title: Wyrok Trybunału z dnia 11 lutego 2014 r. w sprawie E-12/13 – Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii (Uchybienie zobowiązaniom przez Umawiającą się Stronę – Ddyrektywa 2009/111/WE – niewdrożenie – brak notyfikacji)

text:
               12.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 49/14

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 11 lutego 2014 r.
   w sprawie E-12/13
   Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
   (Uchybienie zobowiązaniom przez Umawiającą się Stronę – Ddyrektywa 2009/111/WE – niewdrożenie – brak notyfikacji)
   (2015/C 49/07)
   W sprawie E-12/13 Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii – SKARGA o stwierdzenie, że Islandia, nie dokonując prawidłowego wdrożenia art. 1 ust. 15–18, ust. 19 lit. a), ust. 21, ust. 22 lit. a), ust. 23–29, ust. 36, 37, ust. 39–42 oraz art. 2 pkt 5 i 6 aktu prawnego przywołanego w pkt 14, 16e i 31 załącznika IX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/111/WE z dnia 16 września 2009 r. w odniesieniu do banków powiązanych z centralnymi instytucjami, niektórych pozycji funduszy własnych, dużych ekspozycji, uzgodnień w zakresie nadzoru oraz zarządzania w sytuacji kryzysowej), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego Porozumienia, oraz nie zgłaszając Urzędowi treści tych środków, Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tego aktu prawnego i na podstawie art. 7 Porozumienia EOG, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes i sędzia sprawozdawca) oraz sędziowie: Per Christiansen oraz Páll Hreinsson, wydał w dniu 11 lutego 2014 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
   Trybunał niniejszym:

               1.

               Orzeka, że nie dokonując prawidłowego wdrożenia art. 1 ust. 15–18, ust. 19 lit. a), ust. 21, ust. 22 lit. a), ust. 23–28, ust. 36, 37, ust. 39–42 oraz art. 2 pkt 5 i 6 aktu prawnego przywołanego w pkt 14, 16e i 31 załącznika IX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/111/WE z dnia 16 września 2009 r. w odniesieniu do banków powiązanych z centralnymi instytucjami, niektórych pozycji funduszy własnych, dużych ekspozycji, uzgodnień w zakresie nadzoru oraz zarządzania w sytuacji kryzysowej), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego Porozumienia, oraz nie informując Urzędu o treści tych środków, Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tego aktu prawnego i na podstawie art. 7 Porozumienia EOG.

               2.

               Obciąża Republikę Islandii kosztami postępowania.


title: Sprawa C-562/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 9 listopada 2011 r. — Société d'Exportation de Produits Agricoles SA (SEPA) przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas

text:
               11.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 39/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 9 listopada 2011 r. — Société d'Exportation de Produits Agricoles SA (SEPA) przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas
   (Sprawa C-562/11)
   2012/C 39/12
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Société d'Exportation de Produits Agricoles SA (SEPA)

      Strona pozwana: Hauptzollamt Hamburg-Jonas

      Pytanie prejudycjalne

   Czy podlega sankcji eksporter, który przedstawiając w prawidłowy sposób stan faktyczny istotny dla przyznania refundacji wywozowej składa wniosek o przyznanie tej refundacji, mimo że w odniesieniu do przedmiotowego wywozu uprawnienie do refundacji nie przysługuje? (1)

      (1)  Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3665/87 z dnia 27 listopada 1987 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych, Dz.U. L 351, s. 1 zmienione rozporządzeniem Komisji nr 495/97 z dnia 18 marca 1997 r., Dz.U. L 77, s. 12.


title: Sprawa T-263/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 lipca 2007 r. — Mülhens przeciwko OHIM — Conceria Toska (TOSKA) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego TOSKA — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy TOSCA — Względne podstawy odmowy rejestracji — Znak towarowy powszechnie znany w rozumieniu art. 6 bis konwencji paryskiej — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/28

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 lipca 2007 r. — Mülhens przeciwko OHIM — Conceria Toska (TOSKA)
   (Sprawa T-263/03) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego TOSKA - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy TOSCA - Względne podstawy odmowy rejestracji - Znak towarowy powszechnie znany w rozumieniu art. 6 bis konwencji paryskiej - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2007/C 199/52)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Mülhens GmbH & Co. KG (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Schulte-Beckhausen)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: M. Capostagno i O. Montalto, pełnomocnicy)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Conceria Toska Srl (Corsico, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cimolino)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 13 maja 2003 r. (sprawa R 369/2002-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Mülhens GmbH & Co. KG a Conceria Toska Srl.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Mülhens GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 289 z 29.11.2003.


title: Sprawa T-208/08 i T-209/08: Wyrok Sądu z dnia 16 czerwca 2011 r. — Gosselin Group i Stichting Administratiekantoor Portielje przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek usług w zakresie przeprowadzek międzynarodowych w Belgii — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Ustalanie cen — Podział rynku — Manipulowanie postępowaniami przetargowymi — Naruszenie jednolite i ciągłe — Pojęcie przedsiębiorstwa — Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia — Grzywny — Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien z 2006 r. — Waga — Czas trwania)

text:
               30.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 226/24

         Wyrok Sądu z dnia 16 czerwca 2011 r. — Gosselin Group i Stichting Administratiekantoor Portielje przeciwko Komisji
   (Sprawa T-208/08 i T-209/08) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek usług w zakresie przeprowadzek międzynarodowych w Belgii - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Ustalanie cen - Podział rynku - Manipulowanie postępowaniami przetargowymi - Naruszenie jednolite i ciągłe - Pojęcie przedsiębiorstwa - Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia - Grzywny - Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien z 2006 r. - Waga - Czas trwania)
   2011/C 226/49
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Gosselin Group NV, dawniej Gosselin World Wide Moving NV (Deurne, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci F. Wijckmans i S. De Keer) (sprawa T-208/08) i Stichting Administratiekantoor Portielje (Rotterdam, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat D. Van Hove) (sprawa T-209/08)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouquet i F. Ronkes Agerbeek, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2008) 926 wersja ostateczna z dnia 11 marca 2008 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/38.543 — Usługi w zakresie przeprowadzek międzynarodowych), zmienionej decyzja Komisji C(2009) 5810 wersja ostateczna, z dnia 24 lipca 2009 r., a także, tytułem żądania ewentualnego, żądanie uchylenia lub obniżenia grzywny nałożonej na skarżące.

      Sentencja

               1)

               W sprawie T-208/08 stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2008) 926 wersja ostateczna z dnia 11 marca 2008 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/38.543 — Usługi w zakresie przeprowadzek międzynarodowych), w zakresie w jakim stwierdza ona, że Gosselin Group NV uczestniczyła w naruszeniu art. 81 ust. 1 WE w okresie od dnia 30 października 1993 r. do dnia 14 listopada 1996 r.

               2)

               Wysokość grzywny nałożonej na Gosselin Group mocą art. 2 decyzji C(2008) 926, zmienionej decyzją Komisji C(2009) 5810 wersja ostateczna z dnia 24 lipca 2009 r., ustala się na kwotę 2,32 mln EUR.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               W sprawie T-209/08 stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2008) 926, zmienionej decyzją Komisji C(2009) 5810, w zakresie w jakim dotyczy ona Stichting Administratiekantoor Portielje.

               5)

               W sprawie T-208/08 każda ze stron pokrywa własne koszty.

               6)

               W sprawie T-209/08 Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 223 z 30.8.2008.


title: Sprawa C-151/06: Skarga wniesiona w dniu  20 marca 2006 r.  — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               6.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/14

         Skarga wniesiona w dniu 20 marca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-151/06)
   (2006/C 108/24)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: D. Maidani, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nieprzyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Komisji 2003/125/WE z dnia 22 grudnia 2003 r. wykonującej dyrektywę 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie uczciwego przedstawiania zaleceń inwestycyjnych oraz ujawniania konfliktów interesów (1), Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy 2003/125/WE upłynął w dniu 12 października 2004 r.

      (1)  Dz.U. L 339, str. 73.


title: Wykreślenie sprawy C-158/05

text:
               28.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/10

         Wykreślenie sprawy C-158/05 (1)

   (2006/C 22/20)

      (Język postępowania: niemiecki)

   Postanowieniem z dnia 7 października 2005 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-158/05 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec.

      (1)  Dz.U. C 143 z 11.6.2005


title: Sprawa T-353/09: Wyrok Sądu z dnia 1 lutego 2012 r. — mtronix przeciwko OHIM — Growth Finance (mtronix) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego mtronix — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy Montronix — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               10.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/27

         Wyrok Sądu z dnia 1 lutego 2012 r. — mtronix przeciwko OHIM — Growth Finance (mtronix)
   (Sprawa T-353/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego mtronix - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy Montronix - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2012/C 73/52
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: mtronix OHG (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: M. Schnetzer, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory (przedstawiciel: S. Schäffner, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Growth Finance AG (Zug, Szwajcaria)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 23 czerwca 2009 r. (sprawa R 1557/2007-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Growth Finance AG a mtronix OHG.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               mtronix OHG. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 282 z 21.11.2009.


title: Sprawa C-90/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 12 grudnia 2012 r. w sprawie T-392/09, 1. garantovaná a.s. przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 22 lutego 2013 r. przez 1. garantovaná a.s.

text:
               20.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 114/28

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 12 grudnia 2012 r. w sprawie T-392/09, 1. garantovaná a.s. przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 22 lutego 2013 r. przez 1. garantovaná a.s.
   (Sprawa C-90/13 P)
   2013/C 114/43
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: 1. garantovaná a.s. (przedstawiciele: B. Hartnett, Barrister, O. Geiss, Rechtsanwalt, P. Lasok QC, J. Holmes, Barrister)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie orzeczenia Sądu z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie T-392/09 w części, w jakiej dotyczy ono zarzutu drugiego podniesionego przez wnoszącą odwołanie w skardze do Sądu;

