title: Sprawa T-489/07: Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2007 r. — Insight Direct USA przeciwko OHIM — Net Insight (Insight)

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/44

         Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2007 r. — Insight Direct USA przeciwko OHIM — Net Insight (Insight)
   (Sprawa T-489/07)
   (2008/C 64/74)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Insight Direct USA Inc. (Tempe, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: M. Gilbert i M. Moore, solicitors)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Net Insight AB (Sztokholm, Szwecja)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej z dnia 20 września 2007 r. w sprawie R 1428/2006-2, uchylenie decyzji o odrzuceniu zgłoszenia dla wszystkich usług należących do klas 37 i 42 oraz objętych odrzuceniem zgłoszenia usług z klasy 35 oraz zezwolenie na rozpatrzenie zgłoszenia w odniesieniu do wszystkich usług objętych publikacją zgłoszenia;

               —

               obciążenie OHIM i innych uczestników własnymi kosztami postępowania oraz kosztami poniesionymi przez skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „Insight” dla usług z klas 35, 36, 37 i 42 — zgłoszenie nr 3 309 002

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Net Insight AB

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny wspólnotowy i krajowy znak towarowy „NET INSIGHT” dla towarów i usług z klas 9, 37 i 41

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe uwzględnienie i częściowe odrzucenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: zdaniem skarżącej Izba Odwoławcza nie określiła w sposób prawidłowy dominujących i odróżniających elementów wcześniejszego znaku towarowego i nie wzięła pod uwagę wszystkich elementów właściwych przy ocenie podobieństwa rozpatrywanych towarów i usług. Ponadto, Izba Odwoławcza nie uwzględniła wszystkich czynników właściwych do dokonania całościowej oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w odniesieniu do kolidujących ze sobą znaków towarowych.


title: Sprawa C-557/13: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 16 kwietnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Hermann Lutz/Elke Bäuerle, jako zarządca w postępowaniu upadłościowym dotyczącym majątku spółki ECZ Autohandel GmbH (Odesłanie prejudycjalne — Rozporządzenie (WE) nr 1346/2000 — Artykuły 4 i 13 — Postępowanie upadłościowe — Wypłata dokonana po dacie wszczęcia postępowania upadłościowego na podstawie zajęcia egzekucyjnego dokonanego przed tą datą — Zaskarżenie w związku z upadłością czynności dokonanej z pokrzywdzeniem wierzycieli — Termin przedawnienia, termin na zaskarżenie czynności i termin zawity — Przepisy dotyczące formy w kontekście zaskarżenia czynności w związku z upadłością — Prawo właściwe)

text:
               15.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/7

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 16 kwietnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Hermann Lutz/Elke Bäuerle, jako zarządca w postępowaniu upadłościowym dotyczącym majątku spółki ECZ Autohandel GmbH
   (Sprawa C-557/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (WE) nr 1346/2000 - Artykuły 4 i 13 - Postępowanie upadłościowe - Wypłata dokonana po dacie wszczęcia postępowania upadłościowego na podstawie zajęcia egzekucyjnego dokonanego przed tą datą - Zaskarżenie w związku z upadłością czynności dokonanej z pokrzywdzeniem wierzycieli - Termin przedawnienia, termin na zaskarżenie czynności i termin zawity - Przepisy dotyczące formy w kontekście zaskarżenia czynności w związku z upadłością - Prawo właściwe))
   (2015/C 198/09)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca skargę rewizyjną: Hermann Lutz

      Druga strona postępowania: Elke Bäuerle, jako zarządca w postępowaniu upadłościowym dotyczącym majątku spółki ECZ Autohandel GmbH

      Sentencja

               1)

               Artykuł art. 13 rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego należy interpretować w ten sposób, że znajduje on zastosowanie do sytuacji, w której zaskarżona przez zarządcę w postępowaniu upadłościowym wypłata kwoty zajętej w postępowaniu egzekucyjnym przed wszczęciem postępowania upadłościowego została dokonana dopiero po wszczęciu tego postępowania.

               2)

               Artykuł 13 rozporządzenia nr 1346/2000 należy interpretować w ten sposób, że zakres zawartego w tym przepisie uregulowania ustanawiającego wyjątek obejmuje również przewidziane przez prawo, któremu podlega czynność zaskarżona przez zarządcę w postępowaniu upadłościowym, terminy przedawnienia, terminy na zaskarżenie czynności i terminy zawite.

               3)

               Przepisy dotyczące formy istotne dla zaskarżenia czynności w związku z upadłością są – dla celów stosowania art. 13 rozporządzenia nr 1346/2000 – określane przez prawo, któremu podlega czynność zaskarżona przez zarządcę w postępowaniu upadłościowym.

      (1)  Dz.U. C 15 z 18.1.2014.


title: Sprawa C-409/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Gießen (Niemcy) w dniu 3 września 2007 r. — Avalon Service-Online-Dienste GmbH przeciwko Wetteraukreis

text:
               24.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Gießen (Niemcy) w dniu 3 września 2007 r. — Avalon Service-Online-Dienste GmbH przeciwko Wetteraukreis
   (Sprawa C-409/07)
   (2007/C 283/26)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Verwaltungsgericht Gießen
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Avalon Service-Online-Dienste GmbH

      Strona pozwana: Wetteraukreis
   Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy art. 43 WE i 49 WE należy interpretować w ten sposób, że postanowienia te sprzeciwiają się krajowemu monopolowi na określone gry losowe, takie jak np. zakłady sportowe, jeżeli w danym państwie członkowskim generalnie brak jest spójnej i systematycznej polityki zmierzającej do ograniczania gier losowych, w szczególności z tego względu, że organizatorzy posiadający w tym państwie koncesję zachęcają do udziału w innych grach losowych, takich jak loterie i gry hazardowe, a ponadto inne gry o takim samym lub wyższym ryzyku uzależnienia, takie jak zakłady dotyczące niektórych imprez sportowych (jak wyścigi konne) i gry na automatach, mogą być świadczone przez prywatnych usługodawców?

               2.

               Czy art. 43 WE i 49 WE należy interpretować w ten sposób, że wydawane przez powołane w tym celu organy krajowe państw członkowskich pozwolenia na organizowanie zakładów sportowych, które nie są ograniczone do danego terytorium państwa, uprawniają posiadacza pozwolenia oraz upoważnione przez niego osoby trzecie do składania ofert w celu zawierania umów również w innych państwach członkowskich bez konieczności uzyskania dodatkowych pozwoleń krajowych?


title: Sprawa T-65/11: Wyrok Sądu z dnia 5 czerwca 2013 r. — Recombined Dairy System przeciwko Komisji (Unia celna — Przywóz koncentratów laktoglobuliny z Nowej Zelandii — Retrospektywne pokrycie należności celnych przywozowych — Wniosek o umorzenie należności celnych przywozowych — Artykuł 220 ust. 2 lit. b) i art. 236 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/66

         Wyrok Sądu z dnia 5 czerwca 2013 r. — Recombined Dairy System przeciwko Komisji
   (Sprawa T-65/11) (1)

   (Unia celna - Przywóz koncentratów laktoglobuliny z Nowej Zelandii - Retrospektywne pokrycie należności celnych przywozowych - Wniosek o umorzenie należności celnych przywozowych - Artykuł 220 ust. 2 lit. b) i art. 236 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92)
   2013/C 225/145
   Język postępowania: duński

      Strony

      Strona skarżąca: Recombined Dairy System A/S (Horsens, Dania) (przedstawiciele: adwokaci T. Kristjánsson i T. Gønge)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A.-M. Caeiros, L. Keppenne i B.-R. Killmann, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata P. Dyrberga)

      Przedmiot

   Stwierdzenie częściowej nieważności decyzji C(2010) 7692 wersja ostateczna Komisji z dnia 12 listopada 2010 r. stwierdzającej, że zaksięgowanie retrospektywne należności celnych przywozowych było zasadne, i że umorzenie tych należności celnych nie było zasadne (sprawa REC 03/08)

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 1 ust. 2 i 4 decyzji Komisji C(2010) 7692 wersja ostateczna z dnia 12 listopada 2010 r., stwierdzającej, że zaksięgowanie retrospektywne należności celnych przywozowych było zasadne i że umorzenie tych należności nie było zasadne (sprawa REC 03/08), w zakresie dotyczącym przywozu koncentratów laktoglobuliny 131 i 8471.

               2)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Recombined Dairy System A/S.

      (1)  Dz.U. C 103 z 2.4.2011.


title: Sprawa T-287/11: Wyrok Sądu z dnia 4 lutego 2016 r. – Heitkamp BauHolding/Komisja [Pomoc państwa — Niemieckie ustawodawstwo podatkowe dotyczące przenoszenia strat na przyszłe lata podatkowe (Sanierungsklausel) — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym — Skarga o stwierdzenie nieważności — Indywidualne oddziaływanie aktu — Dopuszczalność — Pojęcie pomocy państwa — Selektywny charakter — Charakter i struktura systemu podatkowego]

text:
               14.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/27

         Wyrok Sądu z dnia 4 lutego 2016 r. – Heitkamp BauHolding/Komisja
   (Sprawa T-287/11) (1)

   ([Pomoc państwa - Niemieckie ustawodawstwo podatkowe dotyczące przenoszenia strat na przyszłe lata podatkowe (Sanierungsklausel) - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym - Skarga o stwierdzenie nieważności - Indywidualne oddziaływanie aktu - Dopuszczalność - Pojęcie pomocy państwa - Selektywny charakter - Charakter i struktura systemu podatkowego])
   (2016/C 098/34)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Heitkamp BauHolding (Herne, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo W. Niemann, M. Kiera-Nöllen i S. Geringhoff, następnie W. Niemann, S. Geringhoff i P. Dodos, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo R. Lyal, T. Maxian Rusche i M. Adam, następnie R. Lyal, T. Maxian Rusche i C. Egerer, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze i K. Petersen, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2011/527/UE z dnia 26 stycznia 2011 r. w sprawie pomocy państwa C 7/10 (ex CP 250/09 i NN 5/10) przyznanej przez Niemcy na podstawie klauzuli naprawczej przewidzianej w ustawie o podatku od osób prawnych („KStG, Sanierungsklausel”) (Dz.U. L 235, s. 26).

      Sentencja

               1)

               Zarzut niedopuszczalności zostaje oddalony.

               2)

               Skarga zostaje oddalona jako bezzasadna.

