w ramach rozpoznawania wniosku o uznanie choroby zawodowej, wniesionego przez skarżącego na podstawie art. 73 regulaminu pracowniczego i w związku z tym:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 11 stycznia i z dnia 7 sierpnia 2012 r.;

               —

               zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącego i jego rodziny kwoty 100 000 EUR celem zadośćuczynienia krzywdzie wyrządzonej skarżącemu niezależnie od jego choroby;

               —

               stwierdzenie iż Komisja ponosi odpowiedzialność za rozmaite działania niezgodne z prawem, popełnione przez nią samą lub przez jej organy, które doprowadziły do zaistnienia, utrzymania się i pogorszenia stanu zdrowia skarżącego i zasądzenie od niej w konsekwencji na rzecz skarżącego kwoty 1 798 650 EUR celem naprawienia szkody oraz kwoty 145 850 EUR tytułem zadośćuczynienia krzywdzie i tytułem zwrotu rozmaitych kosztów; ta łączna kwota może zostać pomniejszona o kwotę 268 679,44 EUR, która została już wypłacona skarżącemu na podstawie art. 73 regulaminu pracowniczego;

               —

               zasądzenie od Komisji odsetek według stawki 12 % od całości wszystkich wymienionych kwot i to od listopada 2004 r., kiedy to wniosek skarżącego, złożony na podstawie art. 73 regulaminu pracowniczego, mógł był zostać rozstrzygnięty;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-580/11: Wyrok Sądu z dnia 6 czerwca 2013 r. — McNeil przeciwko OHIM — Alkalon (NICORONO) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego NICORONO — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy NICORETTE — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/73

         Wyrok Sądu z dnia 6 czerwca 2013 r. — McNeil przeciwko OHIM — Alkalon (NICORONO)
   (Sprawa T-580/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego NICORONO - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy NICORETTE - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2013/C 225/161
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: McNeil AB (Helsingborg, Szwecja) (przedstawiciele: I. Starr, solicitor, i G. Tritton, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Alkalon ApS (Kopenhaga, Dania)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 sierpnia 2011 r. (sprawa R 1582/2010-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między McNeil AB a Alkalon ApS.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 3 sierpnia 2011 r. (sprawa R 1582/2010-2).

               2)

               OHIM zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 25 z 28.1.2012.


title: Sprawa T-542/15: Skarga wniesiona w dniu 19 września 2015 r. – Węgry/Komisja

text:
               7.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 406/35

         Skarga wniesiona w dniu 19 września 2015 r. – Węgry/Komisja
   (Sprawa T-542/15)
   (2015/C 406/35)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Węgry (przedstawiciele: D. Bonhage i F. Quast, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2015) 4979 final z dnia 14 lipca 2015 r. dotyczącej zawieszenia płatności okresowych z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego i Funduszu Spójności za wydatki poniesione w programach: Transport, Środkowe Węgry, Zachodnia Kotlina Panońska, Południowa Wielka Nizina Węgierska, Środkowy Kraj Zadunajski, Północne Węgry, Północna Wielka Nizina Węgierska, Południowy Kraj Zadunajski – CCI 2007HU161PO007, CCI 2007HU161PO003, CCI 2007HU161PO004, CCI 2007HU161PO005, CCI 2007HU161PO006, CCI 2007HU161PO009, CCI 2007HU161PO011, CCI 2007HU161PO001;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy odnoszący się do niezgodności decyzji Komisji C(2015) 4979 final dotyczącej zawieszenia płatności okresowych z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego i Funduszu Spójności Rady (WE) z rozporządzeniem Rady nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającym przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego i Funduszu Spójności oraz uchylającym rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz.U. L 210, s. 25):

                           —

                           zdaniem strony skarżącej zaskarżona decyzja narusza art. 92 rozporządzenia (WE) nr 1083/2006, ponieważ wydatki, których sprawa dotyczy, nie są związane z poważną nieprawidłowością;

                           —

                           w dalszej kolejności strona skarżąca podnosi, że władze węgierskie realizowały programy operacyjne zgodnie z przepisami Unii. Zdaniem strony skarżącej beneficjenci dokonywali zamówień na roboty budowlane i usługi w celu realizacji programów zgodnie z dyrektywą o zamówieniach publicznych nr 2004/18/WE z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, s. 114);

                           —

                           wreszcie zdaniem strony skarżącej dostępność zakładu mieszania asfaltu w określonej, maksymalnej odległości od placu budowy, w momencie składania ofert była proporcjonalnym technicznym kryterium przydatności w ramach zamówień na roboty drogowe.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa do obrony:

                           —

                           zdaniem strony skarżącej zaskarżona decyzja narusza prawo Węgier do obrony, gdyż Komisja nie uwzględniła okoliczności prawnych i faktycznych, które Węgry przedłożyły uwadze Komisji przed wydaniem zaskarżonej decyzji;

                           —

                           ponadto, jak podnosi storna skarżąca, gdyby nie wspomniana nieprawidłowość wynik postępowania byłby inny, w związku z czym naruszenie prawa do obrony winno skutkować stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji.


title: Sprawa T-424/12: Skarga wniesiona w dniu 26 września 2012 r. — Gaumina UAB przeciwko Europejskiemu Instytutowi ds. Równości Kobiet i Mężczyzn

text:
               1.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 373/9

         Skarga wniesiona w dniu 26 września 2012 r. — Gaumina UAB przeciwko Europejskiemu Instytutowi ds. Równości Kobiet i Mężczyzn
   (Sprawa T-424/12)
   2012/C 373/15
   Język postępowania: litewski

      Strony

      Strona skarżąca: Gaumina UAB (Wilno, Litwa) (przedstawiciel: adwokat Saulius Aviža)

      Strona pozwana: Europejski Instytut ds. Równości Kobiet i Mężczyzn

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Instytutu ds. Równości Kobiet i Mężczyzn z dnia 26 lipca 2012 r. o odrzuceniu oferty spółki Gaumina UAB złożonej w przetargu EIGE/2012/ADM/13;

               —

               zobowiązanie Europejskiego Instytutu ds. Równości Kobiet i Mężczyzn do kontynuowania procedury przetargowej i oceny oferty spółki Gaumina UAB złożonej w przetargu EIGE/2012/ADM/13.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasady przejrzystości i bezpodstawnego charakteru decyzji

                           —

                           Strona skarżąca utrzymuje, że przeprowadzając procedurę przetargową EIGE/2012/ADM/13 dotyczącą usług poświęconych działalności komunikacyjnej, zgodnie z rozporządzeniem nr 1605/2002, (1) rozporządzeniem nr 2342/2002, (2) rozporządzeniem nr 1922/2006 (3) oraz treścią zaproszeń do składania ofert, Europejski Instytut ds. Równości Kobiet i Mężczyzn naruszył wymogi dotyczące poinformowania uczestnika przetargu o przyczynach odrzucenia jego oferty (art. 100 ust. 2 rozporządzenia nr 1605/2002) oraz zasadę przejrzystości (art. 89 ust. 1 rozporządzenia nr 1605/2002), a także, opierając się na subiektywnych i abstrakcyjnych kryteriach oceny ofert technicznych, odrzucił ofertę strony skarżącej bez podania uzasadnienia takiej decyzji, ani wskazania liczby przyznanych punktów, nawet pomimo wystosowania dodatkowego żądania udzielenia tych informacji.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący nieprawidłowej oceny oferty strony skarżącej oraz bezpodstawnego charakteru decyzji o odrzuceniu oferty

                           —

                           Według strony skarżącej Europejski Instytut ds. Równości Kobiet i Mężczyzn błędnie ocenił jej techniczną ofertę oraz naruszył zasady równego traktowania i niedyskryminacji (art. 89 ust. 1 rozporządzenia nr 1605/2002), odrzucając jej ofertę ze względu na to, że jej części technicznej przyznano niewystarczającą liczbę punktów, mimo że oferta ta spełniała wymogi określone w zaproszeniu do składania ofert, a także była zgodna z przedmiotem i celami umowy. O błędnej ocenie oferty świadczy także fakt, że strona pozwana nie przedstawiła żadnego uzasadnienia ani wyjaśnień co do poszczególnych punktów przyznanych za spełnienie kryteriów oceny ofert technicznych, ani informacji, ile punktów przyznano łącznie ofercie technicznej.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. 2002, L 248, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. 2002, L 357, s. 1)

      (3)  Rozporządzenie (WE) nr 1922/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiające Europejski Instytut ds. Równości Kobiet i Mężczyzn (Dz.U. 2006, L 403, s. 9).


