title: Sprawa T-475/07: Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2007 r. — Dow AgroSciences i in. przeciwko Komisji

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/54

         Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2007 r. — Dow AgroSciences i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-475/07)
   (2008/C 51/99)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Dow AgroSciences Ltd (Hitchin, Zjednoczone Królestwo), Makhteshim-Agan Holding BV (Rotterdam, Niderlandy), Makhteshim Agan International Coordination Center (Bruksela, Belgia), Dintec Agroquímica — Produtos Químicos Ld. (Funchal, Portugalia), Finchimica SpA (Manerbio, Włochy), Dow Agrosciences BV (Rotterdam, Niderlandy), Dow AgroSciences Hungary kft (Budapeszt, Węgry), Dow AgroSciences Italia Srl (Mediolan, Włochy), Dow AgroSciences Polska sp. z o.o. (Warszawa, Polska), Dow AgroSciences Iberica SA (Madryd, Hiszpania), Dow AgroSciences s.r.o. (Praga, Republika Czeska), Dow AgroSciences LLC (Indianapolis, Stany Zjednoczone), Dow AgroSciences GmbH (Stade, Niemcy), Dow AgroSciences Export SAS (Mougins, Francja), Dow AgroSciences SAS (Mougins, Francja), Dow AgroSciences Danmark A/S (Lyngby-Taarbæk, Dania), Makhteshim-Agan Poland sp. z o.o. (Warszawa, Polska), Makhteshim-Agan (UK) Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo), Makhteshim-Agan France SARL (Sevres, Francja), Makhteshim-Agan Italia Srl (Bergamo, Włochy), Alfa Agricultural Supplies SA (Halandri, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci C. Mereu i K. Van Maldegem)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności spornej decyzji.

               —

               Nakazanie Komisji podjęcie środków koniecznych w celu zastosowania się do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji zgodnie z art. 233 WE, w tym nakazanie Komisji, choć nie tylko, zwrócenie się do właściwych władz państw członkowskich o ponowne wszczęcia krajowych procedur rejestracji trifluralinu, zaniechanych w wyniku wydania spornej decyzji oraz przedłużenia terminów koniecznych do zapewnienia wykonania wyroku Sądu.

               —

               Stwierdzenie, że art. 3 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 850/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. dotyczącego trwałych zanieczyszczeń organicznych i zmieniającego dyrektywę 79/117/EWG jest nieważny i nie znajduje zastosowania do strony skarżącej.

               —

               Obciążenie Komisji kosztami postępowania wraz z odsetkami w wysokości 8 %.

               —

               Podjęcie wszelkich innych koniecznych środków.

         Zarzuty i główne argumenty
   Dyrektywa Rady 91/414 dotycząca wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (1) stanowi, że państwa członkowskie zezwolą na wprowadzenie do obrotu środka ochrony roślin tylko w przypadku, gdy substancje czynne wchodzące w jego skład są wymienione w załączniku I oraz zostały spełnione ustanowione tam kryteria. Skarżący wnoszą o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2007/629/WE z dnia 20 września 2007 r. dotyczącej niewłączenia trifluralinu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń dotyczących środków ochrony roślin zawierających tę substancję (2).
   W uzasadnieniu skargi skarżący podnoszą, że Komisja nie oparła decyzji na sprawozdaniu Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności, a tym samym dopuściła się nadużycia władzy.
   Skarżący podnoszą następnie, ze sporna decyzja jest obarczona oczywistymi błędami w ocenie, ponieważ Komisja:

               —

               nie uwzględnia wszystkich dostępnych dowodów naukowych, jak wymaga tego art. 5 ust. 1 dyrektywy 91/414;

               —

               nie przedłużyła stosowanych terminów, mimo faktu, że okoliczności i kryteria oceny trifluralinu uległy zmianie w trakcie przeglądu;

               —

               nie przedstawiła naukowego uzasadnienia swych wniosków;

               —

               nie posiada uprawnień w zakresie oceny trifluralinu zgodnie z rozporządzeniem 850/2004 (3), i w każdym razie dokonała błędnej oceny.

         Ponadto skarżący twierdzą, że sporna decyzja nie spełnia wymogów procesu legislacyjnego, oraz że Komisja i EFTA naruszyły art. 8 ust. 7 i art. 8 rozporządzenia 451/2000 (4) nie przestrzegając terminów proceduralnych, co zdaniem skarżących jest równoznaczne z naruszeniem istotnych wymogów proceduralnych.
   Wreszcie skarżący podnoszą, że sporna decyzja nie zawiera stosowanego uzasadnienia, naruszając art. 253 WE oraz zasadę proporcjonalności, pewności prawa, nie działania prawa wstecz, ochrony uzasadnionych oczekiwań oraz prawa do bycia wysłuchanym.

      (1)  Dyrektywa Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotycząca wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (Dz.U. 1991 L 230, str. 1).

      (2)  Dz.U. 2007 L 255, str. 42.

      (3)  Rozporządzenie (WE) nr 850/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. dotyczące trwałych zanieczyszczeń organicznych i zmieniające dyrektywę 79/117/EWG (Dz.U. 2007 L 158, str. 7).

      (4)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 451/2000 z dnia 28 lutego 2000 r. ustanawiające szczegółowe zasady realizacji drugiego i trzeciego etapu programu prac określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG (Dz.U. 2000 L 55, str. 25).


title: Sprawa C-229/16: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 23 lutego 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo – Portugalia) – Ministério da Saúde, Administração Regional de Saúde de Lisboa e Vale do Tejo, I.P./João Carlos Lombo Silva Cordeiro

text:
               22.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/18

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 23 lutego 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo – Portugalia) – Ministério da Saúde, Administração Regional de Saúde de Lisboa e Vale do Tejo, I.P./João Carlos Lombo Silva Cordeiro
   (Sprawa C-229/16) (1)

   (2017/C 161/24)
   Język postępowania: portugalski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 287 z 8.8.2016.


title: Sprawa C-109/13: Skarga wniesiona w dniu 6 marca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Finlandii

text:
               27.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 123/13

         Skarga wniesiona w dniu 6 marca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Finlandii
   (Sprawa C-109/13)
   2013/C 123/21
   Język postępowania: fiński

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Hetsch, O. Beynet i I. Koskinen)

      Strona pozwana: Republika Finlandii

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Republika Finlandii naruszyła swoje zobowiązania z art. 49 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającej dyrektywę 2003/54/WE (1) w ten sposób, że dla fińskiego obszaru kontynentalnego nie przyjęła wszystkich przepisów ustawowych i wykonawczych koniecznych do transpozycji art. 2 pkt 1, 2, 5, 7, 8, 9, 11, 13, 14, 17, 18, 19, 21, 22, 24, 28-35, art. 3 ust. 5 lit. a) i ust. 9 lit. c), art. 9 ust. 1, 2, 3, 7, 9, 10 i 12, art. 10 i 11, art. 12 lit. d) i h), art. 13 i 14, art. 16 ust. 1 zdania drugie i trzecie, ust. 2 i 3, art. 17-23, art. 25 ust. 1, art. 26 ust. 2 lit. c) zdania trzecie i czwarte, lit. d) zdania drugie i czwarte oraz ust. 3, art. 29, art. 35 ust. 4 i 5, art. 36 lit. a)-e), g) i h), art. 37 ust. 1 lit. b)-u), ust. 3, ust. 4 lit. b) i d), ust. 5 i 9, art. 38 ust. 1, art. 39 ust. 1, 4 i 8, art. 40 ust. 1, 2, 3, 6 i 7 oraz załącznik I ust. 1 lit. a) tiret szóste i ósme, lit. d), f) i j) tej dyrektywy, a w każdym razie nie zawiadomiła o tym Komisji,

               —

               nałożenie Republikę Finlandii, na podstawie art. 260 ust. 3 TFUE, okresowej kary pieniężnej w wysokości 32 140,80 EUR za każdy dzień od dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie,

               —

               obciążenie Republiki Finlandii kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 3 marca 2011 r.

      (1)  Dz.U. L 211, s. 55.


title: Sprawa T-82/08: Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2008 r. — Guardian Industries i Guardian Europe przeciwko Komisji

text:
               26.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/35

         Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2008 r. — Guardian Industries i Guardian Europe przeciwko Komisji
   (Sprawa T-82/08)
   (2008/C 107/59)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Guardian Industries Corp. (Auburn Hills, Stany Zjednoczone) i Guardian Europe Sàrl (Dudelange, Luksemburg) (przedstawiciele: S. Völcker, F. Louis, A. Vallery, C. Eggers i H.G. Kamann, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności w części art. 1 zaskarżonej decyzji zgodnie z zarzutami wymienionymi w części A.1 i A.2;

               —

               obniżenie wysokości grzywny nałożonej na skarżące; oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżące żądają stwierdzenia nieważności w części decyzji Komisji z dnia 27 listopada 2007 r. nr C(2007)5791 wersja ostateczna (Sprawa COMP/39.165 — Szkło płaskie), doręczonej im w dniu 3 grudnia 2007 r., w której Komisja uznała, że skarżące, wraz z innymi przedsiębiorstwami, naruszyły art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG, uczestnicząc od dnia 20 kwietnia 2004 r. do dnia 22 lutego 2005 r. w szeregu porozumień i uzgodnionych praktyk obejmujących całość EOG.
   Według skarżących należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji i dostosować odpowiednio nałożoną na nie grzywnę, gdyż jest ona dotknięta następującymi poważnymi błędami:

               (i)

               nieprzedstawieniem przez Komisję dokładnych i zgodnych dowodów na to, że skarżące uczestniczyły w kartelu kierowanym przez trzech wiodących producentów szkła przed spotkaniem z dnia 11 lutego 2005 r.;

               (ii)

               nieudowodnionym twierdzeniem Komisji, że na owym spotkaniu skarżące zawarły porozumienia, które rozciągały się na EOG.

