title: Sprawa T-98/22: Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2022 r. – Boshab/Rada

text:
               4.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/46

      Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2022 r. – Boshab/Rada
      (Sprawa T-98/22)
      (2022/C 148/62)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Évariste Boshab (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck, P. De Wolf, A. Guillerme i T. Payan)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2021/2181 z dnia 9 grudnia 2021 r. (1). w zakresie, w jakim pozostawia ona nazwisko skarżącego w pozycji 6 załącznika do tej decyzji;

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2021/2177 z dnia 9 grudnia 2021 r. (2). w zakresie, w jakim pozostawia ono nazwisko skarżącego w pozycji 6 załącznika I do tego rozporządzenia;

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty, które w istocie są identyczne z zarzutami podniesionymi w ramach sprawy T-90/22, Kande Mupompa/Rada, lub do nich podobne.

         (1)  Decyzja Rady (WPZiB) 2021/2181 z dnia 9 grudnia 2021 r. zmieniająca decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2021. L 443, s. 75).

         (2)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2021/2177 z dnia 9 grudnia 2021 r. w sprawie wykonania art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1183/2005 wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko osobom naruszającym embargo na broń w odniesieniu do Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2021, L 443, s. 3).


title: Sprawa T-84/22: Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2022 r. – Credit Suisse Group i in./Komisja

text:
               4.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/39

      Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2022 r. – Credit Suisse Group i in./Komisja
      (Sprawa T-84/22)
      (2022/C 148/52)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Credit Suisse Group AG (Zurych, Szwajcaria), Credit Suisse AG (Zurych), Credit Suisse Securities (Europe) Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci R. Wesseling i F. Brouwer)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie na podstawie art. 263 TFUE nieważności decyzji Komisji C(2021) 8612 final z dnia 2 grudnia 2021 r. w sprawie AT.40135 – FOREX (Sterling Lads) (zwanej dalej „decyzją”);

                  —

                  tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie na podstawie art. 263 TFUE nieważności art. 1 decyzji w części i obniżenie na podstawie art. 261 TFUE grzywny nałożonej w art. 2 decyzji;

                  —

                  w każdym razie obniżenie kwoty grzywny nałożonej w art. 2 decyzji na podstawie art. 261 TFUE;

                  —

                  nakazanie, w ramach środka organizacji postępowania lub środka dowodowego na podstawie, odpowiednio art. 88 § 1 i art. 89 § 3 lit. d) lub art. 91 lit. b) regulaminu postępowania przed Sądem, przedstawienia przez Komisję decyzji w sprawie ugody;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą lub, tytułem żądania ewentualnego, odpowiednią częścią ich kosztów, zgodnie z art. 134 regulaminu postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczy tego, że Komisja naruszyła art. 101 TFUE i nie uzasadniła w wystarczający sposób uznania, że czaty dotyczące wymiany informacji stanowią porozumienia lub uzgodnione praktyki. W szczególności:

                              —

                              Komisja nie przedstawiła dowodów niezbędnych do ustalenia istnienia podstawowego porozumienia, a tym samym tego, że czaty dotyczące wymiany informacji stanowią porozumienie lub uzgodnioną praktykę w rozumieniu art. 101 TFUE;

                              —

                              ewentualnie, dowody, na które powołała się Komisja, nie mają mocy dowodowej by wykazać w sposób wymagany prawem, że czaty dotyczące wymiany informacji stanowią porozumienie lub praktykę uzgodnioną w rozumieniu art. 101 TFUE.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczy tego, że Komisja naruszyła art. 101 TFUE i nie uzasadniła w wystarczającym stopniu swego twierdzenia, że czaty dotyczące wymiany informacji – rozpatrywane oddzielnie lub jako część zarzucanego jednolitego i ciągłego naruszenia obejmującego inne zarzucane zachowania, za które CS nie ponosi odpowiedzialności – miały na celu ograniczenie lub zakłócenie konkurencji. W szczególności:

                              —

                              Komisja nie wywiązała się ze spoczywającego na niej zgodnie z art. 101 TFUE ciężaru dowodu, że czaty dotyczące wymiany informacji ograniczają konkurencję ze względu na swój cel;

                              —

                              Komisja naruszyła prawo, stwierdzając, że uzasadnione wyjaśnienie zachowania i skutki prokonkurencyjne nie mają znaczenia w świetle art. 101 ust. 1 TFUE.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczy tego, że Komisja naruszyła art. 101 TFUE i nie uzasadniła w wystarczającym stopniu zastosowania pojęcia jednolitego i ciągłego naruszenia. W szczególności:

                              —

                              Komisja nie wykazała i nie uzasadniła w wystarczający sposób, że istniał ogólny plan zmierzający do osiągnięcia wspólnego celu, do którego CS zamierzała się przyczynić lub o którym wiedziała lub mogła go przewidzieć;

                              —

                              Komisja naruszyła prawo, stwierdzając, że porozumienie stanowi element zarzucanego jednolitego i ciągłego naruszenia.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczy tego, że Komisja naruszyła art. 23 rozporządzenia nr 1/2003, wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien, zasady proporcjonalności i równego traktowania oraz obowiązek uzasadnienia. W szczególności:

                              —

                              Komisja przyjęła wskaźnik wartości sprzedaży, który znacznie i arbitralnie zawyża wartość sprzedaży CS, a tym samym gospodarcze znaczenie zarzucanego naruszenia, odbiegając od pojęcia „wartości sprzedaży” zawartego w wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien;

                              —

                              obniżenie grzywny zastosowane wobec CS z tytułu okoliczności łagodzących jest nieproporcjonalnie niskie i nie uwzględnia innych okoliczności łagodzących;

                              —

                              grzywna nałożona na CS jest znacznie zawyżona w stosunku do wagi zarzucanego naruszenia;

                              —

                              grzywna nałożona na CS narusza zasadę równego traktowania;

                              —

                              Komisja nie przedstawiła wystarczającego uzasadnienia, aby Sąd mógł ocenić proporcjonalność obliczenia grzywny nałożonej na CS w porównaniu z grzywną nałożoną na strony postępowania, które zawarły ugodę.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczy tego, że Komisja naruszyła zasadę dobrej administracji i prawo CS do obrony wskutek braku przeprowadzenia starannego i bezstronnego dochodzenia.


title: Sprawa T-54/22 R: Postanowienie prezesa Sądu z dnia 11 lutego 2022 r. – Rivière / Parlament i ID [Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – Prawo instytucjonalne – Członek Parlamentu – Zawieszenie i wykluczenie posła z jego grupy politycznej – Wniosek o zawieszenie wykonania – Uchybienie wymogom formalnym – Niedopuszczalność]

text:
               4.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/27

      Postanowienie prezesa Sądu z dnia 11 lutego 2022 r. – Rivière / Parlament i ID
      (Sprawa T-54/22 R)
      (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych - Prawo instytucjonalne - Członek Parlamentu - Zawieszenie i wykluczenie posła z jego grupy politycznej - Wniosek o zawieszenie wykonania - Uchybienie wymogom formalnym - Niedopuszczalność)
      (2022/C 148/38)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Jérôme Rivière (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat B. Kuchukian)

         Strona pozwana: Parlament Europejski, Grupa polityczna „Tożsamość i Demokracja” (ID)

         Przedmiot

      Oparte na art. 278 i 279 TFUE żądanie zawieszenia wykonania decyzji Prezydium grupy politycznej „Tożsamość i Demokracja” (ID) Parlamentu z dnia 21 stycznia 2022 r., na podstawie której skarżący został zawieszony w działalności tej grupy i decyzji członków grupy politycznej ID z dnia 25 stycznia 2022 r., na podstawie której został on wykluczony z tej grupy.

         Sentencja

                  1)

                  Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

                  2)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-100/22: Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2022 r. – Ciar/EUIPO – Motion (Urządzenie do przemieszczania się)

text:
               4.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/47

      Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2022 r. – Ciar/EUIPO – Motion (Urządzenie do przemieszczania się)
      (Sprawa T-100/22)
      (2022/C 148/63)
      Język skargi: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Ciar SpA (Pesaro, Włochy) (przedstawiciele: L. Goglia, S. Lavagnini, B. Villa, adwokaci)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Motion SpA (Forlì, Włochy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego wzoru: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny wzór: Wzór wspólnotowy (Urządzenie do przemieszczania się) – wzór wspólnotowy nr 002 237 495–0009

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 grudnia 2021 r. w sprawie R 50/2017-3

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i w rezultacie utrzymanie w mocy decyzji Wydziałów Unieważnień a w każdym razie unieważnienie spornego wzoru wspólnotowego;

                  —

                  obciążenie strony przeciwnej kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie i błędne zastosowanie art. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002;

                  —

                  Naruszenie i błędne zastosowanie art. 8 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002;

                  —

                  Naruszenie art. 63 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002;

                  —

                  Naruszenie art. 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002.


title: Sprawa T-711/21: Skarga wniesiona w dniu 4 listopada 2021 r. – ID i in./Parlament

text:
               4.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/28

      Skarga wniesiona w dniu 4 listopada 2021 r. – ID i in./Parlament
      (Sprawa T-711/21)
      (2022/C 148/39)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: ID oraz sześciu pozostałych skarżących (przedstawiciele: adwokaci P. de Bandt, M. Gherghinaru i L. Panepinto)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Skarżący wnoszą do Sądu o:

                  —

                  zarządzenie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Parlamentu Europejskiego z dnia 27 października 2021 r. w sprawie wyjątkowych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy regulujących dostęp do budynków Parlamentu w jego trzech lokalizacjach pracy;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej całością kosztów postępowania, w tym kosztami poniesionymi w związku ze skargą mającą na celu zawieszenie wykonania zaskarżonej decyzji.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnoszą trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący braku oparcia zaskarżonej decyzji na ważnej podstawie prawnej pozwalającej na przetwarzanie danych medycznych skarżących. Skarżący kwestionują to, że art. 1e ust. 2 regulaminu pracowniczego oraz art. 10 ust. 1, art. 80 ust. 4 i art. 126 ust. 2 warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej, stanowią ważną podstawę prawną do wydania zaskarżonej decyzji, a tym samym do nałożenia na nich podważanego środka. Ponadto, twierdzą oni, że decyzja Prezydium, taka jak zaskarżona decyzja, nie może stanowić podstawy przepisów wiążących się z przetwarzaniem bardzo wrażliwych danych, ponieważ, zgodnie z art. 8 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”), kluczowe elementy takiego przetwarzania danych muszą być przewidziane „ustawą”, której nie stanowi decyzja Prezydium Parlamentu.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia ogólnych zasad odnoszących się do przetwarzania danych osobowych. Zarzut ten dzieli się na dwie części.