title: Sprawa C-202/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te ’s Gravenhage (Niderlandy) w dniu 30 kwietnia 2012 r. — Innoweb BV przeciwko Wegener ICT Media BV, Wegener Mediaventions BV

text:
               11.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te ’s Gravenhage (Niderlandy) w dniu 30 kwietnia 2012 r. — Innoweb BV przeciwko Wegener ICT Media BV, Wegener Mediaventions BV
   (Sprawa C-202/12)
   2012/C 243/03
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Gerechtshof te ’s Gravenhage

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Innoweb BV

      Strona pozwana: Wegener ICT Media BV, Wegener Mediaventions BV

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 7 ust. 1 dyrektywy (1) należy interpretować w ten sposób, że wtórne wykorzystanie (udostępnienie) przez osobę trzecią całości lub istotnej — co do jakości lub ilości — części zawartości bazy danych (online) udostępnionej na stronie internetowej ma miejsce wówczas, gdy owa osoba trzecia poprzez przekazaną przez nią do dyspozycji metapoziomową wyszukiwarkę specyficzną umożliwia publicznemu kręgowi odbiorców wyszukiwanie w ramach całości lub istotnej części zawartości bazy danych „w czasie rzeczywistym” w ten sposób, że polecenie wyszukiwania danego użytkownika jest wykonywane w drodze „przekazania” do mechanizmu wyszukiwarki strony internetowej udostępniającej bazę danych?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej: czy sytuacja ulega zmianie wówczas, gdy wskazana osoba trzecia po uzyskaniu wyników wyszukiwania przekazuje lub ukazuje każdemu użytkownikowi — w formacie jej własnej strony internetowej — bardzo małą część zawartości bazy danych?

               3)

               Czy dla udzielenia odpowiedzi na pytania 1 i 2 ma znaczenie, że owa osoba trzecia dokonuje wskazanych czynności w sposób powtarzający się, każdego dnia wykonuje przy użyciu swej wyszukiwarki łącznie 100 000„przekazanych” poleceń wyszukiwania użytkowników i uzyskane wyniki udostępnia użytkownikom w sposób opisany powyżej?

               4)

               Czy art. 7 ust. 5 dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że powtarzające się i systematyczne wtórne wykorzystanie nieistotnej części zawartości bazy danych jest niedopuszczalne, gdy wiąże się to z działaniami, które nie są zgodne ze zwykłym użytkowaniem lub poważnie naruszają uzasadnione interesy producenta bazy danych, czy też wystarczy w tym zakresie powtarzające się lub systematyczne wtórne wykorzystanie?

               5)

               Jeśli konieczne jest wystąpienie powtarzającego się lub systematycznego wtórnego wykorzystania:

                           a)

                           jakie znaczenie ma sformułowanie „systematyczne”?

                           b)

                           czy systematyczne wtórne wykorzystanie ma miejsce wówczas, gdy jest ono dokonywane w oparciu o elektroniczne przetwarzanie danych?

                           c)

                           czy ma przy tym znaczenie, że używana jest metapoziomowa wyszukiwarka specyficzna w sposób opisany powyżej?

               6)

               Czy art. 7 ust. 5 dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że ustanowiony w nim zakaz nie ma zastosowania, gdy osoba trzecia w sposób powtarzający się udostępnia użytkownikom jego metapoziomowej wyszukiwarki jedynie nieistotne części zawartości bazy danych w odniesieniu do jednego polecenia wyszukiwania?

               7)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej, czy ma to zastosowanie również wówczas, gdy powtarzające się wtórne wykorzystanie owych nieistotnych części oddziaływuje kumulatywnie w ten sposób, że poszczególnym użytkownikom udostępnia się łącznie istotną część zawartości bazy danych?

               8)

               Czy art. 7 ust. 5 dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że przesłanki tego przepisu są spełnione w przypadku wystąpienia działań niedopuszczalnych, prowadzących do tego, że poprzez kumulatywne oddziaływanie wtórnego wykorzystania publicznemu kręgowi odbiorców udostępniana jest całość lub istotna część zawartości chronionej bazy danych, czy też ponadto musi zostać wykazane, że owe działania są niezgodne ze zwykłym użytkowaniem lub poważnie naruszają uzasadnione interesy producenta bazy danych?

               9)

               Czy należy przyjąć, że poważnie naruszona zostaje inwestycja osoby, która utworzyła bazę danych, gdy podjęte zostały wskazane powyżej działania?

      (1)  Dyrektywa 96/9/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 1996 r. w sprawie ochrony prawnej baz danych (Dz.U. L 77, s. 20)


title: Sprawa C-482/08: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 26 października 2010 r. — Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej przeciwko Radzie Unii Europejskiej (Skarga o stwierdzenie nieważności — Decyzja 2008/633/WSiSW — Dostęp wyznaczonych organów państw członkowskich i Europolu do Wizowego Systemu Informacyjnego (VIS) do celów jego przeglądania, w celu zapobiegania przestępstwom terrorystycznym i innym poważnym przestępstwom, ich wykrywania i ścigania — Rozwinięcie przepisów dorobku Schengen — Wyłączenie Zjednoczonego Królestwa z procedury przyjęcia decyzji — Ważność)

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/6

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 26 października 2010 r. — Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-482/08) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Decyzja 2008/633/WSiSW - Dostęp wyznaczonych organów państw członkowskich i Europolu do Wizowego Systemu Informacyjnego (VIS) do celów jego przeglądania, w celu zapobiegania przestępstwom terrorystycznym i innym poważnym przestępstwom, ich wykrywania i ścigania - Rozwinięcie przepisów dorobku Schengen - Wyłączenie Zjednoczonego Królestwa z procedury przyjęcia decyzji - Ważność)
   2010/C 346/09
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: V. Jackson i I. Rao, pełnomocnicy, oraz T. Ward, barrister)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J. Schutte i R. Szostak, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: J. M. Rodríguez Cárcamo, pełnomocnik), Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Wilderspin i B. D. Simon, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Art. 35 ust. 6 UE — Stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WE) nr 2008/633/WSiSW z dnia 23 czerwca 2008 r. w sprawie dostępu wyznaczonych organów państw członkowskich i Europolu do Wizowego Systemu Informacyjnego (VIS) do celów jego przeglądania, w celu zapobiegania przestępstwom terrorystycznym i innym poważnym przestępstwom, ich wykrywania i ścigania (Dz.U. L 218, s. 129) — Wyłączenie Zjednoczonego Królestwa z postępowania w sprawie przyjęcia wspomnianej decyzji — Naruszenie istotnych wymogów proceduralnych

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej zostaje obciążone kosztami postępowania.

               3)

               Królestwo Hiszpanii i Komisja Europejska ponoszą własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 32 z 7.2.2009


title: Sprawa T-635/14: Wyrok Sądu z dnia 21 maja 2015 r. – Urb Rulmenti Suceava/OHIM – Adiguzel (URB) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Graficzny wspólnotowy znak towarowy URB — Zgłoszenie wcześniejszego krajowego znaku towarowego URB, wcześniejszy słowny krajowy znak wspólny URB, wcześniejszy graficzny krajowy znak wspólny URB i wcześniejsze graficzne międzynarodowe znaki towarowe URB — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak złej wiary po stronie właściciela wspólnotowego znaku towarowego — Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak uprawnienia przez właściciela wcześniejszych znaków towarowych — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 — Brak naruszenia art. 22 ust. 3 i art. 72 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               6.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/15

         Wyrok Sądu z dnia 21 maja 2015 r. – Urb Rulmenti Suceava/OHIM – Adiguzel (URB)
   (Sprawa T-635/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny wspólnotowy znak towarowy URB - Zgłoszenie wcześniejszego krajowego znaku towarowego URB, wcześniejszy słowny krajowy znak wspólny URB, wcześniejszy graficzny krajowy znak wspólny URB i wcześniejsze graficzne międzynarodowe znaki towarowe URB - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak złej wiary po stronie właściciela wspólnotowego znaku towarowego - Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak uprawnienia przez właściciela wcześniejszych znaków towarowych - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 - Brak naruszenia art. 22 ust. 3 i art. 72 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009])
   (2015/C 221/20)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Urb Rulmenti Suceava SA (Suczawa, Rumunia) (przedstawiciel: adwokat I. Burdusel)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Bullock, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM był również, interwenient przed Sądem: Harun Adiguzel (Diosd, Węgry) (przedstawiciel: adwokat G. Bozocea)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 23 czerwca 2014 r. (sprawa R 1974/2013-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku pomiędzy Urb Rulmenti Suceava SA a Harunem Adiguzelem.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Urb Rulmenti Suceava SA zostaje obciążona kosztami.

