title: Sprawa T-163/21: Skarga wniesiona w dniu 23 marca 2021 r. – De Capitani / Rada

text:
               31.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/32

      Skarga wniesiona w dniu 23 marca 2021 r. – De Capitani / Rada
      (Sprawa T-163/21)
      (2021/C 206/40)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Emilio De Capitani (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci O. Brouwer i B. Verheijen)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności wydanej przez stronę pozwaną decyzji odmawiającej dostępu do określonych dokumentów żądanych na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, którą to decyzję doręczono stronie skarżącej w dniu 14 stycznia 2021 r. w piśmie o sygnaturze SGS 21/000067, w tym załącznika do tej decyzji;

                  —

                  obciążenie Rady na podstawie art. 134 regulaminu postępowania przed Sądem kosztami postępowania, w tym ewentualnymi kosztami poniesionymi przez interwenientów.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszeń prawa i oczywistego błędu w ocenie, skutkujących błędnym zastosowaniem wyjątku dotyczącego ochrony procesu podejmowania decyzji (art. 4 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1049/2001 (1)), oraz braku uzasadnienia, ze względu na to, że ujawnienie dokumentów doprowadziłoby do poważnego naruszenia procesu podejmowania decyzji.

                              —

                              Strona skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja nie uwzględnia nowego ładu konstytucyjnego, który powstał wraz z wejściem w życie traktatu z Lizbony, w szczególności art. 15 ust. 2 TFUE, i który doprowadził do ustanowienia nowego systemu publicznego dostępu do dokumentów, w szczególności w zakresie dokumentów ustawodawczych.

                              —

                              Strona skarżąca podnosi ponadto, że w zaskarżonej decyzji nie zastosowano i nie spełniono właściwego kryterium wynikającego z art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 1049/2001 oraz że decyzję tę niesłusznie oparto na argumencie, iż ujawnienie żądanych dokumentów podważyłoby ostateczne wybory dokonane przez państwa członkowskie i doprowadziłoby do powstania niepotrzebnego stanu niepewności co do ich zamiarów.

                              —

                              Strona skarżąca twierdzi również, że zaskarżoną decyzję niesłusznie oparto na argumencie, iż ujawnienie żądanych dokumentów utrudniłoby delegacjom możliwość znalezienia równowagi pomiędzy różnymi interesami w ramach odnośnej procedury ustawodawczej, oraz że niesłusznie oparto ją na argumencie, iż odmowa ujawnienia ograniczonej liczby dokumentów nie jest równoznaczna z pozbawieniem obywateli możliwości uzyskania informacji na temat procesu podejmowania decyzji w ramach procedury ustawodawczej.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszeń prawa i oczywistego błędu w ocenie, skutkujących błędnym zastosowaniem wyjątku dotyczącego ochrony procesu podejmowania decyzji (art. 4 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1049/2001), oraz braku uzasadnienia, ze względu na to, że w zaskarżonej decyzji nie uznano istnienia nadrzędnego interesu publicznego, który przemawiałby za udzieleniem dostępu do dokumentów.

                              —

                              Strona skarżąca zauważa, że w zaskarżonej decyzji nie uznano istnienia nadrzędnego interesu publicznego, który przemawiałby za udzieleniem dostępu do dokumentów. W szczególności twierdzi ona, że nadrzędny interes publiczny w udzieleniu dostępu istnieje z tego względu, że ujawnienie dokumentów umożliwiłoby obywatelom europejskim udział w procesie ustawodawczym i zapewniłoby, że proces ten nie przedłużałby się, lecz byłby kontynuowany i prowadziłby do sformułowania wniosków.

                  3.

                  Zarzut trzeci, podniesiony tytułem ewentualnym, dotyczący naruszeń prawa i oczywistego błędu w ocenie, skutkujących błędnym zastosowaniem przepisu przewidującego obowiązek udzielenia częściowego dostępu do dokumentów (art. 4 ust. 6 rozporządzenia nr 1049/2001), oraz braku uzasadnienia.

                              —

                              Strona skarżąca podnosi, że w zaskarżonej decyzji nie zbadano i nie udzielono częściowego dostępu do dokumentów w sposób wymagany prawem. Błędnie zastosowano w niej kryterium prawne, które wymaga dokonania oceny, czy wyjątek, na który powołano się w celu odmowy dostępu, dotyczy każdej części żądanego dokumentu.

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43).


title: Sprawa T-167/21: Skarga wniesiona w dniu 29 marca 2021 r. – European Gaming and Betting Association / Komisja

text:
               31.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/33

      Skarga wniesiona w dniu 29 marca 2021 r. – European Gaming and Betting Association / Komisja
      (Sprawa T-167/21)
      (2021/C 206/41)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: European Gaming and Betting Association (Etterbeek, Belgia) (przedstawiciele: T. De Meese, K. Bourgeois i M. Van Nieuwenborgh, lawyers)

         Strona przeciwna: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji strony przeciwnej z dnia 18 grudnia 2020 r. w sprawie SA.44830 (2016/FC) – Niderlandy: Przedłużenie zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier hazardowych w Niderlandach (1);

                  —

                  obciążenie strony przeciwnej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że strona przeciwna naruszyła prawa proceduralne skarżącej, nie wszczynając formalnego postępowania wyjaśniającego na podstawie art. 108 ust. 2 TFUE, podczas gdy jej wstępne postępowanie wyjaśniające nie rozwiało wszystkich wątpliwości co do istnienia pomocy państwa.

                              —

                              Podniesiono, że długość i okoliczności wstępnego badania stanowią dowód na to, że strona przeciwna miała wątpliwości co do istnienia pomocy państwa.

                              —

                              Ponadto skarżąca twierdzi, że znacząca zmiana w analizie przeprowadzonej przez stronę przeciwną w trakcie wstępnego badania stanowi dowód na to, że strona przeciwna miała wątpliwości co do istnienia pomocy państwa.

                              —

                              Skarżąca twierdzi również, że strona przeciwna błędnie uznała, iż nie istnieją żadne wątpliwości co do tego, czy przedłużenie przez Niderlandy istniejących zezwoleń na organizowanie zakładów sportowych, zakładów na wyścigi konne, loterii i kasyn dla dotychczasowych podmiotów upoważnionych stanowi korzyść dla tych podmiotów.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący dopuszczenia się przez stronę przeciwną oczywistego błędu w ocenie, uznając, że przedłużenie przez Niderlandy istniejących zezwoleń na organizowanie zakładów sportowych, zakładów na wyścigi konne, loterii i kasyn dla dotychczasowych podmiotów upoważnionych nie stanowi przyznania korzyści w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.

                              —

                              Podniesiono, że strona przeciwna popełniła oczywiste błędy w ustaleniach faktycznych, po pierwsze, w odniesieniu do ustalenia przez stronę przeciwną, że wszystkie podmioty upoważnione są prawnie zobowiązane do przekazywania wpływów netto z działalności w zakresie gier hazardowych na cele służące wspólnemu interesowi, a po drugie, w odniesieniu do ustalenia przez stronę przeciwną, że podmioty upoważnione nie były w stanie osiągnąć zysku.

                              —

                              Ponadto skarżąca utrzymuje, że strona przeciwna dopuściła się oczywistych błędów co do prawa, jeśli chodzi o stwierdzenie przez stronę przeciwną, że udzielenie omawianych zezwoleń nie przysporzyło korzyści beneficjentom, ponieważ nie można uznać, że zezwolenia te poprawiły sytuację finansową podmiotów upoważnionych.

         (1)  Dz.U. 2021 C 17, s. 1


title: Sprawa T-174/21: Skarga wniesiona w dniu 31 marca 2021 r. – Agrofert / Parlament

text:
               31.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/34

      Skarga wniesiona w dniu 31 marca 2021 r. – Agrofert / Parlament
      (Sprawa T-174/21)
      (2021/C 206/42)
      Język postępowania: czeski

         Strony

         Strona skarżąca: Agrofert, a.s. (Praga, Republika Czeska) (przedstawiciel: S. Sobolová, adwokat)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania strony skarżącej

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 15 stycznia 2021 r., A (2019) 8551 C (D 300153), w której odmówiono skarżącej dostępu do dokumentów będących przedmiotem wniosku na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania;

                  —

                  podjęcie w sprawie wszelkich środków jakie Sąd uzna za konieczne.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczy tego, że strona pozwana nie wykazała spełnienia przesłanek odmowy dostępu do dokumentów będących przedmiotem wniosku, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji. Ujawnienie dokumentów będących przedmiotem wniosku nie mogło prowadzić do naruszenia ochrony celu dochodzenia, jak twierdziła strona pozwana. Strona pozwana nie wykazała, że występowało jakiekolwiek, a tym bardziej racjonalnie przewidywalne ryzyko konkretnego i rzeczywistego zagrożenia dla tego dochodzenia poprzez ujawnienie dokumentów, których treść jest już nawet w części publicznie znana.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczy tego, że strona pozwana pominęła ponadto całkowicie nadrzędny interes publiczny przemawiający za ujawnieniem dokumentów będących przedmiotem wniosku, który w tym wypadku obejmuje poszanowanie wartości praworządności przy zachowaniu podstawowych praw i wolności.


title: Sprawa T-175/21: Skarga wniesiona w dniu 2 kwietnia 2021 r. – RH / Komisja

text:
               31.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/35

      Skarga wniesiona w dniu 2 kwietnia 2021 r. – RH / Komisja
      (Sprawa T-175/21)
      (2021/C 206/43)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: RH (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i M. Vandenbussche)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 18 lutego 2021 r. o wykluczeniu udziału skarżącej w przetargach na zamówienia publiczne i dotacje podlegające budżetowi Unii i 11. Europejskiemu Funduszowi Rozwoju lub jej wyboru do celów wrażania funduszy UE na podstawie rozporządzenia (EU, Euratom) nr 2018/1046 i wdrażania funduszy na podstawie Europejskiego Funduszu Rozwoju podlegającego rozporządzeniu (EU) nr 2018/1877 na okres 18 miesięcy i o ogłoszeniu wykluczenia na stronie internetowej Komisji;

                  —

                  przyznanie skarżącej odszkodowania w kwocie 17 385 832 EUR;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżąca podnosi siedem zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia prawa przy kwalifikacji prawnej poważnego wykroczenia zawodowego.

