title: Sprawa C-400/14 P: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 16 lipca 2015 r. – Basic AG Lebensmittelhandel/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), Repsol YPF, SA (Odwołanie — Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Zgłoszenie do rejestracji graficznego wspólnotowego znaku towarowego — Element słowny „basic” — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy — Element słowny „BASIC” — Sprzeciw właściciela tego znaku towarowego — Częściowa odmowa rejestracji — Pojęcie „usług dystrybucji” oraz „usług sprzedaży detalicznej i hurtowej” — Zakres)

text:
               28.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/10

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 16 lipca 2015 r. – Basic AG Lebensmittelhandel/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), Repsol YPF, SA
   (Sprawa C-400/14 P) (1)

   ((Odwołanie - Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Zgłoszenie do rejestracji graficznego wspólnotowego znaku towarowego - Element słowny „basic” - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy - Element słowny „BASIC” - Sprzeciw właściciela tego znaku towarowego - Częściowa odmowa rejestracji - Pojęcie „usług dystrybucji” oraz „usług sprzedaży detalicznej i hurtowej” - Zakres))
   (2015/C 320/13)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Basic AG Lebensmittelhandel (przedstawiciele: D. Altenburg i T. Haug, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik), Repsol YPF, SA (przedstawiciel: J.B. Devaureix, abogado)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Basic AG Lebensmittelhandel zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 431 z 1.12.2014.


title: Sprawy połączone T-423/13 i T-64/14: Wyrok Sądu z dnia 24 maja 2016 r. – Good Luck Shipping/Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec niektórych osób i podmiotów w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej w Iranie — Zamrożenie środków finansowych — Naruszenie prawa — Podstawa prawna — Błąd w ocenie — Brak dowodów)

text:
               4.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/28

         Wyrok Sądu z dnia 24 maja 2016 r. – Good Luck Shipping/Rada
   (Sprawy połączone T-423/13 i T-64/14) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec niektórych osób i podmiotów w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej w Iranie - Zamrożenie środków finansowych - Naruszenie prawa - Podstawa prawna - Błąd w ocenie - Brak dowodów))
   (2016/C 243/28)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Good Luck Shipping LLC (Dubaj, Zjednoczone Emiraty Arabskie) (przedstawiciele: F. Randolph, QC, M. Lester, barrister, M. Taher, solicitor)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: V. Piessevaux i B. Driessen, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady 2013/270/WPZiB z dnia 6 czerwca 2013 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. 2013, L 156, s. 10), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 522/2013 z dnia 6 czerwca 2013 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. 2013, L 156, s. 3), decyzji Rady 2013/661/WPZiB z dnia 15 listopada 2013 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. 2013, L 306, s. 18) i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1154/2013 z dnia 15 listopada 2013 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. 2013, L 306, s. 3) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącej, a po drugie, żądanie stwierdzenia niemożności stosowania decyzji Rady 2013/497/WPZiB z dnia 10 października 2013 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. 2013, L 272, s. 46) i rozporządzenia Rady (UE) nr 971/2013 z dnia 10 października 2013 r. zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. 2013, L 272, s. 1).

      Sentencja

               1)

               W zakresie, w jakim akty te dotyczą Good Luck Shipping LLC, stwierdza się nieważność:

                           —

                           decyzji Rady 2013/270/WPZiB z dnia 6 czerwca 2013 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu;

                           —

                           rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 522/2013 z dnia 6 czerwca 2013 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu;

                           —

                           decyzji Rady 2013/661/WPZiB z dnia 15 listopada 2013 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu;

                           —

                           rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1154/2013 z dnia 15 listopada 2013 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu.

               2)

               Skutki wynikające z decyzji 2013/661 zostają utrzymane w mocy wobec Good Luck Shipping do czasu, gdy skuteczne stanie się stwierdzenie nieważności rozporządzenia nr 1154/2013.

               3)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Good Luck Shipping.

      (1)  Dz.U. C 325 z 9.11.2013.


title: Sprawa C-173/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 29 stycznia 2014 r. w sprawie T-158/12 European Dynamics Belgium i in. przeciwko EMA, wniesione w dniu 8 kwietnia 2014 r. przez European Dynamics Belgium i in.

text:
               16.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/18

         Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 29 stycznia 2014 r. w sprawie T-158/12 European Dynamics Belgium i in. przeciwko EMA, wniesione w dniu 8 kwietnia 2014 r. przez European Dynamics Belgium i in.
   (Sprawa C-173/14 P)
   2014/C 184/22
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Wnoszące odwołanie: European Dynamics Belgium SA, European Dynamics Luxembourg SA, Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE, European Dynamics UK Ltd (przedstawiciel: adwokat V. Christianos)

      Druga strona postępowania: Europejska Agencja Leków (EMA)

      Żądania wnoszących odwołanie

               —

               Uchylenie wyroku Sądu w sprawie T-158/12 z dnia 29 stycznia 2014 r. i przekazanie sprawy Sądowi w celu wydania orzeczenia;

               —

               obciążenie EMA kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Wnoszące odwołanie utrzymują, że wyrok Sądu z dnia 29 stycznia 2014 r. w sprawie T-158/12 zawiera oceny prawne, które naruszają ewidentnie przepisy prawa Unii i które zostają zakwestionowane w niniejszym odwołaniu.

               2.

               Zdaniem wnoszących odwołanie zaskarżony wyrok należy uchylić z powodu oczywistych błędów w ocenie, przeinaczenia ich argumentów, błędu w uzasadnieniu oraz z powodu błędnej wykładni i błędnego zastosowania prawa Unii.

               3.

               W szczególności wnoszące odwołanie podnoszą cztery zarzuty:

                           —

                           Zarzut pierwszy dotyczy nowego kryterium wyboru dodanego w trakcie postępowania przetargowego, choć nie było ono przewidziane w specyfikacji technicznej. W tym względzie wnoszące odwołanie powołują się na przeinaczenie zarzutu nieważności i argumentów, które przytoczyły w swoich pismach procesowych, jak również na wadliwe uzasadnienie.

                           —

                           Zarzut drugi dotyczy oceny kryterium selekcji jakościowej jako kryterium udzielenia zamówienia. W tym względzie wnoszące odwołanie powołują się na błąd w ocenie, błędną wykładnię i błędne zastosowanie prawa Unii oraz wadliwe uzasadnienie.

                           —

                           Zarzut trzeci dotyczy oceny doświadczenia zdobytego w ramach wcześniejszych umów z tą samą instytucją zamawiającą. W tym względzie wnoszące odwołanie powołują się na błędną wykładnię i błędne zastosowanie prawa Unii, błąd w ocenie oraz wadliwe uzasadnienie.

                           —

                           Zarzut czwarty dotyczy oceny kryterium, którego nie można było ocenić obiektywnie. W tym względzie wnoszące odwołanie powołują się na oczywisty błąd w ocenie, błędną wykładnię i błędne zastosowanie prawa Unii oraz wadliwe uzasadnienie.


title: Sprawa F-58/12: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 12 grudnia 2013 r. — Marcuccio przeciwko Komisji (Służba publiczna — Decyzja o przeniesieniu w stan spoczynku z powodu niezdolności do pracy — Stwierdzenie nieważności przez Sąd ze względu na brak uzasadnienia — Wniosek w sprawie wykonania wyroku — Wniosek o przywrócenie do pracy — Uchylenie wyroku Sądu — Brak interesu — Artykuł 266 TUE — Pozaumowna odpowiedzialność instytucji — Skarga w części oczywiście niedopuszczalna, a w części oczywiście pozbawiona jakiejkolwiek podstawy prawnej)

text:
               1.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 31/20

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 12 grudnia 2013 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa F-58/12) (1)

   (Służba publiczna - Decyzja o przeniesieniu w stan spoczynku z powodu niezdolności do pracy - Stwierdzenie nieważności przez Sąd ze względu na brak uzasadnienia - Wniosek w sprawie wykonania wyroku - Wniosek o przywrócenie do pracy - Uchylenie wyroku Sądu - Brak interesu - Artykuł 266 TUE - Pozaumowna odpowiedzialność instytucji - Skarga w części oczywiście niedopuszczalna, a w części oczywiście pozbawiona jakiejkolwiek podstawy prawnej)
   2014/C 31/35
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: G. Cipressa, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i G. Gattinara, pełnomocnicy, A. Dal Ferro, avocat)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności dorozumianej decyzji odmownej Komisji w sprawie wniosku skarżącego o wykonanie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 4 listopada 2008 r. w sprawie F-41/06 Marcuccio przeciwko Komisji, i z tego względu, przyznanie mu zadań z zakresu stanowiska pracy grupy funkcyjnej odpowiadającej jego zaszeregowaniu oraz wniosek o odszkodowanie.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona w części jako oczywiście niedopuszczalna, a w części jako oczywiście pozbawiona jakiejkolwiek podstawy prawnej.

               2)

               Luigi Marcuccio pokrywa własne koszty postępowania oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 295 z 29.9.2012, s. 33.


title: Sprawa C-372/05: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 15 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Zwolniony z należności celnych przywóz sprzętu wojskowego)

text:
               27.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/3

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 15 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-372/05) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Zwolniony z należności celnych przywóz sprzętu wojskowego)
   2010/C 51/04
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Cattabriga, G. Wilms, D. Triantafyllou i H. Støvlbæk, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: M. Lumma, pełnomocnik, C. von Donat, Rechtsanwalt)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Królestwo Danii (przedstawiciel: J. Bering Liisberg, pełnomocnik), Republika Grecka (przedstawiciele: E.-M. Mamouna, A. Samoni-Rantou i K. Boskovits, pełnomocnicy), Republika Finlandii (przedstawiciele: E. Bygglin i A. Guimaraes-Purokoski, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 2 i 9–11 rozporządzenia Rady (EWG, Euratom) nr 1552/89 z dnia 29 maja 1989 r. wykonującego decyzję 88/376/EWG, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot (Dz.U. L 155, s. 1) oraz w okresie po dniu 31 maja 2000 r. rozporządzenia Rady (EWG, Euratom) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r. wykonującego decyzję 94/728/WE, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot (Dz.U. L 130, s. 1) — Zwolniony z należności celnych przywóz sprzętu wojskowego

      Sentencja

               1)

               Odmawiając obliczenia, ustalenia i udostępnienia Komisji Wspólnot Europejskich środków własnych związanych z przywozem sprzętu wojskowego w okresie od dnia 1 stycznia 1998 r. do dnia 31 grudnia 2002 r. oraz odmawiając zapłaty odsetek za zwłokę należnych w wyniku nieudostępnienia rzeczonych środków własnych Komisji Wspólnot Europejskich, Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom, które ciążyły na niej na mocy art. 2 i 9–11 rozporządzenia Rady (EWG, Euratom) nr 1552/89 z dnia 29 maja 1989 r. wykonującego decyzję 88/376/EWG, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot, zmienionego rozporządzeniem Rady (Euratom, WE) nr 1355/96 z dnia 8 lipca 1996 r. oraz na mocy art. 2 i 9–11 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r. wykonującego decyzję 94/728/WE, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot.