               3)

               Heitkamp BauHolding GmbH pokrywa własne koszty oraz dwie trzecie kosztów poniesionych przez Komisję Europejską. Komisja pokrywa jedną trzecią własnych kosztów.

               4)

               Republika Federalna Niemiec pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 238 z 13.8.2011.


title: Sprawa T-42/09: Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2009 r. — A. Loacker przeciwko OHIM — Editrice Quadratum (QUADRATUM)

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/52

         Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2009 r. — A. Loacker przeciwko OHIM — Editrice Quadratum (QUADRATUM)
   (Sprawa T-42/09)
   (2009/C 69/114)
   Język skargi: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: A. Loacker SpA (Renon, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci V. Bilardo, C. Bacchini i M. Mazzitelli)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Editrice Quadratum SpA (Mediolan, Włochy)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Editrice Quadratum SpA

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „Quadratum”, zgłoszenie nr 4653481 dla towarów należących do klasy 30

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny wspólnotowy znak towarowy „LOACKER QUADRATINI” dla towarów należących do klasy 30

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: uwzględnienie odwołania wniesionego przez zgłaszającego znak towarowy

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) oraz art. 73 i 74 rozporządzenia (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.


title: Sprawa T-57/12: Wyrok Sądu z dnia 6 września 2013 r. — Good Luck Shipping przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej — Zamrożenie funduszy — Obowiązek uzasadnienia — Oczywisty błąd w ocenie)

text:
               19.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 304/18

         Wyrok Sądu z dnia 6 września 2013 r. — Good Luck Shipping przeciwko Radzie
   (Sprawa T-57/12) (1)

   (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej - Zamrożenie funduszy - Obowiązek uzasadnienia - Oczywisty błąd w ocenie)
   2013/C 304/31
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Good Luck Shipping LLC (Dubaj, Zjednoczone Emiraty Arabskie) (przedstawiciele: F. Randolph, QC, M. Lester, barrister, i M. Taher, solicitor)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: V. Piessevaux i B. Driessen, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji Rady 2011/783/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącej zmiany decyzji 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 319, s. 71), po drugie, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1245/2011 z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 961/2010 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 319, s. 11), a po trzecie, rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie nr 961/2010 (Dz.U. L 88, s. 1) w zakresie, w jakim akty te dotyczą strony skarżącej.

      Sentencja

               1)

               W zakresie, w jakim akty te dotyczą Good Luck Shipping LLC, stwierdza się nieważność:

                           —

                           decyzji Rady 2011/783/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącej zmiany decyzji 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu;

                           —

                           rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1245/2011 z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 961/2010 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu;

                           —

                           rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie nr 961/2010.

               2)

               Skutki wynikające z decyzji 2011/783 zostają utrzymane w mocy wobec Good Luck Shipping do czasu, gdy skuteczne stanie się stwierdzenie nieważności rozporządzenia nr 267/2012.

               3)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa poza własnymi kosztami koszty poniesione przez Good Luck Shipping.

      (1)  Dz.U. C 109 z 14.4.2012.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 28 października 2004 r. w sprawie C-357/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 98/24/WE — Ochrona zdrowia i bezpieczeństwa pracowników — Ryzyko związane z obecnością środków chemicznych w miejscu pracy — Brak transpozycji dyrektywy na całym terytorium danego Państwa Członkowskiego w wyznaczonym terminie)

text:
               8.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/14

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 28 października 2004 r.
   w sprawie C-357/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 98/24/WE - Ochrona zdrowia i bezpieczeństwa pracowników - Ryzyko związane z obecnością środków chemicznych w miejscu pracy - Brak transpozycji dyrektywy na całym terytorium danego Państwa Członkowskiego w wyznaczonym terminie)
   (2005/C 6/25)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-357/03, Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: D. Martin i H. Kreppel) przeciwko Republice Austrii (pełnomocnik: E. Riedl), mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie uchybienia w trybie art. 226 WE wniesioną w dniu 19 sierpnia 2003 r., Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans (sprawozdawca), prezes izby, C. Gulmann, J. Makarczyk, P. Kūris i J. Klučka, sędziowie, rzecznik generalny: A. Tizzano, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 28 października 2004 r. wyrok zawierający następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               Nie przyjmując w wyznaczonym terminie wszelkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, niezbędnych do pełnego zastosowania się do dyrektywy Rady 98/24/WE z dnia 7 kwietnia 1998 r. w sprawie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracowników przed ryzykiem związanym ze środkami chemicznymi w miejscu pracy (czternasta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG), Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Republika Austrii zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 264 z 1.11.2003.


title: Sprawa C-203/07 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) wydanego w dniu 17 stycznia 2007 r. w sprawie T-231/04, Republika Grecka przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 16 kwietnia 2007 r. przez Republikę Grecką

text:
               7.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/10

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) wydanego w dniu 17 stycznia 2007 r. w sprawie T-231/04, Republika Grecka przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 16 kwietnia 2007 r. przez Republikę Grecką
   (Sprawa C-203/07 P)
   (2007/C 155/19)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Republika Grecka (przedstawiciele: P. Mylonopoulos i St. Trekli)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uwzględnienie odwołania;

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich w zaskarżonej części;

               —

               uwzględnienie żądań zawartych w skardze;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Republika Grecka twierdzi, że Sąd Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich niewłaściwe zinterpretował art. 12, 13 i 15 wstępnego uzgodnienia w sprawie porozumienia i art. 14 uzgodnienia w sprawie dodatkowego porozumienia, a także zasady dobrej wiary i ochrony uzasadnionych oczekiwań, ponieważ orzekł, iż obowiązki państw członkowskich związane z projektami Abudża I i Abudża II określane są poprzez zachowanie się każdego z państw członkowskich, a nie, że mają one czysto umowny charakter i ustalane są na podstawie postanowień dwóch wymienionych wyżej uzgodnień. Tymczasem właściwa interpretacja tych postanowień umownych prowadzi do wniosku, że w odniesieniu do Republiki Greckiej nie powstały żadne obowiązki o charakterze pieniężnym, jako że uzgodnienie w sprawie dodatkowego porozumienia zostało przez nią podpisane, lecz nie było ratyfikowane, w związku z czym nie doszło do zatwierdzenia przez nią tego dokumentu. W konsekwencji nie wystąpiły wszystkie przesłanki, od spełnienia których uzależnione jest powstanie obowiązków o charakterze pieniężnym.
   Republika Grecka podnosi, że Sąd Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich niewłaściwe zinterpretował postanowienie art. 15 wstępnego uzgodnienia w sprawie porozumienia, stwierdzając, iż przed podpisaniem uzgodnienia w sprawie dodatkowego porozumienia partnerzy zawarli w dniu 24 lutego 1997 r. w sposób dorozumiany porozumienie o realizacji projektu i że, w związku z tym, wymieniony wyżej art. 15 ust. 1 został w rzeczywistości uchylony lub zmieniony.


title: Sprawa T-75/13: Skarga wniesiona w dniu 8 lutego 2013 r. — Boehringer Ingelheim Pharma przeciwko OHIM — Nepentes (Momarid)

text:
               6.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 101/26

         Skarga wniesiona w dniu 8 lutego 2013 r. — Boehringer Ingelheim Pharma przeciwko OHIM — Nepentes (Momarid)
   (Sprawa T-75/13)
   2013/C 101/55
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Boehringer Ingelheim Pharma (Ingelheim, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci V. von Bomhard i D. Slopek)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Nepentes S.A. (Warszawa, Polska)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej z dnia 28 listopada 2012 r. w sprawie R 2292/2011-4 w zakresie, w jakim dopuszczono w niej rejestrację znaku towarowego MOMARID w odniesieniu do środków sanitarnych do celów medycznych; produktów dietetycznych do celów leczniczych; preparatów, substancji i produktów farmaceutycznych i medycznych do ochrony, utrzymania, leczenia lub odżywiania skóry, ciała, twarzy, ust, warg, oczu, włosów, rąk i paznokci; preparatów i substancji farmaceutycznych i medycznych do pielęgnacji i wyglądu skóry, ciała, twarzy, ust, warg, oczu, włosów, rąk i paznokci; produktów i preparatów farmaceutycznych i medycznych do odchudzania; dermatologicznych produktów, preparatów i substancji farmaceutycznych; preparatów dermatologicznych do zapobiegania schorzeniom skóry i ich leczenia; preparatów dermatologicznych (leczniczych); preparatów farmaceutycznych do leczenia schorzeń dermatologicznych; preparatów farmaceutycznych do miejscowego leczenia schorzeń dermatologicznych; dermatologicznych produktów leczniczych; weterynaryjnych preparatów farmaceutycznych do użytku dermatologicznego; weterynaryjnych preparatów leczniczych do leczenia zaburzeń hormonalnych; hormonów dla celów medycznych; preparatów hormonalnych do użytku weterynaryjnego; hormonów; produktów sterydowych; preparatów hormonalnych do użytku farmaceutycznego i medycznego; produktów higienicznych; substancji chemicznych do użytku farmaceutycznego („sporne towary”);

               —

               obciążenie OHIM lub — w razie przystąpienia Nepentes S.A. do postępowania w charakterze interwenienta po stronie OHIM — obciążenie łącznie OHIM i Nepentes S.A. kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Nepentes S.A.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „Momarid” dla towarów i usług z klasy 5 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 9 164 328

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: wspólnotowy znak towarowy nr 2 396 448„LONARID” dla towarów z klasy 5;

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: częściowe uwzględnienie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 75 rozporządzenia Rady nr 207/2009 w związku z zasadą 50 ust. 2 lit. h) rozporządzenia Komisji nr 2868/95 i art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009.


title: Sprawa C-476/04: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 28 września 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Málaga (Hiszpania) — postępowanie karne przeciwko G. Francesco Gaspariniemu, Jose M a L. A. Gaspariniemu, Juanowi de Lucchi Calcagno, G. Costa Bozzo, Francesco Mario Gaspariniemu, José A. Hormidze Marrero, Sindicatura Quiebra (Konwencja Wykonawcza do układu z Schengen — Artykuł 54 — Zasada ne bis in idem — Zakres stosowania — Umorzenie postępowania wobec oskarżonych z powodu przedawnienia przestępstwa)

