title: Sprawa T-26/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 września 2005 r. — GeoLogistics/Komisja (Unia celna — Operacje wspólnotowego tranzytu zewnętrznego — Mięso, którego miejscem przeznaczenia jest Maroko — Nadużycie — Wniosek o umorzenie należności celnych przywozowych — Art. 239 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 — Art. 905 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 — Klauzula słuszności — Zaistnienie szczególnej sytuacji — Brak oszustwa i oczywistego niedbalstwa)

text:
               12.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/19

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 września 2005 r. — GeoLogistics/Komisja
   Sprawa T-26/03 (1)

   (Unia celna - Operacje wspólnotowego tranzytu zewnętrznego - Mięso, którego miejscem przeznaczenia jest Maroko - Nadużycie - Wniosek o umorzenie należności celnych przywozowych - Art. 239 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 - Art. 905 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 - Klauzula słuszności - Zaistnienie szczególnej sytuacji - Brak oszustwa i oczywistego niedbalstwa)
   (2005/C 281/34)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: GeoLogistics BV (Schiphol Rijk, Niderlandy) [Przedstawiciele: początkowo H. de Bie i K. Schellaars, a następnie H. De Bie i A. Huizing, adwokaci]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: X. Lewis, pełnomocnik i F. Tuytschaever, adwokat]
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji REM 08/00 z dnia 7 października 2002 r. stwierdzającej, że umorzenie skarżącej należności celnych przywozowych, o które wystąpiło z wnioskiem Królestwo Niderlandów, nie jest uzasadnione.
   Sentencja wyroku

               1.

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji REM 08/00 z dnia 7 października 2002 r. w zakresie, w jakim odmawia się w niej umorzenia należności celnych przywozowych nałożonych na skarżącą w stosunku do operacji celnych dokonywanych przez nią począwszy od dnia 12 czerwca 1995 r.

               2.

               Komisja pokrywa własne koszy oraz koszty poniesione przez skarżącą.

               3.

               Królestwo Hiszpanii pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 70 z 22.3.2003


title: Sprawa C-645/11: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 kwietnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Land Berlin przeciwko Ellen Mirjam Sapir, Michaelowi J. Bussemu, Mirjam M. Birgansky, Gideonowi Rumneyowi, Benjaminowi Ben-Zadokowi, Heddzie Brown (Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Artykuł 1 ust. 1 i art. 6 pkt 1 — Pojęcie „sprawa cywilna i handlowa” — Zapłata dokonana bez podstawy prawnej przez organ władzy publicznej — Żądanie zwrotu zapłaty w ramach postępowania sądowego — Ustalenie jurysdykcji w wypadku powiązania spraw — Ścisła więź między powództwami — Pozwany mający miejsce zamieszkania w państwie trzecim)

text:
               1.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/11

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 kwietnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Land Berlin przeciwko Ellen Mirjam Sapir, Michaelowi J. Bussemu, Mirjam M. Birgansky, Gideonowi Rumneyowi, Benjaminowi Ben-Zadokowi, Heddzie Brown
   (Sprawa C-645/11) (1)

   (Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Artykuł 1 ust. 1 i art. 6 pkt 1 - Pojęcie „sprawa cywilna i handlowa” - Zapłata dokonana bez podstawy prawnej przez organ władzy publicznej - Żądanie zwrotu zapłaty w ramach postępowania sądowego - Ustalenie jurysdykcji w wypadku powiązania spraw - Ścisła więź między powództwami - Pozwany mający miejsce zamieszkania w państwie trzecim)
   2013/C 156/16
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Land Berlin

      Strona pozwana: Ellen Mirjam Sapir, Michael J Busse, Mirjam M. Birgansky, Gideon Rumney, Benjamin Ben-Zadok, Hedda Brown

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesgerichtshof — Wykładnia art. 1 ust. 1 i art. 6 pkt 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2001, L 12, s. 1) — Pojęcie „sprawy cywilne i handlowe” — Włączenie powództwa o zwrot zapłaty dokonanej bez podstawy prawnej przez organ władzy publicznej w ramach postępowania administracyjnego dotyczącego odszkodowania za szkodę wyrządzoną przez reżim nazistowski bądź brak włączenia takiego powództwa

      Sentencja

               1)

               Artykuł 1 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „sprawy cywilne i handlowe” obejmuje powództwo o zwrot zapłaty dokonanej bez podstawy prawnej, w przypadku gdy podmiot publiczny wyznaczony przez organ utworzony na mocy ustawy dotyczącej odszkodowań za prześladowania reżimu totalitarnego do wypłaty poszkodowanemu tytułem odszkodowania części zysku ze sprzedaży nieruchomości omyłkowo wypłacił tej osobie całą kwotę ceny sprzedaży, a następnie żąda na drodze sądowej zwrotu zapłaty dokonanej bez podstawy prawnej.

               2)

               Artykuł 6 pkt 1 rozporządzenia nr 44/2001 należy interpretować w ten sposób, że między powództwami wytoczonymi przeciwko kilku pozwanym mającym miejsce zamieszkania na terytorium innych państw członkowskich istnieje ścisła więź w rozumieniu tego przepisu, w wypadku gdy w okolicznościach takich jak w postępowaniu głównym pozwani powołują się na dalej idące roszczenia odszkodowawcze, co do których musi zapaść jednolite orzeczenie.

               3)

               Artykuł 6 pkt 1 rozporządzenia nr 44/2001 należy interpretować w ten sposób, że przeznaczeniem tego przepisu nie jest, by był on stosowany do pozwanych niemających miejsca zamieszkania na terytorium państwa członkowskiego, w sytuacji gdy zostali oni pozwani w ramach powództwa wytoczonego przeciwko kilku pozwanym, wśród których znajdują się również osoby mające miejsce zamieszkania w Unii Europejskiej.

      (1)  Dz.U. C 80 z 17.3.2012.


title: Sprawa C-344/05 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 9 listopada 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Joëlowi De Bry (Odwołanie — Urzędnik — Ocena — Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej — Postępowanie za lata 2001/2002 — Prawo do obrony — Artykuł 26 akapit drugi regulaminu pracowniczego)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/17

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 9 listopada 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Joëlowi De Bry
   (Sprawa C-344/05 P) (1)

   (Odwołanie - Urzędnik - Ocena - Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej - Postępowanie za lata 2001/2002 - Prawo do obrony - Artykuł 26 akapit drugi regulaminu pracowniczego)
   (2006/C 326/34)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: L. Lozano Palacios i H. Kraemer, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Joël De Bry (przedstawiciel: S. Orlandi, avocat)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (skład jednoosobowy) z dnia 12 lipca 2005 r. w sprawie T-157/04 De Bry przeciwko Komisji, uchylającego decyzję Komisji z dnia 26 maja 2003 r. dotyczącą sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej wnoszącego odwołanie za okres od dnia 1 lipca 2001 r. do dnia 31 grudnia 2002 r.
   Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 12 lipca 2005 r. w sprawie T-157/04 De Bry przeciwko Komisji zostaje częściowo uchylony, w zakresie w jakim uchylił on decyzję Komisji z dnia 26 maja 2003 r. potwierdzającą ostatecznie sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej J. De Bry'ego dotyczące okresu od dnia 1 lipca 2001 r. do dnia 31 grudnia 2002 r. z uwagi na naruszenie prawa do obrony, o którym mowa w art. 26 regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich, a w konsekwencji z uwagi na niezgodność między określonymi komentarzami o charakterze opisowym a odpowiadającą im oceną ogólną, w odniesieniu do upomnienia o nieprzestrzeganiu czasu pracy.

               2)

               Skarga zostaje oddalona.

               3)

               Każda ze stron pokrywa koszty własne w ramach niniejszego postępowania oraz postępowania w pierwszej instancji.

      (1)  Dz.U. C 281 z 12.11.2005 r.


title: Sprawa T-77/08: Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2008 r. — Dow Chemical przeciwko Komisji

text:
               9.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 116/22

         Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2008 r. — Dow Chemical przeciwko Komisji
   (Sprawa T-77/08)
   (2008/C 116/41)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: The Dow Chemical Company (Midland, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci D. Schroeder i T. Graf)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji w zakresie dotyczącym skarżącej;

               —

               ewentualnie, istotne obniżenie nałożonej na nią grzywny; oraz

               —

               zobowiązanie Komisji do zapłaty kosztów prawnych oraz pozostałych wydatków poniesionych przez skarżącą w związku z niniejszym postępowaniem.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca wnosi o stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji C(2007)5910 wersja ostateczna z dnia 5 grudnia 2007 r. (sprawa COMP/F/38.629 — Kauczuk chloroprenowy), w której Komisja uznała, że skarżąca wraz z innymi przedsiębiorstwami naruszyła art. 81 WE oraz art. 53 porozumienia o EOG poprzez uczestniczenie w jednym i ciągłym porozumieniu lub uzgodnionej praktyce w sektorze kauczuku chloroprenowego.
   Na poparcie swej skargi skarżąca podnosi, że Komisja popełniła oczywiste błędy w ocenie okoliczności faktycznych oraz naruszyła prawo, uznając skarżącą za odpowiedzialną za naruszenie popełnione przez joint venture DuPont Dow Elastomers. Skarżąca dodaje, że Komisja nie wykazała, iż skarżąca miała decydujący wpływ na DuPont Dow Elastomers. Ponadto skarżąca podnosi, że nie stanowiła wraz z DuPont Dow Elastomers całości gospodarczej.
   Skarżąca twierdzi dodatkowo, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie okoliczności faktycznych, naruszyła prawo oraz w niewystarczający sposób uzasadniła swoją decyzję poprzez:

               —

               zastosowanie mnożnika 6,5 z tytułu czasu trwania naruszenia, chociaż naruszenie trwało jedynie sześć lat i jeden miesiąc;

               —

               podwyższenie grzywny nałożonej na skarżącą o 10 % w celu osiągnięcia wystarczającego skutku odstraszającego; oraz

               —

               nieprzyznanie skarżącej maksymalnej dopuszczalnej obniżki grzywny z tytułu współpracy w wysokości 30 %.


title: Sprawa F-129/11: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 28 czerwca 2012 r. — BH przeciwko Komisji

text:
               22.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/42

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 28 czerwca 2012 r. — BH przeciwko Komisji
   (Sprawa F-129/11) (1)

   2012/C 287/78
   Język postępowania: francuski
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 25 z 28.1.2012, s. 73.


title: Sprawa C-195/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundeskommunikationssenat (Austria) w dniu  27 kwietnia 2006 r.  — Österreichischer Rundfunk (ORF)

text:
               29.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundeskommunikationssenat (Austria) w dniu 27 kwietnia 2006 r. — Österreichischer Rundfunk (ORF)
   (Sprawa C-195/06)
   (2006/C 178/26)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundeskommunikationssenat (Austria)
   Strona w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Österreichischer Rundfunk (ORF)
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 1 lit. f) dyrektywy Rady 89/552/EWG (1) z dnia 3 października 1989 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej [nadawczej] w brzmieniu nadanym dyrektywą 97/36/WE (2) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 czerwca 1997 r. zmieniającą dyrektywę Rady 89/552/EWG w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej [nadawczej] należy interpretować w ten sposób, że jako „telezakupy” należy rozumieć również audycje lub części audycji, w których poprzez bezpośrednie wybranie komercyjnego numeru telefonicznego, a więc odpłatnie, widz uzyskuje od nadawcy telewizyjnego możliwość udziału w konkursie z wygraną?