               3)

               Harun Adiguzel pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 361 z 13.10.2014.


title: Sprawa F-135/15: Skarga wniesiona w dniu 23 października 2015 r. – ZZ/Komisja

text:
               11.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/37

         Skarga wniesiona w dniu 23 października 2015 r. – ZZ/Komisja
   (Sprawa F-135/15)
   (2016/C 007/50)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat B. Sahki)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowej konkursu EPSO/AST/130/14 w sprawie niedopuszczenia skarżącego do etapu oceny zintegrowanej w związku z brakiem posiadania wymaganego poziomu wykształcenia oraz minimum sześcioletniego doświadczenia zawodowego w związku z charakterem obowiązków służbowych.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności spornej decyzji przewodniczącego komisji konkursowej Europejskiego Urzędu Doboru Kadr (EPSO) z dnia 16 czerwca 2014 r., w następstwie zgłoszenia kandydatury w dniu 1 kwietnia 2014 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji przewodniczącego komisji konkursowej EPSO z dnia 4 grudnia 2014 r. w sprawie ponownego rozpatrzenia sprawy, wydanej w następstwie wniosku z dnia 16 czerwca 2014 r. o ponowne rozpatrzenie;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 6 lipca 2015 r. oddalającej zażalenie złożone w dniu 3 marca 2015 r. o sygn. R/10/15;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-252/08: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 listopada 2009 r. — Tipik przeciwko Komisji

text:
               16.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 11/38

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 listopada 2009 r. — Tipik przeciwko Komisji
   (Sprawa T-252/08) (1)

   2010/C 11/72

      Język postępowania: francuski

   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 209 z 15.8.2008.


title: Sprawa C-49/10: Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Słowenii

text:
               27.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/22

         Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Słowenii
   (Sprawa C-49/10)
   2010/C 80/37
   Język postępowania: słoweński

      Parti

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Alcover San Pedro i B. Rous Svete)

      Strona pozwana: Republika Słowenii

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nieprzyjmując niezbędnych środków dla zagwarantowania, że właściwe organy dopilnują, przez pozwolenia, zgodnie z art. 6 i 8 dyrektywy 2008/1/WE (1) lub, w stosownych przypadkach, przez ponowne rozważenie oraz, jeśli to konieczne, przez uaktualnienie warunków, aby istniejące instalacje były eksploatowane zgodnie z wymogami art. 3, 7, 9, 10 i 13, art. 14 lit. a) i b) i art. 15 ust. 2 wskazanej dyrektywy, nie później niż do dnia 30 października 2007 r., z zastrzeżeniem innych szczególnych przepisów wspólnotowych, Republika Słowenii uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy art. 5 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/1/WE z dnia 15 stycznia 2008 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli (dyrektywa IPPC);

               —

               obciążenie Republiki Słowenii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na podstawie przedstawionej przez Republikę Słowenii odpowiedzi na uzasadnioną opinię, Komisja stwierdziła, że duża część instalacji istniejących w Słowenii działa bez ważnych pozwoleń, co stanowi naruszenie art. 5 ust. 1 dyrektywy 2008/1/WE.

      (1)  Dz.U. L 24, s. 8.


title: Sprawa T-170/03: Postanowienie Sądu z dnia 6 września 2010 r. — British American Tobacco (Investments) przeciwko Komisji

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/65

      Postanowienie Sądu z dnia 6 września 2010 r. — British American Tobacco (Investments) przeciwko Komisji
      (Sprawa T-170/03) (1)

      ()
      (2010/C 288/116)
      Język postępowania: angielski
      Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 171 z 19.7.2003.


title: Sprawa C-493/13: Skarga wniesiona w dniu 12 września 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Estońskiej

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/48

         Skarga wniesiona w dniu 12 września 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Estońskiej
   (Sprawa C-493/13)
   2013/C 344/84
   Język postępowania: estoński

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Braun, L. Nicolae i L. Naaber-Kivisoo)

      Strona pozwana: Republika Estońska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że skoro w przypadku ministerstwa gospodarki i komunikacji nie było możliwe zapewnienie skutecznego strukturalnego oddzielenia funkcji regulacyjnej w ramach zadań związanych z własnością albo zarządzaniem przedsiębiorstwami zapewniającymi dostarczanie usług sieci lub usług łączności elektronicznej, Republika Estońska uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 3 ust. 2 dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa „ramowa”) (1);

               —

               obciążenie Republiki Estońskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja twierdzi, że ministerstwo gospodarki i komunikacji podlega pod zakres pojęcia „krajowy organ regulacyjny” zdefiniowanego w art. 2 lit. g) dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa „ramowa”) oraz że względem niego podlegają zastosowaniu postanowienia art. 3 dyrektywy ramowej, w szczególności te dotyczące strukturalnego oddzielenia, o którym w ust. 2 tego artykułu.
   Komisja uważa, że ministerstwo gospodarki i komunikacji poza swoimi zadaniami o charakterze regulacyjnym wykonuje zadania w ramach działalności związanej z własnością albo zarządzaniem przedsiębiorstwami, które zapewniają dostarczanie usług sieci lub usług łączności elektronicznej. W związku z tym faktem nie jest zapewnione skuteczne strukturalne rozdzielenie tych dwóch funkcji, co jest niezgodne z wymogiem przewidzianym w art. 3 ust. 2 dyrektywy ramowej.

      (1)  Dz.U. L 108, s. 33.


title: Sprawa T-128/12 i T-182/12: Wyrok Sądu z dnia 12 czerwca 2013 r. — HTTS przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte wobec Iranu w celu zapobieżenia rozpowszechnieniu broni jądrowej — Zamrożenie funduszy — Oczywisty błąd w ocenie)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/76

         Wyrok Sądu z dnia 12 czerwca 2013 r. — HTTS przeciwko Radzie
   (Sprawa T-128/12 i T-182/12) (1)

   (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte wobec Iranu w celu zapobieżenia rozpowszechnieniu broni jądrowej - Zamrożenie funduszy - Oczywisty błąd w ocenie)
   2013/C 225/170
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: HTTS Hanseatic Trade Trust & Shipping GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J. Kienzle, M. Schlingmann i F. Lautenschlager)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo M. Bishop, Z. Kupčová i F. Naert, następnie M. Bishop i Z. Kupčová, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną (sprawa T-182/12): Republika Federalna Niemiec (przestawiciele: początkowo J. Möller, T. Henze i N. Graf Vitzthum, następnie J. Möller i T. Henze, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   W sprawie T-128/12: żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady 2012/35/WPZiB z dnia 23 stycznia 2012 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 19, s. 22), w zakresie, w jakim umieściła ona skarżącą z nowych powodów w załączniku II do decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. L 195, s. 39) oraz żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 54/2012 z dnia 23 stycznia 2012 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 961/2010 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 19, s. 1), w zakresie, w jakim umieściło ono skarżącą z nowych powodów w załączniku VIII do rozporządzenia Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 423/2007 (Dz.U. L 281, s. 1) i w sprawie T-182/12: żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 961/2010 (Dz.U. L 88, s. 1), w zakresie, w jakim utrzymało ono nazwę skarżącej w wykazie osób, organów i podmiotów, których aktywa zostały zamrożone.

      Sentencja

               1)

               Sprawy T-128/12 i T-182/12 zostają połączone do celów wydania wyroku.

               2)

               W sprawie T-128/12 umorzone zostaje postępowanie w przedmiocie żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 54/2012 z dnia 23 stycznia 2012 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 961/2010 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu w zakresie dotyczącym HTTS Hanseatic Trade Trust & Shipping GmbH.

               3)

               Stwierdzona zostaje nieważność decyzji Rady 2012/35/WPZiB z dnia 23 stycznia 2012 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu w zakresie, w jakim umieściła ona nazwę HTTS Hanseatic Trade Trust & Shipping w załączniku II do decyzji 2010/413.

               4)

               Stwierdzona zostaje nieważność załącznika IX do rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 961/2010, w zakresie, w jakim dotyczy on HTTS Hanseatic Trade Trust & Shipping.

               5)

               Skutki decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu, zmienionej przez decyzję 2012/35 zostają utrzymane w mocy w stosunku do HTTS Hanseatic Trade Trust & Shipping począwszy od jej wejścia w życie, dwudziestego dnia następującego po publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, do dnia wejścia w życie stwierdzenia częściowej nieważności rozporządzenia nr 267/2012.

               6)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez HTTS Hanseatic Trade Trust & Shipping.

               7)

               Republika Federalna Niemiec pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 157 z 2.6.2012.


title: Sprawa F-111/12: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 2 października 2013 r. — Nardone przeciwko Komisji (Służba publiczna — Były urzędnik — Wystawienie na działanie azbestu i innych substancji — Choroba zawodowa — Wypadek — Artykuł 73 regulaminu pracowniczego — Komisja lekarska — Uzasadnienie — Skarga o odszkodowanie — Czas trwania postępowania)

text:
               16.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 336/31

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 2 października 2013 r. — Nardone przeciwko Komisji
   (Sprawa F-111/12) (1)

   (Służba publiczna - Były urzędnik - Wystawienie na działanie azbestu i innych substancji - Choroba zawodowa - Wypadek - Artykuł 73 regulaminu pracowniczego - Komisja lekarska - Uzasadnienie - Skarga o odszkodowanie - Czas trwania postępowania)
   2013/C 336/68
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Albert Nardone (Piétrain, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Blot)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i V. Joris, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji w sprawie sądownego zatwierdzenia wniosków komisji lekarskiej, która wypowiedziała się w przedmiocie stopnia niezdolności skarżącego do pracy oraz zawodowego pochodzenia jego choroby.

