title: Sprawa T-21/10: Skarga wniesiona w dniu 25 stycznia 2010 r. — Niemcy przeciwko Komisji

text:
               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/42

         Skarga wniesiona w dniu 25 stycznia 2010 r. — Niemcy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-21/10)
   2010/C 100/65
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: J. Möller i adwokat C. von Donat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2009) 9049 z dnia 13 listopada 2009 r., doręczonej skarżącej pismem z dnia 16 listopada 2009 r., zmniejszającej wysokość pomocy z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) przyznanej na mocy decyzji Komisji C(97) 1123 z dnia 7 maja 1997 r. oraz C(1999) 4928 z dnia 28 grudnia 1999 r. na rzecz jednolitego dokumentu programowego (JPD) w objętym celem 2 regionie Saarland (kraj związkowy Saary) w Republice Federalnej Niemiec (w latach 1997–1999);

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zaskarżoną decyzją Komisja zmniejszyła wysokość pomocy finansowej przyznanej z EFRR na rzecz jednolitego dokumentu programowego (JPD) dla objętego celem 2 obszaru kraju związkowego Saary w Republice Federalnej Niemiec (w latach 1997–1999).
   W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi pięć zarzutów.
   Po pierwsze skarżąca twierdzi, że nie istnieje żadna podstawa prawna dla zryczałtowania i ekstrapolacji korekt finansowych w latach 1994–1999, w których udzielane było wsparcie i w których obowiązywał jednolity dokument programowy.
   Po drugie skarżąca twierdzi, iż naruszono art. 24 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 4253/88 (1), gdyż nie zachodziły przesłanki zmniejszenia wysokości wypłat. W tym względzie podnosi ona w szczególności, że Komisja błędnie zinterpretowała pojęcie „nieprawidłowość”. Ponadto, mimo iż Komisja przyjęła założenie, że systematycznie dopuszczano się błędów, to jednak nie wykazała, że władze krajowe odpowiedzialne za zarządzanie funduszami strukturalnymi naruszyły swe zobowiązania wynikające z art. 23 rozporządzenia nr 4253/88. Teza o istnieniu systematycznych błędów w zakresie zarządzaniu i kontroli została także sformułowana — zdaniem skarżącej — na podstawie błędnych ustaleń faktycznych. Skarżąca podnosi nadto, że istotne aspekty okoliczności faktycznych zostały ustalone i ocenione w błędny sposób.
   W ramach zarzutu trzeciego skarżąca podnosi posiłkowo, że obniżki określone w zaskarżonej decyzji są nieproporcjonalne. W tym względzie utrzymuje ona, że Komisja nie skorzystała z uprawnień dyskrecjonalnych przysługujących jej zgodnie z art. 24 ust. 2 rozporządzenia nr 4253/88. Ponadto zakres dokonanych zryczałtowanych korekt przekracza rozmiar (potencjalnych) szkód dla budżetu wspólnotowego. Skarżąca stoi także na stanowisku, że dokonana ekstrapolacja błędów jest nieproporcjonalna, gdyż konkretnych błędów nie można odnieść do niejednorodnej całości.
   W ramach zarzutu czwartego skarżąca twierdzi, iż naruszono istotne wymogi proceduralne. W tym względzie utrzymuje, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest niewystarczające i kwestionuje prawidłowość procedur stosowanych przez stronę pozwaną pod koniec okresu, w którym udzielane było wsparcie. Podnosi ona, że z zaskarżonej decyzji nie można wywnioskować, w jaki sposób i na jakiej podstawie Komisja ustaliła stawki zryczałtowane w takiej a nie innej wysokości. Ponadto Komisja zmieniła ustalenia poczynione przez kontrolerów na miejscu, bez przeprowadzania ponownej kontroli, ani też nie uwzględniła uwag przedstawionych przez władze niemieckie bądź uwzględniła te uwagi w niewystarczającym stopniu.
   W ramach zarzutu piątego skarżąca podnosi wreszcie, że pozwana naruszyła zasadę partnerstwa, gdyż mimo iż początkowo potwierdziła prawidłowość funkcjonowania systemów zarządzania i kontroli, zaskarżoną decyzję oparła na występowaniu systematycznych błędów w tych systemach.

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 4253/88 z dnia 19 grudnia 1988 r. ustanawiające przepisy wykonawcze do rozporządzenia (EWG) nr 2052/88 w odniesieniu do koordynacji działań różnych funduszy strukturalnych między nimi oraz z operacjami Europejskiego Banku Inwestycyjnego i innymi istniejącymi instrumentami finansowymi (Dz.U. L 374, s. 1).


title: Sprawa T-413/14: Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2014 r. –Grigoriadis i in. przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i in.

text:
               8.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 439/29

         Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2014 r. –Grigoriadis i in. przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i in.
   (Sprawa T-413/14)
   (2014/C 439/39)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Grigoris Grigoriadis (Ateny, Grecia), Faidra Grigoriadou (Ateny), Ioannis Tsolias (Saloniki, Grecia), Dimitrios Alexopoulos (Saloniki), Nikolaos Papageorgiou (Ateny) i Ioannis Marinopoulos (Ateny) (przedstawiciel: adwokat Ch. Papadimitriou)

      Strona pozwana: Parlament Europejski, Rada Europejska, Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska, Europejski Bank Centralny, Eurogrupa

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że pozwani nie uchwalili środków koniecznych, aby wyraźnie wyłączyć obligacje nabyte przez skarżących od Republiki Greckiej z przymusowego uczestnictwa w programie PSI [udziału sektora prywatnego w finansowaniu długu] dotyczącym posiadaczy greckich papierów wartościowych podlegających prawu greckiemu;

               —

               umożliwienie skarżącym na podstawie jakiegokolwiek aktu prawa wspólnotowego, dyrektywy, rozporządzenia lub innego bezpośrednio skutecznego aktu prawa wspólnotowego, odzyskania całej wartości ich obligacji, które zostały objęte programem PSI bez konsultacji z nimi lub ich zgody; oraz

               —

               przyznanie każdemu ze skarżących na podstawie jakiegokolwiek aktu prawa wspólnotowego, dyrektywy, rozporządzenia lub innego bezpośrednio skutecznego aktu prawa wspólnotowego, odszkodowania w wysokości 5 00  000 EUR za poniesione niedogodności, szkody i poważne naruszenia praw podstawowych.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy: działania legislacyjne i inne, które doprowadziły w Grecji do przymusowego uczestnictwa w PSI posiadaczy greckich papierów wartościowych podlegających prawu greckiemu, stanowiły akty prawa Unii

               2.

               Zarzut drugi: środki podjęte przez rząd grecki w celu sprostania greckiemu długowi stanowią w istocie środki narzucone przez instytucje Unii Europejskiej, a w szczególności przez EBC i Komisję Europejską.

               3.

               Zarzut trzeci: pozwani nie uchwalili środków koniecznych, aby wyraźnie wyłączyć papiery wartościowe skarżących w aktach greckiej rady ministrów, w których określone zostały terminy stosowania ISP w Grecji

               4.

               Zarzut czwarty: niewyłączenie wprost obligacji skarżących z uczestnictwa w PSI wyrządziło skarżącym poważne i bezpośrednie szkody oraz uniemożliwiło im korzystanie z praw podstawowych

               5.

               Zarzut piąty: wszystkie środki prawodawcze rządu greckiego zostały wydane wskutek zalecenia a właściwie decyzji Eurogrupy, ECOFIN, EBC i Komisji Europejskiej


title: Sprawa C-335/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Scottish Land Court (Zjednoczone Królestwo) w dniu 18 czerwca 2013 r. — Robin John Feakins przeciwko Scottish Ministers

text:
               7.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Scottish Land Court (Zjednoczone Królestwo) w dniu 18 czerwca 2013 r. — Robin John Feakins przeciwko Scottish Ministers
   (Sprawa C-335/13)
   2013/C 260/42
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Scottish Land Court

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Robin John Feakins

      Strona pozwana: Scottish Ministers

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy prawidłowo interpretowany art. 18 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 795/2004 (1) stosuje się:

                           a)

                           w przypadku gdy rolnik spełnia warunki zastosowania dwóch lub większej liczby spośród następujących przepisów: art. 19, art. 20, art. 21 art. 22, art. 23, art. 23a tego rozporządzenia oraz art. 37 ust. 2, art. 40, art. 42 ust. 3 i art. 42 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 (2), lub tylko

                           b)

                           w przypadku gdy rolnik spełnia warunki dwóch lub większej liczby przepisów spośród art. 19, 20, 21, 22, 23 i 23a […] rozporządzenia Komisji (WE) nr 795/2004 bądź odrębnie dwóch lub większej liczby przepisów spośród art. 37 ust. 2, 40, 42 ust. 3 i 42 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003?

               2)

               W przypadku gdy art. 18 ust. 2 należy interpretować w sposób określony w pkt l lit a) powyżej, czy art. 18 ust. 2 jest w całości lub w części nieważny z jednej lub obydwu spośród następujących przyczyn podnoszonych przez skarżącego:

                           a)

                           ze względu na to, że Komisja wydając rozporządzenie (WE) nr 795/2004 nie posiadała uprawnień do wydania art. 18 ust. 2 w tym przedmiocie, lub

                           b)

                           ze względu na to, że Komisja wydając rozporządzenie (WE) nr 795/2004 nie podała uzasadnienia art. 18 ust. 2?

               3)

               W przypadku gdy art. 18 ust. 2 należy interpretować w sposób określony w pkt l lit a) powyżej, a na pytanie 2 należy udzielić odpowiedzi przeczącej, czy art. 18 ust. 2 stosuje się w sytuacji gdy rolnik otrzymuje tymczasową zgodę na przyznanie płatności z rezerwy krajowej na podstawie art. 22 rozporządzenia Komisji (WE) nr 795/2004 na gospodarstwo w 2005 r., jednak przyznanie tego uprawnienia nie zostaje zgłoszone w formularzu IACS do 2007 r., kiedy gospodarstwo zostało przejęte przez rolnika?