               2)

               W razie udzielenia odpowiedzi negatywnej na pytanie pierwsze, czy art. 1 lit. c) dyrektywy Rady 89/552/EWG z dnia 3 października 1989 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej [nadawczej] w brzmieniu nadanym dyrektywą 97/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 czerwca 1997 r. zmieniającą dyrektywę Rady 89/552/EWG w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej [nadawczej] należy interpretować w ten sposób, że jako „reklamę telewizyjną” należy rozumieć również tego rodzaju przekaz zawarty w audycjach lub częściach audycji, w którym nadawca telewizyjny oferuje widzom możliwość udziału w konkursie z wygraną poprzez bezpośrednie wybranie komercyjnego numeru telefonicznego, a więc odpłatnie?

      (1)  Dz.U. nr L 298, str. 23

      (2)  Dz.U. nr L 202, str. 60


title: Sprawa F-113/10: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 15 lutego 2012 r. — AT przeciwko EACEA (Służba publiczna — Członek personelu tymczasowego — Sprawozdanie z oceny — Charakter ostateczny — Termin do złożenia zażalenia — Złożenie zażalenia po terminie — Wcześniejsze rozwiązanie umowy zawartej na czas określony z powodu nienależytego wykonywania obowiązków — Kontrola sądowa — Oczywisty błąd w ocenie)

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/26

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 15 lutego 2012 r. — AT przeciwko EACEA
   (Sprawa F-113/10) (1)

   (Służba publiczna - Członek personelu tymczasowego - Sprawozdanie z oceny - Charakter ostateczny - Termin do złożenia zażalenia - Złożenie zażalenia po terminie - Wcześniejsze rozwiązanie umowy zawartej na czas określony z powodu nienależytego wykonywania obowiązków - Kontrola sądowa - Oczywisty błąd w ocenie)
   2012/C 138/52
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: AT (przedstawiciele: S. Rodrigues i C. Bernard-Glanz, adwokaci)

      Strona pozwana: EACEA (przedstawiciele: F. Couplan i D. Homann, pełnomocnicy, B. Wägenbaur, adwokat)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie, po pierwsze, stwierdzenia nieważności sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej strony skarżącej za okres od dnia 1 czerwca do dnia 31 grudnia 2008 r., po drugie, stwierdzenia nieważności decyzji organu upoważnionego do zawierania umów o wcześniejszym rozwiązaniu umowy o pracę na czas określony ze stroną skarżącą oraz, po trzecie, żądania dotyczące naprawienia poniesionej szkody.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               AT pokrywa swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 72 z 5.3.2011, s. 35.


title: Sprawa C-25/10: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 10 lutego 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Liège — Belgia) — Missionswerk Werner Heukelbach e.V. przeciwko państwu belgijskiemu (Podatki bezpośrednie — Swobodny przepływ kapitału — Podatek spadkowy — Zapis na rzecz podmiotu niemającego celu zarobkowego — Odmowa zastosowania obniżonej stawki podatkowej w sytuacji, gdy taki podmiot ma siedzibę operacyjną w innym państwie członkowskim niż państwo, w którym spadkodawca rzeczywiście zamieszkiwał lub pracował — Ograniczenie — Uzasadnienie)

text:
               2.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/8

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 10 lutego 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Liège — Belgia) — Missionswerk Werner Heukelbach e.V. przeciwko państwu belgijskiemu
   (Sprawa C-25/10) (1)

   (Podatki bezpośrednie - Swobodny przepływ kapitału - Podatek spadkowy - Zapis na rzecz podmiotu niemającego celu zarobkowego - Odmowa zastosowania obniżonej stawki podatkowej w sytuacji, gdy taki podmiot ma siedzibę operacyjną w innym państwie członkowskim niż państwo, w którym spadkodawca rzeczywiście zamieszkiwał lub pracował - Ograniczenie - Uzasadnienie)
   2011/C 103/12
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Tribunal de première instance de Liège

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Missionswerk Werner Heukelbach e.V.

      Strona pozwana: Państwo belgijskie

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal de première instance de Liège (sąd rejonowy w Liège) — Wykładnia art. 18, 45, 49 oraz 54 TFUE — Podatek spadkowy — Odmowa zastosowania obniżonej stawki podatku spadkowego w odniesieniu do rozrządzeń na rzecz stowarzyszeń o charakterze niezarobkowym oraz fundacji użyteczności publicznej w wypadku, gdy te stowarzyszenia lub fundacje mają siedzibę w innym państwie członkowskim niż państwo, w którym spadkodawca zamieszkiwał lub pracował — Dyskryminacja ze względu na przynależność państwową — Ograniczenie swobody wyboru miejsca siedziby

      Sentencja

   Artykuł 63 TFUE sprzeciwia się przepisom państwa członkowskiego stanowiącym, że z możliwości opodatkowania obniżoną stawką podatku spadkowego mogą skorzystać jedynie podmioty niemające celu zarobkowego, których siedziba operacyjna położona jest albo w tym państwie członkowskim, albo w państwie członkowskim, w którym spadkodawca, w chwili śmierci lub w okresie wcześniejszym, rzeczywiście zamieszkiwał lub pracował.

      (1)  Dz.U. C 100 z 17.4.2010.


title: Sprawa T-36/14: Skarga wniesiona w dniu 15 stycznia 2014 r. – St'art i in. przeciwko Komisji

text:
               5.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 135/42

         Skarga wniesiona w dniu 15 stycznia 2014 r. – St'art i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-36/14)
   2014/C 135/54
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: St’art – Fonds d’investissement dans les entreprises culturelles (Mons, Belgia); Stichting Cultuur – Ondernemen (Amsterdam, Niderlandy); Angel Capital Innovations Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci L. Dehin i C. Brüls)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Skarżące wnoszą do Sądu o:

               —

               uznanie skargi za dopuszczalna i zasadną, a w konsekwencji stwierdzenie nieważności zaskarżonych aktów:

                           —

                           bądź decyzji Komisji Europejskiej, której data wydania jest nieznana, o zakończeniu projektu „Factor SI.2.609157 – 2/G/ENT/CIP/11/C/N03C011” i w konsekwencji o zaprzestaniu udzielania subsydium przyznanego konsorcjum utworzonemu przez skarżące;

                           —

                           bądź potwierdzającej ją decyzji wydanej w dniu 29 listopada 2013 r.;

               —

               obciążenie strony przeciwnej kosztami postępowania, w tym kosztami zastępstwa procesowego.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia obowiązku uzasadnienia i naruszenia prawa do sprawiedliwego traktowania i ogólnej zasady wykonywania w dobrej wierze porozumień i warunków umowy, ponieważ przedstawione przez Komisję uzasadnienie jest nieodpowiednie i ponieważ nie został spełniony żaden z warunków rozwiązania umowy. Skarżące podnoszą, że okoliczność, iż zakładane cele projektu zostały osiągnięte innymi środkami, przez co projekt stał się bezcelowy, nie jest ważnym powodem rozwiązania umowy o dofinansowanie.

               2.

               Zarzut drugi dotyczy przekroczenia uprawnień i nadużycia władzy, a także naruszenia prawa do dobrej administracji, zasady kontradyktoryjności i ogólnej zasady „patere legem quam ipse fecisti”, ponieważ Komisja nie dostarczyła dowodów pozwalających, po pierwsze, stwierdzić, czy zbadała uwagi przedstawione przez konsorcjum, w skład którego wchodzą skarżące, a po drugie, poznać powody odrzucenia przez nią tych uwag.


title: Sprawa T-223/14: Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2014 r. – Ewald Dörken przeciwko OHIM – Schürmann (VENT ROLL)

text:
               16.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/35

         Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2014 r. – Ewald Dörken przeciwko OHIM – Schürmann (VENT ROLL)
   (Sprawa T-223/14)
   2014/C 184/57
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Ewald Dörken AG (Herdecke, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat N. Grüger)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Wolfram Schürmann (Neuhausen, Szwajcaria)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 30 stycznia 2014 r. w sprawie R 2156/2012-4 oraz zmianę zaskarżonej w ten sposób, aby wniosek o unieważnienie prawa do znaku został oddalony w całości;

               —

               posiłkowo, uchylenie decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 30 stycznia 2014 r. w sprawie R 2156/2012-4 w odniesieniu do towarów w klasie 6: „listwy metalowe do celów budowlanych” jak również w klasie 7: „dachowe folie izolacyjne” oraz zmiana zaskarżonej w ten sposób, aby wniosek o unieważnienie prawa do znaku został oddalony w odniesieniu do tych towarów;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: znak słowny „VENT ROLL” dla towarów w klasach 6, 17 i 19 – wspólnotowy znak towarowy nr 3 817 491

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Wolfram Schürmann

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Bezwzględna podstawa unieważnienia z art. 52 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009, zła wiara z art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, a także względna podstawa unieważnienia znaku zarejestrowanego bez zgody na rzecz agenta z art. 53 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Wniosek o unieważnienie został uwzględniony.