      Sentencja wyroku

               1)

               Komisja Europejska wypłaci A. Nardone zaległe odsetki za okres od dnia 1 marca 2006 r. do dnia 15 lipca 2010 r. od kwoty 8 448,51 EUR w wysokości ustalonej przez Europejski Bank Centralny dla głównych operacji finansowania obowiązującej w tamtym okresie, powiększonej o dwa punkty procentowe, a także kwotę 3 000 EUR.

               2)

               W pozostałym zakresie żądania skargi zostają oddalone.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty postępowania oraz jedną czwartą kosztów poniesionych przez A. Nardone.

               4)

               Albert Nardone pokrywa trzy czwarte własnych kosztów postępowania.

      (1)  Dz.U. C 379 z 8.12.2012 r., s. 35.


title: Sprawa T-120/09: Postanowienie Sądu z dnia 9 września 2010 r. — Phoenix-Reisen i DRV przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Subwencja ustalona w przepisach niemieckich dla niewypłacalnych przedsiębiorstw — Skarga dotycząca rzekomego naruszenia prawa wspólnotowego — Oddalenie skargi — Wydanie późniejszej decyzji — Umorzenie postępowania)

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/30

         Postanowienie Sądu z dnia 9 września 2010 r. — Phoenix-Reisen i DRV przeciwko Komisji
   (Sprawa T-120/09) (1)

   (Pomoc państwa - Subwencja ustalona w przepisach niemieckich dla niewypłacalnych przedsiębiorstw - Skarga dotycząca rzekomego naruszenia prawa wspólnotowego - Oddalenie skargi - Wydanie późniejszej decyzji - Umorzenie postępowania)
   2010/C 301/51
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Phoenix-Reisen GmbH (Bonn, Niemcy) i Deutscher Reiseverband eV (DRV) (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: R. Gerharz i A. Funke, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn i B. Martenczuk, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: J. Möller i B. Klein, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Stwierdzenie nieważności pisma Komisji z dnia 13 lutego 2009 r., w którym informuje ona o swym zamiarze niepodejmowania działań przeciwko rzekomej pomocy państwa przyznanej przez Republikę Federalną Niemiec w postaci wypłaty subwencji w przypadku niewypłacalności.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Umarza się postępowanie w przedmiocie złożonego przez skarżące wniosku o połączenie niniejszej sprawy ze sprawą T-58/10.

               3)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 297 z 5.12.2009.


title: Sprawa C-453/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 6 lipca 2011 r. w sprawie T-235/10 Timehouse GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 2 września 2011 r. przez Timehouse GmbH

text:
               19.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 340/10

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 6 lipca 2011 r. w sprawie T-235/10 Timehouse GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 2 września 2011 r. przez Timehouse GmbH
   (Sprawa C-453/11 P)
   2011/C 340/16
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Timehouse GmbH (przedstawiciel: adwokat V. Knies)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 6 lipca 2011 r. w sprawie T-235/10 oraz stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej z dnia 11 marca 2010 r. w sprawie R 0942/2009-1 i obciążenie drugiej strony postępowania kosztami;

               —

               pomocniczo, uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 6 lipca 2011 r. w sprawie T-235/10 i przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozstrzygnięcia uwzględniającego stanowisko zajęte przez Trybunał oraz obciążenie drugiej strony postępowania kosztami.

      Zarzuty i główne argumenty

   Sąd Unii Europejskiej błędnie zastosował, mające decydujące znaczenie dla oceny charakteru odróżniającego w oparciu o art. 7 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia nr 207/2009 (1), kryterium ogólnego wyglądu rozpatrywanego znaku towarowego 7378888 w odniesieniu do zgłoszonych towarów „wyroby jubilerskie, biżuteria, zegary i przyrządy chronometryczne”, analizując w celu uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia jedynie kwestię braku charakteru odróżniającego poszczególnych elementów składających się na znak towarowy. W kontekście wniosku, że (rzekomy) brak charakteru odróżniającego poszczególnych elementów znaku prowadzi do tego, że zgłoszony znak rozpatrywany całościowo nie ma charakteru odróżniającego oparto się na niedopuszczalnym założeniu/domniemaniu, iż znak towarowy, którego poszczególne elementy nie mają charakteru odróżniającego nie posiada takiego charakteru również w przypadku potraktowania tych elementów jako całości. Ponieważ znak towarowy rozpatrywany całościowo ma charakter odróżniający również decyzja Izby Odwoławczej, utrzymana w mocy przez Sąd Unii Europejskiej jest wadliwa.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U.L 78, s. 1).


title: Sprawa C-288/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Bundesgerichtshof z dnia 30 czerwca 2005 r. w postępowaniu karnym przeciwko Jürgenowi Kretzingerowi

text:
               15.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Bundesgerichtshof z dnia 30 czerwca 2005 r. w postępowaniu karnym przeciwko Jürgenowi Kretzingerowi
   (Sprawa C-288/05)
   (2005/C 257/03)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 19 lipca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek Bundesgerichtshof o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postawieniem z dnia 30 czerwca 2005 r. w postępowaniu karnym przeciwko Jürgenowi Kretzingerowi. Bundesgerichtshof zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania związane z wykładnią art. 54 podpisanej w Schengen w dniu 19 czerwca 1990 r. Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. między Rządami Państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec oraz Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach (zwanej następnie „konwencją wykonawczą”):

               1.

               Czy ściganie dotyczy „tego samego czynu” w rozumieniu art. 54 konwencji wykonawczej (1), jeżeli oskarżony został skazany przez sąd włoski za nielegalny przywóz zagranicznego tytoniu do Włoch oraz posiadanie go we Włoszech oraz za zaniechanie uiszczenia stosownej przywozowej opłaty celnej a jednocześnie sąd niemiecki skazał go w związku z mającym miejsce wcześniej przejęciem wspomnianego towaru w Grecji z powodu paserstwa (formalnie) greckich opłat celnych, należnych w związku z dokonanym przez osoby trzecie przywozem, podczas gdy oskarżony od samego początku zamierzał po przejęciu towaru w Grecji przewieźć go przez Włochy do Wielkiej Brytanii?

               2.

               Czy w rozumieniu art. 54 konwencji wykonawczej kara jest „wykonana” czy tez jest ona „w trakcie wykonywania”

                           a)

                           gdy oskarżony został skazany na karę pozbawienia wolności, której wykonanie zostało zawieszone zgodnie z prawem państwa, w który wydany został wyrok skazujący;

                           b)

                           gdy oskarżony został krótkoterminowo osadzony w areszcie policyjnym lub śledczym i zgodnie z prawem państwa wydającego wyrok to pozbawienie wolności byłoby zaliczone na poczet późniejszego wykonania kary pozbawienia wolności?

               3.

               Czy na wykładnię pojęcia wykonania w rozumieniu art. 54 konwencji wykonawczej ma wpływ okoliczność:

                           a)

                           że zgodnie z decyzją ramową Rady z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między Państwami Członkowskimi (Dz.U. L 190 z dnia 18 lipca 2002 r.) po dokonaniu jej transpozycji do prawa krajowego, to (pierwsze) państwo, w którym wydany został wyrok dysponuje każdej chwili możliwością wykonania prawomocnego wyroku według prawa obowiazującego w tym państwie;

                           b)

                           że wnioskowi państwa, w którym wydany został wyrok, o wydanie skazanego lub o wykonanie kary nie można nadać automatycznie dalszego biegu, ponieważ wyrok ten został wydany zaocznie ?

