title: Sprawa T-57/21: Wyrok Sądu z dnia 6 kwietnia 2022 r. – Węgry/Komisja [EFRG i EFRROW – Wydatki wyłączone z finansowania – Obowiązek zwiększenia kontroli na miejscu – Artykuł 35 rozporządzenia (UE) 809/2014 – Moc dowodowa dokumentów roboczych Komisji – Sposoby obliczania zwiększenia liczby kontroli na miejscu]

text:
               27.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 244/27

      Wyrok Sądu z dnia 6 kwietnia 2022 r. – Węgry/Komisja
      (Sprawa T-57/21) (1)

      (EFRG i EFRROW - Wydatki wyłączone z finansowania - Obowiązek zwiększenia kontroli na miejscu - Artykuł 35 rozporządzenia (UE) 809/2014 - Moc dowodowa dokumentów roboczych Komisji - Sposoby obliczania zwiększenia liczby kontroli na miejscu)
      (2022/C 244/35)
      Język postępowania: węgierski

         Strony

         Strona skarżąca: Węgry (przedstawiciele: M. Fehér i G. Koós, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Aquilina, A. Sauka i Z. Teleki, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Strona skarżąca w drodze skargi opartej na art. 263 TFUE żąda stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2020/1734 z dnia 18 listopada 2020 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. 2020, L 390, p. 10) jedynie w zakresie, w jakim Komisja Europejska wyłączyła kwotę 4 334 068,02 EUR z kwoty pomocy finansowej przyznanej temu państwu przez Europejski Fundusz Rolniczy Gwarancji (EFRG) za rok budżetowy 2010 z powodu przeprowadzenia kontroli na miejscu w niedostatecznej liczbie.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2020/1734 z dnia 18 listopada 2020 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. 2020, L 390, p. 10) jedynie w zakresie, w jakim Komisja Europejska wyłączyła kwotę 4 334 068,02 EUR z kwoty pomocy finansowej przyznanej temu państwu przez Europejski Fundusz Rolniczy Gwarancji (EFRG) za rok budżetowy 2010 z powodu przeprowadzenia kontroli na miejscu w niedostatecznej liczbie.

                  2)

                  Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 88 z 15.3.2021.


title: Sprawa T-103/21: Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2022 r. – Boshab/Rada [Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga – Zamrożenie środków finansowych – Ograniczenie wstępu na terytorium państw członkowskich – Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazach osób objętych środkami ograniczającymi – Prawo do bycia wysłuchanym – Dowód zasadności umieszczenia i pozostawienia w wykazach – Oczywisty błąd w ocenie – Trwanie okoliczności faktycznych i prawnych, które spowodowały przyjęcie środków ograniczających]

text:
               27.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 244/28

      Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2022 r. – Boshab/Rada
      (Sprawa T-103/21) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga - Zamrożenie środków finansowych - Ograniczenie wstępu na terytorium państw członkowskich - Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazach osób objętych środkami ograniczającymi - Prawo do bycia wysłuchanym - Dowód zasadności umieszczenia i pozostawienia w wykazach - Oczywisty błąd w ocenie - Trwanie okoliczności faktycznych i prawnych, które spowodowały przyjęcie środków ograniczających)
      (2022/C 244/36)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Évariste Boshab (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck, P. De Wolf, A. Guillerme i T. Payan)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciel: S. Lejeune, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji (WPZiB) 2020/2033 z dnia 10 grudnia 2020 r. zmieniającej decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2020, L 419, s. 30) oraz, po drugie, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2020/2021 z dnia 10 grudnia 2020 r. wykonującego art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1183/2005 wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko osobom naruszającym embargo na broń w odniesieniu do Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2020, L 419, s. 5) w zakresie, w jakim środki te dotyczą skarżącego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Évariste Boshab zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 128 z 12.4.2021.


title: Sprawa T-104/21: Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2022 r. – Kande Mupompa/Rada [Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga – Zamrożenie środków finansowych – Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie osób objętych środkami ograniczającymi – Prawo do bycia wysłuchanym – Dowód zasadności umieszczenia i pozostawienia w wykazach – Oczywisty błąd w ocenie – Trwanie okoliczności faktycznych i prawnych, które spowodowały przyjęcie środków ograniczających]

text:
               27.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 244/29

      Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2022 r. – Kande Mupompa/Rada
      (Sprawa T-104/21) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga - Zamrożenie środków finansowych - Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie osób objętych środkami ograniczającymi - Prawo do bycia wysłuchanym - Dowód zasadności umieszczenia i pozostawienia w wykazach - Oczywisty błąd w ocenie - Trwanie okoliczności faktycznych i prawnych, które spowodowały przyjęcie środków ograniczających)
      (2022/C 244/37)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Alex Kande Mupompa (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck, P. De Wolf, A. Guillerme i T. Payan)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciel: S. Lejeune, pełnomocnik)

         Przedmiot

      W skardze opartej na art. 263 TFUE skarżący wnosi o stwierdzenie nieważności, po pierwsze, decyzji Rady (WPZiB) 2020/2033 z dnia 10 grudnia 2020 r. zmieniającej decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2020, L 419, s. 30) oraz po drugie, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2020/2021 z dnia 10 grudnia 2020 r. w sprawie wykonania art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1183/2005 wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko osobom naruszającym embargo na broń w odniesieniu do Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2020, L 419, s. 9) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Alex Kande Mupompa zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 128 z dnia 12.4.2021.


title: Sprawa T-105/21: Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2022 r. – Kanyama/Rada [Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga – Zamrożenie środków finansowych – Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie osób objętych środkami ograniczającymi – Prawo do bycia wysłuchanym – Dowód zasadności umieszczenia i pozostawienia w wykazach – Oczywisty błąd w ocenie – Trwanie okoliczności faktycznych i prawnych, które spowodowały przyjęcie środków ograniczających]

text:
               27.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 244/29

      Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2022 r. – Kanyama/Rada
      (Sprawa T-105/21) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga - Zamrożenie środków finansowych - Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie osób objętych środkami ograniczającymi - Prawo do bycia wysłuchanym - Dowód zasadności umieszczenia i pozostawienia w wykazach - Oczywisty błąd w ocenie - Trwanie okoliczności faktycznych i prawnych, które spowodowały przyjęcie środków ograniczających)
      (2022/C 244/38)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Célestin Kanyama (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck, P. De Wolf, A. Guillerme i T. Payan)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M.C. Cadilhac i H. Marcos Fraile, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      W skardze opartej na art. 263 TFUE skarżący wnosi o stwierdzenie nieważności, po pierwsze, decyzji Rady (WPZiB) 2020/2033 z dnia 10 grudnia 2020 r. zmieniającej decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2020, L 419, s. 30) oraz po drugie, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2020/2021 z dnia 10 grudnia 2020 r. w sprawie wykonania art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1183/2005 wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko osobom naruszającym embargo na broń w odniesieniu do Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2020, L 419, s. 9) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Célestin Kanyama zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 128 z dnia 12.4.2021.


title: Sprawa T-106/21: Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2022 r. – Kazembe Musonda/Rada [Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga – Zamrożenie środków finansowych – Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie osób objętych środkami ograniczającymi – Prawo do bycia wysłuchanym – Dowód zasadności umieszczenia i pozostawienia w wykazach – Oczywisty błąd w ocenie – Trwanie okoliczności faktycznych i prawnych, które spowodowały przyjęcie środków ograniczających]

text:
               27.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 244/30

      Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2022 r. – Kazembe Musonda/Rada
      (Sprawa T-106/21) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga - Zamrożenie środków finansowych - Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie osób objętych środkami ograniczającymi - Prawo do bycia wysłuchanym - Dowód zasadności umieszczenia i pozostawienia w wykazach - Oczywisty błąd w ocenie - Trwanie okoliczności faktycznych i prawnych, które spowodowały przyjęcie środków ograniczających)
      (2022/C 244/39)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Jean-Claude Kazembe Musonda (Lubumbashi, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck, P. De Wolf, A. Guillerme i T. Payan)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciel: S. Lejeune, pełnomocnik)

         Przedmiot

      W skardze opartej na art. 263 TFUE skarżący wnosi o stwierdzenie nieważności, po pierwsze, decyzji Rady (WPZiB) 2020/2033 z dnia 10 grudnia 2020 r. zmieniającej decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2020, L 419, s. 30) oraz po drugie, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2020/2021 z dnia 10 grudnia 2020 r. w sprawie wykonania art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1183/2005 wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko osobom naruszającym embargo na broń w odniesieniu do Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2020, L 419, s. 9) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Jean-Claude Kazembe Musonda zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 128 z dnia 12.4.2021.


title: Sprawy połączone C-451/19 i C-532/19: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 5 maja 2022 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha – Hiszpania) – Subdelegación del Gobierno en Toledo/XU (C-451/19), QP (C-532/19) [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 20 TFUE – Obywatelstwo Unii Europejskiej – Obywatel Unii, który nigdy nie skorzystał ze swobody przemieszczania się – Wniosek o wydanie karty pobytu dla członka jego rodziny będącego obywatelem państwa trzeciego – Oddalenie – Obowiązek posiadania przez obywatela Unii wystarczających zasobów – Obowiązek wspólnego pożycia małżonków – Małoletnie dziecko będące obywatelem Unii – Krajowe ustawodawstwo i praktyka – Skuteczne korzystanie z istoty praw przyznanych obywatelom Unii – Pozbawienie]

text:
               27.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 244/3

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 5 maja 2022 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha – Hiszpania) – Subdelegación del Gobierno en Toledo/XU (C-451/19), QP (C-532/19)
      (Sprawy połączone C-451/19 i C-532/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 20 TFUE - Obywatelstwo Unii Europejskiej - Obywatel Unii, który nigdy nie skorzystał ze swobody przemieszczania się - Wniosek o wydanie karty pobytu dla członka jego rodziny będącego obywatelem państwa trzeciego - Oddalenie - Obowiązek posiadania przez obywatela Unii wystarczających zasobów - Obowiązek wspólnego pożycia małżonków - Małoletnie dziecko będące obywatelem Unii - Krajowe ustawodawstwo i praktyka - Skuteczne korzystanie z istoty praw przyznanych obywatelom Unii - Pozbawienie)
      (2022/C 244/03)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Subdelegación del Gobierno en Toledo

         Druga strona postępowania: XU (C-451/19), QP (C-532/19)

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 20 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie oddaleniu przez państwo członkowskie wniosku w sprawie łączenia rodziny złożonego w interesie obywatela państwa trzeciego będącego członkiem rodziny obywatela Unii, który posiada obywatelstwo tego państwa członkowskiego i nigdy nie skorzystał ze swobody przemieszczania się, na tej wyłącznie podstawie, że ten obywatel Unii nie posiada dla siebie i dla rzeczonego członka rodziny zasobów wystarczających, by nie stanowić obciążenia dla krajowego systemu pomocy społecznej, i bez zbadania, czy tenże obywatel Unii i wspomniany obywatel państwa trzeciego pozostają w stosunku zależności tego rodzaju, że w przypadku odmowy przyznania temu obywatelowi państwa trzeciego pochodnego prawa pobytu ów obywatel Unii byłby zmuszony do opuszczenia terytorium Unii Europejskiej rozpatrywanego jako całość i w ten sposób zostałby pozbawiony możliwości skutecznego korzystania z istoty praw przysługujących mu ze względu na jego status obywatela Unii.

