title: Sprawa T-386/04: Skarga wniesiona dnia 27 września 2004 r. przez Eridania Sadam S.p.A. i innych przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               20.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 284/28

         Skarga wniesiona dnia 27 września 2004 r. przez Eridania Sadam S.p.A. i innych przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-386/04)
   (2004/C 284/55)
   Język postępowania: włoski
   Dnia 27 września 2004 r. Eridania Sadam S.p.A. i inni, reprezentowani przez adwokatów Gualtiero Pittalisa, Ivano Vigliotte, Gian Michele Robertiego, Paolo Ziottiego i Alessandro Franchiego, wnieśli do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich skargę przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżący wnoszą do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 lit. d) rozporządzenia Komisji (WE) nr 1216/2004 z dnia 30 czerwca 2004 r. ustalającego pochodne ceny interwencyjne dla białego cukru w roku gospodarczym 2004/2005 dla wszystkich obszarów Włoch,

               —

               w razie nieuwzględnienia powyższego wniosku, o stwierdzenie w trybie art. 241 WE niezgodności z prawem i niemożności zastosowania art. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 w zakresie, w jakim nie pozwala na uwzględnienie przez Komisję występowania bezcłowego i nieograniczonego kontyngentami ilościowymi importu w celu ustalenia pochodnej ceny interwencyjnej,

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Niniejszą skargą spółki Eridania Sadam S.p.A., Italia Zuccheri S.p.A., Zuccherificio del Molise S.p.A., Cooperativa Produttori Bieticoli a r.l. (CO.PRO.B) i Società Fondiaria Romagnola S.p.A. (SFIR) zaskarżają, w trybie art. 230 czwarty akapit Traktatu WE, rozporządzenie Komisji (WE) nr 1216/2004 z dnia 30 czerwca 2004 r. ustalające pochodne ceny interwencyjne dla białego cukru w roku gospodarczym 2004/2005 (Dz.U. WE L 232 z 1 lipca 2004 r., str. 25).
   Na poparcie swojej skargi skarżący podnoszą zarzuty poniżej przedstawione.
   Przede wszystkim skarżący podnoszą, że zaskarżone rozporządzenie jest w szeregu aspektach sprzeczne, z regulacją podstawową ustanowioną przez Radę (WE) rozporządzeniem nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. W szczególności podnoszą one, że zaskarżone rozporządzenie błędnie kwalifikuje Włochy jako „obszar deficytowy” w zakresie zaopatrzenia w cukier, stosując w konsekwencji do Włoch system cen pochodnych (tzw. „regionalizacja”).
   Taka kwalifikacja, oparta zdaniem skarżących na nietrafnej analizie sytuacji gospodarczej, powoduje powstanie szkody po stronie skarżących w zakresie, w jakim wprowadzenie cen pochodnych zwiększa koszty produkcji przedsiębiorstw cukrowniczych działających na terytorium Włoch. W szczególności, zdaniem skarżących, Komisja nie uwzględniła w obliczeniu wewnętrznego zaopatrzenia na rynku włoskim ilości cukru białego importowanych bez cła z krajów bałkańskich, importu, który w istotny sposób modyfikuje warunki funkcjonowania wspólnej organizacji rynku, powodując jego istotne zakłócenia, pogłębione następnie przez zastosowanie do rynku włoskiego regionalizacji.
   Tak więc skarżący utrzymują, że art. 1 lit. d) zaskarżonego rozporządzenia jest wadliwy zarówno w zakresie leżących u jego podstawy założeń i potencjalnie sprzeczny w zakresie skutków z zasadami wspólnotowymi, na których oparta jest Wspólna Polityka Rolna i przepisy regulujące wspólną organizację rynku cukru, jak również z zasadą proporcjonalności i równego traktowania.
   W razie gdyby Sąd nie uznał powyższych argumentów przedstawionych w stosunku do zaskarżonego rozporządzenia, skarżący wnioskują, by Sąd incydentalnie stwierdził niezgodność z prawem i niemożność zastosowania art. 2 rozporządzenia nr 1260/2001 w zakresie w jakim pozwala Komisji nie uwzględnić wpływu bezcłowego i nieograniczonego kontyngentami ilościowymi importu przy ustalaniu pochodnej ceny interwencyjnej na ewolucję rynku.


title: Sprawa T-167/04: Skarga wniesiona dnia 13 maja 2004 r. przez Asklepios Kliniken GmbH przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               7.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/16

         Skarga wniesiona dnia 13 maja 2004 r. przez Asklepios Kliniken GmbH przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-167/04)
   (2004/C 201/36)
   Język postępowania: niemiecki
   Dnia 13 maja 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich przez Asklepios Kliniken GmbH z siedzibą w Königstein-Falkenstein (Republika Federalna Niemiec), reprezentowaną przez K. Füßer, Rechtsanwalt.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie, że Komisja naruszyła swe zobowiązania wynikające z art. 88 TWE oraz art. 10 ust. 1 i art. 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 nie podejmując decyzji na podstawie art. 4 ust. 2, 3 lub 4 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 w odpowiedzi na zażalenie wniesione przez skarżącą pismem z dnia 20 stycznia 2003 r.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca jest spółką prawa prywatnego znajdującą się wyłącznie we własności prywatnej, specjalizującą się w działalności polegającej na prowadzeniu szpitali. Spółka ta stara się od stycznia 2003 r. o podjęcie przez Komisję decyzji na podstawie art. 4 ust. 2, 3 lub 4 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 w sprawie rzekomej praktyki udzielania pomocy na rzecz szpitali publicznych w Republice Federalnej Niemiec.
   Skarżąca wywodzi, że szpitale prywatne są zmuszone do finansowania swej działalności głównie poprzez płatności zagwarantowane na podstawie umów o udzielanie świadczeń zdrowotnych zawartych z właściwymi kasami chorych i ich związkami nadrzędnymi i ewentualnie poprzez dopłaty bezpośrednie do budowy szpitali, udzielane na podstawie planu finansowania szpitali istniejącego w danym kraju związkowym. W odróżnieniu, szpitale publiczne mogą dodatkowo liczyć na to, że ich często powstające straty będą regularnie pokrywane przez odpowiednie podmioty publiczne. Zdaniem skarżącej, świadczenia te są pomocą w rozumieniu art. 87 ust. 1 TWE, która to pomoc po pierwsze wymaga poinformowania zgodnie z art. 88 ust. 3 TWE, a ponadto jest niezgodna ze wspólnym rynkiem.
   Skarżąca podnosi ponadto, że skarga jest uzasadniona, ponieważ Komisja nie podjęła czynności pomimo istniejącego w chwili wezwania obowiązku działania.


title: Sprawa C-184/06: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 13 grudnia 2007 r. — Królestwo Hiszpanii przeciwko Rada Unii Europejskiej (Rybołówstwo — Rozporządzenie (WE) nr 51/2006 — Rozdział kwot połowowych pomiędzy państwa członkowskie — Akt przystąpienia Królestwa Hiszpanii — Koniec okresu przejściowego — Wymóg względnej stabilności — Zasada niedyskryminacji — Nowe możliwości połowowe)

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/14

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 13 grudnia 2007 r. — Królestwo Hiszpanii przeciwko Rada Unii Europejskiej
   (Sprawa C-184/06) (1)

   (Rybołówstwo - Rozporządzenie (WE) nr 51/2006 - Rozdział kwot połowowych pomiędzy państwa członkowskie - Akt przystąpienia Królestwa Hiszpanii - Koniec okresu przejściowego - Wymóg względnej stabilności - Zasada niedyskryminacji - Nowe możliwości połowowe)
   (2008/C 51/22)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: N. Díaz Abad, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. De Gregorio Merino et A.. Westerhof Löfflerova, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: T. van Rijn i F. Jimeno Fernández, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 51/2006 z dnia 22 grudnia 2005 r. ustalającego wielkości dopuszczalnych połowów na 2006 r. i związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, na których wymagane są ograniczenia połowowe (Dz.U. L 16, s. 1) — Dyskryminacja — Stosowanie art. 20 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa (Dz.U. L 358, s. 59)
   Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

               3)

               Komisja Wspólnot Europejskich pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 154 z 1.7.2007 r.


title: Sprawa T-173/07: Skarga wniesiona w dniu 18 maja 2007 r. — Reno Schuhcentrum przeciwko OHIM — Payless ShoeSource Worldwide (Payless ShoeSource)

text:
               21.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 170/30

         Skarga wniesiona w dniu 18 maja 2007 r. — Reno Schuhcentrum przeciwko OHIM — Payless ShoeSource Worldwide (Payless ShoeSource)
   (Sprawa T-173/07)
   (2007/C 170/59)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Reno Schuhcentrum GmbH (Thaleischweiler-Fröschen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Schäffner)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Payless ShoeSource Worldwide, Inc. (Topeka, Stany Zjednoczone)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 28 lutego 2007 r. (sprawa R 1209/2005-1), w której oddalono odwołanie dotyczące postępowania nr 731C 0000 186 163/1 w sprawie wygaśnięcia praw do znaku towarowego (wspólnotowy znak towarowy nr 186 163 — Payless ShoeSource)

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia praw: Graficzny wspólnotowy znak towarowy „Payless ShoeSource” dla towarów i usług z klas 25, 35 i 42 — zgłoszenie nr 186 163

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Payless ShoeSource Worldwide, Inc.

      Strona wnosząca o stwierdzenie wygaśnięcia praw do wspólnotowego znaku towarowego: Reno Schuhcentrum GmbH

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Częściowe oddalenie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia praw do znaku — utrzymanie rejestracji w mocy dla towarów i usług z klasy 25

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania w odniesieniu do pozostałych towarów i usług z klasy 25

      Podniesione zarzuty: Skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja dotknięta jest wadą proceduralną z uwagi na naruszenie art. 74 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego oraz nieprawidłowe przeniesienie ciężaru dowodu. Zdaniem skarżącej w postępowaniu w sprawie wygaśnięcia praw do znaku ciężar dowodu odnośnie rzeczywistego używania spoczywa na uprawnionym do znaku towarowego. Ponadto skarżąca twierdzi, że Urząd nie może ponadto badać okoliczności faktycznych z urzędu, lecz powinien ograniczyć swoją ocenę do okoliczności faktycznych, dowodów i argumentów przedstawionych przez strony oraz zgłoszonych przez nie żądań. Skarżąca twierdzi zatem, że należy uznać za niedopuszczalne wezwanie uprawnionego do znaku przez Izbę Odwoławczą w piśmie z dnia 18 października 2006 r. do przedstawienia oryginałów oświadczeń sporządzonych w obecności wyznaczonych osób w przepisanej formie, zwłaszcza że Izba ta wcześniej uznała początkowo przedstawione przez tegoż uprawnionego dowody za niewystarczające dla wykazania rzeczywistego używania.
   Dalej skarżąca twierdzi, że wymienione oryginały oświadczeń nie zostały przedstawione w odpowiednim terminie, o którym mowa w art. 74 ust. 2 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, i w związku z tym nie mogą być dopuszczone.
   Dodatkowo skarżąca twierdzi, że Izba Odwoławcza dokonała niewłaściwej interpretacji pojęcia rzeczywistego używania, naruszając tym samym art. 15 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.