         Co więcej, skarżące wnoszą do Sądu o wykonanie przysługującego mu nieograniczonego prawa orzekania w celu obniżenia ich grzywny. Na tej podstawie twierdzą one po pierwsze, że bez uzasadnienia — odchodząc od swojego stałego stanowiska oraz naruszając w sposób oczywisty utrwalone orzecznictwo Sądu — Komisja wykluczyła podobno miliard euro ze sprzedaży wiązanej z obliczenia grzywien wymierzonych innym adresatom, przy czym znacznie wyolbrzymiła pozycję rynkową skarżących oraz po drugie, że Komisja zignorowała głównie bierną skarżących i ograniczoną rolę skarżących w naruszeniu w porównaniu z długotrwałymi staraniami innych uczestników mającymi na celu objęcie kartelem sprzedaży szkła płaskiego w Europie oraz ich próby, by skarżące przyłączyły się do tych starań.


title: Sprawa T-331/17: Skarga wniesiona w dniu 23 maja 2017 r. – Steifer/EKES

text:
               17.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 231/53

         Skarga wniesiona w dniu 23 maja 2017 r. – Steifer/EKES
   (Sprawa T-331/17)
   (2017/C 231/68)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Guy Steifer (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat M. A. Lucas)

      Strona pozwana: Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji dyrektora ds. zasobów ludzkich i finansowych EKES z dnia 21 października 2002 r. odrzucającej wniosek skarżącego z dnia 2 października 2002 r. w sprawie zwrotu powiększonej o obowiązujące odsetki nieuwzględnionej części jego uprawnień emerytalnych w Belgii, przeniesionych do systemu wspólnotowego;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji nr 360/03 A z dnia 15 grudnia 2003 r. ustalającej uprawnienia emerytalne skarżącego, w zakresie w jakim wyłączono w niej lub powstrzymano się od ustalenia zwrotu zaległych płatności odpowiadających świadczeniom emerytalnym, które powinny być przekazane przez Office national des pensions du Royaume de Belgique (państwowy urząd ds. emerytur Królestwa Belgii) na konto bankowo EKES ze skutkiem na dzień 1 stycznia 2004 r. tytułem przeniesienia uprawnień emerytalnych;

               —

               nakazanie EKES zwrotu skarżącemu sumy zaległych płatności okresowych przekazywanych przez ONP Komitetowi od dnia 1 stycznia 2004 r. tytułem przeniesienia uprawnień emerytalnych, powiększonych o odsetki za opóźnienie w wysokości ustalonej przez EBC dla jego podstawowych operacji refinansujących, powiększonej o dwa punkty, od chwili, w której ten zwrot powinien nastąpić aż do pełnej spłaty;

               —

               nakazanie EKES zwrotu skarżącemu w każdym miesiącu sumy zaległych płatności okresowych, które jeszcze w przyszłości będą przekazywane przez ONP na konto bankowe Komitetu;

               —

               obciążenie EKES kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut dotyczący naruszenia zasady zakazu bezpodstawnego wzbogacenia Unii Europejskiej, prawa własności oraz art. 11 ust. 2 załącznika VII do regulaminu pracowniczego interpretowanego w świetle jego celów, ponieważ zaskarżone decyzje wyłączają lub nie przewidują prawa strony skarżącej do zwrotu krajowych świadczeń emerytalnych, która nie przyczyniły się do powstania jego emerytury w Unii Europejskiej.


title: Sprawa T-299/04: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia  18 listopada 2005 r.  — Selmani przeciwko Radzie i Komisji (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Wspólne stanowisko Rady — Szczególne środki restrykcyjne przeciwko niektórym osobom i podmiotom w ramach zwalczania terroryzmu — Skarga o stwierdzenie nieważności — Oczywisty brak kompetencji — Prekluzja — Dopuszczalność)

text:
               25.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/33

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 18 listopada 2005 r. — Selmani przeciwko Radzie i Komisji
   (Sprawa T-299/04) (1)

   (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Wspólne stanowisko Rady - Szczególne środki restrykcyjne przeciwko niektórym osobom i podmiotom w ramach zwalczania terroryzmu - Skarga o stwierdzenie nieważności - Oczywisty brak kompetencji - Prekluzja - Dopuszczalność)
   (2006/C 48/65)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Abdelghani Selmani (Dublin, Irlandia) [Przedstawiciel: C. Ó Brian, solicitor]

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej [Przedstawiciele: E. Finnegan i D. Canga Fano, pełnomocnicy] i Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: J. Enegren i C. Brown, pełnomocnicy]
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o stwierdzenie nieważności, po pierwsze, art. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 2580/2001 z dnia 27 grudnia 2001 r. w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu (Dz.U. L 344, str. 70), a po drugie, art. 1 decyzji Rady 2004/306/WE z dnia 2 kwietnia 2004 r. wykonującej art. 2 ust. 3 rozporządzenia nr 2580/2001 i uchylającej decyzję 2003/902/WE (Dz.U. L 99, str. 28), jak również wszystkich decyzji Rady przyjętych na podstawie rozporządzenia nr 2580/2001, wywołujących te same skutki, co decyzja 2004/306 w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Skarżący zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 284 z 20.11.2004


title: Sprawa T-258/04: Skarga wniesiona dnia 28 czerwca 2004 r. przez Rzeczpospolitą Polską przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               9.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/21

         Skarga wniesiona dnia 28 czerwca 2004 r. przez Rzeczpospolitą Polską przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-258/04)
   (2004/C 251/39)
   Język postępowania: polski
   Dnia 28 czerwca 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesiona przez Rzeczpospolitą Polską, reprezentowaną przez Jarosława Pietrasa, działającego w charakterze pełnomocnika.
   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności artykułu 5, artykułu 6 ust. 1, 2 i 3, artykułu 7 ust. 1 oraz artykułu 8 ust. 2 lit. a rozporządzenia (WE) Komisji nr 60/2004 z dnia 14 stycznia 2004 r. ustanawiającego środki przejściowe w sektorze cukru w następstwie przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji (Dz.U. L 9, str. 8),

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W odniesieniu do art. 5 rozporządzenia nr 60/2004 skarżąca podnosi następujące zarzuty:

               —

               naruszenia zasady swobodnego przepływu towarów, poprzez wprowadzenie opłat celnych w wysokości stawki celnej erga omnes, przekraczających wysokość stawek celnych obowiązujących w okresie poprzedzającym przystąpienie Polski do Unii Europejskiej,

               —

               braku kompetencji Komisji oraz naruszenia art. 22, art. 41 akapit pierwszy i części 5 załącznika IV Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej (1), poprzez przyjęcie środków zmieniających określone w tym Akcie warunki objęcia Rzeczpospolitej Polskiej regułami unii celnej oraz poprzez objęcie zaskarżonym przepisem produktów nie objętych wspólną polityką rolną,

               —

               naruszenia zasady niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową, poprzez przyjęcie środków przewidujących odmienne traktowanie podmiotów pochodzących z Polski w stosunku do podmiotów pochodzących ze Wspólnoty 15 państw znajdujących się w podobnej sytuacji,

               —

               naruszenia istotnego wymogu proceduralnego, poprzez niedostateczne uzasadnienie przyjętych środków,

               —

               naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, poprzez wprowadzenie niezgodnego z warunkami określonymi w wyżej wymienionym Akcie przystąpienia sposobu postępowania z produktami, które w dniu 1 maja 2004 r. były czasowo składowane, objęte procedurami celnymi lub znajdowały się w tranzycie w rozszerzonej Wspólnocie, a w szczególności poprzez wprowadzenie opłat celnych przekraczających wysokość stawek celnych obowiązujących w okresie poprzedzającym przystąpienie Polski do Unii Europejskiej.

         W odniesieniu do art. 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 60/2004 skarżąca podnosi zarzut braku kompetencji Komisji oraz naruszenia art. 22, art. 41 akapit pierwszy i części 4 załącznika IV wyżej wymienionego Aktu przystąpienia w związku z rozporządzeniem (WE) Rady nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru (2) – w zakresie, w jakim zaskarżone przepisy przewidują uwzględnienie produktów przetworzonych z zawartością cukru (ekwiwalentu cukru) przy ustalaniu przez Komisję istnienia nadmiernych zapasów cukru i izoglukozy oraz wprowadzają zakaz eliminacji nadmiernych zapasów cukru i izoglukozy poprzez eksport produktów przetworzonych z zawartością cukru (ekwiwalentu cukru).
   W odniesieniu do art. 6 ust. 3, art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 60/2004 skarżąca podnosi zarzut naruszenia zasady solidarności i dobrej wiary w stosunkach pomiędzy Państwami Członkowskimi a instytucjami Wspólnoty (art. 10 WE), poprzez nałożenie na Polskę, w drodze zaskarżonych przepisów, obowiązków, których wykonanie jest w praktyce niemożliwe oraz odmowę współdziałania w celu przezwyciężenia powstałych trudności.
   W odniesieniu do wszystkich zaskarżonych przepisów rozporządzenia 60/2004 skarżąca podnosi zarzut nadużycia władzy przez Komisję, poprzez przyjęcie środków, których rzeczywistym celem nie jest ułatwienie objęcia Polski regułami wspólnej polityki rolnej, lecz ochrona rynku Wspólnoty 15 państw przed konkurencją ze strony polskich producentów rolnych.

      (1)  Dz.U. z 2003 r., L 236, str. 33.

      (2)  Dz.U. L 178, str. 1, ze zmianami.


title: Sprawa C-325/11: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 19 grudnia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy w Koszalinie — Polska) — Krystyna Alder, Ewald Alder przeciwko Sabinie Orłowskiej, Czesławowi Orłowskiemu (Rozporządzenie (WE) nr 1393/2007 — Doręczanie dokumentów — Strona mająca miejsce zamieszkania na terytorium innego państwa członkowskiego — Pełnomocnik zamieszkały na terytorium krajowym — Brak — Dokumenty procesowe złożone do akt postępowania — Domniemanie znajomości)

text:
               16.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/7

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 19 grudnia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy w Koszalinie — Polska) — Krystyna Alder, Ewald Alder przeciwko Sabinie Orłowskiej, Czesławowi Orłowskiemu
   (Sprawa C-325/11) (1)

   (Rozporządzenie (WE) nr 1393/2007 - Doręczanie dokumentów - Strona mająca miejsce zamieszkania na terytorium innego państwa członkowskiego - Pełnomocnik zamieszkały na terytorium krajowym - Brak - Dokumenty procesowe złożone do akt postępowania - Domniemanie znajomości)
   2013/C 46/12
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Sąd Rejonowy w Koszalinie

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Krystyna Alder, Ewald Alder

      Strona pozwana: Sabina Orłowska, Czesław Orłowski

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia trybie prejudycjalnym — Sąd Rejonowy w Koszalinie (Rzeczpospolita Polska) — Wykładnia art. 18 TFUE i art. 1 ust. 1 rozporządzenia nr 1393/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. dotyczącego doręczania w państwach członkowskich dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych i handlowych (doręczanie dokumentów) oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1348/2000 (Dz.U. L 324 z 10.12.2007, s. 79) — Uregulowanie krajowe ustanawiające dla strony zamieszkującej na terytorium innego państwa członkowskiego, która nie wskazała pełnomocnika do doręczeń mieszkającego w państwie członkowskim, w którym toczy się proces, domniemanie znajomości pism sądowych pozostawionych w aktach

      Sentencja

   Artykuł 1 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1393/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. dotyczącego doręczania w państwach członkowskich dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych i handlowych („doręczanie dokumentów”) oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1348/2000 należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on uregulowaniu państwa członkowskiego, takiemu jak będące przedmiotem postępowania głównego, które przewiduje, że dokumenty sądowe przeznaczone dla strony, której miejsce zamieszkania lub zwykłego pobytu znajduje się w innym państwie członkowskim, są złożone do akt postępowania ze skutkiem doręczenia, gdy strona ta nie ustanowiła pełnomocnika do doręczeń zamieszkałego w owym pierwszym państwie członkowskim, gdzie toczy się postępowanie sądowe.

