Wyrok Trybunału z dnia 19 marca 1964 r. # M.K.H. Unger, małżonce R. Hoekstra przeciwko Bestuur der Bedrijfsvereniging voor Detailhandel en Ambachten te Utrecht. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym Centrale Raad van Beroep - Niderlandy. # Sprawa 75-63.


title: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 30 listopada 2009 r. # Roberto Ridolfi przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Sprawy pracownicze - Urzędnicy. # Sprawa F-3/09.

text:
      WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ
      (pierwsza izba)
      z dnia 30 listopada 2009 r.
      Sprawa F‑3/09
      Roberto Ridolfi
      przeciwko
      Komisji Wspólnot Europejskich
      Służba publiczna – Urzędnicy – Urzędnicy zatrudnieni w państwie trzecim – Podwyższony dodatek edukacyjny – Przeniesienie z urzędu do miejsca siedziby instytucji – Szkolenia dokształcające – Zwykła kadencja – Artykuły 3 i 15 załącznika X do regulaminu pracowniczego
      Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 236 WE i 152 EWEA, w której R. Ridolfi żąda stwierdzenia nieważności, w szczególności,
         po pierwsze, odmownej decyzji Komisji z dnia 5 marca 2008 r. w sprawie objęcia go od dnia 24 października 2007 r., w którym
         został on przeniesiony z urzędu do siedziby Komisji po okresie służby w państwie trzecim, systemem szkoleń dokształcających,
         określonym w art. 3 załącznika X do regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich, a po drugie, pisma Komisji
         z dnia 12 grudnia 2008 r. w sprawie windykacji kwot, o które podwyższony był dodatek edukacyjny przyznany skarżącemu na podstawie
         art. 15 załącznika X do regulaminu pracowniczego za okres od dnia 24 października 2007 r. do dnia 31 grudnia 2007 r.

      Orzeczenie: Skarga zostaje oddalona. Skarżący zostaje obciążony kosztami.

      Streszczenie
      1.      Urzędnicy – Obsadzanie stanowisk – Przeniesienie
      (regulamin pracowniczy, art. 7 ust. 1)
      2.      Urzędnicy – Równość traktowania – Świadczenia przyznawane w związku z przeniesieniem z urzędu do siedziby Komisji po upływie
            zwykłej kadencji w państwie trzecim
      (regulamin pracowniczy, załącznik X, art. 3, 15)
      1.      Przeniesienie w interesie służby nie wyklucza możliwości uwzględnienia przez właściwy organ osobistych preferencji zainteresowanych,
         zwłaszcza w celu umożliwienia im przezwyciężenia trudności natury osobistej. Jako że wyniki pracy wszystkich urzędników zależą
         od ich osobistego poczucia zadowolenia, a także ze względu na obowiązek staranności, z jaką Wspólnoty Europejskie powinny
         dbać o swoich urzędników, interes służby nieodzownie wymaga wzięcia pod uwagę wskazywanych przez urzędników problemów natury
         osobistej. Pozwolenie urzędnikowi, który skorzystał z przeniesienia z urzędu na swoją wyraźną prośbę z przyczyn osobistych,
         na umniejszenie tego faktu i przypisanie swojego przeniesienia wyłącznie względom interesu służby, sprowadzałoby się do wprowadzenia
         błędnego rozdziału między interesem służby a osobistym położeniem urzędnika, gdy tymczasem oba te elementy są ze sobą nierozerwalnie
         związane.

      (zob. pkt 47)
      Odesłanie:
      Trybunał: sprawa 140/77 Verhaaf przeciwko Komisji, 9 listopada 1978 r., Rec. s. 2117, pkt 11, 12
      2.      Zasada równego traktowania zabrania w szczególności tego, by porównywalne sytuacje traktowano w odmienny sposób lub by odmienne
         sytuacje traktowano w jednakowy sposób, chyba że tego rodzaju, odpowiednio, odmienne lub jednakowe traktowanie jest obiektywnie
         uzasadnione. To samo odnosi się do zasady niedyskryminacji, która stanowi szczególny wyraz ogólnej zasady równości i wspólnie
         z nią stanowi jedno z praw podstawowych prawa wspólnotowego, którego poszanowanie zapewnia Trybunał. Zasada proporcjonalności
         wymaga z kolei, by akty instytucji wspólnotowych nie wykraczały poza to, co jest odpowiednie i niezbędne do osiągnięcia zamierzonego
         celu.

      Jednak, o ile właśnie w ramach przysługującego mu uznania prawodawca wspólnotowy postanowił wprowadzić możliwość szkoleń dokształcających,
         tj. czasowego przeniesienia z urzędu zatrudnionego w państwie trzecim urzędnika wraz z etatem do siedziby Komisji lub do jakiegokolwiek
         innego miejsca zatrudnienia we Wspólnocie, szeroki zakres uznania przysługuje mu tym bardziej przy określaniu warunków i form
         korzystania z tej możliwości. Przytoczone zasady należy zatem interpretować w świetle wspomnianego szerokiego zakresu uznania,
         mając przy tym na względzie konieczność wdrożenia rozwiązań przyjętych przez prawodawcę w zakresie polityki zarządzania personelem.

      W takiej dziedzinie sąd wspólnotowy poprzestaje na skontrolowaniu, co się tyczy zasady równości oraz zasady niedyskryminacji,
         że dana instytucja nie dokonała arbitralnego lub oczywiście niewłaściwego w stosunku do zamierzonego celu rozróżnienia, a co
         się tyczy zasady proporcjonalności, że zastosowany środek nie jest oczywiście nieodpowiedni względem zamierzonego celu.

      Tymczasem, zważywszy na niedogodności i ograniczenia natury osobistej lub rodzinnej, z jakimi może się wiązać dla urzędnika
         zatrudnienie w państwie trzecim, nie można utrzymywać, że sytuacja urzędników, którzy przepracowali pełną zwykłą kadencję
         w państwie trzecim jest porównywalna z sytuacją urzędników, którzy opuścili państwo trzecie przed upływem takiej kadencji,
         zwłaszcza jeśli wyjechali na własną prośbę. Podobnie jest, w przypadku gdy dokonuje się osądu i oceny sytuacji urzędników
         z uwzględnieniem potrzeb wspólnotowej służby publicznej, w szczególności zaś potrzeby ciągłego i nieprzerwanego charakteru
         służby, a także wymogów natury budżetowej; trzeba przyznać, że zaspokojeniu tego rodzaju potrzeb lepiej służy przepracowanie
         zwykłej kadencji w państwie trzecim niż wcześniejszy wyjazd.

      Ponieważ sytuacja urzędników, którzy przepracowali zwykłą kadencję w państwie trzecim, nie jest porównywalna z sytuacją urzędników,
         którzy jej nie przepracowali, oznacza to, że o ile nie istnieje obiektywne uzasadnienie wniosku przeciwnego, rozróżnienie
         tych dwóch kategorii urzędników jest nie tylko uzasadnione, ale wręcz wymagane.

      Na tym tle prawodawca wspólnotowy może zastrzec określone świadczenia dla urzędników, którzy przepracują w państwie trzecim
         zwykłą kadencję, jak również może, z zastrzeżeniem poszanowania zasady proporcjonalności, ustalić rodzaj tych świadczeń, jak
         to uczynił poprzez wprowadzenie okresów szkoleń dokształcających oraz dalsze wypłacanie podwyższonego dodatku edukacyjnego.
         Z uwagi na fakt, że przeniesiony z urzędu do siedziby instytucji urzędnik nieobjęty szkoleniem dokształcającym traci jedynie
         kwotę, o którą podwyższa się dodatek edukacyjny przyznawany urzędnikom przenoszonym z urzędu, objętym szkoleniami dokształcającymi,
         a nie prawo do dodatku edukacyjnego, rozróżnienie to w żadnej mierze nie jest nieproporcjonalne do swojego celu.

      (zob. pkt 50, 51 53–57)
      Odesłanie:
      Trybunał: sprawa 122/78 Buitoni, 20 lutego 1979 r., Rec. s. 677, pkt 16, 20; sprawa 66/82 Fromançais, 23 lutego 1983 r., Rec.
         s. 395, pkt 8; sprawa 15/83 Denkavit Nederland, 17 maja 1984 r., Rec. s. 2171, pkt 25; sprawy połączone 279/84, 280/84, 285/84
         i 286/84 Rau Lebensmittelwerke i in. przeciwko Komisji, 11 marca 1987 r., Rec. s. 1069, pkt 34; sprawa 265/87 Schräder HS Kraftfutter,
         11 lipca 1989 r., Rec. s. 2237, pkt 22; sprawa C‑8/89 Zardi, 26 czerwca 1990 r., Rec. s. I‑2515, pkt 10; sprawa C‑157/96 National
         Farmers’ Union i in., 5 maja 1998 r., Rec. s. I‑2211, pkt 60

      Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑13/97 Losch przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości, 30 września 1998 r., RecFP s. I‑A‑543,
         II‑1633, pkt 113, 121, 122; sprawa T‑164/97 Busacca i in. przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu, 30 września 1998 r., RecFP
         s. I‑A‑565, II‑1699, pkt 49, 58, 59; sprawy połączone T‑112/96 i T‑115/96 Séché przeciwko Komisji, 6 lipca 1999 r., RecFP
         s. I‑A‑115, II‑623, pkt 127, 132; sprawa T‑211/02 Tideland Signal przeciwko Komisji, 27 września 2002 r., Rec. s. II‑3781,
         pkt 39; sprawy połączone T‑94/01, T‑152/01 i T‑286/01 Hirsch i in. przeciwko EBC, 8 stycznia 2003 r., RecFP s. I‑A‑1, II‑27,
         pkt 51; sprawa T‑2/03 Verein für Konsumenteninformation przeciwko Komisji, 13 kwietnia 2005 r., Zb.Orz. s. II‑1121, pkt 99;
         sprawy połączone T‑217/99, T‑321/00 i T‑222/01 Sinaga przeciwko Komisji, 13 września 2006 r., nieopublikowana w Zbiorze, pkt 144

      Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F‑43/05 Chassagne przeciwko Komisji, 23 stycznia 2007 r., Zb.Orz. s. I‑A‑1‑0000, II‑A‑1‑0000,
         pkt 55, 59 i przytoczone tam orzecznictwo, pkt 61; sprawa F‑115/07 Balieu‑Steinmetz i Noworyta przeciwko Parlamentowi, 28 kwietnia
         2009 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑1‑0000, II‑A‑1‑0000, pkt 26 i przytoczone tam orzecznictwo


title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 23 kwietnia 2009 r. # Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej. # Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Swoboda przedsiębiorczości - Swoboda przepływu kapitału - Podatki bezpośrednie - Opodatkowanie dywidend z tytułu akcji spółek - Stawka podatku od spółek osobowych. # Sprawa C-406/07.

text:
      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 23 kwietnia 2009 r. – Komisja przeciwko Grecji
      (sprawa C‑406/07)
      Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Swoboda przedsiębiorczości – Swoboda przepływu kapitału – Podatki bezpośrednie – Opodatkowanie dywidend z tytułu akcji spółek – Stawka podatku od spółek osobowych
      1.                     Swobodny przepływ osób – Swoboda przedsiębiorczości – Swobodny przepływ kapitału – Postanowienia traktatu – Zakres stosowania
            (art. 43 WE, 56 WE) (por. pkt 22)
      2.                     Swobodny przepływ osób – Swoboda przedsiębiorczości – Swobodny przepływ kapitału – Przepisy podatkowe – Podatek dochodowy
            od osób prawnych (art. 43 WE, 56 WE; porozumienie EOG, art. 31, 40) (por. pkt 25–28; sentencja)
      3.                     Swobodny przepływ osób – Swoboda przedsiębiorczości – Przepisy podatkowe (art. 43 WE; porozumienie EOG, art. 40) (por. pkt 39–43;
            sentencja)
      Przedmiot

               Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Naruszenie art. 43 WE i 56 WE – Uregulowanie krajowe przewidujące zwolnienie
                  podatkowe dywidend wypłacanych przez spółki krajowe z wyłączeniem dywidend wypłacanych przez spółki mające siedzibę w innym
                  państwie członkowskim.