                  2)

                  Artykuł 20 TFUE należy interpretować w ten sposób, że po pierwsze, nie jest tak, iż stosunek zależności mogący uzasadniać przyznanie pochodnego prawa pobytu na podstawie tego artykułu istnieje wyłącznie z tego powodu, że obywatel państwa członkowskiego, który jest pełnoletni i nigdy nie skorzystał ze swobody przemieszczania się, oraz jego małżonek, który jest pełnoletnim obywatelem państwa trzeciego, są zobowiązani do wspólnego pożycia na podstawie obowiązków wynikających z małżeństwa zgodnie z prawem państwa członkowskiego, którego obywatelstwo posiada obywatel Unii i w którym małżeństwo to zostało zawarte, a po drugie, w wypadku gdy obywatel Unii jest małoletni, oceny istnienia stosunku zależności mogącego uzasadniać przyznanie rodzicowi tego dziecka będącemu obywatelem państwa trzeciego pochodnego prawa pobytu na podstawie tego artykułu należy dokonać z uwzględnieniem, w najlepszym interesie dziecka, wszystkich okoliczności danego przypadku. W sytuacji gdy rodzic ten zamieszkuje na stałe z drugim rodzicem tego małoletniego, będącym obywatelem Unii, domniemywa się w sposób wzruszalny, że taki stosunek zależności istnieje.

                  3)

                  Artykuł 20 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stosunek zależności mogący uzasadniać przyznanie wywodzonego z tego artykułu pochodnego prawa pobytu będącemu obywatelem państwa trzeciego małoletniemu dziecku małżonka, będącego również obywatelem państwa trzeciego, obywatela Unii, który nigdy nie skorzystał ze swobody przemieszczania się, istnieje, gdy ze związku tego obywatela Unii i jego małżonka urodziło się dziecko będące obywatelem Unii, które nigdy nie skorzystało ze swobody przemieszczania się, a w razie zobowiązania małoletniego dziecka będącego obywatelem państwa trzeciego do opuszczenia terytorium odnośnego państwa członkowskiego owo będące obywatelem Unii dziecko byłoby zmuszone do opuszczenia terytorium Unii rozpatrywanego jako całość.

         (1)  Dz.U. C 432 z 23.12.2019.


title: Sprawa C-54/20 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 5 maja 2022 r. – Komisja Europejska/Stefano Missir Mamachi di Lusignano i in. [Odwołanie – Służba publiczna – Odpowiedzialność Unii Europejskiej ze względu na uchybienie obowiązkowi zapewnienia bezpieczeństwa urzędnikom przez ich instytucję – Delegatura Komisji Europejskiej w Maroku – Zamordowany urzędnik – Krzywda doznana przez brata i siostrę urzędnika – Środek prawny – Artykuły 270, 268 i 340 TFUE – Regulamin pracowniczy urzędników Unii Europejskiej – Artykuły 40, 42b, 55a, 73, 90 i 91 – Pojęcie „osoby, wobec której stosuje się regulamin pracowniczy” – Uzasadnienie]

text:
               27.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 244/4

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 5 maja 2022 r. – Komisja Europejska/Stefano Missir Mamachi di Lusignano i in.
      (Sprawa C-54/20 P) (1)

      (Odwołanie - Służba publiczna - Odpowiedzialność Unii Europejskiej ze względu na uchybienie obowiązkowi zapewnienia bezpieczeństwa urzędnikom przez ich instytucję - Delegatura Komisji Europejskiej w Maroku - Zamordowany urzędnik - Krzywda doznana przez brata i siostrę urzędnika - Środek prawny - Artykuły 270, 268 i 340 TFUE - Regulamin pracowniczy urzędników Unii Europejskiej - Artykuły 40, 42b, 55a, 73, 90 i 91 - Pojęcie „osoby, wobec której stosuje się regulamin pracowniczy” - Uzasadnienie)
      (2022/C 244/04)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Schima, T.S. Bohr oraz G. Gattinara, w charakterze pełnomocników)

         Druga strona postępowania: Stefano Missir Mamachi di Lusignano, Maria Letizia Missir Mamachi di Lusignano (przedstawiciele: F. Di Gianni, G. Coppo i A. Scalini, avvocati), Anne Jeanne Cécile Magdalena Maria Sintobin, Carlo Amadeo Missir Mamachi di Lusignano, Giustina Missir Mamachi di Lusignano, Tommaso Missir Mamachi di Lusignano, Filiberto Missir Mamachi di Lusignano

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Komisja Europejska pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Stefana Missira Mamachiego di Lusignana i Marię Letizię Missir Mamachi di Lusignano.

         (1)  Dz.U. C 209 z 22.6.2020.


title: Sprawa C-83/20: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 5 maja 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo – Portugalia) – BPC Lux 2 Sàrl i in./Banco de Portugal, Banco Espírito Santo SA, Novo Banco SA [Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 2014/59/UE – Unia bankowa – Restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych – Artykuły 36, 73 i 74 – Ochrona akcjonariuszy i wierzycieli – Częściowe wdrożenie przed upływem terminu transpozycji – Transpozycja etapami – Karta praw podstawowych Unii Europejskiej – Artykuł 17 ust. 1 – Prawo własności]

text:
               27.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 244/4

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 5 maja 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo – Portugalia) – BPC Lux 2 Sàrl i in./Banco de Portugal, Banco Espírito Santo SA, Novo Banco SA
      (Sprawa C-83/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2014/59/UE - Unia bankowa - Restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych - Artykuły 36, 73 i 74 - Ochrona akcjonariuszy i wierzycieli - Częściowe wdrożenie przed upływem terminu transpozycji - Transpozycja etapami - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 17 ust. 1 - Prawo własności)
      (2022/C 244/05)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd odsyłający

      Supremo Tribunal Administrativo

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnoszący odwołanie: BPC Lux 2 Sàrl, BPC UKI LP, Bennett Offshore Restructuring Fund Inc., Bennett Restructuring Fund LP, Queen Street Limited, BTG Pactual Global Emerging Markets and Macro Master Fund LP, BTG Pactual Absolute Return II Master Fund LP, CSS LLC, Beltway Strategic Opportunities Fund LP, EJF Debt Opportunities Master Fund LP, TP Lux HoldCo Sàrl, VR Global Partners LP, CenturyLink Inc. Defined Benefit Master Trust, City of New York Group Trust, Dignity Health, GoldenTree Asset Management Lux Sàrl, GoldenTree High Yield Value Fund Offshore 110 Two Ltd, San Bernardino County Employees Retirement Association, EJF DO Fund (Cayman) LP, Massa Insolvente da Espírito Santo Financial Group SA

         Druga strona postępowania: Banco de Portugal, Banco Espírito Santo SA, Novo Banco SA

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 17 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym mającym zastosowanie w kontekście działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, które to przepisy co do zasady pozwalają zapewnić neutralność gospodarczą tego działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji i mają na celu utworzenie instytucji pomostowej i wydzielenie aktywów, lecz nie zawierają przepisu przewidującego wyraźnie:

                              —

                              dokonanie rozsądnej, ostrożnej i realistycznej wyceny aktywów i pasywów instytucji kredytowej objętej działaniem w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przed jego przyjęciem;

                              —

                              zapłatę ewentualnej rekompensaty opartej na wycenie, o której mowa w poprzednim tiret, na rzecz instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją lub, w odpowiednim przypadku, na rzecz osób uprawnionych z tytułu akcji lub z innych tytułów własności;

                              —

                              to, że akcjonariusze instytucji objętej działaniem w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji są uprawnieni do otrzymania kwoty nie niższej niż szacunkowa kwota, którą otrzymaliby, gdyby jednostka została całkowicie zlikwidowana w ramach zwykłego postępowania upadłościowego, a przewidują ten mechanizm zabezpieczenia jedynie w odniesieniu do wierzycieli, których roszczenia nie zostały przeniesione; oraz

                              —

                              wycenę inną niż ta, o której mowa w tiret pierwszym, mającą na celu ustalenie, czy akcjonariuszom i wierzycielom zapewniono by bardziej korzystne traktowanie, gdyby instytucja kredytowa objęta działaniem w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji została objęta zwykłym postępowaniem upadłościowym.

                  2)

                  Częściowa jedynie transpozycja przez państwo członkowskie do przepisów krajowych w sprawie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych niektórych przepisów dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiającej ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniającej dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/[UE] oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012 przed upływem terminu jej transpozycji nie może co do zasady poważnie zagrozić osiągnięciu rezultatu przewidzianego w tej dyrektywie w rozumieniu wyroku z dnia 18 grudnia 1997 r., Inter-Environnement Wallonie (C 129/96, EU:C:1997:628).

