title: Sprawa C-244/07: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 13 grudnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2004/50/WE — Interoperacyjność transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości i transeuropejskiego systemu kolei konwencjonalnej — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/26

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 13 grudnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-244/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2004/50/WE - Interoperacyjność transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości i transeuropejskiego systemu kolei konwencjonalnej - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2008/C 51/42)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: N. Yerrell i P. Dejmek, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga (Przedstawiciel: C. Schiltz, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia w wyznaczonym terminie przepisów niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2004/50/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. zmieniającej dyrektywę Rady 96/48/WE w sprawie interoperacyjności transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości i dyrektywę 2001/16/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie interoperacyjności transeuropejskiego systemu kolei konwencjonalnej (Dz.U. L 164, str. 114)
   Sentencja

               1)

               Nie wprowadzając w życie w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2004/50/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. zmieniającej dyrektywę Rady 96/48/WE w sprawie interoperacyjności transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości i dyrektywę 2001/16/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie interoperacyjności transeuropejskiego systemu kolei konwencjonalnej, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Wielkie Księstwo Luksemburga zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 155 z 7.7.2007.


title: Sprawa C-458/13: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 7 maja 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Andreas Grund, syndyk masy upadłości SR-Tronic GmbH, Jürgen Reiser, Dirk Seidler przeciwko Nintendo Co. Ltd, Nintendo of America Inc.

text:
               11.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/19

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 7 maja 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Andreas Grund, syndyk masy upadłości SR-Tronic GmbH, Jürgen Reiser, Dirk Seidler przeciwko Nintendo Co. Ltd, Nintendo of America Inc.
   (Sprawa C-458/13) (1)

   2014/C 261/33
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 344 z 23.11.2013.


title: Sprawa T-433/10 P: Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 13 lipca 2010 r. w sprawie F-103/09, Allen i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 20 września 2010 r. przez Allena i in.

text:
               20.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 317/41

         Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 13 lipca 2010 r. w sprawie F-103/09, Allen i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 20 września 2010 r. przez Allena i in.
   (Sprawa T-433/10 P)
   ()
   2010/C 317/74
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: John Allen (Horspath, Zjednoczone Królestwo) i in. (przedstawiciele: K. Lasok, QC i B. Lask, Barristers)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uwzględnienie odwołania;

               —

               uchylenie postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 13 lipca 2010 r. w sprawie F-103/09;

               —

               oddalenie pierwszego i drugiego zarzutu niedopuszczalności podniesionych przez drugą stronę postępowania;

               —

               obciążenie drugiej strony postępowania kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

   W drodze niniejszego odwołania wnoszący je dążą do uchylenia postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (SSP) z dnia 13 lipca 2010 r. w sprawie F-103/09 Allen i in. przeciwko Komisji, którym SSP odrzucił jako niedopuszczalną skargę o odszkodowanie i o stwierdzenie nieważności decyzji o odmowie naprawienia szkody związanej z okolicznością, że wnoszący odwołanie nie zostali zatrudnieni jako członkowie personelu tymczasowego w okresie, podczas którego pracowali we wspólnym przedsiębiorstwie Joint European Torus (JET).
   Na poparcie odwołania wnoszący je podnoszą, że stwierdzając, iż obowiązek podjęcia działań w rozsądnym terminie znajduje zastosowanie do niniejszego przypadku, tudzież nawet gdyby tak było poprzez swoje ustalenia w przedmiocie początku biegu i czasu trwania tego terminu SSP orzekł niezgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości i z podstawowymi zasadami prawa UE.


title: Sprawa F-133/14: Skarga wniesiona w dniu 17 listopada 2014 r. – ZZ przeciwko Komisji

text:
               19.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/50

      Skarga wniesiona w dniu 17 listopada 2014 r. – ZZ przeciwko Komisji
      (Sprawa F-133/14)
      (2015/C 016/74)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci J.N. Louis, R. Metz, D. Verbeke)

         Strona pozwana: Komisja

         Przedmiot i opis sporu

      Stwierdzenie nieważności decyzji o przeniesieniu uprawnień emerytalnych skarżącego do systemu emerytalnego Unii z zastosowaniem nowych OPW do art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego.

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 18 lutego 2014 r. ustalającej wyliczenie dodatkowych lat zaliczanych do okresu uprawniającego do emerytury wynikających z uprawnień emerytalnych nabytych przez podjęciem służby w Komisji,

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-343/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Chemnitz (Niemcy) w dniu 8 sierpnia 2006 r. — Peter Funk przeciwko Stadt Chemnitz

text:
               18.11.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Chemnitz (Niemcy) w dniu 8 sierpnia 2006 r. — Peter Funk przeciwko Stadt Chemnitz
   (Sprawa C-343/06)
   (2006/C 281/29)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Verwaltungsgericht Chemnitz
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Peter Funk

      Strona pozwana: Stadt Chemnitz
   Pytania prejudycjalne

               1

               Czy zgodnie z art. 1 ust. 2 i art. 8 ust. 2 i 4 dyrektywy Rady 91/439/EWG (1) z dnia 29 lipca 1991 r. państwo członkowskie może żądać od posiadacza prawa jazdy wydanego w innym państwie członkowskim, aby złożył on do władz krajowych wniosek o uznanie prawa do skorzystania w kraju z tego uprawnienia do kierowania pojazdami, jeżeli uprzednio posiadaczowi zagranicznego wspólnotowego prawa jazdy odebrano prawo jazdy w kraju bądź zostało ono w inny sposób uchylone?

         Jeżeli odpowiedź będzie przecząca:

               2

               Czy art. 1 ust. 2 w związku z art. 8 ust. 2 i 4 dyrektywy 91/439/EWG należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie może na swoim terytorium odmówić uznania uprawnienia do kierowania pojazdami na podstawie prawa jazdy wydanego w innym państwie członkowskim, jeżeli uprzednio władze administracyjne odebrały posiadaczowi zagranicznego wspólnotowego prawa jazdy prawo jazdy w kraju, gdy prawo tego pierwszego państwa członkowskiego zakłada, że w przypadku środków administracyjnych cofnięcia bądź uchylenia prawa jazdy nie ma terminu do jego ponownego wydania i gdy roszczenie o ponowne wydanie prawa jazdy powstaje dopiero wówczas, gdy zainteresowany na zarządzenie władz administracyjnych przedłoży dowód zdolności do kierowania jako materialną przesłankę ponownego wydania prawa jazdy, w formie opinii medyczno-psychologicznej bliżej uregulowanej przepisami krajowymi?

         Jeżeli odpowiedź będzie przecząca:

               3

               Czy art. 1 ust. 2 w zw. z art. 8 ust. 2 i 4 dyrektywy 91/439/EWG należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie może na swoim terytorium odmówić uznania uprawnienia do kierowania pojazdami na podstawie prawa jazdy wydanego w innym państwie członkowskim, jeżeli uprzednio władze administracyjne odebrały posiadaczowi zagranicznego wspólnotowego prawa jazdy prawo jazdy w kraju bądź zostało ono w inny sposób uchylone i jeżeli na podstawie obiektywnych przesłanek (brak miejsca zamieszkania w państwie członkowskim, które wydało prawo jazdy i bezskuteczny wniosek o ponowne wydanie prawa jazdy w kraju) należy wnioskować, że poprzez uzyskanie zagranicznego wspólnotowego prawa jazdy miało nastąpić obejście ścisłych materialnych wymogów krajowego postępowania w sprawie ponownego wydania prawa jazdy, w szczególności badania medyczno-psychologicznego?

      (1)  Dz.U. L 237, str. 1


title: Sprawa C-271/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 29 lutego 2016 r. w sprawie T-270/12, Panalpina World Transport (Holding) Ltd i in./Komisja Europejska, wniesione w dniu 13 maja 2016 r. przez spółki Panalpina World Transport (Holding) Ltd, Panalpina Management AG i Panalpina China Ltd.

text:
               4.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/27

         Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 29 lutego 2016 r. w sprawie T-270/12, Panalpina World Transport (Holding) Ltd i in./Komisja Europejska, wniesione w dniu 13 maja 2016 r. przez spółki Panalpina World Transport (Holding) Ltd, Panalpina Management AG i Panalpina China Ltd.
   (Sprawa C-271/16 P)
   (2016/C 243/27)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszące odwołanie: Panalpina World Transport (Holding) Ltd, Panalpina Management AG i Panalpina China Ltd (przedstawiciele: S. Mobley, A. Stratakis, A. Gamble, Solicitors)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszących odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim oddalono w nim pierwszy zarzut wnoszących odwołanie dotyczący naruszeń;

               —

               zmiana art. 2 ust. 2 i art. 2 ust. 3 decyzji Komisji z dnia 28 marca 2012 r. w sprawie COMP/39462 – Usługi spedycyjne (zwanej dalej „sporną decyzją”) w zakresie, w jakim przepisy te dotyczą wnoszących odwołanie, i obniżenie, w wykonaniu nieograniczonego prawa orzekania, grzywien nałożonych na wnoszące odwołanie; oraz

               —

               w każdym wypadku obciążenie Komisji własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez wnoszące odwołanie w związku z niniejszym postępowaniem i w związku z postępowaniem przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Ustalając, że Komisja nie odstąpiła od swej praktyki decyzyjnej i nie naruszyła prawa ani zasad proporcjonalności i równego traktowania, Sąd naruszył prawo poprzez oczywiste przekroczenie granic racjonalnej oceny przedłożonych mu dowodów oraz błędne zastosowanie odnośnego orzecznictwa. Na poparcie odwołania wnoszące odwołanie podnoszą konkretnie zarzuty, w ramach których twierdzą, że:

               1.

               Sąd naruszył prawo, oczywiście przekraczając granice racjonalnej oceny dowodów w odniesieniu do kwestii, czy badane naruszenia, a w szczególności naruszenia dotyczące AMS i CAF, obejmowały cały „pakiet usług” spedycyjnych;

               2.

