title: Sprawa T-210/13: Skarga wniesiona w dniu 12 kwietnia 2013 r. — Versalis przeciwko Komisji

text:
               1.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/52

         Skarga wniesiona w dniu 12 kwietnia 2013 r. — Versalis przeciwko Komisji
   (Sprawa T-210/13)
   2013/C 156/98
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Versalis SpA (San Donato Milanese, Włochy) (przedstawiciele: M. Siragusa, F. Moretti i L. Nascimbene, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonych aktów i obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Przedmiotem niniejszego sporu jest żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 26 lutego 2013 r. [C(2013) 1200 wersja ostateczna] oraz pisma w sprawie przedstawienia zarzutów [C(2013) 1199 wersja ostateczna], na mocy których Komisja formalnie wszczęła postępowanie AT. 40032 — BR/ESBR — Powrót do naruszenia w celu zmiany decyzji C(2006) 5700 wersja ostateczna w sprawie COMP/F.38.638 — Kauczuk butadienowy i emulsyjny kauczuk butadienowo styrenowy z dnia 29 listopada 2006 r., której częściowa nieważność została stwierdzona i która została zmieniona wyrokami Sądu Unii Europejskiej z dnia 13 lipca 2011 r. w sprawach T-39/07 Eni przeciwko Komisji i T-59/07 Polimeri Europa przeciwko Komisji.
   W ramach pierwszego i jedynego zarzutu skarżąca podnosi brak właściwości Komisji do ponownego wszczęcia w stosunku do niej postępowania karnego, mającego na celu wydanie nowej decyzji w sprawie naruszenia. W szczególności skarżąca uważa, że uprawnienia karne Komisji w stosunku do Versalis SpA. w związku z okolicznościami, których dotyczyło postępowanie COMP/F/38.638 — Kauczuk butadienowy i emulsyjny kauczuk butadienowo styrenowy — zostały wyczerpane w następstwie wydania decyzji z dnia 29 listopada 2006 r. [C(2006) 5700 wersja ostateczna], której częściowa nieważność została stwierdzona i która została zmieniona wyrokami Sądu Unii Europejskiej z dnia 13 lipca 2011 r. w sprawach T-39/07 Eni przeciwko Komisji i T-59/07 Polimeri Europa przeciwko Komisji, zaskarżonymi obecnie przed Trybunałem Sprawiedliwości. Komisja w wyniku wznowienia postępowania karnego zamierza dokonać zmiany co do istoty uzasadnienia decyzji z dnia 29 listopada 2006 r. czyli nowej oceny okoliczności faktycznych dotyczących skarżącej już ustalonych i co do których zajął już stanowisko Sąd w ramach pełnej kontroli sądowej. Ponowne otwarcie postępowania w sprawie naruszenia w zakresie celu i skutków pozostaje wyraźnie w sprzeczności z zasadami ne bis in idem, pewności prawa, ochrony uzasadnionych oczekiwań oraz skutecznej ochrony sądowej.


title: Sprawa C-217/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu wydanego w dniu 24 marca 2010 r. w sprawie T-6/09 Bent Hansen przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 5 maja 2010 r. przez Benta Hansena

text:
               17.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/8

         Odwołanie od wyroku Sądu wydanego w dniu 24 marca 2010 r. w sprawie T-6/09 Bent Hansen przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 5 maja 2010 r. przez Benta Hansena
   (Sprawa C-217/10 P)
   2010/C 195/13
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Bent Hansen (przedstawiciel: adwokat I. Anderson)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie w całości postanowienia Sądu z dnia 24 marca 2010 r. o odrzuceniu skargi wnoszącego odwołanie jako oczywiście niedopuszczalnej i o obciążeniu go kosztami postępowania;

               —

               uznanie przez Trybunał swojej właściwości do rozpoznania odwołania i zasądzenie od Komisji:

                           a)

                           na rzecz wnoszącego odwołanie kwoty 800 000 EUR względnie innej sumy, którą Trybunał uzna za sprawiedliwą i słuszną, z tytułu odczuwanego wcześniej, obecnie i w przyszłości bólu, cierpienia i uszczuplenia radości życia ze względu na poważny uszczerbek na zdrowiu wynikający z arbitralnej i niezgodnej z prawem odmowy ze strony Komisji nakazania wdrożenia przepisów dyrektywy 96/29 (1) dotyczących zapobiegawczego nadzoru medycznego w zakresie chorób i schorzeń popromiennych w odniesieniu do specjalnych zespołów interwencyjnych działających w Thule;

                           b)

                           na rzecz wnoszącego odwołanie lub zakładów opieki zdrowotnej bądź osób świadczących usługi opiekuńcze przyszłych kosztów leczenia i leków niezbędnych do złagodzenia i leczenia jego problemów zdrowotnych, o których mowa w lit. a) powyżej, ze względu na niedostępność takiego leczenia i leków w ramach publicznego systemu opieki zdrowotnej jego kraju członkowskiego;

                           c)

                           zasadnych kosztów prawnych i wydatków poniesionych przez wnoszącego odwołanie przed Sądem i w niniejszym postępowaniu.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

               Sąd niesłusznie odrzucił skargę wnoszącego odwołanie o odszkodowanie pozaumowne jako niedopuszczalną, przeinaczając zarówno charakter jego roszczeń, jak i podniesione przez niego zarzuty. W wyniku tego przeinaczenia Sąd nie stwierdził niezgodności z prawem w odniesieniu do arbitralnych i nieuczciwych wymówek Komisji dotyczących odmowy podjęcia działania — który to brak działania nadszarpnął jednolite normy bezpieczeństwa w zakresie ochrony pracowników i ogółu społeczeństwa w przypadku wypadków radiologicznych spowodowanych użyciem energii nuklearnej w celach wojskowych.

               2)

               Niezastosowanie zasad prawnych wspólnych dla państw członkowskich. Sąd nie dokonał oceny niezgodności z prawem braku troski, staranności i dobrej administracji ze strony Komisji w odniesieniu do zasad prawnych wspólnych dla systemów państw członkowskich w celu ustalenia odpowiedzialności administracyjnej za szkody wyrządzone jednostkom, czego wymaga art. 188 traktatu EWEA.

               3)

               Nieprawidłowe zastosowanie szczególnych uprawnień Komisji w zakresie wyłączeń w dziedzinie prawa konkurencji do dopuszczalności skargi dotyczącej norm zdrowotnych. Ponadto Sąd błędnie rozpatrzył dopuszczone przez Komisję wyłączenie ze względów wojskowych wypadku radiologicznego w Thule z przewidzianych dyrektywą obowiązków dotyczących ochrony zdrowia w świetle szerokiego i szczególnego zakresu swobodnego uznania w odniesieniu do określania polityki konkurencyjnej UE za pośrednictwem uznaniowych wyłączeń dotyczących niezgodnych z prawem umów handlowych. Tym samym Sąd pominął orzeczenia Trybunału o dopuszczalności w innych dziedzinach unijnych, w których Komisja nie posiada takiego szczególnego zakresu swobodnego uznania i w których zarzuty dotyczące zaniechania Komisji nie spowodowały uznania skargi za oczywiście niedopuszczalną.
               Sąd przeoczył okoliczność, że Komisja nie posiada szczególnego i nieograniczonego zakresu swobodnego uznania w odniesieniu do wprowadzenia jednolitych norm bezpieczeństwa, jako że traktat EWEA zawężająco określa jej uprawnienia do dopuszczania wyłączeń, a w szczególności przewiduje mechanizmy wnoszenia skarg przez jednostki na zaniechanie administracyjne w dziedzinach, w których przyznana została im ochrona. Obejmuje to sytuacje, w których odmowa podjęcia działania została skierowana do innej strony.

               4)

               Nierozpatrzenie, czy odmowa Komisji podjęcia działania naruszyła określony w traktacie EWEA cel ochrony zdrowia pracowników i ludności.
               Sąd także błędnie pominął rozpatrzenie, czy odmowa Komisji podjęcia działania naruszyła określony w traktacie EWEA cel tworzenia i zapewnienia stosowania jednolitych norm bezpieczeństwa mających chronić pracowników i ludność od długofalowych skutków promieniowania jonizującego. Postępując tak, Sąd przeoczył wynikający z traktatu EWEA bezwzględny obowiązek Komisji zapewnienia właściwego stosowania postanowień traktatu, w tym określonej w nim zasady ostrożności.

      (1)  Dyrektywa Rady 96/29/Euratom z dnia 13 maja 1996 r. ustanawiająca podstawowe normy bezpieczeństwa w zakresie ochrony zdrowia pracowników i ogółu społeczeństwa przed zagrożeniami wynikającymi z promieniowania jonizującego (Dz.U. L 159, s. 1).


title: Sprawa T-201/09: Skarga wniesiona w dniu 22 maja 2009 r. — Rügen Fisch przeciwko OHIM — Schwaaner Fischwaren (SCOMBER MIX)

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/55

         Skarga wniesiona w dniu 22 maja 2009 r. — Rügen Fisch przeciwko OHIM — Schwaaner Fischwaren (SCOMBER MIX)
   (Sprawa T-201/09)
   2009/C 180/102
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Rügen Fisch AG (Sassnitz, Niemcy) (przedstawiciele: O. Spuhler i M. Geiz, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Schwaaner Fischwaren GmbH (Schwaandorf, Niemcy).

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 20 marca 2009 r. w sprawie R 230/2007-4;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy

      znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: znak słowny „SCOMBER MIX” dla towarów i usług z klas 29 i 35 (wspólnotowy znak towarowy nr 3 227 031)

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: Schwaaner Fischwaren GmbH

      Decyzja Wydziału Unieważnień: oddalenie wniosku o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie decyzji Wydziału Unieważnień i częściowe stwierdzenie nieważności wspólnotowego znaku towarowego

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1)), ponieważ wspólnotowy znak towarowy „SCOMBER MIX” nie ma charakteru czysto opisowego.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz. U. L 78, s. 1)


               5.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/1

         2010/C 148/01
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 134 z 22.5.2010.

      Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 113 z 1.5.2010.

      Dz.U. C 100 z 17.4.2010.

      Dz.U. C 80 z 27.3.2010.

      Dz.U. C 63 z 13.3.2010.

      Dz.U. C 51 z 27.2.2010.

      Dz.U. C 37 z 13.2.2010.

