title: Sprawa T-179/17: Wyrok Sądu z dnia 21 lutego 2018 r. – Laboratoire Nuxe / EUIPO – Camille i Tariot (NYouX) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego NYouX — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy NUXE — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 75 zdanie pierwsze rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 94 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo towarów — Podobieństwo oznaczeń — Charakter odróżniający — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001]}

text:
               9.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 123/19

         Wyrok Sądu z dnia 21 lutego 2018 r. – Laboratoire Nuxe / EUIPO – Camille i Tariot (NYouX)
   (Sprawa T-179/17) (1)

   ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego NYouX - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy NUXE - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 75 zdanie pierwsze rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 94 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo towarów - Podobieństwo oznaczeń - Charakter odróżniający - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001]})
   (2018/C 123/25)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Laboratoire Nuxe (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci P. Wilhelm i J. Roux)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Folliard–Monguiral i V. Ruzek, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO byli również: Élisabeth Camille (Alicante, Hiszpania) i Jean–Yves Tariot (Alicante)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 stycznia 2017 r. (sprawa R 718/2016-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Laboratoire Nuxe a E. Camille i J.Y. Tariotem.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 16 stycznia 2017 r. (sprawa R 718/2016-5).

               2)

               EUIPO zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 144 z 8.5.2017.


title: Sprawa T-65/18: Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2018 r. – Wenezuela / Rada

text:
               16.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/24

         Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2018 r. – Wenezuela / Rada
   (Sprawa T-65/18)
   (2018/C 134/34)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Boliwariańska Republika Wenezueli (przedstawiciele: adwokaci F. Di Gianni i L. Giuliano)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) 2017/2063 z dnia 13 listopada 2017 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli, w zakresie w jakim jego przepisy dotyczą skarżącej oraz

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia przez Radę prawa skarżącej do bycia wysłuchaną, które to naruszenie polegało na przyjęciu środków ograniczających bez wcześniejszego powiadomienia skarżącej o takim zamiarze oraz bez zapoznania się ze stanowiskiem skarżącej w przedmiocie okoliczności uzasadniających jakoby środki ograniczające.

               2.

               Zarzut drugi, dotyczący naruszenia przez Radę obowiązku uzasadnienia oraz przedstawienia dowodów wystarczających do przyjęcia środków ograniczających.

               3.

               Zarzut trzeci, dotyczący dopuszczenia się przez Radę oczywistego błędu w ocenie w odniesieniu do okoliczności, na których zostały oparte środki ograniczające.

               4.

               Zarzut czwarty, podnoszący, że środki ograniczające stanowią przeciwśrodki bezprawne w świetle międzynarodowego prawa zwyczajowego.


title: Sprawa C-182/17: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 22 lutego 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria – Węgry) – Nagyszénás Településszolgáltatási Nonprofit Kft. / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága [Odesłanie prejudycjalne — Podatek od wartości dodanej (VAT) — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 2 ust. 1 lit. c), art. 9 i art. 13 ust. 1 — Nieopodatkowanie — Pojęcie „podmiotu prawa publicznego” — Spółka handlowa należąca w 100 % do gminy, odpowiedzialna za określone zadania publiczne należące do gminy — Określenie owych zadań i wynagrodzenia za nie w umowie zawartej między tą spółką i wspomnianą gminą]

text:
               16.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/11

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 22 lutego 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria – Węgry) – Nagyszénás Településszolgáltatási Nonprofit Kft. / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága
   (Sprawa C-182/17) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 2 ust. 1 lit. c), art. 9 i art. 13 ust. 1 - Nieopodatkowanie - Pojęcie „podmiotu prawa publicznego” - Spółka handlowa należąca w 100 % do gminy, odpowiedzialna za określone zadania publiczne należące do gminy - Określenie owych zadań i wynagrodzenia za nie w umowie zawartej między tą spółką i wspomnianą gminą])
   (2018/C 134/14)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Kúria

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Nagyszénás Településszolgáltatási Nonprofit Kft.

      Strona przeciwna: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

      Sentencja

               1)

               Artykuł 2 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że, z zastrzeżeniem sprawdzenia przez sąd odsyłający istotnych okoliczności faktycznych, działalność taka jak będąca przedmiotem postępowania głównego, polegająca na wykonywaniu przez spółkę niektórych zadań publicznych gminy zgodnie z umową zawartą między tą spółką a gminą stanowi odpłatne świadczenie usług, podlegające opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej na mocy tego przepisu.

               2)

               Artykuł 13 ust. 1 dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że – z zastrzeżeniem sprawdzenia przez sąd odsyłający istotnych okoliczności faktycznych i prawa krajowego – działalność, taka jak omawiana w postępowaniu głównym, polegająca na wykonywaniu przez spółkę określonych publicznych zadań gminy na mocy umowy zawartej między tą spółką a gminą, nie jest objęta zasadą nieopodatkowania podatkiem od wartości dodanej przewidzianą w tym przepisie wówczas, gdy działalność ta stanowi działalność gospodarczą w rozumieniu art. 9 ust. 1 tej dyrektywy.

      (1)  Dz.U. C 221 z 10.7.2017.


title: Sprawa T-94/18: Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2018 r. – Multifit Tiernahrungs GmbH / EUIPO (fit+fun)

text:
               16.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/32

         Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2018 r. – Multifit Tiernahrungs GmbH / EUIPO (fit+fun)
   (Sprawa T-94/18)
   (2018/C 134/45)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Multifit Tiernahrungs GmbH (Krefeld, Niemcy) (przedstawiciele: N. Weber i L. Thiel)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „fit+fun” – zgłoszenie nr 15 996 432

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 grudnia 2017 r. w sprawie R 847/2017-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 2017/1001.


title: Sprawa T-307/16: Wyrok Sądu z dnia 27 lutego 2018 r. – CEE Bankwatch Network / Komisja [Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Dokumenty dotyczące decyzji Komisji w sprawie przyznania pożyczki Euratom w celu wsparcia ukraińskiego programu poprawy bezpieczeństwa elektrowni jądrowych — Częściowa odmowa dostępu — Wyjątek dotyczący ochrony interesu publicznego w zakresie stosunków międzynarodowych — Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych — Nadrzędny interes publiczny — Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 — Zastosowanie do dokumentów dotyczących decyzji podjętych w ramach traktatu EWEA]

text:
               16.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/19

         Wyrok Sądu z dnia 27 lutego 2018 r. – CEE Bankwatch Network / Komisja
   (Sprawa T-307/16) (1)

   ([Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dokumenty dotyczące decyzji Komisji w sprawie przyznania pożyczki Euratom w celu wsparcia ukraińskiego programu poprawy bezpieczeństwa elektrowni jądrowych - Częściowa odmowa dostępu - Wyjątek dotyczący ochrony interesu publicznego w zakresie stosunków międzynarodowych - Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych - Nadrzędny interes publiczny - Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 - Zastosowanie do dokumentów dotyczących decyzji podjętych w ramach traktatu EWEA])
   (2018/C 134/26)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: CEE Bankwatch Network (Praga, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat C. Kiss)

      Strona przeciwna: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Zadra, F. Clotuche-Duvieusart i C. Cunniffe, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę przeciwną: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: początkowo M. Holt i D. Robertson, a następnie S. Brandon, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Oparta na art. 263 TFUE skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2016) 2319 final z dnia 15 kwietnia 2016 r. odmawiającej, na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43), dostępu do niektórych dokumentów dotyczących decyzji Komisji C(2013) 3496 final z dnia 24 czerwca 2013 r. w sprawie przyznania pożyczki Euratom w celu wsparcia ukraińskiego programu poprawy bezpieczeństwa elektrowni jądrowych.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona

               2)

               CEE Bankwatch Network pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               3)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 305 z 22.8.2016.


title: Sprawa C-C-185/17: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 22 lutego 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad – Varna – Bułgaria) – Mitnitsa Varna / „SAKSA” ООD (Odesłanie prejudycjalne — Wspólna taryfa celna — Klasyfikacja towarów — Europejska zharmonizowana norma techniczna EN 590:213 — Podpozycja 2710 19 43 Nomenklatury scalonej — Kryteria właściwe dla zaklasyfikowania danego towaru jako olej napędowy)

text:
               16.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/11

         Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 22 lutego 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad – Varna – Bułgaria) – Mitnitsa Varna / „SAKSA” ООD
   (Sprawa C-C-185/17) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Wspólna taryfa celna - Klasyfikacja towarów - Europejska zharmonizowana norma techniczna EN 590:213 - Podpozycja 2710 19 43 Nomenklatury scalonej - Kryteria właściwe dla zaklasyfikowania danego towaru jako olej napędowy))
   (2018/C 134/15)
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Administrativen sad – Varna

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Mitnitsa Varna

      Strona przeciwna:„SAKSA” ООD

      Przy udziale: Okrazhna prokuratura – Varna

      Sentencja

   Nomenklaturę scaloną znajdującą się w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, w brzmieniu wynikającym z rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 1101/2014 z dnia 16 października 2014 r. należy interpretować w ten sposób, że olej mineralny, taki jak omawiany w postępowaniu głównym, nie może z uwagi na cechy charakterystyczne jego destylacji zostać zaklasyfikowany jako olej napędowy do podpozycji 2710 19 43 tej nomenklatury, pomimo że olej ten spełnia wymogi przewidziane w normie zharmonizowanej EN 590 w brzmieniu z września 2013 r. dotyczące oleju napędowego przeznaczonego dla klimatu arktycznego lub surowego klimatu zimowego.