               2)

               Republika Federalna Niemiec zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Królestwo Danii, Republika Grecka i Republika Finlandii pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 296 z 26.11.2005.


title: Sprawa C-198/11 P: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 11 maja 2012 r. — Lan Airlines SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) Air Nostrum, Líneas Aéreas del Mediterráneo SA (Odwołanie — Artykuł 119 regulaminu postępowania — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) — Słowny wspólnotowy znak towarowy LÍNEAS AÉREAS DEL MEDITERRÁNEO LAM — Zgłoszenie do rejestracji — Sprzeciw właściciela wcześniejszych, słownego i graficznego, wspólnotowy znaków towarowych LAN — Oddalenie sprzeciwu — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Odwołanie oczywiście niedopuszczalne)

text:
               6.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/3

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 11 maja 2012 r. — Lan Airlines SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) Air Nostrum, Líneas Aéreas del Mediterráneo SA
   (Sprawa C-198/11 P) (1)

   (Odwołanie - Artykuł 119 regulaminu postępowania - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) - Słowny wspólnotowy znak towarowy LÍNEAS AÉREAS DEL MEDITERRÁNEO LAM - Zgłoszenie do rejestracji - Sprzeciw właściciela wcześniejszych, słownego i graficznego, wspólnotowy znaków towarowych LAN - Oddalenie sprzeciwu - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Odwołanie oczywiście niedopuszczalne)
   2012/C 303/04
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Lan Airlines SA (przedstawiciel: E. Armijo Chávarri, abogado)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: O. Mondéjar Ortuño, pełnomocnik), Air Nostrum, Líneas Aéreas del Mediterráneo SA

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) z dnia 8 lutego 2011 r. w sprawie T-194/09 Lan Airlines przeciwko OHIM — Air Nostrum, Líneas Aéreas del Mediterráneo, na mocy którego Sąd oddalił odwołanie od decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 19 lutego 2009 r. (sprawa R 107/2008-4) dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu między Lan Airlines, SA a Air Nostrum, Líneas Aéreas del Mediterráneo, SA

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje odrzucone.

               2)

               LAN Airlines SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 186 z 25.6.2011.


title: Sprawa C-174/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 9 kwietnia 2014 r. – Sociedade Gestora de Recursos e Equipamentos de Saúde dos Açores SA przeciwko Fazenda Pública

text:
               7.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 9 kwietnia 2014 r. – Sociedade Gestora de Recursos e Equipamentos de Saúde dos Açores SA przeciwko Fazenda Pública
   (Sprawa C-174/14)
   2014/C 212/16
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Supremo Tribunal Administrativo

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Sociedade Gestora de Recursos e Equipamentos de Saúde dos Açores SA.

      Strona pozwana: Fazenda Pública.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy pojęcie podmiotu prawa publicznego w rozumieniu art. 13 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE (1) z dnia 28 listopada 2006 r. może zostać dookreślone za pomocą pojęcia prawnego podmiotu prawa publicznego ustanowionego w art. 9 ust. 1 dyrektywie 2004/18/WE (2) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r.?

               2)

               Czy podmiot mający formę spółki akcyjnej, której kapitał jest wyłącznie publiczny, posiadany w 100 % przez Região Autónoma dos Açores (autonomiczny region Azorów), którego przedmiotem działalności jest świadczenie usług w zakresie konsultacji i zarządzania w dziedzinie regionalnego systemu służby zdrowia w celu jego promocji i racjonalizacji, które są świadczone w ramach wykonywania umów programowych zawieranych z autonomicznym regionem Azorów, i do którego w wyniku delegacji należą kompetencje organu administracyjnego posiadane przez Região Autónoma – do którego pierwotnie należy obowiązek świadczenia publicznych usług zdrowotnych – jest objęty pojęciem podmiotu prawa publicznego, który działa w charakterze organu władzy publicznej w rozumieniu art. 13 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r.?

               3)

               Czy w świetle postanowień tej dyrektywy wynagrodzenie otrzymywane przez ową spółkę, polegające na udostępnieniu środków finansowych koniecznych dla wykonania owych umów programowych, może zostać uznane za wynagrodzenie za świadczenie usług w celu objęcie jej podatkiem VAT?

               4)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej, czy spółka ta spełnia przesłanki konieczne dla skorzystania ze zwolnienia z podatku zawartego w art. 13 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r.?

      (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1)

      (2)  Dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, s. 114).


title: Sprawa C-471/08: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 1 lipca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Helsingin käräjäoikeus — Finlandia) — Sanna Maria Parviainen przeciwko Finnair Oyj (Polityka społeczna — Dyrektywa 92/85/EWG — Ochrona w miejscu pracy bezpieczeństwa i zdrowia pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, i pracownic karmiących piersią — Artykuł 5 ust. 2 i art. 11 pkt 1 — Pracownica przeniesiona tymczasowo do innej pracy w okresie ciąży — Obowiązkowe przeniesienie ze względu na ryzyko dla bezpieczeństwa lub zdrowia jej lub jej dziecka — Wynagrodzenie niższe od przeciętnego wynagrodzenia pobieranego przed tym przeniesieniem — Wcześniejsze wynagrodzenie składające się z wynagrodzenia podstawowego i różnych dodatków — Obliczenie wynagrodzenia, do którego uprawniona jest pracownica w ciąży podczas jej tymczasowego przeniesienia)

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/9

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 1 lipca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Helsingin käräjäoikeus — Finlandia) — Sanna Maria Parviainen przeciwko Finnair Oyj
   (Sprawa C-471/08) (1)

   (Polityka społeczna - Dyrektywa 92/85/EWG - Ochrona w miejscu pracy bezpieczeństwa i zdrowia pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, i pracownic karmiących piersią - Artykuł 5 ust. 2 i art. 11 pkt 1 - Pracownica przeniesiona tymczasowo do innej pracy w okresie ciąży - Obowiązkowe przeniesienie ze względu na ryzyko dla bezpieczeństwa lub zdrowia jej lub jej dziecka - Wynagrodzenie niższe od przeciętnego wynagrodzenia pobieranego przed tym przeniesieniem - Wcześniejsze wynagrodzenie składające się z wynagrodzenia podstawowego i różnych dodatków - Obliczenie wynagrodzenia, do którego uprawniona jest pracownica w ciąży podczas jej tymczasowego przeniesienia)
   2010/C 234/13
   Język postępowania: fiński

      Sąd krajowy

   Helsingin käräjäoikeus

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Sanna Maria Parviainen

      Strona pozwana: Finnair Oyj

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Helsingin käräjäoikeus — Wykładnia art. 11 ust. 1 dyrektywy Rady 92/85/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie wprowadzenia środków służących wspieraniu poprawy w miejscu pracy bezpieczeństwa i zdrowia pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, i pracownic karmiących piersią (Dz.U. L 348, s. 1) — Stewardesa, która wykonywała funkcję szefowej pokładu i ze względu na ciążę została następnie przeniesiona do pracy w ramach obsługi naziemnej, niżej wynagradzanej od pracy wykonywanej przed przeniesieniem — Utrzymanie wynagrodzenia równego wynagrodzeniu uzyskiwanego przed przeniesieniem

      Sentencja

   Artykuł 11 pkt 1 dyrektywy Rady 92/85/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie wprowadzenia środków służących wspieraniu poprawy w miejscu pracy bezpieczeństwa i zdrowia pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, i pracownic karmiących piersią (dziesiątej dyrektywy szczegółowej w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) należy interpretować w ten sposób, że pracownica w ciąży, tymczasowo przeniesiona zgodnie z art. 5 ust. 2 dyrektywy 92/85 ze względu na ciążę na stanowisko, na którym wykonuje zadania inne niż wykonywane przez nią przed tym przeniesieniem, nie jest uprawniona do wynagrodzenia, które przeciętnie pobierała przed wspomnianym przeniesieniem. Poza utrzymaniem swojego podstawowego wynagrodzenia taka pracownica jest uprawniona na mocy art. 11 pkt 1 do składników wynagrodzenia lub dodatków, które są związane z jej statusem zawodowym, takich jak dodatki związane z pełnioną przez nią funkcją przełożonej, ze stażem pracy i z jej kwalifikacjami zawodowymi. O ile art. 11 pkt 1 dyrektywy 92/85 nie stoi na przeszkodzie używaniu metody obliczania wynagrodzenia płatnego na rzecz takiej pracownicy opartej na przeciętnej wartości dodatków związanych z warunkami pracy całego personelu kabinowego należącego do tej samej kategorii wynagrodzenia podczas danego okresu rozliczeniowego, o tyle nieuwzględnienie wspomnianych składników wynagrodzenia lub wspomnianych dodatków należy uznać za sprzeczne z tym ostatnim przepisem.

      (1)  Dz.U. C 19 z 24.1.2009.


title: Sprawa T-38/07: Wyrok Sądu z dnia 13 lipca 2011 r. — Shell Petroleum i in. przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek kauczuku butadienowego i kauczuku styrenowo-butadienowego otrzymanego w wyniku polimeryzacji emulsyjnej — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia — Grzywny — Waga naruszenia — Okoliczności obciążające)

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/41

         Wyrok Sądu z dnia 13 lipca 2011 r. — Shell Petroleum i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-38/07) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek kauczuku butadienowego i kauczuku styrenowo-butadienowego otrzymanego w wyniku polimeryzacji emulsyjnej - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia - Grzywny - Waga naruszenia - Okoliczności obciążające)
   2011/C 269/89
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Shell Petroleum NV (Haga, Niderlandy); Shell Nederland BV (Haga); Shell Nederland Chemie BV (Rotterdam, Niderlandy) (przedstawiciele: początkowo adwokaci T. Snoep i J. Brockhoff, następnie adwokaci T. Snoep i S. Chamalaun)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo M. Kellerbauer, V. Bottka i J. Samnadda, następnie M. Kellerbauer i V. Botka, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2006) 5700 wersja ostateczna z dnia 29 listopada 2006 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 [WE] oraz art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/F/38.638 — Kauczuk butadienowy i kauczuk styrenowo-butadienowy otrzymany w wyniku polimeryzacji emulsyjnej), w zakresie w jakim decyzja ta dotyczy Shell Petroleum NV i Shell Nederland BV, a także tytułem żądania ewentualnego uchylenie lub obniżenie grzywny nałożonej na Shell Petroleum, Shell Nederland i Shell Nederland Chemie BV.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Shell Petroleum NV, Shell Nederland BV i Shell Nederland Chemie BV zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 82 z 14.4.2007.


