title: Sprawa C-799/19: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 25 listopada 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okresný súd Košice I – Słowacja) – NI, OJ, PK / Sociálna poisťovňa [Odesłanie prejudycjalne – Polityka społeczna – Dyrektywa 2008/94/WE – Artykuły 2 i 3 – Ochrona pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy – Pojęcia „niezaspokojonych roszczeń pracowników” i „niewypłacalności pracodawcy” – Wypadek przy pracy – Śmierć pracownika – Zadośćuczynienie za krzywdę – Windykacja roszczenia od pracodawcy – Brak możliwości – Instytucja gwarancyjna]

text:
               1.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 35/17

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 25 listopada 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okresný súd Košice I – Słowacja) – NI, OJ, PK / Sociálna poisťovňa
      (Sprawa C-799/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Dyrektywa 2008/94/WE - Artykuły 2 i 3 - Ochrona pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy - Pojęcia „niezaspokojonych roszczeń pracowników” i „niewypłacalności pracodawcy” - Wypadek przy pracy - Śmierć pracownika - Zadośćuczynienie za krzywdę - Windykacja roszczenia od pracodawcy - Brak możliwości - Instytucja gwarancyjna)
      (2021/C 35/22)
      Język postępowania: słowacki

         Sąd odsyłający

      Okresný súd Košice I

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: NI, OJ, PK

         Strona pozwana: Sociálna poisťovňa

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 2 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/94/WE z dnia 22 października 2008 r. w sprawie ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy należy interpretować w ten sposób, że pracodawcy nie można uważać za „niewypłacalnego”, jeśli złożono wobec niego wniosek o wszczęcie postępowania egzekucyjnego w związku z roszczeniem o zadośćuczynienie uznanym orzeczeniem sądowym, ale w postępowaniu egzekucyjnym uznano wierzytelność za nieściągalną ze względu na faktyczną niewypłacalność pracodawcy. Do sądu odsyłającego należy jednak sprawdzenie, czy zgodnie z art. 2 ust. 4 tej dyrektywy dane państwo członkowskie postanowiło rozszerzyć ochronę pracowników przewidzianą we wspomnianej dyrektywie na taką sytuację związaną z niewypłacalnością, która to sytuacja została stwierdzona na podstawie postępowań przewidzianych w przepisach prawa krajowego, innych niż postępowania określone we wspomnianym art. 2 ust. 1.

                  2)

                  Artykuł 1 ust. 1 i art. 3 dyrektywy 2008/94/WE należy interpretować w ten sposób, że zadośćuczynienie należne od pracodawcy na rzecz bliskich osób pozostających przy życiu za krzywdę doznaną wskutek śmierci pracownika w następstwie wypadku przy pracy można uznać za „roszczenie pracowników wynikające z umowy o pracę lub stosunku pracy” w rozumieniu art. 1 ust. 1 tej dyrektywy tylko wtedy, gdy jest ono objęte pojęciem „wynagrodzenia” stosownie do tego, jak to pojęcie zostało uściślone w prawie krajowym, czego ustalenie należy do sądu krajowego.

         (1)  Dz.U. C 19 z 20.1.2020.


title: Sprawa C-455/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 8 maja 2018 r. w sprawie T-92/18, Olivier Spieker / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 12 lipca 2018 r. przez Oliviera Spiekera

text:
               1.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 35/18

      Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 8 maja 2018 r. w sprawie T-92/18, Olivier Spieker / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 12 lipca 2018 r. przez Oliviera Spiekera
      (Sprawa C-455/18 P)
      (2021/C 35/23)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Oliver Spieker (przedstawiciele: A. Schönfleisch, O. Spieker, M. Alber, N. Willich, Rechtsanwälte)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie postanowienia Sądu Unii Europejskiej z dnia 8 maja 2018 r. w sprawie T-92/18, Spieker/EUIPO (Science for a better skin), którym Sąd odrzucił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 12 grudnia 2017 r. (R1067/2017–4) oddalającej odwołanie, w którym wnoszący odwołanie do Trybunału żądał uchylenia decyzji eksperta EUIPO z dnia 20 marca 2017 r.;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby EUIPO z dnia 12 grudnia 2017 r. (R1067/2017–4);

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym niezbędnymi kosztami poniesionymi przez wnoszącego odwołanie w postępowaniu przed Czwartą Izbą Odwoławczą i Sądem Unii Europejskiej.

            Postanowieniem z dnia 8 grudnia 2020 r. Trybunał Unii Europejskiej (ósma izba) oddalił odwołanie i obciążył stronę przegrywającą kosztami postępowania.


title: Sprawa C-259/20 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 2 kwietnia 2020 r. w sprawie T-81/18, Barata / Parlament, wniesione w dniu 11 czerwca 2020 r. przez Joãa Miguela Baratę

text:
               1.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 35/18

      Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 2 kwietnia 2020 r. w sprawie T-81/18, Barata / Parlament, wniesione w dniu 11 czerwca 2020 r. przez Joãa Miguela Baratę
      (Sprawa C-259/20 P)
      (2021/C 35/24)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: João Miguel Barata (przedstawiciele: G. Pandey, avocat, D. Rovetta, avocat, V. Villante, avvocato)

         Druga strona postępowania: Parlament Europejski
      Postanowieniem z dnia 3 grudnia 2020 r. Trybunał Sprawiedliwości (szósta izba) odrzucił odwołanie w części jako oczywiście niedopuszczalne, a w części jako oczywiście bezzasadne i obciążył wnoszącego odwołanie jego własnymi kosztami.


title: Sprawa C-307/20 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 13 maja 2020 r. w sprawie T-445/18, Peek & Cloppenburg KG, Düsseldorf / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 9 lipca 2020 r. przez Peek & Cloppenburg KG, Düsseldorf

text:
               1.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 35/19

      Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 13 maja 2020 r. w sprawie T-445/18, Peek & Cloppenburg KG, Düsseldorf / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 9 lipca 2020 r. przez Peek & Cloppenburg KG, Düsseldorf
      (Sprawa C-307/20 P)
      (2021/C 35/25)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Peek & Cloppenburg KG, Düsseldorf (przedstawiciele: adwokaci P. Lange, A. Auler, M. Wenz, C. Möller)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Peek & Cloppenburg KG, Hamburg
      Postanowieniem z dnia 29 października 2020 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) odmówił przyjęcia odwołania do rozpoznania i obciążył wnoszącą odwołanie jej własnymi kosztami.


title: Sprawa C-308/20 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 13 maja 2020 r. w sprawie T-535/18, Peek & Cloppenburg KG, Düsseldorf / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 9 lipca 2020 r. przez Peek & Cloppenburg KG, Düsseldorf

text:
               1.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 35/19

      Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 13 maja 2020 r. w sprawie T-535/18, Peek & Cloppenburg KG, Düsseldorf / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 9 lipca 2020 r. przez Peek & Cloppenburg KG, Düsseldorf
      (Sprawa C-308/20 P)
      (2021/C 35/26)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Peek & Cloppenburg KG, Düsseldorf (przedstawiciele: adwokaci P. Lange, A. Auler, M. Wenz, C. Möller)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Peek & Cloppenburg KG, Hamburg
      Postanowieniem z dnia 29 października 2020 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) odmówił przyjęcia odwołania do rozpoznania i obciążył wnoszącą odwołanie jej własnymi kosztami.


title: Sprawa C-309/20 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 13 maja 2020 r. w sprawie T-443/18, Peek & Cloppenburg KG, Düsseldorf / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 9 lipca 2020 r. przez Peek & Cloppenburg KG, Düsseldorf

text:
               1.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 35/19

      Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 13 maja 2020 r. w sprawie T-443/18, Peek & Cloppenburg KG, Düsseldorf / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 9 lipca 2020 r. przez Peek & Cloppenburg KG, Düsseldorf
      (Sprawa C-309/20 P)
      (2021/C 35/27)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Peek & Cloppenburg KG, Düsseldorf (przedstawiciele: adwokaci P. Lange, A. Auler, M. Wenz, C. Möller)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Peek & Cloppenburg KG, Hamburg
      Postanowieniem z dnia 29 października 2020 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) odmówił przyjęcia odwołania do rozpoznania i obciążył wnoszącą odwołanie jej własnymi kosztami.


title: Sprawa C-310/20 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 13 maja 2020 r. w sprawie T-446/18, Peek & Cloppenburg KG, Düsseldorf / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 10 lipca 2020 r. przez Peek & Cloppenburg KG, Düsseldorf

text:
               1.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 35/20

      Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 13 maja 2020 r. w sprawie T-446/18, Peek & Cloppenburg KG, Düsseldorf / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 10 lipca 2020 r. przez Peek & Cloppenburg KG, Düsseldorf
      (Sprawa C-310/20 P)
      (2021/C 35/28)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Peek & Cloppenburg KG, Düsseldorf (przedstawiciele: adwokaci P. Lange, A. Auler, M. Wenz, C. Möller)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Peek & Cloppenburg KG, Hamburg
      Postanowieniem z dnia 29 października 2020 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) odmówił przyjęcia odwołania do rozpoznania i obciążył wnoszącą odwołanie jej własnymi kosztami.


title: Sprawa C-311/20 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 13 maja 2020 r. w sprawie T-444/18, Peek & Cloppenburg KG, Düsseldorf / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 10 lipca 2020 r. przez Peek & Cloppenburg KG, Düsseldorf

text:
               1.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 35/20

      Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 13 maja 2020 r. w sprawie T-444/18, Peek & Cloppenburg KG, Düsseldorf / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 10 lipca 2020 r. przez Peek & Cloppenburg KG, Düsseldorf
      (Sprawa C-311/20 P)
      (2021/C 35/29)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Peek & Cloppenburg KG, Düsseldorf (przedstawiciele: adwokaci P. Lange, A. Auler, M. Wenz, C. Möller)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Peek & Cloppenburg KG, Hamburg
      Postanowieniem z dnia 29 października 2020 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) odmówił przyjęcia odwołania do rozpoznania i obciążył wnoszącą odwołanie jej własnymi kosztami.


title: Sprawa C-312/20 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 13 maja 2020 r. w sprawie T-534/18, Peek & Cloppenburg KG, Düsseldorf / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 10 lipca 2020 r. przez Peek & Cloppenburg KG, Düsseldorf

text:
               1.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 35/20

      Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 13 maja 2020 r. w sprawie T-534/18, Peek & Cloppenburg KG, Düsseldorf / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 10 lipca 2020 r. przez Peek & Cloppenburg KG, Düsseldorf
      (Sprawa C-312/20 P)
      (2021/C 35/30)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Peek & Cloppenburg KG, Düsseldorf (przedstawiciele: adwokaci P. Lange, A. Auler, M. Wenz, C. Möller)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Peek & Cloppenburg KG, Hamburg
      Postanowieniem z dnia 29 października 2020 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) odmówił przyjęcia odwołania do rozpoznania i obciążył wnoszącą odwołanie jej własnymi kosztami.


title: Sprawa C-400/20 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 25 czerwca 2020 r. w sprawie T-104/19, Dermavita / EUIPO – Allergan Holdings France (JUVÉDERM), wniesione w dniu 21 sierpnia 2020 r. przez Dermavita Co. Ltd

text:
               1.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 35/21

      Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 25 czerwca 2020 r. w sprawie T-104/19, Dermavita / EUIPO – Allergan Holdings France (JUVÉDERM), wniesione w dniu 21 sierpnia 2020 r. przez Dermavita Co. Ltd
      (Sprawa C-400/20 P)
      (2021/C 35/32)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Dermavita Co. Ltd (przedstawiciel: D. Todorov, адвокат)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Allergan Holdings France
      Postanowieniem z dnia 3 grudnia 2020 r., Trybunał Sprawiedliwości (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) postanowiła, iż nie należało przyjmować odwołania do rozpoznania oraz obciążyła wnoszącego odwołanie jego własnymi kosztami.


title: Sprawa C-465/20 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 15 lipca 2020 r. w sprawach połączonych T-778/16 i T-892/16, Irlandia in. / Komisja, wniesione w dniu 25 września 2020 r. przez Komisję Europejską

text:
               1.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 35/22

      Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 15 lipca 2020 r. w sprawach połączonych T-778/16 i T-892/16, Irlandia in. / Komisja, wniesione w dniu 25 września 2020 r. przez Komisję Europejską
      (Sprawa C-465/20 P)
      (2021/C 35/33)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn, P.-J. Loewenthal i F. Tomat, pełnomocnicy)

         Pozostali uczestnicy postępowania: Irlandia, Apple Sales International (ASI), Apple Operations Europe (AOE), Wielkie Księstwo Luksemburga, Rzeczpospolita Polska, Urząd Nadzoru EFTA

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku;

                  —

                  oddalenie zarzutów od pierwszego do czwartego i ósmego w sprawie T-778/16 oraz zarzutów od pierwszego do piątego oraz czternastego w sprawie T-892/16;

                  —

                  odesłanie sprawy do Sądu celem rozpatrzenia zarzutów, które nie były jeszcze analizowane; i

                  —

                  pozostawienie decyzji w przedmiocie kosztów postępowania w obu instancjach do rozstrzygnięcia w wyroku kończącym postępowanie w sprawie.

         Zarzuty i główne argumenty

      Komisja opiera swe odwołanie na dwóch zarzutach.
      Pierwszy zarzut odwołania: Sąd Unii Europejskiej oddalając zawarty w spornej decyzji (1) główny wniosek dotyczący korzyści dopuścił się szeregu naruszeń prawa. Zarzut ten dzieli się na trzy części.

                  —

                  Po pierwsze, w pkt 125, 183–187, 228, 242, 243 i 249 zaskarżonego wyroku Sąd błędnie zinterpretował sporną decyzję uznając, iż Komisja oparła wyciągnięty w niej główny wniosek dotyczący korzyści jedynie na tym, że siedziby główne spółek ASI i AOE nie istniały fizycznie ani nie zatrudniały pracowników, nie próbując wykazać, że irlandzkie oddziały ASI i AOE w rzeczywistości pełniły funkcje uzasadniające przypisanie tym oddziałom licencji na korzystanie z praw własności intelektualnej Apple’a. W motywach 281–305 spornej decyzji Komisja analizuje funkcje pełnione w rzeczywistości przez siedziby główne i irlandzkie oddziały spółek ASI i AOE w kontekście uzasadnienia przypisania tym oddziałom licencji na korzystanie z praw własności intelektualnej Apple’a. To, że Sąd nie uwzględnił prawidłowo struktury i treści spornej decyzji oraz zawartych w uwagach pisemnych Komisji wyjaśnień w przedmiocie funkcji pełnionych przez siedziby główne i irlandzkie oddziały tych spółek, stanowi uchybienie proceduralne. Przyznanie przez Sąd następnie w pkt 268–283, 286 i 287 zaskarżonego wyroku, że Komisja przeanalizowała funkcje pełnione przez irlandzkie oddziały uzasadniając przypisanie im licencji na korzystanie z praw własności intelektualnej Apple’a stanowi sprzeczność w rozumowaniu, co sprowadza się to uchybienia obowiązkowi uzasadnienia.

                  —

                  Po drugie, w pkt 267, 269, 273, 274, 275, 277, 281, 283, 298–302 zaskarżonego wyroku Sąd dopuścił się naruszenia metody odrębnego podmiotu oraz zasady ceny rynkowej (ALP), co stanowi naruszenie art. 107 ust. 1 TFEU czy też prawa krajowego, powołując się na funkcje pełnione przez Apple Inc., aby na tej podstawie odrzucić dokonane przez Komisję w spornej decyzji przypisanie irlandzkim oddziałom licencji na korzystanie z praw własności intelektualnej Apple’a. To, że Sąd nie uwzględnił zawartych w motywach 308–318 spornej decyzji oraz w uwagach pisemnych Komisji wyjaśnień w przedmiocie tego, dlaczego funkcje pełnione przez Apple Inc. są pozbawione znaczenia dla kwestii przypisywania zysków w ramach spółek ASI i AOE, stanowi uchybienie proceduralne i naruszenie obowiązku uzasadnienia.

                  —

                  Po trzecie, w pkt 301 i 303–309 zaskarżonego wyroku Sąd dopuścił się naruszenia metody odrębnego podmiotu oraz zasady ceny rynkowej (ALP), co stanowi naruszenie art. 107 ust. 1 TFEU czy też prawa krajowego, stwierdzając, że czynności podejmowane formalnie przez dyrektorów ASI i AOE stanowią funkcje pełnione przez siedziby główne tych spółek w związku z licencjami na korzystanie z praw własności intelektualnej Apple’a. To, że Sąd nie uwzględnił zawartych w spornej decyzji oraz w uwagach pisemnych Komisji wyjaśnień w przedmiocie tego, dlaczego te czynności nie stanowią funkcji pełnionych przez siedziby główne tych spółek dla potrzeb zastosowania metody odrębnego podmiotu oraz zasady ceny rynkowej (ALP), stanowi uchybienie proceduralne i naruszenie obowiązku uzasadnienia. Takim uchybieniem proceduralnym jest też oparcie przez Sąd wyciągniętego przezeń wniosku na niedopuszczalnym dowodzie.

            Drugi zarzut odwołania: Sąd Unii Europejskiej oddalając zawarty w spornej decyzji posiłkowy wniosek dotyczący korzyści dopuścił się szeregu naruszeń prawa. Zarzut ten dzieli się na trzy części:

                  —

                  Po pierwsze, w pkt 349, 416, 434 i 435 zaskarżonego wyroku Sąd dopuścił się naruszenia prawa przy stosowaniu zasad rządzących postępowaniem dowodowym, których musi przestrzegać Komisja, aby wykazać istnienie korzyści.

                  —

                  Po drugie, w pkt 315–481 zaskarżonego wyroku Sąd dopuścił się uchybienia proceduralnego opierając swe rozstrzygnięcie o oddaleniu posiłkowego wniosku dotyczącego korzyści na argumentach, których ani Irlandia ani spółki ASI/AOE nie podniosły w ich skargach w pierwszej instancji.

                  —

                  Po trzecie, w pkt 315–481 zaskarżonego wyroku Sąd błędnie przedstawił sporną decyzję i naruszył art. 107 ust. 1 TFEU czy też prawo krajowe dochodząc do wniosku, że Komisja w drodze przedstawionego w tej decyzji rozumowania posiłkowego nie wykazała istnienia korzyści.

         (1)  Decyzja Komisji (UE) 2017/1283 z dnia 30 sierpnia 2016 r. w sprawie pomocy państwa SA.38373 (2014/C) (ex 2014/NN) (ex2014/CP) wdrożonej przez Irlandię na rzecz Apple (Dz.U. 2017, L 187, s. 1).


title: Sprawa C-502/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Mons (Belgia) w dniu 5 października 2020 r. – TP / Institut des Experts en Automobiles

text:
               1.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 35/23

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Mons (Belgia) w dniu 5 października 2020 r. – TP / Institut des Experts en Automobiles
      (Sprawa C-502/20)
      (2021/C 35/34)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour d'appel de Mons

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca apelację: TP

         Druga strona postępowania: Institut des Experts en Automobiles

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy przepisy art. 5 § 1 pkt 2 lit. b) i art. 6 belgijskiej ustawy z dnia 15 maja 2007 r. o uznawaniu i ochronie zawodu rzeczoznawcy motoryzacyjnego, w związku z przepisami ustawy z dnia 12 lutego 2008 r. ustanawiającej nowe ogólne ramy uznawania kwalifikacji zawodowych WE, w szczególności jej art. 6, 8 i 9, można interpretować w ten sposób, że usługodawca, który przenosi swoją siedzibę do innego państwa członkowskiego, po dokonaniu takiej zmiany nie może wpisać się w swoim państwie pochodzenia, czyli Belgii, do prowadzonego przez IEA rejestru usług wykonywanych tymczasowo i okazjonalnie, celem wykonywania tam działalności w sposób tymczasowy i okazjonalny. Czy taka wykładnia jest zgodna ze swobodą przedsiębiorczości uznaną w prawie Unii?

                  2)

                  Czy przepisy art. 5 § 1 pkt 2 lit. b) i art. 6 belgijskiej ustawy z dnia 15 maja 2007 r. o uznawaniu i ochronie zawodu rzeczoznawcy motoryzacyjnego, w związku z przepisami ustawy z dnia 12 lutego 2008 r. ustanawiającej nowe ogólne ramy uznawania kwalifikacji zawodowych WE, w szczególności jej art. 6, 8 i 9, interpretowane w ten sposób, że pojęcie działalności tymczasowej i okazjonalnej wyklucza możliwość świadczenia przez usługodawcę mającego siedzibę w państwie członkowskim pochodzenia usług w innym państwie członkowskim, jeżeli są one powtarzalne, ale w nieregularnych odstępach czasu, lub [wyklucza] posiadanie w tym ostatnim państwie określonej infrastruktury, są zgodne z wyżej przywołanymi przepisami dyrektywy [2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych] (1)?

