title: Sprawa T-423/08: Skarga wniesiona w dniu 27 września 2008 r. — INTER-NETT 2000 Kereskedelmi és Szolgáltató kft przeciwko OHIM — Unión de Agricultores, S.A. (HUNAGRO)

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/43

         Skarga wniesiona w dniu 27 września 2008 r. — INTER-NETT 2000 Kereskedelmi és Szolgáltató kft przeciwko OHIM — Unión de Agricultores, S.A. (HUNAGRO)
   (Sprawa T-423/08)
   (2008/C 313/79)
   Język skargi: węgierski
   Strony

      Strona skarżąca: INTER-NETT 2000 Kereskedelmi és Szolgáltató kft (Mór, Węgry) (przedstawiciel: adwokat E. Petruska)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Unión de Agricultores SA.
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 22 lipca 2008 r. (R 71/2008-2);

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: INTER-NETT 2000 Kereskedelmi és Szolgáltató kft

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy„HUNAGRO” dla towarów i usług z klas 29, 31 i 35 — zgłoszenie nr 004508917

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Unión de Agricultores SA.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Wspólnotowych znak towarowy „UNIAGRO” dla towarów z klasy 31

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Wydział Sprzeciwów uwzględnił sprzeciw

      Decyzja Izby Odwoławczej: Izba Odwoławcza oddaliła odwołanie

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94, ponieważ OHIM dokonał błędnej interpretacji tego przepisu; naruszenie art. 12 lit. a) i b) rozporządzenia nr 40/94, ponieważ decyzja OHIM pozbawiła skarżącą możliwości, z jednej strony, używania nazwy właściciela i z drugiej strony, używania wskazówki pochodzenia geograficznego swych towarów.


title: Sprawa T-46/05: Skarga wniesiona w dniu  3 lutego 2005 r.  — Komisja przeciwko Enviromental Management Consultants Ltd

text:
               6.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/22

         Skarga wniesiona w dniu 3 lutego 2005 r. — Komisja przeciwko Enviromental Management Consultants Ltd
   (Sprawa T-46/05)
   (2006/C 108/41)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciel: D. Triantafyllou, wspierany przez adwokata N. Korogiannakisa]

      Strona pozwana: Enviromental Management Consultants Ltd (Nikozja, Cypr)
   Żądania strony skarżącej

               —

               Nakazanie pozwanej zapłaty kwoty 44 056,81 EUR, odpowiadającej 31 965,28 EUR jako kwoty głównej i 12 091,53 EUR jako odsetki za zwłokę od daty płatności noty obciążającej do dnia 31 stycznia 2005 r.

               —

               Nakazanie skarżącej zapłaty odsetek w wysokości 9,62 EUR dziennie od dnia 1 lutego 2005 r. do dnia całkowitego uregulowania długu.

               —

               Obciążenie Enviromental Management Consultants Ltd kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wspólnota Europejska reprezentowana przez Komisję Wspólnot Europejskich zawarła z pozwaną umowę objętą stosowaniem przepisów programu specjalnego z krajami trzecimi i organizacjami międzynarodowymi. Umowa dotyczyła realizacji projektu zatytułowanego „Technical Development and demonstration of closed-loop electroplating and metal chemistry”, który miał być zrealizowany w ciągu 30 miesięcy od dnia 1 listopada 1998 r. W ramach tej umowy Komisja zobowiązała się do wsparcia finansowego w celu efektywnego przeprowadzenia projektu w wysokości 50 % wydatków kwalifikujących się i w wysokości 100 % pozostałych wydatków do kwoty 538 800 EUR.
   W maju 1999 r. spółka, która wykonywała zadania koordynacji prac, znalazła się w stanie upadłości i przerwała rozpoczętą w dniu 5 lutego 1999 r. realizację projektu. Pomimo starań kilku z pozostałych członków konsorcjum znalezienie innego koordynatora okazało się niemożliwe. W wyniku tego Komisja postanowiła rozwiązać umowę, kiedy stwierdziła, że realizacja projektu przez pozostałych członków konsorcjum nie była możliwa. Swoją decyzję Komisja przekazała skarżącym pismem z dnia 16 czerwca 2000 r., wzywając przy tym pozwaną do złożenia zestawienia wydatków i sprawozdania technicznego nt. prac zrealizowanych od lutego do maja 1999 r.
   Pozwana złożyła zestawienie wydatków za okres od 1 listopada 1998 r. do 30 kwietnia 2000 r., Komisja postanowiła jednak uwzględnić koszty osobowe jedynie za okres od lutego do maja 1999 r., który jej zdaniem stanowił okres faktycznego trwania programu, oraz dodać do tego koszty wyposażenia. Na podstawie tych obliczeń Komisja uznała wydatki w wysokości 23 404,72 EUR i domaga się w swojej skardze zwrotu kwoty 31 965,28 EUR stanowiącej resztę zaliczki wypłaconej przez nią pozwanej oraz odsetki należne od tej kwoty na podstawie właściwych przepisów.


title: Sprawa T-352/09: Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2012 r. — Novácke chemické závody przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek węglika wapnia i magnezu dla przemysłu metalurgicznego i gazowniczego w EOG, z wyłączeniem Irlandii, Hiszpanii, Portugalii i Zjednoczonego Królestwa — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Ustalanie cen i podział rynku — Grzywny — Obowiązek uzasadnienia — Proporcjonalność — Równość traktowania — Wytyczne w sprawie obliczania kwoty grzywien z 2006 r. — Wypłacalność)

text:
               2.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/15

         Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2012 r. — Novácke chemické závody przeciwko Komisji
   (Sprawa T-352/09) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek węglika wapnia i magnezu dla przemysłu metalurgicznego i gazowniczego w EOG, z wyłączeniem Irlandii, Hiszpanii, Portugalii i Zjednoczonego Królestwa - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Ustalanie cen i podział rynku - Grzywny - Obowiązek uzasadnienia - Proporcjonalność - Równość traktowania - Wytyczne w sprawie obliczania kwoty grzywien z 2006 r. - Wypłacalność)
   2013/C 32/22
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Novácke chemické závody, a.s. (Nováky, Słowacja) (przedstawiciele: początkowo adwokat A. Černejová, a następnie adwokaci M. Bol’oš i L. Bányaiová)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre i N. von Lingen i A. Tokár, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Republika Słowacka (przedstawiciel: B. Ricziová, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2009) 5791 wersja ostateczna z dnia 22 lipca 2009 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/39.396 — Odczynniki na bazie węglika wapnia i magnezu dla przemysłu metalurgicznego i gazowniczego) w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy skarżącej, a także — tytułem żądania ewentualnego — uchylenie lub obniżenie grzywny nałożonej na skarżącą we wskazanej decyzji.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Spółka Novácke chemické závody a.s. pokrywa, oprócz własnych kosztów, koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               3)

               Republika Słowacka pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 267 z 7.11.2009.


title: Sprawa T-54/07: Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2007 r. — Vtesse Networks przeciwko Komisji

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/52

         Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2007 r. — Vtesse Networks przeciwko Komisji
   (Sprawa T-54/07)
   (2007/C 82/107)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Vtesse Networks Ltd. (St. Albans, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: H. Mercer, Barrister)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji w zakresie w jakim stwierdza on, że zastosowanie przez Zjednoczone Królestwo podatku od nieruchomości niemieszkalnych wobec spółki BT plc [główny operator telekomunikacyjny] od 1995 r. do końca 2005 r. nie stanowi pomocy w rozumieniu art. 87 ust. 1 traktatu WE.

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania, jakie poniosła spółka Vtesse.

         Zarzuty i główne argumenty
   Strona skarżąca dąży do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2006/951/WE (1) z dnia 12 października 2006 r. stwierdzającej, że zastosowanie przez Zjednoczone Królestwo podatku od nieruchomości niemieszkalnych wobec spółki BT plc i Kingston Communications plc od 1995 r. do końca 2005 r. nie stanowi pomocy w rozumieniu art. 87 ust. 1 traktatu WE.
   Strona skarżąca utrzymuje, że Komisja nie rozważyła i/lub nie zbadała sytuacji niekorzystnej z punktu widzenia konkurencji, w jakiej znalazła się strona skarżąca pod względem opodatkowania krańcowego wobec spółki BT plc przedstawiając wraz ze spółką BT plc ofertę umowy z klientami na detalicznie dzierżawione łącza o wysokiej przepustowości włókien światłowodowych.
   Strona skarżąca utrzymuje, iż Komisja naruszyła prawo stosując art. 87 ust. 1 WE a zwłaszcza, nie definiując rynku właściwego, a co za tym idzie nie wskazując również rzeczywistej korzyści odniesionej przez spółkę BT plc wynikającej z zastosowania podatku komunalnego do konkurencji w zakresie opodatkowania krańcowego.
   W dalszej kolejności strona skarżąca utrzymuje, że Komisja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie znaczenia i zasadności kategorii umów, w których strona skarżąca znajdowała się w pozycji konkurencyjnej w stosunku do BT plc i nie zbadała w sposób wystarczający okoliczności dotyczących konkurencji w zakresie opodatkowania krańcowego, co spowodowało, iż w swojej ocenie Komisja oparła się na udziale rynkowym spółki BT plc wynoszącym 12 %, podczas gdy zdaniem strony skarżącej najwłaściwszym udziałem rynkowym spółki BT plc był udział na poziomie 78 %.
   Ostatecznie, skarżąca utrzymuje, iż Komisja nie uzasadniła w sposób wystarczający spornej decyzji w odniesieniu do sytuacji konkurencyjnej, w jakiej znalazły się strona skarżącą i spółka BT plc.

      (1)  Decyzja Komisji z dnia 12 października 2006 r. dotycząca naliczania przez Zjednoczone Królestwo podatku od nieruchomości niemieszkalnych od infrastruktury telekomunikacyjnej w Zjednoczonym Królestwie (C 4/2005 (ex NN 57/2004, ex CP 26/2004) (notyfikowana jako dokument nr C(2006) 4378) (Dz.U. L 383 z 2006 r., str. 70).


title: Sprawa C-302/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht München w dniu 8 lipca 2008 r. — Zino Davidoff SA przeciwko Bundesfinanzdirektion Südost

text:
               27.9.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht München w dniu 8 lipca 2008 r. — Zino Davidoff SA przeciwko Bundesfinanzdirektion Südost
   (Sprawa C-302/08)
   (2008/C 247/08)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Finanzgericht München
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Zino Davidoff SA

      Strona pozwana: Bundesfinanzdirektion Südost
   Pytania prejudycjalne
   Czy w świetle przystąpienia przez Wspólnotę Europejską do protokołu madryckiego art. 5 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1383/2003 z dnia 22 lipca 2003 r. dotyczącego działań organów celnych skierowanych przeciwko towarom podejrzanym o naruszenie niektórych praw własności intelektualnej (1) oraz środków podejmowanych w odniesieniu do towarów, co do których stwierdzono, że naruszyły takie prawa należy interpretować w ten sposób, że mimo użycia pojęcia „wspólnotowego znaku towarowego” odnosi się on również do międzynarodowych rejestracji znaków towarowych w rozumieniu art. 146 i nast. rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, zmienionego przez rozporządzenie Rady (WE) nr 1992/2003 z dnia 27 października 2003 r.?