                              —

                              Skarżąca podnosi, że całość zarzutów pozwanej opiera się na li tylko hipotetycznym założeniu, że skarżąca mogła potencjalnie mieć dostęp do informacji poufnych, gdy spotykała się z beneficjentami. Pozwana naruszyła w ten sposób prawo przy kwalifikacji prawnej poważnego wykroczenia zawodowego w rozumieniu art. 93 ust. 1 rozporządzenia Rady (EC, Euratom) nr 1605/2002 (1), art. 106 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (EU, Euratom) nr 966/2012 (2) i art. 136 ust. 1 lit. c) ppkt v) rozporządzenia (EU, Euratom) nr 2018/1046 (3).

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczy naruszenia domniemania niewinności i odwrócenia ciężaru dowodu.

                              —

                              Oprócz tego, że zaskarżona decyzja nie dokonuje właściwej kwalifikacji „poważnego wykroczenia zawodowego”, to skarżąca podnosi, iż ciężar udowodnienia zarzutów spoczywa na pozwanej, gdyż skarżąca jest niewinna, dopóki nie udowodni się jej winy.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczy błędu w ocenie okoliczności faktycznych i oczywistego braku poważnego wykroczenia zawodowego, w szczególności określonego w art. 136 ust. 1 lit. c) ppkt v) rozporządzenia (EU, Euratom) nr 2018/1046 (co w każdym razie stanowi oczywisty błąd), a także braku zgodności z prawem raportu OLAF-u i zaskarżonej decyzji.

                              —

                              Skarżąca zdecydowanie kwestionuje twierdzenia Komisji i wniosek na temat wykroczenia zawodowego oraz utrzymuje, że nie usiłowała pozyskać ani nie pozyskała poufnych informacji związanych ze swoimi projektami. OLAF i DG NEAR rażąco błędnie odczytały okoliczności faktyczne, przeinaczyły dowody przedstawiane przez skarżącą i wyciągnęły błędne wnioski prawne w związku z tymi okolicznościami i dowodami.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczy naruszenia obowiązku staranności i dobrej administracji zawartego w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

                              —

                              Skarżąca podnosi, że pozwana nie działała z należytą starannością zarówno jeśli chodzi o prowadzenie dochodzenia OLAF-u, jak i decyzję DG NEAR.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczy naruszenia prawa do obrony.

                              —

                              Skarżąca podnosi, że w czasie wizytacji przez OLAF w siedzibie skarżącej nie wskazano jasno, iż skarżąca jest postrzegana/określana jako osoba objęta dochodzeniem. Skarżąca po raz pierwszy zorientowała się, że uznaje się ją za osobę objętą dochodzeniem w wyniku doręczenia podsumowania okoliczności faktycznych. Skoro OLAF uznawał skarżącą za osobę objętą dochodzeniem, to jest tym bardziej niezrozumiałe, dlaczego zarząd skarżącej nie został przesłuchany w czasie dochodzenia prowadzącego do podsumowania okoliczności faktycznych.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczy naruszenia obowiązku uzasadnienia.

                              —

                              W niniejszej sprawie pozwana oskarża skarżącą o usiłowanie pozyskania poufnych informacji, lecz nie wskazuje danych informacji ani konkretnych okoliczności uzasadniających kwalifikacje prawną jako „poważnego wykroczenia zawodowego”. Skarżąca nie jest więc w stanie zrozumieć zaskarżonej decyzji i w pełni skontrolować jej zgodności z prawem, a także ustalić, czy informacje rzeczywiście były poufne oraz dostarczyć dowodów, że były one jednak publicznie dostępne dla wszystkich potencjalnych konkurentów.

                              —

                              Pozwana nie wyjaśniła również w ocenie skarżącej, dlaczego zarzucane wykroczenie, o ile zostanie ono wykazane (quod non), należałoby uznać za poważne w świetle okoliczności sprawy. Sankcja publicznego ogłoszenia wykluczenia również nie jest jej zdaniem właściwie uzasadniona.

                  7.

                  Zarzut siódmy dotyczy naruszenia zasady proporcjonalności w odniesieniu do sankcji wykluczenia i jego publicznego ogłoszenia.

                              —

                              Skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła prawo poprzez naruszenie zasady proporcjonalności przy ocenie kryteriów uzasadniających sankcję wykluczenia. Ponadto twierdzi, tytułem ewentualnym, że gdyby okoliczności należało uznać za poważne wykroczenie zawodowe (quod non), sankcja wykluczenia na 18 miesięcy z jego ogłoszeniem jest nieproporcjonalna w świetle konkretniej oceny kryteriów określonych w art. 136 ust, 3 rozporządzenia (EU, Euratom) nr 2018/1046.

         (1)  Rozporzadzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporzadzenia finansowego majacego zastosowanie do budzetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. 2002 L 248, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (Dz.U. 2012 L 298, s. 1).

         (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046 z dnia 18 lipca 2018 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii, zmieniające rozporządzenia (UE) nr 1296/2013, (UE) nr 1301/2013, (UE) nr 1303/2013, (UE) nr 1304/2013, (UE) nr 1309/2013, (UE) nr 1316/2013, (UE) nr 223/2014 i (UE) nr 283/2014 oraz decyzję nr 541/2014/UE, a także uchylające rozporządzenie (UE, Euratom) nr 966/2012 (Dz.U. 2018 L 193, s. 1).


title: Sprawa T-178/21: Skarga wniesiona w dniu 31 marca 2021 r. – LF / Komisja

text:
               31.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/38

      Skarga wniesiona w dniu 31 marca 2021 r. – LF / Komisja
      (Sprawa T-178/21)
      (2021/C 206/45)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: LF (przedstawiciel: adwokat S. Orlandi)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Skarżący wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji odmownej z dnia 20 maja 2020 r. w sprawie przyznania skarżącemu dodatku zagranicznego;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      W uzasadnieniu swojej skargi skarżący podnosi jeden zarzut dotyczący naruszenia art. 4 ust. 1 lit. b) załącznika VII do Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej, ponieważ w dziesięcioletnim okresie odniesienia przebywał częściowo w Belgii wyłącznie w związku z wykonywaniem obowiązków na rzecz instytucji europejskich, podczas gdy stałe centrum jego interesów znajdowało się we Francji, gdzie mieszka od czwartego roku życia i gdzie znajduje się jego rodzina i teściowie.


title: Sprawa T-189/21: Skarga wniesiona w dniu 10 kwietnia 2021 r. – Aloe Vera of Europe / Komisja

text:
               31.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/39

      Skarga wniesiona w dniu 10 kwietnia 2021 r. – Aloe Vera of Europe / Komisja
      (Sprawa T-189/21)
      (2021/C 206/47)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Aloe Vera of Europe BV (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat B. Van Vooren)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (UE) 2021/468; oraz

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi tylko jeden zarzut, zgodnie z którym zaskarżony akt narusza zasadę ostrożności, zarówno pod względem materialnym jak i proceduralnym.

                  1.

                  Część pierwsza jedynego zarzutu skargi, dotyczy tego, że rozporządzenie Komisji (UE) 2021/468 (1) narusza zasadę ostrożności. Strona skarżąca podnosi, że zasada ostrożności pozwala na prewencyjne działania prawotwórcze tylko wówczas, gdy zgodnie z oceną naukową potencjalne ryzyko przekracza poziom, wciąż akceptowalny dla społeczeństwa. W niniejszej sprawie zaskarżone rozporządzenie zakazało [stosowania w żywności] żelu z wnętrza liści Aloe vera, podczas gdy zgodnie z oceną naukową nie istnieje żadne ryzyko związane z tym produktem. Strona skarżąca twierdzi ponadto, że zaskarżone rozporządzenie, zamiast opierać się na nauce, było wynikiem szeregu arbitralnych decyzji.

                  2.

                  Część druga przytoczonego zarzutu, drugi dotyczący tego, że rozporządzenie (UE) 2021/468 zostało przyjęte z proceduralnym naruszeniem zasady ostrożności. Skarżąca twierdzi, że Komisja nie zastosowała się do ram określonych w art. 8 rozporządzenia (WE) nr 1925/2006 (2) Parlamentu Europejskiego i Rady i błędnie zastosowała procedurę pisemną z art. 3 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 (3) oraz naruszyła zasady proporcjonalności i niedyskryminacji.

         (1)  Rozporządzenie Komisji (UE) 2021/468 z dnia 18 marca 2021 r. zmieniające załącznik III do rozporządzenia (WE) nr 1925/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do gatunków roślin zawierających pochodne hydroksyantracenu (Dz.U. 2021, L 96, s. 6)

         (2)  Rozporządzenie (WE) nr 1925/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie dodawania do żywności witamin i składników mineralnych oraz niektórych innych substancji (Dz.U. 2006, L 404, s. 26)

         (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. 2011, L 55, s. 13)


title: Sprawa T-195/21: Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2021 r. – Klymenko / Rada

text:
               31.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/40

      Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2021 r. – Klymenko / Rada
      (Sprawa T-195/21)
      (2021/C 206/48)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Oleksandr Viktorovych Klymenko (Moskwa, Rosja) (przedstawiciel: adwokat M. Phelippeau)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uwzględnienie skargi Oleksandra Viktorovycha Klymenki;

            w zakresie, w jakim dotyczy skarżącego,

                  —

                  decyzja Rady (WPZiB) 2021/394 z dnia 4 marca 2021 r. zmieniająca decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie;

                  —

                  rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2021/391 z dnia 4 marca 2021 r. dotyczące wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie;