                              —

                              Część pierwsza dotyczy naruszenia zasady ograniczenia celów przetwarzania danych i zasady legalności. Aby bowiem dane osobowe zawarte w unijnych cyfrowych zaświadczeniach COVID skarżących mogły zostać wykorzystane w celu umożliwienia tym skarżącym dostępu do budynków Parlamentu, istnieje wymóg prawny, aby zostały one zgromadzone w tym celu. W braku podstawy prawnej wyraźnie zezwalającej na przewarzanie danych medycznych dotyczących szczepienia, testów lub ozdrowienia, w celu umożliwienia dostępu do miejsca pracy i zgromadzeń parlamentarnych, w żadnym razie Prezydium Parlamentu nie może zezwolić na takie przetwarzanie danych, tym bardziej w drodze normy, która nie jest ustawą w formalnym znaczeniu tego słowa.

                              —

                              Część druga dotyczy naruszenia zasad lojalności, przejrzystości i minimalizacji ponieważ skarżący nie zostali poinformowani w chwili gromadzenia ich danych osobowych, że dane te zostaną wykorzystane w celu udzielenia zezwolenia na wstęp do miejsca pracy.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że zaskarżona decyzja w sposób nieuzasadniony narusza prawo do ochrony prywatności i danych osobowych, prawo do nietykalności cielesnej, prawo do wolności i bezpieczeństwa oraz prawo do równości i niedyskryminacji. Zarzut ten dzieli się na dwie części.

                              —

                              Część pierwsza dotyczy naruszenia praw do nietykalności cielesnej skarżących, ich praw do wolności i bezpieczeństwa, ich praw do równości i niedyskryminacji oraz poszanowania ochrony prywatności i danych osobowych.

                              —

                              Część druga dotyczy tego, że naruszenie przez zaskarżoną decyzję praw i zasad, o których mowa w części pierwszej zarzutu, stoi w sprzeczności z zasadą proporcjonalności zawartą w art. 52 ust 1 karty, ponieważ podważany środek nie jest konieczny, odpowiedni ani proporcjonalny do osiągnięcia zamierzonych celów.


title: Sprawa T-125/22: Skarga wniesiona w dniu 8 marca 2022 r. – RT France/Rada

text:
               4.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/47

      Skarga wniesiona w dniu 8 marca 2022 r. – RT France/Rada
      (Sprawa T-125/22)
      (2022/C 148/64)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: RT France (Boulogne-Billancourt, Francja) (przedstawiciel: E. Piwnica, avocat)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2022/351 z dnia 1 marca 2022 r. w sprawie zmiany decyzji 2014/512/WPZiB dotyczącej środków ograniczających w związku z działaniami Rosji destabilizującymi sytuację na Ukrainie;

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) 2022/350 z dnia 1 marca 2022 r. w sprawie zmiany rozporządzenia Rady (UE) nr 833/2014 dotyczącego środków ograniczających w związku z działaniami Rosji destabilizującymi sytuację na Ukrainie;

                  —

                  obciążenie Rady Unii Europejskiej całością kosztów postępowania;

            wraz ze wszystkimi konsekwencjami prawnymi powyższego.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przez stronę pozwaną prawa do obrony i zasady kontradyktoryjności gwarantowanych przez art. 41 i 48 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia przez stronę pozwaną wolności wypowiedzi i informacji gwarantowanej przez art. 11 karty praw podstawowych.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia przez stronę pozwaną wolności prowadzenia działalności gospodarczej gwarantowanej przez art. 16 karty praw podstawowych.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia przez stronę pozwaną zasady niedyskryminacji gwarantowanej przez art. 21 karty praw podstawowych


title: Sprawa T-491/20: Postanowienie Sądu z dnia 8 lutego 2022 r. – El Corte Inglés/EUIPO – Ou (-Vpro)

text:
               4.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/48

      Postanowienie Sądu z dnia 8 lutego 2022 r. – El Corte Inglés/EUIPO – Ou (-Vpro)
      (Sprawa T-491/20) (1)

      (2022/C 148/65)
      Język postępowania: hiszpański
      Prezes dziewiątej izby zarządziła wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 313 z 21.9.2020.


title: Sprawa T-665/21: Postanowienie Sądu z dnia 15 lutego 2022 r. – Civitta Eesti/Komisja

text:
               4.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/48

      Postanowienie Sądu z dnia 15 lutego 2022 r. – Civitta Eesti/Komisja
      (Sprawa T-665/21) (1)

      (2022/C 148/66)
      Język postępowania: angielski
      Prezes szóstej izby zarządziła wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 490 z 6.12.2021.


title: Sprawa T-707/21: Postanowienie Sądu z dnia 8 lutego 2022 r. – Hoteles Olivencia/EUIPO – Corporacion H10 Hotels (HOTELES HO)

text:
               4.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/48

      Postanowienie Sądu z dnia 8 lutego 2022 r. – Hoteles Olivencia/EUIPO – Corporacion H10 Hotels (HOTELES HO)
      (Sprawa T-707/21) (1)

      (2022/C 148/67)
      Język postępowania: hiszpański
      Prezes drugiej izby zarządziła wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 24 z 17.1.2022.


title: Wyrok Trybunału z dnia 14 grudnia 2021 r. w sprawie E-1/21 ISTM International Shipping & Trucking Management GmbH przeciwko Liechtensteinische Alters- und Hinterlassenenversicherung, Liechtensteinische Invalidenversicherung oraz Liechtensteinische Familienausgleichskasse (Zabezpieczenie społeczne – Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 – Rozporządzenie (WE) nr 987/2009 – Siedziba statutowa lub miejsce prowadzenia działalności – Tymczasowe określenie – Art. 3 Porozumienia EOG – Zasada lojalnej współpracy) 2022/C 153/09

text:
               7.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/15

      WYROK TRYBUNAŁU
      z dnia 14 grudnia 2021 r.
      w sprawie E-1/21
      ISTM International Shipping & Trucking Management GmbH przeciwko Liechtensteinische Alters- und Hinterlassenenversicherung, Liechtensteinische Invalidenversicherung oraz Liechtensteinische Familienausgleichskasse

            (Zabezpieczenie społeczne – Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 – Rozporządzenie (WE) nr 987/2009 – Siedziba statutowa lub miejsce prowadzenia działalności – Tymczasowe określenie – Art. 3 Porozumienia EOG – Zasada lojalnej współpracy)

      (2022/C 153/09)
      W sprawie E-1/21 ISTM International Shipping & Trucking Management GmbH przeciwko Liechtensteinische Alters- und Hinterlassenenversicherung, Liechtensteinische Invalidenversicherung oraz Liechtensteinische Familienausgleichskasse – WNIOSEK skierowany do Trybunału na podstawie art. 34 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości przez Książęcy Sąd Apelacyjny (Fürstliches Obergericht) dotyczące wykładni rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, Trybunał w składzie: Páll Hreinsson, prezes (sędzia sprawozdawca), Per Christiansen i Bernd Hammermann, sędziowie, wydał w dniu 14 grudnia 2021 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

         1.

            Art. 13 ust. 1 lit. b) ppkt (i) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego w związku z art. 14 ust. 5a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego należy rozumieć w ten sposób, że sam fakt istnienia siedziby statutowej przedsiębiorstwa nie jest wystarczający do celów tego przepisu. Ustalając, gdzie podejmowane są zasadnicze decyzje dotyczące przedsiębiorstwa i gdzie sprawowane funkcje jego administracji centralnej, zgodnie z art. 14 ust. 5a rozporządzenia (WE) nr 987/2009, należy uwzględnić szereg czynników. Czynniki te obejmują siedzibę statutową przedsiębiorstwa, miejsce, w którym zlokalizowana jest jego administracja centralna, miejsce, w którym spotykają się członkowie zarządu oraz miejsce, zwykle to samo, gdzie określa się ogólną politykę spółki. W rachubę mogą wchodzić także inne czynniki, takie jak miejsce zamieszkania głównych członków zarządu, miejsce przechowywania dokumentów księgowych i dokumentów dotyczących zarządu oraz główne miejsce dokonywania operacji finansowych, w szczególności bankowych.

         2.

            Aby tymczasowe określenie stało się ostatecznym zgodnie z art. 16 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 987/2009, wyznaczone instytucje każdego państwa EOG, w którym prowadzona jest działalność, muszą zostać poinformowane przez wyznaczoną instytucję miejsca zamieszkania. Do celów art. 16 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 987/2009 nie wystarczy fakt, że tymczasowe określenie dotrze do wyznaczonej instytucji państwa EOG, w którym wykonywana jest działalność w jakiejkolwiek formie, czy to za pośrednictwem przedsiębiorstwa czy osoby zainteresowanej.

         3.

            Art. 16 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 987/2009 należy interpretować w ten sposób, że wyznaczona instytucja państwa EOG może nadal zakwestionować tymczasowe określenie, które stało się ostateczne zgodnie z art. 16 ust. 3 tego rozporządzenia w wyniku upływu dwumiesięcznego terminu bez jego wykorzystania. Zastosowanie procedury przewidzianej w art. 16 ust. 4 może prowadzić do tego, że określenie, które stało się ostateczne zgodnie z art. 16 ust. 3 tego rozporządzenia, zostanie uchylone z mocą wsteczną.


title: Wniosek do Trybunału EFTA o wydanie opinii doradczej złożony przez Héraðsdómur Reykjavíkur w dniu 8 grudnia 2021 r. w sprawie Anna Bryndís Einarsdóttir przeciwko islandzkiemu skarbowi państwa (Sprawa E-5/21) 2022/C 153/07

text:
               7.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/13

      Wniosek do Trybunału EFTA o wydanie opinii doradczej złożony przez Héraðsdómur Reykjavíkur w dniu 8 grudnia 2021 r. w sprawie Anna Bryndís Einarsdóttir przeciwko islandzkiemu skarbowi państwa
      (Sprawa E-5/21)
      (2022/C 153/07)
      W dniu 13 grudnia 2021 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynął złożony w dniu 8 grudnia 2021 r. przez Héraðsdómur Reykjavíkur (sąd rejonowy w Reykjavíku) wniosek o wydanie opinii doradczej w sprawie Anna Bryndís Einarsdóttir przeciwko islandzkiemu skarbowi państwa w odniesieniu do następujących kwestii:
      Czy art. 6 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (zob. również art. 21 ust. 3 tego rozporządzenia) zobowiązuje państwo EOG do tego, by dochód referencyjny na potrzeby obliczenia wysokości świadczeń z tytułu urlopu macierzyńskiego/ojcowskiego był wyliczany na podstawie łącznego wynagrodzenia danej osoby na rynku pracy na całym terenie Europejskiego Obszaru Gospodarczego? Czy przypadek, w którym pod uwagę brane jest jedynie łączne wynagrodzenie danej osoby na krajowym rynku pracy, nie narusza przepisów wspomnianego wyżej artykułu i zasad Porozumienia EOG (zob. na przykład art. 29 Porozumienia EOG)?