            Sentencja

                  1)

                  	Poprzez stosowanie do dywidend pochodzących z zagranicy mniej korzystnego systemu opodatkowania niż system przewidziany dla
                     dywidend pochodzenia krajowego Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 43 WE i 56 WE oraz odpowiednich
                     postanowień porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 2 maja 1992 r., to jest jego art. 31 i 40.

                  	Poprzez utrzymanie w mocy przepisów kodeksu podatku dochodowego (ustawa 2238/1994, w brzmieniu zmienionym ustawą 3296/2004),
                     na podstawie których podatek, jakiemu podlegają spółki osób zagranicznych w Grecji, jest wyższy niż podatek ciążący na spółkach
                     krajowych, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 43 WE i art. 31 porozumienia o Europejskim
                     Obszarze Gospodarczym.

                  2)

                  	Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.


title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 29 kwietnia 2010 r. # Smit Reizen BV przeciwko Minister van Verkeer en Waterstaat. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Raad van State - Niderlandy. # Odesłane prejudycjalne - Rozporządzenia (EWG) nr 3820/85 i 3821/85 - Transport drogowy -Obowiązek rejestracji - Okresy odpoczynku i pozostały czas pracy - Czas wykorzystany na udanie się do miejsca przejęcia pojazdu wyposażonego w urządzenie rejestrujące - Pojęcie "centrum operacyjne przedsiębiorstwa". # Sprawa C-124/09.

text:
      Sprawa C‑124/09
      Smit Reizen BV
      przeciwko
      Minister van Verkeer en Waterstaat
      (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State)
      Odesłanie prejudycjalne – Rozporządzenia (EWG) nr 3820/85 i 3821/85 – Transport drogowy – Obowiązek rejestracji – Okresy odpoczynku i pozostały czas pracy – Czas wykorzystany na udanie się do miejsca przejęcia pojazdu wyposażonego w urządzenie rejestrujące – Pojęcie „centrum operacyjne przedsiębiorstwa”
      Streszczenie wyroku
      1.        Transport – Transport drogowy – Przepisy socjalne – Czas pracy inny niż czas prowadzenia pojazdu – Okres odpoczynku
      (rozporządzenia Rady: nr 3820/85, art. 1 pkt 5, art. 8 ust. 3, 6; nr 3821/85, art. 15)
      2.        Transport – Transport drogowy – Przepisy socjalne – Czas pracy inny niż czas prowadzenia pojazdu – Okres odpoczynku
      (rozporządzenia Rady: nr 3820/85, art. 1, pkt 5, art. 8 ust. 7; nr 3821/85, art. 15)
      1.        Pojęcie „centrum operacyjne”, użyte w pkt 21 i nast. w wyroku w sprawie C‑297/99 Skills Motor Coaches i in., gdy chodzi o kwalifikację
         w świetle przepisów rozporządzeń nr 3820/85 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu
         drogowego, i nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, czasu odpowiadającego przebyciu
         przez kierowcę drogi w celu udania się z miejsca zamieszkania do miejsca przejęcia pojazdu wyposażonego w urządzenie rejestrujące,
         należy definiować jako miejsce, z którym kierowca jest normalnie związany, mianowicie placówkę przedsiębiorstwa transportowego,
         w którym podejmuje on regularnie wykonywanie swoich obowiązków i do której powraca po ich wykonaniu w ramach normalnego świadczenia
         swojej pracy, nie realizując szczególnych wskazówek swojego pracodawcy.

      (por. pkt 20, 31; pkt 1 sentencji)
      2.        Okoliczność, iż kierowca samodzielnie udaje się do miejsca przejęcia pojazdu wyposażonego w urządzenie rejestrujące lub jest
         tam przez kogoś zawożony nie ma wpływu na kwalifikację czasu przebycia tej drogi w kontekście pojęcia „odpoczynek” w rozumieniu
         art. 1 pkt 5 rozporządzenia nr 3820/85 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu
         drogowego.

      W istocie po pierwsze, art. 8 ust. 7 tego rozporządzenia uzależnia możliwość wykorzystania przez kierowcę odpoczynku dziennego
         w pojeździe od spełnienia warunku polegającego na tym, że pojazd musi być wyposażony w miejsce do spania i znajdować się na
         postoju. Po drugie, z celem w postaci bezpieczeństwa ruchu drogowego sprzeczne byłoby operowanie rozróżnieniem w zależności
         od tego czy kierowca samochodu udający się na miejsce przejęcia pojazdu wyposażonego w urządzenie rejestrujące jest lub nie
         jest osobą, która w momencie przyjazdu ma nim kierować. Stan zmęczenia kierowcy mógłby zagrozić temu celowi bowiem może wynikać
         nie tylko z samego kierowania tymże pojazdem, lecz również z warunków, w jakich odbywa się przejazd.

      (por. pkt 33-35; pkt 2 sentencji)
WYROK TRYBUNAŁU (trzecia izba)
      z dnia 29 kwietnia 2010 r.(*)

      Odesłanie prejudycjalne – Rozporządzenia (EWG) nr 3820/85 i 3821/85 – Transport drogowy – Obowiązek rejestracji – Okresy odpoczynku i pozostały czas pracy – Czas wykorzystany na udanie się do miejsca przejęcia pojazdu wyposażonego w urządzenie rejestrujące – Pojęcie „centrum operacyjne przedsiębiorstwa”
      W sprawie C‑124/09
      mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Raad van
         State (Niderlandy) postanowieniem z dnia 25 marca 2009 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 3 kwietnia 2009 r., w postępowaniu

      Smit Reizen BV
      przeciwko
      Minister van Verkeer en Waterstaat,

      TRYBUNAŁ (trzecia izba),
      w składzie: K. Lenaerts, prezes izby, R. Silva de Lapuerta, G. Arestis, J. Malenovský i T. von Danwitz (sprawozdawca), sędziowie,
      rzecznik generalny: Y. Bot,
      sekretarz: M.A. Gaudissart, kierownik wydziału,
      uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 28 stycznia 2010 r.,
      rozważywszy uwagi przedstawione:
      –        w imieniu Smit Reizen BV przez P. Mommersa, advocaat,
      –        w imieniu rządu niderlandzkiego przez C. Wissels i B. Koopman oraz przez Y. de Vriesa, działających w charakterze pełnomocników,
      –        w imieniu rządu włoskiego przez G. Palmieri, działającą w charakterze pełnomocnika, wspieraną przez M. Russo, avvocato dello
         Stato,

      –        w imieniu rządu Zjednoczonego Królestwa przez L. Seeborutha, działającego w charakterze pełnomocnika,
      –        w imieniu Komisji Europejskiej przez W. Roelsa oraz N. Yerrell, działających w charakterze pełnomocników,
      podjąwszy, po wysłuchaniu rzecznika generalnego, decyzję o rozstrzygnięciu sprawy bez opinii,
      wydaje następujący
      Wyrok
      1        Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni wyrażenia „centrum operacyjne”, użytego w pkt 21 i nast.
         wyroku z dnia 18 stycznia 2001 r. w sprawie C‑297/99 Skills Motor Coaches i in. (Rec. s. I‑573) i art. 1 pkt 5 rozporządzenia
         Rady (EWG) nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do
         transportu drogowego (Dz.U. L 370, s. 1).

      2        Wniosek ten został złożony w ramach sporu pomiędzy Smit Reizen BV (zwaną dalej „Smit Reizen”) a Minister van Verkeer en Waterstaat
         (ministrem transportu i gospodarki wodnej, zwanym dalej „ministrem”) w przedmiocie kary grzywny nałożonej na spółkę z powodu
         naruszenia przepisów regulujących okresy odpoczynku kierowców.

       Ramy prawne
       Prawo Unii
       Rozporządzenie nr 3820/85
      3        Motyw pierwszy rozporządzenia nr 3820/85 ma następujące brzmienie:

      „[mając na uwadze, że] w dziedzinie transportu drogowego przepisy socjalne Wspólnoty […] ma[ją] na celu harmonizację warunków
         konkurencji między różnymi rodzajami transportu lądowego, zwłaszcza w odniesieniu do sektora drogowego i poprawy warunków
         pracy i bezpieczeństwa ruchu drogowego; postęp, jaki się dokonuje w tych dziedzinach, musi zapewniać bezpieczeństwo i rozwój;
         jednakże przepisy wskazanego rozporządzenia muszą być bardziej elastyczne, jednocześnie nie naruszając ich celów”.

      4        Zgodnie z motywem piętnastym tego samego rozporządzenia „dłuższy czas prowadzenia dziennego wraz z krótszym czasem prowadzenia
         w okresie dwóch tygodni prawdopodobnie ułatwią zarządzanie przedsiębiorstwami transportowymi i przyczynią się do postępu społecznego”.

      5        Artykuł 1 tego rozporządzenia stanowi:

      „W niniejszym rozporządzeniu:
      […]
      3)      »kierowca« oznacza każdą osobę, która kieruje pojazdem nawet przez krótki okres, oraz każdą osobę, która jest przewożona w pojeździe
         w tym celu, aby kierować nim w razie potrzeby;

      […]
      5)      »odpoczynek« oznacza każdy nieprzerwany okres obejmujący co najmniej jedną godzinę, podczas którego kierowca może swobodnie
         dysponować swoim czasem;

      […]”.
      6        Zgodnie z art. 8 rozporządzenia nr 3820/85, należącego do sekcji V tego rozporządzenia zatytułowanej „Przerwy i okresy wypoczynku”:

      „1.      W każdym 24–godzinnym okresie kierowca korzysta z dziennego okresu odpoczynku, wynoszącego co najmniej 11 kolejnych godzin,
         który to okres może być skrócony do minimum dziewięciu kolejnych godzin, nie częściej niż trzy razy w każdym tygodniu, pod
         warunkiem że przed upływem następnego tygodnia otrzyma równoważny okres odpoczynku, stanowiący rekompensatę.

      W dni, kiedy odpoczynek nie jest skrócony zgodnie z pierwszym akapitem, może być wykorzystany w dwóch lub trzech oddzielnych
         okresach w ciągu 24 godzin, z których jeden musi trwać co najmniej osiem kolejnych godzin. W takim przypadku minimalna długość
         odpoczynku będzie zwiększona do 12 godzin.

      2.      W każdym 30–godzinnym okresie, gdy pojazd jest prowadzony co najmniej przez dwóch kierowców, każdy kierowca będzie uprawniony
         do okresu odpoczynku trwającego nie mniej niż osiem kolejnych godzin.

      3.      W trakcie każdego tygodnia jeden z okresów odpoczynku, określonych w ust. l i 2, przedłuża się jako odpoczynek tygodniowy
         do ogólnej liczby 45 kolejnych godzin. Taki okres odpoczynku może być skrócony do minimum 36 kolejnych godzin, jeżeli będzie
         on odbierany w miejscu normalnej bazy pojazdu lub w miejscu zamieszkania [bazy] kierowcy, albo do minimum 24 kolejnych godzin,
         jeśli jest odbierany gdzie indziej. Każde skrócenie będzie rekompensowane równoważnym okresem odpoczynku odbieranym łącznie
         przed upływem trzeciego tygodnia następującego po tygodniu, o którym mowa.

      […]
      6.      Każdy odpoczynek stanowiący rekompensatę za skrócenie dziennego lub tygodniowego okresu odpoczynku musi być dołączony do innego
         odpoczynku, co najmniej ośmiogodzinnego, i będzie udzielony na żądanie zainteresowanego kierowcy w miejscu parkowania pojazdu
         lub w miejscu zamieszkania kierowcy.

      7.      Dzienny okres odpoczynku może być wykorzystywany w pojeździe, jeśli jest on wyposażony w miejsce do spania i znajduje się
         na postoju”.