         (1)  Dz.U. 2005, L 255, s. 22.


title: Sprawa C-522/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberstern Gerichtshof (Austria) w dniu 19 października 2020 r. – OE / VY

text:
               1.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 35/24

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberstern Gerichtshof (Austria) w dniu 19 października 2020 r. – OE / VY
      (Sprawa C-522/20)
      (2021/C 35/36)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberster Gerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: OE

         Strona pozwana: VY

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 3 ust. 1 lit. a) tiret szóste rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 (1) narusza zakaz dyskryminacji przewidziany w art. 18 TFUE z uwagi na to, że w zależności od obywatelstwa powoda lub wnioskodawcy przewiduje dla niego krótszy okres pobytu niż wynikający z art. 3 ust. 1 lit. a) tiret piąte rozporządzenia Rady nr 2201/2003 jako warunek jurysdykcji sądów państwa pobytu?

                  2)

                  W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:
                  Czy takie naruszenie zakazu dyskryminacji skutkuje tym, że zgodnie z zasadą określoną w art. 3 ust. 1 lit. a) tiret piąte rozporządzenia Rady nr 2201/2003 warunkiem powołania się przez wszystkich powodów lub wnioskodawców niezależnie od ich obywatelstwa na właściwość sądu miejsca pobytu jest okres pobytu wynoszący 12 miesięcy, czy też należy przyjąć, że dla wszystkich powodów lub wnioskodawców warunkiem jest okres pobytu wynoszący sześć miesięcy?

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczące jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylające rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 (Dz.U. 2003, L 388, s. 1).


title: Sprawa C-525/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 19 października 2020 r. – Association France Nature Environnement / Premier ministre i Ministre de la Transition écologique et solidaire

text:
               1.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 35/25

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 19 października 2020 r. – Association France Nature Environnement / Premier ministre i Ministre de la Transition écologique et solidaire
      (Sprawa C-525/20)
      (2021/C 35/37)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil d’État

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Association France Nature Environnement

         Strona pozwana: Premier ministre, Ministre de la Transition écologique et solidaire

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 4 dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (1) należy interpretować w ten sposób, że pozwala on państwom członkowskim na to, by przy wydawaniu pozwoleń na program lub przedsięwzięcie nie brały pod uwagę ich krótkotrwałego, przejściowego i niewywołującego skutków w odległej perspektywie oddziaływania na stan wód powierzchniowych?

                  2)

                  W przypadku odpowiedzi twierdzącej – jakie warunki powinny spełniać takie programy i przedsięwzięcia zgodnie z art. 4 dyrektywy, a w szczególności jego ust. 6 i 7?

         (1)  Dz.U. L 327, s. 1.


title: Sprawa C-559/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Saarbrücken (Niemcy) w dniu 26 października 2020 r. – Koch Media GmbH / FU

text:
               1.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 35/26

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Saarbrücken (Niemcy) w dniu 26 października 2020 r. – Koch Media GmbH / FU
      (Sprawa C-559/20)
      (2021/C 35/39)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Saarbrücken

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Koch Media GmbH

         Strona pozwana: FU

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                              a)

                              Czy art. 14 dyrektywy 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej (zwanej dalej „dyrektywą w sprawie egzekwowania”) (1) należy interpretować w ten sposób, że w myśl tego przepisu „koszty sądowe” lub „inne wydatki” obejmują niezbędne koszty adwokackie, które właściciel praw własności intelektualnej w rozumieniu art. 2 dyrektywy w sprawie egzekwowania poniósł na skutek dochodzenia swoich praw na drodze pozasądowej poprzez wezwanie do zaniechania naruszeń?

                              b)

                              W wypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze lit. a): czy art. 13 dyrektywy w sprawie egzekwowania należy interpretować w ten sposób, że w myśl tego przepisu odszkodowania obejmują koszty adwokackie, o których mowa w pytaniu pierwszym lit. a)?

                  2.

                              a)

                              Czy prawo Unii, w szczególności

                                          —

                                          artykuły 3, 13 i 14 dyrektywy w sprawie egzekwowania,

                                          —

                                          artykuł 8 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (2) oraz

                                          —

                                          artykuł 7 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/24/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie ochrony prawnej programów komputerowych (wersja skodyfikowana) (3)

                                          należy interpretować w ten sposób, że właściciel praw własności intelektualnej w rozumieniu art. 2 dyrektywy w sprawie egzekwowania ma zasadniczo roszczenie o zwrot pełnych kosztów adwokackich, o których mowa w pytaniu pierwszym lit. a), a w każdym razie o zwrot ich odpowiedniej i istotnej części, nawet jeśli

                                          —

                                          naruszenie, w związku z którym dochodzi swoich praw, zostało popełnione przez osobę fizyczną poza zakresem jej działalności gospodarczej czy zawodowej, oraz

                                          —

                                          przepisy krajowe przewidują w takiej sprawie, że koszty adwokackie podlegające co do zasady zwrotowi określa się w oparciu o obniżoną kwotę wartości przedmiotu sporu?

                              b)

                              W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie lit. a): czy prawo Unii, o którym mowa w pytaniu drugim lit. a) należy interpretować w ten sposób, że wyjątek od zasady określonej w pytaniu drugim lit. a), zgodnie z którą koszty adwokackie, o których mowa w pytaniu pierwszym lit. a), powinny zostać zwrócone właścicielowi praw w całości, a w każdym razie w odpowiedniej i istotnej części
                              może znaleźć zastosowanie
                              przy uwzględnieniu innych czynników (takich jak aktualność utworu, czas trwania publicznego udostępnienia i naruszenie popełnione przez osobę fizyczną poza zakresem jej interesów gospodarczych czy zawodowych),
                              nawet jeśli naruszenie praw własności intelektualnej w rozumieniu art. 2 dyrektywy w sprawie egzekwowania polega na udostępnianiu plików, to znaczy na publicznym udostępnianiu utworu poprzez oferowanie możliwości jego bezpłatnego pobrania wszystkim osobom aktywnym na swobodnie dostępnej platformie wymiany, na której nie ma zarządzania prawami cyfrowymi?

         (1)  Dz.U. 2004, L 157, s. 45.

         (2)  Dz.U. 2001, L 167, s. 10.

         (3)  Dz.U. 2009, L 111, s. 16.


title: Sprawa C-573/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Parma (Włochy) w dniu 30 października 2020 r. – Casa di Cura Città di Parma SpA / Agenzia delle Entrate

text:
               1.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 35/27

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Parma (Włochy) w dniu 30 października 2020 r. – Casa di Cura Città di Parma SpA / Agenzia delle Entrate
      (Sprawa C-573/20)
      (2021/C 35/40)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Commissione tributaria provinciale di Parma

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Casa di Cura Città di Parma SpA

         Strona pozwana: Agenzia delle Entrate

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  [Czy istnieje] sprzeczność pomiędzy prawem krajowym i prawem [Unii Europejskiej], a w szczególności pomiędzy z jednej strony art. 19 akapit piąty i art. 19 bis dekretu prezydenta Republiki nr 633/72 (to znaczy uregulowaniem mechanizmu zwanego „prorata możliwości odliczenia VAT”) a z drugiej strony art. 17 ust. 2 lit. a) dyrektywy 388/77/EWG z dnia 17 maja 1977 r. (1)?

                  2)

                  [Czy] nierówność traktowania istniejąca pomiędzy włoskimi podmiotami prowadzącymi działalność w sektorze zdrowia, uznawanymi za „konsumentów końcowych” (obciążonymi VAT) i podmiotami prowadzącymi działalność w sektorze zdrowia w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej (Belgii, Bułgarii, Niemczech, Grecji, Francji i Hiszpanii) uznawanymi za „podmioty pośredniczące” (mające prawo do odliczenia VAT) [jest zgodna z prawem Unii Europejskiej]?

                  3)

                  [Czy istnieje] nierówność traktowania w odniesieniu do systemu VAT, pomiędzy różnymi państwami członkowskimi Unii Europejskiej, jeżeli zamiast zwolnienia z VAT stosowanego we Włoszech, w innych państwach Unii Europejskiej (Belgii, Bułgarii, Niemczech, Grecji, Francji i Hiszpanii) te same świadczenia medyczno-sanitarne objęte są VAT, z którego to powodu takim samym świadczeniom medyczno-sanitarnym odpowiadają różne stawki VAT, a z tego względu różne prawo do odliczenia?

                  4)

                  [Czy] nierówność istniejąca pomiędzy włoskimi podmiotami prowadzącymi działalność w sektorze zdrowia – w tym Casa di Cura Città di Parma – i podmiotami z innych państw członkowskich Unii Europejskiej (Belgii, Bułgarii, Niemiec, Grecji, Francji i Hiszpanii) w związku z objęciem świadczeń medyczno-sanitarnych tych ostatnich podmiotów podatkiem od wartości dodanej, i w konsekwencji – w odróżnieniu od włoskich podmiotów prowadzących działalność w sektorze zdrowia – wynikającym stąd prawem do odliczenia lub zwrotu VAT uiszczonego przy zakupach [jest zgodna z prawem Unii Europejskiej]?

