title: Wyrok Sądu pierwszej instancji (druga izba) z dnia 10 października 2006 r. # PTV Planung Transport Verkehr AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM). # Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego map&guide - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 40/94. # Sprawa T-302/03.

text:
      Sprawa T-302/03
      PTV Planung Transport Verkehr AG
      przeciwko
      Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
      Wspólnotowy znak towarowy – Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego map&guide – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 40/94
      Streszczenie wyroku
      1.      Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji
            – Odrębne badanie różnych podstaw odmowy rejestracji
      (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 7 ust. 1)
      2.      Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji
            – Znaki towarowe pozbawione charakteru odróżniającego
      (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 7 ust. 1 lit. b))
      1.      Każda z podstaw odmowy rejestracji określonych w art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego
         jest niezależna od pozostałych i wymaga odrębnego rozpatrzenia. Ponadto wykładni wspomnianych podstaw odmowy rejestracji należy
         dokonywać w świetle interesu publicznego, który leży u źródła każdej z nich. Interes publiczny brany pod uwagę w ramach badania
         każdej z tych podstaw odmowy może, a nawet musi, odzwierciedlać odmienne rozważania, w zależności od rozpatrywanej podstawy
         odmowy rejestracji. Jednak zakresy stosowania poszczególnych podstaw wymienionych w art. 7 ust. 1 lit. b)–d) tego rozporządzenia
         wyraźnie na siebie zachodzą. W szczególności słowny znak towarowy, który stanowi opis właściwości towarów i usług w rozumieniu
         art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94, jest tym samym bezwzględnie pozbawiony charakteru odróżniającego względem tych
         towarów i usług w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia.

      (por. pkt 33, 34)

      2.      Oznaczenie słowne map&guide, o którego rejestrację wniesiono dla „programów komputerowych” i  „programowania komputerowego”
         należących odpowiednio do klas 9 i 42 w rozumieniu porozumienia nicejskiego, jest pozbawione charakteru odróżniającego w odniesieniu
         do danych towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, ponieważ
         dla przeciętnych konsumentów wywodzących się z ogółu odbiorców anglojęzycznych oznaczenie to stanowi opis towarów i usług
         objętych wnioskiem o rejestrację. W istocie w anglojęzycznej sferze językowej Wspólnoty oznaczenie to może służyć do opisu
         takich programów komputerowych i usług programowania komputerowego, które polegają na oferowaniu planów (miast) i przewodników
         (turystycznych). Wynika z tego, że semantyczna treść oznaczenia map&guide pozwala właściwemu kręgowi odbiorców natychmiast
         i bez głębszej refleksji ustanowić bezpośredni i konkretny związek z programami komputerowymi i usługami programowania komputerowego
         oferującymi plany (miast) i przewodniki (turystyczne).

      (por. pkt 47, 51)
WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI (druga izba)
      z dnia 10 października 2006 r.(*)

      Wspólnotowy znak towarowy – Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego map&guide – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 40/94
      W sprawie T‑302/03
      PTV Planung Transport Verkehr AG, z siedzibą w Karlsruhe (Niemcy), reprezentowana przez F. Nielsena, Rechtsanwalt,

      strona skarżąca,
      przeciwko
      Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), reprezentowanemu przez B. Müllera i G. Schneidera, działających w charakterze pełnomocników,

      strona pozwana,
      mającej za przedmiot skargę na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe
         i wzory) z dnia 1 lipca 2003 r. (sprawa R 1046/2001‑2), dotyczącą wniosku o rejestrację słownego znaku towarowego map&guide
         jako wspólnotowego znaku towarowego,

      SĄD PIERWSZEJ INSTANCJI
      WSPÓLNOT EUROPEJSKICH (druga izba),
      w składzie: J. Pirrung, prezes, A. W. H. Meij i I. Pelikánová, sędziowie,
      sekretarz: I. Natsinas, administrator,
      po zapoznaniu się ze skargą złożoną w sekretariacie Sądu w dniu 4 września 2003 r.,
      po zapoznaniu się z odpowiedzią na skargę złożoną w sekretariacie Sądu w dniu 26 listopada 2003 r.,
      po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 7 grudnia 2005 r.,
      wydaje następujący
      Wyrok
       Okoliczności powstania sporu
      1        W dniu 15 lutego 2001 r. skarżąca dokonała w Urzędzie Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
         zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie
         wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1), z późn. zm.

      2        Znakiem towarowym, o którego rejestrację wniesiono, jest słowne oznaczenie map&guide.

      3        Towary i usługi, dla których wniesiono o rejestrację, należą do klas 9, 41 i 42 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego
         międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., zrewidowanego i zmienionego,
         i odpowiadają dla każdej z klas następującemu opisowi:

      –        „programy komputerowe”, należące do klasy 9,
      –        „organizowanie szkoleń z zakresu programów komputerowych”, należące do klasy 41,
      –        „programowanie komputerowe”, należące do klasy 42.
      4        Decyzją z dnia 19 października 2001 r. na podstawie art. 38 rozporządzenia nr 40/94 ekspert odrzucił wniosek o rejestrację
         wspólnotowego znaku towarowego dla „programów komputerowych” i usług „programowania komputerowego” z uwagi na to, że zgłoszony
         znak towarowy stanowi opis rozpatrywanych towarów i usług w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94 i jest
         całkowicie pozbawiony charakteru odróżniającego w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94. Mimo początkowych
         obiekcji nie odrzucił on wniosku o rejestrację dla usług „organizowania szkoleń z zakresu programów komputerowych”.

      5        W dniu 19 grudnia 2001 r. skarżąca, na podstawie art. 57–62 rozporządzenia nr 40/94, wniosła odwołanie od decyzji eksperta.

      6        Decyzją z dnia 1 lipca 2003 r. (zwaną dalej „zaskarżoną decyzją”), doręczoną skarżącej w dniu 4 lipca 2003 r., Druga Izba
         Odwoławcza oddaliła odwołanie z uwagi na to, że zgłoszony znak towarowy pozbawiony jest charakteru odróżniającego w rozumieniu
         art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94, wskazując jednocześnie, że w związku z tym nie jest konieczne orzekanie w przedmiocie
         istnienia bezwzględnej podstawy odmowy rejestracji opartej na art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94.

       Żądania stron
      7        Skarżąca wnosi do Sądu o:

      –        stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji,
      –        obciążenie Urzędu kosztami postępowania.
      8        Urząd wnosi do Sądu o:

      –        oddalenie skargi,
      –        obciążenie skarżącej kosztami postępowania.
       Co do prawa
       Argumenty stron
      9        Na poparcie skargi skarżąca podnosi pojedynczy zarzut oparty na naruszeniu art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94.

      10      Na poparcie swego żądania twierdzi ona przede wszystkim, że z brzmienia art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 dotyczącego
         „znaków towarowych, które pozbawione są jakiegokolwiek odróżniającego charakteru”, wynika, że mało odróżniający charakter
         wystarcza na wyłączenie bezwzględnej podstawy odmowy rejestracji przewidzianej w tym przepisie.

      11      Następnie wskazuje ona, że z wyroku Sądu z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie T‑122/01 Best Buy Concepts przeciwko OHIM (BEST
         BUY), Rec. str. II‑2235, pkt 21, wynika, że znak towarowy jest odróżniający w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia
         nr 40/94, jeżeli może być natychmiast postrzegany jako wskazówka pochodzenia handlowego danych towarów lub usług, tak aby
         umożliwić właściwemu kręgowi odbiorców odróżnienie towarów lub usług właściciela tego znaku towarowego od towarów lub usług
         mających odmienne pochodzenie handlowe. W niniejszej sprawie oznaczenie map&guide pełni tę funkcję, ponieważ pozwala na wskazanie
         pochodzenia handlowego „programów komputerowych” i usług „programowania komputerowego”.

      12      W tym zakresie skarżąca utrzymuje po pierwsze, że Urząd błędnie stwierdził, iż oznaczenie map&guide ma bezpośredni i konkretny
         związek z „programami komputerowymi” i usługami „programowania komputerowego”.

      13      Zdaniem skarżącej Urząd nie uwzględnił w wystarczającym stopniu faktu, że towary i usługi objęte zgłoszeniem wspólnotowego
         znaku towarowego nie stanowią planów miast ani przewodników turystycznych, ale „programy komputerowe” i usługi „programowania
         komputerowego”, które mogą dotyczyć wszelkiej tematyki. W konsekwencji istniejący między nimi a oznaczeniem map&guide związek
         jest z natury ogólny i hipotetyczny. A zatem w odróżnieniu od przewodnika turystycznego w formie książki, który każdy zakwalifikowałby
         jako przewodnik turystyczny, w przypadku „programu komputerowego” nikt nie użyłby określenia „map&guide”, aby go opisać. Oznaczenie
         map&guide nie dostarcza ponadto jakichkolwiek bezpośrednich wskazówek dotyczących usługi „programowania komputerowego”. A zatem
         zainteresowany krąg odbiorców będzie postrzegał oznaczenie map&guide jako wyrażenie fantazyjne dostarczające wskazówki co
         do pochodzenia handlowego. Oznaczenie map&guide nie jest zatem jako takie powiązane z rozpatrywanymi usługami i towarami.
         Ustalenie semantycznego związku między oznaczeniem map&guide z jednej strony a „programami komputerowymi” i usługami „programowania
         komputerowego” z drugiej strony jest ostatecznie możliwe po przeprowadzeniu dedukcyjnego rozumowania intelektualnego. W konsekwencji
         wstępny warunek pozbawienia oznaczenia map&guide wszelkiej zdolności do bycia chronionym z uwagi na brak charakteru odróżniającego
         nie został spełniony.

      14      Skarżąca podnosi ponadto, że przyjęte w zaskarżonej decyzji stanowisko skutkuje tym, że żaden znak towarowy tworzony przez
         „konkretne pojęcie” nie może zostać przypisany „programom komputerowym” lub usługom „programowania komputerowego”, ponieważ
         zawsze będzie można ustalić pewien związek między semantyczną treścią tego pojęcia – na przykład „lew” lub „orzeł” – a przedmiotem
         lub zakresem stosowania danego towaru lub zakresem danej usługi.

      15      Po drugie, skarżąca wskazuje na to, że omawiane oznaczenie rozpatrywane jako całość i w powiązaniu ze zgłoszonymi towarami
         i usługami należy uznać za odróżniające.

      16      Po trzecie, skarżąca twierdzi, że oznaczenie map&guide siłą rzeczy ma w pewnym stopniu charakter odróżniający, ponieważ ekspert,
         który początkowo zamierzał odrzucić zgłoszenie znaku towarowego dla usług „organizowania szkoleń z zakresu programów komputerowych”,
         dopuścił następnie rejestrację omawianego oznaczenia dla tych usług. Gdyby oznaczenie map&guide nie miało jakiegokolwiek charakteru
         odróżniającego, ekspert nie mógłby zmienić swej początkowej oceny.

      17      Po czwarte, podnosi ona, że nawet jeśli każdy przypadek należy oceniać odrębnie, a wcześniejsze rejestracje innych znaków
         są pozbawione znaczenia przy ocenie, czy dany znak towarowy może być chroniony, Urząd winien niemniej czuwać nad jednolitym
         stosowaniem prawa. Wynika z tego, że zaskarżona decyzja w niczym nie znajduje uzasadnienia, ponieważ niektóre znaki towarowe
         mogły zostać zarejestrowane dla towarów i usług, z którymi wykazują ściślejsze związki niż związek między oznaczeniem map&guide
         z jednej strony a „programami komputerowymi” i usługami „programowania komputerowego” z drugiej strony. Jako przykład skarżąca
         przytacza rejestrację znaków towarowych LEICHT (łatwy) dla mocowanych mebli kuchennych, PRO CARE dla produktów do pielęgnacji
         skóry i zabiegów pielęgnacyjnych, POLY COLOR dla produktów do pielęgnacji włosów, szamponów i farb do włosów, GOLDEN CARE
         dla ubezpieczeń i kwestii finansowych, Safetytech dla instalacji dla przemysłu opakowań, czy też RAPID dla wiertarek.

      18      Wreszcie w skardze skarżąca w sposób ogólny odsyła do swych pism procesowych złożonych w ramach postępowania przed Urzędem.
         Niemniej podczas rozprawy wskazała ona, że rezygnuje z powoływania się w ramach niniejszego postępowania na pisma przedłożone
         w postępowaniu przed Urzędem.

      19      Urząd utrzymuje, że oznaczenie map&guide jest pozbawione charakteru odróżniającego i zaprzecza argumentom skarżącej.