       Rozporządzenie (EWG) nr 3821/85
      7        Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie
         drogowym (Dz.U. L 370, s. 8), zmienione przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 432/2004 z dnia 5 marca 2004 r. (Dz.U. L 71,
         s. 3, zwane dalej „rozporządzeniem nr 3821/85”), przewiduje, że kontrola stosowania przepisów rozporządzenia nr 3820/85 jest
         zapewniana przez urządzenia rejestrujące mogące wskazywać „okresy aktywności”, określone w tym ostatnim rozporządzeniu.

      8        Artykuł 2 rozporządzenia nr 3821/85 stanowi, że do jego celów zastosowanie mają również definicje zawarte w art. 1 rozporządzenia
         (EWG) nr 3820/85.

      9        Artykuł 15 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 3821/85 przewiduje:

      „2.      Kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od momentu, w którym go
         przejmują. Nie wyjmuje się wykresówki lub karty kierowcy z urządzenia przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że
         ich wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie mogą być używane przez okres dłuższy niż
         ten, na który są przeznaczone.

      […]
      3.      Kierowcy:
      […]
      –        obsługują przełączniki umożliwiające osobną i wyraźną rejestrację następujących okresów:
      a)      pod symbolem […]: czas prowadzenia pojazdu;
      b)      pod symbolem […]: wszystkie inne okresy pracy;
      c)      pod symbolem […]: okres dyspozycyjności, […]
      –        […]
      d)      pod symbolem […]:przerwy w pracy i okresy dziennego odpoczynku”.
       Uregulowania krajowe
      10      Arbeidstijdenbesluit vervoer (rozporządzenie o czasie pracy w transporcie, zwane dalej „Atbv”) wykonuje rozporządzenie nr 3820/85.
         Artykuł 2.5:1 ust. 4 Atbv, w brzmieniu obowiązującym w czasie wystąpienia okoliczności faktycznych istotnych dla postępowania
         zawisłego przed sądem krajowym, stanowi, że kierowca ma obowiązek przestrzegania art. 8 i 9 tego rozporządzenia.

      11      Zgodnie z art. 8:1 ust. 1 Atbv naruszenie art. 2.5:1 ust. 4 tego rozporządzenia jest zagrożone karą grzywny.

       Postępowanie przed sądem krajowym i pytania prejudycjalne
      12      Smit Reizen jest przedsiębiorstwem autobusowego przewozu osobowego, z siedzibą w Harderwijk (Niderlandy). Spółka wykonuje
         dla biura podróży, w niniejszej sprawie Solmar Tours, regularne przewozy autobusowe do Hiszpanii i z powrotem. Trasa przewozu
         rozpoczyna się w Maarheze (Niderlandy), będącym punktem odjazdów i przyjazdów, położonym około dwóch godzin jazdy samochodem
         od Harderwijk. Solmar Tours jest właścicielem terenu, na którym znajduje się tenże punkt odjazdów i przyjazdów, oraz budynek,
         którego część wynajmuje Smit Reizen.

      13      Cztery razy w tygodniu z terenu w Maarheze odjeżdżają autobusy, po czym wracają do tego miejsca. W takich dniach w budynku
         obecny jest współpracownik Smit, zajmujący się planowaniem i kontrolą dokumentów kierowców, który koordynuje przyjazd i odjazd
         autobusów. W budynku znajdują się stołówka wyposażona w automat do robienia kawy, telewizor, toalety, aneks z prysznicem i łóżkami
         dla kierowców, ponadto rozmaite części zapasowe dla autobusów. W lokalach tych znajduje się również część administracji Smit
         Reizen i materiałów biurowych, w tym krążki do tachografu, odcinki godzin jazdy i dokumentacja podróży.

      14      W przekonaniu sądu odsyłającego z akt sprawy wynika, że w okresie relewantnym z punktu widzenia okoliczności stanu faktycznego
         towarzyszącemu powstaniu sporu kierowcy dojeżdżali z miejsc swojego zamieszkania w Harderwijk i Dronten (Niderlandy) do punktu
         odjazdów w Maarheze samodzielnie. Niemniej jednak na rozprawie, która odbyła się przed sądem odsyłającym, dyrektor Smit Reizen
         oświadczył, że kierowcy ci byli przywożeni do punktu odjazdów minibusem. Następnie dwóch kierowców prowadziło autobus, będący
         pojazdem, w którym używany musi być tachograf, na trasie do Hiszpanii.

      15      Decyzją z dnia 14 czerwca 2006 r. minister nałożył na Smit Reizen grzywnę w wysokości 2 200 EUR w oparciu o uzasadnienie,
         że pewna liczba kierowców zatrudnionych przez tę spółkę nie przestrzegała okresów odpoczynku przewidzianych przez art. 2.5:1
         ust. 4 Atbv w związku z art. 8 ust. 2 rozporządzenia nr 3820/85, ponieważ nie był uwzględniany czas potrzebny na odbycie drogi
         z miejsca zamieszkania odnośnych kierowców do punktu odjazdów w Maarheze. Tymczasem z ww. wyroku Skills Motor Coaches i in.
         wynika jakoby, że czas dojazdu do tego miejsca musi być rejestrowany jako czas pracy, ponieważ nie jest ono „centrum operacyjnym”
         Smit Reizen.

      16      W dniu 5 grudnia 2006 r. minister oddalił jako bezzasadne wniesione przez Smit Reizen odwołanie od decyzji wydanej przez siebie
         w dniu 14 czerwca 2006 r.

      17      Wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2008 r. Rechtbank Zutphen uznał za zasadną skargę wniesioną przez Smit Reizen, stwierdził nieważność
         decyzji z dnia 5 grudnia 2006 r. oddalającej odwołanie wniesione przez tę spółkę i utrzymał w mocy skutki prawne tej decyzji.
         Zdaniem tego sądu minister słusznie doszedł do wniosku, że Smit Reizen naruszyła art. 2.5:1 ust. 4 Atbv, jednakże uzasadnienie
         tej decyzji nie jest prawidłowe. Otóż, w jego przekonaniu, dla ustalenia okresu 30 godzin w rozumieniu art. 8 ust. 2 rozporządzenia
         nr 3820/85 uwzględnione muszą zostać wszystkie okresy racjonalnie potrzebne kierowcom, aby udać się do miejsca, w którym przejmują
         pojazd wyposażony w tachograf, w celu rozpoczęcia przewozu. Nie ma przy tym znaczenia, czy owo miejsce przejęcia pojazdu może
         być uznane za centrum operacyjne.

      18      Smit Reizen wniosła odwołanie od tego wyroku do sądu odsyłającego, twierdząc że Rechtbank Zutphen dokonał błędnej interpretacji
         ww. wyroku w sprawie Skills Motor Coaches i in.

      19      Uznając, że rozstrzygnięcie sporu w postępowaniu przed sądem krajowym zależy od wykładni pojęcia „centrum operacyjne”, Raad
         van State postanowił zawiesić postępowanie i przedłożyć Trybunałowi następujące pytania prejudycjalne:

      „1)      Jak, w świetle art. 1 pkt 5 rozporządzenia [nr 3820/85] i art. 15 rozporządzenia [nr 3821/85], należy interpretować pojęcie
         „centrum operacyjne” użyte w pkt 21 i nast. wyroku [w sprawie Skills Motor Coaches i in.]?

      2)      Czy dla oceny kwestii, czy chodzi o odpoczynek w rozumieniu art. 1 pkt 5 rozporządzenia [nr 3820/85], ma znaczenie to, czy
         kierowca udaje się do miejsca przejęcia pojazdu wyposażonego w urządzenie rejestrujące samodzielnie, czy też jest tam przez
         kogoś zawożony?”.

       W przedmiocie pytań prejudycjalnych
       W przedmiocie pytania pierwszego
      20      Za pomocą pytania pierwszego sąd krajowy pyta w istocie, w jaki sposób należy interpretować wyrażenie „centrum operacyjne”,
         użyte w pkt 21 i nast. ww. wyroku w sprawie Skills Motor Coaches i in., gdy chodzi o kwalifikację w świetle przepisów rozporządzeń
         nr 3820/85 i 3821/85 czasu odpowiadającego przebyciu przez kierowcę drogi w celu udania się z miejsca zamieszkania do miejsca
         przejęcia pojazdu wyposażonego w urządzenie rejestrujące.

      21      W tej kwestii należy przypomnieć, że w pkt 23 ww. wyroku w sprawie Skills Motor Coaches i in. Trybunał orzekł, że kierowca,
         który udaje się do określonego, wskazanego przez pracodawcę miejsca, położonego poza centrum operacyjnym przedsiębiorstwa,
         aby przejąć pojazd i nim kierować, wykonuje swój obowiązek względem pracodawcy i w związku z tym, przebywając tę drogę, nie
         dysponuje on swobodnie swoim czasem.

      22      W pkt 35 ww. wyroku w sprawie Skills Motor Coaches i in. Trybunał orzekł również, że czas poświęcony na przemieszczenie konieczne
         dla przejęcia pojazdu wyposażonego w urządzenie rejestrujące i znajdującego się w miejscu innym aniżeli miejsce zamieszkania
         kierowcy lub centrum operacyjne pracodawcy należy uważać za stanowiący część pozostałego okresu pracy w rozumieniu art. 15
         rozporządzenia nr 3821/85.

      23      W konsekwencji, aby umożliwić sądowi krajowemu dokonanie oceny, czy ustalając czas pracy w rozumieniu art. 15 rozporządzenia
         nr 3821/85, należy uwzględnić sporny w postępowaniu przed sądem krajowym czas przebycia drogi, należy sprecyzować pojęcie
         „centrum operacyjne”.

      24      Na wstępie należy zauważyć, że biorąc pod uwagę cele rozporządzenia nr 3820/85, wskazane w jego motywie pierwszym i polegające
         w szczególności na poprawie warunków pracy kierowców i bezpieczeństwa ruchu drogowego, pojęcie to nie może być definiowane
         wyłączenie w odniesieniu do kryteriów funkcjonalnych związanych z wewnętrzną organizacją przedsiębiorstwa transportowego,
         lecz musi również uwzględniać kryteria związane z osobą odnośnego kierowcy.

      25      Po pierwsze, jak podnosi rząd Zjednoczonego Królestwa, należy zauważyć, że wyrażenia „centrum operacyjne” nie należy utożsamiać
         z pojęciem „statutowa siedziba spółki”, ponieważ siedziba może być ustanowiona w miejscu niemającym żadnego związku z codziennym
         zarządzaniem usługą transportu i do którego kierowca udaje się jedynie wyjątkowo.

      26      Ponadto zbyt szeroka wykładnia tego pojęcia byłaby niezgodna z ratio legis rozporządzenia nr 3820/85 i w szczególności z celem
         poprawy bezpieczeństwa ruchu drogowego. Należy zatem odrzucić również definicję, w myśl której za centrum operacyjne mogłoby
         zostać uznane każde miejsce odjazdu lub przyjazdu transportowanych osób lub każde miejsce stacjonowania pojazdów należących
         do odnośnego przedsiębiorstwa.

      27      Przeciwnie, pojęcie „centrum operacyjne” powinno odpowiadać, jak podniósł na rozprawie rząd niderlandzki, miejscu, do którego,
         wykonując normalnie swoje obowiązki, kierowca udaje się regularnie w celu przejęcia pojazdu wyposażonego w urządzenie rejestrujące
         i kierowania nim.

      28      Artykuł 8 rozporządzenia nr 3820/85 w ust. 3 i 6 używa dla określenia tego miejsca wyrażenia „baza kierowcy”.

      29      W końcu, jeżeli chodzi o dokładne określenie centrum operacyjnego, z którym kierowca jest normalnie związany, należy wziąć
         pod uwagę miejsce, z którym kierowca jest konkretnie związany, mianowicie miejsce, w którym podejmuje on regularnie wykonywanie
         swoich obowiązków i do którego powraca po ich wykonaniu w ramach normalnego świadczenia swojej pracy, nie realizując szczególnych
         wskazówek pracodawcy. W tym względzie klauzula umowna dotycząca miejsca zatrudnienia odnośnego kierowcy może stanowić wskazówkę
         pozwalającą na zdeterminowanie tego miejsca.