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania.
   Podniesione zarzuty:

               —

               naruszenie art. 52 ust. 1 w związku z art. 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               naruszenie art. 52 ust. 1 w związku z art. 7 ust. 1 lit. c) i art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               naruszenie art. 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 w związku z zasadą 40 ust.3 rozporządzenia nr 2868/95;

               —

               naruszenie art. 76 i 78 rozporządzenia nr 207/2009 oraz zasady 37 lit. b) ppkt iv) i zasady 57 rozporządzenia nr 2868/95;

               —

               naruszenie art. 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 w związku z zasadą 37 lit. a) ppkt iii) rozporządzenia nr 2868/95 w związku z art. 83 rozporządzenia nr 2047/2009;

               —

               naruszenie art. 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 w związku z zasadą 37 lit. a) ppkt iii) i lit b) ppkt i) rozporządzenia nr 2868/95.


title: Sprawa C-564/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 2 grudnia 2010 r. — Bundesanstalt für Landwirtschaft und Ernährung przeciwko Pfeifer & Langen Kommanditgesellschaft

text:
               5.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 2 grudnia 2010 r. — Bundesanstalt für Landwirtschaft und Ernährung przeciwko Pfeifer & Langen Kommanditgesellschaft
   (Sprawa C-564/10)
   2011/C 72/06
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesverwaltungsgericht

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Bundesanstalt für Landwirtschaft und Ernährung

      Strona pozwana: Pfeifer & Langen Kommanditgesellschaft

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 3 rozporządzenia (1) odnosi się również do przedawnienia roszczeń o odsetki, które zgodnie z prawem krajowym są należne obok zwrotu korzyści uzyskanej niezgodnie z prawem w wyniku nieprawidłowości?
               W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej:

               2)

               Czy do przewidzianego zgodnie z art. 3 ust. 3 rozporządzenia porównania terminów należy włączyć jedynie okres przedawnienia, czy też należy uwzględnić także przepisy krajowe, które początek tego okresu, bez konieczności wystąpienia żadnych wskazujących na to okoliczności, przesuwają na koniec roku kalendarzowego, w którym powstało roszczenie (w niniejszej sprawie: roszczenie odsetkowe)?

               3)

               Czy także dla roszczeń odsetkowych termin przedawnienia biegnie od momentu wystąpienia nieprawidłowości tudzież od momentu ustania ciągłej lub powtarzającej się nieprawidłowości, nawet jeśli roszczenia odsetkowe dotyczą dopiero późniejszych okresów i w związku z tym powstają dopiero później? Czy początek okresu przedawnienia w przypadku nieprawidłowości ciągłych lub powtarzających się zostaje przesunięty na podstawie art. 3 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia także wobec roszczeń odsetkowych do momentu ustania nieprawidłowości?

               4)

               Kiedy ustaje przerwanie biegu terminu przedawnienia wynikające z decyzji właściwego organu zgodnie z art. 3 ust. 1 akapit trzeci zdanie drugie rozporządzenia, która stwierdza merytorycznie istnienie spornego roszczenia (w niniejszej sprawie: roszczenia odsetkowego)?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 312, s. 1).


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 2 czerwca 2005 r. w sprawie C-15/04 Koppensteiner GmbH przeciwko Bundesimmobiliengesellschaft mbH (wniosek Bundesvergabeamt o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Zamówienia publiczne — Dyrektywa 89/665/EWG — Procedura odwoławcza w zakresie udzielania zamówień publicznych — Decyzja o cofnięciu zaproszenia do składania ofert po ich wpłynięciu — Kontrola sądowa — Zakres — Zasada skuteczności)

text:
               23.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/14

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 2 czerwca 2005 r.
   w sprawie C-15/04 Koppensteiner GmbH przeciwko Bundesimmobiliengesellschaft mbH (1) (wniosek Bundesvergabeamt o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)
   (Zamówienia publiczne - Dyrektywa 89/665/EWG - Procedura odwoławcza w zakresie udzielania zamówień publicznych - Decyzja o cofnięciu zaproszenia do składania ofert po ich wpłynięciu - Kontrola sądowa - Zakres - Zasada skuteczności)
   (2005/C 182/26)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C- 15/04, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Bundesvergabeamt (Austria), postanowieniem z dnia 12 stycznia 2005 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 19 stycznia 2005 r., w postępowaniu: Koppensteiner GmbH przeciwko Bundesimmobiliengesellschaft mbH, Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, R. Silva de Lapuerta, C. Gulmann (sprawozdawca), P. Kūris i G. Arestis, sędziowie; rzecznik generalny: C. Stix-Hackl, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 2 czerwca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Właściwy sąd jest zobowiązany do niezastosowania przepisów krajowych, które nie pozwalają mu na wypełnienie zobowiązania wynikającego z art. 1 ust. 1 i art. 2 ust. 1 lit. b) dyrektywy Rady 89/665 z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane zmienionej dyrektywą Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnoszącą się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi.

      (1)  Dz.U. C 85 z 3.4.2004


title: Sprawa C-254/05: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 7 czerwca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuły 28 i 30 WE — Ograniczenia ilościowe w przywozie — Środki o skutku równoważnym — Systemy automatycznego wykrywania pożaru za pomocą czujek punktowych — Wymóg spełnienia krajowej normy — Krajowa procedura aprobaty technicznej)

text:
               21.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 170/4

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 7 czerwca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-254/05) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuły 28 i 30 WE - Ograniczenia ilościowe w przywozie - Środki o skutku równoważnym - Systemy automatycznego wykrywania pożaru za pomocą czujek punktowych - Wymóg spełnienia krajowej normy - Krajowa procedura aprobaty technicznej)
   (2007/C 170/06)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciel: B. Stromsky, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii (Przedstawiciel: M. Wimmer, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 28 WE — Przepisy krajowe stawiające wymóg, aby systemy automatycznego wykrywania pożaru za pomocą czujek punktowych, legalnie wyprodukowane lub wprowadzone do obrotu w innym państwie członkowskim i nieopatrzone oznakowaniem „CE” były zgodne z belgijską normą krajową oraz poddawane procedurze aprobaty technicznej, w ramach której poddawane są badaniom i kontroli przeprowadzonym już w innym państwie członkowskim.
   Sentencja

               1)

               Wymagając, by systemy automatycznego wykrywania pożaru za pomocą czujek punktowych, legalnie wyprodukowane lub wprowadzone do obrotu w innym państwie członkowskim, niemające oznakowania CE:

                           —

                           spełniały belgijską normę NBN S 21-100 dotyczącą projektowania ogólnych systemów automatycznego wykrywania pożaru za pomocą czujek punktowych z września 1986 r., w brzmieniu zmienionym uzupełnieniem nr 2 z sierpnia 1996 r.,

                           —

                           podlegały aprobacie technicznej wydawanej przez BOSEC (Belgian Organisation for Security Certification), przy czym przeszkoda ta jest tym bardziej uciążliwa ze względu na nieproporcjonalne koszty wiążące się z tą aprobatą oraz

                           —

                           poddane były badaniom i kontroli w ramach aprobaty technicznej, które zasadniczo powielają kontrole przeprowadzone już w ramach innych procedur w innym państwie członkowskim,

                     Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 28 WE.

               2)

               Królestwo Belgii pokrywa koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 205 z 20.8.2005.


title: Sprawa T-714/15: Skarga wniesiona w dniu 3 grudnia 2015 r. – Makhlouf/Rada

text:
               15.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 59/34

         Skarga wniesiona w dniu 3 grudnia 2015 r. – Makhlouf/Rada
   (Sprawa T-714/15)
   (2016/C 059/39)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Rami Makhlouf (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: E. Ruchat, adwokat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie dopuszczalności i zasadności powództwa skarżącego;

               —

               w konsekwencji, nakazanie Unii Europejskiej naprawienia w całości szkody poniesionej przez skarżącego w wysokości, jaką Sąd określi na podstawie zasady słuszności;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut dotyczący doznanej przez skarżącego krzywdy polegającej na naruszeniu jego reputacji, która to krzywda pozostaje w bezpośrednim związku przyczynowym ze środkami przyjętymi przez Radę Unii Europejskiej i za którą instytucja ta ponosi odpowiedzialność.


title: Sprawa C-132/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wyrchowen administratiwen syd (Bułgaria) w dniu 1 marca 2016 r. – Direktor na direkcija „Obżałwane i danyczno-osiguritełna praktika” – Sofia/„Iberdroła Inmobiliarija Riył Estejt Inwestmynts” EOOD

text:
               17.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wyrchowen administratiwen syd (Bułgaria) w dniu 1 marca 2016 r. – Direktor na direkcija „Obżałwane i danyczno-osiguritełna praktika” – Sofia/„Iberdroła Inmobiliarija Riył Estejt Inwestmynts” EOOD
   (Sprawa C-132/16)
   (2016/C 175/13)
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Wyrchowen administratiwen syd

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Direktor na direkcija „Obżałwane i danyczno-osiguritełna praktika” – Sofia

      Strona przeciwna:„Iberdroła Inmobiliarija Riył Estejt Inwestmynts” EOOD

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 26 ust. 1 lit. b), art. 168 lit. a) i art. 176 [dyrektywy 2006/112/WE (1) Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej] dopuszczają przepis prawa krajowego taki jak art. 70 ust. 1 pkt 2 Zakon za danyk wyrchu dobawenata stojnost (ustawy o podatku od wartości dodanej), w którym ograniczono prawo do odliczenia VAT w odniesieniu do świadczenia usług budowy lub ulepszenia obiektu – stanowiącego własność osoby trzeciej – z których to usług korzystają zarówno odbiorca świadczenia, jak i osoba trzecia, wyłącznie ze względu na to, że osoba trzecia otrzymuje rezultat tych usług nieodpłatnie, nie uwzględniając faktu, że usługi zostaną wykorzystane w ramach działalności gospodarczej odbiorcy będącego podatnikiem?