                  —

                  obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania, zgodnie z art. 87 i 91 regulaminu postępowania przed Sądem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skierowanej przeciwko decyzji Rady (WPZiB) 2021/394 z dnia 4 marca 2021 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2021, L 77, s. 29) oraz rozporządzeniu wykonawczemu Rady (UE) 2021/391 z dnia 4 marca 2021 r. dotyczącemu wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2021, L 77, s. 2), w zakresie, w jakim te akty go dotyczą, strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia w zakresie, w jakim w szczególności sporne akty nie zawierają uzasadnienia zasadności podjętych środków oraz weryfikacji w zakresie poszanowania prawa do obrony i skutecznej ochrony sądowej.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący popełnienia błędu w ocenie oraz nadużycia władzy, ponieważ skarżący przedstawił dowody wykazujące brak wystarczającej podstawy faktycznej mogącej uzasadnić jakiekolwiek postępowanie karne oraz dowody wskazujące na liczne naruszenia jego praw podstawowych, z których Rada nie wyciągnęła żadnych wniosków.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia praw podstawowych, a w szczególności poszanowania prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej oraz prawa równości broni.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący braku podstawy prawnej w zakresie, w jakim art. 29 TUE nie może stanowić właściwej podstawy prawnej dla zastosowanego wobec skarżącego środka ograniczającego.


title: Sprawa T-179/21: Skarga wniesiona w dniu 31 marca 2021 r. – QN / Komisja

text:
               31.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/38

      Skarga wniesiona w dniu 31 marca 2021 r. – QN / Komisja
      (Sprawa T-179/21)
      (2021/C 206/46)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: QN (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i N. Flandin)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej (CDR) (1) skarżącego za 2019 r.;

                  —

                  ewentualnie stwierdzenie nieważności sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej skarżącego w zakresie, w jakim zawiera kwestionowane uwagi;

                  —

                  jednocześnie, w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej oddalającej zażalenie skarżącego złożone na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego na sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej za 2019 r.;

                  —

                  zasądzenie zadośćuczynienia za krzywdę poniesioną przez skarżącego oraz

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia przez pozwaną obowiązku ustalenia celów w sprawozdaniu z przebiegu kariery zawodowej. Skarżący podnosi również, że pozwana popełniła oczywisty błąd w ocenie i naruszyła obowiązek dbałości i zasadę dobrej administracji.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczy naruszenia przez pozwaną art. 43 regulaminu pracowniczego, art. 7 ust. 3 decyzji pozwanej z dnia 16 grudnia 2013 r. (2) oraz wewnętrznych wytycznych dla oceniających (3). Skarżący zarzuca ponadto, że pozwana popełniła oczywiste błędy w ocenie i nadużyła władzy. Podnosi także, że pozwana naruszyła obowiązek dbałości i zasadę dobrej administracji.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczy naruszenia przez pozwaną art. 41 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Skarżący zarzuca także pozwanej naruszenie zasad obiektywności i bezstronności.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczy naruszenia przez pozwaną art. 296 ust. 2 TFUE. Skarżący podnosi również, że pozwana naruszyła art. 25 ust. 2 regulaminu pracowniczego i art. 41 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Skarżący zarzuca także pozwanej naruszenie obowiązku uzasadnienia.

         (1)  Career Development Report.

         (2)  Decyzja Komisji z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie ogólnych przepisów wykonawczych do art. 43 regulaminu pracowniczego i stosowania art. 44 ust. 1 regulaminu pracowniczego [C(2013) 8985 final].

         (3)  Wewnętrzne wytyczne Komisji „Constructive dialogue and fair report: guidance for Reporting Officers”.


title: Sprawa C-489/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kammergericht Berlin (Niemcy) w dniu 26 czerwca 2019 r. — postępowanie karne przeciwko NJ

text:
               19.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 280/31

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kammergericht Berlin (Niemcy) w dniu 26 czerwca 2019 r. — postępowanie karne przeciwko NJ
      (Sprawa C-489/19)
      (2019/C 280/43)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Kammergericht Berlin

         Strony w postępowaniu głównym

      Generalstaatsanwaltschaft Berlin
      przeciwko
      NJ

         Pytanie prejudycjalne

      Czy związanie prokuratury poleceniami wyklucza możliwość skutecznego wydania przez nią europejskiego nakazu aresztowania (1) także wtedy, gdy decyzja ta podlega wszechstronnej kontroli sądowej przed wykonaniem europejskiego nakazu aresztowania?

         (1)  Zobacz w tym zakresie decyzję ramową Rady z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (Dz.U. 2002, L 190, s. 1).


title: Sprawa C-50/18: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 3 kwietnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Steiermark — Austria) — Mijo Meštrović/Bezirkshauptmannschaft Murtal, przy udziale: Finanzpolizei

text:
               19.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 280/32

      Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 3 kwietnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Steiermark — Austria) — Mijo Meštrović/Bezirkshauptmannschaft Murtal, przy udziale: Finanzpolizei
      (Sprawa C-50/18) (1)

      (2019/C 280/44)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 259 z 23.7.2018.


title: Sprawa C-69/18: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 12 kwietnia 2019 r. — Komisja Europejska/Republika Słowenii, popierana przez: Królestwo Belgii, Republikę Federalną Niemiec, Republikę Francuską

text:
               19.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 280/32

      Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 12 kwietnia 2019 r. — Komisja Europejska/Republika Słowenii, popierana przez: Królestwo Belgii, Republikę Federalną Niemiec, Republikę Francuską
      (Sprawa C-69/18) (1)

      (2019/C 280/45)
      Język postępowania: słoweński
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 152 z 30.4.2018.


title: Sprawa C-437/18: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 11 kwietnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Gliwicach, VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych — Polska) — Lebopoll Logistics Sp. z o.o. w Sośnicowicach/Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Zabrzu, przy udziale: NJ

text:
               19.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 280/33

      Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 11 kwietnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Gliwicach, VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych — Polska) — Lebopoll Logistics Sp. z o.o. w Sośnicowicach/Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Zabrzu, przy udziale: NJ
      (Sprawa C-437/18) (1)

      (2019/C 280/47)
      Język postępowania: polski
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 427 z 26.11.2018.


title: Sprawa C-758/18: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 5 kwietnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Korneuburg — Austria) — Bulgarian Air Charter Limited/NE

text:
               19.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 280/33

      Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 5 kwietnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Korneuburg — Austria) — Bulgarian Air Charter Limited/NE
      (Sprawa C-758/18) (1)

      (2019/C 280/48)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 93 z 11.3.2019.


title: Sprawa C-105/19: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 23 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Monomeles Protodikeio Serron — Grecja) — WP/Trapeza Peiraios AE (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 53 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Ochrona konsumentów — Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich — Dyrektywa 93/13/EWG — Uprawnienia i obowiązki sądu krajowego — Postępowanie w sprawie wydania nakazu zapłaty — Uwzględnienie sprzeciwu od tego nakazu — Brak dostatecznych wyjaśnień w przedmiocie stanu faktycznego i prawnego sporu w postępowaniu głównym oraz względów uzasadniających konieczność uzyskania odpowiedzi na pytanie prejudycjalne — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               26.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/11

      Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 23 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Monomeles Protodikeio Serron — Grecja) — WP/Trapeza Peiraios AE
      (Sprawa C-105/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 53 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Ochrona konsumentów - Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich - Dyrektywa 93/13/EWG - Uprawnienia i obowiązki sądu krajowego - Postępowanie w sprawie wydania nakazu zapłaty - Uwzględnienie sprzeciwu od tego nakazu - Brak dostatecznych wyjaśnień w przedmiocie stanu faktycznego i prawnego sporu w postępowaniu głównym oraz względów uzasadniających konieczność uzyskania odpowiedzi na pytanie prejudycjalne - Oczywista niedopuszczalność)
      (2019/C 288/13)
      Język postępowania: grecki

         Sąd odsyłający

      Monomeles Protodikeio Serron

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: WP

         Strona pozwana: Trapeza Peiraios AE

         Sentencja

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Monomeles Protodikeio Serron (sąd okręgowy w składzie jednoosobowym w Serron, Grecja) postanowieniem z dnia 11 stycznia 2019 r. jest oczywiście niedopuszczalny.

         (1)  Dz.U. C 148 z 29.4.2019.


title: Sprawa T-353/15: Wyrok Sądu z dnia 19 czerwca 2019 r. — NeXovation/Komisja (Pomoc państwa — Pomoc indywidualna na rzecz kompleksu Nürburgring na budowę parku rozrywki, hoteli i restauracji oraz na organizację wyścigów samochodowych — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym — Decyzja uznająca, że zwrot pomocy uznanej za niezgodną z rynkiem wewnętrznym nie dotyczy nowego właściciela kompleksu Nürburgring — Skarga o stwierdzenie nieważności — Brak istotnego wpływu na pozycję konkurencyjną — Niedopuszczalność — Decyzja stwierdzająca brak pomocy państwa po zakończeniu wstępnego etapu badania — Skarga o stwierdzenie nieważności — Zainteresowana strona — Interes prawny — Dopuszczalność — Naruszenie praw proceduralnych — Brak trudności wymagających wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego — Skarga do Komisji — Sprzedaż aktywów beneficjentów pomocy państwa uznanej za niezgodną z rynkiem wewnętrznym — Otwarte, przejrzyste, niedyskryminacyjne i bezwarunkowe postępowanie przetargowe — Sumienne i bezstronne badanie — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               26.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/41

      Wyrok Sądu z dnia 19 czerwca 2019 r. — NeXovation/Komisja
      (Sprawa T-353/15) (1)

      (Pomoc państwa - Pomoc indywidualna na rzecz kompleksu Nürburgring na budowę parku rozrywki, hoteli i restauracji oraz na organizację wyścigów samochodowych - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym - Decyzja uznająca, że zwrot pomocy uznanej za niezgodną z rynkiem wewnętrznym nie dotyczy nowego właściciela kompleksu Nürburgring - Skarga o stwierdzenie nieważności - Brak istotnego wpływu na pozycję konkurencyjną - Niedopuszczalność - Decyzja stwierdzająca brak pomocy państwa po zakończeniu wstępnego etapu badania - Skarga o stwierdzenie nieważności - Zainteresowana strona - Interes prawny - Dopuszczalność - Naruszenie praw proceduralnych - Brak trudności wymagających wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego - Skarga do Komisji - Sprzedaż aktywów beneficjentów pomocy państwa uznanej za niezgodną z rynkiem wewnętrznym - Otwarte, przejrzyste, niedyskryminacyjne i bezwarunkowe postępowanie przetargowe - Sumienne i bezstronne badanie - Obowiązek uzasadnienia)
      (2019/C 288/53)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: NeXovation, Inc. (Hendersonville, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: początkowo adwokaci A. von Bergwelt, F. Henkel i M. Nordmann, następnie A. von Bergwelt i M. Nordmann)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn, T. Maxian Rusche i B. Stromsky, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie częściowego stwierdzenia nieważności decyzji Komisji (UE) 2016/151 z dnia 1 października 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.31550 (2012/C) (ex 2012/NN) wdrożonej przez Niemcy na rzecz Nürburgring (Dz.U. 2016, L 34, s. 1).