      (1)  Dz.U. L 196, str. 7.


title: Sprawa C-282/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Handelsgericht Wien (Austria) w dniu 20 maja 2016 r. – RMF Financial Holdings/Heta Asset Resolution AG

text:
               29.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Handelsgericht Wien (Austria) w dniu 20 maja 2016 r. – RMF Financial Holdings/Heta Asset Resolution AG
   (Sprawa C-282/16)
   (2016/C 314/14)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Handelsgericht Wien

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: RMF Financial Holdings

      Strona pozwana: Heta Asset Resolution AG

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 2 ust. 1 pkt 2 i pkt 23 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE ustanawiającej ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych (1) w związku z art. 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych (2), w myśl których „instytucja kredytowa” oznacza przedsiębiorstwo, którego działalność polega na przyjmowaniu depozytów lub innych funduszy podlegających zwrotowi od klientów oraz na udzielaniu kredytów na swój własny rachunek (tzn. instytucję CRR), należy interpretować w ten sposób, że zakres zastosowania art. 1 ust. 1 dyrektywy 2014/59/UE obejmuje również jednostkę objętą likwidacją (spółkę objętą likwidacją), która nie posiada już przewidzianego prawem bankowym zezwolenia na prowadzenie działalności bankowej tudzież na podstawie ustawowego zezwolenia może wykonywać jedynie czynność (bankową), której celem jest wyłącznie likwidacja jej portfela?

               2)

               W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej: Czy art. 3 ust. 2 dyrektywy 2001/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie reorganizacji i likwidacji instytucji kredytowych (3) (zmienionej przez art. 117 pkt 1 dyrektywy 2014/59/UE) należy interpretować w ten sposób, że – również przy uwzględnieniu art. 17 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – przyjęty przez krajowy organ administracji środek dot. umorzenia jest w pełni skuteczny bez potrzeby dochowywania jakichkolwiek dodatkowych formalności wobec osób mających siedzibę w innych państwach członkowskich (mimo udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze)?

               3)

               W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej: Czy zagwarantowana w prawie Unii swoboda przepływu kapitału na podstawie art. 63 ust. 1 TFUE stoi na przeszkodzie stosowaniu przepisu krajowego rozszerzającego zakres zastosowania dyrektywy 2014/59/UE na jednostkę objętą likwidacją (spółkę objętą likwidacją), która nie posiada już przewidzianego prawem bankowym zezwolenia na prowadzenie działalności bankowej tudzież na podstawie ustawowego zezwolenia może wykonywać jedynie czynność (bankową), której celem jest wyłącznie likwidacja jej portfela?

               4)

               W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej: Czy prawo Unii należy interpretować w świetle zasady „effet utile” i ustanowionej w art. 4 ust. 3 TUE zasady lojalnej współpracy w ten sposób, że przyjęty przez krajowy organ administracji środek dotyczący umorzenia podlega uznaniu w innym państwie członkowskim również wtedy, jeżeli zasady wynikające z dyrektywy 2014/59/UE są stosowane na podstawie prawa krajowego również do instytucji, która w momencie wejścia w życie tej dyrektywy w dniu 2 lipca 2014 r. była jeszcze instytucją kredytową w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia nr 575/2013 (instytucją CRR), jednakże utraciła ten status już przed upływem terminu transpozycji dyrektywy 2014/59/UE do prawa krajowego w dniu 31 grudnia 2014 r.?

               5)

               W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej: Czy termin „zobowiąza[nia] zabezpieczon[e]” występujący w art. 2 ust. 1 pkt 67 i art. 44 ust. 2 lit. b) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE ustanawiającej ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, uwzględniając w szczególności art. 1 ust. 2 tej dyrektywy, należy interpretować, w ten sposób, że obejmuje on również zobowiązania, w odniesieniu do których jednostka terytorialna prawa publicznego (tutaj: austriacki kraj związkowy Karyntia) z mocy ustawy udzieliła poręczenia na wypadek niewypłacalności?

               6)

               W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej: Czy art. 43 ust. 2 lit. b) oraz art. 59 ust. 3 lit. b) i ust. 4 dyrektywy 2014/59/UE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie stosowaniu przepisu krajowego skutkującego tym, że środek, który odpowiada instrumentowi umorzenia lub konwersji długu z art. 43 dyrektywy 2014/59/UE, jest stosowany w przypadku, w którym nie ma realnego prawdopodobieństwa przywrócenia rentowności rzeczonej instytucji i nie są również przenoszone do instytucji pomostowej żadne usługi o znaczeniu systemowym, jak również nie są zbywane żadne inne części przedsiębiorstwa rzeczonej instytucji, lecz instytucja ta wyłącznie zarządza aktywami, prawami i zobowiązaniami w celu uporządkowanego, czynnego i jak najlepszego spieniężenia poszczególnych aktywów, praw i spłacenia zobowiązań (likwidacja portfela)? Czy w takim przypadku likwidację tej jednostki (spółki objętej likwidacją) należałoby– w świetle wymogów dyrektywy 2014/59/UE – przeprowadzić w pierwszej kolejności w ramach standardowego postępowania upadłościowego?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiająca ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniająca dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/EU oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012 (Dz.U. L 173, s. 190).

      (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz.U. L 176, s. 1).

      (3)  Dyrektywa 2001/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 kwietnia 2001 r. w sprawie reorganizacji i likwidacji instytucji kredytowych, Dz.U. L 125, s. 151 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 6, t. 4, s. 15.


title: Sprawa T-27/17 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 26 czerwca 2017 r. – Jalkh/Parlament (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Prawo instytucjonalne — Członek Parlamentu Europejskiego — Przywileje i immunitety — Uchylenie immunitetu parlamentarnego członka Parlamentu Europejskiego — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru)

text:
               14.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/24

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 26 czerwca 2017 r. – Jalkh/Parlament
   (Sprawa T-27/17 R)
   ((Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Prawo instytucjonalne - Członek Parlamentu Europejskiego - Przywileje i immunitety - Uchylenie immunitetu parlamentarnego członka Parlamentu Europejskiego - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru))
   (2017/C 269/36)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Jean-François Jalkh (Gretz-Armainvillers, Francja) (przedstawiciele: początkowo J.P. Le Moigne, następnie M. Ceccaldi, adwokaci)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: M. Dean i S. Alonso de León, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek na podstawie art. 278 i 279 TFUE o zawieszenie wykonania decyzji Parlamentu z dnia 22 listopada 2016 r. w sprawie uchylenia immunitetu J.F. Jalkha w świetle postępowania sądowego (nr 14142000183) wszczętego przed tribunal de grande instance de Nanterre (Francja)

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje odrzucony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-220/05: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 stycznia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif de Lyon — Francja) — Jean Auroux, Marie-Hélène Riamon, Christian Avocat, Laure Deroche, Pascal Mirabel, Vladimir Serdeczny, Paul Perard, Dolorès Ponramon, Elisabeth Roche przeciwko Commune de Roanne (Zamówienia publiczne — Dyrektywa 93/37/WE — Udzielenie zamówienia bez przetargu — Porozumienie w sprawie wykonania operacji zagospodarowania zawarte między dwoma instytucjami zamawiającymi — Pojęcie zamówienia publicznego na roboty budowlane i  obiektu budowlanego — Sposób obliczania wartości zamówienia)

text:
               10.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/4

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 stycznia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif de Lyon — Francja) — Jean Auroux, Marie-Hélène Riamon, Christian Avocat, Laure Deroche, Pascal Mirabel, Vladimir Serdeczny, Paul Perard, Dolorès Ponramon, Elisabeth Roche przeciwko Commune de Roanne
   (Sprawa C-220/05) (1)

   (Zamówienia publiczne - Dyrektywa 93/37/WE - Udzielenie zamówienia bez przetargu - Porozumienie w sprawie wykonania operacji zagospodarowania zawarte między dwoma instytucjami zamawiającymi - Pojęcie „zamówienia publicznego na roboty budowlane” i „obiektu budowlanego” - Sposób obliczania wartości zamówienia)
   (2007/C 56/07)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Tribunal administratif de Lyon (Sąd Administracyjny w Lyonie)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Jean Auroux, Marie-Hélène Riamon, Christian Avocat, Laure Deroche, Pascal Mirabel, Vladimir Serdeczny, Paul Perard, Dolorès Ponramon, Elisabeth Roche

      Strona pozwana: Commune de Roanne (gmina Roanne)

      z udziałem: Société d'équipement du département de la Loire (SEDL)
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal administratif de Lyon — Wykładnia art. 1 i 6 dyrektywy Rady 93/37/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotycząca koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane (Dz.U. L 199 z dnia 9.08.1993, str. 54) — Umowa prawa publicznego o zagospodarowanie zawarta między dwoma organami zamawiającymi dotycząca realizacji, w interesie ogólnym, projektu zagospodarowania, w ramach którego drugi z wymienionych organów zamawiających przekazuje pierwszemu z nich budowle przeznaczone do jego własnego użytku i po wygaśnięciu której pierwszy z organów zamawiających staje się automatycznie właścicielem tych z pozostałych terenów i budowli, które nie zostały zbyte na rzecz osób trzecich — Sposób obliczania wartości zamówienia z punktu widzenia progu, od jakiego znajdują zastosowania procedury udzielania zamówień — Budowa parku rozrywki i parkingu
   Sentencja

               1)

               Porozumienie, mocą którego pierwsza instytucja zamawiająca powierza drugiej instytucji zamawiającej realizację obiektu budowlanego, stanowi zamówienie na roboty publiczne w rozumieniu art. 1 lit. a) dyrektywy Rady 93/37/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącej koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane (Dz.U. L 199, str. 54) zmienionej przez dyrektywę Parlamentu europejskiego i Rady 97/52/WE z dnia 13 października 1997 r. bez względu na to, czy przewiduje ono, że pierwsza instytucja zamawiająca jest lub będzie właścicielem całości lub części tego obiektu czy też nie.