         (1)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U 1977, L 145, s. 1).


title: Sprawa C-574/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzgericht (Austria) w dniu 3 listopada 2020 r. – XO / Finanzamt Waldviertel

text:
               1.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 35/28

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzgericht (Austria) w dniu 3 listopada 2020 r. – XO / Finanzamt Waldviertel
      (Sprawa C-574/20)
      (2021/C 35/41)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesfinanzgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: XO

         Strona przeciwna: Finanzamt Waldviertel

         Pytania prejudycjalne

      Pytanie pierwsze, dotyczące ważności prawa wtórnego:
      Czy art. 4 i 7 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 (1) w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem (UE) nr 465/2012 (2) z dnia 22 maja 2012 r. (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 883/2004”, „nową koordynacją” lub „rozporządzeniem podstawowym”) są ważne?
      Pytanie drugie:
      Czy art. 7 rozporządzenia nr 883/2004, a w szczególności jego tytuł „Uchylenie zasad dotyczących miejsca zamieszkania” należy interpretować w ten sposób, że uniemożliwił on skuteczne ustanowienie norm generalnych regulujących indeksację świadczeń rodzinnych w zależności od siły nabywczej w państwie zamieszkania, takich jak § 8a Familienlastenausgleichsgesetz 1967 (ustawy o wyrównaniu kosztów utrzymania rodziny z 1967 r., Austria; zwanej dalej „FLAG”), § 33 ust. 3 pkt 2 Einkommensteuergesetz 1988 (ustawy o podatku dochodowym z 1988 r., Austria; zwanej dalej „EStG”) i Familienbeihilfe-Kinderabsetzbetrag-EU- Anpassungsverordnung (rozporządzenie o dostosowaniu wysokości świadczenia rodzinnego i ulgi na dzieci w przypadku dzieci przebywających stale w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej; Austria), o tyle, o ile wiąże się ona z obniżeniem świadczenia rodzinnego dla określonych państw członkowskich?
      Pytanie trzecie:
      Czy przewidziany w art. 7 rozporządzenia nr 883/2004 zakaz obniżek świadczeń pieniężnych, a w szczególności sformułowanie „świadczenia pieniężne […] nie podlegają jakimkolwiek obniżkom, zmianom, zawieszaniu, wstrzymywaniu lub konfiskacie” należy interpretować w ten sposób, że przywołany przepis nie uniemożliwił skutecznego ustanowienia przepisów regulujących indeksację świadczeń rodzinnych w zależności od siły nabywczej w państwie zamieszkania, takich jak § 8a FLAG i § 33 ust. 3 pkt 2 EStG, o tyle, o ile omawiane świadczenia rodzinne podlegają podwyższeniu?
      Pytania czwarte i piąte, dotyczące opinii, na której oparto zmianę ustawy:
      Pytanie czwarte:
      Czy art. 7 i 67 rozporządzenia nr 883/2004 należy interpretować i rozgraniczać w ten sposób, że art. 7 dotyczy tworzenia przez parlament państwa członkowskiego zasady dotyczącej miejsca zamieszkania jako normy o charakterze generalnym i abstrakcyjnym, podczas gdy art. 67 odnosi się w konkretnym przypadku do tworzenia normy o charakterze indywidualnym i konkretnym i skierowany jest bezpośrednio do instytucji, której właściwość wynika najpierw z tytułu II rozporządzenia podstawowego?
      Pytanie piąte:
      Czy art. 67 i art. 68 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 883/2004 oraz art. 60 ust. 1 rozporządzenia nr 987/2009 należy interpretować w ten sposób, że podobnie jak poprzedzające je przepisy art. 73 i 76 rozporządzenia nr 1408/71 i art. 10 rozporządzenia nr 574/72 należy je stosować łącznie, a tym samym podlegają one wykładni wyłącznie w kontekście oraz – przy poszanowaniu zasady niekumulowania świadczeń – realizują wspólny cel polegający na tym, aby dana osoba nie traciła prawa do świadczenia, co gwarantują przewidziane w art. 68 ust. 1 i 2 typizacja i hierarchizacja zainteresowanych państw członkowskich oraz wyraźny nakaz wypłacania przez właściwe państwo członkowskie, którego przepisy znajdują zastosowanie, ale nie mają pierwszeństwa, należnego ewentualnie dodatku, w związku z czym autonomiczna wykładnia art. 67 rozporządzenia nr 883/2004 – taka jak ta, której dokonano w opinii – jest niedopuszczalna?
      Pytanie szóste:
      Czy pojęcie „zasięgu ogólnego” rozporządzenia oraz sformułowanie „wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane” zawarte w art. 288 akapit drugi TFUE należy interpretować w ten sposób, że uniemożliwiły one również skuteczne ustanowienie przez właściwe instytucje norm o charakterze indywidualnym, które opierają się na normach regulujących indeksację, a zaskarżona w postępowaniu głównym decyzja nie uzyskała formalnej mocy prawnej (nie stała się ostateczna)?
      Pytanie siódme:
      Czy § 53 ust. 1 FLAG w pierwotnym brzmieniu nadanym przez Budgetbegleitgesetz (ustawę towarzyszącą ustawie budżetowej, Austria) z dnia 29 grudnia 2000 r., BGBl 1142/2000, oraz § 53 ust. 4 FLAG w pierwotnym brzmieniu nadanym przez Bundesgesetz, mit dem das Familienlastenausgleichsgesetz 1967, das Einkommensteuergesetz 1988 und das Entwicklungshelfergesetz geändert werden (ustawę federalną zmieniającą ustawę o wyrównaniu kosztów utrzymania rodziny z 1967 r., ustawę o podatku dochodowym z 1988 r. i ustawę o pracownikach organizacji humanitarnych, Austria) z dnia 4 grudnia 2018 r., BGBl I 83/2018, naruszają zakaz transpozycji rozporządzeń w rozumieniu art. 288 akapit drugi TFUE?
      Pytania od ósmego do dwunastego, które należy zbadać łącznie:
      Pytanie ósme:
      Czy nakaz zrównania z własnymi obywatelami przewidziany w art. 4 rozporządzenia nr 883/2004 lub będący podstawą tego nakazu zakaz dyskryminacji przewidziany w art. 45 ust. 2 TFUE należy interpretować w ten sposób, że czyni mu się zadość wyłącznie wtedy, kiedy pracownik migrujący jest traktowany tak samo jak własny obywatel danego państwa w ramach krajowego stanu faktycznego i w związku z tym zawiadamia się go z góry o świadczeniu rodzinnym zgodnie z § 12 w związku z § 2 i 8 FLAG i wypłaca je w sposób ciągły co miesiąc z góry, czy też nakazowi zrównania z własnymi obywatelami czyni się zadość, kiedy pracownik migrujący jest traktowany tak samo jak własny obywatel, którego – podobnie jak pracownika migrującego – dotyczy stan faktyczny z elementem transgranicznym, o którym mowa w § 4 FLAG, ale w tym drugim przypadku w ramach odstępstwa otrzymuje świadczenie rodzinne na podstawie § 4 ust. 4 FLAG raz w roku – za dany rok kalendarzowy dopiero po jego upływie?
      Pytanie dziewiąte:
      Czy przewidziane w art. 68 ust. 2 zdanie drugie rozporządzenia nr 883/2004 zawieszenie uprawnień do świadczeń rodzinnych z tytułu innych kolidujących ustawodawstw do kwoty przewidzianej przez ustawodawstwo mające pierwszeństwo należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ono obowiązującej w państwie członkowskim zasadzie niekumulowania świadczeń, takiej jak § 4 ust. 1–3 FLAG, która uprawnia Austrię jako państwo mające pierwszeństwo w stanie faktycznym takim jak ten występujący w niniejszej sprawie do obniżenia świadczenia rodzinnego o kwotę odpowiadającą uprawnieniom do „równoważnego świadczenia zagranicznego” w innym państwie członkowskim, ponieważ kumulowanie świadczeń uniemożliwia już sama norma prawa Unii, w związku z czym zasada niekumulowania świadczeń przewidziana w § 4 ust. 1–3 FLAG nie ma znaczenia?
      Pytanie dziesiąte:
      Czy przewidziane w art. 68 ust. 2 zdanie drugie rozporządzenia nr 883/2004 zawieszenie uprawnień do świadczeń rodzinnych z tytułu innych kolidujących ustawodawstw do kwoty przewidzianej przez ustawodawstwo mające pierwszeństwo należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie, którego przepisy znajdują zastosowanie, ale nie mają pierwszeństwa, i które na mocy nakazu ustanowionego w prawie Unii musi zawiesić świadczenia rodzinne przewidziane we własnych przepisach, jest zobowiązane do nieuwzględnienia wniosku pracownika migrującego lub członka rodziny, lub jeszcze innej osoby uprawnionej w świetle przepisów państwa członkowskiego oraz nieprzyznawania świadczenia rodzinnego do kwoty przewidzianej przez ustawodawstwo mające pierwszeństwo nawet wtedy, kiedy z perspektywy wyłącznie państwa członkowskiego – ewentualnie w oparciu o alternatywną podstawę prawną – można by uwzględnić wniosek?
      Pytanie jedenaste:
      W przypadku udzielenia na pytanie dziesiąte odpowiedzi twierdzącej nasuwa się pytanie o to, czy państwo członkowskie, którego przepisy znajdują zastosowanie, ale nie mają pierwszeństwa, i które na mocy nakazu ustanowionego w prawie Unii musi zawiesić świadczenia rodzinne przewidziane we własnych przepisach, ale nie jest zobowiązane do wypłaty dodatku dyferencyjnego do sumy, która przekracza tę kwotę, ze względu na niewystarczającą wysokość świadczenia, musiałoby oddalić wniosek, uzasadniając to tym, że zawieszenie, o którym mowa w art. 68 ust. 2 zdanie drugie rozporządzenia nr 882/2004, stoi na przeszkodzie przyznaniu uprawnień do świadczenia rodzinnego?
      Pytanie dwunaste:
      Czy art. 68 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 883/2004 należy interpretować w ten sposób, że formularz E411 Komisji Administracyjnej ds. Zabezpieczenia Społecznego Pracowników Migrujących w punktach 6 i 7, wypełnianych przez państwo członkowskie, którego przepisy znajdują zastosowanie, ale nie mają pierwszeństwa, nie czyni już zadość potrzebom informacyjnym państwa członkowskiego, którego przepisy mają pierwszeństwo, w sytuacji takiej jak ta występująca w postępowaniu głównym, ponieważ państwo członkowskie, które ma pierwszeństwo, potrzebuje od drugiego państwa członkowskiego w rozumieniu pytań dziesiątego i jedenastego informacji o tym, że państwo to dokonuje zawieszenia, o którym mowa w art. 68 ust. 2 zdanie drugie rozporządzenia nr 883/2004, przez co zbędna staje się analiza stanu prawnego państwa członkowskiego, który obejmuje również górne progi zarobków?
      Pytanie trzynaste:
      Czy obowiązek korekty prawa, który Trybunał wywodzi w utrwalonym orzecznictwie z zasady lojalnej współpracy przewidzianej w art. 4 ust. 3 TUE, należy interpretować w ten sposób, że mógłby go wykonać również Verfassungsgerichtshof (trybunał konstytucyjny, Austria) na wniosek sądu odsyłającego?
      Pytanie czternaste:
      Czy art. 267 akapit pierwszy lit. b) TFUE w odniesieniu do pytania o ważność prawa wtórnego, z którym ma obowiązek wystąpić nawet sąd nierozpatrujący sprawy w ostatniej instancji, oraz związanego z pytaniem o ważność zobowiązania sądu odsyłającego do zagwarantowania stosowania obowiązującego prawa Unii poprzez wydanie postanowienia o zastosowaniu środka tymczasowego, w którym ze względu na pierwszeństwo stosowania prawa Unii nie dopuszczono możliwości wniesienia skargi rewizyjnej, należy interpretować w ten sposób, że prawo Unii stoi na przeszkodzie normom państwa członkowskiego takim jak art. 133 ust. 4, art. 133 ust. 9 Bundes-Verfassungsgesetz (federalnej ustawy konstytucyjnej, Austria; zwanej dalej „B-VG”) w związku z § 25a ust. 1–3 i § 30a ust. 7 Verwaltungsgerichtshofgesetz 1985 (ustawy o trybunale administracyjnym z dnia 1985 r.; zwanej dalej „VwGG”), które w ramach porządku krajowego przyznają stronom głównego postępowania administracyjnego środek ochrony prawnej w postaci kontroli postanowienia sądu administracyjnego przez Verwaltungsgerichtshof (trybunał administracyjny) w formie nadzwyczajnej skargi rewizyjnej?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. 2004, L 166, s. 1; sprostowanie Dz.U. 2004, L 200, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2012 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego oraz rozporządzenie (WE) nr 987/2009 dotyczące wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 (Dz.U. 2012, L 149, s. 4).