      20      W pierwszej kolejności podnosi on zasadniczo, że charakter odróżniający zgłoszonego znaku towarowego w rozumieniu art. 7 ust. 1
         lit. b) rozporządzenia nr 40/94 polega na faktycznej zdolności tego znaku do określania – jako wskazówka pochodzenia handlowego
         – towarów i usług wskazanych w zgłoszeniu. W tym zakresie z orzecznictwa wynika, że rozstrzygającym elementem, który należy
         wziąć pod uwagę, jest przewidywany sposób postrzegania znaku przez przeciętnego konsumenta, właściwie poinformowanego oraz
         dostatecznie uważnego i rozsądnego, który należy do zainteresowanego kręgu odbiorców (wyrok Trybunału z dnia 22 czerwca 1999 r.
         w sprawie C‑342/97 Lloyd Schuhfabrik Meyer, Rec. str. I‑3819, pkt 26).

      21      W niniejszej sprawie na potrzeby oceny charakteru odróżniającego zgłoszonego znaku towarowego należy przyjąć punkt widzenia
         konsumenta anglojęzycznego. Po pierwsze bowiem, oznaczenie map&guide składa się ze słów języka angielskiego, a po drugie z art. 7
         ust. 2 rozporządzenia nr 40/94 wynika, że nie można dokonać rejestracji oznaczenia jako wspólnotowego znaku towarowego, w przypadku
         gdy oznaczenie to pozbawione jest charakteru odróżniającego w jednym z języków używanych przez odbiorców na terytorium Wspólnoty
         [wyrok Sądu z dnia 30 marca 2000 r. w sprawie T‑91/99 Ford Motor przeciwko OHIM (OPTIONS), Rec. str. II‑1925, pkt 25 i następne].

      22      W drugiej kolejności Urząd twierdzi, że wbrew temu, co utrzymuje skarżąca, między oznaczeniem map&guide a towarami i usługami,
         dla których wniesiono o rejestrację tego oznaczenia, zachodzi bezpośredni i konkretny związek, który pozbawia to oznaczenie
         wszelkiego charakteru odróżniającego w stosunku do tych towarów i usług.

      23      W tym względzie podnosi on, że – jak to stwierdziła Izba Odwoławcza – oba słowa „map” i „guide”, które oznaczają odpowiednio
         mapę lub plan miasta i przewodnik turystyczny, są pozbawione charakteru odróżniającego, ponieważ opisują wyłącznie sam przedmiot
         towaru o nazwie „programy komputerowe” i zakres usługi o nazwie „programowanie komputerowe”. Jak to podkreślono w zaskarżonej
         decyzji, przeciętny konsument kategorii danych towarów lub usług dokona zakupu programów komputerowych w celu wykorzystania
         zawartych w nich danych i zrozumie, bez dokonywania skomplikowanych rozważań lub dedukcji, że przedmiotem programu komputerowego
         lub związanej z nim usługi są mapy geograficzne, plany miasta lub przewodniki turystyczne.

      24      Ponadto, jak wskazano w zaskarżonej decyzji, samo zestawienie słów „map” i „guide” w „map&guide” nie jest czymś więcej niż
         sumą tych elementów pozbawionych charakteru odróżniającego. Połączenie tych dwóch wyrazów znakiem typograficznym „&”, który
         oznacza „i”, również nie jest niezwykłe pod względem gramatycznym. Konstrukcja oznaczenia map&guide nie wykazuje zatem względem
         terminologii używanej w języku potocznym dostrzegalnej różnicy, która mogłaby nadać mu charakter odróżniający w rozumieniu
         wyroku Trybunału z dnia 20 września 2001 r. w sprawie C‑383/99 P Procter & Gamble przeciwko OHIM, Rec. str. I‑6251. Konsument,
         który ujrzy oznaczenie map&guide w kontekście programów komputerowych i usług programowania komputerowego, natychmiast pojmie
         jego znaczenie i bez wysiłku intelektualnego ustali konkretny i bezpośredni związek między tym oznaczeniem a towarami i usługami,
         które ma ono określać.

      25      Poza tym ekspert prawidłowo ustalił punkt widzenia właściwego kręgu odbiorców na podstawie przykładów. Stwierdził on także,
         że programy przedstawione w formie mapy geograficznej wraz z przewodnikiem, które oferują takie możliwości jak opracowanie
         indywidualnej trasy przejazdu, wykraczające poza ramy drukowanego przewodnika, są często spotykane na rynku, w szczególności
         pod postacią CD‑ROM‑u. Skarżąca nie przeczy tym stwierdzeniom o charakterze faktycznym.

      26      Jeśli chodzi o argument skarżącej, zgodnie z którym programy komputerowe nie są określane przy użyciu wyrażenia „map&guide”,
         mimo że przewodniki turystyczne w formie książki są określane pojęciem „przewodnik turystyczny”, Urząd podnosi zasadniczo,
         że program komputerowy może zastąpić książkę, ponieważ w anglojęzycznych regionach Wspólnoty istnieją zbiory danych, które
         ukazują się zarówno w formie książek, jak i CD‑ROM‑u. Dodaje on, że konsument, który ujrzy napis „map&guide” na książce, od razu pomyśli o przewodniku turystycznym zawierającym
         mapy geograficzne lub plany miast, co oznacza, że pojęcia „przewodnik turystyczny”, „map”, „guide”, czy też „map&guide” nie
         mogą zostać objęte ochroną dla publikacji należących do klasy 16. W konsekwencji taki sam wniosek narzuca się w przypadku
         odpowiadających im programów komputerowych.

      27      Na twierdzenie skarżącej, zgodnie z którym gdyby kierować się podejściem przyjętym w zaskarżonej decyzji, żadna konkretna
         nazwa taka jak „lew” czy „orzeł” nie mogłaby być chroniona dla programów komputerowych i związanych z nimi usług, Urząd odpowiada,
         że jest to zależne od punktu widzenia konsumentów, który w sposób rozstrzygający uwarunkowany jest konkretną praktyką danego
         sektora. Ogółowi odbiorców stanowiących w niniejszej sprawie zainteresowany krąg odbiorców nie umknęłoby, że mapy geograficzne
         lub plany miasta, którym towarzyszy przewodnik, są sprzedawane w formie programów komputerowych. W konsekwencji, jak to stwierdziła
         w niniejszej sprawie Izba Odwoławcza, zobaczywszy napis „map&guide” na opakowaniu programu komputerowego lub w kontekście
         odpowiadającej mu usługi, z uwagi na praktykę na rynku przeciętny konsument pomyśli o programie komputerowym w postaci elektronicznego
         przewodnika turystycznego, któremu towarzyszy plan miasta lub mapa geograficzna. Urząd uważa natomiast, że ujrzawszy programy
         komputerowe noszące nazwę „lew” lub „orzeł” (lub „jabłko”), właściwy krąg odbiorców nie uzna, że chodzi tutaj o określenie
         zawartości programu, ale będzie postrzegać tę nazwę jako znak towarowy.

      28      Urząd dodaje ponadto, że gdyby skarżąca pragnęła sprzedawać pod znakiem towarowym map&guide programy komputerowe, których
         przedmiotem nie są mapy geograficzne i przewodniki, byłaby ona uprawniona do ograniczenia wykazu towarów i usług, dla których
         wnosi o rejestrację, tak jak to przewiduje art. 44 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94. W niniejszej sprawie wniosek o rejestrację
         dotyczył całej kategorii towarów o nazwie „programy komputerowe” i całej kategorii usług o nazwie „programowanie komputerowe”,
         bez dokonywania w ich ramach rozróżnienia. W tych okolicznościach zdaniem Urzędu należy przychylić się do dokonanej przez
         Izbę Odwoławczą oceny dotyczącej całości tych kategorii [wyroki Sądu: z dnia 7 czerwca 2001 r. w sprawie T‑359/99 DKV przeciwko
         OHIM (EuroHealth), Rec. str. II‑1645, pkt 33; z dnia 27 lutego 2002 r. w sprawie T‑219/00 Ellos przeciwko OHIM (ELLOS), Rec.
         str. II‑753, pkt 36].

      29      W trzeciej kolejności Urząd podkreśla, że fakt zrewidowania przez eksperta jego początkowych obiekcji względem zgłoszonego
         znaku towarowego, w zakresie w jakim odnosi się on do „organizacji szkoleń z zakresu programów komputerowych”, należących
         do klasy 41, pozbawiony jest znaczenia dla rozpatrywanego tutaj przypadku.

      30      W czwartej kolejności Urząd utrzymuje, że twierdzenie, zgodnie z którym w przeszłości dopuścił on do rejestracji znaki towarowe
         wykazujące znacznie ściślejsze związki z określanymi przez nie towarami i usługami niż ma to miejsce między oznaczeniem map&guide
         a spornymi towarami i usługami, nie jest istotne dla niniejszego sporu. W tym zakresie podnosi on, że w następstwie wyroku
         Sądu z dnia 27 lutego 2002 r. w sprawie T‑106/00 Streamserve przeciwko OHIM, Rec. str. II‑723, pkt 66–67, skarżąca nie może
         powoływać się na naruszenie, którego Urząd mógł się ewentualnie dopuścić, rejestrując podobne znaki w innych przypadkach.

      31      Zdaniem Urzędu z całości powyższych rozważań wynika, że oznaczenie map&guide nie jest zdolne służyć jako wskazówka pochodzenia
         „programów komputerowych” i usług „programowania komputerowego”.

       Ocena Sądu
      32      Zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 nie są rejestrowane znaki towarowe, które pozbawione są jakiegokolwiek
         odróżniającego charakteru, natomiast na podstawie art. 7 ust. 1 lit. c) tego rozporządzenia nie są rejestrowane znaki towarowe,
         które składają się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek mogących służyć w obrocie do oznaczania rodzaju, jakości, ilości, przeznaczenia,
         wartości, pochodzenia geograficznego lub czasu produkcji towaru lub świadczenia usługi, lub innych właściwości towarów lub
         usług.

      33      Każda z podstaw odmowy rejestracji określonych w art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94 jest niezależna od pozostałych i wymaga
         odrębnego rozpatrzenia. Ponadto wykładni wspomnianych podstaw odmowy rejestracji należy dokonywać w świetle interesu publicznego,
         który leży u źródła każdej z nich. Interes publiczny brany pod uwagę w ramach badania każdej z tych podstaw odmowy może, a nawet
         musi, odzwierciedlać odmienne rozważania, w zależności od rozpatrywanej podstawy odmowy rejestracji (wyroki Trybunału: z dnia
         29 kwietnia 2004 r. w sprawach połączonych C‑456/01 P i C‑457/01 P Henkel przeciwko OHIM, Rec. str. I‑5089, pkt 45 i 46; z dnia
         16 września 2004 r. w sprawie C‑329/02 P SAT.1 przeciwko OHIM, Zb.Orz. str. I‑8317, pkt 25; z dnia 15 września 2005 r. w sprawie
         C‑37/03 P BioID przeciwko OHIM, Zb.Orz. str. I‑7975, pkt 59).

      34      Jednak zakresy stosowania poszczególnych podstaw wymienionych w art. 7 ust. 1 lit. b)–d) tego rozporządzenia wyraźnie na siebie
         zachodzą (wyroki Trybunału: z dnia 12 lutego 2004 r. w sprawie C‑265/00 Campina Melkunie, Rec. str. I‑1699, pkt 18 oraz w sprawie
         C‑363/99 Koninklijke KPN Nederland, Rec. str. I‑1619, pkt 67). W szczególności z orzecznictwa wynika, że słowny znak towarowy,
         który stanowi opis właściwości towarów i usług w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94, jest tym samym
         bezwzględnie pozbawiony charakteru odróżniającego względem tych towarów i usług w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia
         (ww. wyroki w sprawie Campina Melkunie, pkt 19, oraz w sprawie Koninklijke KPN Nederland, pkt 86).

      35      W przypadku takim jak w niniejszej sprawie, w którym zaskarżona decyzja stanowi odmowę rejestracji zgłoszonego znaku towarowego
         z uwagi na bezwzględną odmowę rejestracji określoną w art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94, należy zbadać, czy Urząd
         wykazał, że znak ten pozbawiony jest charakteru odróżniającego.

      36      W tym zakresie należy przypomnieć, że interes publiczny leżący u źródła art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 w sposób
         oczywisty jest równoznaczny z podstawową funkcją znaku towarowego, jaką jest zagwarantowanie konsumentowi lub końcowemu odbiorcy
         określenia pochodzenia towaru lub usługi oznaczonej tym znakiem towarowym, pozwalając mu na odróżnienie, bez ryzyka wprowadzenia
         w błąd, tego towaru lub usługi od towarów lub usług mających odmienne pochodzenie (ww. w pkt 33 wyrok w sprawie SAT.1 przeciwko
         OHIM, pkt 23 i 27; ww. w pkt 33 wyrok w sprawie BioID przeciwko OHIM, pkt 60).