               2)

               Przy ustalaniu wartości zamówienia publicznego dla celów art. 6 dyrektywy 93/37 zmienionej przez dyrektywę 97/52 należy wziąć pod uwagę całkowitą wartość zamówienia na roboty budowlane z punktu widzenia potencjalnego oferenta, co obejmuje nie tylko całość kwot, jakie będzie musiała zapłacić instytucja zamawiająca, ale również wszystkie inne kwoty pochodzące od osób trzecich.

               3)

               Instytucja zamawiająca nie jest zwolniona z obowiązku stosowania przewidzianych w dyrektywie 93/37, zmienionej przez dyrektywę 97/52, procedur przetargowych udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane ze względu na to, że według prawa krajowego porozumienie to może zostać zawarte jedynie z niektórymi osobami prawnymi, które same również są instytucjami zamawiającymi i które będą z kolei zobowiązane do stosowania tych procedur celem udzielenia ewentualnych dalszych zamówień publicznych.

      (1)  Dz.U. C 193 z 6.8.2005


title: Sprawa T-328/15 P: Odwołanie wniesione w dniu 24 czerwca 2015 r. przez Geoffroya Alsteensa od wyroku wydanego w dniu 21 kwietnia 2015 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-87/12 RENV, Alsteens/Komisja

text:
               24.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/43

         Odwołanie wniesione w dniu 24 czerwca 2015 r. przez Geoffroya Alsteensa od wyroku wydanego w dniu 21 kwietnia 2015 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-87/12 RENV, Alsteens/Komisja
   (Sprawa T-328/15 P)
   (2015/C 279/53)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Geoffroy Alsteens (Marcinelle, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w sprawie F-87/12 RENV, Alsteens/Komisja;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 18 listopada 2011 r. w zakresie, w jakim ograniczono w niej do dnia 31 marca 2012 r. okres przedłużenia umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego zawartej z wnoszącym odwołanie;

               —

               zasądzenie od Komisji kwoty w ustalonej tymczasowo wysokości 1 EUR tytułem odszkodowania za szkody poniesione przez wnoszącego odwołanie, a także obciążenie Komisji kosztami postępowania w czterech instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasady kontradyktoryjności oraz naruszenia prawa. Wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd do spraw Służby Publicznej (zwany dalej „SSP”): (i) błędnie odrzucił, jako podlegające odrzuceniu w świetle zasady zgodności, zarzuty oparte na oczywistym błędzie w ocenie oraz naruszeniu zasady dobrej administracji, mimo że Komisja nigdy nie podniosła tego zarzutu niedopuszczalności oraz mimo że strony nigdy nie mogły przedstawić swoich stanowisk w kwestii tej podnoszonej niedopuszczalności; (ii) w każdym razie naruszył prawo stwierdzając, że wnoszący odwołanie nie przestrzegał zasady zgodności.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący przeinaczenia argumentów wnoszącego odwołanie, naruszenia obowiązku uzasadnienia oraz naruszenia prawa, ponieważ SSP stwierdził, że nie istnieje konieczność orzekania w przedmiocie wykładni art. 8 warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej oraz że wyrok z dnia 5 października 1995 r. w sprawie Alexopoulou/Komisja (T-17/95, Zb.Orz.SP, EU:T:1995:176) nie jest w ogóle istotny dla rozstrzygnięcia sporu.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia oraz naruszenia prawa, ponieważ SSP stwierdził, że wniosek wnoszącego odwołanie jest niezbędny, aby odstąpić od automatycznego stosowania zasady sześciu lat, nie uwzględniając w ten sposób kwalifikacji zaskarżonej decyzji jako niekorzystnego aktu.


title: Sprawa F-113/06: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 11 grudnia 2008 r. — Bouis i in. przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Awans, zwany awansem drugiego filarem — Postępowanie w sprawie awansu za 2005 r. — Przyznanie punktów pierwszeństwa — Przepisy przejściowe — Ogólne przepisy wykonawcze do art. 45 regulaminu pracowniczego — Równość traktowania — Dopuszczalność)

text:
               7.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/49

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 11 grudnia 2008 r. — Bouis i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa F-113/06) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Awans, zwany awansem „drugiego filarem’ - Postępowanie w sprawie awansu za 2005 r. - Przyznanie punktów pierwszeństwa - Przepisy przejściowe - Ogólne przepisy wykonawcze do art. 45 regulaminu pracowniczego - Równość traktowania - Dopuszczalność)
   (2009/C 32/96)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Didier Bouis (Overijse, Belgia) i in. (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i É. Marchal)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: V. Joris i D. Martin, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Służba publiczna - Po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o niewpisaniu skarżących na listę zasług ani na listę urzędników awansowanych do grupy zaszeregowania A*13 w ramach postępowania w sprawie awansu w 2005 r.; po drugie, stwierdzenie nieważności decyzji o przyznaniu im przejściowych punktów pierwszeństwa, gdyż ograniczają się one do jednego punktu za rok stażu pracy w grupie zaszeregowania; po trzecie, stwierdzenie nieważności decyzji o nieprzyznaniu skarżącym innych punktów pierwszeństwa.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron poniesie własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 281 z 18.11.2006 r., s. 49.


title: Orzeczenie Trybunału z dnia 24 maja 2016 r. w sprawie E-2/16 – Gerhard Spitzer przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA (Wstępny zarzut niedopuszczalności – Odmowa wszczęcia postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom – Dyrektywa 2002/47/WE – Akty podlegające zaskarżeniu – Termin – Dopuszczalność)

text:
               2.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 66/31

         ORZECZENIE TRYBUNAŁU
   z dnia 24 maja 2016 r.
   w sprawie E-2/16
   Gerhard Spitzer przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA
   (Wstępny zarzut niedopuszczalności – Odmowa wszczęcia postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom – Dyrektywa 2002/47/WE – Akty podlegające zaskarżeniu – Termin – Dopuszczalność)
   (2017/C 66/11)
   W sprawie E-2/16, Gerhard Spitzer przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA – WNIOSEK na mocy art. 36 ust. 2 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości o stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Nadzoru EFTA nr 425/15/COL z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie uzgodnień dotyczących zabezpieczeń finansowych w Liechtensteinie, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes) oraz sędziowie Per Christiansen oraz Páll Hreinsson (sędzia sprawozdawca), wydał w dniu 24 maja 2016 r. orzeczenie zawierające sentencję następującej treści:

               1.

               Skarga zostaje oddalona jako niedopuszczalna.

               2.

               Skarżący zostaje obciążony kosztami postępowania.


title: Sprawa T-474/09: Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2009 r. — Fercal — Consultadoria e Serviços przeciwko OHIM — Jacson of Scandinavia (JACKSON SHOES)

text:
               13.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/47

         Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2009 r. — Fercal — Consultadoria e Serviços przeciwko OHIM — Jacson of Scandinavia (JACKSON SHOES)
   (Sprawa T-474/09)
   2010/C 63/84
   Język skargi: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Fercal — Consultadoria e Serviços, Ltda (Lizbona, Portugalia) (przedstawiciel: adwokat A. Rodrigues)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Jacson of Scandinavia AB (Vollsjö, Szwecja)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 18 sierpnia 2009 r. w sprawie R 1253/2008-2 i w konsekwencji potwierdzenie ważności wpisu do rejestru wspólnotowego znaku towarowego nr 1 077 858„JACKSON SHOES”.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie:„JACKSON SHOES”

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: Jacson of Scandinavia AB

      Prawo ze znaku towarowego przysługujące stronie wnoszącej o unieważnienie: Zarejestrowany w Szwecji słowny znak towarowy „JACSON OF SCANDINAVIA AB”

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Uwzględnienie wniosku o unieważnienie

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 4 i art. 53 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, ponieważ w przypadku znaków towarowych „JACKSON SHOES” i „JACSON OF SCANDINAVIA AB” nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.
   Nawet jeżeli między nazwiskami JACKSON i JACSON istnieją podobieństwa graficzne i fonetyczne, porównania powinno się dokonywać z uwzględnieniem oznaczeń postrzeganych jako całość: „JACKSON SHOES”/„JACSON OF SCANDINAVIA AB”.
   Na podstawie zwykłej szwedzkiej nazwy handlowej nie można przyznać wyłącznego prawa używania we wszystkich państwach członkowskich Unii Europejskiej nazwiska, które jest powszechnie używane w licznych państwach Unii przez tysiące osób oraz przez inne przedsiębiorstwa i które w rezultacie stanowi oznaczenie o mało odróżniającym charakterze. W konsekwencji nie można zapobiec temu, by to samo lub podobne oznaczenie było używane przez osoby trzecie w połączeniu z innymi elementami.
   Ponadto przeciętny konsument łatwo dostrzeże, że ma do czynienia z oznaczeniami odróżniającymi różnego rodzaju: jedno stanowi słowny znak towarowy, a drugie nazwę handlową, w tym przypadku z uwagi na dołączenie skrótu AB.


title: Skład wielkiej izby

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/41

         Skład wielkiej izby
   (2007/C 269/71)
   W dniu 19 września 2007 r. Sąd Pierwszej Instancji postanowił, że w okresie od dnia 25 września 2007 r. do dnia 31 sierpnia 2010 r. w skład wielkiej izby, złożonej zgodnie z art. 10 § 1 regulaminu z trzynastu sędziów, wchodzić będą: prezes Sądu, siedmiu prezesów izb, które nie rozpoznają danej sprawy oraz sędziowie izby w powiększonym składzie, którzy zasiadaliby w składzie orzekającym w tej sprawie, gdyby została ona przydzielona izbie złożonej z pięciu sędziów.


title: Sprawy połączone C-553/10 P i C-554/10 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 6 listopada 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Éditions Odile Jacob SAS, Wendel Investissement SA, Lagardère SCA oraz Lagardère SCA przeciwko Éditions Odile Jacob SAS, Komisji Europejskiej, Wendel Investissement SA (Odwołanie — Koncentracja przedsiębiorstw na rynku księgarskim — Stwierdzenie nieważności decyzji w przedmiocie zatwierdzenia przedsiębiorstwa inwestycyjnego jako nabywcy odsprzedawanych aktywów — Zakres ewentualnego braku niezależności pełnomocnika)

text:
               12.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/8

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 6 listopada 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Éditions Odile Jacob SAS, Wendel Investissement SA, Lagardère SCA oraz Lagardère SCA przeciwko Éditions Odile Jacob SAS, Komisji Europejskiej, Wendel Investissement SA
   (Sprawy połączone C-553/10 P i C-554/10 P) (1)

