title: Sprawa T-287/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 18 grudnia 2008 r. — Torres przeciwko OHIM — Bodegas Peñalba Lopez (Torre Albéniz) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Torre Albéniz — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy TORRES — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd)

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/44

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 18 grudnia 2008 r. — Torres przeciwko OHIM — Bodegas Peñalba Lopez (Torre Albéniz)
   (Sprawa T-287/06) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Torre Albéniz - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy TORRES - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd)
   (2009/C 44/75)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Miguel Torres, SA (Vilafranca del Penedés, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci E. Armijo Chávarri, M. Baz de San Ceferino i A. Castán Pérez-Gómez)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: pełnomocnicy O. Mondéjar Ortuño i J. García Murillo)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Bodegas Peñalba Lopez, SL (Aranda de Duero, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J. Calderón Chavero, T. Villate Consonni i M. Yañez Manglano)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 27 lipca 2006 r. (sprawa R 597/2004-2), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Miguel Torres, SA i Bodegas Peñalba Lopez, SL.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Miguel Torres, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 310 z 16.12.2006.


title: Sprawa C-183/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 2 lutego 2017 r. w sprawie T-29/15 International Management Group/Komisja wniesione w dniu 11 kwietnia 2017 r. przez International Management Group

text:
               10.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/7

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 2 lutego 2017 r. w sprawie T-29/15 International Management Group/Komisja wniesione w dniu 11 kwietnia 2017 r. przez International Management Group
   (Sprawa C-183/17 P)
   (2017/C 221/09)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: International Management Group (przedstawiciel: L. Levi, adwokat)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku;

               —

               w rezultacie,

                           —

                           stwierdzenie nieważności zmienionego załącznika do decyzji wykonawczej Komisji z dnia 7 listopada 2013 r. dotyczącej finansowanego z budżetu ogólnego Unii Europejskiej rocznego program działań na rok 2013 na rzecz Mjanmy/Birmy (1) przyjętego w dniu 16 grudnia 2014 r.; oraz

                           —

                           obciążenie Komisji kosztami postępowania.

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania w tym kosztami poniesionymi w pierwszej instancji.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu odwołania wnoszący odwołanie podnosi cztery zarzuty:

               1)

               Naruszenie obowiązku uzasadnienia – Naruszenie przez Sąd obowiązku uzasadnienia – Wypaczenie informacji zawartych w aktach sprawy

               2)

               Naruszenie rozporządzenia finansowego z 2002 r. (2) oraz rozporządzenia finansowego z 2012 r. (3) – Naruszenie rozporządzenia Komisji (4) oraz rozporządzenia delegowanego Komisji (5) – Naruszenie przez Sąd obowiązku uzasadnienia – Wypaczenie informacji zawartych w aktach sprawy

               3)

               Naruszenie zasady należytego zarządzania finansami – Naruszenie obowiązku uzasadnienia – Naruszenie przez Sąd obowiązku uzasadnienia – Naruszenie rozporządzenia finansowego z 2012 r. (art. 61 ust. 1 oraz art. 60 ust. 2)

               4)

               Naruszenie zasady dobrej administracji – Naruszenie prawa do bycia wysłuchanym

         Wnoszący odwołanie kwestionuje również decyzję oddalającą jego wniosek o sporządzenie sprawozdania OLAF.

      (1)  C(2013) 7682 final.

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich z późniejszymi zmianami (Dz.U. 2002, L 248, s. 1).

      (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (Dz.U. 2012, L 298, s. 1).

      (4)  Rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich z późniejszymi zmianami (Dz.U. 2002, L 357, s. 1).

      (5)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1268/2012 z dnia 29 października 2012 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii (Dz.U. 2012, L 362, s. 1).


title: Sprawa T-621/13: Skarga wniesiona w dniu 22 listopada 2013 r. — Pell Amar Cosmetics przeciwko OHIM — Alva Management (Pell amar Dr. Ionescu-Calinesti)

text:
               1.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 31/14

         Skarga wniesiona w dniu 22 listopada 2013 r. — Pell Amar Cosmetics przeciwko OHIM — Alva Management (Pell amar Dr. Ionescu-Calinesti)
   (Sprawa T-621/13)
   2014/C 31/25
   Język skargi: rumuński

      Strony

      Strona skarżąca: Pell Amar Cosmetics SRL (Băile, Rumunia) (przedstawiciel: E. Grecu, avocat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Alva Management GmbH (Icking, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) wydanej w sprawie R 388/2013-4; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej i drugiej strony postępowania przed Izbą Odwoławczą kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny czarno-biały znak towarowy zawierający elementy słowne „Pell amar Dr. Ionescu-Calinesti” — Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 10 109 981.

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Wspólnotowy znak towarowy zarejestrowany pod nr 6 645 071, niemiecki znak towarowy zarejestrowany pod nr 1 161 287 oraz słowny znak towarowy „PERLAMAR”, zarejestrowany jako międzynarodowy znak towarowy pod nr 588 232 i nr 657 169.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu.

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania.

      Podniesione zarzuty: Błędne zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009, ponieważ nie istniało prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd pomiędzy zgłoszonym znakiem towarowym a znakiem, na który powołano się w sprzeciwie.


title: Sprawa T-891/16: Skarga wniesiona w dniu 12 grudnia 2016 r. – Scandlines Danmark i Scandlines Deutschland/Komisja

text:
               27.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/32

         Skarga wniesiona w dniu 12 grudnia 2016 r. – Scandlines Danmark i Scandlines Deutschland/Komisja
   (Sprawa T-891/16)
   (2017/C 063/43)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Scandlines Danmark ApS (Kopenhaga, Dania), Scandlines Deutschland GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciel: L. Sandberg Mørch, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że pozwana naruszyła prawo, gdyż nie podjęła działania zgodnie z art. 265 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w zakresie, w jakim nie zajęła stanowiska w przedmiocie złożonej przez skarżących skargi z dnia 5 czerwca 2014 r. w sprawie pomocy państwa przyznanej na sfinansowanie projektu dotyczącego ustanowienia stałego połączenia przez cieśninę Bełt Fehmarn;

               —

               obciążenie Komisji całością kosztów postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez skarżących w postępowaniu, nawet jeśli w następstwie wniesienia skargi Komisja podejmie działania, które w opinii Trybunału sprawią, że wydanie orzeczenia stanie się bezprzedmiotowe albo jeśli Trybunał odrzuci skargę jako niedopuszczalną.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja nie podjęła działania w rozumieniu art. 265 TFUE w odniesieniu do przyznania pomocy państwa w postaci ewentualnej nadmiernej rekompensaty związanej z opłatami kolejowymi o charakterze niekomercyjnym, które mają zostać pokryte przez duńskiego narodowego przewoźnika kolejowego DSB z tytułu korzystania przez zainteresowaną osobę trzecią ze stałego połączenia (etap budowy).

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja nie podjęła działania w rozumieniu art. 265 TFUE w odniesieniu do przyznania pomocy państwa w postaci nieodpłatnego wykorzystania własności państwa udostępnionej zainteresowanej osobie trzeciej w celu budowy stałego połączenia (etap budowy).

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że Komisja nie podjęła działania w rozumieniu art. 265 TFUE w odniesieniu do przyznania pomocy państwa w postaci gwarancji państwowych na rzecz zainteresowanej osoby trzeciej, chociaż nie była ona dozwolona na mocy decyzji w sprawie planowania (etap planowania).

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że Komisja nie podjęła działania w rozumieniu art. 265 TFUE w odniesieniu do przyznania na rzecz zainteresowanej osoby trzeciej pomocy państwa w postaci zastrzyków kapitału przekraczających kwoty dozwolone na mocy decyzji w sprawie planowania (etap planowania).

               5.

               Zarzut piąty dotyczący tego, że Komisja nie podjęła działania w rozumieniu art. 265 TFUE w odniesieniu do przyznania pomocy państwa w postaci pożyczek państwowych na rzecz zainteresowanych osób trzecich, podczas gdy decyzja w sprawie planowania zezwalała jedynie na przyznanie gwarancji państwowych (etap planowania).

               6.

               Zarzut szósty dotyczący tego, że Komisja nie podjęła działania w rozumieniu art. 265 TFUE w odniesieniu do przyznania na rzecz zainteresowanych osób trzecich pomocy państwa w postaci pożyczek państwowych przekraczających budżet dozwolony na mocy decyzji w sprawie planowania (etap planowania).

               7.

               Zarzut siódmy dotyczący tego, że Komisja nie podjęła działania w rozumieniu art. 265 TFUE w odniesieniu do przyznania na rzecz zainteresowanych osób trzecich pomocy państwa w postaci korzyści podatkowych, które nie były dozwolone na mocy decyzji w sprawie planowania (etap planowania).


title: Sprawa C-459/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (siódma izba) wydanego w dniu 16 września 2009 r. w sprawie T-458/07 Dominio de la Vega, S.L. przeciwko Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) i Ambrosio Velasco, S.A., wniesione w dniu 24 listopada 2009 r. przez Dominio de la Vega, S.L.

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/35

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (siódma izba) wydanego w dniu 16 września 2009 r. w sprawie T-458/07 Dominio de la Vega, S.L. przeciwko Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) i Ambrosio Velasco, S.A., wniesione w dniu 24 listopada 2009 r. przez Dominio de la Vega, S.L.
   (Sprawa C-459/09 P)
   2010/C 24/64
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Dominio de la Vega, S.L. (przedstawiciele: adwokaci E. Caballero Oliver i A. Sanz-Bermell y Martínez)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) i Ambrosio Velasco, S.A.

