title: Sprawa T-455/12: Wyrok Sądu z dnia 16 października 2013 r. — Zoo Sport przeciwko OHIM — K-2 (zoo sport) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego ZOO Sport — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy ZOOT i wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy SPORTS ZOOT SPORTS — Względna podstawa odmowy — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               30.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/16

         Wyrok Sądu z dnia 16 października 2013 r. — Zoo Sport przeciwko OHIM — K-2 (zoo sport)
   (Sprawa T-455/12) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego ZOO Sport - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy ZOOT i wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy SPORTS ZOOT SPORTS - Względna podstawa odmowy - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2013/C 352/29
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Zoo Sport Ltd (Leeds, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat I. Rungg)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: K-2 Corp. (Seattle, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat M. Graf)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 9 sierpnia 2012 r. (sprawa R 1395/2011-4), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy K-2 Corp. a Zoo Sport Ltd.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Zoo Sport Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 399 z 22.12.2012.


title: Sprawa T-90/15: Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2015 r. – Schoeller Corporation/OHIM – Sqope (SCOPE)

text:
               13.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/44

         Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2015 r. – Schoeller Corporation/OHIM – Sqope (SCOPE)
   (Sprawa T-90/15)
   (2015/C 118/57)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Schoeller Corporation GmbH (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat D. van Ackeren)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Sqope SA (Luksemburg, Luksemburg)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „SCOPE” – zgłoszenie nr 4 502 341

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 21 listopada 2014 r. w sprawie R 2381/2013-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               posiłkowo stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie dotyczącym usług analizy finansowej i udzielania informacji z zakresu finansów;

               —

               obciążenie pozostałych uczestników postępowania kosztami.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-235/11 P: Postanowienie Trybunału z dnia 29 listopada 2011 r. — Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Artykuł 119 regulaminu postępowania — Zamówienia publiczne przeprowadzane przez instytucje Unii na własny rachunek — Przetarg na świadczenie usług informatycznych oraz usług wsparcia użytkownika dla potrzeb wspólnotowego systemu handlu uprawnieniami do emisji (CITL i CR) — Odrzucenie oferty — Obowiązek uzasadnienia — Zasada równego traktowania — Odwołanie oczywiście niedopuszczalne i oczywiście bezzasadne)

text:
               14.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/5

         Postanowienie Trybunału z dnia 29 listopada 2011 r. — Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-235/11 P) (1)

   (Odwołanie - Artykuł 119 regulaminu postępowania - Zamówienia publiczne przeprowadzane przez instytucje Unii na własny rachunek - Przetarg na świadczenie usług informatycznych oraz usług wsparcia użytkownika dla potrzeb wspólnotowego systemu handlu uprawnieniami do emisji (CITL i CR) - Odrzucenie oferty - Obowiązek uzasadnienia - Zasada równego traktowania - Odwołanie oczywiście niedopuszczalne i oczywiście bezzasadne)
   2012/C 109/08
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (przedstawiciele: N. Korogiannakis i M. Dermitzakis, dikigoroi)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciel: D. Calciu)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 3 marca 2011 r. w sprawie T-589/08 Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji, oddalającego skargę mającą na celu, po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji w przedmiocie odrzucenia oferty złożonej przez skarżącą w ramach procedury przetargowej nr ENV.C2/FRA/2008/0017, mającej na celu zawarcie umowy ramowej na świadczenie usług informatycznych oraz usług wsparcia użytkownika dla potrzeb wspólnotowego systemu handlu uprawnieniami do emisji [niezależny dziennik transakcji Wspólnoty (CITL) oraz rejestr Wspólnoty (CR)] (Dz.U. 2008/S 72-096229), jak również decyzji w przedmiocie udzielenia zamówienia publicznego innemu oferentowi, a po drugie, żądanie naprawienia szkody.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje odrzucone.

               2)

               Spółka Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 211 z 16.7.2011.


title: Sprawa T-60/16 P: Odwołanie wniesione w dniu 13 lutego 2016 r. przez Carla De Nicolę od wyroku wydanego w dniu 18 grudnia 2015 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-55/13 De Nicola/EBI

text:
               29.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 111/37

         Odwołanie wniesione w dniu 13 lutego 2016 r. przez Carla De Nicolę od wyroku wydanego w dniu 18 grudnia 2015 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-55/13 De Nicola/EBI
   (Sprawa T-60/16 P)
   (2016/C 111/45)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Carlo De Nicola (Strassen, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat G. Ferabecoli)

      Druga strona postępowania: Europejski Bank Inwestycyjny

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               Uwzględnienie niniejszego odwołania i poprzez częściową zmianę zaskarżonego wyroku uchylenie pkt 2 i 3 sentencji oraz pkt 59-64 samego wyroku;

               —

               w konsekwencji, stwierdzenie nieważności lub stwierdzenie niemożności stosowania wytycznych sporządzonych na 2011 r.; zasądzenie od EBI odszkodowania za szkodę poniesioną przez C. De Nicolę zgodnie z żądaniami pozwu lub, pomocniczo, przekazanie sprawy do innej izby Sądu do spraw Służby Publicznej, zasiadającej w innym składzie sędziowskim celem ponownego wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie uchylonych części wyroku;

               —

               obciążenie strony przeciwnej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsze odwołanie jest skierowane przeciwko wyrokowi Sądu do spraw Służby Publicznej (w składzie jednego sędziego) z dnia 18 grudnia 2015 r. De Nicola/Europejski Bank Inwestycyjny (F-55/13).
   Zarzuty i główne argumenty są takie, jak podniesione w sprawie T-55/16 P De Nicola/Europejski Bank Inwestycyjny.


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii EuropejskiejDz.U. C 82 z 2.4.2005.

text:
               16.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/42

         (2005/C 93/75)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 82 z 2.4.2005.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 69 z 19.3.2005.

      Dz.U. C 57 z 5.3.2005.

      Dz.U. C 45 z 19.2.2005.

      Dz.U. C 31 z 5.2.2005.

      Dz.U. C 19 z 22.1.2005.

      Dz.U. C 6 z 8.1.2005.

   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://europa.eu.int/eur/lex

               CELEX: http://europa.eu.int/celex


title: Sprawa C-93/05: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 13 lipca 2006 r. (wniosek Korsholms tingsrätt — Finlandia o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) — Teemu Hakala przeciwko Oy L. Simons Transport Ab (Artykuł 104 § 3 akapit drugi regulaminu — Kwestia nie wywołująca uzasadnionych wątpliwości — Rozporządzenie (EWG) nr 3820/85 — Harmonizacja niektórych przepisów socjalnych w dziedzinie transportu drogowego — Wynagrodzenie kierowców zatrudnionych na umowę o pracę w zależności od pokonanej odległości — Zakaz stosowania tego rodzaju systemu wynagrodzeń, chyba że nie zagraża on bezpieczeństwu na drodze)

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/19

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 13 lipca 2006 r. (wniosek Korsholms tingsrätt — Finlandia o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) — Teemu Hakala przeciwko Oy L. Simons Transport Ab
   (Sprawa C-93/05) (1)

   (Artykuł 104 § 3 akapit drugi regulaminu - Kwestia nie wywołująca uzasadnionych wątpliwości - Rozporządzenie (EWG) nr 3820/85 - Harmonizacja niektórych przepisów socjalnych w dziedzinie transportu drogowego - Wynagrodzenie kierowców zatrudnionych na umowę o pracę w zależności od pokonanej odległości - Zakaz stosowania tego rodzaju systemu wynagrodzeń, chyba że nie zagraża on bezpieczeństwu na drodze)
   (2006/C 294/32)
   Język postępowania: szwedzki
   Sąd krajowy
   Korsholms tingsrätt
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Teemu Hakala

      Strona pozwana: Oy L. Simons Transport Ab
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Korsholms tingsrätt — Wykładnia art. 10 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych w dziedzinie transportu drogowego (Dz.U. L 370, str. 1) — Wynagrodzenie kierowców zatrudnionych na umowę o pracę w zależności od pokonanej odległości
   Sentencja
   System wynagrodzeń oparty na pokonanej odległości jest sprzeczny z art. 10 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych w dziedzinie transportu drogowego, chyba że nie zagraża on bezpieczeństwu na drodze. Do sądu krajowego należy stwierdzenie, czy w okolicznościach sprawy przed tym sądem ma to miejsce.

      (1)  Dz.U. C 143 z 11.06.2005


title: Sprawa C-514/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d’appel de Liège (Belgia) w dniu 23 sierpnia 2017 r. – Ministère public/Marin-Simion Sut

text:
               16.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d’appel de Liège (Belgia) w dniu 23 sierpnia 2017 r. – Ministère public/Marin-Simion Sut
   (Sprawa C-514/17)
   (2017/C 347/31)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour d’appel de Liège

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ministère public

      Strona pozwana: Marin-Simion Sut

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 4 pkt 6 decyzji ramowej 2002/584 (1) można interpretować w ten sposób, że nie ma on zastosowania do czynów, za które została orzeczona kara pozbawienia wolności przez sąd państwa wydającego nakaz w przypadku, gdy te same czyny podlegają w państwie wykonującym nakaz tylko karze grzywny, a zatem niemożliwe jest – zgodnie z prawem krajowym państwa wykonującego nakaz – wykonanie kary pozbawienia wolności w wykonującym nakaz państwie członkowskim, ze szkodą dla resocjalizacji osoby skazanej oraz jej więzów rodzinnych, społecznych, gospodarczych lub innego rodzaju?