         (1)  Dz.U. C 247 z 27.7.2020.


title: Sprawa C-265/20: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 5 maja 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Antwerpen – Belgia) – FN/Universiteit Antwerpen i in. [Odesłanie prejudycjalne – Polityka społeczna – Praca w niepełnym wymiarze czasu pracy – Dyrektywa 97/81/WE – Porozumienie ramowe dotyczące pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC – Klauzula 4 pkt 1 – Zasada niedyskryminacji – Nauczyciele akademiccy zatrudnieni w niepełnym wymiarze czasu pracy – Możliwość automatycznego mianowania na stałe zastrzeżona dla nauczycieli akademickich prowadzących zajęcia dydaktyczne w pełnym wymiarze zajęć – Obliczenie procentowego udziału pracy wykonywanej w pełnym wymiarze czasu pracy w stosunku do pracy wykonywanej w niepełnym wymiarze czasu pracy – Brak wymogów]

text:
               27.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 244/5

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 5 maja 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Antwerpen – Belgia) – FN/Universiteit Antwerpen i in.
      (Sprawa C-265/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Praca w niepełnym wymiarze czasu pracy - Dyrektywa 97/81/WE - Porozumienie ramowe dotyczące pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC - Klauzula 4 pkt 1 - Zasada niedyskryminacji - Nauczyciele akademiccy zatrudnieni w niepełnym wymiarze czasu pracy - Możliwość automatycznego mianowania na stałe zastrzeżona dla nauczycieli akademickich prowadzących zajęcia dydaktyczne w pełnym wymiarze zajęć - Obliczenie procentowego udziału pracy wykonywanej w pełnym wymiarze czasu pracy w stosunku do pracy wykonywanej w niepełnym wymiarze czasu pracy - Brak wymogów)
      (2022/C 244/06)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Hof van beroep te Antwerpen

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: FN

         Strona pozwana: Universiteit Antwerpen, Vlaamse Autonome Hogeschool Hogere Zeevaartschool, PB, ZK, NG, ZN, UM

         Sentencja

                  1)

                  Klauzulę 4 pkt 1 Porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin [czasu pracy], podpisanego w dniu 6 czerwca 1997 r., ujętego w załączniku do dyrektywy Rady 97/81/WE z dnia 15 grudnia 1997 r. dotyczącej Porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin [czasu pracy] zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC), zmienionej dyrektywą Rady 98/23/WE z dnia 7 kwietnia 1998 r., należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie przepisom i praktykom krajowym, zgodnie z którymi nauczyciel akademicki prowadzący zajęcia dydaktyczne w pełnym wymiarze zajęć automatycznie uzyskuje mianowanie na stałe, bez obiektywnego powodu innego niż wykonywanie obowiązków w pełnym wymiarze czasu pracy, podczas gdy nauczyciel akademicki prowadzący zajęcia dydaktyczne w niepełnym wymiarze zajęć może być albo mianowany na stałe, albo powołany na czas określony.

                  2)

                  Porozumienie ramowe dotyczące pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy, podpisane w dniu 6 czerwca 1997 r., ujęte w załączniku do dyrektywy Rady 97/81, zmienionej dyrektywą Rady 98/23, należy interpretować w ten sposób, że nie nakłada ono na pracodawcę zatrudniającego pracownika w niepełnym wymiarze czasu pracy wymogów dotyczących sposobu obliczania procentowego udziału pracy dydaktycznej wykonywanej w niepełnym wymiarze zajęć w stosunku do porównywalnej pracy dydaktycznej wykonywanej w pełnym wymiarze zajęć.

         (1)  Dz.U. C 313 z 21.9.2020.


title: Sprawa C-405/20: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 5 maja 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof – Austria) – EB, JS, DP/Versicherungsanstalt öffentlich Bediensteter, Eisenbahnen und Bergbau (BVAEB) [Odesłanie prejudycjalne – Polityka społeczna – Artykuł 157 TFUE – Protokół nr 33 – Równość traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy – Dyrektywa 2006/54/WE – Artykuł 5 lit. c) i art. 12 – Zakaz dyskryminacji pośredniej ze względu na płeć – System zabezpieczenia społecznego pracowników mający zastosowanie po dacie, o której mowa w tym protokole i w tym art. 12 – Świadczenia emerytalne urzędników – Uregulowanie krajowe przewidujące coroczną waloryzację emerytur – Waloryzacja degresywna stosownie do wysokości kwoty świadczenia emerytalnego z całkowitym wyłączeniem waloryzacji powyżej określonej wysokości tego świadczenia – Uzasadnienia]

text:
               27.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 244/6

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 5 maja 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof – Austria) – EB, JS, DP/Versicherungsanstalt öffentlich Bediensteter, Eisenbahnen und Bergbau (BVAEB)
      (Sprawa C-405/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Artykuł 157 TFUE - Protokół nr 33 - Równość traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy - Dyrektywa 2006/54/WE - Artykuł 5 lit. c) i art. 12 - Zakaz dyskryminacji pośredniej ze względu na płeć - System zabezpieczenia społecznego pracowników mający zastosowanie po dacie, o której mowa w tym protokole i w tym art. 12 - Świadczenia emerytalne urzędników - Uregulowanie krajowe przewidujące coroczną waloryzację emerytur - Waloryzacja degresywna stosownie do wysokości kwoty świadczenia emerytalnego z całkowitym wyłączeniem waloryzacji powyżej określonej wysokości tego świadczenia - Uzasadnienia)
      (2022/C 244/07)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnoszący skargę rewizyjną: EB, JS, DP

         Druga strona postępowania: Versicherungsanstalt öffentlich Bediensteter, Eisenbahnen und Bergbau (BVAEB)

         Sentencja

                  1)

                  Protokół nr 33 dotyczący art. 157 TFUE, załączony do traktatu FUE i art. 12 dyrektywy 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy należy interpretować w ten sposób, że ograniczenie w czasie skutków zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn przewidziane w tych przepisach nie znajduje zastosowania do uregulowania krajowego przewidującego coroczną waloryzację świadczeń emerytalnych wypłacanych z systemu zabezpieczenia społecznego pracowników, mającego zastosowanie po dniu wskazanym w tych przepisach.

                  2)

                  Artykuł 157 TFUE i art. 5 lit. c) dyrektywy 2006/54 należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu przewidującemu coroczną waloryzację kwoty świadczeń emerytalnych urzędników krajowych według metody degresywnej w zależności od wysokości tej kwoty, z całkowitym wyłączeniem waloryzacji powyżej określonej wysokości tego świadczenia, przy założeniu, że to uregulowanie wpływa w sposób negatywny na znacząco wyższy odsetek beneficjentów płci męskiej niż żeńskiej, o ile wspomniane uregulowanie realizuje, w sposób spójny i systematyczny, cele w postaci zapewnienia trwałego finansowania świadczeń emerytalnych i zmniejszenia różnicy między poziomami świadczeń emerytalnych finansowanych przez państwo, bez wykraczania poza to, co jest konieczne dla osiągnięcia tych celów.

         (1)  Dz.U. C 378 z 9.11.2020.


title: Sprawa C-410/20: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 5 maja 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de La Coruña – Hiszpania) – Banco Santander, SA/J.A.C., M.C.P.R. [Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 2014/59/UE – Restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych – Zasady ogólne – Artykuł 34 ust. 1 – Umorzenie lub konwersja długu – Skutki – Artykuł 53 ust. 1 i 3 – Umorzenie instrumentów kapitałowych – Artykuł 60 ust. 2 akapit pierwszy lit. b) i c) – Artykuły 73 – 75 – Ochrona praw akcjonariuszy i wierzycieli – Dyrektywa 2003/71/WE – Prospekt emisyjny publikowany w związku z publiczną ofertą lub dopuszczeniem do obrotu papierów wartościowych – Artykuł 6 – Błędne informacje w prospekcie emisyjnym – Powództwo o stwierdzenie odpowiedzialności odszkodowawczej wniesione po wydaniu decyzji o restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji – Powództwo o stwierdzenie nieważności umowy nabycia akcji wniesione przeciwko następcy uniwersalnemu instytucji kredytowej objętej decyzją o restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji]

text:
               27.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 244/7

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 5 maja 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de La Coruña – Hiszpania) – Banco Santander, SA/J.A.C., M.C.P.R.
      (Sprawa C-410/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2014/59/UE - Restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych - Zasady ogólne - Artykuł 34 ust. 1 - Umorzenie lub konwersja długu - Skutki - Artykuł 53 ust. 1 i 3 - Umorzenie instrumentów kapitałowych - Artykuł 60 ust. 2 akapit pierwszy lit. b) i c) - Artykuły 73 – 75 - Ochrona praw akcjonariuszy i wierzycieli - Dyrektywa 2003/71/WE - Prospekt emisyjny publikowany w związku z publiczną ofertą lub dopuszczeniem do obrotu papierów wartościowych - Artykuł 6 - Błędne informacje w prospekcie emisyjnym - Powództwo o stwierdzenie odpowiedzialności odszkodowawczej wniesione po wydaniu decyzji o restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji - Powództwo o stwierdzenie nieważności umowy nabycia akcji wniesione przeciwko następcy uniwersalnemu instytucji kredytowej objętej decyzją o restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji)
      (2022/C 244/08)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Audiencia Provincial de La Coruña

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Banco Santander, SA

         Strona pozwana: J.A.C., M.C.P.R.