      (1)  Dz.U. 2000, L 239, str. 19.


title: Sprawa T-475/09: Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2009 r. — ATB Norte przeciwko OHIM — Bricocenter Italia (BRICO CENTER)

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/65

         Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2009 r. — ATB Norte przeciwko OHIM — Bricocenter Italia (BRICO CENTER)
   (Sprawa T-475/09)
   2010/C 24/114
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: ATB Norte, SL (Burgos, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci P. López Ronda, G. Macías Bonilla, H.L. Curtis-Oliver i G. Marín Raigal)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Bricocenter Italia Srl [Rozzano Milanofiori (Mediolan), Włochy]

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 24 września 2009 r. w sprawie R 500/2008-4;

               —

               obciążenie strony pozwanej (OHIM) kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Bricocenter Italia S.r.l.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „BRICOCENTER” (zgłoszenie nr 4 934 147) dla usług z klasy 35

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzne wspólnotowe znaki towarowe zawierające elementy słowne „CENTROS DE BRICOLAGE BRICOCENTRO” (nr 3 262 623) i „ATB CENTROS DE BRICOLAGE BRICOCENTRO” (nr 989 046) dla usług z klas 35, 37 i 39

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie zaskarżonej decyzji i oddalenie sprzeciwu w całości

      Podniesione zarzuty: Błędne wykładnia i zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa T-328/12: Wyrok Sądu z dnia 16 października 2013 r. — Mundipharma przeciwko OHIM — AFT Pharmaceuticals (Maxigesic) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w przedmiocie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego „Maxigesic” — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy „OXYGESIC” — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               30.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/14

         Wyrok Sądu z dnia 16 października 2013 r. — Mundipharma przeciwko OHIM — AFT Pharmaceuticals (Maxigesic)
   (Sprawa T-328/12) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w przedmiocie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego „Maxigesic” - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy „OXYGESIC” - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2013/C 352/26
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Mundipharma GmbH (Limbourg-sur-la-Lahn, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat F. Nielsen)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacja w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: AFT Pharmaceuticals Ltd (Takapuna, Nowa Zelandia) (przedstawiciele: adwokaci M. Nentwig, L. Kouker i G. M. Becker)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 23 maja 2012 r. (sprawa R 1788/2010-4) dotyczącą postępowania w przedmiocie sprzeciwu pomiędzy Mundipharma GmbH a AFT Pharmaceuticals Ltd

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Koszty postępowania pokrywa Mundipharma GmbH.

      (1)  Dz.U. C 287 z 22.9.2012.


title: Sprawa T-369/09: Wyrok Sądu z dnia 8 września 2010 r. — Quinta do Portal przeciwko OHIM — Vallegre (PORTO ALEGRE) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia — Słowny wspólnotowy znak towarowy PORTO ALEGRE — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy VISTA ALEGRE — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit b) i art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/40

      Wyrok Sądu z dnia 8 września 2010 r. — Quinta do Portal przeciwko OHIM — Vallegre (PORTO ALEGRE)
      (Sprawa T-369/09) (1)

      (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia - Słowny wspólnotowy znak towarowy PORTO ALEGRE - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy VISTA ALEGRE - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit b) i art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
      (2010/C 288/76)
      Język postępowania: portugalski

         Strony

         Strona skarżąca: Sociedade Quinta do Portal, SA (Porto, Portugalia) (przedstawiciel: adwokat B. Belchior)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Novais Gonçalves, pełnomocnik)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Vallegre, Vinhos do Porto, SA (Sabrosa, Portugalia) (przedstawiciele: adwokaci P. López Ronda i G. Macias Bonilla)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 18 czerwca 2009 r. (sprawa R 1012/2008-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia pomiędzy Vallegre, Vinhos do Porto, SA a Sociedade Quinta do Portal, SA.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Sociedade Quinta do Portal, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 297 z 5.12.2009.


title: Sprawa T-512/11: Wyrok Sądu z dnia 25 listopada 2014 r. – Ryanair przeciwko Komisji (Pomoc państwa – Sektor lotniczy – Irlandzki podatek lotniskowy – Zwolnienie pasażerów tranzytowych i transferowych – Decyzja stwierdzająca brak pomocy państwa – Niewszczęcie formalnego postępowania wyjaśniającego – Poważne trudności – Prawa procesowe zainteresowanych stron)

text:
               19.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/31

      Wyrok Sądu z dnia 25 listopada 2014 r. – Ryanair przeciwko Komisji
      (Sprawa T-512/11) (1)

      (Pomoc państwa - Sektor lotniczy - Irlandzki podatek lotniskowy - Zwolnienie pasażerów tranzytowych i transferowych - Decyzja stwierdzająca brak pomocy państwa - Niewszczęcie formalnego postępowania wyjaśniającego - Poważne trudności - Prawa procesowe zainteresowanych stron)
      (2015/C 016/49)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Ryanair Ltd (Dublin, Irlandia) (przedstawiciele: E. Vahida i I.-G. Metaxas-Maragkidis, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn, D. Grespan i T. Maxian Rusche, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze i K. Petersen, pełnomocnicy); Irlandia (przedstawiciele: E. Creedon, A. Joyce i E. Mc Phillips, pełnomocnicy wspierani przez E. Regana, SC)

         Przedmiot

      Żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Komisji C (2011) 4932 wersja ostateczna z dnia 13 lipca 2011 r., w zakresie, w jakim Komisja stwierdza w niej, że niestosowanie irlandzkiego podatku lotniskowego do pasażerów tranzytowych i transferowych nie stanowi pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE [pomoc państwa SA.29064 (2011C ex 2011/NN)].

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C (2011) 4932 wersja ostateczna z dnia 13 lipca 2011 r., w zakresie, w jakim Komisja stwierdza w niej, że niestosowanie irlandzkiego podatku lotniskowego do pasażerów tranzytowych i transferowych nie stanowi pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE [pomoc państwa SA.29064 (2011C ex 2011/NN)].

                  2)

                  Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Ryanair Ltd.

                  3)

                  Republika Federalna Niemiec oraz Irlandia pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 347 z 26.11.2011.


title: Sprawa T-809/14: Postanowienie Sądu z dnia 27 listopada 2015 r. – Włochy/Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — System językowy — Ogłoszenie o naborze na stanowisko dyrektora Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii — Wymagania językowe zawarte w internetowym wzorze prezentacji kandydatur — Rzekoma rozbieżność z ogłoszeniem o naborze na stanowisko opublikowanym w Dzienniku Urzędowym — Pismo przesłane przez Komisję w następstwie zamknięcia procedury zgłaszania kandydatur — Niedopuszczalność)

text:
               1.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/56

         Postanowienie Sądu z dnia 27 listopada 2015 r. – Włochy/Komisja
   (Sprawa T-809/14) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - System językowy - Ogłoszenie o naborze na stanowisko dyrektora Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii - Wymagania językowe zawarte w internetowym wzorze prezentacji kandydatur - Rzekoma rozbieżność z ogłoszeniem o naborze na stanowisko opublikowanym w Dzienniku Urzędowym - Pismo przesłane przez Komisję w następstwie zamknięcia procedury zgłaszania kandydatur - Niedopuszczalność))
   (2016/C 038/74)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, wspierany przez P. Gentiliego, avvocato dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i G. Gattinara, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności rzekomej decyzji Komisji zawartej w piśmie dyrektora generalnego dyrekcji generalnej ds. zasobów ludzkich i bezpieczeństwa Komisji z dnia 2 października 2014 r., skierowanym do dyrektora generalnego ds. Unii Europejskiej ministerstwa spraw zagranicznych Republiki Włoskiej.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Republika Włoska pokrywa koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 46 z 9.2.2015.


title: Sprawa T-156/14: Postanowienie Sądu z dnia 5 maja 2014 r. – Volkswagen przeciwko OHIM (StartUp)

text:
               24.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/38

         Postanowienie Sądu z dnia 5 maja 2014 r. – Volkswagen przeciwko OHIM (StartUp)
   (Sprawa T-156/14) (1)

   2014/C 194/55
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 135 z 5.5.2014.


title: Sprawa C-274/07: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 11 września 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Litewskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2002/22/WE — Usługa powszechna i związane z sieciami i usługami łączności elektronicznej prawa użytkowników — Artykuł 26 ust. 3 — Jeden europejski numer alarmowy — Udostępnianie informacji o miejscu przebywania osoby wywołującej)

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/10

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 11 września 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Litewskiej
   (Sprawa C-274/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2002/22/WE - Usługa powszechna i związane z sieciami i usługami łączności elektronicznej prawa użytkowników - Artykuł 26 ust. 3 - Jeden europejski numer alarmowy - Udostępnianie informacji o miejscu przebywania osoby wywołującej)
   (2008/C 285/15)
   Język postępowania: litewski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Braun i A. Steiblytė, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Litewska (przedstawiciel: D. Kriaučiūnas, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Nieprzyjęcie w przewidzianym terminie przepisów niezbędnych do zastosowania się do art. 26 ust. 3 dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywy o usłudze powszechnej) (Dz.U. L 108, s. 51)
   Sentencja

               1)

               Niezapewniając w praktyce, by władze zajmujące się ratownictwem uzyskiwały — w zakresie, w jakim jest to technicznie możliwe — informacje o miejscu przebywania osoby wywołującej jeden europejski numer alarmowy „112” w przypadku wykorzystywania publicznych sieci telefonicznych, Republika Litewska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 26 ust. 3 dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywy o usłudze powszechnej).