               2)

               Czy art. 26 ust. 1 lit. b), art. 168 lit. a) i art. 176 [dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej] dopuszczają praktykę podatkową, zgodnie z którą nie przyznaje się prawa do odliczenia VAT w odniesieniu do świadczenia usług, gdy koszty odpowiadające tym usługom są zaksięgowane w ramach kosztów ogólnych podatnika, ze względu na to, że poniesiono te koszty w celu budowy lub ulepszenia obiektu stanowiącego cudzą własność, nie uwzględniając faktu, że obiekt ten będzie także wykorzystywany przez odbiorcę świadczenia usług budowlanych w ramach jego działalności gospodarczej?

      (1)  Dz.U. L 347, s. 1.


title: Sprawa T-461/10: Skarga wniesiona w dniu 27 września 2010 r. — Boyle przeciwko Komisji

text:
               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/42

         Skarga wniesiona w dniu 27 września 2010 r. — Boyle przeciwko Komisji
   (Sprawa T-461/10)
   ()
   2010/C 328/70
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Cathal Boyle (Killybegs, Irlandia) (przedstawiciele: A. Collins SC, N. Travers, Barrister i D. Barry, Solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji notyfikowanej jako dokument nr C(2010) 4751 z dnia 13 lipca 2010 r. jako pismo do Irlandii, o którym skarżący został zawiadomiony w dniu 16 lipca 2010 r., w sprawie oddalenia wniosku o zwiększenie zdolności połowowej dla planowanego nowego trawlera do połowów pelagicznych na miejsce MFV Marie Dawn, i przyjętej w celu zastąpienia decyzji w sprawie rzeczonego wniosku zawartego w decyzji Komisji nr 2003/245 z dnia 4 kwietnia 2003 r. dotyczącej wniosków skierowanych do Komisji w przedmiocie zwiększenia celów WPO IV w związku z poprawą warunków bezpieczeństwa, warunków nawigacji morskiej, warunków sanitarnych, jakości produktów oraz warunków pracy w stosunku do statków o całkowitej długości większej niż dwanaście metrów (Dz.U. L 90, s. 48), której nieważność została stwierdzona, w zakresie w jakim dotyczy skarżącego, wyrokiem Sądu Pierwszej Instancji wydanym w dniu 13 czerwca 2006 r. w sprawach połączonych od T-218/03 do T-240/03 Boyle i in. przeciwko Komisji (Zb.Orz. s. II-1699); oraz

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na podstawie niniejszej skargi skarżący wnosi, w trybie art. 263 TFUE, o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji notyfikowanej jako dokument nr C(2010) 4751 z dnia 13 lipca 2010 r. jako pismo do Irlandii, o którym skarżący został zawiadomiony w dniu 16 lipca 2010 r. w sprawie oddalenia wniosku o zwiększenie zdolności połowowej dla planowanego nowego trawlera do połowów pelagicznych na miejsce MFV Marie Dawn, i przyjętej w celu zastąpienia decyzji w sprawie rzeczonego wniosku zawartego w decyzji Komisji nr 2003/245 z dnia 4 kwietnia 2003 r. dotyczącej wniosków skierowanych do Komisji w przedmiocie zwiększenia celów WPO IV w związku z poprawą warunków bezpieczeństwa, warunków nawigacji morskiej, warunków sanitarnych, jakości produktów oraz warunków pracy w stosunku do statków o całkowitej długości większej niż dwanaście metrów (Dz.U. L 90, s. 48), której nieważność została stwierdzona, w zakresie w jakim dotyczy skarżącego, wyrokiem Sądu Pierwszej Instancji wydanym w dniu 13 czerwca 2006 r. w sprawach połączonych od T-218/03 do T-240/03 Boyle i in. przeciwko Komisji (Zb.Orz. s. II-1699).
   Na poparcie swojej skargi skarżący podnosi następujące argumenty:

               Po pierwsze skarżący twierdzi, że pozwana działała bez podstawy prawnej. Artykuł 4 ust. 2 decyzji Rady nr 97/413/WE z dnia 26 czerwca 1997 r. w sprawie określenia celów i szczegółowych reguł dotyczących restrukturyzacji sektora rybołówstwa wspólnotowego w okresie od 1 stycznia 1997 r. do 31 grudnia 2001 r. dla uzyskania trwałej równowagi pomiędzy zasobami a ich eksploatacją (Dz.U. L 175, s. 27) nadal stanowi właściwą podstawę prawną zaskarżonej decyzji, a zatem Komisja nie dysponowała podstawą prawną do wydania decyzji w trybie doraźnym.

               Po drugie skarżący twierdzi, że Komisja naruszyła istotny wymóg procesowy. Skarżący podnosi, że zaskarżona decyzja, na podstawie decyzji Rady nr 97/413/WE, powinna była być wydana na zgodnie z procedurą komitetów zarządzających oraz że postanawiając przyjąć decyzję trybie doraźnym, Komisja naruszyła istotne wymogi procesowe.

               Po trzecie skarżący twierdzi, że dokonując niewłaściwej interpretacji art. 4 ust. 2 decyzji Rady nr 97/413/WE Komisja przekroczyła swoje uprawnienia, w szczególności opierając się na nieistotnych kryteriach i nie biorąc pod uwagę definicji „nakładu połowowego” określonej w decyzji Rady nr 97/413/WE oraz w prawodawstwie wspólnotowym w dziedzinie rybołówstwa mającym zastosowanie w chwili wniosku skarżącego o tonaż bezpieczeństwa w grudniu 2001 r.

               Ponadto podnosi się, że zaskarżona decyzja zawiera szereg oczywistych błędów w ocenie wniosku skarżącego o tonaż bezpieczeństwa. W szczególności skarżący twierdzi, że decyzja Komisji w sprawie oddalenia wniosku skarżącego z powodu większej przestrzeni pod głównym pokładem planowanego nowego statku w porównaniu z Marie Dawn jest oczywiście błędna, jak i założenie, że „nakład połowowy” planowanego nowego statku będzie większy niż Marie Dawn.

               Wreszcie skarżący twierdzi, że Komisja naruszyła prawo do równego traktowania. Podnosi, że oddalenie przez Komisję wniosku z powodu większej przestrzeni pod głównym pokładem jego planowanego nowego statku stanowi rażąco odmienne traktowanie przedstawiające niedopuszczalną dyskryminację wobec niego w porównaniu z całkowicie odmiennym stanowiskiem co do niektórych wniosków o dodatkowy tonaż bezpieczeństwa przyjętych w decyzji Komisji nr 2003/245 oraz co do jednego z wniosków pierwotnie oddalonych w owej decyzji, lecz później przyjętych w decyzji Komisji notyfikowanej jako dokument nr C(2010) 4765 z dnia 13 lipca 2010 r.


title: Sprawa C-181/11 P: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 12 lipca 2012 r. — Compañía Española de Tabaco en Rama, SA (Cetarsa) przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Hiszpański rynek zakupu i pierwszego przetworzenia surowca tytoniowego — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Ustalanie cen i podział rynku — Grzywny — Równość traktowania — Maksymalna granica 10 % obrotów — Współpraca — Przeinaczenie dowodów — Oczywisty błąd w ocenie — Brak uzasadnienia)

text:
               22.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/13

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 12 lipca 2012 r. — Compañía Española de Tabaco en Rama, SA (Cetarsa) przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-181/11 P) (1)

   (Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Hiszpański rynek zakupu i pierwszego przetworzenia surowca tytoniowego - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Ustalanie cen i podział rynku - Grzywny - Równość traktowania - Maksymalna granica 10 % obrotów - Współpraca - Przeinaczenie dowodów - Oczywisty błąd w ocenie - Brak uzasadnienia)
   2012/C 287/22
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Compañía Española de Tabaco en Rama, SA (Cetarsa) (przedstawiciele: M. Araujo Boyd, J. Buendía Sierra i Á. Givaja Sanz, abogados)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre, E. Gippini Fournier i L Malferrari, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) z dnia 3 lutego 2011 r. w sprawie T-33/05 Cetarsa przeciwko Komisji, którym Sąd oddalił żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2004) 4030 wersja ostateczna z dnia 20 października 2004 r. w sprawie postępowania zgodnie z art. 81 ust. 1 [WE] (sprawa COMP/C.38.238/B.2 — Surowiec tytoniowy — Hiszpania) oraz żądanie wzajemne Komisji zmierzające do zwiększenia kwoty grzywny nałożonej na skarżącą

      Sentencja

               1)

               Odwołanie i odwołanie wzajemne zostają oddalone.

               2)

               Compañía Española de Tabaco en Rama, SA (Cetarsa) zostaje obciążona kosztami związanymi z odwołaniem.

               3)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami związanymi z odwołaniem wzajemnym.

      (1)  Dz.U. C 186 z 25.6.2011.


title: Sprawa C-262/13: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 2 października 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Rüsselsheim — Niemcy) — Ekkehard Aleweld przeciwko Condor Flugdienst GmbH

text:
               21.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 377/10

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 2 października 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Rüsselsheim — Niemcy) — Ekkehard Aleweld przeciwko Condor Flugdienst GmbH
   (Sprawa C-262/13) (1)

   2013/C 377/23
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 215 z 27.7.2013.


title: Sprawa T-528/11: Wyrok Sądu z dnia 16 stycznia 2014 r. — Aloe Vera of America przeciwko OHIM — Detimos (FOREVER) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego FOREVER — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy 4 EVER — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009)

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/33

         Wyrok Sądu z dnia 16 stycznia 2014 r. — Aloe Vera of America przeciwko OHIM — Detimos (FOREVER)
   (Sprawa T-528/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego FOREVER - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy 4 EVER - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009)
   2014/C 52/60
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Aloe Vera of America, Inc. (Dallas, Teksas, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci R. Niebel i F. Kerl)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Detimos — Gestão Imobiliária, SA (Carregado, Portugalia) (przedstawiciel: adwokat V. Caires Soares)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 sierpnia 2011 r. (sprawa R 742/2010-4), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Diviril — Distribuidora de Viveres do Ribatejo, Lda a Aloe Vera of America, Inc.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Aloe Vera of America, Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez Detimos — Gestão Imobiliária, SA w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).