      (1)  Dz.U. C 213 z 3.7.2017.


title: Sprawa T-96/18: Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2018 r. – Cabell / EUIPO – Zorro Productions (ZORRO)

text:
               16.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/32

         Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2018 r. – Cabell / EUIPO – Zorro Productions (ZORRO)
   (Sprawa T-96/18)
   (2018/C 134/46)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Robert W. Cabell (Renton, Waszyngton, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat K. Bröcker)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Zorro Productions, Inc. (Berkeley, Kalifornia, Stany Zjednoczone)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Zorro Productions, Inc.

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „ZORRO” – unijny znak towarowy nr 5 399 787

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 grudnia 2017 r. w sprawie R 1637/2015-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               uwzględnienie wniosku o częściowe unieważnienie prawa do unijnego znaku towarowego nr 5 399 787 dla wszystkich spornych towarów i usług;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) w związku z art. 59 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 2017/1001.


title: Sprawa T-66/18: Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2018 r. – Tsapakidou / Trybunał Sprawiedliwości

text:
               16.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/25

         Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2018 r. – Tsapakidou / Trybunał Sprawiedliwości
   (Sprawa T-66/18)
   (2018/C 134/35)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Argyro Tsapakidou (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat E. Kleani)

      Strona pozwana: Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Trybunału Sprawiedliwości z dnia 23 listopada 2017 r. (nr 20173939) o odrzuceniu oferty strony skarżącej złożonej w odpowiedzi na ogłoszenie o przetargu 2017/S 002-001564 na zawarcie umów ramowych o tłumaczenie tekstów prawniczych z niektórych języków urzędowych Unii Europejskiej na język grecki;

               —

               obciążenie strony skarżącej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem ogólnych zasad prawa Unii, zgodnie z którymi decyzja administracyjna musi zostać należycie uzasadniona oraz wskazać zasady, na których została oparta. Strona skarżąca twierdzi w szczególności, że uzasadnienie przedstawione przez stronę pozwaną było niewystarczające w świetle art. 4.3.1. specyfikacji istotnych warunków zamówienia. Ponadto informacje przekazane stronie skarżącej nie umożliwiły jej ustosunkowania się do ważności wyniku uzyskanego za rzeczone tłumaczenie próbne. Nie zostały jej zakomunikowane wytyczne dotyczące sposobu dokonywania oceny jakości tłumaczenia, ani kryteria, w oparciu o które została wydana zaskarżona decyzja.


title: Sprawa C-41/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale della Campania (Włochy) w dniu 22 stycznia 2018 r. – Meca Srl / Comune di Napoli

text:
               23.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/27

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale della Campania (Włochy) w dniu 22 stycznia 2018 r. – Meca Srl / Comune di Napoli
   (Sprawa C-41/18)
   (2018/C 142/36)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale della Campania

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Meca Srl

      Druga strona postępowania: Comune di Napoli

      Pytanie prejudycjalne

      Czy wspólnotowe zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa, o których mowa w Traktacie o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), i zasady które z niego wynikają, takie jak zasady równego traktowania, niedyskryminacji, proporcjonalności i skuteczności, o których mowa w dyrektywie 2014/24/UE (1), oraz art. 57 ust. 4 lit. c) i g) rzeczonej dyrektywy, stoją na przeszkodzie dla stosowania przepisu prawa krajowego, takiego jak przepis prawa włoskiego zawarty w art. 80 ust. 5 lit. c) decreto legislativo (dekretu ustawodawczego) nr 50/2016, zgodnie z którym stwierdzenie w toku postępowania znaczących niedociągnięć, wykazanych w czasie wykonywania poprzedniego zamówienia, które doprowadziły do wcześniejszego rozwiązania poprzedniej umowy o udzielenie zamówienia, wyklucza dokonanie przez instytucję zamawiającą jakiejkolwiek oceny w zakresie wiarygodności oferenta, aż do ostatecznego orzeczenia sądu cywilnego, przy braku wykazania przez takie przedsiębiorstwo przyjęcia środków self cleaning, mających na celu usunięcie naruszeń i uniknięcie ich ponownego wystąpienia?

      (1)  Dyrektywa 2014/24/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylająca dyrektywę 2004/18/WE (Dz.U. 2014, L 94, s. 65)


title: Sprawa T-764/16: Wyrok Sądu z dnia 28 lutego 2018 r. – Paulini/EBC (Służba publiczna — Personel EBC — Wynagrodzenie — Coroczny przegląd wynagrodzeń i dodatków — Zgodność wytycznych z prawem — Metoda obliczania — Uwzględnienie okresów zwolnienia chorobowego — Uwzględnienie działalności w charakterze przedstawiciela personelu — Zasada niedyskryminacji)

text:
               23.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/46

         Wyrok Sądu z dnia 28 lutego 2018 r. – Paulini/EBC
   (Sprawa T-764/16) (1)

   ((Służba publiczna - Personel EBC - Wynagrodzenie - Coroczny przegląd wynagrodzeń i dodatków - Zgodność wytycznych z prawem - Metoda obliczania - Uwzględnienie okresów zwolnienia chorobowego - Uwzględnienie działalności w charakterze przedstawiciela personelu - Zasada niedyskryminacji))
   (2018/C 142/61)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Jörn Paulini (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo L. Levi i M. Vandenbussche, następnie L. Levi i A. Tymen a wreszcie L. Levi, adwokaci)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (EBC) (przedstawiciele: F. von Lindeiner i D. Camilleri Podestà, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata B. Wägenbaura)

      Przedmiot

   Skarga na podstawie art. 270 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji EBC, przekazanej skarżącemu w dniu 15 grudnia 2015 r. i zmienionej w dniu 10 lutego 2016 r., dotyczącej corocznego przeglądu wynagrodzeń i dodatków za 2015 r. oraz o naprawienie szkody poniesionej jakoby przez skarżącego w wyniku tej decyzji.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Jörn Paulini pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Europejski Bank Centralny.

      (1)  Dz.U. C 14 z 16.1.2017.


title: Sprawa C-54/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Piemonte (Włochy) w dniu 29 stycznia 2018 r. – Cooperativa Animazione Valdocco S.C.S. Impresa Sociale Onlus / Consorzio Intercomunale Servizi Sociali di Pinerolo, Azienda Sanitaria Locale To3 di Collegno e Pinerolo

text:
               23.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/31

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Piemonte (Włochy) w dniu 29 stycznia 2018 r. – Cooperativa Animazione Valdocco S.C.S. Impresa Sociale Onlus / Consorzio Intercomunale Servizi Sociali di Pinerolo, Azienda Sanitaria Locale To3 di Collegno e Pinerolo
   (Sprawa C-54/18)
   (2018/C 142/41)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per il Piemonte.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Cooperativa Animazione Valdocco S.C.S. Impresa Sociale Onlus.

      Druga strona postępowania: Consorzio Intercomunale Servizi Sociali di Pinerolo, Azienda Sanitaria Locale To3 di Collegno e Pinerolo.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przepisy prawa europejskiego w przedmiocie prawa do obrony, sprawiedliwego procesu i znacznej skuteczności ochrony, w szczególności art. 6 i 13 EKPC, art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 1 ust. 1 i 2 dyrektywy 89/665/EWG (1), stoją na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, takiemu jak art. 120 ust. 2a Codice del processo amministrativo (włoskiego kodeksu postępowania administracyjnego), który nakłada na podmiot biorący udział w procedurze przetargowej obowiązek zaskarżenia dopuszczenia/niewykluczenia innego podmiotu w terminie 30 dni od poinformowania o rozstrzygnięciu, w którym podejmuje się decyzję co do dopuszczenia/wykluczenia uczestników?

               2)

               Czy przepisy prawa europejskiego w przedmiocie prawa do obrony, sprawiedliwego procesu i znacznej skuteczności ochrony, w szczególności art. 6 i 13 EKPC, art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 1 ust. 1 i 2 dyrektywy 89/665/EWG, stoją na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, takiemu jak art. 120 ust. 2a Codice del processo amministrativo, który wyklucza możliwość podniesienia przez podmiot gospodarczy, po zakończeniu postępowania, także w odwołaniu wzajemnym, zarzutu niezgodności z prawem aktu dopuszczenia innych podmiotów, w szczególności zwycięskiego oferenta lub głównego odwołującego się, bez uprzedniego zaskarżenia aktu dopuszczenia we wskazanym wyżej terminie?

      (1)  Dyrektywa Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane (Dz.U. L 395, s. 33).


title: Sprawa T-843/16: Wyrok Sądu z dnia 28 lutego 2018 r. – dm-drogerie markt / EUIPO – Digital Print Group O. Schimek (Foto Paradies) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny unijny znak towarowy Foto Paradies — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}

text:
               23.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/47

         Wyrok Sądu z dnia 28 lutego 2018 r. – dm-drogerie markt / EUIPO – Digital Print Group O. Schimek (Foto Paradies)
   (Sprawa T-843/16) (1)

   ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy Foto Paradies - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]})
   (2018/C 142/62)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: dm-drogerie markt GmbH & Co. KG (Karlsruhe, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci T. Strack i O. Bludovsky)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciele: M. Fischer, R. Manea i D. Walicka, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Digital Print Group O. Schimek GmbH (Norymberga, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci L. Petri i M. Gilch)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 września 2016 r. (sprawa R 1194/2015-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku pomiędzy Digital Print Group O. Schimek a dm-drogerie markt.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               dm-drogerie markt GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 38 z 6.2.2017.


title: Sprawa T-121/18: Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2018 – Agencja Wydawnicza Technopol/EUIPO (1000 PANORAMICZNYCH)

text:
               23.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/62

         Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2018 – Agencja Wydawnicza Technopol/EUIPO (1000 PANORAMICZNYCH)
   (Sprawa T-121/18)
   (2018/C 142/80)
   Język postępowania: Polski

      Strony

      Strona skarżąca: Agencja Wydawnicza Technopol sp. z o. o. (Częstochowa, Polska) (przedstawiciel: C. Rogula, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny znak towarowy Unii Europejskiej „1000 PANORAMICZNYCH” – zgłoszenie nr 15 299 671