   (Odwołanie - Koncentracja przedsiębiorstw na rynku księgarskim - Stwierdzenie nieważności decyzji w przedmiocie zatwierdzenia przedsiębiorstwa inwestycyjnego jako nabywcy odsprzedawanych aktywów - Zakres ewentualnego braku niezależności pełnomocnika)
   2013/C 9/11
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: O. Beynet, A. Bouquet i S. Noë, pełnomocnicy), Lagardère SCA (przedstawiciele: A. Winckler, F. de Bure i J.-B. Pinçon, adwokaci)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Éditions Odile Jacob SAS (przedstawiciele: O. Fréget, M. Struys i L. Eskenazi, adwokaci), Wendel Investissement SA (przedstawiciele: M. Trabucchi, F. Gordon i C. Baldon, adwokaci), Lagardère SCA (przedstawiciele: A. Winckler, F. de Bure i J.-B. Pinçon, adwokaci), Komisja Europejska (przedstawiciele: O. Beynet, A. Bouquet i S. Noë, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) z dnia 13 września 2010 r. w sprawie T-452/04 Éditions Jacob przeciwko Komisji, w którym Sąd stwierdził nieważność decyzji Komisji D(2004)203365 z dnia 30 lipca 2004 r. dotyczącej zatwierdzenia Wendel Investissement jako nabywcy aktywów zbywanych zgodnie z decyzją Komisji 2004/422/WE z dnia 7 stycznia 2004 r. uznającą koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem i z Porozumieniem o Europejskim Obszarze Gospodarczym (sprawa COMP/M.2978 — Lagardère/Natexis/VUP) — Zakres ewentualnego braku niezależności pełnomocnika — Przeinaczenie okoliczności faktycznych — Naruszenie obowiązku uzasadnienia

      Sentencja

               1)

               Odwołania zostają oddalone.

               2)

               Komisja Europejska i Lagardère SCA pokrywają swoje własne koszty, a także koszty poniesione przez Éditions Odile Jacob SAS.

               3)

               Wendel Investissement SA pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 46 z 12.2.2011.


title: Sprawa C-382/04: Skarga wniesiona dnia 6 września 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/24

         Skarga wniesiona dnia 6 września 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-382/04)
   (2004/C 262/44)
   Dnia 6 września 2004 r. do Sekretariatu Sądu Pierwszej Instancji wpłynęła skarga przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga, złożona przez Komisję Wspólnot Europejskich, reprezentowaną przez A. Bordesa, działającego w charakterze pełnomocnika, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Sądu o:

               1)

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 2002/11/WE z dnia 14 lutego 2002 r. zmieniającej dyrektywę 68/193/EWG w sprawie obrotu wegetatywnym materiałem rozmnożeniowym winorośli i uchylającej dyrektywę 74/649/EWG, (1) a w każdym razie nie podając tych przepisów do wiadomości Komisji, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy tej dyrektywy;

               2)

               obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy do krajowego porządku prawnego upłynął dnia 23 lutego 2003 r.

      (1)  Dz.U. L 53 z 23.2.2002, str. 20.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawie T-48/00 Corus UK Ltd przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Konkurencja — Porozumienia — Rynek stalowych rur bezszwowych — Czas trwania naruszenia — Grzywny)

text:
               25.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/12

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 8 lipca 2004 r.
   w sprawie T-48/00 Corus UK Ltd przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Konkurencja - Porozumienia - Rynek stalowych rur bezszwowych - Czas trwania naruszenia - Grzywny)
   (2004/C 239/25)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie T-48/00 Corus UK Ltd, uprzednio British Steel plc, z siedzibą w Londynie (Zjednoczone Królestwo), reprezentowana przez J. Pheasanta i M. Readingsa, solicitors, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: pierwotnie M. Erhart i B. Doherty, następnie M. Erhart i A. Whelan oraz N. Khan, barrister, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot wniosek o uchylenie decyzji Komisji 2003/382/WE z dnia 8 grudnia 1999 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 81 Traktatu WE (Sprawa IV/E-1/35.860-B – stalowe rury bezszwowe) (Dz. U. L 140 z 2003 r., str. 1) lub, ewentualnie, wniosek o obniżenie kwoty grzywny nałożonej na skarżącą, Sąd (druga izba), w składzie: N.J. Forwood, prezes, J. Pirrung i A.W.H. Meij, sędziowie; sekretarz: J. Plingers, administrator, wydał w dniu 8 lipca 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Artykuł 1 ustęp 2 decyzji Komisji 2003/382/WE z dnia 8 grudnia 1999 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 81 Traktatu WE (Sprawa IV/E-1/35.860-B – stalowe rury bezszwowe) zostaje uchylony w zakresie, w jakim stwierdza on istnienie przed 1 stycznia 1991 r. zarzucanego skarżącej w tym artykule naruszenia.

               2)

               Kwota grzywny nałożonej na skarżącą na mocy artykułu 4 decyzji 2003/382 zostaje ustalona na 11 700 000 euro.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               Każda ze stron poniesie koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 135 z 13.5.2000.


title: Sprawa C-461/10: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 19 kwietnia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta domstolen — Szwecja) — Bonnier Audio AB, Earbooks AB, Norstedts Förlagsgrupp AB, Piratförlaget AB, Storyside AB przeciwko Perfect Communication Sweden AB (Prawa autorskie i prawa pokrewne — Przetwarzanie danych przez Internet — Naruszenie wyłącznego prawa — Książki audio udostępnione za pośrednictwem serwera FTP za pomocą Internetu przez adres IP dostarczony przez operatora Internetu — Skierowany do operatora Internetu sądowy nakaz udostępnienia nazwy i adresu użytkownika adresu IP)

text:
               9.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/4

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 19 kwietnia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta domstolen — Szwecja) — Bonnier Audio AB, Earbooks AB, Norstedts Förlagsgrupp AB, Piratförlaget AB, Storyside AB przeciwko Perfect Communication Sweden AB
   (Sprawa C-461/10) (1)

   (Prawa autorskie i prawa pokrewne - Przetwarzanie danych przez Internet - Naruszenie wyłącznego prawa - Książki audio udostępnione za pośrednictwem serwera FTP za pomocą Internetu przez adres IP dostarczony przez operatora Internetu - Skierowany do operatora Internetu sądowy nakaz udostępnienia nazwy i adresu użytkownika adresu IP)
   2012/C 165/07
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd krajowy

   Högsta domstolen

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Bonnier Audio AB, Earbooks AB, Norstedts Förlagsgrupp AB, Piratförlaget AB, Storyside AB

      Strona pozwana: Perfect Communication Sweden AB

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Högsta domstolen — Wykładnia dyrektywy 2006/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie [przechowywania] generowanych lub przetwarzanych danych w związku ze świadczeniem ogólnie dostępnych usług łączności elektronicznej lub udostępnianiem publicznych sieci łączności oraz zmieniającej dyrektywę 2002/58/WE (Dz.U. L 105, s. 54) oraz dyrektywę 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej (Dz.U. L 157, s. 45 — wyd. spec. w jęz. polskim rozdz. 17, t. 2, s. 32) — Własność intelektualna — Przysługujące wydawcom wyłączne prawo do publicznego udostępniania książek audio — Rzekome naruszenie tego prawa polegające na udostępnieniu książek audio za pomocą serwera FTP (File Transfer Protocol), tj. programu umożliwiającego dzielenie się plikami w Internecie — Skierowany do dostawcy usług internetowych, który zapewnił połączenie serwera z Internetem poprzez przydzielenie mu adresu IP, nakaz udostępnienia podmiotowi prawa autorskiego informacji dotyczących imion, nazwisk (nazw) oraz adresów osób zarejestrowanych jako użytkownicy tego adresu IP w danym czasie.

      Sentencja

   Dyrektywę 2006/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie [przechowywania] generowanych lub przetwarzanych danych w związku ze świadczeniem ogólnie dostępnych usług łączności elektronicznej lub udostępnianiem publicznych sieci łączności oraz zmieniającą dyrektywę 2002/58/WE należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się ona stosowaniu przepisu krajowego, opartego na art. 8 dyrektywy 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej, na mocy którego, w celu zidentyfikowania abonenta Internetu lub użytkownika Internetu, można nakazać dostawcy dostępu do Internetu ujawnienie uprawnionemu z prawa autorskiego albo jego przedstawicielowi tożsamości abonenta, któremu przyznano adres IP (protocole internet), który posłużył do naruszenia tego prawa, ponieważ przepis taki nie podlega zakresowi zastosowana ratione materiae dyrektywy 2006/24.
   W sprawie przed sądem krajowym jest bez znaczenia fakt, że dane państwo członkowskie nie dokonało jeszcze transpozycji dyrektywy 2006/24, podczas gdy termin do jej dokonania upłynął.
   Dyrektywę 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. dotyczącą przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (dyrektywę o prywatności i łączności elektronicznej) i dyrektywę 2004/48 należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one przepisowi krajowemu, takiemu jak analizowany przepis w postępowaniu przed sądem krajowym, o ile przepis ten zezwala sądowi krajowemu, do którego skierowano wniosek o wydanie nakazu ujawnienia danych osobowych, wniesiony przez osobę uprawnioną do działania, na wyważenie przeciwstawnych interesów, stosownie do okoliczności każdego przypadku oraz przy należytym uwzględnieniu wymogów wynikających z zasady proporcjonalności.

      (1)  Dz.U. C 317 z 20.11.2010.


title: Sprawa C-272/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) w dniu 8 czerwca 2015 r. – Swiss International Air Lines AG/The Secretary of State for Energy and Climate Change, Environment Agency

text:
               24.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) w dniu 8 czerwca 2015 r. – Swiss International Air Lines AG/The Secretary of State for Energy and Climate Change, Environment Agency
   (Sprawa C-272/15)
   (2015/C 279/25)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Swiss International Air Lines AG

      Strona pozwana: The Secretary of State for Energy and Climate Change, Environment Agency

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady nr 377/2013/UE z dnia 24 kwietnia 2013 r. (zwana dalej „decyzją”) (1) narusza wyrażoną w prawie Unii zasadę ogólną równego traktowania w zakresie, w jakim ustanawia moratorium na wymogi dotyczące przekazywania przydziałów emisji przewidziane w dyrektywie 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. (2)(ze zmianami wprowadzonymi różnymi aktami prawnymi, w tym dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/101/WE z dnia 19 listopada 2008 r. (3)) w odniesieniu do lotów między państwami należącymi do EOG i niemal wszystkimi państwami nienależącymi do EOG, zaś nie rozszerza zakresu tego moratorium na loty między państwami EOG a Szwajcarią?

