title: Sprawa C-51/05 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 lipca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Cantina sociale di Dolianova Soc. coop. arl, Cantina Trexenta Soc. coop. arl, Cantina sociale Marmilla — Unione viticoltori associati Soc. coop. arl, Cantina sociale S. Maria La Palma Soc. coop. arl, Cantina sociale del Vermentino Soc. coop. arl Monti-Sassari (Odwołanie — Wspólna organizacja rynku wina — Pomoc dla gorzelnictwa — Skarga o odszkodowanie — Odpowiedzialność pozaumowna Wspólnoty — Termin przedawnienia — Początek biegu)

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/2

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 lipca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Cantina sociale di Dolianova Soc. coop. arl, Cantina Trexenta Soc. coop. arl, Cantina sociale Marmilla — Unione viticoltori associati Soc. coop. arl, Cantina sociale S. Maria La Palma Soc. coop. arl, Cantina sociale del Vermentino Soc. coop. arl Monti-Sassari
   (Sprawa C-51/05 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólna organizacja rynku wina - Pomoc dla gorzelnictwa - Skarga o odszkodowanie - Odpowiedzialność pozaumowna Wspólnoty - Termin przedawnienia - Początek biegu)
   (2008/C 223/02)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. Cattabriga i L. Visaggio, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Cantina sociale di Dolianova Soc. coop. arl, Cantina Trexenta Soc. coop.arl, Cantina sociale Marmilla — Unione viticoltori associati Soc. coop. arl, Cantina sociale S. Maria La Palma Soc. coop. arl, Cantina sociale del Vermentino Soc. coop. arl Monti-Sassari (przedstawiciele: C. Dore i G. Dore, avvocati)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 23 listopada 2004 r. w sprawie T-166/98 Cantina sociale di Dolianova i in. przeciwko Komisji, w którym Sąd zobowiązał Komisję do naprawienia szkody poniesionej przez skarżące w wyniku decyzji nr VI B-I-3 M 4/97PVP z dnia 31 lipca 1998 r. oddalającej wnioski skarżących o wypłatę pomocy dla gorzelnictwa w roku winiarskim 1982/1983
   Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 23 listopada 2004 r. w sprawie T-166/98 Cantina sociale di Dolianova i in. przeciwko Komisji zostaje uchylony w części, w której Sąd uznał za dopuszczalną skargę dotyczącą odpowiedzialności pozaumownej wniesioną przez Cantina sociale di Dolianova Soc. coop. arl, Cantina Trexenta Soc. coop. arl, Cantina sociale Marmilla — Unione viticoltori associati Soc. coop. arl, Cantina sociale S. Maria La Palma Soc. coop. arl, Cantina sociale del Vermentino Soc. coop. arl Monti-Sassari i zobowiązał Komisję Wspólnot Europejskich do naprawienia szkody poniesionej przez te podmioty w następstwie upadłości Distilleria Agricola Industriale de Terralba ze względu na brak mechanizmu, który gwarantowałby w ramach systemu wprowadzonego na mocy art. 9 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2499/82 z dnia 15 września 1982 r. ustanawiającego przepisy dotyczące destylacji prewencyjnej w roku winiarskim 1982/83 wypłatę pomocy wspólnotowej przewidzianej w tym rozporządzeniu na rzecz zainteresowanych producentów.

               2)

               Skarga w sprawie T-166/98 zostaje odrzucona.

               3)

               Cantina sociale di Dolianova Soc. coop. arl, Cantina Trexenta Soc. coop. arl, Cantina sociale Marmilla — Unione viticoltori associati Soc. coop. arl, Cantina sociale S. Maria La Palma Soc. coop. arl, Cantina sociale del Vermentino Soc. coop. arl Monti-Sassari zostają obciążone kosztami postępowania w niniejszej instancji oraz kosztami poniesionymi w postępowaniu przed Sądem Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich.

      (1)  Dz.U. C 82 z 2.4.2005.


title: Sprawa T-89/12: Wyrok Sądu z dnia 27 czerwca 2013 r. — Repsol YPF przeciwko OHIM — Ajuntament de Roses (R) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego R — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy R — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/75

         Wyrok Sądu z dnia 27 czerwca 2013 r. — Repsol YPF przeciwko OHIM — Ajuntament de Roses (R)
   (Sprawa T-89/12) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego R - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy R - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2013/C 225/167
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Repsol YPF, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J. Devaureix i L. Montoya Terán)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM był również: Ajuntament de Roses (Roses, Hiszpania)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 5 grudnia 2011 r. (sprawa R 1815/2010-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Ajuntament de Roses a Repsol YPF, SA.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona i w pozostałym zakresie oddalona.

               2)

               Repsol YPF, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 126 z 28.4.2012.


title: Sprawa C-336/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Tribunal Départemental des Pensions Militaires du Morbihan z dnia  7 września 2005 r.  w sprawie Ameur Echouikh przeciwko Secrétaire d'Ėtat aux anciens combattants

text:
               26.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Tribunal Départemental des Pensions Militaires du Morbihan z dnia 7 września 2005 r. w sprawie Ameur Echouikh przeciwko Secrétaire d'Ėtat aux anciens combattants
   (Sprawa C-336/05)
   (2005/C 296/26)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 15 września 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Tribunal Départemental des Pensions Militaires du Morbihan (trybunał ds. emerytur wojskowych) z dnia 7 września 2005 r. w sprawie Ameur Echouikh przeciwko Secrétaire d'Ėtat aux anciens combattants (sekretarz stanu ds. weteranów).
   Tribunal Départemental des Pensions Militaires du Morbihan zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1.

               Czy postanowienia art. 64 i 65 Układu Eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Maroka, z drugiej strony, sporządzonego w Brukseli w dniu 26 lutego 1996 r., mają bezpośredni skutek?

               2.

               W przypadku gdyby, z jakiegokolwiek powodu, ów Układ Eurośródziemnomorski nie znajdował zastosowania niniejszej sprawie, czy należy uznać, że bezpośredni skutek mają przepisy art. 40-42 układu o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Maroka sporządzonego w Rabacie w dniu 27 kwietnia 1976 r., który miał zostać zastąpiony przez ten Układ Eurośródziemnomorski?

               3.

               Czy obywatel Maroka, który służył pod rozkazami i pod sztandarami Państwa Członkowskiego, nawet poza granicami tego ostatniego, mieści się w kategorii „pracowników”, o której mowa w art. 64 i 65 ww. Układu Eurośródziemnomorskiego oraz w art. 40-42 ww. układu o współpracy z 1976 r.?

               4.

               Niezależnie od bezpośredniego skutku ww. przepisów układów z Królestwem Maroka z 1976 r. oraz z 1996 r., czy obywatel Maroka — zakładając, że mieści się w kategorii „pracowników”, o których mowa w ww. przepisach dotyczących wspólnotowego porządku prawnego — może dochodzić bezpośredniego zastosowania ogólnej zasady niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową, gwarantowaną przez art. 12 Traktatu WE oraz art. 14 europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności?

               5.

               Czy wojskowa renta inwalidzka, której domaga się obywatel Maroka służący pod rozkazami i sztandarami Państwa Członkowskiego z tytułu następstw wypadku lub choroby zaistniałej w czasie służby wojskowej, wchodzi w zakres wynagrodzenia za pracę, o którym stanowi art. 64 ww. Układu Eurośródziemnomorskiego z 1996 r., czy świadczeń z tytułu zabezpieczenia społecznego, o których stanowi art. 65 tego układu?

               6.

               Czy art. 64 i 65 Układu Eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Maroka, z drugiej strony, sporządzonego w Brukseli w dniu 26 lutego 1996 r., a przed jego wejściem w życie art. 40-42 układu o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Królestwem Maroka sporządzonego w Rabacie w dniu 27 kwietnia 1976 r., albo — subsydiarnie — art. 12 (dawniej 6) Traktatu WE i art. 14 europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sprzeciwiają się temu, by Państwo Członkowskie mogło powołać się na restryktywne przepisy ustawodawstwa wewnętrznego, związane z przynależnością państwową obywatela Maroka w celu:

                           —

                           odmowy skorzystania przezeń z wojskowej renty inwalidzkiej, która byłaby przyznana, bez tego ograniczenia, jego własnym obywatelom, stale — jak on — zamieszkującym na jego terytorium, znajdującym się w tej samej sytuacji jak on i służących pod jego sztandarami na tych samych warunkach, co on?

                           —

                           zastosowania w stosunku do niego warunków odmiennych od tych stosowanych wobec swych własnych obywateli co do przyznania, sposobu wyliczenia i okresu wypłaty rent wojskowych mających na celu odszkodowanie za następstwa wypadku lub choroby, które związane są ze służbą pod jego sztandarami?

               7.