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 grudnia 2017 r. w sprawie R 2208/2016-5

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zmianę Decyzji PIO poprzez uwzględnienie odwołania Skarżącej i dokonanie rejestracji znaku towarowego „1000 PANORAMICZNYCH” ze względu na uznanie, iż: oznaczenie słowne „1000 PANORAMICZNYCH” nie spełnia przesłanek z art. 7 ust.1, w szczególności lit. b) i c) RZTUE, a zatem nie istnieje podstawa do odmowy rejestracji znaku towarowego;

         oraz/lub

               —

               zgodnie z art. 7 ust. 3 RZTUE oznaczenie słowne „1000 PANORAMICZNYCH” nabyło wskutek używania charakter odróżniający (wtórną zdolność odróżniającą), a zatem nie istnieje podstawa do odmowy rejestracji znaku towarowego, w szczególności nie ma zastosowania żadna z przesłanek wskazanych w art. 7 ust. 1 lit. b), c) i d);

         ewentualnie

               —

               uchylenie Decyzji PIO i zobowiązanie Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (dalej: EUIPO) do ponownego rozpatrzenia zgłoszenia znaku towarowego UE w celu rejestracji znaku słownego „1000 PANORAMICZNYCH”, numer zgłoszenia 015299671, w szczególności pod kątem usunięcia obecnie występujących nieprawidłowości, a to uznania, iż: oznaczenie słowne „1000 PANORAMICZNYCH” nie spełnia przesłanek z art. 7 ust.1, w szczególności lit. b) i c) RZTUE, a zatem nie istnieją żadne bezwzględne podstawy odmowy rejestracji;

         oraz/lub

               —

               zgodnie z art. 7 ust. 3 RZTUE oznaczenie słowne „1000 PANORAMICZNYCH” nabyło wskutek używania charakter odróżniający (wtórną zdolność odróżniającą), a zatem nie istnieje podstawa do odmowy rejestracji znaku towarowego, w szczególności nie ma zastosowania żadna z przesłanek wskazanych w art. 7 ust. 1 lit. b), c) i d);

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

   Naruszenie art. 7 ust.1, lit. b), c) i d) rozporządzenia nr 2017/1001.


title: Sprawa C-131/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 19 lutego 2018 r. – Vanessa Gambietz/Erika Ziegler.

text:
               23.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/36

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 19 lutego 2018 r. – Vanessa Gambietz/Erika Ziegler.
   (Sprawa C-131/18)
   (2018/C 142/48)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Vanessa Gambietz

      Strona pozwana: Erika Ziegler

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 6 ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/7/UE z dnia 16 lutego 2011 r. w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych (1) należy interpretować w ten sposób, że wymienioną w art. 6 ust. 1 dyrektywy stałą kwotę 40 EUR należy zaliczać do zewnętrznych kosztów postępowania powstałych na skutek opóźnień w płatności przez dłużnika w związku ze skorzystaniem z usług adwokata (Rechtsanwalt) przed wszczęciem postępowania i z tego względu zgodnie z art. 6 ust. 3 dyrektywy należy się z tytułu tych kosztów rekompensata?

      (1)  Dz.U. 2011 L 48 s. 1


title: Sprawa T-482/13: Postanowienie Sądu z dnia 21 lutego 2018 r. – MedSkin Solutions Dr. Suwelack / EUIPO – Cryo-Save (CryoSafe) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

text:
               30.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/34

         Postanowienie Sądu z dnia 21 lutego 2018 r. – MedSkin Solutions Dr. Suwelack / EUIPO – Cryo-Save (CryoSafe)
   (Sprawa T-482/13) (1)

   ((Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania))
   (2018/C 152/43)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: MedSkin Solutions Dr. Suwelack AG (Billerbeck, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Thünken)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Schifko, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Cryo-Save AG (Freienbach, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat C. Onken)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 lipca 2013 r. (sprawa R 1759/2012-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Cryo-Save AG a MedSkin Solutions Dr. Suwelack AG.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               MedSkin Solutions Dr. Suwelack AG i Cryo-Save AG pokrywają solidarnie koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

               3)

               MedSkin Solutions Dr. Suwelack AG i Cryo-Save AG pokrywają własne koszty zgodnie z postanowieniami zawartego przez nie porozumienia.

      (1)  Dz.U. C 313 z 26.10.2013.


title: Sprawa C-114/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) w dniu 14 lutego 2018 r. – Sandoz Ltd, Hexal AG/G.D. Seale LLC, Janssen Sciences Ireland

text:
               30.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) w dniu 14 lutego 2018 r. – Sandoz Ltd, Hexal AG/G.D. Seale LLC, Janssen Sciences Ireland
   (Sprawa C-114/18)
   (2018/C 152/20)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca środek odwoławczy: Sandoz Ltd, Hexal AG

      Druga strona postępowania: G.D. Seale LLC, Janssen Sciences Ireland

      Pytania prejudycjalne

   W przypadku gdy jedyny składnik aktywny będący przedmiotem dodatkowego świadectwa ochronnego wydanego na mocy [rozporządzenia (WE) nr 469/2009] (1) należy do grupy związków objętych definicją Markusha w zastrzeżeniu patentowym, przy czym wszystkie związki należące do tej grupy stanowią główny innowacyjny element postępu technicznego patentu, czy dla celów art. 3 lit. a) rozporządzenia nr 469/2009 wystarczy, że związek przy badaniu jego struktury zostanie natychmiast rozpoznany jako należący do grupy (a zatem byłyby objęty ochroną patentową na podstawie krajowego prawa patentowego), czy też poszczególne podstawniki niezbędne dla stworzenia aktywnego składnika muszą należeć do tych, które osoba wykwalifikowana może, w oparciu o posiadaną wiedzę ogólną, wyprowadzić z treści zastrzeżeń patentowych?

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 469/2009 z dnia 6 maja 2009 r. dotyczące dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych (Dz.U. 2009, L 152, s. 1).


title: Sprawa T-113/18: Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2018 r. – Miles-Bramwell Executive Services / EUIPO (FREE)

text:
               30.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/43

         Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2018 r. – Miles-Bramwell Executive Services / EUIPO (FREE)
   (Sprawa T-113/18)
   (2018/C 152/52)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Miles-Bramwell Executive Services Ltd (Alfreton, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: J. Mellor, QC)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „FREE” – zgłoszenie nr 15 083 091

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 listopada 2017 r. w sprawie R 2164/2016-1

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia 2017/1001.


title: Sprawa T-114/18: Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2018 r. – Miles-Bramwell Executive Services / EUIPO (FREE)

text:
               30.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/43

         Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2018 r. – Miles-Bramwell Executive Services / EUIPO (FREE)
   (Sprawa T-114/18)
   (2018/C 152/53)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Miles-Bramwell Executive Services Ltd (Alfreton, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: J. Mellor, QC)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „FREE” – zgłoszenie nr 15 081 508

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 listopada 2017 r. w sprawie R 2166/2016-1

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia 2017/1001.


title: Sprawa T-116/18: Skarga wniesiona w dniu 27 lutego 2018 r. – Darmanin / EASO

text:
               30.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/44

         Skarga wniesiona w dniu 27 lutego 2018 r. – Darmanin / EASO
   (Sprawa T-116/18)
   (2018/C 152/54)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Joanna Darmanin (Sliema, Malta) (przedstawiciel: N. De Montigny, avocat)

      Strona pozwana: Europejski Urząd Wsparcia w dziedzinie Azylu (EASO)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności:

                           —

                           decyzji organu właściwego do zawierania umów o pracę (Executive Director) z dnia 27 czerwca 2017 r., na podstawie której skarżąca została zwolniona po zakończeniu stażu, z dniem 15 lipca 2017 r.,

                           —

                           w razie konieczności, wyraźniej decyzji o oddaleniu zażalenia z dnia 29 stycznia 2018 r.;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia art. 14 warunków zatrudnienia innych pracowników (zwanych dalej „WZIP”) oraz wytycznych mających zastosowanie do wewnętrznego postępowania w sprawie oceny stażystów Europejskiego Urzędu Wsparcia w dziedzinie Azylu (EASO).

               2.

               Zarzut drugi, dotyczący naruszenia art. 43 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem”) oraz decyzji Management Board EASO z dnia 18 stycznia 2016 r. wprowadzającej w życie art. 43 i 44 regulaminu w odniesieniu do personelu tymczasowego.

               3.

               Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia decyzji nr 11 Management Board EASO z dnia 4 lipca 2012 r. dotyczącej pracowników średniego szczebla kierowniczego.

               4.

               Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia zasad dobrej administracji i pewności prawa.

               5.

               Zarzut piąty, podniesiony tytułem ewentualnym, dotyczący niezgodności z prawem ze względu na naruszenie zasady równego traktowania oraz naruszenie skutecznego prawa do bycia wysłuchanym.

               6.

               Zarzut szósty, dotyczący naruszenia prawa do przeprowadzenia zgodnego z prawem, rzetelnego i przewidywalnego postępowania w sprawie oceny.

               7.