      30      W sporze w postępowaniu zawisłym przed sądem krajowym do sądu tego należeć będzie dokonanie oceny, gdzie – przy uwzględnieniu
         całokształtu okoliczności stanu faktycznego zawisłej przed nim sprawy – znajduje się miejsce, z którym odnośni kierowcy są
         normalnie związani.

      31      W świetle powyższych rozważań na pytanie pierwsze należy odpowiedzieć, że pojęcie „centrum operacyjne”, użyte w pkt 21 i nast.
         ww. wyroku w sprawie Skills Motor Coaches i in., należy definiować jako miejsce, z którym kierowca jest normalnie związany,
         mianowicie placówkę przedsiębiorstwa transportowego, w którym podejmuje on regularnie wykonywanie swoich obowiązków i do której
         powraca po ich wykonaniu w ramach normalnego świadczenia swojej pracy, nie realizując szczególnych wskazówek swojego pracodawcy.

       W przedmiocie pytania drugiego
      32      Za pomocą pytania drugiego sąd krajowy pyta w istocie, czy okoliczność, iż kierowca samodzielnie udaje się do miejsca przejęcia
         pojazdu wyposażonego w urządzenie rejestrujące lub przeciwnie, że jest tam przez kogoś zawożony, ma wpływ na kwalifikację
         czasu przebycia tej drogi w kontekście pojęcia „odpoczynek” w rozumieniu art. 1 pkt 5 rozporządzenia nr 3820/85.

      33      W tej kwestii należy, po pierwsze, zauważyć, że art. 8 ust. 7 rozporządzenia nr 3820/85 uzależnia możliwość wykorzystania
         przez kierowcę odpoczynku dziennego w pojeździe od spełnienia warunku polegającego na tym, że pojazd musi być wyposażony w miejsce
         do spania i znajdować się na postoju. Przepis ten wyklucza zatem możliwość wykorzystania przez kierowcę odpoczynku w pojeździe
         kierowanym przez inną osobę.

      34      Po drugie, należy zauważyć, że z celem w postaci bezpieczeństwa ruchu drogowego sprzeczne byłoby operowanie rozróżnieniem
         takim jak dokonane przez sąd krajowy w przedłożonym przezeń pytaniu drugim. Otóż stan zmęczenia kierowcy, który został przywołany
         w pkt 25 ww. wyroku w sprawie Skills Motor Coaches i in. i który mógłby zagrozić temu celowi, może powstać niezależnie od
         tego, czy kierowca samochodu udający się na miejsce przejęcia pojazdu wyposażonego w urządzenie rejestrujące jest lub nie
         jest osobą, która w momencie przyjazdu ma nim kierować. Jak podkreślił rząd włoski, ten stan zmęczenia może wynikać nie tylko
         z samego kierowania tymże pojazdem, lecz również z warunków, w jakich odbywa się przejazd, takich jak długość przejazdu, godzina
         wyjazdu lub stan dróg, i w konsekwencji może mieć również wpływ na pasażera jako takiego.

      35      W świetle powyższych rozważań na pytanie drugie należy zatem odpowiedzieć, że okoliczność, iż odnośny kierowca samodzielnie
         udaje się do miejsca przejęcia pojazdu wyposażonego w urządzenie rejestrujące lub jest tam przez kogoś zawożony nie ma wpływu
         na kwalifikację czasu przebycia tej drogi w kontekście pojęcia „odpoczynek” w rozumieniu art. 1 pkt 5 rozporządzenia nr 3820/85.

       W przedmiocie kosztów
      36      Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej
         przed tym sądem, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi,
         inne niż poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.

      Z powyższych względów Trybunał (trzecia izba) orzeka, co następuje:
      1)      Pojęcie „centrum operacyjne”, użyte w pkt 21 i nast. wyroku z dnia 18 stycznia 2001 r. w sprawie C‑297/99 Skills Motor Coaches
            i in., należy definiować jako miejsce, z którym kierowca jest normalnie związany, mianowicie placówkę przedsiębiorstwa transportowego,
            w którym podejmuje on regularnie wykonywanie swoich obowiązków i do której powraca po ich wykonaniu w ramach normalnego świadczenia
            swojej pracy, nie realizując szczególnych wskazówek swojego pracodawcy.
      2)      Okoliczność, iż odnośny kierowca samodzielnie udaje się do miejsca przejęcia pojazdu wyposażonego w urządzenie rejestrujące
            lub jest tam przez kogoś zawożony, nie ma wpływu na kwalifikację czasu przebycia tej drogi w kontekście pojęcia „odpoczynek”
            w rozumieniu art. 1 pkt 5 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych
            przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego.
      Podpisy
      * Język postępowania: niderlandzki.


title: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 22 listopada 2005 r.#Postępowanie karne przeciwko Knud Grøngaard i Allan Bang.#Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Københavns Byret - Dania.#Dyrektywa 89/592/EWG - Wykorzystanie informacji poufnych - Ujawnianie informacji poufnych osobom trzecim - Zakaz.#Sprawa C-384/02.

text:
      Sprawa C‑384/02
      Postępowanie karne
      przeciwko
      Knudowi Grøngaardowi
      i
      Allanowi Bangowi
      (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Københavns Byret)
      Dyrektywa 89/592/EWG – Wykorzystanie informacji poufnych – Ujawnianie informacji poufnych osobom trzecim – Zakaz
      Opinia rzecznika generalnego M. Poiaresa Madura przedstawiona w dniu 25 maja 2004 r. I ‑ 0000
      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 22 listopada 2005 r.  I ‑ 0000
      Streszczenie wyroku
      Zbliżanie ustawodawstw – Wykorzystanie informacji poufnych – Dyrektywa 89/592 – Zakaz ujawniania informacji poufnych osobom
            trzecim – Wyjątek – Ujawnianie informacji poufnych w zwykłym toku wykonywania pracy – Pojęcie – Członek zarządu spółki lub
            członek komitetu łącznikowego grupy przedsiębiorstw ujawniający takie informacje prezesowi organizacji skupiającej pracowników,
            którzy desygnowali tę osobę – Dopuszczalność – Warunki – Prezes ujawniający te informacje współpracownikom – Dopuszczalność
            – Warunki
      (dyrektywa Rady 89/592, art. 3 lit. a))
      Artykuł 3 lit. a) dyrektywy 89/592 koordynującej przepisy dotyczące wykorzystywania poufnych informacji, która zabrania niektórym
         osobom ujawniania informacji poufnych jakiejkolwiek osobie trzeciej, jeżeli ujawnienie ich nie należy do normalnego trybu
         wykonywania przez te osoby czynności w ramach swojego zatrudnienia, zawodu lub obowiązków służbowych, sprzeciwia się temu,
         by osoba, która uzyskała informacje poufne jako przedstawiciel pracowników w zarządzie spółki lub jako członek komitetu łącznikowego
         grupy przedsiębiorstw, ujawniła takie informacje prezesowi organizacji zawodowej skupiającej tych pracowników, która desygnowała
         tę osobę na członka komitetu łącznikowego, z wyjątkiem przypadku, gdy istnieje ścisły związek między ujawnieniem takiej informacji
         a wykonywaniem przez tę osobę jej zatrudnienia, zawodu lub obowiązków służbowych i gdy ujawnienie takiej informacji jest bezwzględnie
         konieczne do wykonywania tego zatrudnienia, zawodu lub obowiązków służbowych.

      W ramach oceny sąd krajowy winien, w świetle właściwych przepisów krajowych, mieć na względzie w szczególności: to , że ów
         wyjątek od zakazu ujawniania informacji poufnych powinno się interpretować ściśle; okoliczność, że każdy kolejny przypadek
         ujawnienia może zwiększyć ryzyko wykorzystania tych informacji do celów sprzecznych z dyrektywą 89/592, oraz stopień poufności
         tych informacji.

      Artykuł 3 lit. a) sprzeciwia się ujawnieniu informacji poufnych przez prezesa organizacji zawodowej współpracownikom, takim
         jak wiceprezes tej organizacji i szef administracji najwyższego szczebla w jej sekretariacie, chyba że następuje to w tych
         samych warunkach. W ramach oceny sąd krajowy winien, w świetle właściwych przepisów krajowych, mieć na względzie w szczególności
         te same kryteria.

      (por. pkt 48, 54 oraz pkt 1, 2 sentencji)
WYROK TRYBUNAŁU (wielka izba)
      z dnia 22 listopada 2005 r. (*)

      Dyrektywa 89/592/EWG – Wykorzystanie informacji poufnych – Ujawnianie informacji poufnych osobom trzecim – Zakaz
      W sprawie C‑384/02
      mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Københavns
         Byret (Dania) postanowieniem z dnia 14 sierpnia 2002 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 25 października 2002 r., w postępowaniu
         karnym przeciwko:

      Knudowi Grøngaardowi
      oraz
      Allanowi Bangowi
      TRYBUNAŁ (wielka izba),
      w składzie: V. Skouris, Prezes, P. Jann, C. W. A. Timmermans, A. Rosas, prezesi izb, J.‑P. Puissochet, R. Schintgen, S. von
         Bahr (sprawozdawca), J. N. Cunha Rodrigues i R. Silva de Lapuerta, sędziowie,

      rzecznik generalny: M. Poiares Maduro,
      sekretarz: H. von Holstein, zastępca sekretarza,
      uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 24 marca 2004 r.,
      rozważywszy uwagi przedstawione:
      –       w imieniu K. Grøngaarda przez L. Kjeldsena, advokat,
      –       w imieniu A. Banga przez J. Juula, advokat,
      –       w imieniu rządu duńskiego przez J. Beringa Liisberga, a następnie przez J. Molde’a, działających w charakterze pełnomocników,
      –       w imieniu rządu szwedzkiego przez A. Kruse’a, działającego w charakterze pełnomocnika,
      –       w imieniu Komisji Wspólnot Europejskich przez N. B. Rasmussena oraz G. Zavvosa, działających w charakterze pełnomocników,
      po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 25 maja 2004 r.,
      wydaje następujący
      Wyrok
      1       Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 3 lit. a) dyrektywy Rady 89/592/EWG z dnia 13 listopada
         1989 r. koordynującej przepisy dotyczące wykorzystywania poufnych informacji (Dz.U. L 334, str. 30).

      2       Wniosek ten został złożony w ramach postępowania karnego wszczętego przeciwko K. Grøngaardowi i A. Bangowi w związku z naruszeniem
         værdipapirhandelsloven (ustawy o obrocie papierami wartościowymi, zwanej dalej „ustawą”), którą dyrektywa 89/592 została transponowana
         do prawa duńskiego.

       Ramy prawne
       Uregulowania wspólnotowe
      3       Dyrektywa 89/592 przewiduje w art. 1:
      „Do celu niniejszej dyrektywy:
      1)      »informacje poufne« oznaczają informacje niepodane do wiadomości publicznej, które mają ściśle określony charakter i dotyczą
         jednego lub kilku emitentów zbywalnych papierów wartościowych lub jednego lub kilku zbywalnych papierów wartościowych, które
         to informacje, gdyby zostały podane do wiadomości publicznej, miałyby prawdopodobnie znaczny wpływ na kurs danego papieru
         wartościowego lub papierów wartościowych”.

      4       Artykuł 2 ust. 1 tej dyrektywy stanowi:
      „1.      Każde państwo członkowskie zabroni każdej osobie, która:
      –       z tytułu swojego członkostwa w administracyjnych, zarządzających lub nadzorczych organach emitenta,
      –       z tytułu posiadanego udziału w kapitale emitenta, lub
      –       dzięki posiadaniu dostępu do takich informacji z tytułu wykonywania swojego zatrudnienia, zawodu lub obowiązków służbowych,
      posiada poufne informacje, wykorzystywania tych informacji z pełną znajomością faktów poprzez nabywanie lub zbywanie na własny
         rachunek lub na rachunek osoby trzeciej, bezpośrednio lub pośrednio, zbywalnych papierów wartościowych emitenta lub emitentów,
         których te informacje dotyczą”.

