title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 20 maja 2010 r.#Scott SA i Kimberly Clark SAS przeciwko Ville d'Orléans.#Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Cour administrative d'appel de Nantes - Francja.#Pomoc państwa - Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 - Artykuł 14 ust. 3 - Odzyskanie pomocy - Zasada skuteczności - Decyzje w sprawie ściągnięcia należności dotknięte wadą formalną - Uchylenie.#Sprawa C-210/09.

text:
      Sprawa C‑210/09
      Scott SA i Kimberly Clark SAS, dawniej Kimberly Clark SNC
      przeciwko
      Ville d’Orléans
      (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour administrative d’appel de Nantes)
      Pomoc państwa – Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 – Artykuł 14 ust. 3 – Odzyskanie pomocy – Zasada skuteczności – Decyzje w sprawie ściągnięcia należności dotknięte wadą formalną – Uchylenie
      Streszczenie wyroku
      Pomoc przyznawana przez państwa – Odzyskanie bezprawnie przyznanej pomocy – Stosowanie prawa krajowego – Przesłanki i granice
      (art. 88 WE; rozporządzenie Rady nr 659/1999, art. 14 ust. 3)
      Artykuł 14 ust. 3 rozporządzenia nr 659/199 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. [88] traktatu WE należy interpretować
         w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie – w sytuacji gdy kwoty odpowiadające spornej pomocy zostały już odzyskane – uchyleniu
         przez sąd krajowy, ze względu na wadę formalną, decyzji w sprawie ściągnięcia należności wydanych w celu odzyskania bezprawnie
         przyznanej pomocy państwa, gdy prawo krajowe zapewnia możliwość usunięcia tej wady formalnej. Przepis ten stoi natomiast na
         przeszkodzie choćby tymczasowemu wypłaceniu na nowo rzeczonych kwot beneficjentowi tej pomocy.

      Artykuł 14 ust. 3 rozporządzenia nr 659/1999 odzwierciedla bowiem wymogi zasady skuteczności, zgodnie z którą państwo członkowskie,
         które na mocy decyzji Komisji zostaje zobowiązane do odzyskania bezprawnie przyznanej pomocy, ma swobodę w zakresie wyboru
         środków służących wykonaniu tego obowiązku, o ile wybrane środki nie naruszają zakresu i skuteczności prawa Unii.

      Sprawowana przez sąd krajowy kontrola formalnej zgodności z prawem decyzji w sprawie ściągnięcia należności wydanej w celu
         odzyskania bezprawnie przyznanej pomocy państwa i ewentualne uchylenie tejże decyzji z tego względu, iż przewidziane w prawie
         krajowym wymogi formalne nie zostały zachowane, winny być postrzegane jako zwykły przejaw obowiązywania zasady skutecznej
         ochrony sądowej stanowiącej ogólną zasadę prawa Unii. Jednak takie uchylenie mogłoby zasadniczo doprowadzić do powstania po
         stronie beneficjenta pomocy, który wygrał sprawę, prawa do żądania na podstawie przepisów prawa krajowego ponownego wypłacenia
         mu kwot odpowiadających zwróconej już pomocy. Tak więc prawo krajowe powinno dysponować instrumentami niezbędnymi do uniknięcia
         sytuacji, w której uchylenie decyzji w sprawie ściągnięcia należności prowadzi automatycznie do natychmiastowego zwrotu kwoty,
         jaką podmiot zobowiązany uiścił w celu zastosowania się do tej decyzji. Właściwy organ powinien być zatem w stanie usunąć
         wadę formalną, którą jest dotknięta rzeczona decyzja, jednak bez obowiązku choćby tymczasowego wypłacenia beneficjentowi bezprawnie
         przyznanej pomocy kwot, jakie tenże beneficjent zwrócił, wykonując wspomnianą decyzję.

      (por. pkt 20, 21, 25, 27, 33; sentencja)
WYROK TRYBUNAŁU (trzecia izba)
      z dnia 20 maja 2010 r.(*)

      Pomoc państwa – Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 – Artykuł 14 ust. 3 – Odzyskanie pomocy – Zasada skuteczności – Decyzje w sprawie ściągnięcia należności dotknięte wadą formalną – Uchylenie
      W sprawie C‑210/09
      mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez cour administrative
         d’appel de Nantes (Francja) postanowieniem z dnia 29 grudnia 2008 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 10 czerwca 2009 r.,
         w postępowaniu

      Scott SA,

      Kimberly Clark SAS, dawniej Kimberly Clark SNC,

      przeciwko
      Ville d’Orléans,

      TRYBUNAŁ (trzecia izba),
      w składzie: K. Lenaerts, prezes izby, E. Juhász, G. Arestis, J. Malenovský i T. von Danwitz (sprawozdawca), sędziowie
      rzecznik generalny: P. Mengozzi,
      sekretarz: R. Grass,
      uwzględniając procedurę pisemną,
      rozważywszy uwagi przedstawione:
      –        w imieniu Scott SA oraz Kimberly Clark SAS, dawniej Kimberly Clark SNC, przez adwokata R. Sermiera,
      –        w imieniu ville d’Orléans przez adwokata A. Lyona-Caena,
      –        w imieniu rządu francuskiego przez G. de Berguesa oraz B. Beaupère-Manokhę, działających w charakterze pełnomocników,
      –        w imieniu rządu polskiego przez M. Dowgielewicza, działającego w charakterze pełnomocnika,
      –        w imieniu Komisji Wspólnot Europejskich przez B. Stromsky’ego oraz L. Flynna, działających w charakterze pełnomocników,
      podjąwszy, po wysłuchaniu rzecznika generalnego, decyzję o rozstrzygnięciu sprawy bez opinii,
      wydaje następujący
      Wyrok
      1        Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 14 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999
         z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. [88] traktatu WE (Dz.U. L 83, s. 1).

      2        Wniosek ten został złożony w ramach sporu między Scott SA (zwaną dalej „Scott”) i Kimberly Clark SAS, dawną Kimberly Clark
         SNC (zwaną dalej „Kimberly Clark”), a miastem Orlean w przedmiocie prawidłowości decyzji w sprawie ściągnięcia należności
         wydanych przez miasto Orlean celem odzyskania pomocy państwa uznanej za niezgodną ze wspólnym rynkiem.

       Ramy prawne
       Uregulowania unijne
      3        Motyw trzynasty rozporządzenia nr 659/1999 ma następujące brzmienie:

      „W przypadkach pomocy przyznanej niezgodnie z prawem, która nie jest zgodna ze wspólnym rynkiem, skuteczna konkurencja powinna
         zostać przywrócona; w tym celu konieczne jest, by pomoc ta, włączając odsetki, została bezzwłocznie odzyskana; właściwe jest,
         by windykacja takiej pomocy została przeprowadzona [by odzyskanie takiej pomocy zostało przeprowadzone] zgodnie z procedurami
         prawa krajowego; zastosowanie tych procedur nie powinno, przez uniemożliwienie bezzwłocznego i efektywnego wykonania decyzji
         Komisji, utrudniać przywrócenia skutecznej konkurencji; dla osiągnięcia tego celu państwa członkowskie powinny podjąć wszelkie
         konieczne środki zapewniające skuteczność decyzji Komisji”.

      4        Artykuł 14 rzeczonego rozporządzenia, zatytułowany „Windykacja [odzyskanie] pomocy”, stanowi:

      „1.      W przypadku gdy podjęte zostały decyzje negatywne w sprawach pomocy przyznanej bezprawnie, Komisja podejmuje decyzję, że zainteresowane
         państwo członkowskie podejmie wszelkie konieczne środki w celu windykacji [odzyskania] pomocy od beneficjenta [...]. Komisja
         nie wymaga windykacji [odzyskania] pomocy, jeżeli byłoby to sprzeczne z ogólną zasadą prawa wspólnotowego.

      […]
      3.      Bez uszczerbku dla jakiegokolwiek orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wydanego zgodnie z art. [242]
         traktatu, windykacja zostaje przeprowadzona [odzyskanie zostaje przeprowadzone] bezzwłocznie i zgodnie z procedurami przewidzianymi
         w prawie krajowym zainteresowanego państwa członkowskiego, pod warunkiem że przewidują one bezzwłoczne i skuteczne wykonanie
         decyzji Komisji. W tym celu oraz w wypadku postępowania przed sądami krajowymi, zainteresowane państwa członkowskie podejmują
         wszelkie konieczne kroki, jakie dostępne są w ich odpowiednich systemach prawnych, włącznie ze środkami tymczasowymi, bez
         uszczerbku dla prawa wspólnotowego”.

       Uregulowania krajowe
      5        Artykuł 4 loi n°2000‑321, du 12 avril 2000, relative au droit des citoyens dans leurs relations avec les administrations (ustawy
         nr 2000‑321 z dnia 12 kwietnia 2000 r. o prawach obywateli w stosunkach z administracją) (JORF z dnia 13 kwietnia 2000 r.,
         s. 5646) stanowi:

      „W stosunkach z jednym z organów administracyjnych, o których mowa w art. 1, każda osoba ma prawo poznać imię, nazwisko, charakter,
         w jakim on działa, oraz adres administracyjny urzędnika, któremu powierzono rozpatrzenie jej wniosku lub prowadzenie sprawy,
         która jej dotyczy; informacje te figurują na pismach, które są do niej wysyłane. Jeżeli względy bezpieczeństwa publicznego
         lub bezpieczeństwa osób to uzasadniają, anonimowość urzędnika zostaje zachowana.

      Każda decyzja wydana przez jeden z organów administracyjnych, o których mowa w art. 1, zawiera, poza podpisem jej autora,
         czytelne wskazanie imienia, nazwiska i charakteru, w jakim on działa”.

       Postępowanie przed sądem krajowym i pytanie prejudycjalne
      6        W 1987 r. miasto Orlean i departament Loiret sprzedały na preferencyjnych warunkach spółce Bouton Brochard Scott, której następcą
         prawnym jest obecnie Scott, której akcje znajdują się w posiadaniu Kimberly Clark, działkę położoną w obrębie strefy przemysłowej
         La Saussaye w Orleanie. Ponadto miasto Orlean i departament Loiret zobowiązały się do obliczania opłaty za odprowadzanie ścieków
         według preferencyjnej stawki.

      7        W dniu 12 lipca 2000 r. Komisja wydała decyzję 2002/14/WE w sprawie pomocy państwa przyznanej przez Francję na rzecz Scott
         Paper SA/Kimberly-Clark (Dz.U. 2002, L 12, s. 1) uznającą za niezgodną ze wspólnym rynkiem pomoc państwa w formie preferencyjnej
         ceny działki i preferencyjnej stawki opłaty za odprowadzanie ścieków. Artykuł 2 tejże decyzji stanowi:

      „1.      Francja podejmie wszelkie kroki niezbędne do odzyskania od beneficjenta pomocy, o której mowa w art. 1, oddanej już bezprawnie
         do jego dyspozycji.

      2.      Odzyskanie pomocy następuje bezzwłocznie zgodnie z przepisami prawa krajowego, pod warunkiem że pozwalają one na natychmiastowe
         i skuteczne wykonanie niniejszej decyzji [...]”.

      8        Scott i departament Loiret wniosły skargi o stwierdzenie nieważności decyzji 2002/14, które dotyczą jedynie żądania odzyskania
         pomocy przyznanej w formie preferencyjnej ceny wspomnianej działki. Owa decyzja – w zakresie, w jakim dotyczy pomocy państwa
         przyznanej w formie preferencyjnej stawki opłaty za odprowadzanie ścieków, to jest jedynej pomocy rozpatrywanej w niniejszej
         sprawie – nie jest zatem przedmiotem skarg wniesionych do sądów Unii Europejskiej.

