title: Sprawa T-312/04: Skarga wniesiona dnia 22 lipca 2004 r. przez Vittoria Di Bucciego przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/45

         Skarga wniesiona dnia 22 lipca 2004 r. przez Vittoria Di Bucciego przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-312/04)
   (2004/C 262/85)
   Język postępowania: francuski
   Dnia 22 lipca 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich przez Vittoria Di Bucciego, zamieszkałego w Brukseli, reprezentowanego przez Marca van der Woudego i Valérie Landes, adwokatów.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji dyrektora generalnego Służby Prawnej, przyznającej skarżącemu jeden tylko punkt pierwszeństwa dyrekcji generalnej w ramach procesu przyznawania awansów 2003, utrzymanej w mocy i tym samym uznanej za ostateczną przez decyzję organu powołującego, stanowiącą o oddaleniu skargi o ponowne rozpatrzenie sprawy;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego, nie przyznającej skarżącemu żadnego punktu specjalnego pierwszeństwa „Komitetu ds. awansu za dodatkowe obowiązki w interesie instytucji” z tytułu procesu przyznawania awansów 2003;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego, przyznającej skarżącemu w sumie 20 punktów w ramach procesu przyznawania awansów 2003, listy zasług urzędników grupy zaszeregowania A5 w ramach procesu przyznawania awansów 2003, listy urzędników awansowanych do grupy zaszeregowania A4 w ramach procesu przyznawania awansów 2003 oraz, w każdym razie, decyzji odmawiającej wpisania jego nazwiska na te listy;

               —

               stwierdzenie nieważności, o ile zachodzi taka potrzeba, decyzji odrzucającej skargę;

               —

               obciążenie kosztami strony pozwanej.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i argumenty podniesione w tej sprawie są podobne do przytoczonych w sprawie T-311/-4, José Buendia Sierra przeciwko Komisji.


title: Sprawa F-133/12: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 12 grudnia 2013 r. — Marcuccio przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Odpowiedzialność pozaumowna Unii — Naprawienie szkody wynikającej z przesłania przez instytucję do adwokata skarżącego pisma dotyczącego kosztów obciążających skarżącego — Skarga w części oczywiście niedopuszczalna, a w części oczywiście bezzasadna — Artykuł 94 regulaminu postępowania)

text:
               8.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/35

      Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 12 grudnia 2013 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
      (Sprawa F-133/12)
      (Służba publiczna - Urzędnicy - Odpowiedzialność pozaumowna Unii - Naprawienie szkody wynikającej z przesłania przez instytucję do adwokata skarżącego pisma dotyczącego kosztów obciążających skarżącego - Skarga w części oczywiście niedopuszczalna, a w części oczywiście bezzasadna - Artykuł 94 regulaminu postępowania)
      (2014/C 71/70)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Italie) (przedstawiciel: G. Cipressa, avocat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i G. Gattinara, pełnomocnicy, wspierani przez A. Dal Ferrę, avocat))

         Przedmiot sprawy

      Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji odmownej w sprawie wniosku skarżącego o uzyskanie odszkodowania w związku z przesłaniem przez stronę pozwaną pisma dotyczącego skarżącego do jego adwokata oraz żądanie odszkodowania.

         Sentencja postanowienia

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako w części oczywiście niedopuszczalna, a w części oczywiście bezzasadna.

                  2)

                  Luigi Marcuccio pokrywa własne koszty postępowania oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                  3)

                  Luigi Marcuccio wpłaci na rzecz Sądu kwotę 2 000 EUR.


title: Sprawa C-115/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Apelacyjny w Warszawie (Rzeczpospolita Polska) w dniu 2 marca 2011 r. — Format Urządzenia i Montaże Przemysłowe przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Warszawie

text:
               21.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Apelacyjny w Warszawie (Rzeczpospolita Polska) w dniu 2 marca 2011 r. — Format Urządzenia i Montaże Przemysłowe przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Warszawie
   (Sprawa C-115/11)
   2011/C 152/23
   Język postępowania: polski

      Sąd krajowy

   Sąd Apelacyjny w Warszawie

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Format Urządzenia i Montaże Przemysłowe

      Strona pozwana: Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Warszawie

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy objęcie przez przepis art. 14 ust. 2 zdanie pierwsze rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (1) zakresem podmiotowym „osoby zwykle zatrudnionej na terytorium dwóch lub więcej Państw Członkowskich”, w odniesieniu do której w literze b)tego przepisu doprecyzowano wskazując, że chodzi o osobę inną niż określona w literze a), oznacza — w przypadku pracownika najemnego zatrudnionego na podstawie stosunku pracy przez jednego pracodawcę

                           a)

                           uznanie go za taką osobę wówczas, gdy z uwagi na charakter zatrudnienia wykonuje pracę w różnych państwach członkowskich w tym samym czasie (jednocześnie), co rozciąga się też na stosunkowo krótkie okresy, i w związku z tym często przekracza granice państw, jak i też oznacza

                           b)

                           uznanie go za taką osobę również wówczas, gdy jest zobowiązany w ramach jednego stosunku pracy do stałego (zwykłego) wykonywania pracy w kilku państwach członkowskich, w tym w państwie, na terytorium którego zamieszkuje albo w kilku innych państwach członkowskich, niż państwo zamieszkania takiego pracownika — bez względu na długość następujących po sobie okresów wykonywania obowiązków w poszczególnych krajach członkowskich i przerw między nimi, bądź — z ograniczeniem czasowym?

               2)

               Czy w przypadku przyjęcia interpretacji zgodnie z powyższym pkt b stosowanie przepisu art. 14 ust. 2 lit. b) pkt (ii) rozporządzenia 1408/71 możliwe jest w sytuacji, gdy zobowiązanie w ramach stosunku pracy łączącego pracownika z jednym pracodawcą do stałego wykonywania pracy w kilku państwach członkowskich uwzględnia wykonywanie obowiązków w państwie członkowskim zamieszkania pracownika, mimo iż taka sytuacja — świadczenia pracy w tym właśnie państwie — w momencie nawiązania stosunku pracy wydaje się wykluczona i czy w przypadku odpowiedzi negatywnej możliwe jest zastosowanie art. 14 ust. 2 lit. b) pkt (i) rozporządzenia 1408/71?

      (1)  Dz.U.L 149 s. 2-50; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 05 Tom 01 P. 35 — 82


title: Sprawa T-117/07: Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2007 r. — Areva i in. przeciwko Komisji

text:
               23.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 140/28

         Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2007 r. — Areva i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-117/07)
   (2007/C 140/49)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: AREVA SA, AREVA T&D HOLDING SA, AREVA T&D SA (Paryż, Francja) i AREVA T&D AG (Oberentfelden, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci A. Schild i J.-M. Cot)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji Komisji z dnia 24 stycznia 2007 r., w zakresie w jakim przypisuje ona AREVA T&D SA i ALSTOM S.A. odpowiedzialność solidarną z tytułu praktyk antykonkurencyjnych wprowadzonych w życie w okresie między 7 grudnia 1992 r. a 8 stycznia 2004 r. oraz z drugiej strony, przypisuje AREVA T&D SA, AREVA T&D AG, AREVA T&D HOLDING S.A. i AREVA S.A. odpowiedzialność solidarną z tytułu praktyk antykonkurencyjnych, wprowadzonych w życie w okresie między 9 stycznia 2004 r. a 11 maja 2004 r.;

               —

               posiłkowo, umorzenie lub istotne zmniejszenie kwoty grzywny nałożonej na AREVA T&D SA, AREVA T&D AG, AREVA T&D HOLDING S.A. i AREVA S.A;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Poprzez niniejszą skargę, skarżący wnoszą o częściowe stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2006) 6762 wersja ostateczna z dnia 24 stycznia 2007 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE i art. 53 EOG (sprawa COMP/F/38.899 — Urządzenia z izolacją gazową) dotyczącego kartelu w dziedzinie projektów odnoszących się do urządzeń z izolacją gazową), w zakresie manipulowania procedurą przetargową dotyczącą tych projektów, ustalania cen minimalnych ofert, przydzielania kontyngentów i wymiany informacji. Posiłkowo, skarżący wnoszą o zmniejszenie kwoty grzywny nałożonej na niego w zaskarżonej decyzji.
   Skarżący podnoszą siedem zarzutów na poparcie ich żądań.
   Pierwszy zarzut opiera się na naruszeniu przez Komisję przewidzianego w art. 253 WE obowiązku uzasadnienia, ponieważ uzasadnienie było sprzeczne i niewystarczające w odniesieniu do elementów odnoszących się w szczególności do przypisania praktyk antykonkurencyjnych, uznanie solidarnej z ALSTOM S.A. odpowiedzialności i zwiększenia podstawowej kwoty grzywny nałożonej w związku z występowaniu AREVA T&D S. A. w naruszeniu w charakterze przywódcy.
   W drugim zarzucie skarżący zarzucają Komisji naruszenie przez nią art. 81 WE oraz w szczególności zasad prawnych odnoszących się do przypisania odpowiedzialności z tytułu naruszenia, uznając odpowiedzialność AREVA T&D S.A, AREVA T&D AG z tytułu praktyk antykonkurencyjnych, które miały miejsce jeszcze zanim zostały one zbyte przez ALSTOM S.A., ponieważ uznała ona, iż obydwie spółki przed ich zbyciem owe spółki nie były niezależne od ALSTOM.
   Trzeci zarzut podniesiony przez skarżących opiera się na naruszeniu art. 81 WE, ponieważ Komisja przypisała AREVA S.A. i ARENA T&D HOLDING S.A. dopuszczenie się praktyk antykonkurencyjnych, przypisanych ich bezpośrednim lub pośrednim filiom AREVA T&D S.A i AREVA T&D AG, podczas gdy zdaniem skarżących nie wykazała ona tego, że AREVA S.A. i AREVA T&D HOLDING S.A. rzeczywiście kontrolowały te filie podczas okresu naruszenia.
   Zarzuty czwarty i piąty opierają się na naruszeniu art. 7 i 81 WE, w szczególności zasad dotyczących odpowiedzialności solidarnej z tytułu naruszenia. Skarżące podnoszą, iż Komisja nie mogła uznać AREVA T&D S.A. i ALSTOM S.A. jako odpowiedzialnych solidarnie, ponieważ nie stanowią one jednostki gospodarczej oraz, że owe uznanie ich odpowiedzialności solidarnej stanowiło niezgodne z prawem przekazanie uprawnień sankcjonujących na rzecz Komisji, jak również naruszenie ogólnych zasad równego traktowania, pewności prawnej oraz skutecznej ochrony sądowej.
   W szóstym zarzucie strony zarzucają, iż w zaskarżonej decyzji błędnie zastosowano występowanie w kartelu w charakterze przywódcy oraz tym samym naruszenie art. 81 WE, jak również wytycznych w sprawie metod ustalania grzywien (1) oraz innych ogólnych zasad prawa.
   W ostatnim zarzucie skarżący podnoszą, iż Komisja dopuściła się błędu w ocenie w odniesieniu do zakresu współpracy stron skarżących w toku postępowania dochodzeniowego z naruszeniem art. 81 i wytycznych w sprawie współpracy wymienionych w komunikacie w sprawie zwolnienia z grzywien oraz zmniejszenia ich kwoty w sprawach dotyczących karteli (2).