      (1)  Dz.U. C 362 z 10.12.2011.


title: Sprawa T-406/16: Skarga wniesiona w dniu 22 lipca 2016 r. – Dogg Label/EUIPO – Chemoul (JAPRAG)

text:
               3.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 364/17

      Skarga wniesiona w dniu 22 lipca 2016 r. – Dogg Label/EUIPO – Chemoul (JAPRAG)
      (Sprawa T-406/16)
      (2016/C 364/14)
      Język skargi: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Dogg Label (Marsylia, Francja) (przedstawiciel: adwokat M. Angelier)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Patrick Chemoul (Paryż, Francja)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Patrick Chemoul

         Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „JAPRAG” – znak towarowy Unii Europejskiej nr 8 820 301

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 maja 2016 r. w sprawie R 2336/2015-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  zobowiązania Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej do uwzględnienia wniosku spółki DOGG LABBEL o unieważnienie prawa do znaku;

                  —

                  unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego „JAPRAG” nr 8 820 301 dla wszystkich towarów z klas 18 i 25 na podstawie art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej w związku z jego art. 8 ust. 1 lit. b).

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-283/08 P: Wyrok Sądu z dnia 7 lipca 2011 r. — Longinidis przeciwko Cedefop (Odwołanie — Służba publiczna — Personel tymczasowy — Umowa na czas nieokreślony — Rozwiązanie stosunku pracy — Uzasadnienie — Oczywisty błąd w ocenie — Prawo do obrony)

text:
               13.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 238/14

         Wyrok Sądu z dnia 7 lipca 2011 r. — Longinidis przeciwko Cedefop
   (Sprawa T-283/08 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Personel tymczasowy - Umowa na czas nieokreślony - Rozwiązanie stosunku pracy - Uzasadnienie - Oczywisty błąd w ocenie - Prawo do obrony)
   2011/C 238/20
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Pavlos Longinidis (Saloniki, Grecja) (przedstawiciele: początkowo adwokaci P. Giatagantzidis i S. Stavropoulou, następnie P. Giatagantzidis i K. Kyriazi)

      Druga strona postępowania: Europejskie Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego (Cedefop) (przedstawiciele: M. Fuchs, pełnomocnik, wspierany przez adwokata P. Anestisa)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 24 kwietnia 2008 r. w sprawie F-74/06 Longinidis przeciwko Cedefop, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze, mające na celu uchylenie tego wyroku.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Pavlos Longinidis pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Europejskie Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U C 272 z 25.10.2008, sprostowanie Dz.U. C 313 z 6.12.2008.


title: Sprawa C-464/08: Skarga wniesiona w dniu 27 października 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Estonii

text:
               20.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 327/20

         Skarga wniesiona w dniu 27 października 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Estonii
   (Sprawa C-464/08)
   (2008/C 327/34)
   Język postępowania: estoński
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: K. Simonsson i K. Saaremäel-Stoilov)

      Strona pozwana: Republika Estonii
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu dostosowania się do dyrektywy 2005/65/WE (1) (w sprawie wzmocnienia ochrony portów) a w każdym bądź razie nie podając ich do wiadomości Komisji, Republika Estonii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Estonii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na dokonanie transpozycji upłynął w dniu 15 czerwca 2007 r.

      (1)  Dz.U. L 310, s. 28.


title: Sprawa T-493/12: Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2012 r. — Sanofi przeciwko OHIM — GP Pharm (GEPRAL)

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/56

         Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2012 r. — Sanofi przeciwko OHIM — GP Pharm (GEPRAL)
   (Sprawa T-493/12)
   2013/C 26/113
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Sanofi (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat C. Hertz-Eichenrode)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: GP Pharm, SA (Sant Quinti de Mediona, Hiszpania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 5 września 2012 r. w sprawie R 201/2012-2; oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: GP Pharm, SA

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „GEPRAL” dla towarów z klasy 5 — międzynarodowa rejestracja nr 1010832 wskazująca Unię Europejską

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: znak towarowy „DELPRAL”, międzynarodowa rejestracja nr 418607 ze skutkiem w Austrii, dla towarów z klasy 5

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: uwzględnienie odwołania i dopuszczenie dokonania międzynarodowej rejestracji w całości

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009.


title: Sprawa T-6/16: Skarga wniesiona w dniu 7 stycznia 2016 r. – Awg Allgemeine Warenvertriebs/OHIM – Takko (Southern Territory 23°48’25"S)

text:
               14.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/51

         Skarga wniesiona w dniu 7 stycznia 2016 r. – Awg Allgemeine Warenvertriebs/OHIM – Takko (Southern Territory 23o48’25"S)
   (Sprawa T-6/16)
   (2016/C 098/66)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Awg Allgemeine Warenvertriebs GmbH (Köngen, Niemcy) (przedstawiciel: adwoka T. Sambuc)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Takko Holding GmbH (Telgte, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „Southern Territory 23o48’25"S” – wspólnotowy znak towarowy nr 10 099 554

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 10 listopada 2015 r. w sprawie R 735/2015-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zmiana zaskarżonej decyzji poprzez oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego nr 10 099 554 Southern Territory 23o48’25"S.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 53 ust. 1 lit. a w związku z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-382/15: Skarga wniesiona w dniu 15 lipca 2015 r. – Greenpeace Energy i in./Komisja

text:
               12.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 337/22

         Skarga wniesiona w dniu 15 lipca 2015 r. – Greenpeace Energy i in./Komisja
   (Sprawa T-382/15)
   (2015/C 337/23)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Greenpeace Energy eG (Hamburg, Niemcy), oekostrom AG für Energieerzeugung und -handel (Wiedeń, Austria), Stadtwerke Aalen GmbH (Aalen, Niemcy), Stadtwerke Bietigheim-Bissingen GmbH (Bietigheim-Bissingen, Niemcy), Stadtwerke Schwäbisch Hall GmbH (Schwäbisch Hall, Niemcy), Stadtwerke Tübingen GmbH (Tybinga, Niemcy), Stadtwerke Mühlacker GmbH (Mühlacker, Niemcy), Energieversorgung Filstal GmbH & Co KG (Göppingen, Niemcy), Stadtwerke Mainz AG (Mainz, Niemcy), Stadtwerke Bochum Holding GmbH (Bochum, Niemcy) (przedstawiciele: D. Fouquet i J. Nysten, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną na podstawie art. 263 akapit czwarty w związku z akapitem pierwszym TFUE;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) 2015/658 z dnia 8 października 2014 r. w sprawie środka pomocy SA.34947 (2013/C) (ex 2013/N), który Zjednoczone Królestwo planuje wdrożyć w celu wsparcia elektrowni jądrowej Hinkley Point C;

               —

               obciążenia pozwanej wszystkimi kosztami postępowania, w tym kosztami adwokatów i kosztami podróży.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi osiem zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący błędnego zastosowania art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE z powodu uznania wspólnego interesu
               Strona skarżąca twierdzi, że przy badaniu Komisja pomieszała kryteria, których należy przestrzegać zgodnie z art. 107 ust. 3 lit. b) TFUE i art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE, i tym samym błędnie zastosowała te postanowienia. Następnie Komisja stwierdziła wspólny interes we wspieraniu energii jądrowej, który nie występuje jednak w takich okolicznościach. Komisja przyjęła także wspólny interes w zapewnieniu bezpieczeństwa zaopatrzenia, który wprawdzie jest w myśl art. 194 TFUE jednym z celów Unii w zakresie energii, któremu jednak nie może służyć budowa i eksploatacja spornej elektrowni jądrowej.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący błędnego zastosowania art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE z powodu założenia niedoskonałości rynku
               Strona skarżąca podnosi tutaj, że Komisja niesłusznie stwierdziła niedoskonałości rynku wynikające z domniemanej niemożliwości sfinansowania elektrowni jądrowej na rynkach finansowych, przy czym zlekceważyła ona dodatkowo okoliczność, że inne elektrownie jądrowe, w tym także takie, które wykorzystują taką samą technologię, obywają się bez porównywalnej pomocy państwa. Zdaniem strony skarżącej Komisja popełniła także błąd, twierdząc, że decyzja polityczna może stanowić niedoskonałość rynku.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący błędnego zastosowania art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE z powodu błędnego zakwalifikowania zgłoszonego środka „Contract for Difference” jako pomocy inwestycyjnej – zastosowanie błędnego kryterium oceny
               W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca twierdzi, że zarówno pomoc operacyjna, jak i pomoc inwestycyjna, jak również różnica między dwoma instrumentami, są z punktu widzenia prawa wystarczająco jasno zdefiniowane. Komisja, wysuwając twierdzenie co do ekwiwalentności z pomocą inwestycyjną, tworzy z nadużyciem przysługującego jej uznania nową kategorię i tym samym stosuje nieprawidłowe kryterium oceny.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący błędnego zastosowania art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE z powodu uznania odpowiedniego charakteru i zachęcającego skutku pakietu pomocowego
               Strona skarżąca twierdzi tutaj, że Komisja nie zbadała wystarczająco alternatyw dla budowy i eksploatacji elektrowni jądrowej w związku z domniemanym celem w postaci bezpieczeństwa zaopatrzenia. Co więcej, Komisja zbadała tylko pobieżnie, jak postępowałoby przedsiębiorstwo w braku pomocy. Komisja przeprowadziła zatem błędne i niepełne badanie odpowiedniego charakteru pomocy.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący błędnego zastosowania art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE z powodu niedocenienia zakłóceń konkurencji spowodowanych przez środek pomocy i przecenienia pozytywnych skutków pakietu pomocowego
               Strona skarżąca czyni Komisji zarzut, że niesłusznie uznała, iż można pominąć zakłócenia konkurencji. Strona skarżąca twierdzi, że opinie wskazują na silniejszy wpływ na ceny rynkowe aniżeli wpływ, jaki założyła Komisja, w związku z czym należy przyjąć zbagatelizowanie bądź błędne zinterpretowanie informacji.

