title: Sprawa T-839/19: Skarga wniesiona w dniu 10 grudnia 2019 r. – Koopman International/EUIPO – Tinnus Enterprises i Mystic Products Import & Export (Instalacje do dystrybucji płynów)

text:
               10.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/89

      Skarga wniesiona w dniu 10 grudnia 2019 r. – Koopman International/EUIPO – Tinnus Enterprises i Mystic Products Import & Export (Instalacje do dystrybucji płynów)
      (Sprawa T-839/19)
      (2020/C 45/75)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Koopman International BV (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat B. van Werven)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Tinnus Enterprises LLC (Plano, Teksas, Stany Zjednoczone) i Mystic Products Import & Export, SL (Badalona, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego wzoru: Tinnus Enterprises

         Sporny wzór: Wzór wspólnotowy nr 1431 829–0002

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 września 2019 r. w sprawie R 1006/2018-3

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji o zawieszeniu postępowania odwoławczego przed izbą odwoławczą i orzeczenie, że powinno być ono w dalszym ciągu prowadzone;

                  —

                  połączenie niniejszej sprawy toczącej się przed Sądem ze sprawami toczącymi się przed Sądem w sprawach R 1008/2018-3, R 1005/2018-3, R 1010/2018-3 i R 1009/2018-3 wniesionymi przez Koopman International jednocześnie z niniejszą skargą;

                  —

                  obciążenie Tinnus Enterprises kosztami postępowania poniesionymi przez Koopman International.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Izba Odwoławcza nie oceniła i nie zastosowała w prawidłowy sposób kryterium „pewności prawa”;

                  —

                  Izba Odwoławcza nie oceniła i nie zastosowała w prawidłowy sposób kryterium „ekonomii postępowania”;

                  —

                  Izba Odwoławcza nie oceniła i nie zastosowała w prawidłowy sposób kryterium „dobrej administracji”;

                  —

                  Izba Odwoławcza nie dokonała prawidłowego wyważenia interesów wszystkich stron postępowania.


title: Sprawa T-840/19: Skarga wniesiona w dniu 10 grudnia 2019 r. – Koopman International/EUIPO – Tinnus Enterprises i Mystic Products Import & Export (Instalacje do dystrybucji płynów)

text:
               10.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/90

      Skarga wniesiona w dniu 10 grudnia 2019 r. – Koopman International/EUIPO – Tinnus Enterprises i Mystic Products Import & Export (Instalacje do dystrybucji płynów)
      (Sprawa T-840/19)
      (2020/C 45/76)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Koopman International BV (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat B. van Werven)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Tinnus Enterprises LLC (Plano, Teksas, Stany Zjednoczone) i Mystic Products Import & Export, SL (Badalona, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego wzoru: Tinnus Enterprises

         Sporny wzór: Wzór wspólnotowy nr 1431 829–0005

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 września 2019 r. w sprawie R 1008/2018-3

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji o zawieszeniu postępowania odwoławczego przed izbą odwoławczą i orzeczenie, że powinno być ono w dalszym ciągu prowadzone;

                  —

                  połączenie niniejszej sprawy toczącej się przed Sądem ze sprawami toczącymi się przed Sądem w sprawach R 1006/2018-3, R 1005/2018-3, R 1010/2018-3 i R 1009/2018-3 wniesionymi przez Koopman International jednocześnie z niniejszą skargą;

                  —

                  obciążenie Tinnus Enterprises kosztami postępowania poniesionymi przez Koopman International.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Izba Odwoławcza nie oceniła i nie zastosowała w prawidłowy sposób kryterium „pewności prawa”;

                  —

                  Izba Odwoławcza nie oceniła i nie zastosowała w prawidłowy sposób kryterium „ekonomii postępowania”;

                  —

                  Izba Odwoławcza nie oceniła i nie zastosowała w prawidłowy sposób kryterium „dobrej administracji”;

                  —

                  Izba Odwoławcza nie dokonała prawidłowego wyważenia interesów wszystkich stron postępowania.


title: Sprawa T-841/19: Skarga wniesiona w dniu 10 grudnia 2019 r. – Koopman International/EUIPO – Tinnus Enterprises i Mystic Products Import & Export (Instalacje do dystrybucji płynów)

text:
               10.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/91

      Skarga wniesiona w dniu 10 grudnia 2019 r. – Koopman International/EUIPO – Tinnus Enterprises i Mystic Products Import & Export (Instalacje do dystrybucji płynów)
      (Sprawa T-841/19)
      (2020/C 45/77)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Koopman International BV (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat B. van Werven)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Tinnus Enterprises LLC (Plano, Teksas, Stany Zjednoczone) i Mystic Products Import & Export, SL (Badalona, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego wzoru: Tinnus Enterprises

         Sporny wzór: Wzór wspólnotowy nr 1431 829–0008

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 września 2019 r. w sprawie R 1009/2018-3

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji o zawieszeniu postępowania odwoławczego przed izbą odwoławczą i orzeczenie, że powinno być ono w dalszym ciągu prowadzone;

                  —

                  połączenie niniejszej sprawy toczącej się przed Sądem ze sprawami toczącymi się przed Sądem w sprawach R 1006/2018-3, R 1008/2018-3, R 1005/2018-3 i R 1010/2018-3 wniesionymi przez Koopman International jednocześnie z niniejszą skargą;

                  —

                  obciążenie Tinnus Enterprises kosztami postępowania poniesionymi przez Koopman International.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Izba Odwoławcza nie oceniła i nie zastosowała w prawidłowy sposób kryterium „pewności prawa”;

                  —

                  Izba Odwoławcza nie oceniła i nie zastosowała w prawidłowy sposób kryterium „ekonomii postępowania”;

                  —

                  Izba Odwoławcza nie oceniła i nie zastosowała w prawidłowy sposób kryterium „dobrej administracji”;

                  —

                  Izba Odwoławcza nie dokonała prawidłowego wyważenia interesów wszystkich stron postępowania.


title: Sprawa T-842/19: Skarga wniesiona w dniu 10 grudnia 2019 r. – Koopman International/EUIPO – Tinnus Enterprises i Mystic Products Import & Export (Instalacje do dystrybucji płynów)

text:
               10.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/92

      Skarga wniesiona w dniu 10 grudnia 2019 r. – Koopman International/EUIPO – Tinnus Enterprises i Mystic Products Import & Export (Instalacje do dystrybucji płynów)
      (Sprawa T-842/19)
      (2020/C 45/78)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Koopman International BV (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat B. van Werven)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Tinnus Enterprises LLC (Plano, Teksas, Stany Zjednoczone) i Mystic Products Import & Export, SL (Badalona, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego wzoru: Tinnus Enterprises

         Sporny wzór: Wzór wspólnotowy nr 1431 829–0007

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 września 2019 r. w sprawie R 1010/2018-3

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji o zawieszeniu postępowania odwoławczego przed izbą odwoławczą i orzeczenie, że powinno być ono w dalszym ciągu prowadzone;

                  —

                  połączenie niniejszej sprawy toczącej się przed Sądem ze sprawami toczącymi się przed Sądem w sprawach R 1006/2018-3, R 1008/2018-3, R 1005/2018-3 i R 1009/2018-3 wniesionymi przez Koopman International jednocześnie z niniejszą skargą;

                  —

                  obciążenie Tinnus Enterprises kosztami postępowania poniesionymi przez Koopman International.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Izba Odwoławcza nie oceniła i nie zastosowała w prawidłowy sposób kryterium „pewności prawa”;

                  —

                  Izba Odwoławcza nie oceniła i nie zastosowała w prawidłowy sposób kryterium „ekonomii postępowania”;

                  —

                  Izba Odwoławcza nie oceniła i nie zastosowała w prawidłowy sposób kryterium „dobrej administracji”;

                  —

                  Izba Odwoławcza nie dokonała prawidłowego wyważenia interesów wszystkich stron postępowania.


title: Sprawa T-843/19: Skarga wniesiona w dniu 12 grudnia 2019 r. – Correia/EKES

text:
               10.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/93

      Skarga wniesiona w dniu 12 grudnia 2019 r. – Correia/EKES
      (Sprawa T-843/19)
      (2020/C 45/79)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Paula Correia (Woluwe-Saint-Étienne, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i M. Vandenbussche)

         Strona pozwana: Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie dopuszczalności i zasadności niniejszej skargi;

            w konsekwencji:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji przyjętej w nieznanej dacie, o której skarżąca dowiedziała się w dniu 12 kwietnia 2019 r., o nieprzyznaniu jej awansu/braku zmiany jej zaszeregowania w 2019 r.;

                  —

                  nakazanie naprawienia wyrządzonej krzywdy oszacowanej ex aequo i bono na kwotę 2 000 EUR;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia gwarancji proceduralnych określonych w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i naruszenia zasady niedyskryminacji. Skarżąca twierdzi, że sposób, w jaki Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny przyjmuje decyzje dotyczące awansu i zmiany zaszeregowania członków personelu tymczasowego sekretariatów grup i, zwłaszcza, sekretariatu grupy I, narusza gwarancje proceduralne określone w art. 41 karty. Sytuacja taka ma miejsce w szczególności w wypadku decyzji o nieawansowaniu/zmianie zaszeregowania skarżącej w 2019 r. i w pozostałych latach. Przede wszystkim decyzja ta jest bowiem pozbawiona jakiegokolwiek uzasadnienia. Następnie w żadnym przepisie, żadnej ogólnej decyzji lub powiadomieniu przekazanym skarżącej lub, bardziej ogólnie członkom personelu tymczasowego grup, lub grupy I, nie wskazano, jakie są kryteria przyjęte i stosowane w celu identyfikacji wśród członków personelu tymczasowego tych, którzy zostaną awansowani lub zostanie im zmienione zaszeregowanie. Brak kryteriów, gwarancji równego traktowania, informacji i uzasadnienia jest tym bardziej niezgodny z wymogami art. 41 karty ze względu na to, że niektórzy członkowie personelu sekretariatów, a zwłaszcza sekretariatu grupy I, awansują bardzo szybko, a inni bardzo wolno – tak jak skarżąca.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący naruszenia zasady pewności prawa. Skarżąca podnosi, że nawet jeśli Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny dysponuje uprawnieniami dyskrecjonalnymi umożliwiającymi określenie kryteriów i szczegółowych warunków stosowania art. 10 WZIP, te kryteria i szczegółowe warunki powinny zagwarantować poziom przewidywalności wymagany przez prawo Unii, a w szczególności zapewnić przestrzeganie zasady pewności prawa. Sytuacja taka nie ma zaś miejsca, gdy nie istnieją kryteria umożliwiające członkom personelu tymczasowego powzięcie wiadomości, w jaki sposób i na jakich warunkach nastąpi awans lub zmiana zaszeregowania, w drodze aneksu do umowy dotyczącej zatrudnienia.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący oczywistego błędu w ocenie. Zdaniem skarżącej rozpatrzenie sprawozdań z oceny, począwszy od jej ostatniego awansu w 2016 r., prowadzi do stwierdzenia, że decyzja o nieawansowaniu skarżącej w 2019 r. jest dotknięta oczywistym błędem w ocenie.

