title: Sprawa C-82/10: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 29 września 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Irlandii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 73/239/EWG — Artykuły 6, 8, 9, 13 i 15–17 — Dyrektywa 92/49/EWG — Artykuły 22 i 23 — Ubezpieczenia bezpośrednie inne niż ubezpieczenia na życie — Zmiana statutu zakładu ubezpieczeń w zakresie jego właściwości — Niestosowanie przepisów prawa Unii w zakresie ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie)

text:
               19.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 340/3

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 29 września 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-82/10) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 73/239/EWG - Artykuły 6, 8, 9, 13 i 15–17 - Dyrektywa 92/49/EWG - Artykuły 22 i 23 - Ubezpieczenia bezpośrednie inne niż ubezpieczenia na życie - Zmiana statutu zakładu ubezpieczeń w zakresie jego właściwości - Niestosowanie przepisów prawa Unii w zakresie ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie)
   2011/C 340/04
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciel: N. Yerell, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Irlandia (przedstawiciele: D. O’Hagan, pełnomocnik, E. Regan, SC)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 6, 8, 9, 13, 15, 16 i 17 pierwszej dyrektywy Rady 73/239/EWG z dnia 24 lipca 1973 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do podejmowania i prowadzenia działalności w dziedzinie ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie (Dz.U. L 228, s. 3) — Naruszenie art. 22 i 23 dyrektywy Rady 92/49/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie oraz zmieniającej dyrektywy 73/239/EWG i 88/357/EWG (trzecia dyrektywa w sprawie ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie) (Dz.U. L 228, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Nie stosując w całości, względem ogółu przedsiębiorstw ubezpieczeniowych i w sposób wolny od dyskryminacji przepisów prawa Unii dotyczących ubezpieczeń, a w szczególności art. 6, 8, 9, 13 i 15–17 pierwszej dyrektywy Rady 73/239/EWG z dnia 24 lipca 1973 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do podejmowania i prowadzenia działalności w dziedzinie ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie w brzmieniu zmienionym dyrektywą 2005/68/WE Parlamentu Europjeskiego i Rady z dnia 16 listopada 2005 r., jak również art. 22 i 23 dyrektywy Rady 92/49/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie oraz zmieniającej dyrektywy 73/239/EWG i 88/357/EWG (trzecia dyrektywa w sprawie ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie) w brzmieniu zmienionym dyrektywą 2005/68, Irlandia uchybiła zobowiązaniom, jakie ciążą na niej na mocy tych dyrektyw.

               2)

               Irlandia zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 113 z 1.5.2010.


title: Sprawa C-533/15: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 2 maja 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Feliks Frisman/Finnair Oyj

text:
               1.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/24

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 2 maja 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Feliks Frisman/Finnair Oyj
   (Sprawa C-533/15) (1)

   (2016/C 279/35)
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 48 z 8.2.2016.


title: Sprawa T-154/16: Skarga wniesiona w dniu 14 kwietnia 2016 r. – GRID applications/EUIPO (APlan)

text:
               6.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 200/29

         Skarga wniesiona w dniu 14 kwietnia 2016 r. – GRID applications/EUIPO (APlan)
   (Sprawa T-154/16)
   (2016/C 200/41)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: GRID applications GmbH (Wiedeń, Austria) (przedstawiciel: adwokat M. Meyenburg)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „APlan” – zgłoszenie nr 13 374 079

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 lutego 2016 r. w sprawie R 1819/2015-4

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji z tym skutkiem, że EUIPO dopuści do rejestracji wspólnotowego znaku towarowego CTM 13374079 zgodnie ze zgłoszeniem, posiłkowo w zakresie ograniczonym do towarów i usług z klas 9, 35 i 42, a przynajmniej dla towarów i usług z klas 9 i 42;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania odwoławczego przed OHIM/EUIPO oraz niniejszego postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-385/12: Skarga wniesiona w dniu 22 sierpnia 2012 r. — France Télécom przeciwko Komisji

text:
               13.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/15

         Skarga wniesiona w dniu 22 sierpnia 2012 r. — France Télécom przeciwko Komisji
   (Sprawa T-385/12)
   2012/C 311/20
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: France Télécom (Paryż, Francja) (przedstawiciele: S. Hautbourg i S. Cochard-Quesson, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji całością kosztów postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca wnosi o twierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2011) 9403 wersja ostateczna z dnia 20 grudnia 2011 r., stwierdzającej zgodność z rynkiem wewnętrznym, pod pewnymi warunkami, pomocy państwa udzielonej przez Republikę Francuską na rzecz France Télécom dotyczącej reformy finansowania emerytur urzędników państwowych zatrudnionych we France Télécom [pomoc państwa nr C 25/2008 (ex NN 23/2008)].
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy, podniesiony tytułem głównym, dotyczy naruszeń prawa i błędów w ocenie oraz naruszenia obowiązku uzasadnienia towarzyszących uznaniu przez Komisję za pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE obniżenia składki pracodawcy płatnej na rzecz państwa z tytułu emerytur przyznanych urzędnikom France Télécom. Strona skarżąca wskazuje, że owe naruszenia prawa i błędy w ocenie Komisja popełniła:

                           —

                           stwierdzając istnienie korzyści ekonomicznej;

                           —

                           uznając, że przedmiotowy środek ma charakter selektywny;

                           —

                           uznając, że środek ten może powodować zakłócenia konkurencji;

                           —

                           stwierdzając istnienie pomocy państwa, pomimo iż Komisja przyznaje, że korzyść była zneutralizowania co najmniej do dnia 31 grudnia 2010 r. przez zryczałtowaną składkę o charakterze wyjątkowym.

               2)

               Zarzut drugi, podniesiony tytułem posiłkowym, dotyczy naruszeń prawa i błędów w ocenie towarzyszących uzależnieniu przez Komisję zgodności rzekomej pomocy państwa od spełnienia warunków określonych w art. 2 spornej decyzji. Strona skarżąca wskazuje, iż owe naruszenia i błędy Komisja popełniła przy uznaniu, że strona skarżąca ponosi niższe niż jej konkurenci obciążenia socjalne, i przy odmowie zastosowania precedensu „La Poste” w postępowaniu dotyczącym France Télécom.

               3)

               Zarzut trzeci, podniesiony tytułem posiłkowym, dotyczy błędów w ocenie i naruszenia obowiązku uzasadnienia towarzyszących ocenie okresu, w jakim pomoc określona w spornej decyzji była zneutralizowania przez zryczałtowana składka o charakterze wyjątkowym. Strona skarżąca wskazuje, iż błędy te Komisja popełniła:

                           —

                           uwzględniając obciążenia z tytułu odszkodowania i nadmiernej rekompensaty przy obliczeniu obciążeń wynikających z obniżenia składki pracodawcy oraz

                           —

                           stwierdzając, że stopa dyskontowa zryczałtowanej składki o charakterze wyjątkowym powinna wynosić 5,53% a nie 7 %.

               4)

               Zarzut czwarty, podniesiony tytułem posiłkowym, dotyczy naruszenia praw proceduralnych strony skarżącej.


title: Sprawa C-177/15: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 23 listopada 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Nelsons GmbH/Ayonnax Nutripharm GmbH, Bachblütentreff Ltd [Odesłanie prejudycjalne — Informowanie i ochrona konsumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1924/2006 — Oświadczenia żywieniowe lub zdrowotne dotyczące żywności — Środki przejściowe — Artykuł 28 ust. 2 — Produkty opatrzone znakami towarowymi lub markami istniejące przed dniem 1 stycznia 2005 r. — Preparaty na bazie „esencji kwiatowych Bacha” — Znak towarowy Unii Europejskiej RESCUE — Produkty sprzedawane jako produkty lecznicze do dnia 1 stycznia 2005 r., a od tego dnia jako żywność]

text:
               30.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/7

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 23 listopada 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Nelsons GmbH/Ayonnax Nutripharm GmbH, Bachblütentreff Ltd
   (Sprawa C-177/15) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Informowanie i ochrona konsumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1924/2006 - Oświadczenia żywieniowe lub zdrowotne dotyczące żywności - Środki przejściowe - Artykuł 28 ust. 2 - Produkty opatrzone znakami towarowymi lub markami istniejące przed dniem 1 stycznia 2005 r. - Preparaty na bazie „esencji kwiatowych Bacha” - Znak towarowy Unii Europejskiej RESCUE - Produkty sprzedawane jako produkty lecznicze do dnia 1 stycznia 2005 r., a od tego dnia jako żywność])
   (2017/C 030/06)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Nelsons GmbH

      Strona pozwana: Ayonnax Nutripharm GmbH, Bachblütentreff Ltd

      Sentencja

   Artykuł 28 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności, zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 107/2008 z dnia 15 stycznia 2008 r., należy interpretować w ten sposób, że przepis ów ma zastosowanie w sytuacji, gdy żywność opatrzona znakiem towarowym lub marką była sprzedawana przed dniem 1 stycznia 2005 r. jako produkt leczniczy, a następnie, po tym dniu – zachowując niemniej te same cechy fizyczne i nosząc ten sam znak towarowy lub tę samą markę – jako żywność.