title: Sprawa C-387/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Belgia) w dniu 17 lipca 2015 r. – Hilde Orleans i in./Vlaams Gewest, interwenient: Gemeentelijk Havenbedrijf Antwerpen

text:
               26.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 354/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Belgia) w dniu 17 lipca 2015 r. – Hilde Orleans i in./Vlaams Gewest, interwenient: Gemeentelijk Havenbedrijf Antwerpen
   (Sprawa C-387/15)
   (2015/C 354/20)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Raad van State

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Hilde Orleans, Rudi Van Buel, Marina Apers

      Strona pozwana: Vlaams Gewest

      Interwenient: Gemeentelijk Havenbedrijf Antwerpen

      Pytanie prejudycjalne

   Regionalny plan zabudowy zawiera przepisy urbanistyczne, w których wiążąco uregulowane jest, że rozwój obszarów (w szczególności dla zakładów związanych z portami morskimi i drogami wodnymi, parków logistycznych, infrastruktury dróg wodnych oraz infrastruktury drogowej i transportowej), na których występują walory przyrodnicze (obszar siedliska naturalnego lub siedlisko gatunku, dla którego wyznaczono dany specjalny obszar ochrony), które wnoszą wkład w cele ochronne rozpatrywanych specjalnych obszarów ochrony, jest możliwy dopiero po utworzeniu trwałego siedliska na obszarach występowania gatunków rzadkich lub zagrożonych (wyznaczonych na terenie Natura 2000) i po rozstrzygnięciu rządu flamandzkiego po uprzednim zajęciu stanowiska przez administrację flamandzką odpowiedzialną za ochronę przyrody – które musi być częścią wniosku o udzielenie zezwolenia urbanistycznego w celu wykonania wspomnianych przepisów – że nastąpiło trwałe utworzenie obszarów występowania gatunków rzadkich lub zagrożonych.
   Czy te przepisy urbanistyczne wraz z założonym w nich pozytywnym rozwojem obszaru występowania gatunków rzadkich lub zagrożonych mogą zostać uwzględnione przy określaniu możliwych istotnych oddziaływań lub w ramach oceny oddziaływania w rozumieniu art. 6 ust. 3 dyrektywy siedliskowej (1), czy też te przepisy urbanistyczne można uznać tylko za „środki kompensujące” w rozumieniu art. 6 ust. 4 dyrektywy siedliskowej, o ile spełnione są przesłanki ustanowione w tym przepisie?

      (1)  Dyrektywa Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.U. L 206, s. 7).


title: Sprawa T-169/17: Skarga wniesiona w dniu 17 marca 2017 r. – Pethke/EUIPO

text:
               15.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/40

         Skarga wniesiona w dniu 17 marca 2017 r. – Pethke/EUIPO
   (Sprawa T-169/17)
   (2017/C 151/52)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Ralph Pethke (Alicante, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat H. Tettenborn)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej

      Żądania

   Skarżący wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji PERS-AFFECT-16-134 z dnia 17 października 2016 r., na podstawie której skarżący został przeniesiony ze skutkiem od dnia 17 października 2016 r. ze stanowiska dyrektora wydziału „Operacje” na stanowisko administratora w organie nadzoru;

               —

               zasądzenie na jego rzecz odszkodowania z tytułu szkody majątkowej oraz zadośćuczynienia z tytułu krzywdy poniesionych w następstwie naruszenia prawa;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy: Naruszenie przepisów regulaminu pracy urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracy”) dotyczących postępowania dyscyplinarnego

                           —

                           Skarżący podnosi, że jego przeniesienie na niższy stopień ze stanowiska dyrektora wydziału na stanowisko administratora pozbawionego perspektyw rozwoju kariery nie stanowi uzasadnionego przeniesienia z urzędu, a dyscyplinarne przeniesienie na niższy stopień, które w braku innej podstawy prawnej wymaga przeprowadzenia postępowania dyscyplinarnego. Pozwany naruszył także przepisy art. 86 regulaminu pracy i załącznika IX do wspomnianego regulaminu.

               2.

               Zarzut drugi: Bezprawność przeniesienia i nadużycie władzy

                           —

                           Skarżący podnosi, że warunki zwykłego przeniesienia z urzędu nie zostały spełnione. W istocie jego przeniesienia z urzędu/przeniesienia na niższy stopień nie dokonano w interesie służby, poszczególne (zmieniające się) względy podawane na uzasadnienie tej decyzji wskazują na nadużycie władzy, a wymagana przy zwykłym przeniesieniu z urzędu zasada równoważności także nie została dochowana.

               3.

               Zarzut trzeci: Naruszenie zakazu arbitralności i naruszenie zakazu dyskryminacji ze względu na płeć

                           —

                           Skarżący uważa, że jego przeniesienie z urzędu/przeniesienie na niższy stopień w celu zwiększenia udziału kobiet w wyższych kadrach kierowniczych stanowi bezpośrednią dyskryminację ze względu na płeć.

               4.

               Zarzut czwarty: Naruszenie zasady proporcjonalności

                           —

                           Skarżący podnosi, że jego przeniesienie dyscyplinarne stanowi dysproporcjonalny środek w ramach wewnętrznej reorganizacji EUIPO.

               5.

               Zarzut piąty: Naruszenie prawa do dobrej administracji i naruszenie obowiązku dochowania staranności – Naruszenie integralności fizycznej i psychicznej skarżącego – Mobbing

                           —

                           W ramach zarzutu piątego skarżący podnosi, że jego „brutalne” przeniesienie na niższy stopień stanowi naruszenie jego integralności fizycznej i psychicznej i nie jest zgodne z minimalnymi standardami, jakich wymaga dobra administracja.

                     W wyniku działania i zaniechania EUIPO skarżący poniósł szkodę majątkową oraz doznał krzywdy.


title: Sprawa F-132/07: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 20 stycznia 2011 r. — Strack przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Artykuły 17, 17a i 19 regulaminu — Wniosek o zezwolenie na ujawnienie dokumentów — Wniosek o zezwolenie na opublikowanie tekstu — Wniosek o zezwolenie na wykorzystanie ustaleń przed sądami krajowymi — Dopuszczalność)

text:
               5.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/34

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 20 stycznia 2011 r. — Strack przeciwko Komisji
   (Sprawa F-132/07) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Artykuły 17, 17a i 19 regulaminu - Wniosek o zezwolenie na ujawnienie dokumentów - Wniosek o zezwolenie na opublikowanie tekstu - Wniosek o zezwolenie na wykorzystanie ustaleń przed sądami krajowymi - Dopuszczalność)
   2011/C 72/54
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Guido Strack (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciel: H. Tettenborn)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i B. Eggers, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata B. Wägenbaura)

      Przedmiot sprawy

   Służba publiczna — Stwierdzenie nieważności kilku decyzji Komisji oddalających wnioski skarżącego o zezwolenie na, po pierwsze, opublikowanie pewnych dokumentów oraz, po drugie, na wniesienie skargi przeciwko (byłym) komisarzom i pracownikom Komisji — Żądanie odszkodowania.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje odrzucona

               2)

               G. Strack zostaje obciążony całością kosztów postępowania

      (1)  Dz.U. C 107 z 26.4.2008, s. 44.


title: Sprawa C-403/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 15 czerwca 2010 r. w sprawie T-177/07, Mediaset SpA przeciwko Komisji Europejskiej popieranej przez Sky Italię Srl, wniesione w dniu 6 sierpnia 2010 r. przez Mediaset SpA

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/8

         Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 15 czerwca 2010 r. w sprawie T-177/07, Mediaset SpA przeciwko Komisji Europejskiej popieranej przez Sky Italię Srl, wniesione w dniu 6 sierpnia 2010 r. przez Mediaset SpA
   (Sprawa C-403/10 P)
   ()
   2010/C 301/11
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Mediaset SpA (przedstawiciele: K. Adamantopoulos, Dikigoros i G Rossi, avvocato)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Sky Italia Srl

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               Uchylenie wyroku Sądu z dnia 15 czerwca 2010 r. w sprawie T-177/07;

               —

               ostateczne rozstrzygnięcie sporu poprzez stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej zaskarżonej w postępowaniu pierwszej instancji; lub — tytułem żądania ewentualnego — przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania; oraz

               —

               obciążenie kosztami postępowania strony pozwanej oraz interwenienta w postępowaniu pierwszej instancji.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

               Wnosząca odwołanie twierdzi, że: Sąd naruszył prawo w dwojaki sposób, uznając, że niedopuszczalne jest powoływanie się przez wnoszącą odwołanie na art. 4 ust. 1 włoskiej ustawy nr 350/2003, oraz że niedopuszczalny jest podniesiony przez wnoszącą odwołanie zarzut dotyczący różnicy między pojęciem i) selektywności w rozumieniu art. 107 ust. 1) TFUE a ii) dyskryminacji, które jest odrębne od pojęcia neutralności technologicznej. W rezultacie Sąd w oczywisty sposób naruszył prawo, charakteryzując włoską ustawę jako nie będącą technologicznie neutralną.

               2)

               Sąd błędnie zastosował art. 107 ust. 1) TFUE, uznając, że zarzucany „brak neutralności technologicznej” włoskiej ustawy musiał skutkować przyznaniem wnoszącej odwołanie selektywnej korzyści gospodarczej. Ponadto Sąd naruszył prawo, stwierdzając, że pozwana słusznie uznała, iż po stronie Mediaset powstała korzyść gospodarcza, chociaż (podobnie jak pozwana) nie zakwalifikował pod względem prawnym abstrakcyjnego — i jedynie zakładanego — „wzrostu oglądalności” oraz „obniżonego kosztu penetracji rynku” jako szczególnej korzyści gospodarczej dla Mediaset. Sąd nie przedstawił też wystarczającego uzasadnienia, wbrew art. 36 statutu Trybunału Sprawiedliwości, w oczywisty sposób wypaczył fakty oraz naruszył prawo, dokonując w pkt 62–68 i 74–79 zaskarżonego wyroku błędnej i zniekształconej wykładni zaskarżonej decyzji. Sąd naruszył bowiem prawo przez to, że zastąpił własną argumentację argumentacją przedstawioną w zaskarżonej decyzji w odniesieniu do korzyści, jaka powstała rzekomo po stornie Mediaset, a także zinterpretował przedstawione dowody w sposób, który kłóci się z brzmieniem analizy zawartej w pkt 82–95 zaskarżonej decyzji, wypaczając je. Sąd naruszył także prawo, w odniesieniu do wykładni pojęcia beneficjenta pośredniego, a także jego zastosowania i kwalifikacji prawnej w niniejszej sprawie.