               6.

               Zarzut szósty dotyczący naruszenia art. 8 dyrektywy 2009/72/WE (1) lub dyrektywy 2004/17/WE (2) i dyrektywy 2004/18/WE (3) z powodu zatwierdzenia pakietu pomocowego bez postępowania przetargowego lub ekwiwalentnego postępowania
               Strona skarżąca wskazuje tutaj w szczególności na to, że Komisja błędnie i wbrew swojej dotychczasowej praktyce decyzyjnej uznała, iż przepisy w sprawie przetargów nie znajdują zastosowania w niniejszym przypadku. Tym samym instytucja ta z nadużyciem przysługującego jej uznania błędnie oceniła okoliczności faktyczne i zignorowała porównywalność z wieloma innymi projektami. Komisja nadużyła także przysługującego jej uznania, stawiając na równi zaproszenie rządu brytyjskiego do wyrażenia zainteresowania z postępowaniem ekwiwalentnym z przetargiem.

               7.

               Zarzut siódmy dotyczący naruszenia podwyższonych wymagań w zakresie obowiązku uzasadnienia oraz kodeksu dobrej praktyki administracyjnej wskutek niemającego uzasadnienia niespójnego działania Komisji
               W ramach tego zarzutu strona skarżąca twierdzi w istocie, że Komisja postąpiła wielokrotnie niezgodnie z własną praktyką decyzyjną, nie przedstawiając przy tym przekonywającego uzasadnienia.

               8.

               Zarzut ósmy dotyczący naruszenia art. 296 akapit drugi TFUE, art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i kodeksu dobrej praktyki administracyjnej wynikającego z ogólnego zlekceważenia obowiązku uzasadnienia
               Strona skarżąca zarzuca tutaj Komisji, że błędnie opisała metodykę środków pomocy, przykładowo przyjmując raczej istnienie pomocy inwestycyjnej aniżeli pomocy operacyjnej oraz myląc generalnie różne elementy. Komisja nie ustaliła także łącznej wysokości środków pomocy i nie oceniła wystarczająco możliwej kumulacji. Zdaniem strony skarżącej uzasadnienie w odniesieniu do przyjęcia wspólnego interesu bądź niedoskonałości rynku oraz odpowiedniego charakteru pomocy nie czyni zadość wymogom uzasadnienia.

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylająca dyrektywę 2003/54/WE (Dz.U. L 211, s. 55).

      (2)  Dyrektywa 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. koordynująca procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych (Dz.U. L 134, s. 1).

      (3)  Dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, s. 114).


title: Sprawa F-60/13: Skarga wniesiona w dniu 26 kwietnia 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               21.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/29

         Skarga wniesiona w dniu 26 kwietnia 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-60/13)
   2013/C 274/46
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat F. Frabetti)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji odmownej w sprawie wniosku złożonego przez skarżącego na podstawie art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego, dotyczącego skorygowania zapisów jego nieobecności z powodu choroby w aplikacji SysPer2.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji odmownej w sprawie wniosku skarżącego nr D/299/12 z dnia 13 kwietnia 2012 r., w odniesieniu do skorygowania zapisów jego nieobecności z powodu choroby w SysPer2, poprzez uwzględnienie wyłącznie dni roboczych, od dnia 13 kwietnia 2009 r. do dnia wystąpienia z wnioskiem;

               —

               Stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji odmownej w sprawie wniosku skarżącego nr D/299/12 z dnia 13 kwietnia 2012 r., w odniesieniu do 5 dni odliczonych od przysługującego mu urlopu za rok 2012;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-359/11: Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2011 r. — Makhlouf przeciwko Radzie

text:
               24.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/25

         Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2011 r. — Makhlouf przeciwko Radzie
   (Sprawa T-359/11)
   2011/C 282/54
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Hafez Makhlouf (Damaszek, Syria) (przedstawiciele: adwokaci P. Grollet i G. Karouni)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 442/2011 z dnia 9 maja 2011 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii w części dotyczącej skarżącego;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/273/WPZiB z dnia 9 maja 2011 r. w sprawie środków ograniczających wobec Syrii w części dotyczącej skarżącego;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady 2011/302/WPZiB, którą załącznik do decyzji 2011/273/WPZiB został zastąpiony tekstem znajdującym się w załączniku do decyzji z dnia 23 maja — w części dotyczącej skarżącego;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania na podstawie art. 87 i 91 regulaminu postępowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi 6 zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia praw do obrony i prawa do rzetelnego procesu. Strona skarżąca podnosi, że jej prawa do obrony zostały naruszone, ponieważ nałożono na nią sporne sankcje, mimo iż nie została uprzednio wysłuchana, nie miała możliwości obrony ani nie zapoznała się z dowodami, na podstawie których środki te zostały przyjęte.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia przewidzianego w art. 296 akapit pierwszy TFUE. Strona skarżąca zarzuca Radzie, że zarządziła wobec niej środki ograniczające, nie podając jej powodów w celu umożliwienia jej przedstawienia obrony. Strona skarżąca zarzuca stronie pozwanej, że zadowoliła się ogólnym i stereotypowym sformułowaniem, nie wskazując dokładnie okoliczności faktycznych i prawnych, od których zależy zgodne z prawem uzasadnienie decyzji i ustaleń, które doprowadziły do jej wydania.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia gwarancji związanych z prawem do skutecznej ochrony sądowej. Strona skarżąca podnosi, że nie tylko nie przedstawiła w sposób użyteczny swojego stanowiska Radzie, ale także, wobec braku wskazania w zaskarżonej decyzji jakichkolwiek szczegółowych i konkretnych powodów ją uzasadniających, nie jest w stanie wykorzystać swej skargi przed Sądem.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia ogólnej zasady proporcjonalności.

               5)

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia prawa własności, w zakresie w jakim środki ograniczające, a dokładniej zamrożenie funduszy stanowią również naruszenie w sposób nieproporcjonalny prawa podstawowego strony skarżącej do swobodnego dysponowania swoim mieniem.

               6)

               Zarzut szósty dotyczący naruszenia prawa do życia prywatnego, w zakresie w jakim środki polegające na zamrożeniu funduszy i ograniczeniu swobody poruszania się stanowią również naruszenie w sposób nieproporcjonalny prawa podstawowego strony skarżącej


title: Sprawa C-370/06: Skarga wniesiona w dniu 8 września 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               28.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/15

         Skarga wniesiona w dniu 8 września 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-370/06)
   (2006/C 261/28)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: D. Maidani i P. Andrade, działający w charakterze pełnomocników)

      Strona pozwana: Republika Portugalska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2001/24/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 kwietnia 2001 r. w sprawie reorganizacji i likwidacji instytucji kredytowych, a w każdym razie nie podając tych przepisów do wiadomości Komisji, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy,

               —

               obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin do wprowadzenia w życie dyrektywy upłynął dnia 5 maja 2004 r.

      (1)  Dz.U. L 125, str. 15.


title: Sprawa C-318/13: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 3 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus – Finlandia) – Postępowanie wszczęte przez X (Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 79/7/EWG – Równość traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego – Ubezpieczenie pracowników z tytułu wypadku – Wysokość jednorazowego odszkodowania z tytułu stałego uszczerbku na zdrowiu – Obliczenia aktuarialne oparte na średniej oczekiwanej długości życia według płci beneficjenta tego odszkodowania – Wystarczająco istotne naruszenia prawa Unii)

text:
               10.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 395/17

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 3 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus – Finlandia) – Postępowanie wszczęte przez X
      (Sprawa C-318/13) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 79/7/EWG - Równość traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego - Ubezpieczenie pracowników z tytułu wypadku - Wysokość jednorazowego odszkodowania z tytułu stałego uszczerbku na zdrowiu - Obliczenia aktuarialne oparte na średniej oczekiwanej długości życia według płci beneficjenta tego odszkodowania - Wystarczająco istotne naruszenia prawa Unii))
      (2014/C 395/20)
      Język postępowania: fiński

         Sąd odsyłający

      Korkein hallinto-oikeus

         Strony w postępowaniu głównym

      X

         Sentencja

                  1)

                  Wykładni art. 4 ust. 1 dyrektywy Rady 79/7/EWG z dnia 19 grudnia 1978 r. w sprawie stopniowego wprowadzania w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego należy dokonywać w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, na podstawie którego uwzględnia się różnicę w średniej oczekiwanej długości życia mężczyzn i kobiet jako kryterium aktuarialne dla obliczenia ustawowych świadczeń społecznych wypłacanych w wyniku wypadku przy pracy w sytuacji, gdy zastosowanie tego kryterium prowadzi do tego, że jednorazowe odszkodowanie wypłacane w ramach tego świadczenia mężczyźnie jest niższe od odszkodowania, które otrzymałaby kobieta w tym samym wieku, znajdująca się w porównywalnej sytuacji.

                  2)

                  Do sądu odsyłającego należy ocena, czy spełnione został przesłanki powstania odpowiedzialności państwa członkowskiego. Podobnie w odniesieniu do kwestii, czy rozpatrywany w postępowaniu głównym przepis krajowy stanowi „wystarczająco istotne” naruszenie prawa unijnego, sąd ten będzie musiał uwzględnić między innymi okoliczność, że Trybunał nie wypowiedział się do tej pory w przedmiocie tego, czy dozwolone jest stosowanie czynnika opartego na średniej oczekiwanej długości życia według płci przy określaniu wysokości wypłacanego w ramach ustawowego systemu zabezpieczenia społecznego świadczenia, które jest objęte zakresem stosowania dyrektywy 79/7. Sąd odsyłający będzie również musiał uwzględnić przyznaną państwom członkowskim przez prawodawcę unijnego możliwość wprowadzenia odstępstw, która została wyrażona w art. 5 ust. 2 dyrektywy Rady 2004/113/WE z dnia 13 grudnia 2004 r. wprowadzającej w życie zasadę równego traktowania mężczyzn i kobiet w zakresie dostępu do towarów i usług oraz dostarczania towarów i usług, jak też w art. 9 lit. h) dyrektywy 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy. Wspomniany sąd w swej analizie będzie musiał ponadto wziąć pod uwagę to, że Trybunał orzekł w dniu 1 marca 2011 r., iż pierwszy ze wspomnianych przepisów jest nieważny, ponieważ narusza on zasadę równego traktowania mężczyzn i kobiet.