      5       Zgodnie z art. 3 tej dyrektywy:
      „Każde państwo członkowskie zabroni wszystkim osobom podlegającym zakazowi ustanowionemu w art. 2, które posiadają informacje
         poufne:

      a)      ujawniania tych informacji jakiejkolwiek osobie trzeciej, jeżeli ujawnienie ich nie należy do normalnego trybu wykonywania
         przez te osoby czynności w ramach swojego zatrudnienia, zawodu lub obowiązków służbowych;

      b)      zalecania lub zapewniania osobie, na podstawie tych informacji poufnych, nabycia lub zbycia zbywalnych papierów wartościowych
         dopuszczonych do obrotu na rynkach papierów wartościowych tego państwa członkowskiego, określonych w art. 1 ust. 2 in fine”.

      6       Zgodnie z art. 4 dyrektywy 89/592:
      „Każde państwo członkowskie nałoży również zakaz ustanowiony w art. 2 na każdą osobę inną niż osoby określone w tym artykule,
         posiadającą pełną znajomość informacji poufnych, których bezpośrednim lub pośrednim źródłem nie może być inna osoba niż określona
         w art. 2”.

      7       Zgodnie z art. 6 tej dyrektywy:
      „Każde państwo członkowskie może ustanowić przepisy bardziej surowe niż określone w niniejszej dyrektywie lub przepisy dodatkowe,
         pod warunkiem że przepisy takie będą powszechnie stosowane. Każde państwo członkowskie może zwłaszcza rozszerzyć zakres zakazu
         określonego w art. 2 i nałożyć na osoby określone w art. 4 zakazy ustanowione w art. 3”.

       Uregulowania krajowe
      8       Dyrektywa 89/592 została transponowana do prawa duńskiego przez art. 34‑39 oraz 93‑96 ustawy.
      9       Artykuł 35 ust. 1 ustawy stanowi:
      „Nabycie, sprzedaż i nakłanianie do nabycia lub sprzedaży papierów wartościowych nie mogą być dokonane przez osobę, która
         posiada informacje poufne mogące mieć wpływ na transakcję”.

      10     Artykuł 36 ust. 1 ustawy stanowi, co następuje:
      „Zabronione jest, aby osoba, która dysponuje informacją poufną, ujawniła ją innej osobie, chyba że następuje to w zwykłym
         toku wykonywania przez nią jej pracy, zawodu lub jej obowiązków służbowych”.

      11     Zakaz ujawniania ustanowiony w art. 36 ust. 1 obejmuje wszystkie osoby, które dysponują informacjami poufnymi niezależnie
         od tego, czy zaliczają się one do osób wskazanych w art. 2 dyrektywy 89/592, czy też uzyskały taką informację w inny sposób.

      12     Artykuł 94 ust. 1 pkt 1 ustawy stanowi, że każde naruszenie art. 36 ust. 1 tej ustawy zagrożone jest karą grzywny lub pozbawienia
         wolności na okres do roku i sześciu miesięcy.

       Postępowanie przed sądem krajowym i pytania prejudycjalne
      13     A. Bang jest prezesem Finansforbundet, związku zawodowego pracowników zatrudnionych w sektorze finansowym. Do Finansforbundet
         należy około 50 tysięcy członków.

      14     K. Grøngaard był desygnowanym przez pracowników członkiem zarządu spółki RealDanmark, poważnej instytucji finansowej notowanej
         na giełdzie, zatrudniającej prawie 7 tysięcy pracowników. Został również powołany na członka komitetu łącznikowego grupy RealDanmark
         (zwanego dalej „komitetem”). Komitet ten został utworzony na podstawie porozumienia między Finansforbundet a RealDanmark.
         K. Grøngaard reprezentował na forum komitetu związek zawodowy. Wreszcie K. Grøngaard był prezesem Kapitalkreds, jednej z 11 sekcji
         Finansforbundet, która liczyła około 6,5 tysiąca członków i skupiała ponad 90 % pracowników RealDanmark.

      15     W następstwie nadzwyczajnego posiedzenia zarządu RealDanmark, K. Grøngaard w dniu 23 sierpnia 2000 r. przekazał A. Bangowi
         informacje dotyczące planów rozpoczęcia negocjacji w sprawie połączenia z Danske Bank, inną znaczącą w Danii instytucją finansową.

      16     Między 28 sierpnia a 4 września 2000 r. A. Bang skonsultował się z dwoma wiceprezesami, paniami: Madsen i Nielsen, jak również
         z panem Christensenem, jednym ze współpracowników z sekretariatu Finansforbundet, przekazując im informacje, które otrzymał
         od K. Grøngaarda. W dniu 31 sierpnia 2000 r. p. Christensen nabył akcje RealDanmark za kwotę około 48 tysięcy euro.

      17     W dniu 18 września 2000 r. K. Grøngaard uczestniczył w posiedzeniu zarządu RealDanmark, podczas którego dyskutowane były terminy
         dokonania połączenia. W dniu 22 września 2000 r. brał udział w nadzwyczajnym posiedzeniu komitetu łącznikowego, w trakcie
         którego również została podniesiona kwestia terminów fuzji. W dniu 26 września 2000 r. ponownie zwrócił się on do A. Banga
         celem udzielenia pracownikom wsparcia w stawieniu czoła konsekwencjom fuzji. Poruszyli oni w szczególności kwestię kalendarza
         planowanego dla połączenia, jak również spodziewanego wzrost kursu akcji RealDanmark o od 60 do 70 %.

      18     W dniach 27 i 28 września 2000 r. A. Bang przekazał odpowiednio p. Larsenowi, szefowi sekretariatu Finansforbundet, i swojemu
         koledze p. Christensenowi, informacje dotyczące w szczególności przewidzianej daty ogłoszenia połączenia i spodziewanego współczynnika
         wymiany akcji. W dniu 29 września 2000 r. p. Christensen nabył kolejne akcje RealDanmark za kwotę około 214 tysięcy euro.

      19     W dniu 2 października 2000 r. ogłoszono publicznie fuzję między RealDanmark a Danske Bank, a kurs akcji RealDanmark wzrósł
         o około 65 %. P. Christensen sprzedał należące do niego akcje RealDanmark w dniach 2 i 3 października 2000 r., osiągając łączny
         zysk w wysokości około 180 tysięcy euro. Następnie został skazany na sześć miesięcy pozbawienia wolności za wykorzystanie
         informacji poufnych z naruszeniem art. 35 ust. 1 ustawy.

      20     K. Grøngaard i A. Bang są sądzeni w procesie karnym przez Københavns Byret za ujawnienie informacji poufnych z naruszeniem
         art. 36 ust. 1 tej ustawy.

      21     Københavns Byret rozpatrujący sprawę postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami
         prejudycjalnymi:

      „1)      Czy art. 3 lit. a) dyrektywy 89/592 sprzeciwia się temu, by osoba ujawniła informacje poufne, jeżeli uzyskała je jako desygnowany
         przez zatrudnionych członek zarządu przedsiębiorstwa, którego dotyczą informacje poufne, i jeżeli ujawnia je prezesowi organizacji
         zawodowej skupiającej zatrudnionych, którzy desygnowali tę osobę na członka zarządu?

      2)      Czy art. 3 lit. a) dyrektywy 89/592 sprzeciwia się temu, by osoba ujawniła informacje poufne, jeżeli uzyskała je jako członek
         komitetu łącznikowego przedsiębiorstwa i jeżeli ujawnia je prezesowi organizacji zawodowej, która desygnowała tę osobę na
         członka komitetu łącznikowego?

      3)      Czy art. 3 lit. a) dyrektywy 89/592 zakazuje prezesowi organizacji zawodowej ujawnienia informacji poufnych, jeśli uzyskał
         je w okolicznościach opisanych w pierwszym pytaniu i odpowiednio przekazuje je:

      a)      swoim dwóm wiceprezesom,
      b)      szefowi administracji najwyższego szczebla w sekretariacie organizacji i
      c)      swoim współpracownikom w sekretariacie organizacji?
      4)      Czy art. 3 lit. a) dyrektywy 89/592 zakazuje prezesowi organizacji zawodowej ujawnienia informacji poufnych, jeśli uzyskał
         je w okolicznościach opisanych w drugim pytaniu i odpowiednio przekazuje je:

      a)      swoim dwóm wiceprezesom,
      b)      szefowi administracji najwyższego szczebla w sekretariacie organizacji i
      c)      swoim współpracownikom w sekretariacie organizacji?
      5)      Jaki wpływ na odpowiedź na cztery pierwsze pytania ma okoliczność, że informacje poufne, które zostały ujawnione:
      a)      dotyczą okoliczności, że zostały rozpoczęte negocjacje w sprawie fuzji dwóch spółek notowanych na giełdzie,
      b)      dotyczą daty fuzji między dwiema spółkami notowanymi na giełdzie bądź
      c)      dotyczą wielkości wzrostu kursu akcji spółki notowanej na giełdzie, którego można się spodziewać z uwagi na fuzję spółki z inną
         spółką notowaną na giełdzie?”.

       W przedmiocie pytań prejudycjalnych
       Uwagi wstępne
      22     Dyrektywa 89/592 zakazuje wykorzystania informacji poufnych w celu ochrony uzasadnionych oczekiwań inwestorów na rynku wtórnym
         papierów wartościowych i w związku z tym celem zapewnienia prawidłowego funkcjonowania tego rynku.

      23     Artykuł 2 dyrektywy 89/592 zabrania zatem osobom, które w szczególności z tytułu swojego członkostwa w organach administracyjnych,
         wykonywania swojego zatrudnienia, zawodu lub obowiązków służbowych posiadają poufną informację, to znaczy informację niepodaną
         do wiadomości publicznej, która ma ściśle określony charakter i która to informacja, gdyby została podana do wiadomości publicznej,
         miałaby prawdopodobnie znaczny wpływ na kurs danego papieru wartościowego lub papierów wartościowych, wykorzystywania tej
         informacji poprzez nabywanie lub zbywanie papierów wartościowych.

      24     Celem ograniczenia kręgu osób, które mogłyby wykorzystać taką informację, nabywając bądź zbywając papiery wartościowe, których
         ona dotyczy, art. 3 dyrektywy 89/592 przewiduje również w stosunku do osób wskazanych w art. 2 tej dyrektywy zakaz ujawniania
         informacji poufnych osobom trzecim.

      25     Zakaz taki nie ma jednak charakteru bezwzględnego.
      26     Zgodnie z art. 3 lit. a) dyrektywy 89/592 zakaz ujawniania informacji poufnych nie obowiązuje, jeżeli ich ujawnienie należy
         do normalnego trybu wykonywania przez te osoby czynności w ramach swojego zatrudnienia, zawodu lub obowiązków służbowych.

      27     Chociaż w związku z użytymi pojęciami zasada ta może dotyczyć bardzo zróżnicowanych sytuacji, to jednak z uwagi na to, że
         stanowi wyjątek od zakazu o charakterze ogólnym, i z uwagi na „effet utile” dyrektywy 89/592 należy ją wykładać w sposób ścisły.

      28     Karny charakter postępowania wszczętego przeciwko K. Grøngaardowi i A. Bangowi oraz zasada legalności kar, które można stosować
         w ramach takiego postępowania nie mają wpływu na ścisły charakter wykładni art. 3 lit. a) dyrektywy 89/592. Jak na to wskazuje
         rzecznik generalny w pkt 24 opinii, wykładnia zakresu stosowania dyrektywy nie może być uzależniona od charakteru cywilnego,
         administracyjnego lub karnego postępowania, w ramach którego jest stosowana.

      29     Ponadto do sądu odsyłającego należy zapewnienie przestrzegania zasady pewności prawa przy dokonywaniu, z uwzględnieniem tekstu
         i celu dyrektywy, wykładni prawa krajowego przyjętego w ramach jej transpozycji (zob. wyrok z dnia 12 grudnia 1996 r. w sprawach
         połączonych C‑74/95 i C‑129/95 X, Rec. str. I‑6609, pkt 26).