title: Wyrok Trybunału z dnia 14 grudnia 2021 r. w sprawie E-2/21 Norep AS przeciwko Haugen Gruppen AS (Przedstawiciele handlowi pracujący na własny rachunek – Dyrektywa 86/653/EWG – Art. 1 ust. 2 – Definicja „przedstawiciela handlowego” – Pośredniczenie przy sprzedaży lub kupnie towarów na rzecz zleceniodawcy) 2022/C 153/08

text:
               7.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/14

      WYROK TRYBUNAŁU
      z dnia 14 grudnia 2021 r.
      w sprawie E-2/21
      Norep AS przeciwko Haugen Gruppen AS

            (Przedstawiciele handlowi pracujący na własny rachunek – Dyrektywa 86/653/EWG – Art. 1 ust. 2 – Definicja „przedstawiciela handlowego” – Pośredniczenie przy sprzedaży lub kupnie towarów na rzecz zleceniodawcy)

      (2022/C 153/08)
      W sprawie E-2/21, Norep As przeciwko Haugen Gruppen AS — WNIOSEK skierowany do Trybunału na podstawie art. 34 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości przez Sąd Najwyższy Norwegii (Norges Høyesterett) dotyczący wykładni dyrektywy Rady 86/653/EWG z dnia 18 grudnia 1986 r. w sprawie koordynacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do przedstawicieli handlowych działających na własny rachunek, Trybunał w składzie: Páll Hreinsson, prezes (sędzia sprawozdawca), Per Christiansen i Bernd Hammermann (sędziowie), wydał w dniu 14 grudnia 2021 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

                  1.

                  Art. 1 ust. 2 dyrektywy Rady 86/653/EWG z dnia 18 grudnia 1986 r. w sprawie koordynacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do przedstawicieli handlowych działających na własny rachunek, w szczególności termin „pośredniczenie”, należy interpretować w taki sposób, że niekoniecznie zakładają one bezpośredni udział przedstawiciela w procesie składania zamówień przez klientów u zleceniodawcy i niekoniecznie wykluczają sytuację, w której zamówienia kierowane są bezpośrednio przez klientów do zleceniodawcy.

                  2.

                  Działalność w zakresie sprzedaży należy uznać za pośredniczenie do celów art. 1 ust. 2 dyrektywy 86/653/EWG w przypadku, gdy podejmowana jest ona specjalnie w celu zawarcia umów sprzedaży lub zakupu towarów przez zleceniodawcę oraz jeżeli przedstawiciel działa jako pośrednik między zleceniodawcą a jego klientami.


title: Sprawa C-710/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 25 listopada 2021 r. – IEF Service GmbH/HB

text:
               19.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/24

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 25 listopada 2021 r. – IEF Service GmbH/HB
      (Sprawa C-710/21)
      (2022/C 165/31)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberster Gerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: IEF Service GmbH

         Druga strona postępowania: HB

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy art. 9 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/94/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że przedsiębiorstwo w rozumieniu tego artykułu prowadzi działalność na terytorium co najmniej dwóch państw członkowskich także wówczas, gdy oferuje swoje usługi w innym państwie członkowskim, angażuje tam w tym celu inżyniera sprzedaży działającego na zlecenie, a pracownik zatrudniony w siedzibie przedsiębiorstwa pracuje regularnie co drugi tydzień zdalnie z domu w tym drugim państwie członkowskim?

                  2.

                  W razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:
                  Czy art. 9 ust. 1 dyrektywy 2008/94 należy interpretować w ten sposób, że pracownik takiego przedsiębiorstwa – który ma miejsce zamieszkania w drugim państwie członkowskim i podlega tam obowiązkowemu ubezpieczeniu społecznemu, ale który wykonuje pracę na przemian tydzień w państwie członkowskim, w którym znajduje się siedziba pracodawcy, a następnie tydzień w państwie członkowskim, w którym ma miejsce zamieszkania i podlega tam obowiązkowemu ubezpieczeniu społecznemu – wykonuje pracę „zwykle” w obu państwach członkowskich w rozumieniu tego artykułu?

                  3.

                  W razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie:
                  Czy art. 9 ust. 1 dyrektywy 2008/94 należy interpretować w ten sposób, że w celu zaspokojenia niezaspokojonych roszczeń pracownika, który zwykle wykonuje lub wykonywał pracę w dwóch państwach członkowskich, właściwa jest względnie właściwe są:

                              a)

                              instytucja gwarancyjna państwa członkowskiego, którego ustawodawstwu pracownik podlega w ramach koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (ubezpieczenia społecznego), jeżeli zgodnie z art. 3 dyrektywy 2008/94 instytucje gwarancyjne w obu państwach są zorganizowane w taki sposób, że składki pracodawcy na finansowanie instytucji zabezpieczającej wypłaty są uiszczane jako część obowiązkowych składek na ubezpieczenie społeczne,

                              b)

                              lub instytucja gwarancyjna innego państwa członkowskiego, w którym znajduje się siedziba niewypłacalnego przedsiębiorstwa; lub

                              c)

                              instytucje gwarancyjne obu państw członkowskich, tak aby pracownik przy składaniu wniosku mógł wybrać, do której instytucji chce skierować swoje roszczenie?

         (1)  Dyrektywa z dnia 22 października 2008 r. w sprawie ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy (wersja skodyfikowana) (Dz.U. 2008, L 283, s. 36).


title: Sprawa C-590/20: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 3 marca 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione – Włochy) – Presidenza del Consiglio dei Ministri i in./UK i in. [Odesłanie prejudycjalne – Koordynacja przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych dotyczących zawodu lekarza – Dyrektywy 75/363/EWG i 82/76/EWG – Szkolenie specjalizacyjne lekarzy – Odpowiednie wynagrodzenie – Zastosowanie dyrektywy 82/76/EWG do szkoleń rozpoczętych przed datą jej wejścia w życie i kontynuowanych po dacie upływu terminu transpozycji]

text:
               19.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/19

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 3 marca 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione – Włochy) – Presidenza del Consiglio dei Ministri i in./UK i in.
      (Sprawa C-590/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Koordynacja przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych dotyczących zawodu lekarza - Dyrektywy 75/363/EWG i 82/76/EWG - Szkolenie specjalizacyjne lekarzy - Odpowiednie wynagrodzenie - Zastosowanie dyrektywy 82/76/EWG do szkoleń rozpoczętych przed datą jej wejścia w życie i kontynuowanych po dacie upływu terminu transpozycji)
      (2022/C 165/21)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Corte suprema di cassazione

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnoszący kasację: Presidenza del Consiglio dei Ministri i in.

         Druga strona postępowania: UK i in.

         Sentencja

      Wykładni art. 2 ust. 1 lit. c), art. 3 ust. 1 i 2 oraz załącznika do dyrektywy Rady 75/363/EWG z dnia 16 czerwca 1975 r. dotyczącej koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych w zakresie działalności lekarzy, w brzmieniu zmienionym dyrektywą Rady 82/76/EWG z dnia 26 stycznia 1982 r., należy dokonywać w ten sposób, że za każdy okres szkolenia specjalizacyjnego lekarzy, zarówno w pełnym, jak i w niepełnym wymiarze godzin, rozpoczętego przed wejściem w życie dyrektywy 82/76 w dniu 29 stycznia 1982 r. i kontynuowanego po upływie terminu transpozycji tej dyrektywy w dniu 1 stycznia 1983 r. odbywający to szkolenie lekarze są uprawnieni od dnia 1 stycznia 1983 r. do końca okresu szkolenia do odpowiedniego wynagrodzenia w rozumieniu tego załącznika, pod warunkiem że omawiane szkolenie dotyczyło specjalizacji lekarskich wspólnych dla wszystkich państw członkowskich albo dla dwóch lub kilku spośród nich oraz wymienionych w art. 5 lub 7 dyrektywy Rady 75/362/EWG z dnia 16 czerwca 1975 r. w sprawie wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji w dziedzinie medycyny, łącznie ze środkami ułatwiającymi skuteczne korzystanie z prawa przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług

         (1)  Data złożenia: 10.11.2020.


title: Sprawa C-817/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de apel București (Rumunia) w dniu 21 grudnia 2021 r. – R.I./Inspecția Judiciară, N.L.

text:
               19.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/25

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de apel București (Rumunia) w dniu 21 grudnia 2021 r. – R.I./Inspecția Judiciară, N.L.
      (Sprawa C-817/21)
      (2022/C 165/32)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Curtea de apel București

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: R.I.

         Strona pozwana: Inspecția Judiciară, N.L.

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 2 i art. 19 ust. 1 akapit drugi Traktatu o Unii Europejskiej, decyzję 2006/928 (w sprawie ustanowienia mechanizmu współpracy i weryfikacji postępów Rumunii w realizacji określonych założeń w zakresie reformy systemu sądownictwa oraz walki z korupcją) (1) a także gwarancje niezawisłości i bezstronności wynikające z prawa Unii, należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym, które umożliwiają głównemu inspektorowi inspekcji sądowej wydawanie aktów administracyjnych o charakterze normatywnym (podrzędnych wobec ustawy) lub indywidualnym, w których decyduje on w sposób autonomiczny o organizacji ram instytucjonalnych inspekcji sądowej w zakresie wyboru inspektorów sądowych i oceny ich działalności, prowadzenia działalności inspekcyjnej, jak również powoływania zastępcy głównego inspektora, w wypadku gdy zgodnie z ustawą organiczną osoby te jako jedyne mogą przeprowadzać, zatwierdzać lub uchylać czynności dochodzenia dyscyplinarnego w stosunku do głównego inspektora?