               3)

               Ponadto Sąd naruszył prawo pomijając całkowicie analizę konkretnych zarzutów podniesionych po pierwsze w pkt 93–96, a po drugie w pkt 121–129 skargi, w odniesieniu do oceny zgodności włoskiej ustawy z art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE. Sąd nie przedstawił też wystarczającego uzasadnienia w tym względzie. Co więcej naruszył on prawo poprzez błędne zastosowanie art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE, uznając włoską ustawę za niezgodną ze wspólnym rynkiem wyłącznie na tej podstawie, że nie poszanowano w niej rzekomo zasady neutralności technologicznej ze względu na zarzucane wyłączenie dekoderów satelitarnych z zakresu zastosowania włoskiej ustawy, quod non; oraz przyjmując, że pozwana nie dokonała oceny prawnej rzekomych skutków zakłócających badanych przepisów na rynku telewizji płatnej, polegającej na przeprowadzeniu stosownej kontroli prawnej, gospodarczej i porównawczej: a) konkretnych zakłóceń konkurencji na rynku telewizji płatnej; oraz b) rzeczywistych skutków uzyskania rzekomej korzyści gospodarczej. Założono po prostu na wstępie, że korzyść taka zaistniała i uznano ją za niezgodną ze wspólnym rynkiem, że względu na to, że nie była ona ponoć neutralna technologicznie. Sąd naruszył także prawo i przedstawił błędne uzasadnienie, oddalając trzeci zarzut skargi. Nie tylko nieprawidłowo przedstawił i i zinterpretował ten mający istotne znaczenie zarzut oraz argumenty dotyczące wewnętrznej sprzeczności uzasadnienia zaskarżonej decyzji, ale także nie zbadał tych argumentów, wobec czego oddalił je jako bezzasadne.

               4)

               Sąd błędnie zastosował wreszcie art. 14 rozporządzenia nr 659/1999 (1), gdyż nie uwzględnił okoliczności, że wady zaskarżonej decyzji dotyczące rzekomego przyznania wnoszącej odwołanie korzyści gospodarczej faktycznie uniemożliwiały odzyskanie domniemanej pomocy państwa, co oznacza, że naruszona została zasada pewności prawa. Zaskarżoną decyzję pozbawiono zatem skutecznego i przejrzystego środka zaskarżenia, a także stosownej metodologii odzyskania pomocy. Ponadto Sąd błędnie zinterpretował zarzuty podniesione w tym względzie przez skarżącą oraz naruszył prawo, uznając, że zaskarżona decyzja umożliwiała przywrócenie sytuacji, jaka panowała wcześniej.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE, Dz.U. L 83, s. 1.


title: Sprawa C-33/10: Skarga wniesiona w dniu 20 stycznia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Danii

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/16

         Skarga wniesiona w dniu 20 stycznia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Danii
   (Sprawa C-33/10)
   2010/C 113/24
   Język postępowania: duński

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (Przedstawiciele: A. Alcover San Pedro i H. Støvlbæk, przedstawiciele)

      Strona pozwana: Królestwo Danii

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Królestwo Danii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 5 ust. 1 tej dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/1/WE z dnia 15 stycznia 2008 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli (1) nie przyjmując środków niezbędnych do zapewnienia, aby, najpóźniej do dnia 30 października 2007 r., dokonano ponownego zbadanie warunków udzielenia pozwoleń i, w odpowiednim przypadku, ich uaktualnienia.

               —

               obciążenie Królestwa Danii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Artykuł 5 ust. 1 dyrektywy nakłada na państwa członkowskie obowiązek przyjęcia środków dotyczących przeprowadzenia w przypadku istniejących instalacji, najpóźniej do dnia 30 października 2007 r., postępowania w sprawie ponownego zbadanie warunków udzielenia pozwoleń lub ich uaktualnienia. Dyrektywa ta nie przewiduje odstępstw od tego terminu, a zatem zgodnie z dyrektywą państwa członkowskie nie mogą podnosić szczególnych okoliczności jako uzasadnienia tego uchybienia.
   Nie można uznać za wystarczające tego, że Dania przyjęła środki zmierzające do tego, aby wszystkie działania zmierzające do wywiązania się z obowiązków nałożonych w art. 5 ust. 1 dyrektywy zostały zakończone przed końcem 2009 r. Opóźnienie spowodowane reformą administracyjną z dnia 1 stycznia 2007 r. pozostaje bez wpływu na ocenę tego, czy Dania wywiązała się ze zobowiązań nałożonych na nią w art. 5 ust. 1 dyrektywy. Termin przewidziany na uregulowanie sytuacji prawnej instalacji upłynął w dniu 30 października 2007 r., o czym państwa członkowskie zostały poinformowane w piśmie z dnia 22 września 2005 r. Dania miała zatem kilka lat, aby przyjąć środki niezbędne do wywiązania się z nałożonych na nią w dyrektywie obowiązków.
   Dania nie zaprzecza temu, że nie wywiązała się z obowiązków dotyczących warunków pozwoleń dla istniejących instalacji. Jest więc bezsporne, że wszystkie duńskie instalacje w liczbie ośmiu są eksploatowane bez pozwolenia mającego za postawę przepisy dyrektywy, a Dania naruszyła art. 5 ust. 1 tej dyrektywy.

      (1)  Dz.U. L 24, str. 8.


title: Sprawa T-140/09: Wyrok Sądu z dnia 14 listopada 2012 r. — Prysmian i Prysmian Cavi e Sistemi Energia przeciwko Komisji (Konkurencja — Postępowanie administracyjne — Skarga o stwierdzenie nieważności — Akty wydane w toku kontroli — Akty pośrednie — Niedopuszczalność — Decyzja nakazująca przeprowadzenie kontroli — Obowiązek uzasadnienia — Ochrona życia prywatnego — Poszlaki o wystarczająco poważnym charakterze — Kontrola sądowa)

text:
               22.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/17

         Wyrok Sądu z dnia 14 listopada 2012 r. — Prysmian i Prysmian Cavi e Sistemi Energia przeciwko Komisji
   (Sprawa T-140/09) (1)

   (Konkurencja - Postępowanie administracyjne - Skarga o stwierdzenie nieważności - Akty wydane w toku kontroli - Akty pośrednie - Niedopuszczalność - Decyzja nakazująca przeprowadzenie kontroli - Obowiązek uzasadnienia - Ochrona życia prywatnego - Poszlaki o wystarczająco poważnym charakterze - Kontrola sądowa)
   2012/C 399/28
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Prysmian SpA (Mediolan, Włochy) i Prysmian Cavi e Sistemi Energia Srl (Mediolan) (przedstawiciele: adwokaci A. Pappalardo, F. Russo, L. Stasi, C. Tesauro i L. Armati)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo V. Di Bucci i X. Lewis, następnie V. Di Bucci i N. von Lingen, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C (2009) 92/2 z dnia 9 stycznia 2009 r., nakazującej Prysmian SpA i wszystkim bezpośrednio lub pośrednio kontrolowanym przez nią przedsiębiorstwom, w tym Prysmian Cavi e Sistemi Energia Srl, poddanie się kontroli na podstawie art. 20 ust. 4 rozporządzenia Rady nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 [WE] i 82 [WE] (Dz.U. 2003, L 1 s. 1) (sprawa COMP/39.610); po drugie, żądanie, aby Sąd uznał, że podjęta przez Komisję podczas tej kontroli decyzja o skopiowaniu niektórych plików informatycznych w celu ich analizy w jej pomieszczeniach jest niezgodna z prawem i, po trzecie, żądanie nakazania Komisji przez Sąd powstrzymania się od użycia jakichkolwiek dokumentów uzyskanych w sposób niezgodny z prawem oraz nakazanie Komisji, aby zwróciła Prysmian i Prysmian Cavi e Sistemi Energia wszystkie dokumenty uzyskane w sposób niezgodny z prawem.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C (2009) 92/2 z dnia 9 stycznia 2009 r., nakazującej Prysmian SpA i wszystkim bezpośrednio lub pośrednio kontrolowanym przez nią przedsiębiorstwom, w tym Prysmian Cavi e Sistemi Energia Srl, poddanie się kontroli na podstawie art. 20 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 [WE] i 82 [WE], w zakresie, w jakim dotyczy ona kabli elektrycznych innych niż podmorskie i podziemne kable elektryczne wysokiego napięcia oraz materiałów związanych z tymi innymi kablami.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Prysmian i Prysmian Cavi e Sistemi Energia pokrywają własne koszty oraz połowę kosztów poniesionych przez Komisję Europejską.

               4)

               Komisja pokrywa połowę własnych kosztów.

      (1)  Dz.U. C 141 z 20.6.2009.


title: Sprawa F-48/06: Skarga wniesiona w dniu  5 maja 2006 r.  — Avanzata i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               1.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 154/26

         Skarga wniesiona w dniu 5 maja 2006 r. — Avanzata i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa F-48/06)
   (2006/C 154/60)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Eric Avanzata i in. (Beggent, Francja) [Przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i E. Marchal, avocats]

      Strona pozwana: Komisji Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności postanowień umów zawartych ze skarżącymi jako członkami personelu tymczasowego określających one ich kategorię pracowniczą, grupę zaszeregowania, stopień i wynagrodzenie;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący, którzy zostali zatrudnieni w Komisji jako pracownicy lub pracownicy fizyczni na podstawie prawa luksemburskiego, kwestionują ich zaszeregowanie i wynagrodzenie ustalone przez tę instytucję w chwili ich powołania na stanowiska pracowników tymczasowych przydzielonych do Biura infrastruktury i logistyki w Luksemburgu.
   Na poparcie swojej skargi podnoszą naruszenie art. 80 warunków zatrudnienia innych pracowników (WZIP), naruszenie art. 2 załącznika do WZIP, niezgodność z prawem ogólnych przepisów wykonawczych (OPW) do tych artykułów, a także naruszenie zasady równości traktowania i niedyskryminacji, przejrzystości i dobrego zarządzania.
   Skarżący podnoszą przede wszystkim, że pozwana przyjęła OPW bez zasięgnięcia opinii komitetu regulaminowego. Ponadto ich zdaniem OPW nie zawierają szczegółowego opisu czynności i zakresu obowiązków odpowiadających każdemu rodzajowi pracy, w związku z czym niemożliwe jest sprawdzenie, czy zostali zakwalifikowani do kategorii pracowniczej odpowiadającej pracy, jaką wykonują oraz ich grupa zaszeregowania została ustalona zgodnie z art. 80 WZIP. Ponadto zdaniem skarżących pozwana nie wykazała, by rzeczywiście sprawdziła możliwość przyznania skarżącym, zgodnie z OPW, dodatkowej grupy zaszeregowania w celu uwzględnienia realiów gospodarczych.
   Wreszcie skarżący utrzymują, że znajdują się w takiej samej sytuacji, jak personel zatrudniony w żłobkach i świetlicy w Brukseli i zatrudniony jako członkowie personelu tymczasowego przydzielonego do Biura infrastruktury i logistyki w Brukseli, który otrzymał gwarancję utrzymania wynagrodzenia. Ich zdaniem skarżąca nie uzasadniła, z jakich przyczyn taka gwarancja nie mogła im zostać udzielona.


title: Sprawa C-227/15 P: Postanowienie Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 kwietnia 2016 r. – Jean-Marie Cahier/Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska, Republika Francuska (Odwołanie — Odpowiedzialność pozaumowna Unii Europejskiej — Rozporządzenie (WE) nr 1493/1999 — Artykuł 28 ust. 1 — Obowiązek destylacji wina pochodzącego z winorośli o podwójnym zastosowaniu, którego ilość przekracza zwykle wytwarzaną ilość wina niewywożoną poza Unię — Rozporządzenie (WE) nr° 1623/2000 — Destylacja dokonywana samodzielnie przez producenta działającego w charakterze gorzelnika — Produkcja spirytusów winnych z zarejestrowaną nazwą pochodzenia)

text:
               1.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/3

         Postanowienie Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 kwietnia 2016 r. – Jean-Marie Cahier/Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska, Republika Francuska
   (Sprawa C-227/15 P) (1)