                  4.

                  Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia obowiązku dbałości. Skarżąca jest zdania, że nie uwzględniono jej interesów, gdy organ upoważniony do zawierania umów o pracę przyjął decyzję o tym, którzy pełnomocnicy zostaną awansowani lub zmieni się ich zaszeregowanie.


title: Sprawa T-844/19: Skarga wniesiona w dniu 12 grudnia 2019 r. – Apologistics/EUIPO – Peikert (discount-apotheke.de)

text:
               10.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/94

      Skarga wniesiona w dniu 12 grudnia 2019 r. – Apologistics/EUIPO – Peikert (discount-apotheke.de)
      (Sprawa T-844/19)
      (2020/C 45/80)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Apologistics GmbH (Markkleeberg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat H. Hug)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Franz Michael Peikert (Offenbach, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy discount-apotheke.de w kolorach jasnozielonym, ciemnozielonymi i białym – zgłoszenie nr 14 678 007

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 10 października 2019 r. w sprawie R 2309/2018-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów z dnia 5 października 2018 r.;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-847/19: Skarga wniesiona w dniu 13 grudnia 2019 r. – X-cen-tek/EUIPO – Altenloh, Brinck & Co. (PAX)

text:
               10.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/95

      Skarga wniesiona w dniu 13 grudnia 2019 r. – X-cen-tek/EUIPO – Altenloh, Brinck & Co. (PAX)
      (Sprawa T-847/19)
      (2020/C 45/81)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: X-cen-tek GmbH & Co. KG (Wardenburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat H. Hillers)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Altenloh, Brinck & Co. GmbH & Co. KG (Ennepetal, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „PAX” – zgłoszenie nr 16 487 803

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 września 2019 r. w sprawie R 2324/2018-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-858/19: Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2019 r. – easyCosmetic Swiss/EUIPO – U.W.I. Unternehmensberatungs- und Wirtschaftsinformations (easycosmetic)

text:
               10.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/96

      Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2019 r. – easyCosmetic Swiss/EUIPO – U.W.I. Unternehmensberatungs- und Wirtschaftsinformations (easycosmetic)
      (Sprawa T-858/19)
      (2020/C 45/82)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: easyCosmetic Swiss GmbH (Baar, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokaci D. Terheggen i S.E. Sullivan)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: U.W.I. Unternehmensberatungs- und Wirtschaftsinformations GmbH (Bad Nauheim, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy easycosmetic – unijny znak towarowy nr 13 801 675

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 października 2019 r. w sprawie R 973/2019-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 59 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa C-16/18: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 19 grudnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof - Austria) – Michael Dobersberger/Magistrat der Stadt Wien (Odesłanie prejudycjalne – Artykuły 56 i 57 TFUE – Swoboda świadczenia usług – Dyrektywa 96/71/WE – Stosowanie – Artykuł 1 ust. 3 lit. a) – Delegowanie pracowników w ramach świadczenia usług – Świadczenie usług w pociągach międzynarodowych – Uregulowania krajowe nakładające obowiązki administracyjne w związku z delegowaniem pracowników)

text:
               24.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 61/2

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 19 grudnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof - Austria) – Michael Dobersberger/Magistrat der Stadt Wien
      (Sprawa C-16/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuły 56 i 57 TFUE - Swoboda świadczenia usług - Dyrektywa 96/71/WE - Stosowanie - Artykuł 1 ust. 3 lit. a) - Delegowanie pracowników w ramach świadczenia usług - Świadczenie usług w pociągach międzynarodowych - Uregulowania krajowe nakładające obowiązki administracyjne w związku z delegowaniem pracowników)
      (2020/C 61/02)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Michael Dobersberger

         Strona przeciwna: Magistrat der Stadt Wien

         Sentencja

      Artykuł 1 ust. 3 lit. a) dyrektywy 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług należy interpretować w ten sposób, że nie obejmuje on świadczenia – w ramach umowy zawartej pomiędzy przedsiębiorstwem mającym siedzibę w jednym państwie członkowskim a przedsiębiorstwem mającym siedzibę w innym państwie członkowskim, związanym umową z przewoźnikiem kolejowym mającym siedzibę w tym samym państwie członkowskim – serwisu w wagonach, usług sprzątania lub usług polegających na zapewnianiu pasażerom posiłków i napojów przez pracowników najemnych pierwszego przedsiębiorstwa lub przez pracowników, oddanych mu do dyspozycji przez przedsiębiorstwo również mające siedzibę w tym pierwszym państwie członkowskim, w pociągach międzynarodowych, które przejeżdżają przez terytorium drugiego państwa członkowskiego, w przypadku gdy ci pracownicy wykonują znaczącą część pracy związanej z tymi usługami na terytorium pierwszego państwa członkowskiego, gdzie rozpoczynają lub kończą służbę.

         (1)  Dz.U. C 123 z 9.4.2018.


title: Sprawa C-752/18: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 19 grudnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bayerischer Verwaltungsgerichtshof - Niemcy) – Deutsche Umwelthilfe eV/Freistaat Bayern (Odesłanie prejudycjalne – Środowisko naturalne – Artykuł 6, art. 47 akapit pierwszy i art. 52 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – Dyrektywa 2008/50/WE – Zanieczyszczenie powietrza – Jakość powietrza – Plan ochrony powietrza – Dopuszczalne wartości dwutlenku azotu – Obowiązek przyjęcia odpowiednich środków w celu zapewnienia możliwie najkrótszego okresu przekroczenia – Obowiązek podjęcia przez sądy krajowe wszelkich niezbędnych środków – Odmowa zastosowania się przez rząd regionalny do nakazu sądowego – Przewidziany względem wysokich rangą polityków i urzędników wysokiego szczebla danego regionu areszt dla celów egzekucji – Skuteczna ochrona sądowa – Prawo do wolności osobistej – Podstawa prawna – Proporcjonalność)

text:
               24.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 61/17

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 19 grudnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bayerischer Verwaltungsgerichtshof - Niemcy) – Deutsche Umwelthilfe eV/Freistaat Bayern
      (Sprawa C-752/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Środowisko naturalne - Artykuł 6, art. 47 akapit pierwszy i art. 52 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Dyrektywa 2008/50/WE - Zanieczyszczenie powietrza - Jakość powietrza - Plan ochrony powietrza - Dopuszczalne wartości dwutlenku azotu - Obowiązek przyjęcia odpowiednich środków w celu zapewnienia możliwie najkrótszego okresu przekroczenia - Obowiązek podjęcia przez sądy krajowe wszelkich niezbędnych środków - Odmowa zastosowania się przez rząd regionalny do nakazu sądowego - Przewidziany względem wysokich rangą polityków i urzędników wysokiego szczebla danego regionu areszt dla celów egzekucji - Skuteczna ochrona sądowa - Prawo do wolności osobistej - Podstawa prawna - Proporcjonalność)
      (2020/C 61/20)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bayerischer Verwaltungsgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Deutsche Umwelthilfe eV

         Strona pozwana: Freistaat Bayern

         Sentencja

      Wykładni prawa Unii, a w szczególności art. 47 akapit pierwszy Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, należy dokonywać w taki sposób, że w okolicznościach, które charakteryzują się uporczywą odmową zastosowania się przez organ krajowy do orzeczenia sądu nakazującego mu wykonanie jasnego, precyzyjnego i bezwarunkowego obowiązku wynikającego z tego prawa, a w szczególności z dyrektywy 2008/50/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy, na właściwym sądzie krajowym spoczywa obowiązek orzeczenia aresztu dla celów egzekucji względem osób pełniących funkcję polegającą na sprawowaniu władzy publicznej, jeżeli w systemie przepisów prawa wewnętrznego istnieje wystarczająco dostępna, precyzyjna i przewidywalna w zakresie jej stosowania podstawa prawna oraz pod warunkiem, że wprowadzone ograniczenie zagwarantowanego w art. 6 karty praw podstawowych prawa do wolności, wynikające z takiego orzeczenia, spełnia inne przesłanki przewidziane w tym względzie w art. 52 ust. 1 karty. Natomiast w przypadku braku takiej podstawy prawnej w prawie krajowym prawo Unii nie uprawnia tego sądu do zastosowania takiego środka.

         (1)  Dz.U. C 54 z 11.2.2019.


title: Sprawa C-428/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gyulai Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 4 czerwca 2019 r. – OL i in. / Rapidsped Fuvarozási és Szállítmányozási Zrt.

text:
               23.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/5

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gyulai Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 4 czerwca 2019 r. – OL i in. / Rapidsped Fuvarozási és Szállítmányozási Zrt.
      (Sprawa C-428/19)
      (2020/C 95/04)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Gyulai Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: OL, PM i RO

         Strona pozwana: Rapidsped Fuvarozási és Szállítmányozási Zrt.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 1 ust. 1 dyrektywy 96/71/WE (1) w związku z jej art. 3 i 5 oraz art. 285 i 299 kodeksu pracy należy interpretować w ten sposób, że pracownicy węgierscy mogą powoływać się na naruszenie przedmiotowej dyrektywy i francuskich przepisów dotyczących płacy minimalnej w postępowaniu wszczętym przed sądami węgierskimi przeciwko ich węgierskim pracodawcom?

                  2)

                  Czy diety przeznaczone na pokrycie kosztów poniesionych w trakcie delegowania pracownika za granicę należy uznać za część wynagrodzenia?

                  3)

                  Czy praktyka polegająca na tym, że pracodawca, w przypadku określonych oszczędności proporcjonalnych do pokonanej odległości i zużycia paliwa, wypłaca kierowcy wykonującemu przewóz drogowy obliczany na podstawie wzoru dodatek, który nie stanowi części wynagrodzenia określonego w umowie o pracę i od którego nie są płacone ani podatki, ani składki na ubezpieczenie społeczne, jest sprzeczna z art. 10 rozporządzenia nr 561/2006/WE (2)?
                  Oszczędność paliwa zachęca jednak kierowców wykonujących przewóz drogowy do kierowania pojazdami w sposób, który mógłby zagrozić bezpieczeństwu ruchu drogowego (np. poprzez jak najdłuższą jazdę na biegu jałowym podczas jazdy z góry).