         (1)  Decyzja Komisji 2006/928/CE z dnia 13 grudnia 2006 r. w sprawie ustanowienia mechanizmu współpracy i weryfikacji postępów Rumunii w realizacji określonych założeń w zakresie reformy systemu sądownictwa oraz walki z korupcją (Dz.U. 2006, L 354, s. 56).


title: Sprawa C-605/20: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 24 lutego 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo – Portugalia) – Suzlon Wind Energy Portugal – Energia Eólica Unipessoal, Lda/Autoridade Tributária e Aduaneira [Odesłanie prejudycjalne – Podatki – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 2 ust. 1 lit. c) – Zastosowanie ratione temporis – Świadczenia podlegające opodatkowaniu VAT – Odpłatne świadczenie usług – Kryteria – Stosunki wewnątrz grupy – Świadczenie polegające na naprawie lub wymianie części turbin wiatrowych w ramach gwarancji oraz na sporządzaniu sprawozdań dotyczących niezgodności – Noty obciążeniowe wystawione przez usługodawcę bez wzmianki dotyczącej VAT – Odliczenie przez usługodawcę VAT obciążającego towary i usługi, które zostały mu zafakturowane przez jego podwykonawców z tytułu tych samych świadczeń]

text:
               19.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/19

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 24 lutego 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo – Portugalia) – Suzlon Wind Energy Portugal – Energia Eólica Unipessoal, Lda/Autoridade Tributária e Aduaneira
      (Sprawa C-605/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 2 ust. 1 lit. c) - Zastosowanie ratione temporis - Świadczenia podlegające opodatkowaniu VAT - Odpłatne świadczenie usług - Kryteria - Stosunki wewnątrz grupy - Świadczenie polegające na naprawie lub wymianie części turbin wiatrowych w ramach gwarancji oraz na sporządzaniu sprawozdań dotyczących niezgodności - Noty obciążeniowe wystawione przez usługodawcę bez wzmianki dotyczącej VAT - Odliczenie przez usługodawcę VAT obciążającego towary i usługi, które zostały mu zafakturowane przez jego podwykonawców z tytułu tych samych świadczeń)
      (2022/C 165/22)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd odsyłający

      Supremo Tribunal Administrativo

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca środek odwoławczy: Suzlon Wind Energy Portugal – Energia Eólica Unipessoal, Lda

         Druga strona postępowania: Autoridade Tributária e Aduaneira

         Sentencja

      Artykuł 2 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że transakcje, które wpisują się w ramy umowne identyfikujące dostawcę usług, nabywcę tych usług oraz charakter odnośnych usług, należycie zaksięgowane przez podatnika, które zostały opatrzone tytułem potwierdzającym ich charakter jako usług i które doprowadziły do otrzymania przez usługodawcę wynagrodzenia stanowiącego rzeczywiste odzwierciedlenie wartości owych usług w formie not obciążeniowych, stanowią odpłatne świadczenie usług w rozumieniu tego przepisu, niezależnie od ewentualnego braku zysku po stronie podatnika z jednej strony oraz istnienia gwarancji udzielonej na towary będące przedmiotem tych usług z drugiej strony.

         (1)  Dz.U. C 44 z 8.2.2021


title: Sprawa C-827/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Înalta Curte de Casaţie şi Justiţie (Rumunia) w dniu 30 grudnia 2021 r. – Banca A/A.N.A.F., Preşedintele A.N.A.F.

text:
               19.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/26

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Înalta Curte de Casaţie şi Justiţie (Rumunia) w dniu 30 grudnia 2021 r. – Banca A/A.N.A.F., Preşedintele A.N.A.F.
      (Sprawa C-827/21)
      (2022/C 165/33)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Înalta Curte de Casaţie şi Justiţie

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę o wznowienie postępowania: Banca A

         Druga strona postępowania: A.N.A.F., Preşedintele A.N.A.F.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy sąd krajowy jest zobowiązany dokonywać w sposób zgodny z dyrektywą Rady 2009/133/WE (1) [z dnia 19 października 2009 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania mającego zastosowanie w przypadku łączenia, podziałów, podziałów przez wydzielenie, wnoszenia aktywów i wymiany udziałów dotyczących spółek różnych państw członkowskich oraz przeniesienia statutowej siedziby SE lub SCE z jednego państwa członkowskiego do innego państwa członkowskiego] wykładni krajowego przepisu podatkowego mającego zastosowanie do sytuacji krajowych, który reguluje brak opodatkowania zysków kapitałowych osiągniętych w związku z umorzeniem udziału spółki przejmującej w kapitale spółki przekazującej, w okolicznościach takich jak w niniejszej sprawie, w których:

                              —

                              ustawodawca krajowy uregulował w odrębnych przepisach operacje krajowe i podobne operacje transgraniczne, przy czym przepisy te nie są identyczne,

                              —

                              w przepisie krajowym mającym zastosowanie do operacji krajowych użyto jednak pojęć zawartych w dyrektywie [2009/133] – łączenie, przekazanie aktywów i pasywów, umorzenie udziału;

                              —

                              uzasadnienie krajowej ustawy podatkowej można interpretować w ten sposób, że ustawodawca zamierzał ustanowić takie samo rozwiązanie podatkowe dla operacji krajowych i operacji transgranicznych, uregulowanych w drodze transpozycji dyrektywy, w celu poszanowania zasady neutralności podatkowej łączenia w sposób niedyskryminacyjny i w sposób pozwalający uniknąć zakłóceń konkurencji?

                  2)

                  Czy art. 7 dyrektywy Rady 2009/133/WE należy interpretować w ten sposób, że nie można odmówić korzyści polegającej na braku opodatkowania zysków kapitałowych wynikających z operacji umorzenia udziałów posiadanych przez jedną spółkę w innej spółce w wyniku przekazania aktywów i pasywów tej drugiej spółki do tej pierwszej ze względu na to, że dana operacja nie spełnia wszystkich przewidzianych w przepisie krajowym przesłanek w celu uznania jej za połączenie?

                  3)

                  Czy art. 7 dyrektywy Rady 2009/133/WE należy interpretować w ten sposób, że korzyść polegająca na braku opodatkowania ma zastosowanie do zysku wynikającego z nabycia po korzystnej cenie odzwierciedlonego w rachunku zysków i strat spółki przejmującej?

         (1)  Dz.U. 2009 L 310, s. 34


title: Sprawy połączone C-52/21 i 53/21: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 24 lutego 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Liège – Belgia) – Pharmacie populaire – La Sauvegarde SCRL/État belge (C-52/21), Pharma Santé – Réseau Solidaris SCRL/État belge (C-53/21) [Odesłanie prejudycjalne – Swoboda świadczenia usług – Artykuł 56 TFUE – Ograniczenia – Przepisy podatkowe – Podatek dochodowy od osób prawnych – Obowiązek sporządzania i przekazywania organom podatkowym przez usługobiorców dokumentów potwierdzających dotyczących kwot wskazanych na fakturach wystawionych przez usługodawców mających siedzibę w innym państwie członkowskim – Brak takiego obowiązku w odniesieniu do usług świadczonych w obrębie tylko jednego państwa – Względy uzasadniające – Skuteczność kontroli podatkowych – Proporcjonalność]

text:
               19.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/20

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 24 lutego 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Liège – Belgia) – Pharmacie populaire – La Sauvegarde SCRL/État belge (C-52/21), Pharma Santé – Réseau Solidaris SCRL/État belge (C-53/21)
      (Sprawy połączone C-52/21 i 53/21) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Swoboda świadczenia usług - Artykuł 56 TFUE - Ograniczenia - Przepisy podatkowe - Podatek dochodowy od osób prawnych - Obowiązek sporządzania i przekazywania organom podatkowym przez usługobiorców dokumentów potwierdzających dotyczących kwot wskazanych na fakturach wystawionych przez usługodawców mających siedzibę w innym państwie członkowskim - Brak takiego obowiązku w odniesieniu do usług świadczonych w obrębie tylko jednego państwa - Względy uzasadniające - Skuteczność kontroli podatkowych - Proporcjonalność)
      (2022/C 165/23)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour d'appel de Liège

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca odwołanie: Pharmacie populaire – La Sauvegarde SCRL (C-52/21), Pharma Santé – Réseau Solidaris SCRL (C-53/21)

         Strona przeciwna: État belge (C-52/21 i C-53/21)

         Sentencja

      Artykuł 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie obowiązywaniu przepisów państwa członkowskiego wymagających od spółek mających siedzibę na terytorium tego państwa składania organom podatkowym deklaracji dotyczących płatności za usługi nabyte od usługodawców mających siedzibę w innym państwie członkowskim, w którym podlegają oni zarówno przepisom dotyczącym rachunkowości przedsiębiorstw, jak i obowiązkowi wystawiania faktur zgodnie z przepisami dotyczącymi podatku od wartości dodanej, pod rygorem dodatkowego obciążenia podatkiem dochodowym od osób prawnych wynoszącego 50 % lub 100 % wartości tych usług, podczas gdy zgodnie z praktyką administracyjną w tym pierwszym państwie członkowskim nie ma równoważnego obowiązku, w przypadku gdy takie usługi świadczą usługodawcy mający siedzibę na jego terytorium.