         (1)  Dz.U. C 233 z 10.8.2013.


title: Sprawa T-522/09: Postanowienie Sądu z dnia 10 czerwca 2011 r. — Gemmi Furs przeciwko OHIM — Lemmi-Fashion (GEMMI)

text:
               13.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 238/35

         Postanowienie Sądu z dnia 10 czerwca 2011 r. — Gemmi Furs przeciwko OHIM — Lemmi-Fashion (GEMMI)
   (Sprawa T-522/09) (1)

   2011/C 238/61
   Język postępowania: angielski
   Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 51 z 27.2.2010.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 11 listopada 2004 r. w połączonych sprawach C-183/02 P i C-187/02 P: Daewoo Electronics Manufacturing España SA (Demesa) (C-183/02 P) i Territorio Histórico de Álava – Diputación Foral de Álava (C-187/02 P) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Pomoc Państwa — Środki podatkowe — Uzasadnione oczekiwania — Nowe zarzuty)

text:
               8.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/2

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 11 listopada 2004 r.
   w połączonych sprawach C-183/02 P i C-187/02 P: Daewoo Electronics Manufacturing España SA (Demesa) (C-183/02 P) i Territorio Histórico de Álava – Diputación Foral de Álava (C-187/02 P) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Odwołanie - Pomoc Państwa - Środki podatkowe - Uzasadnione oczekiwania - Nowe zarzuty)
   (2005/C 6/03)
   Język postępowania: hiszpański
   W połączonych sprawach C-183/02 P i C-187/02 P, mających za przedmiot dwa odwołania w trybie art. 49 Statutu WE Trybunału Sprawiedliwości, wniesione kolejno w dniach 15 i 16 maja 2002 r.: Daewoo Electronics Manufacturing España SA (Demesa), z siedzibą w Vitorii (Hiszpania) (adwokaci: A. Creus Carreras i B. Uriarte Valiente) (C-183/02 P) i Territorio Histórico de Álava – Diputación Foral de Álava (adwokaci: A. Creus Carreras, B. Uriarte Valiente i M. Bravo-Ferrer Delgado) (C-187/02 P) popierane przez Comunidad Autónoma del País Vasco (adwokat: E. Garayar Gutiérrez), w których pozostałymi uczestnikami były: Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: F. Santaolalla Gadea i J. L. Buendía Sierra), Asociación Nacional de Fabricantes de Electrodomésticos de Línea Blanca (ANFEL), z siedzibą w Madrycie (Hiszpania), i Conseil européen de la construction d'appareils domestiques (CECED), z siedzibą w Brukseli (Belgia), Trybunał (druga izba), w składzie C. W. A. Timmermans, prezes izby, C. Gulmann (sprawozdawca) i N. Colneric, sędziowie, rzecznik generalny: J. Kokott, sekretarz: M. Múgica Arzamendi, główny administrator, wydał w dniu 11 listopada 2004 r. wyrok zawierający następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               Sprawy C-183/02 P i C-187/02 P zostają połączone do wydania niniejszego wyroku.

               2)

               Odwołania zostają oddalone.

               3)

               Strony skarżące poniosą, poza własnymi kosztami, koszty Komisji Wspólnot Europejskich.

               4)

               La Comunidad Autónoma del País Vasco poniesie własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 180 z 27.7.2002.


title: Sprawa F-97/11: Skarga wniesiona w dniu 3 października 2011 r. — ZZ przeciwko Parlamentowi

text:
               26.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/47

         Skarga wniesiona w dniu 3 października 2011 r. — ZZ przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-97/11)
   2011/C 347/89
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci P. Nelissen Grade i G. Leblanc)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu w sprawie daty wejścia w życie zmiany stanu cywilnego, jaką należy uwzględnić do uchylenia dodatku na gospodarstwo domowe, wskutek wyroku sądu cywilnego orzekającego rozwód skarżącego.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 4 lipca 2011 r. oddalającej częściowo zażalenie skarżącego;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 21 stycznia 2011 r., doręczonej za pomocą programu zarządzania administracyjnego Streamline, w sprawie ustalenia, że datą wejścia w życie zmiany stanu cywilnego skarżącego jest data ogłoszenia wyroku orzekającego rozwód;

               —

               wskazanie organowi powołującemu skutków, jakie niesie z sobą stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji, a w szczególności daty, jaką należy uwzględnić do wejścia w życie wyroku orzekającego rozwód pomiędzy skarżącym a jego byłą żoną, czyli daty wpisania wyroku do rejestru, co miało miejsce w dniu 26 kwietnia 2011 r.;

               —

               obciążenie Parlamentu kosztami postępowania.


title: Sprawa C-157/13: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 4 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas – Litwa) – Nickel & Goeldner Spedition GmbH przeciwko „Kintra” UAB [Odesłanie prejudycjalne – Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Rozporządzenie (WE) nr 1346/2000 – Artykuł 3 ust. 1 – Pojęcie „powództwa wytaczanego na podstawie postępowania upadłościowego i ściśle związanego z takim postępowaniem” – Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 – Artykuł 1 ust. 2 lit. b) – Pojęcie „upadłości” – Wytoczone przez syndyka powództwo o zapłatę należności – Wierzytelność z tytułu międzynarodowego przewozu towarów – Relacje między rozporządzeniami nr 1346/2000 i 44/2001 a Konwencją o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR)]

text:
               10.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 395/11

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 4 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas – Litwa) – Nickel & Goeldner Spedition GmbH przeciwko „Kintra” UAB
      (Sprawa C-157/13) (1)

      ([Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Rozporządzenie (WE) nr 1346/2000 - Artykuł 3 ust. 1 - Pojęcie „powództwa wytaczanego na podstawie postępowania upadłościowego i ściśle związanego z takim postępowaniem” - Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Artykuł 1 ust. 2 lit. b) - Pojęcie „upadłości” - Wytoczone przez syndyka powództwo o zapłatę należności - Wierzytelność z tytułu międzynarodowego przewozu towarów - Relacje między rozporządzeniami nr 1346/2000 i 44/2001 a Konwencją o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR)])
      (2014/C 395/13)
      Język postępowania: litewski

         Sąd odsyłający

      Lietuvos Aukščiausiasis Teismas

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Nickel & Goeldner Spedition GmbH

         Strona pozwana:„Kintra” UAB

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 1 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że do zakresu pojęcia „spraw cywilnych i handlowych” w rozumieniu tego przepisu należy powództwo o zapłatę należności z tytułu świadczenia usług przewozu wytoczone przez syndyka przedsiębiorstwa w upadłości wyznaczonego w ramach postępowania upadłościowego wszczętego w państwie członkowskim i skierowane przeciwko podmiotowi, na rzecz którego usługi te zostały wykonane, mającemu siedzibę w innym państwie członkowskim.

                  2)

                  Artykuł 71 rozporządzenia nr 44/2001 należy interpretować w ten sposób, że jeżeli spór należy do zakresu zastosowania zarówno tego rozporządzenia, jak i Konwencji o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR), sporządzonej w Genewie w dniu 19 maja 1956 r., zmienionej protokołem sporządzonym w Genewie w dniu 5 lipca 1978 r., państwo członkowskie może zgodnie z art. 71 ust. 1 tego rozporządzenia stosować reguły ustalania jurysdykcji przewidziane w art. 31 ust. 1 tej konwencji.

         (1)  Dz.U. C 156 z 1.6.2013.


title: Sprawa C-585/10: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 15 grudnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret — Dania) — Niels Møller przeciwko Haderslev Kommune (Zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom i ich kontrola — Dyrektywa 96/61/WE — Punkt 6.6 lit. c) załącznika I — Instalacje do intensywnej hodowli świń wyposażone w więcej niż 750 miejsc dla macior — Kwestia włączenia do tej liczby miejsc dla loszek)

text:
               11.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 39/6

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 15 grudnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret — Dania) — Niels Møller przeciwko Haderslev Kommune
   (Sprawa C-585/10) (1)

   (Zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom i ich kontrola - Dyrektywa 96/61/WE - Punkt 6.6 lit. c) załącznika I - Instalacje do intensywnej hodowli świń wyposażone w więcej niż 750 miejsc dla macior - Kwestia włączenia do tej liczby miejsc dla loszek)
   2012/C 39/09
   Język postępowania: duński

      Sąd krajowy

   Vestre Landsret

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Niels Møller

      Strona pozwana: Haderslev Kommune

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Vestre Landsret — Wykładnia pkt 6.6 załącznika I do dyrektywy Rady 96/61/WE z dnia 24 września 1996 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli (Dz.U. L 257, s. 26) — Instalacje do intensywnej hodowli drobiu i świń, wyposażone w więcej niż 750 stanowisk dla macior — Kwestia włączenia do tej liczby miejsc dla loszek (samic świń po osiągnięciu dojrzałości płciowej, które się jeszcze nie oprosiły)

      Sentencja

   Wyrażenie „miejsca dla macior” znajdujące się w pkt 6.6 lit. c) załącznika I do dyrektywy Rady 96/61/WE z dnia 24 września 1996 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli, zmienionej rozporządzeniem (WE) nr 166/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 stycznia 2006 r., należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono miejsca dla loszek (samic świń już pokrytych, lecz jeszcze przed oproszeniem).