title: Sprawa C-16/10: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 lutego 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) — Zjednoczone Królestwo) — The Number Ltd, Conduit Enterprises Ltd przeciwko Office of Communications, British Telecommunications plc (Zbliżanie ustawodawstw — Telekomunikacja — Sieci i usługi — Dyrektywa 2002/22/WE — Wyznaczenie przedsiębiorstw do świadczenia usługi powszechnej — Nałożenie szczególnych obowiązków na wyznaczone przedsiębiorstwo — Biura numerów i spisy abonentów telefonicznych)

text:
               2.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/8

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 lutego 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) — Zjednoczone Królestwo) — The Number Ltd, Conduit Enterprises Ltd przeciwko Office of Communications, British Telecommunications plc
   (Sprawa C-16/10) (1)

   (Zbliżanie ustawodawstw - Telekomunikacja - Sieci i usługi - Dyrektywa 2002/22/WE - Wyznaczenie przedsiębiorstw do świadczenia usługi powszechnej - Nałożenie szczególnych obowiązków na wyznaczone przedsiębiorstwo - Biura numerów i spisy abonentów telefonicznych)
   2011/C 103/11
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: The Number Ltd, Conduit Enterprises Ltd

      Strona pozwana: Office of Communications, British Telecommunications plc

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour of Appeal (England & Wales), (Civil Division) — Wykładnia dyrektyw: 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa o zezwoleniach) (Dz.U. L 108, s. 21), 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa) (Dz.U. L 108, s. 33), 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej) (Dz.U. L 108, s. 51) — Wyznaczenie przedsiębiorstw w celu świadczenia usługi powszechnej — Określone obowiązki, które można nałożyć na wyznaczone przedsiębiorstwo

      Sentencja

   Artykuł 8 ust. 1 dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywy o usłudze powszechnej) zezwala państwom członkowskim, jeżeli postanowią one wyznaczyć jedno lub więcej przedsiębiorstw w myśl tego przepisu do zagwarantowania świadczenia usługi powszechnej lub różnych składników usługi powszechnej określonej w art. 4-7 i art. 9 ust. 2 tejże dyrektywy, jedynie na nakładanie na nie określonych obowiązków, przewidzianych przez przepisy rzeczonej dyrektywy, które są związane ze świadczeniem wskazanej usługi lub jej składników na rzecz użytkowników końcowych przez same wyznaczone przedsiębiorstwa.

      (1)  Dz.U. C 63 z 13.3.2010.


title: Sprawa T-63/16: Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2016 r. – E–Control/ACER

text:
               2.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/49

         Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2016 r. – E–Control/ACER
   (Sprawa T-63/16)
   (2016/C 156/67)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Energie–Control Austria für die Regulierung der Elektrizitäts– und Erdgaswirtschaft (E–Control) (Wiedeń, Austria) (przedstawiciel: adwokat F. Schuhmacher)

      Strona pozwana: Agencja ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki (ACER)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji komisji odwoławczej ACER z dnia 16 grudnia 2015 r. w sprawie A–001–2015; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia istotnych wymogów proceduralnych.
               W postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji zostały naruszone istotne wymogi proceduralne, a mianowicie podstawowe prawo procesowe E-Control do zaskarżenia zgodności z prawem opinii ACER nr 09/2015 z dnia 23 września 2015 r. w sprawie zgodności decyzji krajowych organów regulacyjnych zatwierdzających metody alokacji transgranicznej zdolności przesyłowej w Europie Środkowej i Wschodniej z rozporządzeniem (WE) nr 714/2009 (1) i z wytycznymi w sprawie zarządzania i alokacji dostępnej zdolności przesyłowej połączeń wzajemnych między systemami krajowymi, zawartymi w załączniku I do tego rozporządzenia (zwanej dalej „opinią”) oraz prawo E-Control do przedstawienia swego punktu widzenia pod względem prawnym.

               2.

               Zarzut drugi, dotyczący naruszenia prawa ze względu na uznanie, że opinia nie stanowi decyzji w rozumieniu art. 19 rozporządzenia (WE) nr 713/2009 (2).
               Komisja odwoławcza ACER naruszyła prawo ze względu na uznanie, że wniesione przez E-Control odwołanie od opinii było niedopuszczalne, ponieważ opinia wydana przez ACER nie jest decyzją w rozumieniu art. 19 rozporządzenia (WE) nr 713/2009 i pozbawiła E–Control prawa do odwołania. Opinia będąca przedmiotem odwołania jest decyzją w rozumieniu art. 19 rozporządzenia (WE) nr 713/2009, jako że wywołuje ona bezpośrednie skutki prawne wobec E–Control. W związku z tym prawo do odwołania istnieje i komisja odwoławcza powinna była rozpatrzyć wniesione przez E–Control odwołanie co do istoty.

               3.

               Zarzut trzeci, dotyczący braku należytego uzasadnienia.
               Komisja odwoławcza ACER nie uzasadniła w należyty sposób zaskarżonej decyzji, jako że jej ocena prawna jest zasadniczo ograniczona do stwierdzenia, że opinia stanowi akt pośredni i etap przygotowawczy dla ewentualnych dalszych działań Komisji. Zaskarżona decyzja nie jest oparta na analizie argumentów prawnych E-Control i nie zawiera należytego uzasadnienia (ewentualnie sprzecznych) stanowisk zajętych przez komisję odwoławczą ACER.

               4.

               Zarzut czwarty, dotyczący błędnego zastosowania właściwych zasad prawnych.
               Komisja odwoławcza ACER ograniczyła swą ocenę prawną wniesionego przez E–Control odwołania do stwierdzenia, że opinia wydana przez ACER stanowi tymczasowy i pośredni akt, służąc jedynie jako etap przygotowawczy dla ewentualnych przyszłych działań Komisji. Zdaniem komisji odwoławczej ACER opinia ta nie może zatem jako pośredni akt być przedmiotem odwołania. To stanowisko prawne jest błędne. Opinia stanowi autonomiczny, ostateczny i odrębny akt jednostki organizacyjnej Unii Europejskiej, a zatem jako taki może być przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności i w konsekwencji także odwołania zgodnie z art. 19 rozporządzenia (WE) nr 713/2009. Gdyby komisja odwoławcza zastosowała prawidłowo właściwe zasady prawne, stwierdziłaby ona nieważność opinii.

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 714/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie warunków dostępu do sieci w odniesieniu do transgranicznej wymiany energii elektrycznej i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1228/2003 (Dz.U. L 211, s. 15).

      (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 713/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiające Agencję ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki (Dz.U. L 211, s. 1).


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 20 stycznia 2005 r. w sprawie C-464/01 (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) Joann Gruber przeciwko Bay Wa AG (Konwencja brukselska — Art. 13 pierwszy akapit — Przesłanki stosowania — Pojęcie „umowy zawartej przez konsumenta” — Zakup przez rolnika dachówek na pokrycie zabudowy zagrodowej do użytku po części prywatnego, a po części gospodarczego)

text:
               5.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 57/1

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 20 stycznia 2005 r.
   w sprawie C-464/01 (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) Joann Gruber przeciwko Bay Wa AG (1)

   (Konwencja brukselska - Art. 13 pierwszy akapit - Przesłanki stosowania - Pojęcie „umowy zawartej przez konsumenta” - Zakup przez rolnika dachówek na pokrycie zabudowy zagrodowej do użytku po części prywatnego, a po części gospodarczego)
   (2005/C 57/02)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-464/01, mającej za przedmiot wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym na podstawie protokołu z dnia 3 czerwca 1971 r. w sprawie interpretacji przez Trybunał Sprawiedliwości Konwencji z dnia 27 września 1968 r. o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych, złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) postanowieniem z dnia 8 listopada 2001 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 4 grudnia 2001 r., w postępowaniu Johann Gruber przeciwko Bay Wa AG, Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, C. Gulmann, R. Schintgen (sprawozdawca), G. Arestis i J. Klučka, sędziowie, rzecznik generalny: F. G. Jacobs, sekretarz: M.-F. Contet, główny administrator, wydał w dniu 20 stycznia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Zasady jurysdykcyjne ustanowione w Konwencji z dnia 27 września 1968 r. o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych, w brzmieniu zmienionym przez Konwencję z dnia 9 października 1978 r. w sprawie przystąpienia Królestwa Danii, Irlandii i Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, przez Konwencję z dnia 25 października 1982 r. w sprawie przystąpienia Republiki Greckiej, przez Konwencję z dnia 26 maja 1989 r. w sprawie przystąpienia Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalii oraz przez Konwencję z dnia 29 listopada 1996 r. w sprawie przystąpienia Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji powinny być interpretowane w następujący sposób:

               —

               osoba, która zawiera umowę dotyczącą towaru przeznaczonego do użytku po części gospodarczego, a po części niezwiązanego z jej działalnością gospodarczą, nie ma prawa powoływania się na dobrodziejstwo przepisów art. 13 do 15 tej Konwencji, za wyjątkiem sytuacji, gdy użytek gospodarczy jest zupełnie marginalny do tego stopnia, iż odgrywa jedynie nikłą rolę w ogólnym kontekście danej transakcji, przy czym bez znaczenia pozostaje fakt, iż pozagospodarczy aspekt ma charakter dominujący w tym względzie;

               —

               zadaniem sądu, przed którym zawisł spór, jest rozstrzygnięcie kwestii, czy dana umowa została zawarta w celu zaspokojenia – w niepomijalnym zakresie - potrzeb wynikających z działalności gospodarczej danej osoby, czy raczej użytek gospodarczy odgrywał zaledwie nieznaczną rolę;

               —

               w tym celu sąd powinien wziąć pod uwagę całość istotnych okoliczności faktycznych wynikających w sposób obiektywny z akt sprawy; jednocześnie nie należy brać pod uwagę okoliczności ani faktów, o których kontrahent umowy mógł wiedzieć podczas zawierania umowy, chyba że osoba powołująca się na swój status konsumenta zachowała się w taki sposób, iż swym zachowaniem wywołała uzasadnione wrażenie w świadomości drugiej strony umowy, iż działała w celach gospodarczych.