      37      W przypadku znaku towarowego, który składa się ze słów i znaku typograficznego, tak jak ten będący przedmiotem niniejszego
         sporu, ewentualny charakter opisowy można oceniać w odniesieniu do każdego z tych słów lub elementów rozpatrywanych odrębnie,
         jednak następnie zawsze należy dokonać badania całości, którą elementy te tworzą. W istocie sama okoliczność, że każdy z tych
         elementów rozpatrywany odrębnie pozbawiony jest charakteru odróżniającego, nie wyklucza możliwości, że ich kombinacja może
         wykazywać taki charakter (ww. w pkt 34 wyrok w sprawie Campina Melkunie, pkt 40 i 41; ww. w pkt 34 wyrok w sprawie Koninklijke
         KPN Nederland, pkt 99 i 100; ww. w pkt 33 wyrok w sprawie SAT.1 przeciwko OHIM, pkt 28).

      38      Z zaskarżonej decyzji wynika, że Izba Odwoławcza oddaliła odwołanie w szczególności z uwagi na to, że w odniesieniu do „programów
         komputerowych” i usługi „programowania komputerowego” oznaczenie map&guide będzie z pewnością postrzegane przez konsumenta
         wyłącznie jako wskazówka dotycząca samych towarów i usług, a nie jako wskazówka pochodzenia umożliwiająca odróżnienie towarów
         i usług jednego przedsiębiorstwa od towarów i usług innych przedsiębiorstw.

      39      Wynika z tego, że Izba Odwoławcza, nawet jeśli nie wskazała, że nie było potrzeby badania bezwzględnej podstawy odmowy rejestracji
         opartej na posiadaniu przez rozpatrywane oznaczenie charakteru opisowego, stwierdziła co do istoty, że oznaczenie map&guide
         nie ma charakteru odróżniającego w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94, ponieważ będzie postrzegane przez
         właściwy krąg odbiorców jako opis danych towarów i usług.

      40      Należy zatem zbadać, czy ustalony przez Izbę Odwoławczą związek między zgłoszonym do rejestracji oznaczeniem z jednej strony
         a rozpatrywanymi towarami i usługami z drugiej strony jest wystarczająco konkretny i bezpośredni, by wykazać, że oznaczenie
         to pozwala właściwemu kręgowi odbiorców natychmiast określić te towary i usługi oraz że tym samym posiada charakter opisowy
         (zob. podobnie ww. w pkt 28 wyrok w sprawie EuroHealth, pkt 35 i 36).

      41      W tym względzie należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem opisowy charakter oznaczenia, podobnie jak jego
         charakter odróżniający, należy oceniać po pierwsze w odniesieniu do towarów i usług, dla których wnosi się o jego rejestrację,
         i po drugie w odniesieniu do sposobu postrzegania go przez właściwy krąg odbiorców (ww. w pkt 24 wyrok w sprawie Procter & Gamble
         przeciwko OHIM, pkt 39; wyrok Trybunału z dnia 21 października 2004 r. w sprawie C‑64/02 P OHIM przeciwko Erpo Möbelwerk,
         Zb.Orz. str. I‑10031, pkt 43).

      42      Skarżąca nie kwestionuje dokonanej przez Izbę Odwoławczą oceny, zgodnie z którą właściwy dla towarów i usług, dla których
         wnosi się o rejestrację znaku towarowego, krąg odbiorców składa się z przeciętnych konsumentów wywodzących się z ogółu odbiorców.
         Ponadto, jak wskazał Urząd, na podstawie art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 40/94 docelowy, właściwy krąg odbiorców, w stosunku
         do którego należy oceniać bezwzględną podstawę odmowy rejestracji, składa się z przeciętnych konsumentów anglojęzycznych,
         ponieważ rozpatrywane oznaczenie zostało utworzone z elementów języka angielskiego.

      43      W tym zakresie Izba Odwoławcza wskazała, co nie zostało zakwestionowane przez skarżącą, że rozpatrywane oznaczenie składa
         się między innymi z dwóch angielskich rzeczowników – „map” i „guide”, które oznaczają odpowiednio mapę lub plan miasta i przewodnik
         lub przewodnik turystyczny.

      44      Izba Odwoławcza stwierdziła ponadto wyraźnie, że samo połączenie wyrazów „map” i „guide” znakiem typograficznym „&”, oznaczającym
         „i”, nie jest wcale oryginalne pod względem gramatycznym oraz że w konsekwencji znaczenie połączonych w ten sposób wyrazów
         pozostaje niezmienione. Wywiodła ona z tego, że zgłoszone do rejestracji oznaczenie rozpatrywane jako całość nie jest niczym
         więcej niż sumą tworzących je elementów.

      45      Ponadto, jak to zauważył Urząd, należy stwierdzić, że budowa oznaczenia map&guide rozpatrywanego jako całość nie wykazuje
         względem terminologii używanej w języku potocznym przez właściwy krąg odbiorców jakiejkolwiek dostrzegalnej różnicy, która
         mogłaby nadać mu charakter odróżniający w rozumieniu ww. w pkt 24 wyroku w sprawie Procter & Gamble przeciwko OHIM (pkt 40).

      46      Należy zatem stwierdzić, że Izba Odwoławcza słusznie stwierdziła co do istoty, że oznaczenie rozpatrywane jako całość oznacza
         „map and guide”, czyli plan (miasta) i przewodnik (turystyczny).

      47      Jeśli chodzi o związek istniejący między semantyczną treścią oznaczenia map&guide a rozpatrywanymi towarami i usługami, Izba
         Odwoławcza świadomie stwierdziła, że oznaczenie to ogranicza się do opisu zawartości niektórych towarów („programów komputerowych”)
         i zakresu niektórych usług („programowania komputerowego”). W istocie w anglojęzycznej sferze językowej Wspólnoty oznaczenie
         to może służyć do opisu takich programów komputerowych i usług programowania komputerowego, które polegają na oferowaniu planów
         (miast) i przewodników (turystycznych). Wynika z tego, że semantyczna treść oznaczenia map&guide pozwala właściwemu kręgowi
         odbiorców natychmiast i bez głębszej refleksji ustanowić bezpośredni i konkretny związek z programami komputerowymi i usługami
         programowania komputerowego oferującymi plany (miast) i przewodniki (turystyczne).

      48      Ponieważ wniosek o rejestrację dotyczył kategorii „programów komputerowych” i kategorii usług „programowania komputerowego”,
         bez dokonywania w ich ramach rozróżnienia, należy przychylić się do dokonanej przez Izbę Odwoławczą oceny, zgodnie z którą
         odnosił się on do ogółu tych towarów i usług (zob. podobnie ww. w pkt 28 wyrok w sprawie EuroHealth, pkt 33).

      49      Wbrew temu, co utrzymuje skarżąca, okoliczność, że „programy komputerowe” i usługi „programowania komputerowego” mogą dotyczyć
         jakiejkolwiek tematyki, nie stoi na przeszkodzie stwierdzeniu, zgodnie z którym semantyczna treść rozpatrywanego oznaczenia
         przedstawia opis zawartości niektórych towarów i zakresu niektórych usług objętych wnioskiem o rejestrację. W istocie utrzymując,
         że towary i usługi, których dotyczy ten wniosek, obejmują wszelką tematykę, skarżąca przyznaje domyślnie, że niektóre spośród
         „programów komputerowych” i usług „programowania komputerowego” oferują plany (miast) i przewodniki (turystyczne).

      50      Ponadto takie podejście, jakie przyjęła Izba Odwoławcza, nie niesie za sobą, jak to utrzymuje skarżąca, braku możliwości zarejestrowania
         w przyszłości znaków towarowych składających się z „konkretnego pojęcia” dla „programów komputerowych” lub dla usług „programowania
         komputerowego” z uwagi na to, że zawsze będzie możliwe ustanowienie związku między semantyczną treścią oznaczenia a danymi
         towarami i usługami. W istocie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94 stoi na przeszkodzie rejestracji takiego oznaczenia
         wyłącznie w przypadku, gdy związek ten jest bezpośredni i konkretny.

      51      Z powyższego wynika, że Izba Odwoławcza słusznie stwierdziła, iż dla właściwego kręgu odbiorców składającego się z przeciętnych
         konsumentów wywodzących się z ogółu odbiorców anglojęzycznych oznaczenie map&guide stanowi opis towarów i usług objętych wnioskiem
         o rejestrację. W konsekwencji zgodnie z orzecznictwem, na podstawie którego wszystkie oznaczenia opisowe są bezwzględnie pozbawione
         charakteru odróżniającego (ww. w pkt 34 wyrok w sprawie Campina Melkunie, pkt 19; ww. w pkt 34 wyrok w sprawie Koninklijke
         KPN Nederland, pkt 86), Izba Odwoławcza prawidłowo stwierdziła, że oznaczenie map&guide nie ma charakteru odróżniającego.

      52      W pozostałym zakresie o ile Izba Odwoławcza wydaje się również opierać zaskarżoną decyzję na stwierdzeniu, że oznaczenie to
         rozpatrywane jako całość może być zwyczajowo używane w obrocie do określania danych towarów i usług (pkt 15 i 16 tej decyzji),
         o tyle należy przypomnieć, że z orzecznictwa Trybunału wynika, iż kryterium to nie tym, w świetle którego należy interpretować
         art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94, oraz że leżący u źródła tego przepisu interes publiczny nie wymaga, by oznaczenia,
         do których się odnosi, mogły być swobodnie używane przez wszystkich (ww. w pkt 33 wyrok w sprawie SAT.1 przeciwko OHIM, pkt 36).

      53      Niemniej ponieważ zaskarżona decyzja opiera się na prawidłowej ocenie, zgodnie z którą oznaczenie map&guide pozbawione jest
         charakteru odróżniającego z uwagi na istnienie bezpośredniego i konkretnego związku między jego treścią semantyczną a danymi
         towarami i usługami, należy stwierdzić, że Izba Odwoławcza nie popełniła błędu, stwierdzając istnienie bezwzględnej podstawy
         odmowy rejestracji oznaczenia map&guide.

      54      Ponadto ze wspomnianego w pkt 41 powyżej orzecznictwa wynika, że charakter odróżniający znaku towarowego należy oceniać w odniesieniu
         do towarów lub usług, dla których wniesiono o rejestrację. W konsekwencji wbrew temu, co utrzymuje skarżąca, okoliczność,
         że ekspert potwierdził charakter odróżniający oznaczenia map&guide w odniesieniu do usług „organizowania szkoleń z zakresu
         programów komputerowych”, nie jest istotna dla oceny charakteru odróżniającego tego oznaczenia w odniesieniu do odmiennych
         towarów i usług, jakimi są „programy komputerowe” i usługi „programowania komputerowego”.

      55      Wreszcie wbrew temu, co twierdzi skarżąca, nawet jeśli Urząd dopuścił wcześniej rejestrację znaków towarowych dla towarów
         i usług, z którymi znaki te wykazują ściślejsze związki niż te łączące oznaczenie map&guide z towarami i usługami, dla których
         wniesiono o rejestrację tego oznaczenia, to w żaden sposób nie wynika z tego, że jednolite stosowanie rozporządzenia nr 40/94
         wymaga, by oznaczenie to zostało zarejestrowane jako wspólnotowy znak towarowy dla zgłoszonych towarów i usług. W istocie
         decyzje, do których wydawania uprawnione są na podstawie rozporządzenia nr 40/94 izby odwoławcze i które dotyczą rejestracji
         oznaczenia w charakterze wspólnotowego znaku towarowego, wchodzą w zakres wykonywania ograniczonej kompetencji, a nie uprawnień
         dyskrecjonalnych. W konsekwencji zgodność z prawem decyzji izb odwoławczych należy oceniać wyłącznie na podstawie tego rozporządzenia,
         zgodnie z jego wykładnią dokonaną przez sąd wspólnotowy, a nie na podstawie ich wcześniejszej praktyki decyzyjnej (ww. w pkt 33
         wyrok w sprawie BioID przeciwko OHIM, pkt 47 oraz wskazane w nim orzecznictwo). Ponadto wskazane przez skarżącą znaki towarowe
         oraz towary i usługi, do których się one odnoszą, nie są analogiczne ani do rozpatrywanego tutaj oznaczenia, ani do towarów
         i usług, których dotyczy niniejsza sprawa. W konsekwencji, zważywszy przypomniane w pkt 41 powyżej orzecznictwo, rejestracja
         znaków towarowych wskazanych przez skarżącą jest pozbawiona znaczenia dla oceny charakteru odróżniającego oznaczenia map&guide
         dla towarów i usług, których dotyczy niniejsza sprawa.

      56      Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że Izba Odwoławcza słusznie stwierdziła, iż oznaczenie map&guide pozbawione jest
         charakteru odróżniającego w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94.

      57      A zatem skargę należy oddalić.

       W przedmiocie kosztów
      58      Zgodnie z art. 87 § 2 regulaminu Sądu kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę.
         Ponieważ skarżąca przegrała sprawę, należy – zgodnie z żądaniem strony pozwanej – obciążyć ją kosztami postępowania.

      Z powyższych względów
      SĄD (druga izba)
      orzeka, co następuje:
      1)      Skarga zostaje oddalona.
      2)      Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

               Pirrung

               Meij

               Pelikánová

         Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 10 października 2006 r.