      (1)  Dz.U. C 269 z 10.9.2011.


title: Sprawa T-750/16: Skarga wniesiona w dniu 28 października 2016 r. – FV/Rada

text:
               9.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/42

         Skarga wniesiona w dniu 28 października 2016 r. – FV/Rada
   (Sprawa T-750/16)
   (2017/C 006/52)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: FV (Rhode-St-Genèse, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Tymen)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że skarga jest dopuszczalna i zasadna;

         a w związku z tym o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 8 grudnia 2015 r. wydanej na podstawie art. 42c regulaminu pracowniczego;

               —

               w razie potrzeby stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 19 lipca 2016 r. oddalającej zażalenie skarżącej z dnia 8 marca 2016 r.;

               —

               zasądzenie od pozwanej odszkodowania, ustalonego, z zastrzeżeniem możliwości zmiany, na 151 101 EUR, celem naprawienia szkody majątkowej skarżącej;

               —

               zasądzenie od pozwanej zadośćuczynienia ustalonego ex aequo et bono na 70 000 EUR celem naprawienia krzywdy skarżącej;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący zarzutu niezgodności z prawem art. 42c regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej, naruszenia art. 20 i 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, naruszenia dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. 2000, L 303, s. 16), a także naruszenia art. 1d regulaminu pracowniczego.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 42c regulaminu pracowniczego, naruszenia komunikatu do personelu nr 71/15 dotyczącego informowania o wykonaniu art. 42c regulaminu pracowniczego, a także oczywistego braku prawdziwości i prawidłowości co do stanu faktycznego i co do prawa uzasadnienia, na którego podstawie skierowano skarżącą na przymusowe zwolnienie chorobowe.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa do bycia wysłuchaną i prawa skarżącej do obrony.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia obowiązku staranności.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący nadużycia władzy.


title: Sprawa C-63/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 23 listopada 2015 r. w sprawie T-766/14 Actega Terra GmbH przeciwko Urzędowi Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 4 lutego 2016 r. przez Actega Terra GmbH

text:
               18.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/15

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 23 listopada 2015 r. w sprawie T-766/14 Actega Terra GmbH przeciwko Urzędowi Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 4 lutego 2016 r. przez Actega Terra GmbH
   (Sprawa C-63/16 P)
   (2016/C 260/19)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Actega Terra GmbH (przedstawiciel: C. Onken, Rechtsanwältin)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Heidelberger Druckmaschinen
   Postanowieniem z dnia 24 maja 2016 r. Trybunał Unii Europejskiej (siódma izba) w części odrzucił, a w pozostałym zakresie oddalił odwołanie i nakazał wnoszącej odwołanie pokrycie własnych kosztów.


title: Sprawa C-274/08: Skarga wniesiona w dniu 25 czerwca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji

text:
               13.9.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 236/7

         Skarga wniesiona w dniu 25 czerwca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji
   (Sprawa C-274/08)
   (2008/C 236/10)
   Język postępowania: szwedzki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: B. Schima oraz P. Dejmek, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Szwecji
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując odpowiednich środków zapewniających, że wymogi dotyczące rozdziału funkcjonalnego między interesami w zakresie dystrybucji i produkcji w przedsiębiorstwie zintegrowanym pionowo zostaną spełnione, zgodnie z art. 15 ust. 2 lit. b) i c) dyrektywy 2003/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającej dyrektywę 96/92/WE (1) oraz nie nakładając na organ regulacyjny odpowiedzialności za zatwierdzanie, przed ich wejściem w życie, metod stosowanych do wyliczania lub ustanawiania warunków dla przyłączenia i dostępu do sieci krajowych, łącznie z taryfami za przesyłanie i dystrybucję, zgodnie z art. 23 ust. 2 lit. a), Królestwo Szwecji uchybiło zobowiązaniom, które ciążą na nim na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Królestwa Szwecji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Królestwo Szwecji na poparcie twierdzenia, że art. 15 ust. 2 lit. b) i c) został przetransponowany do prawa szwedzkiego powołuje się na liczne przepisy ustawy o energii elektrycznej (ellagen), z których wynika między innymi, że zarządzanie siecią (działalność obejmująca dystrybucję) powinno być przedmiotem odrębnej księgowości oraz że audytorzy przedsiębiorstwa zarządzającego siecią powinni przeprowadzać kontrolę tych ksiąg rachunkowych oddzielnie. Ponadto Królestwo Szwecji twierdzi, że koszty wspólne operatora sieci i innego przedsiębiorstwa powinny być zaliczane na rachunek tego pierwszego wyłącznie w części, która go obciąża. Operator sieci powinien opracować plan nadzoru i czuwać nad jego wykonaniem.
   Komisja uważa jednak, że nie można uznać, iż jednoznaczny wymóg, co do organizacji i zarządzania, ustanowiony w art. 15 ust. 2 lit. b) i c), jest spełniony poprzez ustanowienie ogólnych zasad, dotyczących np. odrębnej rachunkowości kosztów lub innych ogólnych środków o charakterze restrykcyjnym.
   Zdaniem Królestwa Szwecji wymóg funkcjonalnego rozdziału został również spełniony poprzez ustanowienie ogólnych przepisów dotyczących prawa spółek akcyjnych (aktiebolaglagen), zgodnie z którymi spółka dominująca i spółka zależna są odrębnymi osobami prawnymi i odrębnymi podmiotami prawa.
   Zdaniem Komisji spółka dominująca, jako większościowy akcjonariusz, ma decydujący wpływ na spółkę lub spółki zależne, gdyż niektóre istotne kwestie podlegają decyzji akcjonariuszy. Spółka zajmująca się dystrybucją i jej zarząd nie mogą być niezależne od większości akcjonariuszy wyłącznie na podstawie prawa spółek. Ponadto fakt, że zintegrowane przedsiębiorstwo przestrzega przepisów prawa spółek akcyjnych w zakresie badania sprawozdań finansowych oraz ograniczenia przeniesienia aktywów, nie oznacza zdaniem Komisji, że wymogi dotyczące niezależnego zarządzania są spełnione. Komisja uważa, że prawidłowa transpozycja art. 15 ust. 2 lit. b) i c) zakłada ustanowienie wiążących przepisów odzwierciedlających jednoznacznie wymogi przewidziane w tym artykule, to znaczy gwarancję, iż zarząd spółki dystrybucyjnej może działać niezależne od zintegrowanego przedsiębiorstwa energoelektrycznego w odniesieniu do dystrybucji i środków koniecznych do zagwarantowania działania, konserwacji i rozwoju sieci. Przepisy aktiebolaglagen nie spełniają tych wymogów.
   Jak wynika z treści art. 23 ust. 2 lit. a) dyrektywa ustanawia system uprzedniego zatwierdzania taryf lub co najmniej metod stosowanych do ich wyliczania lub ustanawiania. Królestwo Szwecji wyraźnie stwierdziło, że obecnie obowiązujące w Szwecji zasady wyliczania taryf oraz kryteria jakim taryfy muszą odpowiadać są oparte na systemie kontroli a posteriori, ale że nowy system uprzedniego zatwierdzenia jest aktualnie rozważany i projekt ustawy w tym przedmiocie będzie prawdopodobnie przedłożony parlamentowi w czerwcu 2008 r.
   Z przedstawionych powyżej względów Komisja uważa, że Królestwo Szwecji nie dokonało prawidłowej transpozycji dyrektywy 2003/54/WE do prawa krajowego, a w szczególności art. 15 ust. 2 lit. b) i c) oraz art. 23 ust. 2 lit. a) tej dyrektyw.

      (1)  Dz.U. 2003 L 176, s. 37.


title: Sprawa T-121/09: Postanowienie Sądu z dnia 13 lipca 2010 r. — Al Shanfari przeciwko Radzie i Komisji

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/54

         Postanowienie Sądu z dnia 13 lipca 2010 r. — Al Shanfari przeciwko Radzie i Komisji
   (Sprawa T-121/09) (1)

   ()
   2010/C 234/96
   Język postępowania: angielski
   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 113 z 16.5.2009.


title: Sprawa T-106/09: Skarga wniesiona w dniu 13 marca 2009 r. — adp Gauselmann przeciwko OHIM — Maclean (Archer Maclean’s Mercury)

text:
               16.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/40

         Skarga wniesiona w dniu 13 marca 2009 r. — adp Gauselmann przeciwko OHIM — Maclean (Archer Maclean’s Mercury)
   (Sprawa T-106/09)
   2009/C 113/80
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: adp Gauselmann GmbH (Espelkamp, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat P. Koch Moreno)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Archer Maclean (Banbury, Zjednoczone Królestwo)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie niezgodności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 12 stycznia 2009 r. w sprawie R 1266/2007-1 z rozporządzeniem Rady nr 40/94;

               —

               stwierdzenie, że zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 4 290 227 dla klas 9 i 28 podlega zakazowi zawartemu w art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94;

               —

               obciążenie OHIM i, w stosownym przypadku, interwenienta kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Archer Maclean

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „Archer Maclean’s Mercury” dla towarów z klas 9, 16 i 28 — zgłoszenie nr 4 290 227

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: zarejestrowany w Niemczech słowny znak towarowy „Merkur” dla towarów i usług z klas 6, 9, 28, 35, 37, 41 i 42

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94 ze względu na błędne przyjęcie przez Izbę Odwoławczą, że między kolidującymi ze sobą znakami towarowymi nie istnieją podobieństwa wizualne, fonetyczne i koncepcyjne oraz że rozpatrywane towary z klas 9 i 28 nie są identyczne, a zatem w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych nie ma prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.


title: Sprawa T-210/08: Skarga wniesiona w dniu 4 czerwca 2008 r. — Verhuizingen Coppens przeciwko Komisji

text:
               2.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 197/30

         Skarga wniesiona w dniu 4 czerwca 2008 r. — Verhuizingen Coppens przeciwko Komisji
   (Sprawa T-210/08)
   (2008/C 197/53)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Verhuizingen Coppens NV (Bierbeek, Belgia) (przedstawiciele: J. Stuyck i I. Buelens, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji Komisji z dnia 11 marca 2008 r. w sprawie COMP/38.543 w zakresie, w jakim dotyczy skarżącej;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2 decyzji Komisji z dnia 11 marca 2008 r. w sprawie COMP/38.543 w zakresie, w jakim dotyczy skarżącej;