               Zarzut siódmy dotyczący naruszenia zasad dotyczących ciężaru dowodu.


title: Sprawa C-206/18: Skarga wniesiona w dniu 23 marca 2018 r. – Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej

text:
               28.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/16

         Skarga wniesiona w dniu 23 marca 2018 r. – Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-206/18)
   (2018/C 182/19)
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (Przedstawiciele: J. Samnadda, J. Hottiaux, G. von Rintelen, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska

      Żądania strony skarżącej

               —

               o stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/26/UE z dnia 26 lutego 2014r. w sprawie zbiorowego zarządzania prawami autorskimi i prawami pokrewnymi oraz udzielania licencji wieloterytorialnych dotyczących praw do utworów muzycznych do korzystania online na rynku wewnętrznym (1), a w każdym razie poprzez niezawiadomienie Komisji o takich przepisach, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy artykułu 43 wspomnianej dyrektywy;

               —

               o nałożenie na Rzeczpospolitą Polskę zgodnie z art. 260 ust. 3 TFUE okresowej kary pieniężnej za uchybienie obowiązkowi poinformowania o środkach transpozycji dyrektywy 2014/26/UE o dziennej stawce w wysokości 87 612 € i naliczanej od dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie;

               —

               obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na podstawie artykułu 43 ust. 1 dyrektywy 2014/26/UE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zbiorowego zarządzania prawami autorskimi i prawami pokrewnymi oraz udzielania licencji wieloterytorialnych dotyczących praw do utworów muzycznych do korzystania online na rynku wewnętrznym, państwa członkowskie były zobowiązane wprowadzić przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 10 kwietnia 2016 r. Niezwłocznie miały o tym powiadomić Komisję.
   Dnia 22 listopada 2017, Rzeczpospolita Polska przekazała Komisji 3 istniejące już akta prawne, które dokonują zaledwie częściowej transpozycji dyrektywy 2014/26/UE. Ponieważ Rzeczpospolita Polska nie przyjęła jeszcze do polskiego porządku prawnego, ani nie wprowadziła w życie wszystkich niezbędnych przepisów, Komisja postanowiła skierować skargę do Trybunału Sprawiedliwości UE.
   W swojej skardze Komisja żąda nałożenia na Rzeczpospolitą Polską okresowej kary pieniężnej o dziennej stawce w wysokości 87 612 € i naliczanej od dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie. Stawka ta została ustalona na biorąc pod uwagę powagę uchybienia, czas trwania uchybienia i konieczność zapewnienia skutku odstraszającego.

      (1)  Dz.U. L 84 , s. 72.


title: Sprawa C-130/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 19 lutego 2018 r. – flightright GmbH / Eurowings GmbH

text:
               28.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 19 lutego 2018 r. – flightright GmbH / Eurowings GmbH
   (Sprawa C-130/18)
   (2018/C 182/08)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: flightright GmbH

      Strona pozwana: Eurowings GmbH

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 5 ust. 1 lit. c) pkt iii) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (1) należy interpretować w ten sposób, że brak jest prawa do odszkodowania w związku z odwołaniem lotu w okresie krótszym niż siedem dni przed planowym czasem odlotu również wówczas, gdy pasażer poprzez zmianę planu podróży utraci w sumie mniej niż 3 godziny, ale więcej niż 2 godziny, ponieważ rzeczywisty czas przylotu opóźni się względem planowanego czasu przylotu o ponad 2 godziny, ale mniej niż 3 godziny?

      (1)  Dz.U. L 46, s. 1.


title: Sprawa C-179/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeidsrechtbank Gent (Belgia) w dniu 7 marca 2018 r. – Ronny Rohart / Federale Pensioendienst

text:
               28.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeidsrechtbank Gent (Belgia) w dniu 7 marca 2018 r. – Ronny Rohart / Federale Pensioendienst
   (Sprawa C-179/18)
   (2018/C 182/13)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Arbeidsrechtbank Gent

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Ronny Rohart.

      Strona pozwana: Federalne Pensioendienst.

      Pytanie prejudycjalne

   Czy ustanowioną w art. 4 § 3 TUE zasadę lojalnej współpracy w związku z regulaminem pracowniczym urzędników Unii Europejskiej ustanowionym przez rozporządzenie Rady (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68 z dnia 29 lutego 1968 r. (1) należy interpretować w ten sposób, iż stoi ona na przeszkodzie takiemu uregulowaniu prawnemu państwa członkowskiego, które przy obliczaniu wysokości emerytury pracownika na podstawie pracy świadczonej przez niego w tym państwie członkowskim nie dopuszcza możliwości uwzględnienia służby wojskowej, którą zainteresowany pełnił w tym państwie, ponieważ w momencie odbywania tej służby, jak i po jej odbyciu zainteresowany był nieprzerwanie urzędnikiem Unii Europejskiej i z tego powodu nie spełnia przewidzianych w uregulowaniach prawnych tego państwa członkowskiego wymogów uznania tego okresu za równoważny z okresem zatrudnienia?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68 z dnia 29 lutego 1968 r. ustanawiające regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich oraz warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot, a także szczególne środki tymczasowe mające zastosowanie do urzędników Komisji (regulamin pracowniczy urzędników), Dz.U. 1968, L 56, s. 1.


title: Sprawa C-80/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 6 lutego 2018 r. – Asociación Española de la Industria Eléctrica (UNESA) / Administración General del Estado i Iberdrola Generación Nuclear S.A.U.

text:
               28.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 6 lutego 2018 r. – Asociación Española de la Industria Eléctrica (UNESA) / Administración General del Estado i Iberdrola Generación Nuclear S.A.U.
   (Sprawa C-80/18)
   (2018/C 182/02)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Supremo

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Asociación Española de la Industria Eléctrica (UNESA)

      Strona pozwana: Administración General del Estado i Iberdrola Generación Nuclear S.A.U.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zasada „zanieczyszczający płaci”, wyrażona w art. 191 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w związku z art. 20 i 21 Karty praw podstawowych [Unii Europejskiej], które wyrażają podstawowe zasady równości i niedyskryminacji odzwierciedlone w przepisach art. 3 ust. 1 i 2 dyrektywy 2009/72/[WE] (1) w zakresie, w jakim ma na celu między innymi stworzenie konkurencyjnego i niedyskryminującego rynku energii elektrycznej, mogącego podlegać zmianom wynikającym tylko z przyczyn związanych z ogólnym interesem gospodarczym, w tym z ochroną środowiska, stoi na przeszkodzie ustanowieniu podatków obciążających wyłącznie przedsiębiorstwa wytwarzające energię elektryczną, które wykorzystują energię jądrową, jeżeli prawdziwym celem wspomnianych podatków nie jest ochrona środowiska, lecz zwiększenie dochodów systemu finansowania energii elektrycznej tak, aby przedsiębiorstwa te przyjmowały na siebie większe obciążenie w finansowaniu deficytu taryfowego w porównaniu z innymi przedsiębiorstwami, które prowadzą tę samą działalność?

               2)

               Czy na konkurencyjnym i wolnym od dyskryminacji rynku energii elektrycznej wspomniane europejskie przepisy uniemożliwiają wprowadzenie podatków środowiskowych, w przypadku, gdy jest to uzasadnione nieodłącznie związanym z działalnością jądrową skażeniem, ale nie ustanowiono żadnych konkretnych regulacji prawnych (uzasadnienie zawiera preambuła ustawy), skutkiem czego w odniesieniu do podatku od wytwarzania wypalonego paliwa jądrowego i odpadów promieniotwórczych nie ujęto w tekście prawnym o charakterze normatywnym internalizacji kosztów, które należy pokryć, a w odniesieniu do składowania odpadów promieniotwórczych również brak konkretnych regulacji, ponieważ koszty gospodarowania i składowania są już pokryte innymi podatkami, a ponadto nie określono jasno celu, na jaki zostaną przeznaczone wpływy z podatków, i wspomniane przedsiębiorstwa są zobowiązane do przyjęcia na siebie związanej z tym odpowiedzialności cywilnej do kwoty w wysokości 1,2 mld?

               3)

               Czy art. 3 ust. 2 dyrektywy 2009/72/WE, zgodnie z którym szczególne obowiązki po stronie sektora energetyki jądrowej, które należy nałożyć ze względów interesu ogólnego, w tym ochrony środowiska naturalnego, powinny być jasno określone, przejrzyste, niedyskryminacyjne i weryfikowalne, stoi na przeszkodzie podatkom określonym w ustawie 15/2012, w przypadku gdy cel związany z ochroną środowiska i uwagi określające podatki środowiskowe nie są skonkretyzowane w części aktu prawnego o charakterze normatywnym?

               4)

               Czy zasada „zanieczyszczający płaci”, ustanowiona w art. 191 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zasada równości i zasada niedyskryminacji, określone w art. 20 i 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 3 i 5 dyrektywy 2005/89/WE (2), których celem jest zapewnienie „właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego energii elektrycznej” oraz zobowiązują państwa członkowskie do zagwarantowania, że „wszelkie środki przyjęte zgodnie z niniejszą dyrektywą są niedyskryminacyjne i nie stanowią nadmiernego obciążenia dla uczestników rynku”, stoją na przeszkodzie obowiązywaniu przepisów krajowych, które obciążają finansowaniem deficytu taryfowego ogół przedsiębiorstw sektora energii elektrycznej, ale nakładają na przedsiębiorstwa sektora energetyki jądrowej (oprócz elektrowni wodnych uznawanych za prowadzące działalność związaną z energią odnawialną) szczególnie duże obciążenia podatkowe, większe niż w przypadku innych podmiotów działających na rynku energetycznym, które nie muszą ponosić takich obciążeń, przy czym niektóre spośród nich powodują większe zanieczyszczenie, a wspomniane obciążenia podatkowe są uzasadnione względami ochrony środowiska z uwagi na zagrożenia i niepewność nierozerwalnie związane z działalnością jądrową, lecz nie określono kosztów, nie ustalono przeznaczenia wpływów z podatków na cele w zakresie ochrony środowiska, przy czym koszt gospodarowania odpadami i ich składowania jest już pokryty z innych podatków, a przedsiębiorstwa z sektora energetyki jądrowej przyjmują na siebie odpowiedzialność cywilną, w związku z czym przepisy te zakłócają wolną konkurencję zgodną z wymogami zliberalizowanego rynku wewnętrznego poprzez faworyzowanie innych podmiotów wytwarzających energię elektryczną, które nie muszą ponosić takich obciążeń związanych z podatkami, pomimo że wykorzystują bardziej zanieczyszczające źródła wytwarzania?