               Sekretarz

                     Prezes

               E. Coulon

                     J. Pirrung

         * Język postępowania: niemiecki.


Wyrok Sądu pierwszej instancji (czwarta izba w składzie powiększonym) z dnia 28 lutego 2002 r. # Société internationale de diffusion et d'édition (SIDE) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Pomoc państwa. # Sprawa T-155/98.


title: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 19 października 2017 r.#Agriconsulting Europe SA przeciwko Komisji Europejskiej.#Odwołanie – Odpowiedzialność pozaumowna Unii – Zamówienie publiczne na usługi – Techniczna pomoc operacyjna na opracowanie i obsługę instrumentu sieciowego w celu wdrożenia europejskiego partnerstwa innowacyjnego na rzecz wydajnego i zrównoważonego rolnictwa – Odrzucenie oferty jednego z oferentów – Oferta rażąco niska – Postępowanie kontradyktoryjne.#Sprawa C-198/16 P.

text:
         WYROK TRYBUNAŁU (piąta izba)
      z dnia 19 października 2017 r. (
            *1
         )
      Odwołanie – Odpowiedzialność pozaumowna Unii – Zamówienie publiczne na usługi – Techniczna pomoc operacyjna na opracowanie i obsługę instrumentu sieciowego w celu wdrożenia europejskiego partnerstwa innowacyjnego na rzecz wydajnego i zrównoważonego rolnictwa – Odrzucenie oferty jednego z oferentów – Rażąco niska oferta – Postępowanie kontradyktoryjne
      W sprawie C‑198/16 P
      mającej za przedmiot odwołanie w trybie art. 56 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wniesione w dniu 8 kwietnia 2016 r.,

         Agriconsulting Europe SA, z siedzibą w Brukseli (Belgia), reprezentowana przez R. Sciaudonego, avvocato,
      wnosząca odwołanie,
      w której drugą stroną postępowania jest:

         Komisja Europejska, reprezentowana przez L. Di Paolo oraz F. Moro, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu,
      strona pozwana w pierwszej instancji,
      TRYBUNAŁ (piąta izba),
      w składzie: J.L. da Cruz Vilaça (sprawozdawca), prezes izby, E. Levits, A. Borg Barthet, M. Berger i F. Biltgen, sędziowie,
      rzecznik generalny: M. Szpunar,
      sekretarz: A. Calot Escobar,
      uwzględniając pisemny etap postępowania,
      podjąwszy, po wysłuchaniu rzecznika generalnego, decyzję o rozstrzygnięciu sprawy bez opinii,
      wydaje następujący
      Wyrok

               1

               W swym odwołaniu spółka Agriconsulting Europe SA (zwana dalej „Agriconsulting”) wnosi o uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 28 stycznia 2016 r., Agriconsulting Europe/Komisja (T‑570/13, zwanego dalej „zaskarżonym wyrokiem”, EU:T:2016:40), w którym sąd ten oddalił jej skargę w przedmiocie zasądzenia od Komisji zapłaty odszkodowania za szkody poniesione w efekcie nieprawidłowości, jakich miała dopuścić się Komisja w ramach przetargu „Opracowanie instrumentu sieciowego w celu wdrożenia europejskiego partnerstwa innowacyjnego na rzecz wydajnego i zrównoważonego rolnictwa” (AGRI‑2012‑PEI‑01).

         Ramy prawne

               2

               Noszący tytuł „Nienormalnie [rażąco] niskie oferty” art. 139 rozporządzenia Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. 2002, L 357, s. 1), po zmianach wprowadzonych rozporządzeniem Komisji (WE/Euratom) nr 478/2007 z dnia 23 kwietnia 2007 r. (Dz.U. 2007, L 111, s. 13) (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 2342/2002”), stanowił w ust. 1, co następuje:
               „Jeżeli w przypadku konkretnego zamówienia oferty wydają się nienormalnie [rażąco] niskie w stosunku do świadczeń, zamawiający zobowiązany [instytucja zamawiająca zobowiązana] jest przed odrzuceniem tych ofert zwrócić się na piśmie do oferenta o podanie szczegółów dotyczących tych elementów ofert, które uważa za istotne, oraz zweryfikować je z uwzględnieniem otrzymanych wyjaśnień. Wyjaśnienia te mogą dotyczyć w szczególności obowiązujących przepisów z zakresu ochrony i warunków pracy w miejscu realizacji zamówienia.
               […]”.

               3

               Artykuł 146 rozporządzenia nr 2342/2002, zatytułowany „Komitet ds. Oceny Ofert i Wniosków o Dopuszczenie do Udziału w Postępowaniu”, stanowi w swym ust. 4:
               „W przypadku nienormalnie [rażąco] niskich ofert określonych w art. 139 niniejszego rozporządzenia komitet oceniający żąda wszelkich istotnych informacji dotyczących zawartości oferty”.

         Okoliczności powstania sporu

               4

               Okoliczności faktyczne leżące u podstaw sporu zostały wskazane w pkt 1–22 zaskarżonego wyroku w następujący sposób:

                        „1.

                        Ogłoszeniem o zamówieniu opublikowanym w suplemencie do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej z dnia 7 sierpnia 2012 r. (Dz.U. 2012/S 61‑150‑249926) Komisja Europejska wszczęła procedurę przetargową o sygnaturze AGRI‑2012‑PEI‑01, mającą na celu opracowanie instrumentu sieciowego w celu wdrożenia europejskiego partnerstwa innowacyjnego na rzecz wydajnego i zrównoważonego rolnictwa (zwaną dalej »przetargiem«).

                        2.

                        Zgodnie z pkt 1 specyfikacji warunków zamówienia zadanie wykonawcy polegało na przyczynianiu się do opracowania i obsługi sieci partnerskiej, w której skład wchodzą i do której mają dostęp podmioty zajmujące się innowacją i innowacyjnym podejściem w sektorze rolnictwa, takie jak rolnicy, badacze, konsultanci, przedsiębiorcy, organizacje pozarządowe, konsumenci i organy publiczne. Wykonawca miał być odpowiedzialny za opracowanie i zapewnienie działania mechanizmu sieciowego, którego jeden element stanowił personel skierowany przez wykonawcę do realizacji zadań wskazanych w ogłoszeniu o zamówieniu, a drugi – fizyczna lokalizacja, w której ten personel miał pracować i świadczyć usługi (zwana dalej »punktem informacyjnym«).

                        3.

                        Zadania wykonawcy określono w pkt 2 specyfikacji warunków zamówienia. Podzielono je na dziewięć zadań głównych: po pierwsze, zarządzanie personelem przydzielonym do zadań i prowadzenie punktu informacyjnego, po drugie, animowanie sieci partnerstwa, po trzecie, działania włączenia do sieci i rozwoju narzędzi komunikacji, po czwarte, aktualizacja i konserwacja pełnej bazy danych, po piąte, prowadzenie listy zewnętrznych ekspertów, po szóste, realizacja działań dotyczących koordynacji i wymiany informacji, po siódme, zebranie listy potrzeb w zakresie badań od podmiotów w terenie, po ósme, opracowanie rocznego programu prac, i po dziewiąte, archiwizacja, prowadzenie repertorium i ochrona dokumentów i informacji. Specyfikacja warunków zamówienia określała najmniejszy stan zatrudnienia niezbędny do realizacji głównych zadań i w tym celu stanowiła, że personel przydzielony do tych zadań powinien składać się z co najmniej dziesięciu »równowartości pełnego wymiaru czasu pracy«, w tym przynajmniej sześciu na stałe.

                        4.

                        Ponadto specyfikacja warunków zamówienia zawierała 27 dodatkowych zadań, których realizacja powinna nastąpić na coroczny wniosek Komisji, w wymiarze co najmniej od trzech do maksymalnie dziesięciu dodatkowych zadań, przy czym co najmniej o dodatkowe zadania nr 24, 26 i 27 miano wnioskować w pierwszym roku. Dodatkowe zadania obejmowały organizację grup refleksji, czyli grup ekspertów prowadzących analizy i dyskusje na temat kwestii konkretnie dotyczących europejskiego planu innowacji (dodatkowe zadania nr 1–6), organizację dodatkowych warsztatów (dodatkowe zadania nr 7–9), organizację dni »w terenie« (dodatkowe zadania nr 10–13), organizację dodatkowych seminariów (dodatkowe zadania nr 14–17), ocenę pracy grup roboczych (dodatkowe zadania nr 18–20), organizację konferencji (dodatkowe zadanie nr 21), organizację podróży i zakwaterowania uczestników grup refleksji, warsztatów i seminariów (dodatkowe zadanie nr 22), delegacje w państwach członkowskich (dodatkowe zadanie nr 23), stworzenie listy ekspertów (dodatkowe zadanie nr 24), zamknięcie punktu informacyjnego (dodatkowe zadanie nr 25), utworzenie punktu informacyjnego (dodatkowe zadanie nr 26) oraz zebranie informacji na temat wszystkich istotnych projektów w celu stworzenia banku danych (dodatkowe zadanie nr 27).

                        5.

                        Zgodnie z postanowieniami specyfikacji warunków zamówienia wykonawca powinien również przewidzieć wystarczająco dużo personelu, by oprócz zadań głównych przydzielony do realizacji zadań personel mógł wykonywać czynności określone dla dodatkowych zadań nr 24 i 27, których realizacja przewidziana była w pierwszym roku obowiązywania umowy.

                        6.

                        Na mocy pkt 6 specyfikacji warunków zamówienia umowa miała być zawarta na okres dziesięciu miesięcy, z możliwością przedłużenia do maksymalnie dwunastu miesięcy. Przewidziano w niej całkowity maksymalny budżet wynoszący 2500000 EUR rocznie, łącznie na realizację zadań głównych i dodatkowych, przy czym maksymalny budżet roczny na zadania główne wynosił 1400000 EUR, a na zadania dodatkowe 1500000 EUR.

                        7.

                        Zgodnie z pkt 7.5 specyfikacji warunków zamówienia postępowanie przetargowe składało się, po pierwsze, z etapu badania ofert na podstawie kryteriów wykluczenia, a potem z badania ofert na postawie kryteriów wyboru, po drugie, z etapu oceny ofert w oparciu o kryteria udzielenia zamówienia (ocena jakościowa i pod względem ceny), oraz po trzecie, z etapu udzielenia zamówienia na podstawie kryterium oferty ekonomicznie najkorzystniejszej. Stosowane przez Komisję kryteria wykluczenia, wyboru i udzielenia zamówienia wskazano w pkt 9 specyfikacji warunków zamówienia.

                        8.

                        Komisja otrzymała pięć ofert, w tym ofertę skarżąc[ej]. Wszyscy oferenci przeszli pierwszy etap procedury przetargowej, polegający na ocenie ofert w oparciu o kryteria wykluczenia i wyboru, po czym doszli do etapu drugiego, polegającego na ocenie ofert według następujących czterech kryteriów udzielenia zamówienia:

                                 –

                                 kryterium udzielenia zamówienia nr 1: aspekt związku między nauką a praktyką;

                                 –

                                 kryterium udzielenia zamówienia nr 2: aspekt dotyczący realizacji zadań głównych i dodatkowych;

                                 –

                                 kryterium udzielenia zamówienia nr 3: praktyczna organizacja zadań;

                                 –

                                 kryterium udzielenia zamówienia nr 4: propozycje dotyczące utworzenia punktu informacyjnego w Brukseli (Belgia).

                        9.

                        W ramach drugiego etapu postępowania tylko dwóch oferentów, czyli skarżąca i Vlaamse Landmaatschappij (zwana dalej »VLM‑em«), uzyskało minimalną liczbę punktów wymaganą w specyfikacji warunków zamówienia w odniesieniu do kryteriów udzielenia zamówienia. Obaj ci oferenci osiągnęli więc etap oceny oferowanych przez siebie cen, wynoszących 1320112,63 EUR w przypadku skarżącej i 2316124,83 EUR w przypadku VLM‑u.

                        10.

                        Z protokołu z zebrania komisji przetargowej w dniu 20 listopada 2012 r. wynika, że skarżąca została sklasyfikowana na pierwszym miejscu i że komisja przetargowa, której wątpliwości budziło to, czy oferta skarżącej nie jest rażąco niska, uznała, iż należy zwrócić się o informacje na temat cen dodatkowych zadań.

                        11.

                        Pismem z dnia 22 listopada 2012 r. Komisja poinformowała skarżącą, że komisja przetargowa uznała, iż podane ceny dodatkowych zadań są rażąco niskie. Zażądała od skarżącej szczegółowych wyjaśnień na temat wyceny przedstawionej dla zadań nr 1–21 oraz 25, informując, że jej oferta może zostać odrzucona, w przypadku gdy nie będą one przekonujące.

                        12.

                        Pismem z dnia 29 listopada 2012 r. skarżąca udzieliła odpowiedzi na wezwanie Komisji do udzielenia informacji, podając ogólne wyjaśnienia oraz wykaz kosztów przyjętych przy opracowywaniu oferowanych cen dodatkowych zadań.