               2)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej: jaki środek prawny powinien przysługiwać skarżącemu znajdującemu się w sytuacji Swiss International Airlines AG, która przekazała przydziały emisji w odniesieniu do lotów między państwami EOG a Szwajcarią, które miały miejsce w 2012 r., w celu przywrócenia stanu, w którym skarżący znajdowałby się, gdyby z zakresu moratorium nie wyłączono lotów między państwami EOG a Szwajcarią? W szczególności:

                           a)

                           Czy należy skorygować rejestr w taki sposób, aby odzwierciedlał mniejszą liczbę przydziałów, jaką taki skarżący byłby zobowiązany przekazać w przypadku, gdyby loty do Szwajcarii lub z tego państwa były objęte zakresem moratorium?

                           b)

                           W przypadku odpowiedzi twierdzącej: jakie (o ile w ogóle jakiekolwiek) działania winien podjąć właściwy organ krajowy lub sąd krajowy, aby spowodować, że dodatkowe przekazane przydziały zostaną zwrócone wyżej wymienionemu skarżącemu?

                           c)

                           Czy wyżej wymieniony skarżący ma prawo wystąpić z roszczeniem o odszkodowanie na podstawie art. 340 TFUE przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie z tytułu szkody, której doznał na skutek wynikającego z decyzji obowiązku przekazania dodatkowych przydziałów?

                           d)

                           Czy skarżący powinien otrzymać inną formę zadośćuczynienia, a jeśli tak, to jaką?

      (1)  Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady nr 377/2013/UE z dnia 24 kwietnia 2013 r. wprowadzająca tymczasowe odstępstwo od dyrektywy 2003/87/WE ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie (Dz.U. L 113, s. 1).

      (2)  Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61 (Tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz.U. L 275, s. 32).

      (3)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/101/WE z dnia 19 listopada 2008 r. zmieniająca dyrektywę 2003/87/WE w celu uwzględnienia działalności lotniczej w systemie handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie (Tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz.U. L 8, s. 3).


title: Sprawa C-531/10: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 8 kwietnia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Słowackiej

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/28

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 8 kwietnia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Słowackiej
   (Sprawa C-531/10) (1)

   2011/C 252/63
   Język postępowania: słowacki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 30 z 29.1.2011.


title: Sprawa C-122/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia n °5 de Cartagena (Hiszpania) w dniu 14 marca 2014 r. – Aktiv Kapital Portfolio Invesment przeciwko Angelowi Luisowi Egei Torregrosie

text:
               26.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 159/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia no 5 de Cartagena (Hiszpania) w dniu 14 marca 2014 r. – Aktiv Kapital Portfolio Invesment przeciwko Angelowi Luisowi Egei Torregrosie
   (Sprawa C-122/14)
   2014/C 159/19
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de Primera Instancia no 5 de Cartagena

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Aktiv Kapital Portfolio Invesment

      Strona pozwana: Angel Luis Egea Torregrosa

      Pytania prejudycjalne

   Czy dyrektywę 93/13/EWG (1) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ona uregulowaniu państwa członkowskiego takiemu jak hiszpańskie przepisy, które nie zezwalają na przeprowadzenie z urzędu kontroli – [in] limine litis, w późniejszym postępowaniu egzekucyjnym, sądowego tytułu egzekucyjnego tj. postanowienia wydanego przez sąd, kończącego postępowanie nakazowe z powodu braku złożenia sprzeciwu – nieuczciwych warunków zawartych w umowie stanowiącej podstawę wydania postanowienia, którego egzekucji się żąda, skoro według prawa krajowego zachodzi powaga rzeczy osądzonej zgodnie z art. 551 oraz 552 w związku z art. 816 ust. 2 LEC.

      (1)  Dyrektywa Rady z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. L 95, s. 29).


title: Sprawa T-688/14 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 28 listopada 2014 r. – Airport Handling przeciwko Komisji Europejskiej (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Pomoc państwa — Obowiązek odzyskania pomocy przyznanej przez publicznego operatora portu lotniczego na rzecz spółki zależnej, której powierzono zadanie świadczenia usług zarządzania — Postawienie tej spółki w stan likwidacji — Utworzenie nowej spółki, której powierzono zadanie świadczenia usług zarządzania — Decyzja Komisji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego w dziedzinie pomocy państwa w celu zbadania tego, czy pomiędzy dwoma spółkami zachodzi ciągłość gospodarcza — Wniosek o zawieszenie wykonania — Oczywista niedopuszczalność skargi w postępowaniu głównym — Niedopuszczalność — Brak pilnego charakteru)

text:
               26.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/35

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 28 listopada 2014 r. – Airport Handling przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa T-688/14 R)
   ((Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Pomoc państwa - Obowiązek odzyskania pomocy przyznanej przez publicznego operatora portu lotniczego na rzecz spółki zależnej, której powierzono zadanie świadczenia usług zarządzania - Postawienie tej spółki w stan likwidacji - Utworzenie nowej spółki, której powierzono zadanie świadczenia usług zarządzania - Decyzja Komisji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego w dziedzinie pomocy państwa w celu zbadania tego, czy pomiędzy dwoma spółkami zachodzi ciągłość gospodarcza - Wniosek o zawieszenie wykonania - Oczywista niedopuszczalność skargi w postępowaniu głównym - Niedopuszczalność - Brak pilnego charakteru))
   (2015/C 026/44)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Airport Handling SpA (Somma Lombardo, Włochy) (przedstawiciele: R. Cafari Panico i F. Scarpellini, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Noë i G. Conte, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych dotyczący w istocie zawieszenia wykonania decyzji Komisji C (2014) 4537 final z dnia 9 lipca 2014 r. o wszczęciu na podstawie art. 108 ust. 2 TFUE formalnego postępowania wyjaśniającego w przedmiocie utworzenia spółki Airport Handling [SA.21420 (2014/NN) – Włochy – Utworzenie Airport Handling].

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Wydane w sprawie T-688/14 R postanowienie z dnia 29 września 2014 r. zostaje uchylone.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-629/13: Wyrok Sądu z dnia 26 września 2014 r. – Molda przeciwko Komisji (Środowisko naturalne – Dyrektywa 2003/87/WE – System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych – Zasady przejściowe dotyczące zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji od 2013 r. – Decyzja 2011/278/UE – Krajowe środki wykonawcze przedłożone przez Niemcy – Klauzula dotycząca przypadków przedstawiających nadmierne utrudnienia – Wolność wykonywania zawodu i prowadzenia działalności gospodarczej – Prawo własności – Proporcjonalność)

text:
               10.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 395/47

      Wyrok Sądu z dnia 26 września 2014 r. – Molda przeciwko Komisji
      (Sprawa T-629/13) (1)

      ((Środowisko naturalne - Dyrektywa 2003/87/WE - System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych - Zasady przejściowe dotyczące zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji od 2013 r. - Decyzja 2011/278/UE - Krajowe środki wykonawcze przedłożone przez Niemcy - Klauzula dotycząca przypadków przedstawiających nadmierne utrudnienia - Wolność wykonywania zawodu i prowadzenia działalności gospodarczej - Prawo własności - Proporcjonalność))
      (2014/C 395/59)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Molda AG (Dahlenburg, Niemcy) (przedstawiciele: Rechtsanwälte I. Zenke, M.-Y. Vollmer, C. Telschow i A. Schulze)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. White, C. Hermes i K. Herrmann, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2013/448/UE z dnia 5 września 2013 r. dotyczącej krajowych środków wykonawczych w odniesieniu do przejściowego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgodnie z art. 11 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 240, s. 27) w zakresie, w jakim art. 1 ust. 1 tej decyzji odmawia przydziału skarżącej, w odniesieniu do trzeciego okresu rozliczeniowego w ramach handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych obejmującego lata 2013-2020, dodatkowych uprawnień, o które wystąpiła ona na podstawie klauzula dotyczącej przypadków przedstawiających nadmierne utrudnienia przewidzianej w art. 9 ust. 5 Treibhausgas-Emissionshandelsgesetz (niemiecka ustawa o handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych) z dnia 21 lipca 2011 r.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Molda AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 31 z 1.2.2014.


title: Sprawa T-142/07: Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2007 r. — General Technic przeciwko Komisji

text:
               23.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 140/40

         Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2007 r. — General Technic przeciwko Komisji
   (Sprawa T-142/07)
   (2007/C 140/66)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: General Technic Sàrl (Luxembourg, Wielkie Księstwo Luksemburga) (przedstawiciel: adwokat M. Nosbusch)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności na podstawie art. 230 WE decyzji wydanej przez Komisję w dniu 21 lutego 2007 r dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE i art. 53 EOG w sprawie COMP/E-1/38.823 — Windy i Schody ruchome, w zakresie w jakim dotyczy ona General Technic;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, uchylenie lub obniżenie, na podstawie art. 229 WE kwoty grzywny, która została nałożona na skarżącą w tej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania w całości.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszej skardze skarżąca wnosi o częściowe stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2007) 512 wersja ostateczna z dnia 21 lutego 2007 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE i art. 53 EOG (sprawa COMP/E-1/38.823 — PO/Windy i Schody ruchome) w przedmiocie kartelu na rynku instalacji i obsługi wind i schodów ruchomych w Belgii, Niemczech, Luksemburgu i Niderlandach polegającego na manipulacji przetargami, podziale rynków, ustalaniu cen, przyznawaniu projektów i umów sprzedaży, instalacji, obsłudze i modernizacji sprzętu a także wymianie informacji, w zakresie w jakim niniejsza decyzja dotyczy skarżącej. Tytułem żądania ewentualnego, skarżąca wnosi o uchylenie lub obniżenie grzywny nałożonej na nią w zaskarżonej decyzji.
   Na poparcie swojej skargi skarżąca twierdzi, że Komisja niesłusznie obciążyła ją wspólnie i solidarnie zapłatą grzywny nałożonej na jej spółkę zależną, uczestnika kartelu. Skarżąca uważa, że Komisja nie zrozumiała charakteru i zakresu jej udziału w kapitale jej spółki zależnej ponieważ skarżąca jest spółką o cechach typowo finansowych i nie prowadzi ona działalności handlowej, natomiast jej udział w spółce zależnej był mniejszościowy i nie wykraczał poza konieczność ochrony własnych interesów finansowych. Skarżąca podtrzymuje ponadto, że Komisja niedostatecznie uzasadniła jej uczestnictwo w rozpatrywanym kartelu w przeciwieństwie do osobistej roli pełnionej przez jej udziałowca w charakterze wspólnika zarządzającego spółką zależną.