         Sentencja

      Przepisy art. 34 ust. 1 lit. a) w związku z art. 53 ust. 1 i 3 oraz art. 60 ust. 2 akapit pierwszy lit. b) i c) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiającej ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniającej dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/UE oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one temu, aby po całkowitym umorzeniu akcji w kapitale zakładowym instytucji kredytowej lub firmy inwestycyjnej objętej restrukturyzacją lub uporządkowaną likwidacją osoby, które nabyły udziały w publicznej ofercie subskrypcji wyemitowanej przez tę instytucję lub firmę przed wszczęciem postępowania w sprawie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, wniosły powództwo przeciwko tej instytucji lub firmie lub jej następcy prawnemu z tytułu odpowiedzialności za informacje podane w prospekcie emisyjnym, jak przewidziano w art. 6 dyrektywy 2003/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. w sprawie prospektu emisyjnego publikowanego w związku z publiczną ofertą lub dopuszczeniem do obrotu papierów wartościowych i zmieniającej dyrektywę 2001/34/WE, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/11/WE z dnia 11 marca 2008 r., lub powództwo o stwierdzenie nieważności umowy subskrypcji tych akcji na podstawie prawa krajowego, które z uwagi na jego moc wsteczną skutkuje zwrotem równowartości tych akcji wraz z odsetkami liczonymi od dnia zawarcia tej umowy.

         (1)  Dz.U. C 423 z 7.12.2020.


title: Sprawa C-453/20: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 3 maja 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Úřad pro přístup k dopravní infrastruktuře – Republika Czeska) – CityRail a.s./Správa železnic, státní organizace [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 267 TFUE – Pojęcie „sądu” – Kryteria strukturalne i funkcjonalne – Wykonywanie funkcji sądowniczych lub administracyjnych – Dyrektywa 2012/34/UE – Artykuły 55 i 56 – Krajowy organ regulacyjny sektora kolejowego – Niezależny organ kontroli sektorowej – Uprawnienie do działania z urzędu – Uprawnienie do nakładania sankcji – Decyzje zaskarżalne w drodze odwołania do sądu – Niedopuszczalność wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym]

text:
               27.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 244/8

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 3 maja 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Úřad pro přístup k dopravní infrastruktuře – Republika Czeska) – CityRail a.s./Správa železnic, státní organizace
      (Sprawa C-453/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 267 TFUE - Pojęcie „sądu” - Kryteria strukturalne i funkcjonalne - Wykonywanie funkcji sądowniczych lub administracyjnych - Dyrektywa 2012/34/UE - Artykuły 55 i 56 - Krajowy organ regulacyjny sektora kolejowego - Niezależny organ kontroli sektorowej - Uprawnienie do działania z urzędu - Uprawnienie do nakładania sankcji - Decyzje zaskarżalne w drodze odwołania do sądu - Niedopuszczalność wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)
      (2022/C 244/09)
      Język postępowania: czeski

         Organ odsyłający

      Úřad pro přístup k dopravní infrastruktuře

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: CityRail a.s.

         Druga strona postępowania: Správa železnic, státní organizace

         Przy udziale: ČD Cargo, a.s.

         Sentencja

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Úřad pro přístup k dopravní infrastruktuře (urząd ds. dostępu do infrastruktury transportowej, Republika Czeska) jest niedopuszczalny.

         (1)  Dz.U. C 62 z 22.2.2021.


title: Sprawa C-525/20: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 5 maja 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Francja) –Association France Nature Environnement/Premier ministre, Ministre de la Transition écologique et solidaire [Odesłanie prejudycjalne – Środowisko naturalne – Dyrektywa 2000/60/WE – Ramy polityki Unii Europejskiej w dziedzinie polityki wodnej – Artykuł 4 ust. 1 lit. a) – Cele środowiskowe w odniesieniu do wód powierzchniowych – Obowiązek nieudzielania przez państwa członkowskie zezwolenia na program lub przedsięwzięcie mogące spowodować pogorszenie się stanu części wód powierzchniowych – Pojęcie „pogorszenia się” stanu części wód powierzchniowych – Artykuł 4 ust. 6 i 7 – Odstępstwa od zakazu pogarszania – Warunki – Program lub przedsięwzięcie mające krótkotrwałe, przejściowe i niewywołujące skutków w odległej perspektywie oddziaływanie na stan części wód powierzchniowych]

text:
               27.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 244/8

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 5 maja 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Francja) –Association France Nature Environnement/Premier ministre, Ministre de la Transition écologique et solidaire
      (Sprawa C-525/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Środowisko naturalne - Dyrektywa 2000/60/WE - Ramy polityki Unii Europejskiej w dziedzinie polityki wodnej - Artykuł 4 ust. 1 lit. a) - Cele środowiskowe w odniesieniu do wód powierzchniowych - Obowiązek nieudzielania przez państwa członkowskie zezwolenia na program lub przedsięwzięcie mogące spowodować pogorszenie się stanu części wód powierzchniowych - Pojęcie „pogorszenia się” stanu części wód powierzchniowych - Artykuł 4 ust. 6 i 7 - Odstępstwa od zakazu pogarszania - Warunki - Program lub przedsięwzięcie mające krótkotrwałe, przejściowe i niewywołujące skutków w odległej perspektywie oddziaływanie na stan części wód powierzchniowych)
      (2022/C 244/10)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil d’État

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Association France Nature Environnement

         Strona pozwana: Premier ministre, Ministre de la Transition écologique et solidaire

         Sentencja

      Artykuł 4 dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej należy interpretować w ten sposób, że nie pozwala on państwom członkowskim na to, by przy dokonywaniu oceny zgodności konkretnego programu lub przedsięwzięcia z celem polegającym na zapobieganiu pogorszeniu się jakości wód nie brać pod uwagę krótkotrwałego, przejściowego i niewywołującego skutków w odległej perspektywie oddziaływania na te wody, chyba że jest oczywiste, że takie oddziaływanie ma, za względu na swój charakter, jedyne niewielki wpływ na stan danej części wód i że nie może prowadzić do „pogorszenia się” tego stanu w rozumieniu wspomnianego przepisu. Jeżeli w ramach procedury udzielania zezwolenia na dany program lub przedsięwzięcie właściwe organy krajowe stwierdzą, że ów program lub owo przedsięwzięcie może spowodować takie pogorszenie, zezwolenie na realizację tego programu lub przedsięwzięcia, nawet jeżeli pogorszenie to ma charakter przejściowy, może być udzielone tylko wtedy, gdy spełnione są warunki określone w art. 4 ust. 7 wspomnianej dyrektywy.

         (1)  Dz.U. C 35 z 1.2.2021.


title: Sprawa C-714/20: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 12 maja 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Venezia – Włochy) – U.I. Srl/Agenzia delle dogane e dei monopoli – Ufficio delle dogane di Venezia [Odesłanie prejudycjalne – Unia celna – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 201 – Osoby odpowiedzialne za zapłatę podatku – VAT z tytułu importu – Unijny kodeks celny – Rozporządzenie (UE) nr 952/2013 – Artykuł 77 ust. 3 – Odpowiedzialność solidarna pośredniego przedstawiciela celnego oraz spółki dokonującej przywozu – Należności celne]

text:
               27.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 244/9

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 12 maja 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Venezia – Włochy) – U.I. Srl/Agenzia delle dogane e dei monopoli – Ufficio delle dogane di Venezia
      (Sprawa C-714/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Unia celna - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 201 - Osoby odpowiedzialne za zapłatę podatku - VAT z tytułu importu - Unijny kodeks celny - Rozporządzenie (UE) nr 952/2013 - Artykuł 77 ust. 3 - Odpowiedzialność solidarna pośredniego przedstawiciela celnego oraz spółki dokonującej przywozu - Należności celne)
      (2022/C 244/11)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Commissione tributaria provinciale di Venezia

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: U.I. Srl

         Strona przeciwna: Agenzia delle dogane e dei monopoli – Ufficio delle dogane di Venezia

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 77 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny należy interpretować w ten sposób, że zgodnie z tym przepisem pośredni przedstawiciel celny jest zobowiązany jedynie do zapłaty należności celnych od towarów, które zgłosił on organom celnym, a nie dodatkowo podatku od wartości dodanej z tytułu importu tych samych towarów.

                  2)

                  Artykuł 201 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że solidarna odpowiedzialność pośredniego przedstawiciela celnego za zapłatę podatku od wartości dodanej z tytułu importu z importerem nie może zostać przyjęta w braku przepisów krajowych wskazujących lub uznających w sposób wyraźny i jednoznaczny tego przedstawiciela za osobę zobowiązaną do zapłaty tego podatku.

         (1)  Data złożenia: 24.12.2020.


title: Sprawa C-638/21: Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 28 kwietnia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okresný súd Prešov – Słowacja) – Rozhlas a televízia Slovenska/CI [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 53 ust. 2 i art. 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich – Dyrektywa 93/13/EWG – Zakres stosowania – Stosunek prawny pomiędzy krajowym nadawcą radiowo-telewizyjnym a osobą fizyczną zobowiązaną do uiszczania opłaty radiowo- telewizyjnej – Oczywista niedopuszczalność]

text:
               27.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 244/10

      Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 28 kwietnia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okresný súd Prešov – Słowacja) – Rozhlas a televízia Slovenska/CI
      (Sprawa C-638/21) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 53 ust. 2 i art. 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich - Dyrektywa 93/13/EWG - Zakres stosowania - Stosunek prawny pomiędzy krajowym nadawcą radiowo-telewizyjnym a osobą fizyczną zobowiązaną do uiszczania opłaty radiowo- telewizyjnej - Oczywista niedopuszczalność)
      (2022/C 244/12)
      Język postępowania: słowacki

         Sąd odsyłający

      Okresný súd Prešov

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Rozhlas a televízia Slovenska

         Strona pozwana: CI

         Sentencja

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem z dnia 8 września 2021 r. przez Okresný súd Prešov (sąd rejonowy w Preszowie, Słowacja) jest oczywiście niedopuszczalny.

         (1)  Data złożenia: 19.10.2021.


title: Sprawa C-652/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia e Instrucción n° 2 – León (Hiszpania) w dniu 22 października 2021 r. – ACNC/Unicaja Banco, SA

text:
               27.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 244/10

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia e Instrucción no 2 – León (Hiszpania) w dniu 22 października 2021 r. – ACNC/Unicaja Banco, SA
      (Sprawa C-652/21)
      (2022/C 244/13)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Juzgado de Primera Instancia e Instrucción no 2 – León

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: ACNC

         Strona pozwana: Unicaja Banco, SA

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy należy uznać za zgodną z art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich okoliczność, że obowiązek pełnego zwrotu zostaje spełniony poprzez sam zwrot kwot, które zostały nienależnie zapłacone na podstawie nieuczciwego warunku umownego? Czy też należy uznać, że obowiązek ten zostaje spełniony poprzez doliczenie do owych kwot odsetek ustawowych narosłych od każdej nienależnej płatności zgodnie z przepisami prawa krajowego?