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 795/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady w celu wdrożenia systemu jednolitych płatności określonego w rozporządzeniu Rady (WE) Nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającym określone systemy wsparcia dla rolników (Dz.U. L 141, s. 1)

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 (Dz.U. L 270, s. 1)


title: Sprawa T-306/05: Skarga wniesiona w dniu 10 sierpnia 2005 r. przez I. Scippacercolę i I. Terezakisa przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               29.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/20

         Skarga wniesiona w dniu 10 sierpnia 2005 r. przez I. Scippacercolę i I. Terezakisa przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-306/05)
   (2005/C 271/41)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Skarżący: Izabela Scippacercola i Ioannisa Terezakisa (Bruksela, Belgia) [reprezentowana przez A. Krystallidisa, lawyer]

      Pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Wnioski strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 2 maja 2005 r., doręczonej skarżącym w dniu 31 maja 2005 r., odmawiającej wszczęcia szczegółowego śledztwa dotyczącego kosztów i dochodów AIA S.A. związanych ze świadczeniem usług ochrony pasażerów, usług w zakresie urządzeń obsługi pasażerów oraz usług w zakresie udostępniania miejsc parkingowych, w celu stwierdzenia, czy opłaty nakładane przez Athens International Airport S.A. stanowiły nadużycie pozycji dominującej;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący są indywidualnymi użytkownikami Athens International Airport of Spata. Kwestionują oni ostateczną decyzję Komisji opartą o art. 7 ust. 2 rozporządzenia 773/2004 (1) w przedmiocie braku wszczęcia szczegółowego śledztwa dotyczącego rzekomo zawyżonych opłat nakładanych przez Athens International Airport, związanych z ochroną pasażerów, urządzeniami obsługi pasażerów oraz usługami w zakresie udostępniania miejsc parkingowych.
   Skarżący podnoszą, że Komisja naruszyła prawo i popełniła oczywisty błąd w ocenie stanu faktycznego poprzez uznanie, że kontrole bezpieczeństwa pasażerów nie stanowią działalności ekonomicznej w rozumieniu art. 82 WE i że usługi w zakresie udostępniania miejsc parkingowych nie stanowią rynku odniesienia.
   Skarżący podnoszą ponadto, że Komisja nie dokonała należytego porównania kosztów i dochodów Athens International Airport of Spata związanych ze świadczeniem usług ochrony pasażerów, usług w zakresie urządzeń obsługi pasażerów oraz usług w zakresie udostępniania miejsc parkingowych, nie weryfikując poprawności i podstaw informacji przedstawionych przez Athens International Airport of Spata.
   Ponadto, skarżący podnoszą, że Komisja naruszyła prawo poprzez brak zidentyfikowania a) różnych stawek opłat za urządzenia obsługi pasażerów w przypadku lotów międzynarodowych i krajowych oraz b) opłat za urządzenia obsługi pasażerów i opłat za usługi związane z bezpieczeństwem w przypadku lotów regularnych, które nie są nakładane w przypadku lotów czarterowych.
   Wreszcie, skarżący podnoszą naruszenie przez Komisję art. 253 WE poprzez brak wskazania kosztów i dochodów Athens International Airport of Spata, na których oparła swój wniosek, że Athens International Airport of Spata nie stosowało zawyżonych cen.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 773/2004 z dnia 7 kwietnia 2004 r. odnoszące się do prowadzenia przez Komisję postępowań zgodnie z art. 81 i art. 82 Traktatu WE, Dz. U. L 123 z dnia 27 kwietnia 2004 r., str. 18


title: Sprawa F-70/15: Skarga wniesiona w dniu 28 kwietnia 2015 r. – ZZ/Komisja

text:
               27.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/49

         Skarga wniesiona w dniu 28 kwietnia 2015 r. – ZZ/Komisja
   (Sprawa F-70/15)
   (2015/C 245/61)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji o przeniesieniu uprawnień emerytalnych skarżącej do systemu emerytalnego Unii, z zastosowaniem nowych ogólnych przepisów wykonawczych (OPW) do art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego z dnia 3 marca 2011 r.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie niezgodności z prawem art. 9 ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego;

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 28 lipca 2014 r. utrzymującej w mocy przeniesienie uprawnień emerytalnych nabytych przed podjęciem przez skarżącą służby z zastosowaniem ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego z dnia 3 marca 2011 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-190/10: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 22 marca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo — Hiszpania) — Génesis Seguros Generales Sociedad Anónima de Seguros y Reaseguros (GENESIS) przeciwko Boys Toys SA, Administración del Estado (Wspólnotowy znak towarowy — Definicja i nabycie — Wcześniejszy znak towarowy — Sposoby dokonywania zgłoszenia — Zgłoszenie drogą elektroniczną — Środek pozwalający na precyzyjne ustalenie daty, godziny i minuty dokonania zgłoszenia)

text:
               5.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 133/4

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 22 marca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo — Hiszpania) — Génesis Seguros Generales Sociedad Anónima de Seguros y Reaseguros (GENESIS) przeciwko Boys Toys SA, Administración del Estado
   (Sprawa C-190/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Definicja i nabycie - Wcześniejszy znak towarowy - Sposoby dokonywania zgłoszenia - Zgłoszenie drogą elektroniczną - Środek pozwalający na precyzyjne ustalenie daty, godziny i minuty dokonania zgłoszenia)
   2012/C 133/06
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Tribunal Supremo

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Génesis Seguros Generales Sociedad Anónima de Seguros y Reaseguros (GENESIS)

      Strona pozwana: Boys Toys SA, Administración del Estado

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal Supremo — Wykładnia art. 27 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994 L 11, s. 1) — Definicja i nabycie wspólnotowego znaku towarowego — Prawo pierwszeństwa — Sposoby dokonywania zgłoszenia — Środek (poczta elektroniczna) pozwalający na precyzyjne ustalenie daty, godziny i minuty dokonania zgłoszenia

      Sentencja

   Artykuł 27 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, w brzmieniu zmienionym przez rozporządzenie (WE) nr 1992/2003 z dnia 27 października 2003 r. należy interpretować w ten sposób, że nie pozwala on na uwzględnienie nie tylko dnia, lecz również godziny i minuty dokonania zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego do Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) dla celów ustalenia pierwszeństwa czasowego wspólnotowego znaku towarowego w odniesieniu do krajowego znaku towarowego zgłoszonego w tym samym dniu, w sytuacji, gdy krajowe przepisy regulujące rejestrację krajowego znaku towarowego uznają w tym względzie godzinę i minutę zgłoszenia za istotne.

      (1)  Dz.U. C 195 z 17.7.2010


title: Sprawa F-71/15: Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2015 r. – ZZ/ECDC

text:
               27.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/50

         Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2015 r. – ZZ/ECDC
   (Sprawa F-71/15)
   (2015/C 245/62)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

      Strona pozwana: Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (ECDC)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji oceniającego w postepowaniu odwoławczym w sprawie sporządzenia ostatecznego sprawozdania z oceny skarżącego za rok 2013.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji oceniającego w postepowaniu odwoławczym w sprawie sporządzenia ostatecznego sprawozdania z oceny skarżącego za rok 2013;

               —

               obciążenie ECDC kosztami postępowania.


title: Sprawa C-15/13: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 8 maja 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hanseatisches Oberlandesgericht Hamburg – Niemcy) – Technische Universität Hamburg-Harburg, Hochschul-Informations-System GmbH przeciwko Datenlotsen Informationssysteme GmbH (Zamówienia publiczne na dostawy — Dyrektywa 2004/18/WE — Udzielenie zamówienia bez wszczęcia procedury przetargowej — Zamówienie typu „in-house”  — Wykonawca prawnie odrębny od instytucji zamawiającej — Warunek „kontroli analogicznej”  — Instytucja zamawiająca i wykonawca bez stosunku kontroli między nimi — Władza publiczna jako podmiot trzeci sprawująca częściową kontrolę nad instytucją zamawiającą i kontrolę nad wykonawcą, która może być zakwalifikowana jako „analogiczna”  — „Horyzontalne zamówienie typu in-house” )

text:
               30.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 202/7

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 8 maja 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hanseatisches Oberlandesgericht Hamburg – Niemcy) – Technische Universität Hamburg-Harburg, Hochschul-Informations-System GmbH przeciwko Datenlotsen Informationssysteme GmbH
   (Sprawa C-15/13) (1)

   ((Zamówienia publiczne na dostawy - Dyrektywa 2004/18/WE - Udzielenie zamówienia bez wszczęcia procedury przetargowej - Zamówienie typu „in-house” - Wykonawca prawnie odrębny od instytucji zamawiającej - Warunek „kontroli analogicznej” - Instytucja zamawiająca i wykonawca bez stosunku kontroli między nimi - Władza publiczna jako podmiot trzeci sprawująca częściową kontrolę nad instytucją zamawiającą i kontrolę nad wykonawcą, która może być zakwalifikowana jako „analogiczna” - „Horyzontalne zamówienie typu in-house”))
   2014/C 202/08
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Hanseatisches Oberlandesgericht Hamburg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Technische Universität Hamburg-Harburg, Hochschul-Informations-System GmbH

      Strona pozwana: Datenlotsen Informationssysteme GmbH

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Hanseatisches Oberlandesgericht Hamburg – Wykładnia pojęcia „zamówienia publicznego” zawartego w art. 1 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, s. 114) – Ewentualne objęcie zakresem dyrektywy umowy pomiędzy spółką i uniwersytetem, poddanych kontroli tej samej instytucji prawa publicznego będącej instytucją zamawiającą w rozumieniu dyrektywy (horyzontalne zamówienie typu in-house) – Zakres kontroli tej instytucji prawa publicznego

      Sentencja

   Artykuł 1 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi należy interpretować w ten sposób, że umowa, której przedmiotem jest dostawa produktów, zawarta między uniwersytetem będącym instytucją zamawiającą, który jest kontrolowany w dziedzinie nabywania produktów i usług przez niemiecki kraj związkowy, a przedsiębiorstwem prawa prywatnego posiadanym przez państwo federalne i niemieckie kraje związkowe, w tym przez rzeczony kraj związkowy, stanowi zamówienie publiczne w rozumieniu tego przepisu, a zatem powinna podlegać zasadom udzielania zamówień publicznych przewidzianym przez rzeczoną dyrektywę.