               Czy okoliczności, że zainteresowany nie pracował w dniu złożenia wniosku o rentę wojskową oraz że wypadek lub choroba uzasadniająca ten wniosek miała miejsce podczas okresu czynnej służby w odległym czasie, tj. między dniem 19 sierpnia 1949 r. a dniem 16 sierpnia 1964 r. poza terytorium Państwa Członkowskiego, w tym przypadku w Sajgonie, mogą wpłynąć na treść odpowiedzi udzielonej na zadane wcześniej pytania?


title: Sprawa T-579/08: Wyrok Sądu z dnia 20 października 2011 r. — Eridania Sadam przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Środki podjęte przez władze włoskie w celu zrekompensowania strat poniesionych przez rafinerię cukru w Villasor (Włochy) w następstwie suszy — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem — Obowiązek uzasadnienia — Wytyczne dotyczące pomocy państwa w sektorze rolnym)

text:
               3.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/15

         Wyrok Sądu z dnia 20 października 2011 r. — Eridania Sadam przeciwko Komisji
   (Sprawa T-579/08) (1)

   (Pomoc państwa - Środki podjęte przez władze włoskie w celu zrekompensowania strat poniesionych przez rafinerię cukru w Villasor (Włochy) w następstwie suszy - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem - Obowiązek uzasadnienia - Wytyczne dotyczące pomocy państwa w sektorze rolnym)
   2011/C 355/25
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Eridania Sadam (Bolonia, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci G. M. Roberti, I. Perego, B. Amabile i M. Serpone)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Rossi i B. Stromsky, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2009/704/WE wersja ostateczna z dnia 16 lipca 2008 r. w sprawie pomocy państwa C 29/04 (ex N 328/2003), której Włochy zamierzają udzielić na rzecz rafinerii cukru w Villasor będącej własnością spółki Sadam ISZ (Dz.U. 2009, L 244, s. 10).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Eridania Sadam pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 44 z 21.2.2009


title: Sprawa C-627/16: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 23 marca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Administrativo e Fiscal de Viseu – Portugalia) – João Ventura Ramos/Fundo de Garantia Salarial

text:
               26.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 202/14

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 23 marca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Administrativo e Fiscal de Viseu – Portugalia) – João Ventura Ramos/Fundo de Garantia Salarial
   (Sprawa C-627/16) (1)

   (2017/C 202/24)
   Język postępowania: portugalski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 70 z 6.3.2017.


title: Sprawa T-16/10: Postanowienie Sądu z dnia 18 października 2010 r. — Alisei przeciwko Komisji

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/58

         Postanowienie Sądu z dnia 18 października 2010 r. — Alisei przeciwko Komisji
   (Sprawa T-16/10) (1)

   ()
   2010/C 346/114
   Język postępowania: włoski
   Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 63 z 13.3.2010.


title: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia  13 grudnia 2005 r.  w sprawie C-411/03: postępowanie wszczęte na wniosek SEVIC Systems AG (wniosek Landesgericht Koblenz o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Swoboda przedsiębiorczości — Artykuł 43 i 48 WE — Transgraniczne połączenia spółek — Odmowa dokonania wpisu do krajowego rejestru handlowego — Zgodność)

text:
               11.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/5

      WYROK TRYBUNAŁU

   (wielka izba)
   z dnia 13 grudnia 2005 r.
   w sprawie C-411/03: postępowanie wszczęte na wniosek SEVIC Systems AG (1) (wniosek Landesgericht Koblenz o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)
   (Swoboda przedsiębiorczości - Artykuł 43 i 48 WE - Transgraniczne połączenia spółek - Odmowa dokonania wpisu do krajowego rejestru handlowego - Zgodność)
   (2006/C 36/08)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C- 411/03, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Landesgericht Koblenz (Niemcy), postanowieniem z dnia 16 września 2003 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 2 października 2003 r., w postępowaniu wszczętym na wniosek SEVIC Systems AG, Trybunał (wielka izba), w składzie: V. Skouris, Prezes, P. Jann, C. W. A. Timmermans, A. Rosas i K. Schiemann, prezesi izb, C. Gulmann (sprawozdawca), J. N. Cunha Rodrigues, R. Silva de Lapuerta, K. Lenaerts, P. Kūris, E. Juhász, G. Arestis i A. Borg Barthet, sędziowie; rzecznik generalny: A. Tizzano, sekretarz: L. Hewlett, administrator, wydał w dniu 13 grudnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Artykuły 43 i 48 WE stoją na przeszkodzie temu, aby w Państwie Członkowskim odmawiano co do zasady wpisu do krajowego rejestru handlowego połączenia poprzez rozwiązanie spółki bez przeprowadzenia likwidacji i przeniesienie całego jej majątku na inną spółkę, gdy jedna z tych spółek ma siedzibę w innym Państwie Członkowskim, podczas gdy po spełnieniu pewnych warunków wpis taki jest możliwy, jeżeli obydwie spółki biorące udział w połączeniu mają siedziby w pierwszym Państwie Członkowskim.

      (1)  Dz.U. C 289 z 29.11.2003


title: Sprawa T-706/13: Skarga wniesiona w dniu 24 grudnia 2013 r. — TUI Deutschland przeciwko OHIM Infinity Real Estate & Project Development (Sensimar)

text:
               1.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 61/14

         Skarga wniesiona w dniu 24 grudnia 2013 r. — TUI Deutschland przeciwko OHIM Infinity Real Estate & Project Development (Sensimar)
   (Sprawa T-706/13)
   2014/C 61/25
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: TUI Deutschland GmbH (Hannover, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat D. von Schultz)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Infinity Real Estate & Project Development GmbH (Rantum/Sylt, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 17 października 2013 r. w sprawie R 1476/2012-1;

               —

               oddalenie sprzeciwu wobec zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 7 212 889 dokonanego przez skarżącą;

               —

               obciążenie pozwanego urzędu kosztami postępowania w sprawie wykreślenia z rejestru, postępowania odwoławczego oraz kosztami związanymi z niniejszą skargą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „Sensimar” dla towarów i usług z klas 16, 25, 35 i 44 — zgłoszenie nr 7 212 889

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Infinity Real Estate & Project Development GmbH

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowne krajowe znaki towarowe „SANSIBAR” dla towarów i usług z klas 16, 25, 35 i 44

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 53 ust. 1 lit. a) w związku z art. 8 ust. 1 w związku z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa C-38/15: Skarga wniesiona w dniu 2 lutego 2015 r. – Komisja Europejska/Królestwo Hiszpanii

text:
               20.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 127/10

         Skarga wniesiona w dniu 2 lutego 2015 r. – Komisja Europejska/Królestwo Hiszpanii
   (Sprawa C-38/15)
   (2015/C 127/16)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Manhaeve i D. Loma-Osorio Lerena, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na podstawie

                           —

                           art. 4 dyrektywy Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych (1) w odniesieniu do aglomeracji Pontevedra-Marín-Poio-Bueu (Galicja) oraz

                           —

                           art. 5 ust. 2 i 3 dyrektywy Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych w odniesieniu aglomeracji Bollulos Par del Condado; Abrera; Berga; Capellades; Figueres; El Terri (Banyoles) i Pontevedra-Marín-Poio-Bueu.

               —

               obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja Europejska w związku z dochodzeniem prowadzonym w ramach postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego nr 2002/2123 zwróciła uwagę Królestwa Hiszpanii w drodze wezwania do usunięcia uchybienia z dnia 19 grudnia 2003 r. na zobowiązania wynikające z art. 3, 4, 5, 6 i 14 dyrektywy 91/271, a w szczególności w przedmiocie oczyszczania ścieków komunalnych w „obszarach wrażliwych”.
   Przedmiot postępowania uległ stopniowemu ograniczeniu w miarę dostosowywania przez Hiszpanię urządzeń asenizacyjnych, oczyszczalni ścieków i odprowadzania ścieków z niektórych aglomeracji. Niemniej jednak naruszenie art. 4 i 5 dyrektywy utrzymuje się w momencie wniesienia skargi w odniesieniu do aglomeracji Bollulos Par del Condado (we wspólnocie autonomicznej Andaluzji); Abrera, Berga, Capellades, Figueres i El Terri-Banyoles (we wspólnocie autonomicznej Katalonii) oraz Pontevedra-Marín-Poio-Bueu (we wspólnocie autonomicznej Galicji).

      (1)  Dz.U. L 135,s 40.


title: Sprawa T-573/11: Skarga wniesiona w dniu 4 listopada 2011 r. — JAS przeciwko Komisji

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/55

      Skarga wniesiona w dniu 4 listopada 2011 r. — JAS przeciwko Komisji
      (Sprawa T-573/11)
      (2012/C 25/107)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: JAS Jet Air Service France (JAS) (Francja) (przedstawiciel: T. Gallois, avocat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 5 sierpnia 2011 r. w sprawie REM 01/2008 w zakresie, w jakim Komisja:

                              —

                              stwierdziła, że nie występuje sytuacja szczególna;

                              —

                              oddaliła wniosek o umorzenie należności celnych przywozowych w kwocie 1 001 778,20 EUR, złożony przez spółkę JAS Jet Air Service w dniu 24 stycznia 2008 r.;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1)

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia w ten sposób, że Komisja oparła się na względach o charakterze hipotetycznym.

                  2)

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa do obrony w ten sposób, że Komisja nie zwróciła się do władz krajowych o okazanie oryginałów lub kopii zgłoszeń celnych dotyczących wniosków o obniżkę, podczas gdy na podstawie tych dokumentów możliwe było wykazanie, że miała miejsce kontrola fizyczna.

                  3)

                  Zarzut trzeci dotyczący nieprawidłowego prowadzenia postępowania w sprawie w ten sposób, że Komisja odwróciła ciężar dowodu, przyjmując — na podstawie twierdzeń władz krajowych, wedle których zgłoszenia celne zaginęły — że nie zostało wykazane, by krajowe organy celne dokonały fizycznej kontroli towarów. Skarżąca twierdzi, że Komisja nie może powoływać się na to zaniechanie władz krajowych na szkodę skarżącej.

                  4)

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 239 wspólnotowego kodeksu celnego (1) w ten sposób, że Komisja ograniczyła zakres zastosowania pojęcia sytuacji szczególnej.

                  5)

                  Zarzut piąty dotyczący błędów w zakresie ustalania stanu faktycznego oraz rażących błędów w ocenie, polegających na tym, że Komisja przyjęła, że nie występuje sytuacja szczególna w rozumieniu art. 239 wspólnotowego kodeksu celnego, podczas gdy skarżąca znalazła się takiej samej sytuacji, jak pewien niderlandzki spedytor, którego sytuacja została przez Komisję uznana za szczególną.

         (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 302, s. 1).


title: Sprawa C-60/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 11 grudnia 2014 r. w sprawie T-476/12, Saint-Gobain Glass Deutschland GmbH/Komisja Europejska, wniesione w dniu 11 lutego 2015 r. przez Saint-Gobain Glass Deutschland GmbH

text:
               27.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/35

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 11 grudnia 2014 r. w sprawie T-476/12, Saint-Gobain Glass Deutschland GmbH/Komisja Europejska, wniesione w dniu 11 lutego 2015 r. przez Saint-Gobain Glass Deutschland GmbH
   (Sprawa C-60/15 P)
   (2015/C 138/48)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Saint-Gobain Glass Deutschland GmbH (przedstawiciele: S. Altenschmidt i P.-A. Schütter, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               Wnosząca odwołania wnosi do Trybunału o uchylenie wyroku Sądu z dnia 11 grudnia 2014 r. w sprawie T-476/12.