         (1)  Dz.U. C 128 z 12.4.2021.


title: Sprawa C-15/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 6 stycznia 2022 r. – RF/Finanzamt G

text:
               19.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/26

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 6 stycznia 2022 r. – RF/Finanzamt G
      (Sprawa C-15/22)
      (2022/C 165/34)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesfinanzhof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę rewizyjną: RF

         Druga strona postępowania w postępowaniu rewizyjnym: Finanzamt G

         Pytania prejudycjalne

      Czy art. 4 ust. 3 TUE i art. 208 w związku z art. 210 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie krajowej praktyce administracyjnej, zgodnie z którą zwolnienie z podatku nie jest przyznawane w przypadkach, w których projekt współpracy na rzecz rozwoju jest finansowany przez Europejski Fundusz Rozwoju, podczas gdy pod pewnymi warunkami zwolnione jest z opodatkowania wynagrodzenie, które pracownik uzyskuje na podstawie aktualnego stosunku pracy za pracę związaną z niemiecką pomocą publiczną na rzecz rozwoju w ramach współpracy technicznej lub finansowej, która jest finansowana w co najmniej 75 % przez federalne ministerstwo odpowiedzialne za współpracę na rzecz rozwoju lub przez należącą do państwa prywatną agencję pomocy na rzecz rozwoju?


title: Sprawa C-430/21: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 22 lutego 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Craiova – Rumunia) – Postępowanie zainicjowane przez RS [Odesłanie prejudycjalne – Państwo prawne – Niezależność sądownictwa – Artykuł 19 ust. 1 akapit drugi TUE – Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – Pierwszeństwo prawa Unii – Brak uprawnienia sądu krajowego do badania zgodności przepisu prawa krajowego, uznanego za zgodny z konstytucją przez sąd konstytucyjny danego państwa członkowskiego, z przepisami prawa Unii – Postępowanie dyscyplinarne]

text:
               19.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/21

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 22 lutego 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Craiova – Rumunia) – Postępowanie zainicjowane przez RS
      (Sprawa C-430/21) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Państwo prawne - Niezależność sądownictwa - Artykuł 19 ust. 1 akapit drugi TUE - Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Pierwszeństwo prawa Unii - Brak uprawnienia sądu krajowego do badania zgodności przepisu prawa krajowego, uznanego za zgodny z konstytucją przez sąd konstytucyjny danego państwa członkowskiego, z przepisami prawa Unii - Postępowanie dyscyplinarne)
      (2022/C 165/24)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Curtea de Apel Craiova

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: RS

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 19 ust. 1 akapit drugi TUE w związku z art. 2, art. 4 ust. 2 i 3 TUE, z art. 267 TFUE oraz z zasadą pierwszeństwa prawa Unii należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu lub praktyce krajowej, które sprawiają, że sądy powszechne państwa członkowskiego nie są uprawnione do badania zgodności z prawem Unii przepisów krajowych, które sąd konstytucyjny tego państwa członkowskiego uznał za zgodne z postanowieniem krajowej konstytucji, które nakłada obowiązek przestrzegania zasady pierwszeństwa prawa Unii.

                  2)

                  Artykuł 19 ust. 1 akapit drugi TUE w związku z art. 2, art. 4 ust. 2 i 3 TUE, z art. 267 TFUE oraz z zasadą pierwszeństwa prawa Unii należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu lub praktyce krajowej, które dopuszczają możliwość pociągnięcia do odpowiedzialności dyscyplinarnej sędziego krajowego ze względu na zastosowanie przez niego prawa Unii, zgodnie z wykładnią dokonaną przez Trybunał, poprzez pominięcie orzecznictwa sądu konstytucyjnego danego państwa członkowskiego niezgodnego z zasadą pierwszeństwa prawa Unii.

         (1)  Dz.U. C 371 z 3.11.2020.


title: Sprawa C-86/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 9 lutego 2022 r. – Papier Mettler Italia S.r.l./Ministero della Transizione Ecologica (già Ministero dell’Ambiente e della Tutela del Territorio e del Mare), Ministero dello Sviluppo Economico

text:
               19.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/32

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 9 lutego 2022 r. – Papier Mettler Italia S.r.l./Ministero della Transizione Ecologica (già Ministero dell’Ambiente e della Tutela del Territorio e del Mare), Ministero dello Sviluppo Economico
      (Sprawa C-86/22)
      (2022/C 165/41)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Papier Mettler Italia S.r.l.

         Druga strona postępowania: Ministero della Transizione Ecologica (già Ministero dell’Ambiente e della Tutela del Territorio e del Mare), Ministero dello Sviluppo Economico

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 114 ust. 5 i 6 TFUE, art. 16 ust. 1 dyrektywy 94/62/WE (1), a także art. 8 dyrektywy 98/34/WE (2) stoją na przeszkodzie zastosowaniu przepisu prawa krajowego, takiego jak ten przewidziany w zaskarżonym dekrecie międzyresortowym, który zakazuje wprowadzania do obrotu jednorazowych toreb do transportu wyprodukowanych z materiałów nieulegających biodegradacji, ale spełniających inne wymagania ustanowione przez dyrektywę 94/62/WE, gdy ten przepis prawa krajowego, zawierający bardziej restrykcyjne przepisy techniczne niż prawodawstwo wspólnotowe, nie został wcześniej notyfikowany Komisji Europejskiej przez państwo członkowskie, lecz notyfikacji dokonano dopiero po przyjęciu, a przed publikacją tego przepisu?

                  2)

                  Czy art. 1, 2, 9 ust. 1 i art. 18 dyrektywy 94/62/WE w związku z art. 1, 2 i 3 załącznika II do dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przyjęciu przepisu prawa krajowego zakazującego wprowadzania do obrotu jednorazowych toreb do transportu wyprodukowanych z materiałów nieulegających biodegradacji, ale spełniających inne wymagania ustanowione przez dyrektywę 94/62/WE, lub czy dodatkowe przepisy techniczne, określone przez ustawodawstwo krajowe, mogą być uzasadnione celem zapewnienia wyższego poziomu ochrony środowiska, z uwzględnieniem w razie potrzeby specyfiki problematyki zbiórki odpadów w państwie członkowskim oraz konieczności realizacji przez to państwo zobowiązań wspólnotowych przewidzianych w powiązanej z tym dziedzinie?

                  3)

                  Czy art. 1, 2, 9 ust. 1 i art. 18 dyrektywy 94/62/WE w związku z art. 1, 2 i 3 załącznika II do dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że ustanawiają one jasną i precyzyjną zasadę w celu zakazania wszelkich przeszkód we wprowadzaniu do obrotu toreb, które są zgodne z wymaganiami ustanowionymi w dyrektywie i mającą prowadzić do niemożności stosowania przez organy państwowe, w tym administrację publiczną, jakiegokolwiek, ewentualnie sprzecznego ustawodawstwa krajowego?

                  4)

                  Czy, wreszcie, przyjęcie przepisu prawa krajowego zakazującego wprowadzania do obrotu jednorazowych toreb do transportu nieulegających biodegradacji, ale wyprodukowanych zgodnie z wymaganiami określonymi w dyrektywie 94/62/WE, jeżeli nie jest on uzasadniony celem zapewnienia wyższego poziomu ochrony środowiska, specyfiką problematyki zbiórki odpadów w państwie członkowskim oraz koniecznością realizacji przez to państwo zobowiązań wspólnotowych przewidzianych w powiązanej z tym dziedzinie, może stanowić poważne i oczywiste naruszenie art. 18 dyrektywy 94/62/WE?

         (1)  Dyrektywa 94/62/CE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 1994 r. w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych (Dz.U. 1994, L 365, s. 10).

         (2)  Dyrektywa 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiająca procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych (GU 1998, L 204, s. 37).


title: Sprawa C-364/20 P: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 24 lutego 2022 r. – Ernests Bernis, Oļegs Fiļs, OF Holding SIA, Cassandra Holding Company SIA/ Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, Europejski Bank Centralny [Odwołanie – Unia gospodarcza i walutowa – Unia bankowa – Restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych – Jednolity mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych (SRM) – Rozporządzenie (UE) nr 806/2014 – Artykuł 18 – Procedura restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji – Stwierdzenie przez Europejski Bank Centralny (EBC) sytuacji znajdowania się na progu upadłości lub zagrożenia upadłością – Decyzja Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB) w sprawie nieprzyjęcia postanowienia o restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji – Brak interesu publicznego – Likwidacja zgodna z prawem krajowym – Akcjonariusze – Brak bezpośredniego oddziaływania – Niedopuszczalność]

text:
               19.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/11

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 24 lutego 2022 r. – Ernests Bernis, Oļegs Fiļs, OF Holding SIA, Cassandra Holding Company SIA/ Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, Europejski Bank Centralny
      (Sprawa C-364/20 P) (1)

      (Odwołanie - Unia gospodarcza i walutowa - Unia bankowa - Restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych - Jednolity mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych (SRM) - Rozporządzenie (UE) nr 806/2014 - Artykuł 18 - Procedura restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji - Stwierdzenie przez Europejski Bank Centralny (EBC) sytuacji znajdowania się na progu upadłości lub zagrożenia upadłością - Decyzja Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB) w sprawie nieprzyjęcia postanowienia o restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji - Brak interesu publicznego - Likwidacja zgodna z prawem krajowym - Akcjonariusze - Brak bezpośredniego oddziaływania - Niedopuszczalność)
      (2022/C 165/11)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Ernests Bernis, Oļegs Fiļs, OF Holding SIA, Cassandra Holding Company SIA (przedstawiciel: O. Behrends, Rechtsanwalt)

         Druga strona postępowania: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (przedstawiciele: początkowo H. Ehlers, A. Valavanidou i E. Muratori, następnie H. Ehlers i M.E. Muratori, pełnomocnicy, wspierani przez B. Heenana, solicitor, J. Rivasa Andrésa it A. Manzaneque Valverde, abogados), Europejski Bank Centralny (EBC) (przedstawiciele: E. Koupepidou i G. Marafioti, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Ernests Bernis i Oļegs Fiļs, OF Holding SIA i Cassandra Holding Company SIA pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Jednolitą Radę ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji.

                  3)

                  Europejski Bank Centralny pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 320 z 28.9.2020.


title: Sprawy połączone C-143/20 i C-213/20: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 24 lutego 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy dla Warszawy-Woli w Warszawie – Polska) – A/O (C-143/20), G.W., E.S./A. Towarzystwo Ubezpieczeń Życie S.A. (C-213/20) [Odesłanie prejudycjalne – Swoboda świadczenia usług – Ubezpieczenie bezpośrednie na życie – Umowy ubezpieczenia na życie związane z funduszem inwestycyjnym (ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym) zwane „unit-linked” – Dyrektywa 2002/83/WE – Artykuł 36 – Dyrektywa 2002/92/WE – Artykuł 12 ust. 3 – Obowiązek udzielenia informacji przed zawarciem umowy – Informacje dotyczące rodzaju podstawowych aktywów dla ubezpieczeń „unit-linked” – Zakres stosowania – Zakres – Dyrektywa 2005/29/WE – Artykuł 7 – Nieuczciwe praktyki handlowe – Zaniechanie wprowadzające w błąd]

text:
               19.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/2

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 24 lutego 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy dla Warszawy-Woli w Warszawie – Polska) – A/O (C-143/20), G.W., E.S./A. Towarzystwo Ubezpieczeń Życie S.A. (C-213/20)
      (Sprawy połączone C-143/20 i C-213/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Swoboda świadczenia usług - Ubezpieczenie bezpośrednie na życie - Umowy ubezpieczenia na życie związane z funduszem inwestycyjnym (ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym) zwane „unit-linked” - Dyrektywa 2002/83/WE - Artykuł 36 - Dyrektywa 2002/92/WE - Artykuł 12 ust. 3 - Obowiązek udzielenia informacji przed zawarciem umowy - Informacje dotyczące rodzaju podstawowych aktywów dla ubezpieczeń „unit-linked” - Zakres stosowania - Zakres - Dyrektywa 2005/29/WE - Artykuł 7 - Nieuczciwe praktyki handlowe - Zaniechanie wprowadzające w błąd)
      (2022/C 165/02)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Rejonowy dla Warszawy-Woli w Warszawie