         Sentencja

                  1)

                  Wniosek o umorzenie postępowania w przedmiocie niniejszej skargi zostaje rozpoznany łącznie z rozpoznaniem sprawy co do istoty.

                  2)

                  Wniosek o umorzenie postępowania w sprawie zostaje oddalony.

                  3)

                  Skarga zostaje w części odrzucona, a w części oddalona.

                  4)

                  NeXovation, Inc. pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

         (1)  Dz.U. C 311 z 21.9.2015.


title: Sprawa T-578/17: Wyrok Sądu z dnia 20 czerwca 2019 r. — a&o hostel and hotel Berlin/Komisja (Pomoc państwa — Pomoc operacyjna — Schronisko młodzieżowe w Berlinie — Użytkowanie nieruchomości publicznej bez zapłaty czynszu — Decyzja uznająca ewentualną pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym — Artykuł 107 ust. 3 lit. c) TFUE — Poważne trudności)

text:
               2.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/21

      Wyrok Sądu z dnia 20 czerwca 2019 r. — a&o hostel and hotel Berlin/Komisja
      (Sprawa T-578/17) (1)

      (Pomoc państwa - Pomoc operacyjna - Schronisko młodzieżowe w Berlinie - Użytkowanie nieruchomości publicznej bez zapłaty czynszu - Decyzja uznająca ewentualną pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym - Artykuł 107 ust. 3 lit. c) TFUE - Poważne trudności)
      (2019/C 295/27)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: a&o hostel and hotel Berlin GmbH, wstępująca w prawa A & O Hotel and Hostel Friedrichshain GmbH (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: S. Heise i M. Lindner, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Blanck, A. Bouchagiar i T. Maxian Rusche, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: początkowo T. Henze i R. Kanitz, a następnie R. Kanitz, pełnomocnicy, wspierani przez K. Dingemann, adwokat)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2017) 3220 final z dnia 29 maja 2017 r. w sprawie pomocy państwa SA.43145 (2016/FC) — Niemcy, dotyczącej domniemanych niepodatkowych niezgodnych z prawem środków pomocy państwa na rzecz Jugendherberge Berlin Ostkreuz gGmbH, której streszczenie zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (Dz.U. 2017, C 193, s. 1).

         Sentencja

                  1)

                     Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2017) 3220 final z dnia 29 maja 2017 r. w sprawie pomocy państwa SA.43145 (2016/FC) — Niemcy, dotyczącej domniemanych niepodatkowych niezgodnych z prawem środków pomocy państwa na rzecz Jugendherberge Berlin Ostkreuz gGmbH.

                  2)

                     Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez a&o hostel and hotel Berlin GmbH.

                  3)

                     Republika Federalna Niemiec pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 338 z 9.10.2017.


title: Sprawa T-64/18: Wyrok Sądu z dnia 28 czerwca 2019 r. — Alfamicro/Komisja (Program ramowy dla innowacji i konkurencyjności — Siódmy program ramowy w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007 — 2013) — Decyzja stanowiąca tytuł egzekucyjny — Odzyskanie wierzytelności wynikającej z umowy subwencyjnej — Artykuł 299 TFUE — Rozporządzenie (UE, Euratom) nr 966/2012 — Artykuł 135 rozporządzenia nr 966/2012 — Ekstrapolacja wniosków z audytu — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               2.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/25

      Wyrok Sądu z dnia 28 czerwca 2019 r. — Alfamicro/Komisja
      (Sprawa T-64/18) (1)

      (Program ramowy dla innowacji i konkurencyjności - Siódmy program ramowy w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007 - 2013) - Decyzja stanowiąca tytuł egzekucyjny - Odzyskanie wierzytelności wynikającej z umowy subwencyjnej - Artykuł 299 TFUE - Rozporządzenie (UE, Euratom) nr 966/2012 - Artykuł 135 rozporządzenia nr 966/2012 - Ekstrapolacja wniosków z audytu - Obowiązek uzasadnienia)
      (2019/C 295/32)
      Język postępowania: portugalski

         Strony

         Strona skarżąca: Alfamicro — Sistemas de computadores, Sociedade Unipessoal, Lda. (Cascais, Portugalia) (przedstawiciele: G. Gentil Anastácio i D. Pirra Xarepe, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 263 TFUE zmierzająca do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2017) 8839 final z dnia 13 grudnia 2017 r. w sprawie odzyskania długu od skarżącej.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Alfamicro — Sistemas de computadores, Sociedade Unipessoal, Lda zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 142 z 23.4.2018.


title: Sprawa T-135/18: Wyrok Sądu z dnia 27 czerwca 2019 r. — Szegedi/Parlament (Prawo instytucjonalne — Przepisy dotyczące zwrotu kosztów oraz diet posłów do Parlamentu Europejskiego — Koszty podróży — Koszty zatrudnienia asystentów parlamentarnych — Windykacja nienależnie wypłaconych kwot — Prawo do obrony — Przedstawienie dowodów — Obowiązek uzasadnienia — Błąd dotyczący okoliczności faktycznych — Proporcjonalność)

text:
               2.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/26

      Wyrok Sądu z dnia 27 czerwca 2019 r. — Szegedi/Parlament
      (Sprawa T-135/18) (1)

      (Prawo instytucjonalne - Przepisy dotyczące zwrotu kosztów oraz diet posłów do Parlamentu Europejskiego - Koszty podróży - Koszty zatrudnienia asystentów parlamentarnych - Windykacja nienależnie wypłaconych kwot - Prawo do obrony - Przedstawienie dowodów - Obowiązek uzasadnienia - Błąd dotyczący okoliczności faktycznych - Proporcjonalność)
      (2019/C 295/33)
      Język postępowania: węgierski

         Strony

         Strona skarżąca: Csanád Szegedi (Budapeszt, Węgry) (przedstawiciel: adwokat K. Bodó)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: N. Görlitz, S. Seyr i B. Simon, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 263 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji sekretarza generalnego Parlamentu z dnia 30 listopada 2017 r. dotyczącej odzyskania od skarżącego kwoty 264 196,11 EUR nienależnie wypłaconej z tytułu kosztów podróży oraz zatrudnienia asystentów parlamentarnych oraz stwierdzenia nieważności związanej z tą decyzją noty obciążeniowej z dnia 19 grudnia 2017 r.

         Sentencja

                  1)

                     Stwierdza się nieważność decyzji sekretarza generalnego Parlamentu z dnia 30 listopada 2017 r. dotyczącej odzyskania od Csanáda Szegediego kwoty 264 196,11 EUR oraz związanej z tą decyzją noty obciążeniowej z dnia 19 grudnia 2017 r. w zakresie, w jakim dotyczą one kwot wypłaconych z tytułu kosztów podróży, w wysokości 8 273,83 EUR.

                  2)

                     W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                     Csanád Szegedi i Parlament Europejski pokrywają swoje własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 182 z 28.5.2018.


title: Sprawa T-294/15: Postanowienie Sądu z dnia 27 czerwca 2019 r. — ArcelorMittal Hochfeld/Komisja (Pomoc państwa — Pomoc przyznana na podstawie określonych przepisów niemieckiej ustawy, ze zmianami, dotyczącej odnawialnych źródeł energii — Stwierdzenie przez Trybunał nieważności zaskarżonego aktu — Następcza bezprzedmiotowość sporu — Umorzenie postępowania)

text:
               2.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/32

      Postanowienie Sądu z dnia 27 czerwca 2019 r. — ArcelorMittal Hochfeld/Komisja
      (Sprawa T-294/15) (1)

      (Pomoc państwa - Pomoc przyznana na podstawie określonych przepisów niemieckiej ustawy, ze zmianami, dotyczącej odnawialnych źródeł energii - Stwierdzenie przez Trybunał nieważności zaskarżonego aktu - Następcza bezprzedmiotowość sporu - Umorzenie postępowania)
      (2019/C 295/41)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: ArcelorMittal Hochfeld GmbH, wstępująca w prawa ArcelorMittal Ruhrort GmbH (Duisbourg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci H. Janssen i G.R. Engel)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo R. Sauer, następnie T. Maxian Rusche i K. Herrmann, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji (UE) 2015/1585 z dnia 25 listopada 2014 r. w sprawie programu pomocy SA.33995 (2013/C) (ex 2013/NN) [wdrożonego przez Niemcy w celu wsparcia energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych] (Dz.U. 2015, L 250, s. 122).

         Sentencja

                  1)

                     Umarza się postępowanie w przedmiocie niniejszej skargi.

                  2)

                     Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez ArcelorMittal Hochfeld GmbH, wstępującą w prawa ArcelorMittal Ruhrort GmbH.