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku z dnia 16 września 2009 r. w sprawie T458/07 w całości i w konsekwencji:

               —

               ostateczne rozstrzygnięcie sporu przez stwierdzenie braku podobieństwa między spornymi znakami, a w rezultacie stwierdzenie braku prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd i dopuszczenie do rejestracji wspólnotowego znaku towarowego nr 2 789 576„Dominio de la Vega” dla klasy 33 z uwagi na brak zastosowania podstawy odmowy rejestracji określonej w art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94, obecnie rozporządzenie nr 207/2009;

               —

               w razie konieczności i posiłkowo przekazanie sprawy Sądowi Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich celem rozstrzygnięcia zgodnie z wiążącymi wskazówkami Trybunału Sprawiedliwości;

               —

               obciążenie OHIM i interwenienta kosztami postępowania poniesionymi zarówno w związku z postępowaniem w niniejszej instancji, jak i w związku z postępowaniem przed Sądem Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 2 lit. a) ppkt i) i ii) wcześniejszego rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1) i obecnego rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (2). Wcześniejszy znak towarowy, na który powołano się w sprzeciwie, jest wspólnotowym znakiem towarowym. W zaskarżonym orzeczeniu popełniono błąd co do prawa, pomijając wspólnotowych charakter tego znaku. W rezultacie błędnie i niezgodnie z przepisami znajdującego w tym przypadku zastosowanie rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego określono krąg odbiorców właściwy dla oceny występowania w przypadku kolidujących ze sobą znaków prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.

               2)

               Błąd co do prawa popełniony przy ocenie i w związku z niedopuszczeniem przedstawionej dokumentacji, w wyniku czego dokonano błędnej oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd hiszpańskiego konsumenta. Sąd wypaczył dowody wykazujące współistnienie rozpatrywanych znaków w Hiszpanii. Ten błąd co do prawa doprowadził do naruszenia art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94, obecnie rozporządzenia nr 207/2009.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (wersja ujednolicona) (Dz.U. L 78, s. 1)


title: Sprawa C-292/07: Skarga wniesiona w dniu 15 czerwca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/18

         Skarga wniesiona w dniu 15 czerwca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-292/07)
   (2007/C 211/34)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: B. Stromsky oraz D. Kukovec, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii
   Żądania strony skarżącej

               1.

               Stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (1), Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 80 tej dyrektywy;
               Dodatkowo:

                           Stwierdzenie, że nie powiadamiając Komisji o przepisach ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 80 tej dyrektywy;

               2.

               Obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy 2004/18/WE upłynął w dniu 31 stycznia 2006 r.

      (1)  Dz.U. L 134, str. 114.


title: Sprawa C-312/07: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 5 czerwca 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal d'instance de Paris — Francja) — JVC France SAS przeciwko Administration des douanes (Direction Nationale du Renseignement et des Enquêtes douanières) (Wspólna Taryfa Celna — Klasyfikacja taryfowa — Nomenklatura Scalona — Camcordery — Uwagi wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej — Reżim prawny)

text:
               19.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/4

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 5 czerwca 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal d'instance de Paris — Francja) — JVC France SAS przeciwko Administration des douanes (Direction Nationale du Renseignement et des Enquêtes douanières)
   (Sprawa C-312/07) (1)

   (Wspólna Taryfa Celna - Klasyfikacja taryfowa - Nomenklatura Scalona - Camcordery - Uwagi wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej - Reżim prawny)
   (2008/C 183/07)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Tribunal d'instance de Paris
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: JVC France SAS

      Strona pozwana: Administration des douanes (Direction Nationale du Renseignement et des Enquêtes douanières)
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal d'instance de Paris — Wykładnia załącznika I do rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 256, str. 1) w brzmieniu znajdującym zastosowanie do okoliczności faktycznych postępowania przez sądem krajowym — Podpozycje 8525 40 91 (kamery zdolne jedynie do zapisu dźwięku i obrazu zarejestrowanego przez kamerę telewizyjną) oraz 8525 40 99 (pozostałe) — Klasyfikacja camcorderów, które w chwili przywozu nie są zdolne do zapisu sygnału wideofonicznego ze źródła zewnętrznego (DV OUT), lecz których interfejs wideo może zostać następnie zaktywizowany przy użyciu oprogramowania lub przewodu do aktywacji (DV IN&OUT), mimo że producent i sprzedawca nie wskazują na istnienie tej możliwości, ani jej nie popierają — Możliwość dokonania zmiany praktyki wspólnotowej w zakresie klasyfikacji taryfowej poprzez następujące po sobie i mające moc wsteczną zmiany not wyjaśniających Nomenklatury Scalonej a nie poprzez przyjęcie rozporządzenia klasyfikacyjnego znajdującego zastosowanie wyłącznie w przyszłości
   Sentencja

               1)

               Klasyfikacji camcordera do podpozycji 8525 40 99 Nomenklatury Scalonej zawartej w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2261/98 z dnia 26 października 1998 r., rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2204/1999 z dnia 12 października 1999 r., rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2388/2000 z dnia 13 października 2000 r. oraz rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2031/2001 z dnia 6 sierpnia 2001 r., można dokonać wyłącznie, jeżeli funkcja rejestracji obrazów i dźwięków pochodzących ze źródeł innych niż wbudowana kamera i mikrofon jest uruchomiona w momencie odprawy celnej lub jeżeli — nawet w przypadku, gdy zamiarem producenta nie było podkreślanie tej właściwości — funkcja ta może zostać uruchomiona później poprzez prostą zmianę ustawień urządzenia przez użytkownika nieposiadającego specjalnych umiejętności, bez dokonywania materialnej modyfikacji camcordera. W przypadku późniejszego uruchomienia, konieczne jest również, po pierwsze, aby po dokonaniu tego camcorder działał podobnie do camcordera, którego funkcja rejestracji obrazów i dźwięków pochodzących ze źródeł innych niż wbudowana kamera i mikrofon jest uruchomiona w momencie odprawy celnej oraz, po drugie, aby taki camcorder działał w sposób autonomiczny. Występowanie tych przesłanek powinno być możliwe do sprawdzenia w momencie odprawy celnej. Dokonanie oceny, czy przesłanki te zostały spełnione należy do sądu krajowego. Jeżeli przesłanki te nie zostaną spełnione, camcordery te muszą zostać zaklasyfikowane do podpozycji 8525 40 91 tej Nomenklatury Scalonej.

               2)

               Uwagi wyjaśniające do wskazanej Nomenklatury Scalonej dotyczące podpozycji 8525 40 99, opublikowane w dniach 6 lipca 2003 r. i 23 października 2002 r. mają charakter interpretacyjny i nie mają wiążącej mocy prawnej. Są one zgodne z brzmieniem Nomenklatury Scalonej i nie zmieniają jej zakresu. Wynika z tego, że przyjęcie nowego rozporządzenia klasyfikacyjnego nie było konieczne.

      (1)  Dz.U. C 211 z 8.9.2007.


title: Sprawa C-275/12: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 24 października 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Hannover — Niemcy) — Samantha Elrick przeciwko Bezirksregierung Köln (Obywatelstwo Unii — Artykuły 20 TFUE i 21 TFUE — Prawo do swobodnego przemieszczania się i pobytu — Obywatel państwa członkowskiego — Studia odbywane w innym państwie członkowskim — Pomoc na kształcenie — Przesłanki — Czas trwania kształcenia wynoszący co najmniej dwa lata — Uzyskanie dyplomu zawodowego)

text:
               14.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 367/16

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 24 października 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Hannover — Niemcy) — Samantha Elrick przeciwko Bezirksregierung Köln
   (Sprawa C-275/12) (1)

   (Obywatelstwo Unii - Artykuły 20 TFUE i 21 TFUE - Prawo do swobodnego przemieszczania się i pobytu - Obywatel państwa członkowskiego - Studia odbywane w innym państwie członkowskim - Pomoc na kształcenie - Przesłanki - Czas trwania kształcenia wynoszący co najmniej dwa lata - Uzyskanie dyplomu zawodowego)
   2013/C 367/26
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgericht Hannover

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Samantha Elrick

      Strona pozwana: Bezirksregierung Köln

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Verwaltungsgericht Hannover — Wykładnia art. 20 i 21 TFUE — Korzystanie z pomocy na kształcenie („BAföG”) — Uregulowanie państwa członkowskiego przewidujące korzystanie z tej pomocy w odniesieniu do określonego jednorocznego kształcenia odbywanego na terytorium krajowym, lecz wykluczające je w odniesieniu do porównywalnego kształcenia odbywanego w innym państwie członkowskim

      Sentencja

   Artykuły 20 TFUE i 21 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, takiemu jak rozpatrywane w sprawie głównej, które uzależnia przyznanie obywatelce mającej miejsce zamieszkania w tym państwie członkowskim pomocy na kształcenie w odniesieniu do nauki w innym państwie członkowskim od warunku, by kształcenie to prowadziło do uzyskania dyplomu zawodowego równoważnego z dyplomami zawodowymi wydawanymi przez szkołę zawodową położoną w państwie udzielającym świadczeń po ukończeniu co najmniej dwuletniego kursu, podczas gdy zainteresowanej przyznana byłaby pomoc ze względu na jej szczególną sytuację, gdyby postanowiła odbyć w tym ostatnim państwie kształcenie równoważne z kształceniem, które zamierzała odbyć w innym państwie członkowskim, i to o czasie trwania poniżej dwóch lat.

      (1)  Dz.U. C 250 z 18.8.2012.


title: Sprawa F-92/13: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 4 maja 2016 r. – Corman/Komisja

text:
               20.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/47

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 4 maja 2016 r. – Corman/Komisja
   (Sprawa F-92/13) (1)

   (2016/C 222/67)
   Język postępowania: francuski
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 336 z 16.11.2013, s. 32.


title: Sprawa C-321/13: Skarga wniesiona w dniu 11 czerwca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 226/8

         Skarga wniesiona w dniu 11 czerwca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-321/13)
   (2013/C 226/15)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Hottiaux i N. Yerrell, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do transpozycji dyrektywy Komisji 2010/61/UE z dnia 2 września 2010 r. dostosowującej po raz pierwszy do postępu naukowo-technicznego załączniki do dyrektywy 2008/68/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie transportu lądowego towarów niebezpiecznych (1), a w każdym razie nie informując o nich Komisji, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 2 ust. 1 tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin transpozycji dyrektywy Komisji 2010/61/UE z dnia 2 września 2010 r. upłynął w dniu 30 czerwca 2011 r.