                  4)

                  Czy dyrektywa 96/71/WE ma zastosowanie do międzynarodowego przewozu towarów, w szczególności ze względu na fakt, że Komisja Europejska wszczęła postępowanie w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego przeciwko Francji i Niemcom w związku ze stosowaniem przepisów dotyczących płacy minimalnej w sektorze transportu drogowego?

                  5)

                  W przypadku braku transpozycji dyrektywy do prawa krajowego, czy dyrektywa może sama w sobie nakładać na jednostkę obowiązki i tym samym sama stanowić podstawę powództwa przeciwko jednostce w sprawie wniesionej do sądu krajowego?

         (1)  Dyrektywa 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotycząca delegowania pracowników w ramach świadczenia usług (Dz.U. 1997, L 18, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.U. 2006, L 102, s. 1).


title: Sprawa C-564/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Pesti Központi Kerületi Bíróság (Węgry) w dniu 24 lipca 2019 r. – postępowanie karne przeciwko IS

text:
               23.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/6

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Pesti Központi Kerületi Bíróság (Węgry) w dniu 24 lipca 2019 r. – postępowanie karne przeciwko IS
      (Sprawa C-564/19)
      (2020/C 95/05)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Pesti Központi Kerületi Bíróság

         Strony w postępowaniu głównym

         Oskarżony: IS

         Pytania prejudycjalne

                     1.A

                  Czy art. 6 ust. 1 TUE i art. 5 ust. 2 dyrektywy 2010/64/UE (1) należy interpretować w ten sposób, iż w celu zagwarantowania prawa do rzetelnego procesu oskarżonym, którzy nie znają języka postępowania, państwo członkowskie musi stworzyć rejestr niezależnych tłumaczy pisemnych i tłumaczy ustnych, którzy posiadają odpowiednie kwalifikacje lub – w przypadku jego braku – w inny sposób zapewnić możliwość dokonywania kontroli odpowiedniej jakości tłumaczenia ustnego w postępowaniu sądowym?

                     1.B

                  W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie poprzednie i biorąc po uwagę, że w przedmiotowej sprawie, z braku odpowiedniej jakości tłumaczenia ustnego, nie można ustalić, czy oskarżony został poinformowany o treści ciążących na nim zarzutów lub oskarżenia, czy art. 6 ust. 1 TUE oraz art. 4 ust. 5 i art. 6 ust. 1 dyrektywy 2012/13/UE (2) należy interpretować w ten sposób, iż w takich okolicznościach nie można kontynuować postępowania w trybie zaocznym?

                     2.A

                  Czy zasadę niezawisłości sędziowskiej, o której mowa w art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE, w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, należy interpretować w ten sposób, iż zasada ta zostaje naruszona, kiedy prezes Országos Bírósági Hivatal [krajowego biura sądownictwa] pełniący funkcję centralnego organu administracji sądowej i powołany przez Parlament, przed którym wyłącznie jest odpowiedzialny i który może go odwołać, obsadza stanowisko prezesa sądu – prezesa, który m.in. posiada uprawnienia w zakresie przydzielania spraw, wszczynania postępowań dyscyplinarnych przeciwko sędziom i dokonywania oceny sędziów – w drodze tymczasowego, bezpośredniego wyznaczenia, obchodząc w ten sposób procedurę zgłaszania kandydatur i ignorując w sposób stały opinię właściwych organów samorządu sędziowskiego?

                     2.B

                  W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie poprzednie oraz, jeżeli sędzia rozstrzygający daną sprawę ma uzasadnione podstawy do obaw, iż jego działalność orzecznicza lub administracyjna jest powodem niesłusznych działań na jego szkodę, czy przywołaną zasadę należy interpretować w ten sposób, że w sprawie tej rzetelny proces nie jest zagwarantowany?

                     3.A

                  Czy zasadę niezawisłości sędziowskiej, o której mowa w art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE, w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, iż nie do pogodzenia z tą zasadą jest sytuacja, w której, począwszy od 1 września 2018 r. – w przeciwieństwie do praktyki stosowanej w poprzednich dziesięcioleciach – sędziowie węgierscy otrzymują zgodnie z ustawą wynagrodzenia niższe, niż prokuratorzy z odpowiadającej im kategorii posiadający tę samą grupę zaszeregowania i staż pracy, i w której, biorąc pod uwagę sytuację gospodarczą kraju, ich wynagrodzenia zasadniczo nie odpowiadają znaczeniu pełnionych przez nich funkcji, w szczególności w świetle praktyki uznaniowego przyznawania nagród, stosowanej przez osoby zajmujące wyższe stanowiska?

                     3.B

                  W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie poprzednie, czy przywołaną zasadę niezawisłości sędziowskiej należy interpretować w ten sposób, że w tych okolicznościach prawo do rzetelnego procesu nie jest zagwarantowane?

                     4.A

                  Czy art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) należy interpretować w ten sposób, że jest sprzeczne z tym przepisem orzeczenie krajowe, w którym sąd ostatniej instancji, w ramach postępowania mającego na celu ujednolicenie orzecznictwa państwa członkowskiego, uznaje za niezgodne z prawem postanowienie sądu niższej instancji wszczynające postępowanie prejudycjalne, bez zmiany skutków prawnych odnośnego postanowienia?

                     4.B

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 4.A – czy art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) należy interpretować w ten sposób, że sąd odsyłający nie powinien uwzględniać odmiennych orzeczeń sądu wyższej instancji oraz stanowisk w kwestii zasad prawnych przyjmowanych w interesie jedności prawa?

                     4.C

                  W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie 4.A – czy w takim przypadku zawieszone postępowanie karne może być kontynuowane w trakcie trwania postępowania prejudycjalnego?

                     5.

                  Czy zasadę niezawisłości sędziowskiej, o której mowa w art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE, art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, należy interpretować w ten sposób, że w świetle art. 267 TFUE zasada ta zostaje naruszona, jeżeli przeciwko sędziemu wszczyna się postępowanie dyscyplinarne z tego względu, że wszczął on postępowanie prejudycjalne?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/64/UE z dnia 20 października 2010 r. w sprawie prawa do tłumaczenia ustnego i tłumaczenia pisemnego w postępowaniu karnym (Dz.U. 2010, L 280, s. 1).

         (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/13/UE z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie prawa do informacji w postępowaniu karnym (Dz.U. 2012, L 142, s. 1).


title: Sprawa C-610/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 13 sierpnia 2019 r. – Vikingo Fővállalkozó Kft. / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

text:
               23.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/7

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 13 sierpnia 2019 r. – Vikingo Fővállalkozó Kft. / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága
      (Sprawa C-610/19)
      (2020/C 95/06)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Vikingo Fővállalkozó Kft.

         Strona pozwana: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy krajowa wykładnia prawa i krajowa praktyka – zgodnie z którymi, jeżeli spełnione są materialne przesłanki prawa do odliczenia podatku, nie jest wystarczający sam fakt posiadania faktury, której treść jest zgodna z wymogami określonymi w art. 226 wspomnianej dyrektywy, lecz, w celu zgodnego z prawem skorzystania z prawa do odliczenia podatku na podstawie danej faktury, podatnik musi ponadto posiadać dodatkowe dowody z dokumentów, które muszą być zgodne nie tylko z przepisami dyrektywy 2006/112, ale także z zasadami wynikającymi z krajowych przepisów dotyczących rachunkowości i przepisów szczególnych w dziedzinie dokumentów potwierdzających, w myśl których każdy uczestnik łańcucha jest zobowiązany do zapamiętania i złożenia oświadczenia w sposób zbieżny w odniesieniu do każdego szczegółu transakcji gospodarczej popartej rzeczonymi dokumentami potwierdzającymi – są zgodne z art. 168 lit. a) i art. 178 lit. a) dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) w związku z art. 220 lit. a) i art. 226 tej dyrektywy oraz z zasadą skuteczności?

                  2)

                  Czy krajowa wykładnia prawna i krajowa praktyka – zgodnie z którymi w przypadku transakcji łańcuchowej, niezależnie od jakichkolwiek innych okoliczności, ze względu na sam fakt, że transakcja ma taki charakter, nakłada się na każdego uczestnika łańcucha obowiązek kontrolowania elementów dokonywanej przez niego transakcji gospodarczej oraz obowiązek wyciągnięcia z tej kontroli konsekwencji w stosunku do podatnika znajdującego się na drugim końcu łańcucha, a podatnikowi odmawia się prawa do [odliczenia VAT] na tej podstawie, że utworzenie łańcucha, choć nie jest zakazane przez prawo krajowe, nie było [racjonalnie] uzasadnione z ekonomicznego punktu widzenia – są zgodne z przepisami dyrektywy 2006/112 dotyczącymi [odliczenia VAT] oraz z zasadami neutralności i skuteczności podatkowej? W tym kontekście, w przypadku transakcji łańcuchowej, w ramach oceny obiektywnych okoliczności, które mogą uzasadniać odmowę prawa [do odliczenia VAT], czy przy ustalaniu i ocenie znaczenia i mocy dowodowej dowodów, na których opiera się odmowa prawa do odliczenia VAT, mogą być stosowane wyłącznie przepisy dyrektywy 2006/112 i prawa krajowego dotyczące odliczenia podatku jako przepisy materialne określające istotne okoliczności faktyczne związane z ustaleniem stanu faktycznego, czy też powinny być również stosowane przepisy dotyczące rachunkowości danego państwa członkowskiego jako przepisy szczególne?