   ((Odwołanie - Odpowiedzialność pozaumowna Unii Europejskiej - Rozporządzenie (WE) nr 1493/1999 - Artykuł 28 ust. 1 - Obowiązek destylacji wina pochodzącego z winorośli o podwójnym zastosowaniu, którego ilość przekracza zwykle wytwarzaną ilość wina niewywożoną poza Unię - Rozporządzenie (WE) nro 1623/2000 - Destylacja dokonywana samodzielnie przez producenta działającego w charakterze gorzelnika - Produkcja spirytusów winnych z zarejestrowaną nazwą pochodzenia))
   (2016/C 279/04)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Jean-Marie Cahier, Robert Aubineau, Laurent Bigot, Pascal Bourdeau, Jacques Brard-Blanchard, Olivier Charruaud, Daniel Chauvet, Régis Chauvet, Fabrice Compagnon, Francis Crepeau, Philippe Davril, Bernard Deborde, Chantal Goulard, Jean-Pierre Gourdet, Bernard Goursaud, Jean Gravouil, Guy Herbelot, Rodrigue Herbelot, Sophie Landrit, Michel Mallet, Michel Merlet, Alain Phelipon, Claude Potut, Philippe Pruleau, Philippe Riche, Françoise Rousseau, René Roy, Pascale Rulleaud-Beaufour (przedstawiciel: C.É. Gudin, avocat)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: S. Barbagallo i É. Sitbon, pełnomocnicy), Komisja Europejska (przedstawiciele: I. Galindo Martín i B. Schima, pełnomocnicy), Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues, D. Colas i S. Ghiandoni, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje w części odrzucone, a w części oddalone.

               2)

               Jean-Marie Cahier, Robert Aubineau, Laurent Bigot, Pascal Bourdeau, Jacques Brard-Blanchard, Olivier Charruaud, Daniel Chauvet, Régis Chauvet, Fabrice Compagnon, Francis Crepeau, Philippe Davril, Bernard Deborde, Chantal Goulard, Jean-Pierre Gourdet, Bernard Goursaud, Jean Gravouil, Guy Herbelot, Rodrigue Herbelot, Sophie Landrit, Michel Mallet, Michel Merlet, Alain Phelipon, Claude Potut, Philippe Pruleau, Philippe Riche, Françoise Rousseau, René Roy i Pascale Rulleaud-Beaufour pokrywają własne koszty oraz zostają obciążeni kosztami poniesionymi przez Radę Unii Europejskiej, a także przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 311 z 21.9.2015.


title: Sprawy połączone C-175/08, C-176/08, C-178/08 i C-179/08: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 2 marca 2010 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Bundesverwaltungsgericht — Niemcy) — Aydin Salahadin Abdulla (C-175/08), Kamil Hasan (C-176/08), Ahmed Adem, Hamrin Mosa Rashi (C-178/08), Dler Jamal (C-179/08) przeciwko Bundesrepublik Deutschland (Dyrektywa 2004/83/WE — Minimalne normy dotyczące warunków nadania statusu uchodźcy lub statusu ochrony uzupełniającej — Status uchodźcy — Artykuł 2 lit. c) — Utrata statusu uchodźcy — Artykuł 11 — Zmiana okoliczności — Artykuł 11 ust. 1 lit. e) — Uchodźca — Nieuzasadniona obawa przed prześladowaniem — Ocena — Artykuł 11 ust. 2 — Pozbawienie statusu uchodźcy — Dowód — Artykuł 14 ust. 2)

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/4

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 2 marca 2010 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Bundesverwaltungsgericht — Niemcy) — Aydin Salahadin Abdulla (C-175/08), Kamil Hasan (C-176/08), Ahmed Adem, Hamrin Mosa Rashi (C-178/08), Dler Jamal (C-179/08) przeciwko Bundesrepublik Deutschland
   (Sprawy połączone C-175/08, C-176/08, C-178/08 i C-179/08) (1)

   (Dyrektywa 2004/83/WE - Minimalne normy dotyczące warunków nadania statusu uchodźcy lub statusu ochrony uzupełniającej - Status uchodźcy - Artykuł 2 lit. c) - Utrata statusu uchodźcy - Artykuł 11 - Zmiana okoliczności - Artykuł 11 ust. 1 lit. e) - Uchodźca - Nieuzasadniona obawa przed prześladowaniem - Ocena - Artykuł 11 ust. 2 - Pozbawienie statusu uchodźcy - Dowód - Artykuł 14 ust. 2)
   2010/C 113/06
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesverwaltungsgericht

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Aydin Salahadin Abdulla (C-175/08), Kamil Hasan (C-176/08), Ahmed Adem, Hamrin Mosa Rashi (Jama-178/08), Dler Jamal (C-179/08)

      Strona pozwana: Bundesrepublik Deutschland

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesverwaltungsgericht — Wykładnia art. 11 ust. 1 lit. e) dyrektywy Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz zawartości przyznawanej ochrony (Dz.U. L 304, s. 12) — Decyzje organu krajowego o uchyleniu statusu uchodźcy wobec zainteresowanych wyłącznie na podstawie ustania ich obawy przed prześladowaniem bez badania dodatkowych warunków dotyczących sytuacji politycznej w ich krajach pochodzenia — Obywatele iraccy, którym cofnięto status uchodźcy po upadku reżimu Saddama Husajna

      Sentencja

               1)

               Artykuł 11 ust. 1 lit. e) dyrektywy Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony, oraz zawartości przyznawanej ochrony należy interpretować w ten sposób, że:

                           —

                           dana osoba traci status uchodźcy, jeżeli w wyniku znaczącej i długotrwałej zmiany okoliczności panujących w danym państwie trzecim ustały okoliczności uzasadniające jej obawę przed prześladowaniem z jednego z powodów, o których mowa w art. 2 lit. c) dyrektywy 2004/83, w związku z którymi została ona uznana za uchodźcę, i nie istnieją inne powody uzasadniające obawę przed „prześladowaniem” w rozumieniu art. 2 lit. c) dyrektywy 2004/83;

                           —

                           na potrzeby oceny charakteru zmiany okoliczności właściwe organy państwa członkowskiego winny zweryfikować, biorąc pod uwagę indywidualną sytuację danego uchodźcy, czy określone w art. 7 ust. 1 dyrektywy 2004/83 podmioty zapewniające ochronę podjęły racjonalne działania mające na celu zapobieżenie prześladowaniom, czy posiadają w szczególności sprawny system prawny pozwalający na wykrywanie, ściganie i karanie działań stanowiących prześladowania oraz czy w przypadku pozbawienia go statusu uchodźcy zainteresowany obywatel będzie miał możliwość dostępu do tej ochrony;

                           —

                           podmioty zapewniające ochronę określone w art. 7 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2004/83 mogą obejmować organizacje międzynarodowe kontrolujące państwo lub znaczącą część jego terytorium, również w formie obecności na tym terytorium oddziałów międzynarodowych.

               2)

               Jeżeli ustały okoliczności, na podstawie których nadano status uchodźcy, to obowiązujące przy dokonywanej przez właściwe ograny państwa członkowskiego weryfikacji innych okoliczności uzasadniających obawę danej osoby przed prześladowaniem z tego samego powodu co wcześniej albo z innego z powodów określonych w art. 2 lit. c) dyrektywy 2004/83 kryterium prawdopodobieństwa, które służy ocenie zagrożenia wynikającego z tych innych okoliczności, jest takie samo jak to stosowane przy nadawaniu statusu uchodźcy.

               3)

               Artykuł 4 ust. 1 dyrektywy 2004/83 — w zakresie, w jakim dostarcza wskazówek dotyczących znaczenia wcześniejszego prześladowania lub zagrożenia takim prześladowaniem pod względem jego mocy dowodowej — może znajdować zastosowanie, jeżeli właściwe organy zmierzają ku pozbawieniu danej osoby statusu uchodźcy na podstawie art. 11 ust. 1 lit. e) dyrektywy 2004/83, a zainteresowany powołuje się w celu wykazania dalszego istnienia uzasadnionej obawy przed prześladowaniem na okoliczności inne niż te, na podstawie których został uznany za uchodźcę. Jednakże będzie tak zwykle tylko wtedy, gdy powód prześladowania różni się od przyjętego w momencie nadania statusu uchodźcy, a wcześniejsze prześladowanie lub zagrożenie takim prześladowaniem faktycznie miało miejsce i wykazuje związek z powodem prześladowania roztrząsanym na tym etapie.

      (1)  Dz.U. C 197 z 2.8.2008.

      Dz.U. C 180 z 1.8.2009.


title: Sprawa T-556/14 P: Wyrok Sądu z dnia 9 czerwca 2015 r. – Navarro/Komisja (Odwołanie — Służba publiczna — Personel kontraktowy — Zatrudnienie — Ogłoszenie o przyjmowaniu zgłoszeń do pracy — Minimalne wymagane kwalifikacje — Odmowa zatrudnienia — Naruszenie art. 116 § 2 regulaminu postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej — Naruszenie prawa — Przeinaczenie okoliczności faktycznych)

text:
               20.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 236/41

         Wyrok Sądu z dnia 9 czerwca 2015 r. – Navarro/Komisja
   (Sprawa T-556/14 P) (1)

   ((Odwołanie - Służba publiczna - Personel kontraktowy - Zatrudnienie - Ogłoszenie o przyjmowaniu zgłoszeń do pracy - Minimalne wymagane kwalifikacje - Odmowa zatrudnienia - Naruszenie art. 116 § 2 regulaminu postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej - Naruszenie prawa - Przeinaczenie okoliczności faktycznych))
   (2015/C 236/55)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Victor Navarro (Sterrebeek, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues i A. Blot, avocats)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i G. Berscheid, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 21 maja 2014 r., Navarro/Komisja (F-46/13, Zb.Orz. SP, EU:F:2014:104).

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Victor Navarro zostaje obciążony kosztami.

      (1)  Dz.U. C 351 z 6.10.2014.


title: Sprawy C-396/05 i C-419/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniami Sozialgericht Berlin z dnia  27 września 2005 r.  w sprawach Doris Habelt (C-396/05) i Martha Möser (C-419/05) przeciwko Deutsche Rentenversicherung Bund

text:
               28.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniami Sozialgericht Berlin z dnia 27 września 2005 r. w sprawach Doris Habelt (C-396/05) i Martha Möser (C-419/05) przeciwko Deutsche Rentenversicherung Bund
   (Sprawy C-396/05 i C-419/05)
   (2006/C 22/11)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 14 wzgl. 28 listopada 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynąły wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniami Sozialgericht Berlin z dnia 27 września 2005 r. w sprawach Doris Habelt (C-396/05) i Martha Möser (C-419/05) przeciwko Deutsche Rentenversicherung Bund.
   Sozialgericht Berlin zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:
   Czy postanowienie załącznika VI. lit. D) (uprzednio C) „Niemcy” pkt 1 do rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 (1) w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie jest zgodne z hierarchicznie nadrzędnym prawem wspólnotowym, w szczególności z zasadą swobodnego przepływu osób, w tym wypadku nakazem przenoszenia świadczeń przewidzianym przez art. 42 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (TWE), w zakresie w jakim wyklucza ono również świadczenia emerytalne za okresy składkowe ukończone na dawnym terytorium Rzeszy Niemieckiej?