      (1)  Dz.U. L 233, s. 27.


title: Sprawa T-247/14: Wyrok Sądu z dnia 4 lutego 2016 r. – Meica/OHIM – Salumificio Fratelli Beretta (STICK MiniMINI Beretta) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego STICK MiniMINI Beretta — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy MINI WINI — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Artykuł 8 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 216/96]

text:
               21.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/32

         Wyrok Sądu z dnia 4 lutego 2016 r. – Meica/OHIM – Salumificio Fratelli Beretta (STICK MiniMINI Beretta)
   (Sprawa T-247/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego STICK MiniMINI Beretta - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy MINI WINI - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Artykuł 8 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 216/96])
   (2016/C 106/35)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Meica Ammerländische Fleischwarenfabrik Fritz Meinen GmbH & Co. KG (Edewecht, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Labesius)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Poch, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Salumificio Fratelli Beretta SpA (Barzanò, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci G. Ghisletti, F. Braga i P. Pozzi)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 14 lutego 2014 r. (sprawa R 1159/2013-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Meica Ammerländische Fleischwarenfabrik Fritz Meinen GmbH & Co. KG a Salumificio Fratelli Beretta SpA.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 14 lutego 2014 r. (sprawa R 1159/2013-4) w zakresie, w jakim odrzucono w niej wnioski Meica Ammerländische Fleischwarenfabrik Fritz Meinen GmbH & Co. KG mające na celu zmianę decyzji Wydziału Sprzeciwów w odniesieniu do usług należących do klasy 43.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Meica Ammerländische Fleischwarenfabrik Fritz Meinen GmbH & Co. KG, Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) i Salumificio Fratelli Beretta SpA pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 235 z 21.7.2014.


title: Sprawa T-594/14: Postanowienie Sądu z dnia 15 września 2015 r. – Makhlouf/Rada

text:
               16.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/59

         Postanowienie Sądu z dnia 15 września 2015 r. – Makhlouf/Rada
   (Sprawa T-594/14) (1)

   (2015/C 381/76)
   Język postępowania: francuski
   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 361 z 13.10.2014.


title: Sprawa T-304/16: Skarga wniesiona w dniu 15 czerwca 2016 r. – bet365 Group/EUIPO – Hansen (BET365)

text:
               16.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/25

         Skarga wniesiona w dniu 15 czerwca 2016 r. – bet365 Group/EUIPO – Hansen (BET365)
   (Sprawa T-304/16)
   (2016/C 296/34)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: bet365 Group Limited (Stoke-on-Trent, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: S. Malynicz, Queen’s Counsel, R. Black i J. Bickle, solicitors)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Robert Hansen (Monachium, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „BET365”

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 marca 2016 r. w sprawie R 3243/2014-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO i Roberta Hansena kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-339/14: Skarga wniesiona w dniu 15 maja 2014 r. – Kurczenko przeciwko Radzie

text:
               4.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 253/36

         Skarga wniesiona w dniu 15 maja 2014 r. – Kurczenko przeciwko Radzie
   (Sprawa T-339/14)
   2014/C 253/51
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Serhij Witalijowycz Kurczenko (Czuhujiw, Ukraina) (przedstawiciele: B. Kennelly i J. Pobjoy, barristers, M. Drury i A. Swan, solicitors)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2014/119/WPZiB z dnia 5 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. L 66, s. 26) i rozporządzenia Rady (UE) nr 208/2014 z dnia 5 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. L 66, s. 1) w zakresie, w jakim stosują się one do strony skarżącej; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Rada nie zidentyfikowała właściwej podstawy prawnej. Artykuł 29 TUE nie był właściwą podstawą prawną dla decyzji, gdyż w zastrzeżeniach wysuniętych wobec skarżącego nie został on określony jako osoba, która działała na szkodę państwa prawnego i praw człowieka na Ukrainie (w rozumieniu art. 21 ust. 2 i art. 23 TUE). Ponieważ decyzja była nieważna, Rada nie mogła oprzeć się na art. 215 ust. 2 TUFE w celu uchwalenia rozporządzenia. W chwili nałożenia środków ograniczających przed żadnym sądem nie wysuwano wobec skarżącego jakiegokolwiek oskarżenia lub roszczenia, według których jego działalność groziła działaniem na szkodę państwa prawnego lub praw człowieka na Ukrainie.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że Rada nie spełniła kryteriów dotyczących umieszczenia w wykazie, mianowicie w odniesieniu do tego, że osoba została „wskazana jako odpowiedzialna” za defraudację ukraińskich funduszy państwowych oraz za naruszenia praw człowieka na Ukrainie lub jest powiązana z kimkolwiek, kto został wskazany w tym charakterze. Jedynym wymienionym powodem umieszczenia skarżącego w wykazie było to, że twierdzono, iż wszczęto wobec niego na Ukrainie postępowanie karne, aby przeprowadzić „dochodzenie” w sprawie przestępstw powiązanych ze sprzeniewierzeniem ukraińskich środków publicznych i ich nielegalnym przesyłaniem poza Ukrainę. Nie wysuwa się zatem nawet twierdzenia (jeśli zastosować rozumowanie Sądu w wyroku w sprawie T-256/11 Ezz), że skarżący był osobą odpowiedzialną za defraudację ukraińskich funduszy państwowych lub za naruszenia praw człowieka na Ukrainie lub był powiązany z osobą właściwie wskazaną jako taka.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że Rada naruszyła przysługujące skarżącemu prawo do obrony i prawo do skutecznej ochrony sądowej. Skarżący na żadnym etapie nie uzyskał szczegółowych informacji w odniesieniu do „dochodzenia”, które jakoby uzasadnia umieszczenie go w wykazie, a tym mniej „poważnych i wiarygodnych” lub „konkretnych” dowodów w tym względzie. Pomimo żądań Rada nie przedstawiła takich informacji.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że Rada nie przedstawiła skarżącemu wystarczających powodów umieszczenia go w wykazie. Powody, które zostały podane, były niewystarczająco szczegółowe i ścisłe. Nie przedstawiono żadnych szczegółów co do czynów skarżącego, ze względu na które był jakoby uwikłany w „przestępstwa”, lub jak takie zarzucane uwikłanie w „przestępstwa” jest w jakikolwiek sposób powiązane z „sprzeniewierzeniem ukraińskich środków publicznych” i „ich nielegalnym przesyłaniem poza Ukrainę”. Nie przedstawiono żadnych szczegółów co do „dochodzenia”, podmiotu, które jakoby je prowadzi, jego charakteru lub daty, w której miałoby się rozpocząć.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący tego, że Rada poważnie naruszyła przysługujące skarżącemu prawa podstawowe do własności i dobrego imienia. Środki ograniczające nie były „przewidziane ustawą”; zostały nałożone bez właściwych gwarancji umożliwiających skarżącemu skuteczne przedstawienie Radzie swoich argumentów; nie są one ograniczone do żadnej konkretnej własności, o której twierdzi się, że przedstawia zdefraudowane fundusze państwowe, ani nawet ograniczone do wysokości funduszy, które jakoby zostały zdefraudowane.

               6.

               Zarzut szósty dotyczący tego, że Rada oparła się na niedokładnych ustaleniach faktycznych. Wbrew jedynemu powodowi umieszczenia go w wykazie brak jest dostępnych informacji lub dowodów, że na Ukrainie prowadzone jest wobec skarżącego „dochodzenie” w rodzaju określonym w decyzji i rozporządzeniu.

               7.

               Zarzut siódmy dotyczący tego, że Rada nie upewniła się co do znaczenia i ważności dowodów leżących u podstaw umieszczenia skarżącego w wykazie: Rada nie sprawdziła, czy osoba obecnie pełniąca obowiązki prokuratora generalnego jest na podstawie konstytucji Ukrainy uprawniona do wszczęcia dochodzenia wobec skarżącego, i nie uwzględniła tego, że w rzeczywistości nie prowadzi się wobec skarżącego podnoszonego „dochodzenia”.


title: Sprawa C-652/15: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 29 marca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Darmstadt – Niemcy) – Furkan Tekdemir, reprezentowany ustawowo przez Deryę Tekdemir i Nedima Tekdemira/Kreis Bergstraße. (Odesłanie prejudycjalne — Układ stowarzyszeniowy między Unią Europejską a Turcją — Decyzja nr 1/80 — Artykuł 13 — Klauzula standstill — Prawo pobytu członków rodziny tureckiego pracownika należącego do legalnego rynku pracy państwa członkowskiego — Ewentualne istnienie nadrzędnego względu interesu ogólnego uzasadniającego nowe ograniczenia — Skuteczne zarządzanie przepływami migracyjnymi — Zobowiązanie obywateli państw trzecich w wieku poniżej 16 lat do posiadania zezwolenia na pobyt — Proporcjonalność)

text:
               22.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/3

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 29 marca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Darmstadt – Niemcy) – Furkan Tekdemir, reprezentowany ustawowo przez Deryę Tekdemir i Nedima Tekdemira/Kreis Bergstraße.
   (Sprawa C-652/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Układ stowarzyszeniowy między Unią Europejską a Turcją - Decyzja nr 1/80 - Artykuł 13 - Klauzula standstill - Prawo pobytu członków rodziny tureckiego pracownika należącego do legalnego rynku pracy państwa członkowskiego - Ewentualne istnienie nadrzędnego względu interesu ogólnego uzasadniającego nowe ograniczenia - Skuteczne zarządzanie przepływami migracyjnymi - Zobowiązanie obywateli państw trzecich w wieku poniżej 16 lat do posiadania zezwolenia na pobyt - Proporcjonalność))
   (2017/C 161/03)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgericht Darmstadt

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Furkan Tekdemir, reprezentowany ustawowo przez Deryę Tekdemir i Nedima Tekdemira

      Strona pozwana: Kreis Bergstraße

      Sentencja

   Wykładni art. 13 decyzji Rady Stowarzyszenia nr 1/80 z dnia 19 września 1980 r. w sprawie rozwoju stowarzyszenia, załączonej do Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją, podpisanego w dniu 12 września 1963 r. w Ankarze przez Republikę Turcji z jednej strony i przez państwa członkowskie EWG oraz Wspólnotę z drugiej strony, zawartego, zatwierdzonego i ratyfikowanego w imieniu tej ostatniej decyzją Rady 64/732/EWG z dnia 23 grudnia 1963 r., należy dokonywać w ten sposób, że cel polegający na skutecznym zarządzaniu przepływami migracyjnymi może stanowić nadrzędny wzgląd interesu ogólnego pozwalający uzasadnić środek krajowy wprowadzony po wejściu w życie tej decyzji w danym państwie członkowskim, który to środek nakłada na obywateli państw trzecich w wieku poniżej 16 lat obowiązek posiadania zezwolenia na pobyt do celów wjazdu do tego państwa członkowskiego i pobytu w tym państwie.
   Środek taki nie jest jednak proporcjonalny w świetle zamierzonego celu, jeżeli szczegółowe zasady jego wykonania w odniesieniu do dzieci będących obywatelami państwa trzeciego urodzonych w danym państwie członkowskim, których jedno z rodziców jest pracownikiem tureckim zamieszkałym legalnie w tym państwie członkowskim, takich jak skarżący w sprawie w postępowaniu głównym, wykraczają poza to, co jest konieczne dla osiągnięcia tego celu.