               —

               Ponadto wnosząca odwołanie wnosi o uwzględnienie żądania przedstawionego w pierwszoinstancyjnej skardze o stwierdzenie nieważności, a mianowicie żądania stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 17 stycznia 2013 r. (GestDem nr 3273/2012).

      Zarzuty i główne argumenty

   Według wnoszącej odwołanie Sąd nie uwzględnił wymogów zawartych w rozporządzeniu (WE) nr 1367/2006 (1) w odniesieniu do istnienia podstaw odmowy przyznania swobodnego dostępu do informacji dotyczących środowiska. Wbrew postanowieniom art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 Sąd nie dokonał zawężającej wykładni podstaw odmowy określonych w art. 4 ust. 3 i art. 4 ust. 5 rozporządzenia nr 1049/2001 (2). Sąd nie uwzględnił także w należyty sposób interesu publicznego w dostępie do informacji dotyczących środowiska, na który powołała się wnosząca odwołanie. W efekcie zaskarżony wyrok stoi także w sprzeczności z konwencją z Aarhus o dostępie do informacji dotyczących środowiska.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U. L 264, s. 13).

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii EuropejskiejDz.U. C 31 z 5.2.2005.

text:
               19.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/28

         (2005/C 45/61)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w
         Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 31 z 5.2.2005.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 19 z 22.1.2005.

      Dz.U. C 6 z 8.1.2005.

      Dz.U. C 314 z 18.12.2004.

      Dz.U. C 300 z 4.12.2004.

      Dz.U. C 273 z 6.11.2004.

      Dz.U. C 262 z 23.10.2004.

   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://europa.eu.int/eur/lex

               CELEX: http://europa.eu.int/celex


title: Sprawa F-84/09: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 7 czerwca 2011 r. — Larue i Seigneur przeciwko EBC (Służba publiczna — Personel EBC — Wynagrodzenie — Ogólna waloryzacja wynagrodzeń — Naruszenie sposobu obliczania)

text:
               6.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/39

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 7 czerwca 2011 r. — Larue i Seigneur przeciwko EBC
   (Sprawa F-84/09) (1)

   (Służba publiczna - Personel EBC - Wynagrodzenie - Ogólna waloryzacja wynagrodzeń - Naruszenie sposobu obliczania)
   2011/C 232/67
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Emmanuel Larue i Olivier Seigneur (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: G. Nuvoli i N. Urban, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata B. Wägenbaura)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności informacji o wynagrodzeniu za styczeń 2009 r.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność informacji o wynagrodzeniu E. Larue i O. Seigneura za styczeń 2009 r.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Europejski Bank Centralny pokrywa wszystkie koszty.

      (1)  Dz.U. C 312 z 19.12.2009, s. 44.


title: Sprawa C-204/16 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 1 lutego 2016 r. w sprawie T-141/14 SolarWorld AG i inni/Rada Unii Europejskiej wniesione w dniu 11 kwietnia 2016 r. przez SolarWorld AG

text:
               27.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/5

         Odwołanie od postanowienia Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 1 lutego 2016 r. w sprawie T-141/14 SolarWorld AG i inni/Rada Unii Europejskiej wniesione w dniu 11 kwietnia 2016 r. przez SolarWorld AG
   (Sprawa C-204/16 P)
   (2016/C 232/06)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: SolarWorld AG (przedstawiciele: L. Ruessmann, avocat, J. Beck, solicitor)

      Druga strona postępowania: Brandoni solare SpA, Solaria Energia y Medio Ambiente, SA, Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska, China Chamber of Commerce for Import and Export of Machinery and Electronic Products (CCCME)

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że odwołanie jest dopuszczalne i zasadne;

               —

               uchylenie postanowienia Sądu w sprawie T-141/14;

               —

               orzeczenie co do istoty i stwierdzenie nieważności art. 3 rozporządzenia nr 1238/2013 lub przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd co do istoty w przedmiocie skargi o stwierdzenie nieważności; oraz

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Sąd naruszył prawo uznając, że nie jest możliwe oddzielenie art. 3 rozporządzenia nr 1238/2013 (1) od reszty tego rozporządzenia. Zmiana formy środków nie zmienia zakresu rozporządzenia nakładającego te środki. Środki antydumpingowe obejmują swym zakresem cały przywóz dokonywany przez producentów, co do których stwierdzono, że brali udział w dumpingu wyrządzającym szkodę, i – niezależnie od formy – mają być one wystarczające do usunięcia szkody podniesionej przez unijnych producentów. Stwierdzenie nieważności art. 3 nie zmienia tego zakresu.
   Zaskarżone postanowienie narusza prawo wnoszącego odwołanie wynikające z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, w zakresie w jakim odmawia ono przemysłowi unijnemu środka odwoławczego w sprawach dotyczących ochrony handlu przeciwko ostatecznym cłom, które nie zachowują wymogów rozporządzenia podstawowego. Ponadto zaskarżone postanowienie narusza prawo wnoszącego odwołanie wynikające z art. 20 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej stawiając producentów eksportujących w lepszej sytuacji niż przemysł unijny zważywszy, że orzecznictwo przyznaje im prawo do wniesienia odwołania.

      (1)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 1238/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiące o ostatecznym poborze cła tymczasowego nałożonego na przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 325, s. 1).


title: Sprawa C-93/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 17 lutego 2010 r. — Finanzamt Essen-NordOst przeciwko GFKL Financial Services AG

text:
               22.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 17 lutego 2010 r. — Finanzamt Essen-NordOst przeciwko GFKL Financial Services AG
   (Sprawa C-93/10)
   2010/C 134/27
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca Finanzamt Essen-NordOst

      Strona pozwana: GFKL Financial Services AG

      Pytania prejudycjalne

               1)

               W przedmiocie wykładni art. 2 pkt 1 i art. 4 szóstej dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (1): Czy w przypadku sprzedaży (kupna) wierzytelności, co do których istnieje poważna wątpliwość, że zostaną zaspokojone [zahlungsgestörte Forderungen] w drodze przejęcia odzyskiwania długów i ryzyka ich niezaspokojenia nabywca wierzytelności dokonuje odpłatnego świadczenia i prowadzi działalność gospodarczą również wtedy, gdy cena kupna

                           —

                           nie jest obliczana stosownie do wartości nominalnej wierzytelności, przy uzgodnionym umownie ryczałtowym potrąceniu z tytułu przejęcia odzyskiwania długów i ryzyka ich niezaspokojenia, lecz

                           —

                           jest obliczana stosownie do ryzyka niezaspokojenia oszacowanego dla każdej wierzytelności, a odzyskiwanie długów ma jedynie podrzędne znaczenie w stosunku do potrącenia z tytułu ryzyka ich niezaspokojenia?

               2)

               Jeżeli na pytanie pierwsze należy udzielić odpowiedzi twierdzącej — w przedmiocie wykładni art. 13 część B lit. d) pkt 2 i 3 szóstej dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych […]:

                           a)

                           Czy przejęcie ryzyka niezaspokojenia wierzytelności przez kupującego wierzytelności w przypadku nabycia wierzytelności, co do których istnieje poważna wątpliwość, że zostaną zaspokojone, za cenę znacznie poniżej wartości nominalnej jest, jako udzielenie innego zabezpieczenia kredytowego lub innego zabezpieczenia [gwarancji], zwolnione z podatku?

                           b)

                           Jeżeli ma miejsce zwolnione z podatku przejęcie ryzyka: czy odzyskiwanie długów jest zwolnione z podatku jako element jednolitego świadczenia bądź jako świadczenie uboczne, czy też podlega opodatkowaniu jako odrębne świadczenie?

               3)

               Jeżeli na pytanie pierwsze należy udzielić odpowiedzi twierdzącej i nie ma miejsca świadczenie zwolnione z podatku — w przedmiocie wykładni art. 11 część A lit. a) szóstej dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych […]: czy wynagrodzenie za podlegające opodatkowaniu świadczenie jest określane stosownie do przypuszczanych przez strony, czy też rzeczywistych kosztów odzyskania długu?

      (1)  Dz.U, L 145 s. 1


title: Sprawa C-414/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (Rzeczpospolita Polska) w dniu 10 września 2007 r. — Magoora Sp. z o.o./Dyrektor Izby Skarbowej w Krakowie

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/35

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (Rzeczpospolita Polska) w dniu 10 września 2007 r. — Magoora Sp. z o.o./Dyrektor Izby Skarbowej w Krakowie
   (Sprawa C-414/07)
   (2007/C 269/59)
   Język postępowania: polski
   Sąd krajowy
   Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Magoora Sp. z o.o.

      Strona pozwana: Dyrektor Izby Skarbowej w Krakowie
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 17 ust. (2) i (6) Szóstej Dyrektywy (1) stoi na przeszkodzie temu, aby Rzeczpospolita Polska uchyliła całkowicie z dniem 1 maja 2004 r. dotychczasowe przepisy krajowe dotyczące ograniczeń w odliczaniu podatku naliczonego zawartego w zakupach paliwa do samochodów wykorzystywanych w opodatkowanej działalności, a w to miejsce wprowadziła również ograniczenia w odliczaniu podatku naliczonego zawartego w zakupach paliwa do samochodów wykorzystywanych w opodatkowanej działalności, ale opisanych przez prawo krajowe przy użyciu odmiennych kryteriów niż to miało miejsce przed dniem 1 maja 2004 r., a następnie, od dnia 22 sierpnia 2005 r., ponownie zmieniła powyższe kryteria?

               2)

               W razie udzielenia pozytywnej odpowiedzi na pytanie zawarte w punkcie pierwszym — czy art. 17 ust. (6) Szóstej Dyrektywy stoi na przeszkodzie temu, aby Rzeczpospolita Polska w ten sposób zmieniała powyższe kryteria, by w sposób faktyczny ograniczyć zakres odliczeń podatku naliczonego w porównaniu do przepisów krajowych obowiązujących 30 kwietnia 2004 r. lub do przepisów krajowych obowiązujących przed zmianą dokonaną z dniem 22 sierpnia 2005 r.; i czy przy uznaniu, że takie działanie Rzeczypospolitej Polskiej byłoby naruszeniem art. 17 ust. (6) Szóstej Dyrektywy należałoby uznać, że podatnik uprawniony byłby do dokonywania odliczeń, ale w granicach, w których zmiany przepisów krajowych wykraczałyby poza zakres ograniczeń w odliczaniu podatku naliczonego przewidzianych przez obowiązujące w dniu 30 kwietnia 2004 r. i uchylone w tej dacie przepisy krajowe?