                  3)

                  Czy krajowa wykładnia prawna i krajowa praktyka – zgodnie z którymi podatnikowi wykorzystującemu towary do celów jego opodatkowanych transakcji w państwie członkowskim, w którym ich dokonuje, i posiadającemu fakturę zgodną z dyrektywą 2006/112, odmówiono prawa [do odliczenia VAT] na tej podstawie, że nie zna on wszystkich elementów [transakcji] dokonanej przez uczestników łańcucha, lub poprzez powołanie się na okoliczności związane z uczestnikami łańcucha działającymi na wcześniejszym etapie łańcucha w stosunku do wystawcy faktury, na które podatnik nie mógł mieć żadnego wpływu z przyczyn od niego niezależnych, a prawo do [odliczenia VAT] uzależnione jest od spełnienia przez podatnika, w ramach środków, które w uzasadniony sposób na nim ciążą, ogólnego obowiązku sprawowania kontroli nie tylko przed zawarciem umowy, ale również w trakcie jej wykonywania, a nawet po jej wykonaniu – są zgodne z przepisami dyrektywy 2006/112 dotyczącymi [odliczenia VAT] oraz z zasadami neutralności podatkowej i skuteczności? W tym kontekście, czy podatnik jest zobowiązany powstrzymać się od wykonania prawa do [odliczenia VAT], jeżeli w odniesieniu do jakiegokolwiek elementu transakcji gospodarczej wskazanej na fakturze, w czasie po zawarciu umowy, w trakcie jej wykonywania lub po jej wykonaniu powziął on wiadomość o jakiejś nieprawidłowości lub o okoliczności, która skutkuje odmową prawa do [odliczenia VAT] zgodnie z praktyką organu podatkowego?

                  4)

                  Czy w świetle przepisów dyrektywy 2006/112 dotyczących [odliczenia VAT] i zasady skuteczności organ podatkowy jest zobowiązany określić, na czym polega oszustwo podatkowe? Czy właściwe jest postępowanie organu podatkowego, zgodnie z którym uchybienia i nieprawidłowości pozbawione uzasadnionego związku przyczynowego z prawem do [odliczenia VAT], których dopuścili się uczestnicy łańcucha, są uważane za dowód oszustwa podatkowego na tej podstawie, że podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć o oszustwie podatkowym ze względu na to, że zważywszy na wspomniane uchybienia i nieprawidłowości treść faktury jest niewiarygodna? Czy w przypadku, gdy istnieje oszustwo podatkowe, okoliczność ta uzasadnia wymaganie od podatnika, aby przeprowadził kontrolę zgodnie z opisanym wyżej zakresem i stopniem szczegółowości, czy też obowiązek ów wykracza poza to, czego wymaga zasada skuteczności?

                  5)

                  Czy kara powodująca odmowę prawa [do odliczenia VAT] i polegająca na obowiązku zapłaty grzywny skarbowej w wysokości 200 % różnicy podatku jest proporcjonalna w sytuacji, gdy skarb państwa nie odniósł żadnego uszczerbku bezpośrednio związanego z prawem podatnika [do odliczenia VAT]? Czy można stwierdzić, że wystąpiła którakolwiek z okoliczności wymienionych w art. 170 ust. 1 zdanie trzecie az adózás rendjéről szóló 2003. évi XCII. törvény (ustawy XCII z 2003 r. o ogólnej ordynacji podatkowej; zwanej dalej „LPGT”) w sytuacji, gdy podatnik przekazał organowi podatkowemu wszystkie posiadane przez siebie dokumenty i zawarł w swojej deklaracji podatkowej wystawione przez siebie faktury?

                  6)

                  W przypadku, gdy z odpowiedzi udzielonych na zadane pytania prejudycjalne wynika, że wykładnia krajowego przepisu prawnego przyjęta w następstwie sprawy, która doprowadziła do wydania postanowienia z dnia 10 listopada 2016 r., Signum Alfa Sped (C-446/15, EU:C:2016:869), i przyjęta na jej podstawie praktyka są niezgodne z przepisami dyrektywy 2006/112 dotyczącymi [odliczenia VAT], oraz biorąc pod uwagę, iż sąd pierwszej instancji nie we wszystkich sprawach może wystąpić do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, czy na podstawie przepisów art. 47 Karty praw podstawowych można uznać, że prawo podatników do dochodzenia roszczeń odszkodowawczych gwarantuje im prawo do skutecznego środka prawnego i dostępu do bezstronnego sądu, uznane w tym artykule? Czy w powyższym kontekście należy interpretować, iż wybór formy rozstrzygnięcia przyjętego w sprawie Signum Alfa Sped oznacza, że kwestia ta została już uregulowana w prawie wspólnotowym i została wyjaśniona w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz że w związku z tym była ona oczywista, czy też oznacza to, iż z uwagi na wszczęcie nowego postępowania rozpatrywana kwestia nie została w pełni wyjaśniona i że w związku z tym nadal konieczne było wystąpienie do Trybunału o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym?

         (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1).


title: Sprawa C-611/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 13 sierpnia 2019 r. – Crewprint Kft. / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

text:
               23.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/9

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 13 sierpnia 2019 r. – Crewprint Kft. / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága
      (Sprawa C-611/19)
      (2020/C 95/07)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Crewprint Kft.

         Strona pozwana: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy krajowa wykładnia i krajowa praktyka – zgodnie z którymi organ podatkowy odmawia prawa [do odliczenia VAT] w odniesieniu do transakcji gospodarczej dokonanej między stronami na tej podstawie, że uznaje on formę stosunku prawnego między stronami (umowa o dzieło) za oszustwo ze względu na to, iż wiąże się ona z prawem do odliczenia i w związku z tym, na podstawie art. 1 ust. 7 [ogólnej ordynacji podatkowej] uznaje ją za działalność (działalność pośrednika), która nie daje prawa do odliczenia, zważywszy, iż w ocenie organu podatkowego celem zachowania stron jest uchylanie się od opodatkowania, gdyż działalność wykonywana przez odbiorcę faktury niekoniecznie [miała tę formę działalności gospodarczej], ponieważ ów odbiorca faktury mógł ją również wykonywać jako pośrednik – są zgodne z odpowiednimi przepisami dyrektywy 2006/112 (1) [dotyczącymi odliczenia VAT] oraz z zasadą neutralności podatkowej? W tym kontekście, czy jako przesłankę zastosowania [odliczenia VAT] podatnicy mają obowiązek podatkowy wyboru jako formy działalności gospodarczej takiej, która nakłada na nich większe obciążenia podatkowe, czy też okoliczność, że podatnicy, korzystając z przysługującej im swobody zawierania umów i do celów niezwiązanych z prawem podatkowym, wybierają umowną formę działalności gospodarczej prowadzonej między nimi, która wywołuje również skutek przez nich niezamierzony i która polega na prawie do odliczenia podatku, stanowi nadużycie?

                  2)

                  Czy krajowa wykładnia i krajowa praktyka – zgodnie z którymi w przypadku, gdy podatnik zamierzający skorzystać z prawa [do odliczenia VAT] spełnia materialne i formalne przesłanki [wspomnianego odliczenia] oraz podjął wymagane środki przed zawarciem umowy, organ podatkowy odmawia prawa do odliczenia VAT na tej podstawie, że uważa, iż utworzenie łańcucha jest ekonomicznie zbędne i w związku z tym stanowi nadużycie, ponieważ, mimo iż podwykonawca jest w stanie świadczyć usługi, powierza ich wykonanie innym podwykonawcom z przyczyn niezwiązanych ze zdarzeniem podatkowym, a także dlatego, że podatnik zamierzający skorzystać z prawa [do odliczenia VAT] w chwili przyjęcia zamówienia wiedział, iż ze względu na to, że jego podwykonawca wobec braku zasobów ludzkich i materialnych, zrealizuje świadczenie korzystając z własnych podwykonawców – są zgodne z odpowiednimi przepisami dyrektywy 2006/112 [dotyczącymi odliczenia VAT] oraz z zasadą neutralności podatkowej? Czy na odpowiedź ma wpływ okoliczność, że podatnik lub jego podwykonawca włączyli do łańcucha podwykonawcę, z którym mają bezpośredni związek lub z którym łączy ich związek osobisty lub organizacyjny (osobista znajomość, związek pokrewieństwa lub ten sam właściciel)?

                  3)

                  Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej na poprzednie pytanie, czy przesłanka ustalenia stanu faktycznego na podstawie obiektywnych okoliczności faktycznych jest spełniona w przypadku, gdy w postępowaniu, w którym organ podatkowy uznaje, że stosunki gospodarcze między podatnikiem zamierzającym skorzystać z prawa do [odliczenia VAT] i jego podwykonawcą są nieracjonalne i nieuzasadnione, opierając się wyłącznie na oświadczeniach części pracowników podwykonawcy, bez określenia, na podstawie obiektywnych okoliczności faktycznych, cech działalności gospodarczej stanowiącej przedmiot umowy, jej szczególnych okoliczności i danego kontekstu gospodarczego, bez wysłuchania osób zajmujących kierownicze stanowiska u podatnika i w przedsiębiorstwach będących podwykonawcami, które są częścią łańcucha, którym to osobom przysługują uprawnienia decyzyjne, a jeżeli tak, to czy ma znaczenie, czy podatnik lub uczestnicy łańcucha są w stanie wykonać świadczenie oraz czy konieczna jest interwencja biegłego w tym względzie?

                  4)

                  Czy krajowa wykładnia i krajowa praktyka – zgodnie z którymi w przypadku, gdy spełnione są materialne i formalne przesłanki [odliczenia VAT] oraz przyjęto środki, których [w sposób rozsądny] można wymagać, organ podatkowy, opierając się na okolicznościach, które zgodnie z wyrokami Trybunału Sprawiedliwości nie uzasadniają [odmowy odliczenia VAT] i nie są obiektywne, uznaje, iż oszustwo podatkowe jest udowodnione, i odmawia prawa [do odliczenia VAT] wyłącznie dlatego, że okoliczności te występują jako całość u wystarczająco dużej liczby uczestników stwierdzonego łańcucha, którzy są objęci dochodzeniem – są zgodne z przepisami dyrektywy 2006/112 i z zasadą skuteczności?

         (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1).


title: Sprawa C-656/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Szegedi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 4 września 2019 r. – BAKATI PLUS Kereskedelmi és Szolgáltató Kft. / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

text:
               23.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/10

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Szegedi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 4 września 2019 r. – BAKATI PLUS Kereskedelmi és Szolgáltató Kft. / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága
      (Sprawa C-656/19)
      (2020/C 95/09)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Szegedi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: BAKATI PLUS Kereskedelmi és Szolgáltató Kft.

         Strona przeciwna: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy praktyka państwa członkowskiego, która utożsamia pojęcie „bagażu osobistego” wprowadzone jako element pojęcia dostaw towarów na rzecz zagranicznych podróżnych, zwolnionych z podatku od wartości dodanej, z pojęciem rzeczy osobistych użytym w Konwencji dotyczącej ułatwień celnych dla turystyki sporządzonej w Nowym Jorku w dniu 4 czerwca 1954 r., wraz z protokołem dodatkowym, oraz z pojęciem „bagażu” zdefiniowanym w art. 1 pkt 5 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/2446 z dnia 28 lipca 2015 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 w odniesieniu do szczegółowych zasad dotyczących niektórych przepisów unijnego kodeksu celnego, jest zgodna z art. 147 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) (zwanej dalej „dyrektywą VAT”)?