      (1)  Dz.U. C 118 z 4.4.2016.


title: Sprawa T-52/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 22 listopada 2007 r. w sprawie F-110/06 Carpi Badía przeciwko Komisji, wniesione w dniu 5 lutego 2008 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/38

         Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 22 listopada 2007 r. w sprawie F-110/06 Carpi Badía przeciwko Komisji, wniesione w dniu 5 lutego 2008 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-52/08 P)
   (2008/C 92/76)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Berscheid i K. Herrmann, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: José María Carpi Badía (Luksemburg, Wielkie Księstwo Luksemburga)
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 22 listopada 2007 r. w sprawie F-110/06 Carpi Badía przeciwko Komisji i przekazanie sprawy do Sądu do spraw Służby Publicznej do ponownego rozpoznania,

               —

               obciążenie drugiej strony kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszym odwołaniu Komisja wnosi o uchylenie wyroku z dnia 22 listopada 2007 r. wydanego w sprawie F-110/06 Carpi Badía przeciwko Komisji, w którym Sąd do spraw Służby Publicznej (Sąd) stwierdził nieważność jej decyzji przyznającej skarżącemu liczbę punktów pierwszeństwa niewystarczającą do awansowania w postępowaniu w sprawie awansu za 2005 r. i jej decyzji ustalającej listę urzędników awansowanych w tym postępowaniu w zakresie, w jakim nie zawiera ona jego nazwiska.
   Na poparcie swego odwołania Komisja podnosi trzy zarzuty odwoławcze identyczne jak zarzuty podniesione w sprawie T-51/08 P Komisja przeciwko Dittertowi.


title: Sprawa C-197/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van koophandel Hasselt (Belgia) w dniu  3 maja 2006 r.  — Confederatie van immobiliën-boroepen van België VZW i Beroepsinstituut van Vastgoedmakelaars przeciwko Willem van Leuken

text:
               15.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van koophandel Hasselt (Belgia) w dniu 3 maja 2006 r. — Confederatie van immobiliën-boroepen van België VZW i Beroepsinstituut van Vastgoedmakelaars przeciwko Willem van Leuken
   (Sprawa C-197/06)
   (2006/C 165/26)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Rechtbank van koophandel
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Confederatie van immobiliën-boroepen van België VZW i Beroepsinstituut van Vastgoedmakelaars

      Strona pozwana: Willem van Leuken
   Pytania prejudycjalne

               a)

               Czy art. 3 i 4 dyrektywy 89/48/EWG (1) należy poddać wykładni, zgodnie z którą pośrednik w obrocie nieruchomościami, mający siedzibę w Niderlandach i dokonujący w Belgii czynności pośrednictwa w obrocie nieruchomościami, nie musi spełniać wymogów ustanowionych przez belgijskiego ustawodawcę w ramach transpozycji wspomnianej dyrektywy (art. 2 królewskiego rozporządzenia z dnia 6 września 1993 r., art. 3 ustawy ramowej z dnia 1 marca 1976 r.) jeżeli zawarł umowę współpracy z pośrednikiem w obrocie nieruchomościami mającym siedzibę w Belgii i wpisanym w Belgii na listę licencjonowanych pośredników w obrocie nieruchomościami prowadzoną przez Beroepinstituut van Vastgoedmakelaars (Instytut zawodowy pośredników nieruchomości, BIV) i zorganizował swoją działalność w ten sposób, że (i) w doniesieniu do transakcji związanych z Belgią konsument może zawsze zwrócić się do pośrednika w obrocie nieruchomościami wpisanego na listę licencjonowanych pośredników nieruchomości w Belgii i (ii) w materiałach reklamowych współpraca ta została podana do wiadomości w szczególności poprzez wskazanie na udział tego pośrednika nieruchomości wpisanego w Belgii na listę licencjonowanych pośredników w obrocie nieruchomościami w transakcjach podlegających prawu belgijskiemu?
               Czy też
               Art. 3 i 4 dyrektywy 89/48/EWG należy poddać wykładni, zgodnie z którą pośrednik w obrocie nieruchomościami, mający siedzibę w Niderlandach i dokonujący w Belgii pośrednictwa w obrocie nieruchomościami musi bezwzględnie spełniać wymogi ustanowione przez ustawodawcę belgijskiego w ramach transpozycji wspomnianej dyrektywy (art. 2 królewskiego rozporządzenia z dnia 6 września 1993 r., art. 3 ustawy ramowej z dnia 1 marca 1976 r.), bez względu na istnienie umowy współpracy zawartej z pośrednikiem nieruchomości wpisanym w Belgii na listę licencjonowanych pośredników nieruchomości, który uczestniczy w transakcjach podlegających prawu belgijskiemu?

               b)

               Jeżeli Trybunał byłby zdania, że art. 3 i 4 dyrektywy 89/48/EWG należy poddawać wykładni zgodnie z którą pośrednik w obrocie nieruchomościami, mający siedzibę w Niderlandach i dokonujący w Belgii pośrednictwa w obrocie nieruchomości musi bezwzględnie spełniać wymogi ustanowione przez ustawodawcę belgijskiego w ramach transpozycji wspomnianej dyrektywy (art. 2 królewskiego rozporządzenia z dnia 6 września 1993 r., art. 3 ustawy ramowej z dnia 1 marca 1976 r.), bez względu na istnienie umowy współpracy zawartej z pośrednikiem nieruchomości wpisanym w Belgii na listę licencjonowanych pośredników nieruchomości, który uczestniczy w transakcjach podlegających prawu belgijskiemu, to czy nie wynika z tego, że dyrektywa ta, jak również przepisy krajowe dokonujące jej transpozycji, są niezgodne z art. 49 Traktatu WE, regulującym podstawową swobodę przepływu usług, ponieważ w wyniku takiej wykładni dyrektywa ta, jak również przepisy krajowe dokonujące jej transpozycji, osłaniają rynek pośrednictwa nieruchomości położonych w Belgii w zarzucalny, sztuczny i nieuzasadniony sposób przed współpracą pomiędzy pośrednikami w obrocie nieruchomościami mającymi siedziby w różnych państwach członkowskich (w Belgii i Niderlandach), spośród których przynajmniej jeden (belgijski pośrednik w obrocie nieruchomościami) spełnia wymogi ustanowione przez dyrektywę i przepisy krajowe, tak że wymóg, aby również niderlandzki pośrednik w obrocie nieruchomościami spełniał te wymogi (ustanowione przez dyrektywę i przepisy krajowe) jest równoznaczny z pośrednią dyskryminacją ze względu na przynależność państwową i stanowi co najmniej zabronione ograniczenie nie mające charakteru dyskryminującego?

      (1)  Dyrektywa Rady 89/48/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie ogólnego systemu uznawania dyplomów ukończenia studiów wyższych, przyznawanych po ukończeniu kształcenia i szkolenia zawodowego, trwających co najmniej trzy lata (Dz.U. 1989, L 19, str. 16)


title: Sprawa C-396/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 21 maja 2015 r. w sprawie T-145/14 adidas/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 21 lipca 2015 r. przez Shoe Branding Europe BVBA

text:
               4.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/2

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 21 maja 2015 r. w sprawie T-145/14 adidas/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 21 lipca 2015 r. przez Shoe Branding Europe BVBA
   (Sprawa C-396/15 P)
   (2016/C 118/02)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Shoe Branding Europe BVBA (przedstawiciel: J. Løje, adwokat)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Postanowieniem z dnia 17 lutego 2016 r. Trybunał (szósta izba) orzekł, że odwołanie jest niedopuszczalne.


title: Sprawa T-161/16: Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2016 r. – Puma/EUIPO – CMS (CMS Italy)

text:
               20.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/23

         Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2016 r. – Puma/EUIPO – CMS (CMS Italy)
   (Sprawa T-161/16)
   (2016/C 222/29)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Puma SE (Herzogenaurach, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat P. González-Bueno Catalán de Ocón)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Costruzione Macchine Speciali Srl (CMS) (Alonte, Włochy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Costruzione Macchine Speciali Srl (CMS)

      Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską graficznego znaku towarowego zawierającego elementy słowne „CMS ITALY” – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 1 150 538

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 stycznia 2016 r. w sprawie R 229/2015-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji ze względu na brak zastosowania art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               obciążenie EUIPO i Costruzione Macchine Speciali Srl (CMS) kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 5 oraz art. 76 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie zasady 19 ust. 2 rozporządzenia nr 2868/95;

               —

               Naruszenie zasad pewności prawa i dobrej administracji.


title: Sprawa T-723/16: Skarga wniesiona w dniu 12 października 2016 r. – Mapei/EUIPO – Steenfabrieken Vandersanden (RE-CONzerø)

text:
               12.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/32

         Skarga wniesiona w dniu 12 października 2016 r. – Mapei/EUIPO – Steenfabrieken Vandersanden (RE-CONzerø)
   (Sprawa T-723/16)
   (2016/C 462/41)
   Język skargi: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Mapei SpA (Mediolan, Włochy) (przedstawiciel: adwokat F. Caricato)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Steenfabrieken Vandersanden NV (Bilzen, Belgia)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „RE-CONzerø” – zgłoszenie nr 13 031 661

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 lipca 2016 r. w sprawie R 2374/2015-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji a w konsekwencji zarejestrowanie znaku towarowego nr 13 031 661 w odniesieniu do wszystkich żądanych w zgłoszeniu towarów, z zastrzeżeniem już zarejestrowanych lub pomocniczo, przekazanie sprawy do EUIPO celem zmiany decyzji i wyrażenia zgody na rejestrację znaku towarowego, zgodnie z orzeczeniem Sądu;