               3)

               Czy art. 17 ust. (6) Szóstej Dyrektywy stoi na przeszkodzie temu, aby Rzeczpospolita Polska — powołując się na przewidzianą tym przepisem możliwość ograniczania przez państwa członkowskie odliczania podatku naliczonego zawartego w wydatkach niebędących wydatkami ściśle związanymi z działalnością gospodarczą, takich jak wydatki na artykuły luksusowe, rozrywkowe lub wydatki reprezentacyjne — mogła ograniczyć odliczenia podatku naliczonego w porównaniu do stanu prawnego obowiązującego w dniu 30 kwietnia 2004 r. w ten sposób, że wyłączyła odliczenia podatku naliczonego przy zakupie paliwa do samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony z wyjątkiem samochodów, o których mowa w art. 86 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług w brzmieniu obowiązującym od dnia 22 sierpnia 2005 r.?

      (1)  Szósta dyrektywa 77/388/CEE Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, str. 1).


title: Sprawa F-42/06: Skarga wniesiona w dniu  13 kwietnia 2006 r.  — Sundholm przeciwko Komisji

text:
               3.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/54

         Skarga wniesiona w dniu 13 kwietnia 2006 r. — Sundholm przeciwko Komisji
   (Sprawa F-42/06)
   (2006/C 131/99)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Asa Sundholm (Bruksela, Belgia) [Przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i E. Marchal, avocats]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności art. 12 decyzji Komisji z dnia 3 marca 2004 r. w sprawie ogólnych przepisów wykonawczych do art. 43 regulaminu pracowniczego;

               —

               uchylenie decyzji zawierającej sprawozdanie z przebiegu kariery skarżącej za okres od dnia 1 stycznia 2004 r. do dnia 31 grudnia 2004 r.;

               —

               zasądzenie od Komisji, na tym etapie postępowania, kwoty 1 EUR tytułem zadośćuczynienia;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi po pierwsze, że zmiana ogólnych przepisów wykonawczych stanowi naruszenie zasady pewności prawa oraz ekspektatywy rozwoju kariery, ponieważ zasady oceny zasług zostały zmienione w trakcie okresu podlegającego ocenie.
   Ponadto skarżąca podnosi naruszenie ogólnych przepisów wykonawczych oraz obowiązku uzasadnienia. W szczególności, nie uwzględniając zmiany obowiązków skarżącej i wobec braku precyzyjnego i ostatecznego określenia celu i kryteriów oceny, uwagi w sprawozdaniu z przebiegi kariery skarżącej za rok 2003 zostały jej zdaniem skopiowane do sprawozdania z przebiegi kariery skarżącej za rok 2004, bez poszanowania wymogów dotyczących utrzymania oceny, określonych w ogólnych przepisach wykonawczych.
   W końcu skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja zawiera oczywisty błąd w ocenie i niespójność pomiędzy przyznanymi ocenami a uwagami do nich.


title: Sprawa T-501/10: Postanowienie Sądu z dnia 21 września 2012 r. — TI Media Broadcasting i TI Media przeciwko Komisji (Konkurencja — Koncentracje — Włoski rynek płatnej telewizji — Decyzja zmieniająca zakres zobowiązań wynikających z decyzji stwierdzającej zgodność koncentracji ze wspólnym rynkiem i porozumieniem EOG — Przetarg w sprawie przydziału częstotliwości naziemnej telewizji cyfrowej we Włoszech — Następcza bezprzedmiotowość sporu — Umorzenie postępowania — Niedopuszczalność)

text:
               17.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/26

         Postanowienie Sądu z dnia 21 września 2012 r. — TI Media Broadcasting i TI Media przeciwko Komisji
   (Sprawa T-501/10) (1)

   (Konkurencja - Koncentracje - Włoski rynek płatnej telewizji - Decyzja zmieniająca zakres zobowiązań wynikających z decyzji stwierdzającej zgodność koncentracji ze wspólnym rynkiem i porozumieniem EOG - Przetarg w sprawie przydziału częstotliwości naziemnej telewizji cyfrowej we Włoszech - Następcza bezprzedmiotowość sporu - Umorzenie postępowania - Niedopuszczalność)
   2012/C 355/56
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Telecom Italia Media Broadcasting Srl (TI Media Broadcasting) (Rzym, Włochy) i Telecom Italia Media SpA (TI Media) (Rzym) (przedstawiciele: adwokaci B. Caravita di Toritto, L. Sabelli, F. Pace i A. d’Urbano)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Sky Italia Srl (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: początkowo B. Gencarelli i P. Manzini, następnie L. Malferrari i J. Bourke, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2010) 4976 wersja ostateczna z dnia 20 lipca 2010 r. zmieniającej zakres zobowiązań wynikających z decyzji stwierdzającej zgodność koncentracji ze wspólnym rynkiem i porozumieniem EOG (Sprawa COMP/M.2876)

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie żądań pierwszego i czwartego zostaje umorzone.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje odrzucona.

               3)

               Każda ze stron ponosi własne koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 346 z 18.12.2010.


title: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 18 listopada 2004 r. w sprawie C-79/04: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 2002/40/WE — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               8.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/19

      WYROK TRYBUNAŁU

   (piąta izba)
   z dnia 18 listopada 2004 r.
   w sprawie C-79/04: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 2002/40/WE - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2005/C 6/36)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-79/04, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego na podstawie art. 226 WE, złożoną dnia 19 lutego 2004 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: M. Patakia i B. Schima) przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (pełnomocnik: S. Schreiner), Trybunał (piąta izba), w składzie: R. Silva de Lapuerta, prezes izby, C. Gulmann i J. Makarczyk (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: P. Léger, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 18 listopada 2004 r. wyrok zawierający następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               Nie przyjmując w wyznaczonym terminie przepisów koniecznych do dostosowania się do dyrektywy Komisji 2002/40/WE z dnia 8 maja 2002 r. wykonującej dyrektywę Rady 92/75/EWG w sprawie etykiet efektywności energetycznej piekarników elektrycznych typu domowego, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Wielkie Księstwo Luksemburga zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 85 z 3.4.2004.


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w  Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej Dz.U. C 330 z 24.12.2005 .

text:
               14.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/31

         (2006/C 10/59)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 330 z 24.12.2005.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 315 z 10.12.2005.

      Dz.U. C 296 z 26.11.2005.

      Dz.U. C 281 z 12.11.2005.

      Dz.U. C 271 z 29.10.2005.

      Dz.U. C 257 z 15.10.2005.

      Dz.U. C 243 z 1.10.2005.
   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://europa.eu.int/eur/lex

               CELEX: http://europa.eu.int/celex


title: Sprawa C-42/16: Skarga wniesiona w dniu 26 stycznia 2016 r. – Komisja Europejska/Republika Finlandii

text:
               4.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/12

         Skarga wniesiona w dniu 26 stycznia 2016 r. – Komisja Europejska/Republika Finlandii
   (Sprawa C-42/16)
   (2016/C 118/15)
   Język postępowania: fiński

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciel(-e): x)

      Strona pozwana: Republika Finlandii

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że Republika Finlandii przez wystawianie duplikatów praw jazdy, których termin ważności upływa w dniu 18 stycznia 2033 r., uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 1 i art. 7 ust. 2 dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy (1), a przez brak przyłączenia się do Europejskiej Sieci Praw Jazdy uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 7 ust. 5 dyrektywy 2006/126/WE.

               —

               obciążenie Republiki Finlandii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Jednym z głównych celów dyrektywy 2006/126/WE jest zwiększenie zabezpieczenia praw jazdy. Cel ten może być zrealizowany poprzez zastosowanie terminów przewidzianych w dyrektywie oraz zastosowanie najnowszych środków przy wystawianiu praw jazdy, tak aby zapobiec fałszerstwom i osiągnąć cele dyrektywy dotyczące bezpieczeństwa ruchu. Artykuł 1 dyrektywy 2006/126/WE przewiduje wprowadzenie krajowego prawa jazdy zgodnie ze wspólnotowym wzorem zawartym w załączniku I. W art. 7 ust. 1 dyrektywy uregulowane są wymogi dotyczące praw jazdy, a w art. 7 ust. 2 ustalony jest okres ważności praw jazdy wystawionych od dnia 19 stycznia 2013 r. W Finlandii okres ważności duplikatów praw jazdy wystawionych po 19 stycznia 2013 r. może być dużo dłuższy niż przewidziano w art. 7 ust. 2 lit. a) i b) dyrektywy 2006/126/WE.
   Zgodnie z art. 7 ust. 5 lit. d) dyrektywy 2006/126/WE państwa członkowskie powinny korzystać z Europejskiej Sieci Praw Jazdy po jej uruchomieniu. Europejska Sieć Praw Jazdy (RESPER) została utworzona i uruchomiona w dniu 19 stycznia 2013 r. Ponieważ Finlandia nie przyłączyła się Europejskiej Sieci Praw Jazdy (RESPER), nie można w niej sprawdzić, czy spełnione są warunki wystawienia prawa jazdy. Inne państwa członkowskie nie mogą wspólnie z Finlandią sprawdzić spełnienia warunków wystawienia prawa jazdy i wymienić z nią informacji poprzez tę sieć. W konsekwencji nie może być prowadzona z Finlandią wymiana informacji poprzez Europejską Sieć Praw Jazdy zgodnie z art. 15 dyrektywy 2006/126/WE.