      (1)  Dz.U. C 213 z 29.6.2015.


title: Sprawa T-171/13: Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2013 r. — Benelli Q.J. przeciwko OHIM (MOTOBI B PESARO)

text:
               25.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 147/28

         Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2013 r. — Benelli Q.J. przeciwko OHIM (MOTOBI B PESARO)
   (Sprawa T-171/13)
   2013/C 147/50
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Benelli Q.J. Srl (Pesaro, Włochy) (przedstawiciel: adwokat P. Lukácsi)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Demharter GmbH (Dillingen, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zmianę decyzji pozwanego i nakazanie odrzucenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku złożonego przez wnioskodawcę unieważnienia;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji pozwanego oraz przekazanie sprawy OHIM do ponownego rozpatrzenia i celem wydania nowej decyzji, jeżeli Sąd uznałby, że nieuniknione jest przeprowadzenie kolejnej dogłębnej analizy dowodu rzeczywistego używania;

               —

               obciążenie pozwanego kosztami poniesionymi przez skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku: graficzny znak towarowy „MOTOBI B PESARO” dla towarów z klas 9, 12 i 25 — wspólnotowy znak towarowy nr 2 262 269

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: skarżąca

      Strona wnosząca o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do wspólnotowego znaku towarowego: druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą

      Decyzja Wydziału Unieważnień: stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenia art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady nr 207/2009


title: Sprawa T-497/13: Postanowienie Sądu z dnia 16 września 2014 r. – Boston Scientific Neuromodulation przeciwko OHIM (PRECISION SPECTRA) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego PRECISION SPECTRA — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Skarga w części oczywiście niedopuszczalna, a w części oczywiście pozbawiona podstawy prawnej]

text:
               1.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/22

         Postanowienie Sądu z dnia 16 września 2014 r. – Boston Scientific Neuromodulation przeciwko OHIM (PRECISION SPECTRA)
   (Sprawa T-497/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego PRECISION SPECTRA - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Skarga w części oczywiście niedopuszczalna, a w części oczywiście pozbawiona podstawy prawnej])
   (2014/C 431/38)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Boston Scientific Neuromodulation Corp. (Valencia, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci P. Rath i W. Festl-Wietek)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Geroulakos, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 maja 2013 r. (sprawa R 2099/2012-5) dotyczącą rejestracji jako wspólnotowego znaku towarowego oznaczenia słownego PRECISION SPECTRA.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona i w pozostałym zakresie oddalona.

               2)

               Boston Scientific Neuromodulation Corp. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 344 z 23.11.2013.


title: Sprawa T-24/08: Skarga wniesiona w dniu 16 stycznia 2008 r. — Weldebräu przeciwko OHIM — Kofola Holding (Kształt butelki)

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/62

         Skarga wniesiona w dniu 16 stycznia 2008 r. — Weldebräu przeciwko OHIM — Kofola Holding (Kształt butelki)
   (Sprawa T-24/08)
   (2008/C 64/100)
   Język skargi: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Weldebräu GmbH & Co. KG (Plankstadt, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat W. Göpfert)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Kofola Holding a.s. (Ostrawa, Republika Czeska)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji R 1096/2006-4 Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 listopada 2007 r.

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Kofola Holding a.s.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Trójwymiarowy znak towarowy „kształt butelki” dla towarów z klas 30, 32 i 33 (zgłoszenie nr 003 367 539)

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Trójwymiarowy znak towarowy „kształt butelki” dla towarów z klas 21, 32 i 33 (wspólnotowy znak towarowy nr 000 690 016)

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Odrzucenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), ponieważ zakresie w jakim w przypadku rozpatrywanych znaków stwierdzono prawdopodobieństwo wprowadzenia rozpatrywanych błąd.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1).


title: Sprawa T-192/06: Wyrok Sądu z dnia 16 czerwca 2011 r. — Caffaro przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Nadtlenek wodoru i nadboran sodu — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Grzywny — Przedawnienie — Zróżnicowane traktowanie — Czas trwania naruszenia — Okoliczności łagodzące)

text:
               30.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 226/21

         Wyrok Sądu z dnia 16 czerwca 2011 r. — Caffaro przeciwko Komisji
   (Sprawa T-192/06) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Nadtlenek wodoru i nadboran sodu - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Grzywny - Przedawnienie - Zróżnicowane traktowanie - Czas trwania naruszenia - Okoliczności łagodzące)
   2011/C 226/40
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Caffaro Srl (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci A. Santa Maria i C. Biscaretti di Ruffia)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci i F. Amato, następnie V. Di Bucci i V. Bottka, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Tytułem żądania głównego — wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2006) 1766 wersja ostateczna z dnia 3 maja 2006 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia o EOG (sprawa COMP/F/38.620 — Nadtlenek wodoru i nadboran sodu) w zakresie, w jakim Komisja nałożyła w niej grzywnę solidarnie na skarżącą i na SNIA SpA., oraz — tytułem żądania ewentualnego — wniosek o obniżenie kwoty tej grzywny.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Caffaro Srl zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 212 z 2.9.2006.


title: Sprawa C-389/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 18 sierpnia 2014 r. – Esso Italiana srl e. a., przeciwko Comitato nazionale per la gestione della Direttiva 2003/87/CE i in.

text:
               20.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 372/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 18 sierpnia 2014 r. – Esso Italiana srl e. a., przeciwko Comitato nazionale per la gestione della Direttiva 2003/87/CE i in.
   (Sprawa C-389/14)
   2014/C 372/09
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Esso Italiana srl Eni SpA, Linde Gas Italia srl.

      Strona pozwana: Comitato nazionale per la gestione della Direttiva 2003/87/CE e per il supporto nella gestione delle attività di progetto del Protocollo di Kyoto, Ministero dell'Ambiente e della Tutela del Territorio e del Mare, Ministero dell'Economia e delle Finanze, Presidenza del Consiglio dei Ministri.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy decyzja Komisji Europejskiej 2013/448/UE (1) z dnia 5 września 2013 r. jest nieważna ze względu na to, że przy obliczaniu bezpłatnych uprawnień do przydziału nie uwzględnia ona udziału emisji związanych ze spalaniem gazów odlotowych – lub gazów procesowych, wytwarzanych przy wytopie stali – ani emisji związanych z ciepłem wytwarzanym podczas kogeneracji, a tym samym dopuszcza się naruszenia art. 290 TFUE i art. 10a ust. 1, 4 i 5 dyrektywy 2003/87/WE (2), wykraczając poza granice uprawnień przyznanych na mocy tej dyrektywy i stojąc w sprzeczności z celami tej dyrektywy (wspieranie bardziej energooszczędnych technologii oraz ochrona wymogów rozwoju gospodarczego i zatrudnienia)?

               2)

               Czy decyzja Komisji Europejskiej 2013/448/UE z dnia 5 września 2013 r. jest nieważna w świetle art. 6 TUE, jako stojąca w sprzeczności z art. 1 Protokołu dodatkowego do europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (EKPC) oraz z art. 17 tej konwencji, ponieważ błędnie skutkuje naruszeniem uzasadnionych oczekiwań skarżących spółek w utrzymaniu posiadania dobra w postaci początkowej liczby przydzielonych im uprawnień, do których mają prawo na podstawie przepisów dyrektywy, a tym samym pozbawia je korzyści ekonomicznej związanej z tym dobrem?

               3)

               Czy decyzja Komisji Europejskiej 2013/448/UE z dnia 5 września 2013 r. jest ponadto nieważna w zakresie, w jakim definiuje międzysektorowy współczynnik korygujący, ponieważ narusza art. 296 ust. 2 TFUE i art. 41 karty nicejskiej [Karty praw podstawowych Unii Europejskiej] ze względu na brak stosownego uzasadnienia?

               4)

               Czy decyzja Komisji Europejskiej 2013/448/UE z dnia 5 września 2013 r. jest nieważna w zakresie, w jakim definiuje międzysektorowy współczynnik korygujący, biorąc pod uwagę, że decyzja ta narusza art. 10a ust. 5 dyrektywy 2003/87/WE, zasadę proporcjonalności określoną w art. 5 ust. 4 TUE, a ponadto jest obarczona wadą w związku z brakiem należytego badania i z błędną oceną w świetle tego, że obliczenie maksymalnej liczby bezpłatnych przydziałów (co jest istotne z punktu widzenia definicji jednolitego międzysektorowego współczynnika korygującego) nie uwzględniło skutków zmian interpretacyjnych w odniesieniu do pojęcia „obiektu energetycznego spalania”, jakie zaszły podczas pierwszego (2005-2007) i drugiego etapu (2008-2012) transpozycji dyrektywy 2003/87/WE?

               5)

               Czy decyzja Komisji Europejskiej 2013/448/UE z dnia 5 września 2013 r. jest nieważna w zakresie, w jakim definiuje międzysektorowy współczynnik korygujący ze względu na naruszenie art. 10a ust. 5 dyrektywy 2003/87/WE, art. 9a ust. 2 dyrektywy 2003/87/WE, a także ze względu na brak należytego badania i błędną ocenę w świetle okoliczności, że obliczenia maksymalnej liczby bezpłatnych przydziałów (co jest istotne z punktu widzenia definicji jednolitego międzysektorowego współczynnika korygującego) dokonano na podstawie przekazanych przez państwa członkowskie danych, które są ze sobą niespójne, ponieważ opierają się na różnych wykładniach art. 9a ust. 2 dyrektywy 2003/87/WE?

               6)

               Wreszcie czy decyzja Komisji Europejskiej 2013/448/UE z dnia 5 września 2013 r. jest nieważna w zakresie, w jakim definiuje międzysektorowy współczynnik korygujący ze względu na naruszenie przepisów proceduralnych zawartych w art. 10a ust. 1 i w art. 23 ust. 3 dyrektywy 2003/87/CE?

      (1)  Decyzja Komisji z dnia 5 września 2013 r. dotycząca krajowych środków wykonawczych w odniesieniu do przejściowego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgodnie z art. 11 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 240, s. 27).