      (1)  Dz.U. L 149, str. 2


title: Sprawa T-423/17: Skarga wniesiona w dniu 11 lipca 2017 r. – Nexans France i Nexans/Komisja

text:
               11.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/31

         Skarga wniesiona w dniu 11 lipca 2017 r. – Nexans France i Nexans/Komisja
   (Sprawa T-423/17)
   (2017/C 300/39)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Nexans France (Courbevoie, Francja) i Nexans (Courbevoie) (przedstawiciele: M. Powell i A. Rogers, Solicitors oraz adwokat G. Forwood)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2017) 3051 final z dnia 2 maja 2017 r. w przedmiocie wniosku o zachowanie poufności złożonego przez Nexans France i Nexans na podstawie art. 8 decyzji przewodniczącego Komisji Europejskiej 2011/695/EU z dnia 13 października 2011 r. w sprawie funkcji i zakresu uprawnień urzędnika przeprowadzającego spotkanie wyjaśniające w niektórych postępowaniach z zakresu konkurencji (sprawa AT.39610 – Kable elektryczne) w zakresie, w jakim Komisja oddaliła w tej decyzji wnioski skarżących o zachowanie poufności w odniesieniu do informacji w sprawie T-449/14, które, jak twierdzą skarżący, zostały uzyskane niezgodnie z prawem (tak zwane „wnioski kategorii I”), oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący niewystarczającego uzasadnienia decyzji przez Komisję z naruszeniem art. 296 TFUE, art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 8 ust. 2 decyzji 2011/695/UE.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja popełniła błąd w ocenie wniosku skarżących złożonego na podstawie art. 8 ust. 2 decyzji 2011/695: po pierwsze, uznając, że niektóre sporne informacje były już znane więcej niż ograniczonej liczbie osób; po drugie, nie uwzględniając zasady skutecznej ochrony sądowej i, po trzecie, uznając, iż interesy skarżących nie zasługują na ochronę.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia przez Komisję zasady domniemania niewinności, zważywszy na to, że zgodność z prawem sposobu, w jaki zostały uzyskane sporne informacje, jest kwestionowana w postępowaniu zawisłym przed Sądem w sprawie T-449/14. Publikacja spornych informacji pozbawiłaby pełnej skuteczności jakiekolwiek stwierdzenie nieważności orzeczone w tej sprawie.


title: Sprawa T-238/08: Wyrok Sądu z dnia 7 grudnia 2010 r. — Komisja przeciwko Commune de Valbonne (Klauzula arbitrażowa — Umowa w przedmiocie badań i edukacji dotycząca projektu wymiany szkolnej pomiędzy miastem Valbonne (Francja) i prowincją Di Ascoli Piceno (Włochy) — Żądanie zwrotu zaliczki)

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/35

         Wyrok Sądu z dnia 7 grudnia 2010 r. — Komisja przeciwko Commune de Valbonne
   (Sprawa T-238/08) (1)

   (Klauzula arbitrażowa - Umowa w przedmiocie badań i edukacji dotycząca projektu wymiany szkolnej pomiędzy miastem Valbonne (Francja) i prowincją Di Ascoli Piceno (Włochy) - Żądanie zwrotu zaliczki)
   2011/C 30/61
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo L. Escobar Guerrero, następnie F. Dintilhac i A. Sauka, pełnomocnicy, wspierani przez E. Bouttiera, adwokata)

      Strona pozwana: Commune de Valbonne (Francja) (przedstawiciele: B. Rapp-Jung, adwokat)

      Przedmiot

   Skarga oparta na klauzuli arbitrażowej w rozumieniu art. 238 WE o zasądzenie od commune de Valbonne zwrotu zaliczek, wypłaconych przez Wspólnotę Europejską wraz z odsetkami za zwłokę w ramach umowy Valaspi MM 1027 z dnia 29 grudnia 1997 r.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 223 z 30.8.2008.


title: Sprawa C-21/06: Skarga wniesiona w dniu  17 stycznia 2006 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/29

         Skarga wniesiona w dniu 17 stycznia 2006 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-21/06)
   (2006/C 60/56)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 17 stycznia 2006 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez pełnomocnika Michela Nolina, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Komisji 2004/103/WE z dnia 7 października 2004 r. w sprawie kontroli tożsamości i zdrowia roślin, produktów roślinnych lub innych produktów wymienionych w części B załącznika V do dyrektywy Rady 2000/29/WE, które mogą być przeprowadzane w miejscu innym niż miejsce wprowadzenia do Wspólnoty lub w miejscu znajdującym się w pobliżu oraz określającej wymogi odnoszące się do wymienionych kontroli (1), a w każdym razie nie podając tych przepisów do wiadomości Komisji, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy,

               2)

               obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 31 grudnia 2004 r.

      (1)  Dz.U. L 313 z 12.10.2004, str. 16.


title: Sprawa F-81/06: Skarga wniesiona w dniu 21 lipca 2006 r. — Duyster przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               28.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/34

         Skarga wniesiona w dniu 21 lipca 2006 r. — Duyster przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa F-81/06)
   (2006/C 261/70)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Tineke Duyster (Oetrange, Luksemburg) (przedstawiciel: W.H.A.M.. van den Muijsenbergh, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie dopuszczalności skargi w całości;

               —

               uchylenie decyzji organu powołującego z dnia 8 listopada 2005 r. i 11 maja 2006 r.;

               —

               zasądzenie na rzecz skarżącej odszkodowania i zadośćuczynienia za poniesione szkody i krzywdy;

               —

               ewentualnie uwzględnienie powyższych żądań w całości bądź części lub wydanie orzeczenia uwzględniającego w całości lub w części żądania podniesione przez skarżącą w dniach 5 i 13 lipca 2005 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W ramach postępowań w sprawach F-51/05 (1) i F-18/06 (2) skarżąca zakwestionowała już okoliczność, iż pierwotnie Komisja przyznała jej urlop na wychowanie dziecka w terminie od dnia 1 listopada 2004 r. do dnia 30 kwietnia 2005 r. a następnie, pismem z dnia 17 listopada 2005 r., określiła początek tego urlopu na dzień 8 listopada 2004 r.
   W powyższych postępowaniach skarżąca zaskarżyła decyzje, w których Komisja odrzuciła jako niedopuszczalne jej żądanie odszkodowania i zadośćuczynienia na podstawie art. 228 WE i art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego oparte na niemal 50 zarzutach dotyczących zaniedbań służb Komisji, podniesionych przez skarżącą.
   W uzasadnieniu skargi na decyzje w sprawie odrzucenia jej żądań przez Komisję jako niedopuszczalnych skarżąca podnosi m.in.: (i) błędność okoliczności faktycznych służących za podstawę wydania zaskarżonych decyzji, (ii) naruszenie treści oraz sensu i celu art. 90 ust. 1 i 2 regulaminu pracowniczego, (iii) sprzeczności, (iv) niezrozumiałość decyzji, (v) okoliczność ich organ powołujący dokonał błędnej interpretacji lub błędnie zastosował orzecznictwo dotyczące art. 288 WE i art. 90 regulaminu pracowniczego, (vi) okoliczność, iż organ powołujący powoływał błędne argumenty, (vii) naruszenie zasady proporcjonalności, zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, zasady równego traktowania i zasady pewności prawa oraz naruszenie zasady równoważenia interesów stron, naruszenie obowiązku informacyjnego spoczywającego na pracodawcy, naruszenie zasady dobrej administracji i naruszenia prawa do sądu.

      (1)  Dz.U. C 217 z 3.9.2005 (sprawa została początkowo wpisana do rejestru Sądu Pierwszej Instancji pod numerem T-249/05 i następnie przekazana Sądowi do spraw Służby Publicznej postanowieniem z dnia 15 grudnia 2005 r.

      (2)  Dz.U. C 154 z 1.7.2006


title: Sprawa C-74/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 10 lutego 2017 r. – Jonathan Heintges/Germanwings GmbH

text:
               15.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 10 lutego 2017 r. – Jonathan Heintges/Germanwings GmbH
   (Sprawa C-74/17)
   (2017/C 151/22)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Jonathan Heintges

      Strona pozwana: Germanwings GmbH

      Pytania prejudycjalne

               I.

               Czy art. 12 ust. 1 rozporządzenia nr 261/2004 (1) należy interpretować w ten sposób, że wskazane w nim „dalsze odszkodowanie” obejmuje tylko roszczenia, które mają oparcie w podstawach poza rozporządzeniem?

               II.

                           a.

                           Jeżeli na pytanie pierwsze zostanie udzielona odpowiedź przecząca, to czy art. 8 rozporządzenia nr 261/2004 należy interpretować w ten sposób, że, w wypadku gdy przewoźnik lotniczy nie świadczy usług przewidzianych w ust. 1 i 2 tego artykułu, z przepisu tego wynika, iż pasażerowi przysługuje własne roszczenie odszkodowawcze z tytułu niewykonania owych usług, a jeśli tak, to czy owo roszczenie obejmuje także zwrot kosztów za zorganizowany przez samego pasażera zmieniony przewóz do miejsca docelowego?

                           aa.

                           Jeżeli na pytanie drugie lit. a) zostanie udzielona odpowiedź twierdząca, to czy odszkodowanie dotyczące zorganizowanego przez samego pasażera przewozu zastępczego podlega potrąceniu na podstawie art. 12 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia nr 261/2004?

                           b.

                           Jeżeli na pytanie pierwsze zostanie udzielona odpowiedź twierdząca a prawo krajowe zawiera uregulowanie, zgodnie z którym pasażerowi z powodu naruszenia zobowiązania z art. 8 rozporządzenia przysługuje od przewoźnika lotniczego roszczenie o zwrot kosztów, jakie pasażer ten poniósł ze względu na samodzielne zorganizowanie sobie przewozu zastępczego, to czy owo roszczenie odszkodowawcze istniejące na podstawie prawa krajowego podlega potrąceniu na podstawie art. 12 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia?

                           c.