title: Sprawa C-576/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 4 listopada 2020 r. – CC / Pensionsversicherungsanstalt

text:
               1.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 35/31

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 4 listopada 2020 r. – CC / Pensionsversicherungsanstalt
      (Sprawa C-576/20)
      (2021/C 35/42)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberster Gerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: CC

         Druga strona postępowania: Pensionsversicherungsanstalt

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 44 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (1) należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uwzględnianiu okresów przeznaczonych na wychowywanie dziecka spędzonych w innych państwach członkowskich przez państwo członkowskie właściwe dla przyznania emerytury, zgodnie z którego ustawodawstwem osoba ubiegająca się o emeryturę przez cały okres swojego życia zawodowego, z wyjątkiem okresów przeznaczonych na wychowywanie dzieci, wykonywała pracę najemną lub pracę na własny rachunek, choćby z tego względu, że w chwili gdy zgodnie z ustawodawstwem tego państwa członkowskiego zaczęto uwzględniać okres przeznaczony na wychowywanie dziecka w odniesieniu do danego dziecka, osoba ta nie wykonywała pracy najemnej ani pracy na własny rachunek?
                  W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze:

                  2)

                  Czy art. 44 ust. 2 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 987/2009 należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie, które jest właściwe na podstawie tytułu II rozporządzenia nr 883/4004, generalnie nie uwzględnia okresów przeznaczonych na wychowywanie dziecka, czy też nie uwzględnia tych okresów tylko w konkretnym przypadku?

         (1)  Dz.U. 2009, L 284, s. 1.


title: Sprawa C-589/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Korneuburg (Austria) w dniu 10 listopada 2020 r. – JR / Austrian Airlines AG

text:
               1.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 35/32

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Korneuburg (Austria) w dniu 10 listopada 2020 r. – JR / Austrian Airlines AG
      (Sprawa C-589/20)
      (2021/C 35/43)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landesgericht Korneuburg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: JR

         Strona pozwana: Austrian Airlines AG

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy art. 17 ust. 1 Konwencji o ujednoliceniu niektórych zasad dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego, zawartej w dniu 28 maja 1999 r. w Montrealu, podpisanej przez Wspólnotę Europejską w dniu 9 grudnia 1999 r. i zatwierdzonej w jej imieniu decyzją Rady 2001/539/WE z dnia 5 kwietnia 2001 r. (1), należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „wypadku” w rozumieniu tego postanowienia obejmuje stan faktyczny, w którym pasażer przy wysiadaniu z samolotu – z nieustalonego powodu – spada z mobilnych schodów pasażerskich na ostatniej trzeciej części ich wysokości, doznając obrażeń, przy czym obrażeń tych nie spowodował przedmiot wykorzystywany na użytek serwisu pokładowego w rozumieniu wyroku Trybunału z dnia 19 grudnia 2019 r. w sprawie C-532/18, Niki Luftfahrt (2), a schody nie miały żadnej wady, w tym w szczególności nie były też śliskie?

                  2.

                  Czy art. 20 konwencji montrealskiej należy interpretować w ten sposób, że ewentualna odpowiedzialność przewoźnika lotniczego jest wyłączona w całości, jeżeli występują okoliczności, o których mowa w pkt 1, a w chwili upadku pasażer nie trzymał się poręczy schodów?

         (1)  Decyzja Rady z dnia 5 kwietnia 2001 r. w sprawie zawarcia przez Wspólnotę Europejską Konwencji w sprawie ujednolicenia niektórych zasad dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego (Konwencja montrealska) (Dz.U. 2001, L 194, s. 38).

         (2)  ECLI:EU:C:2019:1127.


title: Sprawa C-591/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 11 listopada 2020 r. – Reprensus GmbH / S-V Pavlovi Trejd EOOD

text:
               1.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 35/32

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 11 listopada 2020 r. – Reprensus GmbH / S-V Pavlovi Trejd EOOD
      (Sprawa C-591/20)
      (2021/C 35/44)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Reprensus GmbH

         Strona przeciwna: S-V Pavlovi Trejd EOOD

         Pytanie prejudycjalne

      Czy wykładni art. 7 pkt 1 lit. a) i art. 7 pkt 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (1) należy dokonywać w ten sposób, że podstawa jurysdykcji w sprawach dotyczących czynów niedozwolonych obejmuje powództwo o odszkodowanie, jeżeli strona powodowa poprzez podstępne wprowadzenie w błąd została nakłoniona do zawarcia umowy sprzedaży i zapłaty ceny zakupu?

         (1)  Dz.U. 2012, L 351, s. 1.


title: Sprawa C-594/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Markkinaoikeus (Finlandia) w dniu 12 listopada 2020 r. – Kuluttaja-asiamies / MiGame Oy

text:
               1.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 35/33

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Markkinaoikeus (Finlandia) w dniu 12 listopada 2020 r. – Kuluttaja-asiamies / MiGame Oy
      (Sprawa C-594/20)
      (2021/C 35/45)
      Język postępowania: fiński

         Sąd odsyłający

      Markkinaoikeus

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnioskodawca: Kuluttaja-asiamies

         Strona przeciwna: MiGame Oy

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 21 akapit pierwszy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów, zmieniającej dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywę 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającej dyrektywę Rady 85/577/EWG i dyrektywę 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (1) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on temu, aby przedsiębiorca poza podaniem numeru telefonu rozliczanego po cenie nieprzekraczającej taryfy podstawowej mógł podawać numer telefonu, którego być może konsument użyje w sprawach związanych z zawartą umową, a który jest rozliczany po cenie przekraczającej taryfę podstawową, i czy ponadto w przypadku gdyby podanie numeru telefonu rozliczanego po cenie przekraczającej taryfę podstawową miało być w określonych okolicznościach zgodne z art. 21, istotne dla oceny jest na przykład to, że można łatwo znaleźć numer telefonu rozliczany według taryfy podstawowej, przeznaczenie numerów telefonu zostało podane w wystarczająco jasny sposób i że występują znaczne różnice w dostępności obsługi klienta lub jej poziomie?

                  2)

                  Czy pojęcie taryfy podstawowej w rozumieniu art. 21 dyrektywy 2011/83/UE należy interpretować w ten sposób, że przedsiębiorca może podawać jako numer telefonu obsługi klienta w sprawach związanych z zawartą umową jedynie zwykły numer linii geograficznej w sieci stacjonarnej lub w sieci ruchomej lub numer telefonu, który jest bezpłatny dla konsumentów, i czy jeżeli przedsiębiorca może podawać inny numer telefonu, jakie maksymalne opłaty za połączenia z tym numerem telefonu może ponosić konsument, który zawarł umowę o świadczenie usług telekomunikacyjnych w pakiecie?

         (1)  Dz.U. 2011, L 304, s. 64.


title: Sprawa C-595/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 13 listopada 2020 r. – UE / ShareWood Switzerland AG i VF

text:
               1.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 35/33

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 13 listopada 2020 r. – UE / ShareWood Switzerland AG i VF
      (Sprawa C-595/20)
      (2021/C 35/46)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberster Gerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: UE

         Strona przeciwna: ShareWood Switzerland AG i VF

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 6 ust. 4 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 593/2008 z dnia 17 czerwca 2008 r. w sprawie prawa właściwego dla zobowiązań umownych (Rzym I) (1) należy interpretować w ten sposób, że zawarte między przedsiębiorstwem a konsumentem umowy sprzedaży teczyn wyniosłych i ogorzałek wełnistych, na mocy których ma nastąpić nabycie prawa własności drzew, które to drzewa po wyhodowaniu mają zostać wycięte i sprzedane z zyskiem, w którym to celu owe umowy sprzedaży obejmują umowę dzierżawy i umowę o świadczenie usług, należy uznać za „umowy, których przedmiotem jest prawo rzeczowe na nieruchomości lub prawo do korzystania z nieruchomości” w rozumieniu tego przepisu?

         (1)  Dz.U. 2008, L 177, s. 6.


title: Sprawa C-596/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (Węgry) w dniu 12 listopada 2020 r. – DuoDecad Kft. / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

text:
               1.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 35/34

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (Węgry) w dniu 12 listopada 2020 r. – DuoDecad Kft. / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága
      (Sprawa C-596/20)
      (2021/C 35/47)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Fővárosi Törvényszék

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: DuoDecad Kft.