      9        W dniu 5 grudnia 2001 r. miasto Orlean wydało, celem odzyskania pomocy przyznanej w formie preferencyjnej stawki opłaty za
         odprowadzanie ścieków, trzy decyzje w sprawie ściągnięcia należności, które są przedmiotem postępowania przed sądem krajowym
         (zwane dalej „spornymi decyzjami w sprawie ściągnięcia należności”). Opatrzone są one pieczęciami merostwa, podpisem oraz
         wzmianką „w imieniu mera upoważniony zastępca”, lecz nie wskazują ani zakresu upoważnienia udzielonego przez mera jego zastępcy,
         który złożył podpis na tychże decyzjach, ani jego imienia i nazwiska.

      10      Sporne decyzje w sprawie ściągnięcia należności zostały zaskarżone przez Scott i Kimberly Clark do tribunal administratif
         d’Orléans (sądu administracyjnego w Orleanie).

      11      Z uwagi na automatyczny skutek zawieszający tychże skarg, na podstawie przepisów prawa krajowego, mianowicie na podstawie
         art. L. 1617‑5 ust. 1 akapit drugi code général des collectivités territoriales (ogólnego kodeksu jednostek samorządu terytorialnego),
         wykonalność wspomnianych decyzji w sprawie ściągnięcia należności została zawieszona i nie zostały one początkowo wykonane.

      12      W międzyczasie Trybunał stwierdził w wyroku z dnia 5 października 2006 r. w sprawie C‑232/05 Komisja przeciwko Francji, Zb.Orz.
         s. I‑10071, że Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 249 akapit czwarty WE i art. 2
         i 3 decyzji 2002/14. W pkt 53 wspomnianego wyroku Trybunał stwierdził w szczególności, iż skutek zawieszający środków zaskarżenia
         wniesionych od decyzji nakazujących zapłatę, wydanych celem odzyskania bezpodstawnie uzyskanej pomocy, stanowi tryb, który
         nie spełnia przesłanek z art. 14 ust. 3 rozporządzenia nr 659/1999, w związku z czym przepis przewidujący taki skutek zawieszający
         nie powinien być stosowany.

      13      W dniu 9 stycznia 2007 r. tribunal administratif d’Orléans oddalił skargi wniesione przez Scott i Kimberly Clark, w związku
         z czym w dniu 7 lutego 2007 r. zwróciły one główną kwotę pomocy, z której bezpodstawnie skorzystały.

      14      W dniu 8 marca 2007 r. Scott i Kimberly Clark wniosły odwołanie od tego wyroku do cour administrative d’appel de Nantes (administracyjnego
         sądu apelacyjnego w Nantes) i na poparcie tego odwołania podniosły w szczególności zarzut oparty na naruszeniu art. 4 ustawy
         nr 2000‑321, twierdząc, że przepisy art. 4 akapit drugi tejże ustawy zostały naruszone, ponieważ sporne decyzje w sprawie
         ściągnięcia należności nie zostały opatrzone imieniem i nazwiskiem osoby, która je podpisała.

      15      W dniu 8 grudnia 2008 r. Scott i Kimberly Clark zwróciły odsetki od pomocy, z której korzystały w okresie od 1990 r. do dnia
         1 czerwca 2008 r., a w dniu 24 marca 2009 r. zapłaciły one odsetki od pomocy za okres od dnia 1 czerwca do dnia 8 grudnia
         2008 r.

      16      Stwierdziwszy, że sporne decyzje w sprawie ściągnięcia należności nie spełniają wymogów formalnych przewidzianych w art. 4
         ustawy nr 2000‑321 i że takie naruszenie przepisów może prowadzić do uchylenia tychże decyzji, sąd krajowy żywi wątpliwości
         co do zgodności uchylenia takich decyzji ze względu na wadę formalną z przepisami art. 14 ust. 3 rozporządzenia nr 659/1999.

      17      W tej sytuacji cour administrative d’appel de Nantes postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym
         pytaniem prejudycjalnym:

      „Czy ewentualne uchylenie przez francuski sąd administracyjny decyzji w sprawie ściągnięcia należności – wydanych w celu odzyskania
         pomocy uznanej w dniu 12 lipca 2000 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich za niezgodną ze wspólnym rynkiem – z powodu naruszenia
         przepisów ustawowych dotyczących wymogów formalnych może stanowić przeszkodę dla bezzwłocznego i skutecznego wykonania decyzji
         [2002/14], z naruszeniem art. 14 ust. 3 rozporządzenia [nr 659/1999], z uwagi na możliwość usunięcia wady tych decyzji przez
         właściwy organ administracji?”

       W przedmiocie pytania prejudycjalnego
      18      W swoim pytaniu sąd odsyłający zmierza zasadniczo do ustalenia, czy art. 14 ust. 3 rozporządzenia nr 659/1999 należy interpretować
         w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uchyleniu przez sąd krajowy, ze względu na wadę formalną, decyzji w sprawie ściągnięcia
         należności wydanych w celu odzyskania pomocy państwa będącej przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, zważywszy na możliwość
         usunięcia wady tych decyzji przez właściwy organ administracyjny.

      19      W sprawie przed sądem krajowym decyzje w sprawie ściągnięcia należności zostały wydane w celu zapewnienia wykonania decyzji
         2002/14. Artykuł 2 rzeczonej decyzji zobowiązuje Republikę Francuską, na podstawie art. 14 ust. 3 rozporządzenia nr 659/1999,
         do podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do odzyskania od spółek będących beneficjentami pomocy oddanej bezprawnie do ich
         dyspozycji i stanowi, że odzyskanie pomocy powinno nastąpić bezzwłocznie zgodnie z przepisami prawa krajowego, pod warunkiem
         że pozwalają one na natychmiastowe i skuteczne wykonanie tej decyzji.

      20      Jak Trybunał stwierdził w pkt 49 ww. wyroku w sprawie Komisja przeciwko Francji, art. 14 ust. 3 rozporządzenia nr 659/1999
         odzwierciedla wymogi zasady skuteczności ugruntowanej wcześniej przez orzecznictwo (zob. wyroki: z dnia 2 lutego 1989 r. w sprawie
         94/87 Komisja przeciwko Niemcom, Rec. s. 175, pkt 12; z dnia 20 marca 1997 r. w sprawie C‑24/95 Alcan Deutschland, Rec. s. I‑1591,
         pkt 24; z dnia 12 grudnia 2002 r. w sprawie C‑209/00 Komisja przeciwko Niemcom, Rec. s. I‑11695, pkt 32‑34), w związku z czym
         orzecznictwo to jest właściwe przy stosowaniu rzeczonego przepisu.

      21      Zgodnie ze wspomnianą zasadą skuteczności, która została doprecyzowana w utrwalonym orzecznictwie z zakresu pomocy państwa,
         państwo członkowskie, które na mocy decyzji Komisji zostaje zobowiązane do odzyskania bezprawnie przyznanej pomocy, ma swobodę
         w zakresie wyboru środków służących wykonaniu tego obowiązku, o ile wybrane środki nie naruszają zakresu i skuteczności prawa
         Unii (zob. podobnie ww. wyroki: w sprawie Alcan Deutschland, pkt 24; z dnia 12 grudnia 2002 r. w sprawie Komisja przeciwko
         Niemcom, pkt 34; wyrok z dnia 7 lipca 2009 r. w sprawie C‑369/07 Komisja przeciwko Grecji, Zb.Orz. s. I‑5703, pkt 67).

      22      Państwo członkowskie może spełnić taki obowiązek odzyskania pomocy tylko wówczas, gdy przyjęte przez nie środki pozwalają
         na przywrócenie warunków normalnej konkurencji zakłóconych wskutek bezprawnego przyznania pomocy, której odzyskanie zostaje
         nakazane na mocy decyzji Komisji (zob. podobnie ww. wyrok z dnia 12 grudnia 2002 r. w sprawie Komisja przeciwko Niemcom, pkt 35).

      23      W niniejszym przypadku art. 4 ustawy nr 2000‑321 ma na celu – jak wskazuje rząd francuski w swych uwagach na piśmie – zwiększenie
         przejrzystości w administracji poprzez zniesienie anonimowości w stosunkach między organami administracyjnymi a obywatelami,
         jak również umożliwienie sprawdzenia, czy decyzja administracyjna została wydana przez właściwy organ. Jak wynika z wniosku
         o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, sąd krajowy uważa, że sporne decyzje w sprawie ściągnięcia należności naruszają
         przepisy wspomnianego art. 4, w związku z czym powinny z tego powodu zostać uchylone.

      24      Należy zatem zbadać, czy stosowanie tych przepisów krajowych, mając jednocześnie na uwadze ogólny kontekst prawa krajowego,
         w jaki owe przepisy się wpisują (zob. podobnie wyroki z dnia 14 grudnia 1995 r.: w sprawie C‑312/93 Peterbroeck, Rec. s. I‑4599,
         pkt 14, w sprawach połączonych C‑430/93 i C‑431/93 van Schijndel i van Veen, Rec. s. I‑4705, pkt 19; wyrok z dnia 7 czerwca
         2007 r. w sprawach połączonych od C‑222/05 do C‑225/05 van der Weerd i in., Zb.Orz. s. I‑4233, pkt 33), jest nie do pogodzenia
         z wymogiem bezzwłocznego i skutecznego odzyskania pomocy, ustalonym w art. 14 ust. 3 rozporządzenia nr 659/1999 i interpretowanym
         w świetle wskazówek wynikających z orzecznictwa przytoczonego w pkt 21 i 22 niniejszego wyroku.

      25      W tym względzie należy przede wszystkim zaznaczyć, że sprawowana przez sąd krajowy kontrola formalnej zgodności z prawem decyzji
         w sprawie ściągnięcia należności wydanej w celu odzyskania bezprawnie przyznanej pomocy państwa i ewentualne uchylenie tejże
         decyzji z tego względu, iż wymogi wynikające z art. 4 ustawy nr 2000‑321 nie zostały zachowane, winny być postrzegane jako
         zwykły przejaw obowiązywania zasady skutecznej ochrony sądowej stanowiącej, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału,
         ogólną zasadę prawa Unii (zob. wyrok z dnia 13 marca 2007 r. w sprawie C‑432/05 Unibet, Zb.Orz. s. I‑2271, pkt 37 i przytoczone
         tam orzecznictwo).

      26      Dlatego też wprawdzie uchylenie decyzji w sprawie ściągnięcia należności nie podlega krytyce jako takie, należy jednak podkreślić,
         że takie uchylenie mogłoby zasadniczo doprowadzić do powstania po stronie beneficjenta pomocy, który wygrał sprawę, prawa
         do żądania na podstawie przepisów prawa krajowego ponownego wypłacenia mu kwot odpowiadających zwróconej już pomocy, w związku
         z czym należy ocenić ten ewentualny skutek w świetle obowiązków przewidzianych w art. 14 ust. 3 rozporządzenia nr 659/1999.