      (2)  Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE (tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz.U. L 275, s. 32).


title: Sprawa F-135/12: Skarga wniesiona w dniu 9 listopada 2012 r. — ZZ przeciwko REA

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/74

         Skarga wniesiona w dniu 9 listopada 2012 r. — ZZ przeciwko REA
   (Sprawa F-135/12)
   2013/C 26/154
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues, A. Blot, A. Tymen)

      Strona pozwana: Agencja Wykonawcza ds. Badań Naukowych

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o nieumieszczeniu strony skarżącej na liście rezerwy kadrowej postępowania w sprawie naboru REA/2011/TA/PO/AD5.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 21 lutego 2012 r. o nieumieszczeniu strony skarżącej na liście rezerwy kadrowej postępowania w sprawie naboru REA/2011/TA/PO/AD5;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 10 sierpnia 2012 r. oddalającej zażalenie strony skarżącej;

               —

               obciążenie strony pozwanej całością kosztów postępowania.


title: Sprawa C-26/08: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 4 listopada 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/31

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 4 listopada 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-26/08) (1)

   (2009/C 69/63)

      Język postępowania: niemiecki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 92 z 12.4.2008.


title: Sprawa T-774/14: Skarga wniesiona w dniu 17 listopada 2014 r. – Ica Foods przeciwko OHIM – San Lucio (GROK)

text:
               26.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/40

         Skarga wniesiona w dniu 17 listopada 2014 r. – Ica Foods przeciwko OHIM – San Lucio (GROK)
   (Sprawa T-774/14)
   (2015/C 026/51)
   Język skargi: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Ica Foods SpA (Pomezia, Włochy) (przedstawiciel: adwokat A. Nespega)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: San Lucio Srl (San Gervasio Bresciano, Włochy)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Właściciel spornego znaku towarowego: San Lucio Srl

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „GROK” wspólnotowy znak towarowy nr 4 4 39  956

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 9 września 2014 r. w sprawie R 1815/202013-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji dotyczącej postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku nr 6374C GROK, nr 4439956, z powodu naruszenia art. 62 i 63 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego lub art. 8 rozporządzenia nr 40/94 lub z powodu niewystarczającego uzasadnienia w wyżej przedstawionych względów;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 62 i 63 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, ponieważ OHIM nie wyznaczył skarżącej terminu do przedstawienia uwag w przedmiocie odwołania i w ten sposób naruszył zasadę kontradyktoryjności postępowania;

               —

               Naruszenie art. 8 rozporządzenia nr 40/94 i niewystarczające uzasadnienie w odniesieniu do podobieństwa między produktami mlecznymi spółki San Lucio a towarami objętymi zgłoszeniami spółki Ica;

               —

               Naruszenie art. 8 rozporządzenia nr 40/94 i niewystarczające uzasadnienie w odniesieniu do podobieństwa między należącym do spółki San Lucio znakiem towarowym GROK a należącym do spółki Ica znakiem towarowym CRIK CROK;

               —

               Naruszenie art. 8 rozporządzenia nr 40/94 i niewystarczające uzasadnienie w zakresie znajomości należącego do spółki Ica znaku towarowego CRIK CROK.


title: Sprawa C-309/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 30 czerwca 2014 r. – Confederazione Generale Italiana del Lavoro (CGIL), Istituto Nazionale Confederale Assistenza (INCA) przeciwko Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero dell'Interno, Ministero dell'Economia e delle Finanze

text:
               29.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 339/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 30 czerwca 2014 r. – Confederazione Generale Italiana del Lavoro (CGIL), Istituto Nazionale Confederale Assistenza (INCA) przeciwko Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero dell'Interno, Ministero dell'Economia e delle Finanze
   (Sprawa C-309/14)
   2014/C 339/02
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Confederazione Generale Italiana del Lavoro (CGIL),
   Istituto Nazionale Confederale Assistenza (INCA)

      Druga strona postępowania: Presidenza del Consiglio dei Ministri,
   Ministero dell'Interno,
   Ministero dell'Economia e delle Finanze

      Pytanie prejudycjalne

   Czy zasady określone w dyrektywie Rady 2003/109/WE (1) w brzmieniu zmienionym i uzupełnionym stoją na przeszkodzie przepisom krajowym takim jak art. 5 ust. 2b rozporządzenia ustawodawczego nr 286 z dnia 25 lipca 1998 r. w części, w której przewiduje on że „wniosek o wydanie i odnowienie zezwolenia na pobyt wymaga uiszczenia opłaty, której kwotę wynoszącą od 80 EUR do 200 EUR określa rozporządzenie wydawane przez Ministro dell’economia e delle finanze, wraz z Ministro dell’interno, ustanawiające ponadto zasady jej uiszczania […]”, ustalając w ten sposób minimalną wysokość opłaty na poziomie stanowiącym około ośmiokrotność kosztu wydania krajowego dowodu osobistego?

      (1)  Dyrektywa Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotycząca statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi (Dz.U. L 16, s. 44)


title: Wykreślenie sprawy C-400/04

text:
               24.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 330/12

         Wykreślenie sprawy C-400/04 (1)

   (2005/C 330/24)

      (Język postępowania: niderlandzki)

   Postanowieniem z dnia 19 września 2005 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-400/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów.

      (1)  Dz.U. C 273 z 6.11.2005


title: Sprawa T-77/06: Skarga wniesiona w dniu  1 marca 2006 r.  przez Republikę Włoską przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               22.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/32

         Skarga wniesiona w dniu 1 marca 2006 r. przez Republikę Włoską przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-77/06)
   (2006/C 96/51)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska [przedstawiciel: Paolo Gentili, Avvocato dello Stato]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności noty Komisji Europejskiej, z dnia 19 grudnia 2004 r. nr 14012 mającej za przedmiot Program POR Sicilia N. — żądanie zapłaty nr 2005 3489, w której Komisja domaga się „przestrzegania warunków określonych w piśmie komisarza Barniera z dnia 29 lipca 2003 r. w sprawie dopuszczalności wypłaty zaliczek przyznanych w ramach programów pomocy”;

               —

               stwierdzenie nieważności noty Komisji Europejskiej z dnia 21 grudnia 2005 r. nr 14134 mającej za przedmiot Program POR Sicilia N. — żądanie zapłaty SYSFIN 2005 3554, w której Komisja domaga się „przestrzegania warunków określonych w piśmie komisarza Barniera z dnia 29 lipca 2003 r. w sprawie dopuszczalności wypłaty zaliczek przyznanych w ramach programów pomocy”;

               —

               stwierdzenie nieważności noty Komisji Europejskiej z dnia 25 stycznia 2006 r. nr 765 mającej za przedmiot program zatytułowany „PON Ricerca scientifica, sviluppo tecnologico e alta formazione” (badania naukowe, rozwój technologiczny, kształcenie wyższe), żądanie zapłaty nr 2005 3784, w której Komisja domaga się „przestrzegania warunków określonych w piśmie komisarza Barniera z dnia 29 lipca 2003 r. w sprawie dopuszczalności wypłaty zaliczek przyznanych w ramach programów pomocy”;

               —

               stwierdzenie nieważności noty Komisji Europejskiej z dnia 13 lutego 2006 r. nr 1459 mającej za przedmiot Program POR Sicilia N. — żądanie zapłaty SYSFIN 2006 0029, w której Komisja domaga się „przestrzegania warunków określonych w piśmie komisarza Barniera z dnia 29 lipca 2003 r. w sprawie dopuszczalności wypłaty zaliczek przyznanych w ramach programów pomocy”;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty są identyczne jak w sprawie T-345/04, Republika Włoska przeciwko Komisji (1).

      (1)  Dz.U C 262 z 23.10.2004, str. 55.


title: Sprawa T-318/13: Skarga wniesiona w dniu 13 czerwca 2013 r. — Vita Phone przeciwko OHIM (LIFEDATA)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 226/25

         Skarga wniesiona w dniu 13 czerwca 2013 r. — Vita Phone przeciwko OHIM (LIFEDATA)
   (Sprawa T-318/13)
   (2013/C 226/34)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Vita Phone GmbH (Mannheim, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci P. Ruess i A. Doepner-Thiele)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 26 marca 2013 r. w sprawie R 1072/2012-1;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „LIFEDATA” dla towarów i usług z klas 10 i 44 — zgłoszenie nr 10 525 053

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty:

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa T-813/16: Skarga wniesiona w dniu 21 listopada 2016 r. – Abes/Komisja

text:
               30.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/50

         Skarga wniesiona w dniu 21 listopada 2016 r. – Abes/Komisja
   (Sprawa T-813/16)
   (2017/C 030/58)
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Abes — companhia de assistência, bem-estar e serviços para seniores, Lda (São Pedro de Tomar, Portugalia) (przedstawiciel: N. Mimoso Ruiz, abogado)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie, że skarga o stwierdzenie nieważności została wniesiona prawidłowo i uznanie jej dopuszczalności zgodnie z art. 263 TFUE dla celów art. 264 TFUE.

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji C(2016) 5054 z dnia 9 sierpnia 2016 r. zgodnie z art. 236 TFUE, w zakresie w jakim przyjęto w niej, że środek opisany w skardze nie stanowi pomocy państw w rozumieniu art. 107 ust. TFUE.

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji C(2016) 5054 z dnia 9 sierpnia 2016 r. zgodnie z art. 236 TFUE w zakresie w jakim przyjęto w niej, że nawet gdyby opisany w skardze środek stanowił pomoc państwa, jest on zgodny z rynkiem wewnętrznym w rozumieniu art. art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE.