               2)

               Republika Litewska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 183 z 4.8.2007.


title: Sprawa T-571/15: Postanowienie Sądu z dnia 16 marca 2016 r. – Bimbo/OHIM – ISMS (BIMBO BEL SIMPLY)

text:
               30.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/46

         Postanowienie Sądu z dnia 16 marca 2016 r. – Bimbo/OHIM – ISMS (BIMBO BEL SIMPLY)
   (Sprawa T-571/15) (1)

   (2016/C 191/66)
   Język postępowania: angielski
   Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 406 z 7.12.2015.


title: Sprawa C-340/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez House of Lords (Zjednoczone Królestwo) w dniu 23 lipca 2008 r. — The Queen (na wniosek M) (FC) przeciwko Her Majesty's Treasury i dwie inne skargi

text:
               11.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez House of Lords (Zjednoczone Królestwo) w dniu 23 lipca 2008 r. — The Queen (na wniosek M) (FC) przeciwko Her Majesty's Treasury i dwie inne skargi
   (Sprawa C-340/08)
   (2008/C 260/13)
   Język postępowania: angielski
   Sąd krajowy
   House of Lords (Zjednoczone Królestwo)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: The Queen (na wniosek M) (FC)

      Strona pozwana: Her Majesty's Treasury
   Pytania prejudycjalne
   Czy art. 2 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 881/2002 (1) ma zastosowanie do świadczeń wypłacanych przez państwowe ubezpieczenie społeczne lub opiekę społeczną małżonkowi osoby oznaczonej przez Komitet ds. sankcji utworzony na mocy rezolucji Organizacji Narodów Zjednoczonych 1267 (1999) jedynie ze względu na to, że małżonek mieszka z oznaczoną osobą i przeznaczy lub może przeznaczyć część tych pieniędzy na opłacenie towarów i usług, które skonsumuje lub z których skorzysta oznaczona osoba?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i Talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 zakazujące wywozu niektórych towarów i usług do Afganistanu, wzmacniające zakaz lotów i rozszerzające zamrożenie funduszy i innych środków finansowych w odniesieniu do Talibów w Afganistanie (Dz.U. L 139, s. 9).


title: Sprawa C-388/04: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia  7 lutego 2006 r.  (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court-Queen's Bench Division-Administrative Court) — South Western Fish Producer's Organisation Ltd i in. przeciwko Secretary of State for Environment, Food and Rural Affairs

text:
               1.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 154/13

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 7 lutego 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court-Queen's Bench Division-Administrative Court) — South Western Fish Producer's Organisation Ltd i in. przeciwko Secretary of State for Environment, Food and Rural Affairs
   (Sprawa C-388/04) (1)

   (2006/C 154/28)

      Język postępowania: angielski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 284 z 20.11.2004


title: Sprawa T-3/15: Wyrok Sądu z dnia 4 grudnia 2015 r. – K-Swiss/OHIM (Przedstawienie równoległych pasków na bucie) [Wspólnotowy znak towarowy — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Wspólnotę Europejską — Graficzny znak towarowy przedstawiający równoległe paski na bucie — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)]

text:
               25.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/54

         Wyrok Sądu z dnia 4 grudnia 2015 r. – K-Swiss/OHIM (Przedstawienie równoległych pasków na bucie)
   (Sprawa T-3/15) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Wspólnotę Europejską - Graficzny znak towarowy przedstawiający równoległe paski na bucie - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)])
   (2016/C 027/69)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: E K-Swiss, Inc. (Westlake Village, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci R. Niebel i M. Hecht)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo P. Geroulakos, następnie D. Gája, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 30 października 2014 r. (sprawa R 1093/2014-2) dotyczącą rejestracji międzynarodowej wskazującej Wspólnotę Europejską graficznego znaku towarowego przedstawiającego równoległe paski na bucie.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               K-Swiss Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 65 z 23.2.2015.


title: Sprawa C-188/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht München I (Niemcy) w dniu 4 kwietnia 2016 r. – postępowanie karne przeciwko Ionelowi Oprii

text:
               18.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht München I (Niemcy) w dniu 4 kwietnia 2016 r. – postępowanie karne przeciwko Ionelowi Oprii
   (Sprawa C-188/16)
   (2016/C 260/21)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landgericht München I

      Strony w postępowaniu głównym

   Ionel Opria

      Inni uczestnicy postępowania: Staatsanwaltschaft München I

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 2, art. 3 ust. 1 lit. c) i art. 6 ust. 1 i 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/13/UE z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie prawa do informacji w postępowaniu karnym (1) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom państwa członkowskiego, zgodnie z którymi w ramach postępowania karnego przeciwko oskarżonemu, który nie ma stałego miejsca zamieszkania lub pobytu w tym państwie członkowskim, wydany wobec niego wyrok nakazowy może być doręczony pełnomocnikowi do doręczeń ustanowionemu przez oskarżonego z tym skutkiem, że wyrok nakazowy z upływem (dwutygodniowego) terminu do wniesienia sprzeciwu biegnącego od doręczenia pełnomocnikowi do doręczeń uprawomocni się nawet wtedy, gdy zgodnie z przepisami państwa członkowskiego temu oskarżonemu, który w ciągu dwóch tygodni od chwili faktycznego powzięcia wiedzy o wyroku nakazowym wniósł pisemnie sprzeciw od wyroku nakazowego do właściwego sądu, z urzędu należy zapewnić przywrócenie terminu z tym skutkiem, że od momentu wydania rozstrzygnięcia o przywrócenia terminu należy postępować dalej tak jak w przypadku sprzeciwu wniesionego w terminie?

      (1)  Dz.U. L 142, s. 1.


title: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 22 czerwca 2004 r. w sprawie C-155/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2000/70/WE — Wyroby medyczne zawierające trwałe pochodne krwi ludzkiej lub osocza ludzkiego — Brak transpozycji)

text:
               28.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/6

      WYROK TRYBUNAŁU

   (piąta izba)
   z dnia 22 czerwca 2004 r.
   w sprawie C-155/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2000/70/WE - Wyroby medyczne zawierające trwałe pochodne krwi ludzkiej lub osocza ludzkiego - Brak transpozycji)
   (2004/C 217/10)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-155/03, Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: B. Stromsky i R. Amorosi) przeciwko Republice Francuskiej (pełnomocnicy: G. de Bergues i C. Bergeot-Nunes), mającej za przedmiot stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2000/70/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 listopada 2000 r. zmieniającej dyrektywę Rady 93/42/EWG w odniesieniu do wyrobów medycznych zawierających trwałe pochodne krwi ludzkiej lub osocza ludzkiego (Dz.U. L 313, str. 22), lub w każdym razie nie podając tych przepisów do wiadomości Komisji, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, jakie na niej ciążą na mocy tej dyrektywy, Trybunał (piąta izba) w składzie C. Gulmann, przewodniczący izby, A. La Pergola (sprawozdawca) i S. von Bahr, sędziowie, rzecznik generalny: D. Ruiz-Jarabo Colomer, sekretarz: R. Grass, wydał dnia 22 czerwca 2004 r. wyrok o następującej sentencji:

               1)

               Nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2000/70/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 listopada 2000 r. zmieniającej dyrektywę Rady 93/42/EWG w odniesieniu do wyrobów medycznych zawierających trwałe pochodne krwi ludzkiej lub osocza ludzkiego, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, jakie na niej ciążą na mocy art. 2 tej dyrektywy.

               2)

               Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 171 z 19.7.2003.


title: Sprawa F-79/06: Skarga wniesiona w dniu 24 lipca 2006 r. — Caló przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               30.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/17

         Skarga wniesiona w dniu 24 lipca 2006 r. — Caló przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa F-79/06)
   (2006/C 237/30)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Giuseppe Caló (Luksemburg, Luksemburg) (Przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i E. Marchal, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji dyrektora generalnego Dyrekcji Generalnej Eurostat, dotyczących po pierwsze reorganizacji tej dyrekcji w drodze zmiany obowiązków jej dyrektorów i po drugie oddalenia wniosku skarżącego o powołanie go na jedno z wakujących lub być może w przyszłości wolnych stanowisk dyrektora;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący, będący urzędnikiem Komisji, po zaskarżeniu przed Sądem Pierwszej Instancji po pierwsze decyzji powołującej go ponownie na stanowisko głównego doradcy w zatrudniającej go dyrekcji (1) i po drugie decyzji odrzucającej jego kandydaturę na stanowisko dyrektora w tej samej dyrekcji (2) kwestionuje w niniejszej sprawie decyzję Komisji wydaną w ramach reorganizacji Dyrekcji Generalnej Eurostat odrzucającą jego kandydaturę na stanowisko dyrektora objęte ogłoszeniem o wakacie COM/2006/164 i powołanie na to stanowisko innego kandydata.
   W uzasadnieniu skargi skarżący podnosi 1) naruszenie obowiązku uzasadnienia, 2) naruszenie art. 27 regulaminu pracowniczego, 3) naruszenie zasad dotyczących obsadzania stanowisk w grupach zaszeregowania A1 i A2 przyjętych przez pozwaną w dniu 18 września 1999 r., uzupełnionych i zatwierdzonych przez pozwaną w Dokumencie Poglądowym w przedmiocie polityki względem urzędników, przyjętym przez nią w dniu 26 października 2004 r.