   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:
   EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


title: Sprawa T-434/17: Skarga wniesiona w dniu 12 lipca 2017 r. – younique/EUIPO – Jafer Enterprises R&D (younique products)

text:
               25.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 318/14

         Skarga wniesiona w dniu 12 lipca 2017 r. – younique/EUIPO – Jafer Enterprises R&D (younique products)
   (Sprawa T-434/17)
   (2017/C 318/20)
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: younique LLC (Utah, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: M. Edenborough, QC)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Jafer Enterprises R&D, SLU (Granollers, Hiszpania)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „younique products” – zgłoszenie nr 1 191 504

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 kwietnia 2017 r. w sprawie R 1564/2016-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami związanymi z niniejszą skargą i przez nią spowodowanymi, a także kosztami poniesionymi przez skarżącą w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą; lub w razie wstąpienia do postępowania przez drugą stronę postępowania przed Izbą Odwoławczą w charakterze interwenienta solidarne obciążenie EUIPO i drugiej strony postępowania przed Izbą Odwoławczą kosztami związanymi z niniejszą skargą i przez nią spowodowanymi, a także kosztami poniesionymi przez skarżącą w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, jako że Izba popełniła błąd w odniesieniu do poziomu uwagi właściwego kręgu odbiorców i podobieństwa rozpatrywanych znaków towarowych.


title: Sprawa T-561/12: Wyrok Sądu z dnia 25 października 2013 r. — Beninca przeciwko Komisji (Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Dokument sporządzony przez Komisję w ramach postępowania w sprawie koncentracji między Deutsche Börse i NYSE Euronext — Odmowa dostępu — Wyjątek dotyczący ochrony procesu podejmowania decyzji)

text:
               7.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 359/11

         Wyrok Sądu z dnia 25 października 2013 r. — Beninca przeciwko Komisji
   (Sprawa T-561/12) (1)

   (Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dokument sporządzony przez Komisję w ramach postępowania w sprawie koncentracji między Deutsche Börse i NYSE Euronext - Odmowa dostępu - Wyjątek dotyczący ochrony procesu podejmowania decyzji)
   2013/C 359/18
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Jürgen Beninca (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Zschocke)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Baquero Cruz i F. Clotuche-Duvieusart, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 9 października 2012 r. o odmowie udzielenia dostępu do memorandum sporządzonego przez kierownika jednostki ds. konkurencji Dyrekcji Generalnej ds. Przedsiębiorstw i Przemysłu.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Jürgen Beninca zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 46 z 16.2.2013.


title: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie T-252/03, Fédération nationale de l'industrie et des commerces en gros des viands (FNICGV) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Konkurencja — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Rynek wołowiny i cielęciny — Skarga o stwierdzenie nieważności — Nieograniczone prawo orzekania — Termin na wniesienie skargi — Wniesienie po terminie — Niedopuszczalność)

text:
               5.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 31/21

      POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 9 listopada 2004 r.
   w sprawie T-252/03, Fédération nationale de l'industrie et des commerces en gros des viands (FNICGV) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Konkurencja - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Rynek wołowiny i cielęciny - Skarga o stwierdzenie nieważności - Nieograniczone prawo orzekania - Termin na wniesienie skargi - Wniesienie po terminie - Niedopuszczalność)
   (2005/C 31/43)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T-252/03, Fédération nationale de l'industrie et des cinnerces en gros des viands (FNICGV) z siedzibą w Paryżu (Francja), reprezentowanej przez adwokatów P. Abegga i E. Prigenta, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, popieranej przez Republikę Francuską, reprezentowanej przez R. Abrahama, G. de Berguesa i F. Milliona, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez P. Olivera i F. Lelièvre, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, mającej za przedmiot w postępowaniu głównym wniosek o uchylenie kary pieniężnej nałożonej na skarżącego na mocy art. 3 decyzji Komisji 2003/600/WE z dnia 2 kwietnia 2003 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 Traktatu WE (Sprawa COMP/C.38.279/F3 – Wołowina francuska) (Dz.U. L 209, str. 12), lub, ewentualnie, wniosek o obniżenie kwoty kary pieniężnej, Sąd Pierwszej Instancji (piąta izba), w składzie P. Lindh, Prezes, R. García-Valdecasas i J. D. Cooke, sędziowie; sekretarz: H. Jung, wydał w dniu 9 listopada 2004 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Skarżący i Komisja poniosą własne koszty w zakresie postępowania głównego.

               3)

               Skarżący poniesie, poza własnymi kosztami postępowania, koszty Komisji w zakresie postępowania w przedmiocie zastosowania środków tymczasowych.

               4)

               Republika Francuska poniesie własne koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 213 z 6.9.2003.


title: Sprawa T-419/12: Skarga wniesiona w dniu 25 września 2012 r. — LVM przeciwko Komisji

text:
               1.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 373/7

         Skarga wniesiona w dniu 25 września 2012 r. — LVM przeciwko Komisji
   (Sprawa T-419/12)
   2012/C 373/12
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: LVM Landwirtschaftlicher Versicherungsverein Münster a. G. (Münster, Niemcy) (przedstawiciele: A. Birnstiel, H. Heinrich i J. O. Schrotz, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 17 lipca 2012 r., w której oddalony został złożony na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1) wniosek strony skarżącej o dostęp do określonych dokumentów postępowania w sprawie kartelu (COMP/39.125 — Szkło samochodowe);

               —

               obciążenie pozwanej jej własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy: niezbadanie poszczególnych dokumentów wskazanych we wniosku
               W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca twierdzi, że decyzja nie opiera się na konkretnym i indywidualnym badaniu każdego pojedynczego dokumentu. Zdaniem strony skarżącej zaskarżona decyzja jest oparta na błędnym założeniu, że w niniejszym przypadku istnieje ogólne domniemanie, że zastosowanie ma wyjątek.

               2)

               Zarzut drugi: naruszenie obowiązku uzasadnienia
               W tym miejscu strona skarżąca podnosi, że Komisja, oddalając w całości wniosek strony skarżącej, przedstawiła w swojej decyzji jedynie ogólnikowe rozważania, a zatem niewystarczająco ją uzasadniła. W opinii strony skarżącej stanowi to naruszenie obowiązku uzasadnienia i tym samym naruszenie istotnych wymogów proceduralnych.

               3)

               Zarzut trzeci: niezgodne z prawem wykładnia i zastosowanie art. 4 ust. 2 tiret pierwsze i trzecie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001
               W zarzucie trzecim strona skarżąca twierdzi, że wykładnia i zastosowanie przez Komisję wyjątków uregulowanych w art. 4 ust. 2 tiret pierwsze i trzecie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 są niezgodne z prawem. Zdaniem strony skarżącej Komisja narusza stosunek reguły i wyjątku oraz opiera się na zbyt szerokim rozumieniu „ochrony czynności dochodzeniowych” i pojęcia „interesy handlowe”.

               4)

               Zarzut czwarty: nieuwzględnienie okoliczności, że egzekwowanie przestrzegania prawa kartelowego będącego prawem prywatnym stanowi interes publiczny w rozumieniu art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1049/2001
               W zarzucie czwartym strona skarżąca utrzymuje, że Komisja niesłusznie zaprzeczyła istnieniu nadrzędnego interesu publicznego w ujawnieniu wnioskowanych dokumentów. Zdaniem strony skarżącej Komisja powinna była w szczególności w ramach wyważenia interesów uwzględnić okoliczność, że także egzekwowanie przestrzegania prawa kartelowego będącego prawem prywatnym stanowi interes publiczny w rozumieniu art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1049/2001.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).


title: Sprawa T-446/14: Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2014 r. – Taihan Electric Wire przeciwko Komisji

text:
               25.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/46

         Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2014 r. – Taihan Electric Wire przeciwko Komisji
   (Sprawa T-446/14)
   2014/C 282/60
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Taihan Electric Wire Co. Ltd (Anyang-Si, Republika Korei) (przedstawiciele: R. Antonini i E. Monard, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2014) 2139 z dnia 2 kwietnia 2014 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG w sprawie AT.39610 – Kable elektryczne (zwanej dalej „decyzją”) w zakresie, w jakim dotyczy skarżącej;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, obniżenie kwoty grzywny nałożonej na skarżącą;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja nie jest właściwa do oceny zachowania skarżącej oraz nie wykazała, że skarżąca uczestniczyła w naruszeniu, za które Komisja może wymierzyć karę na podstawie art. 101 TFUE, zważywszy, że przedmiot jej podobno antykonkurencyjnego zachowania nie dotyczył rynku EOG, a zarzucane jej antykonkurencyjne zachowanie nie mogło mieć i nie miało żadnego wpływu na wymianę handlową na rynku EOG.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja błędnie oparła się na dowodach uzyskanych podczas inspekcji przeprowadzonych w niektórych przedsiębiorstwach, zważywszy, że decyzje w sprawie inspekcji nie są zgodne z prawem.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że Komisja błędnie określiła czas trwania domniemywanego naruszenia w odniesieniu do skarżącej, naruszając w ten sposób między innymi zasady in dubio pro reo i niedyskryminacji, oraz nie przedstawiła istotnych dowodów.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że odmienne podejście przyjęte przez Komisję w stosunku do skarżącej i innych przedsiębiorstw, w przypadku których w aktach sprawy dostępne były podobne dowody, narusza względem skarżącej zasady niedyskryminacji i proporcjonalności.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący tego, że ustalenie przez Komisję kwoty grzywny nałożonej na skarżącą narusza zasadę niedyskryminacji, zasadę proporcjonalności przewidzianą miedzy innymi w art. 5 TUE, jak również art. 49 karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 23 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu, wytyczne (w tym ich pkt 18 i 37) oraz zasadę uzasadnionych oczekiwań.


title: Sprawa C-171/08: Skarga wniesiona w dniu 25 kwietnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/24

         Skarga wniesiona w dniu 25 kwietnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-171/08)
   (2008/C 171/36)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: E. Montaguti, P. Guerra e Andrade i M. Telles Romão)

      Strona pozwana: Republika Portugalska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Republika Portugalska poprzez utrzymanie szczególnych praw państwa i innych podmiotów publicznych w spółce Portugal Telecom SA, przyznanych w związku z akcjami uprzywilejowanymi (złotymi akcjami) państwa w Portugal Telcom SA, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 56 i 43 WE.