               —

               uwzględnienie owego zarzutu jako zasadnego;

               —

               obniżenie wysokości grzywny do 2,1 mln EUR, co stanowi 10 % obrotu uzyskanego przez wnoszącego odwołanie w 2008 r., jak wynika z pkt 84 zaskarżonego wyroku; oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania poniesionymi przez wnoszącego odwołanie.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd błędnie oddalił zarzut drugi podniesiony przez wnoszącego odwołanie.
   Artykuł 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 (1) stanowi: „grzywna nie przekroczy 10 % całkowitego obrotu uzyskanego [przez dane przedsiębiorstwo] w poprzedzającym roku obrotowym”. „Poprzedzający rok obrotowy” jest ostatnim pełnym rokiem obrotowym bezpośrednio poprzedzającym datę wydania decyzji Komisji stwierdzającej naruszenie reguł konkurencji i nakładającej grzywnę.
   W niniejszej sprawie „obrotem uzyskanym w poprzedzającym roku obrotowym” był obrót uzyskany w 2008 r. a nie obrót uwzględniony przez Komisję. Skutkiem uwzględnienia obrotu uzyskanego w 2007 r. było zawyżenie nałożonej na spółkę Garantovaná grzywny niewiele poniżej 100 % jej obrotu uzyskanego w roku obrotowym poprzedzającym datę wydania decyzji Komisji (22 lipca 2009 r.).
   Wnoszący odwołanie podnosi, że uwzględnienie przez Komisję obrotu z 2007 r. było sprzeczne z wyraźnym brzmieniem i celem art. 23 ust. 2 oraz niezgodne z prawem. Jak podniesiono w ramach drugiego zarzutu spółki Garantovaná w ramach postępowania przed Sądem, grzywnę należy zatem obniżyć bądź zgodnie z art. 23 ust. 2, bądź w ramach nieograniczonego prawa orzekania przysługującego Sądowi na podstawie przepisów art. 261 TFUE i art. 31 rozporządzenia nr 1/2003.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. 2003, L 1, s. 1).


title: Sprawa F-152/12: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 15 czerwca 2016 r. – Poniskaitis/Komisja (Służba publiczna — Urzędnicy — Emerytury i renty — Przeniesienie krajowych uprawnień emerytalnych — Propozycje doliczenia lat służby uprawniających do emerytury — Akt niewywołujący niekorzystnych skutków — Niedopuszczalność skargi — Wniosek o orzeczenie bez rozpatrywania istoty sprawy — Artykuł 83 regulaminu postępowania)

text:
               7.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 410/39

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 15 czerwca 2016 r. – Poniskaitis/Komisja
   (Sprawa F-152/12) (1)

   ((Służba publiczna - Urzędnicy - Emerytury i renty - Przeniesienie krajowych uprawnień emerytalnych - Propozycje doliczenia lat służby uprawniających do emerytury - Akt niewywołujący niekorzystnych skutków - Niedopuszczalność skargi - Wniosek o orzeczenie bez rozpatrywania istoty sprawy - Artykuł 83 regulaminu postępowania))
   (2016/C 410/70)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Jonas Poniskaitis (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: początkowo D. de Abreu Caldas, A. Coolen, J.N. Louis, É. Marchal i S. Orlandi, adwokaci, następnie D. de Abreu Caldas, J.N. Louis i S. Orlandi, adwokaci, następnie J.N. Louis i S. Orlandi, adwokaci, wreszcie J.N. Louis, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo D. Martin i G. Gattinara, pełnomocnicy, następnie J. Currall i G. Gattinara, pełnomocnicy, następnie G. Gattinara, pełnomocnik, wreszcie G. Gattinara i F. Simonetti, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie obliczenia dodatkowych lat zaliczanych do okresu uprawniającego do emerytury, do których uprawnienia zostały uzyskane przed podjęciem służby na podstawie nowych ogólnych przepisów wykonawczych.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Jonas Poniskaitis pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. 71 z 9.3.2013, s. 30.


title: Sprawa C-623/13: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 lutego 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Francja) – Ministre de l’Économie et des Finances/Gérard de Ruyter [Odesłanie prejudycjalne — Zabezpieczenie społeczne — Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 — Artykuł 4 — Przedmiotowy zakres stosowania — Daniny publiczne uiszczane od dochodów z majątku — Powszechna składka na zabezpieczenie społeczne — Składka na spłatę zadłużenia systemu zabezpieczenia społecznego — Składka socjalna — Składka uzupełniająca składkę socjalną — Uczestnictwo w finansowaniu obowiązkowych systemów zabezpieczenia społecznego — Bezpośredni i wystarczająco istotny związek z niektórymi działami zabezpieczenia społecznego]

text:
               27.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/16

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 lutego 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Francja) – Ministre de l’Économie et des Finances/Gérard de Ruyter
   (Sprawa C-623/13) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Zabezpieczenie społeczne - Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 - Artykuł 4 - Przedmiotowy zakres stosowania - Daniny publiczne uiszczane od dochodów z majątku - Powszechna składka na zabezpieczenie społeczne - Składka na spłatę zadłużenia systemu zabezpieczenia społecznego - Składka socjalna - Składka uzupełniająca składkę socjalną - Uczestnictwo w finansowaniu obowiązkowych systemów zabezpieczenia społecznego - Bezpośredni i wystarczająco istotny związek z niektórymi działami zabezpieczenia społecznego])
   (2015/C 138/20)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil d’État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ministre de l’Économie et des Finances

      Strona pozwana: Gérard de Ruyter

      Sentencja

   Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., zmienione rozporządzeniem Rady (WE) nr 1606/98 z dnia 29 czerwca 1998 r., należy interpretować w ten sposób, że daniny publiczne uiszczane od dochodów z majątku, takie jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, wykazują – gdy uczestniczą w finansowaniu obowiązkowych systemów zabezpieczenia społecznego – bezpośredni i istotny związek z niektórymi działami zabezpieczenia społecznego wymienionymi w art. 4 tego rozporządzenia nr 1408/71 i są zatem objęte zakresem stosowania wspomnianego rozporządzenia, mimo że te daniny publiczne są określane na podstawie dochodów z majątku osób podlegających obowiązkowi ich opłacenia niezależnie od wykonywania przez te osoby jakiejkolwiek działalności zawodowej.

      (1)  Dz.U. C 31 z 1.2.2014.


title: Sprawa C-172/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 2 lutego 2012 r. w sprawie T-76/08, EI du Pont de Nemours and Company i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 5 kwietnia 2012 r. przez EI du Pont de Nemours and Company

text:
               30.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/10

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 2 lutego 2012 r. w sprawie T-76/08, EI du Pont de Nemours and Company i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 5 kwietnia 2012 r. przez EI du Pont de Nemours and Company
   (Sprawa C-172/11 P)
   2012/C 194/16
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Spółka EI du Pont de Nemours and Company (przedstawiciele: J. Boyce, A. Lyle-Smythe, solicitors)

      Druga strona postępowania: DuPont Performance Elastomers LLC, DuPont Performance Elastomers SA, Komisja Europejska

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu w sprawie T-76/08 w zakresie, w jakim utrzymał on w mocy ustalenia Komisji, wedle których wnosząca odwołanie uczestniczyła w naruszeniu i powinna zostać ukarana grzywną;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie zarzuca zaskarżonemu wyrokowi Sądu obrazę prawa poprzez stwierdzenie, że wnosząca odwołanie ponosi odpowiedzialność za naruszenia popełnione przez spółkę DuPont Dow Elastomers (zwaną dalej „spółką DDE”). O ile wnosząca odwołanie zasadnie wniosła niniejszy środek odwoławczy, wynika z powyższego, że:

               —

               co się tyczy okresu poprzedzającego utworzenie spółki DDE (kiedy to działalność gospodarcza w zakresie kauczuku chloroprenowego była prowadzona przez wnoszącą odwołanie), Sąd dopuścił się obrazy prawa w ten sposób, że nie orzekł, iż Komisja nie mogła nałożyć grzywny na wnoszącą odwołanie w odniesieniu do udziału jej spółek zależnych w naruszeniu, a to ze względu na upływ terminu przedawnienia, oraz

               —

               w sytuacji, gdy Komisja nie mogła nałożyć grzywny na wnoszącą odwołanie ze względu na upływ terminu przedawnienia i nie wykazała istnienia słusznego interesu przemawiającego za wydaniem decyzji na niekorzyść wnoszącej odwołanie — Sąd dopuścił się obrazy prawa w ten sposób, że orzekł, iż wnosząca odwołanie ponosi odpowiedzialność za udział należących do niej spółek zależnych w naruszeniu w odniesieniu do okresu poprzedzającego utworzenie spółki DDE.


title: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 czerwca 2004 r. w sprawie T-21/03 S przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Urzędnicy — Skarga o stwierdzenie nieważności — Choroba zawodowa — Uznanie jej źródła zawodowego — Wniosek o wycofanie pewnych dokumentów z akt komisji medycznej — Odmowa — Zażalenie — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               9.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/16

      POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 15 czerwca 2004 r.
   w sprawie T-21/03 S przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Urzędnicy - Skarga o stwierdzenie nieważności - Choroba zawodowa - Uznanie jej źródła zawodowego - Wniosek o wycofanie pewnych dokumentów z akt komisji medycznej - Odmowa - Zażalenie - Oczywista niedopuszczalność)
   (2004/C 251/28)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T-21/03, S, była urzędniczka Komisji Wspólnot Europejskich, zamieszkała w Salonikach (Grecja), reprezentowana przez adwokatów A. Coolen, J.-N. Louis i E. Marchal przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: M. J. Curall i F. Clotuche-Duvieusart, z adresem do doręczeń w Luksemburgu) w przedmiocie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 11 marca 2002 r. odmawiającej wycofania pewnych sprawozdań z akt komisji medycznej badającej wniosek o uznanie źródła zawodowego choroby, którą skarżąca jest dotknięta, Sąd (piąta izba), w składzie: P. Lindh, prezes, J.D. Cooke i D. Šváby, sędziowie, sekretarz: H. Jung, wydał dnia 15 czerwca 2004 r. postanowienie o następującej treści:

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako w sposób oczywisty niedopuszczalna.