               —

               tytułem żądania ewentualnego znaczne obniżenie grzywny i określenie jej kwoty wynoszącej maksymalnie 10 % obrotu osiągniętego przez skarżącą na rynku właściwym usług w zakresie przeprowadzek międzynarodowych;

               —

               w każdym razie obciążenie Komisji kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty
   W ramach dwóch pierwszych zarzutów skarżącą zmierza do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2008) 926 wersja ostateczna z dnia 11 marca 2008 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 81 WE (Sprawa COMP/38.543 — Usługi w zakresie przeprowadzek międzynarodowych).
   Po pierwsze, skarżąca wskazuje na naruszenie art. 81 ust. 1 WE. Skarżąca została ukarana za udział w złożonym kartelu, chociaż w świetle akt Komisji skarżąca różniła się od pozostałych uczestników, ponieważ ustalono, iż jej udział dotyczył jedynie niewielkiej części zarzucanego kartelu. Ponadto rzekomy udział skarżącej w kartelu był krótszy, niż ustaliła Komisja, i Komisja nie wzięła pod uwagę względnego znaczenia udziału skarżącej w naruszeniu.
   Po drugie, skarżąca podnosi naruszenie art. 23 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 1/2003 (1), ponieważ Komisja określiła błędnie zarówno czas trwania naruszenia, jak i jego ciągły charakter.
   Tytułem żądania ewentualnego skarżąca wnosi o zwolnienie z nałożonej grzywny, a przynajmniej o znaczne obniżenie jej wysokości z tego względu, że podstawowa kwota grzywny została błędnie określona i obliczona oraz ze względu na fakt, iż przy obliczaniu kwoty grzywny Komisja naruszyła w oczywisty sposób zasadę proporcjonalności.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. L 1, str. 1).


title: Sprawy połączone C-297/10 i C-298/10: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 8 września 2011 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Bundesarbeitsgericht — Niemcy) — Sabine Hennigs (C-297/10) przeciwko Eisenbahn-Bundesamt, Land Berlin (C-298/10) przeciwko Alexandrowi Maiemu (Dyrektywa 2000/78/WE — Artykuł 2 ust. 2 i art. 6 ust. 1 — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuły 21 i 28 — Układ zbiorowy pracy dotyczący wynagrodzeń pracowników kontraktowych w sektorze publicznym jednego z państw członkowskich — Wynagrodzenie uzależnione od wieku — Układ zbiorowy pracy znoszący uzależnienie wynagrodzenia od wieku — Zachowanie praw nabytych)

text:
               22.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/12

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 8 września 2011 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Bundesarbeitsgericht — Niemcy) — Sabine Hennigs (C-297/10) przeciwko Eisenbahn-Bundesamt, Land Berlin (C-298/10) przeciwko Alexandrowi Maiemu
   (Sprawy połączone C-297/10 i C-298/10) (1)

   (Dyrektywa 2000/78/WE - Artykuł 2 ust. 2 i art. 6 ust. 1 - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuły 21 i 28 - Układ zbiorowy pracy dotyczący wynagrodzeń pracowników kontraktowych w sektorze publicznym jednego z państw członkowskich - Wynagrodzenie uzależnione od wieku - Układ zbiorowy pracy znoszący uzależnienie wynagrodzenia od wieku - Zachowanie praw nabytych)
   2011/C 311/17
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesarbeitsgericht

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Sabine Hennigs (C-297/10), Land Berlin (C-298/10)

      Strona pozwana: Eisenbahn-Bundesamt (C-297/10), Alexander Mai (C-298/10)

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesarbeitsgericht — Wykładnia art. 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (Dz.U. C 83 z dnia 30 marca 2010 r., s. 389), wdrożonego dyrektywą Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającą ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. L 303, s. 16) — Wynagrodzenie pracowników kontraktowych służby cywilnej jednego z państw członkowskich — Uregulowania krajowe przewidujące zróżnicowanie wynagrodzenia podstawowego ze względu na wiek

      Sentencja

               1)

               Zasadę niedyskryminacji ze względu na wiek, ustanowioną w art. 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i skonkretyzowaną w dyrektywie Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy, a w szczególności w art. 2 i art. 6 ust. 1 owej dyrektywy, należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie stosowaniu postanowień układu zbiorowego pracy, takich jak w sprawie głównej, przewidujących określanie wymiaru wynagrodzenia pracownika kontraktowego sektora publicznego w chwili jego zatrudnienia, w ramach konkretnej grupy zaszeregowania, w zależności od wieku tego pracownika. Okoliczność, że prawo Unii Europejskiej stoi na przeszkodzie stosowaniu tego uregulowania, a uregulowanie to zawarte jest w układzie zbiorowym pracy, nie narusza prawa do negocjowania i zawierania układów zbiorowych pracy chronionego na mocy art. 28 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

               2)

               Artykuł 2 i art. 6 ust. 1 dyrektywy 2000/78 oraz art. 28 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie stosowaniu takich postanowień układu zbiorowego pracy, jak postanowienia będące przedmiotem postępowania głównego w sprawie C-297/10, które zastępują system wynagrodzeń powodujący dyskryminację ze względu na wiek systemem opartym na kryteriach obiektywnych, utrzymując jednocześnie w okresie przejściowym, ograniczonym w czasie niektóre ze skutków dyskryminacyjnych pierwotnego systemu w celu zapewnienia zatrudnionym już pracownikom przejścia do nowego systemu bez utraty dochodów.

      (1)  Dz.U. C 260 z 25.9.2010.


title: Sprawa C-234/12: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 18 lipca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio — Włochy) — Sky Italia Srl przeciwko Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni (Telewizyjna działalność nadawcza — Dyrektywa 2010/13/UE — Artykuł 4 ust. 1 i art. 23 ust. 1 — Spoty reklamowe — Przepisy krajowe przewidujące dla nadawców telewizji kodowanej niższy maksymalny udział procentowy czasu emisji przeznaczonego na reklamy od maksymalnego udziału procentowego przewidzianego dla nadawców telewizji niekodowanej — Równość traktowania — Swoboda świadczenia usług)

text:
               7.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/16

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 18 lipca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio — Włochy) — Sky Italia Srl przeciwko Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni
   (Sprawa C-234/12) (1)

   (Telewizyjna działalność nadawcza - Dyrektywa 2010/13/UE - Artykuł 4 ust. 1 i art. 23 ust. 1 - Spoty reklamowe - Przepisy krajowe przewidujące dla nadawców telewizji kodowanej niższy maksymalny udział procentowy czasu emisji przeznaczonego na reklamy od maksymalnego udziału procentowego przewidzianego dla nadawców telewizji niekodowanej - Równość traktowania - Swoboda świadczenia usług)
   2013/C 260/26
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Sky Italia Srl

      Druga strona postępowania: Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni

      przy udziale: Reti Televisive Italiane (RTI) SpA, Maria Iaccarino

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio — Wykładnia art. 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/13/UE z dnia 10 marca 2010 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących świadczenia audiowizualnych usług medialnych (Dz.U. L 95, s. 1) — Wykładnia art. 49 TFUE, 56 TFUE i 63 TFUE oraz art. 11 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej w związku z art. 10 EKPC w świetle orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka — Maksymalny udział procentowy czasu nadawania przeznaczonego na reklamy — Przepisy krajowe przewidujące niższy maksymalny udział procentowy dla kanałów telewizji płatnej od maksymalnego udziału procentowego przewidzianego dla innych kanałów

      Sentencja

   Artykuł 4 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/13/UE z dnia 10 marca 2010 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących świadczenia audiowizualnych usług medialnych (dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych), zasadę równego traktowania i art. 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że co do zasady nie sprzeciwiają się one przepisom krajowym, takim jak te sporne w postępowaniu głównym, które dla nadawców telewizji kodowanej przewidują limity godzinowe czasu antenowego przeznaczonego na reklamy telewizyjne niższe od określonych dla nadawców telewizji niekodowanej, o ile zachowana zostaje zasada proporcjonalności, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego.

      (1)  Dz.U. C 217 z 21.7.2012.


title: Sprawa T-201/04: Skarga wniesiona dnia 7 czerwca 2004  r. przez Microsoft Corporation przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               10.7.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/18

         Skarga wniesiona dnia 7 czerwca 2004  r. przez Microsoft Corporation przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-201/04)
   (2004/C 179/36)
   Język postępowania: angielski
   Dnia 7 czerwca 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich przez Microsoft Corporation, z siedzibą w Waszyngtonie (Stany Zjednoczone Ameryki), reprezentowaną przez I. S. Forrester, QC i J. F. Bellis, lawyer.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               uchylenie decyzji Komisji z dnia 24 marca 2004 r. lub, w przypadku nieuwzględnienia, o uchylenie lub istotne zmniejszenie nałożonej grzywny;

               —

               obciążenie kosztami Komisji.