         Strony w postępowaniu głównym

         Strony skarżące: A (C-143/20), G.W., E.S. (C-213/20)

         Strony pozwane: O (C-143/20), A. Towarzystwo Ubezpieczeń Życie S.A. (C-213/20)

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 36 ust. 1 dyrektywy 2002/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 listopada 2002 r. dotyczącej ubezpieczeń na życie należy interpretować w ten sposób, że informacje, o których w nim mowa, należy przekazać konsumentowi, który jako ubezpieczony przystępuje do umowy grupowego ubezpieczenia na życie związanej z funduszem inwestycyjnym (ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym) zawartej między zakładem ubezpieczeń a ubezpieczającym przedsiębiorcą. Zakład ubezpieczeń ma obowiązek udzielenia tych informacji ubezpieczającemu przedsiębiorcy, który musi je przekazać owemu konsumentowi przed jego przystąpieniem do tej umowy, wraz z wszelkimi innymi uściśleniami, które okazałyby się konieczne, mając na uwadze jego wymagania i potrzeby zgodnie z tym przepisem w związku z art. 12 ust. 3 dyrektywy 2002/92/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 grudnia 2002 r. w sprawie pośrednictwa ubezpieczeniowego.

                  2)

                  Artykuł 36 ust. 1 dyrektywy 2002/83 w związku z pkt A ppkt a)12 załącznika III do tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że wskazania dotyczące rodzaju podstawowych aktywów, które należy przekazać konsumentowi przed jego przystąpieniem do umowy grupowego ubezpieczenia na życie związanej z funduszem inwestycyjnym (ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym), powinny obejmować wskazania dotyczące głównych cech charakterystycznych owych podstawowych aktywów. Wskazania te:

                              —

                              powinny zawierać jasne, precyzyjne i zrozumiałe informacje dotyczące gospodarczego i prawnego charakteru tych podstawowych aktywów oraz związanego z nimi ryzyka strukturalnego oraz

                              —

                              nie muszą koniecznie zawierać wyczerpujących informacji dotyczących charakteru i zakresu wszystkich rodzajów ryzyka związanego z inwestycjami w te podstawowe aktywa, ani tych samych informacji, które emitent instrumentów finansowych składających się na nie przekazał zakładowi ubezpieczeń na podstawie art. 19 ust. 3 dyrektywy 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych zmieniającej dyrektywę Rady 85/611/EWG i 93/6/EWG i dyrektywę 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającej dyrektywę Rady 93/22/EWG.

                  3)

                  Artykuł 36 ust. 1 dyrektywy 2002/83 należy interpretować w ten sposób, że informacje, o których mowa w pkt A ppkt a)12 załącznika III do tej dyrektywy, nie muszą zostać koniecznie przekazane konsumentowi – który jako ubezpieczony przystępuje do umowy grupowego ubezpieczenia na życie związanej z funduszem inwestycyjnym (ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym) – w ramach wyodrębnionej procedury przedkontraktowej i że nie stoi on na przeszkodzie przepisowi krajowemu, zgodnie z którym jest wystarczające, by informacje te zostały wskazane w tej umowie, o ile zostaną one przekazane konsumentowi przed jego przystąpieniem do umowy, we właściwym czasie, umożliwiającym mu dokonanie, przy pełnej znajomości okoliczności faktycznych, świadomego wyboru produktu ubezpieczeniowego, który najlepiej odpowiada jego potrzebom.

                  4)

                  Artykuł 36 ust. 1 dyrektywy 2002/83 należy interpretować w ten sposób, że nie wymaga on uznania, iż nieprawidłowe wykonanie obowiązku przekazania informacji, o których mowa w pkt A ppkt a)12 załącznika III do tej dyrektywy skutkuje nieważnością lub nieskutecznością umowy grupowego ubezpieczenia na życie związanej z funduszem inwestycyjnym (ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym) lub oświadczenia o przystąpieniu do niej, a tym samym, iż przyznaje konsumentowi, który przystąpił do tej umowy, prawo do zwrotu zapłaconych składek ubezpieczeniowych, o ile zasady proceduralne przewidziane w prawie krajowym dotyczące wykonywania prawa do powoływania się na ten obowiązek informacyjny nie mogą podważyć skuteczności tego prawa poprzez zniechęcenie konsumenta do skorzystania z niego.

                  5)

                  Artykuł 7 dyrektywy 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającej dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady należy interpretować w ten sposób, że zaniechaniem wprowadzającym w błąd w rozumieniu tego przepisu może być nieprzekazanie konsumentowi, który przystępuje do umowy grupowego ubezpieczenia na życie związanej z funduszem inwestycyjnym (ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym), informacji, o których mowa w art. 36 ust. 1 dyrektywy 2002/83 w związku z pkt A ppkt a)12 załącznika III do tej dyrektywy.

         (1)  Dz.U. C 209 z 22.6.2020.

         Dz.U. C 304 z 14.9.2020.


title: Sprawa C-389/20: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 24 lutego 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Contencioso-Administrativo n° 2 de Vigo – Hiszpania) – CJ/Tesorería General de la Seguridad Social (TGSS) [Odesłanie prejudycjalne – Równość traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego – Dyrektywa 79/7/EWG – Artykuł 4 ust. 1 – Zakaz wszelkiej dyskryminacji ze względu na płeć – Pracownicy domowi – Ochrona przed bezrobociem – Wykluczenie – Szczególnie niekorzystna sytuacja pracowników płci żeńskiej – Uzasadnione cele polityki społecznej – Proporcjonalność]

text:
               19.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/11

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 24 lutego 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Contencioso-Administrativo no 2 de Vigo – Hiszpania) – CJ/Tesorería General de la Seguridad Social (TGSS)
      (Sprawa C-389/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Równość traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego - Dyrektywa 79/7/EWG - Artykuł 4 ust. 1 - Zakaz wszelkiej dyskryminacji ze względu na płeć - Pracownicy domowi - Ochrona przed bezrobociem - Wykluczenie - Szczególnie niekorzystna sytuacja pracowników płci żeńskiej - Uzasadnione cele polityki społecznej - Proporcjonalność)
      (2022/C 165/12)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Juzgado de lo Contencioso-Administrativo no 2 de Vigo

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: CJ

         Druga strona postępowania: Tesorería General de la Seguridad Social (TGSS)

         Sentencja

      Wykładni art. 4 ust. 1 dyrektywy Rady 79/7/EWG z dnia 19 grudnia 1978 r. w sprawie stopniowego wprowadzania w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego należy dokonywać w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisowi krajowemu, który wyklucza świadczenia z tytułu bezrobocia ze świadczeń z zabezpieczenia społecznego przyznawanych pracownikom domowym w ramach ustawowego systemu zabezpieczenia społecznego, jeżeli przepis ten stawia w szczególnie niekorzystnym położeniu pracowników płci żeńskiej w porównaniu z pracownikami płci męskiej i nie jest on uzasadniony obiektywnymi czynnikami niezwiązanymi z dyskryminacją ze względu na płeć.

         (1)  Dz.U. C 423 z 7.12.2020.


title: Sprawa C-23/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) (Portugalia) w dniu 10 stycznia 2022 r. – Caxamar – Comércio e Indústria de Bacalhau SA/Autoridade Tributária e Aduaneira

text:
               19.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/27

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) (Portugalia) w dniu 10 stycznia 2022 r. – Caxamar – Comércio e Indústria de Bacalhau SA/Autoridade Tributária e Aduaneira
      (Sprawa C-23/22)
      (2022/C 165/35)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd odsyłający

      Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD).

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Caxamar – Comércio e Indústria de Bacalhau SA.

         Strona przeciwna: Autoridade Tributária e Aduaneira.

         Pytania prejudycjalne

      Czy prawidłowa wykładnia wytycznych w sprawie pomocy regionalnej na lata 2014–2020 w związku z przepisami rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 (1) z dnia 16 czerwca 2014 r., w szczególności jego art. 1 i art. 2 pkt 11; przepisami rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1379/2013 (2) z dnia 11 grudnia 2013 r. oraz postanowieniami załącznika I do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej pozwala stwierdzić, że zgodnie z art. 2 ust. 2 i art. 22 ust. 1 Código Fiscal do Investimento (kodeksu podatkowego dotyczącego inwestycji), przyjętego w drodze Decreto-Lei n.o 162/2014 (dekretu z mocą ustawy nr 162/2014) z dnia 31 października 2014 r., oraz [zgodnie z] art. 1 i 2 Portaria n.o 282/2014 (zarządzenia ministerialnego nr 282/2014) z dnia 30 grudnia 2014 r. działalność polegająca na przetwórstwie produktów rybołówstwa i akwakultury dotycząca „dorsza solonego”, „dorsza mrożonego” i „dorsza odsolonego”, objęta kodem działalności gospodarczej CAE 10204Rev3, nie jest działalnością polegającą na przetwórstwie produktów rolnych dla celów przewidzianej pomocy podatkowej?