      (1)  Decyzja ramowa Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (Dz.U. L 190, s.34)


title: Sprawa C-609/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Sibiu (Rumunia) w dniu 23 grudnia 2014 r. – Nicolae Ilie Nicula/Administraţia Județeană a Finanţelor Publice Sibiu, Administraţia Fondului pentru Mediu

text:
               30.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/18

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Sibiu (Rumunia) w dniu 23 grudnia 2014 r. – Nicolae Ilie Nicula/Administraţia Județeană a Finanţelor Publice Sibiu, Administraţia Fondului pentru Mediu
      (Sprawa C-609/14)
      (2015/C 107/25)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Tribunalul Sibiu

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Nicolae Ilie Nicula

         Strona pozwana: Administraţia Județeană a Finanţelor Publice Sibiu, Administraţia Fondului pentru Mediu

         Interwenient: Cristina Lenuța Stoica

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 110 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej, art. 17, 20, 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, zasada pewności prawa i zasada non reformatio in peius, które wynikają z prawa Unii i orzecznictwa Trybunału, mogą być interpretowane w ten sposób, że stoją na przeszkodzie takiemu uregulowaniu jak OUG nr 9/2013?


title: Sprawa C-659/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hanseatisches Oberlandesgericht in Bremen (Niemcy) w dniu 9 grudnia 2015 r. – postępowanie karne przeciwko Robertowi Caldararu

text:
               15.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 59/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hanseatisches Oberlandesgericht in Bremen (Niemcy) w dniu 9 grudnia 2015 r. – postępowanie karne przeciwko Robertowi Caldararu
   (Sprawa C-659/15)
   (2016/C 059/08)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Hanseatisches Oberlandesgericht in Bremen

      Strony w postępowaniu głównym

   Robert Caldararu

      Druga strona postępowania: Generalstaatsanwaltschaft Bremen

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 1 ust. 3 decyzji ramowej Rady z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (1) (2002/584/WSiSW) należy interpretować w ten sposób, że ekstradycja w celu przeprowadzenia postępowania karnego jest niedopuszczalna, jeżeli istnieją poważne podstawy wskazujące na to, że warunki pozbawienia wolności w państwie wydającym nakaz naruszają prawa podstawowe danej osoby i ogólne zasady zagwarantowane w art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej, czy też należy go interpretować w ten sposób, że państwo wykonujące nakaz w tych przypadkach może lub musi uzależnić rozstrzygnięcie o dopuszczalności ekstradycji od uzyskania gwarancji, że zostaną zapewnione odpowiednie warunki pozbawienia wolności? Czy państwo wykonujące nakaz może lub musi sformułować w tym względzie konkretne wymagania minimalne w stosunku do gwarantowanych warunków pozbawienia wolności?

               2)

               Czy art. 5 i art. 6 ust. 1 decyzji ramowej Rady z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (2002/584/WSiSW) należy interpretować w ten sposób, że organ sądowy wydający nakaz jest także uprawniony do udzielenia gwarancji, iż zostaną zapewnione odpowiednie warunki pozbawienia wolności, czy też uprawnienie to regulują krajowe przepisy dotyczące podziału kompetencji państwa członkowskiego wydającego nakaz?

      (1)  Dz.U. L 190, s. 1.


title: Sprawa F-87/13: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 9 kwietnia 2014 r. – Colart i in. przeciwko Parlamentowi (Służba publiczna — Reprezentacja personelu — Porozumienie ramowe między Parlamentem a organizacjami związkowymi i zawodowymi instytucji — Komitet wykonawczy związku zawodowego — Kwestionowanie w ramach związku zawodowego legitymacji i tożsamości osób wchodzących w skład komitetu wykonawczego — Prawo dostępu do elektronicznej skrzynki pocztowej udostępnionej przez instytucję związkowi zawodowemu — Odmowa ponownego ustalenia praw przez instytucję lub uchylenia wszelkiego prawa dostępu do elektronicznej skrzynki pocztowej — Interes prawny — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               26.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 159/39

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 9 kwietnia 2014 r. – Colart i in. przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-87/13) (1)

   ((Służba publiczna - Reprezentacja personelu - Porozumienie ramowe między Parlamentem a organizacjami związkowymi i zawodowymi instytucji - Komitet wykonawczy związku zawodowego - Kwestionowanie w ramach związku zawodowego legitymacji i tożsamości osób wchodzących w skład komitetu wykonawczego - Prawo dostępu do elektronicznej skrzynki pocztowej udostępnionej przez instytucję związkowi zawodowemu - Odmowa ponownego ustalenia praw przez instytucję lub uchylenia wszelkiego prawa dostępu do elektronicznej skrzynki pocztowej - Interes prawny - Oczywista niedopuszczalność))
   2014/C 159/54
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Philippe Colart i in. (Bastogne, Belgia) (przedstawiciele: A. Salerno i B. Cortese, avocats)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: O. Caisou-Rousseau i M. Ecker, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego w sprawie nowego rozdziału praw dostępu do skrzynki pocztowej związku zawodowego SAFE.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Philippe Colart, J.M. Bras, S. Corthout, D. Decoutere, G. Dony, L. Garzone, Y. Kemmerling-Linssen, G. Manzella i Ph. Vienne pokrywają własne koszty postępowania oraz zostają obciążeni kosztami poniesionymi przez Parlament Europejski.

      (1)  Dz.U. C 344 z 23.11.2013, s. 69.


title: Sprawa F-78/05: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 27 lutego 2007 r. — Rounis przeciwko Komisji

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/57

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 27 lutego 2007 r. — Rounis przeciwko Komisji
   (Sprawa F-78/05) (1)

   (2007/C 82/121)

      Język postępowania: francuski

   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 271 z 29.10.2005, str. 22.


title: Sprawa C-506/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação do Porto (Portugalia) w dniu 26 września 2016 r. – José Joaquim Neto de Sousa/Estado Português

text:
               5.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 454/19

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação do Porto (Portugalia) w dniu 26 września 2016 r. – José Joaquim Neto de Sousa/Estado Português
      (Sprawa C-506/16)
      (2016/C 454/34)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd odsyłający

      Tribunal da Relação do Porto.

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: José Joaquim Neto de Sousa.

         Strona pozwana: Estado Português.

         Pytania prejudycjalne

      Czy postanowienia dyrektyw drugiej (1) i trzeciej (2) dotyczących zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej w związku z ruchem pojazdów mechanicznych sprzeciwiają się temu, aby prawo krajowe przewidywało odszkodowanie z tytułu szkód materialnych na rzecz ponoszącego winę kierowcy w przypadku śmierci jego małżonka, który towarzyszył mu w pojeździe jako pasażer [zgodnie z art. 7 ust. 3 Decreto Lei 522/85, z dnia 31 grudnia w brzmieniu nadanym przez Decreto Lei 130/94 z dnia 19 maja]?

         (1)  Druga dyrektywa Rady (84/5/EWG) z dnia 30 grudnia 1983 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych (Dz.U. L 8 z 1984, str. 17).

         (2)  Trzecia dyrektywa Rady (90/232/EWG) z dnia 14 maja 1990 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych (Dz.U. L 129 z 19.5.1990, s. 33).


title: Sprawa C-241/08: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 4 marca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 92/43/EWG — Artykuł 6 ust. 2 i 3 — Nieprawidłowa transpozycja — Specjalne obszary ochrony — Istotne oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko — Brak niepokojącego charakteru określonych działań — Ocena skutków dla środowiska)

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/7

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 4 marca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-241/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 92/43/EWG - Artykuł 6 ust. 2 i 3 - Nieprawidłowa transpozycja - Specjalne obszary ochrony - Istotne oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko - Brak niepokojącego charakteru określonych działań - Ocena skutków dla środowiska)
   2010/C 113/10
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Recchia i J.B. Laignelot, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues i A.L. During, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Nieprawidłowa transpozycja przepisów art. 6 ust. 2 i 3 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.U. L 206, s. 7)

      Sentencja

               1)

               Republika Francuska

                           —

                           po pierwsze, postanawiając w sposób ogólny, że rybołówstwo, akwakultura, polowanie i inne rodzaje działalności łowieckiej, które są podejmowane na warunkach dopuszczonych na podstawie obowiązujących ustaw i przepisów wykonawczych i na określonych w tych przepisach terenach, nie stanowią działalności będącej niepokojeniem lub oddziałującej w ten sposób, oraz

                           —

                           po drugie, zwalniając całkowicie prace, budowy i plany zagospodarowania przewidziane w umowach Natura 2000 z procedury oceny oddziaływania, a także

                           —

                           zwalniając całkowicie z tej procedury programy i projekty prac, budów lub zagospodarowania terenu podlegające zgłoszeniu,

                     uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej odpowiednio na mocy art. 6 ust. 2 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory oraz art. 6 ust. 3 tej dyrektywy.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Republika Francuska zostaje obciążona dwiema trzecimi kosztów postępowania. Komisja Europejska zostaje obciążona jedną trzecią kosztów.

