title: Sprawa C-339/16 P: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 17 maja 2017 r. – Republika Portugalska/Komisja Europejska (Odwołanie — EFRG i EFRROW — Decyzja wykonawcza Komisji Europejskiej — Doręczenie adresatowi — Późniejsze sprostowanie formatu wydruku załącznika — Publikacja decyzji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej — Termin do wniesienia skargi — Rozpoczęcie biegu terminu — Przekroczenie terminu — Niedopuszczalność)

text:
               24.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/18

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 17 maja 2017 r. – Republika Portugalska/Komisja Europejska
   (Sprawa C-339/16 P) (1)

   ((Odwołanie - EFRG i EFRROW - Decyzja wykonawcza Komisji Europejskiej - Doręczenie adresatowi - Późniejsze sprostowanie formatu wydruku załącznika - Publikacja decyzji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej - Termin do wniesienia skargi - Rozpoczęcie biegu terminu - Przekroczenie terminu - Niedopuszczalność))
   (2017/C 239/23)
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes, M. Figueiredo, J. Saraiva de Almeida i P. Estêvão, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Triantafyllou i M. França, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Republika Portugalska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 326 z 5.9.2016.


title: Wyrok Trybunału z dnia 27 listopada 2013 r. w sprawie E-6/13 – Metacom AG przeciwko Rechtsanwälte Zipper & Collegen (Swoboda świadczenia usług transgranicznych przez prawników – Dyrektywa 77/249/EWG – Prawo reprezentowania samego siebie – Obowiązek powiadomienia w prawie krajowym – Konsekwencje uchybienia obowiązkowi powiadomienia)

text:
               27.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 88/13

      WYROK TRYBUNAŁU

   z dnia 27 listopada 2013 r.
   w sprawie E-6/13
   Metacom AG przeciwko Rechtsanwälte Zipper & Collegen
   (Swoboda świadczenia usług transgranicznych przez prawników – Dyrektywa 77/249/EWG – Prawo reprezentowania samego siebie – Obowiązek powiadomienia w prawie krajowym – Konsekwencje uchybienia obowiązkowi powiadomienia)
   2014/C 88/10
   W sprawie E-6/13 Metacom AG przeciwko Rechtsanwälte Zipper & Collegen – WNIOSEK skierowany do Trybunału przez Fürstliche Landgericht des Fürstentums Liechtenstein (Okręgowy Sąd Książęcy Księstwa Liechtensteinu) na podstawie art. 34 Porozumienia pomiędzy państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości dotyczący wykładni dyrektywy Rady 77/249/EWG z dnia 22 marca 1977 r. mającej na celu ułatwienie skutecznego korzystania przez prawników ze swobody świadczenia usług, Trybunał, w składzie: Carl Baudenbacher (prezes), Per Christiansen (sędzia sprawozdawca) i Páll Hreinsson (sędzia), wydał w dniu 27 listopada 2013 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

               1)

               Prawnik wnoszący powództwo we własnym imieniu w państwie EOG innym niż państwo, w którym prowadzi działalność zawodową, może powołać się na swobodę świadczenia usług i dyrektywę 77/249/EWG, jeśli działa w ramach swoich obowiązków zawodowych oraz jeśli porządek prawny państwa przyjmującego przewiduje, że prawnik może prowadzić działalność zawodową, reprezentując samego siebie w postępowaniu sądowym.

               2)

               Przepis krajowy taki jak art. 59 ustawy o zawodzie prawnika w Liechtensteinie stanowiący, że prawnik prowadzący działalność zawodową w innym państwie EOG musi, bez względu na okoliczności i z własnej inicjatywy, nie tylko przedstawić odpowiednią dokumentację w celu potwierdzenia swoich prawniczych kwalifikacji, ale również powiadomić właściwe organy państwa przyjmującego przed rozpoczęciem świadczenia usług w tym państwie, a także corocznie odnawiać takie powiadomienie, jest sprzeczny z art. 7 ust. 1 dyrektywy 77/249/EWG oraz art. 36 Porozumienia EOG.