      (1)  Dz.U. C 9 z 14.1.1998, str. 3

      (2)  Dz.U. C. 45 z 19.2.2002, str. 3


title: Sprawa T-162/13: Wyrok Sądu z dnia 9 czerwca 2016 r. – Magic Mountain Kletterhallen i in./Komisja (Pomoc państwa — Pomoc na budowę i eksploatację centrów wspinaczkowych Deutscher Alpenverein eV — Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym — System pomocy — Bardziej złożona analiza gospodarcza — Zawodność rynku — Zgodny z prawem cel interesu ogólnego — Artykuł 108 ust. 2 i 3 TFUE — Poważne trudności)

text:
               25.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/37

         Wyrok Sądu z dnia 9 czerwca 2016 r. – Magic Mountain Kletterhallen i in./Komisja
   (Sprawa T-162/13) (1)

   ((Pomoc państwa - Pomoc na budowę i eksploatację centrów wspinaczkowych Deutscher Alpenverein eV - Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym - System pomocy - Bardziej złożona analiza gospodarcza - Zawodność rynku - Zgodny z prawem cel interesu ogólnego - Artykuł 108 ust. 2 i 3 TFUE - Poważne trudności))
   (2016/C 270/40)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Magic Mountain Kletterhallen GmbH (Berlin, Niemcy), Kletterhallenverband Klever eV (Lipsk, Niemcy), Neoliet Beheer BV (Son, Niderlandy) oraz Pedriza BV (Haarlem, Niderlandy) (przedstawiciele: początkowo adwokaci M. von Oppen, A. Gerdung i R. Dreblow, następnie adwokat M. von Oppen)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Maxian Rusche i R. Sauer, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający żądania strony pozwanej: Deutscher Alpenverein eV (Monachium, Niemcy) oraz Deutscher Alpenverein, Sektion Berlin eV (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat, R. Geulen)

      Przedmiot

   Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2012) 8761 final z dnia 5 grudnia 2012 r. dotyczącej pomocy państwa SA.33952 (2012/NN) – Niemcy – Centra wspinaczkowe Deutscher Alpenverein.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Magic Mountain Kletterhallen GmbH, Kletterhallenverband Klever eV, Neoliet Beheer BV i Pedriza BV pokrywają solidarnie koszty poniesione przez Komisję Europejską oraz własne koszty.

               3)

               Deutscher Alpenverein eV i Deutscher Alpenverein, Sektion Berlin eV pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 147 z 25.5.2013.


title: Sprawa T-384/06: Wyrok Sądu z dnia 24 marca 2011 r. — IBP i International Building Products France przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Sektor złączy miedzianych i ze stopów miedzi — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Czas trwania naruszenia — Grzywny — Okoliczności obciążające)

text:
               14.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/22

         Wyrok Sądu z dnia 24 marca 2011 r. — IBP i International Building Products France przeciwko Komisji
   (Sprawa T-384/06) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Sektor złączy miedzianych i ze stopów miedzi - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Czas trwania naruszenia - Grzywny - Okoliczności obciążające)
   2011/C 145/33
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: IBP Ltd (Tipton, Zjednoczone Królestwo); oraz International Building Products France SA (Sartrouville, Francja) (przedstawiciele: M. Clough, QC, i A. Aldred, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre i V. Bottka, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji C(2006) 4180 z dnia 20 września 2006 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/F-1/38.121 — Złącza), oraz, tytułem ewentualnym, wniosek o obniżenie kwoty grzywny nałożonej na skarżące w tej decyzji.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               IBP Ltd i International Building Products France SA pokrywają swoje własne koszty i 80 % kosztów poniesionych przez Komisję Europejską. Pokrywają one również swoje własne koszty i koszty poniesione przez Komisję w związku z postępowaniem w przedmiocie środka tymczasowego.

               3)

               Komisja pokrywa 20 % poniesionych przez siebie kosztów.

      (1)  Dz.U. C 20 z 27.1.2007


title: Sprawa T-644/14: Wyrok Sądu z dnia 20 lipca 2017 r. – ADR Center/Komisja (Pomoc finansowa — Program ogólny „Prawa podstawowe i sprawiedliwość” na lata 2007–2013 — Program szczegółowy „Wymiar sprawiedliwości w sprawach cywilnych” — Skarga o stwierdzenie nieważności — Decyzja stanowiąca tytuł egzekucyjny — Artykuł 299 TFUE — Właściwość organu wydającego akt — Zasada dobrej administracji — Żądanie obciążenia Komisji obowiązkiem zapłaty należności pozostałej do rozliczenia na podstawie umów o udzielenie dotacji — Częściowa zmiana kwalifikacji skargi — Klauzula arbitrażowa — Właściwość Sądu — Koszty kwalifikowalne)

text:
               4.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 293/29

         Wyrok Sądu z dnia 20 lipca 2017 r. – ADR Center/Komisja
   (Sprawa T-644/14) (1)

   ((Pomoc finansowa - Program ogólny „Prawa podstawowe i sprawiedliwość” na lata 2007–2013 - Program szczegółowy „Wymiar sprawiedliwości w sprawach cywilnych” - Skarga o stwierdzenie nieważności - Decyzja stanowiąca tytuł egzekucyjny - Artykuł 299 TFUE - Właściwość organu wydającego akt - Zasada dobrej administracji - Żądanie obciążenia Komisji obowiązkiem zapłaty należności pozostałej do rozliczenia na podstawie umów o udzielenie dotacji - Częściowa zmiana kwalifikacji skargi - Klauzula arbitrażowa - Właściwość Sądu - Koszty kwalifikowalne))
   (2017/C 293/32)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ADR Center SpA (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: początkowo adwokat L. Tantalo, a następnie adwokat A. Guillerme)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo J. Estrada de Solà i L. Cappelletti, a następnie J. Estrada de Solà i S. Delaude, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Po pierwsze, przedstawione na podstawie art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2014) 4485 final z dnia 27 czerwca 2014 r. w sprawie odzyskania części wkładu finansowego przekazanego skarżącej w wykonaniu trzech umów o udzielenie dotacji zawartych w ramach programu szczegółowego „Wymiar sprawiedliwości w sprawach cywilnych”, a po drugie, przedstawione na podstawie art. 272 TFUE żądanie obciążenia Komisji obowiązkiem zapłaty na rzecz skarżącej pozostałej do rozliczenia należności z tytułu trzech umów o udzielenie dotacji, w wysokości 49 172,52 EUR, wraz z zadośćuczynieniem.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               ADR Center SpA pokrywa koszty poniesione przez Komisję Europejską, w tym koszty poniesione przez tę instytucję w związku z postępowaniem w przedmiocie środka tymczasowego, oraz połowę własnych kosztów, w tym także połowę własnych kosztów związanych z postępowaniem w przedmiocie środka tymczasowego.

               3)

               Komisja pokrywa połowę kosztów poniesionych przez ADR Center, w tym także połowę kosztów poniesionych przez tę spółkę w związku z postępowaniem w przedmiocie środka tymczasowego.

      (1)  Dz.U. C 388 z 3.11.2014.


title: Sprawa C-227/06: Skarga wniesiona w dniu  17 maja 2006 r.  — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii

text:
               15.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/21

         Skarga wniesiona w dniu 17 maja 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-227/06)
   (2006/C 165/40)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: B. Schima i B. Stromsky, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że ustanawiając de facto wymóg uzyskania znaków zgodności „BENOR” lub „ATG” przez podmioty gospodarcze pragnące sprzedawać w Belgii wyroby budowlane, wyprodukowane lub sprzedawane legalnie w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, w celu prowadzenia sprzedaży tych wyrobów w Belgii, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 28 i 30 traktatu WE;

               —

               obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Sporne środki krajowe można uznać za środki państwowe zakłócające swobodny przepływ towarów, nieuzasadnione względami określonymi w art. 30 WE lub nadrzędnymi względami interesu ogólnego oraz niezgodne z zasadą proporcjonalności.


title: Sprawa T-234/06: Skarga wniesiona w dniu 4 września 2006 r. — Torresan przeciwko OHIM — Klosterbrauerei Weissenohe (CANNABIS)

text:
               28.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/23

         Skarga wniesiona w dniu 4 września 2006 r. — Torresan przeciwko OHIM — Klosterbrauerei Weissenohe (CANNABIS)
   (Sprawa T-234/06)
   (2006/C 261/44)
   Język skargi: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Giampietro Torresan (Schonenfels, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat Gianluca Recher)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Klosterbrauerei Weissenohe GmbH & Co. KG.
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej z dnia 29 czerwca 2006 r. wydanej w postępowaniu R 517/2005-2, o której powiadomiono za pośrednictwem telefaksu, i utrzymanie w mocy rejestracji wspólnotowego znaku towarowego CANNABIS dla klas 32-33;

               —

               zasądzenie w każdym razie kosztów całego postępowania, nie wyłączając kosztów związanych z postępowaniem przed obiema instancjami OHIM.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: słowny znak towarowy „CANNABIS” (zgłoszenie nr 1.073.349) dla towarów i usług należących do klas 32, 33 i 42.

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: Klosterbrauerei Weißenohe GmbH & Co. KG.

      Prawo ze znaku towarowego przysługujące stronie wnoszącej o unieważnienie: Z akt sprawy nie wynika, by strona wnosząca o unieważnienie powoływała się na istnienie jakiegoś prawa ze znaku. Żądanie unieważnienia znaku dotyczyło towarów należących do klas 32 (piwo) i 33 (wina, napoje alkoholowe, likiery, wina musujące, szampan).