               —

               Obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania i kosztami poniesionymi przez skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący braku uzasadnienia. Skarżąca uważa, że decyzji brak jest uzasadnienia albowiem stwierdza się w niej, że nawet gdyby środek stanowił pomoc w rozumieniu art. 107 ust. TFUE to byłby zgodny z rynkiem wewnętrznym w rozumieniu art. 107 ust. 3 lit. c), lecz wniosek ten pozostaje bez uzasadnienia.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący oczywistego błędu w ocenie. Skarżąca uważa, że decyzja zawiera błąd w ocenie w odniesieniu się do skutków środka pomocowego w zakresie konkurencji i handlu pomiędzy państwami członkowskimi albowiem względy prowadzące Komisję do stwierdzenia, że skutek danego środka pomocowego w zakresie handlu pomiędzy państwami członkowskimi jest czysto hipotetyczny lub domniemany i że, gdyby skutek ten istniał, miałby jedynie marginalny charakter, nie mają podstaw i gwarantują w praktyce rozprzestrzenianie analogicznych punktowych środków pomocowych nie tylko w regionie Tomar, lecz w całym kraju, z wynikającymi z tego konsekwencjami odstraszającymi inwestycje krajowe i inwestycje pochodzące z innych państw członkowskich.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 107 TFUE ust. 1 albowiem Komisja: i) nie zbadała z zachowaniem należytej staranności i w obiektywny sposób czy przedmiotowa pomoc mogła mieć wpływ na handel pomiędzy państwami członkowskimi, ii) nie uwzględniła braku istnienia progu lub minimalnego odsetka, poniżej którego można a priori uznać, iż brak jest wpływu na handel pomiędzy państwami członkowskimi, iii) nie miała na uwadze, że szkoda dla handlu pomiędzy państwami członkowskimi nie zależy od lokalnego lub regionalnego charakteru świadczonych usług ani od znaczenia danej działalności, iv) nie uwydatniła wystarczająco okoliczności, że gdy pomoc przyznana przez państwo wzmacnia pozycję przedsiębiorstwa względem innych konkurujących przedsiębiorstw, należy uznać, że przedsiębiorstwa będące konkurentami beneficjenta znajdują się w mniej korzystnych warunkach, aby finansować nowe inwestycje w rzeczonym państwie.


title: Sprawa T-481/07: Postanowienie Sądu z dnia 9 grudnia 2009 r. — Deltalinqs i SVZ przeciwko Komisji (Pomoc państwa — System pomocy przyznanej przez władze belgijskie na rzecz transportu intermodalnego śródlądowymi drogami wodnymi — Decyzja Komisji o niewnoszeniu zastrzeżeń — Skarga o stwierdzenie nieważności wniesiona przez stowarzyszenia reprezentujące interesy przedsiębiorstw mających siedzibę w strefie portu Rotterdam — Brak istotnej zmiany pozycji konkurencyjnej — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               13.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/37

         Postanowienie Sądu z dnia 9 grudnia 2009 r. — Deltalinqs i SVZ przeciwko Komisji
   (Sprawa T-481/07) (1)

   (Pomoc państwa - System pomocy przyznanej przez władze belgijskie na rzecz transportu intermodalnego śródlądowymi drogami wodnymi - Decyzja Komisji o niewnoszeniu zastrzeżeń - Skarga o stwierdzenie nieważności wniesiona przez stowarzyszenia reprezentujące interesy przedsiębiorstw mających siedzibę w strefie portu Rotterdam - Brak istotnej zmiany pozycji konkurencyjnej - Oczywista niedopuszczalność)
   2010/C 37/50
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Deltalinqs (Rotterdam, Niderlandy) oraz SVZ, Havenondernemersvereniging Rotterdam (Rotterdam) (przedstawiciel: M. Meulenbelt, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Conte i S. Noë, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Vlaams Gewest (Bruksela, Belgia) i Waterwegen en Zeekanaal NV (Willebroek, Belgia) (przedstawiciel: Y. van Gerven, adwokat)

      Przedmiot sprawy

   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2007) 1939 wersja ostateczna z dnia 10 maja 2007 r. o niewnoszeniu zastrzeżeń, po przeprowadzeniu wstępnego postępowania wyjaśniającego przewidzianego w art. 88 ust. 3 WE, wobec systemu pomocy planowanego przez Vlaams Gewest (Region Flamandzki, Belgia) na rzecz transportu intermodalnego śródlądowymi drogami wodnymi (pomoc państwa N 682/2006 — Belgia).

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Deltalinqs i SVZ, Havenondernemersvereniging Rotterdam pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję.

               3)

               Vlaams Gewest i Waterwegen en Zeekanaal NV pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 64 z 8.3.2008.


title: Sprawa C-407/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bacău (Rumunia) w dniu 27 lipca 2015 r. – Ovidiu Rîpanu/Compania Naţională „Loteria Română”, S.A.

text:
               6.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 200/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bacău (Rumunia) w dniu 27 lipca 2015 r. – Ovidiu Rîpanu/Compania Naţională „Loteria Română”, S.A.
   (Sprawa C-407/15)
   (2016/C 200/07)
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Curtea de Apel Bacău

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Ovidiu Rîpanu

      Strona pozwana: Compania Naţională „Loteria Română”, S.A.
   Postanowieniem z dnia 18 lutego 2016 r. Trybunał (szósta izba) stwierdził, że jest oczywiście niewłaściwy do udzielenia odpowiedzi na zadane pytanie.


title: Sprawa F-142/11 DEP: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 2 grudnia 2014 r. – Erik Simpson/Rada (Służba publiczna — Postępowanie — Ustalenie kosztów)

text:
               26.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/45

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 2 grudnia 2014 r. – Erik Simpson/Rada
   (Sprawa F-142/11 DEP) (1)

   ((Służba publiczna - Postępowanie - Ustalenie kosztów))
   (2015/C 026/58)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Erik Simpson (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat M. Velardo)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciel: M. Bauer i A.F. Jensen, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Służba publiczna – Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o nienadaniu skarżącemu awansu do grupy zaszeregowanie AD9 po pomyślnym przejściu konkursu EPSO/AD/113/07 „Kierownik wydziału (AD9) tłumaczeń języka czeskiego, estońskiego, węgierskiego, litewskiego, łotewskiego, maltańskiego, polskiego, słowackiego i słoweńskiego” i żądanie zasądzenia odszkodowania.

      Sentencja postanowienia

   Całkowita wysokość kosztów, które Rada Unii Europejskiej ma zwrócić Erikowi Simpsonowi z tytułu kosztów podlegających zwrotowi w sprawie F-142/11, zostaje ustalona na kwotę 8600 EUR powiększoną o ewentualnie należny od tej kwoty podatek VAT.

      (1)  Dz.U. C 65 z 3.3.2012, s. 26.


title: Sprawa T-430/16: Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2016 r. – Intercontinental Exchange Holdings/EUIPO (BRENT INDEX)

text:
               10.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/16

         Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2016 r. – Intercontinental Exchange Holdings/EUIPO (BRENT INDEX)
   (Sprawa T-430/16)
   (2016/C 371/18)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Intercontinental Exchange Holdings, Inc. (Atlanta, Georgia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat P. Heusler)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „BRENT INDEX” – zgłoszenie nr 14 284 947

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 czerwca 2016 r. w sprawie R 8/2016-4

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-384/05: Skarga wniesiona w dniu  19 października 2005 r.  — I.R.I.P.A. Abruzzo przeciwko Komisji

text:
               24.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 330/23

         Skarga wniesiona w dniu 19 października 2005 r. — I.R.I.P.A. Abruzzo przeciwko Komisji
   (Sprawa T-384/05)
   (2005/C 330/58)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Istituto Regionale per gli Interventi Promozionali in Agricoltura — I.R.I.P.A. Abruzzo (Pescara, Włochy) [Przedstawiciele: Gianluca Belotti, Nicola Pisani i Emanuele Dell'Elce, adwokaci]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji zawartej w jej piśmie z dnia 9 sierpnia 2005 r. oraz, w stosownym zakresie, w jej piśmie z dnia 12 października 2005 r., i nakazanie Komisji przyznania skarżącej żądanej pomocy finansowej na podstawie wszystkich pozostałych kryteriów;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Niniejsza skarga dotyczy decyzji Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 9 sierpnia 2005 r., doręczonej skarżącej w dniu 12 sierpnia 2005 r., w której skarżącą powiadomiono o tym, iż jej wniosek o przyznanie pomocy finansowej na podstawie rozporządzenia (WE) nr 814/2000 ze środków z budżetu na 2005 r. nie został wybrany z uwagi na zarzucany jej brak możliwości finansowych.
   Skarżąca podnosi, że sprzecznie z tym, co twierdzi Komisja w uzasadnieniu odmowy uwzględnienia wniosku o przyznanie pomocy finansowej, jej możliwości finansowe oraz możliwości finansowe jej partnerów w przedsięwzięciu są znacznie większe niż wymagane w ogłoszeniu, nawet przy zastosowaniu ścisłej interpretacji ustanowionego przez Komisję kryterium płynności.
   Nadto skarżąca twierdzi, że kryterium płynności w rozumieniu nadanym mu przez Komisję jest w oczywisty sposób nielogiczne i nieproporcjonalne w stosunku do celów, którym ma służyć. Ogranicza ono w sposób sztuczny liczbę możliwych kandydatów. Skarżąca uważa, że wymóg płynności finansowej został całkowicie spełniony, jako że rzeczywista płynność finansowa znacznie przekraczała 100 % kwoty pomocy, o którą wniesiono (263.895,50 EUR). W każdym z lat budżetowych, za które zatwierdzono i zamknięto bilanse oraz rozliczenia roczne, płynność skarżącej i jej partnerów znacznie przekroczyła podaną wyżej wartość.


title: Sprawa T-642/14: Skarga wniesiona w dniu 29 sierpnia 2014 r. – JP Divver Holding Company przeciwko OHIM (EQUIPMENT FOR LIFE)

text:
               1.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/29

         Skarga wniesiona w dniu 29 sierpnia 2014 r. – JP Divver Holding Company przeciwko OHIM (EQUIPMENT FOR LIFE)
   (Sprawa T-642/14)
   (2014/C 431/51)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: JP Divver Holding Company Ltd (Newry, Irlandia) (przedstawiciele: adwokaci A. Franke i E. Bertram)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską znaku towarowego „EQUIPMENT FOR LIFE”

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 16 czerwca 2014 r. w sprawie R 64/2014-2

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-583/13: Postanowienie Sądu z dnia 3 września 2014 r. – Shire Pharmaceutical Contracts przeciwko Komisji [Skarga o stwierdzenie nieważności — Produkty lecznicze stosowane w pediatrii — Rozporządzenie (WE) nr 1901/2006 — Artykuł 37 — Przedłużenie okresu wyłączności rynkowej sierocych produktów leczniczych niechronionych patentem — Akt niepodlegający zaskarżeniu — Niedopuszczalność]

text:
               1.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/23

         Postanowienie Sądu z dnia 3 września 2014 r. – Shire Pharmaceutical Contracts przeciwko Komisji
   (Sprawa T-583/13) (1)