               2)

               Każda ze stron poniesie koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 83 z 5.4.2003.


title: Sprawa C-575/10: Postanowienie prezesa siódmej izby Trybunału z dnia 20 stycznia 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Węgrom

text:
               14.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/8

         Postanowienie prezesa siódmej izby Trybunału z dnia 20 stycznia 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Węgrom
   (Sprawa C-575/10) (1)

   2012/C 109/17
   Język postępowania: węgierski
   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 72 z 5.3.2011.


title: Sprawa C-511/13 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 8 września 2015 r. – Philips Lighting Poland S.A., Philips Lighting BV/Rada Unii Europejskiej, Hangzhou Duralamp Electronics Co., Ltd, GE Hungary Ipari és Kereskedelmi Zrt. (GE Hungary Zrt), Osram GmbH, Komisja Europejska (Odwołanie — Dumping — Rozporządzenie (WE) nr 384/96 — Artykuł 4 ust. 1, art. 5 ust. 4 i art. 9 ust. 1 — Rozporządzenie (WE) nr 1205/2007 — Przywóz świetlówek kompaktowych ze scaloną elektroniką (CFL-i) pochodzących z Chin, Wietnamu, Pakistanu i Filipin — Szkoda wyrządzona przemysłowi wspólnotowemu — Znacząca część produkcji towarów podobnych w całej Wspólnocie)

text:
               3.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/4

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 8 września 2015 r. – Philips Lighting Poland S.A., Philips Lighting BV/Rada Unii Europejskiej, Hangzhou Duralamp Electronics Co., Ltd, GE Hungary Ipari és Kereskedelmi Zrt. (GE Hungary Zrt), Osram GmbH, Komisja Europejska
   (Sprawa C-511/13 P) (1)

   ((Odwołanie - Dumping - Rozporządzenie (WE) nr 384/96 - Artykuł 4 ust. 1, art. 5 ust. 4 i art. 9 ust. 1 - Rozporządzenie (WE) nr 1205/2007 - Przywóz świetlówek kompaktowych ze scaloną elektroniką (CFL-i) pochodzących z Chin, Wietnamu, Pakistanu i Filipin - Szkoda wyrządzona przemysłowi wspólnotowemu - Znacząca część produkcji towarów podobnych w całej Wspólnocie))
   (2015/C 363/04)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Philips Lighting Poland S.A., Philips Lighting BV (przedstawiciele: L. Catrain González, abogada, E. Wright, barrister)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: S. Boelaert, pełnomocnik, wspierana przez S. Gubela, avocat, i O’Connora, solicitor), Hangzhou Duralamp Electronics Co. Ltd, GE Hungary Ipari és Kereskedelmi Zrt. (GE Hungary Zrt.), Osram GmbH (przedstawiciele: R. Bierwagen i C. Hipp, Rechtsanwälte), Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Armati i J.F. Brakeland, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Philips Lighting Poland S.A. i Philips Lighting BV pokrywają własne koszty oraz zostają obciążone kosztami poniesionymi przez Radę Unii Europejskiej i spółkę Osram GmbH.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 352 z 30.11.2013.


title: Sprawa C-249/10 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 2 lutego 2012 r. — Brosmann Footwear (HK) Ltd, Seasonable Footwear (Zhongshan) Ltd, Lung Pao Footwear (Guangzhou) Ltd, Risen Footwear (HK) Co. Ltd przeciwko Radzie Unii Europejskiej, Komisji Europejskiej, Confédération européenne de l'industrie de la chaussure (CEC) (Odwołanie — Dumping — Rozporządzenie (WE) nr 1472/2006 — Przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu — Rozporządzenie (WE) nr 384/96 — Artykuł 2 ust. 7, art. 9 ust. 5 i art. 17 ust. 3 — Status przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej — Indywidualna procedura — Kontrola wyrywkowa)

text:
               17.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/3

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 2 lutego 2012 r. — Brosmann Footwear (HK) Ltd, Seasonable Footwear (Zhongshan) Ltd, Lung Pao Footwear (Guangzhou) Ltd, Risen Footwear (HK) Co. Ltd przeciwko Radzie Unii Europejskiej, Komisji Europejskiej, Confédération européenne de l'industrie de la chaussure (CEC)
   (Sprawa C-249/10 P) (1)

   (Odwołanie - Dumping - Rozporządzenie (WE) nr 1472/2006 - Przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu - Rozporządzenie (WE) nr 384/96 - Artykuł 2 ust. 7, art. 9 ust. 5 i art. 17 ust. 3 - Status przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej - Indywidualna procedura - Kontrola wyrywkowa)
   2012/C 80/04
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszące odwołanie: Brosmann Footwear (HK) Ltd, Seasonable Footwear (Zhongshan) Ltd, Lung Pao Footwear (Guangzhou) Ltd, Risen Footwear (HK) Co. Ltd (przedstawiciele: adwokaci L. Ruessmann, A. Willems, S. De Knop, C. Dackö)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.-P. Hix, R. Szostak, pełnomocnicy, G. Berrisch, Rechtsanwalt, N. Chesaites, Barrister), Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Scharf i H. van Vliet, pełnomocnicy), Confédération européenne de l'industrie de la chaussure (CEC)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) z dnia 4 marca 2010 r. w sprawie T-401/06 Brosmann Footwear (HK) Ltd i in. przeciwko Radzie Unii Europejskiej, w którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie częściowej nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 1472/2006 z dnia 5 października 2006 r. nakładającego ostateczne cła antydumpingowe oraz stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu (Dz.U. L 275, s.1)

      Sentencja

               1)

               Uchyla się wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 4 marca 2010 r. w sprawie T-401/06 Brosmann Footwear (HK) i in. przeciwko Radzie.

               2)

               Stwierdza się nieważność rozporządzenia Rady (WE) nr 1472/2006 z dnia 5 października 2006 r. nakładającego ostateczne cła antydumpingowe oraz stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodząc[ego] z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu w zakresie dotyczącym Brosmann Footwear (HK) Ltd, Seasonable Footwear (Zhongshan) Ltd, Lung Pao Footwear (Guangzhou) Ltd i Risen Footwear (HK) Co. Ltd.

               3)

               Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Brosmann Footwear (HK) Ltd, Seasonable Footwear (Zhongshan) Ltd, Lung Pao Footwear (Guangzhou) Ltd i Risen Footwear (HK) Co. Ltd zarówno w pierwszej instancji, jak i w ramach niniejszego postępowania.

               4)

               Komisja Europejska i Confédération européenne de l’industrie de la chaussure (CEC) pokrywają własne koszty poniesione zarówno w pierwszej instancji, jak i w ramach niniejszego postępowania.

      (1)  Dz.U. C 209 z 31.7.2010.


title: Sprawa C-69/11: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 9 grudnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Brugge — Belgia) — Connoisseur Belgium BVBA przeciwko Królestwu Belgii (Artykuł 104 ust. 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania przed Trybunałem — Szósta dyrektywa VAT — Artykuł II część A ust. 1 lit. a) — Podstawa opodatkowania — Koszty nieuwzględnione przez podatnika w fakturze)

text:
               10.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/11

         Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 9 grudnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Brugge — Belgia) — Connoisseur Belgium BVBA przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-69/11) (1)

   (Artykuł 104 ust. 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania przed Trybunałem - Szósta dyrektywa VAT - Artykuł II część A ust. 1 lit. a) - Podstawa opodatkowania - Koszty nieuwzględnione przez podatnika w fakturze)
   2012/C 73/19
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Rechtbank van eerste aanleg te Brugge

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Connoisseur Belgium BVBA

      Strona pozwana: Królestwo Belgii

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Rechtbank van eerste aanleg te Brugge — Wykładnia art. 11 część A ust. 1 lit. a) szóstej dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1), obecnie art. 73 dyrektywy Rady 2006/112/WE Rady dnia 28 listopada 2006 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) — Wynajmem łodzi rekreacyjnych — Porozumienie o podziale kosztów pomiędzy przedsiębiorstwem udostępniającym łodzie i przedsiębiorstwem dokonującym ich wynajmu — Możliwość uwzględnienia pewnych kosztów w fakturze przedsiębiorstwa dokonującego wynajmu łodzi — Brak uwzględnienia w fakturze — Przepis prawa krajowego ustanawiający wymóg zapłaty podatku VAT od tych kosztów nieuwzględnionych w fakturze

      Sentencja

   Artykuł 11 część A ust. 1 lit. a) szóstej dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach, które wystąpiły w postępowaniu przed sądem krajowym podatek od wartości dodanej nie jest należny od wydatków i kwot, które zgodnie z umową mogły zostać uwzględnione w fakturze wystawionej kontrahentowi, lecz które nie zostały w niej uwzględnione.