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Częściowe uwzględnienie wniosku o unieważnienie znaku towarowego, polegające na unieważnieniu rejestracji wspólnotowego znaku towarowego w odniesieniu do objętych wnioskiem towarów należących do klas 32 i 33.

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania.

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego i jego błędne zastosowanie, a także wewnętrzna sprzeczność uzasadnienia zaskarżonej decyzji.


title: Sprawa C-389/10 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 8 grudnia 2011 r. — KME Germany AG, dawniej KM Europa Metal AG, KME France SAS, dawniej Tréfimétaux SA, KME Italy SpA, dawniej Europa Metalli SpA przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek miedzianych rur instalacyjnych — Grzywny — Rozmiar rynku, czas trwania naruszenia i współpraca jako aspekty podlegające ocenie — Skuteczny środek prawny w postępowaniu sądowym)

text:
               4.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/10

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 8 grudnia 2011 r. — KME Germany AG, dawniej KM Europa Metal AG, KME France SAS, dawniej Tréfimétaux SA, KME Italy SpA, dawniej Europa Metalli SpA przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-389/10 P) (1)

   (Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek miedzianych rur instalacyjnych - Grzywny - Rozmiar rynku, czas trwania naruszenia i współpraca jako aspekty podlegające ocenie - Skuteczny środek prawny w postępowaniu sądowym)
   2012/C 32/16
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: KME Germany AG, dawniej KM Europa Metal AG, KME France SAS, dawniej Tréfimétaux SA, KME Italy SpA, dawniej Europa Metalli SpA (przedstawiciele: M. Siragusa, avvocato, A. Winckler, avocat, G. Rizza, avvocato, T. Graf, advokat, M. Piergiovanni, avvocato)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Gippini Fournier i S. Noë, pełnomocnicy, C. Thomas, solicitor)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) z dnia 19 maja 2010 r. w sprawie T-25/05 KME Germany i in. przeciwko Komisji, w którym Sąd nie przychylił się do żądania obniżenia grzywny nałożonej na wnoszące odwołanie na mocy decyzji Komisji 2006/485/WE z dnia 3 września 2004 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 traktatu WE oraz art. 53 porozumienia EOG (Sprawa COMP/E-1/38.069 — Miedziane rury instalacyjne) [notyfikowana jako dokument nr C(2004) 2826], w sprawie systemu przydzielania wielkości produkcji i udziałów w rynku, jak również ustalania cen docelowych i podnoszenia cen na europejskim rynku miedzianych rur instalacyjnych.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               KME Germany AG, KME France SAS i KME Italy SpA zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 274 z 9.10.2010


title: Sprawa T-67/13: Skarga wniesiona w dniu 1 lutego 2013 r. — Novartis Europharm przeciwko Komisji

text:
               6.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 101/24

         Skarga wniesiona w dniu 1 lutego 2013 r. — Novartis Europharm przeciwko Komisji
   (Sprawa T-67/13)
   2013/C 101/53
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Novartis Europharm Ltd (Horsham, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: C. Schoonderbeek, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej C(2012) 8605 wersja ostateczna z dnia 19 listopada 2012 r. przyznającej Hospira UK Ltd. pozwolenie na wprowadzenie do obrotu zgodnie z art. 3 rozporządzenia (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. ustanawiającego wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiającego Europejską Agencję Leków (Dz.U. L 136, s. 1); oraz

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi jeden zarzut twierdząc, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem i narusza prawa do ochrony danych Novartis Europharm Ltd. w odniesieniu do produktu Aclasta zgodnie z art. 13 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2309/93 (1), w związku z art. 89 rozporządzenia (WE) nr 726/2004 (2). Ponieważ Aclasta przyznane zostało oddzielne i niezależne pozwolenie na wprowadzenie do obrotu w wyniku zcentralizowanej procedury, pozwolenie na Aclasta nie jest objęte zakresem tego samego ogólnego pozwolenia na wprowadzenie do obrotu co pozwolenie na Zometa (inny produkt Novartis Europharm Ltd), jak stanowi art. 6 ust. 1 dyrektywy 2001/83 (3) dla celów ochrony danych.
   Ponadto zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem w zakresie w jakim stanowi naruszenie art. 10 ust. 1 dyrektywy 2001/83/WE z uwagi na fakt, że nie wygasła ochrona danych w odniesieniu do referencyjnego produktu leczniczego Aclasta, a zatem nie zostały spełnione przesłanki wydania pozwolenia na wprowadzenie do obrotu w rozumieniu tego artykułu.

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2309/93 z dnia 22 lipca 1993 r. ustanawiające wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiające Europejską Agencję ds. Oceny Produktów Leczniczych.

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. ustanawiające wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiające Europejską Agencję Leków (Tekst mający znaczenie dla EOG).

      (3)  Dyrektywa 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi.


title: Sprawy połączone T-727/14 i T-728/14: Wyrok Sądu z dnia 29 czerwca 2016 r. – Universal Protein Supplements/EUIPO – H Young Holdings (animal) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Graficzne unijne znaki towarowe animal — Niezarejestrowany wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy ANIMAL — Względna podstawa odmowy rejestracji — Stosowanie prawa krajowego przez EUIPO — Artykuł 53 ust. 1 lit. c) i art. 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Dane szczegółowe prawa uzasadniającego wniosek o unieważnienie — Zasada 37 lit. b) ppkt (ii) rozporządzenia (WE) nr 2868/95]

text:
               8.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/21

         Wyrok Sądu z dnia 29 czerwca 2016 r. – Universal Protein Supplements/EUIPO – H Young Holdings (animal)
   (Sprawy połączone T-727/14 i T-728/14) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzne unijne znaki towarowe animal - Niezarejestrowany wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy ANIMAL - Względna podstawa odmowy rejestracji - Stosowanie prawa krajowego przez EUIPO - Artykuł 53 ust. 1 lit. c) i art. 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Dane szczegółowe prawa uzasadniającego wniosek o unieważnienie - Zasada 37 lit. b) ppkt (ii) rozporządzenia (WE) nr 2868/95])
   (2016/C 287/25)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Universal Protein Supplements Corp. (New Brunswick, New Jersey, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: S. Malynicz, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciele: P. Bullock i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: H Young Holdings plc (Newbury, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: D. Parrish, solicitor, i A. Roughton, barrister)

      Przedmiot

   Skargi na decyzje Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 31 lipca 2014 r. (sprawy R 2054/2013-1 i R 2058/2013-1) dotyczące postępowań w sprawie unieważnienia praw do znaków pomiędzy Universal Protein Supplements a H Young Holdings.

      Sentencja

               1)

               Skargi zostają oddalone.

               2)

               Universal Protein Supplements Corp. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 431 z 1.12.2014.


title: Sprawa F-24/10: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 11 marca 2011 r. — Kaskarelis przeciwko Komisji

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/39

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 11 marca 2011 r. — Kaskarelis przeciwko Komisji
   (Sprawa F-24/10) (1)

   2012/C 138/95
   Język postępowania: francuski
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 161 z 19.6.2010, s. 58.


title: Sprawa T-191/06: Wyrok Sądu z dnia 16 czerwca 2011 r. — FMC Foret przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Nadtlenek wodoru i nadboran sodu — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Czas trwania naruszenia — Domniemanie niewinności — Prawo do obrony — Grzywny — Okoliczności łagodzące)

text:
               30.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 226/21

         Wyrok Sądu z dnia 16 czerwca 2011 r. — FMC Foret przeciwko Komisji
   (Sprawa T-191/06) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Nadtlenek wodoru i nadboran sodu - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Czas trwania naruszenia - Domniemanie niewinności - Prawo do obrony - Grzywny - Okoliczności łagodzące)
   2011/C 226/39
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: FMC Foret SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokat M. Seimetz, i C. Stanbrook, QC)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo F. Arbault, następnie V. Di Bucci i V. Bottka, pełnomocnicy, wspierani przez M. Gray, barrister)

      Przedmiot

   Tytułem żądania głównego — wniosek o stwierdzenie nieważności części decyzji Komisji C(2006) 1766 wersja ostateczna z dnia 3 maja 2006 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia o EOG (sprawa COMP/F/38.620 — Nadtlenek wodoru i nadboran sodu), oraz — tytułem żądania ewentualnego — wniosek o obniżenie kwoty grzywny nałożonej na skarżącą.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               FMC Foret SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 212 z 2.9.2006.


title: Sprawa T-429/14: Skarga wniesiona w dniu 12 czerwca 2014 r. – Uriinmuebles przeciwko Komisji

text:
               4.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 253/57

         Skarga wniesiona w dniu 12 czerwca 2014 r. – Uriinmuebles przeciwko Komisji
   (Sprawa T-429/14)
   2014/C 253/77
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Uriinmuebles, SL (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J. García Muñoz, J. Jiménez-Blanco i J. Corral García)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty w niniejszej sprawie są takie same jak w sprawie T-392/14 Gutser przeciwko Komisji


title: Sprawa C-212/04: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 4 lipca 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Monomeles Protodikeio Thessalonikis — Grecja) — Konstantinos Adeneler, Pandora Kosa-Valdirka, Nikolaos Markou, Agapi Pantelidou, Christina Topalidou, Apostolos Alexopoulos, Konstantinos Vasiniotis, Vasiliki Karagianni, Apostolos Tsitsionis, Aristeidis Andreou, Evangelia Vasila, Kalliopi Peristeri, Spyridon, Dimosthenis Tselefis, Theopisti Patsidou, Dimitrios Vogiatsis, Rousas Voskakis, Vasileios Giatakis przeciwko Ellinikos Organismos Galaktos (ELOG) (Dyrektywa 1999/70/WE — Klauzula 1 lit. b) oraz klauzula 5 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony — Kolejne umowy o pracę na czas określony w sektorze publicznym — Pojęcie kolejnych umów i obiektywnych powodów uzasadniających ponowne zawarcie takich umów — Środki mające na celu zapobieganie nadużyciom — Kary — Zakres obowiązku dokonywania wykładni prawa krajowego w sposób zgodny z prawem wspólnotowym)

text:
               2.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/2

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 4 lipca 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Monomeles Protodikeio Thessalonikis — Grecja) — Konstantinos Adeneler, Pandora Kosa-Valdirka, Nikolaos Markou, Agapi Pantelidou, Christina Topalidou, Apostolos Alexopoulos, Konstantinos Vasiniotis, Vasiliki Karagianni, Apostolos Tsitsionis, Aristeidis Andreou, Evangelia Vasila, Kalliopi Peristeri, Spyridon, Dimosthenis Tselefis, Theopisti Patsidou, Dimitrios Vogiatsis, Rousas Voskakis, Vasileios Giatakis przeciwko Ellinikos Organismos Galaktos (ELOG)
   (Sprawa C-212/04) (1)