      (1)  Dz.U. L 403, s. 18.


title: Sprawa T-89/13: Postanowienie Sądu z dnia 16 października 2015 r. – Calestep/ECHA (REACH — Opłata należna za rejestrację substancji — Obniżka przyznana mikro-, małym i średnim przedsiębiorstwom — Błąd w oświadczeniu dotyczącym rozmiaru przedsiębiorstwa — Decyzja nakładająca opłatę administracyjną — Zalecenie 2003/361/WE — Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej)

text:
               16.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/27

         Postanowienie Sądu z dnia 16 października 2015 r. – Calestep/ECHA
   (Sprawa T-89/13) (1)

   ((REACH - Opłata należna za rejestrację substancji - Obniżka przyznana mikro-, małym i średnim przedsiębiorstwom - Błąd w oświadczeniu dotyczącym rozmiaru przedsiębiorstwa - Decyzja nakładająca opłatę administracyjną - Zalecenie 2003/361/WE - Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej))
   (2015/C 381/28)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Calestep, SL (Estepa, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat E. Cabezas Mateos)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) (przedstawiciele: M. Heikkilä, A. Iber i C. Schultheiss, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata C. Garcię Molyneux)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji ECHA SME (2012) 4028 z dnia 21 grudnia 2012 r. stwierdzającej, że skarżąca nie spełnia przesłanek skorzystania z obniżki opłaty przewidzianej dla małych przedsiębiorstw, i nakładającej na nią opłatę administracyjną.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Calestep, SL pokrywa oprócz własnych kosztów koszty poniesione przez Europejską Agencję Chemikaliów (ECHA), w tym koszty postępowania w przedmiocie środka tymczasowego.

      (1)  Dz.U. C 108 z 13.4.2013.


title: Sprawa C-409/05: Skarga wniesiona w dniu  21 listopada 2005 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               14.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/16

         Skarga wniesiona w dniu 21 listopada 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-409/05)
   (2006/C 10/31)
   Język postępowania: grecki
   W dniu 21 listopada 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez D. Triandafylloua, doradcę prawnego i G. Wilmsa, członka Służby Prawnej Komisji, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Greckiej.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 2, 9, 10 i 11 rozporządzenia (WE) nr 1552/89 (1) do dnia 31 maja 2000 r., a także, począwszy od tej daty, rozporządzenia (WE) nr 1150/2000 (2), ponieważ odmówiła obliczenia i zapłaty środków własnych nie pobranych przy przywozie zwolnionego z należności celnych sprzętu wojskowego oraz zapłaty odsetek za zwłokę powstałych w wyniku nieprzekazania tych środków własnych Komisji;

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:

               —

               Pozwana nie wykazała, że zapłata obniżonej stawki celnej (stawka zerowa) będzie stanowić zasadniczy uszczerbek dla obrony kraju w rozumieniu art. 296.

               —

               Tajemnica wojskowa nie zwalnia jej zasadniczo z obowiązku obliczenia i zapłaty odpowiedniego cła.

               —

               Pozwana nie może powoływać się na uzasadnione oczekiwania z powodu opóźnionego wszczęcia postępowania.

               —

               Niewywiązanie się ze zobowiązań finansowych względem Wspólnoty niesłusznie obciąża inne Państwa Członkowskie.

      (1)  Dz. U. L 155 z 7.06.1989, str. 1

      (2)  Dz. U. L 130 z 31.05.2000, str. 1


title: Sprawa F-35/13: Skarga wniesiona w dniu 16 kwietnia 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/58

         Skarga wniesiona w dniu 16 kwietnia 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-35/13)
   2013/C 207/98
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, J.-N. Louis i D. Abreu Caldas)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o zaliczeniu uprawnień emerytalnych nabytych przed wstąpieniem do służby Komisji na podstawie nowych ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 § 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego z dnia 3 marca 2011 r.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie niezgodności z prawem art. 9 ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 § 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 28 września 2012 r. i z dnia 4 października 2012 r. o zaliczeniu uprawnień emerytalnych nabytych przez skarżącego przed wstąpieniem do służby, w ramach ich przeniesienia do systemu emerytalnego instytucji Unii Europejskiej, na podstawie ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 § 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego z dnia 3 marca 2011 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-4/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 2 stycznia 2013 r. — Agentur für Arbeit Krefeld — Familienkasse przeciwko Susanne Fassbender

text:
               6.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 101/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 2 stycznia 2013 r. — Agentur für Arbeit Krefeld — Familienkasse przeciwko Susanne Fassbender
   (Sprawa C-4/13)
   2013/C 101/20
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona pozwana i wnosząca skargę kasacyjną: Agentur für Arbeit Krefeld — Familienkasse

      Strona skarżąca i druga strona postępowania: Susanne Fassbender

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 76 ust. 2 rozporządzenia nr 1408/71 (1) należy interpretować w ten sposób, że stosowanie art. 76 ust. 1 rozporządzenia 1408/71 należy do swobodnego uznania właściwej instytucji państwa członkowskiego zatrudnienia, jeżeli w państwie członkowskim miejsca zamieszkania członków rodziny nie wystąpiono o przyznanie świadczenia?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: na podstawie jakich kryteriów uznaniowych instytucja państwa członkowskiego zatrudnienia właściwa w przedmiocie świadczeń rodzinnych może stosować art. 76 ust. 1 rozporządzenia 1408/71, tak jakby świadczenia zostały przyznane w państwie członkowskim miejsca zamieszkania członków rodziny?

               3)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: W jakim zakresie wydana przez właściwą instytucję decyzja uznaniowa podlega kontroli sądowej?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, s. 2) w brzmieniu zmienionym przez rozporządzenie Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r. (Dz.U. 1997 L 28, s. 1).


title: Sprawa C-418/08: Skarga wniesiona w dniu 22 września 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/26

         Skarga wniesiona w dniu 22 września 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-418/08)
   (2008/C 301/40)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: U. Wölker i A.A. Gilzy, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Irlandia
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2004/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie odpowiedzialności za środowisko w odniesieniu do zapobiegania i zaradzania szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu (1), a w każdym razie nie informując o nich Komisji, Irlandia naruszyła zobowiązania ciążące na niej na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Irlandii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 30 kwietnia 2007 r.

      (1)  Dz.U. L 143, s. 56.


title: Sprawa C-528/09: Postanowienie prezesa piątej izby Trybunału z dnia 25 października 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Estonii

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/31

         Postanowienie prezesa piątej izby Trybunału z dnia 25 października 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Estonii
   (Sprawa C-528/09) (1)

   ()
   2011/C 30/50
   Język postępowania: estoński
   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 63 z 13.3.2010.


title: Sprawa C-541/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Wuppertal (Niemcy) w dniu 16 października 2015 r. – Mircea Florian Freitag

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Wuppertal (Niemcy) w dniu 16 października 2015 r. – Mircea Florian Freitag
   (Sprawa C-541/15)
   (2016/C 048/15)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Wuppertal

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Mircea Florian Freitag

      Strona pozwana: Angela Freitag, Vica Pavel, Stadt Wuppertal, Oberbürgermeister der Stadt Wuppertal

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 18 i 21 TFUE należy interpretować w ten sposób, że organy państwa członkowskiego są zobowiązane do uznania zmiany nazwiska obywatela tego państwa, jeżeli jest on jednocześnie obywatelem innego państwa członkowskiego i w tym państwie członkowskim na skutek zmiany nazwiska, która nie jest związana ze zmianą statusu na gruncie prawa rodzinnego, (ponownie) nabył swe pierwotne nazwisko uzyskane w związku z urodzeniem, jakkolwiek nabycie nazwiska nie odbyło się podczas zwykłego pobytu tego obywatela w owym innym państwie członkowskim i zostało dokonane na jego wniosek?


title: Sprawa T-531/14: Wyrok Sądu z dnia 3 maja 2017 r. – Sotiropoulou i in./Rada (Odpowiedzialność pozaumowna — Polityka gospodarcza i pieniężna — Decyzje skierowane do państwa członkowskiego w celu zaradzenia sytuacji nadmiernego deficytu — Ograniczenie i zniesienie uprawnień emerytalnych w Grecji — Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawienia jednostkom)

text:
               3.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/25

         Wyrok Sądu z dnia 3 maja 2017 r. – Sotiropoulou i in./Rada
   (Sprawa T-531/14) (1)

   ((Odpowiedzialność pozaumowna - Polityka gospodarcza i pieniężna - Decyzje skierowane do państwa członkowskiego w celu zaradzenia sytuacji nadmiernego deficytu - Ograniczenie i zniesienie uprawnień emerytalnych w Grecji - Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawienia jednostkom))
   (2017/C 213/32)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Leïmonia Sotiropoulou (Patras, Grecja) i 63 innych skarżących, których nazwiska wskazano w załączniku do wyroku (przedstawiciel: K. Chrysogonos, adwokat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. de Gregorio Merino, E. Chatziioakeimidou i E. Dumitriu-Segnana, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: J.-P. Keppenne i M. Konstantinidis, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Przedstawione na podstawie art. 268 TFUE żądanie naprawienia domniemanej szkody, jaką skarżący ponieśli w efekcie przyjęcia skierowanych do Republiki Greckiej decyzji Rady uruchamiających mechanizm przewidziany w art. 126 TFUE.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Leïmonia Sotiropoulou i inni skarżący, których nazwiska wskazano w załączniku, zostają obciążeni kosztami postępowania.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 351 z 6.10.2014.


title: Sprawa T-460/13: Skarga wniesiona w dniu 28 sierpnia 2013 r. — Ranbaxy Laboratories i Ranbaxy (UK) przeciwko Komisji

text:
               9.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 325/43

         Skarga wniesiona w dniu 28 sierpnia 2013 r. — Ranbaxy Laboratories i Ranbaxy (UK) przeciwko Komisji
   (Sprawa T-460/13)
   2013/C 325/71
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ranbaxy Laboratories Ltd (Haryana, Indie) i Ranbaxy (UK) Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: R. Vidal, A. Penny, Solicitors, i B. Kennelly, Barrister)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Skarżące wnoszą do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 4 decyzji Komisji w sprawie COMP/39.226 — Lundbeck (cytalopram) z dnia 19 czerwca 2013 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG w zakresie, w jakim dotyczy on skarżących;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2 ust. 4 decyzji Komisji w sprawie COMP/39.226 — Lundbeck (cytalopram) z dnia 19 czerwca 2013 r. w zakresie, w jakim Komisja nakłada w nim grzywny na skarżące lub, tytułem ewentualnym, obniżenie kwoty nałożonej grzywny oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania poniesionymi przez skarżące.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy, oparty na tym, że pozwana popełniła błąd, stwierdzając, iż ugoda zawarta przez skarżące stanowi naruszenie „ze względu na cel” art. 101 ust. 1 TFEU. Z tego powodu skarżący twierdzą, że pozwana naruszyła prawo lub dokonała błędnej oceny okoliczności faktycznych.