                  2)

                  Na wypadek udzielenia odpowiedzi przeczącej na powyższe pytanie, w jaki sposób należy zdefiniować pojęcie „bagażu osobistego” zawarte w art. 147 dyrektywy VAT, biorąc pod uwagę, że wspomniana dyrektywa nie definiuje go? Czy praktyka krajowa, zgodnie z którą organy podatkowe państwa członkowskiego uwzględniają wyłącznie „powszechnie przyjęte znaczenie wyrażeń”, jest zgodna z przepisami prawa wspólnotowego?

                  3)

                  Czy art. 146 i 147 dyrektywy VAT należy interpretować w ten sposób, że jeżeli podatnik nie jest uprawniony do zwolnienia dostaw towarów na rzecz zagranicznych podróżnych na podstawie art. 147 tej dyrektywy, należy ocenić, w stosownych przypadkach, czy zastosowanie ma zwolnienie z dostaw towarów przeznaczonych na wywóz zgodnie z art. 146 tejże dyrektywy, nawet jeśli nie dopełniono formalności celnych ustanowionych w unijnym kodeksie celnym i w przepisach delegowanych?

                  4)

                  W przypadku udzielenia na powyższe pytanie odpowiedzi takiej, że w sytuacji, gdy zwolnienie na rzecz zagranicznych podróżnych nie ma zastosowania, transakcja może być objęta zwolnieniem z VAT tytułem wywozu, to czy transakcję prawną można zakwalifikować jako zwolnioną z VAT dostawę towarów przeznaczonych na wywóz wbrew woli wyrażonej przez klienta w chwili składania zamówienia?

                  5)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytania prejudycjalne trzecie i czwarte, w sytuacji takiej jak w niniejszej sprawie, w której wystawca faktury wiedział w chwili dostawy towarów, że towary te zostały nabyte w celu ich odsprzedaży, lecz zagraniczny nabywca zamierzał jednak wyprowadzić je z terytorium w ramach systemu dotyczącego podróżnych zagranicznych, w związku z czym wystawca faktury działał w złej wierze, wystawiając formularz wniosku o zwrot podatku przewidziany w tym celu w ramach wspomnianego systemu i dokonując zwrotu należnego podatku od wartości dodanej tytułem zwolnienia na rzecz podróżnych zagranicznych, czy praktyka państwa członkowskiego polegająca na tym, że organ podatkowy odmawia zwrotu podatku nieprawidłowo zadeklarowanego i zapłaconego tytułem dostawy towarów na rzecz zagranicznych podróżnych, nie uznając takich transakcji za dostawy towarów przeznaczonych na wywóz i nie dokonując odpowiedniej korekty, mimo iż bezsporne jest, że towary opuściły Węgry jako bagaż podróżnych, jest zgodna z art. 146 i 147 dyrektywy VAT oraz z zasadami neutralności podatkowej i proporcjonalności przewidzianymi w prawie Unii?

         (1)  Dz.U. 2006, L 347, s. 1.


title: Sprawa C-717/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 27 września 2019 r. – Boehringer Ingelheim RCV GmbH & Co. KG Magyarországi Fióktelepe / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

text:
               23.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/11

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 27 września 2019 r. – Boehringer Ingelheim RCV GmbH & Co. KG Magyarországi Fióktelepe / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága
      (Sprawa C-717/19)
      (2020/C 95/10)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Boehringer Ingelheim RCV GmbH & Co. KG Magyarországi Fióktelepe

         Druga strona postępowania: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 90 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) należy interpretować w ten sposób, że niezgodny z nim jest przepis krajowy, taki jak będący przedmiotem postępowania głównego, na mocy którego zgodnie z umową, której zawarcie nie jest obowiązkowe, przedsiębiorstwo farmaceutyczne, dokonujące płatności na rzecz państwowej instytucji ubezpieczeń zdrowotnych na podstawie obrotów uzyskanych z produktów leczniczych i w związku z tym niezachowujące pełnej zapłaty za wspomniane produkty, nie ma prawa do obniżenia podstawy opodatkowania a posteriori wyłącznie ze względu na fakt, że płatności nie są dokonywane w sposób określony wcześniej w jego polityce handlowej lub głównie w celach promocyjnych?

                  2)

                  Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej na poprzednie pytanie, czy art. 273 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że niezgodny z nim jest przepis krajowy, taki jak będący przedmiotem postępowania głównego, zgodnie z którym w celu obniżenia podstawy opodatkowania a posteriori wymagana jest faktura wystawiona na osobę uprawnioną do zwrotu, wykazująca dokonanie transakcji uprawniającej do wspomnianego zwrotu, jeżeli transakcja, która pozwala na obniżenie podstawy opodatkowania a posteriori, jest poza tym należycie udokumentowana, opiera się na danych możliwych do późniejszego zweryfikowania, częściowo publicznych i autentycznych oraz umożliwia prawidłowe pobranie podatku?

         (1)  Dz.U. 2006, L 347, s. 1.


title: Sprawa C-740/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 9 listopada 2019 r. – NJ / Országos Idegenrendészeti Főigazgatóság

text:
               23.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/12

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 9 listopada 2019 r. – NJ / Országos Idegenrendészeti Főigazgatóság
      (Sprawa C-740/19)
      (2020/C 95/11)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: NJ

         Strona pozwana: Országos Idegenrendészeti Főigazgatóság

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 47 karty praw podstawowych i art. 31 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE (1) (zwanej dalej „dyrektywą w sprawie procedur”) – w świetle art. 6 i 13 europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka – należy interpretować w ten sposób, że jest możliwe, aby państwo członkowskie zapewniło prawo do skutecznego środka prawnego, nawet w przypadku gdy jego sądy nie mogą zmieniać decyzji wydanych w ramach procedur azylowych, ale mogą jedynie stwierdzić nieważność tych decyzji i zobowiązać organ administracyjny do przeprowadzenia nowego postępowania?

                  2)

                  Czy art. 47 karty praw podstawowych i art. 31 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE (zwanej dalej „dyrektywą w sprawie procedur”) – w świetle art. 6 i 13 europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka – należy interpretować w ten sposób, że uregulowanie państwa członkowskiego ustanawiające jeden wiążący termin 60 dni łącznie dla sądowych postępowań azylowych, niezależnie od jakichkolwiek indywidualnych okoliczności i bez uwzględnienia szczególnych okoliczności sprawy oraz ewentualnych trudności dowodowych, jest zgodne ze wspomnianymi przepisami?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej (Dz.U. 2013, L 180, s. 60).


title: Sprawa C-819/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam (Niderlandy) w dniu 6 listopada 2019 r. – Stichting Cartel Compensation, Equilib Netherlands BV, Equilib Netherlands BV / Koninklijke Luchtvaart Maatschappij NV i in.

text:
               23.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/13

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam (Niderlandy) w dniu 6 listopada 2019 r. – Stichting Cartel Compensation, Equilib Netherlands BV, Equilib Netherlands BV / Koninklijke Luchtvaart Maatschappij NV i in.
      (Sprawa C-819/19)
      (2020/C 95/12)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Rechtbank Amsterdam

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Stichting Cartel Compensation, Equilib Netherlands BV, Equilib Netherlands BV.

         Strona pozwana: Koninklijke Luchtvaart Maatschappij NV, Martinair Holland NV, Deutsche Lufthansa AG, Lufthansa Cargo AG, British Airways plc, Société Air France SA, Singapore Airlines Ltd, Singapore Airlines Cargo Pte Ltd, Koninklijke Luchtvaart Maatschappij NV, Martinair Holland NV, Société Air France SA, Singapore Airlines Cargo Pte Ltd, Singapore Airlines Ltd, Lufthansa Cargo AG, Deutsche Lufthansa AG, Swiss International Air Lines AG, British Airways plc, Air Canada, Cathay Pacific Airways Ltd, SAS AB, Scandinavian Airlines System Denmark-Norway-Sweden, SAS Cargo Group A/S, Koninklijke Luchtvaart Maatschappij NV, Martinair Holland NV, Société Air France SA, Lufthansa Cargo AG, Deutsche Lufthansa AG, British Airways plc

         Pytanie prejudycjalne

      Czy sąd krajowy jest w ramach sporu pomiędzy stronami poszkodowanymi (w tym przypadku spedytorami, odbiorcami usług przewozu lotniczego) a przewoźnikami lotniczymi właściwy – czy to z uwagi na bezpośredni skutek art. 101 TFUE, a przynajmniej art. 53 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, czy to na podstawie (bezpośredniego zastosowania) art. 6 rozporządzenia 1/2003 (1) – upoważniony do pełnego zastosowania art. 101 TFUE, a przynajmniej art. 53 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym do porozumień/uzgodnionych praktyk przewoźników lotniczych dotyczących usług przewozu towarowego odnoszących się do lotów zrealizowanych przed dniem 1 maja 2004 r. na trasach pomiędzy lotniskami położonymi w obrębie UE a lotniskami położonymi poza EOG i odpowiednio do lotów zrealizowanych przed dniem 19 maja 2005 r. na trasach pomiędzy Islandią, Księstwem Liechtensteinu, Norwegią a lotniskami położonymi poza EOG i odpowiednio do lotów, które miały miejsce przed dniem 1 czerwca 2002 r. pomiędzy lotniskami położonymi wewnątrz UE a Szwajcarią, również w okresie, kiedy obowiązywał system przejściowy ustanowiony w art. 104 i 105 TFUE, czy też system ten stoi temu na przeszkodzie?