                        13.

                        Z końcowego protokołu z oceny oferty skarżącej z dnia 19 grudnia 2012 r. wynika, że komisja przetargowa przeanalizowała jej wyjaśnienia i stwierdziła w szczególności pokrywające się ze sobą przydziały personelu do głównych i dodatkowych zadań, co nie było zgodne z wymogami specyfikacji warunków zamówienia. Komisja przetargowa zmieniła więc punktację przyznaną ofercie skarżącej za kryterium udzielenia zamówienia nr 3 z 11,8 na 7 pkt, podczas gdy minimalna wymagana ocena wynosiła 7,5 na 15 pkt. Komisja przetargowa zakończyła więc swą ocenę, po pierwsze, potwierdzeniem swej opinii na temat rażąco niskiego charakteru oferty skarżącej, a po drugie, stwierdzeniem, że na podstawie nowych przekazanych przez skarżącą informacji jej oferta już nie osiąga minimalnej oceny wymaganej w specyfikacji warunków zamówienia dla kryterium udzielenia zamówienia nr 3. Komisja przetargowa zaleciła więc, by udzielić zamówienia VLM‑owi.

                        14.

                        Pismem z dnia 25 marca 2013 r. Komisja powiadomiła skarżącą, że jej oferta nie została wybrana ze względu na to, iż nie osiągnęła minimalnej oceny wymaganej za kryterium udzielenia zamówienia nr 3 i została uznana za rażąco niską w zakresie cen oferowanych za wykonanie niektórych dodatkowych zadań. W tym samym dniu Komisja postanowiła udzielić zamówienia VLM‑owi.

                        15.

                        W piśmie z dnia 26 marca 2013 r. skarżąca zapytała o nazwę wykonawcy oraz cechy i zalety jego oferty. Komisja odpowiedziała na nie pismem z dnia 27 marca 2013 r.

                        16.

                        Pismem z dnia 29 marca 2013 r. skarżąca wystąpiła do Komisji o udzielenie dalszych informacji na temat oceny jej oferty. Komisja odpowiedziała pismem z dnia 10 kwietnia 2013 r.

                        17.

                        Pismem z dnia 12 kwietnia 2013 r. skarżąca zarzuciła instytucji zamawiającej brak przekazania niezbędnych wyjaśnień dotyczących oceny kryteriów pierwszego i drugiego, zmianę oceny technicznej po otwarciu oferty finansowej, nieprawidłową ocenę zaangażowania szefa zespołu i jego zastępcy w dodatkowe zadania i błędne wnioski na temat oferty VLM‑u.

                        18.

                        W wiadomości elektronicznej wysłanej do Komisji tego samego dnia skarżąca wystąpiła o udostępnienie protokołów komisji przetargowej oraz oferty wybranego wykonawcy, powołując się na art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. [2001,] L 145, s. 43).

                        19.

                        W pierwszym piśmie z dnia 29 kwietnia 2013 r. Komisja poinformowała skarżącą, że protokół komisji przetargowej zostanie jej wkrótce przesłany. W drugim piśmie z tego samego dnia Komisja odpowiedziała na wniosek o dostęp skarżącej dostarczeniem częściowego odpisu protokołu z oceny z dnia 20 listopada 2012 r., protokołu z końcowej oceny jej oferty z dnia 19 grudnia 2012 r. oraz ogólnego protokołu z oceny z dnia 6 lutego 2013 r. Komisja odmówiła natomiast przekazania oferty wykonawcy, powołując się na ochronę interesów handlowych zainteresowanego przedsiębiorstwa, w oparciu o art. 4 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia nr 1049/2001.

                        20.

                        Mailem z dnia 13 maja 2013 r. skarżąca złożyła wniosek potwierdzający zgodnie z art. 7 rozporządzenia nr 1049/2001. W wiadomości elektronicznej z dnia 14 maja 2013 r. Komisja potwierdziła jego otrzymanie, zapowiadając, że udzieli odpowiedzi w terminie 15 dni roboczych.

                        21.

                        W innym piśmie z dnia 13 maja 2013 r. skarżąca zakwestionowała stanowisko Komisji wyrażone w jej drugim piśmie z dnia 29 kwietnia 2013 r., które uznała za niewystarczające. Pismem z dnia 31 maja 2013 r. Komisja odpowiedziała, że skarżąca ma wszystkie dokumenty dotyczące przetargu, które posłużyły za podstawę decyzji o udzieleniu zamówienia, nawiązując przy tym również do swego pisma z dnia 29 kwietnia 2013 r.

                        22.

                        W kwestii wniosku potwierdzającego Komisja w piśmie z dnia 4 czerwca 2013 r. wskazała skarżącej, że termin odpowiedzi został przesunięty do dnia 26 czerwca 2013 r. W dniu 26 czerwca 2013 r. Komisja powiadomiła skarżącą, że nie jest w stanie udzielić odpowiedzi na wniosek potwierdzający w powyższym terminie. Mailem z dnia 4 lipca 2013 r. skarżąca zażądała odpowiedzi na swój wniosek potwierdzający, na który to mail Komisja odpowiedziała w dniu 9 lipca 2013 r., informując przedsiębiorstwo, że odpowiedź zostanie przekazana za kilka dni. Pismem z dnia 17 lipca 2013 r. Komisja odpowiedziała na wniosek potwierdzający skarżącej, podtrzymując swą wcześniejszą decyzję o utajnieniu niektórych informacji zawartych w protokole oceny i o nieudostępnianiu oferty wykonawcy, na podstawie art. 4 ust. 1 lit. b) i art. 4 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia nr 1049/2001”.

         Postępowanie przed Sądem i zaskarżony wyrok

               5

               Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 25 października 2013 r. Agriconsulting wniosła skargę mającą na celu, po pierwsze, nakazanie Komisji, aby ta podała jej do wiadomości ofertę VLM‑u, i po drugie, zasądzenia od Komisji na podstawie art. 268 i 340 TFUE zapłaty odszkodowania za szkody poniesione z racji nieprawidłowości, jakich miała się dopuścić Komisja w ramach przetargu. Zaskarżonym wyrokiem Sąd oddalił tę skargę w całości.

         Żądania stron przed Trybunałem

               6

               Agriconsulting wnosi do Trybunału o:

                        –

                        uchylenie zaskarżonego wyroku i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd, aby ten wydał rozstrzygnięcie zgodnie ze wskazówkami Trybunału;

                        –

                        obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania oraz kosztami postępowania w pierwszej instancji.

               7

               Komisja wnosi do Trybunału o:

                        –

                        oddalenie odwołania w całości;

                        –

                        obciążenie wnoszącej odwołanie kosztami postępowania.

         W przedmiocie odwołania

               8

               Na poparcie odwołania Agriconsulting podniosła cztery zarzuty.

         W przedmiocie zarzutu pierwszego
      Argumentacja stron

               9

               W swym pierwszym zarzucie odwołania, dzielącym się na dwie części, Agriconsulting zarzuca Sądowi, że ten w pkt 46 zaskarżonego wyroku rozstrzygnął, iż brak jest związku przyczynowego pomiędzy nieprawidłowościami, jakie miały zostać popełnione w ramach oceny zgodności jej oferty z pierwszym i drugim z kryteriów udzielenia zamówienia, a podnoszonymi w skardze w pierwszej instancji szkodami.

               10

               W ramach części pierwszej tego zarzutu Agriconsulting podnosi, że Sąd zniekształcił i przeinaczył argumenty dotyczące tego związku przyczynowego. Wbrew bowiem temu, co twierdzi Sąd w pkt 42 i 43 zaskarżonego wyroku, Agriconsulting w swym przekonaniu oddzieliła w swej skardze szkodę polegającą na utracie szansy na zawarcie umowy i poniesieniu kosztów uczestnictwa w przetargu od kwestii odrzucenia jej oferty. W tym względzie z pkt 105 skargi oraz pkt 3 repliki w pierwszej instancji wynika, że utrata szansy na zawarcie umowy i koszty uczestnictwa stanowiły dla Agriconsulting rodzaje szkody podlegające naprawieniu niezależnie od kwestii pewności uzyskania zamówienia.

               11

               W ramach części drugiej Agriconsulting podnosi, że Sąd dopuścił się naruszenia prawa, dochodząc w pkt 43–45 zaskarżonego wyroku do wniosku, iż podnoszone bezprawne działania w zakresie pierwszego i drugiego z kryteriów udzielenia zamówień nie mogą podlegać naprawieniu ze względu na to, że jej oferta została odrzucona na podstawie oceny komisji przetargowej dotyczącej kryterium udzielenia zamówienia nr 3 i uznania oferty za rażąco niską. Efektem tego Sąd ograniczył skargę odszkodowawczą do domniemanych naruszeń mających pewien wpływ na udzielenie zamówienia, podczas gdy zgodnie z jego własnym orzecznictwem wszelkie nieprawidłowości w postępowaniu przetargowym, które mogą wpłynąć na możliwość uzyskania zamówienia przez jednego z oferentów, uprawniają do podnoszenia roszczenia odszkodowawczego.

               12

               Komisja uważa zarzut pierwszy za bezzasadny.

         Ocena Trybunału

               13

               Należy przypomnieć, że przede wszystkim w pkt 41 zaskarżonego wyroku Sąd rozstrzygnął, iż Agriconsulting podniosła, jako wynikające z nieprawidłowości odnoszących się do pierwszego i drugiego z kryteriów udzielenia zamówień, dwa rodzaje szkód, a mianowicie utratę szansy na zawarcie umowy i poniesione koszty uczestnictwa w przetargu. Następnie w pkt 42 tego wyroku przedstawił on pokrótce jej argumentację w następujący sposób: „[s]karżąca podnosi, że przesłanka związku przyczynowego jest spełniona, gdyż jej oferta została sklasyfikowana na pierwszym miejscu i że to jej powinno zostać przyznane zamówienie, gdyby nie miały miejsca wskazane bezprawne działania”. Wreszcie w pkt 43–46 tego wyroku Sąd ustosunkował się do przedstawionej w tej sposób argumentacji, rozstrzygając w istocie, że podnoszone nieprawidłowości nie mają bezpośredniego związku przyczynowego z podnoszonymi przez skarżącą szkodami.

               14

               Odnośnie do części pierwszej zarzutu pierwszego dotyczącej rzekomego przeinaczenia przez Sąd argumentów Agriconsulting w pierwszej kolejności należy podnieść, że w pkt 102 swej skargi Agriconsulting wskazała tytułem wyjaśnienia związku przyczynowego pomiędzy z jednej strony nieprawidłowościami, do których miało dojść w trakcie przetargu, a z drugiej strony utratą przez nią szansy na zawarcie umowy, iż ta utrata była „bezpośrednim wynikiem decyzji komisji przetargowej o obniżeniu oceny dotyczącej kryterium udzielenia zamówienia nr 3 i o uznaniu oferty za rażąco niską”.

               15

               Ponadto Agriconsulting wskazała w pkt 76 i 79 swej skargi, że podnoszona przez nią utrata szansy przejawiła się w tym, iż jej oferta została sklasyfikowana na pierwszym miejscu i nieprzyznanie jej zamówienia było bezprawne.

               16

               Tak więc Sąd w pkt 42 zaskarżonego wyroku nie przeinaczył podniesionych przez skarżącą w pierwszej instancji argumentów dotyczących związku przyczynowego istniejącego pomiędzy nieprawidłowościami, do których miało dojść, i utratą szansy na zawarcie umowy. Przeciwnie, odtworzył je on w dokładnie takiej postaci, jaką miały one w skardze.

               17

               Tego wniosku nie można zakwestionować w oparciu o pkt 105 skargi, którego Agriconsulting nie może skutecznie powoływać celem oparcia na nim istoty swej argumentacji dotyczącej podnoszonej utraty szansy na zawarcie umowy. Zawarte w tym punkcie wyjaśnienia ewidentnie nie dotyczą tej kwestii, gdyż Agriconsulting przywołała w nim ustanowione w orzecznictwie Sądu kryteria konieczne do uzyskania zwrotu kosztów uczestnictwa w postępowaniu przetargowym. Punkt ten znajduje się zresztą w sekcji skargi zatytułowanej „Związek przyczynowy dotyczący szkody powstałej wskutek poniesienia kosztów uczestnictwa w przedmiotowym postępowaniu przetargowym”.

               18

               Wnosząca odwołanie nie może się też powoływać na wyjaśnienia zawarte w pkt 3 przedstawionej w pierwszej instancji repliki. Ograniczyła się ona w nim bowiem do powtórzenia tego, co zostało już przez nią przedstawione w pkt 105 skargi jako orzecznictwo Sądu dotyczące zwrotu poniesionych kosztów uczestnictwa, do którego dodano, bez żadnych dodatkowych wyjaśnień, tytułem wzmianki, że nieprawidłowości, które miały zostać popełnione odnośnie do 1. i 2. z kryteriów udzielenia zamówień, zostały powołane „jako podstawa” nie tylko tej szkody, ale również utraty szansy [na zawarcie umowy]. Ten pkt 3 zawiera więc co najwyżej wyjaśnienia dotyczące szkody, która miała zostać wyrządzona w związku z tymi nieprawidłowościami.