      (1)  Dz.U. C 114 z 20.4.2013.


title: Sprawa C-444/07: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 21 stycznia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy Gdańsk-Północ — Rzeczpospolita Polska) — Postępowanie upadłościowe wszczęte wobec MG Probud Gdynia sp. z o.o. (Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Rozporządzenie nr 1346/2000 — Postępowanie upadłościowe — Odmowa uznania przez państwo członkowskie orzeczenia o wszczęciu postępowania wydanego przez sąd właściwy innego państwa członkowskiego oraz orzeczeń dotyczących prowadzenia i zakończenia tego postępowania upadłościowego)

text:
               13.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/2

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 21 stycznia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy Gdańsk-Północ — Rzeczpospolita Polska) — Postępowanie upadłościowe wszczęte wobec MG Probud Gdynia sp. z o.o.
   (Sprawa C-444/07) (1)

   (Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Rozporządzenie nr 1346/2000 - Postępowanie upadłościowe - Odmowa uznania przez państwo członkowskie orzeczenia o wszczęciu postępowania wydanego przez sąd właściwy innego państwa członkowskiego oraz orzeczeń dotyczących prowadzenia i zakończenia tego postępowania upadłościowego)
   2010/C 63/02
   Język postępowania: polski

      Sąd krajowy

   Sąd Rejonowy Gdańsk-Północ

      Strona w postępowaniu przed sądem krajowym

   MG Probud sp. z o.o.

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Sąd Rejonowy Gdańsk-Północ — Wykładnia art. 3, 4, 16, 17 i 25 rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego (Dz.U. L 160, s. 1) — Zajęcie, przez organy jednego państwa członkowskiego, środków pieniężnych znajdujących się na rachunku bankowym przedsiębiorstwa po wszczęciu względem niego postępowania upadłościowego w innym państwie członkowskim, mimo postanowień prawa krajowego państwa wszczęcia postępowania — Odmowa uznania przez państwo członkowskie postępowania upadłościowego wszczętego przez sąd innego państwa członkowskiego w sytuacji, gdy w odmawiającym uznania państwie członkowskim nie zostało wszczęte wtórne postępowanie upadłościowe.

      Sentencja

   Wykładni rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego, w szczególności jego art. 3, 4, 16, 17 i 25, należy dokonywać w ten sposób, że w postępowaniu takim jak toczące się przed sądem krajowym po wszczęciu głównego postępowania upadłościowego w jednym państwie członkowskim właściwe organy innego państwa członkowskiego, w którym nie zostało wszczęte wtórne postępowanie upadłościowe, są zobowiązane, z zastrzeżeniem wystąpienia przyczyn odmowy przewidzianych w art. 25 ust. 3 i art. 26 rozporządzenia, do uznania i wykonania wszystkich orzeczeń dotyczących tego głównego postępowania upadłościowego i nie mają w związku z tym prawa zarządzić, na podstawie ustawodawstwa owego innego państwa członkowskiego, środków egzekucyjnych dotyczących majątku dłużnika — którego upadłość została ogłoszona — znajdującego się na terytorium wspomnianego innego państwa członkowskiego, jeśli ustawodawstwo państwa wszczęcia postępowania na to nie zezwala i gdy przesłanki zastosowania art. 5 i 10 wspomnianego rozporządzenia nie są spełnione.

      (1)  Dz.U. C 283 z 24.11.2007.


title: Sprawa C-16/11: Skarga wniesiona w dniu 11 stycznia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Estońskiej

text:
               26.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/24

         Skarga wniesiona w dniu 11 stycznia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Estońskiej
   (Sprawa C-16/11)
   2011/C 63/43
   Język postępowania: estoński

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Alcover San Pedro i E. Randvere)

      Strona pozwana: Republika Estońska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Republika Estońska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy dyrektywy 2007/2/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 marca 2007 r. ustanawiającej infrastrukturę informacji przestrzennej we Wspólnocie Europejskiej, nie ustanawiając w przewidzianym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do transpozycji tej dyrektywy lub nie powiadamiając o nich Komisji;

               —

               obciążenie Republiki Estońskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin transpozycji dyrektywy do krajowego porządku prawnego upłynął w dniu 15 maja 2009 r.

      (1)  Dz.U. L 108, s. 1.


title: Sprawa F-22/08: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 27 listopada 2008 r. — Miguelez Herreras przeciwko Komisji

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/78

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 27 listopada 2008 r. — Miguelez Herreras przeciwko Komisji
   (Sprawa F-22/08) (1)

   (2009/C 44/142)

      Język postępowania: francuski

   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 116 z 9.5.2008, s. 33.


title: Wyrok Trybunału z dnia 19 grudnia 2008 r. w sprawach połączonych E-11/07 i E-1/08: Olga Rindal (sprawa E-11/07); Therese Slinning, reprezentowana przez opiekuna prawnego Olava Slinninga (sprawa E-1/08) i państwo norweskie, reprezentowane przez Komisję ds. Wyłączeń i Odwołań dotyczących Leczenia za Granicą (zabezpieczenie społeczne – swoboda świadczenia usług – krajowe systemy ubezpieczenia zdrowotnego – koszty leczenia szpitalnego poniesione w innym państwie EOG – leczenie doświadczalne i próbne)

text:
               4.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 124/17

      WYROK TRYBUNAŁU

   z dnia 19 grudnia 2008 r.
   w sprawach połączonych E-11/07 i E-1/08: Olga Rindal (sprawa E-11/07); Therese Slinning, reprezentowana przez opiekuna prawnego Olava Slinninga (sprawa E-1/08) i państwo norweskie, reprezentowane przez Komisję ds. Wyłączeń i Odwołań dotyczących Leczenia za Granicą

      (zabezpieczenie społeczne – swoboda świadczenia usług – krajowe systemy ubezpieczenia zdrowotnego – koszty leczenia szpitalnego poniesione w innym państwie EOG – leczenie doświadczalne i próbne)

   2009/C 124/07
   W sprawach połączonych E-11/07 i E-1/08 między Olgą Rindal (sprawa E-11/07) i Therese Slinning (sprawa E-1/08) a państwem norweskim, reprezentowanym przez Komisję ds. Wyłączeń i Odwołań dotyczących Leczenia za Granicą – WNIOSEK skierowany do Trybunału przez Borgarting lagmannsrett (Sąd Apelacyjny Borgarting) oraz Oslo tingrett (Sąd Rejonowy w Oslo), dotyczący wykładni reguł swobodnego przepływu usług na terenie Europejskiego Obszaru Gospodarczego, w szczególności wykładni art. 36 i 37 Porozumienia EOG oraz art. 22 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do tegoż Porozumienia, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes i sędzia sprawozdawca), Henrik Bull oraz Thorgeir Örlygsson (sędziowie), wydał w dniu 19 grudnia 2008 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

               1.

               Odmowa pokrycia kosztów leczenia za granicą, które według medycyny międzynarodowej należy uznać za doświadczalne lub próbne, w przypadku gdy w państwie macierzystym ten rodzaj leczenia nie przysługuje, może być zgodna z art. 36 i 37 Porozumienia EOG. Po pierwsze może tak być wówczas, gdy system zwrotu kosztów za leczenie za granicą nie przewiduje większego obciążenia osób, które korzystają z leczenia za granicą, niż tych osób, które korzystają z leczenia w szpitalach objętych systemem zabezpieczenia społecznego państwa macierzystego. Po drugie będzie tak wówczas, gdy takie ewentualne większe obciążenie wynika jedynie z niezbędnych i uzasadnionych środków stosowanych do osiągnięcia celów, które mogą stanowić słuszne uzasadnienie ograniczeń swobodnego przepływu usług szpitalnych.

               2.

               Nie ma przy tym znaczenia, że dana metoda leczenia jest sama w sobie międzynarodowo uznawana i jej stosowanie jest udokumentowane w przypadku innych wskazań medycznych niż te, które występują u danego pacjenta.
               Dla odpowiedzi na pytanie pierwsze nie ma znaczenia, czy dana metoda leczenia jest uznana za stosowaną w państwie macierzystym, które przewiduje jej stosowanie wyłącznie w ramach projektów badawczych lub w drodze wyjątku w indywidualnych przypadkach. Nie ma także znaczenia, czy państwo macierzyste przewiduje stosowanie danej metody w przyszłości.

               3.

               Odmowa pokrycia kosztów leczenia szpitalnego za granicą może być zgodna z art. 36 i 37 Porozumienia EOG, jeśli pacjent w państwie macierzystym może w uzasadnionym terminie odbyć stosowne leczenie, ocenione zgodnie z przyjętymi standardami międzynarodowymi.
               Nie ma znaczenia dla odpowiedzi na pytanie trzecie, że pacjentowi, który zdecydował się na leczenie za granicą zamiast na stosowne leczenie w państwie macierzystym, nie pokrywa się kosztów leczenia za granicą w wysokości odpowiadającej kosztom stosownego leczenia w państwie macierzystym.

               4.

               Dla odpowiedzi na pytanie pierwsze i pytanie trzecie akapit pierwszy nie ma znaczenia, że:

                           —

                           w rzeczywistości państwo macierzyste nie oferuje takiego leczenia, jakie dostępne jest za granicą;

                           —

                           pacjentowi w rzeczywistości nie zaproponowano danego leczenia w państwie macierzystym, ponieważ nie oceniono jego stanu pod kątem zastosowania tego leczenia, nawet jeżeli jest ono w tym państwie oferowane;

                           —

                           stan pacjenta oceniono w państwie macierzystym, lecz nie zaoferowano mu dalszego leczenia chirurgicznego, gdyż nie uważano, że takie leczenie może przynieść udokumentowaną korzyść;

                           —

                           leczenie odbyte za granicą w istocie doprowadziło do poprawy stanu zdrowia konkretnego pacjenta.

                     Dla odpowiedzi na pytanie trzecie akapit pierwszy może jednak mieć znaczenie, że w terminie uzasadnionym ze względów medycznych pacjentowi nie zaproponowano w istocie stosownego leczenia w państwie macierzystym. Sytuacja taka ma miejsce wówczas, gdy państwo macierzyste odmawia pokrycia kosztów leczenia za granicą wówczas, gdy nie jest w stanie w terminie uzasadnionym ze względów medycznych wywiązać się ze swojego obowiązku zapewnienia pacjentowi leczenia w jednym ze szpitali znajdujących się na jego terytorium, wynikającego z przepisów w zakresie zabezpieczenia społecznego tego państwa.


title: Sprawa C-411/07: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 5 października 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden Den Haag — Niderlandy) — X B.V. przeciwko Staatssecretaris van Financiën (Wspólna Taryfa Celna — Nomenklatura Scalona — Klasyfikacja taryfowa — Pozycje 8541, 8542 et 8543 — Łączniki optyczne)

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/11

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 5 października 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden Den Haag — Niderlandy) — X B.V. przeciwko Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-411/07) (1)

   (Wspólna Taryfa Celna - Nomenklatura Scalona - Klasyfikacja taryfowa - Pozycje 8541, 8542 et 8543 - Łączniki optyczne)
   (2008/C 301/21)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Hoge Raad der Nederlanden Den Haag
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: X B.V

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hoge Raad der Nederlanden Den Haag — Wykładni rozporządzenia 1832/2002 z dnia 1 sierpnia 2002 r. zmieniającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 290, s. 1) — Układ optyczno-elektryczny, stanowiący integralną część maszyny, umieszczony w obudowie z tworzywa sztucznego i zawierający diodę świecącą (LED), folię z tworzywa sztucznego, fotodetektor oraz układ wzmacniający, który przeznaczony jest do montażu w urządzeniach komunikacyjnych i komputerowych, elektronice konsumenckiej i maszynach przemysłowych — Pozycje 8541, 8542 i 8543 CN
   Sentencja
   Nomenklatura Scalona zawarta w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1832/2002 z dnia 1 sierpnia 2002 r. należy interpretować w taki sposób, że łącznik optyczny niezależnie od faktu, czy jego elementem jest układ wzmacniający, należy do pozycji 8541.