title: Sprawa T-305/13 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 13 czerwca 2014 r. – SACE i Sace BT przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Pomoc państwa — Zastrzyki kapitałowe na rzecz spółki ubezpieczeniowej dokonane przez jej spółkę dominującą będącą podmiotem prawa publicznego — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie — Wniosek o zawieszenie wykonania — Pilny charakter — Fumus boni juris — Wyważenie interesów)

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/60

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 13 czerwca 2014 r. – SACE i Sace BT przeciwko Komisji
   (Sprawa T-305/13 R)
   ((Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Pomoc państwa - Zastrzyki kapitałowe na rzecz spółki ubezpieczeniowej dokonane przez jej spółkę dominującą będącą podmiotem prawa publicznego - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie - Wniosek o zawieszenie wykonania - Pilny charakter - Fumus boni juris - Wyważenie interesów))
   2014/C 315/100
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Servizi assicurativi del commercio estero SpA (SACE SpA) (Rzym, Włochy); oraz Sace BT SpA (Rzym) (przedstawiciele: M. Siragusa i G. Rizza, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Conte i D. Grespan, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający żądania strony skarżącej: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, wspierany przez S. Fiorentina, avvocato dello stato)

      Przedmiot

   Żądanie zawieszenia wykonania decyzji Komisji C (2013) 1501 final z dnia 20 marca 2013 r. w sprawie środków SA.23425 (2011/C) (ex NN 41/2010) wdrożonych przez Włochy w 2004 i 2009 r. na rzecz Sace BT SpA.

      Sentencja

               1)

               Postanowienie wydane w dniu 28 lutego 2014 r. w sprawie T-305/13 R zostaje uchylone.

               2)

               Zawiesza się wykonanie art. 5 decyzji Komisji C (2013) 1501 final z dnia 20 marca 2013 r. dotyczącej środków SA.23425 (2011/C) (ex NN 41/2010) wdrożonych przez Włochy w 2004 i 2009 r. na rzecz Sace BT SpA w zakresie, w jakim władze włoskie zostały zobowiązane do odzyskania od tej spółki kwoty przekraczającej [poufne] EUR.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-508/13: Skarga wniesiona w dniu 20 września 2013 r. — Rząd Malezji przeciwko OHIM — Vergamini (HALAL MALAYSIA)

text:
               30.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/17

         Skarga wniesiona w dniu 20 września 2013 r. — Rząd Malezji przeciwko OHIM — Vergamini (HALAL MALAYSIA)
   (Sprawa T-508/13)
   2013/C 352/33
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Rząd Malezji (Putrajaya, Malezja) (przedstawiciele: R. Volterra, Solicitor, R. Miller, Barrister, V. von Bomhard i T. Heitmann, prawnicy)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Paola Vergamini (Castelnuovo di Garfagnana, Włochy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 27 czerwca 2013 r. wydanej w sprawie R 326/2012-1; oraz

               —

               obciążenie kosztami postępowania strony pozwanej oraz drugiej strony postępowania przed Izbą Odwoławczą, jeśli przystąpi do sprawy w charakterze interwenienta.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Oznaczenie graficzne zawierające elementy słowne „HALAL MALAYSIA” dla towarów i usług należących do klas 5, 18, 25, 29, 30, 31, 32 i 43 — Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 9 169 343

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Niezarejestrowane oznaczenie graficzne zawierające element słowne „HALAL MALAYSIA”, które jest dobrze znane we wszystkich 27 państwach członkowskich Unii Europejskiej w rozumieniu art. 8 ust. 2 lit. c) rozporządzenia w sprawie znaku towarowego w związku z art. 6a konwencji paryskiej a do celów art. 8 ust. 4 rozporządzenia w sprawie znaku towarowego niezarejestrowane oznaczenie graficzne w Zjednoczonym Królestwie

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Odrzucenie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia w sprawie znaku towarowego


title: Sprawa T-360/13: Wyrok Sądu z dnia 25 września 2015 r. – VECCO i in./Komisja (REACH — Umieszczenie tritlenku chromu na liście substancji wymagających zezwolenia — Zastosowania lub kategorie zastosowań, które są zwolnione z obowiązku uzyskania zezwolenia — Pojęcie „istniejących konkretnych przepisów prawnych Wspólnoty ustalających minimalne wymagania dotyczące ochrony zdrowia ludzkiego lub środowiska dla tego zastosowania substancji” — Oczywisty błąd w ocenie — Proporcjonalność — Prawo do obrony — Zasada dobrej administracji)

text:
               23.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 389/32

         Wyrok Sądu z dnia 25 września 2015 r. – VECCO i in./Komisja
   (Sprawa T-360/13) (1)

   ((REACH - Umieszczenie tritlenku chromu na liście substancji wymagających zezwolenia - Zastosowania lub kategorie zastosowań, które są zwolnione z obowiązku uzyskania zezwolenia - Pojęcie „istniejących konkretnych przepisów prawnych Wspólnoty ustalających minimalne wymagania dotyczące ochrony zdrowia ludzkiego lub środowiska dla tego zastosowania substancji” - Oczywisty błąd w ocenie - Proporcjonalność - Prawo do obrony - Zasada dobrej administracji))
   (2015/C 389/33)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Verein zur Wahrung von Einsatz und Nutzung von Chromtrioxid und anderen Chrom-VI-verbindungen in der Oberflächentechnik eV (VECCO) (Memmingen, Niemcy) i 185 innych skarżących, których nazwy zostały wymienione w załączniku do wyroku (przedstawiciele: C. Mereu, K. Van Maldegem, adwokaci, J. Beck, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Talabér-Ritz i J. Tomkin, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę skarżącą: Assogalvanica (Padwa, Włochy) i 31 innych interwenientów, których nazwy zostały wymienione w załączniku do wyroku (przedstawiciele: C. Mereu, K. Van Maldegem, adwokaci, i J. Beck, solicitor)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) (przedstawiciele: W. Broere, M. Heikkilä i T. Zbihlej, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności części rozporządzenia Komisji (UE) nr 348/2013 z dnia 17 kwietnia 2013 r. zmieniającego załącznik XIV do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) (Dz.U. L 108, s. 1)

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Verein zur Wahrung von Einsatz und Nutzung von Chromtrioxid und anderen Chrom-VI-verbindungen in der Oberflächentechnik eV (VECCO) oraz skarżący, których nazwy wymieniono w załączniku I, pokrywają, oprócz własnych kosztów, koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               3)

               Assogalvanica oraz inni interwenienci, których nazwy wymieniono w załączniku II, pokrywają własne koszty.

               4)

               Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 260 z 7.9.2013.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 listopada 2004 r. w sprawie C-126/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 92/50/EWG — Zamówienia publiczne — Usługi transportu odpadów — Procedura bez uprzedniego opublikowania ogłoszenia o zamówieniu — Umowa zawarta przez instytucję zamawiającą w ramach działalności gospodarczej podlegającej zasadom konkurencji — Umowa zawarta przez instytucję zamawiającą w celu umożliwienia złożenia oferty w procedurze udzielania zamówienia — Udowodnienie możliwości technicznych usługodawcy — Możliwość powołania się na możliwości techniczne podmiotu trzeciego — Podwykonawstwo — Skutki wyroku stwierdzającego uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego)

text:
               8.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/12

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 18 listopada 2004 r.
   w sprawie C-126/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 92/50/EWG - Zamówienia publiczne - Usługi transportu odpadów - Procedura bez uprzedniego opublikowania ogłoszenia o zamówieniu - Umowa zawarta przez instytucję zamawiającą w ramach działalności gospodarczej podlegającej zasadom konkurencji - Umowa zawarta przez instytucję zamawiającą w celu umożliwienia złożenia oferty w procedurze udzielania zamówienia - Udowodnienie możliwości technicznych usługodawcy - Możliwość powołania się na możliwości techniczne podmiotu trzeciego - Podwykonawstwo - Skutki wyroku stwierdzającego uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego)
   (2005/C 6/21)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-126/03, mającej za przedmiot wniosek o stwierdzenie, na mocy art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesiony dnia 20 marca 2003 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: K. Wiedner) przeciwko Republice Federalnej Niemiec (pełnomocnik: W.-D. Plessing, wspierany przez adwokata H.-J. Prieß), Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann (sprawozdawca), prezes izby, A. Rosas, R. Silva de Lapuerta, K. Lenaerts i K. Schiemann, sędziowie, rzecznik generalny: L. A. Geelhoed, sekretarz: H. von Holstein, zastępca sekretarza, wydał w dniu 18 listopada 2004 r. wyrok zawierający następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               Udzielając zamówienia odnoszącego się do transportu odpadów między punktami odprowadzania nieczystości w regionie Donauwald a elektrociepłownią w Monachium - Północ przez miasto Monachium z naruszeniem zasad procedury ustalonych w art. 8 dyrektywy Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnoszącej się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi w związku z art. 11 ust. 1 tej dyrektywy, Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy wspomnianej dyrektywy.

               2)

               Republika Federalna Niemiec zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 146 z 21.6.2003.


title: Sprawa C-297/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sø- og Handelsretten (Dania) w dniu 18 czerwca 2015 r. – Ferring Lægemidler A/S, działająca w imieniu Ferring B.V./Orifarm A/S

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/34

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sø- og Handelsretten (Dania) w dniu 18 czerwca 2015 r. – Ferring Lægemidler A/S, działająca w imieniu Ferring B.V./Orifarm A/S
   (Sprawa C-297/15)
   (2015/C 294/42)
   Język postępowania: duński

      Sąd odsyłający

   Sø- og Handelsretten

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ferring Lægemidler A/S, działająca w imieniu Ferring B.V.