   ([Skarga o stwierdzenie nieważności - Produkty lecznicze stosowane w pediatrii - Rozporządzenie (WE) nr 1901/2006 - Artykuł 37 - Przedłużenie okresu wyłączności rynkowej sierocych produktów leczniczych niechronionych patentem - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Niedopuszczalność])
   (2014/C 431/39)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Shire Pharmaceutical Contracts Ltd (Hampshire, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: K. Bacon, barrister, M. Utges Manley i M. Vickers, solicitors)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Sipos i V. Walsh, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji zawartej w piśmie Komisji skierowanym do skarżącej w dniu 2 września 2013 r., potwierdzonej następnie w piśmie z dnia 18 października 2013 r., w zakresie dotyczącym możliwości kwalifikacji produktu leczniczego Xagrid do skorzystania z nagrody przewidzianej w art. 37 rozporządzenia (WE) nr 1901/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie produktów leczniczych stosowanych w pediatrii oraz zmieniającego rozporządzenie (EWG) nr 1768/92, dyrektywę 2001/20/WE, dyrektywę 2001/83/WE i rozporządzenie (WE) nr 726/2004 (Dz.U. L 378, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Shire Pharmaceutical Contracts Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 377 z 21.12.2013.


title: Sprawa C-302/15: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 9 marca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Contencioso-Administrativo n° 1 Tarragona – Hiszpania) – Correos y Telégrafos SA/Ayuntamiento de Vila Seca

text:
               6.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 200/15

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 9 marca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Contencioso-Administrativo no 1 Tarragona – Hiszpania) – Correos y Telégrafos SA/Ayuntamiento de Vila Seca
   (Sprawa C-302/15) (1)

   (2016/C 200/22)
   Język postępowania: hiszpański
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 294 z 7.9.2015.


title: Sprawa T-568/17: Skarga wniesiona w dniu 18 sierpnia 2017 r. – Korea National Insurance Corporation/Rada i Komisja

text:
               9.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 338/19

         Skarga wniesiona w dniu 18 sierpnia 2017 r. – Korea National Insurance Corporation/Rada i Komisja
   (Sprawa T-568/17)
   (2017/C 338/22)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Korea National Insurance Corporation (Pjongjang, Koreańska Republika Ludowo-Demokratyczna) (przedstawiciele: M. Lester i S. Midwinter, QC, T. Brentnall i A. Stevenson, Solicitors)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej i Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/993 z dnia 12 czerwca 2017 r. zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 329/2007 dotyczące środków ograniczających skierowanych przeciwko Koreańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej (Dz.U. 2017, L 149, s. 67), decyzji Rady (WPZiB) 2017/994 z dnia 12 czerwca 2017 r. zmieniającej decyzję (WPZiB) 2016/849 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Koreańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej (Dz.U. 2017, L 149, s. 75), decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2017/1459 z dnia 10 sierpnia 2017 r. dotyczącej wykonania decyzji (WPZiB) 2016/849 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Koreańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej (Dz.U. 2017, L 208, s. 38) oraz rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/1457 z dnia 10 sierpnia 2017 r. zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 329/2007 dotyczące środków ograniczających skierowanych przeciwko Koreańskiej Republice Ludowo-Demokratycznej (Dz.U. 2017, L 208, s. 33), w zakresie, w jakim na mocy tych aktów nazwa strony skarżącej została umieszczona w wykazie podmiotów objętych środkami ograniczającymi;

               —

               obciążenie pozwanych kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący nieprzedstawienia przez pozwane odpowiedniego i wystarczającego uzasadnienia pozwalającego na umieszczenie nazwy strony skarżącej w wykazie.

               2.

               Zarzut drugi, w którym strona skarżąca twierdzi, że pozwane popełniły oczywisty błąd poprzez stwierdzenie, że w przypadku strony skarżącej zostały spełnione kryteria umieszczenia w wykazach zawartych w zaskarżonych aktach; nie ma żadnych podstaw faktycznych umożliwiających takie umieszczenie.

               3.

               Zarzut trzeci, w którym strona skarżąca twierdzi, że pozwane nie przedstawiły stronie skarżącej dowodów, które rzekomo uzasadniały wydane przez nie decyzje o ponownym umieszczeniu nazwy strony skarżącej w wykazie zanim to ponowne umieszczenie nastąpiło lub wdrożenie decyzji o umieszczeniu jej nazwy w wykazie, wydanej przez ONZ, co narusza przysługujące stronie skarżącej prawo do obrony oraz prawo do skutecznej ochrony sądowej.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący nadużycia władzy przez pozwane poprzez próbę spowodowania bezskuteczności przysługującego skarżącemu prawa do skutecznego środka prawnego w związku z umieszczeniem jego nazwiska w wykazie na podstawie art. 230 TFEU lub naruszenia prawa skarżącego do równego traktowania.

               5.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia przez pozwane prawa skarżącego do obrony poprzez nieprzedstawienie mu dowodów, na których pozwane oparły się, przed umieszczeniem nazwiska skarżącego w wykazie.

               6.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia przez pozwane prawodawstwa odnoszącego się do ochrony danych.

               7.

               Zarzut szósty dotyczący naruszenia przez pozwane, w sposób nieuzasadniony i nieproporcjonalny, praw podstawowych skarżącego, w tym prawa do ochrony jego własności, przedsiębiorstwa i reputacji.


title: Sprawa T-590/11: Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2011 r. — S & S Szlegiel Szlegiel i Wiśniewski przeciwko OHIM — Scotch & Soda (SODA)

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/61

      Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2011 r. — S & S Szlegiel Szlegiel i Wiśniewski przeciwko OHIM — Scotch & Soda (SODA)
      (Sprawa T-590/11)
      (2012/C 25/117)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: S & S Piotr Szlegiel Jacek Szlegiel i Robert Wiśniewski sp. j. (Gorzów Wielkopolski, Rzeczpospolita Polska) (przedstawiciel: R.Sikorski, adwokat)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Scotch & Soda BV (Hoofddorp, Niderlandy)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 25 sierpnia 2011 r. w sprawie R 1570/2010-2;

                  —

                  oddalenie w całości sprzeciwu nr B1438250;

                  —

                  nakazanie pozwanemu dokonania rejestracji zgłoszonego znaku towarowego; oraz

                  —

                  obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

         Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: skarżący

         Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „SODA” dla towarów z klasy 25 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 6970875

         Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Scotch & Soda BV

         Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny wspólnotowy znak towarowy „SCOTCH & SODA” zarejestrowany pod numerem 3593498 dla towarów z klasy 25

         Decyzja Wydziału Sprzeciwów: odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego

         Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

         Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza: (i) nie uznała, iż między tymi znakami towarowymi istniały wystarczające różnice pod względem wizualnym, fonetycznym i koncepcyjnym, w szczególności w ramach analizy koncepcyjnych znaczeń tych znaków towarowych; (ii) nie określiła i nie zbadała prawidłowo elementów dominujących kolidujących ze sobą znaków towarowych; (iii) nie uwzględniła prawidłowo poziomu uwagi przeciętnego konsumenta tej kategorii rozpatrywanych towarów.


title: Sprawa T-380/12: Skarga wniesiona w dniu 22 sierpnia 2012 r. — Demon International przeciwko OHIM — Big Line Sas di Graziani Lorenzo (DEMON)

text:
               27.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/28

      Skarga wniesiona w dniu 22 sierpnia 2012 r. — Demon International przeciwko OHIM — Big Line Sas di Graziani Lorenzo (DEMON)
      (Sprawa T-380/12)
      (2012/C 331/53)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Demon International, LC (Orem, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat T. Krüger)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Big Line Sas di Graziani Lorenzo [Thiene (VI), Włochy]

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 20 czerwca 2012 r. w sprawie R 1845/2011-4;

                  —

                  obciążenie pozwanego Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) kosztami postępowania przed Sądem oraz postępowania odwoławczego w sprawie R 1845/2011-4.

         Zarzuty i główne argumenty

         Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „Demon” dla towarów z klasy 9 — wspólnotowy znak towarowy nr 6 375 398

         Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Big Line Sas di Graziani Lorenzo

         Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Skarżąca

         Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Słowny międzynarodowy znak towarowy „DEMON”, zarejestrowany dla towarów z klasy 28

         Decyzja Wydziału Unieważnień: Częściowe uwzględnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku

         Decyzja Izby Odwoławczej: Uwzględnienie odwołania i oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do znaku

         Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 53 ust. 1 lit. a) w związku z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa T-27/10: Skarga wniesiona w dniu 27 stycznia 2010 r. — AC-Treuhand przeciwko Komisji

text:
               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/45

         Skarga wniesiona w dniu 27 stycznia 2010 r. — AC-Treuhand przeciwko Komisji
   (Sprawa T-27/10)
   2010/C 100/70
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: AC-Treuhand AG (Zürich, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci C. Steinle i I. Hermeneit)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2009) 8682 wersja ostateczna z dnia 11 listopada 2009 r. (sprawa COMP/38.589 — stabilizatory termiczne) w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej;