      (1)  Dz.U. C 197 z 2.8.2008.


title: Sprawa C-4/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 12 stycznia 2015 r. – Argos Supply Trading BV/Staatssecretaris van Financiën

text:
               30.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/19

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 12 stycznia 2015 r. – Argos Supply Trading BV/Staatssecretaris van Financiën
      (Sprawa C-4/15)
      (2015/C 107/26)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Hoge Raad der Nederlanden

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Argos Supply Trading BV

         Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën

         Pytania prejudycjalne

      Czy zawarte w art. 148 lit. c) Wspólnotowego kodeksu celnego (1) pojęcie „wspólnotowych przetwórców” w ramach badania warunków gospodarczych procedury uszlachetniania biernego należy interpretować w ten sposób, że są nim również objęci wspólnotowi producenci surowców lub produktów pośrednich, które są identyczne z surowcami lub produktami pośrednimi przetwarzanymi w ramach procedury uszlachetniania jako towary niewspólnotowe?

         (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 302, s. 1).


title: Sprawa T-422/12: Postanowienie Sądu z dnia 20 lutego 2013 r. — Kappa Filter Systems przeciwko OHIM (THE FUTURE HAS ZERO EMISSIONS) (Skarga o stwierdzenie nieważności — Termin do wniesienia skargi — Wniesienie po terminie — Brak nieprzewidywalnych okoliczności — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               18.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/18

         Postanowienie Sądu z dnia 20 lutego 2013 r. — Kappa Filter Systems przeciwko OHIM (THE FUTURE HAS ZERO EMISSIONS)
   (Sprawa T-422/12) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Termin do wniesienia skargi - Wniesienie po terminie - Brak nieprzewidywalnych okoliczności - Oczywista niedopuszczalność)
   2013/C 141/31
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Kappa Filter Systems GmbH (Steyr-Gleink, Austria) (przedstawiciel: adwokat C. Hadeyer)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 10 lipca 2012 r. (sprawa R 817/2012-4) dotycząca rejestracji słownego znaku towarowego THE FUTURE HAS ZERO EMISSIONS.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Strona skarżąca pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 355 z 17.11.2012.


title: Sprawa C-83/07: Skarga wniesiona w dniu 14 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               24.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/16

         Skarga wniesiona w dniu 14 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-83/07)
   (2007/C 69/38)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Konstantinidis i J.-B. Laignelot)

      Strona pozwana: Republika Grecka
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2004/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. zmieniająca dyrektywę 94/62/WE w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych (1) bądź też w każdym razie nie notyfikując tych przepisów Komisji, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy,

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy 2004/12/WE do prawa krajowego upłynął w dniu 18 sierpnia 2005 r.

      (1)  Dz.U. L 47 z 18.2.2004 r., str. 26.


title: Sprawa T-167/05: Skarga wniesiona w dniu 25 kwietnia 2005 r. przez Grether AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

text:
               23.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/37

         Skarga wniesiona w dniu 25 kwietnia 2005 r. przez Grether AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   (Sprawa T-167/05)
   (2005/C 182/70)
   Język, w którym została sporządzona skarga: angielski
   W dniu 25 kwietnia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Grether AG, z siedzibą w Binningen (Szwajcaria), reprezentowanej przez V. von Bombard, A. Pohlmanna i A. Rencka, lawyers, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).
   Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również Crisgo (Thailand) Co., Ltd, z siedzibą w Samutsakorn (Tajlandia).
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji R 250/2002-4 Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 14 października 2004 r. w całości;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               Crisgo Co. Ltd.

               Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:

               Graficzny znak towarowy FL FENNEL dla towarów z klasy 3 (zgłoszenie nr 903 922)

               Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie:

               Strona skarżąca

               Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie:

               Wspólnotowy znak towarowy „FENJAL” dla towarów z klasy 3

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów:

               Odrzucenie sprzeciwu

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Oddalenie odwołania

               Podniesione zarzuty:

               Naruszenie art. 73 i 74 rozporządzenia Rady nr 40/94. W tym kontekście strona skarżąca twierdzi, że Izba Odwoławcza oparła swą decyzję na licznych, nowych argumentach i faktach niepodniesionych przez strony, co do których nie przedstawiły one również swoich uwag. Strona skarżąca podnosi również, że poprzez stwierdzenie braku prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, zaskarżoną decyzją naruszono art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94.


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w  Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej Dz.U. C 48 z 25.2.2006 .

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/58

         (2006/C 60/106)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 48 z 25.2.2006.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 36 z 11.2.2006.

      Dz.U. C 22 z 28.1.2006.

      Dz.U. C 10 z 14.1.2006.

      Dz.U. C 330 z 24.12.2005.

      Dz.U. C 315 z 10.12.2005.

      Dz.U. C 296 z 26.11.2005.
   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://europa.eu.int/eur/lex

               CELEX: http://europa.eu.int/celex


title: Sprawa T-184/11 P: Odwołanie wniesione w dniu 28 marca 2011 r. przez Barta Nijsa od wyroku wydanego w dniu 13 stycznia 2011 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-77/09 Nijs przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu

text:
               18.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/16

         Odwołanie wniesione w dniu 28 marca 2011 r. przez Barta Nijsa od wyroku wydanego w dniu 13 stycznia 2011 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-77/09 Nijs przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu
   (Sprawa T-184/11 P)
   2011/C 179/29
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Bart Nijs (Bereldange, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat F. Rollinger)

      Druga strona postępowania: Trybunał Obrachunkowy Unii Europejskiej

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej z dnia 13 stycznia 2011 r.;

               —

               tytułem żądania głównego, stwierdzenie nieważności decyzji zebranego ad hoc komitetu Europejskiego Trybunału Obrachunkowego z dnia 15 stycznia 2009 r. o wydaleniu ze służby wnoszącego odwołanie, z zachowaniem pełnych uprawnień emerytalnych, ze skutkiem od dnia 1 lutego 2009 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji 81-2007 z dnia 20 września 2007 r. Trybunału Obrachunkowego przyznającej zebranemu ad hoc komitetowi kompetencje organu powołującego;

               —

               stwierdzenie nieważności wszystkich decyzji przygotowawczych wydanych przez ten zebrany ad hoc komitet, w szczególności decyzji z dnia 22/29 października, z dnia 23 listopada 2007 r. i z dnia 12 czerwca 2008 r. o wszczęciu postępowania administracyjnego;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, jeśli Sąd nie będzie mógł uwzględnić żądań uchylenia sformułowanych tytułem głównym, stwierdzenie, że sankcja wymierzona przez zebrany ad hoc komitet Europejskiego Trybunału Obrachunkowego z dnia 15 stycznia 2009 r. jest, na podstawie art. 10 regulaminu pracowniczego i z powodów podanych poniżej, o wiele za surowa;

               —

               przekazanie sprawy do rozpatrzenia przez organ powołujący Europejskiego Trybunału Obrachunkowego w innym składzie, w przeciwnym razie wymierzenie sankcji — o ile zostanie uznana za naprawdę konieczną — o wiele bardziej dostosowanej do okoliczności faktycznych;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie w wyraźny sposób, że w niniejszym przypadku nie przestrzegano przedstawionej poniżej zasady rozsądnego okresu postępowania, z uwzględnieniem stopnia dolegliwości sankcji, jaka zostanie wymierzona, o ile zajdzie taka potrzeba;

               —

               wydanie orzeczenia zgodnie z żądaniami skargi wszczynającej postępowanie w pierwszej instancji;

               —

               obciążenie Europejskiego Trybunału Obrachunkowego kosztami postępowania w niniejszej instancji;

               —

               zastrzeżenie dla wnoszącego odwołanie wszystkich innych praw, w szczególności prawa odpowiedzi na pismo procesowe Europejskiego Trybunału Obrachunkowego;

               —

               obciążenie strony przeciwnej kosztami postępowania w obu instancjach;

               —

               zastrzeżenie dla wnoszącego odwołanie wszystkich innych praw, możliwości ochrony praw, zarzutów i sposobów postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi dziewięć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy, dotyczący zmiany przedmiotu sporu przez SSP, który zinterpretował uwagi skarżącego przedstawiane podczas rozprawy jako wycofanie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji nr 81-2007.

               2)

               Zarzut drugi, dotyczący przeinaczenia faktów przez SSP w pkt 40, 58 i 94 zaskarżonego wyroku.

               3)

               Zarzut trzeci, dotyczący przeinaczenia pierwszego zarzutu skargi, ponieważ SSP nie uwzględnił ustępów art. 22a i 22b Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej, na które powoływał się skarżący.

               4)

               Zarzut czwarty, dotyczący niezastosowania przez SSP zasady zmiany ciężaru dowodu.

               5)

               Zarzut piąty, dotyczący błędnej decyzji SSP odnośnie do drugiego zarzutu skargi i braku wyciągnięcia konsekwencji z zachowania sekretarza generalnego w związku z art. 11a regulaminu pracowniczego.

               6)

               Zarzut szósty, dotyczący nieuwzględnienia przez SSP naruszenia zasady równego traktowania.

               7)

               Zarzut siódmy, dotyczący stronniczości wobec urzędnika podlegającego postępowaniu dyscyplinarnemu na niekorzyść wnoszącego odwołanie.

               8)

               Zarzut ósmy, dotyczący braku skutecznego zastosowania art. 6 Europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności poprzez odmowę kontroli proporcjonalności pomiędzy faktami a wymierzona w konsekwencji sankcją.