      (1)  Dz.U. C 283 z 24.11.2007.


title: Sprawa T-478/13: Skarga wniesiona w dniu 3 września 2013 r. — NumberFour przeciwko OHIM — Inaer Helicópteros (ENFORE)

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/58

         Skarga wniesiona w dniu 3 września 2013 r. — NumberFour przeciwko OHIM — Inaer Helicópteros (ENFORE)
   (Sprawa T-478/13)
   2013/C 344/106
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: NumberFour AG (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Götz)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Inaer Helicópteros, SA (Mutxamel, Hiszpania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 23 maja 2013 r. w sprawie R 1000/2012-5;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „ENFORE” dla towarów i usług z klas 9, 35, 36, 42 i 45 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 10 059 624

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Inaer Helicópteros, SA

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny znak towarowy „EINFOREX” dla towarów i usług z klas 9, 42 i 45 — wspólnotowy znak towarowy nr 6 530 927

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.


title: Sprawa T-706/15: Postanowienie Sądu z dnia 14 września 2016 r. – Makhlouf/Rada

text:
               7.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 410/35

         Postanowienie Sądu z dnia 14 września 2016 r. – Makhlouf/Rada
   (Sprawa T-706/15) (1)

   (2016/C 410/59)
   Język postępowania: francuski
   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 38 z 1.2.2016.


title: Sprawa T-57/16: Wyrok Sądu z dnia 18 lipca 2017 r. – Chanel/EUIPO – Jing Zhou i Golden Rose 999 (Motyw zdobniczy) [Wzór wspólnotowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru — Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający motyw zdobniczy — Wcześniejszy wzór wspólnotowy — Podstawa unieważnienia — Brak indywidualnego charakteru — Właściwy produkt — Stopień swobody twórcy — Brak innego całościowego wrażenia — Artykuł 6 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002]

text:
               28.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/37

         Wyrok Sądu z dnia 18 lipca 2017 r. – Chanel/EUIPO – Jing Zhou i Golden Rose 999 (Motyw zdobniczy)
   (Sprawa T-57/16) (1)

   ([Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru - Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający motyw zdobniczy - Wcześniejszy wzór wspólnotowy - Podstawa unieważnienia - Brak indywidualnego charakteru - Właściwy produkt - Stopień swobody twórcy - Brak innego całościowego wrażenia - Artykuł 6 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002])
   (2017/C 283/56)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Chanel SAS (Neuilly-sur-Seine, Francja) (przedstawiciel: adwokat C. Sueiras Villalobos)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: E. Zaera Cuadrado, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO byli również: Li Jing Zhou (Fuenlabrada, Hiszpania) i Golden Rose 999 Srl (Rzym, Włochy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 listopada 2015 r. (sprawa R 2346/2014-3) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru między z jednej strony Chanel a z drugiej strony Li Jingiem Zhou i Golden Rose 999.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 18 listopada 2015 r. (sprawa R 2346/2014-3).

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje odrzucona.

               3)

               EUIPO zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 118 z 4.4.2016.


title: Sprawa C-477/11 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 4 lipca 2011 r. w sprawie T-275/09 Sepracor Pharmaceuticals przeciwko Komisji, wniesione w dniu 19 września 2011 r. przez Sepracor Pharmaceuticals (Ireland) Ltd

text:
               26.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/13

         Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 4 lipca 2011 r. w sprawie T-275/09 Sepracor Pharmaceuticals przeciwko Komisji, wniesione w dniu 19 września 2011 r. przez Sepracor Pharmaceuticals (Ireland) Ltd
   (Sprawa C-477/11 P)
   2011/C 347/20
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Sepracor Pharmaceuticals (Ireland) Ltd (przedstawiciele: I. Dodds-Smith, solicitor, D. Anderson QC, J. Stratford, barrister)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącej odwołanie

   Wnosząca odwołanie zwraca się do Trybunału o:

               —

               uchylenie postanowienia Sądu;

               —

               uznanie skargi Sepracor o stwierdzenie nieważności za dopuszczalną i rozstrzygnięcie sprawy na korzyść Sepracor (w kwestii istotnych wymogów proceduralnych) lub przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd celem rozpatrzenia co do istoty skargi o stwierdzenie nieważności;

               —

               obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez Sepracor w ramach niniejszego postępowania oraz postępowania w pierwszej instancji w odniesieniu do zarzutu niedopuszczalności;

               —

               rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów w pozostałym zakresie w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie twierdzi, że zaskarżone postanowienie, odrzucające jej skargę jako niedopuszczalną, powinno zostać uchylone z następujących dwóch powodów:

               a)

               naruszenia prawa wnoszącej odwołanie do dostępu do sądu i jej prawa do skutecznego środka zaskarżenia

               b)

               naruszenia istotnych wymogów proceduralnych polegającego na oparciu się na uwagach zainteresowanego podmiotu trzeciego — zarzut podniesiony w postępowaniu przez Sądem, ale przez niego niezbadany.

      Naruszenie prawa do dostępu do sądu i prawa do skutecznego środka zaskarżenia

   Wnosząca odwołanie złożyła w lipcu 2007 r. oparty na pogłębionych i kosztownych badaniach wniosek o zastosowanie scentralizowanej procedury dopuszczenia w odniesieniu do jej produktu — Lunivii, na tej podstawie, że Lunivia kwalifikuje się do zastosowania scentralizowanej procedury jako nowa substancja czynna zgodnie z art. 3 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 726/2004 (1). Istniały co najmniej istotne powody by przyjąć, że produkt wnoszącej odwołanie, Lunivia, był nową substancją czynną i na tej podstawie Europejska Agencja Leków dopuściła w odniesieniu do niego scentralizowaną procedurę oceny.
   Zaskarżona decyzja jest równoważna ostatecznemu przyjęciu przez Komisję, że Lunivia nie będzie traktowana jako nowa substancja czynna (i stanowi zatem odpowiednik funkcjonalny decyzji odmownej w sprawie kwalifikacji). Decyzja ta wywołała skutki prawne, między innymi zniesienie ochrony przed powoływaniem się na tę substancję przez późniejszych wnioskodawców w zakresie generycznych produktów leczniczych oraz przed wykorzystywaniem pozwoleń na generyczne produkty lecznicze przez okres ogółem 10 lat.
   W tych okolicznościach wnosząca odwołanie nie miała innego wyboru jak wycofać swój wniosek. Dopuszczenie do tego, by przyznanie scentralizowanego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu bez ochrony dokumentacji badawczej, która to ochrona jest związana z przyznaniem statusu nowej substancji czynnej, dałoby możliwość natychmiastowego skorzystania przez wnioskodawców w zakresie generycznych produktów leczniczych w całej Unii Europejskiej ze wszystkich cennych wyników badań przedklinicznych i klinicznych zawartych w dokumentacji wnoszącej odwołanie. Żadne innowacyjne przedsiębiorstwo farmaceutyczne nie dopuściłoby do zaistnienia takiej sytuacji. „Rozwiązania” polegające na wniesieniu skargi o stwierdzenie nieważności i wniosku o zastosowanie środków tymczasowych byłyby nieskuteczne, gdyż nie zmieniłyby nieodwracalnych konsekwencji.
   W związku z powyższym, jedyna możliwość, by zastosowany środek był rzeczywisty i skuteczny (w odróżnieniu od środka teoretycznego i iluzorycznego) leży w dopuszczeniu zaskarżenia kwestionowanej decyzji.
   Wnosząca odwołanie podnosi w tym względzie między innymi:

               a)

               prawo do dostępu do sądu i do skutecznego środka zaskarżenia, chronione przez art. 6 i 13 europejskiej konwencji praw człowieka oraz przez art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej

               b)

               wymóg, by przepisy proceduralne regulujące wnoszenie skarg do unijnych sądów były interpretowane zgodnie z powyższymi zasadami

               c)

               orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Człowieka i sądów krajowych

               d)

               rozważania co do zasad w odniesieniu do relacji między procedurą scentralizowaną a procedurami krajowymi

               e)

               orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości dotyczące:

                           1)

                           rozdziału władzy;

                           2)

                           dopuszczalności zaskarżenia aktów wydanych w wyniku specjalnej i odrębnej procedury;

                           3)

                           istnienia odpowiedniej ochrony prawnej;

                           4)

                           ujawniania informacji poufnych.