   (Dyrektywa 1999/70/WE - Klauzula 1 lit. b) oraz klauzula 5 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony - Kolejne umowy o pracę na czas określony w sektorze publicznym - Pojęcie „kolejnych umów” i „obiektywnych powodów” uzasadniających ponowne zawarcie takich umów - Środki mające na celu zapobieganie nadużyciom - Kary - Zakres obowiązku dokonywania wykładni prawa krajowego w sposób zgodny z prawem wspólnotowym)
   (2006/C 212/04)
   Język postępowania: grecki
   Sąd krajowy
   Monomeles Protodikeio Thessalonikis
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Konstantinos Adeneler, Pandora Kosa-Valdirka, Nikolaos Markou, Agapi Pantelidou, Christina Topalidou, Apostolos Alexopoulos, Konstantinos Vasiniotis, Vasiliki Karagianni, Apostolos Tsitsionis, Aristeidis Andreou, Evangelia Vasila, Kalliopi Peristeri, Spyridon, Dimosthenis Tselefis, Theopisti Patsidou, Dimitrios Vogiatsis, Rousas Voskakis, Vasileios Giatakis

      Strona pozwana: Ellinikos Organismos Galaktos (ELOG)
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Monomeles Protodikeio Thessalonikis — Wykładnia ust. 1 i 2 klauzuli 5 załącznika do dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego UNICE, CEEP i ETUC w sprawie pracy na czas określony (Dz.U. L 175, str. 43) — Umowy o pracę zawierane z administracją publiczną — Pojęcie obiektywnych powodów uzasadniających nieograniczone zawieranie kolejnych umów na czas określony — Pojęcie kolejnych umów
   Sentencja

               1)

               Wykładni klauzuli 5 pkt 1 lit. a) Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego w dniu 18 marca 1999 r., stanowiącego załącznik do dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego UNICE, CEEP i ETUC w sprawie pracy na czas określony, powinno się dokonywać w ten sposób, że sprzeciwia się ona wykorzystaniu kolejnych umów o pracę na czas określony, gdy jedynym tego uzasadnieniem jest okoliczność, że przewiduje to ogólny przepis ustawowy lub wykonawczy państwa członkowskiego. Przeciwnie, pojęcie „obiektywnych powodów” w rozumieniu tej klauzuli wymaga, by wykorzystanie tego szczególnego rodzaju stosunków pracy, w postaci w jakiej uregulowane są w przepisach krajowych, było uzasadnione występowaniem konkretnych okoliczności dotyczących w szczególności rozpatrywanej działalności i warunków jej wykonywania.

               2)

               Wykładni klauzuli 5 porozumienia ramowego należy dokonywać w ten sposób, że sprzeciwia się ona obowiązywaniu takiej regulacji krajowej jak rozpatrywana w postępowaniu przed sądem krajowym, w świetle której za „kolejne” w rozumieniu tej klauzuli uważane są wyłącznie umowy o pracę i stosunki pracy na czas określony, między którymi nie upłynął okres przekraczający dwadzieścia dni roboczych.

               3)

               W zakresie w jakim wewnętrzny porządek prawny państwa członkowskiego nie przewiduje w danym sektorze innych skutecznych środków pozwalających na unikanie nadużyć przy wykorzystaniu kolejnych umów na czas określony, a w pewnych przypadkach — na karanie za dopuszczenie się tych nadużyć, porozumienie ramowe sprzeciwia się stosowaniu regulacji krajowej ustanawiającej jedynie w sektorze publicznym całkowity zakaz przekształcania w umowę na czas nieokreślony, służących w istocie „zwyczajnym i stałym potrzebom” pracodawcy i uważanych wobec tego za nadużycie, kolejnych umów na czas określony.

               4)

               W razie dokonania transpozycji dyrektywy do porządku prawnego danego państwa członkowskiego po terminie oraz przy braku bezpośredniej skuteczności odpowiednich przepisów tejże dyrektywy, sądy krajowe są zobowiązane, z chwilą upływu terminu transpozycji, do dokonywania wykładni prawa wewnętrznego, tak dalece jak jest to możliwe, w świetle brzmienia dyrektywy i realizowanego przez nią celu, tak by osiągnięte zostały rezultaty wskazane dyrektywą, przychylając się do najbardziej zgodnej z tym celem wykładni przepisów krajowych oraz do przedstawienia rozstrzygnięcia zgodnego z postanowieniami tej dyrektywy.

      (1)  Dz.U. C 179 z 10.7.2004


title: Sprawa C-477/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 25 listopada 2009 r. — Charles Defossez przeciwko Christianowi Wiartowi, Office national de l'emploi, CGEA w Lille

text:
               13.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 25 listopada 2009 r. — Charles Defossez przeciwko Christianowi Wiartowi, Office national de l'emploi, CGEA w Lille
   (Sprawa C-477/09)
   2010/C 37/19
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour de cassation

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Charles Defossez

      Strona pozwana: Christian Wiart, działający w charakterze syndyka spółki Sotimon SARL, Office national de l'emploi (fonds de fermeture d'entreprises) [belgijski fundusz urzędu pracy ds. likwidacji przedsiębiorstw], CGEA w Lille

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 8a dyrektywy Rady nr 80/987/EWG z dnia 20 października 1980 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich dotyczących ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy (1) zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2002/74/WE z dnia 23 września 2002 r. (2), który w ust. 1 stanowi, że jeżeli przedsiębiorstwo prowadzące działalność na terytorium co najmniej dwóch państw członkowskich jest niewypłacalne, instytucją odpowiedzialną za spełnianie roszczeń pracowników w odniesieniu do kwot pozostających do spłaty jest instytucja w tym państwie członkowskim, na terytorium którego oni pracują lub stale pracują i którego ust. 2 przewiduje, że zakres praw pracowniczych określany jest przez prawo regulujące działalność właściwej instytucji udzielającej gwarancji — należy interpretować jako wskazujący odpowiedzialną w tym zakresie instytucję wykluczając każdą inną lub — czy, mając na uwadze cel dyrektywy, którym jest umocnienie praw pracowników korzystających z przysługującej im swobody przepływu i art. 9 tej dyrektywy, zgodnie z którym rzeczona dyrektywa nie narusza prawa państw członkowskich do stosowania lub wprowadzenia przepisów ustawowych, wykonawczych bądź administracyjnych korzystniejszych dla pracowników — należy interpretować w ten sposób, że nie pozbawia on pracownika prawa do skorzystania zamiast z gwarancji tej instytucji z korzystniejszej gwarancji instytucji, w której pracodawca jest ubezpieczony i dla której płaci składki zgodnie z prawem krajowym?

      (1)  Dz.U. L 283, s. 23.

      (2)  Dz.U. L 270, s. 10.


title: Sprawa T-351/04: Skarga wniesiona w dniu 24 sierpnia 2004 r. przez Bitburger Brauerei Th. Simon GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

text:
               22.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/25

         Skarga wniesiona w dniu 24 sierpnia 2004 r. przez Bitburger Brauerei Th. Simon GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   (Sprawa T-351/04)
   (2005/C 19/55)
   Język, w którym sporządzono skargę: niemiecki
   W dniu 24 sierpnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Bitburger Brauerei Th. Simon GmbH z siedzibą w Bitburgu (Niemcy) reprezentowanej przez adwokata Michaelę Huth-Dierig przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory).
   Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również Anheuser-Busch, Inc., z siedzibą w St. Louis (Stany Zjednoczone).
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 22 czerwca 2004 r. w sprawie (odwołania) R 447/2002-2;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               Anheuser-Busch, Inc.

               Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:

               słowny znak towarowy „American Bud” dla towarów z klasy 16, 25 i 32 (między innymi papier, tekstylia, piwo, ale, porter, napoje alkoholowe ze słodu i napoje bezalkoholowe) – zgłoszenie nr 398 966

               Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie:

               strona skarżąca

               Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie:

               niemieckie, słowne i graficzne znaki towarowe „Bit”, „BIT” i „Bitte ein Bit” dla towarów i usług z klas 16, 18, 20, 21,24,25, 28, 32, 34 i 42 (między innymi piwo i napoje bezalkoholowe)

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów:

               Odrzucenie sprzeciwu

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Nieuwzględnienie odwołania strony skarżącej

               Podniesione zarzuty:

                           —

                           brzmienie tych znaków towarowych jest bardzo podobne.

                           —

                           art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 został niewłaściwie zastosowany.

                           —

                           starsze, (ze względu na prawo pierwszeństwa) znaki towarowe BIT korzystają z rozszerzonej ochrony zgodnie z art. 8 ust. 5 rozporządzenia.


title: Sprawa T-752/16: Skarga wniesiona w dniu 28 październka 2016 r. – PAO Novolipetsk Steel (Lipieck, Rosja)/Komisja

text:
               16.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 14/38

         Skarga wniesiona w dniu 28 październka 2016 r. – PAO Novolipetsk Steel (Lipieck, Rosja)/Komisja
   (Sprawa T-752/16)
   (2017/C 014/47)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: PAO Novolipetsk Steel (Lipieck, Rosja) (przedstawiciele: B. Evtimov, lawyer i D. O’Keeffe, Solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/1328 z dnia 29 lipca 2016 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych płaskich wyrobów ze stali walcowanych na zimno pochodzących między innymi z Federacji Rosyjskiej, opublikowanego w Dz.U. 210 z 4/8/2016 w zakresie, w jakim dotyczy ono skarżącej;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do wysłuchania, w tym prawa do obrony, zasady równości broni oraz zasady dobrej administracji.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia przez Komisję art. 18 rozporządzenia podstawowego (1), art. 6.8 i załącznika do porozumienia antydumpingowego (2), zasady proporcjonalności oraz naruszenia prawa oraz dopuszczenia się błędu w ocenie poprzez uznanie skarżącej za niewspółpracującego producenta i poprzez zastosowanie okoliczności dostępnych dla niej.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia przez Komisję art. 3 ust. 2 i art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego i art. 3 ust. 1 porozumienia tymczasowego, zniekształcenia przedstawionego jej dowodu oraz popełnienia błędów w ustaleniach poprzez błędne oszacowanie wskazówek dotyczących szkody oraz brak przeprowadzenia obiektywnej oceny stanu przemysłu Unii.