         Druga strona postępowania: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 2 ust. 1 lit. c), art. 24 ust. 1 i art. 43 dyrektywy Rady 2006/112/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że spółka korzystająca z licencji know-how – spółka z siedzibą w państwie członkowskim Unii (w postępowaniu głównym – w Portugalii) – nie świadczy usług dostępnych na stronie internetowej na rzecz użytkowników końcowych, w związku z czym nie może być odbiorcą usługi wsparcia technicznego w zakresie know-how świadczonej przez podatnika, działającego w charakterze podwykonawcy, z siedzibą w innym państwie członkowskim (w postępowaniu głównym – na Węgrzech), lecz że podatnik ów świadczy taką usługę na rzecz spółki udzielającej licencji know-how z siedzibą w tym ostatnim państwie członkowskim, w sytuacji gdy spółka korzystająca z licencji:

                              a)

                              posiadała biura wynajęte w pierwszym państwie członkowskim, infrastrukturę informatyczną i biurową, własny personel i duże doświadczenie w dziedzinie handlu elektronicznego, a także miała właściciela o szerokich stosunkach międzynarodowych oraz osobę zarządzającą wykwalifikowaną w dziedzinie handlu elektronicznego;

                              b)

                              zdobyła know-how odzwierciedlające procesy prowadzenia stron internetowych i ich aktualizacje, wydawała opinie w tej kwestii, proponowała zmiany w tych procesach i je zatwierdzała;

                              c)

                              była odbiorcą usług, które podatnik świadczył na podstawie tego know-how;

                              d)

                              otrzymywała regularnie raporty dotyczące usług świadczonych przez podwykonawców (w szczególności dotyczące obrotu na stronach internetowych i płatności dokonywanych z rachunku bankowego);

                              e)

                              zarejestrowała we własnym imieniu domeny internetowe umożliwiające dostęp do stron internetowych przez Internet;

                              f)

                              była wymieniona na stronach internetowych jako dostawca usługi;

                              g)

                              sama podejmowała działania mające na celu utrzymanie popularności stron internetowych;

                              h)

                              sama zawierała we własnym imieniu umowy z pracownikami i podwykonawcami niezbędnymi do świadczenia usługi (w szczególności z bankami, które oferowały płatność kartą bankową na stronach internetowych, z twórcami dostarczającymi treści dostępne na stronach internetowych oraz z webmasterami promującymi te treści);

                              i)

                              posiadała kompletny system otrzymywania dochodów ze świadczenia rozpatrywanej usługi na rzecz użytkowników końcowych, taki jak rachunki bankowe, wyłączne i pełne uprawnienie do dysponowania tymi rachunkami, bazę danych użytkowników końcowych umożliwiającą wystawianie im faktur za świadczenie usługi oraz własne oprogramowanie do fakturowania;

                              j)

                              wskazywała na stronach internetowych swoją siedzibę w pierwszym państwie członkowskim jako fizyczny dział obsługi klienta; oraz

                              k)

                              jest spółką niezależną zarówno od spółki udzielającej licencji, jak i węgierskich podwykonawców zajmujących się przeprowadzaniem określonych procesów technicznych opisanych w know-how,
                              oraz biorąc również pod uwagę, że: i) przedstawione powyżej okoliczności zostały potwierdzone przez odpowiedni organ pierwszego państwa członkowskiego, działający jako organ właściwy do weryfikacji tych obiektywnych i możliwych do sprawdzenia przez osoby trzecie okoliczności; ii) okoliczność, że spółka z innego państwa członkowskiego nie mogła uzyskać dostępu do dostawcy usług płatniczych zapewniającego otrzymanie płatności kartą bankową na stronie internetowej, w związku z czym spółka mająca siedzibę w tym samym państwie członkowskim nigdy nie świadczyła usługi dostępnej na stronach internetowych, ani przed okresem objętym badaniem, ani po nim, stanowiła obiektywną przeszkodę w świadczeniu usługi w tym innym państwie członkowskim za pośrednictwem stron internetowych; oraz iii) spółka korzystająca z licencji i jej przedsiębiorstwa powiązane osiągnęły zysk z prowadzenia strony internetowej, który był ogólnie wyższy niż różnica wynikająca z zastosowania stawki VAT w pierwszym i drugim państwie członkowskim?

                  2)

                  Czy art. 2 ust. 1 lit. c), art. 24 ust. 1 i art. 43 dyrektywy VAT należy interpretować w ten sposób, że spółka udzielająca licencji know-how – spółka z siedzibą w innym państwie członkowskim – świadczy usługi dostępne na stronie internetowej na rzecz użytkowników końcowych, w związku z czym jest odbiorcą usługi wsparcia technicznego w zakresie know-how świadczonej przez podatnika, działającego jako podwykonawca, a podatnik ów nie świadczy takiej usługi na rzecz spółki korzystającej z licencji mającej siedzibę w pierwszym państwie członkowskim, w sytuacji gdy spółka udzielająca licencji:

                              a)

                              posiadała własne zasoby obejmujące wyłącznie wynajmowane biuro i komputer użytkowany przez osobę zarządzającą tym podmiotem;

                              b)

                              zatrudniała jako swoich pracowników jedynie osobę zarządzającą i radcę prawnego, który pracował w niepełnym wymiarze godzin przez kilka godzin tygodniowo;

                              c)

                              zawarła jedynie umowę dotyczącą rozwoju know-how;

                              d)

                              zleciła zarejestrowanie nazw domen, których była właścicielem, przez spółkę korzystającą z licencji we własnym imieniu, zgodnie z zawartą z nią umową;

                              e)

                              w żadnym momencie nie występowała jako dostawca rozpatrywanych usług wobec osób trzecich, w szczególności wobec użytkowników końcowych, banków oferujących płatność kartą bankową na stronach internetowych, twórców treści dostępnych na stronach internetowych i webmasterów promujących te treści;

                              f)

                              w żadnym momencie nie wystawiała dokumentów potwierdzających dotyczących usług dostępnych na stronach internetowych, z wyjątkiem faktury dotyczącej opłat licencyjnych; oraz

                              g)

                              nie posiadała systemu (takiego jak rachunki bankowe i inna infrastruktura) umożliwiającego otrzymywanie dochodów z usługi świadczonej za pośrednictwem stron internetowych; oraz biorąc również pod uwagę, iż zgodnie z wyrokiem z dnia 17 grudnia 2015 r., WebMindLicenses (C-419/14, EU:C:2015:832), fakt, że zarządzający i jedyny udziałowiec spółki udzielającej licencji jest twórcą know-how oraz że ponadto ta sama osoba wywiera wpływ lub sprawuje kontrolę nad rozwojem i nad wykorzystaniem tegoż know-how i świadczeniem opartych na nim usług, w związku z czym osoba fizyczna będąca zarządzającym i właścicielem spółki udzielającej licencji jest również zarządzającym lub właścicielem tych spółek handlowych będących podwykonawcami – a zatem spółki skarżącej – które współpracują przy świadczeniu usługi jako podwykonawcy na rzecz spółki korzystającej z licencji, wykonując odpowiadające im zadania, nie wydaje się sam w sobie rozstrzygający?

         (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1).


title: Sprawa C-598/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Satversmes tiesa (Łotwa) w dniu 13 listopada 2020 r. – AS„Pilsētas zemes dienests”/ Latvijas Republikas Saeima

text:
               1.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 35/36

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Satversmes tiesa (Łotwa) w dniu 13 listopada 2020 r. – AS„Pilsētas zemes dienests”/ Latvijas Republikas Saeima
      (Sprawa C-598/20)
      (2021/C 35/48)
      Język postępowania: łotewski

         Sąd odsyłający

      Satversmes tiesa

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: AS„Pilsētas zemes dienests”.

         Instytucja, która wydała zaskarżony akt: Latvijas Republikas Saeima

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy zwolnienie z podatku od wartości dodanej transakcji najmu nieruchomości przewidziane w art. 135 ust. 1 lit. l) dyrektywy Rady 2006/112/WE (1) z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że ma ono zastosowanie do najmu gruntu w przypadku najmu przymusowego?

                  2)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, to znaczy, że najem gruntu w przypadku najmu przymusowego jest zwolniony z podatku od wartości dodanej, to czy w sytuacji, gdy we wszystkich innych przypadkach najem gruntu podlega opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej, takie zwolnienie nie jest sprzeczne z jedną z zasad dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, a mianowicie z zasadą neutralności podatku od wartości dodanej?

         (1)  Dz.U. 2006, L 347, s. 1.


title: Sprawa C-599/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litwa) w dniu 13 listopada 2020 r. – UAB „Baltic Master” / Muitinės departamentas prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos

text:
               1.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 35/36

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litwa) w dniu 13 listopada 2020 r. – UAB „Baltic Master” / Muitinės departamentas prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos
      (Sprawa C-599/20)
      (2021/C 35/49)
      Język postępowania: litewski

         Sąd odsyłający

      Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: UAB „Baltic Master”

         Druga strona postępowania: Muitinės departamentas prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 29 ust. 1 lit. d) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 (1) z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny i art. 143 ust. 1 lit. b), e) lub f) rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 (2) z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny należy interpretować w ten sposób, że kupującego i sprzedawcę uznaje się za osoby powiązane w przypadkach, w których – tak jak ma to miejsce w niniejszej sprawie – w braku dokumentów (oficjalnych danych) świadczących o tym, że są oni wspólnikami w działalności gospodarczej lub że zachodzi sytuacja kontroli, okoliczności towarzyszące zawarciu transakcji są jednak, na podstawie obiektywnych przesłanek, charakterystyczne nie dla wykonywania działalności gospodarczej na zwykłych warunkach, lecz dla sytuacji, w których, po pierwsze, istnieją szczególnie bliskie stosunki handlowe oparte na wysokim poziomie wzajemnego zaufania między stronami transakcji lub, po drugie, jedna ze stron transakcji kontroluje drugą stronę transakcji lub obie strony transakcji znajdują się pod kontrolą osoby trzeciej?

                  2)

                  Czy art. 31 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 należy interpretować w ten sposób, że zabrania on ustalenia wartości celnej na podstawie zawartej w krajowej bazie danych informacji dotyczącej jednej wartości celnej towarów, które mają to samo pochodzenie i które, mimo że nie są podobne w rozumieniu art. 142 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (EWG) nr 2454/93, są objęte tą samą pozycją TARIC?

         (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. 1992, L 302, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. 1993, L 253, s. 1).


title: Sprawa C-601/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal d’arrondissement (Luksemburg) w dniu 13 listopada 2020 r. – Sovim SA / Luxembourg Business Registers

text:
               1.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 35/37

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal d’arrondissement (Luksemburg) w dniu 13 listopada 2020 r. – Sovim SA / Luxembourg Business Registers
      (Sprawa C-601/20)
      (2021/C 35/50)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Tribunal d’arrondissement

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: SOVIM SA

         Strona pozwana: Luxembourg Business Registers

         Pytania prejudycjalne

         Pytanie nr 1

      Czy art. 1 ust. 15 lit. c) dyrektywy (UE) 2018/843 (1), zmieniający art. 30 ust. 5 akapit pierwszy dyrektywy 2015/849 w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu[…] (2) w zakresie, w jakim przepis ten nakłada na państwa członkowskie wymóg publicznego udostępniania w każdym przypadku każdej osobie informacji o beneficjentach rzeczywistych bez konieczności wykazania interesu prawnego przez tą osobę, jest ważny

                  a.

                  w świetle prawa do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego zagwarantowanego w art. 7 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”), interpretowanego zgodnie z art. 8 europejskiej konwencji praw człowieka, przy uwzględnieniu celów określonych, między innymi, w motywach 30 i 31 dyrektywy 2018/843, dotyczących w szczególności zwalczania prania pieniędzy i finansowania terroryzmu; oraz

                  b.

                  w świetle prawa do ochrony danych osobowych zagwarantowanego w art. 8 karty w zakresie, w jakim ma ono na celu, miedzy innymi, zapewnienie zgodnego z prawem, rzetelnego i przejrzystego przetwarzania danych osobowych w odniesieniu do podmiotu danych, ograniczenia celów gromadzenia i przetwarzania oraz minimalizacji danych?