               5)

               Czy artykuł 191 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, który ustanawia „zasadę zanieczyszczający płaci”, stoi na przeszkodzie podatkowi od wytwarzania wypalonego paliwa jądrowego i odpadów promieniotwórczych powstałych w wyniku wytwarzania energii jądrowej, który obciąża tylko sektor energetyki jądrowej z pominięciem wszelkich innych sektorów mogących wytwarzać takie odpady, w związku z czym inne przedsiębiorstwa prowadzące działalność, w której wykorzystują materiały lub źródła jądrowe, nie są opodatkowane, pomimo ich oddziaływania na wartości związane z ochroną środowiska naturalnego?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylająca dyrektywę 2003/54/WE (Dz.U. 2009, L 211, s. 55).

      (2)  Dyrektywa 2005/89/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 stycznia 2006 r. dotycząca działań na rzecz zagwarantowania bezpieczeństwa dostaw energii elektrycznej i inwestycji infrastrukturalnych Artykuły 3 i 5 (Dz.U. 2006, L 33, s. 22).


title: Sprawa C-221/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 16 stycznia 2018 r. w sprawie T-747/15, EDF/Komisja, wniesione w dniu 27 marca 2018 r. przez Électricité de France (EDF)

text:
               28.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/17

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 16 stycznia 2018 r. w sprawie T-747/15, EDF/Komisja, wniesione w dniu 27 marca 2018 r. przez Électricité de France (EDF)
   (Sprawa C-221/18 P)
   (2018/C 182/20)
   Język postępowania: francuski.

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Électricité de France (EDF) (przedstawiciel: adwokat M. Debroux)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Republika Francuska

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Tytułem żądania głównego:

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku;

               —

               wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie skargi w pierwszej instancji, uwzględniając ją i stwierdzając tym samym nieważność art. 1-5 decyzji Komisji (UE) 2016/154 z dnia 22 lipca 2015 r. o pomocy państwa SA.13869 (C 68/2002) (ex NN 80/2002) (1)

         Posiłkowo:

               —

               wydanie ostatecznego rozstrzygnięcia w przedmiocie pierwszego zarzutu i pierwszej części drugiego zarzutu skargi w pierwszej instancji, uwzględnienie tej pierwszej części zarzutu drugiego, a w konsekwencji stwierdzenie, że zasada prywatnego inwestora ma zastosowanie do spornego przepisu;

               —

               przekazanie sporu do Sądu, obradującego w innym składzie, celem wydania orzeczenia w przedmiocie pozostałych zarzutów i argumentów podniesionych przez skarżącą w skardze z dnia 22 grudnia 2015 r. i zastrzeżenie, że rozstrzygnięcie o kosztach postępowania w pierwszej instancji nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie;

         Posiłkowo:

               —

               przekazanie sporu do Sądu, obradującego w innym składzie, celem wydania orzeczenia w przedmiocie wszystkich zarzutów i argumentów podniesionych przez skarżącą w skardze z dnia 22 grudnia 2015 r. (w tym tytułem ewentualnym) i zastrzeżenie, że rozstrzygnięcie o kosztach postępowania w pierwszej instancji nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie;

         W każdym razie:

               —

               obciążenie Komisji wszystkimi kosztami niniejszej instancji.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania strona skarżąca podnosi cztery zarzuty tytułem głównym i jeden zarzut posiłkowy.
   Pierwszy zarzut dotyczy naruszenia zasady powagi rzeczy osądzonej wydanego przez Sąd wyroku z dnia 15 grudnia 2009 r., EDF/Komisja (T-156/04). Zaskarżony wyrok określa sporny przepis jako rzekome zwolnienie podatkowe, w przeciwieństwie do wyroku z dnia 15 grudnia 2009 r. wydanego w tej samej sprawie, w którym wyraźnie odrzucono to podejście. Dla uzasadnienia tej rozbieżności w określeniu spornego przepisu, zaskarżony wyrok wydaje się pośrednio opierać – niesłusznie – na konieczności interpretacji wyroku z dnia 15 grudnia 2009 r.„w świetle” wyroku Trybunału z dnia 5 czerwca 2012 r. (C-124/10 P) utrzymującego w mocy rozstrzygnięcie niższej instancji. Tymczasem w wyroku tym Trybunał nie wypowiedział się w przedmiocie określenia spornego przepisu, co stanowi ustalenie faktyczne.
   Zarzut drugi dotyczy wypaczenia dowodów przedstawionych przed Sądem. Te środki dowodowe opisują faktycznie dokonaną restrukturyzację kapitału EDF i nie pozwalają na ustalenie rzekomego zwolnienia podatkowego, jak uczynił to Sąd.
   Trzeci zarzut dotyczy naruszenia charakteru i zakresu obowiązków starannego i bezstronnego badania, nałożonych przez najnowsze orzecznictwo Trybunału, w szczególności w wyroku Frucona Košice z dnia 20 września 2007 r. (C-300/16 P), który był zresztą przedmiotem uwag na piśmie przed Sądem.
   Czwarty zarzut dotyczy naruszenia przez Sąd obowiązku uzasadnienia, zarówno w odniesieniu do określenia spornego środka, jak i braku dyskusji w przedmiocie argumentów skarżącej opartych na wyroku Frucona Košice.
   Wreszcie zarzut podniesiony tytułem ewentualnym opiera się na naruszeniu prawa przy ustalaniu domniemanej pomocy jako nowej pomocy, podczas gdy należałoby ją określić jako istniejącą pomoc.

      (1)  Dz.U. L 34, s. 152.


title: Sprawa T-361/17: Postanowienie Sądu z dnia 21 marca 2018 r. – Eco-Bat Technologies i in./Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek recyklingu akumulatorów samochodowych — Decyzja w przedmiocie sprostowania decyzji stwierdzającej naruszenie art. 101 TFUE i nakładającej grzywny — Termin na wniesienie skargi — Rozpoczęcie biegu — Przekroczenie terminu — Niedopuszczalność)

text:
               28.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/22

         Postanowienie Sądu z dnia 21 marca 2018 r. – Eco-Bat Technologies i in./Komisja
   (Sprawa T-361/17) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek recyklingu akumulatorów samochodowych - Decyzja w przedmiocie sprostowania decyzji stwierdzającej naruszenie art. 101 TFUE i nakładającej grzywny - Termin na wniesienie skargi - Rozpoczęcie biegu - Przekroczenie terminu - Niedopuszczalność))
   (2018/C 182/26)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Eco-Bat Technologies Ltd (Matlock, Zjednoczone Królestwo), Berzelius Metall GmbH (Braubach, Niemcy) i Société traitements chimiques des métaux (STCM) (Bazoches-les-Gallerandes, Francja) (przestawiciele: M. Brealey, QC, I. Vandenborre i S. Dionnet, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przestawiciele: F. van Schaik, G. Conte, I. Rogalski i J. Szczodrowski, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Oparte na art. 263 TFUE żądanie mające na celu, po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2017) 900 z dnia 8 lutego 2017 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 TFUE (sprawa AT.40018 – Recykling akumulatorów samochodowych), sprostowanej decyzją Komisji z dnia 6 kwietnia 2017 r. C(2017) 2223 final i, po drugie, obniżenia kwoty nałożonej na skarżące grzywny.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Eco-Bat Technologies Ltd, Berzelius Metall GmbH i Société traitements chimiques des métaux (STCM) ponoszą koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 318 z 25.9.2017


title: Sprawa C-247/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 25 stycznia 2018 r. w sprawie T-91/16, Włochy/Komisja, wniesione w dniu 9 kwietnia 2018 r. przez Republikę Włoską

text:
               28.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/18

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 25 stycznia 2018 r. w sprawie T-91/16, Włochy/Komisja, wniesione w dniu 9 kwietnia 2018 r. przez Republikę Włoską
   (Sprawa C-247/18 P)
   (2018/C 182/21)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, P. Gentili, avvocato dello Stato)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Republika Włoska wnosi do Trybunału na podstawie art. 56 i 58 statutu Trybunału o uchylenie wyroku z dnia 25 stycznia 2018 r., notyfikowanego w dniu 29 stycznia 2018 r., wydanego przez Sąd Unii Europejskiej w sprawie T-91/16 mającej za przedmiot żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2015)9413 z dnia 17 grudnia 2015 r., notyfikowanej w dniu 18 grudnia 2015 r., dotyczącej zmniejszenia wkładu Europejskiego Funduszu Społecznego w program operacyjny dla regionu Sycylii, który wpisuje się we wspólnotowe ramy wsparcia na pomoc strukturalną dla włoskich regionów, których dotyczy cel nr 1 rozporządzenia nr 1260/1999 (POR Sycylia 2000–2006) oraz o stwierdzenie nieważności tej decyzji.

      Zarzuty i główne argumenty

   Republika Włoska wniosła do Trybunału odwołanie od wyroku z dnia 25 stycznia 2018 r. w sprawie T-91/16, w którym Sąd Unii Europejskiej oddalił skargę Włoch na decyzję Komisji C(2015)9413 z dnia 17 grudnia 2015 r., notyfikowaną w dniu 18 grudnia 2015 r., dotyczącą zmniejszenia wkładu Europejskiego Funduszu Społecznego w program operacyjny dla regionu Sycylii, który wpisuje się we wspólnotowe ramy wsparcia na pomoc strukturalną dla włoskich regionów, których dotyczy cel nr 1 rozporządzenia nr 1260/1999 (POR Sycylia 2000–2006).

      Zarzut pierwszy. Naruszenie art. 39 rozporządzenia 1260/1999 (1)
      ; art. 4, 6 i 10 rozporządzenia 438/[2001] (2)
      ; art. 317 TFUE i zasady ciężaru dowodu.