                           —

                           Skarżąca podnosi, że Komisja oparła się jedynie na wybranych ekonomicznych wskaźnikach stanu przemysłu Unii i pominęła kluczowe wskaźniki, które wskazałyby na inny, bardziej pozytywny stan przemysłu Unii.

                           —

                           Skarżąca podnosi również, że Komisja przyjęła stronnicze stanowisko opowiadając się za jej ustaleniami dotyczącymi szkody i wypaczyła dowód jej przedłożony poprzez brak zbadania „wolnego” i „ograniczonego” rynku danego produktu jako całości z naruszeniem obowiązku przeprowadzenia obiektywnej oceny na podstawie art. 3 ust. 2 rozporządzenia tymczasowego.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia przez Komisję art. 3 ust. 7 rozporządzenia tymczasowego, ponieważ błędnie oceniła ona związek przyczynowy pomiędzy rzekomo dumpingowym przywozem, a sytuacją przemysłu unijnego. Skarżąca podnosi ponadto, że Komisja uchybiła obowiązkowi przypisania innych czynników powodujących szkodę do rzekomo dumpingowych przywozów i pominęła pozostałe czynniki, które łącznie i odrębnie mogły spowodować przerwanie związku przyczynowego.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący tego, że Komisja błędnie ustaliła poziom usunięcia szkody z naruszeniem art. 2 ust. 9 i art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, popełniając oczywisty błąd w ustaleniach. W szczególności, zdaniem skarżącego Komisja ustaliła nieracjonalny i nadmierny margines zysku dla przemysłu Unijnego i popełniła oczywisty błąd w ustaleniach stosując dla celów marginesu szkody w drodze analogii dostosowanie z tytułu racjonalnych kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz z tytułu zysku niepowiązanego importera, przewidziane w art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego.

      (1)  Rozporządzenie rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 343, s. 51).

      (2)  Porozumienie antydumpingowe WTO.


title: Sprawa C-343/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal do Trabalho de Leiria (Portugalia) w dniu 24 czerwca 2013 r. — Modelo Continente Hipermercados SA przeciwko Autoridade Para As Condições de Trabalho — Centro Local do Lis (ACT)

text:
               7.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/26

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal do Trabalho de Leiria (Portugalia) w dniu 24 czerwca 2013 r. — Modelo Continente Hipermercados SA przeciwko Autoridade Para As Condições de Trabalho — Centro Local do Lis (ACT)
   (Sprawa C-343/13)
   2013/C 260/45
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Tribunal do Trabalho de Leiria.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Modelo Continente Hipermercados SA.

      Strona pozwana: Autoridade Para As Condições de Trabalho — Centro Local do Lis (ACT).

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w świetle prawa wspólnotowego, a w szczególności dyrektywy [2011/35/UE (1) i jej art. 19], połączenie spółek oznacza system przeniesienia odpowiedzialności za wykroczenia na spółkę przejmującą za czyny popełnione przez spółkę przejmowaną przed wpisem połączenia do rejestru?

               2)

               Czy kara pieniężna o charakterze kary za wykroczenie może być uznawana za wierzytelność osoby trzeciej (w niniejszym przypadku za wierzytelność państwa z tytułu naruszenia przepisów z systemu wykroczeń) w rozumieniu dyrektywy, w ten sposób, że wierzytelność (grzywna) tytułem kary za wykroczenie, której wierzycielem jest państwo, zostaje przeniesiona na spółkę przejmującą?

               3)

               Czy wykładnia art. 112 Código das Sociedades Comerciais (kodeksu spółek handlowych), zgodnie z którą nie oznacza on umorzenia postępowania z tytułu wykroczenia popełnionego przed połączeniem, ani też nałożonej grzywny, jest sprzeczna z rzeczoną dyrektywą, która ustanawia skutki połączenia spółek, jako że dokonuje rozszerzającej wykładni przepisu, i jako taka jest sprzeczna z prawem wspólnotowym, a w szczególności z art. 19 dyrektywy?

               4)

               Czy taka wykładnia nie stanowi naruszenia zasady, iż nie może istnieć wykroczenie bez odpowiedzialności obiektywnej (złagodzonej) lub zawinionej spółki przejmującej?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/35/UE z dnia 5 kwietnia 2011 r. dotycząca łączenia się spółek akcyjnych (Dz.U. L 110, s. 1).


title: Sprawa T-155/06: Skarga wniesiona w dniu 14 czerwca 2006 r. — Tomra Systems i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               12.8.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/24

         Skarga wniesiona w dniu 14 czerwca 2006 r. — Tomra Systems i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-155/06)
   (2006/C 190/43)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Tomra Systems ASA (Asker, Norwegia), Tomra Europe AS (Asker, Norwegia), Tomra Systems BV (Apeldoorn, Niderlandy), Tomra Systems GmbH (Hilden, Niemcy), Tomra Butikksystemer AS (Asker, Norwegia), Tomra Systems AB (Sollentuna, Szwecja), Tomra Leergutsysteme GmbH (Wiedeń, Austria) (Przedstawiciele: A. Ryan, socilicitor i adwokat J. Midthjell)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności całości decyzji Komisji z dnia 29 marca 2006 r. COMP/E-1/38.113 — Prokent/Tomra oraz

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania, w tym także poniesionymi przez spółki skarżące kosztami uzyskania gwarancji bankowej związanej z obowiązkiem zapłaty grzywny;

               —

               tytułem ewentualnym, obniżenie do zera lub w znacznym stopniu kwoty grzywny nałożonej w art. 2 wyżej wspomnianej decyzji; oraz

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania, w tym także poniesionymi przez spółki skarżące kosztami uzyskania gwarancji bankowej związanej z obowiązkiem zapłaty grzywny.

         Zarzuty i główne argumenty
   Spółki skarżące stanowią cześć grupy Tomra, która prowadzi działalność w sektorze zbiórki zużytych opakowań po napojach, polegającą przede wszystkim na dostarczaniu samoobsługowych urządzeń do zwrotu opakowań i związanych z tymi urządzeniami produktów oraz świadczeniu związanych z nimi usług.
   W 2001 r. Komisja otrzymała skargę w przedmiocie nadużycia przez spółki skarżące pozycji dominującej, co utrudniało składającemu skargę do Komisji podmiotowi dostęp do rynku.
   W zaskarżonej decyzji Komisja stwierdziła, że w okresie 1998 — 2002 spółki skarżące naruszyły art. 82 WE oraz art. 54 porozumienia o EOG, wprowadzając w życie strategię wyłączności na rynkach samoobsługowych urządzeń do zwrotu opakowań w Austrii, Niemczech, Niderlandach, Norwegii i Szwecji, obejmującą porozumienia w przedmiocie wyłączności, indywidualne zobowiązania ilościowe oraz indywidualne strategie udzielania rabatów. Komisja nałożyła na skarżące spółki grzywnę w wysokości 24 milionów EUR.
   Skarżące opierają swą skargę na następujących zarzutach:

               —

               Komisja wykorzystała w oczywisty sposób niewłaściwe i niewiarygodne środki dowodowe, aby wykazać, że grupa przygotowała strategię mającą na celu wykluczenie konkurencji oraz wprowadziła tę strategie w życie, zawierając z klientami w latach 1998 — 2002 49 porozumień;

               —

               popełniła oczywiste błędy w ocenie tego, czy zawarte porozumienia mogły wykluczyć konkurencję i nie wyjaśniła tego przyczyn oraz popełniła oczywiste błędy w ocenie tego, czy zawarte porozumienia rzeczywiście wykluczyły konkurencję;

               —

               naruszyła w oczywisty sposób prawo uznając porozumienia w przedmiocie wyłączności, indywidualne zobowiązania ilościowe oraz indywidualne strategie udzielania rabatów za niezgodne z prawem per se na podstawie art. 82 WE;

               —

               popełniła oczywisty błąd, stwierdzając, że niewiążące zobowiązania ilościowe mogą naruszać art. 82 EC; oraz

               —

               naruszyła zasady proporcjonalności i niedyskryminacji, nakładając na skarżące spółki grzywnę w wysokości 24 milionów EUR.


               27.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/1

         Złożenie ślubowania przez nowego członka Trybunału
   2010/C 80/02
   P. Cruz Villalón, mianowany decyzją przedstawicieli rządów państw członkowskich z dnia 30 listopada 2009 r. (1)rzecznikiem generalnym Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich na okres od dnia 30 listopada 2009 r. do dnia 6 października 2015 r., złożył w dniu 14 grudnia 2009 r. ślubowanie przed Trybunałem

      (1)  JO L 14 du 20.1.2010, p.12


title: Sprawa T-206/08: Skarga wniesiona w dniu 9 czerwca 2008 r. — Królestwo Hiszpanii przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               2.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 197/29

         Skarga wniesiona w dniu 9 czerwca 2008 r. — Królestwo Hiszpanii przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-206/08)
   (2008/C 197/51)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: F. Díez Moreno)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (2008/321/WE) z dnia 8 kwietnia 2008 r. wyłączająca z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG), w części zawierającej korekty dotyczące Królestwa Hiszpanii, wynikające z dwóch weryfikacji dotyczących potencjału produkcji wina (VT/VI/2002/14 i VT/VI/2006/09), wysokości 54 949 195,80 euro, wynikające z zastosowania ryczałtowej korekty w wysokości 10 % do wszystkich wydatków zadeklarowanych wcześniej w ramach przyznanej pomocy,

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wyłączenia z finansowania wspólnotowego, które w niniejszej sprawie dotyczą Hiszpanii, wynikają z weryfikacji potencjału produkcji wina (VT/VI/2002/14 i VT/VI/2006/09) i przyjmują jako podstawę obliczenia korekty finansowej wydatki zadeklarowane przez Hiszpanię dla wszystkich środków pomocowych, o przyznanie których można było się ubiegać w związku z produktami pochodzącymi z nielegalnych upraw winorośli w latach budżetowych 2003 i 2004, w łącznej wysokości 54 949 195,80 euro (korekta ryczałtowa w wysokości 10 % wszystkich wydatków zadeklarowanych w ramach takiej pomocy, w wyniku braków w kontroli przestrzegania zakazów na wszystkich plantacjach winorośli).
   Królestwo Hiszpanii nie zgadza się z zaproponowaną korekta finansową, ponieważ uznaje ją za nieuzasadnioną i dysproporcjonalną. Swój sprzeciw opiera na następujących argumentach:

               —

               braku uzasadnienia zaproponowanej korekty;