               9)

               Zarzut dziewiąty, dotyczący błędnego zastosowania zasady rozsądnego okresu.


title: Sprawa T-491/11 P: Odwołanie wniesione w dniu 19 września 2011 r. przez Luigiego Marcuccia od postanowienia wydanego w dniu 30 czerwca 2011 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-14/10 Marcuccio przeciwko Komisji

text:
               12.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/27

         Odwołanie wniesione w dniu 19 września 2011 r. przez Luigiego Marcuccia od postanowienia wydanego w dniu 30 czerwca 2011 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-14/10 Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa T-491/11 P)
   2011/C 331/52
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i bez żadnego wyjątku;

               —

               tytułem głównym, uwzględnienie w całości i bez żadnego wyjątku żądań przedstawionych w pierwszej instancji;

               —

               zasądzenie od Komisji Europejskiej na rzecz wnoszącego odwołanie wszystkich poniesionych przez niego kosztów oraz kosztów postępowania;

               —

               ewentualnie, przekazanie sprawy do Sądu do spraw Służby Publicznej, aby wydał orzeczenie w zmienionym składzie co do istoty sprawy.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsze odwołanie ma na celu uchylenie postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 30 czerwca 2011 r., na mocy którego została oddalona jako oczywiście bezzasadna skarga, mająca za przedmiot żądanie naprawienia szkody materialnej i niematerialnej, jakie wnoszący odwołanie jakoby poniósł z uwagi na rzekome przewlekłe postępowanie w sprawie stwierdzenia trwałej częściowej niezdolności do pracy.
   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi pięć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa w związku z brakiem uzasadnienia, a także naruszeniem obowiązku właściwego dochodzenia, w zakresie, w jakim zawsze i w każdym razie systematycznie wykluczano odpowiedzialność cywilną instytucji Unii Europejskiej w wypadku naruszenia spoczywającego na niej obowiązku uzasadnienia każdej z jej decyzji i orzekano, że argumentacja wnoszącego odwołanie w tym zakresie była nieistotna dla sprawy.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący błędnych, przekręconych i nieracjonalnych wykładni i zastosowania pojęcia obowiązku uzasadnienia.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący zupełnego braku uzasadnienia w związku z brakiem dochodzenia i uchybieniami proceduralnymi, ponieważ Sąd nie stwierdził, że obrona Komisji została przedstawiona z przekroczeniem terminu i stąd była niedopuszczalna.

               4)

               Czwarty zarzut, dotyczący naruszenia art. 44 regulaminu postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej oraz naruszenia prawa wnoszącego odwołanie do rzetelnego procesu i prawa do obrony.

               5)

               Piąty zarzut, dotyczący błędnych, przekręconych i nieracjonalnych wykładni i zastosowania art. 94 regulaminu postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej.


title: Sprawa F-88/10: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 30 czerwca 2011 r. — Van Asbroeck przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Decyzja o tymczasowym zaszeregowaniu do grupy — Wniosek o ponowne zbadanie — Nowa ważna okoliczność faktyczna — Brak — Skarga oczywiście niedopuszczalna)

text:
               6.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/42

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 30 czerwca 2011 r. — Van Asbroeck przeciwko Komisji
   (Sprawa F-88/10) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Decyzja o tymczasowym zaszeregowaniu do grupy - Wniosek o ponowne zbadanie - Nowa ważna okoliczność faktyczna - Brak - Skarga oczywiście niedopuszczalna)
   2011/C 232/76
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Marc Van Asbroeck (Dilbeek, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues, A. Blot i C. Bernard-Glanz)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo G. Berscheid i D. Martin, pełnomocnicy, następnie J. Currall i G. Berscheid, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji oddalającej wniosek skarżącego o częściowe uchylenie decyzji Komisji z dnia 22 października 2008 r. dotyczącej wprowadzenia rekompensaty na rzecz urzędników, którzy zmienili kategorię przed dniem 1 maja 2004 r., o zmianę jego zaklasyfikowania ze skutkiem wstecznym od dnia 1 maja 2004 r. do grupy zaszeregowania D*4/8 oraz o odtworzenie ścieżki jego kariery z uwzględnieniem awansów, corocznych waloryzacji i przeniesień na wyższy stopień dotyczących go od tego czasu.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Marc Van Asbroeck pokrywa całość kosztów postępowania.

      (1)  Dz.U. C 317 z dnia 20.11.2010, s. 50.


title: Sprawa C-613/14: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 27 października 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court – Irlandia) – James Elliott Construction Limited/Irish Asphalt Limited [Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 267 TFUE — Właściwość Trybunału — Pojęcie „przepisu prawa Unii” — Dyrektywa 89/106/EWG — Zbliżenie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych — Norma przyjęta przez Europejski Komitet Normalizacyjny (CEN) na podstawie mandatu Komisji Europejskiej — Publikacja normy w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej — Norma zharmonizowana EN 13242:2002 — Norma krajowa wdrażająca normę zharmonizowaną EN 13242:2002 — Spory dotyczące umów między jednostkami — Metoda stwierdzenia (nie)zgodności wyrobu z normą krajową transponującą normę zharmonizowaną — Data stwierdzenia (nie)zgodności wyrobu z tą normą — Dyrektywa 98/34/WE — Procedura udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych — Zakres stosowania]

text:
               9.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/9

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 27 października 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court – Irlandia) – James Elliott Construction Limited/Irish Asphalt Limited
   (Sprawa C-613/14) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 267 TFUE - Właściwość Trybunału - Pojęcie „przepisu prawa Unii” - Dyrektywa 89/106/EWG - Zbliżenie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych - Norma przyjęta przez Europejski Komitet Normalizacyjny (CEN) na podstawie mandatu Komisji Europejskiej - Publikacja normy w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej - Norma zharmonizowana EN 13242:2002 - Norma krajowa wdrażająca normę zharmonizowaną EN 13242:2002 - Spory dotyczące umów między jednostkami - Metoda stwierdzenia (nie)zgodności wyrobu z normą krajową transponującą normę zharmonizowaną - Data stwierdzenia (nie)zgodności wyrobu z tą normą - Dyrektywa 98/34/WE - Procedura udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych - Zakres stosowania])
   (2017/C 006/10)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Supreme Court

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: James Elliott Construction Limited

      Strona pozwana: Irish Asphalt Limited

      Sentencja

               1)

               Artykuł 267 TFUE akapit pierwszy należy interpretować w ten sposób, że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest właściwy do dokonywania w trybie prejudycjalnym wykładni normy zharmonizowanej w rozumieniu art. 4 ust. 1 dyrektywy Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych, zmienionej dyrektywą Rady 93/68/EWG z dnia 22 lipca 1993 r., do której odniesienia zostały opublikowane przez Komisję Europejską w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, seria C.

               2)

               Normę zharmonizowaną EN 13242:2002, zatytułowaną „Kruszywa do niezwiązanych i związanych hydraulicznie materiałów stosowanych w obiektach budowlanych i budownictwie drogowym” należy interpretować w ten sposób, iż nie jest ona wiążąca dla sądu krajowego, przed którym zawiśnie spór dotyczący wykonania umowy prawa prywatnego, zobowiązującej jedną ze stron do dostarczenia wyrobu zgodnego z normą krajową wdrażającą normę zharmonizowaną, czy to w odniesieniu do sposobu wykazania zgodności tego wyrobu z umowną specyfikacją, czy do chwili, w której zgodność tego wyrobu należy wykazać.

               3)

               Artykuł 4 ust. 2 dyrektywy 89/106, zmienionej dyrektywą 93/68, w świetle jej motywu dwunastego, należy interpretować w ten sposób, że domniemanie, iż wyrób budowlany wyprodukowany zgodnie z normą zharmonizowaną nadaje się do stosowania, nie wiąże sądu krajowego do celów ustalenia jakości handlowej lub przydatności do zamierzonego zastosowania takiego wyrobu, jeżeli uregulowania krajowe o ogólnym charakterze, regulujące sprzedaż towarów, takie jak te rozpatrywane w postępowaniu głównym, wymagają, by wyrób budowlany miał takie cechy.

               4)

               Artykuł 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, ostatnio zmienionej dyrektywą Rady 2006/96/WE z dnia 20 listopada 2006 r., należy interpretować w ten sposób, że krajowe przepisy, takie jak te rozpatrywane w postępowaniu głównym, ustanawiające – chyba że strony postanowią inaczej – dorozumiane warunki umowne dotyczące jakości handlowej i przydatności do zamierzonego zastosowania lub jakości sprzedawanych wyrobów, nie stanowią „przepisów technicznych” w rozumieniu tego przepisu, których projekt powinien podlegać uprzedniej notyfikacji, o której mowa w art. 8 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy 98/34, zmienionej dyrektywą 2006/96.