               —

               obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Państwo portugalskie posiada 500 akcji uprzywilejowanych (złotych akcji) w Portugal Telcom SA (PT). Akcje te przyznają państwu prawo veta w obradach dotyczących wyboru prezydium walnego zgromadzenia, przewodniczącego komisji rewizyjnej i głównego rewidenta księgowego, postępowania w sprawie rocznego sprawozdania finansowego, zmiany statutu, podwyższenia kapitału, ograniczenia lub zniesienia prawa preferencji, emisja obligacji i innych papierów wartościowych, ustalanie ogólnych celów i fundamentalnych zasad polityki spółki, określenia ogólnych zasad polityki udziału w innych spółkach, zezwolenia na zmianę siedziby i zezwolenia na nabycie akcji reprezentujących więcej niż 10 % kapitału zakładowego przez akcjonariuszy, którzy wykonują w sposób pośredni lub bezpośredni działalność konkurencyjną wobec spółek, które są spółkami dominującymi spółki PT, a także prawo veta w odniesieniu do jednej trzeciej całkowitej liczby członków zarządu, włączywszy w to prezesa zarządu spółki.
   Komisja uważa, że takie prawo veta stanowi ograniczenie w przepływie kapitału i w swobodzie działalności gospodarczej. Takie środki stanowią przeszkodę dla inwestycji bezpośrednich w PT, przeszkodę dla inwestycji portfelowych oraz przeszkodę w wykonywaniu swobody działalności gospodarczej.
   Przywołane szczególne prawa państwa stanowią środki państwowe, ponieważ akcje specjalne nie wynikają ze zwykłego stosowania prawa spółek.
   Wspomniane złote akcje nie są związane z uzasadnionymi celami leżącymi w interesie powszechnym, a w szczególności, z celami, na jakie powołuje się państwo portugalskie, to jest bezpieczeństwo i porządek publiczny, utrzymania sieci okablowania i kabli miedzianych, oraz kontynuacja działalności PT jako dostawcy detalicznego i hurtowego, koncesji usług publicznych, sposobu regulacji rynku telekomunikacyjnego i ewentualnych zakłóceń na rynku kapitałowym.
   W każdym razie państwo portugalskie nie przestrzega zasady proporcjonalności, ponieważ sporne środki nie są odpowiednie dla zagwarantowania realizacji zamierzonych celów i wychodzą poza to, co jest konieczne dla osiągnięcia takich celów.


title: Sprawa C-559/07: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 26 marca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Polityka socjalna — Artykuł 141 WE — Równość wynagrodzeń pracowników płci męskiej i żeńskiej — Krajowe uregulowanie w zakresie emerytur cywilnych i wojskowych — Odmienne traktowanie w zakresie wieku przejścia na emeryturę i wymaganego okresu zatrudnienia — Uzasadnienie — Brak)

text:
               16.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/9

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 26 marca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-559/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Polityka socjalna - Artykuł 141 WE - Równość wynagrodzeń pracowników płci męskiej i żeńskiej - Krajowe uregulowanie w zakresie emerytur cywilnych i wojskowych - Odmienne traktowanie w zakresie wieku przejścia na emeryturę i wymaganego okresu zatrudnienia - Uzasadnienie - Brak)
   2009/C 113/16
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Patakia i M. van Beek, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Grecka (przedstawiciele: F. Spathopoulos, K. Boskovits, A. Samoni-Rantou, E.-M. Mamouna i S. Vodina, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa — Naruszenie art. 141 WE — Naruszenie zasady równego wynagradzania pracowników płci męskiej i żeńskiej — Krajowe uregulowanie w zakresie emerytur cywilnych i wojskowych przewidujące odmienny wiek przejścia na emeryturę w zależności od płci

      Sentencja

               1)

               Utrzymując w mocy przepisy przewidujące różnice pomiędzy pracownikami płci męskiej i żeńskiej w zakresie wieku przejścia na emeryturę i minimalnego okresu zatrudnienia wymaganego na mocy greckiego kodeksu o emeryturach cywilnych i wojskowych, wprowadzonego dekretem prezydenckim nr 166/2000 z dnia 3 lipca 2000 r. w brzmieniu mającym zastosowanie do niniejszej sprawy, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 141 WE.

               2)

               Republika Grecka pokrywa koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 37 z 9.2.2008.


title: Sprawa F-20/08: Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2008 r. — Aparicio i in. przeciwko Komisji

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/52

         Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2008 r. — Aparicio i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa F-20/08)
   (2008/C 92/107)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Jorge Aparicio i in. (Antiguo Cuscatlan, Salvador) (przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i E. Marchal, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Przedmiot i opis sporu
   Stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Biura Selekcji Kadr o niewpisaniu nazwisk skarżących na listę laureatów oraz do bazy danych CAST 27/Relex
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Biura Selekcji Kadr o niewpisaniu nazwisk skarżących na listę laureatów oraz do bazy danych CAST 27/Relex,

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.


title: Sprawa C-335/04: Skarga wniesiona dnia 30 lipca 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii

text:
               25.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/8

         Skarga wniesiona dnia 30 lipca 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-335/04)
   (2004/C 239/15)
   Dnia 30 lipca 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Republice Austrii sporządzona przez Komisję Wspólnot Europejskich reprezentowaną przez Denisa Martina, członka Służby Prawnej Komisji i Horsta-Petera Kreppla, sędziego sądu pracy oddelegowanego do Służb Prawnych Komisji w ramach wymiany z urzędnikami krajowymi, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom wynikającym z dyrektywy Rady 2000/43/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. wprowadzającej w życie zasadę równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne (1), poprzez brak przyjęcia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania tej dyrektywy, a w każdym razie poprzez brak powiadomienia Komisji o wydaniu tych przepisów.

               2)

               obciążenie Republiki Austrii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Z dniem 19 lipca 2003 r. upłynął termin dla dokonania transpozycji dyrektywy 2000/43/WE.

      (1)  Dz.U. L 180, str. 22.


title: Sprawa T-721/15: Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2017 r. – BASF/EUIPO – Evonik Industries (DINCH) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny unijny znak towarowy DINCH — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Artykuł 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               19.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/21

         Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2017 r. – BASF/EUIPO – Evonik Industries (DINCH)
   (Sprawa T-721/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy DINCH - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Artykuł 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009])
   (2017/C 195/29)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: BASF SE (Ludwigshafen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Schulz i C. Onken)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: R. Pethke i M. Fischer, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Evonik Industries AG (Essen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Schabenberger)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 września 2015 r. (sprawa R 2080/2014-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Evonik Industries a BASF.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               BASF SE zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 68 z 22.2.2016.


title: Sprawa C-207/11: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 19 grudnia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria regionale di Milano — Włochy) — 3D I srl przeciwko Agenzia delle Entrate Ufficio di Cremona (Podatki — Dyrektywa 90/434/EWG — Wspólny system opodatkowania mający zastosowanie w przypadku łączenia, podziałów, wnoszenia aktywów i wymiany udziałów, dotyczących spółek różnych państw członkowskich — Artykuły 2, 4 i 9 — Wniesienie aktywów — Opodatkowanie zysków kapitałowych zrealizowanych przez spółkę przekazującą w związku z wniesieniem aktywów — Odroczenie opodatkowania — Warunek nakazujący ujęcie w bilansie spółki przekazującej funduszu rezerwowego na odroczony podatek w wysokości zrealizowanego zysku kapitałowego)

text:
               16.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/4

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 19 grudnia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria regionale di Milano — Włochy) — 3D I srl przeciwko Agenzia delle Entrate Ufficio di Cremona
   (Sprawa C-207/11) (1)

   (Podatki - Dyrektywa 90/434/EWG - Wspólny system opodatkowania mający zastosowanie w przypadku łączenia, podziałów, wnoszenia aktywów i wymiany udziałów, dotyczących spółek różnych państw członkowskich - Artykuły 2, 4 i 9 - Wniesienie aktywów - Opodatkowanie zysków kapitałowych zrealizowanych przez spółkę przekazującą w związku z wniesieniem aktywów - Odroczenie opodatkowania - Warunek nakazujący ujęcie w bilansie spółki przekazującej funduszu rezerwowego na odroczony podatek w wysokości zrealizowanego zysku kapitałowego)
   2013/C 46/07
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Commissione tributaria regionale di Milano

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: 3D I srl

      Strona pozwana: Agenzia delle Entrate Ufficio di Cremona

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Commissione tributaria regionale di Milano — Wykładnia art. 2, 4 i art. 8 ust. 1 i 2 dyrektywy Rady 90/434/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania mającego zastosowanie w przypadku łączenia, podziałów, wnoszenia aktywów i wymiany udziałów, dotyczących spółek różnych państw członkowskich (Dz.U. L 225, s. 1) — Wniesienie aktywów — Przepisy krajowe ustanawiające opodatkowanie zysku kapitałowego zrealizowanego w związku z wniesieniem aktywów, odpowiadającego różnicy pomiędzy pierwotnym kosztem nabycia dóbr w zamian za wyemitowane akcje lub udziały a ich wartością rynkową — Zwolnienie w wypadku ujęcia w bilansie podatkowym spółki przekazującej funduszu rezerwowego odpowiadającego osiągniętemu zyskowi kapitałowemu

      Sentencja

   Artykuły 2, 4 i 9 dyrektywy Rady 90/434/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania mającego zastosowanie w przypadku łączenia, podziałów, wnoszenia aktywów i wymiany udziałów, dotyczących spółek różnych państw członkowskich należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one — w sytuacji takiej jak w postępowaniu głównym — aby skutkiem wniesienia aktywów w odniesieniu do spółki przekazującej było opodatkowanie zysku kapitałowego z tytułu rzeczonego wniesienia aktywów, z zastrzeżeniem przypadku ujęcia przez spółkę przekazującą w jej bilansie odpowiedniego funduszu rezerwowego odpowiadającego zyskowi kapitałowemu wynikającemu z rzeczonego wniesienia aktywów.

      (1)  Dz.U. C 211 z 16.7.2011.


title: Sprawa F-137/12: Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/75

         Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-137/12)
   2013/C 26/156
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat S. Pappas)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji EPSO o niewpisaniu nazwiska skarżącego na listę osób, które pomyślnie przeszły egzaminy kończące szkolenie przewidziane w ramach procedury certyfikacji, oraz żądanie odszkodowawcze.

      Żądania strony skarżącej

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu;

               —

               zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącego kwoty 10 000 tytułem odszkodowania za poniesioną przez niego szkodę;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-19/05: Skarga wniesiona w dniu 20 stycznia 2005 r. przez Boliden AB, Outokumpu Copper Fabrication AB i Outokumpu Copper BCZ S.A. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               2.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/34

         Skarga wniesiona w dniu 20 stycznia 2005 r. przez Boliden AB, Outokumpu Copper Fabrication AB i Outokumpu Copper BCZ S.A. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-19/05)
   (2005/C 82/64)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 20 stycznia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Boliden AB z siedzibą w Sztokholmie (Szwecja), Outokumpu Copper Fabrication AB z siedzibą w Västerås (Szwecja) i Outokumpu Copper BCZ S.A. z siedzibą w Liège (Belgia), reprezentowanych przez C. Wetter i O. Rislund, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.