               Sąd naruszył prawo, odstępując od zastosowania wynikającej z orzecznictwa zasady, w myśl której w wypadku naruszenia odnoszącego się do danego składnika produktu lub usługi, Komisja powinna uwzględnić wyłącznie sprzedaż, jaka może zostać przypisana owemu składnikowi.


title: Sprawa C-240/13: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 18 sierpnia 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Estońskiej, popieranej przez: Republikę Federalną Niemiec, Królestwo Belgii, Królestwo Niderlandów, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Rzeczpospolitą Polską, Republikę Finlandii, Królestwo Szwecji

text:
               17.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 409/31

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 18 sierpnia 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Estońskiej, popieranej przez: Republikę Federalną Niemiec, Królestwo Belgii, Królestwo Niderlandów, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Rzeczpospolitą Polską, Republikę Finlandii, Królestwo Szwecji
   (Sprawa C-240/13) (1)

   2014/C 409/43
   Język postępowania: estoński
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 189 z 29.6.2013.


title: Sprawa T-112/11: Postanowienie Sądu z dnia 3 września 2014 r. – Schutzgemeinschaft Milch und Milcherzeugnisse przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Rejestracja chronionego oznaczenia geograficznego — „Edam Holland”  — Brak interesu prawnego — Brak bezpośredniego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               27.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 380/10

         Postanowienie Sądu z dnia 3 września 2014 r. – Schutzgemeinschaft Milch und Milcherzeugnisse przeciwko Komisji
   (Sprawa T-112/11) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Rejestracja chronionego oznaczenia geograficznego - „Edam Holland” - Brak interesu prawnego - Brak bezpośredniego oddziaływania - Niedopuszczalność))
   2014/C 380/13
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Schutzgemeinschaft Milch und Milcherzeugnisse eV (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Loschelder i V. Schoene)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo G. von Rintelen i M. Vollkommer, następnie G. von Rintelen i F. Jimeno Fernández, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: C. Wissels, J. Langer, M. Noort, B. Koopman i M. Bulterman, pełnomocnicy) oraz Nederlandse Zuivelorganisatie (Zoetermeer, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci P. van Ginneken, F. Gerritzen i C. van Veens)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia Komisji (UE) nr 1121/2010 z dnia 2 grudnia 2010 r. rejestrującego w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych nazwę [Edam Holland (ChOG)] (Dz.U. Dz 317, s. 14).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Schutzgemeinschaft Milch und Milcherzeugnisse eV pokryje swoje własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisje Europejską.

               3)

               Królestwo Nidelandów oraz Nederlandse Zuivelorganisatie pokryją swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 145 z 14.5.2011.


title: Sprawa T-234/13: Postanowienie Sądu z dnia 7 lipca 2014 r. – Lucart France przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Środowisko — Dyrektywa 94/62/WE — Opakowania i odpady opakowaniowe — Dyrektywa 2013/2/UE — Rolki, tuby oraz cylindry, wokół których nawijany jest giętki materiał — Brak bezpośredniego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/55

         Postanowienie Sądu z dnia 7 lipca 2014 r. – Lucart France przeciwko Komisji
   (Sprawa T-234/13) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Środowisko - Dyrektywa 94/62/WE - Opakowania i odpady opakowaniowe - Dyrektywa 2013/2/UE - Rolki, tuby oraz cylindry, wokół których nawijany jest giętki materiał - Brak bezpośredniego oddziaływania - Niedopuszczalność))
   2014/C 315/92
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Lucart France (Torvilliers, Francja) (przedstawiciele: adwokaci J.M. Leprêtre i N. Chahid-Nouraï)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Alcover San Pedro i J.F. Brakeland, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie częściowej nieważności dyrektywy Komisji 2013/2/UE z dnia 7 lutego 2013 r. zmieniającej załącznik I do dyrektywy 94/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych (Dz.U. L 37, s. 10) w zakresie, w jakim Komisja umieszcza rolki, tuby oraz cylindry, wokół których nawijany jest giętki materiał, z wyjątkiem rolek, tub i cylindrów będących częścią urządzeń produkcyjnych i nieużywanych do prezentacji produktów w opakowaniach detalicznych, w wykazie przykładów produktów ilustrujących zastosowanie kryteriów wyjaśniających pojęcie „opakowania”.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Lucart France zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 171 z 15.6.2013.


               15.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/20

         Wniosek dotyczący wydania przez Trybunał EFTA opinii doradczej, złożony w dniu 19 marca 2007 r. przez Héraðsdómur Reykjavíkur w sprawie Jón Gunnar Þorkelsson przeciwko Gildi-lífeyrissjóður (fundusz emerytalny Gildi)
   (Sprawa E-4/07)
   (2007/C 272/08)
   W dniu 26 marca 2007 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynął wniosek złożony do Trybunału EFTA w dniu 19 marca 2007 r. przez Héraðsdómur Reykjavíkur (Sąd Rejonowy w Reykjaviku), dotyczący wydania opinii doradczej w sprawie Jón Gunnar Þorkelsson przeciwko Gildi-lífeyrissjóður (fundusz emerytalny Gildi) w odniesieniu do następujących kwestii:

               1)

               Czy termin „ubezpieczenie społeczne”, w rozumieniu Porozumienia EOG, a zwłaszcza art. 29 głównego tekstu tego porozumienia oraz rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek oraz do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, obejmuje uprawnienie do świadczeń rentowych wynikające z programów funduszy emerytalnych takich jak islandzkie?

               2)

               Niezależnie od tego, czy odpowiedź na pytanie pierwsze jest twierdząca, wyżej wymieniony sąd rejonowy zwraca się z pytaniem, czy przepisy Porozumienia EOG dotyczące swobodnego przepływu pracowników, a w szczególności art. 28 i 29 można interpretować w taki sposób że przepis statutu islandzkich funduszy emerytalnych, który uzależnia prawo pewnych świadczeń od płacenia (prawo do prognoz odnośnie do praw emerytalnych) pod warunkiem płacenia przez zainteresowaną osobę, przez co najmniej sześć z dwunastu miesięcy poprzedzających datę wypadku, składek na rzecz islandzkiego funduszu emerytalnego, będącego stroną w umowie o stosunkach pomiędzy funduszami emerytalnymi, jest zgodny z Porozumieniem EOG, jeżeli powodem, dla którego dana osoba nie jest w stanie spełnić powyższego warunku jest fakt, że przeprowadziła się ona do innego kraju wewnątrz EOG, aby podjąć tam pracę porównywalną do tej, jaką wykonywała przedtem i wpłacała na fundusz emerytalny w tymże kraju?

               3)

               Czy rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek oraz do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie należy interpretować w ten sposób, że pracownicy powinni składać wnioski o odszkodowanie w kraju, w którym mieszkali i w którym przysługiwały im prawa do ubezpieczenia społecznego w momencie wypadku?


title: Sprawa C-385/12: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 5 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Székesfehérvári Törvényszék — Węgry) — Hervis Sport- és Divatkereskedelmi Kft przeciwko Nemzeti Adó- és Vámhivatal Közép-dunántúli Regionális Adó Főigazgatósága (Odesłanie prejudycjalne — Podatki bezpośrednie — Swoboda przedsiębiorczości — Krajowe przepisy podatkowe wprowadzające podatek szczególny od obrotów handlu detalicznego w sklepach — Sieci domów towarowych — Istnienie skutku dyskryminującego — Dyskryminacja pośrednia)

text:
               29.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/10

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 5 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Székesfehérvári Törvényszék — Węgry) — Hervis Sport- és Divatkereskedelmi Kft przeciwko Nemzeti Adó- és Vámhivatal Közép-dunántúli Regionális Adó Főigazgatósága
   (Sprawa C-385/12) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Podatki bezpośrednie - Swoboda przedsiębiorczości - Krajowe przepisy podatkowe wprowadzające podatek szczególny od obrotów handlu detalicznego w sklepach - Sieci domów towarowych - Istnienie skutku dyskryminującego - Dyskryminacja pośrednia)
   2014/C 93/15
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Székesfehérvári Törvényszék

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Hervis Sport- és Divatkereskedelmi Kft

      Strona pozwana: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Közép-dunántúli Regionális Adó Főigazgatósága

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Székesfehérvári Törvényszék — Wykładnia art. 18 TFUE, 26 TFUE, 49 TFUE, 54 TFUE, 55 TFUE, 56 TFUE, 63 TFUE, 65 TFUE i 110 TFUE — Krajowe przepisy podatkowe wprowadzające podatek szczególny w sektorach handlu detalicznego w sklepach — Podatek progresywny obliczany od osiągniętego obrotu netto — Stawka opodatkowania wpływająca w większym stopniu na przedsiębiorstwa handlu detalicznego produktami spożywczymi należące do cudzoziemców niż na przedsiębiorstwa własnych obywateli

      Sentencja

   Artykuły 49 TFUE i 54 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego dotyczącym podatku od obrotu handlu detalicznego w sklepach, który zobowiązuje podatników stanowiących w ramach grupy spółek „przedsiębiorstwa powiązane” w rozumieniu tych przepisów, do dodania swoich obrotów w celu zastosowania silnie progresywnej stawki, a następnie podzielenia uzyskanej w ten sposób kwoty podatku pomiędzy siebie proporcjonalnie do ich rzeczywistych obrotów, jeżeli — czego zbadanie należy do sądu odsyłającego — podatnicy należący do grupy spółek i objęci najwyższym przedziałem podatku szczególnego są „powiązani”, w większości wypadków, ze spółkami mającymi siedzibę w innym państwie członkowskim.

      (1)  Dz.U. C 366 z 24.11.2012.


title: Sprawa C-245/07: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 5 grudnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/39

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 5 grudnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-245/07) (1)

   (2008/C 51/71)

      Język postępowania: niemiecki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 155 z 7.7.2007.


               16.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 176/10

         Wniosek do Trybunału EFTA o wydanie opinii doradczej, złożony przez sąd administracyjny Księstwa Liechtensteinu (Verwaltungsgerichtshof des Fürstentums Liechtenstein) z dnia 14 lutego 2011 r. w sprawie Arnulf Clauder
   (Sprawa E-4/11)
   2011/C 176/08
   W dniu 16 lutego 2011 r. do kancelarii Trybunału wpłynął wniosek z dnia 14 lutego 2011 r., złożony do Trybunału EFTA przez sąd administracyjny Księstwa Liechtensteinu (Verwaltungsgerichtshof des Fürstentums Liechtenstein) o wydanie, w związku ze sprawą Arnulf Clauder, opinii doradczej w sprawie następujących kwestii:

               1.