      27      Należy zaznaczyć w tym względzie, że z samej treści pytania prejudycjalnego wynika, iż właściwy organ, który wydał sporne
         decyzje w sprawie ściągnięcia należności, jest upoważniony do usunięcia wady formalnej, którą owe decyzje są dotknięte, a takie
         upoważnienie pozwala uznać, że uchylenie spornych decyzji w sprawie ściągnięcia należności nie prowadzi koniecznie do zwrotu
         zainteresowanym spółkom kwot, jakie spółki te uiściły, wykonując wspomniane decyzje. Ponadto rząd francuski i Komisja podniosły
         w swych uwagach na piśmie, że prawo francuskie dysponuje instrumentami niezbędnymi do uniknięcia sytuacji, w której uchylenie
         decyzji w sprawie ściągnięcia należności prowadzi automatycznie do natychmiastowego zwrotu kwoty, jaką podmiot zobowiązany
         uiścił w celu zastosowania się do tej decyzji. Tak więc właściwy organ jest w stanie usunąć wadę formalną, którą są dotknięte
         rzeczone decyzje, jednak bez obowiązku choćby tymczasowego wypłacenia skarżącym w postępowaniu przed sądem krajowym kwot,
         jakie owe skarżące zwróciły, wykonując wspomniane decyzje.

      28      Jeśli chodzi o posłużenie się tymi instrumentami przez właściwy organ lub sąd krajowy, należy przypomnieć, że zgodnie z art. 14
         ust. 3 zdanie drugie rozporządzenia nr 659/1999 w wypadku postępowania przed sądami krajowymi zainteresowane państwa członkowskie
         podejmują wszelkie konieczne kroki, jakie dostępne są w ich odpowiednich systemach prawnych, włącznie ze środkami tymczasowymi,
         aby zapewnić bezzwłoczne i skuteczne wykonanie decyzji Komisji.

      29      Z tego tytułu właściwy organ i sąd krajowy są w szczególności zobowiązane na podstawie wspomnianego art. 14 ust. 3 zapewnić
         pełną skuteczność decyzji nakazującej odzyskanie bezprawnie przyznanej pomocy i dokonać rozstrzygnięcia zgodnego z celem realizowanym
         przez tę decyzję, jakim jest zapewnienie, by beneficjent pomocy nie dysponował choćby tymczasowo środkami odpowiadającymi
         zwróconej już pomocy.

      30      Jeśli zgodnie z przepisami prawa krajowego usunięcie wady, którą są dotknięte sporne decyzje w sprawie ściągnięcia należności,
         nastąpi w okolicznościach gwarantujących, że w razie uchylenia wspomnianych decyzji przez sąd krajowy zwrócona już pomoc nie
         zostanie choćby tymczasowo wypłacona na nowo beneficjentom tej pomocy, takie uchylenie nie będzie wówczas miało realnego wpływu
         na wykonanie decyzji 2002/14. Owi beneficjenci nie będą bowiem dysponować, choćby tymczasowo, kwotami odpowiadającymi zwróconej
         już przez nich pomocy, tak że zostaną oni pozbawieni nienależnej przewagi konkurencyjnej, jaką osiągnęliby wskutek ponownego
         wypłacenia im tych kwot. W tych okolicznościach samo uchylenie spornych decyzji w sprawie ściągnięcia należności nie stoi
         na przeszkodzie bezzwłocznemu i skutecznemu wykonaniu rzeczonej decyzji, przewidzianemu w art. 14 ust. 3 rozporządzenia nr 659/1999

      31      Natomiast gdyby uchylenie spornych decyzji w sprawie ściągnięcia należności miało prowadzić, choćby tymczasowo, do ponownego
         wypłacenia pomocy zwróconej już przez jej beneficjentów, owi beneficjenci dysponowaliby na nowo kwotami pochodzącymi z pomocy
         uznanej za niezgodną ze wspólnym rynkiem i osiągnęliby wynikającą stąd nienależną przewagę konkurencyjną. Tak więc natychmiastowe
         i trwałe przywrócenie wcześniejszej sytuacji byłoby niemożliwe, a nienależna przewaga konkurencyjna zostałaby ponownie wprowadzona
         na rzecz skarżących w postępowaniu przed sądem krajowym.

      32      Taki skutek jest niezgodny z decyzją 2002/14 nakazującą odzyskanie bezprawnie przyznanej pomocy i z obowiązkami stąd wynikającymi
         na mocy art. 14 ust. 3 rozporządzenia nr 659/1999.

      33      Mając powyższe na względzie, na zadane pytanie należy odpowiedzieć, że art. 14 ust. 3 rozporządzenia nr 659/1999 należy interpretować
         w ten sposób, iż nie stoi on na przeszkodzie – w sytuacji gdy kwoty odpowiadające spornej pomocy zostały już odzyskane – uchyleniu
         przez sąd krajowy, ze względu na wadę formalną, decyzji w sprawie ściągnięcia należności wydanych w celu odzyskania bezprawnie
         przyznanej pomocy państwa, gdy prawo krajowe zapewnia możliwość usunięcia tej wady formalnej. Przepis ten stoi natomiast na
         przeszkodzie choćby tymczasowemu wypłaceniu na nowo rzeczonych kwot beneficjentowi tej pomocy.

       W przedmiocie kosztów
      34      Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej
         przed tym sądem; do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi,
         inne niż poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.

      Z powyższych względów Trybunał (trzecia izba) orzeka, co następuje:
      Artykuł 14 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania
            art. [88] traktatu WE należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie – w sytuacji gdy kwoty odpowiadające
            spornej pomocy zostały już odzyskane – uchyleniu przez sąd krajowy, ze względu na wadę formalną, decyzji w sprawie ściągnięcia
            należności wydanych w celu odzyskania bezprawnie przyznanej pomocy państwa, gdy prawo krajowe zapewnia możliwość usunięcia
            tej wady formalnej. Przepis ten stoi natomiast na przeszkodzie choćby tymczasowemu wypłaceniu na nowo rzeczonych kwot beneficjentowi
            tej pomocy.
      Podpisy
      * Język postępowania: francuski.


Wyrok Sądu (dziewiąta izba) z dnia 17 września 2015 r. # Bankia, SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM). # Sprawa T-323/14.


Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 9 listopada 2000 r. # Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Hitesys SpA. # Klauzula arbitrażowa. # Sprawa C-356/99.


Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 12 czerwca 1980 r. # Lippische Hauptgenossenschaft eG i Westfälische Central-Genossenschaft eG przeciwko Bundesanstalt für landwirtschaftliche Marktordnung. # Wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym - Niemcy. # Sprawy połączone 119/79 oraz 126/79.


Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 10 kwietnia 2003 r. # Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej. # Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 75/439/CEE. # Sprawa C-392/99.


Wyrok Trybunału z dnia 16 grudnia 1992 r. # Reading Borough Council przeciwko Payless Diy Ltd, Wickes Building Supplies Ltd, Great Mills (South) Ltd, Homebase Ltd, B & Q Plc # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Reading and Sonning Magistrates' Court - Zjednoczone Królestwo. # Sprawa C-304/90.


Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 25 września 1985 r. # Procureur de la République przeciwko Christian Gratiot. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Tribunal de grande instance de Briey - Francja. # Sprawa 11/84.


title: Sprawa C-540/20 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (dziewiąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 20 sierpnia 2020 r. w sprawie T-755/18, FL Brüterei M-V GmbH i in. / Komisja Europejska, wniesione w dniu 23 października 2020 r.

text:
               22.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 471/14

      Odwołanie od postanowienia Sądu (dziewiąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 20 sierpnia 2020 r. w sprawie T-755/18, FL Brüterei M-V GmbH i in. / Komisja Europejska, wniesione w dniu 23 października 2020 r.
      (Sprawa C-540/20 P)
      (2021/C 471/19)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnosząca odwołanie: FL Brüterei M-V GmbH (przedstawiciel: H. Schmidt, Rechtsanwalt)

         Druga strona postępowania: Erdegut GmbH, Ökofarm Groß Markow GmbH, Komisja Europejska
      Postanowieniem z dnia 24 września 2021 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (szósta izba) w części odrzucił odwołanie jako oczywiście niedopuszczalne, a w części oddalił je jako oczywiście bezzasadne i orzekł, że wnosząca odwołanie pokrywa własne koszty.


title: Sprawa C-131/21: Postanowienie Trybunału(dziewiąta izba) z dnia 1 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Budai Központi Kerületi Bíróság – Węgry) – postępowanie karne przeciwko KI [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 53 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Karta praw podstawowych Unii Europejskiej – Zasada ne bis in idem – Kumulacja sankcji – Charakter sankcji nałożonej przez policję – Wykonanie prawa krajowego – Brak związku z prawem Unii – Oczywisty brak właściwości Trybunału]

text:
               22.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 471/14

      Postanowienie Trybunału(dziewiąta izba) z dnia 1 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Budai Központi Kerületi Bíróság – Węgry) – postępowanie karne przeciwko KI
      (Sprawa C-131/21) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 53 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Zasada ne bis in idem - Kumulacja sankcji - Charakter sankcji nałożonej przez policję - Wykonanie prawa krajowego - Brak związku z prawem Unii - Oczywisty brak właściwości Trybunału)
      (2021/C 471/18)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Budai Központi Kerületi Bíróság

         Strona postępowania karnego przed sądem odsyłającym

      KI

         Sentencja

      Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest oczywiście niewłaściwy do udzielenia odpowiedzi na pytanie przedstawione przez Budai Központi Kerületi Bíróság (centralny sąd dla rejonu Buda, Węgry) postanowieniem z dnia 10 lutego 2021 r.

         (1)  Dz.U. C 182 z 10.5.2021.


title: Sprawa C-176/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 20 stycznia 2021 r. w sprawie T-543/20, Johann A. Löning / Unia Europejska, reprezentowana przez Komisję Europejską, wniesione w dniu 22 marca 2021 r. przez Johanna A. Löninga

text:
               22.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 471/14

      Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 20 stycznia 2021 r. w sprawie T-543/20, Johann A. Löning / Unia Europejska, reprezentowana przez Komisję Europejską, wniesione w dniu 22 marca 2021 r. przez Johanna A. Löninga
      (Sprawa C-176/21 P)
      (2021/C 471/20)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Johann A. Löning (przedstawiciel: W. Mathes, Rechtsanwalt)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska
      Postanowieniem z dnia 3 września 2021 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dziewiąta izba) oddalił odwołanie jako oczywiście bezzasadne i orzekł, że wnoszący odwołanie pokrywa własne koszty.


title: Sprawa C-236/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 12 lutego 2021 r. w sprawie T-19/20, sprd.net / EUIPO – Shirtlabor, wniesione w dniu 12 kwietnia 2021 r. przez sprd.net AG

text:
               22.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 471/15

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 12 lutego 2021 r. w sprawie T-19/20, sprd.net / EUIPO – Shirtlabor, wniesione w dniu 12 kwietnia 2021 r. przez sprd.net AG
      (Sprawa C-236/21 P)
      (2021/C 471/21)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnosząca odwołanie: sprd.net AG (przedstawiciel: J. Hellenbrand, Rechtsanwalt)

         Pozostali uczestnicy postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Shirtlabor GmbH
      Postanowieniem z dnia 1 września 2021 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) odmówił przyjęcia odwołania do rozpoznania i obciążył wnoszącą odwołanie jej własnymi kosztami.


title: Sprawa C-361/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Visoki trgovački sud Republike Hrvatske (Chorwacja) w dniu 8 czerwca 2021 r. – IC / PET-PROM d.o.o.

text:
               22.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 471/15

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Visoki trgovački sud Republike Hrvatske (Chorwacja) w dniu 8 czerwca 2021 r. – IC / PET-PROM d.o.o.
      (Sprawa C-361/21)
      (2021/C 471/22)
      Język postępowania: chorwacki

         Sąd odsyłający

      Visoki trgovački sud Republike Hrvatske

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: IC

         Strona pozwana: PET-PROM d.o.o.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy należy uznać, że zasada przewidziana w drugiej części pierwszego zdania i w drugim zdaniu art. 177 ust. 3 Sudski poslovnik (regulaminu postępowania przed sądem; Narodne novine, nr: 37/14, 49/14, 8/15, 35/15, 123/15, 45/16, 29/17, 33/17, 34/17, 57/17, 101/18, 119/18, 81/19, 128/19, 39/20 i 47/20), która brzmi: „W sądach drugiej instancji sprawa jest uznana za zakończoną w momencie wysłania orzeczenia z gabinetu sędziego, po tym jak sprawa wróci z biura rejestracji orzeczeń. Biuro rejestracji powinno w możliwie najkrótszym terminie od dnia otrzymania akt zwrócić je do gabinetu sędziego. Sekretariat sądowy w terminie kolejnych 8 dni wysyła orzeczenie z sądu” jest zgodna z art. 19 ust. 1 TUE i art. 47 karty praw podstawowych?