               2)

               Zarzut drugi, oparty na tym, że pozwana popełniła błąd w ustaleniu, że strony ugody były przynajmniej potencjalnymi konkurentami. Z tego powodu skarżąca twierdzi, że pozwana naruszyła prawo lub dokonała błędnej oceny okoliczności faktycznych.

               3)

               Zarzut trzeci, oparty na tym, że pozwana dokonała błędnej interpretacji ugody, stwierdzając, że ugoda zapewniła szerszą ochronę od ochrony, jakiej osiągnięcie umożliwiałyby działania w celu zapewnienia poszanowania patentu obejmującego ochroną sposób wytwarzania produktu. Z tego powodu skarżąca twierdzi, że pozwana naruszyła prawo lub dokonała błędnej oceny okoliczności faktycznych.

               4)

               Zarzut czwarty, oparty na tym, że pozwana popełniła błąd przy obliczaniu kwoty grzywny nałożonej na skarżące oraz iż z tego powodu grzywna jest nieproporcjonalna i nieuzasadniona.


title: Sprawa C-308/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) w dniu 14 lipca 2006 r. — The International Association of Independent Tanker Owners (Intertanko), The International Association of Dry Cargo Shipowners (Intercargo), The Greek Shipping Co-operation Committee, Lloyd's Register, The International Salvage Union przeciwko Secretary of State for Transport

text:
               28.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) w dniu 14 lipca 2006 r. — The International Association of Independent Tanker Owners (Intertanko), The International Association of Dry Cargo Shipowners (Intercargo), The Greek Shipping Co-operation Committee, Lloyd's Register, The International Salvage Union przeciwko Secretary of State for Transport
   (Sprawa C-308/06)
   (2006/C 261/17)
   Język postępowania: angielski
   Sąd krajowy
   High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) (Zjednoczone Królestwo)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: The International Association of Independent Tanker Owners (Intertanko), The International Association of Dry Cargo Shipowners (Intercargo), The Greek Shipping Co-operation Committee, Lloyd's Register, The International Salvage Union

      Strona pozwana: Secretary of State for Transport
   Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy w odniesieniu do cieśnin wykorzystywanych w żegludze międzynarodowej, wyłącznej strefy ekonomicznej lub równoważnej strefy państwa członkowskiego oraz otwartego morza art. 5 ust. 2 dyrektywy 2005/35/WE (1) jest nieważny w zakresie, w jakim ogranicza on wyjątki określone w prawidle 11 lit b) załącznika I oraz prawidle 6 lit. b) załącznika II do Konwencji MARPOL 73/78 do właścicieli, kapitanów i członków załogi?

               2.

               Czy w odniesieniu do morza terytorialnego państwa członkowskiego:

                           a)

                           art. 4 dyrektywy jest nieważny w zakresie, w jakim zobowiązuje państwa członkowskie do traktowania poważnego zaniedbania jako podstawy odpowiedzialności za zrzut substancji zanieczyszczających, oraz czy

                           b)

                           art. 5 ust. 1 dyrektywy jest nieważny w zakresie, w jakim wyłącza stosowanie wyjątków określonych w prawidle 11 lit b) załącznika I oraz prawidle 6 lit. b) załącznika II do Konwencji MARPOL 73/78?

               3.

               Czy art. 4 dyrektywy, zobowiązujący państwa członkowskie do przyjęcia przepisów krajowych, określających poważne zaniedbanie jako podstawę odpowiedzialności i który przewiduje sankcje za zrzuty na morzu terytorialnym narusza prawo nieszkodliwego przepływu, przyjęte w konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza, a jeśli tak, to czy art. 4 jest nieważny w tym zakresie?

               4.

               Czy użycie w art. 4 dyrektywy pojęcia „poważnego zaniedbania” narusza zasadę pewności prawa, a jeśli tak, to czy art. 4 jest nieważny w tym zakresie?

      (1)  Dyrektywa 2005/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie zanieczyszczenia pochodzącego ze statków oraz wprowadzenia sankcji w przypadku naruszenia prawa (Dz. U. L 255, str.11)


title: Sprawa C-452/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam (Niderlandy) w dniu 16 sierpnia 2016 r. – Openbaar Ministerie/Krzysztof Marek Poltorak

text:
               17.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam (Niderlandy) w dniu 16 sierpnia 2016 r. – Openbaar Ministerie/Krzysztof Marek Poltorak
   (Sprawa C-452/16)
   (2016/C 383/09)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank Amsterdam

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Openbaar Ministerie

      Druga strona postępowania: Krzysztof Marek Poltorak

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wyrażenia „organ sądowy”, o którym mowa w art. 6 ust. 1 decyzji ramowej 2002/584/WSiSW (1), oraz „decyzja sądowa”, o której mowa w art. 1 ust. 1 decyzji ramowej 2002/584/WSiSW, są autonomicznymi pojęciami prawa Unii?

               2)

               Jeżeli na pytanie pierwsze zostanie udzielona odpowiedź twierdząca: na podstawie jakich kryteriów należy ustalić, czy organ wydającego nakaz państwa członkowskiego jest tego rodzaju „organem sądowym” i czy wydany przez niego europejski nakaz aresztowania jest tego rodzaju „decyzją sądową”?

               3)

               Jeżeli na pytanie pierwsze zostanie udzielona odpowiedź twierdząca: czy szwedzki Zarząd Krajowy Policji mieści się w zakresie pojęcia „organu sądowego”, o którym mowa w art. 6 ust. 1 decyzji ramowej 2002/584/WSiSW, a europejski nakaz aresztowania wydany przez ten organ jest z tego względu „decyzją sądową”, o której mowa w art. 1 ust. 1 decyzji ramowej 2002/584/WSiSW?

               4)

               W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej: czy wyznaczenie krajowego organu policji, takiego jak Zarząd Krajowy Policji, jako organu sądowego wydającego nakaz jest zgodne z prawem Unii?

      (1)  Decyzja ramowa Rady z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (Dz.U. 2002, L 190, s. 1).


title: Sprawa T-339/07: Skarga wniesiona w dniu 11 września 2007 r. — Juwel Aquarium przeciwko OHIM — Potschak — Bavaria Aquaristik (Panorama)

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/57

         Skarga wniesiona w dniu 11 września 2007 r. — Juwel Aquarium przeciwko OHIM — Potschak — Bavaria Aquaristik (Panorama)
   (Sprawa T-339/07)
   (2007/C 269/103)
   Język skargi: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Juwel Aquarium GmbH & Co. KG (Rotenburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci D. Jestaedt i G. Rother)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Christian Potschak — Bavaria Aquaristik
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie R 2142006-1;

               —

               odrzucenie złożonego przez pozostałego uczestnika postępowania wniosku o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego „Panorama” (wspólnotowy znak towarowy nr 2 771 087);

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: Słowny znak towarowy „Panorama” dla towarów z klas 11, 16 i 20 (wspólnotowy znak towarowy nr 2 771 087)

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: Christian Potschak — Bavaria Aquaristik

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Odrzucenie wniosku o unieważnienie

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie decyzji Wydziału Unieważnień i częściowe unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), ponieważ wspólnotowy znak towarowy „Panorama” nie ma charakteru czysto opisowego. Ponadto oznaczenie „Panorama” nie stało się zwyczajowe w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 40/94 i nie stanowi zwykłego pojęcia rodzajowego.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 11, str. 1).


title: Sprawa F-23/09: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 28 października 2010 r. — Cerafogli przeciwko EBC (Służba publiczna — Personel EBC — Powołanie ad interim członka personelu — Ogłoszenie o naborze — Akt niekorzystny — Przeniesienie na emeryturę — Interes prawny)

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/60

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 28 października 2010 r. — Cerafogli przeciwko EBC
   (Sprawa F-23/09) (1)

   (Służba publiczna - Personel EBC - Powołanie ad interim członka personelu - Ogłoszenie o naborze - Akt niekorzystny - Przeniesienie na emeryturę - Interes prawny)
   2011/C 30/113
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Maria Concetta Cerafogli (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i M. Vandenbussche)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: F. Feyerbacher i N. Urban, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata B. B. Wägenbaura)

      Przedmiot sprawy

   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Zarządu Banku w sprawie powołania doradcy ad interim w dywizji OVS (Oversight Division) oraz stwierdzenie nieważności ogłoszenia o naborze ECB/074/08 oraz wszystkich decyzji przyjętych na jego podstawie. Ponadto, wniosek o zasądzenie od pozwanej zadośćuczynienia i odszkodowania za szkodę i krzywdę poniesione przez skarżącą.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 129 z 6.6.2009, s. 21.


title: Wyrok Trybunału z dnia 16 grudnia 2015 r. w sprawie E-13/15 – Abuelo Insua Juan Bautista v Liechtensteinische Invalidenversicherung (koordynacja systemów zabezpieczenia społecznego – art. 87 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 987/2009 – wiążący charakter ustaleń medycznych instytucji miejsca pobytu lub zamieszkania – prawo do kwestionowania tych ustaleń – zasada równego traktowania)

text:
               5.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 2/4

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 16 grudnia 2015 r.
   w sprawie E-13/15
   Abuelo Insua Juan Bautista v Liechtensteinische Invalidenversicherung
   (koordynacja systemów zabezpieczenia społecznego – art. 87 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 987/2009 – wiążący charakter ustaleń medycznych instytucji miejsca pobytu lub zamieszkania – prawo do kwestionowania tych ustaleń – zasada równego traktowania)
   (2017/C 2/04)
   W sprawie E-13/15 Abuelo Insua Juan Bautista v Liechtensteinische Invalidenversicherung – WNIOSEK skierowany do Trybunału na mocy art. 34 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości przez Książęcy Sąd Apelacyjny (Fürstliches Obergericht) w sprawie wykładni art. 87 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes), Per Christiansen (sędzia) oraz Páll Hreinsson (sędzia sprawozdawca), wydał w dniu 16 grudnia 2015 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
   Art. 87 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 987/2009 nie zabrania osobie otrzymującej lub ubiegającej się o świadczenia kwestionowania ustaleń instytucji miejsca pobytu lub zamieszkania dokonanych zgodnie z wyżej wymienionym przepisem w ramach postępowania administracyjnego prowadzonego przez instytucję będącą dłużnikiem.