      (1)  Dz.U. C 38 z 5.2.2011.


title: Sprawa F-64/11: Skarga wniesiona w dniu 24 czerwca 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/57

         Skarga wniesiona w dniu 24 czerwca 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa F-64/11)
   2011/C 252/126
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci S. Crosby i S. Santoro)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej o jednostronnym wycofaniu oferty zatrudnienia skierowanej do strony skarżącej, pomimo faktu, że strona skarżąca przyjęła już tę ofertę.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 4 marca 2011 r., w której Komisja oddaliła złożone przez stronę skarżącą w procedurze wewnętrznej zażalenie na decyzję Komisji HR B2 (2010) 662634 z dnia 5 października 2010 r.;

               —

               zasądzenie odszkodowania za poniesioną przez stronę skarżącą szkodę, w tym utraconego wynagrodzenia i dodatków;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-490/08: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 30 czerwca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2005/68/WE — Reasekuracja — Brak transpozycji w przewidzianym terminie)

text:
               29.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/11

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 30 czerwca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-490/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2005/68/WE - Reasekuracja - Brak transpozycji w przewidzianym terminie)
   2009/C 205/20
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: N. Yerrell, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii (przedstawiciel: D. Haven, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Nieprzyjęcie w przewidzianym terminie przepisów niezbędnych do dostosowania się do dyrektywy 2005/68/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 listopada 2005 r. w sprawie reasekuracji oraz zmieniającej dyrektywy Rady 73/239/EWG, 92/49/EWG, a także dyrektywy 98/78/WE i 2002/83/WE (Dz.U. L 323, s. 1) lub niepoinformowanie o takich przepisach

      Sentencja

               1)

               Nieprzyjmując w przewidzianym terminie wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do dostosowania się do dyrektywy 2005/68/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 listopada 2005 r. w sprawie reasekuracji oraz zmieniającej dyrektywy Rady 73/239/EWG, 92/49/EWG, a także dyrektywy 98/78/WE i 2002/83/WE, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 6 z 10.1.2009.


title: Sprawa F-84/15: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 2 marca 2016 r. – Loescher/Rada (Służba publiczna — Urzędnicy — Przedstawiciel związkowy — Oddanie do dyspozycji organizacji związkowej lub zawodowej — Postępowanie w sprawie awansu w 2014 r. — Decyzja o nieawansowaniu skarżącego — Artykuł 45 regulaminu pracowniczego — Porównanie osiągnięć — Brak mającego podstawę w regulaminie pracowniczym obowiązku ustanowienia szczególnej metody porównywania osiągnięć personelu oddanego do dyspozycji organizacji związkowej lub zawodowej — Uwzględnienie sprawozdań z oceny — Ocena poziomu sprawowanej odpowiedzialności — Środki dowodowe — Kontrola oczywistego błędu w sprawie oceny)

text:
               18.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 136/49

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 2 marca 2016 r. – Loescher/Rada
   (Sprawa F-84/15) (1)

   ((Służba publiczna - Urzędnicy - Przedstawiciel związkowy - Oddanie do dyspozycji organizacji związkowej lub zawodowej - Postępowanie w sprawie awansu w 2014 r. - Decyzja o nieawansowaniu skarżącego - Artykuł 45 regulaminu pracowniczego - Porównanie osiągnięć - Brak mającego podstawę w regulaminie pracowniczym obowiązku ustanowienia szczególnej metody porównywania osiągnięć personelu oddanego do dyspozycji organizacji związkowej lub zawodowej - Uwzględnienie sprawozdań z oceny - Ocena poziomu sprawowanej odpowiedzialności - Środki dowodowe - Kontrola oczywistego błędu w sprawie oceny))
   (2016/C 136/69)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Bernd Loescher (Rhode-Saint-Genèse, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci J.N. Louis i N. de Montigny)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i M. Veiga, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o nieawansowaniu skarżącego do kolejnej grupy zaszeregowania (AD 12) w postępowaniu w sprawie awansu w 2014 r. w Radzie Unii Europejskiej.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Bernd Loescher pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Radę Unii Europejskiej.

      (1)  Dz.U. C 279 z 24.8.2015, s. 60.


title: Sprawa F-124/13: Skarga wniesiona w dniu 19 grudnia 2013 r. — ZZ przeciwko Parlamentowi

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/54

         Skarga wniesiona w dniu 19 grudnia 2013 r. — ZZ przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-124/13)
   2014/C 52/107
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: C. Bernard-Glanz, avocat)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego oddalającej wniosek skarżącej o udzielenie wsparcia.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz, o ile zajdzie potrzeba, decyzji oddalającej zażalenie;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej na rzecz skarżącej kwoty 50 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, wraz z odsetkami w wysokości ustawowej do chwili faktycznej zapłaty całej kwoty;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej na rzecz skarżącej jednej czwartej kosztów leczenia poniesionych w związku z pogorszeniem się jej stanu zdrowia, tytułem naprawienia poniesionej szkody, wraz z odsetkami w wysokości ustawowej do chwili faktycznej zapłaty całej kwoty;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa C-395/09: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 30 września 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny Izba Finansowa Wydział I — Rzeczpospolita Polska) — Oasis East sp z o.o. przeciwko Ministrowi Finansów (Szósta dyrektywa VAT — Dyrektywa 2006/112/WE — Przystąpienie nowego państwa członkowskiego — Prawo do odliczenia podatku naliczonego — Przepisy krajowe wyłączające prawo do odliczenia podatku od niektórych usług — Partnerzy handlowi mający siedzibę na terytorium kwalifikowanym jako raj podatkowy — Uprawnienie do utrzymania przez państwa członkowskie wyłączeń prawa do odliczenia w chwili wejścia w życie szóstej dyrektywy VAT)

text:
               20.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 317/10

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 30 września 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny Izba Finansowa Wydział I — Rzeczpospolita Polska) — Oasis East sp z o.o. przeciwko Ministrowi Finansów
   (Sprawa C-395/09) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Dyrektywa 2006/112/WE - Przystąpienie nowego państwa członkowskiego - Prawo do odliczenia podatku naliczonego - Przepisy krajowe wyłączające prawo do odliczenia podatku od niektórych usług - Partnerzy handlowi mający siedzibę na terytorium kwalifikowanym jako „raj podatkowy” - Uprawnienie do utrzymania przez państwa członkowskie wyłączeń prawa do odliczenia w chwili wejścia w życie szóstej dyrektywy VAT)
   2010/C 317/19
   Język postępowania: polski

      Sąd krajowy

   Naczelny Sąd Administracyjny Izba Finansowa Wydział I

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Oasis East sp z o.o.

      Strona pozwana: Minister Finansów

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Naczelny Sąd Administracyjny — Wykładnia art. 17 ust. 6 szóstej dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EWG) (Dz.U. L 145, s. 1) oraz art. 176 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) — Przepisy krajowe obowiązujące już przed przystąpieniem, wykluczające prawo do odliczenia podatku od usług, w związku z którymi zapłata jest dokonywana na rzecz podmiotu mającego miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd na obszarze jednego z terytoriów uznanych za „raje podatkowe”

      Sentencja

   Artykuł 17 ust. 6 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej dyrektywą Rady 95/7/WE z dnia 10 kwietnia 1995 r., którego treść została zasadniczo przejęta przez art. 176 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, należy interpretować w ten sposób, że przepis ten nie zezwala na utrzymanie w mocy przepisów krajowych — mających zastosowanie w chwili wejścia w życie szóstej dyrektywy 77/388 w danym państwie członkowskim — które w sposób ogólny wyłączają uprawnienie do odliczenia podatku od wartości dodanej naliczonego w przypadku nabycia importu usług, w związku z którymi zapłata należności jest dokonywana bezpośrednio lub pośrednio na rzecz podmiotu mającego siedzibę na obszarze jednego z krajów lub terytoriów określonych w tych przepisach jako „raje podatkowe”.

      (1)  Dz.U. C 312 z 19.12.2009.


title: Sprawa F-99/13: Skarga wniesiona w dniu 4 października 2013 r. — ZZ przeciwko EBC

text:
               14.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 367/41

         Skarga wniesiona w dniu 4 października 2013 r. — ZZ przeciwko EBC
   (Sprawa F-99/13)
   2013/C 367/73
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i M. Vandenbussche)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny (2012) i decyzji wydanych na tej podstawie oraz zasądzenie zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny (2012) skarżącego;

               —

               W razie potrzeby stwierdzenie nieważności odmownej decyzji z dnia 18 kwietnia 2013 r. w sprawie wniosku o ponowne rozpatrzenie w trybie administracyjnym i decyzji z dnia 23 lipca 2013 r. oddalającej zażalenie;

               —

               stwierdzenie nieważności wszystkich decyzji wydanych na podstawie niezgodnego z prawem sprawozdania z oceny (2012);

               —

               zasądzenie od strony pozwanej zadośćuczynienia za doznaną krzywdę szacowaną ex aequo et bono na 10 000 EUR;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa T-500/10: Wyrok Sądu z dnia 16 listopada 2011 r. — Dorma przeciwko OHIM — Puertas Doorsa (doorsa FÁBRICA DE PUERTAS AUTOMÁTICAS) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego doorsa FÁBRICA DE PUERTAS AUTOMÁTICAS — Wcześniejsze, słowny i graficzne, krajowe i międzynarodowy, znaki towarowe DORMA — Nowe dokumenty dotyczące istnienia renomy wcześniejszych znaków towarowych przedstawione w ramach postępowania przed izbą odwoławczą — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               7.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/15

         Wyrok Sądu z dnia 16 listopada 2011 r. — Dorma przeciwko OHIM — Puertas Doorsa (doorsa FÁBRICA DE PUERTAS AUTOMÁTICAS)
   (Sprawa T-500/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego doorsa FÁBRICA DE PUERTAS AUTOMÁTICAS - Wcześniejsze, słowny i graficzne, krajowe i międzynarodowy, znaki towarowe DORMA - Nowe dokumenty dotyczące istnienia renomy wcześniejszych znaków towarowych przedstawione w ramach postępowania przed izbą odwoławczą - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2012/C 6/26
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Dorma GmbH & Co. KG (Ennepetal, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat P. Koch Moreno)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Puertas Doorsa, SL (Petrel, Hiszpania)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 sierpnia 2010 r. (sprawa R 542/2009-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Dorma GmbH & Co. KG a Puertas Doorsa, SL.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Dorma GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 346 z 18.12.2010.