               Czy dyrektywę 2004/38/WE, w szczególności jej art. 16 ust. 1 w związku z art. 7 ust. 1, należy interpretować w taki sposób, iż obywatel Unii mający prawo stałego pobytu, będący emerytem i pobierający świadczenia socjalne w przyjmującym państwie członkowskim, może skorzystać z prawa do łączenia rodzin, nawet jeżeli członek rodziny będzie również występował o świadczenia socjalne?

               2.

               Czy jest istotne w kontekście udzielenia odpowiedzi na pytanie 1, czy obywatel Unii z prawem stałego pobytu był pracownikiem najemnym lub osobą pracującą na własny rachunek w przyjmującym państwie członkowskim przed osiągnięciem wieku emerytalnego?

               3.

               Czy jest istotne w kontekście udzielenia odpowiedzi na pytanie 1, czy członek rodziny będzie pracownikiem najemnym lub osobą pracującą na własny rachunek w przyjmującym państwie członkowskim, ale i tak będzie występował o świadczenia socjalne?


title: Sprawa C-114/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Brussel (Belgia) w dniu 3 marca 2010 r. — Belpolis Benelux SA przeciwko Belgische Staat

text:
               22.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Brussel (Belgia) w dniu 3 marca 2010 r. — Belpolis Benelux SA przeciwko Belgische Staat
   (Sprawa C-114/10)
   2010/C 134/33
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Rechtbank van eerste aanleg te Brussel

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Belpolis Benelux SA

      Strona pozwana: Belgische Staat

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy prawo wspólnotowe, mianowicie zasada swobodnego świadczenia usług na podstawie art. 56 TFUE sprzeciwia się regulacji takiej jak zawarta w art. 1 i 1a Koninklijk Besluit nr 20 z dnia 20 lipca 1970 r., zgodnie z którą obniżona stawka podatku VAT (6 %) może być przyznana dla usług budowlanych tylko wtedy, gdy usługodawca jest zarejestrowany jako przedsiębiorca w Belgii na podstawie art. 400 i 401 Wetboek van Inkomstenbelastingen 1992?

               2)

               Czy regulacja zawarta w art. 1 i 1a Koninklijk Besluit nr 20 z dnia 20 lipca 1970 r., zgodnie z którą obniżona stawka podatku VAT (6 %) może być przyznana dla usług budowlanych tylko wtedy, gdy usługodawca jest zarejestrowany jako przedsiębiorca w Belgii na podstawie art. 400 i 401 Wetboek van Inkomstenbelastingen 1992, narusza zasadę neutralności podatkowej lub ogólną wspólnotowoprawną zasadę równego traktowania?


title: Sprawa C-265/04: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym skierowany mocą postanowienia przez Kammarrätten w Sundsvall z dnia 17 czerwca 2004 r. w sprawie Margaretha Bouanich przeciwko Skatteverket

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym skierowany mocą postanowienia przez Kammarrätten w Sundsvall z dnia 17 czerwca 2004 r. w sprawie Margaretha Bouanich przeciwko Skatteverket
   (Sprawa C-265/04)
   (2004/C 228/43)
   Do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich został wniesiony wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony mocą postanowienia Kammarrätten (administracyjnego sądu apelacyjnego) w Sundsvall wydanego dnia 17 czerwca 2004 r. w sprawie Margaretha Bouanich przeciwko Skatteverket (urzędowi podatkowemu), który został doręczony do sekretariatu Trybunału dnia 24 czerwca 2004 r.
   Kammarrätten zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy artykuły 56 i 58 Traktatu WE zezwalają, aby Państwo Członkowskie nakładało podatek na kwotę, jaką płaci spółka akcyjna z siedzibą w tym Państwie Członkowskim tytułem odkupu akcji, jak na dywidendę, bez prawa do obniżki z tytułu kosztu odkupu akcji, jeżeli jest ona wypłacona posiadaczowi akcji, który nie ma siedziby lub stałego miejsca pobytu w tym Państwie Członkowskim, podczas gdy kwotę wypłaconą tytułem odkupu akcji przez taki zakład posiadaczowi akcji, który ma siedzibę lub stałe miejsce pobytu w tym państwie, traktuje się zamiast tego jako przychód kapitału, z prawem do obniżki z tytułu kosztu odkupu akcji?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi negatywnej na pierwsze pytanie: Gdy w umowie o unikaniu podwójnego opodatkowania pomiędzy Państwem Członkowskim, gdzie spółka akcyjna ma swoją siedzibę i Państwem Członkowskim, gdzie zamieszkuje posiadacz akcji ustanawia się niższą stawkę podatku pobieranego w związku z kwotą, która została wypłacona z tytułu odkupu akcji posiadaczowi akcji w pierwszym wspomnianym państwie i posiadaczowi akcji w drugim państwie, na podstawie komentarza do Modelowej Konwencji Podatkowej OECD, a ponadto zezwala się na obniżkę odpowiadającą wartości nominalnej odkupionych akcji, czy w związku z tym powyżej przywołane artykuły zezwalają na stosowanie przez Państwo Członkowskie opisanych zasad?

               3)

               Czy artykuły 43 i 48 Traktatu WE zezwalają, aby Państwa Członkowskie stosowały opisane powyżej zasady?


title: Sprawa F-31/12: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 3 maja 2016 r. – Noël/Komisja (Służba publiczna — Urzędnicy — Emerytury — Artykuł 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego — Uprawnienia emerytalne nabyte przed rozpoczęciem służby w Unii w krajowym systemie emerytalnym — Przeniesienie do systemu emerytalnego Unii — Początkowa propozycja dotycząca liczby dodatkowych lat służby uprawniających do emerytury, przedłożona przez organ powołujący i przyjęta przez zainteresowanego — Wycofanie tej propozycji — Nowa propozycja dotycząca liczby dodatkowych lat służby uprawniających do emerytury, oparta na nowych ogólnych przepisach wykonawczych — Zarzut niedopuszczalności — Pojęcie aktu niekorzystnego — Artykuł 83 regulaminu postępowania)

text:
               20.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/41

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 3 maja 2016 r. – Noël/Komisja
   (Sprawa F-31/12) (1)

   ((Służba publiczna - Urzędnicy - Emerytury - Artykuł 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego - Uprawnienia emerytalne nabyte przed rozpoczęciem służby w Unii w krajowym systemie emerytalnym - Przeniesienie do systemu emerytalnego Unii - Początkowa propozycja dotycząca liczby dodatkowych lat służby uprawniających do emerytury, przedłożona przez organ powołujący i przyjęta przez zainteresowanego - Wycofanie tej propozycji - Nowa propozycja dotycząca liczby dodatkowych lat służby uprawniających do emerytury, oparta na nowych ogólnych przepisach wykonawczych - Zarzut niedopuszczalności - Pojęcie aktu niekorzystnego - Artykuł 83 regulaminu postępowania))
   (2016/C 222/53)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Marc Noël (Bergen, Niderlandy) (przedstawiciele: początkowo adwokaci D. de Abreu Caldas, A. Coolen, J.N. Louis, É. Marchal i S. Orlandi, następnie adwokaci D. de Abreu Caldas, J.N. Louis i S. Orlandi, a wreszcie, adwokat J.N. Louis)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo D. Martin i J. Baquero Cruz, pełnomocnicy, następnie J. Currall i G. Gattinara, pełnomocnicy, następnie G. Gattinara, pełnomocnik, a wreszcie G. Gattinara i F. Simonetti, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji o przeniesieniu uprawnień emerytalnych nabytych przed wstąpieniem do służby w Komisji, na podstawie propozycji urzędu do spraw administrowania i rozliczania należności indywidualnych (PMO), w której dokonano ich ponownego obliczenia.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Marc Noël pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 133 z 5.5.2012, s. 31.


title: Sprawa C-408/14: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 września 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal du travail de Bruxelles – Belgia) – Aliny Wojciechowski/Office national des pensions (ONP) (Odesłanie prejudycjalne — Emerytowany urzędnik Unii Europejskiej, który przed podjęciem służby wykonywał pracę najemną w państwie członkowskim, w którym został zatrudniony — Prawo do emerytury na podstawie krajowego systemu emerytalnego dla pracowników najemnych — Zasada jedności stażu pracy — Odmowa wypłaty emerytury z tytułu pracy najemnej — Zasada lojalnej współpracy)

text:
               3.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/17

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 września 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal du travail de Bruxelles – Belgia) – Aliny Wojciechowski/Office national des pensions (ONP)
   (Sprawa C-408/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Emerytowany urzędnik Unii Europejskiej, który przed podjęciem służby wykonywał pracę najemną w państwie członkowskim, w którym został zatrudniony - Prawo do emerytury na podstawie krajowego systemu emerytalnego dla pracowników najemnych - Zasada jedności stażu pracy - Odmowa wypłaty emerytury z tytułu pracy najemnej - Zasada lojalnej współpracy))
   (2015/C 363/20)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Tribunal du travail de Bruxelles

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Aliny Wojciechowski

      Strona pozwana: Office national des pensions (ONP)

      Sentencja

   Wykładni art. 4 ust. 3 TUE w związku z przepisami Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej, uchwalonego rozporządzeniem Rady (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68 z dnia 29 lutego 1968 r. ustanawiającym regulamin pracowniczy urzędników i warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich oraz ustanawiającym szczególne warunki mające tymczasowe zastosowanie do urzędników Komisji, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem (UE, Euratom) nr 1080/2010 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 listopada 2010 r., należy dokonywać w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które może pociągać za sobą obniżenie lub odmowę wypłaty emerytury, do której byłby uprawniony pracownik najemny, będący obywatelem tego państwa członkowskiego z tytułu pracy świadczonej zgodnie z ustawodawstwem tego państwa członkowskiego, w sytuacji, gdy całkowity staż pracy tego pracownika zdobyty podczas wykonywania pracy najemnej w omawianym państwie członkowskim oraz w charakterze urzędnika Unii zatrudnionego w tym państwie członkowskim przekracza określoną w omawianym uregulowaniu jedność stażu pracy wynoszącą 45 lat, ponieważ z uwagi na metodę obliczenia ułamka wyrażającego wielkość wypłacanej z Unii emerytury takie skrócenie jest większe niż w wypadku, gdyby cała kariera zawodowa tego pracownika przebiegała w charakterze pracownika najemnego w rozpatrywanym państwie członkowskim.