      (1)  Sprawa T-118/04 (Dz.U. C 118 z 30.4.2004, str. 47)

      (2)  Sprawa T-134/04 (Dz.U. C 146 z 29.5.2004, str. 6)


title: Sprawa C-50/12 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 26 listopada 2013 r. — Kendrion NV przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek worków przemysłowych z plastiku — Możliwość przypisania spółce dominującej naruszenia popełnionego przez spółkę zależną — Odpowiedzialność solidarna spółki dominującej z tytułu zapłaty grzywny nałożonej na spółkę zależną — Przewlekłość postępowania przed Sądem — Zasada skutecznej ochrony sądowej)

text:
               8.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 39/2

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 26 listopada 2013 r. — Kendrion NV przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-50/12 P) (1)

   (Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek worków przemysłowych z plastiku - Możliwość przypisania spółce dominującej naruszenia popełnionego przez spółkę zależną - Odpowiedzialność solidarna spółki dominującej z tytułu zapłaty grzywny nałożonej na spółkę zależną - Przewlekłość postępowania przed Sądem - Zasada skutecznej ochrony sądowej)
   2014/C 39/03
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Kendrion NV (przedstawiciele: P. Glazener oraz T. Ottervanger, advocaten)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre oraz S. Noë, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) z dnia 16 listopada 2011 r. w sprawie T-54/06 Kendrion przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił żądanie mające na celu stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2005) 4634 wersja ostateczna z dnia 30 listopada 2005 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 81 WE (sprawa COMP/F/38.354 — Worki przemysłowe) w zakresie, w jakim jest ona skierowana do spółki Kendrion w przedmiocie kartelu na rynku worków przemysłowych z plastiku, oraz, tytułem żądania ewentualnego, obniżenie kwoty grzywny nałożonej na spółkę Kendrion.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Kendrion NV zostaje obciążona kosztami niniejszego odwołania.

      (1)  Dz.U. C 80 z 17.3.2012.


title: Sprawa T-53/07: Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2007 r. — Trade-Stomil przeciwko Komisji

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/45

         Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2007 r. — Trade-Stomil przeciwko Komisji
   (Sprawa T-53/07)
   (2007/C 95/93)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Trade-Stomil (Łódź, Polska) (przedstawiciele: F. Carlin, barrister, E. W. Batchelor, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji, w szczególności jej art. 1 do 4 w zakresie, w jakim mają one zastosowanie do spółki Trade-Stomil; lub

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2 decyzji w zakresie, w jakim dotyczy Trade-Stomil; lub

               —

               zmiana art. 2 decyzji w zakresie, w jakim dotyczy Trade-Stomil poprzez uchylenie lub znaczne zmniejszenie wymiaru grzywny nałożonej na tą spółkę; a każdym razie

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2006) 5700 wersja ostateczna z dnia 29 listopada 2006 r. w sprawie COMP/F/38.638 — kauczuk butadienowy i kauczuk styrenowo-butadienowy emulsyjny, w której Komisja uznała, że skarżąca wraz z innymi przedsiębiorstwami naruszyła art. 81 WE i art. 53 Porozumienia EOG uzgadniając docelowe ceny produktów, dokonując podziału klientów poprzez porozumienia o niepodejmowaniu agresywnych działań i wymieniając informacje handlowe o cenach, konkurentach i klientach.
   Na poparcie swojej skargi skarżąca wysuwa czternaście zarzutów. Według skarżącej:

               i)

               Komisja naruszyłą art. 81 WE, ponieważ niedostatecznie udowodniła udział spółki Trade-Stomil w porozumieniach, decyzjach i uzgodnionych praktykach (1);

               ii)

               Komisja naruszyła obowiązek uzasadnienia, ponieważ stwierdziła, że spółka Trade-Stomil uczestniczyła w kartelu przez okres trzech miesięcy;

               iii)

               Komisja nie ma kompetencji do skierowania do Trade-Stomil decyzji na podstawie art. 81 ust. 1 WE i art. 53 Porozumienia EOG;

               iv)

               Komisja dopuściła się także naruszenia art. 81 WE, ponieważ uznała, że spółka Trade-Stomil występowała w charakterze rzekomego pełnomocnika spółki Dwory;

               v)

               Komisja naruszyła także obowiązek uzasadnienia, ponieważ uznała, że spółka Trade-Stomil występowała w charakterze rzekomego pełnomocnika spółki Dwory;

               vi)

               Komisja naruszyła zasadę równego traktowania, ponieważ obliczyła kwotę grzywny na podstawie łącznego obrotu spółek Dwory i Trade-Stomil;

               vii)

               Komisja naruszyła obowiązek uzasadnienia, ponieważ nałożyła grzywnę na Trade-Stomil na podstawie łącznego obrotu spółek Trade-Stomil i Dwory, zamiast tylko obrotu spółki Trade-Stomil;

               viii)

               Komisja naruszyła zasadę równości, ponieważ obliczyła podstawową kwotę grzywny Trade-Stomil, będącej zwykłym pośrednikiem nieposiadającym żadnego wpływu na ilość i ceny, jakby była ona dostawcą/producentem;

               ix)

               Komisja naruszyła obowiązek przestrzegania zasad, które sama dla siebie ustanowiła, ponieważ nie uwzględniła pasywnej lub naśladowczej roli spółki Trade-Stomil w kartelu;

               x)

               Komisja naruszyła obowiązek przestrzegania zasad, które sama dla siebie ustanowiła, ponieważ nie obniżyła kwoty grzywny z tytułu braku wdrożenia;

               xi)

               decyzja Komisji naruszyła zasadę proporcjonalności przy ustalaniu grzywny;

               xii)

               Komisja naruszyła prawo do obrony, ponieważ nie wysłuchała stanowiska skarżącej w odniesieniu do podstawy prawnej, na której chciała ona oprzeć swoją kompetencję eksterytorialną;

               xiii)

               Komisja nie wykazała, że naruszenie zostało popełnione umyślnie lub wskutek niedbalstwa, ani nie wysłuchała stanowiska spółki Trade-Stomil w tym zakresie;

               xiv)

               Komisja popełniła błąd przy obliczaniu wymiaru grzywny.

      (1)  Zwanych dalej „kartelem”.


title: Sprawa C-222/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia Corte Suprema di Cassazione – Sezione Quinta Civile, wydanego dnia 23 marca 2004 w sprawie Ministero dell'Economia e delle Finanze przeciwko Cassa di Risparmio di Firenze SpA, Fondazione Cassa di Risparmio di San Miniato e Cassa di Risparmio di San Miniato SpA.

text:
               24.7.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia Corte Suprema di Cassazione – Sezione Quinta Civile, wydanego dnia 23 marca 2004 w sprawie Ministero dell'Economia e delle Finanze przeciwko Cassa di Risparmio di Firenze SpA, Fondazione Cassa di Risparmio di San Miniato e Cassa di Risparmio di San Miniato SpA.
   (Sprawa C-222/04)
   (2004/C 190/14)
   Dnia 28 maja 2004 do Sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia Corte Suprema di Cassazione – Sezione Quinta Civile wydanego dnia 23 marca 2004 w sprawie Ministero dell'Economia e delle Finanze przeciwko Cassa di Risparmio di Firenze SpA, Fondazione Cassa di Risparmio di San Miniato e Cassa di Risparmio di San Miniato SpA.
   Corte Suprema di Cassazione – Sezione Quinta Civile zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               a)

               Czy podmioty (tzw. „fundacje bankowe”) utworzone na podstawie ustawy nr 218 z 1990 r. oraz dekretu ustawodawczego nr 356 z 1990 r. z późn. zm. w celu wykonywania funkcji właścicieli udziałów kontrolnych w spółkach prowadzących działalność bankową i zarządzania tymi udziałami, stanowiące znaczny udział podmiotów prawnych działających na rynku, dysponujące ponadto prawem do otrzymywania dochodów spółek kontrolowanych, podlegają wspólnotowej regulacji o ochronie konkurencji, również w zakresie w jakim powierzone im są zadania pożytku publicznego? Czy przyznana tym podmiotom na podstawie dekretu ustawodawczego nr 153 z 1999 r. możliwość przeznaczenia dochodów ze zbycia tych udziałów na nabywanie i zarządzanie znacznymi udziałami w innych podmiotach, w tym prowadzących działalność bankową, a także do nabywania udziałów kontrolnych podmiotów nie prowadzących działalności bankowej, w różnych celach, w tym w zakresie promocji rozwoju gospodarczego systemu, stanowi prowadzenie przedsiębiorstwa w rozumieniu wspólnotowego prawa ochrony konkurencji ?