   Skarżące wnoszą do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 lit. a), b) oraz c) decyzji Komisji z dnia 3 września 2004 r. (Sprawa COMP/E-1/38.069 – miedziane rury instalacyjne), w zakresie, w jakim artykuły te dotyczą okresów od 1 lipca 1995 r. do 27 sierpnia 1998 r. oraz od 10 grudnia 1998 r. do 7 października 1999 r.;

               —

               zmianę art. 2 zaskarżonej decyzji i obniżenie grzywny nałożonej na skarżące;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   W zaskarżonej decyzji Komisja stwierdziła, że skarżące, podobnie jak inne przedsiębiorstwa, naruszyły art. 81 ust. 1 WE poprzez udział w serii porozumień i uzgodnionych praktykach polegających na ustalaniu cen i podziale rynku w sektorze miedzianych rur instalacyjnych.
   Na poparcie swojej skargi skarżące twierdzą, iż Komisja naruszyła prawo stosując art. 81 ust. 1 (WE) poprzez przyjęcie, że uczestniczyły one w jednym ciągłym naruszeniu trwającym od 3 czerwca 1998 r. do 22 marca 2001 r. Skarżące dowodzą dalej, że nawet w przypadku, gdyby ich naruszenie mogłoby być zakwalifikowane jako jedno ciągłe naruszenie, Komisja naruszyłaby zasadę proporcjonalności przez to, że nie wzięła pod uwagę faktu, iż skarżące ograniczyły swój udział przez istotny okres trwania naruszenia. Skarżące twierdzą ponadto, że Komisja błędnie uznała, iż przepisy dotyczące terminów przedawnienia nie znajdują zastosowania wobec skarżących. Nie można było bowiem nałożyć jakiejkolwiek grzywny za naruszenia mające miejsce przed datą 22 marca 1996 r., skoro Komisja wszczęła dochodzenie w dniu 22 marca 2001 r. Wreszcie podnoszą, iż ich zdaniem Komisja niepoprawnie zastosowała swój komunikat o polityce łagodności [Leniency Notice] oraz wytyczne z 1998 r. dotyczące sposobu ustalania grzywny, ponieważ przyznane przez Komisję obniżenie grzywny w sposób niewłaściwy odzwierciedla współdziałanie skarżących. W tym względzie skarżący podnoszą także naruszenie zasady równego traktowania, na tej podstawie, iż uzyskali oni taką samą wysokość obniżenia, co inni uczestniczący w spornym naruszeniu, także w przypadkach, gdy współudział skarżących był większy, niż współudział innych spółek.


title: Sprawa F-16/07: Skarga wniesiona w dniu 27 lutego 2007 r. — Dragoman przeciwko Komisji

text:
               9.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/26

         Skarga wniesiona w dniu 27 lutego 2007 r. — Dragoman przeciwko Komisji
   (Sprawa F-16/07)
   (2007/C 129/44)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Adriana Dragoman (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: G. Dinulescu, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji ustnej komisji konkursowej konkursu EPSO/AD/34/06 z dnia 28 listopada 2006 r. przyznającej skarżącej „ocenę eliminującą ”za pierwszy egzamin ustny z tłumaczenia ustnego, która to ocena, zgodnie z ogłoszeniem o tym konkursie, pozbawia skarżącej prawa do udziału w kolejnych egzaminach ustnych oraz końcowym egzaminie ustnym,

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji pisemnej potwierdzającej tę decyzję, która została załączona do akt skarżącej prowadzonych przez Urząd Doboru Kadr Wspólnot Europejskich (EPSO) w dniu 12 grudnia 2006 r.;

               —

               ponowne zorganizowanie konkursu specjalnie dla skarżącej, z pełnym poszanowaniem dla wszystkich przepisów prawa wspólnotowego i ogłoszenia o konkursie;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 6 załącznika III do regulaminu pracowniczego;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi trzy zarzuty, z których pierwszy dotyczy naruszenia zasady równego traktowania i niedyskryminacji. W pierwszej części zarzutu pierwszego skarżąca podnosi dyskryminację ze względu na przynależność państwową, z naruszeniem art. 27 regulaminu pracowniczego. Po tym jak udokumentowała swoje obywatelstwo belgijskie skarżąca została wezwana do udokumentowania obywatelstwa rumuńskiego. W drugiej części zarzutu pierwszego skarżąca podnosi, że komisja konkursowa dyskryminowała kandydatów, którzy, tak jak skarżąca, nie pracowali dotychczas dla instytucji w charakterze personelu tymczasowego ani kontraktowego.
   Za pomocą zarzutu drugiego skarżąca podnosi naruszenie przepisów ogłoszenia o konkursie i zasady dobrej administracji. Po pierwsze w trakcie egzaminu skarżąca została poproszona o przedstawienie swojego doświadczenia zawodowego, mimo że, zgodnie z ogłoszeniem o konkursie, od kandydatów takich jak skarżąca, którzy uzyskali dyplom studiów wyższych w zakresie tłumaczenia konferencyjnego, nie jest wymagane żadne doświadczenia zawodowe. Po drugie komisja konkursowa sporządziła i stosowała kwoty laureatów w oparciu o kombinacje językowe wybrane przez kandydatów, podczas gdy ogłoszenie o konkursie nie przewidywało takiej możliwości.
   Za pomocą zarzutu trzeciego skarżąca podnosi naruszenie obowiązku uzasadnienia.


title: Sprawy połączone T-168/10 i T-572/10: Wyrok Sądu z dnia 19 września 2012 r. — Komisja przeciwko SEMEA i gminie Millau (Klauzula arbitrażowa — Umowa dotacji dotycząca działań na rzecz rozwoju lokalnego polegających na realizacji prac przygotowawczych i uruchomieniu Centre européen d’entreprise locale w Millau (Francja) — Zwrot części wypłaconych zaliczek — Dopuszczalność skargi przeciwko spółce prawa francuskiego wykreślonej z rejestru handlowego i spółek — Zastosowanie prawa francuskiego — Umowa administracyjna — Zwrot nienależnego świadczenia — Przedawnienie — Możliwość powołania się na klauzulę arbitrażową — Przejęcie długu — Teoria przynależności — Postanowienie umowne na rzecz osoby trzeciej)

text:
               27.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/18

      Wyrok Sądu z dnia 19 września 2012 r. — Komisja przeciwko SEMEA i gminie Millau
      (Sprawy połączone T-168/10 i T-572/10) (1)

      (Klauzula arbitrażowa - Umowa dotacji dotycząca działań na rzecz rozwoju lokalnego polegających na realizacji prac przygotowawczych i uruchomieniu Centre européen d’entreprise locale w Millau (Francja) - Zwrot części wypłaconych zaliczek - Dopuszczalność skargi przeciwko spółce prawa francuskiego wykreślonej z rejestru handlowego i spółek - Zastosowanie prawa francuskiego - Umowa administracyjna - Zwrot nienależnego świadczenia - Przedawnienie - Możliwość powołania się na klauzulę arbitrażową - Przejęcie długu - Teoria przynależności - Postanowienie umowne na rzecz osoby trzeciej)
      (2012/C 331/29)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Petrova, pełnomocnik, wspierana przez adwokata E. Bouttiera)

         Strona pozwana: Société d’économie mixte d’équipement de l’Aveyron (SEMEA) (Millau, Francja); i gmina Millau (Francja) (przedstawiciele: L. Hincker i F. Bleykasten, adwokaci)

         Przedmiot

      Żądania zwrotu kwoty głównej 41 012 EUR wypłaconej przez Komisję tytułem gwarancji udzielonej przez nią w ramach finansowania przyznanego SEMEA, powiększonej o odsetki narosłe i odsetki, które narosną, oraz wszystkich innych kwot wyrównujących poniesioną przez nią szkodę.

         Sentencja

                  1)

                  Sprawy T-168/10 i T-572/10 zostają połączone do celów wydania wyroku.

                  2)

                  Od Société d’économie mixte d’équipement de l’Aveyron (SEMEA) i gminy Millau (Francja) zasądza się solidarnie na rzecz Komisji Europejskiej zapłatę kwoty głównej 41 012 EUR, powiększonej o odsetki za zwłokę według stosowanej we Francji rocznej stopy ustawowej począwszy od dnia 27 kwietnia 1993 r. do kompletnej zapłaty tej kwoty. Odsetki należne w dniu 15 kwietnia 2010 r., a następnie w każdym corocznym terminie zapłaty począwszy od tej daty, będą kapitalizowane, by można było naliczać od nich odsetki.

                  3)

                  Skargi Komisji w sprawach T-168/10 i T-572/10 zostają oddalone w pozostałej części.

                  4)

                  Żądanie wzajemne SEMEA w sprawie T-168/10 i żądanie wzajemne gminy Millau w sprawie T-572/10 zostają oddalone.

                  5)

                  SEMEA pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję w sprawie T-168/10.

                  6)

                  Gmina Millau pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję w sprawie T-572/10.

         (1)  Dz.U. C 161 z 19.6.2010.


title: Sprawa C-3/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Rossano (Włochy) w dniu 5 stycznia 2010 r. — Franco Affatato przeciwko Azienda Sanitaria Provinciale di Cosenza, Azienda Sanitaria n. 3 di Rossano

text:
               13.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/34

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Rossano (Włochy) w dniu 5 stycznia 2010 r. — Franco Affatato przeciwko Azienda Sanitaria Provinciale di Cosenza, Azienda Sanitaria n. 3 di Rossano
   (Sprawa C-3/10)
   2010/C 63/55
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale di Rossano

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Franco Affatato

      Strona pozwana: Azienda Sanitaria Provinciale di Cosenza, Azienda Sanitaria n. 3 di Rossano

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy klauzula 2 pkt 1 porozumienia ramowego zawartego w dyrektywie 1999/70/WE (1) sprzeciwia się obowiązywaniu przepisów krajowych, takich jak te które dotyczą pracowników LSU [lavoratori socialmente utili — pracowników wykonujących prace społecznie użyteczne] lub pracowników LPU [lavoratori di pubblica utilità — pracowników wykonujących prace użyteczności publicznej] zawartych w art. 8 ust. 1 dekretu ustawodawczego nr 468/97 oraz w art. 4 ust. 1 dekretu ustawodawczego nr 81/00, które wyłączając wobec podlegających im pracowników możliwość ustanowienia stosunku pracy, powodują wyłączenie stosowania przepisów dotyczących stosunku pracy zawartego na czas określony transponujących dyrektywę 1999/70/WE;

               2)

               Czy klauzula 2 pkt 2 porozumienia ramowego zawartego w dyrektywie 1999/70/WE umożliwia wyłączenie pracowników takich jak pracownicy LSU/LPU, którzy podlegają dekretowi ustawodawczemu nr 468/97 oraz ustawie nr 81/00 z zakresu stosowania dyrektywy 1999/70/WE;

               3)

               Czy pracownicy, o których mowa w pytaniu 2 objęci są zakresem definicji zawartej w klauzuli 3 pkt 1 porozumienia ramowego zawartego w dyrektywie 1999/70/WE;

               4)