      (1)  Dz.U. C 145 z 14.5.2011.


title: Sprawa T-467/08: Skarga wniesiona w dniu 17 października 2008 r. — ISDIN przeciwko OHIM — Pfizer (ISDIN)

text:
               10.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/36

         Skarga wniesiona w dniu 17 października 2008 r. — ISDIN przeciwko OHIM — Pfizer (ISDIN)
   (Sprawa T-467/08)
   (2009/C 6/73)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Isdin, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat M. Esteve Sanz)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Drugą stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Pfizer Ltd (Sandwich, Zjednoczone Królestwo)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 4 lipca 2008 r. w sprawie R 1031/2007-1; oraz

               —

               obciążenie pozwanego i ewentualnie drugiej strony postępowania przed Izbą Odwoławczą kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania przed Izbą Odwoławczą.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „ISDIN” dla towarów należących do klas 3 i 5 — zgłoszenie nr 3 288 339 Właściciel znaku lub oznaczenia,

      na które powołano się w sprzeciwie: Pfizer Ltd Znak lub oznaczenie,

      na które powołano się w sprzeciwie: dokonana w Irlandii rejestracja nr 64 939 słownego znaku towarowego „ISTIN” dla towarów należących do klasy 5; dokonana w Zjednoczonym Królestwie rejestracja nr 824978 słownego znaku towarowego „ISTIN” dla towarów należących do klasy 5

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94, ponieważ Izba Odwoławcza błędnie ustaliła, że rozpatrywane znaki towarowe są podobne, że oznaczone nimi towary były nieznacznie podobne i że w przypadku rozpatrywanych znaków towarowych występuje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.


title: Sprawa T-396/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 czerwca 2007 r. — Komisja przeciwko TGA Technische Gebäudeausrüstung Chemnitz

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/45

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 czerwca 2007 r. — Komisja przeciwko TGA Technische Gebäudeausrüstung Chemnitz
   (Sprawa T-396/06) (1)

   (2007/C 199/87)

      Język postępowania: niemiecki

   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 42 z 24.2.2007.


title: Sprawa T-415/08: Skarga wniesiona w dniu 29 września 2008 r. — IMRO przeciwko Komisji

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/40

         Skarga wniesiona w dniu 29 września 2008 r. — IMRO przeciwko Komisji
   (Sprawa T-415/08)
   (2008/C 313/72)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Irish Music Rights Organisation Ltd (The) — Eagras um Chearta Cheolta (IMRO) (Dublin, Irlandia) (przedstawiciele: adwokat M. Favart i D. Collins, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności art. 3 decyzji Komisji z dnia 16 lipca 2008 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE i art. 53 EOG (Sprawa COMP/C2/38.698-CISAC);

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W drodze niniejszej skargi skarżąca wnosi na podstawie art. 230 WE o częściowe stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2008) 3435 wersja ostateczna z dnia 16 lipca 2008 r. (Sprawa COMP/C2/38.698 — CISAC) dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE i art. 53 EOG. Skarżąca kwestionuje konkretnie ustalenia Komisji zawarte w art. 3 zaskarżonej decyzji, zgodnie z którym klauzule terytorialne występujące w zawieranych przez związek autorów z innymi podmiotami umowach o wzajemnej reprezentacji stanowią uzgodnioną praktykę naruszającą art. 81 WE i art. 53 EOG.
   Na poparcie swych żądań skarżąca podnosi dwa zarzuty.
   Po pierwsze, twierdzi ona, że Komisja dopuściła się błędu w ustaleniach, naruszyła art. 81 WE oraz obowiązek uzasadnienia ustanowiony w art. 253 WE poprzez stwierdzenie, iż klauzule terytorialne występujące w umowach o wzajemnej reprezentacji zawartych przez skarżącą i innych członków CISAC są wynikiem uzgodnionej praktyki. Skarżąca twierdzi, że Komisja powołuje się w decyzji na dowody, które nie wystarczają, aby stwierdzić, że pokrywające się zachowania nie są wynikiem normalnych warunków rynkowych, lecz stanowią efekt takiej uzgodnionej praktyki. Następnie skarżąca twierdzi, że obecność klauzuli odnoszącej się do podziałów terytorialnych we wszystkich zawieranych przez nią umowach o wzajemnej reprezentacji uzasadniona jest interesem jej członków.
   Po drugie, posiłkowo skarżąca argumentuje, że w przeciwieństwie do ustaleń zawartych w zaskarżonej decyzji podziały terytorialne dokonane przez związki CISAC w zawieranych przez nie umowach o wzajemnej reprezentacji nie stanowią ograniczenia konkurencji w rozumieniu art. 81 ust. 1 WE, gdyż dotyczą one rodzaju konkurencji, który nie podlega ochronie. Jednakże w przypadku gdyby Sąd uznał, że zarzucana uzgodniona praktyka dotycząca podziałów terytorialnych ogranicza konkurencję, skarżąca twierdzi, że nie może ona być uważana za niezgodną z prawem lub za naruszająca art. 81 ust. 1 WE, ponieważ jest ona niezbędna i proporcjonalna w stosunku do słusznego celu ochrony praw członków związków i autorów.


title: Sprawa C-301/14: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 grudnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht – Niemcy) – Pfotenhilfe-Ungarn e.V./Ministerium für Energiewende, Landwirtschaft, Umwelt und ländliche Räume des Landes Schleswig-Holstein [Odesłanie prejudycjalne — Rozporządzenie (WE) nr 1/2005 — Artykuł 1 ust. 5 — Ochrona zwierząt podczas transportu — Transport bezpańskich psów z jednego państwa członkowskiego do drugiego prowadzony przez stowarzyszenie ochrony zwierząt — Pojęcie „działalności gospodarczej” — Dyrektywa 90/425/EWG — Artykuł 12 — Pojęcie „pośrednika zaangażowanego w handel wewnątrzwspólnotowy”]

text:
               1.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/5

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 grudnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht – Niemcy) – Pfotenhilfe-Ungarn e.V./Ministerium für Energiewende, Landwirtschaft, Umwelt und ländliche Räume des Landes Schleswig-Holstein
   (Sprawa C-301/14) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (WE) nr 1/2005 - Artykuł 1 ust. 5 - Ochrona zwierząt podczas transportu - Transport bezpańskich psów z jednego państwa członkowskiego do drugiego prowadzony przez stowarzyszenie ochrony zwierząt - Pojęcie „działalności gospodarczej” - Dyrektywa 90/425/EWG - Artykuł 12 - Pojęcie „pośrednika zaangażowanego w handel wewnątrzwspólnotowy”])
   (2016/C 038/06)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesverwaltungsgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Pfotenhilfe-Ungarn e.V.

      Strona pozwana: Ministerium für Energiewende, Landwirtschaft, Umwelt und ländliche Räume des Landes Schleswig-Holstein

      Przy udziale: Vertreter des Bundesinteresses beim Bundesverwaltungsgericht

      Sentencja

               1)

               Pojęcie „działalności gospodarczej” w rozumieniu art. 1 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i związanych z tym działań oraz zmieniającego dyrektywy 64/432/EWG i 93/119/WE oraz rozporządzenie (WE) nr 1255/97 należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono działalność taką jak ta, o której mowa w postępowaniu głównym, dotyczącą transportu bezpańskich psów z jednego państwa członkowskiego do drugiego prowadzonego przez stowarzyszenie pożytku publicznego celem powierzenia tych psów osobom, które zobowiązały się je przyjąć, w zamian za zapłatę przez te osoby kwoty pokrywającej zasadniczo koszty poniesione w tym celu przez to stowarzyszenie.

               2)

               Pojęcie „pośrednika zaangażowanego w handel wewnątrzwspólnotowy” w rozumieniu art. 12 dyrektywy Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącej kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego, zmienionej dyrektywą Rady 92/60/EWG z dnia 30 czerwca 1992 r., należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono między innymi stowarzyszenie pożytku publicznego, które transportuje bezpańskie psy z jednego państwa członkowskiego do drugiego celem powierzenia tych psów osobom, które zobowiązały się je przyjąć, w zamian za zapłatę przez te osoby kwoty pokrywającej zasadniczo koszty poniesione w tym celu przez to stowarzyszenie.

      (1)  Dz.U. C 303 z 8.9.2014.


title: Sprawa T-591/13: Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2014 r. – Groupe Canal +/OHIM – Euronews (News+) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego News+ — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy ACTU+ — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               9.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/50

         Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2014 r. – Groupe Canal +/OHIM – Euronews (News+)
   (Sprawa T-591/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego News+ - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy ACTU+ - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 046/63)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Groupe Canal + (Issy-les-Moulineaux, Francja) (przedstawiciele: adwokaci L. Barissat i R. Joseph)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: V. Melgar, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Euronews (Écully, Francja) (przedstawiciele: adwokaci V. von Bomhard i J. Schmitt)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 9 września 2013 r. (sprawa R 1533/2012-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Groupe Canal + i Canal + France z jednej strony a Euronews z drugiej strony.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Groupe Canal + zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 31 z 1.2.2014.


title: Sprawa T-489/08: Skarga wniesiona w dniu 17 listopada 2008 r. — Power-One Italy przeciwko Komisji

text:
               10.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/41

         Skarga wniesiona w dniu 17 listopada 2008 r. — Power-One Italy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-489/08)
   (2009/C 6/81)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Power-One Italy SpA (Terranova Bracciolini, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci R. Giuffrida i A. Giussani)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               nakazanie Komisji Europejskiej, na podstawie art. 288 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, wypłaty na rzecz Power One Italy SpA odszkodowania z tytułu poniesionych przez nią szkód, oszacowanych na 2 876 188,99 EUR, lub kosztów poniesionych na realizacje projektu PNEUMA, lub jakichkolwiek innych kwot wyższych lub niższych, które Sąd uzna za należne.

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarga w niniejsze sprawie dotyczy decyzji o zakończeniu realizacji projektu określonego mianem „Pneuma” i zwrotu kwoty przyznanej tytułem zaliczki na jego finansowanie. Przedmiotem tego projektu było stworzenie, dzięki wykorzystaniu zasobów sprzężonego powietrza, nowatorskiego systemu dostaw energii UPS do aparatury stacji bazowych w telefonii komórkowej. W celu realizacji projektu strona skarżąca zawarła umowy z partnerami strategicznymi, w szczególności z Uniwersytetem we Florencji, który był odpowiedzialny za opracowanie i ulepszenie części dynamicznej, jak również za przeprowadzenie testów prototypów nowych systemów ENEA i FEBE ECOLOGIC w celu oceny wpływu nowego systemu UPS na środowisko naturalne oraz z TELEFONICA MOVILES, która udostępniła określoną liczbę stacji bazowych na terytorium Hiszpanii w celu umożliwienia przeprowadzenia testów prototypów w rzeczywistych warunkach operacyjnych.
   W następstwie wydania przywołanej decyzji Komisji, strona skarżąca była zmuszona zwrócić całość kwoty uzyskanej tytułem zaliczki na finansowanie projektu, będąc jednocześnie zobowiązaną zadośćuczynić żądaniom odszkodowawczym swych partnerów strategicznych. W każdym razie Power One przeprowadziła i zakończyła projekt na własny koszt, mając jednocześnie na względzie uzasadnione oczekiwania wynikające z regularnych odroczeń terminu realizacji projektu przyznawanych przez Komisję, która ponosiła tym samym koszt 2.876.188,99 EUR i uczyniła w pełni operacyjnym i funkcjonalnym w Hiszpanii aparat będący przedmiotem umów pomiędzy skarżącą i jej partnerami.
   W uzasadnieniu skargi skarżąca powołuje się na:

               —

               naruszenie art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1655/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 lipca 2000 r. dotyczące instrumentu finansowego na rzecz środowiska (LIFE) (1).