                  2)

                  Czy art. 40 ust. 2 Zakon o sudovima (ustawy o sądach), który stanowi: „Stanowiska prawne przyjęte na posiedzeniu wszystkich sędziów lub sędziów jednego z wydziałów Vrhovni sud Republike Hrvatske (sądu najwyższego Republiki Chorwacji), Visoki trgovački sud Republike Hrvatske (apelacyjnego sądu gospodarczego Republiki Chorwacji), Visoki upravni sud Republike Hrvatske (apelacyjnego sądu administracyjnego Republiki Chorwacji), Visoki kazneni sud Republike Hrvatske (apelacyjnego sądu karnego Republiki Chorwacji), Visoki prekršajni sud Republike Hrvatske (apelacyjnego sądu ds. wykroczeń Republiki Chorwacji) i na posiedzeniu sędziów jednego z wydziałów sądu okręgowego obowiązuje w drugiej instancji wszystkie izby lub sędziów orzekających w składzie jednoosobowym w ramach tego wydziału lub sądu” jest zgodny z art. 19 ust. 1 TUE i art. 47 karty praw podstawowych?


title: Sprawa C-418/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 9 lipca 2021 r. – Orthomol pharmazeutische Vertriebs GmbH / Verband Sozialer Wettbewerb e.V.

text:
               22.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 471/16

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 9 lipca 2021 r. – Orthomol pharmazeutische Vertriebs GmbH / Verband Sozialer Wettbewerb e.V.
      (Sprawa C-418/21)
      (2021/C 471/23)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberlandesgericht Düsseldorf

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnoszący odwołanie: Orthomol pharmazeutische Vertriebs GmbH

         Strona przeciwna: Verband Sozialer Wettbewerb e.V.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  W jakich okolicznościach istnieją inne medyczne wymagania żywieniowe w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. g) alternatywa druga rozporządzenia nr 609/2013 (1),
                  to znaczy:
                  czy wymaga się – obok wskazanej w alternatywie pierwszej ograniczonej, upośledzonej lub zaburzonej zdolności przyjmowania, trawienia, wchłaniania, metabolizowania lub wydalania zwykłej żywności – żeby z powodu choroby występowały zwiększone wymagania żywieniowe, które mają być zaspokojone przez daną żywność,
                  czy też wystarczy, że pacjent spożywając tę żywność ogólnie odniesie z tego korzyść, ponieważ zawarte w niej substancje przeciwdziałają zaburzeniu lub łagodzą jego objawy?

                  2)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi na pytanie pierwsze stosownie do drugiej z przedstawionych alternatyw:
                  Czy jako „ogólnie przyjęte dane naukowe” zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia delegowanego (2) rozumieć należy w każdym przypadku randomizowane badanie z podwójnie ślepą próbą, kontrolowane placebo, które wprawdzie nie dotyczy konkretnie danego produktu, ale przynajmniej dostarcza wskazówek, że występują deklarowane skutki?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 609/2013 z dnia 12 czerwca 2013 r. w sprawie żywności przeznaczonej dla niemowląt i małych dzieci oraz żywności specjalnego przeznaczenia medycznego i środków spożywczych zastępujących całodzienną dietę, do kontroli masy ciała oraz uchylające dyrektywę Rady 92/52/EWG, dyrektywy Komisji 96/8/WE, 1999/21/WE, 2006/125/WE i 2006/141/WE, dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/39/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 41/2009 i (WE) nr 953/2009 (Dz.U. 2013, L 185, s. 35).

         (2)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2016/128 z dnia 25 września 2015 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 609/2013 w odniesieniu do szczegółowych wymogów dotyczących składu żywności specjalnego przeznaczenia medycznego oraz informacji na jej temat (Dz.U. 2016, L 25, s. 30).


title: Sprawa C-426/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Obersten Gerichtshofs (Austria) w dniu 13 lipca 2021 r. – Ocilion IPTV Technologies GmbH / Seven. One Entertainment Group GmbH, Puls 4 TV GmbH & Co. KG

text:
               22.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 471/16

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Obersten Gerichtshofs (Austria) w dniu 13 lipca 2021 r. – Ocilion IPTV Technologies GmbH / Seven. One Entertainment Group GmbH, Puls 4 TV GmbH & Co. KG
      (Sprawa C-426/21)
      (2021/C 471/24)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberster Gerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca w postępowaniu rewizyjnym: Ocilion IPTV Technologies GmbH

         Strona przeciwna w postępowaniu rewizyjnym: Seven.One Entertainment Group GmbH, Puls 4 TV GmbH & Co. KG

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy zgodny z prawem Unii jest przepis krajowy, który na podstawie art. 5 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (1) (Dz.U. 2001, L 167, s. 10) zezwala na stosowanie udostępnianego przez komercyjnego dostawcę rejestratora wideo online, który

                              a)

                              w związku z technicznie zastosowaną procedurą deduplikacji nie sporządza w przypadku każdego zainicjowanego przez użytkownika nagrania samodzielnej kopii zaprogramowanej treści kanału, lecz, jeżeli dana treść została już zapisana z inicjatywy innego użytkownika nagrywającego jako pierwszy, dokonuje zwykłego referencjonowania w celu uniknięcia zbędnych danych, które umożliwia kolejnemu użytkownikowi dostęp do zapisanej już treści;

                              b)

                              posiada funkcję replay, w ramach której cały program telewizyjny wszystkich wybranych nadawców jest nagrywany przez całą dobę i udostępniany do odtwarzania przez siedem dni, jeżeli użytkownik dokona jednorazowo odpowiedniego wyboru w menu rejestratora wideo online danego nadawcy poprzez kliknięcie skrzynki; oraz

                              c)

                              zapewnia użytkownikowi (albo w ramach usługi chmurowej dostawcy, albo w ramach udostępnianego przez dostawcę kompletnego rozwiązania IPTV on premises) również odstęp do chronionych treści audycji bez zgody uprawnionego podmiotu?

                  2.

                  Czy pojęcie „publicznego udostępniania” wskazane w art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29 należy interpretować w ten sposób, że jest ono dokonywane przez komercyjnego dostawcę kompletnego rozwiązania IPTV (on premises), w ramach którego oprócz zapewnienia oprogramowania i sprzętu do odbioru programów telewizyjnych za pośrednictwem internetu zapewnia on również wparcie techniczne oraz na bieżąco dostosowuje usługę, jednakże usługa jest w całości realizowana na infrastrukturze klienta, jeżeli usługa ta zapewnia użytkownikowi dostęp nie tylko do treści audycji, na których korzystanie online udzieliły zezwolenia podmioty uprawnione, lecz również do takich chronionych treści, w przypadku których nie zostało złożone odpowiednie oświadczenie w sprawie uprawnień, a dostawca

                              a)

                              może wywierać wpływ na to, jakie programy telewizyjne mogą być odbierane przez użytkownika końcowego za pośrednictwem usługi,

                              b)

                              wie, że jego usługa umożliwia również odbiór chronionych treści audycji bez zgody podmiotu uprawnionego, jednakże

                              c)

                              nie nakłania przy pomocy tej możliwości do niedozwolonego korzystania z jego usługi i nie stwarza w ten sposób zachęty do nabycia produktu, lecz przeciwnie informuje swoich klientów przy zawarciu umowy, że muszą zatroszczyć się na własną odpowiedzialność o uzyskanie uprawnień, oraz

                              d)

                              poprzez swoją działalność nie stwarza żadnego szczególnego dostępu do treści audycji, które bez jego udziału nie mogłyby być lub mogłyby być odbierane z trudem?

         (1)  Dz.U. 2001, L 167, s. 10.


title: Sprawa C-458/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria (Węgry) w dniu 22 lipca 2021 r. – CIG Pannónia Életbiztosító Nyrt. / Nemzeti Adó – és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

text:
               22.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 471/18

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria (Węgry) w dniu 22 lipca 2021 r. – CIG Pannónia Életbiztosító Nyrt. / Nemzeti Adó – és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága
      (Sprawa C-458/21)
      (2021/C 471/25)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Kúria

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: CIG Pannónia Életbiztosító Nyrt.

         Druga strona postępowania: Nemzeti Adó – és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 132 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) należy interpretować w ten sposób, że zwolniona z VAT jest usługa, z której zakład ubezpieczeń korzysta w celu:

                  —

                  weryfikacji prawidłowości diagnozy poważnej choroby stwierdzonej u osoby ubezpieczonej; i

                  —

                  poszukiwania najlepszych dostępnych usług zdrowotnych w celu leczenia osoby ubezpieczonej; i

                  —

                  w przypadku gdy jest to objęte polisą ubezpieczeniową, a ubezpieczony o to wnosi, zorganizowania leczenia za granicą?

         (1)  Dz.U. 2006, L 347, s. 1.


title: Sprawa C-472/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 2 sierpnia 2021 r. – Monz Handelsgesellschaft lnternational mbH & Co. KG / Büchel GmbH & Co. Fahrzeugtechnik KG

text:
               22.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 471/18

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 2 sierpnia 2021 r. – Monz Handelsgesellschaft lnternational mbH & Co. KG / Büchel GmbH & Co. Fahrzeugtechnik KG
      (Sprawa C-472/21)
      (2021/C 471/26)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Monz Handelsgesellschaft lnternational mbH & Co. KG

         Druga strona postępowania: Büchel GmbH & Co. Fahrzeugtechnik KG

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy część składowa, która ucieleśnia wzór, pozostaje „widoczna” w rozumieniu art. 3 ust. 3 dyrektywy 98/71/WE (1) już wtedy, gdy obiektywnie możliwe jest rozpoznanie wzoru w stanie po wmontowaniu części składowej, czy też widoczność należy oceniać z uwzględnieniem określonych okoliczności użytkowania lub z określonej perspektywy odbiorcy?

                  2)

                  W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi w ten sposób, że widoczność należy oceniać z uwzględnieniem określonych okoliczności użytkowania lub z określonej perspektywy odbiorcy:

                              a)

                              Czy dla oceny „normalnego stosowania” produktu złożonego w rozumieniu art. 3 ust. 3 i 4 dyrektywy 98/71/WE znaczenie ma zamierzony przez producenta części składowej lub produktu złożonego cel stosowania czy też zwyczajowe stosowanie produktu złożonego przez użytkownika końcowego?