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu, Dz.U. 2003, L 1, s. 1.


title: Sprawa C-867/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 24 września 2019 r. w sprawie T-13/18, Crédit mutuel Arkéa / EUIPO – Confédération nationale du Crédit mutuel (Crédit Mutuel), wniesione w dniu 25 listopada 2019 r. przez Confédération nationale du Crédit Mutuel

text:
               23.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/13

      Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 24 września 2019 r. w sprawie T-13/18, Crédit mutuel Arkéa / EUIPO – Confédération nationale du Crédit mutuel (Crédit Mutuel), wniesione w dniu 25 listopada 2019 r. przez Confédération nationale du Crédit Mutuel
      (Sprawa C-867/19 P)
      (2020/C 95/13)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Confédération nationale du Crédit Mutuel (przedstawiciele: adwokaci B. Moreau-Margotin, M. Merli, C. Thomas-Raquin, M. Le Guerer)

         Druga strona postępowania: Crédit Mutuel Arkéa; Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)
      Postanowieniem z dnia 13 lutego 2020 r. Trybunał (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) odmówił przyjęcia odwołania do rozpoznania.


title: Sprawa C-887/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 3 października 2019 r. w sprawie T-491/18, Vafo Praha / EUIPO – Rutzinger-Kurpas, wniesione w dniu 4 grudnia 2019 r. przez Susanne Rutzinger-Kurpas

text:
               23.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/14

      Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 3 października 2019 r. w sprawie T-491/18, Vafo Praha / EUIPO – Rutzinger-Kurpas, wniesione w dniu 4 grudnia 2019 r. przez Susanne Rutzinger-Kurpas
      (Sprawa C-887/19 P)
      (2020/C 95/14)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Susanne Rutzinger-Kurpas (przedstawiciel: F. Lichtnecker, Rechtsanwalt)

         Pozostali uczestnicy postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Vafo Praha s.r.o.
      Postanowieniem z dnia 11 lutego 2020 r. Trybunał Sprawiedliwości (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) orzekł, że odwołanie nie zostanie przyjęte do rozpoznania i że Susanne Rutzinger-Kurpas pokrywa własne koszty.


title: Sprawa C-910/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 12 grudnia 2019 r. – Bankia S.A. / Unión Mutua Asistencial de Seguros (UMAS)

text:
               23.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/14

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 12 grudnia 2019 r. – Bankia S.A. / Unión Mutua Asistencial de Seguros (UMAS)
      (Sprawa C-910/19)
      (2020/C 95/15)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Tribunal Supremo

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Bankia S.A.

         Strona pozwana: Unión Mutua Asistencial de Seguros (UMAS)

         Pytania prejudycjalne

      W sprawie wykładni art. 3 ust. 2 i art. 6 dyrektywy 2003/71/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. w sprawie prospektu emisyjnego publikowanego w związku z publiczną ofertą lub dopuszczeniem do obrotu papierów wartościowych i zmieniającej dyrektywę 2001/34/WE:

                  1.

                  Czy wówczas, gdy oferta publiczna subskrypcji akcji jest skierowana zarówno do inwestorów detalicznych, jak i do inwestorów kwalifikowanych, a prospekt emisyjny jest publikowany w celu powiadomienia inwestorów detalicznych, powództwo o stwierdzenie odpowiedzialności za prospekt emisyjny przysługuje obu rodzajom inwestorów, czy tylko inwestorom detalicznym?

                  2.

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi na poprzednie pytanie w ten sposób, że wskazane powództwo przysługuje również inwestorom kwalifikowanym, czy możliwa jest ocena stopnia ich wiedzy na temat sytuacji gospodarczej emitenta publicznej oferty subskrypcji poza prospektem emisyjnym, w zależności od ich stosunków prawnych lub handlowych z owym emitentem (uczestnictwo w jego akcjonariacie, jego organach administracyjnych itp.)?

         (1)  Dz.U. 2003, L 345, s. 64.


title: Sprawa C-912/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 13 grudnia 2019 r. – Agrimotion S.A. / ADAMA Deutschland GmbH

text:
               23.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/15

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 13 grudnia 2019 r. – Agrimotion S.A. / ADAMA Deutschland GmbH
      (Sprawa C-912/19)
      (2020/C 95/16)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberlandesgericht Düsseldorf

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Agrimotion S.A.

         Strona pozwana: ADAMA Deutschland GmbH

         Pytania prejudycjalne

      Czy przedsiębiorstwo, które w państwie członkowskim wprowadzenia wprowadza do obrotu środek ochrony roślin, który uzyskał zezwolenie w państwie członkowskim pochodzenia, może powołać się na pozwolenie na handel równoległy udzielone przedsiębiorstwu trzeciemu przez właściwy organ państwa członkowskiego wprowadzenia, w przypadku gdy na kanistrach, które są wypełnione środkiem ochrony roślin i w których jest on wprowadzany do obrotu w państwie członkowskim wprowadzenia, jest umieszczona informacja o posiadaczu pozwolenia oraz przedsiębiorstwie importującym? Jeżeli istnieją dodatkowe wymogi, to jakie są to wymogi (1)?

         (1)  Zgodnie z art. 52 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin i uchylającego dyrektywy Rady 79/117/EWG i 91/414/EWG (Dz.U. 2009, L 309, s. 1).


title: Sprawa C-915/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 12 grudnia 2019 r. – Eco Fox Srl / Fallimento Mythen Spa i in.

text:
               23.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/15

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 12 grudnia 2019 r. – Eco Fox Srl / Fallimento Mythen Spa i in.
      (Sprawa C-915/19)
      (2020/C 95/17)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Eco Fox Srl

         Strona pozwana: Fallimento Mythen Spa, Ministero dell’Economia e delle Finanze, Ministero dell’Ambiente e della Tutela del Territorio e del Mare, Ministero delle Politiche agricole, alimentari e forestali, Ministero dello Sviluppo Economico, Agenzia delle Dogane e dei Monopoli

         Pytanie prejudycjalne

      Do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej kieruje się pytanie, czy – w świetle art. 107 i 108 TFUE, rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. (1) w brzmieniu zmienionym, rozporządzenia Komisji (WE) nr 794/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. (2) oraz wszelkich innych właściwych przepisów prawa [Unii Europejskiej] – stanowi pomoc państwa jako taką podlegającą obowiązkowi uprzedniego zgłoszenia Komisji Europejskiej akt normatywny prawa wtórnego, taki jak uregulowanie przyjęte w drodze dekretu ministerialnego nr 37/2015 zaskarżonego w niniejszej sprawie, który w bezpośrednim wykonaniu wyroków Consiglio di Stato (rady państwa) stwierdzających częściową nieważność poprzednich uregulowań, o których Komisja została już poinformowana, wywarł wpływ „ex tunc” na szczegółowe zasady stosowania obniżonej stawki podatku akcyzowego od biodiesla, zmieniając z mocą wsteczną kryteria podziału korzyści między wnioskujące przedsiębiorstwa bez przedłużania czasu trwania programu ulg podatkowych.

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) NR 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz.U. 1999, L 83, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 794/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz.U. 2004, L 140, s. 1).


title: Sprawa C-916/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 12 grudnia 2019 r. – Alpha Trading SpA unipersonale / Ministero dell’Economia e delle Finanze i in.

text:
               23.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/16

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 12 grudnia 2019 r. – Alpha Trading SpA unipersonale / Ministero dell’Economia e delle Finanze i in.
      (Sprawa C-916/19)
      (2020/C 95/18)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Alpha Trading SpA unipersonale

         Strona pozwana: Ministero dell’Economia e delle Finanze, Ministero dell’Ambiente e della Tutela del Territorio e del Mare, Ministero delle Politiche agricole, alimentari e forestali, Ministero dello Sviluppo Economico

         Pytanie prejudycjalne

      Do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej kieruje się pytanie, czy – w świetle art. 107 i 108 TFUE, rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. (1) w brzmieniu zmienionym, rozporządzenia Komisji (WE) nr 794/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. (2) oraz wszelkich innych właściwych przepisów prawa [Unii Europejskiej] – stanowi pomoc państwa jako taką podlegającą obowiązkowi uprzedniego zgłoszenia Komisji Europejskiej akt normatywny prawa wtórnego, taki jak uregulowanie przyjęte w drodze dekretu ministerialnego nr 37/2015 zaskarżonego w niniejszej sprawie, który w bezpośrednim wykonaniu wyroków Consiglio di Stato (rady państwa) stwierdzających częściową nieważność poprzednich uregulowań, o których Komisja została już poinformowana, wywarł wpływ „ex tunc” na szczegółowe zasady stosowania obniżonej stawki podatku akcyzowego od biodiesla, zmieniając z mocą wsteczną kryteria podziału korzyści między wnioskujące przedsiębiorstwa bez przedłużania czasu trwania programu ulg podatkowych.

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) NR 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz.U. 1999, L 83, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 794/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz.U. 2004, L 140, s. 1).


title: Sprawa C-917/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 12 grudnia 2019 r. – Novaol Srl / Ministero dell’Economia e delle Finanze i in.

text:
               23.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/17

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 12 grudnia 2019 r. – Novaol Srl / Ministero dell’Economia e delle Finanze i in.
      (Sprawa C-917/19)
      (2020/C 95/19)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Novaol Srl

         Strona pozwana: Ministero dell’Economia e delle Finanze, Ministero dell’Ambiente e della Tutela del Territorio e del Mare, Ministero delle Politiche Agricole, Alimentari e Forestali e del Turismo, Ministero dello Sviluppo Economico

         Pytanie prejudycjalne

      Do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej kieruje się pytanie, czy – w świetle art. 107 i 108 TFUE, rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. (1). w brzmieniu zmienionym, rozporządzenia Komisji (WE) nr 794/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. (2). oraz wszelkich innych właściwych przepisów prawa [Unii Europejskiej] – stanowi pomoc państwa jako taką podlegającą obowiązkowi uprzedniego zgłoszenia Komisji Europejskiej akt normatywny prawa wtórnego, taki jak uregulowanie przyjęte w drodze dekretu ministerialnego nr 37/2015 zaskarżonego w niniejszej sprawie, który w bezpośrednim wykonaniu wyroków Consiglio di Stato (rady państwa) stwierdzających częściową nieważność poprzednich uregulowań, o których Komisja została już poinformowana, wywarł wpływ „ex tunc” na szczegółowe zasady stosowania obniżonej stawki podatku akcyzowego od biodiesla, zmieniając z mocą wsteczną kryteria podziału korzyści między wnioskujące przedsiębiorstwa bez przedłużania czasu trwania programu ulg podatkowych.

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) NR 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz.U. 1999, L 83, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 794/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz.U. 2004, L 140, s. 1).


title: Sprawa C-918/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 16 grudnia 2019 r. – GDVI Verbraucherhilfe GmbH / Swiss International Air Lines AG

text:
               23.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/17

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 16 grudnia 2019 r. – GDVI Verbraucherhilfe GmbH / Swiss International Air Lines AG
      (Sprawa C-918/19)
      (2020/C 95/20)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Hamburg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: GDVI Verbraucherhilfe GmbH

         Strona pozwana: Swiss International Air Lines AG

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy Umowę między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego z dnia 21 czerwca 1999 r. (1), w wersji zmienionej decyzją nr 2/2010 Wspólnego Komitetu ds. Transportu Lotniczego Wspólnota/Szwajcaria z dnia 26 listopada 2010 r. (2), należy interpretować w ten sposób, że rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (3) stosuje się, odpowiednio do art. 3 ust. 1 lit. a) tego rozporządzenia, również do pasażerów, którzy lądują na lotnisku w Szwajcarii, przybywając z państwa trzeciego w celu odbycia następnie lotu do państwa członkowskiego?