               19

               W drugiej kolejności, odnośnie podnoszonych przez Agriconsuling argumenty dotyczące związku przyczynowego istniejącego pomiędzy, z jednej strony, zarzucanymi nieprawidłowościami i, z drugiej strony, szkodą powstałą w efekcie poniesienia kosztów uczestnictwa w postępowaniu przetargowym, należy zauważyć, że w pkt 112–117 zaskarżonego wyroku Sąd wydał rozstrzygnięcie w przedmiocie zwrotu tych kosztów. W swym odwołaniu wnosząca je nie twierdzi zaś, że zniekształcenie i przeinaczenie jej argumentów, których miał dopuścić się Sąd w pkt 42 zaskarżonego wyroku, uczyniło zawartą w tych punktach analizę wadliwą. Powołuje się ona więc na to przeinaczenie nie objaśniając wyciągniętych przez nią na tej podstawie konsekwencji. W tym zakresie część pierwsza zarzutu pierwszego jest pozbawiona znaczenia dla sprawy.

               20

               Wynika z tego, że ta pierwsza część jest częściowo ewidentnie bezzasadna, a częściowo – pozbawiona znaczenia dla sprawy.

               21

               Jeśli chodzi o część drugą zarzutu pierwszego w postaci przedstawionej w pkt 11 niniejszego zarzutu, wystarczy podnieść, że w pkt 43 i 45 zaskarżonego wyroku Sąd nie rozstrzygnął w abstrakcyjny i ogólny sposób, iż nieprawidłowości dotyczące przetargu, takie jak te podnoszone w niniejszym przypadku przez Agriconsulting w odniesieniu do pierwszego i drugiego z kryteriów udzielenia zamówień, w żadnym przypadku nie mogą uprawniać jednego z oferentów do podnoszenia roszczenia odszkodowawczego. W niniejszym przypadku Sąd poprzestał na przeprowadzonej in concreto ocenie tego, czy takie roszczenie odszkodowawcze przysługuje w świetle przedstawionych przez skarżącą w pierwszej instancji argumentów odnoszących się do związku przyczynowego i dokonując oceny okoliczności faktycznych rozpatrywanego przezeń przypadku.

               22

               Reasumując – w tej części zarzutu kwestionowana jest ocena okoliczności faktycznych dokonana przez Sąd odnośnie związku przyczynowego, co stanowi zagadnienie, którego rozpatrzenie nie należy do kompetencji Trybunału w ramach odwołania, z wyjątkiem przypadku przeinaczenia. Ze względu na to zaś, że podnoszone przez Agriconsulting twierdzenie o dopuszczeniu się przeinaczenia przez Sąd jej argumentów jest bezzasadne z powodów przedstawionych w pkt 14–19 niniejszego wyroku, ta część zarzutu jest niedopuszczalna.

               23

               Uwzględniając całokształt powyższych względów, należy oddalić zarzut pierwszy w całości.

         W przedmiocie zarzutu drugiego
      Argumentacja stron

               24

               W ramach części pierwszej zarzutu drugiego Agriconsulting podnosi, że Sąd w pkt 56–62 zaskarżonego wyroku przeinaczył ocenę dokonaną przez komisję przetargową i uchybił ciążącemu na nim obowiązkowi uzasadnienia.

               25

               Ze sprawozdania z oceny końcowej wynika bowiem jej zdaniem, że komisja przetargowa oceniła wiarygodność oferty Agriconsulting, przyjmując jako punkt odniesienia jedynie cenę zaproponowaną w odniesieniu do zadań dodatkowych. Sąd zaś miał potwierdzić tę okoliczność faktyczną w pkt 56 i 57 zaskarżonego wyroku, stwierdzając następnie, że komisja przetargowa uwzględniła całokształt tej oferty. Agriconsulting twierdzi zaś, że rozumowanie Sądu jest w tym względzie niewystarczające, niespójne i niczym niepoparte, gdyż nie oparł się on na żadnym szczególnym dowodzie, z naruszeniem zasady onus probandi incumbit ei qui dicit.

               26

               W ramach części drugiej zarzutu drugiego Agriconsulting z powodów podobnych do tych poniesionych w poprzednim punkcie twierdzi, że Sąd zastąpił swym własnym uzasadnieniem uzasadnienie przedstawione przez komisję przetargową i przeinaczył pisma procesowe.

               27

               Komisja twierdzi przede wszystkim, że zarzut drugi jest niedopuszczalny, oraz, tytułem ewentualnym, że jest on bezzasadny.

         Ocena Trybunału

               28

               W tych dwóch częściach zarzutu drugiego, które należy rozpatrzyć łącznie, Agriconsulting zarzuca Sądowi przeinaczenie „oceny komisji przetargowej” i „pism procesowych”, zastąpienie swoją oceną oceny komisji przetargowej i przyjęcie uzasadnienia, które było niewystarczające, wewnętrznie sprzecznie oraz niczym nie poparte. Argumentację tę należy rozumieć w ten sposób, że Agriconsulting zarzuca w istocie Sądowi z jednej strony to, iż przeinaczył pismo Komisji z dnia 25 marca 2013 r. i sprawozdanie z oceny końcowej, oraz z drugiej strony – że uchybił on ciążącemu na nim obowiązkowi uzasadnienia.

               29

               W tym względzie należy przypomnieć, że w pkt 55 zaskarżonego wyroku Sąd wskazał na orzecznictwo Trybunału, zgodnie z którym rażąco niski charakter oferty należy oceniać względem tego, z czego się ona składa, oraz danego świadczenia (zob. analogicznie wyrok z dnia 18 grudnia 2014 r., Data Medical Service, C‑568/13, EU:C:2014:2466, pkt 50). Następnie w pkt 56 zaskarżonego wyroku Sąd przedstawił pokrótce treść pisma Komisji z dnia 25 marca 2013 r., w którym instytucja ta powiadomiła Agriconsulting o odrzuceniu jej oferty oraz o treści sprawozdania z oceny końcowej. W pkt 57 tego wyroku Sąd stwierdził, że te anomalie spowodowały uznanie przez komisję przetargową, iż oferta Agriconsulting jest rażąco niska w szczególności w odniesieniu do niektórych zadań dodatkowych. Niemniej jednak w pkt 58–61 tego wyroku Sąd w szczególności uznał, że, biorąc pod uwagę wagę ekonomiczną i finansową tych dodatkowych zadań w stosunku do zadań głównych, wskazane anomalie mogły mieć wpływ na spójność całokształtu przedstawionej przez Agriconsulting oferty. W pkt 62 tego samego wyroku wyciągnął on na tej podstawie wniosek, że komisja przetargowa uznała ofertę Agriconsulting za rażąco niską pod względem elementów składowych oferty oraz danego świadczenia, z uwzględnieniem elementów istotnych ze względu na to świadczenie.

               30

               Przy tym, w odniesieniu do, w pierwszej kolejności, ewentualnego przeinaczenia przez Sąd materiału dowodowego, należy przypomnieć, że takie przeinaczenie musi w sposób oczywisty wynikać z dokumentów zawartych w aktach sprawy, bez konieczności dokonywania nowej oceny okoliczności faktycznych i dowodów (zob. w szczególności wyroki: z dnia 20 listopada 2014 r., Intra-Presse/Golden Balls, C‑581/13 P i C‑582/13 P, niepublikowany, EU:C:2014:2387, pkt 39 i przytoczone tam orzecznictwo; a także z dnia 26 października 2016 r., Westermann Lernspielverlage/EUIPO, C‑482/15 P, EU:C:2016:805, pkt 36 i przytoczone tam orzecznictwo).

               31

               Niemniej jednak w niniejszym przypadku pod pozorem przeinaczenia materiału dowodowego Agriconsulting usiłuje w rzeczywistości doprowadzić do ponownej oceny okoliczności faktycznych, co nie należy do właściwości Trybunału na etapie odwołania (zob. analogicznie wyroki: z dnia 2 września 2010 r., Calvin Klein Trademark Trust/OHIM, C‑254/09 P, EU:C:2010:488, pkt 49; a także z dnia 19 marca 2015 r., MEGA Brands International/OHIM, C‑182/14 P, EU:C:2015:187, pkt 47 i przytoczone tam orzecznictwo).

               32

               Agriconsulting nie twierdzi bowiem, że Sąd na podstawie pisma Komisji z dnia 25 marca 2013 r. oraz sprawozdania z oceny końcowej dokonał nieprawidłowych ustaleń faktycznych. Przeciwnie, Agriconsulting przyznała, że Sąd prawidłowo przedstawił ich treść w pkt 56 zaskarżonego wyroku. Kwestionuje ona raczej dokonaną przez Sąd w pkt 57–61 tego wyroku ocenę tych dokumentów w kontekście, który się wpisują, w tym również wagi ekonomicznej i finansowej zadań dodatkowych w ramach zamówienia, oraz wyciągnięty przez Sąd wniosek w przedmiocie wskazanych anomalii mogących mieć wpływ na spójność całokształtu przedstawionej przez Agriconsulting oferty.

               33

               Zarzut drugi jest więc w tym zakresie niedopuszczalny.

               34

               W odniesieniu do, w drugiej kolejności, twierdzeń Agriconsulting, zgodnie z którymi Sąd uchybił ciążącemu na nim obowiązkowi uzasadnienia, należy podnieść, że kwestia, czy uzasadnienie wyroku Sądu jest wewnętrznie sprzeczne, stanowi zagadnienie prawne, które może zostać podniesione w ramach odwołania (zob. w szczególności wyrok z dnia 16 lipca 2009 r., Der Grüne Punkt – Duales System Deutschland/Komisja, C‑385/07 P, EU:C:2009:456, pkt 71 i przytoczone tam orzecznictwo).

               35

               Niemniej jednak twierdząc, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest wewnętrznie sprzeczne, Agriconsulting usiłuje po raz kolejny doprowadzić do ponownego przeprowadzenia oceny okoliczności faktycznych sprawy. Zawarte w pkt 57 tego wyroku stwierdzenie, zgodnie z którym „stwierdzone anomalie […] [odnoszą się] konkretnie […] do niektórych zadań dodatkowych”, nie jest bowiem samo w sobie sprzeczne z wyciągniętym w pkt 62 tego wyroku wnioskiem, zgodnie z którym „komisja przetargowa przeprowadziła ocenę pod względem elementów składowych oferty oraz danego świadczenia”. Wnosząca odwołanie kwestionuje w rzeczywistości zawarte w pkt 58–61 zaskarżonego wyroku oceny okoliczności faktycznych przypadku, poprzez które Sąd doszedł od tego stwierdzenia do tego wniosku.

               36

               Jeśli chodzi o podnoszony przez wnoszącą odwołanie brak uzasadnienia, z przedstawionych w pkt 57–61 zaskarżonego wyroku rozważań, przywołanych w pkt 29 niniejszego wyroku, wynika, że Sąd uzasadnił w wystarczający pod względem prawnym sposób przedstawiony w pkt 62 zaskarżonego wyroku wniosek, iż komisja przetargowa działała zgodnie z orzecznictwem wynikającym z wyroku z dnia 18 grudnia 2014 r., Data Medical Service (C‑568/13, EU:C:2014:2466).

               37

               Wynika z tego, że drugi z przedstawionych przez wnoszącą odwołanie zarzutów należy częściowo odrzucić jako niedopuszczalny, a częściowo oddalić jako bezzasadny.

         W przedmiocie zarzutu trzeciego
      Argumentacja stron

               38

               W części pierwszej trzeciego z zarzutów odwołania Agriconsulting podnosi, że Sąd w pkt 64–69 zaskarżonego wyroku zniekształcił i przeinaczył jej skargę. Podczas gdy bowiem powoływała się ona na arbitralny, nieracjonalny, subiektywny i niedookreślony charakter cen i kosztów referencyjnych wykorzystanych przez komisję przetargową przy ocenie rażąco niskiego charakteru jej oferty (zwanych dalej „stanowiącymi punkt odniesienia parametrami gospodarczymi”), Sąd nie wydał rozstrzygnięcia w przedmiocie ich zasadności. W pkt 66 zaskarżonego wyroku poprzestał on na uznaniu, że nie podała ona żadnych dokładnych informacji dotyczących jej oferty.

               39

               W tych ramach wnosząca odwołanie zarzuca też Sądowi, że ten pominął dowody przedstawione przez nią w celu wykazania tego, iż te parametry gospodarcze nie są wiarygodne. Dokładnie rzecz ujmując, jej zdaniem Sąd nie uwzględnił symulacji, z której wynikało, że zastosowanie wobec zadań głównych tych samych parametrów gospodarczych prowadziłoby do wniosku, że budżet przewidziany w tej specyfikacji warunków zamówienia był niewystarczający.