                              b)

                              Według jakich kryteriów należy oceniać, czy stosowanie produktu złożonego przez użytkownika końcowego ma charakter „normalny” w rozumieniu art. 3 ust. 3 i 4 dyrektywy 98/71/WE?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 1998 r. w sprawie prawnej ochrony wzorów (Dz.U. 1998, L 289, s. 28).


title: Sprawa C-477/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Miskolci Törvényszék (Węgry) w dniu 3 sierpnia 2021 r. – IH / MÁV-START Vasúti Személyszállító Zrt.

text:
               22.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 471/19

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Miskolci Törvényszék (Węgry) w dniu 3 sierpnia 2021 r. – IH / MÁV-START Vasúti Személyszállító Zrt.
      (Sprawa C-477/21)
      (2021/C 471/27)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Miskolci Törvényszék

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: IH

         Strona pozwana: MÁV-START Vasúti Személyszállító Zrt.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 5 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy (1) w związku z art. 31 ust. 2 Karty [praw podstawowych Unii Europejskiej] należy interpretować w ten sposób, że odpoczynek dobowy przewidziany w art. 3 [tej dyrektywy] stanowi część tygodniowego okresu odpoczynku?

                  2)

                  Czy też art. 5 dyrektywy 2003/88 w związku z art. 31 ust. 2 karty praw podstawowych należy interpretować w ten sposób, że zgodnie z celem tej dyrektywy wspomniany artykuł ustanawia jedynie minimalny wymiar tygodniowego okresu odpoczynku, to znaczy odpoczynek tygodniowy powinien obejmować nieprzerwany okres co najmniej trzydziestu pięciu godzin, chyba że istnieją warunki obiektywne, techniczne lub dotyczące organizacji pracy, które to wykluczają?

                  3)

                  Czy art. 5 dyrektywy 2003/88 w związku z art. 31 ust. 2 karty praw podstawowych należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy prawo państwa członkowskiego i mający zastosowanie układ zbiorowy pracy przewidują przyznanie nieprzerwanego tygodniowego okresu odpoczynku w wymiarze co najmniej czterdziestu dwóch godzin, po pracy, która została wykonana w dniu pracy poprzedzającym tygodniowy okres odpoczynku, obowiązkowo należy przyznać również odpoczynek dobowy w wymiarze dwunastu godzin gwarantowany wraz z rzeczonym okresem odpoczynku w prawie danego państwa członkowskiego i w mającym zastosowanie układzie zbiorowym pracy, chyba że istnieją warunki obiektywne, techniczne lub dotyczące organizacji pracy, które to wykluczają?

                  4)

                  Czy art. 3 dyrektywy 2003/88 w związku z art. 31 ust. 2 karty praw podstawowych należy interpretować w ten sposób, że pracownik ma również prawo do minimalnego okresu odpoczynku, który powinien zostać przyznany w ciągu dwudziestu czterech godzin, jeżeli z jakiegokolwiek powodu nie jest on zobowiązany do świadczenia pracy w następnym okresie dwudziestu czterech godzin?

                  5)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie czwarte, czy art. 3 i 5 dyrektywy 2003/88 w związku z art. 31 ust. 2 karty praw podstawowych należy interpretować w ten sposób, że odpoczynek dobowy musi zostać przyznany przed tygodniowym okresem odpoczynku?

         (1)  Dz.U. 2003, L 299, s. 9.


title: Sprawa C-482/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (Węgry) w dniu 5 sierpnia 2021 r. – Euler Hermes SA Magyarországi Fióktelepe / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

text:
               22.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 471/20

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (Węgry) w dniu 5 sierpnia 2021 r. – Euler Hermes SA Magyarországi Fióktelepe / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága
      (Sprawa C-482/21)
      (2021/C 471/28)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Fővárosi Törvényszék

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Euler Hermes SA Magyarországi Fióktelepe

         Druga strona postępowania: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

         Pytania prejudycjalne

      Czy zasady proporcjonalności, neutralności podatkowej i skuteczności – biorąc w szczególności pod uwagę, że państwo członkowskie nie może pobrać z tytułu VAT kwoty wyższej aniżeli kwota faktycznie otrzymana przez osobę, która dostarczyła towar lub świadczyła usługę, w związku z tą dostawą lub tym świadczeniem – oraz zwolnienie przewidziane w art. 135 ust. 1 lit. a) dyrektywy VAT (1) – w szczególności w odniesieniu do wymogu traktowania tej działalności jako jednej transakcji zwolnionej, z uwzględnieniem zasad wyrażonych w pkt 35, 37 i 53 opinii rzecznika generalnego w sprawie C-242/08, Swiss Re – a także wymóg zapewnienia swobodnego przepływu kapitału i usług na rynku wewnętrznym stoją na przeszkodzie praktyce państwa członkowskiego, zgodnie z którą ustanowione w art. 90 ust. 1 dyrektywy VAT obniżenie podstawy opodatkowania, które należy stosować w przypadku ostatecznego niewywiązania się z płatności, nie ma zastosowania w przypadku ubezpieczyciela, który w ramach działalności gospodarczej polegającej na ubezpieczaniu wierzytelności wypłacił odszkodowanie ubezpieczonemu z tytułu podstawy opodatkowania, jak również z tytułu odpowiedniego VAT w chwili urzeczywistnienia się ryzyka (niewywiązania się z płatności przez klienta ubezpieczonego), co oznacza, że na mocy umowy ubezpieczenia wierzytelność została przeniesiona na ubezpieczyciela wraz ze wszystkimi roszczeniami związanymi z ową wierzytelnością w następujących okolicznościach:

                  (i)

                  w chwili gdy rozpatrywane wierzytelności stały się nieściągalne, prawo krajowe nie zezwalało na żadne obniżenie podstawy opodatkowania z tytułu wierzytelności nieściągalnej;

                  (ii)

                  od chwili gdy okazało się, że zakaz ten jest niezgodny z prawem wspólnotowym, krajowe prawo pozytywne kategorycznie i konsekwentnie wyklucza zwrot VAT odpowiadającego wierzytelności nieściągalnej na rzecz podmiotu, który dokonał pierwotnego świadczenia (ubezpieczonego), ze względu na fakt, że ubezpieczyciel zwrócił mu kwotę tego VAT; oraz

                  (iii)

                  ubezpieczyciel może wykazać, że jego wierzytelność wobec dłużnika stała się ostatecznie nieściągalna?

         (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1).


title: Sprawa C-486/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Državna revizijska komisija za revizijo postopkov oddaje javnih naročil (Słowienia) w dniu 9 sierpnia 2021 – SHARENGO najem in zakup vozil d.o.o. / Mestna občina Ljubljana

text:
               22.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 471/20

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Državna revizijska komisija za revizijo postopkov oddaje javnih naročil (Słowienia) w dniu 9 sierpnia 2021 – SHARENGO najem in zakup vozil d.o.o. / Mestna občina Ljubljana
      (Sprawa C-486/21)
      (2021/C 471/29)
      Język postępowania: słoweński

         Sąd odsyłający

      Državna revizijska komisija za revizijo postopkov oddaje javnih naročil

         Strony

         Strona wnosząca środek odwoławczy: SHARENGO najem in zakup vozil d.o.o.

         Druga strona postępowania: Mestna občina Ljubljana

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy rozporządzenie (WE) nr 2195/2002 [Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 listopada 2002 r. w sprawie Wspólnego Słownika Zamówień (CPV)] (1), zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 213/2008 [z dnia 28 listopada 2007 r. zmieniającym rozporządzenie (WE) nr 2195/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie Wspólnego Słownika Zamówień (CPV) (2) oraz dyrektywy 2004/17/WE (3) i 2004/18/WE (4) Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczące procedur udzielania zamówień publicznych w zakresie zmiany CPV] należy interpretować w ten sposób, że wynajem pojazdów przeznaczonych do transportu osób bez kierowcy nie jest objęty zakresem grupy 601 Wspólnego Słownika Zamówień (CPV), lecz zakresem grupy 341 Wspólnego Słownika Zamówień (CPV) z kodem ze słownika uzupełniającego PA01–7 Wynajem, w celu uzupełnienia opisu, której to grupy nie dotyczy kod PB04–7 Bez kierowcy ze słownika uzupełniającego CPV, wobec czego z kodów z grupy 341 Wspólnego Słownika Zamówień (CPV) w związku z kodem PA01–7 Wynajem ze słownika uzupełniającego CPV wynika, że wynajem pojazdów przeznaczonych do transportu osób bez kierowcy należy uznać za zamówienie na dostawy, a nie za zamówienie na usługi, a w konsekwencji – w przypadku gdy główny element inwestycji wykonawcy w wykonanie projektu dotyczącego ustanowienia publicznego systemu wynajmu i wspólnego użytkowania pojazdów elektrycznych polega na dostawie pojazdów elektrycznych i inwestycja ta jest również większa niż inwestycja instytucji zamawiającej w wykonanie projektu – kryterium „usługi”, o którym mowa w art. 5 pkt 1 lit. b) dyrektywy [Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/23/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie udzielania koncesji] (5) nie jest spełnione, a zatem zamówienie na wykonanie tego projektu nie jest koncesją na usługi w rozumieniu art. 5 pkt 1 lit. b) dyrektywy 2014/23?

                  2)

                  Czy zawarte w art. 5 pkt 1 lit. b) dyrektywy 2014/23/UE pojęcie „świadczenie usług […] i zarządzanie […] usługami” należy interpretować w ten sposób, że:

                              a)

                              zawarte w art. 5 pkt 1 lit. b) dyrektywy 2014/23/UE pojęcie „świadczenie usług” ma takie samo znaczenie jak pojęcie „świadczenie usług” zawarte w art. 2 ust. 1 pkt 9 dyrektywy [Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylającej dyrektywę 2004/18/WE] (6), w związku z czym zawarte w art. 5 pkt 1 lit. b) dyrektywy 2014/23/UE pojęcie „świadczenie usług” oznacza, że w przypadku ustanowienia publicznego systemu wynajmu i wspólnego użytkowania pojazdów elektrycznych wykonawca świadczy usługi związane z wynajmem i wspólnym użytkowaniem pojazdów elektrycznych oraz prowadzi działalność wykraczającą poza wynajem i wspólne użytkowanie pojazdów elektrycznych?
                              oraz

                              b)

                              zawarte w art. 5 pkt 1 lit. b) dyrektywy 2014/23/UE pojęcie „zarządzanie […] usługami” oznacza, że wykonawca korzysta z „prawa do wykonywania usług”, o którym mowa w dalszej części, w art. 5 pkt 1 lit. b) dyrektywy 2014/23/UE, i uzyskuje dochody z takiego zarządzania usługami, w związku z czym zawarte w art. 5 pkt 1 lit. b) dyrektywy 2014/23/UE pojęcie „zarządzanie usługami” oznacza, że w przypadku ustanowienia publicznego systemu wynajmu i wspólnego użytkowania pojazdów elektrycznych – ze względu na świadczenie usług objętych zakresem wynajmu i wspólnego użytkowania pojazdów elektrycznych oraz prowadzenie działalności wykraczającej poza wynajem i wspólne użytkowanie pojazdów elektrycznych – wykonawca ma prawo do pobierania od użytkowników zapłaty za świadczenie usług i nie jest zobowiązany do uiszczania na rzecz gminy opłaty za parkowanie, ani kosztów regularnego utrzymania miejsc parkingowych, w związku z czym jest uzasadnione, że uzyskuje on dochody na tej podstawie?