                           Jeżeli zostanie potwierdzone potrącenie na podstawie art. 12 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia nr 261/2004, niezależnie od tego, czy na podstawie pkt II.a. czy II.b., to czy art. 12 należy interpretować w ten sposób, że potrącenie następuje automatycznie, bez konieczności powołania się nań przez stronę zobowiązaną do odszkodowania?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91, Dz.U. L 46, s. 1.


title: Sprawa C-542/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour constitutionnelle (Belgia) w dniu 17 października 2013 r. — Mohamed M’Bodj przeciwko Conseil des ministres

text:
               14.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 367/26

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour constitutionnelle (Belgia) w dniu 17 października 2013 r. — Mohamed M’Bodj przeciwko Conseil des ministres
   (Sprawa C-542/13)
   2013/C 367/47
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour constitutionnelle

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Mohamed M’Bodj

      Strona pozwana: Conseil des ministres

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 2 lit. e) i f), art. 15, art. 18, art. 28 i art. 29 dyrektywy Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz zawartości przyznawanej ochrony (1), powinny być interpretowane w ten sposób, że nie tylko osoba, której na jej wniosek został przyznany status ochrony uzupełniającej przez niezależny organ państwa członkowskiego, powinna móc korzystać z pomocy socjalnej i opieki zdrowotnej, o których mowa w art. 28 i 29 tej dyrektywy, ale także cudzoziemiec, któremu organ administracyjny państwa członkowskiego zezwolił na przebywanie na terytorium tego państwa członkowskiego i który cierpi na taką chorobę, że pociąga ona za sobą rzeczywiste ryzyko dla jego życia lub nienaruszalności cielesnej lub rzeczywiste ryzyko niehumanitarnego lub poniżającego traktowania, w przypadku gdy w jego kraju pochodzenia lub w państwie, w którym przebywa, nie ma odpowiedniego leczenia?

               2)

               Jeżeli na pierwsze pytanie prejudycjalne zostanie udzielona odpowiedź, że obie kategorie opisanych w nim osób powinny móc korzystać z pomocy socjalnej i opieki zdrowotnej, o których tam mowa, to czy art. 20 ust. 3, art. 28 ust. 2 i art. 29 ust. 2 tejże dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że nałożony na państwa członkowskie obowiązek wzięcia pod uwagę specyficznej sytuacji osób szczególnie zasługujących na ochronę, takich jak osoby niepełnosprawne, oznacza, że trzeba im przyznać zasiłki przewidziane w ustawie z dnia 27 lutego 1987 r. o zasiłkach dla osób niepełnosprawnych, zważywszy że na podstawie ustawy organicznej z dnia 8 lipca 1976 r. o publicznych centrach pomocy socjalnej może zostać przyznana pomoc socjalna uwzględniająca niepełnosprawność?

      (1)  Dz.U. L 304, s. 12.


title: Sprawa C-258/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 15 maja 2017 r. – E.B./Versicherungsanstalt öffentlich Bediensteter BVA

text:
               28.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 15 maja 2017 r. – E.B./Versicherungsanstalt öffentlich Bediensteter BVA
   (Sprawa C-258/17)
   (2017/C 283/23)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca kasację: E.B.

      Pozwany organ: Versicherungsanstalt öffentlich Bediensteter BVA

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 2 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (1) (zwanej dalej „dyrektywą 2000/78”) sprzeciwia się utrzymaniu konstytutywnych skutków ostatecznej w świetle prawa krajowego decyzji administracyjnej z zakresu postępowania dyscyplinarnego w sprawach dotyczących urzędników (decyzja w sprawie dyscyplinarnej), na podstawie której przeniesiono urzędnika na emeryturę z jednoczesnym zmniejszeniem świadczeń emerytalnych, jeżeli
               w chwili wydania wspomnianej decyzji administracyjnej nie miały jeszcze zastosowania przepisy prawa Unii, w szczególności dyrektywa 2000/78, ale
               tego rodzaju (hipotetyczna) decyzja byłaby niezgodna z dyrektywą 2000/78, gdyby została wydana w czasie jej obowiązywania?

               2)

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na powyższe pytanie: Czy dla zapewnienia stanu wolnego od dyskryminacji

                           a)

                           w świetle prawa Unii jest konieczne takie potraktowanie urzędnika dla celów wymiaru jego świadczenia emerytalnego, jakby w czasie pomiędzy uzyskaniem skuteczności przez decyzję administracyjną a osiągnięciem ustawowego wieku emerytalnego urzędnik nie był na emeryturze, lecz był w służbie czynnej, czy też

                           b)

                           wystarczy w tym celu uznać za należne nieobniżone świadczenie emerytalne przysługujące w wyniku przeniesienia na emeryturę w chwili określonej w decyzji administracyjnej?

               3)

               Czy udzielenie odpowiedzi na pytanie drugie zależy od tego, czy urzędnik czynnie dążył do podjęcia aktywności zawodowej w federalnej administracji publicznej przed osiągnięciem wieku emerytalnego?

               4)

               W wypadku gdyby (ewentualnie również w zależności od okoliczności określonych w pytaniu trzecim) uchylenie z mocą wsteczną procentowego obniżenia świadczenia emerytalnego uznane zostało za wystarczające:
               Czy ustanowiony w dyrektywie 2000/78 zakaz dyskryminacji może uzasadniać pierwszeństwo jego stosowania przed sprzecznym z nim prawem krajowym, które to pierwszeństwo powinien uwzględnić sąd krajowy przy wymiarze świadczenia emerytalnego, również w odniesieniu do okresów poboru świadczeń, które miały miejsce, zanim dyrektywa zaczęła mieć bezpośrednie zastosowanie w prawie krajowym?

               5)

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie czwarte: Od którego momentu miałoby obowiązywać takie „działanie z mocą wsteczną”?

      (1)  Dz.U. L 303, s. 16.


title: Sprawa C-381/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem cour d'appel de Bruxelles z dnia  13 października 2005 r.  w sprawie De Landtsheer Emmanuel SA przeciwko Comité Interprofessionnel du Vin de Champagne, w skrócie CIVC, i Veuve Clixqueot Ponsardin SA

text:
               14.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem cour d'appel de Bruxelles z dnia 13 października 2005 r. w sprawie De Landtsheer Emmanuel SA przeciwko Comité Interprofessionnel du Vin de Champagne, w skrócie CIVC, i Veuve Clixqueot Ponsardin SA
   (Sprawa C-381/05)
   (2006/C 10/20)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 19 października 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem cour d'appel de Bruxelles z dnia 13 października 2005 r. w sprawie De Landtsheer Emmanuel SA przeciwko Comité Interprofessionnel du Vin de Champagne, w skrócie CIVC, i Veuve Clixqueot Ponsardin SA.
   Cour d'appel de Bruxelles zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy definicja reklamy porównawczej obejmuje wypowiedzi reklamowe, w których reklamujący odnosi się wyłącznie do rodzaju towaru, w taki sposób, iż w takim przypadku należałoby przyjąć, że taka wypowiedź odnosi się do ogółu przedsiębiorstw oferujących ten rodzaj towaru i że każde z tych przedsiębiorstw może utrzymywać, iż zostało w nich określone?

               2)

               W celu ustalenia, że między reklamującym a przedsiębiorstwem, do którego czyni się odniesienie w rozumieniu art. 2 pkt. 2a dyrektywy, zachodzi stosunek konkurencji:

                           a)

                           czy należy przyjąć, w szczególności na podstawie związku art. 2 pkt. 2a z art. 3a ust. 1 lit. b) dyrektywy, że konkurentem w rozumieniu tego przepisu jest każde przedsiębiorstwo, na którego identyfikację pozwala reklama, niezależnie od oferowanych przez nie towarów lub usług?

                           b)

                           w przypadku udzielenia na powyższe pytanie odpowiedzi przeczącej oraz przy założeniu, że dla zaistnienia stosunku konkurencji wymagane jest spełnienie dalszych przesłanek, czy należy rozważać bieżącą sytuację na rynku i przyzwyczajenia konsumenckie istniejące we Wspólnocie, czy też należy również mieć na uwadze możliwe zmiany tych przyzwyczajeń?

                           c)

                           czy rozpoznanie należy ograniczyć do części terytorium Wspólnoty, w którym rozpowszechniana jest reklama?

                           d)

                           czy przy ustaleniu stosunku konkurencji należy bazować na rodzajach towarów będących przedmiotem porównania oraz na sposobie, w jaki te rodzaje towarów są ogólnie postrzegane, czy też w celu oceny stopnia możliwego zastąpienia należy również uwzględnić szczególne cechy towaru, które reklamujący pragnie zachwalić w spornej reklamie oraz wizerunek towaru, który reklamujący pragnie mu nadać?

                           e)

                           czy kryteria pozwalające na ustalenie istnienia stosunku konkurencji w rozumieniu art. 2 pkt. 2a dyrektywy i kryteria pozwalające na ocenę, czy porównanie spełnia przesłanki art. 3a ust. 1 lit. b), są identyczne?

               3)

               Czy ze związku art. 2 pkt. 2a dyrektywy 84/450 (1) z art. 3a tej dyrektywy wynika, że:

                           a)

                           nie jest dozwolona wszelka reklama porównawcza powalająca na identyfikację rodzaju towarów, w przypadku gdy wzmianka nie pozwala na identyfikację konkurenta lub towarów, które oferuje?

                           b)

                           czy też oceny dopuszczalności porównania należy dokonać wyłącznie w świetle przepisów prawa krajowego, które nie zostały wydane w celu dokonania transpozycji dyrektywy dotyczącej reklamy porównawczej, co mogłoby prowadzić do bardziej ograniczonej ochrony konsumentów lub przedsiębiorstw oferujących rodzaj towarów porównywalny z towarem oferowanym przez reklamującego?

               4)

               W przypadku gdyby należało przyjąć, iż miała miejsce reklama porównawcza w rozumieniu art. 2 pkt. 2a dyrektywy, czy z art. 3a ust. 1 lit. f) dyrektywy należy wnioskować, że nie jest dozwolone wszelkie porównanie, które dla towarów nieposiadających nazwy pochodzenia odnosi się do towarów posiadających nazwę pochodzenia?

      (1)  Dyrektywa Rady 84/450/EWG z dnia 10 września 1984 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących reklamy wprowadzającej w błąd (Dz.U. L 250, str. 17) zmieniona dyrektywą 97/55/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 października 1997 r. (Dz.U. L 290, str. 18)


title: Sprawa C-298/05: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 6 grudnia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Münster — Niemcy) — Columbus Container Services BVBA & Co. przeciwko Finanzamt Bielefeld-Innenstadt (Artykuły 43 WE i 56 WE — Podatek dochodowy i podatek majątkowy — Warunki opodatkowania dochodów przedsiębiorstwa mającego siedzibę w innym państwie członkowskim — Konwencja o unikaniu podwójnego opodatkowania — Metody zwolnienia z lub zaliczenia podatku)

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/3

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 6 grudnia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Münster — Niemcy) — Columbus Container Services BVBA & Co. przeciwko Finanzamt Bielefeld-Innenstadt
   (Sprawa C-298/05) (1)

   (Artykuły 43 WE i 56 WE - Podatek dochodowy i podatek majątkowy - Warunki opodatkowania dochodów przedsiębiorstwa mającego siedzibę w innym państwie członkowskim - Konwencja o unikaniu podwójnego opodatkowania - Metody zwolnienia z lub zaliczenia podatku)
   (2008/C 22/04)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Finanzgericht Münster — Niemcy
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Columbus Container Services BVBA & Co.