                  2)

                  W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej w kwestii objęcia odsetek ustawowych zakresem pełnego zwrotu:

                              2.1.

                              Czy art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG (1) z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich stoją na przeszkodzie ustanowionym w prawie krajowym cywilnoprawnym zasadom dyspozycyjności i spójności wyroku z żądaniem powództwa, w przypadku gdy żądanie powództwa nie obejmuje pełnego zwrotu odsetek ustawowych narosłych od kwot podlegających zwrotowi?

                              2.2.

                              Czy art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich stoją na przeszkodzie wydaniu przez sąd krajowy rozstrzygnięcia zgodnie z żądaniem powództwa, które nie obejmuje całości odsetek ustawowych od kwot podlegających zwrotowi?

                              2.3.

                              Czy ustanowiona w art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich zasada skuteczności sprzeciwia się temu, by sąd krajowy odmówił zasądzenia części odsetek narosłych od kwot podlegających zwrotowi, w przypadku gdy nie były one przedmiotem żądania strony powodowej?

                              2.4.

                              Czy zasady skuteczności i pełnego zwrotu, które wynikają z art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, zezwalają lub wymagają, aby sąd krajowy rozszerzył żądanie powództwa pod względem jego wysokości na kwoty, których konsument nie żądał, w celu zapewnienia pełnego zwrotu, włączając w to część odsetek ustawowych, której konsument nie wskazał we wspomnianym żądaniu powództwa, jeżeli jest to korzystne dla konsumenta?

                  3)

                  W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie zawarte w pkt 2.4, czy art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13 stoi na przeszkodzie ustanowionym w prawie krajowym cywilnoprawnym zasadom dotyczącym prekluzji w odniesieniu do przedstawienia okoliczności faktycznych i powagi rzeczy osądzonej dla celów zastrzeżenia dochodzenia narosłych odsetek ustawowych, które nie były przedmiotem żądania pozwu, w ramach późniejszego powództwa?

         (1)  Dz.U. 1993, L 95, s.29.


title: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 2 marca 2017 r.#SC Casa Noastră SA przeciwko Ministerul Transporturilor – Inspectoratul de Stat pentru Controlul în Transportul Rutier (ISCTR).#Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Judecătoria Balş – Judeţul Olt.#Odesłanie prejudycjalne – Transport drogowy – Przepisy socjalne – Odstępstwa – Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 – Artykuł 3 lit. a) – Rozporządzenie (WE) nr 1073/2009 – Artykuł 2 pkt 3 – Usługi regularne polegające na przewozie osób – Pojęcie – Przewóz bezpłatny zorganizowany przez podmiot gospodarczy dla swych pracowników do i z miejsca wykonywania pracy w pojazdach do niego należących, prowadzonych przez jednego z pracowników.#Sprawa C-245/15.

text:
         WYROK TRYBUNAŁU (dziesiąta izba)
      z dnia 2 marca 2017 r. (
            1
         )*
      „Odesłanie prejudycjalne — Transport drogowy — Przepisy socjalne — Odstępstwa — Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 — Artykuł 3 lit. a) — Rozporządzenie (WE) nr 1073/2009 — Artykuł 2 pkt 3 — Usługi regularne polegające na przewozie osób — Definicja — Przewóz bezpłatny zorganizowany przez podmiot gospodarczy dla swych pracowników do i z miejsca wykonywania pracy w pojazdach do niego należących, prowadzonych przez jednego z pracowników”
      W sprawie C‑245/15
      mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Judecătoria Balş – Judeţul Olt (sąd pierwszej instancji w Balş – region Aluta, Rumunia) postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2015 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 28 maja 2015 r., w postępowaniu:

         SC Casa Noastră SA

      przeciwko

         Ministerul Transporturilor – Inspectoratul de Stat pentru Controlul în Transportul Rutier (ISCTR),

      TRYBUNAŁ (dziesiąta izba),
      w składzie: M. Berger (sprawozdawca), prezes izby, A. Borg Barthet i F. Biltgen, sędziowie,
      rzecznik generalny: H. Saugmandsgaard Øe,
      sekretarz: A. Calot Escobar,
      uwzględniając pisemny etap postępowania,
      rozważywszy uwagi przedstawione:

               —

               w imieniu Ministerul Transporturilor – Inspectoratul de Stat pentru Controlul în Transportul Rutier (ISCTR) przez D. Ştefana, działającego w charakterze pełnomocnika,

               —

               w imieniu rządu rumuńskiego przez M. Chicu, E. Gane oraz R.H. Radu, działających w charakterze pełnomocników,

               —

               w imieniu rządu austriackiego przez G. Eberharda, działającego w charakterze pełnomocnika,

               —

               w imieniu Komisji Europejskiej przez J. Hottiaux oraz L. Nicolae, działające w charakterze pełnomocników,

         podjąwszy, po wysłuchaniu rzecznika generalnego, decyzję o rozstrzygnięciu sprawy bez opinii,
      wydaje następujący

         Wyrok

               1

               Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 3 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.U. 2006, L 102, s. 1; sprostowania: Dz.U. 2008, L 51, s. 27; Dz.U. 2011, L 48, s. 19; Dz.U. 2014, L 293, s. 60; Dz.U. 2016, L 195, s. 83) oraz art. 2 pkt 3 rozporządzenia (WE) nr 1073/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 (Dz.U. 2009, L 300, s. 88; sprostowania: Dz.U. 2011, L 48, s. 19; Dz.U. 2014, L 293, s. 60; Dz.U. 2015, L 272, s. 15).

               2

               Wniosek ten został złożony w ramach sporu między SC Casa Noastră SA (zwanego dalej „Casa Noastră”) a Ministerul Transporturilor – Inspectoratul de Stat pentru Controlul în Transportul Rutier (ISCTR) [ministerstwem transportu – krajową inspekcją do spraw kontroli (ISCTR), Rumunia] w przedmiocie grzywny nałożonej przez ISCTR na jednego z pracowników Casa Noastră w związku z nieprzestrzeganiem okresów odpoczynku i prowadzenia pojazdu.

         Ramy prawne

         Prawo Unii

         Rozporządzenie nr 561/2006

               3

               Artykuł 2 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 561/2006 stanowi:
               „Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do przewozu drogowego:
               […]

                        b)

                        osób, pojazdami skonstruowanymi lub trwale przystosowanymi i przeznaczonymi do przewozu więcej niż dziewięciu osób łącznie z kierowcą”.

               4

               Zgodnie z art. 3 lit. a) tego rozporządzenia:
               „Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do przewozu drogowego:

                        a)

                        pojazdami używanymi do przewozu osób w ramach przewozów regularnych, których trasa nie przekracza 50 km”.

               5

               Artykuł 4 lit. n) tego rozporządzenia stanowi:
               „Dla celów niniejszego rozporządzenia zastosowanie mają następujące definicje:
               […]

                        n)

                        »regularne przewozy osób« oznacza[ją] krajowe lub międzynarodowe usługi zdefiniowane w art. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 684/92 z dnia 16 marca 1992 r. w sprawie wspólnych zasad międzynarodowego przewozu osób autokarem i autobusem [(Dz.U. 1992, L 74, s. 1 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 6, t. 1, s. 306; sprostowanie Dz.U. 2007, L 174, s. 18]”.

         Rozporządzenie nr 684/92

               6

               Artykuł 2 pkt 1 rozporządzenia nr 684/92, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1791/2006 z dnia 20 listopada 2006 r. (Dz.U. 2006, L 363, s. 1) (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 684/92”), stanowi:
               „1. Regularne usługi

                        1.1.

                        Regularne usługi są to usługi polegające na przewozie osób w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, przy założeniu, że pasażerowie są zabierani na z góry określonych przystankach i dowożeni na z góry określone przystanki. Regularne usługi są powszechnie dostępne, z zastrzeżeniem, gdzie właściwe, obowiązku rezerwacji.

                  Na regularny charakter usługi nie będą miały wpływu żadne zmiany warunków funkcjonowania usług.

                        1.2.

                        Usługi, bez względu na to, przez kogo są organizowane, które polegają na przewozie określonych kategorii pasażerów z wyłączeniem innych pasażerów, w takim stopniu, w jakim takie usługi są wykonywane zgodnie z warunkami określony[mi] w pkt 1.1, uważa się za usługi regularne. Usługi takie są zwane dalej »specjalnymi usługami regularnymi«.

                  Specjalne usługi regularne obejmują:

                        a)

                        przewóz pracowników na trasie między miejscem pracy a miejscem zamieszkania;

                        b)

                        przewóz uczniów i studentów do instytucji edukacyjnej i powrót z tej instytucji;

                        c)

                        przewóz żołnierzy i ich rodzin między państwem pochodzenia a miejscem zakoszarowania.

                  Fakt, że usługi specjalne mogą być zróżnicowane w zależności od potrzeb użytkowników, nie ma wpływu na zaliczenie ich do regularnych usług.
               […]”.

         Rozporządzenie nr 1073/2009

               7

               Rozporządzenie nr 684/92 zostało uchylone art. 30 rozporządzenia nr 1073/2009. Zgodnie z tym artykułem odesłania do uchylonego rozporządzenia są rozumiane jako odesłania do rozporządzenia (WE) nr 1073/2009 i są odczytywane zgodnie z tabelą korelacji zamieszczoną w załączniku III do tego rozporządzenia. Na skutek tego uchylenia art. 2 pkt 2 i art. 5 ust. 1 rozporządzenia nr 1073/2009 odpowiadają art. 2 pkt 1.1 rozporządzenia nr 684/92, a art. 2 pkt 3 i art. 5 ust. 2 rozporządzenia nr 1073/2009 odpowiadają art. 2 pkt 1.2 rozporządzenia nr 684/92.