                  3)

                  Czy zawarte w art. 8 ust. 2 akapit pierwszy dyrektywy 2014/23/UE pojęcie „całkowity obrót koncesjonariusza wytworzony podczas okresu obowiązywania umowy, bez VAT, oszacowany przez instytucję zamawiającą lub podmiot zamawiający, z tytułu wynagrodzenia za […] usługi będące przedmiotem koncesji” należy interpretować w ten sposób, że „całkowity obrót koncesjonariusza” obejmuje również płatności dokonywane przez użytkowników na rzecz samego koncesjonariusza i że w związku z tym płatności te również stanowią „wynagrodzeni[e] za […] usługi będące przedmiotem koncesji”?

                  4)

                  Czy art. 8 ust. 1 dyrektywy 2014/23/UE należy interpretować w ten sposób, że dyrektywa 2014/23/UE ma zastosowanie w sytuacji, gdy wartość inwestycji lub wartości inwestycji i kosztów poniesionych przez wykonawcę w ramach koncesji na usługi lub poniesionych przez wykonawcę i instytucję zamawiającą w ramach koncesji na usługi przewyższa (w sposób oczywisty) wartość 5 350 000 EUR bez VAT?

                  5)

                  Czy art. 38 ust. 1 dyrektywy 2014/23/UE należy interpretować w ten sposób, że zezwala on instytucji zamawiającej na narzucenie warunku udziału dotyczącego działalności zawodowej oraz na zobowiązanie wykonawców do przedstawienia dowodów spełnienia takiego warunku zgodnie również z rozporządzeniem wykonawczym 2015/1986 [z dnia 11 listopada 2015 r. ustanawiającym standardowe formularze do publikacji ogłoszeń w dziedzinie zamówień publicznych i uchylającym rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 842/2011] (7) oraz sprostowaniem [do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/1986 (8) z dnia 11 listopada 2015 r. ustanawiającego standardowe formularze do publikacji ogłoszeń w dziedzinie zamówień publicznych i uchylającego rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 842/2011], w którym to rozporządzeniu wykonawczym w załączniku XXI ustanowiono ogłoszenie o koncesji (formularz standardowy 24) zawierające także sekcję III.1.1. Zdolność do prowadzenia działalności zawodowej, w tym wymogi związane z wpisem do rejestru zawodowego lub handlowego?

                  6)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie piąte, czy art. 38 ust. 1 dyrektywy 2014/23/UE w związku z zasadami równego traktowania i niedyskryminacji, które są ustanowione w art. 3 ust. 1 dyrektywy 2014/23/UE, należy interpretować w ten sposób, że przy określaniu warunku udziału dotyczącego działalności zawodowej instytucja zamawiająca może powołać się na dane krajowe NACE 77.110 w celu opisu działalności Wynajem i dzierżawa samochodów osobowych i furgonetek, które to dane krajowe mają takie samo znaczenie jak przepisy rozporządzenia 1893/2006 [Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie statystycznej klasyfikacji działalności gospodarczej NACE Rev. 2 i zmieniającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3037/90 oraz niektóre rozporządzenia WE w sprawie określonych dziedzin statystycznych] (9), zawarte w załączniku I, NACE Rev. 2, klasa 77.11 Wynajem i dzierżawa samochodów osobowych i furgonetek?

                  7)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie piąte, czy art. 38 ust. 1 dyrektywy 2014/23/UE, w szczególności w zakresie, w jakim dotyczy on wymogu proporcjonalności, w związku z zasadami równego traktowania i niedyskryminacji, które są ustanowione w art. 3 ust. 1 dyrektywy 2014/23/UE, należy interpretować w ten sposób, że instytucja zamawiająca może wymagać, by warunek dotyczący rejestracji prowadzenia działalności polegającej na wynajmie i dzierżawie samochodów osobowych i furgonetek był spełniony przez każdego z partnerów?

                  8)

                  Czy art. 2 ust. 1 pkt 8 dyrektywy 2014/24/UE należy interpretować w ten sposób, że chodzi o zamówienie publiczne na dostawy, w przypadku gdy (w zależności od wartości inwestycji wykonawcy) istotna część przyszłego stosunku umownego między gminą a wykonawcą jest związana z wynajmem i wspólnym użytkowaniem pojazdów elektrycznych przeznaczonych dla użytkowników publicznego systemu wynajmu i wspólnego użytkowania pojazdów elektrycznych, w ramach którego to stosunku umownego gmina nie inwestuje bezpośrednio w realizację projektu ustanowienia publicznego systemu wynajmu i wspólnego użytkowania pojazdów elektrycznych poprzez zapłatę środków pieniężnych na rzecz wykonawcy, lecz pośrednio poprzez zrzeczenie się opłat za parkowanie przez okres 20 lat oraz poprzez zapewnienie regularnego utrzymania miejsc parkingowych, a wartość tej inwestycji przekracza łącznie wartość, o której mowa w art. 4 lit. b) lub c) dyrektywy 2014/24/UE w świetle rozporządzenia delegowanego [Komisji (UE) 2019/1828 z dnia 30 października 2019 r. zmieniającego dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE w odniesieniu do progów dotyczących zamówień publicznych na dostawy, usługi i roboty budowlane oraz konkursów] (10), jednakże ta inwestycja gminy jest (znacząco) niższa zarówno od całkowitej inwestycji wykonawcy w projekt ustanowienia publicznego systemu wynajmu i wspólnego użytkowania pojazdów elektrycznych, jak i od inwestycji wykonawcy w część projektu dotyczącą pojazdów elektrycznych, niezależnie od okoliczności, że użytkownicy będą płacić wykonawcy za korzystanie z pojazdów elektrycznych oraz że od popytu ze strony użytkowników zależy, czy wykonawca będzie w stanie uzyskać wystarczające dochody, aby wykazać sukces finansowy ustanowienia publicznego systemu wynajmu i wspólnego użytkowania pojazdów elektrycznych, w związku z czym wykonawca ponosi ryzyko operacyjne realizacji projektu, co stanowi cechę koncesji na usługi w rozumieniu art. 5 pkt 1 lit. b) dyrektywy 2014/23/UE, a nie zamówienia publicznego w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 5 dyrektywy 2014/24/UE?

                  9)

                  Czy art. 3 ust. 4 akapit trzeci dyrektywy 2014/24/UE należy interpretować w ten sposób, że stanowi on podstawę prawną do zastosowania systemu przewidzianego w dyrektywie 2014/24/UE dla celów udzielenia przyszłego zamówienia między gminą a wykonawcą, dotyczącego projektu ustanowienia publicznego systemu wynajmu i wspólnego użytkowania pojazdów elektrycznych, gdyż zamówienie to należy uznać za zamówienie mieszane, zawierające elementy zamówienia publicznego na dostawy i usługi oraz koncesji na usługi, z uwagi na to, że wartość inwestycji gminy w wykonanie tego projektu przekracza wartość, o której mowa w art. 4 lit. c) dyrektywy 2014/24/UE, w świetle rozporządzenia delegowanego 2019/1828?

                  10)

                  Czy art. 58 ust. 1 i 2 dyrektywy 2014/24/UE w związku z zasadami równego traktowania i niedyskryminacji, które są ustanowione w art. 18 ust. 1 dyrektywy 2014/24/UE, należy interpretować w ten sposób, że przy określaniu warunku udziału dotyczącego działalności zawodowej instytucja zamawiająca może powołać się na dane krajowe NACE 77.110 w celu opisania działalności Wynajem i dzierżawa samochodów osobowych i furgonetek, które to dane krajowe mają takie samo znaczenie jak przepisy rozporządzenia 1893/2006 zawarte w jego załączniku I, NACE Rev. 2, klasa 77.11 Wynajem i dzierżawa samochodów osobowych i furgonetek?

                  11)

                  Czy art. 58 ust. 1 dyrektywy 2014/24/UE, w szczególności w zakresie, w jakim dotyczy on wymogu proporcjonalności, oraz art. 58 ust. 2 dyrektywy 2014/24/UE w związku z zasadami równego traktowania, niedyskryminacji i proporcjonalności, które są ustanowione w art. 18 ust. 1 dyrektywy 2014/24/UE, należy interpretować w ten sposób, że instytucja zamawiająca może wymagać, by warunek dotyczący rejestracji prowadzenia działalności polegającej na wynajmie i dzierżawie samochodów osobowych i furgonetek był spełniony przez każdego z partnerów?

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 2195/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 listopada 2002 r. w sprawie Wspólnego Słownika Zamówień (CPV) (Dz.U. 2002, L 340, s. 1)

         (2)  Rozporządzeniem Komisji (WE) nr 213/2008 z dnia 28 listopada 2007 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2195/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie Wspólnego Słownika Zamówień (CPV) oraz dyrektywy 2004/17/WE i 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczące procedur udzielania zamówień publicznych w zakresie zmiany CPV (Dz.U. 2008, L 74, s. 1).

         (3)  Dyrektywa 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. koordynująca procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych (Dz.U. 2004, L 134, s. 1).

         (4)  Dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. 2004, L 134, s. 114).

         (5)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/23/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie udzielania koncesji (Dz.U. 2014, L 94, s. 1).

         (6)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylająca dyrektywę 2004/18/WE (Dz.U. 2014, L 94, s. 65).

         (7)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 842/2011 z dnia 19 sierpnia 2011 r. ustanawiające standardowe formularze do publikacji ogłoszeń w dziedzinie zamówień publicznych i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1564/2005 (Dz.U. 2011, L 222, s. 1).

         (8)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/1986 z dnia 11 listopada 2015 r. ustanawiające standardowe formularze do publikacji ogłoszeń w dziedzinie zamówień publicznych i uchylające rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 842/2011 (Dz.U. 2015, L 296, s. 1).

         (9)  Rozporządzenie (WE) nr 1893/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie statystycznej klasyfikacji działalności gospodarczej NACE Rev. 2 i zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3037/90 oraz niektóre rozporządzenia WE w sprawie określonych dziedzin statystycznych (Dz.U. 2006, L 393, s. 1).

         (10)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2019/1828 z dnia 30 października 2019 r. zmieniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE w odniesieniu do progów dotyczących zamówień publicznych na dostawy, usługi i roboty budowlane oraz konkursów (Dz.U. 2019, L 279, s. 25).


title: Sprawa C-492/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 2 czerwca 2021 r. w sprawie T-223/18, Casa Regina Apostolorum della Pia Società delle Figlie di San Paolo / Komisja, wniesione w dniu 9 sierpnia 2021 r. przez Casa Regina Apostolorum della Pia Società delle Figlie di San Paolo

text:
               22.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 471/23

      Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 2 czerwca 2021 r. w sprawie T-223/18, Casa Regina Apostolorum della Pia Società delle Figlie di San Paolo / Komisja, wniesione w dniu 9 sierpnia 2021 r. przez Casa Regina Apostolorum della Pia Società delle Figlie di San Paolo
      (Sprawa C-492/21 P)
      (2021/C 471/30)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Casa Regina Apostolorum della Pia Società delle Figlie di San Paolo (przedstawiciel: adwokat F. Rosi)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  Uchylenie wyroku Sądu wydanego w dniu 2 lipca 2021 r. w sprawie T-223/18 mającej za przedmiot oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2017) 7973 final z dnia 4 grudnia 2017 r. w sprawie pomocy państwa SA.39913 (2017/NN) – Włochy – Rzekoma rekompensata dla szpitali publicznych w regionie Lacjum.