title: Sprawa T-45/10: Wyrok Sądu z dnia 15 lipca 2015 r. – GEA Group/Komisja (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Europejskie rynki stabilizatorów termicznych ESBO/estrów — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG — Ustalanie cen, podział rynków i wymiana szczególnie chronionych informacji handlowych — Grzywny — Przypisanie naruszenia — Domniemanie decydującego wpływu — Czas trwania i dowód naruszenia — Przedawnienie — Czas trwania postępowania administracyjnego — Rozsądny termin — Prawo do obrony)

text:
               14.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 302/30

         Wyrok Sądu z dnia 15 lipca 2015 r. – GEA Group/Komisja
   (Sprawa T-45/10) (1)

   ((Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejskie rynki stabilizatorów termicznych ESBO/estrów - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG - Ustalanie cen, podział rynków i wymiana szczególnie chronionych informacji handlowych - Grzywny - Przypisanie naruszenia - Domniemanie decydującego wpływu - Czas trwania i dowód naruszenia - Przedawnienie - Czas trwania postępowania administracyjnego - Rozsądny termin - Prawo do obrony))
   (2015/C 302/38)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: GEA Group AG (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Kallmayer, I. du Mont, G. Schiffers i R. Van der Hout)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Sauer i F. Ronkes Agerbeek, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata W. Berga)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C (2009) 8682 wersja ostateczna z dnia 11 listopada 2009 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/38.589 – stabilizatory termiczne), lub – tytułem żądania ewentualnego – obniżenie wysokości grzywny nałożonej na skarżącą.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               GEA Group AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 100 z 17.4.2010.


title: Sprawa T-23/09: Wyrok Sądu z dnia 26 października 2010 r. — CNOP i CCG przeciwko Komisji (Konkurencja — Postępowanie administracyjne — Decyzja nakazująca przeprowadzenie kontroli — Artykuł 20 ust. 4 rozporządzenia Rady WE nr 1/2003 — Brak osobowości prawnej adresata — Obowiązek uzasadnienia — Pojęcie przedsiębiorstwa i związku przedsiębiorstw)

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/40

         Wyrok Sądu z dnia 26 października 2010 r. — CNOP i CCG przeciwko Komisji
   (Sprawa T-23/09) (1)

   (Konkurencja - Postępowanie administracyjne - Decyzja nakazująca przeprowadzenie kontroli - Artykuł 20 ust. 4 rozporządzenia Rady WE nr 1/2003 - Brak osobowości prawnej adresata - Obowiązek uzasadnienia - Pojęcie przedsiębiorstwa i związku przedsiębiorstw)
   2010/C 346/78
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Conseil national de l’Ordre des pharmaciens (CNOP) (Paryż, Francja) i Conseil central de la section G de l’Ordre national des pharmaciens (CCG) (Paryż) (przedstawiciele: początkowo adwokaci Y.R. Guillou, H. Speyart van Woerden, T. Verstraeten i C. van Sasse van Ysselt, następnie adwokaci Y.R.Guillou, L. Defalque i C. Robert)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouquet i É. Gippini Fournier, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2008) 6494 z dnia 29 października 2008 r. w sprawie COMP/39510, nakazującej Ordre National des Pharmaciens (ONP), CNOP i CCG poddanie się kontroli na podstawie art. 20 ust. 4 rozporządzenia Rady WE nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 [WE] i 82 [WE] (Dz.U. 2003, L 1, s. 1)

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Conseil national de l’Ordre des pharmaciens (CNOP) i Conseil central de la section G de l’Ordre national des pharmaciens (CCG) zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 55 z 7.3.2009.


title: Sprawa C-251/09: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 17 lutego 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Cypryjskiej (Zamówienia publiczne na dostawy i roboty budowlane — Sektory gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji — Dyrektywa 93/38/EWG — Ogłoszenie o zamówieniu — Kryteria udzielenia zamówienia — Równe traktowanie oferentów — Zasada przejrzystości — Dyrektywa 92/13/EWG — Postępowanie odwoławcze — Obowiązek uzasadnienia decyzji o odrzuceniu oferty oferenta)

text:
               2.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/4

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 17 lutego 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Cypryjskiej
   (Sprawa C-251/09) (1)

   (Zamówienia publiczne na dostawy i roboty budowlane - Sektory gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji - Dyrektywa 93/38/EWG - Ogłoszenie o zamówieniu - Kryteria udzielenia zamówienia - Równe traktowanie oferentów - Zasada przejrzystości - Dyrektywa 92/13/EWG - Postępowanie odwoławcze - Obowiązek uzasadnienia decyzji o odrzuceniu oferty oferenta)
   2011/C 103/04
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Zadra, pełnomocnik, I. Chatzigiannis i M. Patakia, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Cypryjska (przedstawiciele: K. Likourgos i A. Pantazi-Lamprou, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 4 ust. 2 oraz art. 31 ust. 1 dyrektywy Rady 93/38/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. koordynującej procedury udzielania zamówień publicznych przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji (Dz.U. L 199, s. 84) — Naruszenie art. 1 ust. 1 dyrektywy Rady 92/13/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. koordynującej przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne odnoszące się do stosowania przepisów wspólnotowych w procedurach zamówień publicznych podmiotów działających w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji (Dz.U. L 76, s. 14) — Obowiązek uzasadnienia decyzji o odrzuceniu oferty oferenta — Obowiązek zapewnienia, że decyzje podjęte przez podmioty zamawiające mogą być przedmiotem tak skutecznej i szybkiej skargi jak to możliwe — Zasady równości traktowania i przejrzystości

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 233 z 26.9.2009.


title: Sprawa T-583/13: Skarga wniesiona w dniu 8 listopada 2013 r. — Shire Pharmaceutical Contracts przeciwko Komisji

text:
               21.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 377/19

         Skarga wniesiona w dniu 8 listopada 2013 r. — Shire Pharmaceutical Contracts przeciwko Komisji
   (Sprawa T-583/13)
   2013/C 377/43
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Shire Pharmaceutical Contracts (Hampshire, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: K. Bacon, Barrister, M. Utges Manley i M. Vickers, Solicitors)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji zawartej w piśmie Komisji Europejskiej z dnia 2 września 2013 r. potwierdzonej pismem z dnia 18 października 2013 r. odmawiającej zakwalifikowania dobrowolnego planu badań klinicznych z udziałem populacji pediatrycznej do nagrody zgodnie z art. 37 rozporządzenia (WE) nr 1901/2006 (1); i

               —

               obciążenie strony pozwanej poniesionymi przez stronę skarżącą kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, iż zaskarżona decyzja istotnie narusza prawo w zakresie interpretacji rozporządzenia (WE) nr 1901/2006;

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady pewności prawa.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1901/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie produktów leczniczych stosowanych w pediatrii oraz zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1768/92, dyrektywę 2001/20/WE, dyrektywę 2001/83/WE i rozporządzenie (WE) nr 726/2004


title: Sprawa C-108/12: Postanowienie prezesa czwartej izby Trybunału z dnia 26 września 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Vâlcea — Rumunia) — SC Volksbank România SA przeciwko Ionuț-Florin Zglimbea i Liana-Ramona Zglimbea

text:
               21.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 377/9

         Postanowienie prezesa czwartej izby Trybunału z dnia 26 września 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Vâlcea — Rumunia) — SC Volksbank România SA przeciwko Ionuț-Florin Zglimbea i Liana-Ramona Zglimbea
   (Sprawa C-108/12) (1)

   2013/C 377/19
   Język postępowania: rumuński
   Prezes czwartej izby Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 151 z 26.5.2012.


title: Sprawa T-279/13: Postanowienie Sądu z dnia 15 lipca 2016 r. – Ezz i in./Rada (Skarga o stwierdzenie nieważności — Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Egipcie — Środki przyjęte względem osób odpowiedzialnych za sprzeniewierzenie państwowych środków finansowych oraz osób i podmiotów z nimi powiązanych — Zamrożenie środków finansowych — Umieszczenie skarżących w wykazie osób, wobec których stosowane są wspomniane środki — Podstawa prawna — Nieprzestrzeganie kryteriów umieszczenia w wykazie — Naruszenie prawa — Błąd dotyczący okoliczności faktycznych — Prawo własności — Naruszenie reputacji — Prawo do obrony — Prawo do skutecznej ochrony sądowej — Obowiązek uzasadnienia — Dostosowanie żądań i zarzutów — Zawisłość sporu — Skarga w części oczywiście niedopuszczalna i w części oczywiście pozbawiona postawy prawnej)

text:
               4.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/31

         Postanowienie Sądu z dnia 15 lipca 2016 r. – Ezz i in./Rada
   (Sprawa T-279/13) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Egipcie - Środki przyjęte względem osób odpowiedzialnych za sprzeniewierzenie państwowych środków finansowych oraz osób i podmiotów z nimi powiązanych - Zamrożenie środków finansowych - Umieszczenie skarżących w wykazie osób, wobec których stosowane są wspomniane środki - Podstawa prawna - Nieprzestrzeganie kryteriów umieszczenia w wykazie - Naruszenie prawa - Błąd dotyczący okoliczności faktycznych - Prawo własności - Naruszenie reputacji - Prawo do obrony - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Obowiązek uzasadnienia - Dostosowanie żądań i zarzutów - Zawisłość sporu - Skarga w części oczywiście niedopuszczalna i w części oczywiście pozbawiona postawy prawnej))
   (2016/C 118/35)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ahmed Abdelaziz Ezz (Giza, Egipt), Abla Mohammed Fawzi Ali Ahmed Salama (Kair, Egipt), Khadiga Ahmed Ahmed Kamel Yassin (Giza) i Shahinaz Abdel Azizabdel Wahab Al Naggar (Giza) (przedstawiciele: J. Binns, solicitor, J. Lewis, QC, B. Kennelly, J. Pobjoy, barristers, S. Rowe i J.-F. Bellis, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: I. Gurov i M. Bishop, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji Rady 2011/172/WPZiB z dnia 21 marca 2011 r. dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Egipcie (Dz.U. L 76, s. 63), zmienionej decyzją Rady 2013/144/WPZiB z dnia 21 marca 2013 r. (Dz.U. L 82, s. 54), a po drugie, rozporządzenia nr Rady (UE) nr 270/2011, „którego ważność została przedłużona decyzją Rady notyfikowaną skarżącym pismem z dnia 22 marca 2013 r.”, z dnia 21 marca 2011 r. Rady (UE) nr 270/2011 z dnia 21 marca 2011 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Egipcie (Dz.U. L 76, s. 4), w zakresie, w jakim akty te mają zastosowanie względem skarżących.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Ahmed Abdelaziz Ezz, Abla Mohammed Fawzi Ali Ahmed Salama, Khadiga Ahmed Ahmed Kamel Yassin i Shahinaz Abdel Azizabdel Wahab Al Naggar pokrywają, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