               8

               Artykuł 2 rozporządzenia nr 1073/2009 zawiera następujące definicje:
               „[…]

                        2)

                        »usługi regularne« oznaczają usługi polegające na przewozie osób w określonych odstępach czasu i na określonych trasach, przy czym pasażerowie są zabierani z określonych z góry przystanków i dowożeni na z góry określone przystanki;

                        3)

                        »szczególne usługi regularne« oznaczają usługi regularne bez względu na to, przez kogo są organizowane, które polegają na przewozie określonych kategorii pasażerów z wyłączeniem innych pasażerów;

                  […]

                        5)

                        »działalność transportowa prowadzona na potrzeby własne« oznacza działalność prowadzoną w celach niekomercyjnych i niezarobkowych przez osoby fizyczne lub prawne, przy czym:

                                 —

                                 działalność transportowa jest jedynie dla takiej osoby fizycznej lub prawnej działalnością o charakterze pomocniczym, oraz

                                 —

                                 używane pojazdy są własnością tej osoby fizycznej lub prawnej lub zostały przez nią pozyskane na warunkach odroczenia płatności, lub są przedmiotem długoterminowej umowy leasingu, oraz pojazdy te są prowadzone przez członka personelu osoby fizycznej lub osoby prawnej lub przez tę osobę fizyczną lub personel zatrudniony przez dane przedsiębiorstwo lub pozostający w jego dyspozycji na mocy zobowiązania umownego;

                  […]”.

               9

               Artykuł 3 tego rozporządzenia, zatytułowany „Swoboda świadczenia usług”, stanowi:
               „1.   Każdemu przewoźnikowi zarobkowemu, o którym mowa w art. 1, zezwala się, zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, na wykonywanie usług regularnych, w tym szczególnych usług regularnych i usług okazjonalnych w zakresie przewozu autokarowego i autobusowego bez dyskryminacji ze względu na przynależność państwową lub miejsce siedziby, jeżeli:

                        a)

                        jest on upoważniony w państwie członkowskim siedziby do wykonywania przewozów autokarowych i autobusowych w formie usług regularnych, w tym szczególnych usług regularnych lub usług okazjonalnych, zgodnie z warunkami dostępu do rynku określonymi w przepisach krajowych;

                  […]
               2.   Każdemu przewoźnikowi pracującemu na potrzeby własne, o którym mowa w art. 1, zezwala się na wykonywanie usług transportowych zgodnie z art. 5 ust. 5, bez dyskryminacji ze względu na przynależność państwową lub miejsce siedziby, jeśli:

                        a)

                        jest on upoważniony w państwie członkowskim siedziby do wykonywania przewozu autokarowego i autobusowego zgodnie z warunkami dostępu do rynku przewidzianymi w przepisach krajowych;

                  […]”.

               10

               Zgodnie z art. 5 wspomnianego rozporządzenia, zatytułowanym „Dostęp do rynku”:
               „1.   Usługi regularne są powszechnie dostępne, z zastrzeżeniem, w stosownych przypadkach, obowiązku rezerwacji.
               Świadczenie takich usług wymaga zezwolenia zgodnie z przepisami rozdziału III.
               Świadczenie usług regularnych z państwa członkowskiego do państwa trzeciego i w odwrotnym kierunku wymaga zezwolenia zgodnie z umową dwustronną pomiędzy danym państwem członkowskim i państwem trzecim oraz, w stosownych przypadkach, z państwem członkowskim, przez które odbywa się tranzyt, o ile nie została zawarta niezbędna umowa pomiędzy Wspólnotą a danym państwem trzecim.
               Na regularny charakter usługi nie będą miały wpływu żadne zmiany warunków funkcjonowania usług.
               Przy organizacji usług równoległych lub tymczasowych skierowanych do tych samych klientów co istniejące usługi regularne, przy nieobsługiwaniu niektórych przystanków i przy obsłudze dodatkowych przystanków w ramach istniejących usług regularnych obowiązują takie same zasady, jak w odniesieniu do istniejących usług regularnych.
               2.   Szczególne usługi regularne obejmują w szczególności:

                        a)

                        przewóz pracowników na trasie między miejscem pracy a miejscem zamieszkania;

                        b)

                        przewóz uczniów i studentów do i z instytucji edukacyjnej.
                        Fakt, że usługi szczególne mogą być zróżnicowane w zależności od potrzeb użytkowników, nie ma wpływu na zaliczenie ich do usług regularnych.
                        Świadczenie szczególnych usług regularnych nie wymaga zezwolenia zgodnie z rozdziałem III, jeżeli odbywa się na podstawie umowy pomiędzy organizatorem i przewoźnikiem.

                  […]
               5.   Działalność transportowa prowadzona na potrzeby własne nie podlega żadnemu systemowi zezwoleń, ale podlega systemowi zaświadczeń.
               Zaświadczenia są wydawane przez właściwe organy państwa członkowskiego, w którym zarejestrowany jest pojazd, i są ważne na cały przejazd łącznie z tranzytem.
               […]”.

         Prawo rumuńskie

               11

               Artykuł 3 Ordonanța Guvernului nr. 27/2011 privind transporturile rutiere (dekretu rządowego nr 27/2011 o transporcie drogowym), w brzmieniu obowiązującym w chwili zaistnienia okoliczności faktycznych rozpatrywanych w postępowaniu głównym, stanowi, że „przewóz drogowy osób na potrzeby własne oznacza przewóz drogowy prowadzony w celach niekomercyjnych i niezarobkowych przez osoby fizyczne lub prawne, zgodnie z warunkami przewidzianymi w art. 2 pkt 5 rozporządzenia nr 1073/2009”.

               12

               Artykuł 4 część I pkt 2 tego dekretu stanowi w odniesieniu do klasyfikacji przewozu drogowego:
               „2.   [K]lasyfikacja na podstawie komercyjnego charakteru działalności:

                        a)

                        odpłatny przewóz drogowy;

                        b)

                        przewóz drogowy na potrzeby własne”.

               13

               Zgodnie z art. 52 załącznika do Ordinul Ministrului Transporturilor nr. 980/2011 pentru aprobarea Normelor metodologice privind aplicarea prevederilor referitoare la organizarea şi efectuarea transporturilor rutiere şi a activităţilor conexe acestora stabilite prin Ordonanţa Guvernulu nr. 27/2011 privind transporturile rutiere (rozporządzenia wykonawczego ministra transportu nr 980/2011 w sprawie zatwierdzenia przepisów wykonawczych odnoszących się do stosowania przepisów dotyczących organizacji i wykonywania przewozu drogowego oraz działalności z nim powiązanej ustanowionej dekretem rządowym nr 27/2011 o transporcie drogowym), w brzmieniu obowiązującym w chwili zaistnienia okoliczności faktycznych rozpatrywanych w postępowaniu głównym, regularne usługi, szczególne usługi regularne i usługi okazjonalne są świadczone odpłatnie.

               14

               Artykuł 54 ust. 1 i 2 załącznika do tego dekretu stanowi:
               „1.   Międzyregionalny odpłatny przewóz drogowy osób w przypadku usług regularnych może być wykonywany przez podmiot zapewniający przewóz drogowy jedynie w wypadku, gdy podmiot ten posiada ważną licencję eksploatacyjną w odniesieniu do danej trasy, określonej w programie przewozów.
               2.   Licencja eksploatacyjna trasy jest ważna jedynie w wypadku, gdy dołączono do niej rozkład jazdy w odniesieniu do całego czasu trwania przewozu, i wyłącznie w sytuacji, gdy odjazd z przystanku początkowego trasy miał miejsce w dniu i o godzinie określonych w rozkładzie jazdy.”.

               15

               Artykuł 80 tego załącznika stanowi:
               „1.   Przewóz drogowy osób na potrzeby własne jest wykonywany przez przedsiębiorstwa zajmujące się przewozem drogowym na potrzeby własne, wyłącznie autobusami, na pokładzie których znajdują się przez cały czas trwania przewozu uwierzytelniony odpis świadectwa przewoźnika na potrzeby własne oraz dokument przewozowy.
               2.   W rozumieniu ust. 1 dokument przewozowy oznacza tabelę zawierającą nazwiska przewożonych osób, podpisaną i opieczętowaną przez przedstawiciela prawnego przedsiębiorstwa”.

               16

               Zgodnie z art. 81 lit. a) wspomnianego załącznika:
               „W wypadku przewozu drogowego osób na potrzeby własne oprócz dokumentu przewozowego w autobusie powinny znajdować się następujące dokumenty:

                        a)

                        ważna legitymacja służbowa kierowcy, z której wynika, że jest on zatrudniony przez przedsiębiorstwo zajmujące się przewozem drogowym na potrzeby własne”.

               17

               Artykuł 8 ust. 1 Ordonanța Guvernului nr. 37/2007 privind stabilirea cadrului de aplicare a regulilor privind perioadele de conducere, pauzele şi perioadele de odihnă ale conducătorilor auto şi utilizarea aparatelor de înregistrare a activităţii acestora (dekretu rządowego nr 37/2007 określającego zakres stosowania przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdu, przerw i okresów odpoczynku kierowców pojazdów silnikowych oraz używania urządzeń do rejestracji ich działalności), w brzmieniu obowiązującym w chwili zaistnienia okoliczności faktycznych rozpatrywanych w postępowaniu głównym (zwanego dalej „dekretem rządowym nr 37/2007”), stanowi:
               „1.   Następujące okoliczności stanowią bardzo poważne naruszenia przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenia (EWG) nr 3821/85, oraz w stosownym przypadku Umowy [europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR)], i stanowią wykroczenia, jeżeli nie są uznawane za przestępstwa zgodnie z ustawami karnymi:

                        1)

                        przekroczenie o dwie godziny lub więcej dziennego czasu prowadzenia pojazdu lub maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu;

                  […]

                        6)

                        nieprzestrzeganie minimalnego dziennego czasu odpoczynku, gdy czas ten jest skrócony o dwie godziny lub więcej”.