                  2.

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: czy ten zakres zastosowania z punktu widzenia sądów państwa członkowskiego obejmuje także orzecznictwo TSUE, zgodnie z którym pasażerowie opóźnionych lotów mogą być w odniesieniu do prawa do odszkodowania traktowani jak pasażerowie odwołanych lotów (wyrok Trybunału z dnia 19 listopada 2009 r., Sturgeon i in., C-402/07 i C-432/07 (4))?

                  3.

                  Czy prawo do odszkodowania przewidziane w art. 7 rozporządzenia może przysługiwać również wówczas, gdy pasażer z powodu stosunkowo małego opóźnienia przylotu nie zdąży na lot łączony, co powoduje opóźnienie w miejscu przeznaczenia wynoszące przynajmniej trzy godziny, oba loty zostały jednak wykonane przez różnych przewoźników lotniczych, a potwierdzenie rezerwacji zostało wystawione przez organizatora wycieczek, który zestawił loty dla swoich klientów?

         (1)  Dz.U. 2002, L 114, s. 73

         (2)  Dz.U. 2010, L 347, s. 54

         (3)  Dz.U. 2004, L 46, s. 1

         (4)  EU:C:2009:716


title: Sprawa C-937/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Köln (Niemcy) w dniu 23 grudnia 2019 r. – KA

text:
               23.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/18

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Köln (Niemcy) w dniu 23 grudnia 2019 r. – KA
      (Sprawa C-937/19)
      (2020/C 95/21)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Amtsgericht Köln

         Strony w postępowaniu głównym

         Osoba, której dotyczy postępowanie: KA

         Uczestnicy: Staatsanwaltschaft Köln, Bundesamt für Güterverkehr

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 8 ust. 2 zdanie pierwsze rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 (1) z dnia 21 października 2009 r. należy interpretować w ten sposób, że transport międzynarodowy w rozumieniu tego przepisu ma miejsce również wtedy, gdy transport ten następuje w ramach przewozu, o którym mowa w art. 1 ust. 5 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 1072/2009?

         (1)  Rozporządzenie dotyczące wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz.U. 2009, L 300. s. 72)


title: Sprawa C-20/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Belgia) w dniu 17 stycznia 2020 r. – E.M.T. / Commissaire général aux réfugiés et aux apatrides

text:
               23.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/19

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Belgia) w dniu 17 stycznia 2020 r. – E.M.T. / Commissaire général aux réfugiés et aux apatrides
      (Sprawa C-20/20)
      (2020/C 95/22)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil d’État

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: E.M.T..

         Strona pozwana: Commissaire général aux réfugiés et aux apatrides

         Pytania prejudycjalne

      Czy art. 46 dyrektywy 2013/32/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej (wersja przekształcona) (1), zgodnie z którym wnioskodawcy powinni mieć prawo do skutecznego środka zaskarżenia decyzji „podjętej w sprawie ich wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej” i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej w związku z art. 20 i 26 wyżej wymienionej dyrektywy 2013/32/UE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie krajowemu przepisowi proceduralnemu, takiemu jak art. 39/57 ustawy z dnia 15 grudnia 1980 r. w sprawie wjazdu na terytorium, pobytu, osiedlania się i wydalania cudzoziemców, zgodnie z którym termin do wniesienia odwołania od decyzji o oddaleniu wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej wynosi dziesięć dni „kalendarzowych” począwszy od daty doręczenia decyzji administracyjnej, „jeżeli odwołanie zostaje wniesione przez cudzoziemca, który w chwili doręczenia decyzji znajduje się w określonym miejscu, o którym mowa w art. 74/8 i 74/9 [wspomnianej ustawy] lub który został oddany do dyspozycji rządu”, w szczególności w przypadku, gdy skarżący jest zobowiązany, po doręczeniu mu wspomnianej decyzji administracyjnej, podjąć działania w celu znalezienia nowego doradcy prawnego w ramach skorzystania z bezpłatnej pomocy prawnej w celu wszczęcia postępowania odwoławczego?

         (1)  Dz.U. 2013, L 180, s. 60.


title: Sprawa C-21/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Sofija-grad (Bułgaria) w dniu 17 stycznia 2020 r. – Byłgarska Nacionałna Telewizija / Direktor na Direkcija „Obżałwane i danyczno osiguritełna praktika” – Sofia pri Centrałno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prichodite

text:
               23.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/19

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Sofija-grad (Bułgaria) w dniu 17 stycznia 2020 r. – Byłgarska Nacionałna Telewizija / Direktor na Direkcija „Obżałwane i danyczno osiguritełna praktika” – Sofia pri Centrałno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prichodite
      (Sprawa C-21/20)
      (2020/C 95/23)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Administratiwen syd Sofija-grad

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Byłgarska Nacionałna Telewizija

         Strona przeciwna: Direktor na Direkcija „Obżałwane i danyczno osiguritełna praktika” – Sofia pri Centrałno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prichodite

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy działalność telewizji publicznej w zakresie audiowizualnych usług medialnych dla telewidzów – w sytuacji gdy jest ona finansowana przez państwo w formie subsydiów, a telewidzowie nie uiszczają opłat za emisje telewizyjne – można uznać za świadczenie usług dokonywane odpłatnie, zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2006/112/WE (1) Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, czy też nie stanowi ona świadczenia usług dokonywanego odpłatnie w rozumieniu tego przepisu i nie jest objęta zakresem stosowania wspomnianej dyrektywy?

                  2)

                  Na wypadek udzielenia odpowiedzi, że audiowizualne usługi medialne telewizji publicznej dla telewidzów są objęte zakresem stosowania art. 2 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2006/112, czy można uznać, że są one zwolnionymi transakcjami w rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. q) dyrektywy, a także czy dopuszczalne jest uregulowanie krajowe zwalniające tę działalność jedynie ze względu na to, że w odniesieniu do niej telewizja publiczna otrzymuje płatność z budżetu państwa – bez względu na to, czy działalność ta ma charakter komercyjny?

                  3)

                  Czy art. 168 dyrektywy 2006/112 dopuszcza praktykę polegającą na korzystaniu z prawa do odliczenia całości podatku naliczonego w odniesieniu do zakupów nie tylko w zależności od przeznaczenia zakupów (na potrzeby działalności podlegającej opodatkowaniu lub nie), lecz również w zależności od sposobu finansowania tych zakupów – a mianowicie z własnych przychodów (usług reklamowych i innych usług) i z państwowych subsydiów – i na przyznawaniu prawa do odliczenia całości podatku naliczonego jedynie w odniesieniu do zakupów finansowanych z własnych przychodów, a nie w odniesieniu do zakupów finansowanych z państwowych subsydiów, wymagając ich rozróżnienia?

                  4)

                  Na wypadek przyjęcia, że działalność telewizji publicznej dotyczy zarówno podlegających opodatkowaniu, jak i zwolnionych transakcji – mając na względzie mieszane finansowanie tej działalności – jaki jest zakres stosowania prawa do odliczenia podatku naliczonego w odniesieniu do zakupów i jakie kryteria należy zastosować przy określaniu tego prawa[?]

         (1)  Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, Dz.U. 2006, L 347, s. 1.


title: Sprawa C-23/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Klagenævnet for Udbud (Dania) w dniu 17 stycznia 2020 r. – Simonsen & Weel / Region Nordjylland i Region Syddanmark

text:
               23.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/20

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Klagenævnet for Udbud (Dania) w dniu 17 stycznia 2020 r. – Simonsen & Weel / Region Nordjylland i Region Syddanmark
      (Sprawa C-23/20)
      (2020/C 95/24)
      Język postępowania: duński

         Sąd odsyłający

      Klagenævnet for Udbud

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Simonsen & Weel

         Strona pozwana: Region Nordjylland i Region Syddanmark

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy zasady równego traktowania i przejrzystości określone w art. 18 ust. 1 dyrektywy 2014/24 (1) i w art. 49 tej samej dyrektywy, w związku z pkt 7 i pkt 10 lit. a) znajdującymi się w części C załącznika V do tej dyrektywy, należy interpretować w ten sposób, że w takim przypadku jak niniejszy ogłoszenie o zamówieniu musi zawierać informację o szacunkowej ilości bądź szacunkowej wartości dostaw na podstawie umowy ramowej, której dotyczy przetarg?
                  W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na niniejsze pytanie, wnosi się do Trybunału o wypowiedzenie się w kwestii tego, czy powyższe przepisy należy interpretować w ten sposób, że informacja ta musi zostać podana w odniesieniu do umowy ramowej a) jako całości, czy b) w odniesieniu do pierwotnej instytucji zamawiającej, która potwierdziła wolę zawarcia umowy na podstawie złożonej oferty (w niniejszym przypadku: Region Nordjylland) czy też c) w odniesieniu do pierwotnej instytucji zamawiającej, która jedynie potwierdziła, że uczestniczy w jednej opcji [zamówienia] (w niniejszym przypadku: Region Syddanmark).