               —

               prawidłowym działaniu hiszpańskich organów kontrolnych przy wykrywaniu nielegalnych upraw w latach 2003 i 2004;

               —

               uchybieniu ze strony służb Komisji procedurom przewidzianym w ramach zamykania rachunków;

               —

               nieprawidłowości w wykorzystaniu wyników weryfikacji przeprowadzonych w roku 2002;

               —

               odrzucenie ekstrapolacji korekty zaproponowanej przez nie podlegające weryfikacji wspólnoty autonomiczne;

               —

               brak technicznych argumentów a poparcie zaproponowanego procentu obciążenia: dyskryminujący aspekt poszczególnych środków regulacji.


title: Sprawa C-515/14: Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2014 r. – Komisja Europejska/Republika Cypryjska

text:
               23.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/19

         Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2014 r. – Komisja Europejska/Republika Cypryjska
   (Sprawa C-515/14)
   (2015/C 065/28)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Tserepa-Lacombe i D. Martin)

      Strona pozwana: Republika Cypryjska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że Republika Cypryjska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie art. 45 i 48 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej, ponieważ nie usunęła ze skutkiem wstecznym od dnia 1 maja 2004 r. kryterium wieku zawartego w art. 27 ustawy o przejściu na emeryturę [L. 97(I)97], które to kryterium powoduje niezgodność tegoż artykułu z wymienionymi powyżej postanowieniami, gdyż powstrzymuje pracowników od opuszczenia własnego kraju w celu podjęcia pracy najemnej w innym państwie członkowskim lub w instytucji Unii Europejskiej bądź w innej organizacji międzynarodowej oraz z tego względu, że wiąże się ono z nierównym traktowaniem pracowników migrujących, w tym tych, którzy są zatrudnieni w instytucjach Unii Europejskiej lub w innej organizacji międzynarodowej, i urzędników publicznych, którzy wykonywali swoją działalność wyłącznie na Cyprze;

               —

               obciążenie Republiki Cypryjskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja Europejska wnosi do Trybunału o stwierdzenie, że Republika Cypryjska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie art. 45 i 48 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej, ponieważ nie usunęła ze skutkiem wstecznym od dnia 1 maja 2004 r. kryterium wieku zawartego w art. 27 ustawy L. 97(I)97, które to kryterium powoduje niezgodność tegoż artykułu z wymienionymi powyżej postanowieniami, gdyż powstrzymuje pracowników od opuszczenia własnego kraju w celu podjęcia pracy najemnej w innym państwie członkowskim lub w instytucji Unii Europejskiej bądź w innej organizacji międzynarodowej oraz z tego względu, że wiąże się ono z nierównym traktowaniem pracowników migrujących, w tym tych, którzy są zatrudnieni w instytucjach Unii Europejskiej, i urzędników publicznych, którzy wykonywali swoją działalność wyłącznie na Cyprze. Ustawodawstwo cypryjskie, zwłaszcza art. 27 ustawy o przejściu na emeryturę [L. 97(I)97], wprowadza nierówne traktowanie urzędników administracji krajowej i urzędników, którzy pracują w organizacjach międzynarodowych innego państwa członkowskiego lub w Unii Europejskiej, ponieważ tylko pracownicy, którzy wykonywali swoją działalność wyłącznie na Cyprze, mogą w przypadku przejścia na emeryturę z administracji publicznej powołać się na art. 24 i 25 spornej ustawy i zachować swoje uprawnienia emerytalne, nawet jeśli nie spełniają oni kryterium wieku 45 lub 48 lat. Natomiast pracownicy, którzy skorzystali z prawa do swobodnego przepływu, nie mogą powołać się na wspomniane artykuły, w związku z czym tracą przysługujące im uprawnienia emerytalne.
   Ponadto sporny artykuł ustawy o przejściu na emeryturę stoi na przeszkodzie swobodnemu przepływowi pracowników, ponieważ pozbawia on ich możliwości skumulowania wszystkich okresów składkowych i nie gwarantuje jednolitości kariery zawodowej pracowników migrujących do celów emerytalnych. Ze stosowania tej ustawy wynika, że zatrudniony, który dobrowolnie zrezygnował z urzędu w administracji publicznej Cypru, aby pracować w instytucjach międzynarodowych innego państwa członkowskiego i który nie spełnia w zależności od przypadku kryterium wieku 45 lub 48 lat, otrzymuje tylko odprawę i traci swoje uprawnienia emerytalne zgodnie z art. 27 ust. 1 lit. b) ustawy o przejściu na emeryturę, mimo że ma on minimalny okres składkowy wynoszący pięć lat.
   Co więcej, ustawa [L. 31(I)/2012], która reguluje tylko przeniesienie uprawnień emerytalnych z i do systemu emerytalnego Unii Europejskiej, nie zawiera żadnego przepisu dotyczącego uprawnień emerytalnych urzędników, którzy odeszli z administracji publicznej Cypru, aby podjąć służbę w Unii Europejskiej i którzy ostatecznie zdecydowali się nie przenosić takich uprawnień emerytalnych zgodnie z art. 11 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej. Wspomniani urzędnicy utraciliby swoje uprawnienia emerytalne w przypadku dobrowolnego odejścia z administracji publicznego i jeżeli nie spełniają oni kryterium wieku.
   Skarżąca twierdzi także, iż ustawa z 2011 r. o emeryturach urzędników państwowych i rozszerzonego sektora publicznego, w tym lokalnych władz publicznych (przepisy mające ogólne zastosowanie) [L. 113(I)2011], stosuje się tylko do nowo zatrudnionych urzędników, którzy obejmują służbę w dniu 1 października 2011 r., dniu wejścia w życie wymienionej powyżej ustawy, lub w późniejszym momencie, tak że kryterium wieku nadal znajduje zastosowanie do wszystkich, którzy podlegają ustawie o przejściu na emeryturę [L. 97(I)1997].


title: Sprawa C-574/10: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 15 marca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Zamówienia publiczne na usługi — Usługi architektoniczne i inżynieryjne — Usługi badawcze, planistyczne i nadzoru dotyczące remontu budynku użyteczności publicznej — Przeprowadzenie przedsięwzięcia wieloetapowo z powodów budżetowych — Wartość zlecenia)

text:
               5.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 133/8

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 15 marca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-574/10) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Zamówienia publiczne na usługi - Usługi architektoniczne i inżynieryjne - Usługi badawcze, planistyczne i nadzoru dotyczące remontu budynku użyteczności publicznej - Przeprowadzenie przedsięwzięcia wieloetapowo z powodów budżetowych - Wartość zlecenia)
   2012/C 133/13
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Wilms i C. Zadra, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze, N. Graf Vitzthum i J. Möller, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 2, 9 i 20 w związku z art. 23–55 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi — Udzielenie zamówienia przez gminę Niedernhausen bez przeprowadzenia procedury zamówienia publicznego na poziomie Unii na szereg usług architektonicznych dotyczących jednego i tego samego przedsięwzięcia budowlanego jednemu biuru projektowemu — Podział zamówionej usługi — Określenie wartości zamówienia

      Sentencja

               1)

               Republika Federalna Niemiec uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 2, 9 i 20 w związku z art. 23–55 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi przez to, że gmina Niedernhausen udzieliła zamówienia na usługi architektoniczne dotyczące remontu budynku użyteczności publicznej o nazwie „Autalhalle”, znajdującego się w tej gminie, którego wartość przekracza próg określony w art. 7 lit. b) tej dyrektywy, bez przeprowadzenia europejskiej procedury zamówienia publicznego.

               2)

               Republika Federalna Niemiec zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 72 z 5.3.2011.


title: Sprawa T-253/16: Postanowienie Sądu z dnia 7 marca 2017 r. – Cleversafe/EUIPO (Storage Beyond Scale)

text:
               8.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 144/62

         Postanowienie Sądu z dnia 7 marca 2017 r. – Cleversafe/EUIPO (Storage Beyond Scale)
   (Sprawa T-253/16) (1)

   (2017/C 144/95)
   Język postępowania: angielski
   Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 287 z 8.8.2016.


title: Sprawa T-1/14: Skarga wniesiona w dniu 7 stycznia 2014 r. — Aluminios Cortizo i Cortizo Cartera przeciwko Komisji

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/49

         Skarga wniesiona w dniu 7 stycznia 2014 r. — Aluminios Cortizo i Cortizo Cartera przeciwko Komisji
   (Sprawa T-1/14)
   2014/C 52/94
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Aluminios Cortizo, SAU (Extramundi, Hiszpania) i Cortizo Cartera, SL (Extramundi, Hiszpania) (przedstawiciel: A. Beiras Cal, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               całkowite stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności nakazu zwrotu pomocy oraz

               —

               tytułem żądania ewentualnego, nakazanie przeprowadzenia oceny pomocy na podstawie kryterium rzeczywiście osiągniętego przez inwestora zysku netto.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza sprawa dotyczy tej samej decyzji, w przedmiocie której została wniesiona skarga w sprawie T-515/13 Hiszpania przeciwko Komisji (Dz.U. C 336, s. 29).
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 107 TFUE ze względu na to, że udzielona inwestorowi pomoc państwa nie miała selektywnego charakteru i nie zakłócała konkurencji.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 296 ust. 2 TFUE ze względu na całkowity brak uzasadnienia w odniesieniu do wyłączenia armatora lub stoczni z kategorii odbiorców większości pomocy.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności — w związku z utratą zysku — w zakresie, w jakim zaskarżona decyzja nakłada na inwestora obowiązek zwrotu pomocy przejętej przez osobę trzecią.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań ze względu na to, że Komisja, poprzez swe pisma oraz zaniechanie innych działań, miała wzbudzić uzasadnione oczekiwania co do zgodności „SEAF” z prawem.

               5)

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia zasady pewności prawa ze względu na to, że nałożenie obowiązku zwrotu pomocy, której inwestor nie otrzymał lub która została przezeń przekazana, stanowi pozbawioną jakiejkolwiek podstawy prawnej konfiskatę.

               6)

               Zarzut szósty dotyczący naruszenia zasady równości traktowania ze względu na to, że uznane za niezgodne środki zostały w innych przypadkach uznane za dopuszczalne.


title: Sprawa F-111/14: Skarga wniesiona w dniu 17 października 2014 r. – ZZ i in. przeciwko Komisji

text:
               12.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/54

         Skarga wniesiona w dniu 17 października 2014 r. – ZZ i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa F-111/14)
   (2015/C 007/67)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ i in. (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck i A. Guillerme)

      Strona pozwana: Komisja

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie niezgodności z prawem art. 45 i załącznika I do regulaminu pracowniczego urzędników oraz odpowiednich środków przejściowych i stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego dotyczących awansu ośmiorga skarżących, którzy są urzędnikami grupy zaszeregowania AST 9, w ramach corocznego postępowania w sprawie awansu (2014).