      Naruszenie istotnych wymogów proceduralnych

   Sąd całkowicie pominął argument Sepracor dotyczący naruszenia istotnych wymogów proceduralnych polegającego na oparciu się na uwagach zainteresowanego podmiotu trzeciego. Okoliczność, że Supracor nie została poinformowana, aż do czasu po wydaniu decyzji, o treści otrzymanych i uwzględnionych uwag, stanowi naruszenie prawa do bycia wysłuchanym, będącego jedną z zasad podstawowych prawa Unii.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. ustanawiające wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiające Europejską Agencję Leków (Dz.U.L 136, s. 1).


title: Sprawa T-327/14: Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2014 r. – Compagnie des fromages & Richesmonts przeciwko OHIM – Grupo Lactalis Iberia (Przedstawienie czerwono-białej szachownicy)

text:
               21.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/28

         Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2014 r. – Compagnie des fromages & Richesmonts przeciwko OHIM – Grupo Lactalis Iberia (Przedstawienie czerwono-białej szachownicy)
   (Sprawa T-327/14)
   2014/C 235/38
   Język skargi: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Compagnie des fromages & Richesmonts (Puteaux, Francja) (przedstawiciele: adwokaci T. Mollet-Vieville i T. Cuche)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Grupo Lactalis Iberia, SA (Madryt, Hiszpania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie ważności wspólnotowego znaku towarowego nr 6 0 59  687 do celów oznaczania serów;

               —

               w konsekwencji stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 3 marca 2014 r. w całości w zakresie dotyczącym unieważnienia wspólnotowego znaku towarowego nr 6 0 59  687;

               —

               posiłkowo stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 3 marca 2014 r. w całości w zakresie dotyczącym unieważnienia wspólnotowego znaku towarowego nr 6 0 59  687 w odniesieniu do serów;

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Graficzny znak towarowy przedstawiający czerwono-białą szachownicę dla towarów z klasy 29 – wspólnotowy znak towarowy nr 6 0 59  687

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Grupo Lactalis Iberia, SA

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Bezwzględne podstawy unieważnienia określone w art. 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 w związku z art. 7 ust. 1 lit. b), c) i d) rozporządzenia nr 207/2009

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do znaku

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie decyzji Wydziału Unieważnień i unieważnienie spornego znaku towarowego

      Podniesione zarzuty: Izba Odwoławcza popełniła błąd w ustaleniu stanu faktycznego i prawnego (naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009; naruszenie art. 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009)


title: Sprawa T-227/05: Skarga wniesiona w dniu 13 czerwca 2005 r. przez Vesselinę Ranguelovą przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               20.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/29

         Skarga wniesiona w dniu 13 czerwca 2005 r. przez Vesselinę Ranguelovą przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-227/05)
   (2005/C 205/52)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 13 czerwca 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Vesseliny Ranguelovej, zamieszkałej w Bergen (Niderlandy), reprezentowanej przez adwokatów Sébastiena Orlandiego, Xaviera Martina, Alberta Coolena i Etienne'a Marchala, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               1)

               uchylenie decyzji Komisji zaszeregowującej ją do grupy A*6,

               2)

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Skarżąca została zatrudniona przez Komisję jako członek personelu tymczasowego na stanowisku, poziom odpowiedzialności którego został w ogłoszeniu o naborze ustalony poprzez odniesienie do grup zaszeregowania A7 — A4, które w nowym systemie odpowiadają grupom zaszeregowania A*8 — A*12. Przy zatrudnieniu została ona jednak zaszeregowana do grupy A*6.
   Skarżąca podważa tę decyzję podnosząc takie same zarzuty jak skarżący w sprawie T-196/05.


title: Sprawa T-309/10: Skarga wniesiona w dniu 15 września 2011 r. — Klein przeciwko Komisji

text:
               26.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/35

         Skarga wniesiona w dniu 15 września 2011 r. — Klein przeciwko Komisji
   (Sprawa T-309/10)
   2011/C 347/65
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Christoph Klein (Großgmain, Austria) (przedstawiciel: D. Schneider-Addae-Mensah, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o

               —

               stwierdzenie, że Unia Europejska, reprezentowana przez Komisję naruszyła zobowiązania ciążące na niej na mocy dyrektywy 93/94/EWG oraz na mocy ogólnego prawa wspólnotowego i w związku z tym doprowadziła do powstania szkody po stronie skarżącej poprzez brak podjęcia decyzji w toczącym się od 1997 r. postępowaniu w sprawie klauzuli ochronnej dotyczącym inhalatora Broncho Air® i effecto® oraz poprzez niedochowanie postępowania w sprawie klauzuli ochronnej na podstawie art. 8 dyrektywy 93/42/EWG po wydaniu przez Niemcy zakazu sprzedaży effecto®;

               —

               naprawienie szkody skarżącego spowodowanej przez Unię Europejską, reprezentowaną przez Komisję;

               —

               obciążenie Unii Europejskiej, reprezentowanej przez Komisję kosztami postępowania i wydatkami skarżącego.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżący żąda naprawienia szkody powstałej poprzez podniesioną bezczynność Komisji w ramach postępowania w sprawie klauzuli ochronnej na podstawie art. 8 dyrektywy Rady 93/42/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącej wyrobów medycznych (1). Skarżący opracował przyrząd do inhalacji dla astmatyków i chorych na POChP, który zdaniem władz niemieckich nie spełnia podstawowych wymogów dyrektywy 93/42/EWG, ponieważ skarżący w szczególności zaniedbał przedstawienia wystarczających danych z badań klinicznych potwierdzających bezpieczeństwo stosowania inhalatora. Skarżący podnosi, że postępowanie na podstawie art. 8 dyrektywy 93/42/EWG wszczęte przez Komisję po wydaniu pierwszego zakazu w 1997 r. celem wyjaśnienia tej kwestii nie zostało zakończone. Po wydaniu drugiego zakazu w 2005 r. Komisja powołując się na okoliczność, że chodzi o przypadek zastosowania art. 18 dyrektywy 93/42/EWG nie wszczęła dalszego postępowania w sprawie klauzuli ochronnej.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący bezczynności Komisji w związku z brakiem zakończenia wszczętego w 1997 r. postępowania w sprawie klauzuli ochronnej dotyczącego inhalatora Broncho Air® oraz w związku z niedochowaniem wskazanego postępowania w sprawie klauzuli ochronnej po zakazaniu effecto® w roku 2005 r.
               Ze względu na niejasny stan prawny spowodowany brakiem decyzji Komisji skarżący, ewentualnie atmed AG, w której skarżący jest prezesem zarządu poniósł niepotrzebne wydatki związane z kosztami postępowania i patentami.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący braku pozytywnego zakończenia postępowania w sprawie klauzuli ochronnej w drodze decyzji Komisji kwalifikującej zakazy władz niemieckich jako bezzasadne.
               Inhalatory Broncho Air® i effecto® nie są niebezpieczne, przy czym ze względu na domniemanie zgodności spornego wyrobu medycznego posiadającego oznakowanie CE ciężar dowodu dotyczący niebezpieczeństwa wyrobu spoczywa na państwie członkowskim. Przydatność inhalatora Broncho Air® lub effecto® jest ponadto wykazana poprzez przedstawienie wystarczających danych klinicznych. Ze względu na brak pozytywnej decyzji Komisji doszło do znacznego spadku obrotów u atmed AG, a zatem również u skarżącego, co doprowadziłoby do upadłości oraz do utraty patentów i prawa do wyłącznej sprzedaży.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący niewystarczającego poinformowania skarżącego w kwestii wymaganych — jak podniesiono — dokumentów, ponieważ zażądane dane kliniczne nie zostały nigdy jednoznacznie określone.

      (1)  Dyrektywa Rady 93/42/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotycząca wyrobów medycznych (Dz.U. L 169, s. 1) zmieniona rozporządzeniem (WE) nr 1882/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 września 2003 r. (Dz.U. L 284, s. 1).


title: Sprawa T-235/14: Postanowienie Sądu z dnia 9 czerwca 2015 r. – ArcelorMittal Hamburg i in./Komisja (Pomoc państwa — Środki przyjęte przez Niemcy na rzecz energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych — Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE — Wydanie ostatecznej decyzji już po wniesieniu skargi — Umorzenie postępowania)

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/58

         Postanowienie Sądu z dnia 9 czerwca 2015 r. – ArcelorMittal Hamburg i in./Komisja
   (Sprawa T-235/14) (1)

   ((Pomoc państwa - Środki przyjęte przez Niemcy na rzecz energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych - Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE - Wydanie ostatecznej decyzji już po wniesieniu skargi - Umorzenie postępowania))
   (2015/C 294/70)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: ArcelorMittal Hamburg GmbH (Hamburg, Niemcy); ArcelorMittal Bremen GmbH, która wstąpiła w prawa Bregal Bremer Galvanisierungs GmbH (Brema, Niemcy); ArcelorMittal Hochfeld GmbH (Duisburg, Niemcy); i ArcelorMittal Ruhrort GmbH (Duisburg) (przedstawiciele: H. Janssen i G.-R. Engel, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Maxian Rusche i R. Sauer, pełnomocnicy, wspierani przez A. Luke i C. Maurera, adwokatów)

      Przedmiot

   Żądanie częściowego stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C (2013) 4424 final z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie wszczęcia określonego w art. 108 ust. 2 TFUE postępowania w przedmiocie środków wdrożonych przez Republikę Federalną Niemiec w formie wsparcia dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych [pomoc państwa SA.33995 (2013/C) (ex 2013/NN)].

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie zostaje umorzone.

               2)

               Nie ma potrzeby orzekania w sprawie wniosku o dopuszczenie Urzędu Nadzoru EFTA do sprawy w charakterze interwenienta.

               3)

               ArcelorMittal Hamburg GmbH, ArcelorMittal Bremen GmbH, ArcelorMittal Hochfeld GmbH i ArcelorMittal Ruhrort GmbH pokrywają koszty własne, a także poniesione przez Komisję Europejską.

               4)

               Urząd Nadzoru EFTA pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 223 z 14.7.2014.


title: Sprawa C-280/05: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 6 grudnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Pomoc państwa — Niezgodność ze wspólnym rynkiem — Obowiązek odzyskania pomocy — Brak wykonania)

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/2

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 6 grudnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-280/05) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Pomoc państwa - Niezgodność ze wspólnym rynkiem - Obowiązek odzyskania pomocy - Brak wykonania)
   (2008/C 22/03)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: V. Di Bucci i E. Righini, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska (przedstawiciele: I.M. Braguglia, pełnomocnik, oraz D. Del Gaizo, adwokat)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Naruszenie art. 2, 3 i 4 decyzji Komisji 2004/800/WE z dnia 30 marca 2004 r. w sprawie wdrożonego przez Włochy programu pomocowego dotyczącego pilnych środków w dziedzinie zatrudnienia w przedsiębiorstwach przeżywających trudności, będących przedmiotem postępowania upadłościowego i zatrudniających co najmniej 1000 osób (pomoc nr CR 62/2003, ex NN 7/2003 — Włochy) (Dz.U. L 352, str. 10) — Brak przyjęcia w wyznaczonym terminie środków koniecznych w celu odzyskania pomocy uznanej za niezgodną ze wspólnym rynkiem
   Sentencja

               1)

               Nie przyjmując w wyznaczonych terminach środków koniecznych w celu odzyskania od beneficjentów pomocy, uznanej przez Komisję w decyzji 2004/800/WE z dnia 30 marca 2004 r. w sprawie wdrożonego przez Włochy programu pomocowego dotyczącego pilnych środków w dziedzinie zatrudnienia za bezprawnie przyznaną i niezgodną ze wspólnym rynkiem, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie art. 2 i art. 3 tej decyzji.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 229 z 17.9.2005.


title: Sprawa C-358/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Stuttgart (Niemcy) w dniu 2 sierpnia 2007 r. — Kulpa Automatenservice Asperg GmbH przeciwko Land Baden-Württemberg

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Stuttgart (Niemcy) w dniu 2 sierpnia 2007 r. — Kulpa Automatenservice Asperg GmbH przeciwko Land Baden-Württemberg
   (Sprawa C-358/07)
   (2007/C 269/38)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Verwaltungsgericht Stuttgart (Niemcy).
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Kulpa Automatenservice Asperg GmbH.