               —

               brak możliwości stosowania art. 14 standardowych norm administracyjnych projektu LIFE, gdyż strona skarżąca w trakcie realizacji projektu zachowywała rygor i spójność we współpracy i zawsze odpowiadała szczegółowo na wszelkie wnioski Komisji. Ponadto projekt „Pneuma” został całkowicie zrealizowany, oddany do użytku i przetestowany.

               —

               dyskryminujący charakter spornej decyzji i naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań.

      (1)  Dz.U. L 192 z 28.7.2000, s. 1.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 września 2004 r. W sprawie T-16/03, Albano Ferrer de Moncada przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Urzędnicy — Sprawozdanie z oceny — Nieprawidłowości w postępowaniu — Uzasadnienie — Stwierdzenie nieważności sprawozdania — Naprawienie poniesionej szkody)

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/39

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 30 września 2004 r.
   W sprawie T-16/03, Albano Ferrer de Moncada przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Urzędnicy - Sprawozdanie z oceny - Nieprawidłowości w postępowaniu - Uzasadnienie - Stwierdzenie nieważności sprawozdania - Naprawienie poniesionej szkody)
   (2004/C 300/77)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T-16/03, Albano Ferrer de Moncada, urzędnik Komisji Wspólnot Europejskich, zamieszkały w Luksemburgu (Luksemburg), reprezentowany przez G. Vandersanden, L. Levi i A. Finchelstein, adwokatów, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: J. Currall i C. Berardis-Kayser, wspomagani przez D. Waelbroeck, adwokata, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot, z jednej strony, wniosek o stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny za okres 1995/1997 dotyczącego skarżącego, a z drugiej strony, wniosek o odszkodowanie; Sąd (trzecia izba), w składzie: J. Azizi, prezes, M. Jaeger i F. Dehousse, sędziowie; sekretarz: H. Jung, wydał w dniu 30 września 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Stwierdza się nieważność sprawozdania z oceny skarżącego za okres 1995/1997.

               2)

               Komisja zostaje obciążona zapłatą sumy w wysokości 1 000 euro na rzecz skarżącego.

               3)

               Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 83 z 5.4.2003.


title: Sprawa C-428/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Finanzgericht Hamburg (Niemcy) z dnia  21 listopada 2005 r.  w sprawie Firma Laub GmbH & Co.Vieh & Fleisch Import-Export przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas

text:
               11.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Finanzgericht Hamburg (Niemcy) z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie Firma Laub GmbH & Co.Vieh & Fleisch Import-Export przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas
   (Sprawa C-428/05)
   (2006/C 36/44)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 2 grudnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Finanzgericht Hamburg (Niemcy) z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie Firma Laub GmbH & Co.Vieh & Fleisch Import-Export przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas.
   Finanzgericht Hamburg (Niemcy) zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:
   Czy w rozumieniu art. 11 ust. 3 akapit pierwszy zdanie pierwsze rozporządzenia (EWG) nr 3665/87 (1), refundację wypłacono niesłusznie, a zatem, czy w konsekwencji podlega ona zwrotowi w przypadku gdy beneficjent przedstawi dokumenty wymagane do dokonania płatności dopiero w trakcie postępowania wszczętego w celu jej odzyskania i po upływie terminów, o których mowa w art. 47 ust. 2 i w art. 48 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 3665/87?

      (1)  Dz.U. L 351 z dnia 14 grudnia 1987 r., str. 1 (w wersji zmienionej, zob. Dz.U. L 77 z 1997, str. 12).


title: Sprawa C-619/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāts (Republika Łotewska) w dniu 29 grudnia 2010 r. — Trade Agency Ltd przeicwko Seramico Investments Ltd

text:
               5.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāts (Republika Łotewska) w dniu 29 grudnia 2010 r. — Trade Agency Ltd przeicwko Seramico Investments Ltd
   (Sprawa C-619/10)
   2011/C 72/25
   Język postępowania: łotewski

      Sąd krajowy

   Augstākās tiesas Senāts

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Trade Agency Ltd

      Strona pozwana: Seramico Investments Ltd

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w sytuacji, gdy do orzeczenia zagranicznego sądu dołączone zostało zaświadczenie, o którym mowa w art. 54 rozporządzenia nr 44/2001 (1), lecz mimo to pozwany zgłasza sprzeciw, podnosząc, że nie został mu doręczony dokument wszczynający postępowanie w państwie członkowskim pochodzenia, sąd państwa członkowskiego, w którym wystąpiono o uznanie, badając przeszkodę uznania określoną w art. 34 pkt 2 rozporządzenia nr 44/2001, jest właściwy do samodzielnego zbadania zgodności informacji zamieszonych w zaświadczeniu z materiałem dowodowym? Czy tak szeroki zakres właściwości sądu państwa członkowskiego, w którym wystąpiono o uznanie, jest zgodny z zasadą wzajemnego zaufania w wymiar sprawiedliwości, którą statuują motywy 16 i 17 rozporządzenia nr 44/2001?

               2)

               Czy orzeczenie wydane w postępowaniu, w którym pozwany nie wdał się w spór, w którym to orzeczeniu rozstrzygnięto spór co do istoty, bez zbadania ani przedmiotu pozwu, ani jego zasadności, oraz które nie zawiera żadnej argumentacji dotyczącej zasadności pozwu co do istoty, jest zgodne z art. 47 Karty i nie narusza prawa pozwanego do sprawiedliwego procesu, ustanowionego we wspomnianym postanowieniu?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. L 12, s. 1).


title: Sprawa C-467/13 P: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 9 października 2014 r. – Industries Chimiques du Fluor SA (ICF)/Komisja (Odwołanie — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Światowy rynek fluorku glinu — Prawo do obrony — Treść pisma w sprawie przedstawienia zarzutów — Obliczanie kwoty grzywny — Wytyczne z 2006 r. w sprawie metody ustalania grzywien — Punkt 18 — Łączna wartość sprzedaży dóbr lub usług mających związek z naruszeniem — Obowiązek uzasadnienia — Rozsądny termin — Obniżenie kwoty grzywny)

text:
               9.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/13

         Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 9 października 2014 r. – Industries Chimiques du Fluor SA (ICF)/Komisja
   (Sprawa C-467/13 P) (1)

   ((Odwołanie - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Światowy rynek fluorku glinu - Prawo do obrony - Treść pisma w sprawie przedstawienia zarzutów - Obliczanie kwoty grzywny - Wytyczne z 2006 r. w sprawie metody ustalania grzywien - Punkt 18 - Łączna wartość sprzedaży dóbr lub usług mających związek z naruszeniem - Obowiązek uzasadnienia - Rozsądny termin - Obniżenie kwoty grzywny))
   (2015/C 046/16)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Industries Chimiques du Fluor SA (ICF) (przedstawiciele: P. Wytinck i D. Gillet, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Gippini Fournier i N. von Lingen, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Industries Chimiques du Fluor (ICF) zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C C 336 z 16.11.2013.


title: Sprawa C-284/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 7 czerwca 2010 r. — Telefónica de España S.A. przeciwko Administración del Estado

text:
               11.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 7 czerwca 2010 r. — Telefónica de España S.A. przeciwko Administración del Estado
   (Sprawa C-284/10)
   ()
   2010/C 246/32
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Tribunal Supremo

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Telefónica de España S.A.

      Strona pozwana: Administración del Estado

      Pytanie prejudycjalne

   Czy dyrektywa 97/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 kwietnia 1997 r. w sprawie wspólnych postanowień ramowych dotyczących ogólnych zezwoleń i indywidualnych licencji w dziedzinie usług telekomunikacyjnych (1), a w szczególności jej art. 6, zezwala na to, aby państwa członkowskie nakładały na posiadacza zezwolenia ogólnego obowiązek zapłaty opłaty rocznej naliczanej w oparciu o procentowy udział w przychodach brutto z użytkowania zafakturowanych w danym roku, nieprzekraczającej 2‰, służącej pokrywaniu kosztów funkcjonowania, w tym kosztów administracyjnych, organu telekomunikacyjnego, wskutek stosowania systemu zezwoleń indywidualnych i zezwoleń ogólnych, jak stanowi art. 71 Ley 11/1998, de 24 de abril, de Telecomunicaciones [ustawy nr 11/1998 z dnia 24 kwietnia 1998 r. o telekomunikacji]?