      (1)  Dz.U. C 56 z 2.3.2002


title: Sprawa T-349/12: Skarga wniesiona w dniu 1 sierpnia 2012 r. — Leiner przeciwko OHIM — Recaro (REVARO)

text:
               22.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/39

         Skarga wniesiona w dniu 1 sierpnia 2012 r. — Leiner przeciwko OHIM — Recaro (REVARO)
   (Sprawa T-349/12)
   2012/C 287/70
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Rudolf Leiner GmbH (Sankt Pölten, Austria) (przedstawiciele: adwokaci W. Emberger, I. Rudnay i L. Emberger)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Recaro Beteiligungs GmbH (Kaiserslautern, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zmianę decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 16 maja 2012 r. w sprawie R 482/2011-1 w drodze uwzględnienia odwołania lub stwierdzenie nieważności decyzji;

               —

               obciążenie strony pozwanej i strony postępowania przed Izbą Odwoławczą kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „REVARO” dla towarów należących do klas 11, 20 i 24

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Recaro Beteiligungs-GmbH

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Międzynarodowa rejestracja „RECARO” dla towarów należących do klas 10, 12, 14, 20, 25 i 28

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009


title: Sprawa C-197/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 23 kwietnia 2010 r. — Unió de Pagesos de Catalunya przeciwko Administración del Estado i Coordinadora de Organizaciones de Agricultores y Ganaderos — Iniciativa Rural del Estado Español

text:
               17.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 23 kwietnia 2010 r. — Unió de Pagesos de Catalunya przeciwko Administración del Estado i Coordinadora de Organizaciones de Agricultores y Ganaderos — Iniciativa Rural del Estado Español
   (Sprawa C-197/10)
   2010/C 195/07
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Tribunal Supremo

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Unió de Pagesos de Catalunya

      Strona pozwana: Administración del Estado i Coordinadora de Organizaciones de Agricultores y Ganaderos — Iniciativa Rural del Estado Español

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 9 ust. 2 lit. b) dekretu królewskiego 1470/2007 z dnia 2 listopada, który uzależnia możliwość otrzymania uprawnień do płatności jednolitej z rezerwy krajowej od tego, czy chodzi o młodych rolników, którzy podjęli działalność po raz pierwszy w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich ustanowionego na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 (1), jest zgodny z art. 42 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 (2)?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. L 277, s. 1)

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 (Dz.U. L 270, s. 1)


title: Sprawa C-387/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajową Izbę Odwoławczą (Polska) w dniu 14 sierpnia 2014 r. – Esaprojekt Sp. z o.o. przeciwko Województwu Łódzkiemu

text:
               1.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajową Izbę Odwoławczą (Polska) w dniu 14 sierpnia 2014 r. – Esaprojekt Sp. z o.o. przeciwko Województwu Łódzkiemu
   (Sprawa C-387/14)
   (2014/C 431/13)
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Krajowa Izba Odwoławcza

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Esaprojekt sp. z o.o.

      Strona pozwana: Województwo Łódzkie

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 51 w związku z deklarowaną w art. 2 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (zwanej dalej „dyrektywą 2004/18/WE”) (1) zasadą równego i niedyskryminacyjnego traktowania wykonawców oraz zasadą przejrzystości zezwalają na to, aby wykonawca w ramach wyjaśnienia lub uzupełnienia dokumentów mógł wskazać inne realizacje (tj. wykonane dostawy), niż wskazał w wykazie dostaw załączonym do oferty, a w szczególności, czy może wskazać realizacje innego podmiotu, na korzystanie z zasobów którego nie wskazywał w ofercie?

               2)

               Czy, w świetle orzeczenia Trybunału z 10 października 2013 r. w sprawie C-336/12 Manova, z którego wynika, że „zasadę równego traktowania należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie wezwaniu kandydata przez instytucję zamawiającą, po upływie terminu zgłoszeń do udziału w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego, do przedstawienia dokumentów opisujących sytuację kandydata, na przykład sprawozdań finansowych, co do których można w sposób obiektywny ustalić, iż istniały przed upływem terminu zgłoszeń, o ile w materiałach dotyczących zamówienia nie zawarto wyraźnie wymogu przedstawienia takich dokumentów pod rygorem wykluczenia kandydata”, art. 51 dyrektywy 2004/18/WE należy interpretować w ten sposób, że uzupełnianie dokumentów jest możliwe jedynie w zakresie dokumentów, co do których można w sposób obiektywny ustalić, iż istniały przed upływem terminu składania ofert lub wniosków o dopuszczenie do udziału w postępowaniu, czy też, że Trybunał wskazał tylko jedną z możliwości, a uzupełnianie dokumentów możliwe jest także w innych przypadkach, np. poprzez dołączenie dokumentów, które nie istniały przed tym terminem, lecz które w sposób obiektywny mogą potwierdzić spełnienie warunku?

               3)

               W przypadku odpowiedzi na pytanie 2. wskazującej, że możliwe jest uzupełnianie także dokumentów innych niż wskazane w orzeczeniu C-336/12 Manova, czy możliwe jest uzupełnianie dokumentów sporządzanych przez wykonawcę, podwykonawców lub inne podmioty, na których zdolności wykonawca się powołuje w przypadku, gdy nie zostały one przedstawione wraz z ofertą?

               4)

               Czy art. 44 w związku z art. 48 ust. 2 lit. a oraz z deklarowaną w art. 2 dyrektywy 2004/18/WE zasadą równego traktowania wykonawców zezwala na takie powoływanie się na zasoby innego podmiotu, o których mowa w art. 48 ust. 3, w ramach którego nastąpi sumowanie wiedzy i doświadczenia dwóch podmiotów, które pojedynczo nie posiadają wymaganej przez instytucję zamawiającą wiedzy i doświadczenia w przypadku, gdy doświadczenie to jest niepodzielne (tzn. warunek udziału w postępowaniu musi być spełniony przez wykonawcę w całości) oraz wykonanie zamówienia jest niepodzielne (stanowi jedną całość)?

               5)

               Czy art. 44 w związku z art. 48 ust. 2 lit. a oraz z deklarowaną w art. 2 dyrektywy 2004/18/WE zasadą równego traktowania wykonawców zezwala na takie powoływanie się na doświadczenie grupy wykonawców, że wykonawca, który realizował zamówienie jako jeden z grupy wykonawców, może się powoływać na realizację wykonaną przez tę grupę niezależnie od tego, jaki był jego udział w realizacji tego zamówienia, czy też może powoływać się jedynie na swoje własne, realnie uzyskane doświadczenie, które zdobył realizując daną część zamówienia, która została mu przypisana w ramach grupy?

               6)

               Czy art. 45 ust 2 lit g dyrektywy 2004/18/WE wskazujący, że z postępowania można wykluczyć wykonawcę winnego poważnego wprowadzenia w błąd w zakresie przekazania lub nieprzekazania informacji można interpretować w ten sposób, że z postępowania wyklucza się wykonawcę, który złożył nieprawdziwe informacje mające lub mogące mieć wpływ na wynik postępowania uznając, że winą we wprowadzeniu w błąd jest samo przekazanie instytucji zamawiającej informacji niezgodnych ze stanem faktycznym, a mających wpływ na decyzję instytucji zamawiającej w zakresie wykluczenia wykonawcy (i odrzucenia jego oferty) niezależnie od tego, czy wykonawca dokonał tego umyślnie i celowo, czy też z winy nieumyślnej, poprzez lekkomyślność, niedbalstwo lub niezachowanie należytej staranności? Czy za „winnego poważnego wprowadzenia w błąd w zakresie przekazania lub nieprzekazania informacji” można uznać tylko wykonawcę, który przedstawił informacje nieprawdziwe (niezgodne ze stanem faktycznym), czy też wykonawcę, który przedstawił informacje co prawda prawdziwe, lecz przedstawił je w taki sposób, by instytucja zamawiająca powzięła przekonanie, że wykonawca spełnia postawione przez nią wymogi, pomimo że ich nie spełnia?

               7)

               Czy art. 44 w związku z art. 48 ust. 2 lit. a oraz z deklarowaną w art. 2 dyrektywy 2004/18/WE zasadą równego traktowania wykonawców zezwala na takie powoływanie się przez wykonawcę na posiadane doświadczenie, w ramach którego wykonawca powoła się łącznie na dwie lub więcej umów jako jedno zamówienie, pomimo że zamawiający w ogłoszeniu ani specyfikacji istotnych warunków zamówienia nie wskazał takiej możliwości?

      (1)  Dz.U. L 134,s. 114 — 240; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 06 Tom 007 P. 132 – 262


title: Sprawa C-136/14: Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2014 r. Parlament Europejski przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               10.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/27

         Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2014 r. Parlament Europejski przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-136/14)
   2014/C 175/34
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Parlament Europejski (przedstawiciele: J. Rodrigues i L. Visaggio, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności dyrektywy Rady 2013/64/UE z dnia 17 grudnia 2013 r. zmieniającej dyrektywy Rady 91/271/EWG i 1999/74/WE oraz dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/60/WE, 2006/7/WE, 2006/25/WE i 2011/24/UE w związku ze zmianą statusu Majotty względem Unii Europejskiej (1);

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Parlament Europejski żąda stwierdzenia nieważności dyrektywy Rady nr 2013/64, która została przyjęta na podstawie art. 349 TFUE.
   Parlament uważa, że wybór podstawy prawnej dokonany przez Radę jest błędny, ponieważ środki stanowiące przedmiot zaskarżonej dyrektywy są objęte kompetencjami Unii w ramach różnych wspólnych polityk. Środki te powinny były zatem zostać przyjęte w oparciu o sektorowe podstawy prawne w dziedzinach ochrony środowiska, rolnictwa, polityki społecznej i zdrowia publicznego, a mianowicie art. 43 ust. 2, art. 114, art. 153 ust. 2, art. 168 i art. 192 ust. 1 TFUE, a nie na podstawie art. 349 TFUE
   Zdaniem Parlamentu środki, których celem nie jest sprostanie problemom natury gospodarczej i społecznej, jakie występują w regionie najbardziej oddalonym poprzez odstępstwo od pełnego zastosowania prawa Unii w danym regionie nie mogą zostać oparte na podstawie prawnej art. 349 TFUE. W związku z tym w zakresie zastosowania owego artykułu nie mieszczą się środki, które mają jedynie na celu odroczenie zastosowania niektórych przepisów prawa Unii do regionu najbardziej oddalonego.