         Pytanie nr 2

                  1.

                  Czy art. 1 ust. 15 lit. g) dyrektywy 2018/843 należy interpretować w ten sposób, że istnienie wskazanych w tym przepisie wyjątkowych okoliczności, w których państwa członkowskie mogą przewidzieć wyłączenie dostępu w odniesieniu do całości lub części informacji o beneficjentach rzeczywistych, jeśli dostęp publiczny narażałby beneficjenta rzeczywistego na niewspółmierne ryzyko, ryzyko nadużycia finansowego, porwania, szantażu, wymuszenia, nękania, przemocy lub zastraszenia, można stwierdzić tylko w przypadku przeprowadzenia dowodu na istnienie niewspółmiernego ryzyka nadużycia finansowego, porwania, szantażu, wymuszenia, nękania, przemocy lub zastraszenia, które ma charakter wyjątkowy, zachodzi rzeczywiście w odniesieniu do konkretnej osoby będącej beneficjentem rzeczywistym oraz ma charakter rzeczywisty i aktualny?

                  2.

                  W przypadku odpowiedzi twierdzącej, czy interpretowany w ten sposób art. 1 ust. 15 lit. g) dyrektywy 2018/843 jest ważny w świetle prawa do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego zagwarantowanego w art. 7 karty i prawa do ochrony danych osobowych zagwarantowanego w art. 8 karty?

         Pytanie nr 3

                  1.

                  Czy art. 5 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (3) (zwanego dalej „RODO”), wymagający przetwarzania danych zgodnie z prawem, rzetelnie i w sposób przejrzysty w odniesieniu do podmiotu danych, należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, że:

                              a.

                              dane osobowe beneficjenta rzeczywistego wpisane do rejestru beneficjentów rzeczywistych utworzonego zgodnie z art. 30 dyrektywy 2015/849, zmienionym art. 1 ust. 15 dyrektywy 2018/843, są publicznie dostępne bez jakiejkolwiek kontroli ani wymogu uzasadnienia przez każdą osobę występującą o dostęp, i bez możliwości uzyskania przez podmiot danych (beneficjenta rzeczywistego) informacji o tym, kto miał dostęp do jego danych osobowych,

                              b.

                              administrator takiego rejestru beneficjentów rzeczywistych zapewnia dostęp do danych osobowych beneficjentów rzeczywistych nieograniczonej i niemożliwej do zidentyfikowania liczbie osób?

                  2.

                  Czy art. 5 ust. 1 lit. b) RODO wymagający ograniczenia celów należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, by dostęp do danych osobowych beneficjenta rzeczywistego wpisanych do rejestru beneficjentów rzeczywistych utworzonego zgodnie z art. 30 dyrektywy 2015/849, zmienionym art. 1 ust. 15 dyrektywy 2018/843, przysługiwał każdej osobie w sytuacji, gdy administrator tych danych nie jest w stanie zagwarantować, że dane te są wykorzystywane wyłącznie w celu, w jakim zostały zebrane, a mianowicie w celu walki z praniem pieniędzy i finansowaniem terroryzmu, w stytuacji gdy każda z tych osób nie jest organem odpowiedzialnym za realizację tych celów?

                  3.

                  Czy art. 5 ust. 1 lit. c) RODO wymagający minimalizacji danych należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie publicznemu dostępowi za pośrednictwem rejestru beneficjentów rzeczywistych utworzonego zgodnie z art. 30 dyrektywy 2015/849, zmienionym art. 1 ust. 15 dyrektywy 2018/843, do danych obejmujących – oprócz imienia i nazwiska, miesiąca i roku urodzenia, obywatelstwa i państwa zamieszkania beneficjenta rzeczywistego oraz posiadanej własności i charakteru sprawowanej kontroli – również jego datę urodzenia i miejsce urodzenia?

                  4.

                  Czy art. 5 ust. 1 lit. f) RODO, który wymaga przetwarzania danych w taki sposób, aby zapewnić odpowiednie bezpieczeństwo danych osobowych, w tym ochronę przed nieuprawnionym lub niezgodnym z prawem przetwarzaniem, zapewniając tym samym integralność i poufność takich danych, nie stoi na przeszkodzie nieograniczonemu i bezwarunkowemu dostępowi, bez zobowiązania do zachowania poufności, do danych osobowych beneficjentów rzeczywistych, które to dane są dostępne w rejestrze beneficjentów rzeczywistych utworzonym zgodnie z art. 30 dyrektywy 2015/849, zmienionym art. 1 ust. 15 dyrektywy 2018/84?

                  5.

                  Czy art. 25 ust. 2 RODO, który gwarantuje domyślną ochronę danych, zgodnie z którą, między innymi, domyślnie dane osobowe nie mogą być udostępniane nieokreślonej liczbie osób fizycznych bez interwencji danej osoby fizycznej, należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, że:

                              a.

                              rejestr beneficjentów rzeczywistych utworzony zgodnie z art. 30 dyrektywy 2015/849, zmienionym art. 1 ust. 15 dyrektywy 2018/843, nie wymaga rejestracji w witrynie rzeczonego rejestru każdej z osób przeglądających w ramach publicznego dostępu dane osobowe beneficjenta rzeczywistego,

                              b.

                              beneficjent rzeczywisty nie otrzymuje żadnych informacji na temat przeglądania danych osobowych beneficjenta rzeczywistego zapisanych w takim rejestrze,

                              c.

                              w świetle celu przetwarzania rozpatrywanych danych osobowych nie ma zastosowania żadne ograniczenie co do zakresu i dostępności tych danych osobowych?

                  6.

                  Czy art. 44–50 RODO, które uzależniają przekazanie danych osobowych do państwa trzeciego od spełnienia ściśle określonych warunków, należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie temu, by takie dane beneficjenta rzeczywistego, wpisane do rejestru beneficjentów rzeczywistych utworzonego zgodnie z art. 30 dyrektywy 2015/849, zmienionym art. 1 ust. 15 dyrektywy 2018/84, były w każdym przypadku dostępne każdej osobie korzystającej z publicznego dostępu, bez wykazania interesu prawnego i bez ograniczeń co do miejsca, w którym osoba ta się znajduje?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/843 z dnia 30 maja 2018 r. zmieniająca dyrektywę (UE) 2015/849 w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu oraz dyrektywy 2009/138/WE i 2013/36/UE (Dz.U. 2018, L 156, s. 43).

         (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/849 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu, zmieniająca rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 oraz dyrektywę Komisji 2006/70/WE (Dz.U. 2015, L 141, s. 73).

         (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.U. 2016, L 119, s. 1).


title: Sprawa C-613/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Salzburg (Austria) w dniu 18 listopada 2020 r. – CS / Eurowings GmbH

text:
               1.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 35/39

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Salzburg (Austria) w dniu 18 listopada 2020 r. – CS / Eurowings GmbH
      (Sprawa C-613/20)
      (2021/C 35/51)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landesgericht Salzburg

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnoszący odwołanie: CS

         Druga strona postępowania: Eurowings GmbH

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy strajk pracowników przewoźnika lotniczego, do którego wezwał związek zawodowy w celu wywalczenia realizacji postulatów płacowych lub świadczeń socjalnych, może stanowić „nadzwyczajną okoliczność” w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1)?

                  2)

                  Czy ma to miejsce przynajmniej

                              a)

                              w sytuacji, w której pracownicy spółki zależnej solidaryzują się w obliczu wezwania do strajku przeciwko spółce dominującej grupy (Lufthansa AG), aby wesprzeć związkowe postulaty personelu pokładowego tej spółki, oraz

                              b)

                              w szczególności w sytuacji, w której strajk w spółce zależnej „usamodzielnia” się po osiągnięciu porozumienia w spółce dominującej w związku z tym, że związek zawodowy bez wyraźnych powodów podtrzymuje decyzję o strajku, a nawet jeszcze go rozszerza, przy czym personel pokładowy spółki zależnej odpowiada na to wezwanie?

                  3)

                  Czy dla wykazania nadzwyczajnej okoliczności wystarczy, że obsługujący przewoźnik lotniczy podniesie argument, iż [Or. 2] związek zawodowy podtrzymał wezwanie do strajku, a ostatecznie nawet rozszerzył je pod względem czasowym pomimo spełnienia postulatów przez spółkę dominującą grupy, a ponadto kogo obciąża fakt, że bliższe okoliczności tego zdarzenia pozostały przy ustalaniu stanu faktycznego niejasne?

                  4)

                  Czy strajk ogłoszony w spółce zależnej strony pozwanej w dniu 18 października 2019 r. na dzień 20 października 2019 r. w godzinach od 5:00 do 11:00, który ostatecznie w dniu 20 października 2019 r. o godzinie 5:30 zostaje jeszcze spontanicznie przedłużony do godziny 24:00, może stanowić okoliczność, nad którą nie można skutecznie panować?

                  5)

                  Czy środki w postaci opracowania alternatywnego rozkładu lotów i zastępowania lotów odwoływanych wobec braku personelu pokładowego podczarterami przy szczególnym uwzględnieniu destynacji zamorskich i rozróżnieniu między lotami krajowymi a europejskimi stanowią środki dostosowane do sytuacji, jeżeli weźmie się ponadto pod uwagę, że z łącznie 712 lotów, które miały zostać tego dnia wykonane, trzeba było odwołać zaledwie 158?

                  6)

                  Jakie wymogi wiążą się ze spoczywającym na obsługującym przewoźniku lotniczym ciężarze przedstawienia okoliczności faktycznych świadczących o tym, że podjęto wszelkie racjonalne środki, które odpowiadają warunkom technicznie i ekonomicznie możliwym do przyjęcia?