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/10

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 28 września 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Málaga (Hiszpania) — postępowanie karne przeciwko G. Francesco Gaspariniemu, Jose Ma L. A. Gaspariniemu, Juanowi de Lucchi Calcagno, G. Costa Bozzo, Francesco Mario Gaspariniemu, José A. Hormidze Marrero, Sindicatura Quiebra
   (Sprawa C-476/04) (1)

   (Konwencja Wykonawcza do układu z Schengen - Artykuł 54 - Zasada ne bis in idem - Zakres stosowania - Umorzenie postępowania wobec oskarżonych z powodu przedawnienia przestępstwa)
   (2006/C 294/16)
   Język postępowania: hiszpański
   Sąd krajowy
   Audiencia Provincial de Málaga
   Strony w postępowaniu karnym przed sądem krajowym
   G. Francesco Gasparini, Jose Ma L. A. Gasparini, G. Costa Bozzo, Juan de Lucchi Calcagno, Francesco Mario Gasparini, José A. Hormiga Marrero, Sindicatura Quiebra
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Audiencia Provincial de Málaga — Wykładnia art. 54 Konwencji wykonawczej do układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. między rządami państw unii gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec oraz Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach (Dz.U. 2000, L 239, str. 19) — Zasada ne bis in idem — Zakres zastosowania — Wykładnia art. 24 TWE — Zakres zastosowania
   Sentencja

               1)

               Zasada ne bis in idem, zawarta w art. 54 Konwencji wykonawczej do układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. między rządami państw unii gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec oraz Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach, podpisanej w dniu 19 czerwca 1990 r. w Schengen, stosuje się do orzeczenia organu sądowego umawiającego się państwa, wydanego w następstwie przeprowadzonego postępowania karnego, w wyniku którego postępowanie karne wobec oskarżonego zostało prawomocnie umorzone z powodu przedawnienia przestępstwa objętego ściganiem.

               2)

               Zasada ta nie znajduje zastosowania do innych osób niż te, których proces zakończył się wydaniem prawomocnego wyroku na terytorium jednej z umawiających się stron.

               3)

               Sąd karny państwa członkowskiego nie może uznać, że dany produkt znajduje się na jego terytorium w swobodnym obrocie, jedynie na tej podstawie, że sąd karny innego państwa członkowskiego w odniesieniu do tego samego towaru stwierdził, że przestępstwo przemytu uległo przedawnieniu.

               4)

               Wprowadzenie produktu do obrotu w innym państwie członkowskim, późniejsze od przywozu do państwa członkowskiego, w którym orzeczono umorzenie z powodu przedawnienia, jest zachowaniem, które może wchodzić w skład „tego samego czynu” w rozumieniu tegoż art. 54.

      (1)  Dz.U. C 6 z 08.01.2005


title: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 13 stycznia 2005 r. w sprawie C-38/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Art. 28 WE — Środki o skutku równoważnym — Wózki inwalidzkie — Dopuszczenie do systemu zwrotu kosztów przez zabezpieczenie społeczne)

text:
               5.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 57/6

      WYROK TRYBUNAŁU

   (szósta izba)
   z dnia 13 stycznia 2005 r.
   w sprawie C-38/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Art. 28 WE - Środki o skutku równoważnym - Wózki inwalidzkie - Dopuszczenie do systemu zwrotu kosztów przez zabezpieczenie społeczne)
   (2005/C 57/11)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-38/03, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 3 lutego 2003 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: L. Ström i F. Simonetti) przeciwko Królestwu Belgii (pełnomocnik: początkowo A. Snoecx, następnie E. Dominkovits), popieranemu przez Królestwo Hiszpanii (pełnomocnik: L. Fraguas Gadea), Trybunał (szósta izba), w składzie: A. Borg Barthet, prezes izby, J.-P. Puissochet i S. von Bahr (sprawozdawca), sędziowie; rzecznik generalny: M. Poiares Maduro, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 13 stycznia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Określając kryteria techniczne, jakim muszą odpowiadać wózki inwalidzkie, aby ich koszty zakupu mogły podlegać zwrotowi przez zabezpieczenie społeczne, w taki sposób, że z listy wózków inwalidzkich, których koszty zakupu podlegają zwrotowi zostały wykluczone wózki inwalidzkie opatrzone oznakowaniem CE, ale które nie odpowiadają kryteriom dotyczącym w szczególności średnicy kół przednich i tylnych, pokrycia powierzchni i wypełnienia siedzenia i oparcia, wymiarów płaszczyzn oraz krzyżaków, oparć pod głowę lub podnóżków, jak również oparć pod nogi;

                           —

                           Określając ogólniejsze kryteria, jakim odpowiadać musi asortyment podmiotu gospodarczego, aby mógł być wpisany na listę wózków inwalidzkich, których koszty zakupu podlegają zwrotowi, czyli szczególne warunki dla wózków z napędem mechanicznym, jak również szczególne warunki dla wózków ręcznych, zgodnie z którymi, wózki te muszą być dostępne w pewnej minimalnej liczbie rozmiarów siedzeń;

                           —

                           ustalając zbyt sztywną aktualizację listy urządzeń objętych systemem zwrotu kosztów,

                           —

                           Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które ciążą na nim na mocy art. 28 WE.

               2)

               Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania.

               3)

               Królestwo Hiszpanii poniesie własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 70 z 22.03.2003.


title: Sprawa T-195/05 R: Postanowienie Prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia  20 września 2005 r.  — Deloitte Business Advisory/Komisja Wspólnot Europejskich (Postępowanie w sprawie zastosowania środka tymczasowego — Procedura zaproszenia do składania ofert — Utrata możliwości — Okoliczności niecierpiące zwłoki — Ocena interesów)

text:
               26.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/25

         Postanowienie Prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 20 września 2005 r. — Deloitte Business Advisory/Komisja Wspólnot Europejskich
   Sprawa T-195/05 R
   (Postępowanie w sprawie zastosowania środka tymczasowego - Procedura zaproszenia do składania ofert - Utrata możliwości - Okoliczności niecierpiące zwłoki - Ocena interesów)
   (2005/C 296/54)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Deloitte Business NV (Bruksela, Belgia) [przedstawiciel(-e): D. Van Heuven, S. Ronse i S. Logie, adwokaci]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [przedstawiciel(-e): L. Pignataro-Nolin i E. Manhaeve, pełnomocnicy]
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego, w pierwszej kolejności w postaci zawieszenia wykonania decyzji Komisji odrzucającej ofertę złożoną między innymi przez skarżącą w ramach procedury zaproszenia do składania ofert o oznaczeniu SANCO/2004/01/04 oraz decyzji o przyznaniu przedmiotowego zamówienia innemu podmiotowi, a w drugiej kolejności w postaci zakazania Komisji z jednej strony powiadomienia tego podmiotu o przyznaniu przedmiotowego zamówienia, a z drugiej strony podpisania związanej z zamówieniem umowy pod sankcją grzywny.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-341/11: Skarga wniesiona w dniu 30 czerwca 2011 r. — Ecologistas en Acción-CODA przeciwko Komisji

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/40

         Skarga wniesiona w dniu 30 czerwca 2011 r. — Ecologistas en Acción-CODA przeciwko Komisji
   (Sprawa T-341/11)
   2011/C 252/89
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Ecologistas en Acción-CODA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: J. Doreste Hernández, abogado)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji odmownej ze względu na brak odpowiedzi w wymaganym terminie Sekretariatu Generalnego Komisji Europejskiej odmawiającej udostępnienia żądanych dokumentów w postępowaniu GESTDEM 2011/6;

               —

               stwierdzenie, że ECOLOGISTAS EN ACCION są uprawnieni do otrzymania żądanych dokumentów, udzielenia dostępu do których Komisja niesłusznie odmówiła:

                           a)

                           Summary by the Spanish Ministry of Environment of the information submitted to the European Commission concerning the environmental assessment of the construction of the Granadilla Port, transmitted to the Permanent Representation of Spain to the European Union on 4 November 2005,

                           b)

                           Nota wyjaśniająca, complementary information by Gobierno de Canarias, November 2005,

                           c)

                           Alternative analysis concerning the location of the Granadilla Port by Gobierno de Canarias, July 2005, oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Źródłem niniejszego żądania jest wniosek o udostępnienie dokumentów o charakterze środowiskowym, w sposób dorozumiany odrzucony przez Komisję Europejską.
   Informacją, której udostępnienia odmówiono są trzy dokumenty przedstawione przez administrację hiszpańską Komisji Europejskiej w celu wydania opinii na podstawie art. 6 ust. 4 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.U. L 206, s. 7) dotyczącej budowy portu w Granadilla (Teneryfa, Hiszpania).
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43)

                           —

                           w tym względzie skarżąca twierdzi, że pozwana nie poinformowała na piśmie ECOLOGISTAS EN ACCIÓN o przyczynach odmowy dostępu do trzech żądanych dokumentów i pozostawiła Królestwu Hiszpanii kwestię rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku o udostępnienie tych dokumentów, podczas gdy nie są objęte żadnym z wyjątków przewidzianych w art. 2 ust. 1, 2 i 3 wspomnianego rozporządzenia.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U. L 264, s. 13).