      (1)  Dz.U. C 96 z 23.3.2015.


title: Sprawa T-367/15: Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2015 r. – Renfe-Operadora/OHIM (AVE)

text:
               19.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/31

         Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2015 r. – Renfe-Operadora/OHIM (AVE)
   (Sprawa T-367/15)
   (2015/C 346/37)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Renfe-Operadora, Entidad Pública Empresarial (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J.B. Devaureix i M. Hernández Sandoval)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający element słowny „AVE” – wniosek o przywrócenie stanu poprzedniego – zgłoszenie nr 5.640.198

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 24 kwietnia 2015 r. w sprawie R 712/2014-5

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i uwzględnienie wniosku o przywrócenie stanu poprzedniego, a w konsekwencji nakazanie nadania dalszego biegu odwołaniu wniesionemu przez skarżącą od decyzji Wydziału Unieważnień z dnia 4 lutego 2014 r., które powinno zostać rozpoznane przez Piątą Izbę Odwoławczą;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Niepełne przedstawienie stanu fatycznego w zaskarżonej decyzji, uchybienia procesowe, które pozbawiły stronę skarżącą możliwości obrony mimo dochowania przez nią należytej staranności;

               —

               Błędna ocena dowodu, dysproporcja pomiędzy uchybieniem formalnym, którego dopuściła się podobno strona skarżąca, a jego konsekwencjami polegającymi na pozbawieniu skarżącej jej prawa do zaskarżenia decyzji niekorzystnej dla jej interesów, oraz nadmierny rygoryzm w zaskarżonej decyzji;

               —

               Pozbawienie możliwości ochrony strony skarżącej z powodu niemożności podważenia podstaw materialnych, na których opiera się częściowe unieważnienie prawa do znaku towarowego „AVE”.


title: Sprawa T-524/17: Skarga wniesiona w dniu 7 sierpnia 2017 r. – Folch Torrela i in./SRB

text:
               23.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/21

         Skarga wniesiona w dniu 7 sierpnia 2017 r. – Folch Torrela i in./SRB
   (Sprawa T-524/17)
   (2017/C 357/28)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Ángel Folch Torrela (Terrassa, Hiszpania) i 42 innych skarżących (przedstawiciele: adwokaci V. Clavell Hernández, C. de Santiago Álvarez i J. Redondo Martín)

      Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że poprzez wydanie na sesji wykonawczej w dniu 7 czerwca 2017 r. decyzji SRB/EES/2017/08, którą przyjęto program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji finansowej Banco Popular Español S.A., SRB naruszył prawo Unii;

               —

               w konsekwencji stwierdzenie nieważności ze skutkiem ex tunc tej decyzji oraz późniejszych aktów wykonawczych, które mógł przyjąć SRB.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty są podobne do tych podniesionych w sprawach T-478/17 Mutualidad de la Abogacía i Hermandad Nacional de Arquitectos Superiores y Químicos/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-481/17 Fundación Tatiana Pérez de Guzmán y Bueno i SFL/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-482/17 Comercial Vascongada Recalde/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-483/17 García Suárez i in./Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-484/17 Fidesban i in./Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-497/17 Sáchez del Valle i Calatrava Real State 2015/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji oraz T-498/17 Pablo Álvarez de Linera Granda/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji.


title: Sprawa T-279/05: Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2005 r. przez The Black & Decker Corporation przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/60

         Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2005 r. przez The Black & Decker Corporation przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   (Sprawa T-279/05)
   (2005/C 217/119)
   Język, w którym została sporządzona skarga: angielski
   W dniu 20 lipca 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga The Black & Decker Corporation, z siedzibą w Towson, Maryland (USA), reprezentowanej przez P. Harrisa, solicitor, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).
   Uczestnikiem postępowania przed pierwszą Izbą Odwoławczą była również Atlas Copco Aktiebolag, z siedzibą w Sztokholmie (Szwecja).
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 maja 2005 r. w sprawie R 793/2004-1;

               —

               stwierdzenie niedopuszczalności sprzeciwu nr B622 300;

               —

               obciążenie OHIM kosztami strony skarżącej poniesionymi w związku z postępowaniem odwoławczym przed OHIM oraz w związku z niniejszym postępowaniem.

         Zarzuty i główne argumenty:

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               Strona skarżąca

               Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:

               Kolorowy czarno-żółty znak towarowy dla towarów z klasy 7 (przenośne narzędzia ręczne o napędzie elektrycznym itd.)

               Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie:

               Atlas Copco Aktiebolag

               Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie:

               Niezarejestrowane znaki towarowe i oznaczenia używane dla narzędzi z napędem elektrycznym w obrocie handlowym we wszystkich Państwach Członkowskich

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów:

               Odrzucenie sprzeciwu jako niedopuszczalnego

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy Wydziałowi Sprzeciwów w celu dalszego postępowania.

               Podniesione zarzuty:

               Skarżąca podnosi, że należało stwierdzić niedopuszczalność sprzeciwu, gdyż nie określał on w sposób wystarczająco czytelny wcześniejszych znaków towarowych i oznaczeń, na które się powołano, co stanowiło naruszenie zasady 18 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/1995 (1)

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonujące rozporządzenie Rady nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, Dz. U. L 303 z 15.12.1995, str. 1.


title: Sprawa C-41/12 P: Postanowienie prezesa trzeciej izby Trybunału z dnia 25 września 2013 r. — Monster Cable Products, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) i Live Nation (Music) UK Ltd

text:
               21.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 377/9

         Postanowienie prezesa trzeciej izby Trybunału z dnia 25 września 2013 r. — Monster Cable Products, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) i Live Nation (Music) UK Ltd
   (Sprawa C-41/12 P) (1)

   2013/C 377/18
   Język postępowania: angielski
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 73 z 10.3.2012.


title: Sprawa C-86/12: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 10 października 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative — Luksemburg) — Adzo Domenyo Alokpa, Jarel Mondoulou, Eja Mondoulou przeciwko Ministre du Travail, de l'Emploi et de l'Immigration (Obywatelstwo Unii — Artykuły 20 TFUE i 21 TFUE — Dyrektywa 2004/38/WE — Prawo pobytu obywatela państwa trzeciego będącego bezpośrednim wstępnym obywateli Unii będących małymi dziećmi — Obywatele Unii, którzy urodzili się w państwie członkowskim innym niż państwo ich przynależności państwowej i którzy nie korzystali z prawa do swobodnego przemieszczania się — Prawa podstawowe)

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/21

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 10 października 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative — Luksemburg) — Adzo Domenyo Alokpa, Jarel Mondoulou, Eja Mondoulou przeciwko Ministre du Travail, de l'Emploi et de l'Immigration
   (Sprawa C-86/12) (1)

   (Obywatelstwo Unii - Artykuły 20 TFUE i 21 TFUE - Dyrektywa 2004/38/WE - Prawo pobytu obywatela państwa trzeciego będącego bezpośrednim wstępnym obywateli Unii będących małymi dziećmi - Obywatele Unii, którzy urodzili się w państwie członkowskim innym niż państwo ich przynależności państwowej i którzy nie korzystali z prawa do swobodnego przemieszczania się - Prawa podstawowe)
   2013/C 344/35
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour administrative

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Adzo Domenyo Alokpa, Jarel Mondoulou, Eja Mondoulou

      Strona pozwana: Ministre du Travail, de l'Emploi et de l'Immigration

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour administrative — Wykładnia art. 20 TFUE i art. 20, 21, 24, 33 i 34 Karty praw podstawowych — Odmowa ze strony państwa członkowskiego przyznania prawa pobytu obywatelowi państwa trzeciego, bezpośredniemu wstępnemu, który sam sprawuje opiekę nad swoimi małoletnimi dziećmi, obywatelami Unii, mającymi obywatelstwo państwa członkowskiego — Brak wspólnego życia rodzinnego z drugim bezpośrednim wstępnym, zamieszkującym w innym państwie członkowskim — Zakres odmowy prawa pobytu, przyznania zezwolenia na pobyt i zezwolenia na pracę — Skutki w zakresie skutecznego korzystania z praw związanych ze statusem obywatela Unii

      Sentencja

   W sytuacji takiej, jaka ma miejsce w postępowaniu głównym, wykładni art. 20 TFUE i 21 TFUE należy dokonywać w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie odmówiło prawa pobytu na swoim terytorium obywatelowi państwa trzeciego, który to obywatel ma na swoim wyłącznym utrzymaniu małe dzieci będące obywatelami Unii, przebywające wraz z nim od urodzenia w tym państwie członkowskim, mimo iż nie posiadają obywatelstwa tego państwa członkowskiego ani nie skorzystały ze swego prawa do swobodnego przemieszczania się, o ile rzeczeni obywatele Unii nie spełniają wymogów ustanowionych w dyrektywie 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG, lub taka odmowa nie pozbawia tych obywateli możliwości skutecznego skorzystania z istoty praw przyznanych przez status obywatela Unii. Dokonanie stosownych ustaleń należy do sądu odsyłającego.

      (1)  Dz.U. C 138 z 12.5.2012.


title: Sprawa C-231/10: Skarga wniesiona w dniu 10 maja 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Estońskiej

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/27

         Skarga wniesiona w dniu 10 maja 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Estońskiej
   (Sprawa C-231/10)
   2010/C 179/43
   Język postępowania: estoński

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Pardo Quintillán, E. Randvere)

      Strona pozwana: Republika Estońska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wdrożenia dyrektywy 2006/118/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. (w sprawie ochrony wód podziemnych przed zanieczyszczeniem i pogorszeniem ich stanu), a w każdym razie nie informując o nich Komisji, Republika Estońska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Estońskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy 2006/118/WE do prawa krajowego upłynął w dniu 16 stycznia 2009 r.