      30     Należy również przypomnieć, że obowiązek sędziego krajowego odwołania się do treści dyrektywy przy wykładni odpowiednich przepisów
         prawa krajowego ulega ograniczeniu, w szczególności jeśli wykładnia taka prowadzi do określenia lub zaostrzenia, na podstawie
         dyrektywy i niezależnie od treści ustawy przyjętej w jej wykonaniu, odpowiedzialności karnej osób, które dopuszczają się naruszenia
         jej przepisów (zob. w szczególności wyrok z dnia 8 października 1987 r. w sprawie 80/86 Kolpinghuis Nijmegen, Rec. str. 3969,
         pkt 13 i ww. wyrok w sprawie X, pkt 24).

      31     Odnosząc się do zakresu wyjątku przewidzianego w art. 3 lit. a) dyrektywy 89/592, należy stwierdzić, że poprzez wymóg, by
         ujawnienie informacji poufnej miało miejsce w normalnym trybie wykonywania zatrudnienia, zawodu lub obowiązków służbowych
         danej osoby, wyjątek ten ustanawia przesłankę usprawiedliwienia takiego ujawnienia polegającą na ścisłym związku między tym
         ujawnieniem a wykonywaniem tego zatrudnienia, zawodu lub obowiązków służbowych.

      32     Zakres tej ostatniej przesłanki powinien być oceniany z uwzględnieniem celów, którym służy dyrektywa 89/592.
      33     Z motywów od drugiego do piątego dyrektywy 89/592 wynika, że służy ona zapewnieniu prawidłowego funkcjonowania wtórnego rynku
         zbywalnych papierów wartościowych i ochronie oczekiwań inwestorów, że będą oni traktowani jednakowo i że będą chronieni przed
         niewłaściwym wykorzystaniem poufnych informacji.

      34     W świetle tych celów i mając na uwadze okoliczność, iż art. 3 lit. a) dyrektywy 89/592 stanowi wyjątek, który należy interpretować
         w sposób ścisły, należy stwierdzić, że ujawnienie takiej informacji jest usprawiedliwione jedynie wówczas, gdy jest ono bezwzględnie
         konieczne do wykonywania zatrudnienia, zawodu lub obowiązków służbowych i następuje z poszanowaniem zasady proporcjonalności.

      35     Jeśli ma miejsce kilka następujących po sobie przypadków ujawnienia, każdy z nich powinien odpowiadać tym wymogom, aby mieścił
         się w zakresie wyjątku przewidzianego w art. 3 lit. a) dyrektywy 89/592.

      36     Jeśli zachodzi potrzeba dokonania oceny konieczności ujawnienia informacji poufnych, należy ponadto wziąć pod uwagę okoliczność,
         że każdy kolejny przypadek ujawnienia może zwiększyć ryzyko wykorzystania tych informacji do celów sprzecznych z dyrektywą
         89/592.

      37     Celem określenia, czy ujawnienie jest usprawiedliwione w danym przypadku, należy mieć na uwadze również stopień poufności
         danych informacji.

      38     Szczególna ostrożność jest wymagana w przypadku ujawnienia informacji poufnych, które w oczywisty sposób mogą w istotnym stopniu
         wpłynąć na kurs danych papierów wartościowych. Wobec powyższego należy zauważyć, że informacje poufne dotyczące połączenia
         dwóch spółek notowanych na giełdzie mają na ogół charakter szczególnie poufny.

      39     Należy również stwierdzić, że wyjątek przewidziany w art. 3 lit. a) dyrektywy 89/592 powinien być oceniany przy uwzględnieniu
         odmienności występujących we właściwym prawie krajowym.

      40     Co bowiem należy uznać za należące do normalnego trybu wykonywania zatrudnienia, zawodu lub obowiązków służbowych, w znacznym
         stopniu zależy, w braku harmonizacji w danej dziedzinie, od przepisów regulujących te kwestie w poszczególnych systemach prawa
         krajowego.

      41     Należy wreszcie przypomnieć, że dyrektywa 89/592 określa wymogi minimalne w zakresie zakazu wykorzystywania i ujawniania informacji
         poufnych.

      42     W świetle bowiem art. 6 dyrektywy 89/592 każde państwo członkowskie może ustanowić przepisy o charakterze powszechnie obowiązującym
         bardziej surowe niż te, które zawiera ta dyrektywa.

       W przedmiocie pytania pierwszego i drugiego
      43     Pierwszymi swoimi pytaniami, które należy rozpatrzyć łącznie, sąd odsyłający zmierza w istocie do ustalenia, czy art. 3 lit. a)
         dyrektywy 89/592 sprzeciwia się temu, by osoba, która uzyskała informacje poufne jako przedstawiciel pracowników w zarządzie
         spółki lub jako członek komitetu łącznikowego grupy przedsiębiorstw, ujawniła takie informacje prezesowi organizacji zawodowej
         skupiającej tych pracowników, która desygnowała tę osobę na członka komitetu łącznikowego.

      44     Należy tu przede wszystkim wskazać, że status i zasady funkcjonowania organów administracyjnych, zarządzających, czy nadzorczych
         spółek kapitałowych, jak również status i rola przedstawicieli pracowników w tych organach są zasadniczo regulowane przez
         prawo państw członkowskich.

      45     Podobnie rzecz się ma ze statusem i zasadami funkcjonowania komitetu łącznikowego.
      46     Wynika z tego, że odpowiedź na pytanie, czy ujawnienie informacji poufnych przez taką osobę prezesowi owej organizacji zawodowej
         stanowi normalny tryb wykonywania obowiązków służbowych, zależy w znacznym stopniu od przepisów regulujących te obowiązki
         służbowe w danym krajowym porządku prawnym.

      47     Nawet jeśli takie ujawnienie jest dozwolone we właściwym krajowym porządku prawnym, to aby mieściło się ono w zakresie wyjątku
         przewidzianego w art. 3 lit. a) dyrektywy 89/592, musi również zostać dokonane w warunkach wskazanych w pkt 22–42 niniejszego
         wyroku.

      48     Mając na uwadze powyższe, na pytanie pierwsze i drugie należy udzielić odpowiedzi, że art. 3 lit. a) dyrektywy 89/592 sprzeciwia
         się temu, by osoba, która uzyskała informacje poufne jako przedstawiciel pracowników w zarządzie spółki lub jako członek komitetu
         łącznikowego grupy przedsiębiorstw, ujawniła takie informacje prezesowi organizacji zawodowej skupiającej tych pracowników,
         która desygnowała tę osobę na członka komitetu łącznikowego, z wyjątkiem przypadku, gdy:

      –       istnieje ścisły związek między ujawnieniem takiej informacji a wykonywaniem przez nią jej zatrudnienia, zawodu lub obowiązków
         służbowych i

      –       ujawnienie takiej informacji jest bezwzględnie konieczne do wykonywania tego zatrudnienia, zawodu lub obowiązków służbowych.
      W ramach oceny sąd krajowy winien, w świetle właściwych przepisów krajowych, mieć na względzie w szczególności:
      –       okoliczność, że ów wyjątek od zakazu ujawniania informacji poufnych powinno się interpretować ściśle;
      –       okoliczność, że każdy kolejny przypadek ujawnienia może zwiększyć ryzyko wykorzystania tych informacji do celów sprzecznych
         z dyrektywą 89/592 oraz

      –       stopień poufności tych informacji.
       W przedmiocie pytania trzeciego i czwartego
      49     Poprzez pytanie trzecie i czwarte, które należy rozpatrzyć łącznie, sąd odsyłający zmierza w istocie do ustalenia, czy art. 3
         lit. a) dyrektywy 89/592 pozwala prezesowi organizacji zawodowej, który uzyskuje informacje poufne w okolicznościach opisanych
         w pytaniu pierwszym i drugim, na ujawnienie takich informacji współpracownikom.

      50     Należy tu przede wszystkim wskazać, że działalność organizacji zawodowej, jakiej dotyczy postępowanie przed sądem krajowym,
         oraz rola prezesa tej organizacji są zasadniczo, podobnie jak organy administracyjne i komitet łącznikowy będące przedmiotem
         dwóch pierwszych pytań, regulowane przez dany krajowy porządek prawny.

      51     Wynika z tego, że odpowiedź na pytanie, czy prezes takiej organizacji zawodowej może ujawnić informacje poufne osobom trzecim
         w ramach swoich obowiązków służbowych, zależy w znacznym stopniu od właściwego krajowego porządku prawnego.

      52     Należy przypomnieć, podobnie jak zostało wyjaśnione w pkt 47 niniejszego wyroku, że nawet jeśli takie ujawnienie jest dozwolone
         we właściwym krajowym porządku prawnym, to aby mieściło się ono w zakresie wyjątku przewidzianego w art. 3 lit. a) dyrektywy
         89/592, musi również zostać dokonane w warunkach wskazanych w pkt 22–42 niniejszego wyroku.

      53     W tym kontekście należy również przypomnieć, że zgodnie z art. 2 i 3 lit. a) dyrektywy 89/592, poza osobami posiadającymi
         informacje poufne z tytułu swojego członkostwa w administracyjnych, zarządzających lub nadzorczych organach emitenta bądź
         z tytułu posiadanego udziału w kapitale emitenta, zakaz ujawniania informacji poufnych dotyczy jedynie osób, które posiadają
         takie informacje z tytułu wykonywania swojego zatrudnienia, zawodu lub obowiązków służbowych.

      54     Mając powyższe na uwadze, należy na trzecie i czwarte pytanie udzielić odpowiedzi, że art. 3 lit. a) dyrektywy 89/592 sprzeciwia
         się ujawnieniu informacji poufnych przez prezesa organizacji zawodowej współpracownikom wspomnianym w tych pytaniach, chyba
         że następuje to w warunkach wskazanych w odpowiedzi na pytanie pierwsze i drugie. W ramach oceny sąd krajowy winien, w świetle
         właściwych przepisów krajowych, mieć na względzie w szczególności kryteria wskazane w tej odpowiedzi.

       W przedmiocie pytania piątego
      55     W świetle odpowiedzi udzielonych na cztery pierwsze pytania nie ma potrzeby udzielania odpowiedzi na pytanie piąte.
       W przedmiocie kosztów
      56     Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej
         przed tym sądem, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi,
         inne niż poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.

      Z powyższych względów Trybunał (wielka izba) orzeka, co następuje:
      1)      Artykuł 3 lit. a) dyrektywy Rady 89/592/EWG z dnia 13 listopada 1989 r. koordynującej przepisy dotyczące wykorzystywania poufnych
            informacji sprzeciwia się temu, by osoba, która uzyskała informacje poufne jako przedstawiciel pracowników w zarządzie spółki
            lub jako członek komitetu łącznikowego grupy przedsiębiorstw, ujawniła takie informacje prezesowi organizacji zawodowej skupiającej
            tych pracowników, która desygnowała tę osobę na członka komitetu łącznikowego, z wyjątkiem przypadku, gdy:
      –       istnieje ścisły związek między ujawnieniem takiej informacji a wykonywaniem przez nią jej zatrudnienia, zawodu lub obowiązków
            służbowych i
      –       ujawnienie takiej informacji jest bezwzględnie konieczne do wykonywania tego zatrudnienia, zawodu lub obowiązków służbowych.
      W ramach oceny sąd krajowy winien, w świetle właściwych przepisów krajowych, mieć na względzie w szczególności:
      –       okoliczność, że ów wyjątek od zakazu ujawniania informacji poufnych powinno się interpretować ściśle;
      –       okoliczność, że każdy kolejny przypadek ujawnienia może zwiększyć ryzyko wykorzystania tych informacji do celów sprzecznych
            z dyrektywą 89/592 oraz
      –       stopień poufności tych informacji.
      2)      Artykuł 3 lit. a) dyrektywy 89/592 sprzeciwia się ujawnieniu informacji poufnych przez prezesa organizacji zawodowej współpracownikom
            wspomnianym w pytaniach trzecim i czwartym, chyba że następuje to w warunkach wskazanych w odpowiedzi na pierwsze i drugie
            pytanie.
      W ramach oceny sąd krajowy winien, w świetle właściwych przepisów krajowych, mieć na względzie w szczególności kryteria wskazane
            w tej odpowiedzi.
      Podpisy
      ** Język postępowania: duński.


title: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 13 lipca 2006 r. # Anagram International Inc. przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst - Douanedistrict Rotterdam. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Gerechtshof te Amsterdam - Niderlandy. # Wspólna taryfa celna - Nomenklatura Scalona - Klasyfikacja taryfowa - Balony napełniane gazem. # Sprawa C-14/05.

text:
      Sprawa C‑14/05
      Anagram International Inc.
      przeciwko
      Inspecteur van de Belastingdienst - Douanedistrict Rotterdam
      (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te Amsterdam)
      Wspólna taryfa celna – Nomenklatura Scalona – Klasyfikacja taryfowa – Balony napełniane gazem
      Streszczenie wyroku
      Wspólna Taryfa Celna – Pozycje taryfowe – Podpozycja 9503 90 32 (inne zabawki z tworzyw sztucznych nieporuszane mechanicznie)
      (rozporządzenie Komisji nr 442/2000)
      Podpozycję 9503 90 32 (inne zabawki z tworzyw sztucznych nieporuszane mechanicznie) Nomenklatury Scalonej Wspólnej Taryfy
         Celnej w wersji wynikającej z rozporządzenia nr 1832/2002 zmieniającego załącznik I do rozporządzenia nr 2658/87 w sprawie
         nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej należy interpretować w ten sposób, że obejmuje
         ona napełniane gazem balony ze spajanej folii aluminiowanej i tworzywa sztucznego, w których folia z tworzywa sztucznego stanowi
         zewnętrzną powłokę balonu, opisane w pkt 3 tabeli zawartej w załączniku do rozporządzenia nr 442/2000 dotyczącego klasyfikacji
         niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej.