      (1)  Dz.U. L 117, s. 15.


title: Sprawa T-411/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  15 marca 2006 r.  — Herbillon przeciwko Komisji (Urzędnicy — Powołanie — Zmiana grupy zaszeregowania — Artykuł 31 ust. 2 regulaminu pracowniczego)

text:
               6.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/17

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 marca 2006 r. — Herbillon przeciwko Komisji
   (Sprawa T-411/03) (1)

   (Urzędnicy - Powołanie - Zmiana grupy zaszeregowania - Artykuł 31 ust. 2 regulaminu pracowniczego)
   (2006/C 108/28)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Georges Herbillon (Arlon, Belgia) [Przedstawiciele: N. Lhoëst i É. De Schietere de Lophem, avocats]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: G. Berscheid i C. Berardis-Kayser, pełnomocnicy]
   Przedmiot sprawy
   Uchylenie decyzji Komisji z dnia 20 grudnia 2002 r. o ostatecznym zaszeregowaniu skarżącego do grupy A7, szczebel 3 oraz uchylenie decyzji Komisji z dnia 29 lipca 2003 r. o oddaleniu zażalenia skarżącego.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron poniesie własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 35 z 7.2.2004 r.


title: Sprawa C-377/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 8 sierpnia 2007 r. — STEKO Industriemontage GmbH przeciwko Finanzamt Speyer-Germersheim

text:
               24.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 8 sierpnia 2007 r. — STEKO Industriemontage GmbH przeciwko Finanzamt Speyer-Germersheim
   (Sprawa C-377/07)
   (2007/C 283/11)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesfinanzhof (Niemcy).
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: STEKO Industriemontage GmbH

      Strona pozwana: Finanzamt Speyer-Germersheim
   Pytania prejudycjalne
   Czy art. 56 WE stoi na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, zgodnie z którym zakaz odliczania utraconego zysku, związanego z udziałami lub akcjami jednej spółki kapitałowej w innej spółce kapitałowej, wchodzi w życie wcześniej w stosunku do udziałów lub akcji w spółkach zagranicznych aniżeli do udziałów lub akcji w spółkach krajowych?


title: Sprawa T-317/05: Skarga wniesiona w dniu 16 sierpnia 2005 r. — Kustom Musical Amplification Inc. przeciwko OHIM

text:
               29.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/23

         Skarga wniesiona w dniu 16 sierpnia 2005 r. — Kustom Musical Amplification Inc. przeciwko OHIM
   (Sprawa T-317/05)
   (2005/C 271/46)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Kustom Musical Amplification Inc. (Cincinnati, Stany Zjednoczone Ameryki) [Przedstawiciele: M. Edenborough, barrister i T. Bamford, solicitor]

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej nr 1035/2004-04 lub, pomocniczo, stwierdzenie jej nieważności w części tak, aby specyfikacja towarów ograniczała się do „instrumentów strunowych, w szczególności profesjonalnych gitar elektrycznych” z klasy 15;

               —

               przekazanie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 3 206 372 Urzędowi w celu jego publikacji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w niniejszym postępowaniu, a także w postępowaniach przed Izbą Odwoławczą oraz przed ekspertem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: trójwymiarowy znak przedstawiający pudło akustyczne tak zwanej „Beast guitar” dla towarów z klasy 15 (instrumenty strunowe, a w szczególności gitary) (zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 3 206 372)

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: nieuwzględnienie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94


title: Sprawa C-43/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba) wydanego w dniu 19 listopada 2008 r. w sprawie T-404/05 Republika Greka przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 29 stycznia 2009 r. przez Królestwo Szwecji

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/29

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba) wydanego w dniu 19 listopada 2008 r. w sprawie T-404/05 Republika Greka przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 29 stycznia 2009 r. przez Królestwo Szwecji
   (Sprawa C-43/09 P)
   (2009/C 69/53)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Wnosząca odwołanie: Republika Grecka (przedstawiciele: Charalambos Méïdanis i M. Tassopoulou)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               uwzględnienie niniejszej skargi jako zasadnej;

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich, wydanego w dniu 19 listopada 2008 r. w sprawie T-405/05 Republika Grecka przeciwko Komisji, który jest przedmiotem niniejszej skargi.

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W wyroku wydanym w dniu 19 listopada Sąd Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich oddalił skargę w całości.
   W uzasadnianiu odwołania od powyższego wyroku Republika Grecka powołuje trzy zarzuty.
   W ramach zarzutu pierwszego strona wnosząca odwołanie podnosi, ze Sąd pierwszej instancji dokonał błędnej wykładni i błędnie zastosował prawo wspólnotowe dotyczące uprawnień Komisji ratione temporis w zakresie stosowania w danym przypadku korekt finansowych, oraz że wyrok ten został opatrzony wewnętrznie sprzecznym uzasadnieniem.
   Zarzut drugi opiera się na argumencie, zgodnie z którym Sąd dokonał błędnej wykładni i błędnie zastosował prawo wspólnotowe jeśli chodzi o zasadę niedziałania prawa wstecz w odniesieniu do przepisów dotyczących obwieszczeń, oraz argumencie, iż uzasadnienie wyroku jest w tym zakresie wewnętrznie sprzeczne.
   Zarzut trzeci odwołuje się do fakty naruszenia zasad proporcjonalności prawa wspólnotowego.


title: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 14 kwietnia 2005 r. w sprawie C-146/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywy 2000/69/WE i 2001/81/WE — Zanieczyszczenia powietrza — Krajowe poziomy emisji — Brak transpozycji)

text:
               11.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/12

      WYROK TRYBUNAŁU

   (szósta izba)
   z dnia 14 kwietnia 2005 r.
   w sprawie C-146/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywy 2000/69/WE i 2001/81/WE - Zanieczyszczenia powietrza - Krajowe poziomy emisji - Brak transpozycji)
   (2005/C 143/15)
   Język postępowania: niderlandzki
   W sprawie C-146/04 mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia Państwa Członkowskiego, Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: M. van Beek i G. Valero Jordana) przeciwko Królestwu Niderlandów (pełnomocnicy: H. G. Sevenster i J. van Bakel), Trybunał (szósta izba), w składzie: A. Borg Barthet (sprawozdawca), prezes izby, S. von Bahr i J. Malenovský, sędziowie, rzecznik generalny: P. Léger, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 14 kwietnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2000/69/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 listopada 2000 r. dotyczącej wartości dopuszczalnych benzenu i tlenku węgla w otaczającym powietrzu oraz dyrektywy 2001/81/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2001 r. w sprawie krajowych poziomów emisji dla niektórych rodzajów zanieczyszczenia powietrza, Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tych dyrektyw.

               2)

               Królestwo Niderlandów zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.04.2004


title: Sprawa T-125/12: Wyrok Sądu z dnia 24 września 2015 r. – Viasat Broadcasting UK/Komisja (Pomoc państwa — Publiczna usługa nadawcza — Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym — Wdrożona przez władze duńskie pomoc dla duńskiego nadawcy publicznego TV2/Danmark — Finansowanie publiczne przyznane w celu zrekompensowania kosztów związanych z wykonywaniem zobowiązań z zakresu usług publicznych — Zgodność pomocy — Wyrok Altmark)

text:
               23.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 389/26

         Wyrok Sądu z dnia 24 września 2015 r. – Viasat Broadcasting UK/Komisja
   (Sprawa T-125/12) (1)

   ((Pomoc państwa - Publiczna usługa nadawcza - Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym - Wdrożona przez władze duńskie pomoc dla duńskiego nadawcy publicznego TV2/Danmark - Finansowanie publiczne przyznane w celu zrekompensowania kosztów związanych z wykonywaniem zobowiązań z zakresu usług publicznych - Zgodność pomocy - Wyrok Altmark))
   (2015/C 389/26)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Viasat Broadcasting UK Ltd (West Drayton, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: S. Kalsmose-Hjelmborg i M. Honoré, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn i B. Stromsky, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Królestwo Danii (przedstawiciele: początkowo C. Vang i V. Pasternak Jørgensen, pełnomocnicy, następnie V. Pasternak Jørgensen, wspierana przez K. Lundgaarda Hansena, adwokata, a wreszcie – przez C. Thorninga, pełnomocnika, wspieranego przez K. Lundgaarda Hansena i R. Holgaarda, adwokatów); oraz TV2/Danmark A/S (Odense, Dania) (przedstawiciel: O. Koktvedgaard, adwokat)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Komisji 2011/839/UE z dnia 20 kwietnia 2011 r. w sprawie środków podjętych przez Danię (C 2/03) na rzecz TV2/Danmark (Dz.U. L 340, s. 1)

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2011/839/UE z dnia 20 kwietnia 2011 r. w sprawie środków podjętych przez Danię (C 2/03) na rzecz TV2/Danmark zostaje umorzone w zakresie, w jakim instytucja ta uznała, że przekazane TV2/Danmark A/S za pośrednictwem Funduszu TV2 wpływy z reklam za lata 1995 i 1996 stanowią pomoc państwa.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Viasat Broadcasting UK Ltd pokrywa swe koszty, a także te poniesione przez Komisję Europejską.

               4)

               Królestwo Danii pokrywa własne koszty.