         Zarzuty i główne argumenty
   Strona skarżąca wnosi skargę przeciwko decyzji Komisji stwierdzającej dwa przypadki nadużycia pozycji dominującej przez stronę skarżącą i nakładającej na nią grzywnę w wysokości 497,196,304 EUR. W decyzji Komisja uznała, że strona skarżąca odmówiła dostarczenia „informacji o kompatybilności systemów operacyjnych” oraz nie pozwoliła na ich użycie w celach rozwoju i rozpowszechniania produktów z zakresu systemów operacyjnych serwerów dla grup roboczych. Ponadto Komisja stwierdziła, iż strona skarżąca uzależniała dostępność „Windows Client PC Operating System” od równoczesnego nabycia Windows Media Player.
   Po pierwsze, strona skarżąca podnosi w uzasadnieniu skargi, że Komisja popełniła błąd stwierdzając naruszenie art. 82 WE w formie odmowy dostarczenia protokołów komunikacji konkurentom i odmowy dopuszczenia możliwości korzystania z własnej technologii w konkurujących roboczych systemach operacyjnych dla serwerów.
   Według strony skarżącej, warunki wymagane przez sądy europejskie dla zobowiązania przedsiębiorstwa posiadającego dominującą pozycję do udzielenia licencji na swoje prawa z zakresu własności intelektualnej nie zostały spełnione w niniejszej sprawie. Według strony skarżącej, technologia, co do której nakazano udzielenia licencji nie jest nieodzowna dla osiągnięcia kompatybilności z systemem operacyjnym Microsoft PC, tak więc rzekoma odmowa dostarczenia przedmiotowej technologii nie przeszkadzała wprowadzaniu nowych produktów na rynek wtórny i ostatecznie, nie doprowadziła do wyeliminowania całej konkurencji z rynku wtórnego.
   Ponadto, strona skarżąca podnosi, iż zaskarżona decyzja błędnie zaprzecza, iż strona skarżąca mogła wesprzeć rzekomą odmowę dostarczenia przedmiotowej technologii ochroną swych praw z zakresu własności intelektualnej jako obiektywnie uzasadnioną przesłanką i zamiast tego, przeprowadziła nową i prawnie wadliwą analizę pozycjonującą, powołującą się na ogólny interes w wyjawieniu.
   Strona skarżąca poddaje także pod rozwagę, iż do tej pory, na terenie EOG, nie było przypadku, w którym wystąpiono by o licencję dla celów rozwoju oprogramowania i że strona skarżąca nie miała obowiązku postrzegania wniosku Sun jako stanowiącego podstawę jakiejkolwiek szczególnej odpowiedzialności z art. 82 WE.
   Co więcej, strona skarżąca podnosi, że Komisja stosując art. 82 WE w niniejszej sprawie nie wzięła pod uwagę zobowiązań Wspólnot Europejskich wynikających z Porozumienia w Sprawie Handlowych Aspektów Praw Własności Intelektualnej (TRIPS) Światowej Organizacji Handlu.
   Po drugie, strona skarżąca przywołuje, że Komisja błędnie stwierdziła, iż strona skarżąca naruszyła art. 82 WE uzależniając dostępność swojego systemu operacyjnego PC od jednoczesnego nabycia aplikacji medialnej, Windows Media Player.
   Według strony skarżącej, zaskarżona decyzja opiera się na spekulacyjnej teorii wykluczenia, zgodnie z którą powszechna dystrybucja aplikacji medialnej w ramach Windows może, w bliżej nieokreślonym czasie doprowadzić do sytuacji, w której dostawcy składników i programiści będą kodować prawie wyłącznie w formatach Windows Media. Strona skarżąca podnosi, iż teoria ta jest niezgodna z decyzją Komisji w sprawie koncentracji AOL/Time Warner (1), jak również z dostarczonym dowodem wykazującym, że dostawcy składników wciąż kodują w rozmaitych formatach.
   Strona skarżąca poddaje również pod rozwagę, iż w zaskarżonej decyzji nie uwzględniono korzyści płynących z modelu prowadzenia działalności gospodarczej przez stronę skarżącą, którego element stanowi integracja nowej aplikacji do Windows jako odpowiedź na postęp technologiczny i zmiany w wymaganiach klientów.
   Również, według strony skarżącej, zaskarżona decyzja nie spełnia wymogów niezbędnych do ustalenia naruszenia art. 82 WE, a w szczególności litery d). Strona skarżąca zaznacza, że Windows i jego aplikacja medialna nie są dwoma odrębnymi produktami. Ponadto, strona skarżąca podnosi, iż zaskarżona decyzja nie wykazuje, że rzekomo związane ze sobą produkty nie są połączone naturalnie lub poprzez handlowe zastosowanie. Poza tym, strona skarżąca podnosi, iż zaskarżona decyzja przy stosowaniu art. 82 WE do faktów niniejszej sprawy nie bierze pod uwagę zobowiązań nałożonych na Wspólnoty Europejskie Porozumieniem TRIPS oraz że nałożona kara jest niewspółmierna.
   Po trzecie, strona skarżąca podnosi, iż wymóg, iż to strona skarżąca ustanawia i wynagradza kuratora, który monitoruje zgodność jej postępowania z przedmiotową decyzją, a także otrzymuje i bada skargi, jest bezprawny i stanowi przekroczenie kompetencji. Strona skarżąca oświadcza, iż uprawnienia nadane kuratorowi, mające charakter dochodzeniowy i wykonawczy, w normalnych okolicznościach należą do Komisji i nie mogą być delegowane.
   Na koniec, strona skarżąca poddaje pod rozwagę, iż w świetle prawnej nowości stwierdzenia nadużycia, brak jest podstaw dla nałożenia jakiejkolwiek grzywny na stronę skarżącą. Strona skarżąca podnosi także, iż wysokość grzywny jest w sposób oczywisty zawyżona.

      (1)  201/718/WE Decyzja Komisji z dnia 11 października 2000 r. stwierdzająca koncentrację jako zgodną z wspólnym rynkiem i Porozumieniem Ustanawiającym Europejski Obszar Gospodarczy (Sprawa nr COMP/M. 1845 – AOL/Time Warner) (Dz.U. L 268, 2001 str. 28).


title: Sprawa T-215/17: Skarga wniesiona w dniu 7 kwietnia 2017 r. – Pear Technologies/EUIPO – Apple (PEAR)

text:
               29.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 168/33

         Skarga wniesiona w dniu 7 kwietnia 2017 r. – Pear Technologies/EUIPO – Apple (PEAR)
   (Sprawa T-215/17)
   (2017/C 168/44)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Pear Technologies Ltd (Makao, Chiny) (przedstawiciel: J. Coldham, solicitor, i E. Himsworth, QC)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Apple Inc. (Cupertino, Kalifornia, Stany Zjednoczone)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „PEAR” – zgłoszenie nr 13 115 076

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 stycznia 2017 r. w sprawie R 860/2016-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; albo

               —

               przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Izbę Odwoławczą;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą przed Izbą Odwoławczą;

               —

               obciążenie drugiej strony postępowania przed Izbą Odwoławczą, na wypadek gdyby przystąpiła do sprawy w charakterze interwenienta, kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą przed Izbą Odwoławczą.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-456/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Castilla La Mancha (Hiszpania) w dniu 2 października 2014 r. – Manuel Orrego Arias przeciwko Subdelegación del Gobierno en Ciudad Real

text:
               8.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 439/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Castilla La Mancha (Hiszpania) w dniu 2 października 2014 r. – Manuel Orrego Arias przeciwko Subdelegación del Gobierno en Ciudad Real
   (Sprawa C-456/14)
   (2014/C 439/31)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Superior de Justicia de Castilla La Mancha

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Manuel Orrego Arias.

      Strona pozwana: Subdelegación del Gobierno en Ciudad Real.

      Pytania prejudycjalne

   Wykładnia art. 3 ust. 1 lit. a) akapit pierwszy dyrektywy 2001/40/WE (1), dotycząca w szczególności tego, czy wyrażenie przestępstwo zagrożone karą pozbawienia wolności na co najmniej jeden rok, jakie zawiera ten przepis, odnosi się do kary przewidzianej w sposób abstrakcyjny za przestępstwo, o jakie chodzi, czy też przeciwnie, do konkretnej kary pozbawienia wolności nałożonej na skazanego, a w związku z tym, czy decyzja państwa członkowskiego o wydaleniu obywatela państwa trzeciego skazanego na karę pozbawienia wolności w wymiarze ośmiu miesięcy byłaby uznana przez inne państwa członkowskie.

      (1)  Dyrektywa Rady nr 2001/40/WE z dnia 28 maja 2001 r. w sprawie wzajemnego uznawania decyzji o wydalaniu obywateli państw trzecich
   (Dz.U. L 149, s. 34).


title: Sprawa C-421/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 28 lipca 2016 r. – Ministre des finances et des comptes publics/Marc Lassus

text:
               24.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 28 lipca 2016 r. – Ministre des finances et des comptes publics/Marc Lassus
   (Sprawa C-421/16)
   (2016/C 392/12)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil d'État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ministre des finances et des comptes publics

      Strona pozwana: Marc Lassus

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy postanowienia art. 8 dyrektywy 90/434/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. (1) powinny być interpretowane w ten sposób, że zakazują one, w przypadku transakcji wymiany papierów wartościowych wchodzącej w zakres stosowania dyrektywy, mechanizmu odroczenia opodatkowania przewidującego, że – w drodze odstępstwa od zasady, zgodnie z którą zdarzenie powodujące opodatkowanie wartości dodanej następuje w roku jej uzyskania – wartość dodana wymiany zostaje stwierdzona i rozliczona przy okazji transakcji wymiany papierów wartościowych i zostaje opodatkowana w roku, w którym następuje zdarzenie kończące odroczenie opodatkowania, jakim może być w szczególności zbycie papierów wartościowych otrzymanych przy wymianie?

               2)

               Przy założeniu, że wartość dodana z tytułu wymiany papierów wartościowych podlega opodatkowaniu, czy może ona zostać opodatkowana przez państwo, któremu przysługiwało uprawnienie do jej opodatkowania w momencie operacji wymiany, podczas gdy zbycie papierów wartościowych otrzymanych przy okazji tej wymiany należy do właściwości podatkowej drugiego państwa członkowskiego?

               3)

               W przypadku udzielenia na pytania pierwsze i drugie odpowiedzi, że dyrektywa nie stoi na przeszkodzie temu, aby wartość dodana wynikająca z wymiany papierów wartościowych została opodatkowana w chwili późniejszego zbycia papierów wartościowych otrzymanych przy wymianie, nawet wówczas, gdy obydwie transakcje nie należą do właściwości podatkowej tego samego państwa członkowskiego, czy państwo członkowskie, w którym wartość dodana z tytułu wymiany została objęta odroczeniem podatkowym, może opodatkować wartość dodaną objętą odroczeniem przy tym zbyciu, z zastrzeżeniem mających zastosowanie postanowień dwustronnej umowy w sprawie opodatkowania, bez uwzględnienia wyniku zbycia, gdy wynik ten stanowi wartość ujemną? Pytanie to zostało postawione zarówno w świetle dyrektywy z dnia 23 lipca 1990 r., jak i w świetle swobody przedsiębiorczości zagwarantowanej w art. 43 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, obecnie art. 49 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, ponieważ podatnik mający swoje miejsce zamieszkania dla celów podatkowych we Francji podczas transakcji wymiany i podczas operacji zbycia papierów wartościowych mógłby skorzystać, na warunkach przypomnianych w pkt 4 niniejszego postanowienia, z opodatkowania wartości ujemnej zbycia.

               4)

               W przypadku udzielenia na pytanie trzecie odpowiedzi, że należy uwzględnić wartość ujemną zbycia papierów wartościowych otrzymanych podczas wymiany, czy państwo członkowskie, w którym została uzyskana wartość dodana z tytułu wymiany, zobowiązane jest do zaliczenia na poczet wartości dodanej wartości ujemnej zbycia lub czy zobowiązane jest, jako że zbycie nie należy do jego właściwości podatkowej, do odstąpienia od opodatkowania wartości dodanej z tytułu wymiany?

               5)

               W przypadku udzielenia na pytanie czwarte odpowiedzi, że należy zaliczyć wartość ujemną zbycia na poczet wartości dodanej z tytułu wymiany, jaką cenę nabycia zbywanych papierów wartościowych należy przyjąć w celu wyliczenia tej wartości ujemnej zbycia? W szczególności, czy należy przyjąć za jednostkową cenę nabycia zbywanych papierów wartościowych całkowitą wartość papierów wartościowych spółki otrzymanych przy wymianie, taką jaka figuruje na zgłoszeniu wartości dodanej, podzieloną przez liczbę tych papierów wartościowych otrzymanych podczas wymiany, lub czy należy przyjąć średnią ważoną cenę ceny nabycia, uwzględniając także operacje późniejsze niż wymiana, takie jak inne nabycia lub bezpłatna dystrybucja papierów wartościowych tej samej spółki?