      Żądania strony skarżącej

               —

               tytułem żądania głównego: stwierdzenie niezgodności z prawem art. 45 regulaminu pracowniczego i załącznika I oraz odpowiednich środków przejściowych;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego, zarówno o charakterze generalnym, jak i indywidualnym, dotyczących awansu ośmiorga skarżących jako urzędników grupy zaszeregowania AST 9 w ramach corocznego postępowania w sprawie awansu (2014);

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania;

               —

               posiłkowo: stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego, zarówno o charakterze generalnym, jak i indywidualnym, o zablokowaniu możliwości awansu w odniesieniu do skarżących jako urzędników grupy zaszeregowania AST 9 w ramach corocznego postępowania w sprawie awansu (2014);

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) z dnia 19 kwietnia 2005 r. W sprawach połączonych T-380/02 i T-128/03 Success-Marketing Unternehmensberatungsgesellschaft mbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (Wspólnotowy znak towarowy — Wniosek o przywrócenie terminu — Warunki doręczenia decyzji i powiadomień OHIM — Przesłanie faksem)

text:
               25.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/13

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   (piąta izba)
   z dnia 19 kwietnia 2005 r.
   W sprawach połączonych T-380/02 i T-128/03 Success-Marketing Unternehmensberatungsgesellschaft mbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Wniosek o przywrócenie terminu - Warunki doręczenia decyzji i powiadomień OHIM - Przesłanie faksem)
   (2005/C 155/26)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawach połączonych T-380/02 i T-128/03 Success-Marketing Unternehmensberatungsgesellschaft mbH z siedzibą w Linz (Austria), reprezentowana przez adwokatów G. Secklehnera oraz C. Ofnera, z adresem do doręczeń w Luksemburgu przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (pełnomocnicy: J. Weberndörfer oraz G. Schneider), w której drugą stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM w sprawie T-128/03 jest Chipita International SA z siedzibą w Atenach (Grecja), reprezentowana przez adwokata P. Hoffmanna, mających za przedmiot wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 września 2002 r. (sprawa R 26/2001-1), mocą której odrzucony został wniosek skarżącej o przywrócenie terminu, oraz decyzji pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 13 lutego 2003 r. lub decyzji z dnia 13 marca 2003 r. (sprawa R 1124/2000-1) dotyczących postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Success-Marketing Unternehmensberatungsgesellschaft mbH a Chipita International SA, Sąd Pierwszej Instancji (piąta izba) w składzie: M. Vilaras, prezes, M. E. Martins Ribeiro i K. Jürimäe, sędziowie; sekretarz: I. Natsinas, administrator wydał w dniu 19 kwietnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1

               Skargi zostają oddalone.

               2

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami własnymi oraz kosztami poniesionymi przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).

               3

               Chipita International SA pokrywa koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 101 z 26.4.2003


title: Sprawa C-366/04: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia Unabhängiger Verwaltungssenat Salzburg z dnia 16 sierpnia 2004 r. w sprawie Georg Schwarz przeciwko Bürgermeister der Landeshauptstadt Salzburg

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia Unabhängiger Verwaltungssenat Salzburg z dnia 16 sierpnia 2004 r. w sprawie Georg Schwarz przeciwko Bürgermeister der Landeshauptstadt Salzburg
   (Sprawa C-366/04)
   (2004/C 262/37)
   Dnia 23 sierpnia 2004 r. do sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia Unabhängiger Verwaltungssenat Salzburg (Niezawisły Sąd Administracyjny w Salzburgu) z dnia 16 sierpnia 2004 r. w sprawie Georg Schwarz przeciwko Bürgermeister der Landeshauptstadt Salzburg (burmistrz stolicy kraju związkowego miasta Salzburg). Unabhängiger Verwaltungssenat Salzburg wystąpił o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:
   Czy przepis krajowy, zgodnie z którym zabronione jest wystawianie na sprzedaż w automatach słodyczy lub towarów wytworzonych z użyciem sztucznych środków słodzących bez opakowania, ustanowiony przed wejściem w życie dyrektywy Rady z dnia 14 czerwca 1993 r. w sprawie higieny środków spożywczych (93/43/EWG) (1) jest niezgodny z art. 28 do 30 WE w związku z art. 7 tejże dyrektywy?

      (1)  Dz.U. L 175, str. 1.


title: Sprawa C-567/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d’appel de Paris (Francja) w dniu 9 grudnia 2014 r. – Genentech Inc./Hoechst GmbH, dawniej Hoechst AG, Sanofi-Aventis Deutschland GmbH

text:
               2.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/12

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d’appel de Paris (Francja) w dniu 9 grudnia 2014 r. – Genentech Inc./Hoechst GmbH, dawniej Hoechst AG, Sanofi-Aventis Deutschland GmbH
      (Sprawa C-567/14)
      (2015/C 073/18)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour d’appel de Paris

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Genentech Inc.

         Strona pozwana: Hoechst GmbH, dawniej Hoechst AG, Sanofi-Aventis Deutschland GmbH

         Pytania prejudycjalne

      Czy przepisy art. 81 traktatu, obecnie art. 101 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, by w przypadku unieważnienia patentów umowa licencyjna, która nakłada na licencjobiorcę obowiązek ponoszenia opłat za samo korzystanie z praw związanych z patentami objętymi licencją, wywierała skutek?


title: Sprawa C-112/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez the Østre Landsret (Dania) w dniu 4 marca 2015 r. – Kødbranchens Fællesråd działająca w imieniu i na rzecz Århus Slagtehus A/S i in./Ministeriet for Fødevarer, Landbrug og Fiskeri, Fødevarestyrelsen

text:
               4.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 146/30

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez the Østre Landsret (Dania) w dniu 4 marca 2015 r. – Kødbranchens Fællesråd działająca w imieniu i na rzecz Århus Slagtehus A/S i in./Ministeriet for Fødevarer, Landbrug og Fiskeri, Fødevarestyrelsen
   (Sprawa C-112/15)
   (2015/C 146/36)
   Język postępowania: duński

      Sąd odsyłający

   Østre Landsret

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Kødbranchens Fællesråd dzialająca w imieniu i na rzecz Århus Slagtehus A/S, Danish Crown A.m.b.A. Oksekødsdivisionen, Hadsund Kreaturslagteri A/S, Hjalmar Nielsens Eksportslageri A/S, Kjellerup Eksportslagteri A/S, Mogens Nielsen Kreaturslagteri A/S, Vejle Eksportsla A/S

                  Strona pozwana

               :

                           1.

                           Ministeriet for Fødevarer, Landbrug og Fiskeri

                           2.

                           Fødevarestyrelsen

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 27 ust. 4 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 882/2004 (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt, w związku z pkt 1 i 2 załącznika VI do tego rozporządzenia, należy interpretować w ten sposób, że przy ustalaniu opłat pobieranych od przedsiębiorstw w sektorze żywności państwa członkowskie nie mogą uwzględniać w ramach wskazanych opłat kosztów wynagrodzeń i szkolenia osób zatrudnionych w sektorze publicznym w celu odbycia szkolenia spełniającego wymogi nałożone na pracowników pomocniczych mocą rozporządzenia (WE) nr 854/2004 (2) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi, które to osoby nie wykonują jednak zadań związanych z kontrolą mięsa przed dopuszczeniem do owego szkolenia ani w trakcie jego trwania?

      (1)  Dz.U. L 165, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 139, s. 206.


title: Sprawa C-652/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Ordinario di Cagliari (Włochy) w dniu 9 grudnia 2013 r. – postępowanie karne przeciwko Mircowi Sabie

text:
               14.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Ordinario di Cagliari (Włochy) w dniu 9 grudnia 2013 r. – postępowanie karne przeciwko Mircowi Sabie
   (Sprawa C-652/13)
   2014/C 112/27
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Ordinario di Cagliari.

      Strony w postępowaniu głównym

   Mirco Saba.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 49 i nast. oraz art. 55 i nast. TFUE, a także zasady potwierdzone przez Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 16 lutego 2012 r. [w sprawach połączonych C-72/10 i C-77/10] należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one, aby na przetarg wystawiane były koncesje, których czas obowiązywania jest krótszy, niż czas obowiązywania koncesji udzielonych w przeszłości, jeżeli przetarg zostaje ogłoszony w celu zaradzenia skutkom wynikającym z niezgodnego z prawem wykluczenia pewnej liczby podmiotów gospodarczych z przetargów?

               2)

               Czy art. 49 i nast. oraz art. 56 i nast. TFUE, a także zasady potwierdzone przez Trybunał Sprawiedliwości we wspomnianym wyroku z dnia 16 lutego 2012 r. [w sprawach połączonych C-72/10 i C-77/10] należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one temu, aby wymóg uporządkowania i racjonalizacji systemu udzielania koncesji poprzez zrównanie w czasie terminu ich wygaśnięcia stanowił przyczynę należycie uzasadniającą skrócony czas obowiązywania koncesji wystawionych na przetarg w porównaniu do czasu obowiązywania koncesji udzielonych w przeszłości?


title: Sprawa T-172/13: Wyrok Sądu z dnia 22 stycznia 2015 r. – Novomatic/OHIM – Simba Toys (AFRICAN SIMBA) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego AFRICAN SIMBA — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy Simba — Względna podstawa odmowy rejestracji — Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009 — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1lit. b) rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               9.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 81/17

         Wyrok Sądu z dnia 22 stycznia 2015 r. – Novomatic/OHIM – Simba Toys (AFRICAN SIMBA)
   (Sprawa T-172/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego AFRICAN SIMBA - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy Simba - Względna podstawa odmowy rejestracji - Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009 - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1lit. b) rozporządzenia nr 207/2009])
   (2015/C 081/21)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Novomatic AG (Gumpoldskirchen, Austria) (przedstawiciel: adwokat W. Mosing)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Simba Toys GmbH & Co. KG (Fürth, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci O. Ruhl i C. Sachs)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 stycznia 2013 r. (sprawa R 157/2012-4), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Simba Toys GmbH & Co. KG a Novomatic AG.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Novomatic AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 141 z 18.5.2013.