               Czy klauzula 5 porozumienia ramowego zawartego w dyrektywie 1999/70/WE oraz zasada równości [i] niedyskryminacji sprzeciwiają się obowiązywaniu przepisów dotyczących pracowników sektora szkolnictwa (zob. w szczególności art. 4 ust. 1 ustawy nr 124/99 oraz art. 1 ust. 1 lit. a) dekretu ministra nr 430/00), które nie stawiają wymogu wskazywania przyczyn zawarcia pierwszej umowy zawartej na czas określony, ustanowionego co do zasady w przepisach krajowych dla jakiegokolwiek innego stosunku pracy zawartego na czas określony, jak również umożliwiają odnawianie umów, niezależnie od istnienia jakichkolwiek stałych i trwałych potrzeb, nie przewidują całkowitego maksymalnego czasu trwania umów lub stosunków pracy zawartych na czas określony, liczby odnowień takich umów lub stosunków jak również żadnej zwyczajowej przerwy pomiędzy takimi odnowieniami lub, w przypadku zastępstw rocznych, przerwy odpowiadającej letnim wakacjom, podczas których działalność szkoły jest zawieszona lub znacząco ograniczona;

               5)

               Czy zestaw przepisów dotyczących sektora szkolnictwa, o którym mowa powyżej, można uznać za zestaw równoważnych norm służących zapobieganiu nadużyciom;

               6)

               Uwzględniając art. 2 dyrektywy 1999/70/WE, czy dekret ustawodawczy nr 368/01 oraz art. 36 dekretu ustawodawczego nr 165/01 mogą być uznane za przepisy posiadające cechy przepisu dokonującego transpozycji dyrektywy 1999/70/WE w odniesieniu do stosunków pracy zawieranych w sektorze szkolnictwa na czas określony;

               7)

               Czy dany podmiot, posiadający cechy Poste Italianie S.p.a., a mianowicie:

                           —

                           stanowiący własność państwa;

                           —

                           podlegający kontroli państwa;

                           —

                           dla którego ministerstwo łączności dokonuje wyboru operatora świadczącego usługę powszechną i wobec którego w ogólności dokonuje wszelkich działań w zakresie badania i kontroli rzeczowej i rachunkowej, wraz z ustaleniem celów związanych z powszechną usługą świadczoną przez ten podmiot;

                           —

                           świadczący usługi użyteczności publicznej mające nadrzędne ogólne znaczenie;

                           —

                           którego budżet jest połączony z budżetem państwa;

                           —

                           którego koszty świadczonych usług są ustalane przez państwo, które wypłaca podmiotowi kwoty na pokrycie najwyższych kosztów usługi,

                     powinien być uznany za podmiot państwowy, w celach bezpośredniego stosowania prawa wspólnotowego;

               8)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie 7, czy zgodnie z klauzulą 5 rzeczona spółka może stanowić sektor czy też ogół pracowników przez nią zatrudnionych może zostać uznany za szczególną kategorię pracowników, w celu zróżnicowania środków ograniczających;

               9)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie 7, czy klauzula 5 dyrektywy 1999/70/WE samodzielnie lub w związku z klauzulą 2 i 4 oraz zasadą równości [i] niedyskryminacji sprzeciwia się obowiązywaniu przepisu takiego jak zawarty w art. 2 ust. 1a dekretu ustawodawczego nr 368/01, który zezwala na ustanowienie terminu w umowie o pracę w odniesieniu do konkretnego podmiotu bez podania przyczyny czy też w odróżnieniu od ogólnie przyjętego ograniczenia krajowego (art. 1 dekretu ustawodawczego nr 368/01), zwalnia podmiot, o którym mowa, od wskazania na piśmie i udowodnienia, w przypadku zaskarżenia, względów technicznych, produkcyjnych, organizacyjnych lub związanych z zastępstwem pracownika, które doprowadziły do ustanowienia tego terminu w umowie o pracę, biorąc pod uwagę, że istnieje możliwość przedłużenia okresu obowiązywania pierwotnej umowy z przyczyn obiektywnych i odnoszących się do tej samej pracy, której dotyczy umowa zawarta na czas określony;

               10)

               Czy dekret ustawodawczy nr 368/01 oraz art. 36 ust. 5 dekretu ustawodawczego nr 165/01 stanowią przepisy ogólne dla pracowników państwowych dokonujące transpozycji dyrektywy 1999/70/WE, z uwzględnieniem wyjątków od tych ogólnych przepisów, określonych w wyniku odpowiedzi na pytania od 1 do 9;

               11)

               Czy w przypadku braku przepisów sankcjonujących dotyczących pracowników LSU/LPU oraz pracowników sektora szkolnictwa, o których mowa powyżej, dyrektywa 1999/70/WE, a w szczególności klauzula 5 pkt 2 lit. b), wyklucza analogiczne zastosowanie przepisów dotyczących wyłącznie odszkodowań, takich jak art. 36 ust. 5 dekretu ustawodawczego nr 165/01, czy też klauzula 5 pkt 2 lit. b) ustanawia zasadę preferencji, aby umowy lub stosunki pracy były traktowane jako zawarte na czas nieokreślony;

               12)

               Czy unijne zasady równości [i] niedyskryminacji, klauzula 4 i klauzula 5 pkt 1, wykluczają zróżnicowanie przepisów sankcjonujących w sektorze „pracowników instytucji państwowych” z uwagi na genezę stosunku pracy lub podmiot będący pracodawcą, czy też w sektorze szkolnictwa;

               13)

               Określiwszy krajowy zakres transpozycji dyrektywy 1999/70/WE w odniesieniu do państwa i instytucji uznanych za państwowe, w wyniku odpowiedzi na powyższe pytania, czy klauzula 5 sprzeciwia się obowiązywaniu przepisu takiego jak art. 36 ust. 5 dekretu ustawodawczego nr 165/01, który wprowadza wobec państwa bezwzględny zakaz przekształcania stosunków pracy, lub też jakie dalsze badanie powinien przeprowadzić sąd krajowy w celu odstąpienia od stosowania zakazu ustanawiania stosunków pracy na czas nieokreślony z tymi organami administracji publicznej;

               14)

               Czy dyrektywa 1999/70/WE powinna być w pełni stosowana wobec Włoch, czy też przekształcenie stosunków pracy w administracji publicznej jest sprzeczne z podstawowymi zasadami prawa krajowego, a zatem nie należy stosować części klauzuli 5, jako że powoduje skutek sprzeczny z art. 1-5 Traktatu Lizbońskiego, nie przestrzegając podstawowej struktury politycznej i konstytucyjnej lub podstawowych funkcji państwa włoskiego;

               15)

               Czy klauzula 5 dyrektywy 1999/70/WE przewidując, w przypadku wprowadzenia zakazu przekształcenia stosunku pracy potrzebę zastosowania środka, który oferuje skuteczne i równoważne gwarancje ochrony pracowników, w porównaniu do podobnych sytuacji, do których dochodzi w prawie krajowym, w celu odpowiedniego ukarania nadużycia wynikającego z naruszenia klauzuli 5 i usunięcia skutków naruszania prawa wspólnotowego, wymaga uwzględnienia, jako podobnej sytuacji występującej w prawie krajowym, stosunku pracy zawartego z państwem na czas nieokreślony, do którego pracownik byłby uprawniony w przypadku braku art. 36, lub stosunku pracy zawartego na czas nieokreślony z podmiotem z sektora prywatnego, wobec którego stosunek pracy miałby odznaczać się stabilnością zbliżoną do tej charakteryzującej stosunek pracy z państwem;

               16)

               Czy klauzula 5 dyrektywy 1999/70/WE przewidując, w przypadku wprowadzenia zakazu przekształcenia stosunku pracy, potrzebę zastosowania środka oferującego skuteczne i równoważne gwarancje ochrony pracowników, w stosunku do podobnych sytuacji występujących w prawie krajowym, w celu odpowiedniego ukarania nadużycia wynikającego z naruszenia klauzuli 5 i usunięcia skutków naruszenia prawa wspólnotowego, wymaga uwzględnienia w ramach sankcji:

                           a)

                           czasu niezbędnego na znalezienie nowej pracy oraz niezdolności do podjęcia zatrudnienia, które posiada cechy wymienione w pytaniu 15;

                           b)

                           lub odwrotnie, sumy wynagrodzeń, jakie pracownik otrzymałby, w przypadku przekształcenia stosunku pracy zawartego na czas określony na stosunek pracy zawarty na czas nieokreślony.

      (1)  Dz.U. L 175, s. 43.


title: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia  10 stycznia 2006 r.  w sprawie C-344/04 The Queen przeciwko Departament for Transport (wniosek High Court of Justice o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Transport lotniczy — Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 — Artykuły 5, 6 i 7 — Odszkodowanie i pomoc dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotu — Ważność — Wykładnia art. 234 WE)

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/7

      WYROK TRYBUNAŁU

   (wielka izba)
   z dnia 10 stycznia 2006 r.
   w sprawie C-344/04 The Queen przeciwko Departament for Transport (wniosek High Court of Justice o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (1)

   (Transport lotniczy - Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 - Artykuły 5, 6 i 7 - Odszkodowanie i pomoc dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotu - Ważność - Wykładnia art. 234 WE)
   (2006/C 60/14)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie C-344/04, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) (Zjednoczone Królestwo) postanowieniem z dnia 14 lipca 2004 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 12 sierpnia 2004 r., w postępowaniu The Queen, na wniosek International Air Transport Association, European Low Fares Airline Association przeciwko Department for Transport, Trybunał (wielka izba), w składzie: V. Skouris, prezes, P. Jann, C. W. A. Timmermans, A. Rosas, K. Schiemann i J. Malenovský (sprawozdawca), prezesi izb, C. Gulmann, R. Silva de Lapuerta, K. Lenaerts, P. Kūris, E. Juhász, G. Arestis i A. Borg Barthet, sędziowie; rzecznik generalny: L. A. Geelhoed, sekretarz: L. Hewlett, główny administrator, wydał w dniu 10 stycznia 2006 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Jeżeli sąd, którego orzeczenia podlegają zaskarżeniu według prawa wewnętrznego uzna, że zarzut lub więcej zarzutów nieważności wspólnotowego aktu prawnego, czy to podniesionych przez strony, czy to zbadanych z urzędu, są zasadne, sąd ten powinien zawiesić postępowanie w sprawie i zwrócić się do Trybunału Sprawiedliwości o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym w kwestii ważności tego aktu.

               2)

               Analiza przedstawionych pytań nie wykazała niczego, co mogłoby wpłynąć na ważność przepisów art. 5, 6 i 7 rozporządzenia nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91.