         (1)  Dz.U. C 302 z 14.9.2015.


title: Sprawa T-605/15: Postanowienie Sądu z dnia 27 czerwca 2019 r. — Wirtschaftsvereinigung Stahl/Komisja (Pomoc państwa — Pomoc przyznana na podstawie określonych przepisów niemieckiej ustawy, ze zmianami, dotyczącej odnawialnych źródeł energii — Stwierdzenie przez Trybunał nieważności zaskarżonego aktu — Następcza bezprzedmiotowość sporu — Umorzenie postępowania)

text:
               2.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/34

      Postanowienie Sądu z dnia 27 czerwca 2019 r. — Wirtschaftsvereinigung Stahl/Komisja
      (Sprawa T-605/15) (1)

      (Pomoc państwa - Pomoc przyznana na podstawie określonych przepisów niemieckiej ustawy, ze zmianami, dotyczącej odnawialnych źródeł energii - Stwierdzenie przez Trybunał nieważności zaskarżonego aktu - Następcza bezprzedmiotowość sporu - Umorzenie postępowania)
      (2019/C 295/44)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Wirtschaftsvereinigung Stahl (Düsseldorf, Niemcy) i 17 innych skarżących, których nazwy wymieniono w załączniku do postanowienia (przedstawiciel: adwokat H. Janssen)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Maxian Rusche i K. Herrmann, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji (UE) 2015/1585 z dnia 25 listopada 2014 r. w sprawie programu pomocy SA.33995 (2013/C) (ex 2013/NN) [wdrożonego przez Niemcy w celu wsparcia energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych] (Dz.U. 2015, L 250, s. 122).

         Sentencja

                  1)

                     Umarza się postępowanie w przedmiocie niniejszej skargi.

                  2)

                     Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Wirtschaftsvereinigung Stahl, a także przez pozostałych skarżących, których nazwy wymieniono w załączniku.

         (1)  Dz.U. C 27 z 25.1.2016.


title: Sprawa T-743/15: Postanowienie Sądu z dnia 27 czerwca 2019 r. — Vinnolit/Komisja (Pomoc państwa — Pomoc przyznana mocą niektórych przepisów zmienionej niemieckiej ustawy dotyczącej energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych — Stwierdzenie nieważności przez Trybunał zaskarżonego aktu — Następcza bezprzedmiotowość sporu — Umorzenie postępowania)

text:
               2.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/37

      Postanowienie Sądu z dnia 27 czerwca 2019 r. — Vinnolit/Komisja
      (Sprawa T-743/15) (1)

      (Pomoc państwa - Pomoc przyznana mocą niektórych przepisów zmienionej niemieckiej ustawy dotyczącej energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych - Stwierdzenie nieważności przez Trybunał zaskarżonego aktu - Następcza bezprzedmiotowość sporu - Umorzenie postępowania)
      (2019/C 295/47)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Vinnolit GmbH & Co. KG (Ismaning, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Geipel)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Maxian Rusche i K. Herrmann, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) 2015/1585 z dnia 25 listopada 2014 r. w sprawie programu pomocy SA.33995 (2013/C) (ex 2013/NN) (wdrożonego przez Niemcy w celu wsparcia energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych) (Dz.U. 2015, L 250, s. 122).

         Sentencja

                  1)

                     Postępowanie w przedmiocie niniejszej skargi zostaje umorzone.

                  2)

                     Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Vinnolit GmbH & Co. KG.

         (1)  Dz.U. C 59 z 15.2.2016.


title: Sprawa T-412/19: Skarga wniesiona w dniu 28 czerwca 2019 r. — Contu/Parlament

text:
               2.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/40

      Skarga wniesiona w dniu 28 czerwca 2019 r. — Contu/Parlament
      (Sprawa T-412/19)
      (2019/C 295/51)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Felice Contu (Cagliari, Włochy) (przedstawiciel: M. Merola, avvocato)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie za niebyły lub stwierdzenie całkowitej nieważności aktu, o którym strona skarżąca została powiadomiona w drodze zaskarżonego komunikatu, poprzez który Parlament Europejski ponownie określił uprawnienia emerytalne z tytułu zaprzestania aktywności i nakazał odzyskanie kwoty wypłaconej na podstawie poprzedniego wyliczenia emerytury;

                  —

                  nakazanie Parlamentowi Europejskiemu zwrotu wszystkich kwot niesłusznie wstrzymanych, wraz z odsetkami ustawowymi od dnia dokonanego potrącenia, i zobowiązanie Parlamentu Europejskiego do wykonania wydanego wyroku i do podjęcia wszelkich inicjatyw, aktów lub środków koniecznych do zapewnienia natychmiastowego i pełnego przywrócenia pierwotnej wysokości świadczenia emerytalnego;

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarzuty i główne argumenty są podobne do podniesionych w sprawie T-389/19, Coppo Gavazzi/Parlament.


title: Sprawa T-414/19: Skarga wniesiona w dniu 28 czerwca 2019 r. — Frittelli/Parlament

text:
               2.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/41

      Skarga wniesiona w dniu 28 czerwca 2019 r. — Frittelli/Parlament
      (Sprawa T-414/19)
      (2019/C 295/53)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Leda Frittelli (Frosinone, Włochy) (przedstawiciel: M. Merola, avvocato)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie za niebyły lub stwierdzenie całkowitej nieważności aktu, o którym strona skarżąca została powiadomiona w drodze zaskarżonego komunikatu, poprzez który Parlament Europejski ponownie określił uprawnienia emerytalne z tytułu zaprzestania aktywności i nakazał odzyskanie kwoty wypłaconej na podstawie poprzedniego wyliczenia emerytury;

                  —

                  nakazanie Parlamentowi Europejskiemu zwrotu wszystkich kwot niesłusznie wstrzymanych, wraz z odsetkami ustawowymi od dnia dokonanego potrącenia, i zobowiązanie Parlamentu Europejskiego do wykonania wydanego wyroku i do podjęcia wszelkich inicjatyw, aktów lub środków koniecznych do zapewnienia natychmiastowego i pełnego przywrócenia pierwotnej wysokości świadczenia emerytalnego;

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarzuty i główne argumenty są podobne do podniesionych w sprawie T-389/19, Coppo Gavazzi/Parlament.


title: Sprawa T-417/19: Skarga wniesiona w dniu 28 czerwca 2019 r. — Viola/Parlament

text:
               2.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/43

      Skarga wniesiona w dniu 28 czerwca 2019 r. — Viola/Parlament
      (Sprawa T-417/19)
      (2019/C 295/56)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Vincenzo Viola (Palermo, Włochy) (przedstawiciel: M. Merola, avvocato)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie za niebyły lub stwierdzenie całkowitej nieważności aktu, o którym strona skarżąca została powiadomiona w drodze zaskarżonego komunikatu, poprzez który Parlament Europejski ponownie określił uprawnienia emerytalne z tytułu zaprzestania aktywności i nakazał odzyskanie kwoty wypłaconej na podstawie poprzedniego wyliczenia emerytury;

                  —

                  nakazanie Parlamentowi Europejskiemu zwrotu wszystkich kwot niesłusznie wstrzymanych, wraz z odsetkami ustawowymi od dnia dokonanego potrącenia, i zobowiązanie Parlamentu Europejskiego do wykonania wydanego wyroku i do podjęcia wszelkich inicjatyw, aktów lub środków koniecznych do zapewnienia natychmiastowego i pełnego przywrócenia pierwotnej wysokości świadczenia emerytalnego;

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarzuty i główne argumenty są podobne do podniesionych w sprawie T-389/19, Coppo Gavazzi/Parlament.


title: Sprawa T-418/19: Skarga wniesiona w dniu 3 lipca 2019 r. — Mussa/Parlament

text:
               2.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/44

      Skarga wniesiona w dniu 3 lipca 2019 r. — Mussa/Parlament
      (Sprawa T-418/19)
      (2019/C 295/57)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Antonio Mussa (Turyn, Włochy) (przedstawiciel: M. Merola, avvocato)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie za niebyły lub stwierdzenie całkowitej nieważności aktu, o którym strona skarżąca została powiadomiona w drodze zaskarżonego komunikatu, poprzez który Parlament Europejski ponownie określił uprawnienia emerytalne z tytułu zaprzestania aktywności i nakazał odzyskanie kwoty wypłaconej na podstawie poprzedniego wyliczenia emerytury;

                  —

                  nakazanie Parlamentowi Europejskiemu zwrotu wszystkich kwot niesłusznie wstrzymanych, wraz z odsetkami ustawowymi od dnia dokonanego potrącenia, i zobowiązanie Parlamentu Europejskiego do wykonania wydanego wyroku i do podjęcia wszelkich inicjatyw, aktów lub środków koniecznych do zapewnienia natychmiastowego i pełnego przywrócenia pierwotnej wysokości świadczenia emerytalnego;

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarzuty i główne argumenty są podobne do podniesionych w sprawie T-389/19, Coppo Gavazzi/Parlament.


title: Sprawa T-445/19: Skarga wniesiona w dniu 1 lipca 2019 r. — Chiesa/Parlament

text:
               2.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/64

      Skarga wniesiona w dniu 1 lipca 2019 r. — Chiesa/Parlament
      (Sprawa T-445/19)
      (2019/C 295/84)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Giulietto Chiesa (Rzym, Włochy) (przedstawiciel: M. Merola, avvocato)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie za niebyły lub stwierdzenie całkowitej nieważności aktu, o którym strona skarżąca została powiadomiona w drodze zaskarżonego komunikatu, poprzez który Parlament Europejski ponownie określił uprawnienia emerytalne z tytułu zaprzestania aktywności i nakazał odzyskanie kwoty wypłaconej na podstawie poprzedniego wyliczenia emerytury;

                  —

                  nakazanie Parlamentowi Europejskiemu zwrotu wszystkich kwot niesłusznie wstrzymanych, wraz z odsetkami ustawowymi od dnia dokonanego potrącenia, i zobowiązanie Parlamentu Europejskiego do wykonania wydanego wyroku i do podjęcia wszelkich inicjatyw, aktów lub środków koniecznych do zapewnienia natychmiastowego i pełnego przywrócenia pierwotnej wysokości świadczenia emerytalnego;

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarzuty i główne argumenty są podobne do podniesionych w sprawie T-389/19, Coppo Gavazzi/Parlament.


title: Sprawa T-455/19: Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2019 r. — Pettinari/Parlament

text:
               2.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/71

      Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2019 r. — Pettinari/Parlament
      (Sprawa T-455/19)
      (2019/C 295/93)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Luciano Pettinari (Rzym, Włochy) (przedstawiciel: M. Merola, avvocato)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie za niebyły lub stwierdzenie całkowitej nieważności aktu, o którym strona skarżąca została powiadomiona w drodze zaskarżonego komunikatu, poprzez który Parlament Europejski ponownie określił uprawnienia emerytalne z tytułu zaprzestania aktywności i nakazał odzyskanie kwoty wypłaconej na podstawie poprzedniego wyliczenia emerytury;