      Klasyfikacja ustalona przez Komisję w tym rozporządzeniu znajduje zastosowanie w drodze analogii do balonów mających taką
         samą strukturę, ale w których folia z tworzywa sztucznego stanowi wewnętrzną powłokę.

      (por. pkt 16, 28, 33, 35 oraz pkt 1 i 2 sentencji)
WYROK TRYBUNAŁU (szósta izba)
      z dnia 13 lipca 2006 r.(*)

      Wspólna taryfa celna – Nomenklatura Scalona – Klasyfikacja taryfowa – Balony napełniane gazem
      W sprawie C‑14/05
      mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Gerechtshof
         te Amsterdam (Niderlandy) postanowieniem z dnia 28 grudnia 2004 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 19 stycznia 2005 r.,
         w postępowaniu:

      Anagram International Inc.
      przeciwko
      Inspecteur van de Belastingdienst-Douane district Rotterdam,

      TRYBUNAŁ (szósta izba),
      w składzie: J. Malenovský, prezes izby, S. von Bahr i U. Lõhmus (sprawozdawca), sędziowie,
      rzecznik generalny: A. Tizzano,
      sekretarz: R. Grass,
      uwzględniając procedurę pisemną,
      rozważywszy uwagi przedstawione:
      –        w imieniu Anagram International Inc. przez K. Wintersa, advocaat i J.A.H. Hollebeeka, adviseur,
      –        w imieniu rządu niderlandzkiego przez H.G. Sevenster i D.J.M. de Gravego, działających w charakterze pełnomocników,
      –        w imieniu Komisji Wspólnot Europejskich, przez J. Hottiaux, działającą w charakterze pełnomocnika, wspieraną przez F. Tuytschaevera,
         adwokata,

      podjąwszy, po wysłuchaniu rzecznika generalnego, decyzję o rozstrzygnięciu sprawy bez opinii,
      wydaje następujący
      Wyrok
      1        Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy, po pierwsze, wykładni Nomenklatury Scalonej Wspólnej Taryfy
         Celnej (zwanej dalej „CN”) zawartej w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie
         nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 256, str. 1), zmienionego rozporządzeniem
         Komisji (WE) nr 1832/2002 z dnia 1 sierpnia 2002 r. (Dz.U. L 290, str. 1), i po drugie, wykładni oraz, w razie potrzeby, ważności
         pkt 3 tabeli zawartej w załączniku do rozporządzenia Komisji (WE) nr 442/2000 z dnia 25 lutego 2000 r. dotyczącego klasyfikacji
         niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej (Dz.U. L 54, str. 33).

      2        Wniosek ten został przedstawiony w ramach sporu pomiędzy spółką prawa amerykańskiego Anagram International Inc. (zwaną dalej
         „Anagram”) oraz Inspecteur van de Belastingdienst-Douane district Rotterdam (inspektorem okręgu celnego w Rotterdamie, zwanym
         dalej „inspektorem”) w przedmiocie klasyfikacji taryfowej balonu napełnianego helem.

       Ramy prawne
       Prawo wspólnotowe
      3        Nomenklatura Scalona oparta jest na Zharmonizowanym Systemie Oznaczania i Kodowania Towarów (zwanym dalej „HS”), opracowanym
         przez Radę Współpracy Celnej, obecnie Światową Organizację Ceł. Międzynarodowa konwencja ustanawiająca HS, zawarta w Brukseli
         w dniu 14 czerwca 1983 r., oraz protokół zmian do tej konwencji z dnia 24 czerwca 1986 r. zostały zatwierdzone w imieniu Wspólnoty
         decyzją Rady 87/369/EWG z dnia 7 kwietnia 1987 r. (Dz.U. L 198, str. 1). Nomenklatura Scalona przejęła pozycje i sześciocyfrowe
         podpozycje HS. Jedynie siódma i ósma cyfra wprowadza dodatkowe podpodziały charakterystyczne dla CN.

      4        Wersja CN obowiązująca w chwili zdarzeń leżących u podstaw postępowania zawarta jest w rozporządzeniu nr 1832/2002. Istotne
         pozycje znajdujące się w dziale 95 CN, zatytułowanym „Zabawki, gry i artykuły sportowe; ich części i akcesoria”, mają następujące
         brzmienie:

      „9503 Pozostałe zabawki; modele redukcyjne (w skali) i podobne modele służące do zabawy, z napędem lub bez; układanki dowolnego
         rodzaju:

      […]
      9503 90 – pozostałe:
      9503 90 10 […]
                        – – pozostałe:
                        – – – z tworzyw sztucznych:
      9503 90 32 – – – – nieporuszane mechanicznie
      […]
      9505               Artykuły świąteczne, karnawałowe lub inne rozrywkowe, włączając akcesoria do sztuk magicznych i żartów:
      […]
      9505 90 00 – pozostałe”.
      5        Artykuł 9 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 2658/87 stanowi, że Komisja Wspólnot Europejskich odpowiada za przyjmowanie przepisów
         wykonawczych do CN, w szczególności dotyczących uwag wyjaśniających i klasyfikacji towarów w CN.

      6        Rozporządzenie nr 442/2000 zostało przyjęte przez Komisję na podstawie wskazanego art. 9. W pkt 3 załącznika do tego rozporządzenia
         towary, których dotyczy niniejsze postępowanie, zostały zaklasyfikowane w następujący sposób:

      9503 90 32 Balony ze spajanej folii aluminiowanej z tworzywa sztucznego. Folia z tworzywa sztucznego stanowi zewnętrzną powłokę
         balonu. Balony posiadają rękaw do napełniania z zamocowanym zaworem w postaci taśmy z materiału syntetycznego. Taśma ta blokuje
         gaz wewnątrz balonu i zapobiega jego wyciekaniu na zewnątrz. Balony są napełniane gazem (powietrzem lub helem).

      7        Klasyfikacja tych towarów, zgodnie z zawartym w niej uzasadnieniem, ustalona jest przez przepisy ogólne reguł nr 1 i 6 interpretacji
         Nomenklatury Scalonej, uwagi 2 (v) do działu 39, jak też treść pozycji 9503 oraz podpozycji 9503 90 i 9503 90 32 CN. Z uzasadnienia
         tego wynika również, że na produktach tych mogą być nadrukowane różne motywy, które nie mają wpływu na ich klasyfikację jako
         balony zabawki.

      8        Tytułem przykładu uwagi wyjaśniające do HS, odnoszące się do pozycji 9503, stanowią:

      „Pozycja niniejsza obejmuje zabawki przeznaczone zasadniczo do rozrywki (dzieci lub dorosłych) […] Pozycja niniejsza obejmuje
         w szczególności:

      A)      Wszystkie zabawki nie włączone do pozycji 9501 i 9502. Zabawki objęte niniejszą pozycją mogą być nieporuszane mechanicznie
         lub mieć napęd (mechaniczny, elektryczny lub inny).

      Zabawki te obejmują:
      […]
      6)      Balony zabawki i latawce do zabawy inne niż te z pozycji 8801.
      […]
      18)      Obręcze, szpulki i kije do gry w diablo, bąki wirujące i buczące, skakanki (z uchwytami), piłki (inne niż te z pozycji 9504
         lub 9506).

      […]”.
      9        Uwagi wyjaśniające do HS, dotyczące pozycji 9505, stanowią:

      „Niniejsza pozycja obejmuje:
      A)      Artykuły rozrywkowe, karnawałowe, balowe lub inne, które ze względu na ich przeznaczenie są zazwyczaj wykonane z materiałów
         nietrwałych. Obejmują one:

      1)      Dekoracje, takie jak: festony, girlandy, lampiony chińskie,
      […]
      4)      Rzucane kulki z papieru lub bawełniano-wełniane, papierowe serpentyny (taśmy karnawałowe), tekturowe trąbki, »wydmuchiwane
         trąbki«, konfetti, parasolki karnawałowe itp.

      […]”.
       Postępowanie przed sądem krajowym i pytania prejudycjalne
      10      W dniu 5 lutego 2003 r. Anagram zwróciła się do inspektora o dostarczenie jej wiążącej informacji taryfowej w odniesieniu
         do towaru, który zaproponowała zaklasyfikować do podpozycji 9505 90 00 CN. Towar został opisany w następujący sposób:

      „Balon świąteczny z syntetycznego materiału, pokryty aluminium, występujący w różnych formach, z nadrukowanymi różnymi motywami
         w zależności od wydarzenia, przy okazji którego jest używany: urodziny, narodziny, walentynki, itp. Balon jest jednorazowo
         napełniany helem i posiada zamknięcie zapobiegające ubytkom gazu”.

      11      W wiążącej informacji taryfowej, dostarczonej w dniu 27 lutego 2003 r., inspektor, wbrew propozycji Anagram, zaklasyfikował
         towar do podpozycji 9503 90 32 CN, przyjmując jako opis towaru pkt 3 tabeli zawartej w załączniku do rozporządzenia nr 442/2000.

      12      Anagram w wyniku decyzji inspektora oddalającej odwołanie złożone przez nią wobec rzeczonej wiążącej informacji taryfowej
         zwróciła się do Gerechtshof te Amsterdam.

      13      Po zbadaniu próbki towaru sąd krajowy wyraża wątpliwości co do słuszności zaklasyfikowania omawianego balonu jako zabawki,
         zauważając, że nie posiada on koniecznych elementów, które charakteryzują zabawkę używaną w celach rozrywkowych lub zabawowych,
         ale że odpowiada on raczej pojęciu „artykuły świąteczne” w rozumieniu pozycji 9505 CN.

      14      W odniesieniu do rozporządzenia nr 442/2000 sąd krajowy zauważa, że sporny towar nie posiada tych samych cech, co towary opisane
         w pkt 3 tabeli zawartej w załączniku do tego rozporządzenia. Sąd krajowy twierdzi jednak, że ze względu na wyrok z dnia 4 marca
         2004 r. w sprawie C‑130/02 Krings, Rec. str. I‑2121, pkt 35 do spornego towaru należy zastosować w drodze analogii rozporządzenie
         nr 442/2000, zgodnie z propozycją inspektora. W rezultacie sąd krajowy zastanawia się nad zgodnością rzeczonego rozporządzenia
         z treścią CN.

      15      W powyższych okolicznościach Gerechtshof te Amsterdam postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi
         pytaniami prejudycjalnymi:

      „1)      Czy pkt 3 załącznika do rozporządzenia [...] nr 442/20001 należy interpretować w ten sposób, że odnosi się on również do towarów
         opisanych w ramach stanu faktycznego […]?