      (1)  Dyrektywa Rady z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania mającego zastosowanie w przypadku łączenia, podziałów, wnoszenia aktywów i wymiany udziałów, dotyczących spółek różnych państw członkowskich (Dz.U. L 225, s.1).


title: Sprawa C-152/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Schwerin (Niemcy) w dniu 4 maja 2009 r. — André Grootes przeciwko Amt für Landwirtschaft Parchim

text:
               18.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 167/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Schwerin (Niemcy) w dniu 4 maja 2009 r. — André Grootes przeciwko Amt für Landwirtschaft Parchim
   (Sprawa C-152/09)
   2009/C 167/06
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Verwaltungsgericht Schwerin

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: André Grootes

      Strona pozwana: Amt für Landwirtschaft Parchim

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy uznanie nadzwyczajności w rozumieniu art. 40 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 (1) w odniesieniu do kwoty powierzchniowej wchodzi w grę również wtedy, gdy istniejący w dniu 15 maja 2003 r. środek rolno-środowiskowy stanowi jedynie utrzymanie użytkowania (trwałych) pastwisk, który jednak nawiązuje płynnie pod względem czasowym (bądź też „bezzwłocznie”) do środka, na podstawie którego następuje przekształcenie gruntów ornych w trwałe pastwiska?

               2)

               W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej:
               Czy uznanie nadzwyczajności w rozumieniu art. 40 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 w odniesieniu do kwoty powierzchniowej wchodzi w grę jedynie wtedy, gdy następuje zmiana użytkowania powierzchni z gruntu ornego na pastwiska na podstawie (właściwie z powodu) uczestnictwa w środku rolno-środowiskowym w rozumieniu przywołanego przepisu?

               3)

               Czy uznanie nadzwyczajności w rozumieniu art. 40 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 wymaga, by rolnikiem składającym wniosek był również ten, kto przeprowadził zmianę użytkowania lub czy również rolnik, który później „przystąpił” do środka rolno-środowiskowego może skutecznie powołać się na nadzwyczajność w rozumieniu tego przepisu?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001, Dz.U. L 270, s. 1


title: Sprawa F-41/06 RENV: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 6 listopada 2012 r. — Marcuccio przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Przekazanie sprawy do Sądu po uchyleniu rozstrzygnięcia — Niezdolność do pracy — Przeniesienie w stan spoczynku z powodu niezdolności do pracy — Skład komitetu ds. inwalidztwa — Prawidłowość — Warunki)

text:
               9.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/28

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 6 listopada 2012 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa F-41/06 RENV) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Przekazanie sprawy do Sądu po uchyleniu rozstrzygnięcia - Niezdolność do pracy - Przeniesienie w stan spoczynku z powodu niezdolności do pracy - Skład komitetu ds. inwalidztwa - Prawidłowość - Warunki)
   2013/C 38/52
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i C. Berardis-Kayser, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Dal Ferra)

      Przedmiot sprawy

   Przekazanie sprawy po uchyleniu rozstrzygnięcia — Służba publiczna — Po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o przeniesieniu skarżącego w stan spoczynku z powodu niezdolności do pracy, jak również szeregu aktów związanych z tą decyzją i, po drugie, żądanie odszkodowania.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Luigi Marcuccio pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską w sprawach F-41/06, F-41/06 RENV i T-20/09 P.

      (1)  Dz.U. C 131 z 3.6.2006, s. 54.


title: Sprawa C-549/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Handelsgerichts Wien (Austria) w dniu 11 grudnia 2007 r. — Friederike Wallentin-Hermann przeciwko Alitalia — Linee Aeree Italiane SpA

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Handelsgerichts Wien (Austria) w dniu 11 grudnia 2007 r. — Friederike Wallentin-Hermann przeciwko Alitalia — Linee Aeree Italiane SpA
   (Sprawa C-549/07)
   (2008/C 64/27)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Handelsgericht Wien
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Friederike Wallentin-Hermann

      Strona pozwana: Alitalia — Linee Aeree Italiane SpA
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy nadzwyczajne okoliczności w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (1), uwzględniając 14 motyw rozporządzenia, mają miejsce wówczas, gdy techniczna awaria samolotu, w szczególności usterka silnika jest przyczyną odwołania lotu oraz czy okoliczności uzasadniające zgodnie z art. 5 ust. 3 rozporządzenia należy interpretować w świetle postanowień konwencji montrealskiej (art. 19)?

               2)

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy w przypadku przewoźników lotniczych, którzy ponadprzeciętnie często uzasadniają odwołania lotów wystąpieniem awarii technicznych, sama ta częstotliwość stanowi podstawę dla przyjęcia nadzwyczajnych okoliczności w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia?

               3)

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy należy uznać, że przewoźnik lotniczy podjął wszelkie „racjonalne środki” zgodnie z art. 5 ust. 3 rozporządzenia, gdy wykaże, że przeprowadzał w samolocie przeglądy w ustawowo przepisanym minimalnym zakresie i czy jest to wystarczające, aby zwolnić przewoźnika lotniczego z obowiązku wypłaty rekompensaty zgodnie z art. 5 w związku z art. 7 rozporządzenia?

               4)

               W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, czy nadzwyczajne okoliczności w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia stanowią przypadki siły wyższej lub zdarzenia wywołane działaniem sił przyrody, które nie wynikają z awarii technicznej i leżą w związku z tym poza sferą przewoźnika lotniczego?

      (1)  Dz.U. L 46, str. 1.


title: Sprawa T-29/10: Wyrok Sądu z dnia 2 marca 2012 r. — Niderlandy i ING Groep przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Sektor finansowy — Pomoc mająca na celu zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce państwa członkowskiego — Zastrzyk kapitałowy z przyznaną beneficjentowi pomocy opcją spłaty lub zamiany akcji — Dokonana w trakcie postępowania administracyjnego zmiana warunków spłaty — Decyzja uznająca pomoc za zgodną ze wspólnym rynkiem — Pojęcie pomocy państwa — Korzyść — Kryterium inwestora prywatnego — Konieczny i proporcjonalny związek między kwotą pomocy a środkami, dzięki którym pomoc może stać się zgodna ze wspólnym rynkiem)

text:
               21.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/23

         Wyrok Sądu z dnia 2 marca 2012 r. — Niderlandy i ING Groep przeciwko Komisji
   (Sprawa T-29/10) (1)

   (Pomoc państwa - Sektor finansowy - Pomoc mająca na celu zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce państwa członkowskiego - Zastrzyk kapitałowy z przyznaną beneficjentowi pomocy opcją spłaty lub zamiany akcji - Dokonana w trakcie postępowania administracyjnego zmiana warunków spłaty - Decyzja uznająca pomoc za zgodną ze wspólnym rynkiem - Pojęcie pomocy państwa - Korzyść - Kryterium inwestora prywatnego - Konieczny i proporcjonalny związek między kwotą pomocy a środkami, dzięki którym pomoc może stać się zgodna ze wspólnym rynkiem)
   2012/C 118/38
   Język postępowania: niderlandzki i angielski

      Strony

      Strony skarżące: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: C. Wissels, Y. de Vries i M. de Ree, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata P. Glazenera) (sprawa T-29/10); i ING Groep NV (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciele: początkowo adwokaci O. Brouwer, M. Knapen i J. Blockx, a następnie O. Brouwer, J. Blockx i M. O’Regan, solicitor (sprawa T-33/10)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. van Vliet, L. Flynn i S. Noë, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający żądania strony skarżącej w sprawie T-33/10: De Nederlandsche Bank NV (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciele: początkowo adwokaci B. Nijs i G. van der Klis, następnie G. van der Klis, M. Petite i S. Verschuur, a wreszcie M. Petite i S. Verschuur)

      Przedmiot

   Żądania częściowego stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2010/608/WE z dnia 18 listopada 2009 r. w sprawie pomocy państwa C 10/09 (ex N 138/09) udzielonej przez Niderlandy na rzecz ING w zakresie instrumentu wsparcia w odniesieniu do aktywów niepłynnych oraz planu restrukturyzacji (Dz.U. 2010, L 274, s. 139).

      Sentencja

               1)

               Sprawy T-29/10 i T-33/10 zostają połączone w celu wydania niniejszego wyroku.

               2)

               Stwierdza się nieważność art. 2 akapit pierwszy decyzji Komisji 2010/608/WE z dnia 18 listopada 2009 r. w sprawie pomocy państwa C 10/09 (ex N 138/09) udzielonej przez Niderlandy na rzecz ING w zakresie instrumentu wsparcia w odniesieniu do aktywów niepłynnych oraz planu restrukturyzacji, jej art. 2 akapit drugi, a także załącznika II do tej decyzji.

               3)

               Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 80 z 27.3.2010.


title: Sprawa T-60/06: Skarga wniesiona w dniu  16 lutego 2006 r.  — Republika Włoska przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               22.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/24

         Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2006 r. — Republika Włoska przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-60/06)
   (2006/C 96/41)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska [Przedstawiciel: Avvocato dello Stato Giacomo Aiello]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2005) 4436 wersja ostateczna z dnia 7 grudnia 2005 r. i obciążenie pozwanej kosztami, opłatami i honorariami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszej skardze skarżąca kwestionuje decyzję Komisji C(2005)4436 wersja ostateczna z dnia 7 grudnia 2005 r. dotyczącą zastosowania odpowiednio przez Francję, Irlandię i Włochy zwolnienia z podatku akcyzowego od olejów mineralnych wykorzystywanych jako paliwo w produkcji korundu w regionie Gardanne, w regionie Shannon i na Sardynii.
   W odniesieniu do skarżącej w decyzji stwierdzono, co następuje:

               —

               sporne zwolnienia nie odnosiły się do nieokreślonej liczby adresatów, ale z uwagi na szczególną strukturę rynku korundu doprowadziły pośrednio do uprzywilejowania konkretnych przedsiębiorstw,

               —

               chodzi tu o nową i przyznaną bezprawnie pomoc, ponieważ nie została ona w odpowiednim czasie zgłoszona i należy określić ją jako częściowo istniejącą aż do dnia 29 maja 1998 r.,

               —

               aż do dnia 31 października 2003 r. wspomniana pomoc nie była zgodna z systemem pomocy w dziedzinie ochrony środowiska.