                           —

                           Zdaniem skarżącej ze względu na to, że trzy żądane dokumenty są „informacjami o środowisku”, dorozumiana odmowa dostępu powoduje naruszenie litery i ducha wyżej wymienionego rozporządzenia i Konwencji z Aarhus.


title: Sprawa T-167/15: Wyrok Sądu z dnia 5 lipca 2016 r. – Bundesverband Souvenir – Geschenke – Ehrenpreise/EUIPO – Freistaat Bayern (NEUSCHWANSTEIN) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny unijny znak towarowy NEUSCHWANSTEIN — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Brak charakteru opisowego — Charakter odróżniający — Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 — Brak złej wiary]

text:
               22.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/31

         Wyrok Sądu z dnia 5 lipca 2016 r. – Bundesverband Souvenir – Geschenke – Ehrenpreise/EUIPO – Freistaat Bayern (NEUSCHWANSTEIN)
   (Sprawa T-167/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy NEUSCHWANSTEIN - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Brak charakteru opisowego - Charakter odróżniający - Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 - Brak złej wiary])
   (2016/C 305/43)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Bundesverband Souvenir – Geschenke – Ehrenpreise eV (Veitsbronn, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat B. Bittner)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciel: A. Schifko, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO był również, interwenient przed Sądem: Freistaat Bayern (Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Müller)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 stycznia 2015 r. (sprawa R 28/2014-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Bundesverband Souvenir – Geschenke – Ehrenpreise a Freistaat Bayern.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Bundesverband Souvenir – Geschenke – Ehrenpreise eV zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 178 z 1.6.2015.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 10 czerwca 2004 r. w sprawie C-87/02: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa — Środowisko naturalne — Dyrektywa 85/337/EWG — Ocena wpływu niektórych przedsięwzięć publicznych lub prywatnych — Przedsięwzięcie „Lotto zero”)

text:
               24.7.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/1

         Wyrok Trybunału
   (pierwsza izba)
   z dnia 10 czerwca 2004 r.
   w sprawie C-87/02: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa - Środowisko naturalne - Dyrektywa 85/337/EWG - Ocena wpływu niektórych przedsięwzięć publicznych lub prywatnych - Przedsięwzięcie „Lotto zero”)
   (2004/C 190/02)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie C-87/02, Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: M. van Beek i R. Amorosi) przeciwko Republice Włoskiej (pełnomocnik: M. Masella Ducci Teri), której przedmiotem jest stwierdzenie, że przez to, że Region Abruzzo nie zweryfikował, czy przedsięwzięcie budowy obwodnicy w Teramo (przedsięwzięcie znane jako „Lotto zero – Variante, tra Teramo (Włochy) i Giulianova, alla strada statale SS 80”), należące do przedsięwzięć wymienionych w załączniku II do dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz.U. L 175 str. 40), nie wymaga oceny wpływu na środowisko, zgodnie z art. 5 – 10 tej dyrektywy, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom nałożonym na nią art. 4 ust. 2 dyrektywy, Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann, prezes izby, A. Rosas (sprawozdawca), A. La Pergola, R. Silva de Lapuerta i K. Lenaerts, sędziowie, rzecznik generalny: D. Ruiz-Jarabo Colomer, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 10 czerwca 2004 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Przez to, że Region Abruzzo nie zweryfikował, czy przedsięwzięcie budowy obwodnicy w Teramo (przedsięwzięcie znane jako „Lotto zero – Variante, tra Teramo (Włochy) i Giulianova, alla strada statale SS 80”), należące do przedsięwzięć wymienionych w załączniku II do dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne, nie wymaga dokonania oceny jego wpływu na środowisko, zgodnie z art. 5 – 10 tej dyrektywy, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 4 ust. 2 dyrektywy.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 109 z 4.5.2002.


title: Sprawa T-425/14: Skarga wniesiona w dniu 11 czerwca 2014 r. – ClientEarth przeciwko Komisji

text:
               8.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/35

         Skarga wniesiona w dniu 11 czerwca 2014 r. – ClientEarth przeciwko Komisji
   (Sprawa T-425/14)
   2014/C 303/44
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ClientEarth (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci O. Brouwer, F. Heringa i J. Wolfhagen)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji odmawiającej udzielenia skarżącemu dostępu do dokumentów wnioskowanych na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, doręczonej skarżącemu w piśmie z dnia 1 kwietnia 2014 r. o sygnaturze SG.B.4/LR/rc-sg.dsg2.b.4(2014) 1029188;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania zgodnie z art. 87 regulaminu postępowania przed Sądem, w tym kosztami poniesionymi przez ewentualnych interwenientów.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej skardze skarżący domaga się stwierdzenia nieważności decyzji Komisji odmawiającej udzielenia dostępu do sprawozdania Komisji w sprawie oceny skutków, a także opinii Rady ds. Oceny Skutków w sprawie zmiany ram prawnych UE dotyczących inspekcji i nadzoru w zakresie ochrony środowiska na szczeblu krajowym i szczeblu Unii.
   Na poparcie skargi skarżący podnosi trzy zarzuty, które w istocie są identyczne lub podobne do zarzutów podniesionych w sprawie T-424/14 ClientEarth przeciwko Komisji.


title: Sprawa C-178/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Piemonte (Włochy) w dniu 5 kwietnia 2017 r. – Graziano Garavaldi/Ministero della Giustizia

text:
               21.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 277/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Piemonte (Włochy) w dniu 5 kwietnia 2017 r. – Graziano Garavaldi/Ministero della Giustizia
   (Sprawa C-178/17)
   (2017/C 277/31)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per il Piemonte

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Graziano Garavaldi

      Strona pozwana: Ministero della Giustizia

      Pytanie prejudycjalne

   Czy zasada, zgodnie z którą każdy ma prawo do rozpatrzenia jego sprawy przez bezstronny sąd w rozsądnym terminie, ustanowiona w art. 47 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i w art. 6 ust. 1 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka, która stała się zasadą prawa europejskiego na mocy art. 6 ust. 3 [TUE] w związku z zasadą wynikającą z art. 67 TFUE, zgodnie z którą Unia stanowi wspólną przestrzeń sprawiedliwości w poszanowaniu praw podstawowych, jak i zasadą dającą się odnaleźć w art. 81 i 82 TFUE, zgodnie z którą w sprawach cywilnych i karnych mających skutki transgraniczne Unia rozwija współpracę sądową w oparciu o zasadę wzajemnego uznawania orzeczeń sądowych i pozasądowych, stoją na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, takiemu jak przepis prawa włoskiego zawarty w art. 5e ustawy nr 89/2001, który podmiotom uznanym w stosunku do państwa włoskiego za wierzycieli kwot należnych tytułem „słusznego odszkodowania” z tytułu przewlekłości postępowania sądowego nakazuje spełnienie szeregu zobowiązań celem uzyskania zapłaty, takich jak oczekiwanie na upływ terminu określonego w cytowanym art. 5e ust. 5 ustawy nr 89/2001, bez możliwości powzięcia w międzyczasie żadnej sądowej czynności egzekucyjnej i bez możliwości późniejszego dochodzenia naprawienia szkody związanej ze spóźnioną zapłatą, również w sytuacjach, w których „słuszne odszkodowanie” zostało przyznane w związku z przewlekłością postępowania cywilnego mającego skutki transgraniczne albo w każdym razie w przedmiocie wchodzącym w zakres kompetencji Unii Europejskiej lub w przedmiocie, co do którego Unia Europejska przewiduje wzajemne uznawanie orzeczeń sądowych?


title: Sprawa T-389/12: Skarga wniesiona w dniu 5 września 2012 r. — EDF przeciwko Komisji

text:
               27.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/29

      Skarga wniesiona w dniu 5 września 2012 r. — EDF przeciwko Komisji
      (Sprawa T-389/12)
      (2012/C 331/55)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Électricité de France SA (EDF) (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci A. Creus Carreras i A. Valiente Martin)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2012) 4617 wersja ostateczna z dnia 28 czerwca 2012 r. dotyczącej odmowy przyznania skarżącej przedłużenia do dnia 31 grudnia 2014 r. terminu do wydania ostatecznej decyzji inwestycyjnej, przewidzianej tytułem jednego ze zobowiązań nałożonych w ramach procedury w sprawie koncentracji (sprawa COMP/M.5549 — EDF/Segebel);

                  —

                  obciążenie skarżącej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1)

                  Zarzut pierwszy oparty jest na naruszeniu prawa i na błędnym zastosowaniu art. 75 i nast. zawiadomienia Komisji w sprawie środków zaradczych dopuszczalnych na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 i rozporządzenia Komisji (WE) nr 802/2004 (1).

                  2)

                  Zarzut drugi oparty jest na oczywistym błędzie w ocenie istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych.

                  3)

                  Zarzut trzeci oparty jest na naruszeniu zasady proporcjonalności.

                  4)

                  Zarzut czwarty oparty jest na nadużyciu władzy lub naruszeniu zasady dobrej administracji.

                  5)

                  Zarzut piąty oparty jest na braku uzasadnienia, ponieważ Komisja nie wskazała żadnego powodu uzasadniającego swoją decyzję

         (1)  Dz.U. C 267 2008, s. 1.


title: Sprawa T-400/14: Postanowienie Sądu z dnia 14 stycznia 2016 r. – Premo/OHIM – Prema Semiconductor (PREMO)

text:
               14.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/60

         Postanowienie Sądu z dnia 14 stycznia 2016 r. – Premo/OHIM – Prema Semiconductor (PREMO)
   (Sprawa T-400/14) (1)

   (2016/C 098/76)
   Język postępowania: angielski
   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 261 z 11.8.2014.


title: Sprawa C-557/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 4 listopada 2016 r. – Astellas Pharma GmbH

text:
               23.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 4 listopada 2016 r. – Astellas Pharma GmbH
   (Sprawa C-557/16)
   (2017/C 022/16)
   Język postępowania: fiński

      Sąd odsyłający

   Korkein hallinto-oikeus

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Astellas Pharma GmbH

      Druga strona postępowania: Helm AG, Lääkealan turvallisuus- ja kehittämisvirasto (Fimea)

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 28 ust. 5 i art. 29 ust. 1 dyrektywy nr 2001/83/WE (1) w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi należy interpretować w ten sposób, że właściwy organ danego państwa członkowskiego przyznając na szczeblu krajowym w ramach zdecentralizowanej procedury wydawania pozwoleń na podstawie art. 28 ust. 3 dyrektywy pozwolenie na dopuszczenie do obrotu produktu generycznego nie ma prawa samodzielnie weryfikować daty rozpoczęcia okresu wyłączności danych dotyczących referencyjnego produktu leczniczego?

               2)

               Jeśli na pytanie 1 należy odpowiedzieć, że właściwy organ państwa członkowskiego przyznając na szczeblu krajowym pozwolenie na dopuszczenie do obrotu nie ma prawa samodzielnie weryfikować daty rozpoczęcia okresu wyłączności danych dotyczących referencyjnego produktu leczniczego, to:

                           —

                           czy sąd tego państwa członkowskiego powinien w razie złożenia odwołania przez posiadacza pozwolenia na dopuszczenie do obrotu referencyjnego produktu leczniczego zweryfikować datę rozpoczęcia okresu wyłączności danych czy też do sądu odnosi się to samo ograniczenie co do organu państwa członkowskiego?

                           —

                           w jaki sposób w tym przypadku zagwarantowane jest przed danym sądem państwa członkowskiego, biorąc pod uwagę wyłączność danych, prawo do skutecznego środka prawnego, które przysługuje posiadaczowi pozwolenia na dopuszczenie do obrotu referencyjnego produktu leczniczego na podstawie art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 10 dyrektywy 2001/83?