                  —

                  nakazanie Parlamentowi Europejskiemu zwrotu wszystkich kwot niesłusznie wstrzymanych, wraz z odsetkami ustawowymi od dnia dokonanego potrącenia, i zobowiązanie Parlamentu Europejskiego do wykonania wydanego wyroku i do podjęcia wszelkich inicjatyw, aktów lub środków koniecznych do zapewnienia natychmiastowego i pełnego przywrócenia pierwotnej wysokości świadczenia emerytalnego;

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarzuty i główne argumenty są podobne do podniesionych w sprawie T-389/19, Coppo Gavazzi/Parlament.


title: Sprawa T-459/19: Skarga wniesiona w dniu 5 lipca 2019 r. — Barbarella/Parlament

text:
               2.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/72

      Skarga wniesiona w dniu 5 lipca 2019 r. — Barbarella/Parlament
      (Sprawa T-459/19)
      (2019/C 295/95)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Carla Barbarella (Magione, Włochy) (przedstawiciel: M. Merola, avvocato)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie za niebyły lub stwierdzenie całkowitej nieważności aktu, o którym strona skarżąca została powiadomiona w drodze zaskarżonego komunikatu, poprzez który Parlament Europejski ponownie określił uprawnienia emerytalne z tytułu zaprzestania aktywności i nakazał odzyskanie kwoty wypłaconej na podstawie poprzedniego wyliczenia emerytury;

                  —

                  nakazanie Parlamentowi Europejskiemu zwrotu wszystkich kwot niesłusznie wstrzymanych, wraz z odsetkami ustawowymi od dnia dokonanego potrącenia, i zobowiązanie Parlamentu Europejskiego do wykonania wydanego wyroku i do podjęcia wszelkich inicjatyw, aktów lub środków koniecznych do zapewnienia natychmiastowego i pełnego przywrócenia pierwotnej wysokości świadczenia emerytalnego;

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarzuty i główne argumenty są podobne do podniesionych w sprawie T-389/19, Coppo Gavazzi/Parlament.


title: Sprawa T-462/19: Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2019 r. — Porrazzini/Parlament

text:
               2.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/74

      Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2019 r. — Porrazzini/Parlament
      (Sprawa T-462/19)
      (2019/C 295/98)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Giacomo Porrazzini (Terni, Włochy) (przedstawiciel: M. Merola, avvocato)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie za niebyły lub stwierdzenie całkowitej nieważności aktu, o którym strona skarżąca została powiadomiona w drodze zaskarżonego komunikatu, poprzez który Parlament Europejski ponownie określił uprawnienia emerytalne z tytułu zaprzestania aktywności i nakazał odzyskanie kwoty wypłaconej na podstawie poprzedniego wyliczenia emerytury;

                  —

                  nakazanie Parlamentowi Europejskiemu zwrotu wszystkich kwot niesłusznie wstrzymanych, wraz z odsetkami ustawowymi od dnia dokonanego potrącenia, i zobowiązanie Parlamentu Europejskiego do wykonania wydanego wyroku i do podjęcia wszelkich inicjatyw, aktów lub środków koniecznych do zapewnienia natychmiastowego i pełnego przywrócenia pierwotnej wysokości świadczenia emerytalnego;

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarzuty i główne argumenty są podobne do podniesionych w sprawie T-389/19, Coppo Gavazzi/Parlament.


title: Sprawa T-463/19: Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2019 r. — Cervetti/Parlament

text:
               2.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/75

      Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2019 r. — Cervetti/Parlament
      (Sprawa T-463/19)
      (2019/C 295/99)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Giovanni Cervetti (Rzym, Włochy) (przedstawiciel: M. Merola, avvocato)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie za niebyły lub stwierdzenie całkowitej nieważności aktu, o którym strona skarżąca została powiadomiona w drodze zaskarżonego komunikatu, poprzez który Parlament Europejski ponownie określił uprawnienia emerytalne z tytułu zaprzestania aktywności i nakazał odzyskanie kwoty wypłaconej na podstawie poprzedniego wyliczenia emerytury;

                  —

                  nakazanie Parlamentowi Europejskiemu zwrotu wszystkich kwot niesłusznie wstrzymanych, wraz z odsetkami ustawowymi od dnia dokonanego potrącenia, i zobowiązanie Parlamentu Europejskiego do wykonania wydanego wyroku i do podjęcia wszelkich inicjatyw, aktów lub środków koniecznych do zapewnienia natychmiastowego i pełnego przywrócenia pierwotnej wysokości świadczenia emerytalnego;

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarzuty i główne argumenty są podobne do podniesionych w sprawie T-389/19, Coppo Gavazzi/Parlament.


title: Sprawa T-465/19: Skarga wniesiona w dniu 5 lipca 2019 r. — Florio/Parlament

text:
               2.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/76

      Skarga wniesiona w dniu 5 lipca 2019 r. — Florio/Parlament
      (Sprawa T-465/19)
      (2019/C 295/101)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Luigi Andrea Florio (Asti, Włochy) (przedstawiciel: M. Merola, avvocato)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie za niebyły lub stwierdzenie całkowitej nieważności aktu, o którym strona skarżąca została powiadomiona w drodze zaskarżonego komunikatu, poprzez który Parlament Europejski ponownie określił uprawnienia emerytalne z tytułu zaprzestania aktywności i nakazał odzyskanie kwoty wypłaconej na podstawie poprzedniego wyliczenia emerytury;

                  —

                  nakazanie Parlamentowi Europejskiemu zwrotu wszystkich kwot niesłusznie wstrzymanych, wraz z odsetkami ustawowymi od dnia dokonanego potrącenia, i zobowiązanie Parlamentu Europejskiego do wykonania wydanego wyroku i do podjęcia wszelkich inicjatyw, aktów lub środków koniecznych do zapewnienia natychmiastowego i pełnego przywrócenia pierwotnej wysokości świadczenia emerytalnego;

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarzuty i główne argumenty są podobne do podniesionych w sprawie T-389/19, Coppo Gavazzi/Parlament.


title: Sprawa T-466/19: Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2019 r. — Société générale i in./SBR

text:
               2.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/77

      Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2019 r. — Société générale i in./SBR
      (Sprawa T-466/19)
      (2019/C 295/102)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Société générale (Paryż, Francja), Crédit du Nord (Lille, Francja) i SG Option Europe (Puteaux, Francja) (przedstawiciele: adwokaci A. Gosset-Grainville, M. Trabucchi i M. Dalon)

         Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SBR)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  zgodnie z art. 263 TFUE, stwierdzenie nieważności decyzji SRB/ES/SRF/2019/10 w sprawie obliczenia składek ex ante za 2019 r. na SRF w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżących;

                  —

                  zgodnie z art. 277 TFUE, stwierdzenie niemożności stosowania następujących przepisów rozporządzenia SRM, rozporządzenia wykonawczego i rozporządzenia delegowanego:

                              —

                              art. 69 ust. 2 oraz art. 70 ust. 2 lit. a) i b) rozporządzenia SRM;

                              —

                              art. 4 ust. 2, art. 6, 7 i 10, a także załącznika I do rozporządzenia delegowanego;

                              —

                              art. 4 i 8 ust. 5 rozporządzenia wykonawczego;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżące podnoszą cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczy oczywistego naruszenia zasady równego traktowania. W tym względzie skarżące twierdzą, że dokumenty, których zastosowania dokonuje zaskarżona decyzja, nakładają na nie bezpośrednie i dotkliwe sankcje ze względu na metody obliczania zarówno składki podstawowej, jak i czynnika ryzyka, które są tam określone. Zdaniem skarżących kryteria te nie odzwierciedlają w istocie ani ich rzeczywistego rozmiaru, ani rzeczywistego ryzyka. Oczywiste naruszenie zasady równego traktowania wynikające bezpośrednio z tych dokumentów jest ponadto zwiększone ze względu na różnice w traktowaniu dużych instytucji, do których zaliczają się skarżące, w stosunku do małych i średnich instytucji.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczy oczywistego naruszenia zasady proporcjonalności. Zdaniem skarżących naruszenie, również oczywiste, zasady proporcjonalności przez dokumenty, których zastosowania dokonuje zaskarżona decyzja, wynika automatycznie z naruszenia zasady równego traktowania. W szczególności, jako że mechanizm SRF jest oparty na określeniu z góry określonego docelowego globalnego poziomu składek, nierówność w podziale tych składek pomiędzy instytucje prowadzi automatycznie do nieproporcjonalnych płatności, a zatem do naruszenia zasady proporcjonalności.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczy oczywistego naruszenia zasady pewności prawa. Naruszenia zasady pewności prawa przez dokumenty, których zastosowania dokonuje zaskarżona decyzja, jest związane jednocześnie z nieprzewidywalnym charakterem metod obliczania składki należnej od instytucji i z okolicznością, że wysokość tej składki zależy nie tyle od sytuacji i profilu globalnego ryzyka instytucji jako takiej, ile od jej względnej sytuacji w stosunku do innych instytucji.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczy oczywistego naruszenia zasady dobrej administracji. Zaskarżona decyzja narusza zasadę dobrej administracji w zakresie, w jakim w celu obliczenia zmiennej opartej na ryzyku nie stosuje wszystkich kryteriów ryzyka przewidzianych w rozporządzeniu delegowanym, pomimo że SBR powinna być w stanie, cztery lata po wejściu w życie mechanizmu wnoszenia składek, zastosować wszystkie te kryteria.


title: Sprawa T-468/19: Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2019 r. — Confédération nationale du Crédit mutuel i in./CRU

text:
               2.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/79

      Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2019 r. — Confédération nationale du Crédit mutuel i in./CRU
      (Sprawa T-468/19)
      (2019/C 295/104)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Confédération nationale du Crédit mutuel (Paryż, Francja) i 25 innych skarżących (przedstawiciele: A. Gosset-Grainville, M. Trabucchi i M. Dalon, adwokaci)

         Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, na podstawie art. 263 TFUE, nieważności decyzji SRB/ES/SRF/2019/10 w sprawie obliczenia składek ex ante za rok 2019 na jednolity fundusz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżących;