      (1)  Dz.U. C 421 z 24.11.2014.


title: Sprawa T-126/08: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 lutego 2009 r. — Okalux przeciwko OHIM — Ondex (ONDACELL) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Nieuiszczenie opłaty za sprzeciw — Decyzja uznająca sprzeciw za niewniesiony — Odwołanie oczywiście pozbawione podstawy prawnej)

text:
               4.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/24

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 lutego 2009 r. — Okalux przeciwko OHIM — Ondex (ONDACELL)
   (Sprawa T-126/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Nieuiszczenie opłaty za sprzeciw - Decyzja uznająca sprzeciw za niewniesiony - Odwołanie oczywiście pozbawione podstawy prawnej)
   (2009/C 82/43)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Okalux GmbH (Marktheidenfeld, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Beckensträter)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Ondex SAS (Chevigny-Saint-Sauveur, Francja)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 22 stycznia 2008 r. (sprawa R 1384/2007-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Okalux GmbH a Ondex SAS.
   Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Okalux GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 116 z 9.5.2008.


title: Sprawa C-299/08: Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej

text:
               25.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/7

         Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-299/08)
   (2008/C 272/08)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Rozet i D. Kukovec, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Francuska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że przyjmując i utrzymując w mocy art. 73 i 74-IV kodeksu zamówień publicznych uchwalonego na mocy dekretu nr 2006-975 z dnia 1 sierpnia 2006 r. w zakresie, w jakim przepisy te przewidują procedurę udzielania zamówień na opracowanie koncepcji, która to procedura pozwala instytucji zamawiającej udzielić zamówienie na wykonanie określonych świadczeń (usług, dostaw lub robót budowlanych) jednemu z podmiotów wybranych w ramach udzielania pierwotnego zamówienia na opracowanie koncepcji, bez przeprowadzenia nowego postępowania przetargowego lub co najwyżej po przeprowadzeniu w odniesieniu do tych podmiotów przetargu ograniczonego, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 2, 28 i 31 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (1);

               —

               obciążenie Republiki Francuskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W swojej skardze Komisja zarzuca stronie pozwanej, że pozwoliła na udzielanie zamówień z wolnej ręki — lub po przeprowadzeniu przetargu ograniczonego — w przypadkach, które nie zostały przewidziane przez dyrektywę 2004/18/WE. Wprowadzając bowiem rozróżnienie między zamówieniami na opracowanie koncepcji a zamówieniami na wykonanie określonych świadczeń, i pozwalając z zastrzeżeniem pewnych warunków na udzielenie tych ostatnich zamówień jednemu z podmiotów wybranych w ramach udzielania pierwotnego zamówienia na opracowanie koncepcji, bez przeprowadzenia nowego postępowania przetargowego lub co najmniej przeprowadzenia przetargu ograniczonego w odniesieniu tylko do tych podmiotów, uregulowania francuskie naruszają podstawowe zasady równości i przejrzystości, wyrażone w dyrektywie 2004/18/WE. Zdaniem Komisji z definicji niemożliwe jest, aby przedmiot i kryteria udzielenia zamówienia na wykonanie określonych świadczeń mogły zostać precyzyjnie określone w chwili, gdy nie jest jeszcze zdefiniowany sam projekt. Zamówienie na opracowanie koncepcji i zamówienie na wykonanie określonych świadczeń są dwoma całkiem różnymi rodzajami zamówień, z których każde ma właściwy mu przedmiot i kryteria udzielania, i z tego względu każde z nich musi pozostawać w zgodności z wymogami dyrektywy 2004/18/WE.

      (1)  Dz.U. L 134, s. 114.


title: Sprawa C-604/15 P: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 12 lipca 2016 r. – Ana Pérez Gutiérrez/Komisja Europejska (Odwołanie — Regulamin postępowania przed Trybunałem — Artykuł 181 — Odpowiedzialność pozaumowna Unii Europejskiej — Zdrowie publiczne — Zdjęcia zaproponowane przed Komisję Europejską do celów ostrzeżeń związanych ze zdrowiem, które to zdjęcia miały figurować na opakowaniach wyrobów tytoniowych — Niezgodne z prawem wykorzystanie wizerunku zmarłej osoby)

text:
               19.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/15

         Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 12 lipca 2016 r. – Ana Pérez Gutiérrez/Komisja Europejska
   (Sprawa C-604/15 P) (1)

   ((Odwołanie - Regulamin postępowania przed Trybunałem - Artykuł 181 - Odpowiedzialność pozaumowna Unii Europejskiej - Zdrowie publiczne - Zdjęcia zaproponowane przed Komisję Europejską do celów ostrzeżeń związanych ze zdrowiem, które to zdjęcia miały figurować na opakowaniach wyrobów tytoniowych - Niezgodne z prawem wykorzystanie wizerunku zmarłej osoby))
   (2016/C 343/23)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Ana Pérez Gutiérrez (przedstawiciel: J. Soler Puebla, abogado)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Baquero Cruz i J. Tomkin, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1.

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2.

               Ana Pérez Gutiérrez zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 38 z 1.2.2016.


title: Sprawa C-351/13: Skarga wniesiona w dniu 25 czerwca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej

text:
               7.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/27

         Skarga wniesiona w dniu 25 czerwca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-351/13)
   2013/C 260/48
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Markoulli i B. Schima)

      Strona pozwana: Republika Grecka

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie zapewniając, aby od dnia 1 stycznia 2012 r. kury nioski nie były już hodowane w nieulepszonych klatkach, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 3 i art. 5 ust. 2 dyrektywy Rady 1999/74/WE (1) z dnia 19 lipca 1999 r. ustanawiającej minimalne normy ochrony kur niosek;

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Artykuł 5 ust. 2 dyrektywy 1999/74/WE zakazuje, od dnia 1 stycznia 2012 r., hodowli kur niosek w nieulepszonych klatkach. Ponadto art. 3 dyrektywy 1999/74/WE stanowi, ze państwa członkowskie maja obowiązek zapewnić, aby właściciele i posiadacze kur niosek stosowali w odniesieniu do nich wyłącznie systemy hodowli dozwolone przez dyrektywę.
   Komisja, od 2011 r., zwraca uwagę państw członkowskich spoczywający na nich obowiązek zastosowania się do powyższych postanowień dyrektywy. Z informacji przedstawionych przez Republikę Grecką wynika, że znaczna liczba właścicieli i posiadaczy systemów hodowli kur niosek nie mogła zastosować sią do obowiązków ciążących na nich na mocy dyrektywy 1999/74/WE przed dniem wskazanym w tej dyrektywie.
   Z danych dostarczonych przez Republikę Grecką w ramach postępowania poprzedzającego wniesienie skargi, jak również z późniejszej aktualizacji tych danych wynika, że Republika Grecka nie zastosowała się jeszcze do obowiązków ciążących na niej na mocy art. 3 i 5 dyrektywy 1999/74/WE.

      (1)  JO L 203, s. 53.


title: Sprawa C-288/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 7 marca 2013 r. w sprawie T-94/10 Rütgers Germany GmbH i in. przeciwko Europejskiej Agencji Chemikaliów (ECHA), wniesione w dniu 27 maja 2013 r. przez Rütgers Germany GmbH, Rütgers Belgium NV, Deza, a.s., Industrial Química del Nalón, SA, Bilbaína de Alquitranes, SA

text:
               31.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/16

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 7 marca 2013 r. w sprawie T-94/10 Rütgers Germany GmbH i in. przeciwko Europejskiej Agencji Chemikaliów (ECHA), wniesione w dniu 27 maja 2013 r. przez Rütgers Germany GmbH, Rütgers Belgium NV, Deza, a.s., Industrial Química del Nalón, SA, Bilbaína de Alquitranes, SA
   (Sprawa C-288/13 P)
   2013/C 252/24
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Rütgers Germany GmbH, Rütgers Belgium NV, Deza, a.s., Industrial Química del Nalón, SA, Bilbaína de Alquitranes, SA (przedstawiciel: adwokat K. Van Maldegem)

      Druga strona postępowania: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA)

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie wyroku Sądu w sprawie T-94/10; oraz

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiej Agencji Chemikaliów (ECHA) ED/68/2009 (zwanej dalej „kwestionowaną decyzją”) w sprawie identyfikacji oleju antracenowego jako substancji, którą należy umieścić na liście kandydackiej zgodnie z art. 59 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 (REACH) (1), lub

               —

               Ewentualnie, przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania skargi wnoszących odwołanie o stwierdzenie nieważności; oraz
               Obciążenie pozwanej całością kosztów postępowania (w tym kosztami postępowania przed Sądem).

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszące odwołanie podnoszą, że oddalając ich skargę o częściowe stwierdzenie nieważności kwestionowanej decyzji, Sąd naruszył prawo Wspólnotowe. W szczególności podnoszą, że Sąd popełnił szereg błędów w wykładni ram prawnych znajdujących zastosowanie do sytuacji wnoszących odwołanie, co spowodowało, że Sąd kilkakrotnie naruszył prawo; w szczególności:

               —

               Uznając, że sprawa dotyczy złożonych faktów naukowych i technicznych i że identyfikacja oleju antracenowego jako substancji posiadającej właściwości PBT i vPvB na podstawie jego składników obecnych w przynajmniej 0,1 % stężeniu nie była obarczona oczywisty błędem;

               —

               Składniki nie muszą być indywidualnie zidentyfikowane jako mające właściwości PBT lub vPvB w oddzielnej decyzji ECHA wydanej na podstawie przeprowadzonej w tym celu dokładnej oceny;

               —

               Artykuł 59 ust. 3 i załącznik XV do REACH nie zostały naruszone, ponieważ informacja o substancjach alternatywnych nie została zamieszczona w dokumentacji dotyczącej załącznika XV; oraz

               —

               Nie naruszono zasady równego traktowania

         Z powyższych względów wnoszące odwołanie podnoszą, że wyrok Sądu w sprawie T-94/10 należy uchylić oaz stwierdzić nieważność kwestionowanej decyzji

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. L 396, s. 1).