                  —

                  Obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Skarżąca powołuje się na naruszenie obowiązku uzasadnienia i przeprowadzenia postępowania dowodowego, błędną interpretację pojęcia działalności o charakterze solidarnym, pojęcia przedsiębiorstwa i działalności gospodarczej w rozumieniu art. 106 TFUE, a w szczególności w związku z włoskimi przepisami zawartymi w dekrecie ustawodawczym 229/1999, wskazując, że system finansowania regionów przez państwo włoskie nie jest częścią systemu solidarnościowego, lecz systemu gospodarczego zgodnie z zasadami odnoszącymi się do systemu usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym (UOIG).
      Kwestionuje ona w szczególności pojęcie działalności o charakterze solidarnym, które zostało przedstawione przez Sąd w zaskarżonym wyroku w sposób całkowicie ogólny i nieodnoszący się do obowiązujących we Włoszech przepisów dotyczących świadczenia usług zdrowotnych. Sąd orzekł bowiem, że wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 11 czerwca 2020 r. w sprawie Dôvera ma zastosowanie w niniejszej sprawie, bez przeprowadzenia szczegółowej analizy reformy z 1999 r. we Włoszech, w szczególności bez porównania jej z przepisami regulującymi system świadczeń zdrowotnych w Republice Słowackiej.
      Ponadto skarżąca nie zgadza się z tym, że pojęcie działalności o charakterze powszechnym może wykluczać zastosowanie systemu przewidzianego w art. 106 TFUE, ponieważ usługa świadczona, choć nie w pełni, w sposób powszechny może być uważana za gospodarczą jak inne usługi, takie jak transport multimodalny, energia elektryczna, woda, telefonia itp., co więcej właśnie wchodzi w zakres tego samego pojęcia UOIG.
      Podobnie Sąd nie wyjaśnia, że państwo przekazuje regionom wkład finansowy i że następnie to do regionu należy dokonywanie płatności za świadczenia różnym publicznym i prywatnym podmiotom służby zdrowia na podstawie taryf opłat uzależnionych od wyboru pacjenta/użytkownika.
      Regiony podpisują zatem umowy powierzenia usług publicznych ze wszystkimi operatorami publicznymi i prywatnymi, płacąc za usługi na podstawie wcześniej ustalonej taryfy. Każda placówka służby zdrowia organizuje swoje działania we własny i autonomiczny sposób, aby móc przyciągnąć pacjenta do swojej struktury.
      Ponadto pacjent może zwrócić się zarówno do publicznej, jak i prywatnej placówki służby zdrowia o świadczenie prywatne, unikając w ten sposób list oczekiwania istniejących w tzw. systemie akredytowanym. W związku z tym kwestionowane jest stwierdzenie Sądu przedstawione na początku wyroku: „We Włoszech organizacja systemu opieki zdrowotnej koncentruje się na Servizio sanitario nazionale (narodowej służbie zdrowia, zwanej dalej »SSN«). W ramach SSN usługi zdrowotne są finansowane bezpośrednio ze składek na ubezpieczenia społeczne członków i z zasobów państwowych, w związku z czym usługi te są świadczone bezpłatnie lub prawie nieodpłatnie wszystkim pacjentom będącym członkami SSN przez autoryzowane podmioty publiczne lub prywatne. Zarządzanie SSN jest zasadniczo prowadzone przez regiony”.
      To wyjaśnienie nie odpowiada rzeczywistej organizacji służby zdrowia we Włoszech i obowiązującym przepisom. Ponadto Sąd nie wyjaśnia twierdzenia, zgodnie z którym „usługi zdrowotne są finansowane bezpośrednio ze składek na ubezpieczenia społeczne członków i z zasobów państwowych”, co jest przedstawieniem abstrakcyjnym i pozbawionym kontekstu.
      Innymi słowy, Sąd nie przedstawił, czym są „składki na ubezpieczenie społeczne członków”, ani co stanowią „zasoby państwowe”. Dokładniej rzecz ujmując, Sąd nie dokonuje dokładnej analizy treści przepisów regulujących UOIG w rozumieniu art. 106 TFUE oraz w świetle wyroku Trybunału w sprawie Altmark z 2003 r.
      W pierwszej kolejności Komisja, a następnie Sąd powinny były przeprowadzić szczegółową analizę systemu, uwzględniając również brzmienie załącznika 26 do traktatu, który odnosi się konkretnie do UOIG, oraz fakt, że nie opracowano żadnego konkretnego pojęcia określającego ten szczególny sektor usług.
      Podsumowując, zaskarżony wyrok Sądu stanowi jedynie transpozycję treści spornej decyzji Komisji, którą Sąd uznał za pozbawioną braków w uzasadnieniu.
      Stąd nie zmieniają się zarzuty podniesione szczegółowo przez wnoszącą odwołanie, która wbrew temu, co stwierdził Sąd, zakwestionowała decyzję Komisji jako całkowicie ogólną i nieodnoszącą się do treści przepisów obowiązujących we Włoszech.
      Wynika z tego, że nie można po prostu transponować treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości w sprawie Dôvera.
      Ponadto zarzut co do istoty podniesiony przez wnoszącą odwołanie i poddany badaniu najpierw przez Komisję, a potem przez Sąd, dotyczy właśnie weryfikacji zgodności włoskiego systemu służby zdrowia z postanowieniami art. 106 TFUE, a zatem z zastosowaniem systemu UOIG.
      W tym względzie wnosząca odwołanie powołuje się na brak rozstrzygnięcia Sądu, a tym samym na brak uzasadnienia.


title: Sprawa C-495/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 12 sierpnia 2021 r. – L. GmbH / Republika Federalna Niemiec

text:
               22.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 471/25

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 12 sierpnia 2021 r. – L. GmbH / Republika Federalna Niemiec
      (Sprawa C-495/21)
      (2021/C 471/31)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesverwaltungsgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca rewizję: L. GmbH

         Druga strona postępowania rewizyjnego: Republika Federalna Niemiec

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy główne zamierzone działanie substancji może mieć charakter farmakologiczny w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. a) dyrektywy 93/42/EWG (1) również wtedy, gdy nie jest ono oparte na sposobie oddziaływania poprzez receptory, przy czym substancja nie jest wchłaniana przez organizm ludzki, lecz pozostaje na powierzchni np. błon śluzowych i tam reaguje? Według jakich kryteriów należy w takim przypadku rozróżniać środki farmakologiczne i niefarmakologiczne, w szczególności fizykochemiczne?

                  2)

                  Czy dany produkt może zostać uznany za zawierający substancje czynne wyrób medyczny w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. a) dyrektywy 93/42/EWG, jeżeli zgodnie ze stanem wiedzy sposób działania tego produktu nie jest znany i nie można w związku z tym ostatecznie ustalić, czy główne zamierzone działanie jest osiągane za pomocą środków farmakologicznych czy fizykochemicznych?

                  3)

                  Czy w takim przypadku zaklasyfikowanie produktu jako produktu leczniczego lub wyrobu medycznego powinno zostać dokonane na podstawie całościowej analizy również innych jego właściwości i wszystkich innych okoliczności, czy też – jeżeli produkt jest przeznaczony do zapobiegania, leczenia lub łagodzenia chorób – należy go uznać za produkt leczniczy wedle sposobu prezentacji w rozumieniu art. 1 pkt 2 lit. a) dyrektywy 2001/83/WE (2), niezależnie od tego, czy powołano się na określone działanie lecznicze, czy też nie?

                  4)

                  Czy również w takim przypadku ma zastosowanie pierwszeństwo przepisów prawnych dotyczących produktów leczniczych zgodnie z art. 2 ust. 2 dyrektywy 2001/83/WE?

         (1)  Dyrektywa Rady 93/42/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotycząca wyrobów medycznych (Dz.U. L 169, s. 1), ostatnio zmieniona dyrektywą 2007/47/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r. (Dz.U. L 247, s. 21).

         (2)  Dyrektywa 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. 2001, L 311, s. 67) w mającej zastosowanie w niniejszej sprawie wersji zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/26/UE z dnia 25 października 2012 r. (Dz.U. 2012, L 299, s. 1).


title: Sprawa C-496/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 12 sierpnia 2021 r. – H. Ltd. / Republika Federalna Niemiec

text:
               22.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 471/25

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 12 sierpnia 2021 r. – H. Ltd. / Republika Federalna Niemiec
      (Sprawa C-496/12)
      (2021/C 471/32)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesverwaltungsgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca rewizję: H. Ltd.

         Druga strona postępowania rewizyjnego: Republika Federalna Niemiec

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy główne zamierzone działanie substancji może mieć charakter farmakologiczny w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. a) dyrektywy 93/42/EWG (1) również wtedy, gdy nie jest ono oparte na sposobie oddziaływania poprzez receptory, przy czym substancja nie jest wchłaniana przez organizm ludzki, lecz pozostaje na powierzchni np. błon śluzowych i tam reaguje? Według jakich kryteriów należy w takim przypadku rozróżniać środki farmakologiczne i niefarmakologiczne, w szczególności fizykochemiczne?

                  2)

                  Czy dany produkt może zostać uznany za zawierający substancje czynne wyrób medyczny w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. a) dyrektywy 93/42/EWG, jeżeli zgodnie ze stanem wiedzy sposób działania tego produktu nie jest znany i nie można w związku z tym ostatecznie ustalić, czy główne zamierzone działanie jest osiągane za pomocą środków farmakologicznych czy fizykochemicznych?

                  3)

                  Czy w takim przypadku zaklasyfikowanie produktu jako produktu leczniczego lub wyrobu medycznego powinno zostać dokonane na podstawie całościowej analizy również innych jego właściwości i wszystkich innych okoliczności, czy też – jeżeli produkt jest przeznaczony do zapobiegania, leczenia lub łagodzenia chorób – należy go uznać za produkt leczniczy wedle sposobu prezentacji w rozumieniu art. 1 pkt 2 lit. a) dyrektywy 2001/83/WE (2), niezależnie od tego, czy powołano się na określone działanie lecznicze, czy też nie?

                  4)

                  Czy również w takim przypadku ma zastosowanie pierwszeństwo przepisów prawnych dotyczących produktów leczniczych zgodnie z art. 2 ust. 2 dyrektywy 2001/83/WE?

         (1)  Dyrektywa Rady 93/42/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotycząca wyrobów medycznych (Dz.U. L 169, s. 1), ostatnio zmieniona dyrektywą 2007/47/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r. (Dz.U. L 247, s. 21)

         (2)  Dyrektywa 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. 2001, L 311, s. 67) w wersji zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/26/UE z dnia 25 października 2012 r. (Dz.U. 2012, L 299, s. 1)


title: Sprawa C-512/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (Węgry) w dniu 17 sierpnia 2021 r. – Aquila Part Prod Com S.A. / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

text:
               22.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 471/26

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (Węgry) w dniu 17 sierpnia 2021 r. – Aquila Part Prod Com S.A. / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága
      (Sprawa C-512/21)
      (2021/C 471/33)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Fővárosi Törvényszék

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Aquila Part Prod Com S.A.

         Strona przeciwna: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy praktyka organu podatkowego, zgodnie z którą organ ten automatycznie i bez przeprowadzenia jakiejkolwiek weryfikacji, wywodzi z faktu posiadania świadomości przez osobę fizyczną, którą łączy stosunek prawny z osobą prawną działającą jako pośrednik, która jest niezależna od podatnika jako zleceniodawcy i która posiada własną osobowość prawną, przy czym ta osoba fizyczna nie jest prawnie związana z podatnikiem, fakt, że świadomość posiada podatnik, pomijając postanowienia umowy zawartej pomiędzy zleceniodawcą a pośrednikiem, a także przepisy prawa obcego regulującego stosunek pośrednictwa, jest zgodna z prawem Unii, w szczególności z art. 9 ust. 1 i art. 10 dyrektywy VAT (1), a także z zasadą neutralności podatkowej?