      Strona pozwana: Finanzamt Bielefeld-Innenstadt
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Finanzgericht Münster — Wykładnia art. 43, 57 i 58 traktatu WE — Swoboda przedsiębiorczości i swobodny przepływ kapitału — Dochody pośrednie mające charakter inwestycji kapitałowej w zagraniczne przedsiębiorstwo podatnika podlegającego w Niemczech nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu — Przepisy krajowe przewidujące zaliczenie podatków zapłaconych od zagranicznych dochodów na rzecz podatku krajowego, sprzecznie z przepisami konwencji zmierzającej do unikania podwójnego opodatkowania zawartej z Belgią, przewidującej stosowanie metody zwolnienia z podatku
   Sentencja
   Artykuły 43 WE i 56 WE powinny być interpretowane w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one przepisom podatkowym państwa członkowskiego, zgodnie z którymi dochody rezydenta krajowego pochodzące z kapitału zainwestowanego w przedsiębiorstwie mającym siedzibę w innym państwie członkowskim nie są, pomimo istnienia konwencji o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej z państwem członkowskim siedziby tego przedsiębiorstwa, zwolnione z krajowego podatku dochodowego, lecz podlegają podatkowi krajowemu, na poczet którego zaliczany jest podatek zapłacony w innym państwie członkowskim.

      (1)  Dz.U. C 271 z 29.10.2005.


title: Sprawa C-374/12: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 18 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wyrchowen administratiwen syd – Bułgaria) – „Walimar” OOD przeciwko Naczałnik na Mitnica Warna [Odesłanie prejudycjalne — Dumping — Liny i kable żelazne lub stalowe pochodzące z Rosji — Rozporządzenie (WE) nr 384/96 — Artykuł 2 ust. 8 i 9 oraz art. 11 ust. 2, 3, 9 i 10 — Przegląd okresowy — Przegląd z powodu wygaśnięcia środków antydumpingowych — Ważność rozporządzenia (WE) nr 1279/2007 — Ustalenie ceny eksportowej na podstawie sprzedaży do państw trzecich — Wiarygodność cen eksportowych — Uwzględnienie zobowiązań cenowych — Zmiana okoliczności — Stosowanie metodologii odmiennej od wykorzystanej w pierwotnym dochodzeniu]

text:
               24.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 421/2

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 18 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wyrchowen administratiwen syd – Bułgaria) – „Walimar” OOD przeciwko Naczałnik na Mitnica Warna
   (Sprawa C-374/12) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Dumping - Liny i kable żelazne lub stalowe pochodzące z Rosji - Rozporządzenie (WE) nr 384/96 - Artykuł 2 ust. 8 i 9 oraz art. 11 ust. 2, 3, 9 i 10 - Przegląd okresowy - Przegląd z powodu wygaśnięcia środków antydumpingowych - Ważność rozporządzenia (WE) nr 1279/2007 - Ustalenie ceny eksportowej na podstawie sprzedaży do państw trzecich - Wiarygodność cen eksportowych - Uwzględnienie zobowiązań cenowych - Zmiana okoliczności - Stosowanie metodologii odmiennej od wykorzystanej w pierwotnym dochodzeniu])
   2014/C 421/02
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Wyrchowen administratiwen syd

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca:„Walimar” OOD

      Strona pozwana: Naczałnik na Mitnica Warna

      Sentencja

   Analiza przedstawionych pytań nie wykazała istnienia żadnych okoliczności, które mogłyby mieć wpływ na ważność rozporządzenia Rady (WE) nr 1279/2007 z dnia 30 października 2007 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych lin i kabli żelaznych lub stalowych pochodzących z Federacji Rosyjskiej oraz uchylającego środki antydumpingowe na przywóz niektórych lin i kabli żelaznych lub stalowych pochodzących z Tajlandii i Turcji.

      (1)  Dz.U. C 311 z 13.10.2012.


title: Wykreślenie sprawy C-50/04

text:
               19.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/20

         Wykreślenie sprawy C-50/04 (1)

   (2005/C 45/41)

      (Język postępowania: portugalski)

   Postanowieniem z dnia 18 listopada 2004 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-50/04: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej.

      (1)  Dz.U. C 71 z 20.03.2004


title: Sprawa T-402/14: Wyrok Sądu z dnia 25 lutego 2016 r. – FCC Aqualia/OHIM – Sociedad General de Aguas de Barcelona (AQUALOGY) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego AQUALOGY — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy AQUALIA oraz wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy aqualia — Względne podstawy odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               4.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/25

         Wyrok Sądu z dnia 25 lutego 2016 r. – FCC Aqualia/OHIM – Sociedad General de Aguas de Barcelona (AQUALOGY)
   (Sprawa T-402/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego AQUALOGY - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy AQUALIA oraz wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy aqualia - Względne podstawy odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 118/27)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: FCC Aqualia, SA (Madryd, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J. de Oliveira Vaz Miranda de Sousa, N. González-Alberto Rodríguez i C. Sueiras Villalobos)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: V. Melgar i J. Crespo Carrillo, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Sociedad General de Aguas de Barcelona, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J. Grau Mora, C. Viola Zendrera i A. Torrente Tomás)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 13 marca 2014 r. (sprawa R 1209/2013-1), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Sociedad General de Aguas de Barcelona, SA a FCC Aqualia, SA.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               FCC Aqualia, SA zostaje obciążona kosztami postępowania

      (1)  Dz.U. C 261 z 11.8.2014.


title: Sprawa C-401/08: Skarga wniesiona w dniu 17 września 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii

text:
               20.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 327/9

         Skarga wniesiona w dniu 17 września 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-401/08)
   (2008/C 327/15)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: B. Schima, A. Sipos, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Austrii
   Żądania strony skarżącej

               —

               Republika Austrii uchybiła ciążącym na niej zobowiązaniom wynikającym z art. 11 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 96/82/WE z dnia 9 grudnia 1996 r. w sprawie kontroli niebezpieczeństwa poważnych awarii związanych z substancjami niebezpiecznymi (1), ponieważ właściwe organy austriackie nie sporządziły zewnętrznych planów operacyjno-ratowniczych dla wszystkich zakładów objętych art. 9 tej dyrektywy.

               —

               Republika Austrii ponosi koszty postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Artykuł 11 ust. 1 lit. c) dyrektywy 96/82/WE wymaga, by państwa członkowskie zapewniły, iż we wszystkich zakładach, do których stosuje się art. 9 tej dyrektywy, organy wyznaczone do tego celu sporządzą zewnętrzne plany operacyjno-ratownicze dotyczące środków, jakie należy przedsięwziąć poza terenem zakładu. Te zewnętrzne plany operacyjno-ratownicze muszą zawierać nie tylko informacje na temat środków zaradczych na terenie zakładu oraz poza terenem zakładu, ale również informacje dla opinii publicznej o awarii i o prawidłowym zachowaniu. Co więcej, w zewnętrznych planach operacyjno-ratowniczych należy także ująć przykładowo informacje dla służb odpowiedzialnych za bezpieczeństwo i służb ratowniczych innych państw członkowskich w przypadku poważnej awarii, która może mieć ponadgraniczne konsekwencje.
   Przedmiotem niniejszej skargi jest stwierdzenie, że Republika Austrii uchybiła ciążącym na niej zobowiązaniom wynikającym z art. 11 ust. 1 lit. c) dyrektywy 96/82/WE, ponieważ nie sporządziła zewnętrznych planów operacyjno-ratowniczych dla wszystkich zakładów objętych art. 9 tej dyrektywy.

      (1)  Dz.U. L 10, s. 13.


title: Sprawa F-40/13: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 29 kwietnia 2016 r. – Sommier/Komisja

text:
               20.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/46

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 29 kwietnia 2016 r. – Sommier/Komisja
   (Sprawa F-40/13) (1)

   (2016/C 222/63)
   Język postępowania: francuski
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 207 z 20.7.2013, s. 60.


title: Sprawa T-369/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 czerwca 2009 r. — Hiszpania przeciwko Komisji (EFOGR — Sekcja Gwarancji — Wydatki wyłączone z finansowania wspólnotowego — Pomoc na restrukturyzację i przekształcenia w sektorze wina — Pomoc w zakresie ulepszenia produkcji i handlu miodem — Pojęcie utraty przychodów poniesionej w ramach wykonywania planu — Artykuł 13, ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) 1493/1999 — Pojęcie interwencji mającej na celu ustabilizowanie rynków rolnych — Artykuł 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1258/1999)

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/43

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 czerwca 2009 r. — Hiszpania przeciwko Komisji
   (Sprawa T-369/05) (1)

   (EFOGR - Sekcja Gwarancji - Wydatki wyłączone z finansowania wspólnotowego - Pomoc na restrukturyzację i przekształcenia w sektorze wina - Pomoc w zakresie ulepszenia produkcji i handlu miodem - Pojęcie utraty przychodów poniesionej w ramach wykonywania planu - Artykuł 13, ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) 1493/1999 - Pojęcie interwencji mającej na celu ustabilizowanie rynków rolnych - Artykuł 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1258/1999)
   2009/C 180/78
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: F. Díez Moreno, abogado del Estado)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: F. Jimeno Fernández, pełnomocnik)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2005/555/WE z dnia 15 lipca 2005 r., wyłączającej z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) (Dz.U. L 188, str. 36) w zakresie w jakim wyłącza ona wydatki poniesione przez Królestwo Hiszpanii w sektorze wina i miodu.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 296 z 26.11.2005


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 października 2004 r. w sprawie T-256/02, I przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich (Urzędnicy — Skarga odszkodowawcza — Narażenie na działanie azbestu — Choroba zawodowa — Szkoda)

text:
               18.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/16

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 14 października 2004 r.
   w sprawie T-256/02, I przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich (1)

   (Urzędnicy - Skarga odszkodowawcza - Narażenie na działanie azbestu - Choroba zawodowa - Szkoda)
   (2004/C 314/41)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T-256/02, I, urzędnik Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, zamieszkały w Luksemburgu (Luksemburg), reprezentowany przez J. Iturriagagoitia Bassasa i K. Delvolvé, adwokatów, przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: M. Schauss, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot wniosek o naprawienie szkód na osobie, krzywdy, szkód zawodowych i na mieniu jakoby poniesionych przez skarżącego, Sąd (czwarta izba), w składzie: H. Legal, prezes, V. Tiili i M. Vilaras, sędziowie; sekretarz: J. Palacio González, główny administrator, wydał w dniu 14 października 2004 r. wyrok, zawierający następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron ponosi własne koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 274 z 9.11.2002.