                  —

                  stwierdzenie, na podstawie art. 277 TFUE, niemożności stosowania następujących przepisów rozporządzenia w sprawie jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, rozporządzenia wykonawczego oraz rozporządzenia delegowanego:

                              —

                              art. 69 ust. 2, art. 70 ust. 1 i art. 70 ust. 2 lit. a) i b) rozporządzenia w sprawie jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji;

                              —

                              art. 4 ust. 2, art. 6, 7 i 10 oraz załącznika I do rozporządzenia delegowanego;

                              —

                              art. 4 i art. 8 ust. 5 rozporządzenia wykonawczego;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej całością kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżące podnoszą cztery zarzuty, które są zasadniczo identyczne z zarzutami podniesionymi w ramach sprawy T-466/19, Société générale i in./CRU, lub do nich podobne.


title: Sprawa T-477/19: Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2019 r. — Medici/Parlament

text:
               2.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/81

      Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2019 r. — Medici/Parlament
      (Sprawa T-477/19)
      (2019/C 295/106)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Rita Medici (Bolonia, Włochy) (przedstawiciel: M. Merola, avvocato)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie za niebyły lub stwierdzenie całkowitej nieważności aktu, o którym strona skarżąca została powiadomiona w drodze zaskarżonego komunikatu, poprzez który Parlament Europejski ponownie określił uprawnienia emerytalne z tytułu zaprzestania aktywności i nakazał odzyskanie kwoty wypłaconej na podstawie poprzedniego wyliczenia emerytury;

                  —

                  nakazanie Parlamentowi Europejskiemu zwrotu wszystkich kwot niesłusznie wstrzymanych, wraz z odsetkami ustawowymi od dnia dokonanego potrącenia, i zobowiązanie Parlamentu Europejskiego do wykonania wydanego wyroku i do podjęcia wszelkich inicjatyw, aktów lub środków koniecznych do zapewnienia natychmiastowego i pełnego przywrócenia pierwotnej wysokości świadczenia emerytalnego;

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarzuty i główne argumenty są podobne do podniesionych w sprawie T-389/19, Coppo Gavazzi/Parlament.


title: Sprawa T-488/19: Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2019 r. — Crédit agricole SA i in./SBR

text:
               2.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/82

      Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2019 r. — Crédit agricole SA i in./SBR
      (Sprawa T-488/19)
      (2019/C 295/108)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Crédit agricole SA i 48 innych skarżących (Montrouge, Francja) (przedstawiciele: adwokaci: A. Gosset-Grainville, M. Trabucchi i M. Dalon)

         Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  zgodnie z art. 263 TFUE, stwierdzenie nieważności decyzji SRB/ES/SRF/2019/10 w sprawie obliczenia składek ex ante za 2019 r. na SRF w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżących;

                  —

                  zgodnie z art. 277 TFUE, stwierdzenie niemożności stosowania następujących przepisów rozporządzenia SRM, rozporządzenia wykonawczego i rozporządzenia delegowanego:

                              —

                              art. 69 ust. 2 oraz art. 70 ust. 2 lit. a) i b) rozporządzenia SRM;

                              —

                              art. 4 ust. 2, art. 6, 7 i 10, a także załącznika I do rozporządzenia delegowanego;

                              —

                              art. 4 i art. 8 ust. 5 rozporządzenia wykonawczego;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty, które zasadniczo są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-466/19, Société générale i in/SBR, lub podobne do nich.


title: Sprawa T-489/19: Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2019 r. — BPCE i in./SBR

text:
               2.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/83

      Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2019 r. — BPCE i in./SBR
      (Sprawa T-489/19)
      (2019/C 295/109)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: BPCE (Paryż, Francja) i 45 innych skarżących (przedstawiciele: adwokaci: A. Gosset-Grainville, M. Trabucchi i M. Dalon)

         Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  zgodnie z art. 263 TFUE, stwierdzenie nieważności decyzji SRB/ES/SRF/2019/10 w sprawie obliczenia składek ex ante za 2019 r. na SRF w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżących;

                  —

                  zgodnie z art. 277 TFUE, stwierdzenie niemożności stosowania następujących przepisów rozporządzenia SRM, rozporządzenia wykonawczego i rozporządzenia delegowanego:

                              —

                              art. 69 ust. 2 oraz art. 70 ust. 2 lit. a) i b) rozporządzenia SRM;

                              —

                              art. 4 ust. 2, art. 6, 7 i 10, a także załącznika I do rozporządzenia delegowanego;

                              —

                              art. 4 i art. 8 ust. 5 rozporządzenia wykonawczego;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty, które zasadniczo są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-466/19, Société générale i in./SBR, lub podobne do nich.


title: Sprawa T-496/19: Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2019 r. — CV i in./Komisja

text:
               9.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/61

      Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2019 r. — CV i in./Komisja
      (Sprawa T-496/19)
      (2019/C 305/71)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: CV, CW i CY (przedstawiciel: adwokat J.N. Louis)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Skarżący wnoszą do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności Komisji oddalającej ich wniosek z dnia 4 czerwca 2018 r.;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji oddalającej ich wniosek o przyjęcie środków zapobiegających naruszeniu zasady równowagi siły nabywczej między urzędnikami i pracownikami, bez względu na miejsce ich zatrudnienia, skarżący podnoszą trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia i zasady równowagi siły nabywczej między urzędnikami, bez względu na miejsce ich zatrudnienia. W pierwszej kolejności skarżący wskazują, że zaskarżona decyzja jest pozbawiona uzasadnienia, co uniemożliwia im zrozumienie zasadności tej decyzji, a Sądowi sprawowanie kontroli sądowej. W drugiej kolejności skarżący są zdania, że sprawują funkcje w takich samych warunkach jak ich koledzy zatrudnieni w przedstawicielstwie Komisji Europejskiej w Paryżu i że powinni zatem otrzymywać, tak jak ci ostatni, odszkodowanie ryczałtowe za sprawowane funkcje. Wreszcie są oni zdania, że poszanowanie zasady równowagi siły nabywczej nie jest zgodne z istnieniem takiego samego współczynnika korygującego dla urzędników zatrudnionych w Paryżu, Strasburgu, Marsylii i Valenciennes.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady równego traktowania i niedyskryminacji w zakresie, w jakim skarżący nie otrzymują odszkodowania ryczałtowego za sprawowane funkcje, odmiennie niż ich koledzy zatrudnieni w przedstawicielstwie Komisji Europejskiej w Paryżu, podczas gdy wykonują swe funkcje w takich samych warunkach jak ci ostatni.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia obowiązku staranności wymagającego od właściwego organu wskazania, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, względów, jakie skłoniły ten organ do nadania pierwszeństwa interesowi służby.


title: Sprawa T-505–19: Skarga wniesiona w dniu 12 lipca 2019 r. — DE/Parlament Europejski

text:
               9.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/63

      Skarga wniesiona w dniu 12 lipca 2019 r. — DE/Parlament Europejski
      (Sprawa T-505–19)
      (2019/C 305/73)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: DE (przedstawiciel: adwokat T. Oeyen)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 30 października 2018 r., w której Parlament Europejski odmówił przyznania stronie skarżącej odpowiedniego urlopu okolicznościowego umożliwiającego sprawowanie opieki nad urodzonymi bliźniętami, które urodziła matka zastępcza;

                  —

                  obciążenie Parlamentu kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do równego traktowania i prawa do niedyskryminacji.

                              —

                              Odmawiając stronie skarżącej prawa do urlopu w związku z narodzinami dziecka równoważnego urlopowi macierzyńskiemu lub urlopowi adopcyjnemu, zaskarżona decyzja narusza prawa podstawowe strony skarżącej do równego traktowania i niedyskryminacji, określone w art. 21 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, w art. 14 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (EKPC) i w art. 1 lit. d) regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej. Osoby homoseksualne stanowią grupę rodziców, która najczęściej korzysta z matki zastępczej, i są one poszkodowane w sposób nieproporcjonalny dokonaną przez Parlament wykładnią przepisów regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej w dziedzinie urlopu w związku z narodzinami dziecka, która to wykładnia wynika z zaskarżonej decyzji.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa strony skarżącej do ochrony życia rodzinnego.

                              —

                              Nie przyznając stronie skarżącej odpowiedniego urlopu okolicznościowego umożliwiającego opiekę na urodzonymi dziećmi, równoważnego urlopowi macierzyńskiemu lub urlopowi adopcyjnemu, zaskarżona decyzja narusza art. 8 EKPC, który chroni prawo skarżącego do życia rodzinnego w związku z art. 14 EKPC.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący okoliczności, że zaskarżona decyzja została przyjęta z naruszeniem zasady dobrej administracji.

                              —

                              w szczególności podniesiono, że strona pozwana: (i) odmówiła stronie skarżącej prawa do bycia wysłuchanym; (ii) niewystarczająco uzasadniła decyzję.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący niezgodności z prawem przepisów w dziedzinie urlopu okolicznościowego zawartych w regulaminie pracowniczym urzędników, gdyby przyjąć sposób wykładni przedstawiony przez stronę pozwaną w zaskarżonej decyzji.

                              —

                              Z takich samych względów jak przedstawione w zarzutach pierwszym, drugim i trzecim powyżej, strona skarżąca podnosi, że dokonana przez stronę pozwaną wykładnia art. 57 regulaminu pracowniczego w związku z art. 6 załącznika V do wspomnianego regulaminu, wynikająca z zaskarżonej decyzji, zgodnie z którą urzędnikom i innym pracownikom Parlamentu Europejskiego, którzy mają dziecko urodzone przez matkę zastępczą, nie przysługuje prawo do urlopu okolicznościowego równoważnego urlopowi macierzyńskiemu lub urlopowi adopcyjnemu, jest niezgodna z prawem.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący naruszenia prawa i błędnego stosowania art. 6 załącznika II do regulaminu pracowniczego oraz przepisów wewnętrznych Parlamentu Europejskiego w dziedzinie urlopów.