               —

               posiłkowo, odpowiednie obniżenie wysokości grzywien nałożonych na skarżącą w art. 2 pkt 17 i 38 decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca kwestionuje decyzję Komisji C(2009) 8682 wersja ostateczna z dnia 11 listopada 2009 r. w sprawie COMP/38.589 — stabilizatory termiczne. W zaskarżonej decyzji na skarżącą i inne przedsiębiorstwa nałożono grzywny za naruszenie art. 81 WE oraz — od dnia 1 stycznia 1994 r. — art. 53 porozumienia EOG. Według Komisji skarżąca była stroną szeregu porozumień bądź stosowała uzgodnione praktyki w sektorze stabilizatorów cynowych oraz w sektorze ESBO/estrów na terenie EOG. Wspomniane porozumienia i uzgodnione praktyki miały polegać na ustalaniu cen, podziale rynków w drodze ustalania limitów dostaw, podziale i przydzielaniu klientów, a także wymianie poufnych informacji gospodarczych, a w szczególności informacji o klientach, wielkości produkcji i dostaw.
   W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi dziewięć zarzutów.
   W pierwszej kolejności skarżąca podnosi, że Komisja błędnie założyła, iż kartel w sektorze stabilizatorów cynowych istniał do dnia 21 marca 2000 r., zaś w sektorze ESBO/estrów — do dnia 26 września 2000 r. Skarżąca twierdzi w tym względzie, że działalność kartelu dobiegła końca już w połowie 1999 r.
   W ramach zarzutu drugiego skarżąca podnosi, że prawo Komisji do nałożenia grzywny uległo przedawnieniu. Twierdzi ona, że bezwzględny termin przedawnienia wynoszący 10 lat upłynął w połowie 1999 r. Ponadto podczas postępowań prowadzonych w sprawach połączonych T-125/03 i T-253/03 Akzo Nobel Chemicals i Akcros Chemicals przeciwko Komisji bieg przedawnienia nie uległ zawieszeniu.
   Po trzecie skarżąca podnosi, że naruszono art. 81 WE oraz zasadę legalności, bowiem skarżąca — jako przedsiębiorstwo świadczące usługi w zakresie doradztwa — nie może zostać objęta sankcjami za naruszenie art. 81 WE. Skarżąca podnosi w tym względzie, że jej postępowanie nie jest wymienione w treści tego postanowienia oraz że w czasie popełnienia czynu nie mogła ona w każdym razie przewidzieć, że zastosowana zostanie tego rodzaju wykładnia.
   Posiłkowo, w ramach zarzutu czwartego, piątego i szóstego, skarżąca twierdzi, że Komisja błędnie obliczyła wysokość grzywny. W szczególności podnosi ona, że można było nałożyć na nią jedynie grzywnę w wysokości symbolicznej, bowiem w czasie popełnienia czynu nie dało się przewidzieć zastosowania wykładni, zgodnie z którą art. 81 WE dotyczy także przedsiębiorstw świadczących usługi doradcze. Ponadto dopuszczono się naruszenia wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien (1), bowiem grzywna nie może być określana w formie ryczałtu, lecz należy ją wymierzyć na podstawie wysokości honorariów, jakie skarżąca pobrała za swe usługi. Komisja naruszyła nadto dziesięcioprocentowy pułap przewidziany w art. 23 ust. 2 zdanie drugie rozporządzenia (WE) nr 1/2003 (2), gdyż popełnione zostało tylko jedno naruszenie. Skarżąca podnosi także w tym względzie, że nałożone na nią grzywny zagrażają egzystencji jej przedsiębiorstwa oraz że pozostają one w sprzeczności z sensem oraz celem istnienia tego pułapu.
   W ramach trzech ostatnich zarzutów skarżąca twierdzi, iż dopuszczono się uchybień proceduralnych. Podnosi ona, że naruszono zasadę rozsądnego okresu trwania postępowania (zarzut siódmy), że zbyt późno poinformowano ją o toczącym się wobec niej dochodzeniu (zarzut ósmy) oraz że zaskarżona decyzja nie została jej prawidłowo doręczona (zarzut dziewiąty).

      (1)  Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1/2003 (Dz.U. 2006, C 210, s. 2).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. L 1, s. 1).


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej Dz.U. C 313 z 6.12.2008 .

text:
               20.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 327/1

         (2008/C 327/01)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 313 z 6.12.2008.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 301 z 22.11.2008.

      Dz.U. C 285 z 8.11.2008.

      Dz.U. C 272 z 25.10.2008.

      Dz.U. C 260 z 11.10.2008.

      Dz.U. C 247 z 27.9.2008.

      Dz.U. C 236 z 13.9.2008.
   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 7 czerwca 2005 r. w sprawie T-303/03 Lidl Stiftung przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego znaku towarowego Salvita — Krajowy wcześniejszy słowny znak towarowy SOLEVITA — Dowód używania krajowego wcześniejszego znaku towarowego — Odrzucenie sprzeciwu)

text:
               6.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/25

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 7 czerwca 2005 r.
   w sprawie T-303/03 Lidl Stiftung przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego znaku towarowego Salvita - Krajowy wcześniejszy słowny znak towarowy SOLEVITA - Dowód używania krajowego wcześniejszego znaku towarowego - Odrzucenie sprzeciwu)
   (2005/C 193/41)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie T-303/03 Lidl Stiftung & Co. KG, z siedzibą w Neckarsulm (Niemcy) reprezentowana przez adwokata P. Großa, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (pełnomocnicy: U. Pfleghar i G. Schneider), w której drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą OHIM, występującą przed Sądem w charakterze interwenienta, jest REWE-ZENTRAL AG, z siedzibą w Kolonii (Niemcy), początkowo reprezentowana przez adwokata M. Kinkeldey'a, a następnie przez adwokatów M. Kinkeldey'a i C. Schmitt, mającej za przedmiot skargę na decyzję pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 30 czerwca 2003 r. (sprawa R 408/2002 1), wydaną w postępowaniu w sprawie sprzeciwu właściciela krajowego znaku towarowego SOLEVITA wobec rejestracji wspólnotowego słownego znaku towarowego Salvita, Sąd Pierwszej Instancji (piąta izba), w składzie: M. Vilaras, prezes, F. Dehousse i D. Šváby, sędziowie; sekretarz: H. Jung, wydał w dniu 7 czerwca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 275 z 15.11.2003


title: Sprawa T-244/09: Wyrok Sądu z dnia 7 października 2010 r. — Accenture Global Services przeciwko OHIM — Silver Creek Properties (acsensa) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego acsensa — Wcześniejsze graficzne i słowne krajowe i wspólnotowe znaki towarowe ACCENTURE i accenture — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Brak podobieństwa oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009) — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 73 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 75 rozporządzenia nr 207/2009))

text:
               20.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 317/30

         Wyrok Sądu z dnia 7 października 2010 r. — Accenture Global Services przeciwko OHIM — Silver Creek Properties (acsensa)
   (Sprawa T-244/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego acsensa - Wcześniejsze graficzne i słowne krajowe i wspólnotowe znaki towarowe ACCENTURE i accenture - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Brak podobieństwa oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009) - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 73 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 75 rozporządzenia nr 207/2009))
   2010/C 317/55
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Accenture Global Services GmbH (Schaffhausen, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat R. Niebel)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowego i wzory) (przedstawiciel: O. Mondéjar Ortuño, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Silver Creek Properties SA (Panama, Panama)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 20 marca 2009 r. (sprawa R 802/2008-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Accenture Global Services GmbH a Silver Creek Properties SA.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Accenture Global Services GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 193 z 15.8.2009.


title: Sprawa T-744/15: Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2015 r. – Puro/OHIM (smartline)

text:
               29.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/23

         Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2015 r. – Puro/OHIM (smartline)
   (Sprawa T-744/15)
   (2016/C 078/34)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Puro Italian Style SpA (Puro SpA) (Modena, Włochy) (przedstawiciel: adwokat F. Terrano)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający element słowny „smartline” – zgłoszenie nr 12 574 802

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 października 2015 r. w sprawie R 2258/2014-1

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Błędne zastosowanie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-600/11: Wyrok Sądu z dnia 28 stycznia 2014 r. — Schuhhaus Dielmann przeciwko OHIM — Carrera (Carrera panamericana) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Wspólnotę Europejską Carrera panamericana — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy CARRERA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009)

text:
               8.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/17

      Wyrok Sądu z dnia 28 stycznia 2014 r. — Schuhhaus Dielmann przeciwko OHIM — Carrera (Carrera panamericana)
      (Sprawa T-600/11) (1)

      (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Wspólnotę Europejską Carrera panamericana - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy CARRERA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009)
      (2014/C 71/29)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Schuhhaus Dielmann GmbH & Co. KG (Darmstadt, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat W. Göpfert)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Bullock, pełnomocnik)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Carrera SpA (Caldiero, Włochy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 września 2011 r. (sprawa R 1989/2010-1), dotycząca postępowania w sprawie sprzeciwu między Carrera SpA a Schuhhaus Dielmann GmbH & Co. KG.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Schuhhaus Dielmann GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 32 z 4.2.2012.


title: Sprawy połączone C-410/08 — 412/08: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 17 grudnia 2009 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Finanzgericht Baden-Württemberg — Niemcy) — Swiss Caps AG przeciwko Hauptzollamt Singen (Wspólna taryfa celna — Nomenklatura scalona — Klasyfikacja taryfowa — Pozycje 1515, 1517, 2106 i 3004 — Kapsułki żelatynowe — Olej z ryb, kiełków pszenicy i czarnuszki siewnej — Pojęcie opakowania)

text:
               27.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/9

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 17 grudnia 2009 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Finanzgericht Baden-Württemberg — Niemcy) — Swiss Caps AG przeciwko Hauptzollamt Singen
   (Sprawy połączone C-410/08 — 412/08) (1)

   (Wspólna taryfa celna - Nomenklatura scalona - Klasyfikacja taryfowa - Pozycje 1515, 1517, 2106 i 3004 - Kapsułki żelatynowe - Olej z ryb, kiełków pszenicy i czarnuszki siewnej - Pojęcie opakowania)
   2010/C 51/14
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Finanzgericht Baden-Württemberg

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Swiss Caps AG

      Strona pozwana: Hauptzollamt Singen

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Finanzgericht Baden-Württemberg — Wykładnia załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 267, s. 1) — Pozycje 1517 (Margaryna; jadalne mieszaniny lub produkty z tłuszczów lub olejów, zwierzęcych lub roślinnych, lub z frakcji różnych tłuszczów lub olejów, z niniejszego działu, inne niż jadalne tłuszcze lub oleje lub ich frakcje, objęte pozycją 1516) i 2106 (Przetwory spożywcze, gdzie indziej niewymienione ani niewłączone) — Punkt A ust. 5 lit. b) pierwszej sekcji pierwszej części załącznika I — Klasyfikacja taryfowa preparatu z oleju z ryb zawierającego dodatek witaminy E w kapsułkach składających się z żelatyny, glicerolu i wody — Pojęcie opakowania

      Sentencja

   Nomenklaturę scaloną zawartą w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2388/2000 z dnia 13 października 2000 r. należy interpretować w ten sposób, że:

               —

               przetwory spożywcze podawane w formie kapsułek żelatynowych zawierających 600 mg koncentratu oleju z ryb tłoczonego na zimno oraz 22,8 mg koncentratu witaminy E w otoczce składającej się z 212,8 mg żelatyny, 77,7 mg glicerolu i 159,6 mg wody oczyszczonej, mające funkcję suplementu żywnościowego;

               —

               przetwory spożywcze podawane w formie kapsułek żelatynowych zawierających 580 mg oleju z kiełków pszenicy w otoczce z 250 mg granulatu skrobi, mające funkcję suplementu żywnościowego;

               —

               przetwory spożywcze podawane w formie kapsułek żelatynowych zawierających 500 mg tłoczonego na zimno oleju z czarnuszki siewnej, 38,7 mg oleju sojowego, 18,8 mg witaminy E, 16 mg masła skoncentrowanego, 10 mg lecytyny, 8,2 mg wosku, 8 mg pantotenianu wapnia, 0,2 mg kwasu foliowego i 0,11 mg biotyny w otoczce składającej się z 313,97 mg wywaru żelatynowego (47,3 % żelatyny, 17,2 % gliceryny, 35,5 % wody), 4,30 mg pasty z dwutlenku tytanu (50 %) i gliceryny (50 %), jak również 1,73 mg pasty z żółcieni chinolinowej (25 %) i gliceryny (75 %), mające funkcję suplementu żywnościowego

         są objęte pozycją CN 2106.