               18

               Artykuł 9 dekretu rządowego nr 37/2007 stanowi:
               „1.   Wykroczenia określone w art. 8 są objęte następującymi karami:
               […]

                        c)

                        grzywną w wysokości od 4000 do 8000 RON [lejów rumuńskich] mającą zastosowanie wobec kierowcy pojazdu za czyny, o których mowa w ust. 1 pkt 15, 16, 18–20, 22–26, 28–30, 36 i 38, oraz mającą zastosowanie wobec przedsiębiorstwa/podmiotu zapewniającego transport drogowy za czyny, o których mowa w ust. 1 pkt 1–11, 31 i 32”.

         Postępowanie główne i pytania prejudycjalne

               19

               Casa Noastră jest przedsiębiorstwem, które wytwarza i sprzedaje stolarkę z PCV i którego zakład produkcyjny jest zlokalizowany w Pielești (Rumunia), czyli około 13 km od Krajowej (Rumunia).

               20

               Przedsiębiorstwo to zapewnia przewóz swych pracowników do i z miejsca ich pracy za pomocą trzech autokarów posiadających 44 miejsca i dwoma mikrobusami posiadającymi 20 miejsc, pojazdami, których jest właścicielem. Przedsiębiorstwo to zatrudnia w tym celu stale pięciu kierowców.

               21

               Pracownicy Casa Noastră pracują na zmiany w trzech ekipach, skutkiem czego ich przewóz jest dokonywany w każdy dzień roboczy w wymiarze trzech przejazdów dziennie tam i z powrotem. Jednym z przejazdów przebytych w ramach tego przewozu jest przejazd tam i z powrotem między Pielești i Braneț (Rumunia), przy czym odległość między tymi dwoma miejscowościami wynosi 21 km.

               22

               W dniu 26 listopada 2014 r. jeden z pojazdów de Casa Noastră, prowadzony przez jednego z kierowców tego przedsiębiorstwa na wspomnianej trasie, został skontrolowany przez inspektora ISCTR. W trakcie tej kontroli kierowca musiał przedstawić zapis swego tachografu, który ujawnił nieprzestrzeganie okresów odpoczynku i prowadzenia pojazdu. Na Casa Noastră nałożono na podstawie art. 8 ust. 1 pkt 1 i 6 dekretu rządowego nr 37/2007 mandat za przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu, a konkretnie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu oraz w związku z nieprzestrzeganiem minimalnego dziennego czasu odpoczynku.

               23

               Casa Noastră zakwestionowała tę karę, utrzymując w szczególności, że w trakcie tej kontroli dokonywała ona przewozu drogowego osób zaliczającego się do kategorii „szczególne usługi regularne” przewozu pracowników na trasie między miejscem ich pracy a miejscem ich zamieszkania na trasie nieprzekraczającej 50 km, i że zatem odstępstwo określone w art. 3 lit. a) rozporządzenia nr 561/2006 znajdowało zastosowanie.

               24

               ISCTR utrzymywał, że Casa Noastră dokonywała przewozu drogowego osób na potrzeby własne, ze względu na to, iż przewóz ten był realizowany w celach niekomercyjnych i niezarobkowych, podczas gdy przewóz drogowy osób w ramach szczególnych usług regularnych jest płatny i wiąże się z wymogiem przestrzegania innych warunków określonych w ustawodawstwie krajowym. W konsekwencji, zdaniem ISCTR, wspomniany przewóz nie był objęty odstępstwem określonym w art. 3 lit. a) rozporządzenia nr 561/2006.

               25

               Sąd odsyłający zauważa, że należy zbadać prawną możliwość zorganizowania przez podmioty gospodarcze usług przewozu ich własnych pracowników do i z miejsca wykonywania pracy oraz kwestię, w jakim zakresie w czasie trwania przewozu pracownik jest pasażerem korzystającym ze szczególnych usług regularnych z uwzględnieniem okoliczności, iż Casa Noastră nie pobiera żadnego wynagrodzenia za rozpatrywane usługi transportowe.

               26

               W tych okolicznościach Judecătoria Balş – Judeţul Olt (sąd pierwszej instancji w Balş – region Aluta, Rumunia) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:

                        „1)

                        W jakim zakresie wyrażenie »bez względu na to, przez kogo są organizowane«, które zostało użyte w art. 2 pkt 3 rozporządzenia nr 1073/2009, może być interpretowane w ten sposób, że regularne usługi transportowe mogą być organizowane przez podmiot gospodarczy w celu przewozu własnych pracowników do i z miejsca pracy?

                        2)

                        W jakim zakresie wyrażenie »przewóz osób w ramach przewozów regularnych, których trasa nie przekracza 50 km«, użyte w art. 3 lit. a) rozporządzenia nr 561/2006, może być interpretowane w ten sposób, że ma ono zastosowanie do pracowników w ramach ich przemieszczania się do lub z miejsca ich pracy?”.

         W przedmiocie pytań prejudycjalnych

               27

               Przedstawiając dwa pytania, które należy rozpoznać łącznie, sąd odsyłający zmierza zasadniczo do ustalenia, czy usługi przewozu pracowników na trasie między miejscem pracy a miejscem zamieszkania organizowane przez ich pracodawcę, których trasa nie przekracza 50 km, wchodzi w zakres stosowania określonego w art. 3 lit. a) rozporządzenia nr 561/2006 odstępstwa, zgodnie z którym rozporządzenie to nie ma zastosowania do takich usług transportowych.

               28

               W tym względzie należy przypomnieć, że na podstawie motywu 17 i art. 1 rozporządzenia nr 561/2006 rozporządzenie to ma na celu ujednolicenie warunków konkurencji pomiędzy poszczególnymi rodzajami transportu lądowego, zwłaszcza w odniesieniu do sektora transportu drogowego, i poprawę warunków pracy pracowników tego sektora, a także bezpieczeństwa drogowego; celom tym służy co do zasady obowiązek wyposażania pojazdów w transporcie drogowym w tachografy umożliwiające kontrolę czasu kierowania pojazdem oraz okresów wypoczynku kierowców (zob. w szczególności wyroki: z dnia 3 października 2013 r., Lundberg, C‑317/12, EU:C:2013:631, pkt 31 i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 19 października 2016 r., EL-EM-2001, C‑501/14, EU:C:2016:777, pkt 21).

               29

               Zgodnie z art. 3 lit. a) rozporządzenia nr 561/2006 nie ma ono zastosowania do przewozu drogowego pojazdami używanymi do przewozu osób w ramach przewozów regularnych, których trasa nie przekracza 50 km.

               30

               Na podstawie art. 4 lit. n) tego rozporządzenia „regularne przewozy osób” oznaczają krajowe lub międzynarodowe usługi zdefiniowane w art. 2 pkt 1 rozporządzenia nr 684/92.

               31

               Trybunał wyjaśnił w tym względzie, że wspomniany art. 2 pkt 1 określa dwie kategorie takich usług, wprowadzając rozróżnienie pomiędzy usługami regularnymi i szczególnymi usługami regularnymi. Usługi regularne, powszechnie dostępne, oznaczają usługi polegające na przewozie osób w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, przy czym osoby te wsiadają na z góry określonych przystankach i wysiadają na z góry określonych przystankach. Szczególne usługi regularne są świadczone na takich samych warunkach, lecz jedynie dla określonych kategorii pasażerów (wyrok z dnia 30 kwietnia 1998 r., Clarke & Sons i Ferne, C‑47/97, EU:C:1998:185, pkt 16), a mianowicie w odniesieniu do przewozu pracowników między miejscem zamieszkania a miejscem pracy, przewozu do i z instytucji edukacyjnych dla uczniów i studentów i przewozu żołnierzy i ich rodzin między państwem pochodzenia a miejscem zakoszarowania.

               32

               Z powyższego wynika, że szczególne usługi regularne stanowią odrębną kategorię usług regularnych, przy czym jedyna różnica pomiędzy tymi dwoma kategoriami tkwi w okoliczności, że szczególne usługi regularne dotyczą przewozu grup określonych osób z wyłączeniem innych pasażerów, podczas gdy usługi regularne są dostępne bez ograniczeń dla wszystkich pasażerów. Tymczasem w świetle celów realizowanych przez rozporządzenie nr 561/2006, wskazanych w pkt 28 niniejszego wyroku, status przewożonych osób nie może stanowić rozstrzygającego kryterium dla stosowania tego rozporządzenia.

               33

               Ze względu na strukturę rozporządzenia nr 684/92 oraz na definicję pojęcia „szczególnych usług regularnych” okazuje się, że zamiar prawodawcy Unii Europejskiej polegał na wyłączeniu z zakresu stosowania rozporządzenia nr 561/2006 zarówno usług regularnych, jak i szczególnych usług regularnych, z zastrzeżeniem, że dana trasa nie przekracza 50 km.

               34

               Stwierdzenia tego nie podważa okoliczność, że rozporządzenie nr 684/92 zostało zastąpione rozporządzeniem nr 1073/2009, które dokonuje rozróżnienia pomiędzy „usługami regularnymi” i „szczególnymi usługami regularnymi”. Definicje tych pojęć pozostają w istocie niezmienione, skutkiem czego szczególne usługi regularne są stale określone jako stanowiące odrębną kategorię usług regularnych.

               35

               Ponadto przewóz pracowników na trasie między miejscem pracy a miejscem zamieszkania jest wyraźnie uregulowany w art. 5 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 1073/2009 w zakresie, w jakim stanowi jedną z postaci szczególnych usług regularnych. Argumentacja będąca podstawą wykładni rozporządzenia nr 684/92 ma w konsekwencji zastosowanie mutatis mutandis do rozporządzenia nr 1073/2009.