      (1)  Dz.U. L 353, s. 8.


title: Sprawa C-484/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 7 października 2010 r. — Asociación para la Calidad de los Forjados (ASCAFOR), Asociación de Importadores y Distribuidores de Acero para la Construcción (ASIDAC) przeciwko Administración del Estado, Calidad Siderúrgica SL, Colegio de Ingenieros Técnicos Industriales, Asociación Española de Normalización y Certificación (AENOR), Consejo General de Colegios Oficiales de Aparejadores y Arquitectos Técnicos, Asociación de Investigación de las Industrias de la Construcción (AIDICO) Instituto Tecnológico de la Construcción, Asociación Nacional Española de Fabricantes de Hormigón Preparado (ANEFHOP), Ferrovial Agromán SA, Agrupación de Fabricantes de Cemento de España (OFICEMEN), Asociación de Aceros Corrugados Reglamentarios y su Tecnología y Calidad (ACERTEQ)

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/32

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 7 października 2010 r. — Asociación para la Calidad de los Forjados (ASCAFOR), Asociación de Importadores y Distribuidores de Acero para la Construcción (ASIDAC) przeciwko Administración del Estado, Calidad Siderúrgica SL, Colegio de Ingenieros Técnicos Industriales, Asociación Española de Normalización y Certificación (AENOR), Consejo General de Colegios Oficiales de Aparejadores y Arquitectos Técnicos, Asociación de Investigación de las Industrias de la Construcción (AIDICO) Instituto Tecnológico de la Construcción, Asociación Nacional Española de Fabricantes de Hormigón Preparado (ANEFHOP), Ferrovial Agromán SA, Agrupación de Fabricantes de Cemento de España (OFICEMEN), Asociación de Aceros Corrugados Reglamentarios y su Tecnología y Calidad (ACERTEQ)
   (Sprawa C-484/10)
   ()
   2010/C 346/54
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Tribunal Supremo (Hiszpania).

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Asociación para la Calidad de los Forjados (ASCAFOR), Asociación de Importadores y Distribuidores de Acero para la Construcción (ASIDAC).

      Strona pozwana: Administración del Estado, Calidad Siderúrgica SL, Colegio de Ingenieros Técnicos Industriales, Asociación Española de Normalización y Certificación (AENOR), Consejo General de Colegios Oficiales de Aparejadores y Arquitectos Técnicos, Asociación de Investigación de las Industrias de la Construcción (AIDICO) Instituto Tecnológico de la Construcción, Asociación Nacional Española de Fabricantes de Hormigón Preparado (ANEFHOP), Ferrovial Agromán SA, Agrupación de Fabricantes de Cemento de España (OFICEMEN), Asociación de Aceros Corrugados Reglamentarios y su Tecnología y Calidad (ACERTEQ)

      Pytania prejudycjalne

   Czy można uznać, że wyczerpująca regulacja zawarta w załączniku 19 do dekretu królewskiego 1247/08 z dnia 18 lipca w związku z art. 81 dotycząca oficjalnego uznania znaków jakości jest nadmierna, nieproporcjonalna do zamierzonego celu i oznacza nieuzasadnione ograniczenie, które utrudnia uznanie równoważności certyfikatów i przeszkodę lub restrykcję przy wprowadzaniu do obrotu krajowych lub importowanych wyrobów, niezgodną z art. 28 i art. 30 WE?


title: Sprawa C-80/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 15 lutego 2012 r. — Felixstowe Dock and Railway Company Ltd, Savers Health and Beauty Ltd, Walton Container Terminal Ltd, AS Watson card Services (UK) Ltd, Hutchison Whampoa (Europe) Ltd, Kruidvat UK Ltd, Superdrug Stores plc przeciwko The Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs

text:
               23.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 15 lutego 2012 r. — Felixstowe Dock and Railway Company Ltd, Savers Health and Beauty Ltd, Walton Container Terminal Ltd, AS Watson card Services (UK) Ltd, Hutchison Whampoa (Europe) Ltd, Kruidvat UK Ltd, Superdrug Stores plc przeciwko The Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs
   (Sprawa C-80/12)
   2012/C 184/02
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   First-tier Tribunal (Tax Chamber)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Felixstowe Dock and Railway Company Ltd, Savers Health and Beauty Ltd, Walton Container Terminal Ltd, AS Watson card Services (UK) Ltd, Hutchison Whampoa (Europe) Ltd, Kruidvat UK Ltd, Superdrug Stores plc

      Strona pozwana: The Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs

      Pytania prejudycjalne

               1)

               W okolicznościach, w jakich:

                           1)

                           przepisy państwa członkowskiego (takiego jak Zjednoczone Królestwo) zezwalają spółce („wnioskującej spółce”) na dochodzenie grupowej ulgi z tytułu strat spółki należącej do konsorcjum („spółka należąca do konsorcjum”) pod warunkiem, że spółka, która jest członkiem tej samej grupy spółek, co wnioskująca spółka, jest również członkiem konsorcjum („spółka-łącznik”) i

                           2)

                           spółka dominująca grupy spółek (która sama nie jest spółką wnioskującą, ani spółką należącą do konsorcjum, ani też „spółką –łącznikiem”) nie ma siedziby w Zjednoczonym Królestwie ani też w innym państwie członkowskim,

                     czy art. 49 i 54 TFEU wykluczają wymóg, aby „spółka łącznik” była albo rezydentem Zjednoczonego Królestwa albo aby prowadziła działalność w Zjednoczonym Królestwie w formie stałego zakładu mającego tam siedzibę?

               2)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy Zjednoczone Królestwo powinno przychylić się do wniosku wnioskującej spółki (np. poprzez zezwolenie tej spółce na dochodzenie ulgi z tytułu strat spółki należącej do konsorcjum), jeżeli:

                           1)

                           „spółka — łącznik” wykonywała swobodę przedsiębiorczości, ale spółka należąca do konsorcjum oraz spółki wnioskujące nie wykonywały żadnej ze swobód chronionej przez prawo europejskie,

                           2)

                           spółka przekazującą i spółką wnioskującą powiązane są poprzez spółki, z których nie wszystkie mają siedzibę w UE/EOG?


title: Sprawa C-468/07 P: Postanowienie Trybunału z dnia 11 września 2008 r. — Coats Holdings Ltd, J&P Coats Ltd przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Artykuł 119 regulaminu Trybunału — Konkurencja — Kartele — Grzywna — Żądanie obniżenia kwoty grzywny orzeczonej wyrokiem Sądu)

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/11

         Postanowienie Trybunału z dnia 11 września 2008 r. — Coats Holdings Ltd, J&P Coats Ltd przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-468/07 P) (1)

   (Odwołanie - Artykuł 119 regulaminu Trybunału - Konkurencja - Kartele - Grzywna - Żądanie obniżenia kwoty grzywny orzeczonej wyrokiem Sądu)
   (2009/C 69/17)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Coats Holdings Ltd, J&P Coats Ltd (przedstawiciele: W. Sibree i C. Jeffs, Solicitors)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre i K. Mojzesowicz, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego w dniu 12 września 2007 r. w sprawie T-36/05 Coats Holdings Ltd, J&P Coats Ltd przeciwko Komisji, w którym Sąd stwierdził nieważność w części decyzji Komisji C(2004) 4221 wersja ostateczna z dnia 26 października 2004 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE (Sprawa COMP/F-1/38.338 — PO/Igły) w sprawie porozumień o podziale rynków produktów pasmanteryjnych i geograficznym podziale rynku, oraz ustalił kwotę grzywny nałożonej na skarżące na 20 mln EUR — Żądanie obniżenia kwoty grzywny
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Coats Holdings Ltd i J&P Coats Ltd ponoszą koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 297 z 8.12.2007.


title: Sprawa C-54/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 21 listopada 2012 r. w sprawie T-270/08 Republika Federalna Niemiec przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 31 stycznia 2013 r. przez Republikę Federalną Niemiec

text:
               23.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/14

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 21 listopada 2012 r. w sprawie T-270/08 Republika Federalna Niemiec przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 31 stycznia 2013 r. przez Republikę Federalną Niemiec
   (Sprawa C-54/13 P)
   2013/C 86/22
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze, pełnomocnik, C. von Donat, J. Lipinsky, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Królestwo Hiszpanii, Królestwo Niderlandów, Republika Francuska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie wyroku Sądu z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie T-270/08 Republika Federalna Niemiec, Królestwo Hiszpanii (interwenient), Królestwo Niderlandów (interwenient), Republika Francuska (interwenient) przeciwko Komisji Europejskiej o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2008) 1615 wersja ostateczna z dnia 29 kwietnia 2008 r. dotyczącej zmniejszenia kwoty pomocy z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) przyznanej decyzją Komisji C(94) 1973 z dnia 5 sierpnia 1994 r. na rzecz programu operacyjnego w regionie celu 1 (1994–1999) dotyczącego Berlina (Wschodniego) w Republice Federalnej Niemiec i stwierdzenie nieważności wspomnianej decyzji Komisji C(2008) 1615;

               —

               Obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie opiera je na czterech zarzutach.

                  Zarzut pierwszy: Sąd naruszył art. 24 ust. 2 rozporządzenia nr 4253/88 (1) w związku z art. 1 rozporządzenia nr 2988/95 (2) i zasadę kompetencji powierzonych (dawny art. 5 WE, obecnie art. 5 ust. 2 TUE, art. 7 TFUE), gdyż w zaskarżonym wyroku niesłusznie przyjął, że również zwykłe błędy administracyjne organów krajowych stanowią „nieprawidłowość”, która uprawnia Komisję do korekty finansowej na podstawie art. 24 ust. 2 rozporządzenia nr 4253/88.

                  Zarzut drugi: Sąd naruszył ponadto art. 24 ust. 2 rozporządzenia nr 4253/88 w związku z zasadą kompetencji powierzonych (art. 5 ust. 2 TUE, art. 7 TFUE), gdyż niesłusznie uznał kompetencję Komisji do dokonania korekt finansowych w postaci ekstrapolacji (pierwsza część zarzutu pierwszego). Nawet gdyby z art. 24 ust. 2 rozporządzenia nr 4253/88 mogło wynikać uprawnienie Komisji do zmniejszenia kwot poprzez ekstrapolację, Sąd niezgodne z prawem potwierdził sposób przeprowadzenia ekstrapolacji w niniejszej sprawie. Po pierwsze, Komisja nie mogła zakwalifikować kwestionowanych przez nią błędów jako systemowych dla całego programu operacyjnego i obliczyć w przybliżeniu ustalonego dla nich progu błędu w odniesieniu do całego programu. Po drugie, Komisja nie mogła zastosować wybranej przez nią procedury kontroli wyrywkowej do zmniejszenia kwot za pomocą ekstrapolacji w odniesieniu do całego programu (druga część zarzutu drugiego). Ponadto poprzez ekstrapolację niereprezentatywnych błędów i korekty ryczałtowe Komisja dokonała nieproporcjonalnego zmniejszenia wkładu finansowego w programie operacyjnym (trzecia część zarzutu drugiego).

                  Zarzut trzeci: zaskarżony wyrok Sądu narusza poza tym art. 24 ust. 2 rozporządzenia nr 4253/88 w związku z zasadą kompetencji powierzonych, gdyż Sąd wydaje się zakładać niesłusznie, że Komisji przysługuje uprawnienie do ryczałtowych korekt finansowych (pierwsza część zarzutu trzeciego). Nawet gdyby takie uprawnienie do korekt ryczałtowych istniało, Sąd niesłusznie zatwierdził nieproporcjonalne korekty ryczałtowe w niniejszej sprawie (druga część zarzutu trzeciego).