      (1)  Dz.U. L 372 z 27.12.2006, s. 19.


title: Sprawa T-191/14: Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2014 r. – Lubrizol France przeciwko Radzie

text:
               19.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/31

         Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2014 r. – Lubrizol France przeciwko Radzie
   (Sprawa T-191/14)
   2014/C 151/40
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Lubrizol France SAS (Rouen, Francja) (przedstawiciele: R. MacLean, Solicitor i B. Hartnett, Barrister)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Dopuszczenie skargi;

               —

               Stwierdzenie nieważności art. 1 i 4 rozporządzenia Rady (UE) nr 1387/2013 (1) z dnia 17 grudnia 2013 r. zawieszającego cła autonomiczne wspólnej taryfy celnej na niektóre produkty rolne i przemysłowe, oraz uchylające rozporządzenie (UE) nr 1344/2011, w zakresie, w jakim pozbawia skarżącą prawa to korzystania z trzech zawieszeń należności celnych na podstawie dotychczasowych kodów TARIC 2918.2900.80, 3811.2900.10 i 3811.9000.30, na tej podstawie że zawiera ono oczywiste naruszenie prawa i treści, oraz że został przyjęte z naruszeniem istotnych proceduralnych wymogów i gwarancji;

               —

               Nakazanie pozwanemu i interwenientom zapłatę kosztów poniesionych przez skarżącą oraz kosztów postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący oczywistego naruszenia przez pozwaną prawa i treści przy ustaleniu, ze spełnione zostały trzy warunku mające zastosowanie do zakończenia trzech autonomicznych zawieszeń celnych poprzez brak prawidłowego przeprowadzenia testu w celu ustalenia istnienia wystarczających ilości podobnych lub zastępowalnych ilości towarów wytworzonych w Unii Europejskiej, jak również kryterium identycznych, równoważnych lub zastępowalnych towarów.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że pozwana naruszyła istotne wymogi i gwarancje proceduralne wprowadzone w celu zapewnienia, że przepisy proceduralne wymagające od sprzeciwiających się przedsiębiorstw odpowiedzi we właściwym terminie a także zapobiegające dostarczaniu wprowadzających w błąd i nieprawdziwych informacji w sprzeciwie w utrzymaniu autonomicznego zawieszenia celnego, będą prawidłowo stosowane i wdrożone.

      (1)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 1387/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. zawieszające cła autonomiczne wspólnej taryfy celnej na niektóre produkty rolne i przemysłowe, oraz uchylające rozporządzenie (UE) nr 1344/2011 (Dz.U. 2013 L 354, s. 201).


title: Sprawa T-495/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 21 maja 2008 r. — Belfass przeciwko Radzie (Zamówienia publiczne na usługi — Wspólnotowa procedura przetargowa — Oczywista omyłka — Udzielenie zamówienia na podstawie najkorzystniejszej ekonomicznie oferty — Oferta rażąco niska — Artykuł 139 ust. 1 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2342/2002 — Zarzut niezgodności z prawem — Specyfikacja — Dopuszczalność)

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/31

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 21 maja 2008 r. — Belfass przeciwko Radzie
   (Sprawa T-495/04) (1)

   (Zamówienia publiczne na usługi - Wspólnotowa procedura przetargowa - Oczywista omyłka - Udzielenie zamówienia na podstawie najkorzystniejszej ekonomicznie oferty - Oferta rażąco niska - Artykuł 139 ust. 1 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2342/2002 - Zarzut niezgodności z prawem - Specyfikacja - Dopuszczalność)
   (2008/C 171/55)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Belfass SPRL (Forest, Belgia) (przedstawiciel: L. Vogel, adwokat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: B. Driessen i A. Vito, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Rady Unii Europejskiej z dnia 13 października 2004 r., odrzucającej dwie oferty złożone przez skarżącą w ramach postępowania przetargowego UCA-033/04 oraz żądanie odszkodowania za szkodę poniesioną przez skarżącą w związku z zachowaniem Rady
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Rady Unii Europejskiej z dnia 13 października 2004 r. w sprawie odrzucenia ofert Belfass SPRL w ramach przetargu UCA 033/04 w części, w jakiej odrzuca się w niej ofertę Belfass w zakresie części nr 2.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Każda ze stron ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 57 z 5.3.2005.


title: Sprawa T-149/09: Wyrok Sądu z dnia 24 marca 2011 r. — Dover przeciwko Parlamentowi (Przepisy dotyczące zwrotu kosztów oraz diet posłów do Parlamentu Europejskiego — Kontrola korzystania z diet — Parlamentarna dieta asystencka — Zaświadczenie o wydatkach — Windykacja kwot nienależycie wypłaconych)

text:
               14.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/25

         Wyrok Sądu z dnia 24 marca 2011 r. — Dover przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-149/09) (1)

   (Przepisy dotyczące zwrotu kosztów oraz diet posłów do Parlamentu Europejskiego - Kontrola korzystania z diet - Parlamentarna dieta asystencka - Zaświadczenie o wydatkach - Windykacja kwot nienależycie wypłaconych)
   2011/C 145/41
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Densmore Ronald Dover (Borehamwood, Hertfordshire, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: D. Vaughan, QC, M. Lester, barrister, M. French, solicitor)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: H. Krück, D. Moore i M. Windisch, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji D(2009) 4639 sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego z dnia 29 stycznia 2009 r. w przedmiocie windykacji kwot wypłaconych skarżącemu z tytułu diet parlamentarnych

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji D(2009) 4639 sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego z dnia 29 stycznia 2009 r. w zakresie dotyczącym zwrotu kwoty 193 001 funtów.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona

               3)

               Parlament i Densmore Ronald Dover pokryją każdy własne koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 141 z 20.6.2009.


title: Sprawa T-143/04: Skarga wniesiona dnia 13 kwietnia 2004 r. przez Antoniettę Camurato Carfagno przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               24.7.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/18

         Skarga wniesiona dnia 13 kwietnia 2004 r. przez Antoniettę Camurato Carfagno przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-143/04)
   (2004/C 190/29)
   Język postępowania: francuski
   Dnia 13 kwietnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wniesiona przez Antoniettę Camurato Carfagno, zamieszkałą w Braine-L'Alleud (Belgia), reprezentowaną przez Carlosa Mourato, avocat.
   Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               uchylenie decyzji osoby oceniającej w postępowaniu odwoławczym z dnia 9 kwietnia 2003 r., odnoszącej się do sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej skarżącej za okres od dnia 1 lipca 2001 r. do dnia 31 grudnia 2002 r.;

               —

               uchylenie decyzji organu uprawnionego do mianowania nie uwzględniającej sprzeciwu skarżącej ( R/353/03);

               —

               zaprotokołowanie, że skarżąca zastrzega sobie prawo do podniesienia dodatkowego zarzutu, opartego na nadużyciu władzy przez osoby oceniające i organ uprawniony do mianowania;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej kosztów sądowych, jak również niezbędnych wydatków poniesionych w związku z postępowaniem, w szczególności z ustanowieniem adresu dla doręczeń, podróży i pobytu, a także wynagrodzenia adwokata i jego wydatków.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca nie zgadza się z dotyczącym jej sprawozdaniem z przebiegu kariery zawodowej za okres od dnia 1 lipca 2001 r. do dnia 31 grudnia 2002 r.
   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi, że oceny zawarte w sprawozdaniu z przebiegu kariery zawodowej są oczywiście błędne, biorąc pod uwagę liczne czynności i wydarzenia, które miały miejsce w trakcie i po upływie przedmiotowego okresu, a także opisy sporządzone przez osobę oceniającą i zatwierdzającą, które przeczą przyznanej ocenie i jej znaczeniu. Skarżąca uważa ponadto, że sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej narusza art. 43 regulaminu pracowniczego przez to, że nowy system oceniania może doprowadzić do zaniżania ocen urzędników, co zdaniem skarżącej ma miejsce w jej przypadku, przy uwzględnieniu w szczególności obowiązku przestrzegania docelowej średniej 14/20.
   Ponadto skarżąca podnosi:

               —

               oczywisty błąd w ocenie;

               —

               naruszenie zasady równego traktowania;

               —

               naruszenie obowiązku uzasadnienia.


title: Sprawa T-351/13: Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2013 r. — Crown Equipment (Suzhou) i Crown Gabelstapler przeciwko Radzie

text:
               31.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/39

         Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2013 r. — Crown Equipment (Suzhou) i Crown Gabelstapler przeciwko Radzie
   (Sprawa T-351/13)
   2013/C 252/66
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Crown Equipment (Suzhou) Co. Ltd (Suzhou, Chiny) i Crown Gabelstapler GmbH & Co. KG (Roding, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci K. Neuhaus, H.-J. Freund i B. Ecker)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie dopuszczalności skargi;

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 372/2013 (1) z dnia 22 kwietnia 2013 r. zmieniającego rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 1008/2011 z dnia 10 października 2011 r. w zakresie dotyczącym strony skarżącej; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 2 ust. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 (2) lub art. 296 ust. 2 TFUE w zakresie, w którym Rada dopuściła się oczywistych błędów w ocenie lub naruszyła obowiązek uzasadnienia dokonując wyboru Brazylii jako kraju analogicznego dla celów określenia wartości normalnej. Rada błędnie stwierdziła, że na rynku brazylijskim istnieje wystarczająca konkurencja, w szczególności w zakresie dotyczącym stopnia konkurencji pomiędzy producentami krajowymi oraz stopnia konkurencji związanej z przywozem i nie uzasadniła tego stwierdzenia.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 2 ust. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 lub art. 296 ust. 2 TFUE w zakresie, w którym Rada dopuściła się oczywistego błędu w ocenie lub naruszyła obowiązek uzasadnienia odrzucając wniosek o dostosowanie wartości normalnej celem uwzględnienia skutków cła przywozowego w wysokości 14 % w odniesieniu do omawianego produktu w kraju analogicznym — Brazylii.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 9 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 w zakresie, w którym Rada dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, gdy stosując zasadę niższego cła porównała margines dumpingu określony w zaskarżonej decyzji z poziomem usuwającym szkodę określonym w dochodzeniu pierwotnym w 2005 r. zamiast określić na nowo poziom usuwający szkodę.