   Sąd nie wskazał, że z samych ustalonych przez niego okoliczności faktycznych wynika, iż ponownie przeprowadzony przez Komisję w 2008 r. audyt dotyczył tych samych wydatków, które były już w latach 2005 i 2006 przedmiotem audytu, który zakończył się wynikiem pozytywnym, przy czym nie zostały ujawnione nowe okoliczności faktyczne.

      Zarzut drugi. Naruszenie art. 39 rozporządzenia 1260/99, art. 100 rozporządzenia 1083/2006 (3)
      , art. 145 rozporządzenia 1303/2013 (4)
      i zasad dobrej administracji, kontradyktoryjności i uzasadnionych oczekiwań.

   Sąd uznał za uzasadniony, bez wskazania powodów, całkowity czas trwania procedury dotyczącej korekty finansowej przez okres ponad siedmiu lat, w toku której to procedury Komisja działała w istocie w taki sposób, aby wiążący termin sześciu miesięcy od przesłuchania przewidziany na wydanie końcowej decyzji rozpoczynał bieg w momencie ustalonym przez nią w sposób dyskrecjonalny, co zniweczyło charakter wiążący.

      Zarzut trzeci. Naruszenie art. 39 ust. 2 i 3 rozporządzenia 1260/99 i art. 10 rozporządzenia 438/2001. Przeinaczenie okoliczności faktycznych.

   Sąd ustalił, że stwierdzony w niniejszym wypadku odsetek nieprawidłowości istotnie różnił się w czasie w odniesieniu do okresów przed dniem 31 grudnia 2006 r. i po tym dniu, a także w odniesieniu do wydatków dotyczących przedsięwzięć „spójnych” lub innych przedsięwzięć. Niemniej jednak Sąd niezgodnie z prawem uznał za właściwą korektę opartą na ekstrapolacji jednego odsetka nieprawidłowości wynoszącego 32,65 % bez rozróżnienia w odniesieniu do wszystkich lat programowania i do wszystkich rodzajów przedsięwzięć. W konsekwencji Sąd naruszył zasady proporcjonalności korekt i reprezentatywności próbek.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiające przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych (Dz.U. 1999, L 161, s. 1 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 14. t. 1, s. 31).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 438/2001 z dnia 2 marca 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/1999 dotyczącego zarządzania i systemów kontroli pomocy udzielanej w ramach funduszy strukturalnych (Dz.U. L 63, s. 21 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 14. t. 1, s. 132).

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz.U. L 210, s. 25).

      (4)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz.U. L 347, s. 320).


title: Sprawa C-81/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 6 lutego 2018 r. – Endesa Generación, S.A. / Administración General del Estado

text:
               28.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 6 lutego 2018 r. – Endesa Generación, S.A. / Administración General del Estado
   (Sprawa C-81/18)
   (2018/C 182/03)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Supremo

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Endesa Generación, S.A.

      Strona pozwana: Administración General del Estado

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zasada „zanieczyszczający płaci”, wyrażona w art. 191 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w związku z art. 20 i 21 Karty praw podstawowych [Unii Europejskiej], które wyrażają podstawowe zasady równości i niedyskryminacji odzwierciedlone w przepisach art. 3 ust. 1 i 2 dyrektywy 2009/72/[WE] (1) w zakresie, w jakim ma na celu między innymi stworzenie konkurencyjnego i niedyskryminującego rynku energii elektrycznej, mogącego podlegać zmianom wynikającym tylko z przyczyn związanych z ogólnym interesem gospodarczym, w tym z ochroną środowiska, stoi na przeszkodzie ustanowieniu podatków obciążających wyłącznie przedsiębiorstwa wytwarzające energię elektryczną, które wykorzystują energię jądrową, jeżeli prawdziwym celem wspomnianych podatków nie jest ochrona środowiska, lecz zwiększenie dochodów systemu finansowania energii elektrycznej tak, aby przedsiębiorstwa te przyjmowały na siebie większe obciążenie w finansowaniu deficytu taryfowego w porównaniu z innymi przedsiębiorstwami, które prowadzą tę samą działalność?

               2)

               Czy na konkurencyjnym i wolnym od dyskryminacji rynku energii elektrycznej wspomniane europejskie przepisy uniemożliwiają wprowadzenie podatków środowiskowych, w przypadku, gdy jest to uzasadnione nieodłącznie związanym z działalnością jądrową skażeniem, ale nie ustanowiono żadnych konkretnych regulacji prawnych (uzasadnienie zawiera preambuła ustawy), skutkiem czego w odniesieniu do podatku od wytwarzania wypalonego paliwa jądrowego i odpadów promieniotwórczych nie ujęto w tekście prawnym o charakterze normatywnym internalizacji kosztów, które należy pokryć, a w odniesieniu do składowania odpadów promieniotwórczych również brak konkretnych regulacji, ponieważ koszty gospodarowania i składowania są już pokryte innymi podatkami, a ponadto nie określono jasno celu, na jaki zostaną przeznaczone wpływy z podatków, i wspomniane przedsiębiorstwa są zobowiązane do przyjęcia na siebie związanej z tym odpowiedzialności cywilnej do kwoty w wysokości 1,2 mld?

               3)

               Czy art. 3 ust. 2 dyrektywy 2009/72/WE, zgodnie z którym szczególne obowiązki po stronie sektora energetyki jądrowej, które należy nałożyć ze względów interesu ogólnego, w tym ochrony środowiska naturalnego, powinny być jasno określone, przejrzyste, niedyskryminacyjne i weryfikowalne, stoi na przeszkodzie podatkom określonym w ustawie 15/2012, w przypadku gdy cel związany z ochroną środowiska i uwagi określające podatki środowiskowe nie są skonkretyzowane w części aktu prawnego o charakterze normatywnym?

               4)

               Czy zasada „zanieczyszczający płaci”, ustanowiona w art. 191 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zasada równości i zasada niedyskryminacji, określone w art. 20 i 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 3 i 5 dyrektywy 2005/89/WE (2), których celem jest zapewnienie „właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego energii elektrycznej” oraz zobowiązują państwa członkowskie do zagwarantowania, że „wszelkie środki przyjęte zgodnie z niniejszą dyrektywą są niedyskryminacyjne i nie stanowią nadmiernego obciążenia dla uczestników rynku”, stoją na przeszkodzie obowiązywaniu przepisów krajowych, które obciążają finansowaniem deficytu taryfowego ogół przedsiębiorstw sektora energii elektrycznej, ale nakładają na przedsiębiorstwa sektora energetyki jądrowej (oprócz elektrowni wodnych uznawanych za prowadzące działalność związaną z energią odnawialną) szczególnie duże obciążenia podatkowe, większe niż w przypadku innych podmiotów działających na rynku energetycznym, które nie muszą ponosić takich obciążeń, przy czym niektóre spośród nich powodują większe zanieczyszczenie, a wspomniane obciążenia podatkowe są uzasadnione względami ochrony środowiska z uwagi na zagrożenia i niepewność nierozerwalnie związane z działalnością jądrową, lecz nie określono kosztów, nie ustalono przeznaczenia wpływów z podatków na cele w zakresie ochrony środowiska, przy czym koszt gospodarowania odpadami i ich składowania jest już pokryty z innych podatków, a przedsiębiorstwa z sektora energetyki jądrowej przyjmują na siebie odpowiedzialność cywilną, w związku z czym przepisy te zakłócają wolną konkurencję zgodną z wymogami zliberalizowanego rynku wewnętrznego poprzez faworyzowanie innych podmiotów wytwarzających energię elektryczną, które nie muszą ponosić takich obciążeń związanych z podatkami, pomimo że wykorzystują bardziej zanieczyszczające źródła wytwarzania?

               5)

               Czy artykuł 191 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, który ustanawia „zasadę zanieczyszczający płaci”, stoi na przeszkodzie podatkowi od wytwarzania wypalonego paliwa jądrowego i odpadów promieniotwórczych powstałych w wyniku wytwarzania energii jądrowej, który obciąża tylko sektor energetyki jądrowej z pominięciem wszelkich innych sektorów mogących wytwarzać takie odpady, w związku z czym inne przedsiębiorstwa prowadzące działalność, w której wykorzystują materiały lub źródła jądrowe, nie są opodatkowane, pomimo ich oddziaływania na wartości związane z ochroną środowiska naturalnego?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylająca dyrektywę 2003/54/WE (Dz.U. 2009, L 211, s. 55)

      (2)  Dyrektywa 2005/89/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 stycznia 2006 r. dotycząca działań na rzecz zagwarantowania bezpieczeństwa dostaw energii elektrycznej i inwestycji infrastrukturalnych Artykuły 3 i 5 (Dz.U. 2006, L 33, s. 22).