               5)

               TV2/Danmark pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 138 z 12.5.2012.


title: Sprawa T-58/10: Postanowienie Sądu z dnia 11 stycznia 2012 r. — Phoenix-Reisen i DRV przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Pomoc państwa — Niemiecki system subwencji wypłacanych pracownikom niewypłacalnych przedsiębiorstw i ich finansowania — Decyzja stwierdzająca brak pomocy państwa — Niedopuszczalność)

text:
               25.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 58/9

         Postanowienie Sądu z dnia 11 stycznia 2012 r. — Phoenix-Reisen i DRV przeciwko Komisji
   (Sprawa T-58/10) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - Niemiecki system subwencji wypłacanych pracownikom niewypłacalnych przedsiębiorstw i ich finansowania - Decyzja stwierdzająca brak pomocy państwa - Niedopuszczalność)
   2012/C 58/17
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Phoenix-Reisen GmbH (Bonn, Niemcy) i Deutscher Reiseverband eV (DRV) (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat R. Gerharz)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn i B. Martenczuk, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze, J. Möller i B. Klein, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2009) 8707 z dnia 19 listopada 2009 r., w której uznano, że przewidziany w ustawodawstwie niemieckim system subwencji wypłacanych pracownikom niewypłacalnych przedsiębiorstw oraz ich finansowania nie stanowi pomocy państwa (pomoc NN 55/2009) (Dz.U. C 323, s. 5).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Phoenix-Reisen GmbH i Deutscher Reiseverband eV (DRV) pokrywają poza własnymi kosztami koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               3)

               Republika Federalna Niemiec pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 113 z 1.5.2010.


title: Sprawa T-731/16: Postanowienie Sądu z dnia 16 marca 2016 r. – Perifereia Stereas Elladas/Komisja

text:
               8.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 144/63

         Postanowienie Sądu z dnia 16 marca 2016 r. – Perifereia Stereas Elladas/Komisja
   (Sprawa T-731/16) (1)

   (2017/C 144/98)
   Język postępowania: grecki
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 462 z 12.12.2016.


title: Sprawa T-556/15: Skarga wniesiona w dniu 25 września 2015 r. – Portugalia/Komisja

text:
               30.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 398/64

         Skarga wniesiona w dniu 25 września 2015 r. – Portugalia/Komisja
   (Sprawa T-556/15)
   (2015/C 398/78)
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Fernandes, M. Figueiredo, P. Estêvão i J. Almeida, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2015) 4076 (1) w części, w której z powodu „niedociągnięć w systemie identyfikacji działek rolnych (LPIS)” wyłączyła z finansowania kwotę 13 7 3 89  156,95 EUR w odniesieniu do wydatków zgłoszonych przez Republikę Portugalską w ramach środka inna pomoc bezpośrednia, obszarowa, za lata 2010, 2011 i 2012,

               —

               Obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty dotyczące następujących naruszeń:

               A.-

               W odniesieniu do lat 2009 i 2010:
               Naruszenie zasady proporcjonalności i art. 5 TUE, ponieważ skoro chodzi o dokładnie te same wyliczenia i założenia, które zostały wcześniej zaakceptowane przez Komisję w ramach wcześniejszych dochodzeń, brak zaakceptowania przez Komisję w prawidłowo uzasadniony sposób obliczeń przedstawionych przez portugalskie organy wraz z zastosowaniem ryczałtowego współczynnika korekty, pomimo że wykazano liczne ulepszenia w ramach wdrażania Planu Działania IACS (Zintegrowanego Systemu Zarządzania i Kontroli), stanowi oczywiste naruszenie obowiązku lojalnej współpracy.

               B.

               W odniesieniu do roku 2011:

                           1)

                           Naruszenie obowiązku lojalnej współpracy, ponieważ Komisja w odniesieniu do nieprawidłowości w funkcjonowaniu LPIS/GIS w 2011 r. nie doceniła całej pracy wykonanej przez portugalskie organy, a w szczególności – Planu Działania zatwierdzonego przez certyfikujący organ i wdrożonego w szczególności w roku 2011, za zgodą i wiedzą Komisji.

                           2)

                           Naruszenie zasady kontradyktoryjności, ponieważ powiadomienie na podstawie art. 11 rozporządzenia (WE) nr 885/06 (2) dotyczące 2011 r. stanowi, że przedmiotem dochodzenia są nieprawidłowości stwierdzone w LPIS, tymczasem decyzja oparta jest na bezprawnej konsolidacji uprawnień, która to kwestia nie została poruszona w piśmie, czego wymaga wspomniany art. 11, w związku z czym portugalskie organy nie miały możliwości przedstawienia w tym zakresie swego stanowiska.

                           3)

                           Naruszenie art. 11 rozporządzenia (WE) nr 885/06 w zakresie, w jakim decyzja nie została prawidłowo uzasadniona i zawiera nieścisłości w podstawach uzasadnienia, a w związku z tym narusza ona ratio i cel art. 11 ust. 1 rozporządzenia 885/2006.

               C) –

               Zwiększenie ryczałtowych współczynników korekcyjnych – Za lata 2009-2011
               Naruszenie art. 31 ust. 2 rozporządzenia nr 1290/2005 (3) oraz zasady proporcjonalności oraz karzącego charakteru AGRI/61 495/2002- REV1, ponieważ przyjęte środki (to znaczy decyzje) nie są adekwatne i konieczne dla osiągnięcia zamierzonego celu i wykraczają poza to, co jest konieczne dla jego osiągnięcia, po tym jak portugalskie organy dokonały obliczenia zgodnie z wytycznymi Komisji i po tym, jak Komisja decyduje o dokonanie korekty ryczałtowej.

      (1)  Decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2015/1119 z dnia 22 czerwca 2015 r. wyłączająca z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) [notyfikowana jako dokument nr C(2015) 4076] (Dz.U. L 182, s. 39).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 885/2006 z dnia 21 czerwca 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 w zakresie akredytacji agencji płatniczych i innych jednostek, jak również rozliczenia rachunków EFGR i EFRROW (Dz.U. 2006 L 171, s. 90)

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. L 209, s. 1).


title: Sprawa T-482/13: Skarga wniesiona w dniu 9 września 2013 r. — MedSkin Solutions Dr. Suwelack przeciwko OHIM — Cryo-Save (CryoSafe)

text:
               26.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/33

         Skarga wniesiona w dniu 9 września 2013 r. — MedSkin Solutions Dr. Suwelack przeciwko OHIM — Cryo-Save (CryoSafe)
   (Sprawa T-482/13)
   2013/C 313/63
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: MedSkin Solutions Dr. Suwelack AG (Billerbeck, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Thünken)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Cryo-Save AG (Pfäffikon, Szwajcaria)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji R 1759/2012-4 Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 4 lipca 2013 r. i jej zmianę poprzez orzeczenie, że wniesione do OHIM przez skarżącą odwołanie jest zasadne, a sprzeciw powinien zostać oddalony;

               —

               pomocniczo, stwierdzenie nieważności decyzji R 1759/2012-4 Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 4 lipca 2013 r. i przekazanie sprawy do zbadania przez właściwego eksperta OHIM;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „CryoSafe” dla towarów i usług z klas 5 i 40 — zgłoszenie nr 9 619 586

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Cryo-Save AG

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny znak towarowy „CryoSave” dla towarów i usług z klas 10, 42 i 44

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009


title: Sprawa C-407/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 17 lipca 2013 r. — Rotondo i in. przeciwko Rete Ferroviaria Italiana

text:
               26.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 17 lipca 2013 r. — Rotondo i in. przeciwko Rete Ferroviaria Italiana
   (Sprawa C-407/13)
   2013/C 313/12
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Corte suprema di cassazione

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Francesco Rotondo i in.

      Strona pozwana: Rete Ferroviaria Italiana SpA

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy do pracy na morzu mają zastosowanie klauzule porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony przyjętego przez dyrektywę 1999/70/WE (1), a w szczególności, czy klauzula 2 punkt 1 odnosi się również do pracowników zatrudnionych na czas określony na promach, które wykonują codzienne połączenia?

               2)

               Czy porozumienie ramowe przyjęte przez dyrektywę 1999/70/WE, a w szczególności klauzula 3 punkt 1, stoi na przeszkodzie przepisom krajowym, które przewidują (art. 332 codice della navigazione [kodeksu żeglugi]) wskazywanie „czasu trwania” umowy, a nie „terminu jej wygaśnięcia” i czy ze wspomnianą dyrektywą zgodne jest przewidzenie czasu trwania umowy ze wskazaniem jej terminu końcowego, co do którego jest pewne że upłynie (po maksimum 78 dniach), lecz nie kiedy to nastąpi?

               3)

               Czy porozumienie ramowe przyjęte przez dyrektywę 1999/70/WE, a w szczególności klauzula 3 punkt 1, stoi na przeszkodzie przepisom krajowym (art. 325, 326 oraz 332 codice della navigazione), które utożsamiają obiektywne powody zawarcia umowy na czas określony jedynie z tym, że przewiduje ona odbycie rejsu lub rejsów, w ten sposób zasadniczo zrównując przedmiot umowy (świadczenie) z jej kauzą (przyczyną jej zawarcia na czas określony)?

               4)

               Czy porozumienie ramowe przyjęte przez dyrektywę stoi na przeszkodzie przepisom krajowym (w szczególności przepisom codice della navigazione), które wykluczają w przypadku zastosowania kolejnych umów (spełniającego znamiona nadużycia w rozumieniu klauzuli 5), aby zostały one przekształcone w stosunek pracy na czas nieokreślony (środek przewidziany przez art. 326 codice della navigazione jedynie dla przypadku, gdy pracownik zawierający umowę o pracę na statku pełni służbę bez przerwy przez okres dłuższy niż jeden rok oraz dla przypadku, w którym pomiędzy ustaniem umowy a zawarciem kolejnej umowy minie okres nie dłuższy niż sześćdziesiąt dni)?

      (1)  Dyrektywa Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotycząca Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (Dz.U. L 175, s. 43)


title: Sprawa C-624/15: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 18 maja 2017r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vilniaus apygardos administracinis teismas – Litwa) – UAB „Litdana”/Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos Odesłanie prejudycjalne — Podatki — Podatek od wartości dodanej (VAT) — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 314 — Procedura marży — Przesłanki stosowania — Brak zgody krajowych organów podatkowych na zastosowanie przez podatnika procedury marży — Wzmianki na fakturach odnoszące się zarówno do zastosowania przez dostawcę procedury marży, jak i do zwolnienia z podatku VAT — Niezastosowanie przez dostawcę procedury marży przy dostawie towarów — Przesłanki wskazujące na istnienie nieprawidłowości lub przestępstwa przy dostawie towarów

text:
               24.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/7

         Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 18 maja 2017r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vilniaus apygardos administracinis teismas – Litwa) – UAB „Litdana”/Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos
   (Sprawa C-624/15) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 314 - Procedura marży - Przesłanki stosowania - Brak zgody krajowych organów podatkowych na zastosowanie przez podatnika procedury marży - Wzmianki na fakturach odnoszące się zarówno do zastosowania przez dostawcę procedury marży, jak i do zwolnienia z podatku VAT - Niezastosowanie przez dostawcę procedury marży przy dostawie towarów - Przesłanki wskazujące na istnienie nieprawidłowości lub przestępstwa przy dostawie towarów)
   (2017/C 239/09)
   Język postępowania: litewski

      Sąd odsyłający

   Vilniaus apygardos administracinis teismas

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: UAB „Litdana”

      Strona pozwana: Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos

      Przy udziale: Klaipėdos apskrities valstybinė mokesčių inspekcija

      Sentencja

   Artykuł 314 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2010/45/UE z dnia 13 lipca 2010 r., należy interpretować w ten sposób, iż sprzeciwia się on temu, aby właściwe organy państwa członkowskiego odmówiły podatnikowi, który otrzymał fakturę zawierającą informacje dotyczące zarówno procedury marży, jak i zwolnienia z podatku od wartości dodanej (VAT), prawa do zastosowania procedury marży, nawet jeśli z późniejszej kontroli przeprowadzonej przez te organy wynika, że podatnik-pośrednik, dostarczający używane towary nie zastosował w rzeczywistości tejże procedury do dostawy towarów, chyba że zostanie ustalone przez właściwe organy, że podatnik nie działał w dobrej wierze lub że nie podjął wszystkich racjonalnych środków leżących w jego mocy w celu upewnienia się, że dokonywana przez niego transakcja nie prowadziła do udziału w przestępstwie podatkowym, co powinien sprawdzić sąd odsyłający.