                           —

                           czy ten wymóg dotyczący prawa do skutecznego środka prawnego obejmuje zobowiązanie sądu państwa członkowskiego do zweryfikowania, czy pierwotne pozwolenie na wprowadzenie do obrotu przyznane w innych państwach członkowskich jest zgodne z przepisami dyrektywy nr 2001/83?

      (1)  Dz.U. 2001, L 311, s. 67.


title: Sprawa C-536/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 24 października 2016 r. – DUEMMESGR SpA/Associazione Cassa Nazionale di Previdenza e Assistenza in favore dei Ragionieri e Periti Commerciali (CNPR)

text:
               23.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 24 października 2016 r. – DUEMMESGR SpA/Associazione Cassa Nazionale di Previdenza e Assistenza in favore dei Ragionieri e Periti Commerciali (CNPR)
   (Sprawa C-536/16)
   (2017/C 022/10)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: DUEMMESGR SpA

      Strona pozwana: Associazione Cassa Nazionale di Previdenza e Assistenza in favore dei Ragionieri e Periti Commerciali (CNPR)

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy, mimo że narzucenie odpłatności uzupełnienia oferty, które prowadzi do jej konwalidacji stanowi uprawnienie państw członkowskich, art. 38 ust. 2a decreto legislativo nr 163 z 2006 r. w brzmieniu obowiązującym w dniu opublikowania odnośnego ogłoszenia […], w którym przewidziana jest zapłata „kary pieniężnej”, w wysokości określanej przez instytucję zamawiającą („nie niższej niż jeden promil i nie wyższej niż jeden procent wartości przetargu i, w każdym razie, nie wyższej niż 50 000 EUR, której zapłata jest zagwarantowana z kaucji tymczasowej”), ze względu na zbyt wygórowaną kwotę i z góry określony charakter tej kary, nie dostosowanej do faktycznej sytuacji podlegającej konwalidacji lub wagi konwalidowanej nieprawidłowości, jest sprzeczny z prawem wspólnotowym?

               2)

               Czy, przeciwnie, tenże art. 38 ust. 2a decreto legislativo nr 163 z 2006 (w brzmieniu obowiązującym we wskazanym dniu) jest sprzeczny z prawem wspólnotowym z tego powodu, że sama odpłatność uzupełnienia oferty może zostać uznana za sprzeczną z zasadą maksymalnego otwarcia rynku zamówień publicznych na konkurencję, z którą to zasadą środek ten ma być zgodny, powodując tym samym, że działalność obciążająca w tym zakresie komisję przetargową sprowadza się do obowiązków nałożonych na nią przez prawo w publicznym interesie wyrażającym się w dążeniu do realizacji wyżej określonego celu?


title: Sprawa C-336/15: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 6 kwietnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbetsdomstolen – Szwecja) – Unionen/Almega Tjänsteförbunden, ISS Facility Services AB (Odesłanie prejudycjalne — Polityka społeczna — Dyrektywa 2001/23/WE — Artykuł 3 — Ochrona praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw — Układy zbiorowe obowiązujące u przejmującego i zbywającego — Dodatkowy okres wypowiedzenia przyznawany zwolnionym pracownikom — Uwzględnienie stażu pracy nabytego u zbywającego)

text:
               29.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 168/7

         Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 6 kwietnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbetsdomstolen – Szwecja) – Unionen/Almega Tjänsteförbunden, ISS Facility Services AB
   (Sprawa C-336/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Dyrektywa 2001/23/WE - Artykuł 3 - Ochrona praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw - Układy zbiorowe obowiązujące u przejmującego i zbywającego - Dodatkowy okres wypowiedzenia przyznawany zwolnionym pracownikom - Uwzględnienie stażu pracy nabytego u zbywającego))
   (2017/C 168/07)
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd odsyłający

   Arbetsdomstolen

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Unionen

      Strona pozwana: Almega Tjänsteförbunden,
   ISS Facility Services AB

      Sentencja

   Artykuł 3 dyrektywy Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach takich jak te zaistniałe w sprawie w postępowaniu głównym przejmujący, wypowiadając umowę o pracę po upływie ponad roku od przejęcia przedsiębiorstwa, jest zobowiązany uwzględnić – przy obliczaniu okresu zatrudnienia pracownika istotnego z punktu widzenia ustalenia długości okresu wypowiedzenia, do którego pracownik ten jest uprawniony – staż pracy nabyty przez owego pracownika u zbywającego.

      (1)  Dz.U. C 311 z 21.9.2015.


title: Sprawa C-540/07: Skarga wniesiona w dniu 19 grudnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               9.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/17

         Skarga wniesiona w dniu 19 grudnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-540/07)
   (2008/C 37/24)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: R. Ryal i A. Aresu, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że utrzymując w mocy system opodatkowania obciążający dywidendy wypłacane przez spółki z siedzibą w innych państwach członkowskich i państwach członkach Europejskiego Obszaru Gospodarczego w większym stopniu niż system obowiązujący w zakresie dywidend krajowych, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 56 WE i art. 40 porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym dotyczącego swobodnego przepływu kapitału między państwami członkowskimi oraz między państwami członkami tego porozumienia, oraz zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 31 tego porozumienia dotyczącego swobody działalności gospodarczej w państwach członkach tego porozumienia;

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Komisja odnosi się do włoskiego ustawodawstwa obowiązującego w tej dziedzinie, które ma również charakter konwencyjny i które poddaje wypłatę dywidend spółkom, które nie są włoskie (to znaczy dywidend wychodzących) opodatkowaniu wyraźnie mniej korzystnemu niż opodatkowanie wypłaty dywidend na rzecz spółek włoskich (to znaczy dywidend krajowych).
   Zdaniem Komisji Europejskiej ustawodawstwo takie — do którego reformy rząd włoski się przygotowuje — wydaje się być sprzeczne z zasadą swobodnego przepływu kapitału, jako że ma ono negatywny skutek dla zysków i decyzji inwestycyjnych niebędących rezydentami wspólników spółek włoskich, czyniąc jednocześnie gromadzenie kapitału za granicą trudniejszym dla tych włoskich spółek. Należy zatem stwierdzić oczywiste naruszenie art. 56 WE, który zakazuje wszelkich ograniczeń swobodnego przepływu kapitału między państwami członkowskimi oraz art. 40 porozumienia o EOG, który w analogiczny sposób ustanawia tę samą swobodę między państwami członkami tego porozumienia.
   Ponadto zdaniem Komisji Europejskiej ustawodawstwo takie może również być sprzeczne ze swobodą działalności gospodarczej uregulowaną w art. 31 porozumienia o EOG, jako że może być również stosowane do udziałów kontrolnych we włoskich spółkach spółek z siedzibami w państwach członkach tego porozumienia, do których nie ma zastosowania zharmonizowany system podatkowy dyrektywy 90/435/EWG (1).
   Podczas postępowania w przedmiocie uchybienia Komisja Europejska miała możliwość zbadania argumentów Republiki Włoskiej podniesionych celem uzasadnienia tego ustawodawstwa, która oceniała, że nie mogły one prowadzić do tego celu. Jednak rząd włoski zgłosił wolę zreformowania tego ustawodawstwa celem uczynienia go zgodnym z prawem wspólnotowym: skarga, która została wniesiona, może zdaniem Komisji, przyspieszyć ten proces reformowania.

      (1)  Dz.U. L 225 z 20 sierpnia 1990 r. str. 6.


title: Sprawa C-276/12: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 22 października 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud — Republika Czeska) — Jiří Sabou przeciwko Finanční ředitelství pro hlavní město Prahu (Dyrektywa 77/799/EWG — Wzajemna pomoc organów państw członkowskich w dziedzinie podatków bezpośrednich — Wymiana informacji na wniosek — Postępowanie podatkowe — Prawa podstawowe — Ograniczenie obowiązków wnioskującego państwa członkowskiego i wezwanego państwa członkowskiego wobec podatnika — Brak obowiązku poinformowania podatnika o wniosku o udzielenie pomocy — Brak obowiązku wezwania podatnika do uczestnictwa w przesłuchaniu świadków — Prawo podatnika do zakwestionowania wymienionej informacji — Minimalna treść wymienionej informacji)

text:
               14.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 367/16

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 22 października 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud — Republika Czeska) — Jiří Sabou przeciwko Finanční ředitelství pro hlavní město Prahu
   (Sprawa C-276/12) (1)

   (Dyrektywa 77/799/EWG - Wzajemna pomoc organów państw członkowskich w dziedzinie podatków bezpośrednich - Wymiana informacji na wniosek - Postępowanie podatkowe - Prawa podstawowe - Ograniczenie obowiązków wnioskującego państwa członkowskiego i wezwanego państwa członkowskiego wobec podatnika - Brak obowiązku poinformowania podatnika o wniosku o udzielenie pomocy - Brak obowiązku wezwania podatnika do uczestnictwa w przesłuchaniu świadków - Prawo podatnika do zakwestionowania wymienionej informacji - Minimalna treść wymienionej informacji)
   2013/C 367/27
   Język postępowania: czeski

      Sąd odsyłający

   Nejvyšší správní soud

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Jiří Sabou

      Strona pozwana: Finanční ředitelství pro hlavní město Prahu

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Nejvyssí správní soud — Wykładnia art. 1, 2, 6, art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1 dyrektywy Rady z dnia 19 grudnia 1977 r. dotyczącej wzajemnej pomocy właściwych władz państw członkowskich w dziedzinie podatków bezpośrednich (Dz.U. L 336, s. 15, polskie wydanie specjalne: rozdział 9 tom 1 s. 63–68) oraz art.41 ust. 2 lit. a) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (Dz.U. C 303, s. 1) — Prawa podstawowe podatnika we wszczętym przeciwko niemu postępowaniu podatkowym, takie jak prawo do bycia poinformowanym o decyzji właściwych władz państwa wnioskującego w przedmiocie wystąpienia z wnioskiem o przekazanie informacji, prawo do uczestnictwa w sporządzaniu takiego wniosku, prawo do bycia powiadomionym o planowanym przesłuchaniu świadków w państwie wezwanym i do uczestnictwa w tym przesłuchaniu, a także prawo do kwestionowania prawdziwości informacji dostarczonych przez właściwe władze tego państwa.