               40

               Ponadto Agriconsulting jest zdania, że Sąd nie mógł jej zarzucić, tak jak uczynił to w pkt 66 zaskarżonego wyroku, że w swej pierwotnej ofercie nie podała ona do wiadomości informacji mogących świadczyć o otrzymaniu przez nią rabatów, gdyż nie nakazywała tego żadna z regulujących przetarg zasad. Sąd nie może jej też zarzucać, że nie dostarczyła tych informacji w datowanym na 29 listopada 2012 r. piśmie wysłanym w odpowiedzi na skierowane przez Komisję żądanie udzielenia informacji. Informacje te bowiem nie należały do tych zażądanych przez tę instytucję w piśmie z dnia 22 listopada 2012 r. Wreszcie Sąd nie mógł zarzucać skarżącej w pierwszej instancji tego, że nie podała następnie do jego wiadomości porozumień o współpracy zawartych z ekspertami, ze względu na to, iż Komisja nie udzieliła jej na to zezwolenia.

               41

               W części drugiej trzeciego zarzutu odwołania wnosząca je podnosi, że Sąd w pkt 73–76 zaskarżonego wyroku dopuścił się naruszenia prawa uznając, iż Komisja nie naruszyła zasady kontradyktoryjności odmawiając jej prawa do dostarczenia tych uzupełniających informacji.

               42

               W tym względzie z utrwalonego orzecznictwa wynika, że instytucja zamawiająca ma obowiązek, w ramach procedury kontradyktoryjnej, zażądania od oferenta przedstawienia wyjaśnień, za pomocą których może on uzasadnić, że jego oferta jest poważna. W niniejszym przypadku zaś, ze względu na to, że zapytanie komisji przetargowej zostało sformułowane w taki sposób, iż nie dotyczyło ono cen zaproponowanych w ofercie Agriconsulting, tylko metody obliczania tych cen, spółka ta dostarczyła jedynie informacje dotyczące elementów liczbowych tego obliczenia. Powinna ona zatem była mieć możliwość dostarczenia informacji dodatkowych celem rozwiania wszelkich wątpliwości co do zasadności rozpatrywanych danych liczbowych. Wnosząca odwołanie podnosi w tym względzie, że orzecznictwo nie ogranicza się do przyznania oferentowi tylko jednorazowego uprawnienia do przedstawienia uwag. Przeciwnie, z zastosowania w tym kontekście zasady kontradyktoryjności wynika, że może on dostarczyć, w rozsądnym terminie, ale już po przedstawieniu uwag, dodatkowe wyjaśnienia.

               43

               Wreszcie w trzeciej części zarzutu Agriconsulting stoi na stanowisku, że Sąd dopuścił się szeregu naruszeń prawa, wyciągając w pkt 81–85 zaskarżonego wyroku wniosek, iż nie doszło do naruszenia zasady równego traktowania. Przede wszystkim Sąd miał błędnie rozstrzygnąć, że sama podana w ofercie Agriconsulting cena wystarcza do wykazania tego, iż oferta ta była rażąco niska. Następnie Sąd miał nie uwzględnić tego, że, w kontekście stanowiących punkt odniesienia parametrów gospodarczych, również ofertę złożoną przez VLM należało uznać za rażąco niską. Sąd przede wszystkim powinien był uznać, że Agriconsulting i VLM znajdowały się w rzeczywistości w tej samej sytuacji, jeśli chodzi o złożone przez nie, odpowiednio, oferty. Po pierwsze bowiem, te oferty dotyczyły tego samego zamówienia, i po drugie, ich wiarygodność została zakwestionowana – w przypadku pierwszej z nich przez instytucję zamawiającą, a w przypadku drugiej – przez Agriconsulting.

               44

               Ponadto Sąd miał nie przeanalizować i nie ocenić w odpowiedni sposób materiału dowodowego przedstawionego przez skarżącą na poparcie zarzutów przedstawionych w pierwszej instancji. Dokładniej – uznając w pkt 84 zaskarżonego wyroku, że przedstawiona przez tę ostatnią symulacja, o której mowa w pkt 39 niniejszego wyroku, jest pozbawiona znaczenia dla sprawy, Sąd zignorował dowód mający świadczyć właśnie o tym, iż również oferta VLM‑u była rażąco niska i, co za tym idzie, iż ten podmiot znajdował się w tym względzie w sytuacji porównywalnej do tej, w której znajdowała się Agriconsulting.

               45

               Komisja twierdzi, że zarzut trzeci jest bezzasadny.

         Ocena Trybunału

               46

               Celem przeanalizowania zarzutu trzeciego należy zbadać jego części w kolejności odwrotnej do tej, w której zostały one zgłoszone.

               47

               W odniesieniu do, w pierwszej kolejności, części trzeciej tego zarzutu, dotyczącej naruszenia zasady równego traktowania, jakiego miał dopuścić się Sąd, należy przypomnieć, że zgodnie z tą zasadą wszyscy oferenci muszą mieć takie same szanse przy formułowaniu treści swych ofert, z czego wynika wymóg, by oferty wszystkich konkurentów podlegały tym samym warunkom (postanowienie z dnia 10 listopada 2016 r., Spinosa Costruzioni Generali i Melfi, C‑162/16, niepublikowane, EU:C:2016:870, pkt 23 i przytoczone tam orzecznictwo).

               48

               W niniejszym przypadku Sąd w pkt 82 i 83 zaskarżonego wyroku podniósł, że oferta VLM‑u obliczona na podstawie formuły określonej w specyfikacji warunków zamówienia była nieco niższa niż górny limit budżetu przewidziany w tej specyfikacji warunków zamówienia na realizację zamówienia oraz wyższa o niemal 1 mln EUR od oferty przedstawionej przez Agriconsulting. Sąd sformułował na tej podstawie wniosek, że VLM i Agriconsulting nie były w tej samej sytuacji i, co za tym idzie, Komisja mogła, nie naruszając zasady równego traktowania, postanowić o skontrolowaniu, czy oferta skarżącej w pierwszej instancji ma rażąco niski charakter, nie stosując takiego samego traktowania wobec oferty VLM‑u.

               49

               Należy podnieść, że zróżnicowane potraktowanie ofert przedstawionych przez Agriconsulting i VLM jest ściśle związane z kwestią zidentyfikowania rażąco niskich ofert i procedury mającej zastosowanie w ich przypadku. Przy ocenie zasadności uzasadnienia przyjętego przez Sąd w pkt 82 i 83 zaskarżonego wyroku należy się więc powołać na obowiązki ciążące w tej dziedzinie na instytucji zamawiającej.

               50

               W tym względzie art. 139 ust. 1 rozporządzenia 2342/2002 przewiduje, że „[j]eżeli w przypadku konkretnego zamówienia oferty wydają się nienormalnie [rażąco] niskie w stosunku do świadczeń, zamawiający zobowiązany jest przed odrzuceniem tych ofert zwrócić się na piśmie do oferenta o podanie szczegółów dotyczących tych elementów ofert, które uważa za istotne, oraz zweryfikować je z uwzględnieniem otrzymanych wyjaśnień”.

               51

               W przepisie tym zostały zatem ustanowione obowiązki, którym podlega instytucja zamawiająca: po pierwsze, zidentyfikowanie podejrzanych ofert, po drugie, umożliwienie składającym je oferentom wykazania ich poważnego charakteru poprzez zwrócenie się do nich o podanie wyjaśnień, które uważa za istotne, po trzecie, dokonanie oceny dostarczonych przez zainteresowane podmioty wyjaśnień, i po czwarte, wydanie decyzji o przyjęciu bądź odrzuceniu tych ofert (zob. analogicznie wyrok z dnia 27 listopada 2001 r., Lombardini i Mantovani, C‑285/99 i C‑286/99, EU:C:2001:640, pkt 55).

               52

               Instytucja zamawiająca musi zaś wywiązać się z wynikających z tego przepisu obowiązków jedynie pod warunkiem, że wiarygodność danej oferty jest a priori wątpliwa; dotyczy to również obowiązku szczegółowego zweryfikowania zaproponowanych cen za pomocą stanowiących punkt odniesienia parametrów gospodarczych.

               53

               W niniejszym przypadku, ze względu na to, że komisja przetargowa uznała ofertę złożoną przez Agriconsulting w pierwszej kolejności za rażąco niską i uznała, że oferta VLM‑u nie miała, a priori, takiego charakteru, mogła ona, nie dopuszczając się zasady równego traktowania oferentów, wszcząć przewidziane w art. 139 ust. 1 rozporządzenia nr 2342/2002 postępowanie kontradyktoryjne w odniesieniu do pierwszej z nich i sprawdzić szczegółowo zawarte w niej ceny za pomocą stanowiących punkt odniesienia parametrów gospodarczych, nie stosując tego samego traktowania wobec VLM‑u. Sąd zatem w pkt 82 i 83 zaskarżonego wyroku słusznie uznał, że te dwa przedsiębiorstwa nie znajdowały się w tej samej sytuacji jeśli chodzi o złożone przez nie odpowiednio oferty.

               54

               Wniosku tego nie można zakwestionować za pomocą podniesionego przez Agriconsulting argumentu, zgodnie z którym na podstawie samej tylko zawartej w ofercie ceny nie można uznać tej oferty za rażąco niską.

               55

               W tym względzie w braku zawarcia w art. 139 ust. 1 czy też w art. 146 ust. 4 rozporządzenia nr 2342/2002 definicji pojęcia „rażąco niskiej oferty” czy też zasad umożliwiających identyfikację takiej oferty, do instytucji zamawiających należy określenie metody wykorzystanej do identyfikacji tych „rażąco niskich ofert” (zob. analogicznie wyrok z dnia 18 grudnia 2014 r., Data Medical Service, C‑568/13, EU:C:2014:2466, pkt 49 i przytoczone tam orzecznictwo), pod warunkiem że metoda ta jest obiektywna, a jej stosowanie nie prowadzi do dyskryminacji (zob. analogicznie wyrok z dnia 27 listopada 2001 r.Lombardini i Mantovani, C‑285/99 i C‑286/99, EU:C:2001:640, pkt 68, 69).

               56

               W niniejszym przypadku, jak podniósł Sąd w pkt 81 i 82 zaskarżonego wyroku, komisja przetargowa uznała ofertę Agriconsulting za rażąco niską poprzez porównanie jej wartości z przewidzianym w specyfikacji warunków zamówienia maksymalnym budżetem wynoszącym 2500000 EUR [rocznie]. Oferta VLM‑u była nieco niższa od tego budżetu, zaś oferta Agriconsulting była od niego niższa o ponad 1 mln EUR.

               57

               Wbrew temu, co twierdzi wnosząca odwołanie, zgodnie z orzecznictwem przypomnianym w pkt 55 niniejszego wyroku nic nie stoi na przeszkodzie temu, aby instytucja zamawiająca dokonała porównania ofert z określonym w specyfikacji warunków zamówienia szacunkowym budżetem i wskazała, która z nich jest, przede wszystkim, rażąco niska ze względu na to, iż wysokość tej oferty jest znacznie niższa od tego szacunkowego budżetu. Wnosząca odwołanie w szczególności nie wskazała powodów, dla których taka praktyka nie miałaby być obiektywna czy też miałaby skutkować dyskryminacją.

               58

               Wreszcie w odniesieniu do podnoszonej przez Agriconsulting argumentacji, zgodnie z którą Sąd powinien był rozstrzygnąć, że VLM znajdowała się w rzeczywiście takiej samej sytuacji jak ona, należy zauważyć, po pierwsze, iż okoliczność polegająca na tym, iż wnosząca odwołanie kwestionuje wiarygodność oferty VLM‑u, nie pozwala sama w sobie na sformułowanie wniosku o porównywalności tych sytuacji. Z uwagi na względy przedstawione w pkt 52 i 53 niniejszego wyroku trzeba by jeszcze było, aby Agriconsulting wskazała w udokumentowany sposób powody, dla których instytucja zamawiająca powinna była w pierwszym rzędzie mieć wątpliwości co do wiarygodności oferty VLM‑u.

               59

               Następnie należy podnieść, że Sąd w pkt 84 zaskarżonego wyroku mógł zasadnie uznać, iż przedstawiona przez skarżącą w pierwszej instancji symulacja była w tym względzie pozbawiona znaczenia. Za pomocą tej symulacji, polegającej na szczegółowym sprawdzeniu za pomocą stanowiących punkt odniesienia parametrów gospodarczych cen zaproponowanych w ofercie VLM‑u, nie można bowiem wykazać powodów, dla których instytucja zamawiająca powinna była mieć z góry wątpliwości co do poważnego charakteru tej oferty, pomimo faktu, że jej wysokość była bardzo zbliżona do określonego w specyfikacji warunków zamówienia szacunkowego budżetu.