                  2)

                  Czy art. 167, art. 168 lit. a) i art. 178 lit. a) dyrektywy VAT należy interpretować w ten sposób, że kiedy organ podatkowy stwierdza istnienie łańcucha fakturowania, sam ten fakt stanowi obiektywną okoliczność wystarczającą do wykazania oszustwa podatkowego, czy też w takim przypadku organ podatkowy musi również wskazać, który uczestnik lub uczestnicy łańcucha popełnili oszustwo podatkowe i jaki był ich modus operandi?

                  3)

                  Czy wyżej wymienione artykuły dyrektywy VAT w świetle wymogów proporcjonalności i racjonalności należy interpretować w ten sposób, że nawet jeśli organ podatkowy uzna na podstawie konkretnych okoliczności sprawy, iż podatnik powinien być bardziej staranny, nie może od niego wymagać weryfikacji okoliczności, które organ podatkowy mógł ujawnić po kontroli trwającej około pięciu lat, wymagającej licznych dodatkowych weryfikacji z wykorzystaniem instrumentów prawa publicznego w taki sposób, by ochrona tajemnicy handlowej podatników nie stanowiła przeszkody w ich dokonaniu? Czy w przypadku, w którym wymaga się większej staranności, dla uznania należytej staranności za udowodnioną wystarczy, że podatnik rozciągnął swoją kontrolę na okoliczności dalej idące niż te wskazane w wyroku Mahagében w odniesieniu do ewentualnych partnerów handlowych, w taki sposób, że posiada wewnętrzną politykę zakupową w celu weryfikacji takich partnerów, nie przyjmuje płatności w gotówce, w zawieranych umowach zamieszcza postanowienia o możliwych ryzykach, a także bada inne okoliczności w trakcie transakcji?

                  4)

                  Czy wyżej cytowane artykuły dyrektywy VAT należy interpretować w ten sposób, że jeśli organ podatkowy uzna, że podatnik czynnie uczestniczył w oszustwie podatkowym wystarczy w tym zakresie, aby z ujawnionych dowodów wynikało, że podatnik przy zachowaniu należytej staranności mógł wiedzieć, że uczestniczył w oszustwie podatkowym, bez wykazywania, że wiedział o uczestnictwie w oszustwie podatkowym poprzez czynny w nim udział? Czy organ podatkowy w przypadku udowodnienia czynnego udziału w oszustwie podatkowym, czyli wiedzy o tym udziale, musi wykazać oszukańcze działanie podatnika poprzez jego zachowanie w zmowie z poprzedzającymi go uczestnikami łańcucha, czy też wystarczy wykazana obiektywnymi dowodami wzajemna znajomość uczestników łańcucha?

                  5)

                  Czy praktyka organu podatkowego polegająca na tym, że opiera on swoją decyzję na domniemanym naruszeniu przepisów w zakresie bezpieczeństwa łańcucha żywnościowego niemających wpływu na wywiązywanie się przez podatnika z jego obowiązków podatkowych lub na obieg jego faktur, którego przepisy podatkowe w żaden sposób nie ustanawiają w odniesieniu do podatnika i które nie mają żadnego wpływu na rzeczywisty charakter transakcji kontrolowanych przez organ podatkowy ani na wiedzę podatnika badaną w czasie postępowania podatkowego, jest zgodna z wyżej wymienionymi artykułami dyrektywy VAT i prawem do sprawiedliwego procesu uznanym jako ogólna zasada w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz z zasadą pewności prawa?
                  W przypadku odpowiedzi twierdzącej na wcześniejsze pytanie prejudycjalne:

                  6)

                  Czy praktyka organu podatkowego polegająca na tym, że bez udziału organu urzędowego właściwego w przedmiocie bezpieczeństwa łańcucha żywieniowego, który posiada właściwość rzeczową i terytorialną, organ podatkowy dokonuje w swojej decyzji oceny dotyczącej podatnika, objętej zakresem kompetencji owego organu urzędowego, w taki sposób, że na podstawie naruszeń stwierdzonych w odniesieniu do bezpieczeństwa łańcucha żywieniowego – kwestii wykraczającej poza zakres jego kompetencji – wywodzi skutki podatkowe dla podatnika, przy czym ten ostatni nie mógł zakwestionować stwierdzenia naruszenia przepisów w zakresie bezpieczeństwa łańcucha żywieniowego w postępowaniu odrębnym od postępowania podatkowego, zapewniającym podstawowe gwarancje i prawa stron, jest zgodna z wyżej wymienionymi artykułami dyrektywy VAT i prawem do sprawiedliwego procesu uznanym jako ogólna zasada w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz z zasadą pewności prawa?

         (1)  Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1).


title: Sprawa C-517/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Korneuburg (Austria) w dniu 20 sierpnia 2021 r. – Laudamotion GmbH / TG, QN, AirHelp Germany GmbH

text:
               22.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 471/27

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Korneuburg (Austria) w dniu 20 sierpnia 2021 r. – Laudamotion GmbH / TG, QN, AirHelp Germany GmbH
      (Sprawa C-517/21)
      (2021/C 471/34)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landesgericht Korneuburg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Laudamotion GmbH

         Strona pozwana: TG, QN, AirHelp Germany GmbH

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 3 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1) należy interpretować w ten sposób, że rozporządzenie ma zastosowanie do pasażera, który dokonał odprawy online („online check-in”), lecz w wynikającym ze wspomnianego przepisu terminie nie stawił się przy stanowisku odpraw?

                  2)

                  Czy, biorąc pod uwagę wyrok w sprawie Sturgeon i in. (2), art. 5 w związku z art. 7 rozporządzenia nr 261/2004 należy interpretować w ten sposób, że pasażer – jeżeli obsługujący przewoźnik lotniczy nie może uwolnić się od odpowiedzialności w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 261/2004 – ma prawo do odszkodowania, jeżeli

                              —

                              w miejscu docelowym lot ma opóźnienie wynoszące co najmniej trzy godziny,

                              —

                              jeszcze przed przyjęciem pasażerów na pokład lotu było oczywiste, że lot dotrze do miejsca docelowego z opóźnieniem wynoszącym co najmniej trzy godziny, oraz

                              —

                              pasażer nie pojawił się do przyjęcia pasażerów na pokład tego lotu?

                        W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie:

                  3)

                  Czy dotyczy to również sytuacji, gdy pasażer bez udziału obsługującego przewoźnika lotniczego zarezerwował alternatywne połączenie lotnicze, w ramach którego dotarł do innego lotniska obsługującego to samo miasto, względnie ten sam region (art. 8 ust 3 rozporządzenia nr 261/2004) co pierwotnie zarezerwowany przez niego lot, nieznacznie później niż planowo dotarłby do miejsca docelowego pierwotnie zarezerwowanego lotu?
                  W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie:

                  4)

                  Czy dotyczy to również sytuacji, gdy obsługujący przewoźnik lotniczy na prośbę pasażera zmienił jego rezerwację na alternatywne połączenie lotnicze, którym pasażer dotarł do miejsca docelowego wcześniej niż w przypadku opóźnionego pierwotnie zarezerwowanego lotu, jednak później niż planowo dotarłby pierwotnie zarezerwowanym lotem (przy czym lot, na który zmieniono rezerwację pasażera, sam nie miał „dużego opóźnienia”)?

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1).

         (2)  Wyrok z dnia 19 listopada 2009 r., C-402/07 i C-432/07, EU:C:2009:716.


title: Sprawa C-556/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 10 września 2021 r. – Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid / E.N., S.S. i J.Y.

text:
               22.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 471/28

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 10 września 2021 r. – Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid / E.N., S.S. i J.Y.
      (Sprawa C-556/21)
      (2021/C 471/35)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Raad van State

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca środek odwoławczy: Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid

         Druga strona postępowania: E.N., S.S. i J.Y..

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 27 ust. 3 i art. 29 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela kraju trzeciego lub bezpaństwowca (Dz.U. 2013, L 180 (1)) należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one temu, aby – w sytuacji, gdy system prawny państwa członkowskiego w odniesieniu do spraw takich, jak będąca przedmiotem niniejszego postępowania, przewiduje dwuinstancyjność postępowania – sąd drugiej instancji zastosował w toku rozpoznania sprawy na wniosek właściwego organu tego państwa członkowskiego środek tymczasowy skutkujący zawieszeniem terminu na przekazanie?

         (1)  S. 31.


title: Sprawa C-567/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 15 września 2021 r. – BNP Paribas SA / TR

text:
               22.11.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 471/29

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 15 września 2021 r. – BNP Paribas SA / TR
      (Sprawa C-567/21)
      (2021/C 471/36)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour de cassation

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę kasacyjną: BNP Paribas SA

         Druga strona postępowania: TR

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 33 i 36 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (1) należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy prawo państwa członkowskiego pochodzenia orzeczenia przyznaje temu orzeczeniu taką moc, że stoi ono na przeszkodzie wniesieniu przez te same strony nowego powództwa w celu rozstrzygnięcia w przedmiocie roszczeń, które mogły zostać podniesione w ramach pierwotnego postępowania, skutki wywołane przez to orzeczenie w wezwanym państwie członkowskim sprzeciwiają się temu, aby sąd w tym ostatnim państwie, w którego prawie mającym zastosowanie ratione temporis przewidziano w prawie pracy podobny obowiązek kumulacji roszczeń, wydał orzeczenie w przedmiocie takich roszczeń?

                  2)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, czy art. 33 i 36 rozporządzenia Rady nr 44/2001 należy interpretować w ten sposób, że powództwo takie jak dotyczące „unfair dismissal” w Zjednoczonym Królestwie ma tę samą podstawę i ten sam przedmiot co powództwo dotyczące zwolnienia z pracy bez rzeczywistej i poważnej przyczyny w prawie francuskim, w związku z czym roszczenia o odprawę z tytułu zwolnienia bez rzeczywistej i poważnej przyczyny, odprawę wyrównawczą z tytułu wypowiedzenia i odprawę z tytułu zwolnienia podniesione przez pracownika przed francuskim sądem po tym, jak pracownik uzyskał w Zjednoczonym Królestwie orzeczenie stwierdzające „unfair dismissal”, na mocy którego przyznano mu odprawę z tego tytułu (compensatory award), są niedopuszczalne? Czy należy w tym względzie dokonać rozróżnienia pomiędzy odprawą z tytułu zwolnienia bez rzeczywistej i poważnej przyczyny, która mogłaby mieć tę samą podstawę i ten sam przedmiot co „compensatory award”, a odprawami z tytułu zwolnienia i z tytułu wypowiedzenia, które w prawie francuskim przysługują wówczas, gdy zwolnienie jest oparte na rzeczywistej i poważnej przyczynie, lecz nie są należne w przypadku zwolnienia opartego na poważnym uchybieniu?

                  3)

                  Podobnie, czy art. 33 i 36 rozporządzenia Rady nr 44/2001 należy interpretować w ten sposób, że powództwo takie jak powództwo dotyczące „unfair dismissal” w Zjednoczonym Królestwie i powództwo o zapłatę premii lub prowizji przewidzianych w umowie o pracę mają tę samą podstawę i ten sam przedmiot, jeżeli powództwa te opierają się na tym samym stosunku umownym między stronami?”

         (1)  Dz.U. 2001, L 12, s. 1.