      (1)  Dz.U. C 207 z 20.7.2013.


title: Sprawa T-459/14: Postanowienie Sądu z dnia 4 marca 2015 r. – Messi Cuccittini/OHIM – Pires Freitas Campos (LEO)

text:
               27.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/67

         Postanowienie Sądu z dnia 4 marca 2015 r. – Messi Cuccittini/OHIM – Pires Freitas Campos (LEO)
   (Sprawa T-459/14) (1)

   (2015/C 138/87)
   Język postępowania: hiszpański
   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 329 z 22.9.2014.


title: Sprawa C-387/14: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 4 maja 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajową Izbę Odwoławczą – Polska) – Esaprojekt sp. z o.o./Województwo Łódzkie (Odesłanie prejudycjalne — Zamówienia publiczne — Dyrektywa 2004/18/WE — Zasady równego traktowania, niedyskryminacji i przejrzystości — Kwalifikacje techniczne lub zawodowe wykonawców — Artykuł 48 ust. 3 — Możliwość polegania na zdolnościach innych podmiotów — Artykuł 51 — Możliwość uzupełnienia oferty — Artykuł 45 ust. 2 lit. g) — Wykluczenie z postępowania o udzielenie zamówienia publicznego ze względu na poważne wykroczenie)

text:
               3.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/5

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 4 maja 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajową Izbę Odwoławczą – Polska) – Esaprojekt sp. z o.o./Województwo Łódzkie
   (Sprawa C-387/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Zamówienia publiczne - Dyrektywa 2004/18/WE - Zasady równego traktowania, niedyskryminacji i przejrzystości - Kwalifikacje techniczne lub zawodowe wykonawców - Artykuł 48 ust. 3 - Możliwość polegania na zdolnościach innych podmiotów - Artykuł 51 - Możliwość uzupełnienia oferty - Artykuł 45 ust. 2 lit. g) - Wykluczenie z postępowania o udzielenie zamówienia publicznego ze względu na poważne wykroczenie))
   (2017/C 213/03)
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Krajowa Izba Odwoławcza

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Esaprojekt sp. z o.o.

      Strona pozwana: Województwo Łódzkie

      Przy udziale: Konsultant Komputer sp. z o.o.

      Sentencja

               1)

               Artykuł 51 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi w związku z art. 2 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, by po upływie terminu zgłoszeń do udziału w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego wykonawca przekazał instytucji zamawiającej, w celu wykazania, że spełnia on warunki uczestnictwa w postępowaniu w sprawie udzielenia zamówienia publicznego, dokumenty, których nie zawierała jego pierwotna oferta, takie jak umowa zamówienia zrealizowanego przez podmiot trzeci oraz jego zobowiązanie do oddania do dyspozycji tego wykonawcy zdolności i środków niezbędnych do realizacji rozpatrywanego zamówienia.

               2)

               Artykuł 44 dyrektywy 2004/18 w związku z art. 48 ust. 2 lit. a) tej dyrektywy oraz zasadą równego traktowania wykonawców, zapisaną w art. 2 tej dyrektywy, należy interpretować w ten sposób, że nie dopuszcza on, by wykonawca polegał na zdolnościach innego podmiotu w rozumieniu art. 48 ust. 3 omawianej dyrektywy poprzez sumowanie wiedzy i doświadczenia dwóch podmiotów, które samodzielnie nie mają wymaganej zdolności do realizacji określonego zamówienia, w przypadku gdy instytucja zamawiająca uzna, że dane zamówienie jest niepodzielne oraz że takie wykluczenie możliwości polegania na doświadczeniu większej liczby wykonawców jest związane z przedmiotem zamówienia, które musi zatem zostać zrealizowane przez jednego wykonawcę, oraz proporcjonalne do niego.

               3)

               Artykuł 44 dyrektywy 2004/18 w związku z art. 48 ust. 2 lit. a) tej dyrektywy oraz zasadą równego traktowania wykonawców, zapisaną w art. 2 tej dyrektywy, należy interpretować w ten sposób, że nie dopuszcza on, by wykonawca biorący indywidualnie udział w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego polegał na doświadczeniu grupy wykonawców, której był członkiem przy innym zamówieniu publicznym, jeżeli faktycznie i konkretnie nie uczestniczył w jego realizacji.

               4)

               Artykuł 45 ust. 2 lit. g) dyrektywy 2004/18, umożliwiający wykluczenie z postępowania w sprawie udzielenia zamówienia publicznego wykonawcy „winnego poważnego” wprowadzenia w błąd w zakresie przekazania żądanych przez instytucję zamawiającą informacji, należy interpretować w ten sposób, że przepis ten można zastosować, jeżeli dany wykonawca dopuścił się pewnego stopnia niedbalstwa, a mianowicie niedbalstwa mogącego mieć decydujący wpływ na decyzje w sprawie wykluczenia, wyboru lub udzielenia zamówienia publicznego, bez względu na to, czy stwierdzone zostanie umyślne naruszenie przepisów przez tego wykonawcę.

               5)

               Artykuł 44 dyrektywy 2004/18 w związku z art. 48 ust. 2 lit. a) tej dyrektywy oraz zasadą równego traktowania wykonawców, zapisaną w art. 2 tej dyrektywy, należy interpretować w ten sposób, że dopuszcza on, by wykonawca wykazywał swoje doświadczenie, powołując się łącznie na dwie lub większą liczbę umów jako jedno zamówienie, chyba że instytucja zamawiająca wykluczyła taką możliwość na podstawie wymogów związanych z przedmiotem i celami danego zamówienia publicznego oraz proporcjonalnych względem nich.

      (1)  Dz.U. C 431 z 1.12.2014.


title: Sprawy połączone C-395/08 i C-396/08: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 10 czerwca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte d’appello di Roma — Włochy) — Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS) przeciwko Tizianie Bruno, Massimo Pettiniemu (C-395/08), Danieli Lotti, Clarze Matteucci (C-396/08) (Dyrektywa 97/81/WE — Porozumienie ramowe dotyczące pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy — Równe traktowanie pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy i pracowników zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy — Obliczanie stażu pracy wymaganego do otrzymania emerytury — Wyłączenie nieprzepracowanych okresów — Dyskryminacja)

text:
               9.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/2

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 10 czerwca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte d’appello di Roma — Włochy) — Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS) przeciwko Tizianie Bruno, Massimo Pettiniemu (C-395/08), Danieli Lotti, Clarze Matteucci (C-396/08)
   (Sprawy połączone C-395/08 i C-396/08) (1)

   (Dyrektywa 97/81/WE - Porozumienie ramowe dotyczące pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy - Równe traktowanie pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy i pracowników zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy - Obliczanie stażu pracy wymaganego do otrzymania emerytury - Wyłączenie nieprzepracowanych okresów - Dyskryminacja)
   2010/C 274/02
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Corte d’appello di Roma

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS)

      Strona pozwana: Tiziana Bruno, Massimo Pettini (C-395/08), Daniela Lotti, Clara Matteucci (C-396/08)

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Corte d’appello di Roma — Wykładnia dyrektywy Rady 97/81/WE z dnia 15 grudnia 1997 r. dotyczącej Porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze [czasu pracy] zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) — Załącznik: Porozumienie ramowego dotyczące pracy w niepełnym wymiarze [czasu pracy] (Dz. U. L 1 s. 9) — Pracownicy zatrudnieni w niepełnym wymiarze czasu pracy, wykonujący pracę w trakcie niektórych miesięcy w ciągu roku, a w ciągu pozostałych odpoczywający — Nieuwzględnienie okresów bezczynności przy ustalaniu wysokości emerytury

      Sentencja

               1)

               W odniesieniu do emerytur klauzulę 4 porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin, które stanowi załącznik do dyrektywy Rady 97/81/WE z dnia 15 grudnia 1997 r. dotyczącej porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze [czasu pracy] zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie przyjęciu przepisów krajowych, na mocy których następuje wyłączenie okresów nieprzepracowanych przez pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy o charakterze wertykalno-cyklicznym przy obliczaniu stażu pracy wymaganego dla nabycia praw emerytalnych, chyba że takie odmienne traktowanie jest uzasadnione powodami o charakterze obiektywnym.

               2)

               W razie gdyby sąd krajowy doszedł do wniosku, że przepisy krajowe, których dotyczą zawisłe przed nim sprawy są niezgodne z klauzulą 4 porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze [czasu pracy], które stanowi załącznik do dyrektywy 97/81 klauzule 1 i 5 ust. 1 tego porozumienia należałoby interpretować w ten sposób, że również one stoją na przeszkodzie przyjęciu takich przepisów.

      (1)  Dz.U. C 327 z 20.12.2008.