      (1)  Dz.U. C 313 z 6.12.2008.

      Dz.U. C 327 z 20.12.2008.


title: Sprawa T-355/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 17 czerwca 2008 r. w sprawie F-97/07 De Fays przeciwko Komisji, wniesione w dniu 26 sierpnia 2008 r. przez Chantal De Fays

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/48

         Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 17 czerwca 2008 r. w sprawie F-97/07 De Fays przeciwko Komisji, wniesione w dniu 26 sierpnia 2008 r. przez Chantal De Fays
   (Sprawa T-355/08 P)
   (2008/C 285/87)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Chantal De Fays (Bereldange, Luksemburg) (przedstawiciel: F. Moyse, avocat)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uznanie niniejszego odwołania za dopuszczalne;

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku;

               —

               uwzględnienie żądań skargi o stwierdzenie nieważności przedstawionych przez skarżącą przed Sądem do spraw Służby Publicznej;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania za obie instancje.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszym odwołaniu strona skarżąca wnosi o uchylenie wyroku Sądu ds. Służby Publicznej (zwanego dalej „SSP”) z dnia 17 czerwca 2008 r. w sprawie F-97/07, którym Sąd ten oddalił skargę skarżącej przeciwko decyzji organu powołującego (zwanego dalej „AIPN”) z dnia 21 listopada 2006 r. na podstawie art. 60 regulaminu.
   Na poparcie odwołania, strona skarżąca powołuje dwa zarzuty prawne:
   Po pierwsze strona skarżąca twierdzi, że SSP popełnił błąd co do prawa w odniesieniu do definicji zasięgu czasowego decyzji z dnia 21 listopada 2006 r., w której administracja z jednej strony stwierdziła nieusprawiedliwioną nieobecność skarżącej w okresie od 19 października i z drugiej strony pozbawiła skarżącą wynagrodzenia w okresie nie objętym urlopem rocznym. Strona skarżąca podnosi, że SSP uznał, iż skutki spornej decyzji dotyczą okresu tylko od 19 października 2006 r. do 13 grudnia 2006 r. tj. do dnia, w którym administracja otrzymała zaświadczenie lekarskie usprawiedliwiające nieobecność skarżącej, podczas gdy w rzeczywistości trwają one do dziś. To naruszenie prawa stanowi konsekwencję błędnej oceny prawnej okoliczności faktycznych, której nieprawidłowość zdaniem skarżącej wynika z akt sprawy.
   Po drugie strona skarżąca twierdzi, że fakt, iż SSP oparł utrzymanie zawieszenia wypłaty wynagrodzenia należnego stronie skarżącej na istnieniu dorozumianej decyzji stanowi naruszenie prawa, a mianowicie art. 25 zdanie drugie, art. 59 ust. 1 i 60 regulaminu a także przepisów wewnętrznych Komisji dotyczących uprawnień nadanych AIPN i naruszenie prawa do obrony.


title: Sprawa C-103/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Sofija-grad (Bułgaria) w dniu 4 marca 2013 r. — Sneżana Somowa przeciwko Gławen direktor na Stoliczno uprawlenie „Sociałno osigurjawane”

text:
               4.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Sofija-grad (Bułgaria) w dniu 4 marca 2013 r. — Sneżana Somowa przeciwko Gławen direktor na Stoliczno uprawlenie „Sociałno osigurjawane”
   (Sprawa C-103/13)
   2013/C 129/18
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Administratiwen syd Sofija-grad

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Sneżana Somowa

      Strona pozwana: Gławen direktor na Stoliczno uprawlenie „Sociałno osigurjawane”

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w okolicznościach postępowania głównego art. 48 akapit pierwszy TFUE oraz art. 49 akapity pierwszy i drugi TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie przepisowi krajowemu państwa członkowskiego takiemu jak wchodzący w rachubę w postępowaniu głównym art. 94 ust. 1 Kodeks za sociałno osigurjawane (kodeksu zabezpieczenia społecznego) dotyczący wymogu zakończenia ubezpieczenia jako podstawy przyznania emerytury obywatelowi państwa członkowskiego, który w momencie złożenia wniosku o emeryturę prowadzi działalność na własny rachunek w innym państwie członkowskim i podlega przepisom rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 (1) z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie?

               2)

               Czy art. 94 ust. 2 rozporządzenia nr 1408/71 w związku z art. 48 akapit pierwszy lit. a) TFUE należy interpretować w ten sposób, że dopuszcza on wyjątek od reguły sumowania okresów ubezpieczenia w odniesieniu do okresów ubezpieczenia, które zostały ukończone w innym państwie członkowskim, zanim rozporządzenie było stosowane przez państwo członkowskie, w którym został złożony wniosek o emeryturę, przez to, że wskazany przepis przyznaje ubezpieczonemu prawo do dokonania wyboru, czy poda on te okresy do celów zsumowania i do dokonania oceny konieczności zsumowania, jeżeli jedynie na podstawie prawa państwa, w którym zostaje złożony wniosek, ukończony okres jest niewystarczający do nabycia prawa do emerytury i wystarczający okres może zostać uzyskany jedynie poprzez opłacenie składek ubezpieczeniowych?
               Czy w takich okolicznościach art. 48 akapit pierwszy lit. a) TFUE zezwala, by rezygnacja z zastosowania art. 46 ust. 2 rozporządzenia nr 1408/71 dotyczącego sumowania okresów ubezpieczenia po rozpoczęciu stosowania rozporządzenia nr 1408/71 należała do uznania ubezpieczonego, w ten sposób, że ubezpieczony nie podaje w swoim wniosku o emeryturę okresów ubezpieczenia ukończonych w innym państwie członkowskim?

               3)

               Czy art. 12 ust. 1 rozporządzenia nr 1408/71 należy interpretować w ten sposób, że zezwala on na uznanie okresów ubezpieczenia na podstawie zapłaty składek ubezpieczeniowych, jak przewidziano to w prawie bułgarskim w § 9 ust. 3 [przepisów przejściowych i końcowych] Kodeks za sociałno osigurjawane (kodeksu zabezpieczenia społecznego), jeżeli — tak jak w okolicznościach postępowania głównego — uznane w taki sposób okresy ubezpieczenia pokrywają się z okresami ubezpieczenia, które zostały ukończone zgodnie z prawem innego państwa członkowskiego?

               4)

               Czy art. 12 ust. 2 rozporządzenia nr 1408/71 należy interpretować w ten sposób, że zezwala on, by państwo członkowskie wstrzymało płatności i zażądało zwrotu wszystkich płatności dokonanych na rzecz emerytury przyznanej obywatelowi tego państwa członkowskiego na podstawie prawa krajowego, jeżeli przesłanki określone w rozporządzeniu występowały tylko w momencie przyznania emerytury i ze względów opartych jedynie na prawie krajowym, zgodnie z którymi w momencie przyznania emerytury ubezpieczenie zainteresowanego w innym państwie członkowskim nie było zakończone, okres ubezpieczenia został uznany zgodnie z prawem krajowym z uwagi na zapłatę składek ubezpieczeniowych bez uwzględnienia okresów ubezpieczenia, które zostały ukończone w innym państwie członkowskim w momencie przyznania emerytury oraz bez zastanowienia się, czy emerytura powinna zostać ustalona w innej wysokości?
               Jeżeli zwrot płatności emerytalnych jest dopuszczalny, to czy wtedy z obowiązujących w prawie Unii zasad równoważności i skuteczności wynika, że odsetki są należne, nawet jeśli prawo krajowe państwa członkowskiego nie przewiduje zapłaty odsetek w przypadku zwrotu emerytury przyznanej zgodnie z umową międzynarodową?

      (1)  Dz.U. L 149, s. 2; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 5, tom 1, s. 35.


title: Sprawa T-587/08: Wyrok Sądu z dnia 14 marca 2013 r. — Fresh del Monte Produce przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek bananów — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — System wymiany informacji — Pojęcie uzgodnionej praktyki mającej cel antykonkurencyjny — Związek przyczynowy pomiędzy koncentracją i zachowaniem przedsiębiorstw na rynku — Jednolite naruszenie — Przypisanie naruszenia — Prawo do obrony — Grzywny — Współpraca — Okoliczności łagodzące)

text:
               27.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 123/15

         Wyrok Sądu z dnia 14 marca 2013 r. — Fresh del Monte Produce przeciwko Komisji
   (Sprawa T-587/08) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek bananów - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - System wymiany informacji - Pojęcie uzgodnionej praktyki mającej cel antykonkurencyjny - Związek przyczynowy pomiędzy koncentracją i zachowaniem przedsiębiorstw na rynku - Jednolite naruszenie - Przypisanie naruszenia - Prawo do obrony - Grzywny - Współpraca - Okoliczności łagodzące)
   2013/C 123/24
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Fresh del Monte Produce, Inc. (George Town, Kajmany, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: początkowo B. Meyring, avocat, i E. Verghese, solicitor, następnie B. Meyring)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo M. Kellerbauer, A. Biolan i X. Lewis, następnie M. Kellerbauer, A. Biolan, i P. Van Nuffel, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Internationale Fruchtimport Gesellschaft Weichert GmbH & Co. KG (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: A. Rinne, avocat, C. Humpe i S. Kon, solicitors oraz C. Vajda, QC)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2008) 5955 z dnia 15 października 2008 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 [WE] (sprawa COMP/39.188 — Banany) oraz, pomocniczo, żądanie obniżenia kwoty grzywny.