      Strona pozwana: Land Baden-Württemberg.
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 43 WE i art. 49 WE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie krajowemu monopolowi na niektóre gry losowe, jak na przykład zakłady sportowe i loterie, jeżeli w skali danego państwa członkowskiego nie jest realizowana spójna i systematyczna polityka ograniczania gier losowych, ponieważ organizatorzy posiadający krajową koncesję zachęcają i nakłaniają do udziału w innych grach losowych — jak państwowe zakłady sportowe i loterie -, a poza tym inne gry o takim samym bądź wyższym współczynniku uzależnienia — jak zakłady wzajemne na niektóre imprezy sportowe (wyścigi konne), gry na automatach i kasyna — mogą być organizowane przez prywatne przedsiębiorstwa usługowe?

               2)

               Czy art. 43 WE i art. 49 WE należy interpretować w ten sposób, że wydane przez właściwe organy państwa członkowskiego zezwolenia na organizowanie zakładów sportowych, które nie są ograniczone do danego terytorium krajowego, uprawniają ich adresatów oraz osoby przez nich upoważnione do składania ofert na zawarcie umów oraz ich wykonywania także w innych państwach członkowskich, bez potrzeby uzyskania w tych państwach dodatkowych zezwoleń?


title: Sprawa T-407/06: Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2006 r. — Zhejiang Aokang Shoes przeciwko Radzie

text:
               24.2.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/38

         Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2006 r. — Zhejiang Aokang Shoes przeciwko Radzie
   (Sprawa T-407/06)
   (2007/C 42/67)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Zhejiang Aokang Shoes Co., Ltd (Oubei, Chiny) (przedstawiciele: I. MacVay, solicitor, R. Thompson, QC oraz K. Beal, barrister)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia w zakresie, w jakim dotyczy skarżącej;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca będąca chińskim producentem i eksporterem skórzanych butów dąży do stwierdzenia nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 1472/2006 z dnia 5 października 2006 r. nakładającego ostateczne cła antydumpingowe oraz stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu (1).
   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi dziewięć zarzutów, z których pięć pierwszych dotyczy braku kompetencji, naruszenia istotnych wymogów proceduralnych ustanowionych w rozporządzeniu podstawowym (2) oraz naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, prawa do obrony i równego traktowania.
   Ponadto skarżąca twierdzi, że doszło do błędnego i dyskryminującego obliczenia marginesu dumpingu w stosunku do skarżącej oraz że zaskarżone rozporządzenie jest obarczone oczywistym błędem w ocenie co do zakresu i czasu trwania szkody stanowiącej uzasadnienie dla nałożenia na skarżącą cła.
   Co więcej skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła art. 20 rozporządzenia podstawowego nie informując we właściwy sposób skarżącej o zasadniczej zmianie ostatecznych środków zaproponowanych przez Komisję między dniem 7 lipca a 28 lipca 2006 r.
   Skarżąca zauważa w końcu, że zaskarżone rozporządzenie narusza art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego, jeśli chodzi o konieczność dokonania „obiektywnego porównania” ceny eksportowej z normalną wartością przy ustalaniu marginesu dumpingu.

      (1)  Dz.U. L 275, str. 1.

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 56, str. 1).


title: Sprawa T-60/14: Skarga wniesiona w dniu 27 stycznia 2014 r. — BMV Mineralöl Versorgungsgesellschaft przeciwko OHIM — Delek Europe (GO)

text:
               29.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/27

         Skarga wniesiona w dniu 27 stycznia 2014 r. — BMV Mineralöl Versorgungsgesellschaft przeciwko OHIM — Delek Europe (GO)
   (Sprawa T-60/14)
   2014/C 93/48
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: BMV Mineralöl Versorgungsgesellschaft mbH (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: adwokaci M. Von Fuchs i I. Czernik)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Delek Europe BV (Breda, Niderlandy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 22 listopada 2013 r. w sprawie R 382/2013-4;

               —

               obciążenie interwenienta kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w związku z postępowaniem odwoławczym;

               —

               posiłkowo, gdyby interwenient nie wstąpił do postępowania, obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w związku z postępowaniem odwoławczym.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Delek Europe BV

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „GO” dla towarów i usług z klas 9, 35 i 36 — zgłoszenie nr 9 995 201

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „GO” dla towarów z klas 4, 19, 35, 39 i 42

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa C-392/06: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 21 czerwca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2002/15/WE — Organizacja czasu pracy osób wykonujących czynności w trasie w zakresie transportu drogowego — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               4.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/15

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 21 czerwca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-392/06) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2002/15/WE - Organizacja czasu pracy osób wykonujących czynności w trasie w zakresie transportu drogowego - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2007/C 183/25)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: N. Yerrell i R. Vidal Puig, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii (Przedstawiciele: M. A. Sampol Pucurull, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak ustanowienia w wyznaczonym terminie przepisów niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2002/15/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2002 r. w sprawie organizacji czasu pracy osób wykonujących czynności w trasie w zakresie transportu drogowego (Dz.U. L 80, str.35)
   Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2002/15/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2002 r. w sprawie organizacji czasu pracy osób wykonujących czynności w trasie w zakresie transportu drogowego, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim z mocy tej dyrektywy.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 294 z 2.12.2006.


title: Sprawa T-134/08: Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2008 r. — Schräder przeciwko CPVO — Hansson (Lemon Symphony)

text:
               7.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/32

         Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2008 r. — Schräder przeciwko CPVO — Hansson (Lemon Symphony)
   (Sprawa T-134/08)
   (2008/C 142/58)
   Język skargi: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Ralf Schräder (Lüdinghausen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci T. Leidereiter i W.A. Schmidt)

      Strona pozwana: Wspólnotowy Urząd Odmian Roślin

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Jørn Hansson (Søndersø, Dania)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Izby Odwoławczej pozwanego z dnia 4 grudnia 2007 r. (sprawa A 006/2007);

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszona odmiana roślin: Lemon Symphony

      Posiadacz wspólnotowego prawa do odmiany rośliny: Jørn Hansson

      Zaskarżona do Izby Odwoławczej decyzja Wspólnotowego Urzędu Odmian Roślin: Nieuchylenie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin w odniesieniu do Lemon Symphony na podstawie art. 21 rozporządzenia (WE) nr 2100/94 (1)

      Wnoszący odwołanie do Izby Odwoławczej: Skarżący

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania
   Podniesione zarzuty:

               —

               naruszenie art. 59 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1239/95 (2), ponieważ skarżący nie został prawidłowo wezwany na rozprawę;

               —

               naruszenie art. 71 ust. 1 w związku z art. 21, 67 i 68 rozporządzenia nr 2100/94, ponieważ zasadność odwołania nie została zbadana, tudzież nie została zbadana wyczerpująco;

               —

               naruszenie art. 73 rozporządzenia nr 2100/94 i art. 230 WE, ponieważ zostało naruszone przysługujące skarżącemu prawo do sądowej kontroli działań Urzędu;

               —

               naruszenie art. 48 rozporządzenia nr 2100/94 z uwagi na stronniczość jednego z członków Izby Odwoławczej.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2100/94 z dnia 27 lipca 1994 r. w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin (Dz.U. L 227, str. 1).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1239/95 z dnia 31 maja 1995 r. ustanawiające zasady wykonawcze stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2100/94 w odniesieniu do postępowania przed Wspólnotowym Urzędem Odmian Roślin (Dz.U. L 121, str. 37).


title: Sprawa C-570/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Asturias (Hiszpania) w dniu 24 grudnia 2007 r. — José Manuel Blanco Pérez i María del Pilar Chao Gómez przeciwko Consejería de Salud y Servicios Sanitarios del Principado de Asturias, Federación Empresarial de Farmacéuticos Españoles y Plataforma para la Libre Apertura de Farmacias

text:
               29.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Asturias (Hiszpania) w dniu 24 grudnia 2007 r. — José Manuel Blanco Pérez i María del Pilar Chao Gómez przeciwko Consejería de Salud y Servicios Sanitarios del Principado de Asturias, Federación Empresarial de Farmacéuticos Españoles y Plataforma para la Libre Apertura de Farmacias
   (Sprawa C-570/07)
   (2008/C 79/23)
   Język postępowania: hiszpański
   Sąd krajowy
   Tribunal Superior de Justicia de Asturias (Hiszpania).
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: José Manuel Blanco Pérez i María del Pilar Chao Gómez.