               60

               Z powyższego wynika, że część trzecia trzeciego z zarzutów jest bezzasadna.

               61

               W odniesieniu, następnie, do części drugiej tego zarzutu, dotyczącej rzekomego naruszenia zasady kontradyktoryjności, należy przypomnieć, że Sąd, po wyliczeniu w pkt 71 zaskarżonego wyroku obowiązków wynikających z art. 139 ust. 1 rozporządzenia nr 2342/2002, których brzmienie zostało przypomniane w pkt 50 niniejszego wyroku, rozstrzygnął w pkt 72–76 zaskarżonego wyroku, że wymogi przewidzianej w tym przepisie procedury kontradyktoryjnej zostały spełnione, zaś Agriconsulting miała możliwość uzasadnienia przedstawionych kosztów i cen, które zostały uznane za zbyt niskie.

               62

               Agriconsulting podnosi jednak w istocie, że instytucja zamawiająca uczyniłaby zadość obowiązkom wynikającym z tego art. 139 ust. 1 jedynie wówczas, gdyby, poza formalnym przejściem wszystkich przewidzianych w tym przepisie etapów procedury kontradyktoryjnej, danemu oferentowi dano rzeczywiście możliwość uzasadnienia podanych kosztów i stosowanych cen. W niniejszym przypadku wiązałoby się to z tym, że Agriconsulting udzielono by zezwolenia na dostarczenie informacji uzupełniających w stosunku do tych zawartych w jej piśmie z dnia 29 listopada 2012 r., a to ze względu na to, iż sformułowanie pisma Komisji z dnia 22 listopada 2012 r. nie umożliwiło jej dokonania prawidłowej oceny tego, jakich informacji żąda ta instytucja.

               63

               W tym względzie należy podnieść, że ten argument został oparty na odrzuconym przez Sąd założeniu faktycznym. Sąd bowiem ocenił w pkt 77 zaskarżonego wyroku treść pisma Komisji z dnia 22 listopada 2012 r. w taki sposób, że instytucja ta zwróciła się do Agriconsulting nie tylko z pytaniem o metodę obliczania zawartych w jej ofercie cen, lecz również – o całokształt czynników wywierających wpływ na wysokość tych cen.

               64

               Ze względu na to zaś, że Trybunał w ramach odwołania w przypadku braku przeinaczenia nie ma możliwości ponownego rozpatrzenia ocenionych przez Sąd okoliczności faktycznych, część druga zarzutu trzeciego jest niedopuszczalna.

               65

               Wreszcie w zakresie dotyczącym części pierwszej tego zarzutu, dotyczącej rzekomego błędnego zrozumienia i przeinaczenia przez Sąd wniesionej przez Agriconsulting skargi, należy uznać, że skarżąca w pkt 68 swej skargi podniosła, iż cenowa jednostka referencyjna wykorzystana przy obliczaniu kosztów ekspertów była subiektywna i nie uwzględniała okoliczności polegającej na tym, że miała ona możliwość negocjowania z ekspertami niższych cen ani też jej możliwości organizacyjnych i handlowych.

               66

               W tym względzie Sąd wskazał w pkt 66 i 67 zaskarżonego wyroku, że twierdzenia skarżącej w pierwszej instancji, zgodnie z którymi mogła ona negocjować z ekspertami ceny niższe od tych przyjętych w parametrach gospodarczych stanowiących punkt odniesienia, nie zostały niczym poparte.

               67

               Zresztą Sąd w pkt 68 tego wyroku rozstrzygnął, że Agriconsulting nie poparła za pomocą danych liczbowych swego argumentu, zgodnie z którym jednostka kosztów stosowana do obliczenia kosztu ekspertów jest parametrem subiektywnym. Ponadto stwierdził on, że fakt, iż Agriconsulting powołuje się na negocjacje cen z ekspertami tej samej kategorii co eksperci od zadań głównych, skłania do utwierdzenia się w przekonaniu, że koszty te były poniżej normy, a przy tym nie przedstawiono ich szczegółowego uzasadnienia.

               68

               Stwierdzić więc należy, że Sąd nie pominął ponoszonego przez skarżącą w pierwszej instancji argumentu i ustosunkował się do niego w wymagany prawem sposób. W tym względzie mógł on bowiem ograniczyć się do stwierdzenia, że Agriconsulting nie uzasadniła swych twierdzeń odnoszących się do nieadekwatności stanowiących punkt odniesienia parametrów gospodarczych oraz najniższych cen, które udało się jej wynegocjować. Wnosząca odwołanie nie twierdzi zresztą, że Sąd dopuścił się naruszenia prawa poprzez przeniesienie na nią ciężar tego dowodu. Bezzasadne jest więc twierdzenie, że miał on dopuścić się przeinaczenia jej skargi bądź też że błędnie ją zrozumiał.

               69

               W zakresie twierdzenia Agriconsulting, zgodnie z którym Sąd pominął symulację przedstawioną przez nią celem wykazania arbitralnego i niewiarygodnego charakteru stanowiących punkt odniesienia parametrów gospodarczych, wystarczy przypomnieć, że odwołanie ogranicza się do kwestii prawnych. Wyłącznie Sąd jest więc właściwy do dokonania ustaleń i oceny istotnych okoliczności stanu faktycznego oraz oceny wartości, jaką należy przypisać elementom przedstawionego mu materiału dowodowego, z zastrzeżeniem przypadków przeinaczenia tych okoliczności faktycznych czy też dowodów (postanowienie z dnia 11 listopada 2003 r., Martinez/Parlament, C‑488/01 P, EU:C:2003:608, pkt 53 i przytoczone tam orzecznictwo).

               70

               Agriconsulting nie przedstawiła zaś niczego, co mogłoby świadczyć o takim przeinaczeniu. Wreszcie należy stwierdzić, że Sąd nie zignorował spornej symulacji, gdyż wielokrotnie wspominał o niej w zaskarżonym wyroku, w szczególności w jego pkt 84. Okoliczność, że Sąd nie wspomniał o niej w pkt 63–69 tego wyroku, świadczy zaś ni mniej, ni więcej, tylko właśnie o tym, iż nie uznał jej w tym kontekście za mającą wartość dowodową, zaś przeprowadzanie takiej oceny leży, przy wykluczeniu jakichkolwiek przeinaczeń, w jego wyłącznej właściwości.

               71

               Wreszcie jeśli chodzi o podnoszony przez Agriconsulting argument przedstawiony w pkt 40 niniejszego wyroku, należy podnieść, że w zakresie, w jakim w pkt 72–76 zaskarżonego wyroku Sąd stwierdził, iż skarżąca w pierwszej instancji miała możliwość uzasadnienia swych kosztów i cen, mógł on słusznie zarzucić jej brak poparcia dowodami podnoszonych twierdzeń. Ponadto, przy założeniu, że Agriconsulting podnosząc ten argument, zmierza do zakwestionowania tego stwierdzenia Sądu, argument ten jest, z przedstawionych w pkt 64 niniejszego wyroku powodów, niedopuszczalny.

               72

               Wynika z tego, że część pierwsza zarzutu trzeciego jest w części niedopuszczalna i w części bezzasadna.

               73

               Należy zatem oddalić w całości trzeci z podniesionych przez wnoszącą odwołanie zarzutów.

               74

               Zgodnie z art. 139 ust. 1 rozporządzenia nr 2342/2002 to, że przedstawiona przez Agriconsulting oferta jest rażąco niska, stanowi powód wystarczająco uzasadniający pod względem prawnym jej odrzucenie. Z całokształtu powyższych względów wynika zaś, że wnosząca odwołanie nie była w stanie wykazać, że Sąd naruszył prawo poprzez orzeczenie, iż w niniejszej sprawie nie doszło do wystarczająco istotnego naruszenia prawa Unii w zakresie dotyczącym uznania przez Komisję przedstawionej oferty za rażąco niską.

               75

               Tak więc nie ma potrzeby dokonywania oceny tego, czy druga z podstaw odrzucenia złożonej przez Agriconsulting oferty, czyli ocena przyznana jej w odniesieniu do kryterium udzielenia zamówienia nr 3, jest zasadna.

               76

               Ponadto Sąd w pkt 105 zaskarżonego wyroku rozstrzygnął, z powodów analogicznych do powodów przypomnianych w poprzednim punkcie niniejszego wyroku, że nie można ustalić istnienia związku przyczynowego pomiędzy ewentualną nieprawidłowością popełnioną przy ocenie oferty z perspektywy kryterium udzielenia zamówienia nr 3 a utraconymi korzyściami odpowiadającymi podnoszonej przez Agriconsulting utracie zamówienia. Choć zaś w pkt 65 swego odwołania wnosząca je wskazuje właśnie na rozważania Sądu dotyczące tego związku przyczynowego, nie wydaje się, aby miała zamiar je kwestionować, a w każdym razie nie podnosi żadnych zastrzeżeń w tym względzie.

               77

               Jeśli chodzi zaś o kumulatywny charakter warunków, od spełnienia których uzależnione powstanie pozaumownej odpowiedzialności Unii w postaci przewidzianej w art. 340 akapit drugi TFUE, względy przedstawione w pkt 74–76 niniejszego wyroku są wystarczające do oddalenia wniesionego przez Agriconsulting odwołania, bez konieczności wydawania rozstrzygnięcia w przedmiocie zarzutu czwartego, dotyczącego analizy przez Sąd szkody w postaci utraty korzyści poniesionej przez nią wskutek odrzucenia jej oferty [zob. analogicznie wyroki: z dnia 19 kwietnia 2007 r., Holcim (Deutschland)/Komisja, C‑282/05 P, EU:C:2007:226, pkt 57; z dnia 14 października 2014 r., Giordano/Komisja, C‑611/12 P, EU:C:2014:2282, pkt 54].

         W przedmiocie kosztów

               78

               Zgodnie z art. 184 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem jeżeli odwołanie jest bezzasadne, Trybunał rozstrzyga o kosztach.

               79

               Zgodnie z art. 138 § 1 tego regulaminu, mającym zastosowanie do postępowania odwoławczego na podstawie art. 184 § 1 regulaminu, kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ Komisja wniosła o obciążenie spółki Agriconsulting kosztami postępowania, a ta przegrała sprawę, należy obciążyć ją kosztami postępowania.

               Z powyższych względów Trybunał (piąta izba) orzeka, co następuje:

                           1)

                           Odwołanie zostaje oddalone.

                           2)

                           Agriconsulting Europe SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

                     Podpisy

            (
            *1
         )	Język postępowania: włoski.


title: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 4 lutego 2010 r. # Komisja Europejska przeciwko Królestwu Szwecji. # Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2006/24/WE - Łączność elektroniczna - Zatrzymywanie generowanych lub przetwarzanych danych w związku ze świadczeniem usług łączności elektronicznej - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie. # Sprawa C-185/09.

text:
      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 4 lutego 2010 r. – Komisja przeciwko Szwecji
      (sprawa C‑185/09)
      Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Dyrektywa 2006/24/WE – Łączność elektroniczna – Zatrzymywanie generowanych lub przetwarzanych danych w związku ze świadczeniem usług łączności elektronicznej – Brak transpozycji w wyznaczonym terminie
      Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Badanie zasadności przez Trybunał – Sytuacja, jaką należy wziąć pod uwagę – Sytuacja w chwili upływu terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii (art. 226 WE) (por. pkt 9)
      Przedmiot

               Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Brak ustanowienia w wyznaczonym terminie przepisów niezbędnych w celu zastosowania
                  się do dyrektywy 2006/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie zatrzymywania generowanych lub
                  przetwarzanych danych w związku ze świadczeniem ogólnie dostępnych usług łączności elektronicznej lub udostępnianiem publicznych
                  sieci łączności oraz zmieniającej dyrektywę 2002/58/WE (Dz.U. L 105, s. 54).

            Sentencja

                  1)

                  	Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania
                     się do dyrektywy 2006/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie zatrzymywania generowanych lub
                     przetwarzanych danych w związku ze świadczeniem ogólnie dostępnych usług łączności elektronicznej lub udostępnianiem publicznych
                     sieci łączności oraz zmieniającej dyrektywę 2002/58/WE, Królestwo Szwecji uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy tej
                     dyrektywy.

                  2)

                  	Królestwo Szwecji zostaje obciążone kosztami postępowania.


Wyrok Sądu (szósta izba) z dnia 13 września 2013 r.#Issam Anbouba przeciwko Radzie Unii Europejskiej.#Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii – Zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych – Domniemanie niewinności – Ciężar dowodu – Oczywisty błąd w ocenie – Prawo do obrony – Obowiązek uzasadnienia.#Sprawa T-592/11.


Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 25 stycznia 2016 r. # Marie-Pierre Darchy przeciwko Komisji Europejskiej. # Służba publiczna – Urzędnicy – Dodatki rodzinne – Dodatek na dziecko pozostające na utrzymaniu – Dzieci małżonka skarżącej – Wypłata z mocą wsteczną. # Sprawa F-47/15.