               —

               obciążenie strony przeciwnej kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-42/15: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 9 listopada 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okresný súd Dunajská Streda – Słowacja) – Home Credit Slovakia a.s./Klára Bíróová [Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 2008/48/WE — Ochrona konsumentów — Kredyt konsumencki — Artykuł 1, art. 3 lit. m), art. 10 ust. 1 i 2, art. 22 ust. 1 i art. 23 — Wykładnia wyrażeń „w formie papierowej” i „na innym trwałym nośniku” — Umowa odnosząca się do innego dokumentu — Wymóg zachowania „formy pisemnej” zgodnie z prawem krajowym — Wskazanie wymaganych informacji w drodze odesłania do obiektywnych parametrów — Elementy, jakie należy wskazać w umowie o kredyt na czas określony — Skutki braku wymaganych informacji — Proporcjonalność]

text:
               9.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/11

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 9 listopada 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okresný súd Dunajská Streda – Słowacja) – Home Credit Slovakia a.s./Klára Bíróová
   (Sprawa C-42/15) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2008/48/WE - Ochrona konsumentów - Kredyt konsumencki - Artykuł 1, art. 3 lit. m), art. 10 ust. 1 i 2, art. 22 ust. 1 i art. 23 - Wykładnia wyrażeń „w formie papierowej” i „na innym trwałym nośniku” - Umowa odnosząca się do innego dokumentu - Wymóg zachowania „formy pisemnej” zgodnie z prawem krajowym - Wskazanie wymaganych informacji w drodze odesłania do obiektywnych parametrów - Elementy, jakie należy wskazać w umowie o kredyt na czas określony - Skutki braku wymaganych informacji - Proporcjonalność])
   (2017/C 006/12)
   Język postępowania: słowacki

      Sąd odsyłający

   Okresný súd Dunajská Streda

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Home Credit Slovakia a.s.

      Strona pozwana: Klára Bíróová

      Sentencja

               1)

               Artykuł 10 ust. 1 i 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG w związku z art. 3 lit. m) tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że:

                           —

                           umowa o kredyt niekoniecznie musi zostać sporządzona w jednym dokumencie, ale wszystkie elementy określone w art. 10 ust. 2 wspomnianej dyrektywy powinny zostać sporządzone w formie papierowej lub na innym trwałym nośniku;

                           —

                           nie stoi on na przeszkodzie temu, aby państwo członkowskie ustanowiło w uregulowaniu krajowym z jednej strony, że umowa o kredyt objęta zakresem stosowania dyrektywy 2008/48 i sporządzona w formie papierowej powinna być podpisana przez strony, oraz z drugiej strony, że ten wymóg złożenia podpisu ma zastosowanie do wszystkich elementów tej umowy określonych w art. 10 ust. 2 tej dyrektywy.

               2)

               Artykuł 10 ust. 2 lit. h) dyrektywy 2008/48 należy interpretować w ten sposób, że nie jest konieczne, by umowa o kredyt zawierała wskazanie poszczególnych terminów płatności, jakiej ma dokonać konsument, poprzez wskazanie konkretnej daty, o ile warunki tej umowy pozwalają owemu konsumentowi na ustalenie bez trudności i z pewnością dat tych płatności.

               3)

               Artykuł 10 ust. 2 lit. h) oraz i) dyrektywy 2008/48 należy interpretować w ten sposób, że umowa o kredyt na czas określony przewidująca spłatę kapitału w ramach następujących po sobie płatności nie musi określać w formie tabeli spłat, jaka część każdej płatności będzie przeznaczona na spłatę tego kapitału. Przepisy te w związku z art. 22 ust. 1 owej dyrektywy sprzeciwiają się temu, by państwo członkowskie wprowadziło taki obowiązek w uregulowaniu krajowym.

               4)

               Artykuł 23 dyrektywy 2008/48 należy interpretować w ten sposób, iż nie stoi on na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie przewidziało w uregulowaniu krajowym, że w wypadku gdy umowa o kredyt nie zawiera wszystkich elementów wymaganych w art. 10 ust. 2 tej dyrektywy, umowę tę uważa się za nieoprocentowaną i bezpłatną, o ile chodzi o element, którego brak może podważyć możliwość dokonania przez konsumenta oceny zakresu ciążącego na nim zobowiązania.

      (1)  Dz.U. C 155 z 11.5.2015


title: Sprawa T-10/15 P: Postanowienie Sądu z dnia 21 września 2015 r. – De Nicola/EBI (Odwołanie — Służba publiczna — Personel EBI — Mobbing — Dochodzenie — Sprawozdanie komisji dochodzeniowej — Błędna definicja mobbingu — Decyzja prezesa EBI o nienadawaniu dalszego biegu postępowaniu w sprawie skargi)

text:
               16.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/40

         Postanowienie Sądu z dnia 21 września 2015 r. – De Nicola/EBI
   (Sprawa T-10/15 P) (1)

   ((Odwołanie - Służba publiczna - Personel EBI - Mobbing - Dochodzenie - Sprawozdanie komisji dochodzeniowej - Błędna definicja mobbingu - Decyzja prezesa EBI o nienadawaniu dalszego biegu postępowaniu w sprawie skargi))
   (2015/C 381/48)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Carlo De Nicola (Strassen, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat L. Isola)

      Druga strona postępowania: Europejski Bank Inwestycyjny (EBI) (przedstawiciele: G. Nuvoli i E. Raimond, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Dal Ferra)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sadu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 11 listopada 2014 r., De Nicola/EBI (F-55/11, Zb.Orz.SP, EU:F:2014:243).

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Carlo De Nicola pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Europejski Bank Inwestycyjny (EBI)w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U. C 73 z 2.3.2015.


title: Sprawa C-135/05: Skarga wniesiona w dniu 23 marca 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej.

text:
               28.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 132/15

         Skarga wniesiona w dniu 23 marca 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej.
   (Sprawa C-135/05)
   (2005/C 132/29)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 23 marca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez D. Recchię i M. Konstantinidisa, członków Służby Prawnej Komisji, przeciwko Republice Włoskiej.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że nie przyjmując wszelkich niezbędnych środków, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy przepisów art. 4, art. 8 i art. 9 dyrektywy Rady 75/442/EWG (1) w sprawie odpadów, zmienionej dyrektywą 91/156/EWG (2), przepisu art. 2 ust. 1 dyrektywy Rady 91/689/EWG (3) w sprawie odpadów niebezpiecznych i przepisu art. 14 lit. a), b) i c) dyrektywy Rady 1999/31/WE (4) w sprawie składowania odpadów;

               2)

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na podstawie licznych dokumentów Komisja powzięła informację, że na terytorium włoskim znajduje się znaczna ilości nielegalnych składowisk odpadów, w niektórych przypadkach zawierających odpady niebezpieczne, prowadzonych bez kontroli władz publicznych.
   Komisja twierdzi, że dopóki Republika Włoska toleruje istnienie takich składowisk, uchybia ona zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy przepisów art. 4, art. 8 i art. 9 dyrektywy Rady 75/442/EWG w sprawie odpadów, zmienionej dyrektywą 91/156/EWG oraz przepisu art. 2 ust. 1 dyrektywy Rady 91/689/EWG w sprawie odpadów niebezpiecznych.
   Co się tyczy składowisk istniejących w dniu 16 lipca 2001 r. i objętych zezwoleniem bądź działających już w tym dniu, brak informacji w zakresie planów zagospodarowania składowisk, które podmioty zarządzające tymi składowiskami powinny były przedstawić do dnia 16 lipca 2002 r. prowadzi Komisję do uznania, że takie plany zagospodarowania nie istnieją, a odnośne środki w zakresie zezwoleń bądź ewentualnego zamknięcia składowisk nie spełniają wymogów określonych w dyrektywie.
   Komisja stwierdza ponadto, że Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy przepisu art. 14 lit. a), b) i c) dyrektywy Rady 1999/31/WE w sprawie składowania odpadów.

      (1)  Dz.U. L 194 z 25.7.1975, str. 39

      (2)  Dz.U. L 78 z 26.3.1991, str. 32

      (3)  Dz.U. L 377 z 31.12.1991, str. 20

      (4)  Dz.U. L 182 z 16.7.1999, str. 1.


title: Sprawa C-173/07: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 10 lipca 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Frankfurt am Main — Niemcy) — Emirates Airlines Direktion für Deutschland przeciwko Dietherowi Schenkelowi (Transport lotniczy — Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 — Odszkodowanie dla pasażerów za odwołanie lotu — Zakres stosowania — Artykuł 3 ust. 1 lit. a) — Pojęcie lot )

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/14

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 10 lipca 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Frankfurt am Main — Niemcy) — Emirates Airlines Direktion für Deutschland przeciwko Dietherowi Schenkelowi
   (Sprawa C-173/07) (1)

   (Transport lotniczy - Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 - Odszkodowanie dla pasażerów za odwołanie lotu - Zakres stosowania - Artykuł 3 ust. 1 lit. a) - Pojęcie „lot’)
   (2008/C 223/21)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Oberlandesgericht Frankfurt am Main
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Emirates Airlines Direktion für Deutschland

      Strona pozwana: Diether Schenkel
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Oberlandesgericht Frankfurt am Main — Wykładnia art. 3 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. L 46, s. 1) — Pojęcie „lot” — Bilet na lot z państwa członkowskiego do państwa trzeciego i z powrotem — Odwołanie lotu powrotnego
   Sentencja
   Artykuł 3 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 należy interpretować w ten sposób, że nie znajduje on zastosowania do podróży do miejsca przeznaczenia i z powrotem, w ramach której pasażerowie, których pierwszym miejscem odlotu było lotnisko znajdujące się na terytorium państwa członkowskiego, do którego mają zastosowanie postanowienia traktatu, wracają na to lotnisko w ramach lotu z lotniska znajdującego się w państwie trzecim. Okoliczność, że lot do miejsca przeznaczenia i lot powrotny stanowią przedmiot jednej rezerwacji, pozostaje bez znaczenia dla wykładni tego przepisu.