title: Sprawa C-226/15 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 lipca 2016 r. – Apple and Pear Australia Ltd, Star Fruits Diffusion/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Carolus C. BVBA (Odwołanie — Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego English pink — Sprzeciw właściciela słownego znaku towarowego PINK LADY i graficznych znaków towarowych zawierających elementy słowne „Pink Lady” — Oddalenie sprzeciwu — Orzeczenie sądu orzekającego w sprawach unijnych znaków towarowych — Zmiana — Powaga rzeczy osądzonej)

text:
               19.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/7

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 lipca 2016 r. – Apple and Pear Australia Ltd, Star Fruits Diffusion/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Carolus C. BVBA
   (Sprawa C-226/15 P) (1)

   ((Odwołanie - Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego English pink - Sprzeciw właściciela słownego znaku towarowego PINK LADY i graficznych znaków towarowych zawierających elementy słowne „Pink Lady” - Oddalenie sprzeciwu - Orzeczenie sądu orzekającego w sprawach unijnych znaków towarowych - Zmiana - Powaga rzeczy osądzonej))
   (2016/C 343/09)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Apple and Pear Australia Ltd, Star Fruits Diffusion (przedstawiciele: adwokat T. de Haan i P. Péters, advocaat)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik), Carolus C. BVBA

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Apple and Pear Australia Ltd i Star Fruits Diffusion zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 254 z 3.8.2015.


title: Sprawa C-16/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 11 stycznia 2010 r. — The Number Ltd, Conduit Enterprises Ltd przeciwko Office of Communications and British Telecommunications PLC

text:
               13.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/40

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 11 stycznia 2010 r. — The Number Ltd, Conduit Enterprises Ltd przeciwko Office of Communications and British Telecommunications PLC
   (Sprawa C-16/10)
   2010/C 63/63
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: The Number Ltd i Conduit Enterprises Ltd

      Strona pozwana: Office of Communications i British Telecommunications PLC

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy uprawnienia przyznane państwom członkowskim na podstawie art. 8 ust. 1 dyrektywy 2002/22/WE (1) („dyrektywy o usłudze powszechnej”), w związku z art. 8 dyrektywy 2002/21/WE (2) („dyrektywy ramowej”), art. 3 ust. 2 i art. 6 ust. 2 dyrektywy 2002/20/WE (3) („dyrektywy o zezwoleniach”) oraz art. 3 ust. 2 dyrektywy o usłudze powszechnej oraz innymi właściwymi przepisami prawa wspólnotowego, wyznaczania jednego lub więcej przedsiębiorstw do zagwarantowania świadczenia usługi powszechnej, albo do świadczenia różnych składników usługi powszechnej, określonych w art. 4-7 oraz art. 9 ust. 2 dyrektywy o usłudze powszechnej, należy interpretować w ten sposób, że:

                           a)

                           zezwalają one państwu członkowskiemu, jeżeli postanowi ono wyznaczyć przedsiębiorstwo w myśl tego przepisu, jedynie na nakładanie określonych obowiązków na to przedsiębiorstwo, z których wynika wymóg, że samo to przedsiębiorstwo ma świadczyć na rzecz użytkowników końcowych usługę powszechną albo jej składnik, odnośnie do których zostało ono wyznaczone?
                           lub

                           b)

                           zezwalają one państwu członkowskiemu, jeżeli postanowi ono wyznaczyć przedsiębiorstwo w myśl tego przepisu, na nałożenie na wyznaczone przedsiębiorstwo takich określonych obowiązków, jakie państwo członkowskie uzna za najbardziej skuteczne, odpowiednie i proporcjonalne w celu zagwarantowania świadczenia usługi powszechnej albo jej składnika na rzecz użytkowników końcowych, bez względu na to, czy obowiązki te nakładają na wyznaczone przedsiębiorstwo wymóg, aby samo świadczyło usługę powszechną lub jej składnik na rzecz użytkowników końcowych?

               2)

               Czy powyższe przepisy, interpretowane również w związku z art. 3 ust. 2 dyrektywy o usłudze powszechnej, zezwalają państwu członkowskiemu — w okolicznościach, gdy przedsiębiorstwo zostało wyznaczone na podstawie art. 8 ust. 1 dyrektywy o usłudze powszechnej w związku z art. 5 ust. 1 lit. b) tej dyrektywy (usługa pełnozakresowego biura numerów), a nie ciąży na nim wymóg dostarczania takiej usługi bezpośrednio użytkownikom końcowym — na nałożenie określonych obowiązków na to wyznaczone przedsiębiorstwo, polegających na:

                           a)

                           utrzymywaniu i aktualizowaniu pełnozakresowej bazy danych informacji dotyczących abonentów;

                           b)

                           udostępnieniu w formacie nadającym się do odczytu maszynowego (automatycznego) pełnozakresowej bazy danych informacji dotyczących abonentów, regularnie aktualizowanej, każdej osobie, która zamierza świadczyć publicznie dostępne usługi biura numerów i spisów abonentów (bez względu na to, czy osoba ta zamierza świadczyć usługę pełnozakresowego biura numerów na rzecz użytkowników końcowych); oraz

                           c)

                           dostarczeniu bazy danych takiej osobie na uczciwych, obiektywnych, zorientowanych na koszty i niedyskryminacyjnych warunkach?

      (1)  Dyrektywa 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej)
   Dz.U. L 108, s. 51.

      (2)  Dyrektywa 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa)
   Dz.U. L 108, s. 33.

      (3)  Dyrektywa 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa o zezwoleniach)
   Dz.U. L 108, s. 21.


title: Sprawa T-636/16: Skarga wniesiona w dniu 5 września 2016 r. – Starbucks i Starbucks Manufacturing Emea/Komisja

text:
               12.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/25

         Skarga wniesiona w dniu 5 września 2016 r. – Starbucks i Starbucks Manufacturing Emea/Komisja
   (Sprawa T-636/16)
   (2016/C 462/32)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Starbucks Corp. (Seattle, Washington, Stany Zjednoczone) i Starbucks Manufacturing Emea BV (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci S. Verschuur, M. Petite i M-A. Stroungi)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1–4 decyzji Komisji z dnia 21 października 2015 r. w sprawie pomocy państwa SA.38374 (2014/C ex 2014/NN) wdrożonej przez Niderlandy na rzecz Starbucks (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”);

               —

               ewentualnie, stwierdzenie nieważności art. 2 ust. 1 zaskarżonej decyzji; oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła art. 107 ust. 1 TFUE poprzez dopuszczenie się istotnego naruszenia prawa i oczywistego błędu w ocenie przy dokonywaniu wykładni i stosowaniu układu odniesienia do celów oceny, czy wstępne porozumienie w sprawie cen transferowych (zwane dalej „APA”) przyznaje korzyść selektywną.

               2.

               W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca utrzymuje, że Komisja naruszyła art. 107 ust. 1 TFUE, uznając błędnie, że APA przyznaje korzyść, popełniając przy tym różne oczywiste błędy w zakresie ustaleń faktycznych i oceny, nie przeprowadzając starannej i bezstronnej analizy i przedstawiając niewystarczające uzasadnienie.

               3.

               W zarzucie trzecim strona skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła art. 16 rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 (1) w ten sposób, że błędnie ustaliła wysokość domniemanej pomocy, a tym samym dopuściła się istotnego naruszenia prawa i oczywistego błędu w ocenie.

      (1)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. 2015, L 248, s. 9).


title: Sprawa T-252/10 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 29 lipca 2010 r. — Cross Czech przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Szósty program ramowy UE dotyczący badań, rozwoju technologicznego i prezentacji — Pismo potwierdzające wnioski z audytu finansowego — Wniosek o zawieszenie wykonania — Nieuwzględnienie wymogów formalnych — Niedopuszczalność)

text:
               25.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/14

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 29 lipca 2010 r. — Cross Czech przeciwko Komisji
   (Sprawa T-252/10 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Szósty program ramowy UE dotyczący badań, rozwoju technologicznego i prezentacji - Pismo potwierdzające wnioski z audytu finansowego - Wniosek o zawieszenie wykonania - Nieuwzględnienie wymogów formalnych - Niedopuszczalność)
   2010/C 260/19
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Cross Czech a.s. (Praga, Republika Czeska) (przedstawiciel: T. Schollaert, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal i W. Roels, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania pisma Komisji z dnia 12 marca 2010 r. w sprawie potwierdzenia wniosków z audytu dotyczącego przedstawionych przez skarżącą sprawozdań finansowych za okres od dnia 1 lutego 2005 r. do dnia 30 kwietnia 2008 r. w zakresie dotyczącym projektów eMapps.com, CEEC IST NET i Transfer-East.

      Sentencja

               1)

               Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje odrzucony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-311/16: Skarga wniesiona w dniu 21 czerwca 2016 r. – Siemens Industry Software/Komisja

text:
               22.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/41

         Skarga wniesiona w dniu 21 czerwca 2016 r. – Siemens Industry Software/Komisja
   (Sprawa T-311/16)
   (2016/C 305/56)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Siemens Industry Software (Leuven, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci H. Gilliams i J. Bocken)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 11 stycznia 2016 r. w sprawie wprowadzonego w życie przez Królestwo Belgii systemu pomocy państwa w postaci zwolnienia z opodatkowania nadmiernych zysków SA.37667 (2015/C) (ex 2015/NN);

               —

               ewentualnie, stwierdzenie nieważności art. 2–4 tej decyzji;

               —

               w każdym razie, stwierdzenie nieważności art. 2–4 tejże decyzji w zakresie, w jakim Komisja, po pierwsze, nakazuje w nich odzyskanie pomocy od podmiotów innych niż podmioty, na rzecz których wydano „decyzje podatkowe dotyczące nadmiernych zysków”, o których mowa w decyzji Komisji, a po drugie, nakazuje odzyskanie kwoty równej oszczędności podatkowej uzyskanej przez beneficjenta, nie pozostawiając Belgii możliwości uwzględnienia faktycznej korekty w górę dokonanej przez inne organy podatkowe;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący oczywistego błędu w ocenie, nadużycia władzy i braku odpowiedniego uzasadnienia, ponieważ Komisja stwierdziła w swej decyzji z dnia 11 stycznia 2016 r. w sprawie wprowadzonego w życie przez Królestwo Belgii systemu pomocy państwa w postaci zwolnienia z opodatkowania nadmiernych zysków SA.37667 (2015/C) (ex 2015/NN) istnienie systemu pomocy.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 107 TFUE i obowiązku uzasadnienia oraz oczywistego błędu w ocenie, ponieważ Komisja uznała w zaskarżonej decyzji zarzucany system za środek selektywny.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 107 TFUE i oczywistego błędu w ocenie, jako że Komisja twierdzi w zaskarżonej decyzji, iż zarzucany system przysparza korzyści.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 107 TFUE, naruszenia zasady uzasadnionych oczekiwań, oczywistego błędu w ocenie, nadużycia władzy oraz braku odpowiedniego uzasadnienia, ponieważ w zaskarżonej decyzji Komisja nakazuje Belgii odzyskanie pomocy.


title: Wykreślenie sprawy C-156/05

text:
               24.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 330/14

         Wykreślenie sprawy C-156/05 (1)

   (2005/C 330/36)

      (Język postępowania: grecki)

   Postanowieniem z dnia 26 września 2005 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-156/05 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej.