         Na poparcie swoich żądań skarżąca podnosi, że

               —

               zwolnienie z podatku akcyzowego przewidziane przez prawo włoskie nie ma charakteru selektywnego, ale dotyczy wszystkich przedsiębiorstw, które stosują oleje mineralne do produkcji tlenku glinu. Okoliczność, iż na terytorium włoskim istnieje tylko jeden zakład, który stosuje oleje mineralne w procesie produkcji, ma czysto faktyczne znaczenie i nie może wpłynąć na bezsprzeczny ogólny zakres obowiązywania przepisu,

               —

               sporną pomoc należy uznać za istniejącą w rozumieniu art. 1 lit. b) pkt ii) rozporządzenia (WE) nr 659/1999, ponieważ Rada prawidłowo zezwoliła państwu włoskiemu na utrzymanie w mocy zwolnienia będącego przedmiotem sporu,

               —

               sporne zwolnienie było ściśle związane z realizacją celów ochrony środowiska, jak wynika z przepisów wykonawczych rządu włoskiego oraz z umów zwartych przez spółkę Eurallumina z regionem Sardegna i z Ministero dell' Ambiente (Ministerstwem Ochrony Środowiska),

               —

               należy uznać, iż zwolnienie gospodarczemu podatku akcyzowego służy gospodarczemu rozwojowi regionu Sardegna,

               —

               rząd włoski nie był zobowiązany do zgłoszenia spornego przywileju podatkowego po wejściu w życie dyrektywy 2003/96/WE, ponieważ art. 18 w związku z załącznikiem II do tej dyrektywy wyraźnie nie naruszał obowiązywania spornego zwolnienia z podatku akcyzowego aż do 31 grudnia 2006 r. Poza tym wspomniane przepisy miały analogiczną treść jak art. 1 ust. 2 decyzji Rady 2001/224/WE.

         Skarżąca podnosi następnie naruszenie zasady uzasadnionych oczekiwań oraz domniemania zgodności z prawem przepisów wspólnotowych.


title: Sprawa T-287/14: Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2014 r. – Schaeffler Technologies przeciwko Komisji

text:
               14.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/39

         Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2014 r. – Schaeffler Technologies przeciwko Komisji
   (Sprawa T-287/14)
   2014/C 223/42
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Schaeffler Technologies GmbH & Co. KG (Herzogenaurach, Niemcy) (przedstawiciele: T. Volz, M. Ringel, B. Wißmann, M. Püstow, C. Oehme i T. Wielsch, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2013) 4424 final z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie wszczęcia przeciwko Republice Federalnej Niemiec przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE formalnego postępowania wyjaśniającego w przedmiocie wsparcia dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz ograniczenia „dopłaty EEG” (dopłaty przeznaczonej na finansowanie źródeł energii odnawialnej w Niemczech) w przypadku odbiorców energochłonnych [pomoc państwa SA.33995 (2013/C) (ex 2013/NN)] w zakresie, w jakim dotyczy ona ograniczenia dopłaty EEG w przypadku odbiorców energochłonnych;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania;

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy: brak sprzyjania w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE

                           —

                           Strona skarżąca twierdzi, że przewidziane w Gesetz über den Vorrang erneuerbarer Energien (niemieckiej ustawie o uprzywilejowaniu energii odnawialnych, zwanych dalej „EEG”) ograniczenie dopłaty EEG w przypadku odbiorców energochłonnych nie stanowi pomocy w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. Skarżąca twierdzi, że przepis ten nie przysparza odbiorcom energochłonnym żadnej korzyści. Jej zdaniem szczególne wypłaty wyrównawcze stanowią raczej rekompensatę za nadzwyczajne obciążenia, jakie zostały w szczególności nałożone na skarżącą i porównywalne do niej przedsiębiorstwa w ramach wsparcia dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych i których celem jest przywrócenie konkurencyjności tym będącym odbiorcami energochłonnymi przedsiębiorstwom, których interesy zostały w znacznym stopniu naruszone wskutek zastosowania dopłaty EEG w jej pierwotnej postaci.

               2.

               Zarzut drugi: brak zasobów państwowych w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE

                           —

                           Skarżąca podnosi ponadto, że te szczególne wypłaty wyrównawcze nie stanowią środka „przyznanego przez państwo lub przy użyciu zasobów państwowych”. W związku z tym twierdzi ona, że dopłata EEG sama w sobie nie stanowi środka przyznanego z zasobów państwowych i że, co za tym idzie, zrezygnowanie z tego środka w ramach systemu szczególnych wypłat wyrównawczych, też nie może stanowić takiego środka przyznanego z zasobów państwowych.

                           —

                           Ta dopłata EEG nie jest pobierana, zarządzana, ani nawet wypłacana przez państwo czy też powoływany czy też ustanowiony przez to państwo organ publiczny lub państwowy. Przeciwnie, dopłata ta może być pobierana bezpośrednio przez podmioty zarządzające siecią przesyłową na podstawie roszczenia cywilnoprawnego. Dopłata ta nie przysparza korzyści budżetowi państwa, efektem czego system szczególnych wypłat wyrównawczych w żaden sposób nie zmniejsza przychodów państwa.

                           —

                           Środki pochodzące z EEG nie pozostają do dyspozycji organów państwa. Ponadto żaden organ – ani Bundesamt für Wirtschaft und Ausfuhrkontrolle (BAFA, niemiecki federalny urząd ds. kontroli gospodarki i importu) ani Bundesnetzagentur (niemiecka federalna agencja ds. sieci) – nie sprawuje nad tymi środkami kontroli o charakterze publicznym.


title: Sprawa T-98/17: Skarga wniesiona w dniu 10 lutego 2017 r. – RT/Parlament

text:
               24.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/21

         Skarga wniesiona w dniu 10 lutego 2017 r. – RT/Parlament
   (Sprawa T-98/17)
   (2017/C 129/34)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: RT (przedstawiciel: adwokat C. Bernard-Glanz)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Uznanie skargi za dopuszczalną;

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 30 czerwca 2016 r. odrzucającej zaświadczenie lekarskie; jednocześnie o stwierdzenie nieważności, w razie potrzeby, decyzji organu powołującego z dnia 13 stycznia 2017 r. oddalającej zażalenie skarżącego; oraz

               —

               Obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 59 regulaminu pracowniczego oraz art. 2 przepisów wewnętrznych.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący oczywistego błędu w ocenie i naruszenia art. 59 regulaminu pracowniczego i art. 2 przepisów wewnętrznych.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 59 regulaminu pracowniczego i art. 2 przepisów wewnętrznych, braku uzasadnienia i naruszenia zasady pewności prawa.


title: Sprawa T-671/14: Wyrok Sądu z dnia 12 września 2017 r. – Bayerische Motoren Werke/Komisja [Pomoc państwa — Regionalna pomoc inwestycyjna — Pomoc Niemiec dla BMW na duży projekt inwestycyjny w Lipsku dotyczący produkcji dwóch modeli samochodów elektrycznych (i3 i i8) — Decyzja uznająca pomoc za częściowo zgodną, a częściowo za niezgodną z rynkiem wewnętrznym — Artykuł 107 ust. 3 lit. c) TFUE — Artykuł 108 ust. 2 i 3 TFUE — Zachęcający skutek pomocy — Konieczność pomocy]

text:
               23.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/8

         Wyrok Sądu z dnia 12 września 2017 r. – Bayerische Motoren Werke/Komisja
   (Sprawa T-671/14) (1)

   ([Pomoc państwa - Regionalna pomoc inwestycyjna - Pomoc Niemiec dla BMW na duży projekt inwestycyjny w Lipsku dotyczący produkcji dwóch modeli samochodów elektrycznych (i3 i i8) - Decyzja uznająca pomoc za częściowo zgodną, a częściowo za niezgodną z rynkiem wewnętrznym - Artykuł 107 ust. 3 lit. c) TFUE - Artykuł 108 ust. 2 i 3 TFUE - Zachęcający skutek pomocy - Konieczność pomocy])
   (2017/C 357/10)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Bayerische Motoren Werke AG (Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Rosenthal, G. Drauz i M. Schütte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo F. Erlbacher, T. Maxian Rusche i R. Sauer, następnie T. Maxian Rusche i R. Sauer, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Freistaat Sachsen (Niemcy), (przedstawiciele: adwokaci T. Lübbig oraz K. Gaßner)

      Przedmiot

   Żądanie oparte na art. 263 TFUE i zmierzające do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2014) 4531 final z dnia 9 lipca 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.32009 (2011/C) (ex 2010/N), którą Republika Federalna Niemiec zamierza przyznać BMW na duży projekt inwestycyjny w Lipsku.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Bayerische Motoren Werke AG pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               3)

               Freistaat Sachsen pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 439 z 8.12.2014


title: Sprawa C-356/05: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 19 kwietnia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Ireland — Irlandia) — Elaine Farrell przeciwko Alan'owi Whitty'emu, Minister for the Environment, Irlandia, Attorney General, Motor Insurers Bureau of Ireland (MIBI) (Obowiązkowe ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych — Dyrektywy 72/166/EWG, 84/5/EWG i 90/232/EWG — Szkody wyrządzone pasażerom pojazdu — Część pojazdu nieprzystosowana do przewozu pasażerów na siedzeniach)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/10

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 19 kwietnia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Ireland — Irlandia) — Elaine Farrell przeciwko Alan'owi Whitty'emu, Minister for the Environment, Irlandia, Attorney General, Motor Insurers Bureau of Ireland (MIBI)
   (Sprawa C-356/05) (1)

   (Obowiązkowe ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych - Dyrektywy 72/166/EWG, 84/5/EWG i 90/232/EWG - Szkody wyrządzone pasażerom pojazdu - Część pojazdu nieprzystosowana do przewozu pasażerów na siedzeniach)
   (2007/C 96/16)
   Język postępowania: angielski
   Sąd krajowy
   High Court (Irlandia)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Elaine Farrell

      Strona pozwana: Alan Whitty, Minister for the Environment, Irlandia, Attorney General, Motor Insurers Bureau of Ireland (MIBI),
   Przedmiot
   Wniosek orzeczenia w trybie prejudycjalnym — High Court of Ireland — Wykładnia art. 1 trzeciej dyrektywy Rady 90/232/EWG z dnia 14 maja 1990 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych (Dz.U. L 129, str. 33) — Osoby podróżujące w części pojazdu, która nie jest przeznaczona do transportu pasażerów i nie jest wyposażona w przeznaczone do tego siedzenia — Ustawodawstwo krajowe, które nie czyni obowiązkowym ubezpieczenia tych osób w razie wypadku
   Sentencja

               1)

               Wykładni art. 1 trzeciej dyrektywy Rady 90/232/EWG z dnia 14 maja 1990 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych należy dokonywać w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym obowiązkowe ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych nie obejmuje odpowiedzialności za uszkodzenia ciała doznane przez osoby, które podróżują w tej części pojazdu, której projekt ani konstrukcja nie obejmuje siedzeń dla pasażerów.