         (1)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz.U. 2014, L 187, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1379/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków produktów rybołówstwa i akwakultury, zmieniające rozporządzenia Rady (WE) nr 1184/2006 i (WE) nr 1224/2009 oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 104/2000 (Dz.U. 2013, L 354, s. 1).


title: Sprawa C-160/20: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 22 lutego 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Rotterdam – Niderlandy) – Stichting Rookpreventie Jeugd i in./Staatssecretaris van Volksgezondheid, Welzijn en Sport [Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 2014/40/UE – Produkcja, prezentowanie i sprzedaż wyrobów tytoniowych – Wyroby nieodpowiadające maksymalnemu poziomowi wydzielanych substancji – Zakaz wprowadzania do obrotu – Metoda pomiaru – Papierosy z filtrem mające otworki wentylacyjne – Pomiar wydzielanych substancji na podstawie norm ISO – Normy nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej – Zgodność z wymogami publikacji przewidzianymi w art. 297 ust. 1 TFUE w związku z zasadą pewności prawa – Zgodność z zasadą przejrzystości]

text:
               19.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/3

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 22 lutego 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Rotterdam – Niderlandy) – Stichting Rookpreventie Jeugd i in./Staatssecretaris van Volksgezondheid, Welzijn en Sport
      (Sprawa C-160/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2014/40/UE - Produkcja, prezentowanie i sprzedaż wyrobów tytoniowych - Wyroby nieodpowiadające maksymalnemu poziomowi wydzielanych substancji - Zakaz wprowadzania do obrotu - Metoda pomiaru - Papierosy z filtrem mające otworki wentylacyjne - Pomiar wydzielanych substancji na podstawie norm ISO - Normy nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej - Zgodność z wymogami publikacji przewidzianymi w art. 297 ust. 1 TFUE w związku z zasadą pewności prawa - Zgodność z zasadą przejrzystości)
      (2022/C 165/03)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Rechtbank Rotterdam

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Stichting Rookpreventie Jeugd, Stichting Inspire2live, Rode Kruis Ziekenhuis BV, Stichting ClaudicatioNet, Nederlandse Vereniging voor Kindergeneeskunde, Nederlandse Vereniging voor Verzekeringsgeneeskunde, Accare, Stichting Universitaire en Algemene Kinder- en Jeugdpsychiatrie Noord-Nederland, Vereniging Praktijkhoudende Huisartsen, Nederlandse Vereniging van Artsen voor Longziekten en Tuberculose, Nederlandse Federatie van Kankerpatiëntenorganisaties, Nederlandse Vereniging Arbeids- en Bedrijfsgeneeskunde, Nederlandse Vereniging voor Cardiologie, Koepel van Artsen Maatschappij en Gezondheid, Koninklijke Nederlandse Maatschappij tot bevordering der Tandheelkunde, College van Burgemeester en Wethouders van Amsterdam

         Druga strona postępowania: Staatssecretaris van Volksgezondheid, Welzijn en Sport

         przy udziale: Vereniging Nederlandse Sigaretten- en Kerftabakfabrikanten (VSK),

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 4 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/40/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich w sprawie produkcji, prezentowania i sprzedaży wyrobów tytoniowych i powiązanych wyrobów oraz uchylającej dyrektywę 2001/37/WE należy interpretować w ten sposób, że przewiduje on, iż określony w art. 3 ust. 1 tej dyrektywy maksymalny poziom wydzielanych substancji smolistych, nikotyny i tlenku węgla w dymie papierosowym papierosów, które mają zostać wprowadzone do obrotu lub wyprodukowanych w państwach członkowskich, powinien być mierzony na podstawie metod pomiaru wynikających z norm ISO:4387, ISO:10315, ISO:8454 i ISO:8243, do których odnosi się wspomniany art. 4 ust. 1.

                  2)

                  Analiza pytania pierwszego nie wykazała niczego, co mogłoby podważyć ważność art. 4 ust. 1 dyrektywy 2014/40 w świetle zasady przejrzystości, rozporządzenia Rady (UE) nr 216/2013 z dnia 7 marca 2013 r. w sprawie elektronicznej publikacji Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, a także art. 297 ust. 1 TFUE w związku z zasadą pewności prawa.

                  3)

                  Analiza pytania trzeciego lit. a) nie wykazała niczego, co mogłoby podważyć ważność art. 4 ust. 1 dyrektywy 2014/40 w świetle art. 5 ust. 3 Ramowej konwencji Światowej Organizacji Zdrowia o ograniczeniu użycia tytoniu.

                  4)

                  Analiza pytania trzeciego lit. b) nie wykazała niczego, co mogłoby podważyć ważność art. 4 ust. 1 dyrektywy 2014/40 w świetle art. 114 ust. 3 TFUE, Ramowej konwencji Światowej Organizacji Zdrowia o ograniczeniu użycia tytoniu oraz art. 24 i 35 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

                  5)

                  Przy założeniu, że na art. 4 ust. 1 dyrektywy 2014/40 nie można powoływać się wobec jednostek, metoda wykorzystywana w celu stosowania art. 3 ust. 1 tej dyrektywy powinna być odpowiednia w świetle zmian w wiedzy naukowej i technicznej lub norm uzgodnionych na szczeblu międzynarodowym do pomiaru poziomu substancji uwalnianych podczas używania papierosów zgodnie z przeznaczeniem i wziąć za podstawę wysoki poziom ochrony zdrowia, zwłaszcza młodych ludzi, przy czym dokładność pomiarów uzyskanych za pomocą tej metody należy zweryfikować w określonych w art. 4 ust. 2 wspomnianej dyrektywy laboratoriach, które są zatwierdzone i monitorowane przez właściwe organy państw członkowskich.

         (1)  Dz.U. C 222 z 6.7.2020.


title: Sprawa C-451/20: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 24 lutego 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Korneuburg – Austria) – Airhelp Limited/Austrian Airlines AG [Odesłanie prejudycjalne – Transport lotniczy – Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 – Artykuł 3 ust. 1 – Zakres stosowania – Lot łączony z państwa trzeciego do miejsca docelowego w państwie trzecim – Jedna rezerwacja u wspólnotowego przewoźnika lotniczego – Przesiadka na terytorium państwa członkowskiego – Artykuł 5 ust. 1 lit. c) ppkt (iii) i art. 7 – Opóźniony lot alternatywny – Uwzględnienie rzeczywistego czasu przylotu dla celów odszkodowania]

text:
               19.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/12

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 24 lutego 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Korneuburg – Austria) – Airhelp Limited/Austrian Airlines AG
      (Sprawa C-451/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Transport lotniczy - Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 - Artykuł 3 ust. 1 - Zakres stosowania - Lot łączony z państwa trzeciego do miejsca docelowego w państwie trzecim - Jedna rezerwacja u wspólnotowego przewoźnika lotniczego - Przesiadka na terytorium państwa członkowskiego - Artykuł 5 ust. 1 lit. c) ppkt (iii) i art. 7 - Opóźniony lot alternatywny - Uwzględnienie rzeczywistego czasu przylotu dla celów odszkodowania)
      (2022/C 165/13)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landesgericht Korneuburg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Airhelp Limited

         Strona pozwana: Austrian Airlines AG

         Sentencja

      Artykuł 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 należy interpretować w ten sposób, że rozporządzenie to nie ma zastosowania do lotu łączonego objętego jedną rezerwacją, składającego się z dwóch odcinków lotu, które miały być obsługiwane przez wspólnotowego przewoźnika lotniczego, jeżeli zarówno lotnisko odlotu pierwszego odcinka lotu, jak również lotnisko przylotu drugiego odcinka lotu są położone w kraju trzecim, a jedynie lotnisko przesiadki jest położone na terytorium państwa członkowskiego.

         (1)  Dz.U. C 433 z 14.12.2020.


title: Sprawa C-97/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Essen (Niemcy) w dniu 10 lutego 2022 r. – DC/HJ

text:
               19.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/33

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Essen (Niemcy) w dniu 10 lutego 2022 r. – DC/HJ
      (Sprawa C-97/22)
      (2022/C 165/42)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Essen

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: DC

         Strona pozwana: HJ

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 14 ust. 5 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów, zmieniającej dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywę 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającej dyrektywę Rady 85/577/EWG i dyrektywę 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (1), należy interpretować w ten sposób, że w przypadku odstąpienia przez zamawiającego od oświadczenia woli dotyczącego zawarcia umowy o roboty budowlane, która została zawarta poza lokalem przedsiębiorstwa, dopiero po (całkowitym) spełnieniu swoich świadczeń przez przedsiębiorcę, przepis ten wyłącza wszelkie prawa przedsiębiorcy do rekompensaty lub odszkodowania również wtedy, gdy wprawdzie nie są spełnione przesłanki prawa do rekompensaty zgodnie z przepisami o skutkach prawnych odstąpienia od umowy, jednakże zamawiający uzyskał przysporzenie majątkowe w wyniku robót budowlanych przedsiębiorcy, to znaczy wzbogacił się?

         (1)  Dz.U. 2011, L 304, s. 64.


title: Sprawy połączone C-562/21 PPU i C-563/21 PPU: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 22 lutego 2022 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Rechtbank Amsterdam – Niderlandy) – Wykonanie europejskich nakazów aresztowania wydanych przeciwko X (C-562/21 PPU), Y (C-563/21 PPU) [Odesłanie prejudycjalne – Pilny tryb prejudycjalny – Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych – Europejski nakaz aresztowania – Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW – Artykuł 1 ust. 3 – Procedura przekazywania osób między państwami członkowskimi – Warunki wykonania – Karta praw podstawowych Unii Europejskiej – Artykuł 47 akapit drugi – Prawo podstawowe do rzetelnego procesu przed niezawisłym i bezstronnym sądem ustanowionym uprzednio na mocy ustawy – Systemowe lub ogólne nieprawidłowości – Dwuetapowe badanie – Kryteria stosowania – Wymóg zbadania przez wykonujący nakaz organ sądowy, w sposób konkretny i dokładny, czy istnieją poważne i sprawdzone podstawy, aby uznać, że osoba, której dotyczy europejski nakaz aresztowania, w wypadku przekazania byłaby narażona na rzeczywiste ryzyko naruszenia jej prawa podstawowego do rzetelnego procesu przed niezawisłym i bezstronnym sądem ustanowionym uprzednio na mocy ustawy]

text:
               19.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/21

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 22 lutego 2022 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Rechtbank Amsterdam – Niderlandy) – Wykonanie europejskich nakazów aresztowania wydanych przeciwko X (C-562/21 PPU), Y (C-563/21 PPU)
      (Sprawy połączone C-562/21 PPU i C-563/21 PPU) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Pilny tryb prejudycjalny - Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych - Europejski nakaz aresztowania - Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW - Artykuł 1 ust. 3 - Procedura przekazywania osób między państwami członkowskimi - Warunki wykonania - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 47 akapit drugi - Prawo podstawowe do rzetelnego procesu przed niezawisłym i bezstronnym sądem ustanowionym uprzednio na mocy ustawy - Systemowe lub ogólne nieprawidłowości - Dwuetapowe badanie - Kryteria stosowania - Wymóg zbadania przez wykonujący nakaz organ sądowy, w sposób konkretny i dokładny, czy istnieją poważne i sprawdzone podstawy, aby uznać, że osoba, której dotyczy europejski nakaz aresztowania, w wypadku przekazania byłaby narażona na rzeczywiste ryzyko naruszenia jej prawa podstawowego do rzetelnego procesu przed niezawisłym i bezstronnym sądem ustanowionym uprzednio na mocy ustawy)
      (2022/C 165/25)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Rechtbank Amsterdam