      (1)  Dz.U. C 155 z 7.7.2007.


title: Sprawa C-288/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Łotwa) w dniu 23 maja 2016 r. – IK „L.Č.”/Valsts ieņēmumu dienests

text:
               18.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/35

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Łotwa) w dniu 23 maja 2016 r. – IK „L.Č.”/Valsts ieņēmumu dienests
   (Sprawa C-288/16)
   (2016/C 260/42)
   Język postępowania: łotewski

      Sąd odsyłający

   Augstākā tiesa

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: IK „L.Č.”

      Strona pozwana: Valsts ieņēmumu dienests

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 146 ust. 1 lit. e) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) należy interpretować w ten sposób, że zwolnienie z podatku ma zastosowanie jedynie wówczas, gdy istnieje bezpośredni stosunek prawny lub wzajemny stosunek umowny pomiędzy usługodawcą a odbiorcą lub nadawcą towarów?

               2)

               Jakie kryteria musi spełniać bezpośredni związek, o którym mowa we wskazanym przepisie, by można było uznać, że usługa związana z przywozem lub wywozem towarów jest zwolniona z podatku?

      (1)  Dz.U. L 347, s. 1.


title: Sprawa C-619/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 16 września 2013 r. w sprawie T-376/10 Mamoli Robinetteria SpA przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 28 listopada 2013 r. przez Mamoli Robinetteria

text:
               15.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/20

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 16 września 2013 r. w sprawie T-376/10 Mamoli Robinetteria SpA przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 28 listopada 2013 r. przez Mamoli Robinetteria
   (Sprawa C-619/13 P)
   2014/C 45/36
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Mamoli Robinetteria SpA (przedstawiciele: adwokaci F. Capelli i M. Valcada)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               uwzględnienie niniejszego odwołania oraz, poprzez zmianę wydanego w dniu 16 września 2013 r. wyroku Sądu w sprawie T-376/10 Mamoli SpA przeciwko Komisji Europejskiej:

                           —

                           stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji Komisji C(2010) 4185 wersja ostateczna z dnia 23 czerwca 2010 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 TFUE oraz art. 53 porozumienia EOG, notyfikowanej w sprawie COMP/39.092 — Instalacje sanitarne, w zakresie, w jakim w rzeczonej decyzji uznano, że Mamoli Robinetteria SpA naruszyła art. 101 TFUE, a w konsekwencji stwierdzenie nieważności art. 2 tej decyzji w zakresie, w jakim na spółkę Mamoli Robinetteria SpA nałożono w nim grzywnę odpowiadającą 10 % łącznego obrotu uzyskanego w 2009 r., zmniejszoną następnie do kwoty 1 041 531 EUR ze względu na szczególną sytuację spółki Mamoli;

               —

               w odniesieniu do istoty sprawy, posiłkowo:

                           —

                           stwierdzenie nieważności art. 2 decyzji Komisji C(2010) 4185 wersja ostateczna z dnia 23 czerwca 2010 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 TFUE oraz art. 53 porozumienia EOG, notyfikowanej w sprawie COMP/39.092 — Instalacje sanitarne, a jednocześnie ponowne obliczenie grzywny i jej zmianę do kwoty stanowiącej 0,3 % obrotu spółki Mamoli Robinetteria uzyskanego w 2003 r. lub, w każdym razie, do kwoty niższej od nałożonej sankcji, według uznania Trybunału.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu odwołania wnosząca odwołanie podnosi siedem zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy. Naruszenie zasad proceduralnych dotyczących formułowania zarzutów skargi.
               Wnosząca odwołanie utrzymuje, ze Sąd popełnił istotny błąd, myląc zarzuty skargi z argumentami podniesionymi na poparcie samych zarzutów skargi. Błąd ten poskutkował niedopuszczalnością części zarzutów podniesionych przez stronę skarżącą.

               2)

               Zarzut drugi. Naruszenie prawa do obrony.
               Wnosząca odwołanie podnosi, że przed wydaniem decyzji pozostałe strony postępowania mogły przedstawić argumenty obrony dotyczące okoliczności, o których Mamoli nie została powiadomiona. Sąd nie ocenił tego zagadnienia w należyty sposób.

               3)

               Zarzut trzeci. Naruszenie zasady legalności i przepisów art. 101–105 TFUE w związku z art. 23 rozporządzenia nr 1/2003 (1).
               Źródłem i podstawą całego postępowania były komunikaty Komisji, która ustanowiła tzw. program wynagradzania przedsiębiorstw za współpracę. Wnosząca odwołanie stoi na stanowisku, że w braku aktu wydanego przez prawodawcę europejskiego Komisja nie dysponuje żadnymi kompetencjami do zwalniania przedsiębiorstw z grzywien lub ich obniżania, ani do oparcia na dotyczącym tej kwestii komunikacie postępowania w sprawie karteli, prowadzącego do wymierzenia dotkliwych sankcji. Sąd nie udzielił adekwatnych odpowiedzi na sformułowane przez stronę skarżącą zastrzeżenia, rezygnując z przeprowadzenia pogłębionej analizy różnych podniesionych zagadnień prawnych.

               4)

               Zarzut czwarty. Naruszenie art. 101 TFUE i art. 2 rozporządzenia nr 1/2003.
               Wnosząca odwołanie podnosi, że w toku dochodzenia Komisja popełniła istotne błędy. Twierdzi ona, że instytucja ta nie uwzględniła specyfiki włoskiego rynku (np.: jego struktury i charakterystyki, a także roli hurtowników) i sprowadziła panującą na tym rynku sytuację do sytuacji istniejącej na rynku niemieckim. Błąd ten czyni bezzasadnymi wyciągnięte przez Komisję wnioski dotyczące istnienia na włoskim rynku porozumienia w przedmiocie ustalania cen. Ponadto, ze względu na zasygnalizowane błędy, Komisja nie wywiązała się ze spoczywającego na niej ciężaru dowodu. Pod uwagę nie została wcale wzięta rola, jaką na włoskim rynku odgrywa Ideal Standard. Sąd całkowicie zignorował zastrzeżenia i argumenty podniesione przez stronę skarżącą.

               5)

               Zarzut piąty. Naruszenie zasad proporcjonalności, równego traktowania i personalizacji kary przy nakładaniu na spółkę Mamoli grzywny i przy ustalaniu jej kwoty.
               Nakładając na wnoszącą odwołanie maksymalną karę Komisja naruszyła wskazane wyżej zasady. Prawdziwe postepowanie wnoszącej odwołanie nie zostało prawidłowo ocenione przez Komisję, która ustaliła kwotę grzywny, bez uwzględnienia zachowania spółki Mamoli i jej faktycznego zaangażowania w zarzucane naruszenie. Komisja popełniła także błąd, nie uznając żadnej okoliczności łagodzącej po stronie spółki Mamoli. Pomimo uwzględnienia niektórych zastrzeżeń spółki Mamoli dotyczących błędów popełnionych przez Komisję przy ustalaniu grzywny, Sąd nie zasądził jej obniżenia.

               6)

               Zarzut szósty. Naruszenie art. 23 rozporządzenia nr 1/2003 w związku z pkt 35 wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia 1/2003 (Dz.U. 2006, C 210, s. 2).
               Wnosząca odwołanie utrzymuje, że nawet jeśli Komisja zrozumiała, że spółka Mamoli znajduje się w naprawdę trudnej sytuacji ekonomicznej, ograniczającej zdolność płatniczą przedsiębiorstwa, to i tak wydała decyzję niewłaściwą z punktu widzenia realizacji celu wyznaczonego w preambule. Sąd nie ocenił argumentów przedstawionych w tym względzie przez spółkę Mamoli.

               7)

               Zarzut siódmy. Naruszenie reguł proceduralnych.
               Wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd postąpił wbrew prawu, oddalając przedstawione przez nią wnioski dowodowe.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. L 1, s. 1).


               4.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/2

         Wyznaczenie sędziego zastępującego prezesa przy rozpatrywaniu wniosków o zastosowanie środków tymczasowych
   2009/C 153/02
   W dniu 16 czerwca 2009 r., zgodnie z art. 106 regulaminu, Sąd Pierwszej Instancji postanowił, że w okresie od dnia 1 lipca 2009 r. do dnia 30 czerwca 2010 r. sędzia S. Papasavvas zastępować będzie prezesa Sądu przy rozpatrywaniu wniosków o zastosowanie środków tymczasowych w razie nieobecności prezesa lub niemożności uczestniczenia przez niego w obradach.


title: Sprawa C-550/07 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) wydanego w dniu 17 września 2007 r. w sprawie T-253/03 Akzo Nobel Chemicals Ltd i Akcros Chemicals Ltd przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 8 grudnia 2007 r.

text:
               9.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/19

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) wydanego w dniu 17 września 2007 r. w sprawie T-253/03 Akzo Nobel Chemicals Ltd i Akcros Chemicals Ltd przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 8 grudnia 2007 r.
   (Sprawa C-550/07 P)
   (2008/C 37/28)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Akzo Nobel Chemicals Ltd i Akcros Chemicals Ltd (przedstawiciele: adwokaci C. Swaak, M. Mollica i M. van der Woude)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich, Council of the Bars and Law Societies of the European Union, Algemene Raad van de Nederlandse Orde van Advocaten, Association européenne des juristes d'entreprise (AEJE), American Corporate Counsel Association (ACCA) — European Chapter, International Bar Association
   Żądania wnoszących odwołanie
   Wnoszący odwołanie wnoszą do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 września 2007 r. w sprawie T-253/03 w zakresie, w jakim oddalił on żądanie dotyczące ochrony poufności informacji wymienianych z prawnikiem wewnętrznym Akzo Nobel;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 8 maja 2003 r. w sprawie odrzucenia wniosku, w zakresie w jakim zawiera odmowę zwrotu korespondencji elektronicznej z prawnikiem wewnętrznym Akzo Nobel (dokumenty należące do serii B);

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania odwoławczego i postępowania przed Sądem Pierwszej Instancji w zakresie, w jakim dotyczą zarzutu podniesionego w ramach niniejszego odwołania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnoszący odwołanie utrzymują, że oddalając wymienione żądanie Sąd Pierwszej Instancji naruszył prawo wspólnotowe. W szczególności podnoszą, że ściśle kierując się częściową i literalną wykładnią poszczególnych punktów wyroku w sprawie 155/79 AM&S Europe przeciwko Komisji (1) Sąd:

               1.

               dokonał niewłaściwej wykładni zasady ochrony poufności informacji wymienianych między adwokatem a klientem opisanej w wyroku w sprawie AM&S, naruszając tym samym zasadę równości (sekcja B);

               2.

               tytułem żądania ewentualnego — że odmawiając dokonania ponownej wykładni zasady ochrony poufności informacji wymienianych między adwokatem a klientem w świetle znaczących zmian na płaszczyźnie prawnej — naruszył ogólne zasady ochrony prawa do obrony i pewności prawa (sekcja C) oraz

               3.

               tytułem dalszego żądania ewentualnego — naruszył art. 5 WE (zasadę powierzenia kompetencji) i zasadę krajowej autonomii proceduralnej (sekcja D).