      Strona pozwana: Orifarm A/S

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 7 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE (1) z dnia 22 października 2008 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych należy interpretować w ten sposób, że podmiot uprawniony do znaku towarowego może zgodnie z prawem sprzeciwić się ciągłej sprzedaży produktu leczniczego przez podmiot dokonujący przywozu równoległego, jeżeli ten ostatni przepakował ów produkt leczniczy w nowe opakowanie zewnętrzne i ponownie opatrzył je znakiem towarowym w sytuacji, gdy podmiot uprawniony do znaku towarowego oferuje do sprzedaży wskazany produkt leczniczy w opakowaniach o tej samej pojemności i w tym samym rozmiarze we wszystkich państwach EOG, w których produkt ten jest w sprzedaży?

               2)

               Czy odpowiedź na pytanie pierwsze byłaby inna, gdyby podmiot uprawniony do znaku towarowego zarówno w państwie wywozu, jak i w państwie przywozu, oferował do sprzedaży ten produkt leczniczy w opakowaniach w dwóch różnych rozmiarach (opakowaniach zawierających 10 sztuk i opakowaniach zawierających 1 sztukę), a podmiot dokonujący przywozu nabywał opakowania zawierające 10 sztuk w państwie wywozu i przepakowywał produkt w opakowania zawierające 1 sztukę, które byłyby ponownie opatrywane znakiem towarowym przed wprowadzeniem produktu do sprzedaży w państwie przywozu?

      (1)  Dz.U. L 299, s. 25.


title: Sprawa C-22/07: Skarga wniesiona w dniu 24 stycznia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               10.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/24

         Skarga wniesiona w dniu 24 stycznia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-22/07)
   (2007/C 56/45)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: B. Stromsky i A. Alcover San Pedro, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2004/27/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. zmieniającej dyrektywę 2001/83/WE w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi, a w każdym razie nie powiadamiając Komisji o tych przepisach, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy,

               —

               obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin dokonania transpozycji dyrektywy 2004/27/WE do prawa krajowego upłynął w dniu 30 października 2005 r.

      (1)  Dz.U. 2004 L 136, str. 34.


title: Sprawa C-282/05 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 19 kwietnia 2007 r. — Holcim (Deutschland) AG, dawniej Alsen AG przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Odpowiedzialność pozaumowna Wspólnoty — Artykuł 85 Traktatu WE (obecnie art. 81 WE) — Zwrot kosztów gwarancji bankowej)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/9

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 19 kwietnia 2007 r. — Holcim (Deutschland) AG, dawniej Alsen AG przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-282/05 P) (1)

   (Odwołanie - Odpowiedzialność pozaumowna Wspólnoty - Artykuł 85 Traktatu WE (obecnie art. 81 WE) - Zwrot kosztów gwarancji bankowej)
   (2007/C 96/14)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Holcim (Deutschland) AG, dawniej Alsen AG (przedstawiciele: P. Niggemann i F. Wiemer, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: pełnomocnicy R. Lyal i G. Wilms)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 21 kwietnia 2005 r. w sprawie T-28/03, Holcim (Deutschland) AG przeciwko Komisji, w którym Sąd odrzucił skargę o odszkodowanie wniesioną w następstwie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji o nałożeniu kary pieniężnej w ramach postępowania w trybie art. 81 WE, dotyczącą uzyskania zwrotu kosztów gwarancji bankowej wystawionej w celu uniknięcia natychmiastowej zapłaty tej kary pieniężnej.
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Holcim (Deutschland) AG zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 217 z 3.9.2005.


title: Sprawa T-543/11: Postanowienie Sądu z dnia 3 lipca 2012 r. — Ghreiwati przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Syrii — Usunięcie z wykazu osób, które środki dotyczą — Skarga o stwierdzenie nieważności — Umorzenie postępowania)

text:
               8.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 273/9

         Postanowienie Sądu z dnia 3 lipca 2012 r. — Ghreiwati przeciwko Radzie
   (Sprawa T-543/11) (1)

   (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Syrii - Usunięcie z wykazu osób, które środki dotyczą - Skarga o stwierdzenie nieważności - Umorzenie postępowania)
   2012/C 273/15
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Emad Ghreiwati (Al Maliki, Syria) (przedstawiciel: P.-F. Gaborit, adwokat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M.-M. Joséphidès i B. Driessen, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Bartelt i E. Cujo, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 878/2011 z dnia 2 września 2011 r. zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 442/2011 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. L 228, s. 1) i decyzji Rady 2011/522/WPZiB z dnia 2 września 2011 r. zmieniającej decyzję 2011/273/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Syrii (Dz.U. L 228, s. 16), a także rozporządzenia Rady (UE) nr 950/2011 z dnia 23 września 2011 r. zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 442/2011 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. L 247, s. 3) i decyzji Rady 2011/628/WPZiB z dnia 23 września 2011 r. zmieniającej decyzję 2011/273/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Syrii (Dz.U. L 247, s. 17) w zakresie, w jakim nazwisko skarżącego zostało umieszczone w wykazie osób i podmiotów, do których znajdują zastosowanie środki ograniczające w związku z sytuacją w Syrii.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie zostaje umorzone.

               2)

               Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Komisja Europejska pokryje swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 355 z 3.12.2011.


title: Sprawa C-444/04: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Hoge Raad der Nederlanden, wydanym dnia 15 października 2004r., w sprawie J.E. van den Hout-van Eijnsbergen przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst – Ondernemingen Leiden

text:
               8.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/26

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Hoge Raad der Nederlanden, wydanym dnia 15 października 2004r., w sprawie J.E. van den Hout-van Eijnsbergen przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst – Ondernemingen Leiden
   (Sprawa C-444/04)
   (2005/C 6/50)
   Język postępowania: niderlandzki
   W dniu 20 października 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Hoge Raad der Nederlanden, wydanym dnia 15 października 2004 r., w sprawie J. E. van den Hout-van Eijnsbergen przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst – Ondernemingen Leiden.
   Hoge Raad der Nederlanden zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:
   Czy wykładni art. 13 część A ust. 1 lit. c) Szóstej Dyrektywy (1) należy dokonywać w ten sposób, że z podatku od wartości dodanej zwolnione są świadczenia psychoterapeutyczne wykonywane przez osobę wykonującą ten zawód, która spełnia ustawowe wymogi wpisu, wskazane powyżej w punkcie 3.1 i jest wpisana do wskazanego rejestru psychoterapeutów, również gdy świadczenia te nie kwalifikują się jako wykonywanie - przez dokonującą tych świadczeń osobę - zawodów medycznych lub para-medycznych, określonych przez zainteresowane państwo?

      (1)  Dz.U. L 145 z 13.6.1977, str. 1.


title: Sprawa C-301/05 P: Postanowienie Trybunału z dnia 11 października 2007 r. — Hans-Peter Wilfer przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Słowne oznaczenie ROCKBASS — Odmowa rejestracji — Umorzenie postępowania)

text:
               22.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/24

         Postanowienie Trybunału z dnia 11 października 2007 r. — Hans-Peter Wilfer przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa C-301/05 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Słowne oznaczenie „ROCKBASS’ - Odmowa rejestracji - Umorzenie postępowania)
   (2007/C 315/41)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Hans-Peter Wilfer (przedstawiciel: A. Kockläuner, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (przedstawiciele: D. Schennen, O. Montalto i G. Schneider, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) z dnia 8 czerwca 2005 r. w sprawie T-315/03 Hans-Peter Wilfer przeciwko OHIM, na mocy którego Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji odmawiającej rejestracji znaku towarowego „ROCKBASS” — Opisowy charakter znaku towarowego
   Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie odwołania wniesionego przez H.P. Wilfera zostaje umorzone.

               2)

               H.P. Wilfer zostaje obciążony kosztami postępowania w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U. C 281 z 12.11.2005.


title: Sprawa F-118/07: Skarga wniesiona w dniu 22 października 2007 r. — Strack przeciwko Komisji

text:
               22.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/49

         Skarga wniesiona w dniu 22 października 2007 r. — Strack przeciwko Komisji
   (Sprawa F-118/07)
   (2007/C 315/94)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Guido Strack (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciel: H. Tettenborn Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               Zasądzenie od pozwanego na rzecz skarżącego zadośćuczynienia w wysokości 1 000 EUR za krzywdę, włączając w to uszczerbek na zdrowiu w okresie od dnia 8 września 2006 r. do dnia 7 października 2006 r., wyrządzonych mu przez to, że do tego ostatniego dnia Komisja nie zdołała wydać zgodnej z prawem decyzji w sprawie jego wniosku z dnia 7 marca 2005 r. o stwierdzenie, że jego choroba jest chorobą zawodową i uchylić w tym zakresie sprzeczne z tym decyzje Komisji z dnia 12 stycznia 2007 r., z dnia 26 lutego 2007 r. oraz z dnia 20 lipca 2007 r.;

               —

               Zasądzenie od pozwanego odszkodowania w wysokości nie niższej niż 10 000 EUR za szkodę majątkową i niemajątkową, włączając w to uszczerbek na zdrowiu, jakiego skarżący doznał pomiędzy dniem 1 listopada 2006 r. a dniem 31 grudnia 2006 r., jako rezultat niezgodnego z prawem postępowania Komisji i w tym zakresie stwierdzenie nieważności stwierdzających inaczej decyzji Komisji z dnia 12 stycznia 2007 r., z dnia 26 lutego 2007 r. i z dnia 20 lipca 2007 r.;

               —

               Zasądzenie od pozwanego odsetek za opóźnienie w wypłacie wyżej wymienionych należnych kwot za okres od dnia 26 lutego 2007 r. do dnia zapłaty, w wysokości wyższej o 2 % rocznie od stopy głównych operacji refinansowych ustalonych przez Europejski Bank Centralny za dany okres;