title: Sprawa F-89/11: Skarga wniesiona w dniu 18 września 2011 r. — ZZ przeciwko Komitetowi Regionów

text:
               26.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/45

         Skarga wniesiona w dniu 18 września 2011 r. — ZZ przeciwko Komitetowi Regionów
   (Sprawa F-89/11)
   2011/C 347/85
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat N. Lhoëst)

      Strona pozwana: Komitet Regionów

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komitetu Regionów oddalającej wniosek skarżącego złożony na podstawie art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego w celu uzyskania zadośćuczynienia i odszkodowania za krzywdę doznaną i szkodę poniesioną w toku postępowania administracyjno-dyscyplinarnego.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komitetu Regionów nr 0352/2010 z dnia 12 listopada 2010 r. oddalającej wniosek skarżącego złożony w dniu 14 lipca 2010 r. na podstawie art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego w celu uzyskania zadośćuczynienia i odszkodowania za krzywdę doznaną i szkodę poniesioną w toku postępowania administracyjno-dyscyplinarnego;

               —

               w razie potrzeby stwierdzenie nieważności wyraźnej decyzji Komitetu Regionów z dnia 31 maja 2011 r. oddalającej zażalenie, które skarżący wniósł na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego w dniu 10 lutego 2011 r.;

               —

               zasądzenie od Komitetu Regionów na rzecz skarżącego kwoty 15 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę doznaną ze względu na przewlekłość wszczętych wobec niego postępowań administracyjnego i dyscyplinarnego;

               —

               zasądzenie od Komitetu Regionów na rzecz skarżącego kwoty 15 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę doznaną ze względu na błędy i zaniedbania popełnione przez Komitet Regionów w toku różnych postępowań administracyjnych i dyscyplinarnych;

               —

               zasądzenie od Komitetu Regionów na rzecz skarżącego kwoty 41 888,68 EUR tytułem odszkodowania za szkodę poniesioną ze względu na wymuszone i przedwczesne odejście na emeryturę;

               —

               zasądzenie od Komitetu Regionów zapłaty odsetek za zwłokę od wyżej wymienionych kwot według stopy Europejskiego Banku Centralnego powiększonej o 2 punkty;

               —

               obciążenie Komitetu Regionów kosztami postępowania.


title: Sprawa T-201/13: Skarga wniesiona w dniu 12 kwietnia 2013 r. — Rubinum przeciwko Komisji

text:
               8.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/21

         Skarga wniesiona w dniu 12 kwietnia 2013 r. — Rubinum przeciwko Komisji
   (Sprawa T-201/13)
   2013/C 164/37
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Rubinum, SA (Rubí, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci C. Bittner i P.-C. Scheel)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 288/2013;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 13 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1831/2003 (1)

               Skarżąca podnosi w tym kontekście, że zaskarżona decyzja jest oparta w szczególności na art. 13 ust. 2 rozporządzenia nr 1831/2003 i że przesłanki określone w tym przepisie nie zostały spełnione w niniejszym przypadku. Wskazuje ona w szczególności na to, że zaskarżone rozporządzenie bazuje tylko na założeniach i że faktycznie nie stwierdzono konkretnie ani przenoszenia odporności na antybiotyki, ani wytwarzania toksyn przez rozpatrywaną mieszankę.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 9 ust. 1 rozporządzenia nr 1831/2003
               Skarżąca twierdzi w tym miejscu, że jej wniosek złożony na podstawie art. 10 ust. 2 w związku z art. 7 rozporządzenia nr 1831/2003 Komisja powinna była rozstrzygnąć zgodnie z art. 9 ust. 1 tego rozporządzenia.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 5 ust. 2 rozporządzenia nr 1831/2003
               Skarżąca podnosi w tym kontekście, że w szeregu procedur zezwolenia odpowiednio i wystarczająco udowodniła, że produkowany przez nią dodatek paszowy zgodnie z art. 5 ust. 2 rozporządzenia nr 1831/2003 nie ma szkodliwych skutków dla zdrowia ludzi i zwierząt lub dla środowiska. Poza tym Komisja i EFSA nie obaliły tych dowodów.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 6 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 (2)

               Skarżąca podnosi tu, że u podstaw zaskarżonego rozporządzenia brak jest prawidłowej i pełnej analizy ryzyka.

               5)

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 178/2002
               Skarżąca twierdzi tu między innymi, że Komisja nie może też uzasadniać zaskarżonego rozporządzenia zasadą ostrożności, o której mowa w art. 7 rozporządzenia nr 178/2002. Poza tym twierdzi, że zaskarżone rozporządzenie również przy uwzględnieniu zasady ostrożności narusza wymogi art. 7 ust. 2 rozporządzenia 178/2002.

               6)

               Zarzut szósty dotyczący naruszenia ogólnych zasad prawa Unii
               Skarżąca zarzuca w tym kontekście naruszenie prawa do wysłuchania, prawa do sprawiedliwego postępowania oraz zasady proporcjonalności.

               7)

               Zarzut siódmy dotyczący naruszenia art. 19 rozporządzenia nr 1831/2003
               W tym miejscu zarzuca się, że Komisja nie dochowała dwumiesięcznego terminu przewidzianego w art. 19 rozporządzenia nr 1831/2003 na kontrolę decyzji lub zaniechać EFSA i że wniosek skarżącej o weryfikację stanowiska EFSA rozstrzygnęła dopiero po przyjęciu zaskarżonego rozporządzenia.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 sierpnia 2003 r. w sprawie dodatków stosowanych w żywieniu zwierząt (Dz.U. L 268, s. 29).

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz.U. L 31, s. 1).


title: Sprawa C-47/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Köln (Niemcy) w dniu 31 stycznia 2012 r. — Kronos International Inc. przeciwko Finanzamt Leverkusen

text:
               31.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Köln (Niemcy) w dniu 31 stycznia 2012 r. — Kronos International Inc. przeciwko Finanzamt Leverkusen
   (Sprawa C-47/12)
   2012/C 98/31
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Finanzgericht Köln

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Kronos International Inc.

      Strona pozwana: Finanzamt Leverkusen

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wyłączenie zaliczenia podatku dochodowego od osób prawnych ze względu na zwolnienie z podatku dywidend wypłacanych przez spółki kapitałowe mające siedzibę w państwach trzecich na rzecz niemieckich spółek kapitałowych, w odniesieniu do których przepisy krajowe wymagają jedynie, aby spółka kapitałowa otrzymująca dywidendę posiadała udział w kapitale zakładowym spółki wypłacającej dywidendę wynoszący co najmniej 10 %, jest objęte wyłącznie zakresem swobody przedsiębiorczości w rozumieniu art. 49 w związku z art. 54 TFUE, czy też również swobody przepływu kapitału w rozumieniu art. 63 — 65 TFUE, jeżeli rzeczywisty udział spółki otrzymującej dywidendę wynosi 100 %?

               2)

               Czy przepisy dotyczące swobody przedsiębiorczości (obecnie art. 49 TFUE) i ewentualnie także dotyczące swobody przepływu kapitału (do 1993 r. art. 67 EWG/WE, obecnie art. 63 — 65 TFUE) należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie stosowaniu uregulowania krajowego, które wyłącza w przypadku zwolnienia z podatku dywidend zagranicznych spółek zależnych zaliczenie i zwrot podatku dochodowego od osób prawnych należnego z tytułu wypłaty tych dywidend również w przypadku straty po stronie spółki dominującej, jeżeli w odniesieniu do wypłat dokonywanych przez krajowe spółki zależne jest przewidziana ulga podatkowa w formie zaliczenia podatku dochodowego od osób prawnych?

               3)

               Czy przepisy dotyczące swobody przedsiębiorczości (obecnie art. 49 TFUE) i ewentualnie także dotyczące swobody przepływu kapitału (do 1993 r. art. 67 TEWG/TWE, obecnie art. 63 — 65 TFUE) należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie stosowaniu uregulowania krajowego, które wyłącza zaliczenie i zwrot podatku dochodowego od osób prawnych z tytułu dywidend spółek (pośrednio) zależnych, które w państwie spółki bezpośrednio zależnej są zwolnione z podatku i które zostały wypłacone (dalej) na rzecz krajowej spółki dominującej i zostały również w Niemczech zwolnione z podatku, ale umożliwia w odniesieniu do struktur o charakterze czysto krajowym w przypadku straty po stronie spółki dominującej uzyskanie przez nią zwrotu podatku w danym przypadku poprzez zaliczenie przez spółkę (bezpośrednio) zależną podatku od osób prawnych z tytułu dywidend spółki (pośrednio) zależnej i zaliczenie przez spółkę dominującą podatku dochodowego od osób prawnych z tytułu dywidend po stronie spółki [bezpośrednio] zależnej?

               4)

               W przypadku, gdyby zastosowanie miały również przepisy dotyczące swobody przepływu kapitału, pojawia się — w zależności od odpowiedzi na pytanie drugie — dodatkowe pytanie w odniesieniu do dywidend kanadyjskich:
               Czy obecny art. 64 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że dopuszcza on stosowanie przez Republikę Federalną Niemiec zasadniczo niezmienionych od 31 grudnia 1993 r. co do istoty uregulowań przewidzianych w prawie krajowym i umowach międzynarodowych o unikaniu podwójnego opodatkowania i tym samym stałego wyłączenia zaliczenia kanadyjskiego podatku dochodowego od osób prawnych z tytułu dywidend zwolnionych z podatku w Niemczech?


title: Sprawa T-414/09: Postanowienie Sądu z dnia 4 marca 2010 r. — Henkel przeciwko OHIM — JLO Holding (LIVE) (Wspólnotowy znak towarowy — Wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku towarowego — Wycofanie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku towarowego — Umorzenie postępowania)

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/46

         Postanowienie Sądu z dnia 4 marca 2010 r. — Henkel przeciwko OHIM — JLO Holding (LIVE)
   (Sprawa T-414/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku towarowego - Wycofanie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku towarowego - Umorzenie postępowania)
   2010/C 113/75
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Henkel AG & Co. KGaA (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo adwokat C. Milbradt, następnie adwokaci C. Milbradt i H. Van Volxem)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciel: A. Schmidt, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: JLO Holding Company, LLC (Santa Monica, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat A. Klett)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 30 lipca 2009 r. (sprawa R 609/2008-1) dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku towarowego pomiędzy Henkel AG & Co. KGaA a JLO Holding Company, LLC.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 312 z 19.12.2009.