                  Zarzut czwarty: W końcu Sąd naruszył obowiązek prawidłowego uzasadnienia na podstawie art. 81 regulaminu postępowania w związku z art. 36 i art. 53 ust. 1 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, gdyż z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, by Sąd rozpatrzył argumentację wnoszącej odwołanie dotyczącą niedopuszczalności ryczałtowych korekt finansowych (pierwsza część zarzutu drugiego) lub jakie względy kierowały Sądem przy odrzuceniu tej argumentacji.

      (1)  Rozporządzenie (EWG) nr 4253/88 z dnia 19 grudnia 1988 r. ustanawiające przepisy wykonawcze do rozporządzenia nr 2052/88 w odniesieniu do koordynacji działań różnych funduszy strukturalnych między nimi oraz z operacjami Europejskiego Banku Inwestycyjnego i innymi istniejącymi instrumentami finansowymi (Dz.U. L 374, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 312, s. 1).


title: Sprawa T-561/15: Skarga wniesiona w dniu 24 września 1015 r. – Universidad Internacional de la Rioja/OHIM – Universidad de la Rioja (UNIVERSIDAD INTERNACIONAL DE LA RIOJA UNiR)

text:
               23.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 389/63

         Skarga wniesiona w dniu 24 września 1015 r. – Universidad Internacional de la Rioja/OHIM – Universidad de la Rioja (UNIVERSIDAD INTERNACIONAL DE LA RIOJA UNiR)
   (Sprawa T-561/15)
   (2015/C 389/71)
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Universidad Internacional de la Rioja, SA (Logroño, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci C. Lema Devesa i A. Porras Fernandez-Toledano)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Universidad de la Rioja (Logroño, Hiszpania)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający elementy słowne„UNIVERSIDAD INTERNACIONAL DE LA RIOJA UNiR” – zgłoszenie nr 11 738 093

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 22.6.2015 w sprawie R 1914/2014-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie w jakim odmówiono w niej rejestracji wspólnotowego znaku towarowego nr 11 738 093 i w konsekwencji uwzględnienie zgłoszenia;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Zaskarżona decyzja nie wskazuje we właściwy sposób przeciętnego konsumenta przedmiotowych towarów i usług;

               —

               Zaskarżona decyzja nie zawiera odpowiedniej analizy prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.


               16.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 176/9

         Wniosek dotyczący wydania przez Trybunał EFTA opinii doradczej złożony przez Statens helsepersonellnemnd z dnia 25 stycznia 2011 r. w sprawie odwołania złożonego przez A
   (Sprawa E-1/11)
   2011/C 176/06
   W dniu 31 stycznia 2011 r. kancelaria Trybunału otrzymała pismo z dnia 25 stycznia 2011 r. skierowane do Trybunału EFTA, w którym Statens helsepersonellnemnd (norweska komisja odwoławcza personelu medycznego) zwraca się z wnioskiem o wydanie opinii doradczej w sprawie odwołania złożonego przez A, w odniesieniu do następujących kwestii:
   Czy dyrektywa 2005/36/WE lub inny akt prawny Europejskiego Obszaru Gospodarczego pozwala organom państw członkowskich na stosowanie zasad krajowych przewidujących prawo do odmowy udzielenia zezwolenia na prowadzenie działalności zawodowej jako lekarz lub też prawo do udzielenia jedynie ograniczonego zezwolenia na prowadzenie działalności zawodowej jako lekarz kandydatom mającym niewystarczające kwalifikacje, w przypadku wnioskodawcy migranta z innego państwa członkowskiego, który formalnie spełnia warunki nałożone dyrektywą 2005/36/WE, aby jego kwalifikacje zawodowe zostały uznane (udzielenie zezwolenia na wykonywanie zawodu lekarza bez ograniczeń), jeżeli doświadczenie zawodowe wnioskodawcy w Norwegii dowiodło, że ma niewystarczające kwalifikacje zawodowe?


title: Sprawa C-519/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Anotato Dikastirio Kyprou (Cypr) w dniu 27 września 2013 r. — Alpha Bank Cyprus Ltd przeciwko Dau Si Senh i in.

text:
               21.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 377/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Anotato Dikastirio Kyprou (Cypr) w dniu 27 września 2013 r. — Alpha Bank Cyprus Ltd przeciwko Dau Si Senh i in.
   (Sprawa C-519/13)
   2013/C 377/11
   Język postępowania: grecki

      Sąd odsyłający

   Anotato Dikastirio Kyprou

      Strony w postępowaniu głównym

      Wnoszący odwołanie: Alpha Bank Cyprus Ltd

      Druga strona postępowania: Dau Si Senh, Alpha Panareti Public Ltd, Susan Towson, Stewart Cresswell, Gillian Cresswell, Julie Gaskell, Peter Gaskell, Richard Wernham, Tracy Wernham, Joanne Zorani i Richard Simpson

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy doręczenie standardowego formularza, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1393/2007 (1), jest konieczne w każdym wypadku czy dopuszczalne są wyjątki?

               2)

               Jeżeli wspomniane doręczenie zostanie uznane za konieczne w każdym wypadku, czy jego zaniechanie w niniejszym przypadku stanowi powód nieważności całego doręczenia?

               3)

               W przypadku odpowiedzi przeczącej, czy zgodnie z ratio rozporządzenia (WE) nr 1393/2007 możliwe jest doręczenie do rąk adwokata pozwanych, którzy zgodzili stawić się z zastrzeżeniem, i który to adwokat zobowiązał się wobec swoich klientów do jego odbioru, czy też konieczne jest nowe doręczenie zgodnie z procedurą przewidzianą w rozporządzeniu (WE) 1393/2007?

      (1)  Rozporządzenie nr 1393/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. dotyczące doręczania w państwach członkowskich dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych i handlowych („doręczanie dokumentów”) oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1348/2000 (Dz.U. L 324, s. 79).


title: Sprawa C-596/12: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 13 lutego 2014 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Zwolnienia grupowe — Pojęcie pracowników — Wykluczenie kategorii „dirigenti” — Dyrektywa 98/59/WE — Artykuł 1 ust. 1 i 2 — Naruszenie)

text:
               29.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/14

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 13 lutego 2014 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-596/12) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Zwolnienia grupowe - Pojęcie pracowników - Wykluczenie kategorii „dirigenti” - Dyrektywa 98/59/WE - Artykuł 1 ust. 1 i 2 - Naruszenie)
   2014/C 93/22
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Enegren i C. Cattabriga, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, wspierana przez S. Varonego, avvocato dello Stato)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 1 ust. 1 i 2 dyrektywy Rady 98/59/WE z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych (Dz.U. L 225, s. 16 — wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 5, t. 3, s. 327) — Zakres stosowania — Pojęcie pracowników — Włączenie personelu kierowniczego do tego pojęcia

      Sentencja

               1)

               Wykluczając — na mocy art. 4 ust. 9 legge n. 223 — Norme in materia di cassa integrazione, mobilita’, trattamenti di disoccupazione, attuazione di direttive della Comunita’ europea, avviamento al lavoro ed altre disposizioni in materia di mercato del lavoro (ustawy nr 223 w sprawie norm w dziedzinie bezrobocia technologicznego, mobilności, zasiłków dla bezrobotnych, wykonywania dyrektyw wspólnotowych, pośrednictwa pracy i innych przepisów dotyczących rynku pracy) z dnia 23 lipca 1991 r. — kategorię „dirigenti” z zakresu zastosowania procedury przewidzianej w art. 2 dyrektywy Rady 98/59/WE z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, jakie ciążą na niej na mocy art. 1 ust. 1 i 2 tej dyrektywy.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 71 z 9.3.2013.


title: Sprawa C-15/06 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia  18 października 2005 r.  w sprawie T-60/03 Regione Sicialiana przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wniesione przez Regione Siciliana w dniu  11 stycznia 2006 r.

text:
               25.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 74/5

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia 18 października 2005 r. w sprawie T-60/03 Regione Sicialiana przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wniesione przez Regione Siciliana w dniu 11 stycznia 2006 r.
   (Sprawa C-15/06 P)
   (2006/C 74/11)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 11 stycznia 2006 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęło odwołanie Regione Sicialiana, reprezentowanego przez I.M. Braguglię, działającego w charakterze pełnomocnika, i G. Aiello, avvocato dello Stato, od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia 18 października 2005 r. w sprawie T-60/03 Regione Sicialiana przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Wnoszący odwołanie zwraca się do Trybunału o:

               1.

               uchylenie wyroku Sadu Pierwszej Instancji i w konsekwencji stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 11 grudnia 2002 r. C(2002) 4905 dotyczącej anulowania pomocy z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego na inwestycję infrastrukturalną w wysokości co najmniej 15 milionów ECU we Włoszech (region: Sycylia) i nakazu zwrotu zaliczki wypłaconej już przez Komisję oraz zwolnienia salda końcowego;

               2.

               wynikające z powyższego rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zdaniem wnoszącego odwołanie zaskarżony wyrok jest dotknięty następującymi wadami:

               naruszenie i wadliwe zastosowanie art. 18 ust. 1 i 32 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1787/84 (1) z dnia 19 czerwca 1984 r. o Europejskim Funduszu Rozwoju Regionalnego zmienionego rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3641/85 (2) z dnia 20 grudnia 1985 r.;

               naruszenie i wadliwe zastosowanie art. 24 rozporządzenia (EWG) nr 4253/88 (3) Rady z dnia 19 grudnia 1988 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze do rozporządzenia (EWG) nr 2052/88 (4) w odniesieniu do koordynacji działań różnych funduszy strukturalnych między nimi oraz z operacjami Europejskiego Banku Inwestycyjnego i innymi istniejącymi instrumentami finansowymi zmienionego rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2082/93 (5) z dnia 20 lipca 1984 r.;

               wadliwe uzasadnienie w odniesieniu do rozstrzygającej kwestii sporu.

      (1)  Nieobowiązujące.

      (2)  Nieobowiązujące.

      (3)  Nieobowiązujące.

      (4)  Nieobowiązujące.

      (5)  Dz.U. L 193, str. 20.


title: Sprawa C-630/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 20 września 2011 r. w sprawach połączonych T-394/08, T-408/08, T-453/08 i T-394/08 Regione autonoma della Sardegna i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 25 listopada 2011 r. przez HGA Srl i in.

text:
               21.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/8

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 20 września 2011 r. w sprawach połączonych T-394/08, T-408/08, T-453/08 i T-394/08 Regione autonoma della Sardegna i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 25 listopada 2011 r. przez HGA Srl i in.
   (Sprawa C-630/11 P)
   2012/C 118/12
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: HGA Srl i in. (przedstawiciele: G. Dore, F. Ciulli i A. Vinci, avvocati)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Regione autonoma della Sardegna, Selene di Alessandra Cannas Sas i in.