      Strona pozwana: Consejería de Salud y Servicios Sanitarios del Principado de Asturias, Federación Empresarial de Farmacéuticos Españoles y Plataforma para la Libre Apertura de Farmacias.
   Pytania prejudycjalne
   Czy art. 43 WE stoi na przeszkodzie przepisom art. 2, 3 i 4 dekretu Księstwa Asturii 72/2001 z dnia 19 lipca w sprawie aptek i punków aptecznych oraz pkt 4), 6) i 7) załącznika do tego dekretu?


title: Sprawa C-679/11 P: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 26 września 2013 r. — Alliance One International, Inc. przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Hiszpański rynek zakupu i pierwszego przetworzenia surowca tytoniowego — Ustalanie cen i podział rynku — Naruszenie art. 81 WE — Możliwość przypisania noszącego znamiona naruszenia zachowania spółki zależnej jej spółce dominującej — Obowiązek uzasadnienia — Prawa podstawowe — Skutek odstraszający — Równość traktowania — Okoliczności łagodzące — Współpraca — Nieograniczone prawo orzekania — Zasada ne ultra petita — Prawo do sprawiedliwego procesu)

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/18

         Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 26 września 2013 r. — Alliance One International, Inc. przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-679/11 P) (1)

   (Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Hiszpański rynek zakupu i pierwszego przetworzenia surowca tytoniowego - Ustalanie cen i podział rynku - Naruszenie art. 81 WE - Możliwość przypisania noszącego znamiona naruszenia zachowania spółki zależnej jej spółce dominującej - Obowiązek uzasadnienia - Prawa podstawowe - Skutek odstraszający - Równość traktowania - Okoliczności łagodzące - Współpraca - Nieograniczone prawo orzekania - Zasada ne ultra petita - Prawo do sprawiedliwego procesu)
   2013/C 344/30
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Alliance One International, Inc. (przedstawiciele: M. Odriozola i A. Vide, abogados)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre, E. Gippini Fournier, J. Bourke i C. Urraca Caviedes, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) z dnia 12 października 2011 r. w sprawie T-41/05 Alliance One International przeciwko Komisji, w którym Sąd obniżył część kwoty grzywny nałożonej na Agroexpansión, za zapłatę której Alliance One International, Inc. jest odpowiedzialna solidarnie z Agroexpansión oraz w którym Sąd oddalił w pozostałym zakresie skargę o stwierdzenie nieważności części decyzji Komisji C(2004) 4030 z dnia 20 października 2004 r. dotyczącej postępowania zgodnie z art. 81 ust. 1 traktatu WE (sprawa COMP/C.38.238/B.2 — Sektor surowca tytoniowego w Hiszpanii) w przedmiocie kartelu mającego na celu ustalanie na hiszpańskim rynku surowca tytoniowego cen płaconych producentom oraz kupowanych od nich ilości.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie główne i odwołanie wzajemne zostają oddalone.

               2)

               Alliance One International Inc. zostaje obciążona kosztami związanymi z odwołaniem głównym.

               3)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania związanymi z odwołaniem wzajemnym.

      (1)  Dz.U. C 73 z 10.3.2012


title: Sprawa C-317/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) wydanego w dniu 10 czerwca 2009 r. w sprawach połączonych T-396/05 i T-397/05 w sprawie ArchiMEDES przeciwko Komisji, wniesione w dniu 10 sierpnia 2009 r. przez ArchiMEDES

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/36

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) wydanego w dniu 10 czerwca 2009 r. w sprawach połączonych T-396/05 i T-397/05 w sprawie ArchiMEDES przeciwko Komisji, wniesione w dniu 10 sierpnia 2009 r. przez ArchiMEDES
   (Sprawa C-317/09 P)
   2009/C 267/67
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Architecture, Microclimat, Énergies Douces Europe et Sud, sarl (ArchiMEDES) (przedstawiciel: adwokat P.-P. Van Gehuchten)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania wnoszącego odwołanie

   ArchiMEDES zwraca się do Trybunału Sprawiedliwości o kasację wyroku wydanego w dniu 10 czerwca 2009 r. przez Sąd Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich w sprawach połączonych T-396/05 i T-397/05 i uwzględnienie zawartych w jej skargach do Sądu Pierwszej Instancji żądań:

               —

               stwierdzenie nieważności zawartej w piśmie z dnia 5 października 2005 r., która została podana do wiadomości wnoszącej odwołanie w dniu 10 października 2005 r., decyzji Komisji o potrąceniu wzajemnych wierzytelności, oraz

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji o odzyskaniu należności zawartej w pismach z dnia 30 sierpnia 2005 r. i w nocie debetowej nr 3240705638 z dnia 23 sierpnia 2005 r., które zostały podane do wiadomości wnoszącej odwołanie w dniu 2 września 2005 r.,

               —

               unieważnienie decyzji Komisji o rozwiązaniu umowy z datą 30 sierpnia 2005 r.,

               —

               nakazanie Komisji zapłaty kwoty 125 906 EUR, powiększonej o kwotę ustawowych odsetek za zwłokę liczonych od dnia 12 lutego 2002 r.,

               —

               tytułem ewentualnym, nakazanie Komisji zapłaty kwoty 103 551,90 EUR powiększonej o kwotę ustawowych odsetek za zwłokę liczonych od dnia 12 lutego 2002 r.,

         oraz obciążenie Komisji kosztami postępowania w obu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   Odwołanie swe ArchiMEDES opiera na czterech zarzutach.
   W swym pierwszym zarzucie związanym z wnioskiem o stwierdzenie nieważności zawartej w piśmie Komisji z dnia 5 października 2005 r. decyzji o potrąceniu wzajemnych wierzytelności wnosząca odwołanie powołuje się na naruszenie przez Sąd Pierwszej Instancji art. 230 WE, art. 1291 francuskiego kodeksu cywilnego oraz błąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku bądź też jego brak. W opinii wnoszącej odwołanie decyzja o potrąceniu wierzytelności jest aktem zaskarżalnym w rozumieniu art. 230 WE, a wydana w niniejszym przypadku przez Komisję decyzja została wydana z naruszeniem warunków ustanowionych w regulującym umowę zawartą między ArchiMEDES a Komisją art. 1291 francuskiego kodeksu cywilnego, zgodnie z którym zakwestionowanie wierzytelności nabiera pewnego charakteru dopiero od momentu wydania wyroku nakazującego dłużnikowi zapłatę wierzycielowi jego wierzytelności. Sąd nie uwzględnił zaś tych przepisów, rozstrzygając, że skarżąca nie ma już interesu prawnego w żądaniu stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 5 października 2005 r., ponieważ ta ostatnia stanowi nieprawidłowe jednostronne działanie.
   W swym drugim zarzucie wnosząca odwołanie powołuje się na naruszenie art. 6 Europejskiej Konwencji Ochrony Praw Człowieka, art. 64 regulaminu Sądu Pierwszej Instancji, ogólną zasadę litis denuntiatio, prawo do obrony i prawo do równego procesu ze względu na to, że Sąd bezzasadnie odmówił uwzględnienia jej żądania wezwania do sądu innych podmiotów tej umowy oraz uznania wyroku za je obowiązujący. Odmowa ta skutkuje de facto naruszeniem zasady równości broni pomiędzy podmiotami zawartej między Komisją i jej licznymi kontrahentami umowy, ponieważ instytucja ta mogłaby odpowiednio skierować swą skargę przeciwko wszystkim swoim kontrahentom, podczas gdy taka możliwość nie istnieje w przypadku, gdy skarga została złożona przez jednego kontrahenta.
   W swym trzecim zarzucie, składającym się z dwóch części, wnosząca odwołanie podnosi naruszenie przez Sąd Pierwszej Instancji art. 1134 i 1165 kodeksu cywilnego, zasady mocy dowodowej dokumentów, art. 1.1 i 10 umowy BU/209/95, art. 2.1, 2.2, 21.1 i 21.4 załącznika II do tej samej umowy, a także brak uzasadnienia zaskarżonego wyroku bądź błąd w tym uzasadnieniu. Wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd naruszył powyższe przepisy, po pierwsze, wprowadzając rozróżnienie między prawami i obowiązkami różnych kontrahentów, podczas gdy są oni odpowiedzialni łącznie i solidarnie za wykonanie umowy BU/209/95, oraz, po drugie, uznając wnoszącą odwołanie za osobę trzecią względem rozpatrywanej umowy ze względu na jej status podwykonawcy, podczas gdy była ona właśnie tej umowy stroną.
   W swym czwartym zarzucie, składającym się z dwóch części, wnosząca odwołanie podnosi naruszenie przez Sąd Pierwszej Instancji art. 1134 i 1184 kodeksu cywilnego, zasady mocy dowodowej dokumentów, art. 5 załącznika II do umowy BU/209/95, a także brak uzasadnienia i wewnętrzną sprzeczność zaskarżonego wyroku ze względu na to, że Sąd ten uznał, iż Komisja miała prawo jednostronnie rozwiązać tę umowę z dniem 30 sierpnia 2005 r., pomimo ustalenia, że sprawozdanie końcowe z wykonania umowy zostało przez tą instytucję milcząco zaakceptowane trzy lata wcześniej.


title: Sprawa T-117/06: Skarga wniesiona w dniu  13 kwietnia 2006 r.  — DeTeMedien przeciwko OHIM (suchen.de)

text:
               17.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/33

         Skarga wniesiona w dniu 13 kwietnia 2006 r. — DeTeMedien przeciwko OHIM (suchen.de)
   (Sprawa T-117/06)
   (2006/C 143/66)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: DeTeMedien Deutsche Telekom Medien GmbH (Frankfurt, Niemcy) (Przedstawiciele: J. Fesenmair i I. Gehring, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 30 stycznia 2006 r. w postępowaniu w sprawie odwołania R 287/2005-1

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „suchen.de” dla towarów i usług z klas 9, 16, 35, 36, 38 i 42 (zgłoszenie nr 3 915 329)

      Decyzja eksperta: częściowa odmowa rejestracji
   Decyzja Izby Odwoławczej: odrzucenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Znak towarowy przedstawiony do rejestracji posiada charakter odróżniający i nie jest wyłącznie opisowy; w konsekwencji jego rejestracja nie napotyka na jakąkolwiek z bezwzględnych podstaw odmowy przewidzianych w art. 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr40/94 (1).

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 11, str. 1)


title: Sprawa T-225/17: Skarga wniesiona w dniu 19 kwietnia 2017 r. – Adapta Color/EUIPO – Coatings Foreign IP (Bio proof ADAPTA)

text:
               26.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 202/23

         Skarga wniesiona w dniu 19 kwietnia 2017 r. – Adapta Color/EUIPO – Coatings Foreign IP (Bio proof ADAPTA)
   (Sprawa T-225/17)
   (2017/C 202/38)
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Adapta Color, SL (Peñiscola, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokaci G. Macías Bonilla, G. Marín Raigal i E. Armero Lavie)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Coatings Foreign IP Co. LLC (Wilmington, Delaware, Stany Zjednoczone)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „Bio proof ADAPTA” – unijny znak towarowy nr 4 582 599

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 lutego 2017 r. w sprawie R 311/2016-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uwzględnienie niniejszej skargi w całości;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie strony pozwanej i, ewentualnie, interwenienta kosztami niniejszego postępowania, a także kosztami poniesionymi w związku z postępowaniem w sprawie unieważnienia prawa do znaku i postępowaniem odwoławczym przed EUIPO.