      (1)  Dz.U. C 251 z 09.10.2004


title: Sprawa C-650/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret (Dania) w dniu 19 grudnia 2016 r. – A/S Bevola i Jens W. Trock ApS/Skatteministeriet

text:
               27.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret (Dania) w dniu 19 grudnia 2016 r. – A/S Bevola i Jens W. Trock ApS/Skatteministeriet
   (Sprawa C-650/16)
   (2017/C 063/25)
   Język postępowania: duński

      Sąd odsyłający

   Østre Landsret

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: A/S Bevola i Jens W. Trock ApS

      Strona pozwana: Skatteministeriet

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 49 TFUE sprzeciwia się krajowemu systemowi podatkowemu takiemu jak ten rozpatrywany w postępowaniu głównym, w ramach którego możliwe jest dokonywanie odliczeń strat poniesionych przez oddziały krajowe, lecz nie jest dopuszczalne odliczanie strat poniesionych przez oddziały mające siedziby w innych krajach członkowskich, nawet w sytuacji takiej, jak ta rozpatrywana w wyroku Trybunału Sprawiedliwości UE Marks & Spencer, C-446/03 (1), pkt 55-56, jeśli grupa nie zadeklarowała międzynarodowego opodatkowania łącznego na warunkach określonych w postępowaniu głównym?

      (1)  Wyrok z dnia 13 grudnia 2005 r., EU:C:2005:763.


title: Sprawa C-301/04 P: Odwołanie wniesione w dniu 14 lipca 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich od wyroku drugiej izby Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wydanego w dniu 29 kwietnia 2004 r. w sprawach połączonych T-236/01, T-239/01, T-244/01 do T-246/01, T-251/01 oraz T-252/01, Tokai i inni przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, dotyczące sprawy T-239/01

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/13

         Odwołanie wniesione w dniu 14 lipca 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich od wyroku drugiej izby Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wydanego w dniu 29 kwietnia 2004 r. w sprawach połączonych T-236/01, T-239/01, T-244/01 do T-246/01, T-251/01 oraz T-252/01, Tokai i inni przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, dotyczące sprawy T-239/01
   (Sprawa C-301/04 P)
   (2004/C 262/25)
   W dniu 14 lipca 2004 r. Komisja Wspólnot Europejskich wniosła do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich odwołanie od wyroku drugiej izby Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wydanego w dniu 29 kwietnia 2004 r. w sprawach połączonych T-236/01, T-239/01, T-244/01 do T-246/01, T-251/01 oraz T-252/01, Tokai i inni przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, dotyczące sprawy T-239/01. Pełnomocnikami procesowymi skarżącej są Walter Mölls, Wouter Wils i Heike Gading, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1)

               uchylenie wyroku wydanego w dniu 29 kwietnia 2004 r. przez Sąd Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich w sprawach połączonych T-236/01, T-239/01, T-244/01 do T-246/01, T-251/01 oraz T-252/01 (1) w zakresie dotyczącym pkt 2 sentencji;

               2)

               obciążanie SGL Carbon AG kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 29 kwietnia 2004r. dotyczy decyzji Komisji 2002/271/WE w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 81 TWE i art. 53 Porozumienia EOG (w sprawie COMP/E-1/36.490 – Elektrody grafitowe; Dz. U. 2002 L 100, str. 1; dalej zwana „decyzją”).
   Wyrok potwierdza, że siedem powódek, będących członkami kartelu elektrod grafitowych w latach 1992 – 1998 i adresatami decyzji, naruszyło art. 81 TWE i art. 53 Porozumienia EOG. Wyrok potwierdza również zakres naruszenia. W wyroku tym wymierzone grzywny zostały jednakże w różnym zakresie obniżone.
   Odwołanie dotyczy obniżenia grzywny udzielonego firmie SGL, które zostało uzasadnione w pkt. 401-412 wyroku (sprawa T-239/01, pkt. 2 sentencji wyroku). W szczególności odwołanie dotyczy stwierdzeń Sądu odnośnie zakresu prawa przedsiębiorstw do nie obciążania samych siebie. Stwierdzenia te mają również pośrednio wpływ na granice uprawnień Komisji w zakresie prowadzenia dochodzenia.
   Sąd stwierdza w pkt. 407-409 i 412 wyroku – wbrew poglądowi reprezentowanemu przez Komisję w decyzji – że odpowiedzi firmy SGL na wezwanie do udzielenia informacji, skierowane do niej zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia nr 17, dały jej prawo do żądania obniżenia grzywny zgodnie z obwieszczeniem w sprawie nie nakładania lub obniżania grzywien w przypadku karteli (Dz.U. 1996, C 207, str. 4, dalej zwane obwieszczeniem o współpracy). Ponadto Sąd odrzuca twierdzenie Komisji, że ewentualne obniżenie grzywny ze względu na odpowiedzi udzielone przez SGL powinno być w każdym razie zastosowane w mniejszym stopniu niż w przypadku udzielenia informacji z własnej inicjatywy przedsiębiorstwa (pkt 410 wyroku).
   Zdaniem Komisji, wskazane fragmenty wyroku są błędne pod względem prawnym i wyrok narusza w tym zakresie art. 15 i 11 rozporządzenia nr 17 w związku z obwieszczeniem o współpracy.
   W przedmiocie pytania, czy pewne odpowiedzi na wystosowane przez Komisję wezwanie do udzielenia informacji pozwoliły co do zasady na obniżenie grzywny.
   Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem odpowiedzi na wezwania do udzielenia informacji na podstawie art. 11 ust. 2 rozporządzenia nr 17 (obecnie: art. 18 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003) zasadniczo nie są uznawane za współpracę, za którą należałoby udzielić obniżki. Jeżeli bowiem przedsiębiorstwa nie zastosują się do takiego wezwania, Komisja może zmusić je do przekazania żądanych informacji poprzez wydanie decyzji zgodnie z art. 11 ust. 5 rozporządzenia nr 17 (art. 18 ust. 3 rozporządzenia 1/2003). Jednakże niektóre odpowiedzi pozwalają na obniżenie grzywny ze względu na współpracę przy dochodzeniu, a mianowicie, gdy zadane pytanie nie mogłoby być ujęte w decyzji wydanej na podstawie art. 11 ust. 5 rozporządzenia nr 17, bo wkroczyłoby w sposób niedopuszczalny w prawo przedsiębiorstw do obrony.
   Kryteria rozróżnienia pytań dopuszczalnych i niedopuszczalnych w tym aspekcie zostały określone w wyroku Orkem Trybunału Sprawiedliwości (Sprawa 374/87, Rec. 1989, 3283). Zgodnie z tym wyrokiem Komisja może bez żadnych ograniczeń zażądać przekazania już istniejących dokumentów dotyczących przedmiotu dochodzenia. Komisja może również zażądać „informacji o okolicznościach być może znanych przedsiębiorstwu” (Wyrok Orkem, pkt 34). Równocześnie „Komisja nie może nałożyć na przedsiębiorstwo obowiązku udzielenia informacji, poprzez które musiałoby ono przyznać się do zachowania niezgodnego z przepisami, podczas gdy ciężar wykazania tego zachowania spoczywa na Komisji.” (pkt 35 wskazanego wyroku)
   Rozróżnienie to nie zostało dostrzeżone przez Sąd Pierwszej Instancji w pkt 408 przedmiotowego wyroku. Pkt 408 dotyczy jedynie przekazania już istniejących dokumentów, które mogły być zażądane bez naruszenia praw do obrony SGL.
   Podobne zarzuty dotyczą również drugiego wezwania do udzielenia informacji, które omawiane jest w pkt 412 wyroku. Ponieważ Komisja wiedziała, że SGL ostrzegła inne przedsiębiorstwo przed zbliżającą się kontrolą, zadała między innymi pytanie SGL, któremu z innych przedsiębiorstw firma ta przekazała tą informację. SGL wskazała jedno przedsiębiorstwo, przemilczała jednakże, że ostrzegła jeszcze inne, trzecie przedsiębiorstwo, o czym później dowiedziała się Komisja. Powyższym pytaniem Komisja zażądała udzielenia informacji „o okolicznościach (…)” i nie zobowiązała przedsiębiorstwa do „przyznania się do zachowania niezgodnego z przepisami”. Aby ocenić informację podaną w odpowiedzi SGL jako okoliczność obciążającą, której Sąd Pierwszej Instancji przypisuje istotne znaczenie, Komisja musiała najpierw dowieść naruszenie prawa.
   W przedmiocie stopnia obniżenia grzywny w przypadku przekazania informacji poprzedzonego wezwaniem do udzielenia informacji.
   O ile jakaś część współpracy ze strony SGL miałaby być uznana jako odpowiedź na pytanie, które byłoby niedopuszczalne w ramach wiążącego wezwania do udzielenia informacji, tzn. wezwania do udzielenia informacji w formie decyzji, Sąd Pierwszej Instancji nie dostrzegł w pkt 410 wyroku, że każde obniżenie grzywny powinno być udzielone w takim stopniu, w jakim wzbogacone zostanie dochodzenie Komisji. Stopień ten jest stosunkowo wyższy, jeżeli informacje zostały udzielone z własnej inicjatywy, ponieważ ze względu na ich wczesny wpływ, zaoszczędzona zostaje Komisji konieczność stosowania środków dochodzenia, takich jak przygotowanie i zredagowanie (również nie wiążącego) wezwania do udzielenia informacji.

      (1)  Jeszcze niepublikowane w Zbiorze Orzeczeń


title: Sprawa T-913/16: Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2016 r. – Fininvest i Berlusconi/EBC

text:
               27.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/35

         Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2016 r. – Fininvest i Berlusconi/EBC
   (Sprawa T-913/16)
   (2017/C 063/47)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strony skarżące: Finanziaria d’investimento Fininvest SpA (Fininvest) (Rzym, Włochy), Silvio Berlusconi (Rzym) (przedstawiciele: adwokaci R. Vaccarella, A. Di Porto, M. Carpinelli oraz A. Saccucci)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

      Żądania

   Strony skarżące wnoszą do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Banku Centralnego z dnia 25 października 2016 r.„sprzeciwiającej się nabyciu kwalifikowanego udziału w spółce celowej przez nabywców”;

               —

               obciążenie Europejskiego Banku Centralnego kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga jest skierowana przeciwko decyzji przyjętej przez Europejski Bank Centralny w dniu 25 października 2016 r. (ECB/SSM/20016-7LVZJ6XRIE7VNZ4UBX81/4), na podstawie art. 22 i 23 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie warunków dopuszczenia instytucji kredytowych do działalności oraz nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi i firmami inwestycyjnymi, zmieniającej dyrektywę 2002/87/WE i uchylającej dyrektywy 2006/48/WE oraz 2006/49/WE (Dz.U. 2013, L 176, s. 338) (zwanej dalej „CRD IV”), art. 1 ust. 5, art. 4 ust. 1 lit. c) i art. 15 ust. 3 rozporządzenia Rady (UE) nr 1024/2013 z dnia 15 października 2013 r. powierzającego Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania w odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowymi (Dz.u. 2014, L 141, s. 1) (zwanego dalej „rozporządzeniem w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego”, a także art. 19, 22 i 25 tekstu jednolitego włoskich ustaw z zakresu bankowości i kredytów, w której to decyzji Europejski Bank Centralny sprzeciwia się nabyciu przez Finanziaria d’Investimento Fininvest S.p.A. kwalifikowanego udziału w instytucji kredytowej (spółka celowa).
   Na poparcie skargi strony skarżące podnoszą osiem zarzutów podzielonych na trzy grupy.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący błędnego zastosowania art. 22 i 23 CRD IV, naruszenia art. 1 ust. 5, art. 4 ust. 1 lit. c) i art. 15 rozporządzenia w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego oraz art. 86 i 87 rozporządzenia ramowego w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego, w szczególności w związku z art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 2 TUE i art. 127 ust. 6 TFUE, oraz nadużycia uprawnień.