               —

               Obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na poparcie swej skargi o odszkodowanie, skarżący wskazuje na fakt, że Komisja i Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) popełnili szereg błędów administracyjnych i dopuścili się niezgodnych z prawem działań w stosunku do niego w latach 2000-2006. Dotyczy to w szczególności jego środowiska pracy i mobbingu w miejscu pracy, traktowania jego 'whistle-blowing', sposobu w jaki były prowadzone postępowania w sprawie oceny i awansu, bezprawnego ujawnienia jego danych osobowych, utrudniania jego prób uzyskania wyjaśnień i dowodów na te naruszenia prawa, a także okoliczności towarzyszące bezprawnemu i spóźnionemu nadaniu biegu jego wnioskom w oparciu o art. 73 i 78 regulaminu pracowniczego Urzędników Wspólnot Europejskich (regulamin pracowniczy).
   Skarżący twierdzi, że pozwany naruszył w ten sposób normy dotyczące ochrony zdrowia, art. 255 WE, art. 1, 3, 8 i art. 41 i nast. Karty Praw Podstawowych, art. 8 i 13 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka, rozporządzeń nr 1049/2001 i nr 45/2001, art. 11a, 12, 22a, 22b, 24, 25, 26, 26a, 43, 45, 73 i 78 regulaminu pracowniczego, instrumentów prawnych, w oparciu o które utworzono OLAF, a w szczególności obowiązku staranności ciążącego na administracji i zakazu arbitralnego działania.
   Skarżący wyrządzić miał tym samym szkodę majątkową i niemajątkową, ponieważ, jak pozwany przyznał w międzyczasie w ramach postępowania z art. 73 i 78 regulaminu pracowniczego, skarżący zachorował wskutek tych administracyjnych błędów i w końcu został inwalidą. Bezprawne i opóźnione przeprowadzenie powyższego postępowania wyrządziło mu dodatkową szkodę niemajątkową.


title: Sprawa C-89/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 9 grudnia 2014 r. w sprawie T-83/10 Riva Fire SpA/Komisja, wniesione w dniu 24 lutego 2015 r. przez Riva Fire SpA

text:
               4.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 146/24

         Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 9 grudnia 2014 r. w sprawie T-83/10 Riva Fire SpA/Komisja, wniesione w dniu 24 lutego 2015 r. przez Riva Fire SpA
   (Sprawa C-89/15 P)
   (2015/C 146/31)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Riva Fire SpA, w likwidacji (przedstawiciele: M. Merola, M. Pappalardo, T. Ubaldi, M. Toniolo, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącej odwołanie

   Riva Fire SpA, w likwidacji, wnosi do Trybunału o:

               —

               tytułem żądania głównego, uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim Sąd orzekł w nim, że prawo skarżącej do obrony nie zostało naruszone, i w konsekwencji stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości;

               —

               pomocniczo, uchylenie wyroku Sądu jedynie w zakresie, w jakim Sąd ustalił obniżkę grzywny nałożonej na wnoszącą odwołanie na poziomie 3 % i w konsekwencji obniżenie, w ramach nieograniczonego prawa orzekania przysługującego Trybunałowi na mocy art. 31 rozporządzenia nr 1/2003 (1), grzywny nałożonej na Riva Fire SpA, w likwidacji, o najwyższą kwotę, jaką Trybunał uzna za stosowną, lub przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpatrzenia;

               —

               w każdym razie obciążenie Komisji kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania przed Sądem;

               —

               incydentalnie, stwierdzenie, że postępowanie przed Sądem naruszyło art. 47 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 6 ust. 1 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (EKPC), ponieważ w ramach tego postępowania naruszono zasadę dotyczącą rozsądnego czasu trwania postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie swego odwołania Riva Fire SpA, w likwidacji, podnosi cztery zarzuty.

               1.

                  Zarzut pierwszy: naruszenie prawa, jak również niewystarczające i wewnętrznie sprzeczne uzasadnienie zaskarżonego wyroku, jeśli chodzi o ocenę naruszenia przepisów proceduralnych przewidzianych w rozporządzeniu Komisji nr 773/2004
                   (2)
                  oraz prawa skarżącej do obrony

               Sąd naruszył prawo, orzekając, że porównania dokonane przez Riva Fire SpA, w likwidacji, między zaskarżoną decyzją a decyzją wydaną przez Komisję w 2002 r. były nieodpowiednie, oraz uznając, że Komisja nie była zobowiązana do wydania nowego pisma w sprawie przedstawienia zarzutów pozwalającego zainteresowanym przedsiębiorstwom na zajęcie stanowiska w przedmiocie spornych faktów.

               2.

                  Zarzut drugi: naruszenie prawa, jak również niewystarczające i wewnętrznie sprzeczne uzasadnienie zaskarżonego wyroku, jeśli chodzi o obliczenie ostatecznej kwoty grzywny

               Obliczając ponownie kwotę grzywny, Sąd skorzystał z nieograniczonego prawa orzekania w sposób, który był wadliwy pod dwoma względami:

                           (i)

                           po pierwsze, uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie pozwala stwierdzić, czy stosując obniżkę kwoty grzywny w wysokości 3 %, Sąd należycie uwzględnił ograniczony czas trwania oraz mniejszą wagę naruszenia zarzucanego spółce;

                           (ii)

                           po drugie, zaskarżony wyrok jest wewnętrznie sprzeczny i narusza prawo, ponieważ Sąd rozciąga w nim na Riva Fire SpA, w likwidacji, odpowiedzialność za zachowania innych przedsiębiorstw w okresie od dnia 25 listopada 1997 r. do dnia 30 listopada 1998 r. i obciąża w dorozumiany sposób tą odpowiedzialnością wspomniane przedsiębiorstwo celem obliczenia kwoty grzywny.

               3.

                  Zarzut trzeci: wewnętrzna sprzeczność i naruszenie prawa w części wyroku, w której Sąd uznał Riva za uczestnika porozumienia z grudnia 1998 r., w związku z czym uwzględnił tę część kartelu przy obliczaniu kwoty grzywny

               Sąd naruszył prawo, gdy uznał za wykazany udział Riva Fire SpA, w likwidacji, w porozumieniu z grudnia 1998 r. w sprawie kwot sprzedaży, pomijając jednak okoliczność, że w okresie, gdy owo porozumienie zostało zawarte, wspomniane przedsiębiorstwo odstąpiło od tej części kartelu, w ramy której rzeczone porozumienie się wpisywało. To naruszenie prawa miało wpływ przy obliczaniu kwoty podstawowej grzywny w kontekście określenia wagi i czasu trwania naruszenia zarzucanego Riva Fire SpA, w likwidacji.

               4.

                  Zarzut czwarty: brak uzasadnienia w odniesieniu do wpływu udziału kadry kierowniczej Riva na podwyższenie kwoty wyjściowej grzywny

               Sąd nie wyjaśnia, na jakich dowodach opiera wniosek, że udział kadry kierowniczej Riva Fire SpA, w likwidacji, nie był elementem rozstrzygającym przy podwyższeniu kwoty podstawowej grzywny. Gdyby Sąd wykazał, że mnożnik zastosowany do kwoty podstawowej grzywny nałożonej na Riva Fire SpA, w likwidacji, został obliczony również na podstawie udziału kadry kierowniczej przedsiębiorstw, powinien on był stwierdzić nieważność decyzji Komisji i w związku z tym obniżyć kwotę grzywy.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. L 1, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 773/2004 z dnia 7 kwietnia 2004 r. odnoszące się do prowadzenia przez Komisję postępowań zgodnie z art. 81 i art. 82 traktatu WE (Dz.U. L 123, s. 18).


title: Sprawa T-431/15: Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2015 r. – Fruit of the Loom/OHIM – Takko (FRUIT)

text:
               28.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/39

         Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2015 r. – Fruit of the Loom/OHIM – Takko (FRUIT)
   (Sprawa T-431/15)
   (2015/C 320/56)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Fruit of the Loom, Inc. (Bowling Green, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: S. Malynicz, barrister i V. Marsland, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Takko Holding GmbH (Telgte, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „FRUIT” – wspólnotowy znak towarowy nr 5 077 508

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 12 maja 2015 r. w sprawie R 1641/2014-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM i Takko Holding GmbH kosztami postępowania.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 51 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-510/09 P: Wyrok Sądu z dnia 15 czerwca 2011 r. — V przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Zatrudnienie — Odmowa zatrudnienia ze względu na fizyczną niezdolność do wykonywania obowiązków — Obowiązek uzasadnienia spoczywający na Sądzie do spraw Służby Publicznej)

text:
               23.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 219/14

         Wyrok Sądu z dnia 15 czerwca 2011 r. — V przeciwko Komisji
   (Sprawa T-510/09 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Zatrudnienie - Odmowa zatrudnienia ze względu na fizyczną niezdolność do wykonywania obowiązków - Obowiązek uzasadnienia spoczywający na Sądzie do spraw Służby Publicznej)
   2011/C 219/18
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: V (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat É. Boigelot)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i D. Martin, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 21 października 2009 r. w sprawie F-33/08 V przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze.

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej z dnia 21 października 2009 r. w sprawie F-33/08 V przeciwko Komisji zostaje uchylony w zakresie, w jakim Sąd do spraw Służby Publicznej nie wypowiedział się w przedmiocie zarzutu podniesionego przez V podczas rozprawy, dotyczącego niewpisania przewodniczącego komisji lekarskiej na listę lekarzy belgijskich.

               2)

               W pozostałym zakresie odwołanie zostaje oddalone.

               3)

               Skarga wniesiona przez V do Sądu do spraw Służby Publicznej w sprawie F-33/08 zostaje oddalona.

               4)

               V pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską w ramach niniejszej instancji. Koszty związane z postępowaniem w pierwszej instancji, które zakończyło się wydaniem ww. wyroku w sprawie V przeciwko Komisji zostaną pokryte zgodnie z rozstrzygnięciem zawartym w pkt 2 i 3 jego sentencji.

      (1)  Dz.U C 161 z 19.6.2010.


title: Sprawa T-211/14: Wyrok Sądu z dnia 24 września 2015 r. – Klement/OHIM – Bullerjan (Kształt piekarnika) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku — Trójwymiarowy wspólnotowy znak towarowy — Kształt piekarnika — Rzeczywiste używanie znaku towarowego — Artykuł 15 ust. 1 lit. a) i art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Charakter używania znaku towarowego — Postać różniąca się co do elementów niewpływających na charakter odróżniający]

text:
               23.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 389/48

         Wyrok Sądu z dnia 24 września 2015 r. – Klement/OHIM – Bullerjan (Kształt piekarnika)
   (Sprawa T-211/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Trójwymiarowy wspólnotowy znak towarowy - Kształt piekarnika - Rzeczywiste używanie znaku towarowego - Artykuł 15 ust. 1 lit. a) i art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Charakter używania znaku towarowego - Postać różniąca się co do elementów niewpływających na charakter odróżniający])
   (2015/C 389/52)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Toni Klement (Dippoldiswalde, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J. Weiser i A. Grohmann)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: A. Poch, D. Botis i A. Schifko, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Bullerjan GmbH (Isernhagen-Kirchhorst, Niemcy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 9 stycznia 2014 r. (sprawa R 927/2013-1), dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku między Tonim Klementem a Bullerjan GmbH.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Toni Klement zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 245 z 28.7.2014.