                              —

                              W sytuacji gdyby Sąd orzekł, że skarżący nie ma prawa do urlopu w związku z narodzinami dziecka równoważnego urlopowi macierzyńskiemu lub urlopowi adopcyjnemu, skarżący twierdzi, że — jako ojciec bliźniąt — ma prawo do 20 dni urlopu. Prawo to ma zastosowanie niezależnie od mechanizmu prawnego, w ramach którego skarżący ponosi odpowiedzialność rodzicielską.


title: Sprawa T-491/19: Skarga wniesiona w dniu 5 lipca 2019 r. — Vodafone Group i in./Komisja

text:
               16.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/32

      Skarga wniesiona w dniu 5 lipca 2019 r. — Vodafone Group i in./Komisja
      (Sprawa T-491/19)
      (2019/C 312/27)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Vodafone Group plc (Newbury, Zjednoczone Królestwo), Vodafone Consolidated Holdings Ltd (Newbury), Vodafone Finance UK Ltd (Newbury) i Vodafone Jersey Dollar Holdings Ltd (St Helier, Jersey) (przedstawiciele: J. Gardiner, QC, I. Taylor, M. Lane i J. Holland, solicitors)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, w całości lub w części, nieważności decyzji Komisji C(2019) 2526 final z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych;

                  —

                  w każdym wypadku, obciążenie Komisji kosztami i wydatkami poniesionymi przez skarżące w związku z niniejszym postępowaniem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja nie przedstawiła odpowiedniego uzasadnienia i naruszyła prawo stwierdzając, że zasady dotyczące kontrolowanych spółek zagranicznych (KSZ) są właściwym systemem odniesienia.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja popełniła błąd co do okoliczności faktycznych i naruszyła prawo oraz nie przedstawiła odpowiedniego uzasadnienia, stwierdzając, że zwolnienie podatkowe dla finansowania grup (ZFG) stanowi odstępstwo.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie i nie przedstawiła odpowiedniego uzasadnienia, stwierdzając, że ZFG, w zakresie, w jakim odnosi się do funkcji decyzyjnych i zarządczych w Zjednoczonym Królestwie, nie jest uzasadnione, a zatem ma charakter selektywny.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo i popełniła błąd co do okoliczności faktycznych oraz nie przedstawiła uzasadnienia, stwierdzając, że ZFG stanowi korzyść w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo stwierdzając, że niektóre osoby uprawnione do ZFG uzyskały korzyść w porównaniu z sytuacją, w której ZFG nie miało zastosowania.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący tego, że Komisja nie przedstawiła odpowiedniego uzasadnienia i popełniła oczywisty błąd w ocenie uznając, że „podatek od KSZ” pobierany od rzeczywiście założonych przedsiębiorstw Unii jest zgodny z unijną zasadą swobody przedsiębiorczości.


title: Sprawa C-615/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 6 czerwca 2019 r. w sprawie T-399/17, Dalli/Komisja, wniesione w dniu 16 sierpnia 2019 r. przez Johna Dalliego

text:
               30.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/34

      Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 6 czerwca 2019 r. w sprawie T-399/17, Dalli/Komisja, wniesione w dniu 16 sierpnia 2019 r. przez Johna Dalliego
      (Sprawa C-615/19 P)
      (2019/C 328/37)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: John Dalli (przedstawiciele: L. Levi, avocate, S. Rodrigues, avocat)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku i uznanie żądań wnoszącego odwołanie w sprawie T-399/17 za dopuszczalne i zasadne, a w konsekwencji nakazanie:

                              —

                              naprawienia szkody, a przede wszystkim zadośćuczynienia za krzywdę, którą można oszacować tymczasowo na kwotę 1 000 000 EUR;

                              —

                              obciążenia całością kosztów postępowania drugiej strony postępowania;

                  —

                  nakazanie Komisji Europejskiej pokrycia w całości kosztów zarówno postępowania odwoławczego jak i postępowania w pierwszej instancji.

         Zarzuty i główne argumenty

      W pierwszym zarzucie wnoszący odwołanie podnosi liczne naruszenia prawa, w szczególności naruszenie obowiązku uzasadnienia i przeinaczenie akt sprawy poprzez oddalenie zarzutu pierwszego dotyczącego niezgodności z prawem decyzji o wszczęciu dochodzenia.
      Po drugie wnoszący odwołanie twierdzi, że Sąd naruszył prawo poprzez oddalenie zarzutu drugiego dotyczącego błędów w charakterystyce dochodzenia i niezgodnego z prawem rozszerzenia dochodzenia.
      Po trzecie, wnoszący odwołanie podnosi przeinaczenie dowodów i naruszenie prawa do obrony w wyroku Sądu, w którym oddalono zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasad regulujących gromadzenie dowodów oraz przeinaczenia i sfałszowania dowodów.
      Po czwarte, wnoszący odwołanie zarzuca przeinaczenie oczywistego znaczenia okoliczności faktycznych i dowodów oraz naruszenie prawa poprzez oddalenie przez Sąd zarzutu czwartego dotyczącego naruszenia prawa do obrony, art. 4 decyzji Komisji 1999/396 (1) oraz art. 18 instrukcji OLAF-u.
      Po piąte, wnoszący odwołanie zarzuca Sądowi naruszenie prawa poprzez naruszenie ciążącego na nim obowiązku uzasadnienia i przeinaczenie dowodów poprzez oddalenie zarzutu piątego dotyczącego naruszenia art. 11 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 1073/1999 (2) i art. 13 ust. 5 regulaminu Komitetu Nadzoru.
      Po szóste, wnoszący odwołanie podnosi liczne naruszenia prawa i przeinaczenia dowodów w wyroku Sądu, w którym oddalono zarzut szósty dotyczący naruszenia zasady domniemania niewinności, art. 8 rozporządzenia nr 1073/1999 i art. 339 TFUE oraz prawa do ochrony danych osobowych.
      W siódmym i ostatnim zarzucie wnoszący odwołanie podnosi przeinaczenie oczywistego sensu skargi i dowodów oraz naruszenie prawa poprzez stwierdzenie przez Sąd, że wnoszący odwołanie nie wykazał istnienia krzywdy.

         (1)  1999/396/WE, EWWiS, Euratom: Decyzja Komisji z dnia 2 czerwca 1999 r. dotycząca zasad i warunków dochodzeń wewnętrznych w odniesieniu do przeciwdziałania nadużyciom finansowym, korupcji i wszelkim nielegalnym działaniom godzącym w interesy Wspólnoty (Dz.U. 1999, L 149, s. 57).

         (2)  Rozporządzenie nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) (Dz.U. 1999, L 136, s. 1).


title: Sprawa T-660/18: Postanowienie Sądu z dnia 9 lipca 2019 r. — VodafoneZiggo Group/Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — Łączność elektroniczna — Artykuł 7 dyrektywy 2002/21/WE — Hurtowe dostawy dostępu stacjonarnego — Wspólna znacząca pozycja rynkowa — Specyficzne obowiązki regulacyjne nałożone na operatorów — Projekt środków udostępniony przez krajowy organ regulacyjny — Uwagi Komisji — Brak wszczęcia drugiego etapu postępowania — Akt niepodlegający zaskarżeniu — Artykuł 130 regulaminu postępowania — Niedopuszczalność)

text:
               30.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/54

      Postanowienie Sądu z dnia 9 lipca 2019 r. — VodafoneZiggo Group/Komisja
      (Sprawa T-660/18) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Łączność elektroniczna - Artykuł 7 dyrektywy 2002/21/WE - Hurtowe dostawy dostępu stacjonarnego - Wspólna znacząca pozycja rynkowa - Specyficzne obowiązki regulacyjne nałożone na operatorów - Projekt środków udostępniony przez krajowy organ regulacyjny - Uwagi Komisji - Brak wszczęcia drugiego etapu postępowania - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Artykuł 130 regulaminu postępowania - Niedopuszczalność)
      (2019/C 328/61)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: VodafoneZiggo Group BV (Utrecht, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci W. Knibbeler i A. Pliego Selie)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Braun i L. Nicolae, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji zawartej jakoby w piśmie z dnia 30 sierpnia 2018 r., które Komisja skierowała do niderlandzkiego organu regulacyjnego Autoriteit Consument en Markt (organu ochrony konsumentów i rynków, Niderlandy), zawierającym uwagi sformułowane na podstawie art. 7 ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/21/WE z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy ramowej) (Dz.U. 2002, L 108, s. 33), w odniesieniu do projektu środków udostępnionych przez ten organ (sprawy NL/2018/2099 i NL/2018/2100).

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                     Postępowanie w przedmiocie wniosków Królestwa Niderlandów oraz T-Mobile Netherlands Holding BV, T-Mobile Netherlands BV, T-Mobile Thuis BV i Tele2 Nederland BV o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenientów zostaje umorzone.

                  3)

                     VodafoneZiggo Group BV pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską, z wyjątkiem kosztów związanych z wnioskami o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenientów.

                  4)

                     VodafoneZiggo Group, Komisja, Królestwo Niderlandów oraz T-Mobile Netherlands Holding, T-Mobile Netherlands, T-Mobile Thuis i Tele2 Nederland pokrywają własne koszty związane z wnioskami o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenientów.

         (1)  Dz.U. C 4 z 7.1.2019.


title: Sprawa T-662/18: Postanowienie Sądu z dnia 4 lipca 2019 r. — romwell/EUIPO (twistpac) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego twistpac — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (UE) 2017/1001 — Obowiązek staranności — Artykuł 95 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001 — Skarga prawnie oczywiście bezzasadna)

text:
               30.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/55

      Postanowienie Sądu z dnia 4 lipca 2019 r. — romwell/EUIPO (twistpac)
      (Sprawa T-662/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego twistpac - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Obowiązek staranności - Artykuł 95 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001 - Skarga prawnie oczywiście bezzasadna)
      (2019/C 328/62)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: romwell GmbH & Co. KG (Breitscheidt, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci: C. Spintig, S. Pietzcker i M. Prasse)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Söder, pełnomocnik).

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 sierpnia 2018 r. (sprawa R 336/2018-2), dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego twistpac jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje odrzucona.

                  2)

                     romwell GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 4 z 7.1.2019.