               2.

               Zarzut drugi, podniesiony tytułem ewentualnym, dotyczący okoliczności, że rozszerzone zastosowanie CRD IV w niniejszej sprawie narusza ogólną zasadę niedziałania aktów prawa wtórnego wstecz.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady pewności prawa i zasady powagi rzeczy osądzonej, z jakiej korzysta prawomocny wyrok Consiglio di Stato (Rady Państwa) nr 882 z dnia 3 marca 2016 r., który zawiera rozstrzygnięcie w przedmiocie skutków zezwolenia na łączenie wydanego przez Banca d’Italia (bank Włoch) w odniesieniu do udziału Fininvest w spółce celowej.

                           —

                           W tym zakresie podnosi się, że ta pierwsza grupa zarzutów dotyczy tej samej przesłanki zaskarżonej decyzji i kwestionuje w szczególności interpretację CRD IV przyjętą przez EBC, która jest obarczona błędem co do prawa i bezprawnie rozszerza szczególne uprawnienia przyznane EBC przez rozporządzenie w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego i rozporządzenie ramowe w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego oraz narusza powagę rzeczy osądzonej, na poziomie krajowym wynikającą z prawomocnego wyroku Consiglio di Stato z dnia 3 marca 2016 r. w odniesieniu do udziału w spółce celowej.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 4 ust. 3 rozporządzenia w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego, art. 23 ust. 1 i 4 CRD IV oraz ogólnych zasad legalności, pewności prawa oraz przewidywalności działań administracji w odniesieniu do stosowania krajowych przepisów transpozycyjnych przez EBC, oraz naruszenia ogólnych zasad legalności i pewności prawa w zakresie, w jakim EBC uważa, że wobec skarżących może powołać się na Guidelines for the prudential assessment of acquisitions and increases in holdings in the financial sector required by Directive 2007/44/EC, przyjęte w 2008 r. przez komitety CESR, CEBS i CEIOPS.

               5.

               Zarzut piąty, podniesiony tytułem ewentualnym, dotyczący naruszenia istotnych przepisów formalnych, a konkretnie braku pouczenia i braku uzasadnienia w odniesieniu do kryterium „prawdopodobnego wpływu potencjalnego nabywcy na […] instytucję kredytową” (art. 23 ust. 1 CRD IV).

               6.

               Zarzut szósty, dotyczący naruszenia ogólnej zasady proporcjonalności, ponieważ zaskarżona decyzja w istocie wywiera skutki wywłaszczenia, zobowiązując do przymusowej sprzedaży znaczącego udziału, naruszenia art. 16 i 17 karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz odpowiednich ogólnych zasad prawa Unii europejskiej wynikających z europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności i z tradycji konstytucyjnych wspólnych dla państw członkowskich.

                           —

                           W tym względzie podnosi się, że ta druga grupa zarzutów odnosi się do oceny dokonanej przez EBC i dotyczy, z jednej strony, wykładni przepisów krajowych dokonanej przez EBC, a z drugiej strony, braku konkretnej oceny „prawdopodobnego wpływu potencjalnego nabywcy na […] instytucję kredytową” i braku poszanowania zasady proporcjonalności w dziedzinie nadzoru ostrożnościowego.

                     Trzecia grupa zarzutów dotyczy natomiast szeregu poważnych uchybień proceduralnych w procedurze nadzorczej i ostatecznej decyzji EBC.

               7.

               Zarzut siódmy dotyczący naruszenia praw do obrony, których „w pełni [się] przestrzega” (art. 22 ust. 2 rozporządzenia w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego oraz art. 32 ust. 1 rozporządzenia ramowego w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego) oraz prawa do dobrej administracji ustanowionego w art. 41 karty praw podstawowych, ze względu na opóźniony dostęp do akt i brak możliwości zapoznania się z treścią aktu EBC, na podstawie którego zostało wszczęte postępowanie w sprawie zezwolenia. Podnosi się także błędne zastosowanie art. 32 ust. 1 i 5 rozporządzenia ramowego w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego.

               8.

               Zarzut ósmy dotyczący bezprawności, w świetle art. 277 TFUE, art. 31 ust. 3 rozporządzenia ramowego w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego ze względu na naruszenie praw do obrony zagwarantowanych w art. 41 karty praw podstawowych i odpowiednich ogólnych zasad prawnych wynikających z tradycji konstytucyjnych wspólnych dla państw członkowskich.


title: Sprawa T-187/10: Skarga wniesiona w dniu 23 kwietnia 2010 r. — Emram przeciwko OHIM — Guccio Gucci (G)

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/43

         Skarga wniesiona w dniu 23 kwietnia 2010 r. — Emram przeciwko OHIM — Guccio Gucci (G)
   (Sprawa T-187/10)
   2010/C 179/76
   Język skargi: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Maurice Emram (Marsylia, Francja) (przedstawiciel: adwokat M. Benavï)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Guccio Gucci SpA (Florencja, Włochy)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji OHIM w sprawie R 1281/2008-1;

               —

               oddalenie sprzeciwu wobec zgłoszenia znaku towarowego G line nr 2 421 402 spółki Gucci SpA;

               —

               w rezultacie obciążenie OHIM kosztami postępowania;

               —

               oraz obciążenie spółki Gucci SpA kosztami postępowania przed OHIM.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „G” dla towarów należących do klas 9, 18 i 25 — zgłoszenie nr 2 421 402

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Guccio Gucci SpA

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzne, wspólnotowy i krajowe, znaki towarowe „G” dla towarów należących do klas 9, 18 i 25

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów i odmowa rejestracji zgłoszonego znaku towarowego

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 i 75 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 8 i 77 rozporządzenia nr 207/2009), ponieważ Izba Odwoławcza nie zastosowała właściwych przepisów prawnych w sposób prawidłowy i dokonała zbyt pobieżnej analizy przedstawionych przez skarżącego dowodów.


title: Sprawa T-367/14: Skarga wniesiona w dniu 28 maja 2014 r. – August Storck przeciwko OHIM – Chiquita Brands (Fruitfuls)

text:
               11.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/33

         Skarga wniesiona w dniu 28 maja 2014 r. – August Storck przeciwko OHIM – Chiquita Brands (Fruitfuls)
   (Sprawa T-367/14)
   2014/C 261/57
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: August Storck KG (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci I. Rohr, A.C. Richter, P. Goldenbaum i T. Melchert)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Chiquita Brands LLC (Charlotte, Stany Zjednoczone)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 27 marca 2014 r. w sprawie R 1580/2013-5;

               —

               obciążenie strony pozwanej własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą, a w razie wstąpienia do postępowania Chiquita Brands LLC w charakterze interwenienta obciążenie Chiquita Brands LLC własnymi kosztami.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku: Słowny znak towarowy „Fruitfuls” dla towarów z klasy 30 – zgłoszenie nr 5 014 519

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Strona wnosząca o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Chiquita Brands LLC

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-43/06: Skarga wniesiona w dniu  27 stycznia 2006 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               8.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/12

         Skarga wniesiona w dniu 27 stycznia 2006 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-43/06)
   (2006/C 86/20)
   Język postępowania: portugalski
   W dniu 27 stycznia 2006 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Hansa Støvlbæka i Pedra Andrade'a, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Portugalskiej.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że ustalając wymóg złożenia przez osoby posiadające kwalifikacje zawodowe w dziedzinie architektury nabyte w innym Państwie Członkowskim egzaminu wstępnego do portugalskiej izby architektów, jeśli osoby te nie są członkami izby architektów innego Państwa Członkowskiego, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 2 i art. 10 dyrektywy 85/384/EWG (1).

               —

               obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Komisja wnosi skargę o stwierdzenie uchybienia przez Republikę Portugalską zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, gdyż państwo to nie w pełnym zakresie zastosowało się do dyrektywy 85/384.
   Wprawdzie poprzez Decreto-ley (rozporządzenie z mocą ustawy) nr 14/90 z dnia 8 stycznia 1990 r. Republika Portugalska zastosowała się do dyrektywy, to jednak publikacja Decreto-ley nr 176/98 z dnia 3 lipca 1998 r. stanowi krok wstecz.
   Na podstawie Decreto-ley nr 176/98 portugalska izba architektów może wymagać złożenia egzaminu wstępnego od architektów wykształconych w innych Państwach Członkowskich, którzy nie są członkami odpowiednich izb.
   Architekci z innych Państw Członkowskich, którzy nie są członkami odpowiednich izb, musieliby poddać się zatem egzaminowi w przyjmującym Państwie Członkowskim, gdyż nie mogliby wykonywać zawodu w Portugalii, nie będąc członkami portugalskiej izby architektów.
   Komisja jest zdania, że jest to sprzeczne z prawem, gdyż narusza postanowienia dyrektywy 85/384. Dyrektywa, inaczej niż państwo portugalskie, nie wprowadza rozróżnienia pomiędzy tytułami akademickimi a tytułami zawodowymi. Uznawanie dowodów posiadania kwalifikacji w zakresie systemów sektorowych następuje automatycznie. Jeśli wykształcenie spełnia wymogi zawarte w art. 3 i art. 4 dyrektywy 85/384, to Państwo Członkowskie musi uznać dowody posiadania kwalifikacji i umożliwić architektom z Państwa Członkowskiego pochodzenia wykonywanie zawodu z tytułem architekta.

      (1)  Dyrektywa Rady 85/384/EWG z dnia 10 czerwca 1985 r. w sprawie wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dowodów posiadania kwalifikacji w dziedzinie architektury, łącznie ze środkami ułatwiającymi skuteczne korzystanie z prawa przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług (Dz. U. L 223, str. 15).


title: Sprawa C-440/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 3 października 2012 r. — Metropol Spielstätten Unternehmergesellschaft (haftungsbeschränkt) przeciwko Finanzamt Hamburg-Bergedorf

text:
               15.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 389/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 3 października 2012 r. — Metropol Spielstätten Unternehmergesellschaft (haftungsbeschränkt) przeciwko Finanzamt Hamburg-Bergedorf
   (Sprawa C-440/12)
   2012/C 389/06
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht Hamburg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Metropol Spielstätten Unternehmergesellschaft (haftungsbeschränkt)

      Strona pozwana: Finanzamt Hamburg-Bergedorf

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 401 [w związku z art. 135 ust. 1 lit. i)] dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) należy interpretować w ten sposób, że podatek VAT oraz specjalny krajowy podatek od gier losowych mogą być pobierane wyłącznie alternatywnie, a nie kumulatywnie?