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: X (C-562/21 PPU), Y (C-563/21 PPU)

         Sentencja

      Artykuł 1 ust. 2 i 3 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi, zmienionej decyzją ramową Rady 2009/299/WSiSW z dnia 26 lutego 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że gdy wykonujący nakaz organ sądowy mający orzec o przekazaniu osoby wskazanej w europejskim nakazie aresztowania dysponuje dowodami potwierdzającymi istnienie systemowych lub ogólnych nieprawidłowości dotyczących niezawisłości władzy sądowniczej wydającego nakaz państwa członkowskiego, co się tyczy w szczególności procedury powołania członków tej władzy sądowniczej, organ ten może odmówić przekazania tej osoby:

                  —

                  w ramach europejskiego nakazu aresztowania wydanego dla celów wykonania kary lub środka zabezpieczającego polegających na pozbawieniu wolności, wyłącznie jeśli wspomniany organ stwierdzi, że w szczególnych okolicznościach sprawy istnieją poważne i sprawdzone podstawy do przyjęcia – biorąc pod uwagę w szczególności przedstawione przez wspomnianą osobę dowody dotyczące członków składu orzekającego, którzy rozpatrywali jej sprawę karną, lub każdą inną okoliczność istotną dla oceny niezawisłości i bezstronności tego składu orzekającego – że naruszono prawo podstawowe tej osoby do rzetelnego procesu przed niezawisłym i bezstronnym sądem ustanowionym uprzednio na mocy ustawy, określone w art. 47 akapit drugi Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, oraz

                  —

                  w ramach europejskiego nakazu aresztowania wydanego w celu przeprowadzenia postępowania karnego, wyłącznie jeśli ten sam organ stwierdzi, że w szczególnych okolicznościach sprawy istnieją poważne i sprawdzone podstawy do przyjęcia – biorąc pod uwagę w szczególności przedstawione przez tę osobę okoliczności dotyczące jej sytuacji osobistej, charakter przestępstwa, w odniesieniu do którego toczy się wobec niej postępowanie karne, kontekst faktyczny, w który wpisuje się ten europejski nakaz aresztowania, lub wszelką inną okoliczność istotną dla oceny niezawisłości i bezstronności składu orzekającego, który prawdopodobnie wyda rozstrzygnięcie w postępowaniu dotyczącym tej osoby – że w wypadku przekazania osoba ta byłaby narażona na rzeczywiste ryzyko naruszenia tego prawa podstawowego.

         (1)  Dz.U. C 2 z 3.1.2022.


title: Sprawa T-434/21: Postanowienie Sądu z dnia 10 lutego 2022 r. – TO/EEA [Służba publiczna – Wykonanie wyroku Sądu – Decyzja niezaskarżona w terminie – Powaga rzeczy osądzonej – Warunkowe zobowiązanie podjęte przez OUZU w kontekście postępowania polubownego prowadzonego poza Sądem – Propozycja ugody nieprzyjęta przez stronę skarżącą – Brak aktu niekorzystnego – Niedopuszczalność]

text:
               19.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/34

      Postanowienie Sądu z dnia 10 lutego 2022 r. – TO/EEA
      (Sprawa T-434/21) (1)

      (Służba publiczna - Wykonanie wyroku Sądu - Decyzja niezaskarżona w terminie - Powaga rzeczy osądzonej - Warunkowe zobowiązanie podjęte przez OUZU w kontekście postępowania polubownego prowadzonego poza Sądem - Propozycja ugody nieprzyjęta przez stronę skarżącą - Brak aktu niekorzystnego - Niedopuszczalność)
      (2022/C 165/43)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: TO (przedstawiciel: É. Boigelot, avocat)

         Strona pozwana: Europejska Agencja Środowiska (przedstawiciele: O. Cornu, pełnomocnik, wspierany przez B. Wägenbaura, avocat)

         Przedmiot

      Oparte na art. 270 TFUE żądanie, w pierwszej kolejności, stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 21 września 2020 r., na mocy której EEA miała odmówić, po pierwsze, wykonania wyroku Sądu z dnia 11 czerwca 2019 r., TO / EEA (T-462/17, niepublikowanego, EU:T:2019:397), i po drugie, odrzuciła wnioski złożone przez skarżącą w dniu 16 września 2020 r.; a w drugiej kolejności, zasądzenia od EEA na rzecz skarżącej, po pierwsze, kwot odpowiadających odprawie i dodatkowi na zagospodarowanie, powiększonych o odsetki należne od dnia 22 września 2016 r., po drugie, kwoty 20 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę, jaką skarżąca miała ponieść w wyniku udostępnienia osobom trzecim jej danych osobowych, i po trzecie, kwoty 20 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę, jaką skarżąca miała ponieść w wyniku odmowy przekazania jej wymiany korespondencji z jej poprzednim pełnomocnikiem zarówno przez wydaniem wspomnianego powyżej wyroku, jak i po jego wydaniu.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  TO pokrywa, poza kosztami własnymi, również koszty poniesione przez Europejską Agencję Środowiska (EEA).

         (1)  Dz.U. C 349 z 30.8.2021.


title: Sprawa C-175/20: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 24 lutego 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratīvā apgabaltiesa – Łotwa) – „SS” SIA/Valsts ieņēmumu dienests [Odesłanie prejudycjalne – Ochrona osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych – Rozporządzenie (UE) 2016/679 – Artykuł 2 – Zakres stosowania – Artykuł 4 – Pojęcie „przetwarzania” – Artykuł 5 – Zasady dotyczące przetwarzania – Ograniczenie celu – Minimalizacja danych – Artykuł 6 – Zgodność przetwarzania z prawem – Przetwarzanie konieczne do realizacji powierzonego administratorowi danych zadania wykonywanego w interesie publicznym – Przetwarzanie konieczne do wypełnienia obowiązku prawnego ciążącego na administratorze danych – Artykuł 23 – Ograniczenia – Przetwarzanie danych do celów podatkowych – Żądanie udzielenia informacji dotyczących publikowanych w Internecie ogłoszeń o sprzedaży pojazdów – Proporcjonalność]

text:
               19.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/5

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 24 lutego 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratīvā apgabaltiesa – Łotwa) – „SS” SIA/Valsts ieņēmumu dienests
      (Sprawa C-175/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Ochrona osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych - Rozporządzenie (UE) 2016/679 - Artykuł 2 - Zakres stosowania - Artykuł 4 - Pojęcie „przetwarzania” - Artykuł 5 - Zasady dotyczące przetwarzania - Ograniczenie celu - Minimalizacja danych - Artykuł 6 - Zgodność przetwarzania z prawem - Przetwarzanie konieczne do realizacji powierzonego administratorowi danych zadania wykonywanego w interesie publicznym - Przetwarzanie konieczne do wypełnienia obowiązku prawnego ciążącego na administratorze danych - Artykuł 23 - Ograniczenia - Przetwarzanie danych do celów podatkowych - Żądanie udzielenia informacji dotyczących publikowanych w Internecie ogłoszeń o sprzedaży pojazdów - Proporcjonalność)
      (2022/C 165/04)
      Język postępowania: łotewski

         Sąd odsyłający

      Administratīvā apgabaltiesa

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca:„SS” SIA

         Strona przeciwna: Valsts ieņēmumu dienests

         Sentencja

                  1)

                  Przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólnego rozporządzenia o ochronie danych) należy interpretować w ten sposób, że wymogom tego rozporządzenia, a w szczególności tym, o których mowa w jego art. 5 ust. 1, podlega zbieranie od podmiotu gospodarczego przez organ podatkowy państwa członkowskiego informacji zawierających znaczną ilość danych osobowych.

                  2)

                  Przepisy rozporządzenia 2016/679 należy interpretować w ten sposób, że organ podatkowy państwa członkowskiego nie może odstąpić od stosowania przepisów art. 5 ust. 1 tego rozporządzenia, w sytuacji gdy takie prawo nie zostało mu przyznane na mocy aktu prawnego w rozumieniu art. 23 ust. 1 wskazanego rozporządzenia.

                  3)

                  Przepisy rozporządzenia 2016/679 należy interpretować w ten sposób, iż nie stoją one na przeszkodzie nałożeniu przez organ podatkowy państwa członkowskiego na podmiot świadczący usługi w zakresie publikacji ogłoszeń w Internecie obowiązku przekazywania temu organowi informacji dotyczących podatników, którzy opublikowali ogłoszenia w jednej z rubryk portalu internetowego prowadzonego przez ten podmiot, pod warunkiem że dane te są niezbędne w świetle konkretnych celów, do których są one zbierane, i że okres, w odniesieniu do którego owe dane są zbierane, nie przekracza czasu, jaki jest absolutnie niezbędny do osiągnięcia zamierzonego celu interesu ogólnego.

         (1)  Dz.U. C 222 z 6.7.2020.


title: Sprawa C-51/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Pesti Központi Kerületi Bíróság (Węgry) w dniu 25 stycznia 2022 r. – PannonHitel Pénzügyi Zrt./Wizz Air Hungary Légiközlekedési Zrt. (Wizz Air Hungary Zrt.)

text:
               19.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/28

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Pesti Központi Kerületi Bíróság (Węgry) w dniu 25 stycznia 2022 r. – PannonHitel Pénzügyi Zrt./Wizz Air Hungary Légiközlekedési Zrt. (Wizz Air Hungary Zrt.)
      (Sprawa C-51/22)
      (2022/C 165/36)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Pesti Központi Kerületi Bíróság

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: PannonHitel Pénzügyi Zrt.

         Strona pozwana: Wizz Air Hungary Légiközlekedési Zrt. (Wizz Air Hungary Zrt.)

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 5 ust. 1 lit. a) oraz art. 8 ust. 1 lit. a) tiret pierwsze i ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (1), należy interpretować w ten sposób, że pasażer może dochodzić bezpośrednio od przewoźnika lotniczego przysługującego mu prawa do zwrotu pełnego kosztu biletu po cenie, za którą został on kupiony, nawet jeżeli zarezerwował bilet z pomocą osoby trzeciej działającej w charakterze pośrednika, której pasażer zapłacił cenę biletu, przy czym to pośrednik kupił bilet od przewoźnika lotniczego i zapłacił [przewoźnikowi lotniczemu] cenę biletu, lecz nie wykazano, że pośrednik działał w charakterze autoryzowanego przedstawiciela przewoźnika lotniczego, ani że jest organizatorem imprezy turystycznej?

         (1)  Dz.U. 2004, L 46, s. 1.