      Sentencja

               1)

               Kwotę grzywny nałożonej na podstawie art. 2 lit. c) decyzji Komisji C(2008) 5955 z dnia 15 października 2008 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 [WE] (sprawa COMP/39.188 — Banany) ustala się w wysokości 8,82 mln EUR.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Fresh Del Monte Produce, Inc. ponosi własne koszty oraz pokrywa trzy czwarte kosztów Komisji Europejskiej. Komisja ponosi jedną czwartą własnych kosztów.

               4)

               Internationale Fruchtimport Gesellschaft Weichert GmbH & Co. KG ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 44 z 21.2.2009.


title: Sprawa T-101/04: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 czerwca 2008 r. — Martinez Mongay przeciwko Komisji

text:
               2.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 197/35

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 czerwca 2008 r. — Martinez Mongay przeciwko Komisji
   (Sprawa T-101/04) (1)

   (2008/C 197/63)

      Język postępowania: francuski

   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.4.2004.


title: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 marca 2005 r. w sprawie T-269/00, Baglioni Hotels S.p.A i Sagar Srl przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Pomoc państwa — Decyzja Komisji stwierdzająca niezgodność ze wspólnym rynkiem bezprawnych systemów pomocy i nakładająca obowiązek windykacji pomocy niezgodnej ze wspólnym rynkiem — Wyłączenie z krajowego postępowania windykacyjnego — Skarga o stwierdzenie nieważności — Brak interesu prawnego — Niedopuszczalność)

text:
               25.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/19

      POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 10 marca 2005 r.
   w sprawie T-269/00, Baglioni Hotels S.p.A i Sagar Srl przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Pomoc państwa - Decyzja Komisji stwierdzająca niezgodność ze wspólnym rynkiem bezprawnych systemów pomocy i nakładająca obowiązek windykacji pomocy niezgodnej ze wspólnym rynkiem - Wyłączenie z krajowego postępowania windykacyjnego - Skarga o stwierdzenie nieważności - Brak interesu prawnego - Niedopuszczalność)
   (2005/C 155/37)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie T-269/00, Baglioni Hotels S.p.A oraz Sagar Srl z siedzibą w Wenecji (Włochy), reprezentowane przez adwokatów A. Vianello, M. Merolę oraz M. Pappalarda, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, popierane przez Republikę Włoską (pełnomocnik: U. Leanza, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: V. Di Bucci, wspierany przez adwokata A. Dal Ferro, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2000/394/WE z dnia 25 listopada 1999 r. w sprawie pomocy dla przedsiębiorstw w Wenecji i Chioggii w drodze obniżenia wysokości składek na zabezpieczenie społeczne na mocy ustaw nr 30/1997 i 206/1995 (Dz.U. 2000 L 150, str. 50), Sąd Pierwszej Instancji (druga izba w składzie powiększonym), w składzie: J. Pirrung, prezes izby, A.W.H. Meij, N.J. Forwood, I. Pelikánová i S. Papasavvas, sędziowie; sekretarz: H. Jung, wydał w dniu 10 marca 2005 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona jako niedopuszczalna, w zakresie, w jakim została ona wniesiona przez spółkę Baglioni Hotels S.p.A.

               2)

               Spółka Baglioni Hotels S.p.A pokrywa koszty własne.

               3)

               Komisja zostaje obciążona kosztami, które poniosła do chwili obecnej w związku ze skargą wniesioną przez Baglioni Hotels S.p.A.

               4)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami, które poniosła do chwili obecnej w związku ze skargą wniesioną przez Baglioni Hotels S.p.A.

               5)

               Jeśli chodzi o pozostałą część sprawy, rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie.

      (1)  Dz.U. C 355 z 9.12.2000


title: Sprawa C-18/09: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 4 lutego 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Swoboda świadczenia usług — Rozporządzenie (EWG) nr 4055/86 — Artykuł 1 — Transport morski — Porty o znaczeniu powszechnym — Opłaty portowe — Zwolnienia i zniżki)

text:
               27.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/5

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 4 lutego 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-18/09) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Swoboda świadczenia usług - Rozporządzenie (EWG) nr 4055/86 - Artykuł 1 - Transport morski - Porty o znaczeniu powszechnym - Opłaty portowe - Zwolnienia i zniżki)
   2010/C 80/08
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Simonsson i L. Lozano Palacios, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: B. Plaza Cruz, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 4055/86 z dnia 22 grudnia 1986 r. stosującego zasadę swobody świadczenia usług do transportu morskiego między państwami członkowskimi i między państwami członkowskimi a państwami trzecimi (Dz.U. L 378, s. 1) — Porty o znaczeniu powszechnym — Zniżki i zwolnienia dotyczące opłat portowych

      Sentencja

               1)

               Utrzymując w mocy art. 24 ust. 5 oraz art. 27 ust. 1, 2 i 4 ustawy 48/2003 z dnia 26 listopada 2003 r. w sprawie systemu gospodarczego i świadczenia usług w portach o znaczeniu powszechnym, które ustanawiają system zniżek i zwolnień od opłat portowych, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 4055/86 stosującego zasadę swobody świadczenia usług do transportu morskiego między państwami członkowskimi i między państwami członkowskimi a państwami trzecimi.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 69 z 21.3.2009.


title: Sprawa F-2/07: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 15 kwietnia 2010 r. — Matos Martins przeciwko Komisji (Służba publiczna — Pracownicy kontraktowi — Zaproszenie do wyrażenia zainteresowania — Testy preselekcyjne — Dostęp do dokumentów)

text:
               5.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/52

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 15 kwietnia 2010 r. — Matos Martins przeciwko Komisji
   (Sprawa F-2/07) (1)

   (Służba publiczna - Pracownicy kontraktowi - Zaproszenie do wyrażenia zainteresowania - Testy preselekcyjne - Dostęp do dokumentów)
   2010/C 148/91
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: José Carlos Matos Martins (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat M.-A. Lucas)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i G. Berscheid, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Po pierwsze stwierdzenie nieważności decyzji EPSO z dnia 27 lutego 2006 r. określającej wyniki z testów preselekcyjnych dla pracowników kontraktowych UE25, po drugie stwierdzenie nieważności decyzji o nieumieszczeniu skarżącego w banku danych kandydatów, którzy zdali te testy i po trzecie stwierdzenie nieważności późniejszych czynności podjętych w ramach postępowania w sprawie naboru

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               J. C. Matos Martins ponosi własne koszty, z wyjątkiem kosztów pobytu i podróży, które poniósł on w związku z zapoznaniem się przez jego adwokata z dokumentami, co miało miejsce w dniach 30 marca, 1 kwietnia i 21 lipca 2009 r. w pomieszczeniach sekretariatu Sądu.

               3)

               Komisja Europejska ponosi własne koszty oraz zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez J. C. Matosa Martinsa, o których mowa w pkt 2 powyżej.

      (1)  Dz.U. C 56 z 10.3.2007, s. 43


title: Sprawa C-483/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Grondwettelijk Hof (Belgia) w dniu 29 października 2012 r. — Pelckmans Turnhout NV przeciwko Walter Van Gastel Balen NV i in.

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Grondwettelijk Hof (Belgia) w dniu 29 października 2012 r. — Pelckmans Turnhout NV przeciwko Walter Van Gastel Balen NV i in.
   (Sprawa C-483/12)
   2013/C 26/42
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Grondwettelijk Hof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Pelckmans Turnhout NV

      Strony pozwane: Walter Van Gastel Balen NV, Walter Van Gastel NV, Walter Van Gastel Lifestyle NV, Walter Van Gastel Schoten NV

      Pytanie prejudycjalne

   Czy zasadę równości ustanowioną w art. 6 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej oraz w art. 20 i 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej w związku z art. 15 i 16 tej karty oraz z art. 34-36, 56 i 57 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ona uregulowaniu takiemu jak znajdujące się w art. 8, 9, 16 i 17 ustawy z dnia 10 listopada 2006 r. w sprawie godzin otwarcia w handlu, rzemiośle i usługach, ponieważ zawarte w nim zobowiązanie do przestrzegania jednego wolnego dnia w tygodniu:

               (i)

               nie ma zastosowania do przedsiębiorców mających siedzibę na dworcach kolejowych lub w jednostkach oddziałów spółek transportu publicznego, do sprzedaży na lotniskach i w strefach portowych służących międzynarodowym przewozom podróżnych, do sprzedaży na stacjach paliw lub w jednostkach oddziałów znajdujących się na obszarze autostrad, a także do przedsiębiorców mających siedzibę w innych miejscach,

               (ii)

               nie ma zastosowania do przedsiębiorców sprzedających wyroby takie jak gazety, czasopisma, wyroby tytoniowe i artykuły dla palaczy, karty telefoniczne i produkty loterii krajowej, nośniki utworów audiowizualnych i gry wideo, lody, a także do przedsiębiorców oferujących inne wyroby,

               (iii)

               ma zastosowanie wyłącznie w handlu detalicznym, czyli do przedsiębiorstw zajmujących się sprzedażą na rzecz konsumentów, lecz nie ma zastosowania do innych przedsiębiorców,

               (iv)

               oznacza, przynajmniej dla przedsiębiorców prowadzących działalność za pośrednictwem fizycznego punktu sprzedaży i mających bezpośredni kontakt z konsumentem, wyraźnie surowsze ograniczenie niż dla przedsiębiorców prowadzących działalność za pośrednictwem sklepu internetowego lub ewentualnie za pomocą innych form sprzedaży na odległość?