title: Sprawa T-271/10 RENV: Wyrok Sądu z dnia 11 kwietnia 2018 r. – H / Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Urzędnik krajowy oddelegowany do EUPM w Bośni i Hercegowinie — Decyzja o przeniesieniu — Uprawnienie szefa EUPM do podjęcia decyzji o przeniesieniu oddelegowanego urzędnika krajowego — Obowiązek uzasadnienia — Nadużycie władzy — Oczywisty błąd w ocenie — Mobbing)

text:
               28.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/20

         Wyrok Sądu z dnia 11 kwietnia 2018 r. – H / Rada
   (Sprawa T-271/10 RENV) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Urzędnik krajowy oddelegowany do EUPM w Bośni i Hercegowinie - Decyzja o przeniesieniu - Uprawnienie szefa EUPM do podjęcia decyzji o przeniesieniu oddelegowanego urzędnika krajowego - Obowiązek uzasadnienia - Nadużycie władzy - Oczywisty błąd w ocenie - Mobbing))
   (2018/C 182/22)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: H (przedstawiciel: M. Velardo, avocat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. Vitro i F. Naert, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   W pierwszej kolejności żądanie oparte na art. 263 TFUE i mające na celu stwierdzenie nieważności, po pierwsze, decyzji z dnia 7 kwietnia 2010 r., podpisanej przez szefa personelu Misji Policyjnej Unii Europejskiej (EUPM) w Bośni i Hercegowinie, na mocy której skarżąca została przeniesiona na stanowisko Criminal Justice Adviser – Prosecutor przy biurze regionalnym w Banja Luce (Bośnia i Hercegowina), a po drugie, decyzji z dnia 30 kwietnia 2010 r., podpisanej przez szefa EUMP, o którym mowa w art. 6 decyzji Rady 2009/906/WPZiB z dnia 8 grudnia 2009 r. w sprawie EUPM w Bośni i Hercegowinie (Dz.U. 2009, L 322, s. 22), utrzymującej w mocy decyzję z dnia 7 kwietnia 2010 r., a w drugiej kolejności – żądanie oparte na art. 268 TFUE i mające na celu uzyskanie naprawienia szkody, jaką skarżąca miała ponieść.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               H zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 221 z 14.8.2010.


title: Sprawa T-574/17: Postanowienie Sądu z dnia 21 marca 2018 r. – UD / Komisja (Służba publiczna — Osoba uprawniona do renty rodzinnej — Zabezpieczenie społeczne — Nieuwzględnienie wniosku o udzielenie uprzedniej zgody mającego na celu otrzymanie zwrotu określonych kosztów leczenia — Ponowny wniosek — Akt wyłącznie potwierdzający — Termin do wniesienia skargi — Niedopuszczalność)

text:
               28.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/23

         Postanowienie Sądu z dnia 21 marca 2018 r. – UD / Komisja
   (Sprawa T-574/17) (1)

   ((Służba publiczna - Osoba uprawniona do renty rodzinnej - Zabezpieczenie społeczne - Nieuwzględnienie wniosku o udzielenie uprzedniej zgody mającego na celu otrzymanie zwrotu określonych kosztów leczenia - Ponowny wniosek - Akt wyłącznie potwierdzający - Termin do wniesienia skargi - Niedopuszczalność))
   (2018/C 182/27)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: UD (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Bohr i M. Mensi, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Oparte na art. 270 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji odmawiającej udzielenia skarżącej uprzedniej zgody w celu otrzymania zwrotu określonych kosztów leczenia.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               UD pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 369 z 30.10.2017.


title: Sprawa C-82/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 6 lutego 2018 r. – Endesa Generación, S.A. / Administración General del Estado i Iberdrola Generación Nuclear S.A.U.

text:
               28.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 6 lutego 2018 r. – Endesa Generación, S.A. / Administración General del Estado i Iberdrola Generación Nuclear S.A.U.
   (Sprawa C-82/18)
   (2018/C 182/04)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Supremo

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Endesa Generación, S.A.

      Strona pozwana: Administración General del Estado i Iberdrola Generación Nuclear S.A.U.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zasada „zanieczyszczający płaci”, wyrażona w art. 191 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w związku z art. 20 i 21 Karty praw podstawowych [Unii Europejskiej], które wyrażają podstawowe zasady równości i niedyskryminacji odzwierciedlone w przepisach art. 3 ust. 1 i 2 dyrektywy 2009/72/[WE] (1) w zakresie, w jakim ma na celu między innymi stworzenie konkurencyjnego i niedyskryminującego rynku energii elektrycznej, mogącego podlegać zmianom wynikającym tylko z przyczyn związanych z ogólnym interesem gospodarczym, w tym z ochroną środowiska, stoi na przeszkodzie ustanowieniu podatków obciążających wyłącznie przedsiębiorstwa wytwarzające energię elektryczną, które wykorzystują energię jądrową, jeżeli prawdziwym celem wspomnianych podatków nie jest ochrona środowiska, lecz zwiększenie dochodów systemu finansowania energii elektrycznej tak, aby przedsiębiorstwa te przyjmowały na siebie większe obciążenie w finansowaniu deficytu taryfowego w porównaniu z innymi przedsiębiorstwami, które prowadzą tę samą działalność?

               2)

               Czy na konkurencyjnym i wolnym od dyskryminacji rynku energii elektrycznej wspomniane europejskie przepisy uniemożliwiają wprowadzenie podatków środowiskowych, w przypadku, gdy jest to uzasadnione nieodłącznie związanym z działalnością jądrową skażeniem, ale nie ustanowiono żadnych konkretnych regulacji prawnych (uzasadnienie zawiera preambuła ustawy), skutkiem czego w odniesieniu do podatku od wytwarzania wypalonego paliwa jądrowego i odpadów promieniotwórczych nie ujęto w tekście prawnym o charakterze normatywnym internalizacji kosztów, które należy pokryć, a w odniesieniu do składowania odpadów promieniotwórczych również brak konkretnych regulacji, ponieważ koszty gospodarowania i składowania są już pokryte innymi podatkami, a ponadto nie określono jasno celu, na jaki zostaną przeznaczone wpływy z podatków, i wspomniane przedsiębiorstwa są zobowiązane do przyjęcia na siebie związanej z tym odpowiedzialności cywilnej do kwoty w wysokości 1,2 mld?

               3)

               Czy art. 3 ust. 2 dyrektywy 2009/72/WE, zgodnie z którym szczególne obowiązki po stronie sektora energetyki jądrowej, które należy nałożyć ze względów interesu ogólnego, w tym ochrony środowiska naturalnego, powinny być jasno określone, przejrzyste, niedyskryminacyjne i weryfikowalne, stoi na przeszkodzie podatkom określonym w ustawie 15/2012, w przypadku gdy cel związany z ochroną środowiska i uwagi określające podatki środowiskowe nie są skonkretyzowane w części aktu prawnego o charakterze normatywnym?

               4)

               Czy zasada „zanieczyszczający płaci”, ustanowiona w art. 191 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zasada równości i zasada niedyskryminacji, określone w art. 20 i 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 3 i 5 dyrektywy 2005/89/WE (2), których celem jest zapewnienie „właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego energii elektrycznej” oraz zobowiązują państwa członkowskie do zagwarantowania, że „wszelkie środki przyjęte zgodnie z niniejszą dyrektywą są niedyskryminacyjne i nie stanowią nadmiernego obciążenia dla uczestników rynku”, stoją na przeszkodzie obowiązywaniu przepisów krajowych, które obciążają finansowaniem deficytu taryfowego ogół przedsiębiorstw sektora energii elektrycznej, ale nakładają na przedsiębiorstwa sektora energetyki jądrowej (oprócz elektrowni wodnych uznawanych za prowadzące działalność związaną z energią odnawialną) szczególnie duże obciążenia podatkowe, większe niż w przypadku innych podmiotów działających na rynku energetycznym, które nie muszą ponosić takich obciążeń, przy czym niektóre spośród nich powodują większe zanieczyszczenie, a wspomniane obciążenia podatkowe są uzasadnione względami ochrony środowiska z uwagi na zagrożenia i niepewność nierozerwalnie związane z działalnością jądrową, lecz nie określono kosztów, nie ustalono przeznaczenia wpływów z podatków na cele w zakresie ochrony środowiska, przy czym koszt gospodarowania odpadami i ich składowania jest już pokryty z innych podatków, a przedsiębiorstwa z sektora energetyki jądrowej przyjmują na siebie odpowiedzialność cywilną, w związku z czym przepisy te zakłócają wolną konkurencję zgodną z wymogami zliberalizowanego rynku wewnętrznego poprzez faworyzowanie innych podmiotów wytwarzających energię elektryczną, które nie muszą ponosić takich obciążeń związanych z podatkami, pomimo że wykorzystują bardziej zanieczyszczające źródła wytwarzania?

               5)

               Czy artykuł 191 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, który ustanawia „zasadę zanieczyszczający płaci”, stoi na przeszkodzie podatkowi od wytwarzania wypalonego paliwa jądrowego i odpadów promieniotwórczych powstałych w wyniku wytwarzania energii jądrowej, który obciąża tylko sektor energetyki jądrowej z pominięciem wszelkich innych sektorów mogących wytwarzać takie odpady, w związku z czym inne przedsiębiorstwa prowadzące działalność, w której wykorzystują materiały lub źródła jądrowe, nie są opodatkowane, pomimo ich oddziaływania na wartości związane z ochroną środowiska naturalnego?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylająca dyrektywę 2003/54/WE (Dz.U. 2009, L 211, s. 55)

      (2)  Dyrektywa 2005/89/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 stycznia 2006 r. dotycząca działań na rzecz zagwarantowania bezpieczeństwa dostaw energii elektrycznej i inwestycji infrastrukturalnych Artykuły 3 i 5 (Dz.U. 2006, L 33, s. 22).