               2)

               Artykuł 1 trzeciej dyrektywy 90/232/EWG spełnia wszystkie przesłanki wymagane do wywarcia skutku bezpośredniego, a w konsekwencji przyznaje on prawa, na które jednostki mogą powoływać się bezpośrednio przed sądami krajowymi. Do sądu krajowego należy jednak ustalenie, czy możliwe jest powołanie się na ten przepis przeciwko podmiotowi takiemu jak Motor Insurers Bureau of Ireland (MIBI).

      (1)  Dz.U. C 315 z 10.12.2005.


title: Sprawa C-471/04: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia  23 lutego 2006 r.  (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof) — Finanzamt Offenbach am Main-Land/Keller Holding GmbH (Swoboda przedsiębiorczości — Podatek dochodowy od osób prawnych — Przysługujące spółce dominującej prawo do odliczenia wydatków poniesionych w związku z przysługującymi jej udziałami — Brak możliwości odliczenia wydatków finansowych mających gospodarczy związek z dywidendami zwolnionymi od podatku — Dywidendy wypłacone przez spółkę pośrednio zależną mającą siedzibę w innym państwie członkowskim niż spółka dominująca)

text:
               3.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/20

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 23 lutego 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof) — Finanzamt Offenbach am Main-Land/Keller Holding GmbH
   (Sprawa C-471/04) (1)

   (Swoboda przedsiębiorczości - Podatek dochodowy od osób prawnych - Przysługujące spółce dominującej prawo do odliczenia wydatków poniesionych w związku z przysługującymi jej udziałami - Brak możliwości odliczenia wydatków finansowych mających gospodarczy związek z dywidendami zwolnionymi od podatku - Dywidendy wypłacone przez spółkę pośrednio zależną mającą siedzibę w innym państwie członkowskim niż spółka dominująca)
   (2006/C 131/35)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesfinanzhof
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Finanzamt Offenbach am Main-Land

      Strona pozwana: Keller Holding GmbH
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesfinanzhof — Wykładnia art. 52 Traktatu WE (obecnie, po zmianie, art. 43 WE), art. 58 i 73b Traktatu WE (obecnie art. 48 i 56 WE) — Podatek dochodowy od osób prawnych — Brak możliwości odliczenia wydatków finansowych mających gospodarczy związek z dywidendami zwolnionymi od podatku — Wydatki finansowe poniesione przez spółkę dominującą mającą siedzibę w państwie członkowskim na zakup udziałów w spółce zależnej mającej siedzibę w tym państwie członkowskim, gdy wydatki te dotyczą dywidend wypłacanych przez spółkę pośrednio zależną, które są zwolnione od podatku z uwagi na to, że spółka ta ma siedzibę w innym państwie członkowskim
   Sentencja
   Artykuł 52 Traktatu WE (obecnie, po zmianie, art. 43 WE) oraz art. 31 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 2 maja 1992 r. powinny być interpretowane w ten sposób, iż sprzeciwiają się one przepisom państwa członkowskiego, które wyłączają możliwość odliczenia dla celów podatkowych wydatków finansowych poniesionych przez spółkę dominującą podlegającą nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w tym państwie na zakup udziałów w spółce zależnej, gdy wydatki te dotyczą dywidend, które są zwolnione od podatku z uwagi na to, iż są wypłacane przez spółkę pośrednio zależną z siedzibą w innym państwie członkowskim lub państwie będącym stroną porozumienia, mimo że istnieje możliwość odliczenia takich wydatków, gdy dotyczą one dywidend wypłaconych przez spółkę pośrednio zależną z siedzibą w państwie członkowskim, w którym znajduje się także siedziba spółki dominującej, i które w rzeczywistości również są zwolnione od podatku.

      (1)  Dz.U. C 19 z 22.01.2005.


title: Sprawa C-93/05: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony postanowieniem Korsholms tingsrätt z dnia 18 lutego 2005 r., w sprawie Teemu Hakala przeciwko Oy L Simons Transport Ab

text:
               11.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony postanowieniem Korsholms tingsrätt z dnia 18 lutego 2005 r., w sprawie Teemu Hakala przeciwko Oy L Simons Transport Ab
   (Sprawa C-93/05)
   (2005/C 143/21)
   Język postępowania: szwedzki
   W dniu 22 lutego 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Korsholms tingsrätt (Finlandia) z dnia 18 lutego 2005 r., w sprawie Teemu Hakala przeciwko Oy L Simons Transport Ab.
   Korsholms tingsrätt zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:
   Czy system wynagrodzeń oparty na przebytej odległości jest sprzeczny z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3820/85 (1), a w szczególności z jego art. 10?

      (1)  Rozporządzenie z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.U. 1985 L 370, str. 1).


title: Sprawa T-167/14: Wyrok Sądu z dnia 11 października 2016 r. – Søndagsavisen/Komisja (Pomoc państwa — System pomocy na rzecz produkcji i innowacji w dziedzinie prasy drukowanej — Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń — Decyzja uznająca system pomocy za zgodny z rynkiem wewnętrznym — Uprawnienia procesowe zainteresowanych stron — Brak poważnych trudności — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               21.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 428/14

         Wyrok Sądu z dnia 11 października 2016 r. – Søndagsavisen/Komisja
   (Sprawa T-167/14) (1)

   ((Pomoc państwa - System pomocy na rzecz produkcji i innowacji w dziedzinie prasy drukowanej - Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń - Decyzja uznająca system pomocy za zgodny z rynkiem wewnętrznym - Uprawnienia procesowe zainteresowanych stron - Brak poważnych trudności - Obowiązek uzasadnienia))
   (2016/C 428/14)
   Język postępowania: duński

      Strony

      Strona skarżąca: Søndagsavisen A/S (Søborg, Dania) (przedstawiciele: początkowo adwokaci M. Honoré i C. Fornø, następnie adwokat M. Honoré)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Grønfeldt i B. Stromsky, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Królestwo Danii (przedstawiciele: C. Thorning, pełnomocnik, wspierany przez adwokata R. Holdgaarda)

      Przedmiot

   Żądanie wniesione na podstawie art. 263 TFUE, zmierzające do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2013) 7870 final z dnia 20 listopada 2013 r. dotyczącej zgłoszonego przez Królestwo Danii systemu pomocy państwa SA.36366 (2013/N) na rzecz produkcji i innowacji w dziedzinie prasy drukowanej.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Søndagsavisen A/S pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               3)

               Królestwo Danii pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 223 z 14.7.2014.


title: Sprawa C-438/07: Skarga wniesiona w dniu 19 września 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji

text:
               24.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/21

         Skarga wniesiona w dniu 19 września 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji
   (Sprawa C-438/07)
   (2007/C 283/38)
   Język postępowania: szwedzki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: L. Parpala, M. Patakia, i S. Pardo Quintillán)

      Strona pozwana: Królestwo Szwecji
   Żądania strony skarżącej
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że strona pozwana naruszyła art. 5 ust. 2, 3 i 5 dyrektywy Rady 91/271/EWG (1) z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych, zmienionej dyrektywą Komisji 98/15/WE z dnia 27 lutego 1998 r. (2). Uchybienie polega na tym, że Królestwo Szwecji nie podjęło w dniu 31 grudnia 1998 r. działań koniecznych, aby wszystkie zrzuty pochodzące z oczyszczalni ścieków komunalnych aglomeracji o równoważnej liczbie mieszkańców wynoszącej ponad 10 000, bezpośrednio odprowadzane na obszary wrażliwe lub do zlewni hydrograficznych, spełniały wymogi przewidziane w załączniku 1 do dyrektywy 91/271/EWG.

               —

               obciążenie Królestwa Szwecji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W 1994 r. Szwecja dokonała klasyfikacji wszystkich swych wód w obszarach wrażliwych. W 1998 r. i w 2000 r. Szwecja potwierdziła Komisji Wspólnot Europejskich (zwanej dalej „Komisją”) tę klasyfikację i poinformowała, że jako kryterium zastosowała eutrofizację, i że są to te ilości wody, które określają rodzaj koniecznego trzeciego oczyszczania.
   Władze szwedzkie uważają, że eliminacja azotu nie jest niezbędna w przypadku zrzutów do Morza Bałtyckiego pochodzących z aglomeracji o równoważnej liczbie mieszkańców (RLM) wynoszącej ponad 10 000, znajdujących się na północ od gminy Norrtälje. Przystąpiła zatem do eliminacji azotu tylko w obszarach przybrzeżnych, znajdujących się pomiędzy gminą Norrtälje a granicą norweską. Władze szwedzkie uważają również, że zrzuty azotu z aglomeracji o RLM wynoszącej ponad 10 000, znajdujących się w centrum południowej Szwecji nie mają udziału w eutrofizacji, ponieważ istnieje wystarczające naturalne zatrzymanie azotu podczas przepływu wód do zlewni hydrograficznej, ze źródła zanieczyszczenia do morza.
   Komisja twierdzi, że zostało naukowo udowodnione, że fosfor i azot są głównymi przyczynami eutrofizacji morza bałtyckiego. Zrzuty fosforu i azotu do wód przybrzeżnych wylewają się do innych części Bałtyku, a zrzuty do wód wewnętrznych znajdujących się w zlewni hydrograficznej Bałtyku mają udział w eutrofizacji.
   Z tego względu należy ogólnie przystąpić do eliminacji w rozpatrywanych oczyszczalniach ścieków komunalnych azotu zawartego w ściekach pochodzących z aglomeracji o równoważnej liczbie mieszkańców (RLM) wynoszącej ponad 10 000, które wylewają się bezpośrednio na obszary wrażliwe lub do zlewni hydrograficznych.
   Niepodjęcie takich działań stanowi naruszenie dyrektywy 91/271/EWG, zmienionej dyrektywą Komisji 98/15/WE, a zwłaszcza art. 5 ust. 2, 3 i 5 (dyrektywy 91/271).

      (1)  Dz. U. L 135, str. 40.

      (2)  Dz. U. L 67, str. 29.


title: Sprawa T-104/16: Wyrok Sądu z dnia 9 marca 2017 r. – Puma/EUIPO (FOREVER FASTER) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską — Słowny znak towarowy FOREVER FASTER — Znak towarowy tworzony przez slogan reklamowy — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Równość traktowania — Zasada dobrej administracji]

text:
               24.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/19

         Wyrok Sądu z dnia 9 marca 2017 r. – Puma/EUIPO (FOREVER FASTER)
   (Sprawa T-104/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Słowny znak towarowy FOREVER FASTER - Znak towarowy tworzony przez slogan reklamowy - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Równość traktowania - Zasada dobrej administracji])
   (2017/C 129/31)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Puma SE (Herzogenaurach, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Schunke)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: H. O’Neill i K. Sidat Humphreys, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 stycznia 2016 r. (sprawa R 770/2015-1) dotyczącą rejestracji międzynarodowej wskazującej Unię Europejską słownego znaku towarowego FOREVER FASTER.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Puma SE zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 165 z 10.5.2016.