      (1)  Dz.U. C 48 z 8.2.2016.


title: Sprawa T-273/05: Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2005 r. przez The Black & Decker Corporation przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/55

         Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2005 r. przez The Black & Decker Corporation przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   (Sprawa T-273/05)
   (2005/C 217/113)
   Język, w którym została sporządzona skarga: angielski
   W dniu 20 lipca 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga The Black & Decker Corporation z siedzibą w Townson, Maryland (Stany Zjednoczone), reprezentowanej przez P. Harrisa, Solicitor, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory).
   Uczestnikiem postępowania przed pierwszą Izbą Odwoławczą była również Atlas Copco Aktiebolag, z siedzibą w Sztokholmie (Szwecja).
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji pierwszej Izby Odwoławczej z dnia 3 maja 2005 r. (sprawa R 786/2004-1);

               —

               stwierdzenie niedopuszczalności sprzeciwu nr B623 589

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą w związku z postępowaniem odwoławczym przed OHIM oraz w związku z niniejszym postępowaniem.

         Zarzuty i główne argumenty:

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               Skarżąca

               Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:

               Barwny znak towarowy w kolorach czarnym i żółtym zgłoszony dla towarów z klasy 7 (przenośne narzędzia ręczne o napędzie elektrycznym itd.)

               Właściciel znaku lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie:

               Atlas Copco Aktiebolag

               Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie:

               Niezarejestrowane znaki towarowe i oznaczenia używane w obrocie we wszystkich Państwach Członkowskich dla narzędzi o napędzie elektrycznym.

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów:

               Odrzucenie sprzeciwu jako niedopuszczalnego

               Decyzja Izby Odwoławczej

               Stwierdzenie nieważności i przekazanie sprawy Wydziałowi Sprzeciwów do ponownego rozpoznania

               Podniesione zarzuty:

               Skarżąca twierdzi, że sprzeciw winien zostać uznany za niedopuszczalny, ponieważ nie wskazywał jasno wcześniejszych znaków i oznaczeń, na które się powołano, co stanowiło naruszenie zasady 18 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/1995 (1)

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 303 z 15.12.1995, str. 1)


title: Sprawa T-430/11: Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2011 r. — Telefónica przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               24.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/47

         Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2011 r. — Telefónica przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa T-430/11)
   2011/C 282/86
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Telefónica, SA (Bilbao, Hiszpania) (przedstawiciele: J. Ruiz Calzado, adwokat, M. Núñez-Müller, Rechtsanwalt, i J. Domínguez Pérez, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 1 decyzji;

               —

               pomocniczo, o stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 4 i 5 decyzji;

               —

               pomocniczo, o stwierdzenie nieważności art. 4 decyzji, lub o odpowiednia zmianę jej zakresu, i

               —

               o obciążenie Komisji wszystkimi kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga jest skierowana przeciwko art. 1 ust. 1 decyzji Komisji Europejskiej z dnia 12 stycznia 2011 r. w sprawie amortyzacji podatkowej finansowej wartości firmy w związku z nabyciem udziałów w zagranicznych przedsiębiorstwach C 45/07 (ex NN 51/07, ex CP 9/07) wdrożonej przez Hiszpanię (zwanej dalej „decyzją”).
   Zarzuty i główne argumenty są te same, co podniesione w sprawie T-429/11 BBVA przeciwko Komisji.


title: Sprawa T-333/10: Wyrok Sądu z dnia 16 września 2013 r. — ATC i in. przeciwko Komisji (Odpowiedzialność pozaumowna — Wymogi dotyczące zdrowia zwierząt — Środki ochronne w sytuacji kryzysowej — Środki ochronne odnoszące się do wysoce zjadliwej grypy ptaków w niektórych państwach trzecich — Zakaz przywozu dzikich ptaków złowionych w ich środowisku naturalnym — Wystarczająco istotne naruszenie przepisów prawa przyznających uprawnienia jednostkom — Oczywiste i poważne naruszenie granic zakresu uznania — Dyrektywy 91/496/WE i 92/65/WE — Zasada ostrożności — Obowiązek staranności — Proporcjonalność)

text:
               9.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 325/22

         Wyrok Sądu z dnia 16 września 2013 r. — ATC i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-333/10) (1)

   (Odpowiedzialność pozaumowna - Wymogi dotyczące zdrowia zwierząt - Środki ochronne w sytuacji kryzysowej - Środki ochronne odnoszące się do wysoce zjadliwej grypy ptaków w niektórych państwach trzecich - Zakaz przywozu dzikich ptaków złowionych w ich środowisku naturalnym - Wystarczająco istotne naruszenie przepisów prawa przyznających uprawnienia jednostkom - Oczywiste i poważne naruszenie granic zakresu uznania - Dyrektywy 91/496/WE i 92/65/WE - Zasada ostrożności - Obowiązek staranności - Proporcjonalność)
   2013/C 325/37
   Język postepowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Animal Trading Company (ATC) BV (Loon op Zand, Niderlandy); Avicentra NV (Malle, Belgia); Borgstein birds and Zoofood Trading vof (Wamel, Niderlandy); Bird Trading Company Van der Stappen BV (Dongen, Niderlandy); New Little Bird’s Srl (Anagni, Włochy); Vogelhuis Kloeg (Zevenbergen, Niderlandy); oraz Giovanni Pistone (Westerlo, Belgia) (przedstawiciele: M. Osse i J. Houdijk, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Jimeno Fernández i B. Burggraaf, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga o odszkodowanie zmierzająca do naprawienia szkody, którą skarżący mieli ponieść z uwagi na przyjęcie w pierwszej kolejności decyzji Komisji 2005/760/WE z dnia 27 października 2005 r. dotyczącej niektórych środków ochronnych odnoszących się do wysoce zjadliwej grypy ptaków w określonych państwach trzecich w zakresie przywozu ptaków żyjących w niewoli (Dz.U. L 285, s. 60), której okres obowiązywania został przedłużony, a następnie rozporządzenia Komisji (WE) nr 318/2007 z dnia 23 marca 2007 r., ustanawiającego warunki dotyczące zdrowia zwierząt dla przywozu niektórych rodzajów ptaków do Wspólnoty i warunki kwarantanny dotyczące takiego przywozu (Dz.U. L 84, s. 7).

      Sentencja

               1)

               Unia Europejska jest zobowiązana do naprawienia szkody poniesionej przez Animal Trading Company (ATC) BV, Avicentra NV, Borgstein birds and Zoofood Trading vof, Bird Trading Company Van der Stappen BV, New Little Bird’s Srl, Vogelhuis Kloeg i Giovaniego Pistone z uwagi na przyjęcie i wykonanie przez Komisję Europejską, po pierwsze, decyzji 2005/760/WE z dnia 27 października 2005 r. dotyczącej niektórych środków ochronnych odnoszących się do wysoce zjadliwej grypy ptaków w określonych państwach trzecich w zakresie przywozu ptaków żyjących w niewoli, po drugie, decyzji 2005/862/WE z dnia 30 listopada 2005 r. zmieniającej decyzje 2005/759/WE i 2005/760 dotyczące środków zwalczania ptasiej grypy u ptaków innych niż drób, po trzecie, decyzji 2006/79/WE z dnia 31 stycznia 2006 r. zmieniającej decyzje 2005/759/WE i 2005/760 w odniesieniu do przedłużenia ich okresów stosowania, po czwarte, decyzji 2006/405/WE z dnia 7 czerwca 2006 r. zmieniającej decyzje 2005/710/WE, 2005/734/WE, 2005/758/WE, 2005/759/WE, 2005/760, 2006/247/WE oraz 2006/625/WE dotyczące niektórych środków ochronnych w odniesieniu do wysoce zjadliwej grypy ptaków, po piąte, decyzji 2006/522/WE z dnia 25 lipca 2006 r. zmieniającej decyzje 2005/759/WE i 2005/760 dotyczące niektórych środków ochronnych w odniesieniu do wysoce zjadliwej grypy ptaków oraz przemieszczania niektórych żywych ptaków do Wspólnoty, po szóste, decyzji 2007/21/WE z dnia 22 grudnia 2006 r. zmieniającej decyzję 2005/760 dotyczącą niektórych środków ochronnych odnoszących się do wysoce zjadliwej grypy ptaków oraz przywozu ptaków innych niż drób do Wspólnoty oraz, po siódme, decyzji 2007/183/WE z dnia 23 marca 2007 r. zmieniającej decyzję 2005/760.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Strony przedstawią Sądowi w terminie trzech miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku kwoty odszkodowania ustalone w ugodzie.

               4)

               W braku ugody strony przedłożą Sądowi w tym samym terminie wnioski dotyczące proponowanych kwot.

               5)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 274 z 9.10.2010.