      (1)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 372/2013 z dnia 22 kwietnia 2013 r. zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 1008/2011 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz ręcznych wózków paletowych oraz ich zasadniczych części, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, w następstwie częściowego przeglądu okresowego, zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 (Dz.U. L 112, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 343, s. 51).


title: Sprawa C-106/13: Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 30 maja 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Tivoli — Włochy) — Francesco Fierro, Fabiana Marmorale przeciwko Edoardowi Ronchiemu, Cosimie Scocozzy (Odesłanie prejudycjalne — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Wdrożenie prawa Unii — Brak — Oczywisty brak właściwości Trybunału)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/54

         Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 30 maja 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Tivoli — Włochy) — Francesco Fierro, Fabiana Marmorale przeciwko Edoardowi Ronchiemu, Cosimie Scocozzy
   (Sprawa C-106/13) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Wdrożenie prawa Unii - Brak - Oczywisty brak właściwości Trybunału)
   2013/C 225/101
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale di Tivoli

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Francesco Fierro, Fabiana Marmorale

      Druga strona postępowania: Edoardo Ronchi, Cosimo Scocozza

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale di Tivoli — Wykładnia art. 1 protokołu nr 1 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności w związku z art. 6 TUE i z art. 17 oraz art. 52 ust. 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej — Prawo własności — Krajowe uregulowania umożliwiające organom administracji lokalnej zabronienie właścicielowi sprzedaży części jego nieruchomości bez uprzedniego zezwolenia

      Sentencja

   Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest oczywiście niewłaściwy do udzielenia odpowiedzi na pytanie przedłożone przez Tribunale di Tivoli (Włochy).

      (1)  Dz.U. C 141 z 18.5.2013.


title: Sprawa T-285/14: Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2014 r. – Wirtschaftsvereinigung Stahl i in. przeciwko Komisji

text:
               14.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/36

         Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2014 r. – Wirtschaftsvereinigung Stahl i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-285/14)
   2014/C 223/40
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Wirtschaftsvereinigung Stahl (Düsseldorf, Niemcy), Benteler Steel/Tube GmbH (Paderborn), BGH Edelstahl Freital GmbH (Freital), BGH Edelstahl Siegen GmbH (Siegen), BGH Edelstahl Lippendorf GmbH (Lippendorf), Buderus Edelstahl Schmiedetechnik GmbH (Wetzlar), ESF Elbe-Stahlwerke Feralpi GmbH (Riesa), Friedr. Lohmann GmbH Werk für Spezial- & Edelstähle (Witten), Outokumpu Nirosta GmbH (Krefeld), Peiner Träger GmbH (Peine), ThyssenKrupp Steel Europe AG (Duisburg), ThyssenKrupp Rasselstein GmbH (Andernach), ThyssenKrupp Electrical Steel GmbH (Gelsenkirchen), Pruna Betreiber GmbH (Grünwald), ThyssenKrupp Gerlach GmbH (Homburg), ThyssenKrupp Federn und Stabilisatoren GmbH (Hagen), Salzgitter Mannesmann Rohr Sachsen GmbH (Zeithain), HSP Hoesch Spundwand und Profil GmbH (Dortmund), Salzgitter Mannesmann Grobblech GmbH (Mülheim an der Ruhr), Mülheim Pipecoatings GmbH (Mülheim an der Ruhr), Salzgitter Mannesmann Stainless Tubes Deutschland GmbH (Remscheid), Salzgitter Hydroforming GmbH & Co. KG (Crimmitschau), Salzgitter Mannesmann Line Pipe GmbH (Siegen), Ilsenburger Grobblech GmbH (Ilsenburg) (przedstawiciele: A. Reuter, C. Arhold, N. Wimmer, F.-A. Wesche, K. Kindereit, R. Busch, A. Hohler i T. Woltering, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego w przedmiocie wsparcia dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz ograniczenia „dopłaty EEG” (dopłaty przeznaczonej na finansowanie źródeł energii odnawialnej w Niemczech) w przypadku odbiorców energochłonnych [pomoc państwa SA.33995 (2013/C) (ex 2013/NN)] (Dz.U. C 37/73 z dnia 7 lutego 2014 r.);

               —

               połączenie niniejszego postępowania z tym zapoczątkowanym wniesioną w dniu 21 marca 2014 r. przez Niemcy skargą o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, dołączenie do akt niniejszej sprawy akt postępowania wszczętego skargą Republiki Federalnej Niemiec;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziewięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy, dotyczący braku korzyści
               Skarżące podnoszą, że przewidziany w Gesetz für den Vorrang erneuerbarer Energien (niemieckiej ustawie o uprzywilejowaniu energii odnawialnych, zwanych dalej: „EEG”) system szczególnych wypłat wyrównawczych nie przysparza odbiorcom energochłonnym w sektorze hutniczym w ogóle, a w szczególności skarżącym nr 2 i 24 żadnych korzyści.

               2.

               Zarzut drugi, dotyczący braku korzyści selektywnej
               Skarżące podnoszą, że ten system szczególnych wypłat wyrównawczych nie przysparza im żadnej korzyści selektywnej w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.

               3.

               Zarzut trzeci, dotyczący braku użycia zasobów państwowych
               Skarżące podnoszą, że ten system szczególnych wypłat wyrównawczych nie stanowi pomocy „przyznawanej przez państwo członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych”.

               4.

               Zarzut czwarty, dotyczący braku zakłócenia konkurencji
               Skarżące podnoszą, że ten system szczególnych wypłat wyrównawczych nie zakłóca też konkurencji w ramach Unii Europejskiej.

               5.

               Zarzut piąty, dotyczący braku wywierania wpływu na wymianę handlową między państwami członkowskimi
               Skarżące podnoszą, że ten system szczególnych wypłat wyrównawczych nie wywiera też wpływu na wymianę handlową między państwami członkowskimi.

               6.

               Zarzut szósty, dotyczący tego, że zniesienie lub zmniejszenie skali stosowania systemu szczególnych wypłat wyrównawczych narusza prawa podstawowe skarżących
               Skarżące podnoszą, że zakwalifikowanie systemu szczególnych wypłat wyrównawczych jako pomocy lub też zmniejszenie skali jego zastosowania nie tylko wykracza poza jasno określone przez Trybunał granice wykładni art. 107 TFUE, lecz również narusza podstawowy materialny wymóg równego rozłożenia ciężarów. Zniesienie lub zmniejszenie skali stosowania systemu szczególnych wypłat wyrównawczych narusza więc prawa podstawowe skarżących, w tym również te wywodzone przez nie z karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

               7.

               Zarzut siódmy, dotyczący tego, że system szczególnych wypłat wyrównawczych jest objęty decyzją Komisji z dnia 22 maja 2002 r.
               Skarżące podnoszą, że w decyzji z dnia 22 maja 2002 r. Komisja wyraźnie stwierdziła, iż EEG i związane z nią „systemy wyrównawcze” nie spełniają kryteriów koniecznych uznania ich za pomoc (1). Decyzja ta obejmuje również rozpatrywany system szczególnych wypłat wyrównawczych.

               8.

               Zarzut ósmy, dotyczący oczywistego błędu w ocenie i niewystarczającej analizy wstępnej
               Zdaniem skarżących Komisja nie przeprowadziła wystarczającej analizy wstępnej i nie dostrzegła zatem tego, że systemy szczególnych wypłat wyrównawczych dla odbiorców energochłonnych są uzasadnione ze względu na cel, charakterystykę i strukturę wewnętrzną EEG i nie stanowią zatem korzyści selektywnej.

               9.

               Zarzut dziewiąty, dotyczący naruszenia prawa do bycia wysłuchanym
               Skarżące podnoszą, że w każdym razie Komisja powinna była przed wydaniem decyzji o takiej wadze prawnej wysłuchać ich stanowisk.

      (1)  Pismo Komisji z dnia 22 maja 2002, C (2002) 1887 wersja ostateczna/pomoc państwa NN 27/2000 – Niemcy.


title: Sprawa C-68/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Rüsselsheim (Niemcy) w dniu 8 lutego 2013 r. — Markus Weiss przeciwko Condor Flugdienst GmbH

text:
               20.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 114/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Rüsselsheim (Niemcy) w dniu 8 lutego 2013 r. — Markus Weiss przeciwko Condor Flugdienst GmbH
   (Sprawa C-68/13)
   2013/C 114/39
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Rüsselsheim

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Markus Weiss

      Strona pozwana: Condor Flugdienst GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy nadzwyczajna okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (1) musi się odnosić bezpośrednio do zarezerwowanego lotu?