      (1)  Dz.U. C 132 z 28.5.2005


title: Sprawa T-237/07: Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2007 r. — CityLine Hungary Kft. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/41

         Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2007 r. — CityLine Hungary Kft. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-237/07)
   (2007/C 211/78)
   Język postępowania: węgierski
   Strony

      Strona skarżąca: CityLine Hungary Kft. (Vecsés, Węgry) (przedstawiciel: Á. Menyhei, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności art. 2c ust. 1 wprowadzonego przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 375/2007 z dnia 30 marca 2007 r., opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 4 kwietnia 2007 r.;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca utrzymuje, że art. 2c ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1702/2003 wprowadzony przez rozporządzenie (WE) nr 375/2007 (1) jest nieważny. Artykuł ten dotyczy dalszej eksploatacji niektórych statków powietrznych zarejestrowanych przez państwa członkowskie.
   Skarżąca, zajmująca się transportem różnych produktów droga powietrzną, podnosi, że zaskarżone przepisy rozporządzenia (WE) nr 375/2007 dotyczą jej bezpośrednio i indywidualnie.
   W uzasadnieniu swej skargi skarżąca utrzymuje, że art. 2c rozporządzenia (WE) nr 375/2007 narusza ogólną zasadę pewności prawa. Zaskarżone rozporządzenie uzależnia eksploatację statku powietrznego od przeszłego zdarzenia, które oczywiście nie było do przewidzenia dla zainteresowanych osób w niniejszej sprawie, a mianowicie wymaga ono wprowadzenia do rejestru przed przystąpieniem danego państwa członkowskiego do Unii Europejskiej.
   Skarżąca twierdzi również, że zaskarżony artykuł rozporządzenia (WE) nr 375/2007 narusza zasadę proporcjonalności przewidzianą w art. 5 WE. Skarżąca utrzymuje w tym względzie, że zaskarżony przepis ustanawia nieproporcjonalne ograniczenia dla podmiotów, których statek powietrzny został wprowadzony do rejestru państwa członkowskiego po przystąpieniu do Unii. Artykuł ten jest bez znaczenia dla bezpieczeństwa lotów i wprowadza niepotrzebne zasady i warunki, wykraczając poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celów traktatu WE.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 375/2007 zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1702/2003 ustanawiające zasady wykonawcze dla certyfikacji statków powietrznych i związanych z nimi wyrobów, części i wyposażenia w zakresie zdatności do lotu i ochrony środowiska oraz dla certyfikacji organizacji projektujących i produkujących (Dz.U. L 94, str. 3).


title: Sprawa C-423/06: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 11 lutego 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/24

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 11 lutego 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-423/06) (1)

   (2008/C 92/46)

      Język postępowania: polski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 326 z 30.12.2006.


title: Sprawa C-77/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 8 grudnia 2011 r. w sprawie T-421/07, Deutsche Post AG przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 14 lutego 2012 r. przez Deutsche Post AG

text:
               21.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/18

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 8 grudnia 2011 r. w sprawie T-421/07, Deutsche Post AG przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 14 lutego 2012 r. przez Deutsche Post AG
   (Sprawa C-77/12 P)
   2012/C 118/29
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Deutsche Post AG (przedstawiciele: J. Sedemund i T. Lübbig, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, UPS Europe NV/SA, UPS Deutschland Inc. & Co. OHG

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie w całości wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 8 grudnia 2011 r. w sprawie T-421/07;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsze odwołanie dotyczy zasadniczo kwestii, czy — i ewentualnie na jakich warunkach — decyzja Komisji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego na podstawie art. 108 ust. 2 TFUE i art. 4 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 jest aktem zaskarżalnym w rozumieniu art. 263 akapit czwarty TFUE. Powstaje w szczególności pytanie, czy tego rodzaju decyzja o wszczęciu postępowania prowadzi do powstania autonomicznych i wiążących skutków prawnych poza skutkami wynikającymi już z uprzednio wydanej decyzji o wszczęciu postępowania w przedmiocie — jak podniesiono — tych samych środków pomocy.
   Sąd stwierdził niedopuszczalność skargi, zasadniczo ze względu na to, że zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja o wszczęciu postępowania z 2007 r. C 36/07 (ex NN 25/07) dotyczyła tych samych środków, co wcześniejsza decyzja z 1999 r. C 61/99 (ex NN 153/96). Uznał on, że w tym względzie jest bez znaczenia, że w postępowaniu wyjaśniającym poprzedzającym niniejsze główne, formalne postępowanie wyjaśniające wydana została przed pięcioma laty decyzja negatywna w rozumieniu art. 7 ust. 5 rozporządzenia nr 659/1999, ponieważ owa decyzja negatywna jedynie częściowo zakończyła uprzednie postępowanie wyjaśniające.
   Wnosząca odwołanie podnosi pięć zarzutów na poparcie swego odwołania:

               1)

               Sąd nie uwzględnił w zaskarżonym wyroku, że sporna decyzja o wszczęciu postępowania z 2007 r. wywołuje autonomiczne skutki prawne. Owa decyzja o wszczęciu postępowania dotyczyła bowiem środków pomocy, które w znacznym stopniu wykraczały poza środki zakwestionowane przez Komisję w decyzji o wszczęciu postępowania z 1999 r. Ponadto, postępowanie główne wszczęte w 1999 r. zostało w całości zakończone w drodze decyzji negatywnej 2002 (2002/753/WE), w związku z czym decyzja o wszczęciu postępowania z 1999 r. nie mogła już wywoływać skutków prawnych. Stwierdzając niedopuszczalność niniejszej skargi Sąd naruszył w szczególności art. 263 akapit czwarty TFUE, ponieważ każda decyzja wywołująca autonomiczne skutki prawne jest na mocy tego przepisu zaskarżalna.

               2)

               Po drugie, Sąd dopuścił się błędu co do prawa niewłaściwie oceniając zakres naruszenia przez Komisję zasad ochrony uzasadnionych oczekiwań, pewności prawa, prawidłowego postępowania administracyjnego oraz ich skutków na omawiane postępowanie. Sąd nie stwierdził bowiem błędu co do prawa w sytuacji, w której Komisja uznała następczo, że postępowanie wyjaśniające wszczęte w 1999 r. nie zostało w pełni zakończone i podjęła je ponownie pięć lat po jego formalnym zakończeniu.

               3)

               Po trzecie, okoliczność, że w niniejszej sprawie Sąd odmówił wnoszącej odwołanie jakiejkolwiek możliwości wniesienia bezpośredniej skargi na decyzję o wszczęciu postępowania z 2007 r. stanowi odebranie możliwości ochrony prawnej, co diametralnie narusza prawo podstawowe wnoszącej odwołanie do skutecznej ochrony prawnej wynikające z art. 6 ust. 1 TUE w związku z art. 47 ust. 1 Karty Praw Podstawowych oraz art. 6 ust. 3 TUE w związku z 6 ust. 1 zdanie pierwsze Europejskiej Konwencji Praw Człowieka.

               4)

               Po czwarte, Sąd zaniechał wskazać przynajmniej paru wyjaśniających stwierdzeń dotyczących dwóch wskazanych powyżej aspektów, które nie zostały w ogóle poruszone w zaskarżonym wyroku. Owe zaniechanie Sądu stanowi naruszenie obowiązku uzasadnienia wyroków, wynikające z zasady państwa prawa.


title: Sprawa T-912/16: Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2016 r. – RRTec v EUIPO – Mobotec (RROFA)

text:
               27.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/34

         Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2016 r. – RRTec v EUIPO – Mobotec (RROFA)
   (Sprawa T-912/16)
   (2017/C 063/46)
   Język skargi: Polski

      Strony

      Strona skarżąca: RRTec sp. z o.o. (Gliwice, Polska) (przedstawiciel: T. Gawrylczyk, radca prawny)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Mobotec AB (Göteborg, Szwecja)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny znak towarowy Unii Europejskiej zawierający element słowny „RROFA” – zgłoszenie nr 12 699 534

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5.10.2016 w sprawie R 2392/2015-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:
   stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;
   obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

   Naruszenie Artykułu 8 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-47/17: Postanowienie Sądu z dnia 8 marca 2017 r. – Yotrio Group/EUIPO (Umieszczenie zielonej obwódki na nóżce)

text:
               26.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 202/28

         Postanowienie Sądu z dnia 8 marca 2017 r. – Yotrio Group/EUIPO (Umieszczenie zielonej obwódki na nóżce)
   (Sprawa T-47/17) (1)

   (2017/C 202/47)
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 95 z 27.3.2017.


title: Sprawa C-254/08: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 16 lipca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale della Kampania — Włochy) — Futura Immobiliare srl Hotel Futura, Meeting Hotel, Hotel Blanc, Hotel Clyton, Business srl przeciwko Comune di Casoria (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Dyrektywa 2006/12/WE — Artykuł 15 lit. a) — Brak podziału kosztów unieszkodliwiania odpadów w zależności od odpadów rzeczywiście wytwarzanych — Zgodność z zasadą zanieczyszczający płaci )

text:
               12.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/13

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 16 lipca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale della Kampania — Włochy) — Futura Immobiliare srl Hotel Futura, Meeting Hotel, Hotel Blanc, Hotel Clyton, Business srl przeciwko Comune di Casoria
   (Sprawa C-254/08) (1)

   (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym - Dyrektywa 2006/12/WE - Artykuł 15 lit. a) - Brak podziału kosztów unieszkodliwiania odpadów w zależności od odpadów rzeczywiście wytwarzanych - Zgodność z zasadą „zanieczyszczający płaci”)
   2009/C 220/21
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale Amministrativo Regionale della Campania

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Futura Immobiliare srl Hotel Futura, Meeting Hotel, Hotel Blanc, Hotel Clyton, Business srl

      Strona pozwana: Comune di Casoria

      Inne zainteresowane strony: Azienda Speciale Igiene Ambientale (ASIA) SpA

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale Amministrativo Regionale della Campania — Wykładnia art. 15 dyrektywy 75/442/EWG Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 kwietnia 2006 r. w sprawie odpadów (Dz.U. L 114, s. 9) — Krajowe uregulowania, które nie rozdzielają kosztów usuwania odpadów w zależności do ilości odpadów wytwarzanych lub składowanych celem ich przekazania podmiotowi zajmującemu się gromadzeniem odpadów lub przedsiębiorstwu usuwającemu odpady — Zgodność z zasadą „zanieczyszczający płaci”.