      (1)  Wyrok z dnia 18 maja 1982 r., (Rec. str. 1575).


title: Sprawa T-167/15: Skarga wniesiona w dniu 2 kwietnia 2015 r. – Bundesverband Souvenir – Geschenke – Ehrenpreise/OHIM – Freistaat Bayern (NEUSCHWANSTEIN)

text:
               1.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/23

         Skarga wniesiona w dniu 2 kwietnia 2015 r. – Bundesverband Souvenir – Geschenke – Ehrenpreise/OHIM – Freistaat Bayern (NEUSCHWANSTEIN)
   (Sprawa T-167/15)
   (2015/C 178/23)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Bundesverband Souvenir – Geschenke – Ehrenpreise e.V. (Veitsbronn, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat B. Bittner)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Freistaat Bayern (Monachium, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Właściciel spornego znaku towarowego: Freistaat Bayern

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „NEUSCHWANSTEIN” – wspólnotowy znak towarowy nr 10 144 392

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 22 stycznia 2015 r. w sprawie R 28/2014-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               unieważnienie prawa do oznaczenia „NEUSCHWANSTEIN” – wspólnotowego znaku towarowego nr 10 144 392;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-124/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht München (Niemcy) w dniu 29 lutego 2016 r. – Postępowanie karne przeciwko Ianosowi Trance

text:
               18.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht München (Niemcy) w dniu 29 lutego 2016 r. – Postępowanie karne przeciwko Ianosowi Trance
   (Sprawa C-124/16)
   (2016/C 260/20)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht München

      Strony w postępowaniu głównym

      Ianos Tranca

      Inna strona postępowania: Staatsanwaltschaft München I

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 2 i art. 6 ust. 1 i 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/13/UE (1) z dnia 22 maja 2012 r. sprzeciwiają się przepisowi państwa członkowskiego, który w ramach postępowania karnego nakłada na oskarżonego niebędącego rezydentem tego państwa członkowskiego obowiązek ustanowienia pełnomocnika do doręczeń dla celów wydanego przeciw niemu wyroku nakazowego, nawet jeżeli w następstwie tego oskarżony nie ma możliwości wykorzystania w całości terminu na wniesienie sprzeciwu od wyroku nakazowego, ale nie ma on także adresu, pod który można mu doręczyć wyrok nakazowy w sposób możliwy do udowodnienia, a imienne wskazanie pełnomocnika do doręczeń umożliwia mu informowanie na bieżąco pełnomocnika do doręczeń, pod jaki adres może być wysłany wyrok nakazowy za pisemnym potwierdzeniem odbioru?

               2)

               Czy art. 2 ust. 1 i art. 6 ust. 1 i 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/13/UE z dnia 22 maja 2012 r. sprzeciwiają się przepisowi państwa członkowskiego, zgodnie z którym w ramach postępowania karnego oskarżony, który nie ma miejsca zamieszkania w tym państwie członkowskim, ma obowiązek ustanowienia pełnomocnika do doręczeń dla celów wydanego wobec niego wyroku nakazowego, a bieg terminu do wniesienia sprzeciwu rozpoczyna się już z chwilą doręczenia pełnomocnikowi do doręczeń, jeżeli oskarżony w przypadku tak obliczonego uchybienia terminu może wnosić o przywrócenie terminu, a za uzasadnienie wystarczy to, że wyrok nakazowy został mu przekazany, i po przekazaniu wniósł on w terminie sprzeciw, czyli jeżeli może on później skorzystać z nieskróconego terminu do wniesienia sprzeciwu dzięki przywróceniu terminu, nawet jeżeli ustawa przewiduje zasadę wykonalności wyroku nakazowego z upływem terminu?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/13/UE z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie prawa do informacji w postępowaniu karnym, Dz.U. L 142, s.1.


title: Sprawa T-156/14: Skarga wniesiona w dniu 7 marca 2014 r. – Volkswagen przeciwko OHIM (StartUp)

text:
               5.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 135/58

         Skarga wniesiona w dniu 7 marca 2014 r. – Volkswagen przeciwko OHIM (StartUp)
   (Sprawa T-156/14)
   2014/C 135/76
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Volkswagen AG (Wolfsburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat U. Sander)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 7 stycznia 2014 r. w sprawie R 1335/2013-4;

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „StartUp” dla towarów i usług z klas 12, 28, 35 i 37 – zgłoszenie nr 11 792 009

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty:

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-533/14 P: Odwołanie wniesione w dniu 16 lipca 2014 r. przez Desislavę Kolarovą od postanowienia wydanego w dniu 30 kwietnia 20014 r.  przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-88/13 Kolarova przeciwko REA

text:
               6.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 351/13

         Odwołanie wniesione w dniu 16 lipca 2014 r. przez Desislavę Kolarovą od postanowienia wydanego w dniu 30 kwietnia 20014 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-88/13 Kolarova przeciwko REA
   (Sprawa T-533/14 P)
   2014/C 351/14
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Desislava Kolarova (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat F. Frabetti)

      Druga strona postępowania: Agencja Wykonawcza ds. Badań Naukowych (REA)

      Żądania

   Wnosząca odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 30 kwietnia 2014 r. w sprawie F-88/13 Desislava Kolarova przeciwko Agencji Wykonawczej ds. Badań Naukowych stwierdzającego nieważność decyzji PMO.1, doręczonej w dniu 28 listopada 2012 r., oddalającej żądanie wnoszącej odwołanie z dnia 20 lipca 2012 r. dotyczące zrównania statusu jej matki, Anny Borisovej PETROVEJ, ze statusem dziecka pozostającego na utrzymaniu na podstawie art. 2 ust. 4 załącznika VII do regulaminu pracowniczego w okresie od 1 listopada 2012 r. do 31 października 2013 r.;

               —

               stwierdzenie dopuszczalności skargi z dnia 17 września 2013 r. i uwzględnienie sformułowanych w postępowaniu w pierwszej instancji żądań wnoszącej odwołanie;

               —

               w konsekwencji przekazanie sprawy Sądowi do spraw Służby Publicznej do ponownego rozpoznania;

               —

               wydanie orzeczenia w przedmiocie kosztów i obciążenie kosztami REA lub Komisji.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnosząca odwołanie podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa i ograniczenia prawa do obrony wnoszącej odwołanie w zakresie, w jakim Sąd do spraw Służby Publicznej (zwany dalej „SSP”) błędnie uznał się za dostatecznie poinformowany na podstawie dokumentów przedstawionych przez strony i w konsekwencji błędnie uznał, że brak jest podstaw dla otwarcia ustnego etapu postępowania.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa w zakresie, w jakim SSP błędnie uznał, że argument wnoszącej odwołanie, zgodnie z którym porozumienie – takie jak porozumienie dotyczące służby – nie zwalnia delegującego ze spoczywającej na nim odpowiedzialności w oczywisty sposób nie uwzględnia brzmienia art. 2 ust. 2 oraz art. 91a regulaminu pracowniczego.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia przysługującego wnoszącej odwołanie prawa dostępu do sądu.


title: Sprawa F-119/12: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 25 czerwca 2014 r. – Sumberaz Sotte-Wedemeijer przeciwko Europolowi (Służba publiczna — Personel Europolu — Konwencja o Europolu — Regulamin pracowniczy Europolu — Decyzja 2009/371/WSiSW — Stosowanie WZIP do pracowników Europolu — Nieprzedłużenie umowy pracownika tymczasowego na czas określony — Odmowa zawarcia umowy na czas nieokreślony)

text:
               4.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 253/67

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 25 czerwca 2014 r. – Sumberaz Sotte-Wedemeijer przeciwko Europolowi
   (Sprawa F-119/12) (1)

   ((Służba publiczna - Personel Europolu - Konwencja o Europolu - Regulamin pracowniczy Europolu - Decyzja 2009/371/WSiSW - Stosowanie WZIP do pracowników Europolu - Nieprzedłużenie umowy pracownika tymczasowego na czas określony - Odmowa zawarcia umowy na czas nieokreślony))
   2014/C 253/94
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Stephanie Sumberaz Sotte-Wedemeijer (Voorburg, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat J.-J. Ghosez)

      Strona pozwana: Europejski Urząd Policji (przedstawiciele: początkowo D. Neumann i D. El Khoury, pełnomocnicy, a następnie J. Arnould, D. Neumann i D. El Khoury, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji Europolu w sprawie nieprzedłużenia umowy skarżącej na czas nieokreślony oraz zasądzenie od Europolu wypłaty różnicy między kwotą wynagrodzenia, które skarżąca mogłaby od niego otrzymać, a kwotą wynikającą z wszystkich innych rzeczywiście uzyskanych przez nią świadczeń.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Stephanie Sumberaz Sotte-Wedemeijer pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Europejski Urząd Policji.