      Sentencja

               1)

               Prawo Unii, wynikające w szczególności z dyrektywy Rady 77/799/EWG z dnia 19 grudnia 1977 r. dotyczącej wzajemnej pomocy właściwych władz państw członkowskich w dziedzinie podatków bezpośrednich oraz opodatkowania składek ubezpieczeniowych, zmienionej dyrektywą Rady 2006/98/WE z dnia 20 listopada 2006 r. oraz z prawa podstawowego do bycia wysłuchanym należy interpretować w ten sposób, że nie przyznaje podatnikowi państwa członkowskiego prawa do bycia poinformowanym o wniosku o udzielenie pomocy tego państwa członkowskiego skierowanym do drugiego państwa członkowskiego między innymi w celu sprawdzenia danych przedstawionych przez podatnika w ramach jego deklaracji dotyczącej podatku dochodowego, ani prawa do brania udziału w sformułowaniu wniosku kierowanego do wezwanego państwa członkowskiego, ani prawa do uczestniczenia w przesłuchaniu świadków organizowanego w ostatnim z wymienionych państw.

               2)

               Dyrektywa 77/799, zmieniona dyrektywą 2006/98, nie reguluje kwestii, w jakich warunkach podatnik może zakwestionować prawdziwość informacji przekazanej przez wezwane państwo członkowskie, a także nie nakłada żadnego szczególnego wymogu w odniesieniu do treści przekazywanej informacji.

      (1)  Dz.U. C 273 z 8.9.2012.


title: Sprawa T-277/06: Skarga wniesiona w dniu 9 października 2006 r. — Omnicare przeciwko OHIM — Yamanouchi Pharma (OMNICARE)

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/60

         Skarga wniesiona w dniu 9 października 2006 r. — Omnicare przeciwko OHIM — Yamanouchi Pharma (OMNICARE)
   (Sprawa T-277/06)
   (2006/C 294/120)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Omnicare Inc. (Covington, USA) (przedstawiciel: M. Edenborough, Barrister)
   Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Yamanouchi Pharma GmbH (Heidelberg, Niemcy)
   Żądania strony skarżącej

               —

               uwzględnienie skargi wniesionej przez skarżącą do Sądu Pierwszej Instancji;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej w sprawie nr R0446/2006-2 w całości;

               —

               przekazanie żądania przywrócenia stanu poprzedniego Izbie Odwoławczej do ponownego rozpoznania

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą w związku z postępowaniem ze skargi przed Sądem Pierwszej Instancji.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „OMNICARE” dla towarów i usług należących do klas 16 i 42, zgłoszenie nr 284 067
   Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Yamanouchi Pharma GmbH
   Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Krajowy graficzny znak towarowy „OMNICARE” dla towarów i usług należących do klas 35, 41 i 42

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: Odrzucenie żądania przywrócenia stanu poprzedniego i stwierdzenie, że odwołanie uznaje się za niewniesione.

      Podniesione zarzuty: Niewłaściwa wykładnia art. 78 ust. 5 rozporządzenia Rady nr 40/94, polegająca na uznaniu, że nie można żądać przywrócenia stanu poprzedniego jeśli przedmiotem odwołania jest niezachowanie terminu zakreślonego w art. 59 rozporządzenia.


title: Sprawa T-705/15: Postanowienie Sądu z dnia 14 września 2016 r. – Syriatel Mobile Telecom/Rada

text:
               7.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 410/35

         Postanowienie Sądu z dnia 14 września 2016 r. – Syriatel Mobile Telecom/Rada
   (Sprawa T-705/15) (1)

   (2016/C 410/58)
   Język postępowania: francuski
   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 59 z 15.2.2016.


title: Sprawa C-408/07: Postanowienie prezesa wielkiej izby Trybunału z dnia 2 lutego 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Frankfurt am Main — Niemcy) — Brigitte Ruf, z domu Elsässer, Gertrud Elsässer, z domu Sommer, przeciwko Europäische Zentralbank (EZB), Coop Himmelblau Prix, Dreibholz & Partner ZT GmbH, przy udziale Stadt Frankfurt am Main

text:
               16.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/28

         Postanowienie prezesa wielkiej izby Trybunału z dnia 2 lutego 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Frankfurt am Main — Niemcy) — Brigitte Ruf, z domu Elsässer, Gertrud Elsässer, z domu Sommer, przeciwko Europäische Zentralbank (EZB), Coop Himmelblau Prix, Dreibholz & Partner ZT GmbH, przy udziale Stadt Frankfurt am Main
   (Sprawa C-408/07) (1)

   2009/C 113/52

      Język postępowania: niemiecki

   Prezes wielkiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 283 z 24.11.2007.


title: Sprawa C-60/07: Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Czeskiej

text:
               24.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/12

         Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Czeskiej
   (Sprawa C-60/07)
   (2007/C 69/28)
   Język postępowania: czeski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: B. Šmerdová i L. Pignataro, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Czeska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Komisji 2004/33/WE (1) z dnia 22 marca 2004 r. wykonującej dyrektywę 2002/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie niektórych wymagań technicznych dotyczących krwi i składników krwi, a w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, Republika Czeska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 9 ust. 1 tej dyrektywy

               —

               obciążenie Republiki Czeskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy do prawa krajowego upłynął dnia 8 lutego 2005 r.

      (1)  Dz.U. 2004 L 91, str. 25.


               17.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/1

         Listy służące ustaleniu składów orzekających
   (2006/C 143/04)
   Na zgromadzeniu w dniu 16 maja 2006 r. Trybunał sporządził poniższą listę, o której mowa w art. 11c § 2 regulaminu, w celu ustalenia składu wielkiej izby:

               J.-P. Puissochet

               L. Bay Larsen

               R. Schintgen

               A. Ó Caoimh

               N. Colneric

               E. Levits

               S. von Bahr

               U. Lõhmus

               A. Tizzano

               J. Klučka

               J.N. Cunha Rodrigues

               J. Malenovský

               R. Silva de Lapuerta

               M. Ilešič

               K. Lenaerts

               A. Borg Barthet

               K. Schiemann

               G. Arestis

               J. Makarczyk

               E. Juhász

               P. Kūris

         Na zgromadzeniu w dniu 16 maja 2006 r. Trybunał sporządził poniższe listy, o których mowa w art. 11d § 2 akapit pierwszy regulaminu, w celu ustalenia składu trzeciej izby:

               J.-P. Puissochet

               A. Ó Caoimh

               S. von Bahr

               U. Lõhmus

               A. Tizzano

               J. Malenovský

               A. Borg Barthet

         Na zgromadzeniu w dniu 16 maja 2006 r. Trybunał sporządził poniższe listy, o których mowa w art. 11d § 2 akapit drugi regulaminu, w celu ustalenia składu szóstej izby:

               J.-P. Puissochet

               S. von Bahr

               A. Tizzano

               A. Borg Barthet

               U. Lõhmus

               A. Ó Caoimh


title: Sprawa C-176/06 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 29 listopada 2007 r. — Stadtwerke Schwäbisch Hall GmbH, Stadtwerke Tübingen GmbH, Stadtwerke Uelzen GmbH przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, E.ON Kernkraft GmbH, RWE Power AG, EnBW Energie Baden-Württemberg AG, Vattenfall Europe Nuclear Energy GmbH, dawniej Hamburgische Electricitäts-WerkeAG (Odwołanie — Pomoc rzekomo przyznana przez władze niemieckie dla elektrowni atomowych — Rezerwy na zamknięcie elektrowni i zagospodarowanie odpadów radioaktywnych — Niedopuszczalność skargi przed Sądem Pierwszej Instancji — Bezwzględna przeszkoda procesowa)

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/8

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 29 listopada 2007 r. — Stadtwerke Schwäbisch Hall GmbH, Stadtwerke Tübingen GmbH, Stadtwerke Uelzen GmbH przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, E.ON Kernkraft GmbH, RWE Power AG, EnBW Energie Baden-Württemberg AG, Vattenfall Europe Nuclear Energy GmbH, dawniej Hamburgische Electricitäts-WerkeAG
   (Sprawa C-176/06 P) (1)

   (Odwołanie - Pomoc rzekomo przyznana przez władze niemieckie dla elektrowni atomowych - Rezerwy na zamknięcie elektrowni i zagospodarowanie odpadów radioaktywnych - Niedopuszczalność skargi przed Sądem Pierwszej Instancji - Bezwzględna przeszkoda procesowa)
   (2008/C 22/14)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Stadtwerke Schwäbisch Hall GmbH, Stadtwerke Tübingen GmbH, Stadtwerke Uelzen GmbH (przedstawiciele: D. Fouquet i P. Becker, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: V. Kreuschitz, pełnomocnik), E.ON Kernkraft GmbH, RWE Power AG, EnBW Energie Baden-Württemberg AG, Vattenfall Europe Nuclear Energy GmbH, dawniej Hamburgische Electricitäts-WerkeAG (przedstawiciele: U. Karpenstein i D. Sellner, Rechtsanwälte)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) z dnia 26 stycznia 2006 r. w sprawie T-92/02 Stadtwerke Schwäbisch Hall GmbH i in. przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2001)3967 wersja ostateczna z dnia 11 grudnia 2001 r. stwierdzającej, że niemiecki system zwolnienia podatkowego rezerw ustanowionych przez elektrownie atomowe na zagospodarowanie odpadów radioaktywnych i ostateczne zamknięcie ich urządzeń nie stanowi pomocy państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE — Obowiązek wszczęcia przez Komisję postępowania kontradyktoryjnego przewidzianego w art. 88 ust. 2 WE w przypadku trudności w ocenie lub wątpliwości
   Sentencja

               1)

               Wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 26 stycznia 2006 r. w sprawie T-92/02 Stadtwerke Schwäbisch Hall GmbH i in. przeciwko Komisji zostaje uchylony.

               2)

               Skarga wniesiona przez Stadtwerke Schwäbisch Hall GmbH, Stadtwerke Tübingen GmbH i Stadtwerke Uelzen GmbH do Sądu Pierwszej Instancji o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2001) 3967 wersja ostateczna z dnia 11 grudnia 2001 r. stwierdzającej, że niemiecki system zwolnienia podatkowego rezerw ustanowionych przez elektrownie atomowe na całkowicie bezpieczne zagospodarowanie odpadów radioaktywnych i ostateczne zamknięcie ich urządzeń nie stanowi pomocy państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE, zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               3)

               Stadtwerke Schwäbisch Hall GmbH, Stadtwerke Tübingen GmbH i Stadtwerke Uelzen GmbH zostają obciążone kosztami postępowania poniesionymi w obu instancjach.