      Podniesione zarzuty

   Zarzuty i główne argumenty identyczne z tymi podnoszonymi w sprawie T-223/17.


title: Sprawa T-117/05: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 września 2006 r. — Rodenbröker i in. przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Dyrektywa 92/43/EWG — Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory — Decyzja 2004/813/WE — Wykaz terenów atlantyckiego regionu biogeograficznego mających znaczenie dla Wspólnoty — Osoby, których akt dotyczy bezpośrednio i indywidualnie — Niedopuszczalność)

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/49

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 września 2006 r. — Rodenbröker i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-117/05) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Dyrektywa 92/43/EWG - Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory - Decyzja 2004/813/WE - Wykaz terenów atlantyckiego regionu biogeograficznego mających znaczenie dla Wspólnoty - Osoby, których akt dotyczy bezpośrednio i indywidualnie - Niedopuszczalność)
   (2006/C 294/103)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Andreas Rodenbröker (Hövelhof, Niemcy) i 81 innych skarżących, których nazwiska figurują w załączniku do postanowienia (przedstawiciel: adwokat H. Glatzel)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. van Beek i B. Schima, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2004/813/WE z dnia 7 grudnia 2004 r., ustanawiającej, na podstawie dyrektywy Rady 92/43/EWG, wykaz terenów atlantyckiego regionu biogeograficznego mających znaczenie dla Wspólnoty (Dz.U. L 387, str. 1)
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje oddalona jako niedopuszczalna.

               2)

               Strona skarżąca zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję, w tym kosztami wynikającymi z postępowania w sprawie zastosowania środków tymczasowych.

      (1)  Dz.U. C 143 z 11.6.2005


title: Sprawa C-75/05 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 11 września 2008 r. — Republika Federalna Niemiec (C-75/05 P), Glunz AG, OSB Deutschland GmbH (C-80/05 P) przeciwko Kronofrance SA i Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Pomoc państwa — Decyzja Komisji o niewnoszeniu zastrzeżeń — Skarga o stwierdzenie nieważności — Dopuszczalność — Zainteresowane strony — Pomoc regionalna na rzecz dużych projektów inwestycyjnych — Ramy wielosektorowe z 1998 r.)

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/2

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 11 września 2008 r. — Republika Federalna Niemiec (C-75/05 P), Glunz AG, OSB Deutschland GmbH (C-80/05 P) przeciwko Kronofrance SA i Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-75/05 P) (1)

   (Odwołanie - Pomoc państwa - Decyzja Komisji o niewnoszeniu zastrzeżeń - Skarga o stwierdzenie nieważności - Dopuszczalność - Zainteresowane strony - Pomoc regionalna na rzecz dużych projektów inwestycyjnych - Ramy wielosektorowe z 1998 r.)
   (2008/C 285/02)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Wnoszący odwołania: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: W.-D. Plessing, C. Schulze-Bahr, pełnomocnicy, M. Núñez-Müller, Rechtsanwalt)(C-75/05 P), Glunz AG, OSB Deutschland GmbH (przedstawiciel: H.-J. Niemeyer, Rechtsanwalt) (C-80/05 P)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Kronofrance SA (przedstawiciele: R. Nierer i L. Gordalla, Rechtsanwälte), Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: V. Kreuschitz, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Odwołania wniesione przeciwko wyrokowi Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba w składzie powiększonym) z dnia 1 grudnia 2004 r. Kronofrance przeciwko Komisji, popieranej przez Glunz AG i OSB Deutschland (T-27/02), w którym Sąd stwierdził nieważność decyzji Komisji SG (2001) D z dnia 25 lipca 2001 r. o niewnoszeniu zastrzeżeń wobec pomocy państwa przyznanej przez władze niemieckie spółce Glunz AG — Naruszenie art. 230 akapit czwarty WE — Naruszenie art. 87 akapit trzeci WE — Naruszenie art. 64 regulaminu Sądu
   Sentencja

               1)

               Odwołania zostają oddalone.

               2)

               Republika Federalna Niemiec zostaje obciążona kosztami związanymi z postępowaniem w sprawie C-75/05 P.

               3)

               Glunz AG i OSB Deutschland GmbH zostają obciążone kosztami związanymi z postępowaniem w sprawie C-80/05 P.

               4)

               Komisja Wspólnot Europejskich ponosi swe własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.4.2005.


title: Sprawa C-556/13: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 26 marca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas – Litwa) – „Litaksa” UAB/„BTA Insurance Company” SE (Odesłanie prejudycjalne — Obowiązkowe ubezpieczenie w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów samochodowych — Dyrektywa 90/232/EWG — Artykuł 2 — Zróżnicowanie wysokości składki ubezpieczeniowej w zależności od terytorium, na którym użytkowany jest pojazd)

text:
               26.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/4

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 26 marca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas – Litwa) – „Litaksa” UAB/„BTA Insurance Company” SE
   (Sprawa C-556/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Obowiązkowe ubezpieczenie w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów samochodowych - Dyrektywa 90/232/EWG - Artykuł 2 - Zróżnicowanie wysokości składki ubezpieczeniowej w zależności od terytorium, na którym użytkowany jest pojazd))
   (2015/C 171/05)
   Język postępowania: litewski

      Sąd odsyłający

   Lietuvos Aukščiausiasis Teismas

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca:„Litaksa” UAB

      Strona pozwana:„BTA Insurance Company” SE

      Sentencja

   Artykuł 2 trzeciej dyrektywy Rady 90/232/EWG z dnia 14 maja 1990 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2005/14/WE z dnia 11 maja 2005 r., należy interpretować w ten sposób, że pojęciu „tej samej składki” w rozumieniu tego artykułu nie odpowiada składka, która różni się w zależności od tego, czy ubezpieczony pojazd ma być użytkowany wyłącznie na terytorium państwa członkowskiego, w którym znajduje się jego stałe miejsce postoju, czy też na całym terytorium Unii Europejskiej.

      (1)  Dz.U. C 24 z 25.1.2014.


title: Sprawa C-497/06 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego w dniu 13 września 2006 r. w sprawie T-226/01 CAS Succhi di Frutta SpA przeciwko Komisji wniesione w dniu 5 grudnia 2006 r. przez CAS Succhi di Frutta SpA

text:
               24.2.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/10

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego w dniu 13 września 2006 r. w sprawie T-226/01 CAS Succhi di Frutta SpA przeciwko Komisji wniesione w dniu 5 grudnia 2006 r. przez CAS Succhi di Frutta SpA
   (Sprawa C-497/06 P)
   (2007/C 42/16)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: CAS Succhi di Frutta SpA (przedstawiciele: F. Sciaudone, R. Sciaudone oraz D. Fioretti, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Pierwszej Instancji w celu rozpatrzenia istoty sprawy w świetle wytycznych przekazanych przez Trybunał;

               —

               obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania oraz kosztami postępowania w sprawie T-226/01.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty zawarte w odwołaniu od wyroku Sądu Pierwszej Instancji można podzielić na cztery grupy dotyczące: znaczenia wyroku w sprawie C-496/99 P Komisja przeciwko CAS; substytucji owoców; współczynników substytucji; kosztów poniesionych przez wnoszącą odwołanie w obronie jej praw.
   W odniesieniu do znaczenia wyroku wydanego w sprawie C-496/99 P Komisja przeciw CAS, wnosząca odwołanie podnosi: wypaczenie i pominięcie argumentów przedstawionych przez wnoszącą odwołanie w postępowaniu w sprawie T-226/01 co do znaczenia wyroku w sprawie Komisja przeciwko CAS; naruszenie zasady powagi rzeczy osądzonej; pominięcie skargi o odszkodowanie za wyrządzoną szkodę zawartej w wyroku w sprawie Komisja przeciwko CAS; błędną wykładnię przesłanek umożliwiających wniesienie skargi o odszkodowanie.
   Jeśli chodzi o substytucje owoców wnosząca odwołanie zauważa: brak uzasadnienia w odniesieniu do szkody poniesionej w związku z substytucją owoców jak też oczywisty błąd w ocenie uwag wnoszącej odwołanie co do bezprawności przetargu; błąd w odniesieniu do znaczenia prawnego substytucji owoców w ramach procedury udzielenia zamówienia; naruszenie zasady powagi rzeczy osądzonej w odniesieniu do dnia w którym ustalona została substytucja owoców; wypaczenie dowodów zawartych w aktach sprawy i brak uzasadnienia w odniesieniu do korzyści związanych z substytucją owoców i wiedzą o niej od marca 1996 r.; naruszenie przepisów proceduralnych, oczywiste wypaczenie dowodów oraz naruszenie ogólnych zasad w przedmiocie ciężaru dowodu.
   Co do współczynników substytucji wnosząca odwołanie kwestionuje: błędne określenie ilości owoców, którą należy uwzględnić dla obliczenia szkody.
   W końcu, w odniesieniu do kosztów poniesionych przez wnoszącą odwołanie w obronie jej praw, podnosi ona: naruszenie zasady mówiącej o odszkodowaniu w związku z kosztami dotyczącymi pomocy technicznej i prawnej oraz zasady mówiącej o odszkodowaniu w związku z kosztami wnikającymi z udziału w przetargu.


title: Sprawa F-37/16: Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2016 r. – ZZ/EIB

text:
               12.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 335/54

         Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2016 r. – ZZ/EIB
   (Sprawa F-37/16)
   (2016/C 335/71)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokat B. Maréchal)

      Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny (EIB)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji wydanej w ramach dochodzenia w sprawie poszanowania godności pracownika w pracy odnoszącego się do zarzutów molestowania seksualnego, w której to decyzji oddalono zażalenie skarżącej, a także żądanie zasądzenia zadośćuczynienia za wyrządzoną krzywdę i odszkodowania tytułem poniesionych przez skarżącą kosztów leczenia.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 16 października 2015 r. wydanej w ramach przeprowadzonego przez komisję dochodzeniową dochodzenia w sprawie poszanowania godności pracownika w pracy wszczętego przez skarżącą w dniu 20 maja 2015 r. przeciwko jej przełożonemu, a także stwierdzenie nieważności sprawozdania komisji dochodzeniowej z dnia 14 września 2015 r. dotyczącego wysuniętego przez skarżącą żądania odnoszącego się do poszanowania godności pracownika w pracy, w którym to sprawozdaniu oddalono jej zażalenie i zawarto nieprawidłowe zalecenia, w tym dotyczące złagodzenia sprawozdania;

               —

               zasądzenie odszkodowania tytułem kosztów leczenia poniesionych przez skarżącą ze względu na wyrządzoną szkodę, wynoszących: (i) aktualnie 977 EUR (w tym VAT), a także (ii) tymczasowo 5 850 EUR tytułem przyszłych kosztów leczenia;

               —

               zasądzenie zadośćuczynienia za wyrządzoną skarżącej krzywdę w wysokości 20 000 EUR;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.