               36

               Z powyższego wynika, że zakres stosowania odstępstwa określonego w art. 3 lit. a) rozporządzenia nr 561/2006 nie został zmieniony rozporządzeniem nr 1073/2009, ponieważ odstępstwo to ma zastosowanie zarówno do usług regularnych, jak i do szczególnych usług regularnych, z zastrzeżeniem, iż dana trasa nie przekracza 50 km.

               37

               W drugiej kolejności należy zauważyć, że rozporządzenie nr 1073/2009 zawiera w art. 2 pkt 5, podobnie jak art. 2 pkt 4 rozporządzenia nr 684/1992, definicję „działalności transportowej prowadzonej na potrzeby własne”, zgodnie z którą to definicją chodzi o działalność prowadzoną w celach niekomercyjnych i niezarobkowych, pod warunkiem że, po pierwsze, działalność transportowa jest dla osoby fizycznej lub prawnej, która świadczy tę działalność, jedynie działalnością o charakterze pomocniczym. Po drugie, wspomniana definicja wskazuje, że pojazdy powinny być własnością tej osoby lub być przez nią pozyskane na warunkach odroczenia płatności, lub być przedmiotem długoterminowej umowy leasingu, oraz pojazdy te powinny być prowadzone przez członka personelu tej osoby fizycznej lub osoby prawnej lub przez tę osobę fizyczną, lub personel zatrudniony przez dane przedsiębiorstwo lub pozostający w jego dyspozycji na mocy zobowiązania umownego.

               38

               W niniejszej sprawie należy stwierdzić, że, po pierwsze, przewóz rozpatrywany w postępowaniu głównym okazuje się spełniać przesłanki wymagane w celu uznania za „szczególne usługi regularne”.

               39

               Wspomniany przewóz jest wykonywany w każdy dzień roboczy w wymiarze trzech przejazdów dziennie tam i z powrotem, co odpowiada pracy na trzy codzienne zmiany w Casa Noastră. Zważywszy, że zgodnie z przedłożonymi Trybunałowi informacjami przewóz pracowników tego przedsiębiorstwa na trasie między miejscem pracy a miejscem zamieszkania jest wykonywany pomiędzy miejscowościami Pielești i Braneț, dana trasa jest „określona” zgodnie z art. 2 pkt 2 rozporządzenia nr 1073/2009, jako że pracownicy są zabierani z określonych z góry miejsc i dowożeni na z góry określone miejsca. Ponadto rozpatrywana w postępowaniu głównym usługa jest skierowana tylko do jednej kategorii osób, w niniejszym wypadku do pracowników wspomnianego przedsiębiorstwa z wyłączeniem innych osób.

               40

               Po drugie, rozpatrywany w postępowaniu głównym przewóz spełnia także określone w art. 2 pkt 5 rozporządzenia nr 1073/2009 wymogi dotyczące „działalności transportowej prowadzonej na potrzeby własne”.

               41

               Na podstawie tych samych informacji dane usługi transportowe nie są bowiem świadczone pracownikom Casa Noastră ani w celach zarobkowych, ani w celu komercyjnym. Sąd odsyłający wskazuje ponadto, że za świadczoną usługę nie jest pobierane żadne wynagrodzenie. Co więcej, główną działalnością tej spółki nie jest przewóz osób, ale produkcja i sprzedaż stolarki z PCV, ponieważ przewóz pracowników jest dla tej spółki jedynie działalnością pomocniczą. Wreszcie Casa Noastră jest właścicielem używanych pojazdów, które są ponadto kierowane przez pracowników tego przedsiębiorstwa.

               42

               Jak stwierdzono w pkt 36 niniejszego wyroku, odstępstwo określone w art. 3 lit. a) rozporządzenia nr 561/2006 ma zastosowanie do usług regularnych, w tym do szczególnych usług regularnych. W konsekwencji odstępstwo to nie dotyczy a priori działalności transportowej prowadzonej na potrzeby własne.

               43

               Należy zaś stwierdzić, że kategoria usług regularnych, która obejmuje szczególne usługi regularne, i kategoria działalności transportowej prowadzonej na potrzeby własne nie wykluczają się wzajemnie. Działalność transportowa prowadzona na potrzeby własne może przyjąć formę szczególnych usług regularnych lub usług okazjonalnych, które to usługi okazjonalne zostały zdefiniowane w art. 2 pkt 4 rozporządzenia nr 1073/2009 jako usługi nieobjęte definicją usług regularnych, w tym szczególnych usług regularnych, oraz których główną cechą jest to, że obejmują przewóz grup pasażerów utworzonych z inicjatywy zleceniodawcy lub samego przewoźnika.

               44

               W tym względzie należy zaznaczyć, że nic w treści rozporządzeń nr 561/2006 i 1073/2009 nie stoi na przeszkodzie powyższej wykładni. Co do zasady, jak podniosła Komisja Europejska w swych uwagach na piśmie, usługi transportowe można podzielić na dwie kategorie, a mianowicie, po pierwsze, usługi świadczone na rzecz osób trzecich i, po drugie, usługi na potrzeby własne.

               45

               Pierwsza z tych dwóch kategorii może przybierać różne formy, a mianowicie: formy usług regularnych, szczególnych usług regularnych i usług okazjonalnych.

               46

               Usługi na potrzeby własne mogą także przybierać formę szczególnych usług regularnych lub usług okazjonalnych, jeżeli spełniają przesłanki określone w rozporządzeniu nr 1073/2009. Natomiast są z nich wyłączone usługi regularne, które z definicji są dostępne dla wszystkich osób.

               47

               Wykładnię tę potwierdza fakt, że zarówno rozporządzenie nr 684/92, jak i rozporządzenie nr 1073/2009 obejmują bowiem zakresem stosowania szczególnych usług regularnych, jak stwierdzono już w pkt 35 niniejszego wyroku, przewóz pracowników na trasie między miejscem pracy a miejscem zamieszkania. Co więcej, w definicji zawartej w art. 2 pkt 1.2 rozporządzenia nr 684/92 sprecyzowano, że usługi te polegają na przewozie określonych kategorii pasażerów „bez względu na to, przez kogo są organizowane”.

               48

               Ponadto taką wykładnię potwierdza również fakt, że działalność transportowa prowadzona na potrzeby własne, w rozporządzeniu nr 1073/2009 w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych, podlega mniej rygorystycznym zwykle uregulowaniom niż uregulowania mające zastosowanie do usług regularnych, w tym do szczególnych usług regularnych. Szczególne usługi regularne mogą bowiem być wykonywane tylko na podstawie zezwolenia, podczas gdy działalność transportowa prowadzona na potrzeby własne podlega wyłącznie systemowi zaświadczeń i nie wymaga zezwoleń. W konsekwencji uzyskanie zaświadczenia w zależności od sposobów wykonywania usług transportowych nie jest konieczne, ponieważ zaświadczenie dotyczące działalności transportowej prowadzonej na potrzeby własne obejmuje wszystkie sposoby wykonywania usługi, bez konieczności dokonywania szczegółowego określenia przez daną kategorię usług transportowych.

               49

               Jedyna różnica pomiędzy szczególnymi usługami regularnymi przeznaczonymi dla osób trzecich i takimi samymi usługami świadczonymi w ramach przewozu na potrzeby własne wynika zatem ze statusu organizatora usług. Różnica ta nie może zaś uzasadniać wyłączenia szczególnych usług regularnych świadczonych w ramach przewozu na potrzeby własne z zakresu stosowania odstępstwa określonego w art. 3 lit. a) rozporządzenia nr 561/2006.

               50

               Wykładnia ta nie zagraża również celom realizowanym przez rozporządzenie nr 561/2006. Rozporządzenie to ma na celu, jak wskazano w pkt 28 niniejszego wyroku, ujednolicenie warunków konkurencji pomiędzy poszczególnymi rodzajami transportu lądowego, zwłaszcza w odniesieniu do sektora transportu drogowego, i poprawę warunków pracy pracowników tego sektora, a także bezpieczeństwa drogowego. Tymczasem szczególne usługi regularne świadczone na potrzeby własne nie stanowią nieuczciwej konkurencji ze szkodą dla innych rodzajów przewozu proponowanych osobom trzecim, ponieważ tylko pracownicy przedsiębiorstwa, które oferuje te usługi, mogą z nich korzystać. Jeśli chodzi zresztą o poprawę warunków pracy i bezpieczeństwa drogowego, nic nie uzasadniałoby, aby rozróżnienie było dokonywane pomiędzy kierowcą, który świadczy szczególne usługi regularne dla osób trzecich na trasach nieprzekraczających 50 km, a kierowcą, który świadczy szczególne usługi regularne w ramach przewozu na potrzeby własne na takich samych trasach.

               51

               Z całości powyższych rozważań wynika, że art. 3 lit. a) rozporządzenia nr 561/2006 oraz art. 2 pkt 3 rozporządzenia nr 1073/2009 należy interpretować w ten sposób, że usługi przewozu pracowników na trasie między miejscem pracy a miejscem zamieszkania organizowane przez ich pracodawcę, których trasa nie przekracza 50 km, wchodzą w zakres stosowania określonego w art. 3 lit. a) rozporządzenia nr 561/2006 odstępstwa, zgodnie z którym rozporządzenie to nie ma zastosowania do takich usług transportowych.

         W przedmiocie kosztów

               52

               Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż koszty stron w postępowaniu głównym, nie podlegają zwrotowi.

               Z powyższych względów Trybunał (dziesiąta izba) orzeka, co następuje:

                     Artykuł 3 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) nr 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 oraz art. 2 pkt 3 rozporządzenia (WE) nr 1073/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006, należy interpretować w ten sposób, że usługi przewozu pracowników na trasie między miejscem pracy a miejscem zamieszkania organizowane przez ich pracodawcę, których trasa nie przekracza 50 km, wchodzą w zakres stosowania określonego w art. 3 lit. a) rozporządzenia nr 561/2006 odstępstwa, zgodnie z którym rozporządzenie to nie ma zastosowania do takich usług transportowych.

                     Podpisy

            (
            1
         )	Język postępowania: rumuński.


Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 marca 1984 r. # Industrie riunite odolesi SpA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Sprawa 348/82.