               2)

               wyłącznie jeżeli odpowiedź na pytanie pierwsze jest twierdząca:
               W razie jeśli zgodnie z przepisami krajowymi gry losowe są objęte zarówno podatkiem VAT, jak również podatkiem specjalnym, to czy wyłącza to pobranie podatku VAT lub pobranie podatku specjalnego, czy też decyzja o tym, który z tych dwóch podatków nie może być pobierany, jest podejmowana na podstawie prawa krajowego?

               3)

               Czy art. 1 ust. 2 zdanie pierwsze i art. 73 dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one krajowej regulacji lub praktyce, zgodnie z którą w przypadku użytkowania automatów do gier z możliwością uzyskania wygranej podstawę wymiaru podatku stanowi zawartość kasy („kasa elektroniczna”) automatu po upływie określonego okresu czasu?

               4)

               wyłącznie jeżeli odpowiedź na pytanie trzecie jest twierdząca:
               Jak należy określić podstawę wymiaru podatku?

               5)

               Czy art. 1 ust. 2 zdanie pierwsze i art. 73 dyrektywy 2006/2012 należy interpretować w ten sposób, że objęcie podatkiem VAT wymaga umożliwienia przedsiębiorcy przerzucenia ciężaru tego podatku na usługobiorcę? Jeśli dotyczy: co należy rozumieć pod pojęciem przerzucalności? Czy pojęcie przerzucalności obejmuje w szczególności prawną dopuszczalność ustalenia odpowiednio wyższej ceny za towar lub usługę?

               6)

               wyłącznie w razie jeśli w przypadku pytania piątego prawna dopuszczalność ustalenia wyższej ceny jest warunkiem (nałożenia podatku VAT):
               Czy art. 1 ust. 2 zdanie pierwsze i art. 73 dyrektywy 2006/2012 należy interpretować w ten sposób, że przepisy, które ograniczają wysokość ceny za towary lub usługi podlegające podatkowi VAT, należy stosować zgodnie z prawem unijnym w ten sposób, że ustalona cena nie zawiera podatku VAT, ale podatek ten powinien zostać do niej doliczony, również wówczas, gdy chodzi o krajowe przepisy regulujące cenę, które zgodnie ze swoim brzmieniem wyraźnie tego nie przewidują?

               7)

               wyłącznie w razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie piąte oraz odpowiedzi przeczącej na pytanie szóste i odpowiedzi przeczącej na pytanie trzecie:
               Czy w tym przypadku podatkiem VAT należy objąć wszystkie przychody z automatów do gier, czy też tylko ich część, w odniesieniu do której przerzucenie ciężaru VAT nie jest możliwe, i w jaki sposób tę część należy określić, przykładowo w zależności od kwestii, przy których transakcjach stawka za grę nie mogła zostać zwiększona, czy też w zależności od kwestii, przy których transakcjach zawartość kasy nie mogła zostać zwiększona za godzinę gry?

               8)

               Czy art. 1 ust. 2 dyrektywy 2006/2012 należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on krajowemu systemowi niezharmonizowanego podatku, zgodnie z którym należny VAT jest dokładnie zaliczany w ramach tego podatku?

               9)

               wyłącznie jeżeli odpowiedź na pytanie ósme jest twierdząca:
               Czy zaliczenie VAT w ramach krajowego, niezharmonizowanego podatku skutkuje w przypadku przedsiębiorców objętych tym podatkiem tym, że VAT nie może być nakładany na ich konkurentów, którzy podlegają wprawdzie nie temu podatkowi, ale innemu podatkowi specjalnemu i w przypadku których takie zaliczenie nie jest przewidziane?

      (1)  Dz.U. L 347, s. 1.


title: Sprawa T-410/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 maja 2009 r. — Jurado Hermanos przeciwko OHIM (JURADO) (Wspólnotowy znak towarowy — Słowny wspólnotowy znak towarowy JURADO — Niezłożenie wniosku o przedłużenie prawa z rejestracji przez właściciela znaku towarowego — Wykreślenie znaku towarowego po wygaśnięciu prawa z rejestracji — Wniosek o przywrócenie stanu poprzedniego złożony przez wyłącznego licencjobiorcę)

text:
               4.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/37

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 maja 2009 r. — Jurado Hermanos przeciwko OHIM (JURADO)
   (Sprawa T-410/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Słowny wspólnotowy znak towarowy JURADO - Niezłożenie wniosku o przedłużenie prawa z rejestracji przez właściciela znaku towarowego - Wykreślenie znaku towarowego po wygaśnięciu prawa z rejestracji - Wniosek o przywrócenie stanu poprzedniego złożony przez wyłącznego licencjobiorcę)
   2009/C 153/71
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Jurado Hermanos, SL (Alicante, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat C. Martín Álvarez)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (przedstawiciele: O. Montalto i P. López Fernández de Corres, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 września 2007 r. (sprawa R 866/2007-2) dotyczącą złożonego przez skarżącą wniosku o przywrócenie stanu poprzedniego.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Jurado Hermanos, SL zostaje obciążona kosztami postępowania, w tym kosztami związanymi z postępowaniem w przedmiocie środka tymczasowego.

      (1)  Dz.U. C 8 z 12.1.2008


title: Sprawa C-303/09: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 14 lipca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Pomoc państwa — Pomoc na rzecz przedsiębiorstw, które dokonały inwestycji w gminach dotkniętych klęskami żywiołowymi w roku 2002 — Odzyskanie pomocy)

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/3

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 14 lipca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-303/09) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Pomoc państwa - Pomoc na rzecz przedsiębiorstw, które dokonały inwestycji w gminach dotkniętych klęskami żywiołowymi w roku 2002 - Odzyskanie pomocy)
   2011/C 269/04
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn, V. Di Bucci i E. Righini, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, D. Del Gaizo i P. Gentili, adwokaci)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia w wyznaczonym terminie środków koniecznych dla wykonania art. 2, art. 5 i art. 6 decyzji Komisji 2005/315/WE z dnia 20 października 2004 r. w sprawie systemu pomocy przyznanych przez Włochy na rzecz przedsiębiorstw, które dokonały inwestycji w gminach dotkniętych klęskami żywiołowymi w roku 2002 [notyfikowana jako dokument nr C(2004) 3893], (Dz.U. L 100, s. 46).

      Sentencja

               1)

               Nie przyjmując w wyznaczonych terminach wszelkich środków koniecznych w celu odzyskania od beneficjentów całości pomocy przyznanej w ramach systemu pomocy uznanego za niezgodny z prawem oraz ze wspólnym rynkiem decyzją Komisji 2005/315/WE z dnia 20 października 2004 r. w sprawie systemu pomocy przyznanych przez Włochy na rzecz przedsiębiorstw, które dokonały inwestycji w gminach dotkniętych klęskami żywiołowymi w roku 2002, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy art. 5 tej decyzji.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 256 z 24.10.2009.


title: Sprawa C-16/15: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 14 września 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Contencioso-Administrativo n° 4 de Madrid – Hiszpania) – María Elena Pérez López/Servicio Madrileño de Salud (Comunidad de Madrid) (Odesłanie prejudycjalne — Polityka społeczna — Dyrektywa 1999/70/WE — Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC — Klauzule 3–5 — Zawieranie kolejnych umów o pracę na czas określony w publicznym sektorze ochrony zdrowia — Środki zapobiegania nadużyciom w nawiązywaniu kolejnych stosunków pracy na czas określony — Kary — Zmiana kwalifikacji stosunku pracy — Prawo do odprawy)

text:
               14.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 419/12

         Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 14 września 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Contencioso-Administrativo no 4 de Madrid – Hiszpania) – María Elena Pérez López/Servicio Madrileño de Salud (Comunidad de Madrid)
   (Sprawa C-16/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Dyrektywa 1999/70/WE - Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC - Klauzule 3–5 - Zawieranie kolejnych umów o pracę na czas określony w publicznym sektorze ochrony zdrowia - Środki zapobiegania nadużyciom w nawiązywaniu kolejnych stosunków pracy na czas określony - Kary - Zmiana kwalifikacji stosunku pracy - Prawo do odprawy))
   (2016/C 419/14)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado Contencioso-Administrativo no 4 de Madrid

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: María Elena Pérez López

      Strona pozwana: Servicio Madrileño de Salud (Comunidad de Madrid)

      Sentencja

               1)

               Klauzulę 5 pkt 1 lit. a) Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego w dniu 18 marca 1999 r. i stanowiącego załącznik do dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC, należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie temu, aby uregulowanie krajowe, takie jak to rozpatrywane w postępowaniu głównym, było stosowane przez organy odnośnego państwa członkowskiego z takim skutkiem, że:

                           —

                           zawieranie kolejnych umów o pracę na czas określony w publicznym sektorze ochrony zdrowia jest uważane za uzasadnione przez „obiektywne powody” w rozumieniu tej klauzuli z tego względu, że umowy te są oparte na przepisach prawnych zezwalających na ich ponowne zawieranie w celu zapewnienia określonych prac o charakterze tymczasowym, koniunkturalnym lub nadzwyczajnym, podczas gdy w rzeczywistości potrzeby te są stałe i długookresowe;

                           —

                           na właściwym organie administracji nie ciąży żaden obowiązek utworzenia stanowisk strukturalnych kładącego kres zatrudnianiu personelu statutowego o charakterze doraźnym, a organ ten może obsadzać utworzone stanowiska strukturalne w drodze zatrudniania personelu „tymczasowego”, co prowadzi do utrzymania niepewnej sytuacji pracowników, mimo że dane państwo boryka się ze strukturalnym deficytem stanowisk etatowych w tym sektorze.

               2)

               Klauzulę 5 porozumienia ramowego załączonego do dyrektywy 1999/70 należy interpretować w ten sposób, że co do zasady nie stoi ona na przeszkodzie obowiązywaniu ustawodawstwa krajowego, które nakazuje, by stosunek umowny podlegał rozwiązaniu z dniem określonym w umowie zawartej na czas określony i by należało dokonać wszelkich ostatecznych rozliczeń niezależnie od ewentualnego nowego powołania, pod warunkiem że ustawodawstwo to nie podważa celu lub skuteczności porozumienia ramowego, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.

               3)

               Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest oczywiście niewłaściwy do udzielenia odpowiedzi na czwarte z pytań postawionych przez Juzgado de lo Contencioso-Administrativo no 4 de Madrid (sąd administracyjny nr 4 w Madrycie, Hiszpania).

      (1)  Dz.U. C 96 z 23.3.2015.