      Sentencja

   Artykuł 15 dyrektywy 2006/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 kwietnia 2006 r. w sprawie odpadów, winien być interpretowany w ten sposób, że przepisy krajowe, które przewidują w celu finansowania usług gospodarki odpadami miejskimi i ich unieszkodliwiania, podatek obliczany na podstawie oceny objętości odpadów potencjalnie wytwarzanych przez użytkowników tych usług, a nie na podstawie ilości odpadów rzeczywiście wytworzonych i przekazanych do punktu zbioru, nie są w świetle obowiązującego prawa wspólnotowego sprzeczne z tym przepisem.
   Do sądu krajowego należy jednak dokonanie kontroli, na podstawie faktycznych i prawnych okoliczności sprawy przed nim zawisłej, czy podatek od odpadów będący przedmiotem sporu w postępowaniu głównym nie prowadzi do obciążenia niektórych „posiadaczy” odpadów, w tym przypadku podmiotów świadczących usługi hotelarskie, kosztami oczywiście nieproporcjonalnymi w stosunku do objętości lub rodzaju odpadów, które mogą wytwarzać.

      (1)  Dz.U. C 209 z 15.8.2008.


title: Sprawa F-4/07: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 21 lutego 2008 r. — Skoulidi przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Wymiana urzędników pomiędzy Komisją a państwami członkowskimi — Udostępnienie urzędnika wspólnotowego administracji greckiej — Odmowa — Skarga o odszkodowanie — Krzywda — Postępowanie poprzedzające wniesienie skargi — Dopuszczalność — Istotne przesłanki dla powstania odpowiedzialności pozaumownej Wspólnoty)

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/47

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 21 lutego 2008 r. — Skoulidi przeciwko Komisji
   (Sprawa F-4/07) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Wymiana urzędników pomiędzy Komisją a państwami członkowskimi - Udostępnienie urzędnika wspólnotowego administracji greckiej - Odmowa - Skarga o odszkodowanie - Krzywda - Postępowanie poprzedzające wniesienie skargi - Dopuszczalność - Istotne przesłanki dla powstania odpowiedzialności pozaumownej Wspólnoty)
   (2008/C 92/94)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Eleni-Eleftheria Skoulidi (Bruksela Belgia) (przedstawiciel: G. Vandersanden, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: D. Martin i i M. Velardo, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o zadośćuczynienie za krzywdę doznaną przez skarżącą w związku z decyzją organu powołującego z dnia 28 marca 2006 r. odmawiającą zgody na oddelegowanie do greckiego ministerstwa edukacji narodowej i spraw wyznaniowych w ramach wymiany urzędników pomiędzy Komisją a państwami członkowskimi
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron pokryje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 56 z 10.3.2007, str. 44.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 czerwca 2004 r. w sprawie C-315/02 (wniosek Verwaltungsgerichtshof o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Anneliese Lenz przeciwko Finanzlandesdirektion für Tirol (Swobodny przepływ kapitału — Podatek od dochodów z kapitału — Dochody z kapitału pochodzącego z Austrii: stawka podatkowa w wysokości 25 % ze skutkiem w postaci zwolnienia lub stawka odpowiadająca połowie średniej stawki podatkowej mającej zastosowanie do całości dochodów — Dochody z kapitału pochodzącego z innego Państwa Członkowskiego: zwyczajna stawka podatkowa)

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/5

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 15 czerwca 2004 r.
   w sprawie C-315/02 (wniosek Verwaltungsgerichtshof o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Anneliese Lenz przeciwko Finanzlandesdirektion für Tirol (1)

   (Swobodny przepływ kapitału - Podatek od dochodów z kapitału - Dochody z kapitału pochodzącego z Austrii: stawka podatkowa w wysokości 25 % ze skutkiem w postaci zwolnienia lub stawka odpowiadająca połowie średniej stawki podatkowej mającej zastosowanie do całości dochodów - Dochody z kapitału pochodzącego z innego Państwa Członkowskiego: zwyczajna stawka podatkowa)
   (2004/C 228/10)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-315/02, której przedmiot jest wniosek skierowany do Trybunału na podstawie art. 234 WE przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) o wydanie w ramach toczącego się przed tym sądem postępowania między Anneliese Lenz i Finanzlandesdirektion für Tirol, orzeczenia w trybie prejudycjalnym w przedmiocie wykładni art. 73 B i 73 D TWE (obecnie art. 56 WE i 58 WE), Trybunał (pierwsza izba), w składzie P. Jann, prezes izby, A. Rosas i S. von Bahr, R. Silva de Lapuerta i K. Lenaerts (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: A. Tizzano, sekretarz: M.-F. Contet, główny administrator, wydał w dniu 15 lipca 2004 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Art. 73 B i 73 D, ust. 1 i 3, TWE (obecnie, odpowiednio, art. 56 WE i art. 58, ust. 1 i 3 WE) stoją w sprzeczności z przepisami dającymi jedynie osobom uzyskującym dochody z kapitału pochodzącego z Austrii możliwość wyboru miedzy podatkiem mającym postać zwolnienia w wysokości 25 % a zwyczajnym podatkiem dochodowym z zastosowaniem stawki zmniejszonej o połowę, przewidując jednocześnie, iż dochody z kapitału pochodzącego z innego Państwa Członkowskiego są objęte zwyczajnym podatkiem dochodowym, bez obniżonej stawki podatkowej.

               2)

               Odmowa przyznania osobom uzyskującym dochody z kapitału pochodzącego z innego Państwa Członkowskiego korzyści fiskalnych przyznawanych osobom uzyskującym dochody z kapitału pochodzącego z Austrii nie może być uzasadniona faktem, iż dochód spółek mających siedzibę w innym Państwie Członkowskim jest nisko opodatkowany.

      (1)  Dz.U. C 261 z 26.10.2002.


title: Sprawa C-465/05: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 13 grudnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Swoboda świadczenia usług — Swoboda przedsiębiorczości — Zawód pracownika ochrony — Usługi w zakresie prywatnej ochrony — Przyrzeczenie lojalności Republice Włoskiej — Zezwolenie prefekturalne — Miejsce prowadzenia działalności — Minimalne zatrudnienie — Złożenie kaucji — Administracyjna kontrola cen świadczonych usług)

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/11

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 13 grudnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-465/05) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Swoboda świadczenia usług - Swoboda przedsiębiorczości - Zawód pracownika ochrony - Usługi w zakresie prywatnej ochrony - Przyrzeczenie lojalności Republice Włoskiej - Zezwolenie prefekturalne - Miejsce prowadzenia działalności - Minimalne zatrudnienie - Złożenie kaucji - Administracyjna kontrola cen świadczonych usług)
   (2008/C 51/18)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: E. Traversa i E. Montaguti, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska (Przedstawiciele: I. M. Brugaglia, pełnomocnik, D. Del Gaizo, avocat)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 43 WE i 49 WE — Warunki wykonywania zawodu pracownika prywatnej ochrony — Obowiązek przyrzeczenia lojalności Republice Włoskiej — Obowiązek uzyskania zezwolenia prefekturalnego
   Sentencja

               1)

               Wprowadzając w ramach tekstu skonsolidowanego ustaw o bezpieczeństwie publicznym (Testo Unico delle Leggi di Pubblica Sicurezza), zatwierdzonego dekretem królewskim nr 773 z dnia 18 czerwca 1931 r. ze zmianami, przepisy stanowiące, że:

                           —

                           działalność pracownika ochrony może być wykonywana tylko po złożeniu przyrzeczenia lojalności Republice Włoskiej, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, jakie na niej ciążą na mocy art. 43 WE i 49 WE,

                           —

                           działalność w zakresie prywatnych usług ochrony może być wykonywana przez usługodawców mających siedzibę w innym państwie członkowskim wyłącznie po uzyskaniu ograniczonego terytorialnie zezwolenia Prefetto, bez uwzględnienia obowiązków, którym usługodawcy ci podlegają już w państwie członkowskim pochodzenia, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, jakie na niej ciążą na mocy art. 49 WE,

                           —

                           ważność tego zezwolenia ogranicza się do określonego terytorium, a jego wydanie uzależnione jest od liczby i wielkości prywatnych agencji ochrony działających na tym terytorium, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, jakie na niej ciążą na mocy art. 43 WE i 49 WE,

                           —

                           prywatne agencje ochrony obowiązane są dysponować miejscem prowadzenia działalności w każdej prowincji, w której wykonują swoją działalność, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, jakie na niej ciążą na mocy art. 49 WE,

                           —

                           członkowie personelu tych agencji powinni posiadać indywidualne zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie ochrony, bez uwzględnienia kontroli i weryfikacji już dokonanych w państwie członkowskim pochodzenia, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, jakie na niej ciążą na mocy art. 49 WE,

                           —

                           w celu uzyskania zezwolenia prywatne agencje ochrony powinny zatrudniać minimalną/maksymalną liczbę osób, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, jakie na niej ciążą na mocy art. 43 WE i 49 WE,

                           —

                           przedsiębiorstwa te obowiązane są złożyć kaucję w kasie depozytowej, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, jakie na niej ciążą na mocy art. 43 WE i 49 WE oraz

                           —

                           ceny prywatnych usług w zakresie ochrony ustalane są w zezwoleniu Prefetto w ramach z góry określonych limitów, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, jakie na niej ciążą na mocy art. 49 WE.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 60 z 11.3.2006.


title: Sprawa C-524/08: Skarga wniesiona w dniu 1 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               24.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/20

         Skarga wniesiona w dniu 1 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-524/08)
   (2009/C 19/36)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: N. Yerrell i P. Guerra e Andrade, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do przepisów dyrektywy 2005/68/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 listopada 2005 r. w sprawie reasekuracji oraz zmieniającej dyrektywy Rady 73/239/EWG, 92/49/EWG, a także dyrektywy 98/78/WE i 2002/83/WE, a w każdym razie nie informując o nich Komisji, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               —

               obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin dostosowania prawa wewnętrznego do dyrektywy upłynął w dniu 10 grudnia 2007 r.