               b)

               Czy, w konsekwencji, do takich podmiotów podlegających regulacji zawartej w ustawie nr 218 z 1990 r. i dekrecie ustawodawczym nr 356 z 1990 r. z późn. zm. jak również przepisom reformującym system bankowy zawartym w ustawie nr 461 z 1998 r. i dekrecie ustawodawczym nr 153 z 1999 r., stosuje się przepisy wspólnotowe o pomocy przyznawanej przez Państwa (artykuły 81 – 88 TWE) w związku z przewidzianą dla tych podmiotów preferencyjną regulacją podatkową ?

               c)

               W razie twierdzącej odpowiedzi na powyższe pytanie, czy preferencyjny system w zakresie bezpośredniego opodatkowania otrzymanych dywidend, będący przedmiotem sporu w niniejszej sprawie, stanowi pomoc przyznaną przez Państwo w rozumieniu art. 87 Traktatu EWG?

               d)

               W razie twierdzącej odpowiedzi na pytanie zawarte w punkcie b), czy w świetle zagadnień zgodności z prawem i wad i/lub niedostatecznego uzasadnienia wykazanych w niniejszym postanowieniu, zachowuje ważność decyzja Komisji Europejskiej z dnia 22 sierpnia 2002 (1), na podstawie której stwierdzono, że fundacje bankowe nie podlegają przepisom o pomocy przyznawanej przez Państwa?

               e)

               Niezależnie od właściwości przepisów o pomocy przyznawanej przez Państwa, czy zastosowanie preferencyjnej regulacji podatkowej do dystrybucji dochodów wyłącznie krajowych przedsiębiorstw-beneficjentów prowadzących działalność bankową, kontrolowanych przez fundacje i tym ostatnim przekazanych lub dochodów przedsiębiorstw, w których udziały zostały nabyte za pomocą środków pozyskanych ze zbycia udziałów w powyżej wskazanych przedsiębiorstwach prowadzących działalność bankową, stanowi dyskryminację innych przedsiębiorstw działających na rynku na korzyść przedsiębiorstw, których udziały są własnością fundacji, i jednocześnie naruszenie zasad swobody przedsiębiorczości i swobody przepływu kapitału, wyrażonych w art. 12, 43 i nast., 56 i nast. TWE?

      (1)  Dz.U. L 55 z 1.3.2003, str. 56.


title: Sprawa F-42/05: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 1 lutego 2007 r. — Rossi Ferreras przeciwko Komisji (Urzędnicy — Ocena — Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej — Postępowanie w sprawie oceny za 2003 r. — Skarga o uchylenie — Skarga o odszkodowanie)

text:
               10.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/40

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 1 lutego 2007 r. — Rossi Ferreras przeciwko Komisji
   (Sprawa F-42/05) (1)

   (Urzędnicy - Ocena - Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej - Postępowanie w sprawie oceny za 2003 r. - Skarga o uchylenie - Skarga o odszkodowanie)
   (2007/C 56/74)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Francisco Rossi Ferreras (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: G. Bounéou i F. Frabetti, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: L. Lozano Palacios i K. Herrmann, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Uchylenie po pierwsze sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej skarżącego w postępowaniu w sprawie oceny za 2003 r. i po drugie wniosek o zasądzenie odszkodowania.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron ponosi koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 217 z 3.9.2005 r. str. 45 (sprawa pierwotnie zarejestrowana w Sądzie Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich pod sygnaturą T-222/05 i przekazana do Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej postanowieniem z dnia 15.12.2005 r.).


title: Sprawy połączone C-124/08 i C-125/08: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 16 lipca 2009 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Hof van Cassatie van België — Belgia) — Gilbert Snauwaert, Algemeen Expeditiebedrijf Zeebrugge BVBA, Coldstar NV, Dirk Vlaeminck, Jeroen den Haerynck, Ann de Wintere (C-124/08), Géry Deschaumes (C-125/08) przeciwko państwu belgijskiemu (Rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 — Wspólnotowy kodeks celny — Dług celny — Kwota należności celnych — Powiadomienie dłużnika — Czyn podlegający ściganiu karnemu)

text:
               12.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/9

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 16 lipca 2009 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Hof van Cassatie van België — Belgia) — Gilbert Snauwaert, Algemeen Expeditiebedrijf Zeebrugge BVBA, Coldstar NV, Dirk Vlaeminck, Jeroen den Haerynck, Ann de Wintere (C-124/08), Géry Deschaumes (C-125/08) przeciwko państwu belgijskiemu
   (Sprawy połączone C-124/08 i C-125/08) (1)

   (Rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 - Wspólnotowy kodeks celny - Dług celny - Kwota należności celnych - Powiadomienie dłużnika - Czyn podlegający ściganiu karnemu)
   2009/C 220/14
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hof van Cassatie van België

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Gilbert Snauwaert, Algemeen Expeditiebedrijf Zeebrugge BVBA, Coldstar NV, Dirk Vlaeminck, Jeroen den Haerynck, Ann de Wintere (C-124/08), Géry Deschaumes (C-125/08)

      Strona pozwana: państwo belgijskie

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hof van Cassatie van België — Wykładnia art. 221 ust. 1 i 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 302, str. 1) — Następcze wezwanie do uiszczenia należności celnych przywozowych lub wywozowych — Wymóg (lub jego brak) uwzględnienia należności przed poinformowaniem o nich dłużnika — Termin przedawnienia — Oszustwo celne — Odpowiedzialność solidarna

      Sentencja

               1)

               Artykuł 221 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego wspólnotowy kodeks celny należy interpretować w ten sposób, że powiadomienie dłużnika przez organy celne, zgodnie z odpowiednią procedurą, o wysokości kwoty podlegających zapłacie należności celnych przywozowych lub wywozowych jest skuteczne jedynie w wypadku uprzedniego zaksięgowania kwoty tych należności przez wskazane organy.

               2)

               Artykuł 221 ust. 3 rozporządzenia nr 2913/92 należy interpretować w ten sposób, że organy celne mogą skutecznie powiadomić dłużnika o kwocie należności celnych podlegających, zgodnie z prawem, zapłacie, po upływie trzyletniego terminu od dnia powstania długu celnego, w wypadku gdy organy te nie mogły określić dokładnej kwoty tych należności wskutek popełnienia czynu podlegającego ściganiu karnemu, choćby sprawcą tego czynu nie był wskazany dłużnik.

      (1)  Dz.U. C 142 z 7.6.2008.


title: Sprawa C-632/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta förvaltningsdomstolen (Szwecja) w dniu 3 grudnia 2013 r. — Skatteverket przeciwko Hilkce Hirvonen

text:
               1.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 31/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta förvaltningsdomstolen (Szwecja) w dniu 3 grudnia 2013 r. — Skatteverket przeciwko Hilkce Hirvonen
   (Sprawa C-632/13)
   2014/C 31/09
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd odsyłający

   Högsta förvaltningsdomstolen

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Skatteverket

      Strona pozwana: Hilkka Hirvonen

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 45 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, aby zgodnie z przepisami danego państwa członkowskiego osobie, która ma miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskimi i uzyskuje cały lub prawie cały dochód w pierwszym państwie członkowskim, przysługiwała możliwość wyboru między dwoma zupełnie różnymi systemami opodatkowania, to znaczy między systemem opodatkowania u źródła, gdzie obowiązuje niższa stawka podatkowa, ale nie istnieje możliwość skorzystania z ulg podatkowych, które są przewidziane w ramach ogólnego systemu opodatkowania dochodów, a tym właśnie ogólnym systemem, gdzie ta osoba będzie mogła skorzystać ze wspomnianych ulg podatkowych?


title: Sprawa T-522/13: Skarga wniesiona w dniu 26 września 2013 r. — Tsujimoto przeciwko OHIM — Kenzo (KENZO ESTATE)

text:
               30.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/20

         Skarga wniesiona w dniu 26 września 2013 r. — Tsujimoto przeciwko OHIM — Kenzo (KENZO ESTATE)
   (Sprawa T-522/13)
   2013/C 352/38
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Kenzo Tsujimoto (Osaka, Japonia) (przedstawiciel: adwokat A. Wenninger-Lenz)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Kenzo, SA (Paryż, Francja)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 3 lipca 2013 r. w sprawie R 1363/2012-2;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „KENZO ESTATE” dla towarów i usług z klas 29, 31, 35, 41 i 43 — międzynarodowa rejestracja nr W 1 016 724.

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Kenzo, SA

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny znak towarowy „KENZO” dla towarów z klas 3, 18 i 25 — wspólnotowy znak towarowy nr 720 706

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: częściowe uwzględnienie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.