title: Sprawa T-274/15: Wyrok Sądu z dnia 10 kwietnia 2018 r. – Alcogroup i Alcodis / Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynki bioetanolu i etanolu — Postępowanie administracyjne — Decyzja nakazująca kontrolę — Uprawnienia kontrolne Komisji — Ochrona poufności informacji wymienianych między adwokatem a klientem — Dokumenty wymienione w związku z poprzednią kontrolą — Odmowa zawieszenia przez Komisję spornych postępowań w sprawie naruszenia postanowień traktatu — Akt niepodlegający zaskarżeniu — Niedopuszczalność)

text:
               28.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/20

         Wyrok Sądu z dnia 10 kwietnia 2018 r. – Alcogroup i Alcodis / Komisja
   (Sprawa T-274/15) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynki bioetanolu i etanolu - Postępowanie administracyjne - Decyzja nakazująca kontrolę - Uprawnienia kontrolne Komisji - Ochrona poufności informacji wymienianych między adwokatem a klientem - Dokumenty wymienione w związku z poprzednią kontrolą - Odmowa zawieszenia przez Komisję spornych postępowań w sprawie naruszenia postanowień traktatu - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Niedopuszczalność))
   (2018/C 182/23)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Alcogroup (Bruksela, Belgia) i Alcodis (Bruksela) (przedstawiciele: adwokaci P. de Bandt, J. Dewispelaere i J. Probst)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Christoforou, C. Giolito, V. Bottka i F. Jimeno Fernández, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę skarżącą: Orde van Vlaamse Balies (Bruksela) (przedstawiciele: początkowo adwokaci T. Bontinck i P. Goffinet, następnie adwokaci F. Wijckmans, S. Engelen i S. De Keer), Ordre des barreaux francophones et germanophone (Bruksela) (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck, A. Guillerme i P. Goffinet), i Ordre français des avocats du barreau de Bruxelles (Bruksela) (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck, A. Guillerme i P. Goffinet)

      Przedmiot

   Wniosek na podstawie art. 263 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2015) 1769 final z dnia 12 marca 2015 r., skierowanej do Alcogroup oraz do wszystkich spółek kontrolowanych przez nią bezpośrednio lub pośrednio, w tym Alcodis, dotyczącej postępowania na podstawie art. 20 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 (AT.40244 – Bioetanol), oraz pisma Komisji z dnia 8 maja 2015 r. skierowanego do Alcogroup w ramach dochodzeń AT.40244 – Bioetanol i AT.40054 – Oil and Biofuel Markets.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Alcogroup i Alcodis pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską, w tym koszty związane z postępowaniem w przedmiocie środka tymczasowego.

               3)

               Orde van Vlaamse Balies, Ordre des barreaux francophones et germanophone i Ordre français des avocats du barreau de Bruxelles pokrywają własne koszty poniesione w niniejszym postępowaniu.

      (1)  Dz.U. C 279 z 24.8.2015.


title: Sprawa C-180/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 9 marca 2018 r. – Agrenergy Srl / Ministero dello Sviluppo Economico

text:
               28.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 9 marca 2018 r. – Agrenergy Srl / Ministero dello Sviluppo Economico
   (Sprawa C-180/18)
   (2018/C 182/14)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Agrenergy Srl

      Druga strona postępowania: Ministero dello Sviluppo Economico

      Pytanie prejudycjalne

   Wnosi się o stwierdzenie przez Trybunał, czy art. 3 ust. 3 lit. a) dyrektywy 2009/28/WE (1) należy interpretować – także w świetle ogólnej zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań oraz całościowego systemu regulacji wdrożonego przez dyrektywę w celu promowania produkcji energii ze źródeł odnawialnych – w ten sposób, że wyklucza on zgodności z prawem UE uregulowania krajowego pozwalającego rządowi włoskiemu na zarządzenie w drodze kolejnych rozporządzeń wykonawczych obniżenia, a nawet zniesienia ustalonych wcześniej taryf stymulujących

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych zmieniająca i w następstwie uchylająca dyrektywy2001/77/WE oraz 2003/30/WE (Dz.U. L 140, s. 16).


title: Sprawa T-732/16 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 22 marca 2018 r. – Valencia Club de Fútbol / Komisja (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Pomoc państwa — Pomoc udzielona przez Hiszpanię na rzecz profesjonalnych klubów piłkarskich — Gwarancja państwa udzielona przez organ administracji — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru)

text:
               28.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/21

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 22 marca 2018 r. – Valencia Club de Fútbol / Komisja
   (Sprawa T-732/16 R)
   ((Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Pomoc państwa - Pomoc udzielona przez Hiszpanię na rzecz profesjonalnych klubów piłkarskich - Gwarancja państwa udzielona przez organ administracji - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru))
   (2018/C 182/24)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Valencia Club de Fútbol, SAD (Walencja, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J. García-Gallardo Gil-Fournier i A. Guerrero Righetto)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Luengo, B. Stromsky i P. Němečková, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: A. Gavela Llopis, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Żądanie oparte na art. 278 i 279 TFUE i zmierzające do zawieszenia wykonania decyzji Komisji (UE) 2017/365 z dnia 4 lipca 2016 r. w sprawie pomocy państwa SA.36387 (2013/C) (ex 2013/NN) (ex 2013/CP) wdrożonej przez Hiszpanię na rzecz Valencia Club de Fútbol Sociedad Anónima Deportiva, Hércules Club de Fútbol Sociedad Anónima Deportiva oraz Elche Club de Fútbol Sociedad Anónima Deportiva (Dz.U. 2017, L 55, s. 12).

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Postanowienie z dnia 10 listopada 2016 r., Valencia Club de Fútbol /Komisja (T-732/16 R) zostaje uchylone.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-34/18: Skarga wniesiona w dniu 24 stycznia 2018 r. – Giove Gas / EUIPO – Primagaz (KALON AL CENTRO DELLA FAMIGLIA)

text:
               28.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/23

         Skarga wniesiona w dniu 24 stycznia 2018 r. – Giove Gas / EUIPO – Primagaz (KALON AL CENTRO DELLA FAMIGLIA)
   (Sprawa T-34/18)
   (2018/C 182/28)
   Język skargi: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Giove Gas Srl (Tarquinia, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci A. Bergonzini i F. Dinelli)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Compagnie des gaz de petrole Primagaz (Paryż, Francja)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „KALON AL CENTRO DELLA FAMIGLIA” – zgłoszenie nr 14 740 559

      Postępowanie przed EUIPO: postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 listopada 2017 r. w sprawie R 1271/2017-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zmianę zaskarżonej decyzji w całości;

               —

               dokonanie rejestracji znaku towarowego.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 1001/2017.


title: Sprawa C-134/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeidsrechtbank Antwerpen (Belgia) w dniu 19 lutego 2018 r. – Maria Vester / Rijksdienst voor Ziekte- en Invaliditeitsverzekering (Riziv)

text:
               28.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeidsrechtbank Antwerpen (Belgia) w dniu 19 lutego 2018 r. – Maria Vester / Rijksdienst voor Ziekte- en Invaliditeitsverzekering (Riziv)
   (Sprawa C-134/18)
   (2018/C 182/09)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Arbeidsrechtbank Antwerpen

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Maria Vester

      Strona pozwana: Rijksdienst voor Ziekte- en Invaliditeitsverzekering (Riziv)

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 45 i art. 48 Traktatu z dnia 25 marca 1957 r. o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) zostaną naruszone, w sytuacji gdy po upływie okresu oczekiwania obejmującego 52 tygodnie niezdolność do pracy, w którym to okresie przyznano świadczenia chorobowe, ostatnie właściwe państwo członkowskie w momencie wystąpienia niezdolności do pracy odmawia – na podstawie art. 57 rozporządzenia nr 883/2004/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (1) – przyznania prawa do świadczenia z tytułu niepełnosprawności, natomiast inne państwo członkowskie, niebędące ostatnim państwem właściwym, stosuje przy ocenie prawa do proporcjonalnego świadczenia z tytułu niepełnosprawności, zgodnie ze swoim prawem krajowym, okres oczekiwania trwający 104 tygodnie?
   Czy w tym przypadku fakt przyznania zainteresowanej w okresie stanowiącym różnicę pomiędzy poszczególnymi okresami oczekiwania wyłącznie prawa do świadczeń socjalnych da się pogodzić z prawem do swobodnego przemieszczania się, czy też art. 45 i art. 48 TFUE zobowiązują państwo niebędące ostatnim właściwym do stosowania przy ocenie prawa do świadczenia z tytułu niepełnosprawności, po upływie okresu oczekiwania, ustawodawstwa ostatniego państwa właściwego, nawet jeśli ustawodawstwo krajowe państwa niebędącego ostatnim państwem właściwym takiej możliwości nie dopuszcza?

      (1)  Dz.U. 2004, L 166, s. 1.


title: Sprawa C-184/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Central Administrativo Sul (Portugalia) w dniu 12 marca 2018 r. – Fazenda Pública / Carlos Manuel Patrício Teixeira, Maria Madalena da Silva Moreira Patrício Teixeira

text:
               28.5.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Central Administrativo Sul (Portugalia) w dniu 12 marca 2018 r. – Fazenda Pública / Carlos Manuel Patrício Teixeira, Maria Madalena da Silva Moreira Patrício Teixeira
   (Sprawa C-184/18)
   (2018/C 182/15)
   Język postępowania: portugaliski

      Sąd odsyłający

   Tribunal Central Administrativo Sul

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa i wnosząca odwołanie: Fazenda Pública

      Strona pozwana i druga strona postępowania: Carlos Manuel Patrício Teixeira, Maria Madalena da Silva Moreira Patrício Teixeira

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 12 oraz art. 56-58 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską [obecnie art. 18 i art. 63-65 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej] należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one obowiązywaniu przepisu prawa krajowego, takiego jak sporny przepis rozpatrywany w postępowaniu głównym (art. 43 ust. 2 Código do Imposto sobre o Rendimento das Pessoas Singulares, zatwierdzonej w dekrecie z mocą ustawy nr 442 A/88 z dnia 30 listopada 1988 r., w brzmieniu nadanym ustawą nr 109 B/2001 z dnia 27 grudnia 2001 r.), który poddaje zyski wynikające ze zbycia nieruchomości położonej w państwie członkowskim (w Portugalii) przez obywatela wspomnianego państwa członkowskiego, będącego rezydentem państwa trzeciego (Angoli), obciążeniu podatkowemu wyższemu niż to, które ma zastosowanie do zysków wynikających z transakcji takiego samego rodzaju, osiągniętych przez rezydenta państwa, w którym położona jest nieruchomość?