      (1)  Dz.U. C 131 z 3.6.2006.


title: Sprawa C-115/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Bíróság (Węgry) w dniu 3 marca 2010 r. — Bábolna Mezőgazdasági Termelő, Fejlesztő és Kereskedelmi Zrt. „f.a.” przeciwko Mezőgazdasági és Vidékfejlesztési Hivatal Központi Szerve

text:
               22.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Bíróság (Węgry) w dniu 3 marca 2010 r. — Bábolna Mezőgazdasági Termelő, Fejlesztő és Kereskedelmi Zrt. „f.a.” przeciwko Mezőgazdasági és Vidékfejlesztési Hivatal Központi Szerve
   (Sprawa C-115/10)
   2010/C 134/34
   Język postępowania: węgierski

      Sąd krajowy

   Fővárosi Bíróság

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Bábolna Mezőgazdasági Termelő, Fejlesztő és Kereskedelmi Zrt. „f.a.”

      Strona pozwana: Mezőgazdasági és Vidékfejlesztési Hivatal Központi Szerve

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wymogi dotyczące wspólnotowej pomocy w dziedzinie wspólnej polityki rolnej (EFOGR) mogą się różnić od wymogów dotyczących krajowych płatności uzupełniających, tj. czy można ustanowić dla krajowych płatności uzupełniających inne i bardziej surowe wymogi, niż wymogi prawnie ustanowione dla pomocy finansowanej z EFOGR?

               2)

               Czy zakres podmiotowy, w doniesieniu do odbiorców pomocy, określony w art. 1 ust. 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3508/92 (1) i w art. 10 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 1259/1999 (2), można interpretować w ten sposób, że z podmiotowego punktu widzenia istnieją tylko dwie przesłanki pomocy: uprawniona do otrzymania pomocy jest a) grupa producentów rolnych (jednostka) b), której gospodarstwo znajduje się na terytorium Wspólnoty?

               3)

               Czy wymienione rozporządzenia można interpretować w ten sposób, że producent rolny, którego gospodarstwo znajduje się na terytorium Wspólnoty, lecz który zamierza zaprzestać działalności w przyszłości (po wykorzystaniu pomocy), nie jest uprawniony do otrzymania tej pomocy?

               4)

               Jak na podstawie obu powyższych rozporządzeń należy interpretować status prawny przyznany na mocy prawa krajowego?

               5)

               Czy status prawny przyznany na mocy prawa krajowego obejmuje status prawny odpowiadający ewentualnej formie zaprzestania działalności przez producenta rolnego (grupę)? Prawo węgierskie przewiduje różne rodzaje statusu prawnego dla sytuacji zaprzestania działalności, które mogą wystąpić (postępowanie w sprawie zawieszenia wykonywania zobowiązań pieniężnych, upadłościowe i likwidacyjne).

               6)

               Czy wymagania dotyczące ubiegania się o (wspólnotową) jednolitą płatność obszarową i wymagania dotyczące ubiegania się o krajową płatność uzupełniającą można uregulować w odmienny i całkowicie niezależny sposób? Jaka zależność istnieje (może istnieć) między zasadami, systematyką i celami obu rodzajów pomocy?

               7)

               Czy można wykluczyć z krajowych płatności uzupełniających grupę (osobę), która w pozostałym zakresie spełnia wymogi dotyczące jednolitej płatności obszarowej?

               8)

               Czy zakres przedmiotowy rozporządzenia Rady (WE) nr 1259/1999 obejmuje również, na podstawie art. 1 tego rozporządzenia, krajowe płatności uzupełniające, mając na uwadze, że to, co EFOGR finansuje jedynie w części, finansowane jest następnie poprzez krajowe płatności uzupełniające?

               9)

               Czy producent rolny, którego gospodarstwo, działające zgodnie prawem i w sposób rzeczywisty, znajduje się na terytorium Wspólnoty, jest uprawniony do otrzymywania krajowych płatności uzupełniających?

               10)

               Jeżeli prawo krajowe zawiera szczególne uregulowania dotyczące postępowania w sprawie ustania spółek handlowych, to czy uregulowania te są istotne z punktu widzenia pomocy wspólnotowej (oraz pomocy krajowej powiązanej z pomocą wspólnotową)?

               11)

               Czy wspólnotowe i krajowe uregulowania dotyczące funkcjonowania wspólnej polityki rolnej należy interpretować w ten sposób, że mają one tworzyć złożony system prawny, który można interpretować w sposób jednolity, i który działa w oparciu o te same zasady i wymogi?

               12)

               Czy zakres zastosowania art. 1 ust. 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3508/92 i art. 10 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 1259/1999 należy interpretować w ten sposób, że, z punktu widzenia pomocy, całkowicie nieistotne są zarówno zamiar producenta rolnego, by zaprzestać działalności w przyszłości, jak i odpowiadający temu zamiarowi status prawny?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3508/92 z dnia 27 listopada 1992 r. ustanawiające zintegrowany system zarządzania i kontroli pewnych systemów pomocy Wspólnoty (Dz.U. L 355, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1259/1999 z dnia 17 maja 1999 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej (Dz.U. L 160, s. 113).


title: Sprawa C-135/06 P: Odwołanie wniesione w dniu  10 marca 2006 r.  przez Rodericha Weiβenfelsa od wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia  25 stycznia 2006 r.  w sprawie T-33/04 Roderich Weiβenfels/Parlament

text:
               6.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/13

         Odwołanie wniesione w dniu 10 marca 2006 r. przez Rodericha Weiβenfelsa od wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 stycznia 2006 r. w sprawie T-33/04 Roderich Weiβenfels/Parlament
   (Sprawa C-135/06 P)
   (2006/C 108/21)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Roderich Weiβenfels [Przedstawiciel: G. Maximini, avocat]
   Druga strona postępowania: Parlament Europejski
   Żądania strony skarżącej

               1)

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia 25 stycznia 2006 r. w sprawie T-33/04 Weiβenfels/Parlament (1), doręczonego w dniu 31 stycznia 2006 r.;

               2)

               uchylenie decyzji Parlamentu z dnia 26 czerwca 2003 r. na mocy której z podwójnego dodatku na dzieci pozostające na utrzymaniu urzędnika przysługującego skarżącemu na podstawie art. 67 ust. 3 regulaminu pracowniczego potrącony został pochodzący z innego źródła specjalny dodatek na rzecz ciężko upośledzonego syna skarżącego, Frederika;

               3)

               uchylenie dorozumianej odmowy Parlamentu w przedmiocie zwrotu uprzednio niesłusznie zatrzymanych kwot podwójnego dodatku na dzieci, skarżącego który skarżący wystąpił w dniu 4 czerwca 2003 r.;

               4)

               uchylenie decyzji Parlamentu z dnia 28 kwietnia 2004 r. na mocy której pochodzący z innego źródła specjalny dodatek na rzecz ciężko upośledzonego syna skarżącego, Frederika, uznany został za „dodatek podobnego rodzaju” w rozumieniu art. 67 ust. 2 regulaminu pracowniczego, jak przyznany skarżącemu podwójny dodatek na dzieci;

               5)

               zasądzenia na rzecz skarżącego odszkodowania (pomocniczo w wysokości odsetek ustawowych) za szkody powstałe od dnia 1 grudnia 1998 r. w związku z niesłusznym zatrzymaniem kwot wynagrodzenia skarżącego odpowiadających podwójnemu dodatkowi na dzieci;

               6)

               obciążenie Parlamentu kosztami postępowania w obydwu instancjach oraz koniecznymi nakładami poniesionymi przez skarżącego.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący podnosi w odwołaniu, że w zaskarżonym wyroku Sąd Pierwszej Instancji dopuścił się uchybień procesowych, nie dokonując właściwej oceny żądań skarżącego i dokonując niezgodnie z prawem zawężenia przedmiotu skargi. Stwierdzenie Sądu jakoby żądanie odszkodowania zostało wyrażone jedynie w replice jest błędne, gdyż odnośne pierwotne żądanie skargi stanowi, zgodnie z jego treścią, żądanie zadośćuczynienia.
   Sąd nie dokonał formalnej oceny jak również materialnie błędnie ocenił podobieństwo spornych świadczeń, stanowiące przesłankę stosowania art. 67 ust. 2 regulaminu pracowniczego. Z formalnego punktu widzenia nie chodzi o „dodatek podobnego rodzaju”, ponieważ luksemburski dodatek specjalny nie jest w żaden sposób związany z faktem pozostawiania w stosunku zatrudnienia. Z materialno-prawnego punktu widzenia uwzględnienia wymaga różnorodność celów tych dwóch świadczeń: podczas gdy dodatek określony w art. 67 ust. 3 regulaminu pracowniczego przysługuje jedynie skarżącemu, niezależnie od jego miejsca zamieszkania i ma na celu jego finansowe odciążenie, samodzielny luksemburski dodatek specjalny przysługuje jedynie uprawnionemu — a zatem synowi skarżącego — mający na celu zapewnienia opieki nad nim, tak długo jak zamieszkuje on w Luksemburgu.
   Zastosowanie art. 67 ust. 2 regulaminu pracowniczego jest zatem wykluczone z tego względu, gdyż ani z formalnego, ani z materialno-prawnego punktu widzenia nie chodzi o świadczenie pochodzące z innego źródła stanowiące „dodatek podobnego rodzaju” w rozumieniu przedmiotowego przepisu prawa wspólnotowego. Przeciwna ocena Sądu narusza w związku z tym prawo wspólnotowe.