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie lub zmiana wyroku Sądu z dnia 20 września 2011 r. w sprawach połączonych T-394/08, T-408/08, T-453/08 i T-454/08;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji WE z dnia 2 lipca 2008 r. (Pomoc państwa C1/2004 Włochy — SG-Greffe (2008) D/204339) w sprawie programu pomocy „Ustawa regionalna nr 9 z 1998 r. — nadużycia w stosowaniu programu pomocy N 272/98”.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie na jego poparcie podnoszą sześć zarzutów.
   W ramach zarzutu pierwszego wnoszące odwołanie podnoszą w szczególności naruszenie istotnych wymogów formalnych, naruszenie i błędne zastosowanie art. 4, 6, 7 i 6 rozporządzenia (WE) nr 659/99 (1), naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań i zasady pewności prawa oraz naruszenie art. 81 regulaminu postępowania przed Sądem. Według wnoszących odwołanie decyzja Komisji jest niezgodna z prawem, ponieważ została wydana po sprostowaniu zakwalifikowania pomocy, pomimo że żaden przepis nie przewidywał takiego sprostowania. Ponadto o wszczęciu postępowania w wyniku sprostowania Komisja powiadomiła trzy i pół roku po otrzymaniu przez nią pełnej dokumentacji dotyczącej pomocy. Zarzut ten został podniesiony w postępowaniu w pierwszej instancji, jednak Sąd nie wypowiedział się w jego przedmiocie.
   Zarzut drugi dotyczy naruszenia zasady pewności prawa i zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań oraz naruszenia i błędnego zastosowania art. 4, 7, 10 i 16, rozporządzenia (WE) nr 659/99. Zdaniem wnoszących odwołanie decyzja Komisji została wydana z naruszeniem przepisanych terminów proceduralnych.
   Przedmiotem zarzutu trzeciego jest naruszenie art. 108 TFUE oraz art. 1, 7, 14 i 16 rozporządzenia (WE) nr 659/99. Na poparcie tego zarzutu wnoszący odwołanie wskazują, że decyzja Komisji jest niezgodna z prawem, ponieważ pomoc nie została nigdy zmieniona przez Region w stosunku do postanowień ustawy regionalnej nr 9/1998.
   W ramach czwartego zarzutu wnoszące odwołanie podnoszą naruszenie i błędne zastosowanie zasady konieczności, zasady skutku zachęcającego i zasady ochrony konkurencji oraz towarzyszące temu naruszenie art. 7 i 14 rozporządzenia (WE) nr 659/99, naruszenie i błędne zastosowanie art. 108 TFUE, brak uzasadnienia oraz naruszenie art. 81 regulaminu postępowania przed Sądem. Według wnoszących odwołanie decyzja Komisji jest niezgodna z prawem, ponieważ w rzeczywistości pomoc miała skutek zachęcający, którą to okoliczność Komisja powinna była zbadać również w wypadku złożenia wniosku po rozpoczęciu prac. Sąd nie wypowiedział się w przedmiocie tego aspektu sprawy.
   Zarzut piąty odnosi się do naruszenia zasady pewności prawa i — w innym aspekcie — zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań oraz naruszenia art. 14 rozporządzenia (WE) nr 659/99. Zdaniem wnoszących odwołanie wyrok oparty jest na błędnym założeniu, jakoby sąd wspólnotowy nie mógł dokonać oceny uzasadnionych oczekiwań wywołanych przez organy krajowe u beneficjentów pomocy.
   Ostatni zarzut dotyczy naruszenia zasady bezstronności i zasady ochrony konkurencji. Według wnoszących odwołanie Sąd niesłusznie stwierdził, że Komisja nie dopuściła się nierównego traktowania w zaskarżonej decyzji, gdzie nałożyła obowiązek odzyskania pomocy przyznanej wnoszącym odwołanie, a jednocześnie uznała, że w przypadku dziesięciu innych przedsiębiorstw, które rozpoczęły prace po złożeniu wniosku, wystąpił skutek zachęcający, chociaż złożenie wniosku nie daje pewności uzyskania pomocy.

      (1)  Dz.U. L 83, s. 1.


title: Sprawa C-145/07: Skarga wniesiona w dniu 13 marca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/33

         Skarga wniesiona w dniu 13 marca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji
   (Sprawa C-145/07)
   (2007/C 95/64)
   Język postępowania: szwedzki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: K. Simonsson i R. Vidal Puig)

      Strona pozwana: Królestwo Szwecji
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Królestwo Szwecji uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy dyrektywy 2003/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 czerwca 2003 r. w sprawie zgłaszania zdarzeń w lotnictwie cywilnym (1) przez to, że nie przyjęło przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do tej dyrektywy, a w każdym razie przez to, że nie notyfikowało tych przepisów Komisji oraz

               —

               obciążenie Królestwa Szwecji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transponowania dyrektywy do krajowego porządku prawnego upłynął w dniu 4 lipca 2005 r.

      (1)  JO L 167 z 4 lipca 2003, str. 23.


title: Sprawa T-249/13: Wyrok Sądu z dnia 9 kwietnia 2014 r. – MHCS przeciwko OHIM – Ambra (DORATO) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego DORATO — Wcześniejsze graficzne wspólnotowe i krajowe znaki towarowe przedstawiające etykiety na szyjkę butelki — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Zasada 50 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2868/95]

text:
               10.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/41

         Wyrok Sądu z dnia 9 kwietnia 2014 r. – MHCS przeciwko OHIM – Ambra (DORATO)
   (Sprawa T-249/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego DORATO - Wcześniejsze graficzne wspólnotowe i krajowe znaki towarowe przedstawiające etykiety na szyjkę butelki - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Zasada 50 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2868/95])
   2014/C 175/55
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: MHCS (Épernay, Francja) (przedstawiciele: adwokaci P. Boutron, N. Moya Fernández i L.É. Balleydier)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: P. Bullock, N. Bambara i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Ambra S.A. (Warszawa, Polska) (przedstawiciel: adwokat M. Kaczan-Parchimowicz)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 19 lutego 2013 r. (sprawa R 1877/2011-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy MHCS a Ambra S.A.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               MHCS zostaje obciążona kosztami postępowania, w tym niezbędnymi wydatkami poniesionymi przez Ambra S.A. w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).

      (1)  Dz.U. C 207 z 20.7.2013.


title: Sprawa T-17/10: Skarga wniesiona w dniu 19 stycznia 2010 r. — Steinberg przeciwko Komisja

text:
               27.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/36

         Skarga wniesiona w dniu 19 stycznia 2010 r. — Steinberg przeciwko Komisja
   (Sprawa T-17/10)
   2010/C 80/60
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Gerald Steinberg (Jerozolima, Izrael) (przedstawiciel: adwokat T. Asserson)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               ujawnienie w ciągu 15 dni wszystkich dokumentów wymienionych we wniosku;

               —

               zasądzenie kosztów;

               —

               zarządzenie wszelkich innych środków, które Sąd uzna za stosowne.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej skardze skarżący wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 15 maja 2009 r., doręczonej skarżącemu w dniu 22 listopada 2009 r., w której częściowo odrzucono jego wniosek na podstawie rozporządzenia nr 1049/2001 (1) o dostęp do dokumentów związanych z decyzjami finansowymi o przyznaniu dotacji pozarządowym organizacjom izraelskim i palestyńskim w ostatnich trzech latach w ramach programów „Partnerstwo dla pokoju” (PdP) i „Europejski instrument na rzecz demokracji i praw człowieka” (EIDHR).
   Na poparcie swojej skargi skarżący podnosi następujące cztery zarzuty.
   Po pierwsze, skarżący twierdzi, że nie udostępniając żądanych dokumentów, pozwana naruszyła art. 2 rozporządzenia nr 1049/2001.
   Po drugie, skarżący podnosi, że odmawiając pełnego udostępnienia żądanych dokumentów, pozwana naruszyła art. 4 rozporządzenia nr 1049/2001, jako że jego wniosek nie jest objęty zakresem żadnego z wyjątków przewidzianych w tym artykule. Ponadto skarżący podnosi, że nawet jeśli do jego wniosku stosowałyby się wyjątki, quod non, prawo dostępu przez organizacje społeczeństwa obywatelskiego do żądanych dokumentów należy uważać za „nadrzędny interes publiczny przemawiający za ujawnieniem”.
   Po trzecie, skarżący twierdzi, że odpowiadając na jego wniosek potwierdzający prawie po upływie sześciu miesięcy, mimo że rozporządzenie nr 1049/2001 przewiduje udzielenie odpowiedzi w ciągu 15 dni roboczych od złożenia wniosku, pozwana naruszyła art. 7 rozporządzenia nr 1049/2001.
   Po czwarte, skarżący podnosi, że pozwana nie rozpatrzyła wniosku „bezzwłocznie” i tym samym naruszyła art. 8 rozporządzenia nr 1049/2001.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).


title: Sprawa C-309/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hanseatisches Oberlandesgericht in Bremen (Niemcy) w dniu 29 maja 2017 r. – Stadtwerke Delmenhorst GmbH/Manfred Bleckwehl

text:
               25.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 318/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hanseatisches Oberlandesgericht in Bremen (Niemcy) w dniu 29 maja 2017 r. – Stadtwerke Delmenhorst GmbH/Manfred Bleckwehl
   (Sprawa C-309/17)
   (2017/C 318/05)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Hanseatisches Oberlandesgericht in Bremen

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Stadtwerke Delmenhorst GmbH

      Strona pozwana: Manfred Bleckwehl

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 3 ust. 3 w związku z załącznikiem A lit. b) i c) do dyrektywy 2003/55/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylającej dyrektywę 98/30/WE należy interpretować w ten sposób, że nieudzielenie informacji w odpowiednim czasie i bezpośrednio odbiorcom gazu o warunkach, przyczynach i zakresie mających nastąpić zmian cen gazu stoi na przeszkodzie skuteczności takiej zmiany cen?

               2)

               W razie udzielenia na to pytanie odpowiedzi twierdzącej:
               Czy art. 3 ust. 3 w związku z załącznikiem A lit. b) i c) do dyrektywy 2003/55/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylającej dyrektywę 98/30/WE znajduje bezpośrednie zastosowanie od dnia 1 lipca 2004 r. w stosunku do przedsiębiorstwa użyteczności publicznej zorganizowanego jako podmiot prawa prywatnego (jako niemiecka spółka z ograniczoną odpowiedzialnością), z tego względu, że przytoczone przepisy tej dyrektywy są, z punktu widzenia ich treści, bezwarunkowe i tym samym mogą być stosowane bez ustawy krajowej dokonującej ich transpozycji i przyznają obywatelom prawa w stosunku do podmiotu, który pomimo formy prawnej podmiotu prawa prywatnego podlega państwu, ponieważ jest ono jedynym udziałowcem przedsiębiorstwa?