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1).


title: Sprawa T-722/18: Wyrok Sądu z dnia 9 grudnia 2020 r. – Repsol/EUIPO – Basic (BASIC) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Graficzny unijny znak towarowy BASIC – Wcześniejsze krajowe nazwy handlowe basic i basic AG – Względne podstawy odmowy rejestracji – Używanie w obrocie handlowym oznaczenia o zasięgu większym niż lokalny – Artykuł 8 ust. 4 i art. 53 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 4 i art. 60 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Częściowe unieważnienie prawa do znaku – Decyzja wydana w następstwie stwierdzenia przez Sąd nieważności wcześniejszej decyzji – Przekazanie sprawy izbie odwoławczej do ponownego rozpoznania – Brak właściwości organu dokonującego przekazania – Artykuł 1d rozporządzenia (WE) nr 216/96 – Skarga wzajemna]

text:
               1.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 35/42

      Wyrok Sądu z dnia 9 grudnia 2020 r. – Repsol/EUIPO – Basic (BASIC)
      (Sprawa T-722/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy BASIC - Wcześniejsze krajowe nazwy handlowe basic i basic AG - Względne podstawy odmowy rejestracji - Używanie w obrocie handlowym oznaczenia o zasięgu większym niż lokalny - Artykuł 8 ust. 4 i art. 53 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 4 i art. 60 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Częściowe unieważnienie prawa do znaku - Decyzja wydana w następstwie stwierdzenia przez Sąd nieważności wcześniejszej decyzji - Przekazanie sprawy izbie odwoławczej do ponownego rozpoznania - Brak właściwości organu dokonującego przekazania - Artykuł 1d rozporządzenia (WE) nr 216/96 - Skarga wzajemna)
      (2021/C 35/54)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Repsol, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J.B. Devaureix i J.C. Erdozain López)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: H. O’Neill i V. Ruzek, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Basic AG Lebensmittelhandel (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat D. Altenburg)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 sierpnia 2018 r. (sprawa R 178/2018-2) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Basic Lebensmittelhandel a Repsol.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 22 sierpnia 2018 r. (sprawa R 178/2018-2).

                  2)

                  Postępowanie w sprawie skargi wzajemnej zostaje umorzone.

                  3)

                  EUIPO i Basic AG Lebensmittelhandel pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Repsol, SA.

         (1)  Dz.U. C 54 z 11.2.2019.


title: Sprawa T-247/19: Wyrok Sądu z dnia 2 grudnia 2020 r. – Thunus i in. / EBI [Służba publiczna – Personel EBI – Wynagrodzenie – Roczna waloryzacja wynagrodzeń – Pewność prawa – Uzasadnione oczekiwania – Konsultacje z pracownikami – Obowiązek uzasadnienia – Proporcjonalność]

text:
               1.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 35/43

      Wyrok Sądu z dnia 2 grudnia 2020 r. – Thunus i in. / EBI
      (Sprawa T-247/19) (1)

      (Służba publiczna - Personel EBI - Wynagrodzenie - Roczna waloryzacja wynagrodzeń - Pewność prawa - Uzasadnione oczekiwania - Konsultacje z pracownikami - Obowiązek uzasadnienia - Proporcjonalność)
      (2021/C 35/55)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Vincent Thunus (Contern, Luksemburg) i pozostali skarżący wymienieni w załączniku (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

         Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny (przedstawiciele: T. Gilliams, J. Klein i J. Krueck, pełnomocnicy, których wspomagał adwokat P.-E. Partsch)

         Przedmiot

      Oparty na art. 270 TFUE i art. 50a statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji zawartych w rozliczeniach wynagrodzenia skarżących za luty 2018 i kolejne miesiące, do których zastosowano decyzję Rady Dyrektorów EBI z dnia 18 lipca 2017 r. w sprawie nowego podejścia do ogólnej podwyżki wynagrodzeń personelu, mającego zastosowanie do wszystkich pracowników EBI oraz decyzję Komitetu Zarządzającego EBI z dnia 30 stycznia 2018 r. ustalającą współczynnik waloryzacji wynagrodzeń na 2018 r. wynoszący 0,7 %, oraz o naprawienie podnoszonej przez skarżących szkody poniesionej z racji tych decyzji.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Vincent Thunus i pozostali skarżący, wymienieni w załączniku, pokrywają własne koszty postępowania oraz koszty poniesione przez Europejski Bank Inwestycyjny (EBI).

         (1)  Dz.U. C 206 z 17.6.2019.


title: Sprawa T-318/19: Wyrok Sądu z dnia 2 grudnia 2020 r. – Thunus i in./EBI [Służba publiczna – Personel EBI – Wynagrodzenie – Coroczna waloryzacja wynagrodzeń – Pewność prawa – Uzasadnione oczekiwania – Konsultacje z personelem – Obowiązek uzasadnienia – Proporcjonalność]

text:
               1.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 35/44

      Wyrok Sądu z dnia 2 grudnia 2020 r. – Thunus i in./EBI
      (Sprawa T-318/19) (1)

      (Służba publiczna - Personel EBI - Wynagrodzenie - Coroczna waloryzacja wynagrodzeń - Pewność prawa - Uzasadnione oczekiwania - Konsultacje z personelem - Obowiązek uzasadnienia - Proporcjonalność)
      (2021/C 35/56)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Vincent Thunus (Contern, Luksemburg) i inni skarżący, których nazwiska wymieniono w załączniku (przedstawiciel: adwokatka L. Levi)

         Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny (przedstawiciele: T. Gilliams, J. Klein i J. Krueck, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata P.-E. Partscha)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 270 TFUE i art. 50a Statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej po pierwsze o stwierdzenie nieważności decyzji zawartych w rozliczeniach wynagrodzenia skarżących za luty 2019 r. i za kolejne miesiące, wykonujących decyzję Rady Dyrektorów EBI z dnia 18 lipca 2017 r. określającą nowe podejście do ogólnego wzrostu wynagrodzeń personelu, mającą zastosowanie do wszystkich pracowników EBI, decyzji Rady Dyrektorów z dnia 11 grudnia 2018 r. ustalającej budżet wynagrodzeń na rok 2019 oraz decyzji Komitetu Zarządzającego EBI z dnia 30 stycznia 2019 r. ustalającej stopę waloryzacji wynagrodzeń na rok 2019 na poziomie 0,8 %, a także, po drugie, o naprawienie szkody, jaką skarżący mieli ponieść w wyniku tych decyzji.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Vincent Thunus i inni skarżący, których nazwiska wymieniono w załączniku pokrywają własne koszty postępowania oraz koszty poniesione przez Europejski Bank Inwestycyjny (EBI).

         (1)  Dz.U. C 246 z 22.7.2019.


title: Sprawa T-621/19: Wyrok Sądu z dnia 9 grudnia 2020 r. – Ace of spades / EUIPO – Krupp i Borrmann (JC JEAN CALL Champagne GRANDE RÉSERVE) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie trójwymiarowego unijnego znaku towarowego JC JEAN CALL Champagne GRANDE RÉSERVE – Wcześniejsze trójwymiarowe unijne znaki towarowe – Względne podstawy odmowy rejestracji – Podobieństwo oznaczeń – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Brak naruszenia renomy – Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia 2017/1001)]

text:
               1.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 35/45

      Wyrok Sądu z dnia 9 grudnia 2020 r. – Ace of spades / EUIPO – Krupp i Borrmann (JC JEAN CALL Champagne GRANDE RÉSERVE)
      (Sprawa T-621/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie trójwymiarowego unijnego znaku towarowego JC JEAN CALL Champagne GRANDE RÉSERVE - Wcześniejsze trójwymiarowe unijne znaki towarowe - Względne podstawy odmowy rejestracji - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Brak naruszenia renomy - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia 2017/1001))
      (2021/C 35/58)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Ace of spades Holdings LLC (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat A. Gómez López)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Gerhard Ernst Krupp (Monachium, Niemcy), Elmar Borrmann (Reith, Austria)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 czerwca 2019 r. (sprawa R 2/2019-5), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Ace of spades Holdings a G. Kruppem i E. Borrmannem.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 20 czerwca 2019 r. (sprawa R 2/2019-5) w zakresie, w jakim na jej mocy oddalono odwołanie Ace of spades Holdings LLC oraz sprzeciw oparty na art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Każda ze stron pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 399 z 25.11.2019.


title: Sprawa T-705/19: Wyrok Sądu z dnia 9 grudnia 2020 r. – GV / Komisja [Służba publiczna – Urzędnicy – Mobbing – Wniosek o udzielenie wsparcia – Oddalenie wniosku – Interes służby – Równoważność stanowisk – Rozsądny termin – Brak uprawdopodobnienia – Odpowiedzialność]

text:
               1.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 35/46

      Wyrok Sądu z dnia 9 grudnia 2020 r. – GV / Komisja
      (Sprawa T-705/19) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Mobbing - Wniosek o udzielenie wsparcia - Oddalenie wniosku - Interes służby - Równoważność stanowisk - Rozsądny termin - Brak uprawdopodobnienia - Odpowiedzialność)
      (2021/C 35/60)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: GV (przedstawiciele: adwokat B.-H. Vincent)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Mongin, M. Brauhoff i T. Lilamand, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Złożony na podstawie art. 270 TFUE wniosek o stwierdzenie nieważności odmownej decyzji Komisji z dnia 5 lutego 2019 r. w sprawie wniosku skarżącego o udzielenie wsparcia, oraz o naprawienie podnoszonych przez skarżącego przez szkody i krzywdy doznanych wskutek tej decyzji.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  GV pokrywa własne koszty postępowania oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

         (1)  Dz.U. C 413 z 9.12.2019.


title: Sprawa T-622/19: Wyrok Sądu z dnia 9 grudnia 2020 r. – Ace of spades / EUIPO – Krupp i Borrmann (JC JEAN CALL Champagne PRESTIGE) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie trójwymiarowego unijnego znaku towarowego JC JEAN CALL Champagne PRESTIGE – Wcześniejsze trójwymiarowe unijne znaki towarowe – Względne podstawy odmowy rejestracji – Podobieństwo oznaczeń – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Brak naruszenia renomy – Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia 2017/1001)]

text:
               1.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 35/46

      Wyrok Sądu z dnia 9 grudnia 2020 r. – Ace of spades / EUIPO – Krupp i Borrmann (JC JEAN CALL Champagne PRESTIGE)
      (Sprawa T-622/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie trójwymiarowego unijnego znaku towarowego JC JEAN CALL Champagne PRESTIGE - Wcześniejsze trójwymiarowe unijne znaki towarowe - Względne podstawy odmowy rejestracji - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Brak naruszenia renomy - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia 2017/1001))
      (2021/C 35/59)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Ace of spades Holdings LLC (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat A. Gómez López)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Gerhard Ernst Krupp (Monachium, Niemcy), Elmar Borrmann (Reith, Austria)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 czerwca 2019 r. (sprawa R 3/2019-5), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Ace of spades Holdings a G. Kruppem i E. Borrmannem.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 26 czerwca 2019 r. (sprawa R 3/2019-5) w zakresie, w jakim na jej mocy oddalono odwołanie Ace of spades Holdings LLC oraz sprzeciw oparty na art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Każda ze stron pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 399 z 25.11.2019.