               2)

               W razie odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze: ile uprzednich przelotów samolotu, który ma być użyty do planowego lotu, ma znaczenie w odniesieniu do nadzwyczajnej okoliczności? Czy istnieje ograniczenie czasowe w odniesieniu do uwzględnienia nadzwyczajnych okoliczności dotyczące uprzednich przelotów? Jeśli tak, jak należy je wyliczyć?

               3)

               W razie gdy nadzwyczajne okoliczności występujące przy uprzednich przelotach mają również znaczenie dla późniejszego lotu, czy racjonalne środki, które powinien podjąć obsługujący przewoźnik lotniczy zgodnie z art. 5 ust. 3 rozporządzenia, muszą odnosić się tylko do zapobiegania nadzwyczajnej okoliczności, czy także do uniknięcia dłuższego opóźnienia?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. L 46, s. 1).


title: Sprawa T-361/17: Skarga wniesiona w dniu 6 czerwca 2017 r. – Eco-Bat Technologies i in./Komisja

text:
               25.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 318/13

         Skarga wniesiona w dniu 6 czerwca 2017 r. – Eco-Bat Technologies i in./Komisja
   (Sprawa T-361/17)
   (2017/C 318/18)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Eco-Bat Technologies Ltd (Matlock, Zjednoczone Królestwo), Berzelius Metall GmbH (Braubach, Niemcy) i Société Traitements Chimiques des Métaux (STCM) (Bazoches-les-Gallerandes, Francja) (przedstawiciele: M. Brealey, QC, adwokaci I. Vandenborre i S. Dionnet)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2 ust. 1 lit. b) decyzji Komisji C(2017) 900 final, zmienionej w dniu 6 kwietnia 2017 r. decyzją C(2017) 2223 final z dnia 6 kwietnia 2017 r., w sprawie AT.40018 – Recykling akumulatorów samochodowych oraz obniżenie grzywny nałożonej na stronę skarżącą, tak aby uwzględniała ona reprezentatywną wartość zakupów w okresie naruszenia orz prawidłowy czas trwania uczestnictwa strony skarżącej w przejawach naruszenia we Francji, a także zniesienie wynoszącej 10 % podwyżki zastosowanej na podstawie pkt 37 wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien (1); oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy, w ramach którego strona skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła zasadę dobrej administracji oraz jej prawo do obrony w ten sposób, że w zaskarżonej decyzji po raz pierwszy określiła wartość zakupów mającą posłużyć za podstawę obliczenia grzywny.

               2.

               Zarzut drugi, w ramach którego strona skarżąca utrzymuje, że Komisja naruszyła zasadę proporcjonalności, przyjmując za punkt odniesienia przy ustalaniu grzywny wartość zakupów strony skarżącej z 2011 r.

               3.

               Zarzut trzeci, w ramach którego strona skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła zasady odpowiedzialności osobistej, równego traktowania i proporcjonalności, a także obowiązek uzasadnienia, poprzez nieuwzględnienie mniejszego zaangażowania strony skarżącej w przejawy działalności kartelu we Francji.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia przez Komisję obowiązku uzasadnienia, a także zasad pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań, poprzez brak odpowiedniego uzasadnienia, dlaczego zastosowano pkt 37 wytycznych i dokładnie taką podwyżkę grzywny.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia przez Komisję zasad proporcjonalności i równego traktowania poprzez odmienne potraktowanie karteli w zakresie zakupów i karteli w zakresie sprzedaży.

               6.

               Zarzut szósty, w ramach którego strona skarżąca twierdzi, ze Komisja naruszyła jej prawo do obrony poprzez zastosowanie podwyżki grzywny na podstawie pkt 37 wytycznych bez zasygnalizowania tej okoliczności w piśmie w sprawie przedstawienia zarzutów oraz poprzez brak wydania uzupełniającego pisma w sprawie przedstawienia zarzutów i brak zorganizowania ponownego przesłuchania.

               7.

               Zarzut siódmy dotyczący naruszenia przez Komisję zasady dobrej administracji poprzez brak zasygnalizowania zamiaru zastosowania pkt 37 wytycznych na wcześniejszym etapie postępowania administracyjnego.

      (1)  Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia 1/2003 (Dz.U. 2006, C 210, s. 2).


title: Sprawa T-102/12: Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2012 r. — Sorouh przeciwko Radzie

text:
               26.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/31

         Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2012 r. — Sorouh przeciwko Radzie
   (Sprawa T-102/12)
   2012/C 151/54
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Sorouh Joint Stock Company (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: E. Ruchat, adwokat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

               —

               w konsekwencji — stwierdzenie nieważności decyzji 2011/782/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. oraz rozporządzenia (UE) nr 36/2012 z dnia 18 stycznia 2012 r. i aktów wykonawczych do nich w zakresie, w jakim dotyczą skarżącego,

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty, które co do zasady są identyczne z zarzutami przytoczonymi w sprawach T-432/11 Makhlouf przeciwko Radzie (1) oraz T-433/11 Makhlouf przeciwko Radzie (2) lub do nich podobne

      (1)  Dz.U. C 290 z 2011 r., s. 13.

      (2)  Dz.U. C 290 z 2011 r., s. 14.


title: Sprawa C-444/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Brașov (Rumunia) w dniu 7 sierpnia 2013 r. — Imre Solyom, Luiza Solyom przeciwko Direcția Generală a Finanțelor Publice a Județului Brașov

text:
               9.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 325/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Brașov (Rumunia) w dniu 7 sierpnia 2013 r. — Imre Solyom, Luiza Solyom przeciwko Direcția Generală a Finanțelor Publice a Județului Brașov
   (Sprawa C-444/13)
   2013/C 325/24
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Tribunalul Brașov

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Imre Solyom, Luiza Solyom

      Strona pozwana: Direcția Generală a Finanțelor Publice a Județului Brașov

      Pytania prejudycjalne

   Czy artykuły 73 i 78 dyrektywy Rady 2006/112/CE (1) należy interpretować w taki sposób, że jeżeli strony ustalą w umowie sprzedaży cenę ostateczną i nieodwołalną, a następnie władze podatkowe uznają transakcję sprzedaży za podlegającą opodatkowaniu z powodu uznania sprzedającego za podatnika, to odnośny podatek od wartości dodanej uznaje się za zawarty w cenie, czy też dodaje się go do tej ceny? Innymi słowy, jaka jest podstawa opodatkowania przy tego rodzaju sprzedaży?

      (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1).


title: Sprawa F-70/11: Skarga wniesiona w dniu 21 lipca 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               24.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/52

         Skarga wniesiona w dniu 21 lipca 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-70/11)
   2011/C 282/100
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat F. Frabetti)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny strony skarżącej za okres od dnia 1 stycznia 2008 r. do dnia 31 grudnia 2008 r.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny strony skarżącej za okres od dnia 1 stycznia 2008 r. do dnia 31 grudnia 2008 r., konkretnie części tego sprawozdania za ten sam okres sporządzonej przez EUROSTAT

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-264/07: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 31 stycznia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2000/60/WE — Ochrona i gospodarka wodami — Brak przeprowadzenia przewidzianych analiz — Brak złożenia wymaganych sprawozdań podsumowujących)

text:
               29.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/9

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 31 stycznia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-264/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2000/60/WE - Ochrona i gospodarka wodami - Brak przeprowadzenia przewidzianych analiz - Brak złożenia wymaganych sprawozdań podsumowujących)
   (2008/C 79/16)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Patakia i M. Konstantinidis, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Grecka (przedstawiciel: E. Skandalou, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 5 ust. 1 i art. 15 ust. 2 dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (Dz.U. L 327, str. 1) — Brak złożenia sprawozdań podsumowujących z analiz wymaganych na podstawie art. 5 w odniesieniu do niektórych obszarów dorzecza — Brak przeprowadzenia analiz i przeglądów przewidzianych w art. 5 ust. 1 dyrektywy
   Sentencja

               1)

               Nie opracowując dla każdego obszaru dorzecza leżącego na jej terytorium analizy jego cech charakterystycznych, przeglądu wpływu działalności człowieka na stan wód powierzchniowych i podziemnych oraz analizy ekonomicznej korzystania z wód zgodnie ze specyfikacją techniczną na podstawie załącznika II i III do dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej, Republika Grecka uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 5 ust. 1 tej dyrektywy, oraz nie przedkładając sprawozdań podsumowujących analizy wymagane na podstawie tego przepisu, uchybiła ona również zobowiązaniom wynikającym z art. 15 ust. 2 tej dyrektywy.

               2)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 170 z 21.7.2007.


title: Sprawa C-44/12: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 16 listopada 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Session in Scotland — Zjednoczone Królestwo) — Andrius Kulikauskas przeciwko Macduff Shellfish Limited, Duncan Watt

text:
               13.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/18

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 16 listopada 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Session in Scotland — Zjednoczone Królestwo) — Andrius Kulikauskas przeciwko Macduff Shellfish Limited, Duncan Watt
   (Sprawa C-44/12) (1)

   2013/C 108/43
   Język postępowania: angielski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 109 z 14.4.2012.