title: Sprawa T-215/10: Skarga wniesiona w dniu 11 maja 2010 r. — Republika Grecka przeciwko Komisji

text:
               17.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/23

         Skarga wniesiona w dniu 11 maja 2010 r. — Republika Grecka przeciwko Komisji
   (Sprawa T-215/10)
   2010/C 195/38
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Grecka (przedstawiciele: I. Chalkias, G. Skiani i E. Leftheriotou)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               uwzględnienie żądania stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji Komisji w całości;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W swojej skardze Republika Grecka wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2010/152 z dnia 11 marca 2010 r.„wyłączającej z finansowania przez Unię Europejską niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW)”, notyfikowanej jako dokument nr C(2010) 317 i opublikowanej w Dz.U. L 63 z dnia 12 marca 2010 r. (s. 7), w części dotyczącej korekt finansowych nałożonych w sektorach a) bawełny, b) działań na rzecz rozwoju obszarów wiejskich i c) dystrybucji pomocy żywnościowej na rzecz potrzebujących.
   W odniesieniu do korekty dotyczącej pomocy w sektorze bawełny, skarżąca podnosi w pierwszej kolejności błędną ocenę przez Komisję stanu faktycznego i niewystarczające uzasadnienie zaskarżonej decyzji, jeżeli chodzi z jednej strony o środowisko kontroli i zgodność systemu pomocy z tytułu produkcji bawełny z ZSZiK, a z drugiej strony o kontrole obszaru na miejscu i ocenę ryzyka.
   W drugiej kolejności skarżąca wskazuje niewłaściwą ocenę okoliczności faktycznych przez Komisję oraz błędną interpretację i nieprawidłowe zastosowanie art. 13 ust. 2 rozporządzenia (WE) 1591/2001 (1) i art. 17 rozporządzenia (WE) 1051/2001 (2) w odniesieniu do działań na rzecz ochrony środowiska i niedostatecznego systemu kontroli oraz w odniesieniu do konsekwencji kontroli upraw bawełny i działań na rzecz ochrony środowiska. W szczególności skarżąca podnosi, że zarzut dotyczący braku sankcji, który Komisja stawia Republice Greckiej, pozbawiony jest podstaw faktycznych i prawnych, nie znajduje oparcia w rozporządzeniach nr 1051/2001 i 1591/2001, ani w żadnym innym przepisie obowiązującym w okresie zajścia okoliczności sporu i nie może stanowić podstawy prawnej korekty nałożonej w zaskarżonej decyzji.
   W trzeciej kolejności skarżąca podnosi błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie wytycznych w sprawie zryczałtowanych korekt oraz naruszenie zasady proporcjonalności, gdyż nie zachodziło ryzyko poniesienia straty przez EFRG. Ponadto system kontroli zmieniał się w trakcie trzech badanych okresów rozliczeniowych, to znaczy w latach 2003-2004, 2004-2005 i 2005-2006; w tej sytuacji również korekta powinna zostać zróżnicowana.
   W czwartej kolejności, skarżąca wskazuje błędną interpretację przez Komisją art. 7 ust. 4, rozporządzenia nr 1051/2001 i przepisów art. 1 rozporządzeń (WE) nr 1123/2004 (3), 905/2005 (4), 871/2006 (5) i 1486/2002 (6), w których została ustalona coroczna rzeczywista dopuszczalna ilość wyprodukowanej bawełny, w odniesieniu do zryczałtowanych korekt dla okresów rozliczeniowych 2003-2004, 2004-2005 i 2005-2006, ze względu na rzekome przekroczenie dopuszczalnej ilości i wynikłą stąd nienależną płatność.
   W piątej kolejności, skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja zawiera wewnętrznie sprzeczne uzasadnienie korekty i błędne obliczenie kwot korekt, ponieważ korekty dla rozpatrywanych okresów rozliczeniowych nie pokrywają się lub są ze sobą sprzeczne.
   W odniesieniu do działań na rzecz rozwoju obszarów wiejskich skarżąca podnosi po pierwsze nieważność procedury rozliczania rachunków ze względu na naruszenie istotnych wymogów proceduralnych przewidzianych w art. 8 ust. 1 akapit pierwszy zdanie trzecie rozporządzenia (WE) nr 1663/1995 (7), ponieważ nie miały miejsca dwustronne rozmowy na temat nałożenia korekty finansowej w zakresie działań na rzecz rozwoju obszarów wiejskich.
   Po drugie skarżąca zarzuca Komisji błąd co do okoliczności faktycznych, niewłaściwą ich ocenę, niewystarczające uzasadnienie decyzji i naruszenie zasady proporcjonalności w odniesieniu do wskazywanych przez Komisję braków ZSZiK, kontroli głównych i kontroli dodatkowych.
   Jeżeli chodzi o sektor dystrybucji pomocy żywnościowej, skarżąca wskazuje po pierwsze, iż postępowanie Komisji spowodowało powstanie uzasadnionych oczekiwań, że skarżąca nie będzie musiała ponosić kosztów programu darmowych dostaw ryżu, oraz że późniejsza zmiana stanowiska Komisji stanowi naruszenie zasady pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań, lub ewentualnie stanowi przekroczenie granic swobodnego uznania, jeśli nie nadużycie władzy.
   Po drugie skarżąca podnosi nieprawidłowe obliczenie kosztów transportu, którymi została obciążona.
   Po trzecie skarżąca zarzuca Komisji błędną interpretację przepisów wspólnotowych, w szczególności art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 3149/1992 (8), naruszenie zasady proporcjonalności i przekroczenie granic swobodnego uznania.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1591/2001 z dnia 2 sierpnia 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania systemu pomocy dla bawełny (Dz.U. L 210, s. 10).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1051/2001 z dnia 22 maje 2001 r. w sprawie pomocy produkcyjnej dla bawełny (Dz.U. L 148, s. 3).

      (3)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1123/2004 z dnia 17 czerwca 2004 r. ustalające, na rok gospodarczy 2003/2004, rzeczywistą produkcję bawełny nieodziarnionej, a także wynikającą z tego obniżkę ceny orientacyjnej (Dz.U. 2004, L 218, s. 3).

      (4)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 905/2005 z dnia 16 czerwca 2005 r. ustalające rzeczywistą produkcję bawełny nieodziarnionej i związaną z tym obniżkę cen orientacyjnych na rok gospodarczy 2004/2005 (Dz.U. L 154 s. 3).

      (5)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 871/2006 z dnia 15 czerwca 2006 r. ustalające rzeczywistą produkcję bawełny nieodziarnionej i związaną z tym obniżkę cen orientacyjnych na rok gospodarczy 2005/2006 (Dz.U. L 164, s. 3).

      (6)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1486/2002 z dnia 19 sierpnia 2002 r. zmieniające rozporządzenie nr 1591/2001 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania systemu pomocy dla bawełny (Dz.U. L 223, s. 3).

      (7)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1663/95 z dnia 7 lipca 1995 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 729/70 w odniesieniu do procedury rozliczania rachunków Sekcji Gwarancji EFOGR (Dz.U. L 158, s. 6).

      (8)  Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3149/92 z dnia 29 października1992 r. ustanawiające szczegółowe zasady dostaw żywności z zapasów interwencyjnych do wykorzystania przez osoby najbardziej poszkodowane we Wspólnocie (Dz.U. L 313, s. 50).


title: Sprawa T-179/16: Skarga wniesiona w dniu 22 kwietnia 2016 r. – L’Oréal/EUIPO – Guinot (MASTER SMOKY)

text:
               20.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/26

         Skarga wniesiona w dniu 22 kwietnia 2016 r. – L’Oréal/EUIPO – Guinot (MASTER SMOKY)
   (Sprawa T-179/16)
   (2016/C 222/32)
   Język skargi: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: L’Oréal (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci T. de Haan i P. Péters)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Guinot SAS (Paryż, Francja)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „MASTER SMOKY” – zgłoszenie nr 11 567 104

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 lutego 2016 r. w sprawie R 2905/2014-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w postępowaniu przed Piątą Izbą Odwoławczą EUIPO.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) w związku z art. 75 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-84/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 15 grudnia 2016 r. w sprawie T-112/13: Mondelez UK Holdings & Services Ltd/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 15 lutego 2017 r. przez Société des Produits Nestlé SA

text:
               6.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/4

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 15 grudnia 2016 r. w sprawie T-112/13: Mondelez UK Holdings & Services Ltd/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 15 lutego 2017 r. przez Société des Produits Nestlé SA
   (Sprawa C-84/17 P)
   (2017/C 178/04)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Société des produits Nestlé SA (przedstawiciel: G.S.P. Vos, Advocaat)

      Druga strona postępowania: Mondelez UK Holdings & Services Ltd, a także Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Żądania wnoszącej odwołanie

   Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonego wyroku wydanego przez Sąd w dniu 15 grudnia 2016 r. w sprawie T-112/13, ze względu na to, że Sąd naruszył art. 7 ust. 3 i art. 52 ust. 2 rozporządzenia w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (zwanego rozporządzeniem nr 207/2009) (1); oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej – skarżącej w postępowaniu przed Sądem – oraz Mondelez UK Holdings & Services Ltd kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Spółka Nestlé złożyła odwołanie od wyroku wydanego przez Sąd ze względu na to, że Sąd naruszył art. 7 ust. 3 i 52 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 207/2009 (2), zmienionego rozporządzeniem (UE) nr 2015/2424, zwanego także rozporządzeniem nr 207/2009.
   Ściślej, Nestlé kwestionuje wyrok Sądu w zakresie, w jakim wskazano w nim, że – jeśli chodzi o terytorium, w odniesieniu do którego należy wykazać charakter odróżniający uzyskany w następstwie używania – wspomniany charakter odróżniający uzyskany w następstwie używania powinien zostać wykazany w odniesieniu do całego terytorium Unii Europejskiej, czyli w odniesieniu do wszystkich rozpatrywanych państw członkowskich.

      (1)  Rozporządzenie (WE) 207/2009 Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 2009, L 78, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2424 z dnia 16 grudnia 2015 r. zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego i rozporządzenie Komisji (WE) nr 2868/95 wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego oraz uchylające rozporządzenie Komisji (WE) nr 2869/95 w sprawie opłat na rzecz Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory (Dz.U. 2015, L 341, s. 21).


title: Sprawa F-7/13: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 18 września 2014 r. – Radelet przeciwko Komisji Europejskiej (Służba publiczna — Urzędnicy pełniący służbę w państwie trzecim — Artykuły 5 i 23 załącznika X do regulaminu pracowniczego — Zapewnienie zakwaterowania przez instytucję — Wydanie urzędnikowi zgody na wynajęcie mieszkania — Skarga o odszkodowanie lub zadośćuczynienie — Krzywda — Przyznanie niewygodnego i niehigienicznego zakwaterowania — Brak dowodów)

text:
               24.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 421/50

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 18 września 2014 r. – Radelet przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa F-7/13) (1)

   ((Służba publiczna - Urzędnicy pełniący służbę w państwie trzecim - Artykuły 5 i 23 załącznika X do regulaminu pracowniczego - Zapewnienie zakwaterowania przez instytucję - Wydanie urzędnikowi zgody na wynajęcie mieszkania - Skarga o odszkodowanie lub zadośćuczynienie - Krzywda - Przyznanie niewygodnego i niehigienicznego zakwaterowania - Brak dowodów))
   2014/C 421/69
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Luc Radelet (Antananarivo, Madagascar) (przedstawiciel: adwokat É. Boigelot)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Eggers i C. Ehrbar, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Służba publiczna – Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji oddalającej zażalenie na decyzję wydaną w odpowiedzi na żądanie skarżącego, zatrudnionego w delegaturze Komisji w Antananarivo, Magadaskar, dotyczące zadośćuczynienia za trudności napotkane w ramach urządzania się w tym mieście.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               L. Radelet pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 114 z 20.4.2013, s. 47.


title: Spawa C-257/15: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 8 lipca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover – Niemcy) – Michael Ihden, Gisela Brinkmann/TUIfly GmbH

text:
               26.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 354/28

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 8 lipca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover – Niemcy) – Michael Ihden, Gisela Brinkmann/TUIfly GmbH
   (Spawa C-257/15) (1)

   (2015/C 354/30)
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 279 z 24.8.2015.