                  2)

                  Czy zasady równego traktowania i przejrzystości określone w art. 18 ust. 1 dyrektywy 2014/24 oraz w art. 33 i 49 tej samej dyrektywy, w związku z pkt 7 i pkt 10 lit. a) znajdującymi się w części C załącznika V do tej dyrektywy, należy interpretować w ten sposób, że ogłoszenie o zamówieniu bądź specyfikacja warunków zamówienia muszą określać maksymalną ilość bądź maksymalną wartość dostaw na podstawie umowy ramowej, której dotyczy przetarg, a gdy limit ten zostanie osiągnięty, rzeczona umowa przestanie wywoływać skutki prawne?
                  W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na niniejsze pytanie, wnosi się do Trybunału o wypowiedzenie się w kwestii tego, czy te przepisy należy interpretować w ten sposób, że powyższy maksymalny limit musi zostać wskazany w odniesieniu do umowy ramowej a) jako całości, czy b) w odniesieniu do pierwotnej instytucji zamawiającej, która potwierdziła wolę zawarcia umowy na podstawie złożonej oferty (w niniejszym przypadku: Region Nordjylland) czy też c) w odniesieniu do pierwotnej instytucji zamawiającej, która jedynie potwierdziła, że uczestniczy w jednej opcji [zamówienia] (w niniejszym przypadku: Region Syddanmark)
                  W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze i drugie, wnosi się do Trybunału – w zakresie mającym znaczenie dla treści tych odpowiedzi – o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:

                  3)

                  Czy art. 2d ust. 1 lit. a) dyrektywy 92/13/EWG w związku z art. 33 i 49 dyrektywy 2014/24 oraz w związku z pkt 7 i pkt 10 lit. a) znajdującymi się w Części C załącznika V do tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że przesłanka „podmiot zamawiający udzielił zamówienia bez uprzedniej publikacji ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej” obejmuje swoim zakresem przypadek taki jak niniejszy, w którym instytucja zamawiająca opublikowała ogłoszenie o zamówieniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej dotyczące przewidywanej umowy ramowej, jednakże

                              (a)

                              ogłoszenie o zamówieniu nie spełnia wymogu wskazania szacunkowej ilości lub szacunkowej wartości dostaw na podstawie umowy ramowej, której dotyczy przetarg, gdyż szacunkowa ilość bądź szacunkowa wartość zostały określone w specyfikacji warunków zamówienia, oraz

                              (b)

                              instytucja zamawiająca uchybiła wymogowi określenia w ogłoszeniu o zamówieniu lub w specyfikacji warunków zamówienia maksymalnej ilości lub maksymalnej wartości dostaw na podstawie umowy ramowej, której dotyczy zaproszenie do składania ofert?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylająca dyrektywę 2004/18/WE (Dz.U. 2014 L 94, s. 65).


title: Sprawa C-27/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de grande instance de Rennes (Francja) w dniu 21 stycznia 2020 r.– PF, QG / Caisse d’allocations familiales d’Ille et Vilaine (CAF)

text:
               23.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/21

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de grande instance de Rennes (Francja) w dniu 21 stycznia 2020 r.– PF, QG / Caisse d’allocations familiales d’Ille et Vilaine (CAF)
      (Sprawa C-27/20)
      (2020/C 95/25)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Tribunal de grande instance de Rennes

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: PF, QG

         Strona pozwana: Caisse d’allocations familiales d’Ille-et-Vilaine (CAF)

         Pytanie prejudycjalne

      Czy prawo Unii, a w szczególności art. 20 i 45 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, jak również art. 4 rozporządzenia nr 883/2004 (1) i art. 7 rozporządzenia nr 492/2011 (2) należy interpretować w ten sposób, iż stoi ono na przeszkodzie przepisowi krajowemu, takiemu jak art. R 532-3 code de la sécurité sociale (kodeksu ubezpieczeń społecznych), definiującemu referencyjny rok kalendarzowy w celu obliczenia świadczeń rodzinnych jako przedostatni rok poprzedzający okres płatności, którego zastosowanie, w sytuacji, w której świadczeniobiorca doświadcza, po znacznym wzroście swoich dochodów w innym państwie członkowskim, spadku tych dochodów [następującego po] jego powrocie do kraju pochodzenia, prowadzi do tego, że ten świadczeniobiorca, w przeciwieństwie do rezydentów, którzy nie korzystali ze swojego prawa swobodnego przepływu, jest częściowo pozbawiony prawa do zasiłków rodzinnych?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. 2004, L 166, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 492/2011 z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Unii (Dz.U. 2011, L 141, s. 1).


title: Sprawa C-28/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Attunda Tingsrätt (Szwecja) w dniu 21 stycznia 2020 r. – Airhelp Ltd / Scandinavian Airlines System SAS

text:
               23.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/22

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Attunda Tingsrätt (Szwecja) w dniu 21 stycznia 2020 r. – Airhelp Ltd / Scandinavian Airlines System SAS
      (Sprawa C-28/20)
      (2020/C 95/26)
      Język postępowania: szwedzki

         Sąd odsyłający

      Attunda Tingsrätt

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Airhelp Ltd

         Strona pozwana: Scandinavian Airlines System SAS

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy strajk pilotów linii lotniczych, którzy są zatrudnieni przez przewoźnika lotniczego i którzy są niezbędni do wykonania lotu, stanowi „nadzwyczajne okoliczności” w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 261/2004 (1) w sytuacji, w której strajk nie zostaje podjęty w związku ze środkiem przyjętym lub ogłoszonym przez przewoźnika lotniczego, lecz zostaje zapowiedziany i zgodnie z prawem przeprowadzony przez organizacje pracowników jako działanie zbiorowe mające na celu skłonienie przewoźnika lotniczego do podwyższenia wynagrodzeń, zapewnienia świadczeń lub poprawy warunków zatrudnienia z myślą o spełnieniu żądań takich organizacji?

                  2)

                  Czy – a jeśli tak, to jakie – znaczenie ma słuszny charakter żądań organizacji pracowników, zwłaszcza zaś okoliczność, że żądana podwyżka wynagrodzenia jest znacznie wyższa niż podwyżki wynagrodzeń mające ogólne zastosowanie na analizowanych krajowych rynkach pracy?

                  3)

                  Czy – a jeśli tak, to jakie – znaczenie ma okoliczność, że przewoźnik lotniczy, w celu uniknięcia strajku, akceptuje propozycję ugody przedstawioną przez krajowy organ odpowiedzialny za prowadzenie mediacji w sporach pracowniczych, a takiej propozycji nie akceptują organizacje pracowników?

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1).


title: Sprawa T-320/18: Wyrok Sądu z dnia 12 lutego 2020 r. – WD / EFSA [Służba publiczna – Personel tymczasowy – Umowa o pracę zawarta na czas określony – Decyzja o braku zmiany zaszeregowania – Brak sprawozdań z oceny – Przyznanie punktów do celów zmiany zaszeregowania poprzez ich przeniesienie – Oczywisty błąd w ocenie – Decyzja o nieprzedłużeniu umowy – Obowiązek staranności – Oczywisty błąd w ocenie – Nadużycie władzy – Uzasadnione oczekiwania – Obowiązek uzasadnienia – Prawo do bycia wysłuchanym – Odpowiedzialność]

text:
               23.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/23

      Wyrok Sądu z dnia 12 lutego 2020 r. – WD / EFSA
      (Sprawa T-320/18) (1)

      (Służba publiczna - Personel tymczasowy - Umowa o pracę zawarta na czas określony - Decyzja o braku zmiany zaszeregowania - Brak sprawozdań z oceny - Przyznanie punktów do celów zmiany zaszeregowania poprzez ich przeniesienie - Oczywisty błąd w ocenie - Decyzja o nieprzedłużeniu umowy - Obowiązek staranności - Oczywisty błąd w ocenie - Nadużycie władzy - Uzasadnione oczekiwania - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do bycia wysłuchanym - Odpowiedzialność)
      (2020/C 95/27)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: WD (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Blot)

         Strona pozwana: Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (przedstawiciele: D. Detken i F. Volpi, wspierani przed adwokatów D. Waelbroeck, A. Duron i C. Dekemexhe)

         Przedmiot

      Skarga oparta na art. 270 TFUE o, po pierwsze, stwierdzenie nieważności: decyzji EFSA z dnia 14 lipca 2017 r. o braku zmiany zaszeregowania skarżącej do grupy AST 6 w ramach procedury zmiany zaszeregowania za 2017 r., decyzji EFSA z dnia 9 sierpnia 2017 r. o nieprzedłużeniu zawartej ze skarżącą umowy o pracę i decyzji z dnia 9 lutego i 12 marca 2018 r. oddalających zażalenia na dwie pierwsze decyzje, a po drugie, o zasądzenie odszkodowania i zadośćuczynienia za szkodę materialną oraz krzywdę, których doznała skarżąca w następstwie tych decyzji.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  WD zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 259 z 23.7.2018.


title: Sprawa T-485/18: Wyrok Sądu z dnia 6 lutego 2020 r. – Compañía de Tranvías de la Coruña / Komisja Europejska [Dostęp do dokumentów – Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 – Dokumenty Komisji dotyczące wykładni przepisu prawa Unii – Dokumenty pochodzące od osób trzecich – Dokumenty pochodzące od państwa członkowskiego – Rozporządzenie (WE) nr 1370/2007 – Częściowa odmowa dostępu – Całkowita odmowa dostępu – Obowiązek uzasadnienia – Wyjątek dotyczący ochrony postępowań sądowych – Nadrzędny interes publiczny]

text:
               23.3.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/23

      Wyrok Sądu z dnia 6 lutego 2020 r. – Compañía de Tranvías de la Coruña / Komisja Europejska
      (Sprawa T-485/18) (1)

      (Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dokumenty Komisji dotyczące wykładni przepisu prawa Unii - Dokumenty pochodzące od osób trzecich - Dokumenty pochodzące od państwa członkowskiego - Rozporządzenie (WE) nr 1370/2007 - Częściowa odmowa dostępu - Całkowita odmowa dostępu - Obowiązek uzasadnienia - Wyjątek dotyczący ochrony postępowań sądowych - Nadrzędny interes publiczny)
      (2020/C 95/28)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Compañía de Tranvías de la Coruña, SA (La Coruña, Hiszpania) (przedstawiciel: J. Monrabà Bagan, adwokat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: W. Mölls i C. Ehrbar, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 7 czerwca 2018 r. odmawiającej przyznania skarżącej w części lub w całości dostępu do dokumentów związanych z przekazaną Republice Francuskiej opinią Komisji dotyczącą ważności umowy dotyczącej linii metra zawartej do 2039 r.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Europejskiej z dnia 7 czerwca 2018 r. odmawiającej przyznania Compañía de Tranvías de la Coruña, SA w części lub w całości dostępu do dokumentów związanych z przekazaną Republice Francuskiej opinią Komisji dotyczącą ważności umowy dotyczącej linii metra zawartej do 2039 r. w zakresie, w jakim odmawia ona częściowego dostępu do danych innych niż dane osobowe, zawartych w piśmie Komisji z dnia 25 października 2010 r. skierowanym do francuskich organów oraz w pismach wiceprzewodniczącego Komisji, S. Kallasa, z dnia 27 lipca 2012 r. oraz z dnia 5 czerwca 2013 r., skierowanych do RATP.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Komisja ponosi koszty własne oraz pokrywa jedną piątą kosztów poniesionych przez Compañía de Tranvías de la Coruña.

                  4)

                  Compañía de Tranvías de la Coruña ponosi cztery piąte kosztów własnych.

         (1)  Dz.U. C 381 z 22.10.2018.