      2)      Jeśli tak, czy rozporządzenie jest ważne w tym zakresie?
      3)      Jeśli rozporządzenie jest nieważne lub nie obejmuje ono przedmiotowych towarów, czy Wspólną Taryfę Celną można interpretować
         w ten sposób, że towary te należy zakwalifikować jako »artykuły świąteczne« z [podpozycji] 9505 90 00 [CN]?”.

       W przedmiocie pytań prejudycjalnych
      16      Należy na wstępie zauważyć, że spór przed sądem krajowym dotyczy klasyfikacji taryfowej balonów napełnianych gazem ze spajanej
         folii aluminiowanej z tworzywa sztucznego, w których folia z tworzywa sztucznego stanowi wewnętrzną powłokę balonu. Balony
         mające taką samą strukturę, ale w których folia z tworzywa sztucznego stanowi zewnętrzną powłokę, na podstawie pkt 3 tabeli
         zawartej w załączniku do rozporządzenia nr 442/2000, są zaklasyfikowane do podpozycji 9503 90 32 CN (obejmującej zabawki z tworzyw
         sztucznych nieporuszane mechanicznie).

      17      W pytaniu drugim, które należy rozważyć w pierwszej kolejności – z uwagi na to, że w przypadku odpowiedzi przeczącej na to
         pytanie, pytanie pierwsze stanie się bezprzedmiotowe – sąd krajowy zastanawia się nad ważnością pkt 3 tabeli zawartej w załączniku
         do rozporządzenia nr 442/2000, który zaklasyfikował balony ze spajanej folii aluminiowanej z tworzywa sztucznego, w których
         folia z tworzywa sztucznego stanowi zewnętrzną powłokę balonu, do pozycji 9503 90 32 CN.

      18      Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Rada Unii Europejskiej przyznała Komisji, działającej we współpracy z ekspertami celnymi
         państw członkowskich, szeroki zakres uznania w przedmiocie precyzowania zakresu pozycji taryfowych mogących mieć zastosowanie
         przy klasyfikacji danego towaru. Niemniej jednak uprawnienie Komisji do przyjmowania środków, o których mowa w art. 9 rozporządzenia
         nr 2658/87, nie upoważnia jej do zmiany treści ani zakresu pozycji taryfowych (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie Krings, pkt 26
         oraz przywołane tam orzecznictwo).

      19      Należy zatem rozważyć, czy podpozycję 9503 90 32 CN należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ona towary, takie jak balony
         opisane w pkt 3 tabeli zawartej w załączniku do rozporządzenia nr 442/2000.

      20      Jest również zgodne z utrwalonym orzecznictwem, że mając na względzie zasadę pewności prawa i ułatwienie kontroli, kryterium
         decydujące dla klasyfikacji taryfowej towaru stanowią zasadniczo obiektywne właściwości i cechy towaru opisane w pozycjach
         CN. Ustanowione przez Komisję noty wyjaśniające do CN, jak również noty wyjaśniające do HS, opracowane w ramach Światowej
         Organizacji Ceł, przyczyniają się w istotny sposób do wykładni zakresu poszczególnych pozycji taryfowych, nie są jednakże
         prawnie wiążące (zob. wyrok z dnia 17 marca 2005 r. w sprawie C‑467/03 Ikegami, Rec. str. I‑2389, pkt 17).

      21      Przeznaczenie towaru może stanowić obiektywne kryterium klasyfikacyjne, jeżeli jest ono nierozerwalnie związane z tym towarem,
         co należy ocenić według obiektywnych cech i właściwości tego towaru (zob. ww. wyrok w sprawie Ikegami, pkt 23 oraz przywołane
         tam orzecznictwo).

      22      Anagram uważa, że balon opisany w pkt 3 tabeli zawartej w załączniku do rozporządzenia nr 442/2000 nie może zostać uznany
         za „zabawkę” w rozumieniu podpozycji 9503 90 32 CN. Skoro bowiem balon ten może jedynie unosić się w powietrzu, nie służy
         on celom rozrywkowym lub zabawowym. Ponadto z uwagi na materiały, z których jest wykonany, nie jest wystarczająco odporny
         i trwały, aby być używany jako zabawka. Nie odpowiada on opisowi pozycji 9503 CN ani opisowi zawartemu w uwagach wyjaśniających
         HS dotyczących tej pozycji.

      23      Odnośnie do tej kwestii z uwagi wyjaśniającej do HS dotyczącej pozycji 9503, wynika, że zabawka w rozumieniu tej pozycji jest
         przedmiotem używanym w celach rozrywkowych (przez dzieci i dorosłych).

      24      Należy tymczasem stwierdzić, że omawiane balony, mimo mało odpornego i nietrwałego tworzywa, posiadają taką cechę, ponieważ
         ich efemeryczny charakter, jak też fakt unoszenia się w powietrzu nie uniemożliwia, szczególnie dzieciom, bawienia się tymi
         przedmiotami.

      25      Co więcej, klasyfikację balonów dokonaną przez Komisję w rozporządzeniu nr 442/2000 potwierdzają uwagi wyjaśniające do HS
         dotyczące pozycji 9503, które stanowią, że pozycja ta obejmuje balony zabawki i latawce oraz piłki i balony (inne niż te używane
         w grach towarzyskich lub w sporcie).

      26      Nie jest zresztą istotne, że rzeczone balony mogą być również używane jako artykuły świąteczne. Jeżeli bowiem w momencie odprawy
         celnej obiektywna cecha towaru może zostać sprawdzona, okoliczność, iż inne użycie tego towaru jest możliwe nie wyklucza jego
         kwalifikacji prawnej. Dla dokonania klasyfikacji celnej towaru nie jest konieczne, aby towar ten był tylko i wyłącznie przeznaczony
         do użytku zgodnego ze wspomnianą obiektywną cechą. Wystarczy, aby użytek ten stanowił jego zasadnicze przeznaczenie. (zob.
         podobnie wyrok z dnia 9 sierpnia 1994 r. w sprawie C‑395/93 Neckermann Versand, Rec. str. I‑4027, pkt 8 i 9).

      27      Treść podpozycji 9503 90 i 9503 90 32 CN nie stanowi w końcu odrębnego kryterium charakteryzującego balony napełniane gazem.
         Zawiera ona jedynie dwie ogólne przesłanki tego, aby towar mieścił się w podpozycji 9503 90 32 CN, czyli ma być on wytworzony
         z tworzyw sztucznych i nie być poruszany mechanicznie, a towar określony w pkt 3 tabeli zawartej w załączniku do rozporządzenia
         nr 442/2000 spełnia te dwie przesłanki.

      28      W rezultacie sądowi krajowemu należy udzielić odpowiedzi, zgodnie z którą badanie pytania drugiego nie ujawniło elementów
         mogących wpłynąć na ważność rozporządzenia nr 442/2000, z uwagi na to, że towary określone w pkt 3 tabeli zawartej w załączniku
         do tego rozporządzenia są zaklasyfikowane do podpozycji 9503 90 32 CN.

      29      W odniesieniu do pytania pierwszego zmierzającego do ustalenia, czy rozważany w postępowaniu przed sądem krajowym towar również
         ma zostać zaklasyfikowany do podpozycji 9503 90 32 CN, należy przypomnieć, że rozporządzenie klasyfikacyjne ma zakres ogólny,
         jako że znajduje zastosowanie nie do pojedynczego podmiotu gospodarczego, ale do ogółu towarów takich samych jak towar badany
         przez komitet kodeksu celnego, który dla celów rzeczonego rozporządzenia wyraził swoją opinię. Aby określić – w ramach wykładni
         rozporządzenia klasyfikacyjnego – zakres jego zastosowania, należy uwzględnić między innymi jego uzasadnienie (zob. ww. wyrok
         w sprawie Krings, pkt 33 oraz przywołane tam orzecznictwo).

      30      Anagram twierdzi, że z uwagi na opis znajdujący się w pkt 3 tabeli zawartej w załączniku do rozporządzenia nr 442/2000 sporny
         towar nie jest objęty zakresem zastosowania wskazanego punktu. Podkreśla ona szczegółowy sposób, w jaki opisany jest balon,
         a mianowicie, że składa się on z umieszczonej na zewnątrz folii z tworzywa sztucznego, z którą spojona jest folia aluminiowa.
         Zdaniem Anagram przepis ten obejmuje jedynie taki rodzaj balonu. Tymczasem w spornym towarze folia z tworzywa sztucznego stanowi
         wewnętrzną powłokę balonu.

      31      W związku z tym należy stwierdzić, że towar rozważany w postępowaniu przed sądem krajowym nie jest taki sam, jak towar opisany
         w pkt 3 tabeli zawartej w załączniku do rozporządzenia nr 442/2000, ponieważ nie odpowiada on, jeśli chodzi o wszystkie jego
         cechy, opisowi towaru znajdującemu się w tym punkcie. W rezultacie, jak słusznie zauważył rząd niderlandzki w przedstawionych
         na piśmie uwagach, rzeczone rozporządzenie nie jest bezpośrednio stosowane do tego towaru.

      32      Jednakże Trybunał orzekł już, że stosowanie w drodze analogii rozporządzenia klasyfikującego, takiego jak rozporządzenie nr 442/2000,
         do towarów analogicznych do tych, o których mowa w rozporządzeniu, sprzyja wykładni spójnej z CN i równemu traktowaniu podmiotów
         gospodarczych (zob. ww. wyrok w sprawie Krings, pkt 35).

      33      Jedyna różnica między omawianym towarem a towarem, którego dotyczy opis podany w pkt 3 tabeli zawartej w załączniku do rozporządzenia
         nr 442/2000, sprowadza się do prostego odwrócenia materiałów, z których składa się towar, przy czym, jak zauważa również Komisja,
         jego zasadnicze cechy nie ulegają zmianie. Wynika z tego, że wskazane rozporządzenie stosuje się w drodze analogii do towaru
         Anagram.

      34      Co więcej, takie ustalenie potwierdza uzasadnienie dotyczące wymienionego pkt 3, zgodnie z którym na produktach mogą być nadrukowane
         różne motywy, co w niniejszym przypadku wiąże się zasadniczo z różnymi uroczystościami, nie wpływając jednak na ich klasyfikację
         jako balony zabawki.

      35      Należy zatem odpowiedzieć na pytanie pierwsze, że klasyfikacja ustalona przez Komisję w rozporządzeniu nr 442/2000, w odniesieniu
         do towaru opisanego w pkt 3 tabeli zawartej w załączniku do tego rozporządzenia, znajduje zastosowanie w drodze analogii do
         napełnianych gazem balonów ze spajanej folii aluminiowanej z tworzywa sztucznego, w których folia z tworzywa sztucznego stanowi
         wewnętrzną powłokę balonu.

      36      W świetle powyższego udzielenie odpowiedzi na pytanie trzecie nie jest konieczne.

       W przedmiocie kosztów
      37      Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej
         przed tym sądem, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi,
         inne niż poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.

      Z powyższych względów Trybunał (szósta izba) orzeka, co następuje:
      1)      Badanie pytania drugiego nie ujawniło elementów mogących wpłynąć na ważność rozporządzenia Komisji (WE) nr 442/2000 z dnia
            25 lutego 2000 r. dotyczącego klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej, z uwagi na to, że towary określone
            w pkt 3 tabeli zawartej w załączniku do tego rozporządzenia są zaklasyfikowane do podpozycji 9503 90 32 Nomenklatury Scalonej
            Wspólnej Taryfy Celnej zawartej w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury
            taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1832/2002 z dnia
            1 sierpnia 2002 r.
      2)      Klasyfikacja ustalona przez Komisję w rozporządzeniu nr 4442/2000, w odniesieniu do towaru opisanego w pkt 3 tabeli zawartej
            w załączniku do rozporządzenia, znajduje zastosowanie w drodze analogii do napełnianych gazem balonów ze spajanej folii aluminiowanej
            z tworzywa sztucznego, w których folia z tworzywa sztucznego stanowi wewnętrzną powłokę balonu.
      Podpisy
      *Język postępowania: niederlandzki.