      (1)  Dz.U. L 323, s. 1.


title: Sprawa T-150/16: Skarga wniesiona w dniu 6 kwietnia 2016 r. – Ecolab USA/EUIPO (ECOLAB)

text:
               13.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/57

      Skarga wniesiona w dniu 6 kwietnia 2016 r. – Ecolab USA/EUIPO (ECOLAB)
      (Sprawa T-150/16)
      (2016/C 211/71)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Ecolab USA, Inc. (Wilmington, Delaware, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci V. Töbelmann i C. Menebröcker)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Przedmiotowy sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską znaku towarowego „ECOLAB” – zgłoszenie nr 1 180 255

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 stycznia 2016 r. w sprawie R 644/2015-4

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009;

                  —

                  Naruszenie zasad równego traktowania i pewności prawa;

                  —

                  Naruszenia art. 75 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-462/10 P: Postanowienie Trybunału z dnia 13 stycznia 2012 r. — Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE przeciwko Europejskiej Agencji Środowiska (EEA) (Odwołanie — Zamówienia publiczne na usługi — Przetarg — Świadczenie informatycznych usług konsultacyjnych — Odrzucenie oferty — Udzielenie zamówienia innemu oferentowi — Kryteria wyboru i udzielenia zamówienia — Pomylenie kryteriów — Przyznanie wagi kryteriom — Pełna kopia sprawozdania z oceny — Brak uzasadnienia)

text:
               14.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/2

         Postanowienie Trybunału z dnia 13 stycznia 2012 r. — Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE przeciwko Europejskiej Agencji Środowiska (EEA)
   (Sprawa C-462/10 P) (1)

   (Odwołanie - Zamówienia publiczne na usługi - Przetarg - Świadczenie informatycznych usług konsultacyjnych - Odrzucenie oferty - Udzielenie zamówienia innemu oferentowi - Kryteria wyboru i udzielenia zamówienia - Pomylenie kryteriów - Przyznanie wagi kryteriom - Pełna kopia sprawozdania z oceny - Brak uzasadnienia)
   2012/C 109/02
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (przedstawiciel: N. Korogiannakis, dikigoros)

      Druga strona postępowania: Europejska Agencja Środowiska (EEA) (przedstawiciele: Stuyck i A.-M. Vandromme, advocaten)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) z dnia 8 lipca 2010 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko EEA (T-331/06), na mocy którego Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiej Agencji Środowiska z dnia 14 września 2006 r. o odrzuceniu oferty złożonej przez wnoszącą odwołanie w ramach postępowania w sprawie udzielenia zamówienia publicznego EEA/IDS/06/002 dotyczącego świadczenia informatycznych usług konsultacyjnych (Dz.U. 2006/118-125101) i w przedmiocie udzielenia zamówienia innemu oferentowi — Kryteria udzielenia zamówienia — Błąd w ocenie

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 317 z 20.11.2010.


title: Sprawa C-318/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 11 czerwca 2009 r. w sprawie T-189/03 ASM Brescia SpA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 11 sierpnia 2009 r. przez A2A SpA, dawniej ASM Brescia SpA

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/37

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 11 czerwca 2009 r. w sprawie T-189/03 ASM Brescia SpA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 11 sierpnia 2009 r. przez A2A SpA, dawniej ASM Brescia SpA
   (Sprawa C-318/09 P)
   2009/C 267/68
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: A2A SpA, dawniej ASM Brescia SpA (przedstawiciele: A. Santa Maria, A. Giardina, C. Croff, G. Pizzonia, avvocati)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku w sprawie T-189/03 ze względu na naruszenie prawa wspólnotowego, w szczególności art. 87 traktatu WE, oraz na brak uzasadnienia w zakresie, w jakim Sąd uznał trzyletnie zwolnienie z podatku dochodowego od osób prawnych za pomoc państwa;

               —

               uchylenie wyroku ze względu na niepoprawne i wewnętrznie sprzeczne zastosowanie prawa wspólnotowego w zakresie, w jakim Sąd nie uznał trzyletniego zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych za pomoc istniejącą;

               —

               uchylenie wyroku ze względu na naruszenie prawa wspólnotowego w zakresie, w jakim Sąd potwierdził zgodność z prawem nakazu odzyskania pomocy zawartego w decyzji; oraz

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji (1) w zakresie, w jakim Komisja uznała w niej, że przejściowy system ciągłości podatkowej dotyczący przedsiębiorstw z przewagą kapitału publicznego, świadczących lokalne usługi użyteczności publicznej stanowi pomoc państwa niezgodną ze wspólnym rynkiem (art. 2 decyzji) lub w zakresie, w jakim Komisja zobowiązała Włochy do odzyskania rzeczonej pomocy od jej beneficjentów (art. 3 decyzji);

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               W ramach zarzutu pierwszego A2A S.p.A. podnosi naruszenie przez Sąd art. 87 ust. 1 WE oraz brak uzasadnienia w zakresie, w jakim Sąd uznał trzyletnie zwolnienie z podatku dochodowego od osób prawnych za pomoc państwa. Wnosząca odwołanie uważa w szczególności, że Komisja nie wykazała w decyzji, że dwie przesłanki przewidziane w art. 87 ust. 1 WE, a mianowicie zakłócenie konkurencji oraz wpływ na wewnątrzwspólnotową wymianę handlową, zostały spełnione w niniejszej sprawie. Ponadto Sąd nie zbadał poprawnie założeń, na których Komisja oparła kwalifikację omawianego środka jako „pomocy”, jak powinien był to uczynić, wykonując „pełną” kontrolę wymaganą przez orzecznictwo wspólnotowe.

               2.

               W ramach zarzutu drugiego wnosząca odwołanie podnosi ewentualnie naruszenie przez Sąd art. 88 WE oraz obowiązku uzasadnienia i wnosi w związku z tym o uchylenie wyroku w zakresie, w jakim Sąd uznał trzyletnie zwolnienie z podatku dochodowego od osób prawnych za „nową pomoc”. W szczególności Sąd wiernie powtórzył twierdzenia Komisji i nie zgodził się z tezą, że środki w formie trzyletniego zwolnienia na rzecz przedsiębiorstw skomunalizowanych przekształconych w spółki akcyjne mogą zostać uznane za „pomoc istniejącą”. Należy natomiast dojść do przeciwnego wniosku, uznawszy, że rozpatrywany system zwolnień podatkowych istniejący przed wejściem w życie traktatu WE znajdował również zastosowanie do przedsiębiorstw skomunalizowanych, które — jak przyznała sama Komisja — stanowią te same jednostki gospodarcze co spółki utworzone na podstawie ustawy nr 142/90.

               3.

               Wreszcie w ramach zarzutu trzeciego A2A wnosi tytułem dalszego żądania ewentualnego o uchylenie wyroku ze względu na naruszenie prawa wspólnotowego i zasad w nim zawartych w zakresie, w jakim Sąd potwierdził w tymże wyroku zgodność z prawem nakazu odzyskania pomocy zawartego w decyzji. Zdaniem wnoszącej odwołanie wyrok winien zostać uchylony w zakresie, w jakim — wbrew wcześniejszemu orzecznictwu sądów wspólnotowych — Sąd potwierdził w nim zgodność z prawem ogólnego nakazu zawartego w decyzji i uznał zasadniczo, że władze krajowe nie dysponują żadnym zakresem uznania.

      (1)  Decyzja Komisji 2003/193/WE z dnia 5 czerwca 2002 r. w sprawie pomocy państwa w formie zwolnień podatkowych i pożyczek na preferencyjnych warunkach przyznanych przez Włochy na rzecz przedsiębiorstw użyteczności publicznej z przewagą kapitału publicznego (Dz.U. 2003, L 77, s. 21).


title: Sprawa T-360/12: Skarga wniesiona w dniu 8 sierpnia 2012 r. — Vuitton Malletier przeciwko OHIM — Nanu-Nana (wzór w szachownicę)

text:
               20.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/11

         Skarga wniesiona w dniu 8 sierpnia 2012 r. — Vuitton Malletier przeciwko OHIM — Nanu-Nana (wzór w szachownicę)
   (Sprawa T-360/12)
   2012/C 319/20
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Louis Vuitton Malletier (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci P. Roncaglia, G. Lazzaretti i N. Parrotta)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Nanu-Nana Handelsgesellschaft mbH für Geschenkartikel & Co. KG (Berlin, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 16 maja 2012 r. w sprawie R 1854/2011-1;

               —

               obciążenie OHIM kosztami poniesionymi przez skarżącą w niniejszym postępowaniu; oraz

               —

               obciążenie Nanu-Nana Handelsgesellschaft mbH für Geschenkartikel & Co. KG kosztami poniesionymi przez skarżącą w postępowaniu przed Wydziałem Unieważnień i Izbą Odwoławczą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Graficzny znak towarowy przedstawiający wzór w szachownicę dla towarów z klasy 18 — wspólnotowy znak towarowy nr 6587851

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Nanu-Nana Handelsgesellschaft mbH für Geschenkartikel & Co. KG

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Nanu-Nana Handelsgesellschaft mbH für Geschenkartikel & Co.KG złożyła wniosek o unieważnienie prawa do wspomnianego znaku z powodu zaistnienia bezwzględnej podstawy unieważnienia określonej w art. 52 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 ust. 1 lit. b), c), d), e) ppkt (iii) oraz lit. f) rozporządzenia Rady nr 207/2009 oraz bezwzględnej podstawy unieważnienia określonej w art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Uwzględnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty:

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009; oraz

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 3 i art. 52 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 207/2009.