      (1)  Dz.U. C 74, str. 18


title: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie C-338/02 (wniosek Högsta domstolen o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Fixtures Marketing Ltd przeciwko Svenska Spel AB (Dyrektywa 96/9/WE — Ochrona prawna baz danych — Prawo sui generis — Pojęcie inwestycji związanej z uzyskaniem, weryfikacją i prezentacją zawartości bazy danych — Terminarze mistrzostw w piłce nożnej — Zakłady)

text:
               8.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/8

      WYROK TRYBUNAŁU

   (wielka izba)
   z dnia 9 listopada 2004 r.
   w sprawie C-338/02 (wniosek Högsta domstolen o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Fixtures Marketing Ltd przeciwko Svenska Spel AB (1)

   (Dyrektywa 96/9/WE - Ochrona prawna baz danych - Prawo sui generis - Pojęcie inwestycji związanej z uzyskaniem, weryfikacją i prezentacją zawartości bazy danych - Terminarze mistrzostw w piłce nożnej - Zakłady)
   (2005/C 6/13)
   Język postępowania: szwedzki
   W sprawie C-338/02, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na mocy art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, wniesiony przez Högsta domstolen (Szwecja) orzeczeniem z dnia 10 września 2002 r., który wpłynął do Trybunału dnia 23 września 2002 r., w postępowaniu Fixtures Marketing Ltd przeciwko Svenska Spel AB, Trybunał (wielka izba), w składzie: V. Skouris, prezes, P. Jann, C. W. A. Timmermans, A. Rosas i K. Lenaerts (sprawozdawca), prezesi izb, J.-P. Puissochet, R. Schintgen, N. Colneric i J. N. Cunha Rodrigues, sędziowie, rzecznik generalny: C. Stix-Hackl, sekretarz: M. Múgica Arzamendi i M.-F. Contet, główni administratorzy, wydał w dniu 9 listopada 2004 r. wyrok zawierający następujące rozstrzygnięcie:
   Pojęcie inwestycji związanej z uzyskaniem zawartości bazy danych w rozumieniu art. 7 ust. 1 dyrektywy 96/9/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 1996 r. w sprawie ochrony prawnej baz danych należy rozumieć jako określające środki poświęcone na poszukiwanie już istniejących materiałów i ich gromadzenie w tej bazie danych. Pojęcie to nie obejmuje środków użytych w celu stworzenia materiałów składających się na zawartość bazy danych. W kontekście sporządzania terminarza spotkań w celu organizacji mistrzostw w piłce nożnej, pojęcie to nie obejmuje zatem środków poświęconych na wyznaczenie dat, godzin i ustalenie doboru w pary drużyn odnoszących się do poszczególnych spotkań w ramach tych mistrzostw.

      (1)  Dz.U. C 274 z 9.11.2002.


title: Sprawa C-183/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 18 kwietnia 2011 r. — Econord Spa przeciwko Comune di Solbiate i Comune di Varese

text:
               16.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 18 kwietnia 2011 r. — Econord Spa przeciwko Comune di Solbiate i Comune di Varese
   (Sprawa C-183/11)
   2011/C 211/20
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Econord Spa

      Strona pozwana: Comune di Solbiate, Comune di Varese

      Przy udziale: Aspem Spa

      Pytanie prejudycjalne

   Czy zasada, zgodnie z którą sytuacja pojedynczej jednostki publicznej wchodzącej w skład spółki funkcjonalnej nie ma znaczenia znajduje zastosowanie również wtedy gdy jedna z gmin należących do grupy posiada tylko jedną akcję w spółce funkcjonalnej a porozumienia o charakterze spółek zawarte między jednostkami publicznymi nie przewidują możliwości żadnej skutecznej kontroli spółki przez gminę należącą do grupy z takim skutkiem, że udział w spółce można jedynie uważać za konstrukcję formalną mającą przysłaniać zawartą w rzeczywistości umowę o świadczenie usług?


title: Sprawa T-430/11: Postanowienie Sądu z dnia 9 września 2013 r. — Telefónica przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Pomoc państwa — System pomocy umożliwiający amortyzację podatkową finansowej wartości firmy w związku z nabyciem udziałów w zagranicznych przedsiębiorstwach — Decyzja uznająca system pomocy za niezgodny z rynkiem wewnętrznym i nienakazująca odzyskania pomocy — Akt obejmujący środki wykonawcze — Brak indywidualnego oddziaływania — Brak statusu rzeczywistego beneficjenta systemu pomocy — Brak obowiązku zwrotu — Niedopuszczalność)

text:
               16.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 336/22

         Postanowienie Sądu z dnia 9 września 2013 r. — Telefónica przeciwko Komisji
   (Sprawa T-430/11) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - System pomocy umożliwiający amortyzację podatkową finansowej wartości firmy w związku z nabyciem udziałów w zagranicznych przedsiębiorstwach - Decyzja uznająca system pomocy za niezgodny z rynkiem wewnętrznym i nienakazująca odzyskania pomocy - Akt obejmujący środki wykonawcze - Brak indywidualnego oddziaływania - Brak statusu rzeczywistego beneficjenta systemu pomocy - Brak obowiązku zwrotu - Niedopuszczalność)
   2013/C 336/45
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Telefónica, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J. Ruiz Calzado, M. Núñez Müller i J. Domínguez Pérez)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal, C. Urraca Caviedes i P. Němečková, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Komisji 2011/282/UE z dnia 12 stycznia 2011 r. w sprawie amortyzacji podatkowej finansowej wartości firmy w związku z nabyciem udziałów w zagranicznych przedsiębiorstwach C 45/07 (ex NN 51/07, ex CP 9/07) wdrożonej przez Hiszpanię (Dz.U. L 135, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Telefónica, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 282 z 24.9.2011.


title: Sprawa T-455/05 R: Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia  25 kwietnia 2006 r.  — Componenta przeciwko Komisji (Środek tymczasowy — Wniosek o zawieszenie wykonania — Pomoc przyznawana przez państwa — Pilny charakter)

text:
               1.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 154/17

         Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 kwietnia 2006 r. — Componenta przeciwko Komisji
   (Sprawa T-455/05 R)
   (Środek tymczasowy - Wniosek o zawieszenie wykonania - Pomoc przyznawana przez państwa - Pilny charakter)
   (2006/C 154/45)
   Język postępowania: fiński
   Strony

      Strona skarżąca: Componenta Oyj (Helsinki, Finlandia) [Przedstawiciel: adwokat M. Savola]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: C. Giolito i M. Huttunen, działający w charakterze pełnomocników]

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Republika Finlandii [Przedstawiciel: E. Bygglin, działająca w charakterze pełnomocnika]
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Komisji C(2005) 3871 wersja ostateczna z dnia 20 października 2005 r. w sprawie pomocy państwa nr C 37/2004 (sygn. NN 51/2004) przyznanej przez Republikę Finlandii spółce Componenta Oyj
   Sentencja postanowienia

               1)

               Wniosek o zarządzenie środków tymczasowych zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-175/17: Skarga wniesiona w dniu 15 marca 2017 r. – Ostvesta SIA/Komisja

text:
               14.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/26

         Skarga wniesiona w dniu 15 marca 2017 r. – Ostvesta SIA/Komisja
   (Sprawa T-175/17)
   (2017/C 269/38)
   Język postępowania: łotewski

      Strony

      Strona skarżąca: Ostvesta SIA (Ryga, Łotwa) (przedstawiciel: J. Davidovičs, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności sprawozdania z misji THOR (2013) 11413-07/05/2013 Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) wraz z 15 załącznikami, sprawozdania końcowego OF/2010/0827/B1, sprawozdania nr OF/2010/0827 i sprawozdania THOR (2011) 27463 z powodu poważnych nieprawidłowości, którymi są one obarczone, a także środków zalecanych przyjętych w oparciu o nie.

               —

               obciążenie kosztami strony przeciwnej.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy oparty na tym, że zaskarżone akty wiążą służby podatkowe i sądy państwa wywołując bezpośrednie skutki prawne, które naruszają interesy i skuteczne prawa osobiste skarżącej, zmieniając jej sytuację prawną, z którego to powodu mają status aktów podlegających zaskarżeniu, biorąc pod uwagę:

                           —

                           charakter „zasobów własnych Unii” należności celnych i związanych z tym zobowiązań państw członkowskich, które muszą pobierać owe należności celne.

                           —

                           charakter OLAF jako dochodzeniowego organu administracyjnego, który wstępuje w zadania Komisji w odniesieniu do dochodzeń zewnętrznych.

                           —

                           rolę Komisji Europejskiej jako instytucji o funkcji wykonawczej w celu zastosowania kodeksu.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że zaskarżone akty są sprzeczne z prawem i obarczone są nieprawidłowościami, ponieważ:

                           —

                           nie zawierają one żadnego podstawowego elementu z elementów ujętych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r.; innymi słowy, nie wskazano w nich ani gwarancji proceduralnych dochodzenia, ani osób, które uczestniczą w dochodzeniu, ani wysłuchania przedstawicieli prawnych strony skarżącej, ani też początkowej kwalifikacji prawnej.

                           —

                           w sposób nieuzasadniony i sprzeczny wyłączona została odpowiedzialność właściwych organów.

                           —

                           OLAF nie wypełnił obowiązku przeprowadzenia dochodzenia w sposób obiektywny i niezależny z poszanowaniem domniemania istnienia odpowiedzialności.

                           —

                           w sprawozdaniu z misji i w sprawozdaniu końcowym zawarta została nieprawidłowa informacja w wyniku braku wytycznej lub w wyniku braków w wytycznej.

                           —

                           naruszono i zastosowano w sposób nieprawidłowy uregulowanie wspólnotowe w dziedzinie ceł antydumpingowych.

                           —

                           naruszono i zastosowana w nieprawidłowy sposób uregulowanie wspólnotowe i uregulowanie Republiki Tajwanu w przedmiocie obowiązku nałożonego na BOFT [Bureau of foreign trade] Tajwanu polegającego na wykazaniu pochodzenia towarów, które się poświadcza.

                           —

                           naruszono i zastosowano w nieprawidłowy sposób art. 220 ust. 2 lit. b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny.

                           —

                           Naruszono traktaty i przepisy prawne dotyczące ich stosowania, a także Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej, a dokładniej, jej art. 41.


title: Sprawa C-322/08: Skarga wniesiona w dniu 15 lipca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/38

         Skarga wniesiona w dniu 15 lipca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji
   (Sprawa C-322/08)
   (2008/C 223/63)
   Język postępowania: szwedzki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Condou-Durande i J. Enegren, działający w charakterze pełnomocników)

      Strona pozwana: Królestwo Szwecji
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. (1) a w każdym razie nie informując o ich przyjęciu Komisji, Królestwo Szwecji uchybiło zobowiązaniom, ciążącym na nim na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Królestwa Szwecji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 10 października 2006 r.

      (1)  Dyrektywa Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz zawartości przyznawanej ochrony (Dz.U. 2004 L 304, s. 12).


title: Sprawa T-402/11: Postanowienie Sądu z dnia 18 października 2012 r. — Preparados Alimenticios del Sur przeciwko Komisji

text:
               1.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 373/13

         Postanowienie Sądu z dnia 18 października 2012 r. — Preparados Alimenticios del Sur przeciwko Komisji
   (Sprawa T-402/11) (1)

   2012/C 373/22
   Język postępowania: hiszpański
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 282 z 24.9.2011.