      (1)  Dz.U. L 176, s. 57


title: Sprawa T-578/10: Skarga wniesiona w dniu 14 grudnia 2010 r. — Global Steel Wire przeciwko Komisji

text:
               19.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/29

         Skarga wniesiona w dniu 14 grudnia 2010 r. — Global Steel Wire przeciwko Komisji
   (Sprawa T-578/10)
   2011/C 55/53
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Global Steel Wire, SA (Cerdanyola del Vallés, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci F. González Díaz i A. Tresandi Blanco)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zgodnie z art. 263 traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej decyzji Komisji Europejskiej z dnia 30 września 2010 r. zmieniającej decyzję z dnia 30 czerwca 2010 r. [C(2010) 4387 wersja ostateczna w sprawie COMP/38.344 — Stal sprężająca];

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności zgodnie z art. 263 traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej art. 2 decyzji Komisji Europejskiej z dnia 30 września 2010 r. zmieniającej decyzję z dnia 30 czerwca 2010 r. [C(2010) 4387 wersja ostateczna w sprawie COMP/38.344 — Stal sprężająca] w zakresie, w jakim narusza on zasadę niedyskryminacji ze względu na nieprzedłużenie GSW dodatkowego terminu do zapłaty grzywny i jest dotknięta brakiem uzasadnienia oraz

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty są tożsame z zarzutami i głównymi argumentami podniesionymi w sprawie T-575/10 Moreda-Riviere Trefilerías przeciwko Komisji.


title: Sprawa T-293/07 P: Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 24 maja 2007 r. w sprawach połączonych F-27/06 i F-75/06 Lofaro przeciwko Komisji, wniesione w dniu 3 sierpnia 2007 r. przez Alessandro Lofaro

text:
               22.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/16

         Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 24 maja 2007 r. w sprawach połączonych F-27/06 i F-75/06 Lofaro przeciwko Komisji, wniesione w dniu 3 sierpnia 2007 r. przez Alessandro Lofaro
   (Sprawa T-293/07 P)
   (2007/C 223/27)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Alessandro Lofaro (Lizbona, Portugalia) (przedstawiciel: J.-L. Laffineur, avocat)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uznanie odwołania za dopuszczalne i zasadne i w konsekwencji;

               —

               uchylenie postanowienia Sądu do spraw służby publicznej w sprawach połączonych F-27/06 i F-75/06 wydanego w dniu 24 maja 2007 r.;

               —

               rozpoznanie sprawy co do istoty i uwzględnienie skargi skarżącego.

         Zarzuty i główne argumenty
   W swym odwołaniu, wnoszący odwołanie twierdzi, że Sąd dopuścił się naruszeń prawa przy wykładni art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego, a w szczególności w odniesieniu do terminu na wniesienie zażalenia i daty branej pod uwagę dla ustalenia upływu tego terminu. Skarżący podnosi, że wykładnia dokonana przez Sąd stanowi naruszenie ogólnych zasad prawa wspólnotowego takich jak zasada pewności prawnej, niedyskryminacji i proporcjonalności, a także praw skarżącego. Twierdzi ponadto, że Sąd nie odpowiedział na wszystkie zarzuty rozwinięte przezeń w jego skardze i stąd jego zdaniem postanowienie zawiera nieprawidłowości w uzasadnieniu, które jest niewystarczające i błędne.


title: Sprawa C-465/10: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 grudnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État — Francja) — Ministre de l'Intérieur, de l'Outre-mer, des Collectivités territoriales et de l'immigration przeciwko Chambre de commerce et d'industrie de l'Indre (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Ochrona interesów finansowych Unii Europejskiej — Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2988/95 — Artykuł 3 — Fundusze strukturalne — Rozporządzenie (EWG) nr 2052/88 — Rozporządzenie (EWG) nr 4253/88 — Instytucja zamawiająca, będąca beneficjentem subwencji przyznanych z funduszy strukturalnych — Naruszenie przez beneficjenta subwencji z EFRR procedur udzielania zamówień publicznych — Podstawa obowiązku odzyskania subwencji Unii w przypadku nieprawidłowości —  „Nieprawidłowość” —  „Nieprawidłowość ciągła” — Zasady odzyskiwania pomocy — Termin przedawnienia — Krajowy, dłuższy termin przedawnienia — Zasada proporcjonalności)

text:
               18.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 49/10

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 grudnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État — Francja) — Ministre de l'Intérieur, de l'Outre-mer, des Collectivités territoriales et de l'immigration przeciwko Chambre de commerce et d'industrie de l'Indre
   (Sprawa C-465/10) (1)

   (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym - Ochrona interesów finansowych Unii Europejskiej - Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2988/95 - Artykuł 3 - Fundusze strukturalne - Rozporządzenie (EWG) nr 2052/88 - Rozporządzenie (EWG) nr 4253/88 - Instytucja zamawiająca, będąca beneficjentem subwencji przyznanych z funduszy strukturalnych - Naruszenie przez beneficjenta subwencji z EFRR procedur udzielania zamówień publicznych - Podstawa obowiązku odzyskania subwencji Unii w przypadku nieprawidłowości - „Nieprawidłowość” - „Nieprawidłowość ciągła” - Zasady odzyskiwania pomocy - Termin przedawnienia - Krajowy, dłuższy termin przedawnienia - Zasada proporcjonalności)
   2012/C 49/15
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Conseil d'État

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ministre de l'Intérieur, de l'Outre-mer, des Collectivités territoriales et de l'immigration

      Strona pozwana: Chambre de commerce et d'industrie de l'Indre

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Conseil d'État (Francja) — Wykładnia przepisów rozporządzenia Rady (EWG) nr 2052/88 z dnia 24 czerwca 1988 r. w sprawie zadań funduszy strukturalnych i ich skuteczności oraz w sprawie koordynacji działań funduszy między sobą i z operacjami Europejskiego Banku Inwestycyjnego i innymi istniejącymi instrumentami finansowymi (Dz.U. L 185, s. 9), rozporządzenia Rady (EWG) nr 4253/88 z dnia 19 grudnia 1988 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze do rozporządzenia (EWG) nr 2052/88 (Dz.U. L 374, s. 1) oraz rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 312, s. 1) — Naruszenie zasad udzielania zamówień publicznych przez beneficjenta subwencji wypłaconych w ramach EFRR i FNADT — Podstawa obowiązku odzyskania pomocy wspólnotowej w razie nieprawidłowości — Zasady odzyskania pomocy nienależnie przyznanej — Okres przedawnienia

      Sentencja

               1)

               W okolicznościach takich jak w sprawie przed sądem krajowym art. 23 ust. 1 tiret trzecie rozporządzenia Rady (EWG) nr 4253/88 z dnia 19 grudnia 1988 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze do rozporządzenia (EWG) nr 2052/88 w odniesieniu do koordynacji działań różnych funduszy strukturalnych między nimi oraz z operacjami Europejskiego Banku Inwestycyjnego i innymi istniejącymi instrumentami finansowymi, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2082/93 z dnia 20 lipca 1993 r., w związku z art. 7 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2052/88 z dnia 24 czerwca 1988 r. w sprawie zadań funduszy strukturalnych i ich skuteczności oraz w sprawie koordynacji działań funduszy między sobą i z operacjami Europejskiego Banku Inwestycyjnego i innymi istniejącymi instrumentami finansowymi, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2081/93 z dnia 20 lipca 1993 r., stanowi podstawę prawną umożliwiającą organom krajowym — bez konieczności istnienia upoważnienia wynikającego z prawa krajowego — odzyskanie od beneficjenta całości subwencji przyznanej z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR), z tego względu, że będący „instytucją zamawiającą”, w rozumieniu dyrektywy Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnoszącej się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi, w brzmieniu zmienionym dyrektywą Rady 96/36/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r., beneficjent ten nie przestrzegał wymogów tej dyrektywy, udzielając zamówienia publicznego na usługi, którego przedmiotem było wykonanie działania, tytułem którego tę subwencję otrzymał.

               2)

               Naruszenie przez instytucję zamawiającą, będącą beneficjentem subwencji z EFRR przepisów regulujących udzielanie zamówień publicznych przewidzianych dyrektywą 92/50, w brzmieniu zmienionym dyrektywą 93/36, przy udzielaniu zamówienia publicznego, którego przedmiotem było wykonanie subwencjonowanego działania, stanowi „nieprawidłowość” w rozumieniu art. 1 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich, nawet jeśli właściwy organ krajowy nie mógł w momencie przyznawania subwencji nie mieć świadomości, że beneficjent już dokonał wyboru co do tożsamości usługodawcy, któremu powierzy wykonanie subwencjonowanego działania.

               3)

               W okolicznościach takich jak w sprawie przed sądem krajowym — w których beneficjent subwencji z EFRR, będący instytucją zamawiającą nie przestrzegał przepisów regulujących udzielanie zamówień publicznych określonych dyrektywą 92/50, w brzmieniu zmienionym dyrektywą 93/36 przy udzielaniu zamówienia, którego przedmiotem było subwencjonowane działanie:

                           —

                           sporną nieprawidłowość należy uznać za „nieprawidłowość ciągłą” w rozumieniu art. 3 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 2988/95, a zatem wynoszący cztery lata termin przedawnienia przewidziany tym przepisem w celu odzyskania subwencji nienależnie wypłaconych jej beneficjentowi, rozpoczyna bieg w dniu zakończenia wykonywania zawartej z naruszeniem prawa umowy na realizację zamówienia publicznego;

                           —

                           przekazanie beneficjentowi subwencji sprawozdania z kontroli, stwierdzającego naruszenie przepisów regulujących udzielanie zamówień publicznych oraz zalecającego w konsekwencji organowi krajowemu żądanie zwrotu wypłaconych kwot, stanowi dostatecznie precyzyjny akt, mający na celu badanie lub postępowanie w sprawie „nieprawidłowości”, w rozumieniu art. 3 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia nr 2988/95.

               4)

               Stosowanie przez państwa członkowskie w ramach uprawnienia nadanego na mocy art. 3 ust. 3 rozporządzenia nr 2988/95, trzydziestoletniego terminu przedawnienia do odzyskiwania korzyści uzyskanych nienależnie z budżetu Unii, jest sprzeczne z zasadą proporcjonalności.

      (1)  Dz.U. C 346 z 18.12.2010.