      (1)  Dz.U. C 379 z 8.12.2012, s. 36.


title: Sprawa T-590/15: Postanowienie Sądu z dnia 24 czerwca 2016 r. – Onix Asigurări/AEAPP (Skarga na bezczynność, o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie — Wniosek o wszczęcie postępowania wyjaśniającego w sprawie domniemanego naruszenia prawa Unii — Decyzja przewodniczącego EIOP-y o braku wszczęcia postępowania wyjaśniającego — Decyzja komisji odwoławczej odrzucająca odwołanie jako niedopuszczalne — Terminy do wniesienia skargi — Akt niepodlegający zaskarżeniu — Uchybienie wymogom formalnym — Skarga w części oczywiście niedopuszczalna, a w części oczywiście pozbawiona podstawy prawnej)

text:
               22.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/36

         Postanowienie Sądu z dnia 24 czerwca 2016 r. – Onix Asigurări/AEAPP
   (Sprawa T-590/15) (1)

   ((Skarga na bezczynność, o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie - Wniosek o wszczęcie postępowania wyjaśniającego w sprawie domniemanego naruszenia prawa Unii - Decyzja przewodniczącego EIOP-y o braku wszczęcia postępowania wyjaśniającego - Decyzja komisji odwoławczej odrzucająca odwołanie jako niedopuszczalne - Terminy do wniesienia skargi - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Uchybienie wymogom formalnym - Skarga w części oczywiście niedopuszczalna, a w części oczywiście pozbawiona podstawy prawnej))
   (2016/C 305/50)
   Język postępowania: rumuński

      Strony

      Strona skarżąca: Onix Asigurări SA (Bukareszt, Rumunia) (przedstawiciel: adwokat M. Vladu)

      Strona pozwana: Europejski Urząd Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych (EIOPA)

      Przedmiot

   Po pierwsze, tytułem głównym, wniosek, na podstawie art. 265 TFUE, o stwierdzenie, że EIOPA niezgodnie z prawem zaniechała podjęcia decyzji przeciwko błędnemu zastosowaniu przez Istituto per la Vigilanza sulle Assicurazioni (IVASS, włoski organ nadzoru sektora ubezpieczeń) przepisów art. 40 ust. 6 dyrektywy Rady 92/49/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie oraz zmieniającej dyrektywy 73/239/EWG i 88/357/EWG (trzeciej dyrektywy w sprawie ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie) (Dz.U. 1992, L 228, s. 1), a tytułem ewentualnym, żądanie, na podstawie art. 263 TFUE, stwierdzenia nieważności decyzji przewodniczącego EIOPA EIOPA 14 267 z dnia 6 czerwca 2014 r. o wszczęciu postępowania wyjaśniającego na podstawie art. 17 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1094/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych), zmiany decyzji nr 716/2009/WE i uchylenia decyzji Komisji 2009/79/WE (Dz.U. 2010, L 331, s. 48), oraz decyzji komisji odwoławczej BOA 2015 001 z dnia 3 sierpnia 2015 r. odrzucającej jako niedopuszczalne odwołanie Onix Asigurări wniesione na podstawie art. 60 rozporządzenia nr 1094/2010, a po drugie, żądanie, na podstawie art. 268 TFUE, naprawienia szkody, której skarżąca doznała z racji wspomnianej bezczynności, oraz wydania wspomnianych decyzji.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona, a w części oddalona.

               2)

               Onix Asigurări SA pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Europejski Urząd Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych (EIOPA).

      (1)  Dz.U. C 414 z 14.12.2015.


title: Sprawa C-269/11: Skarga wniesiona w dniu 31 maja 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Czeskiej

text:
               6.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/19

         Skarga wniesiona w dniu 31 maja 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Czeskiej
   (Sprawa C-269/11)
   2011/C 232/31
   Język postępowania: czeski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Lozano Palacios i M. Šimerdová, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Czeska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że dopuszczając stosowanie przez biura podróży, na mocy art. 89 ustawy nr 235/2004 w sprawie podatku od wartości dodanej, procedury szczególnej dla biur podróży w odniesieniu do świadczenia usług turystycznych na rzecz osób innych niż turyści, Republika Czeska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 306 — 310 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej; oraz

               —

               obciążenie Republiki Czeskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W Republice Czeskiej procedura szczególna dla biur podróży w zakresie podatku VAT, uregulowana w art. 306 — 310 dyrektywy Rady 2006/112, znajduje zastosowanie nie tylko do świadczenia usług przez biura podróży na rzecz turystów, ale również do świadczenia usług na rzecz innych osób niż turyści. We wspomnianym państwie członkowskim procedura szczególna jest stosowana, zgodnie z art. 89 ustawy nr 235/2004 w sprawie podatku od wartości dodanej, także jeżeli usługa turystyczna jest świadczona na rzecz osoby prawnej, która odsprzedaje ją innym biurom podróży. Komisja jest zdania, że taki stan rzeczy jest sprzeczny z art. 306 — 310 dyrektywy Rady 2006/112, zgodnie z którymi procedura szczególna dla biur podróży znajduje zastosowanie tylko wtedy, gdy usługa turystyczna jest świadczona na rzecz turysty. Zarówno brzmienie art. 306 — 310 dyrektywy Rady 2006/112, jak i cel realizowany przez te przepisy przemawiają za stanowiskiem Komisji.


title: Sprawa F-59/09 RENV: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 18 listopada 2014 r. – De Nicola przeciwko EBI (Służba publiczna – Przekazanie sprawy do Sądu po uchyleniu rozstrzygnięcia – Personel EBI – Ocena roczna – Przepisy wewnętrzne – Postępowanie odwoławcze – Prawo do bycia wysłuchanym – Naruszenie przez komisję odwoławczą – Niezgodność z prawem decyzji komisji odwoławczej – Mobbing – Umorzenie postępowania w zakresie żądania odszkodowania)

text:
               19.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/48

      Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 18 listopada 2014 r. – De Nicola przeciwko EBI
      (Sprawa F-59/09 RENV) (1)

      (Służba publiczna - Przekazanie sprawy do Sądu po uchyleniu rozstrzygnięcia - Personel EBI - Ocena roczna - Przepisy wewnętrzne - Postępowanie odwoławcze - Prawo do bycia wysłuchanym - Naruszenie przez komisję odwoławczą - Niezgodność z prawem decyzji komisji odwoławczej - Mobbing - Umorzenie postępowania w zakresie żądania odszkodowania)
      (2015/C 016/71)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Carlo De Nicola (Strassen, Luksemburg) (przedstawiciel: L. Isola)

         Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny (przedstawiciele: T. Gilliams i G. Nuvoli, w charakterze pełnomocników, wspierani przez adwokata A. Dal Ferra)

         Przedmiot sprawy

      Po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 29 kwietnia 2008 r. o awansach, nieuwzględniającej nazwiska skarżącego, jak również oceny skarżącego za 2007 r. Po drugie, stwierdzenie nieważności decyzji komisji odwoławczej o dalszym obradowaniu pomimo zgłoszenia wniosku o wykluczenie. Wreszcie, stwierdzenie, że skarżący był ofiarą mobbingu i nakazanie stronie pozwanej jego zaprzestania oraz zasądzenie odszkodowania i zadośćuczynienia.

         Sentencja wyroku

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji komisji odwoławczej Europejskiego Banku Inwestycyjnego z dnia 14 listopada 2008 r.

                  2)

                  Umarza się postępowanie w zakresie żądania naprawienia podnoszonej szkody z tytułu mobbingu.

                  3)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  4)

                  Europejski Bank Inwestycyjny pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez C. De Nicolę w sprawach F-59/09, T-264/11 P i F-59/09 RENV.

         (1)  Dz.U. C 205 z 29.8.2009, s. 49.


title: Sprawa T-256/14: Skarga wniesiona w dniu 23 kwietnia 2014 r. – Giuntoli przeciwko OHIM – Société des produits Nestlé (CREMERIA TOSCANA)

text:
               4.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 253/32

         Skarga wniesiona w dniu 23 kwietnia 2014 r. – Giuntoli przeciwko OHIM – Société des produits Nestlé (CREMERIA TOSCANA)
   (Sprawa T-256/14)
   2014/C 253/46
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Andrea Giuntoli (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat A. Canela Giménez)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Société des produits Nestlé SA (Vevey, Szwajcaria)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 12 lutego 2014 r. w sprawie R 886/2013-2;

               —

               obciążenie OHIM oraz sprzeciwiających się temu żądaniu kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający elementy słowne „CREMERIA TOSCANA” dla towarów i usług z klas 30, 35 i 43 – zgłoszenie nr 9 5 49  346

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Société des produits Nestlé SA

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzny międzynarodowy znak towarowy zawierający element słowny „la Cremeria”

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie zaskarżonej decyzji, uwzględnienie sprzeciwu i częściowe odrzucenie zgłoszenia

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-618/15: Skarga wniesiona w dniu 31 lipca 2015 r. – Voigt/Parlament

text:
               21.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/35

         Skarga wniesiona w dniu 31 lipca 2015 r. – Voigt/Parlament
   (Sprawa T-618/15)
   (2016/C 106/41)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Udo Voigt (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat P. Richter)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności rozstrzygnięcia odmownego Przewodniczącego Parlamentu Europejskiego w sprawie udostępnienia stronie skarżącej pomieszczeń Parlamentu Europejskiego na cele konferencji prasowej przewidzianej na 16 czerwca 2015 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności zakazu wstępu wyrażonego przez Przewodniczącego Parlamentu Europejskiego wobec rosyjskich uczestników konferencji z dnia 16 czerwca 2015 r.;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia traktatów.

                           —

                           Strona skarżąca podnosi, że oddalenie wniosku o korzystanie z pomieszczeń i zakaz wstępu wyrażony wobec rosyjskich uczestników naruszały traktaty lub normy obowiązujące od ich wejścia w życie.

                           —

                           Zgodnie z regulaminem spotkań grup politycznych z dnia 4 lipca 2005 r. strona skarżąca miała prawo do korzystania z żądanych pomieszczeń. Nie było żadnego wyjątkowego powodu odmowy, ponieważ w kluczowym momencie pomieszczenia nie były zajmowane a planowana konferencja prasowa nie stanowiła zagrożenia ani dla bezpieczeństwa, ani dla prawidłowego funkcjonowania Parlamentu.

                           —

                           Zakaz wstępu wyrażony wobec rosyjskich gości naruszył zakaz jakiejkolwiek dyskryminacji ze względu na pochodzenie etniczne i przynależność państwową (art. 21 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej).

               2.

               Zarzut drugi dotyczący nadużycia władzy.

                           —

                           Strona skarżąca utrzymuje, że działania Przewodniczącego Parlamentu Europejskiego były oczywiście całkowicie arbitralne i diametralnie sprzeczne z zawartym w prawie pierwotnym zakazem dyskryminacji.