               3)

               Nieprzestrzeganie przepisu krajowego takiego jak art. 59 ustawy o zawodzie prawnika w Liechtensteinie nie jest zasadnym argumentem w odniesieniu do możliwości domagania się uiszczenia opłat prawnych dotyczących transgranicznego świadczenia usług przez prawnika.


title: Sprawa C-39/06: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 19 czerwca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Pomoc państwa — Dotacje na cele inwestycji i zatrudnienia — Obowiązek odzyskania — Brak wykonania — Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań)

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/3

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 19 czerwca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-39/06) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Pomoc państwa - Dotacje na cele inwestycji i zatrudnienia - Obowiązek odzyskania - Brak wykonania - Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań)
   (2008/C 209/04)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: K. Gross i T. Scharf, działający w charakterze pełnomocników)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: M. Lumma i C. Schulze-Bahr, działający w charakterze pełnomocników)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 249 i art. 1, 2 i 3 decyzji Komisji 2003/643/WE z dnia 13 maja 2003 r. w sprawie pomocy państwa przyznanej przez Niemcy na rzecz Kahla Porzellan GmbH oraz Kahla/Thüringen Porzellan GmbH [notyfikowana jako dokument C (2003) 1520; pomoc nr C-62/00, ex NN 142/99] (Dz.U. L 227, str. 12) — Niepodjęcie w wyznaczonym terminie wszystkich kroków koniecznych w celu odzyskania pomocy uznanej za niezgodną ze wspólnym rynkiem
   Sentencja

               1)

               Nie podejmując wszystkich kroków koniecznych w celu odzyskania określonej pomocy uznanej za niezgodną ze wspólnym rynkiem w art. 1 ust. 2 lit. d) i g) decyzji Komisji z dnia 30 października 2002 r., wymienionej w decyzji 2003/643/WE z dnia 13 maja 2003 r. w sprawie pomocy państwa przyznanej przez Niemcy na rzecz Kahla Porzellan GmbH i Kahla/Thüringen Porzellan GmbH, Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom, jakie na niej ciążą na mocy art. 1-3 tej decyzji.

               2)

               Republika Federalna Niemiec pokrywa koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 60 z 11.3.2006.


title: Sprawa T-168/12: Skarga wniesiona w dniu 13 kwietnia 2012 r. — Georgias i in. przeciwko Radzie i Komisji

text:
               9.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/33

         Skarga wniesiona w dniu 13 kwietnia 2012 r. — Georgias i in. przeciwko Radzie i Komisji
   (Sprawa T-168/12)
   2012/C 165/55
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Aguy Clement Georgias (Harare, Zimbabwe); Trinity Engineering (Private) Ltd (Harare) i Georgiadis Trucking (Private) Ltd (Harare) (przedstawiciele: M. Robson i E. Goulder, Solicitors, oraz H. Mercer, Barrister)

      Strona pozwana: Komisja Europejska i Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zobowiązanie Unii Europejskiej oraz Komisji lub Rady do naprawienia wyrządzonej szkody poprzez wypłacenie skarżącym odszkodowania, na podstawie art. 268 TFUE i art. 340 ust. 2 TFUE, w kwotach wskazanych poniżej lub w innych kwotach, jakie Sąd uzna za właściwe:

                           (i)

                           469 520,24 USD lub równowartość na rzecz Trinity;

                           (ii)

                           5 627 020 USD lub równowartość na rzecz Georgiadis;

                           (iii)

                           374,986,57 USD lub równowartość na rzecz senatora Georgiasa;

                           (iv)

                           w kwocie, jaką Sąd uzna za właściwą w celu naprawienia szkody niefinansowej podnoszonej przez senatora Georgiasa;

                           (v)

                           odsetek w wysokości 8 % rocznie od powyższych kwot lub odsetek w innej wysokości, jaką Sąd będzie mógł przyznać;

               —

               jeżeli Sąd uzna to za konieczne oraz w zakresie, w jakim uzna to za konieczne — zarządzenie przeprowadzenia środków dowodowych w celu ustalenia wysokości szkody poniesionej przez skarżących;

               —

               obciążenie Komisji lub Rady kosztami poniesionymi przez skarżących w niniejszym postępowaniu.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi, mającej na celu uzyskanie od Unii Europejskiej odszkodowania w trybie odpowiedzialności pozaumownej, strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy, w którym podnosi się

                           —

                           następujące bezprawne działania związane z przyjęciem rozporządzenia Komisji (WE) nr 412/2007 z dnia 16 kwietnia 2007 r. zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 314/2004 dotyczące niektórych środków ograniczających w odniesieniu do Zimbabwe (Dz.U. L 101, s. 6)

                                       (i)

                                       oczywisty błąd w ocenie okoliczności faktycznych połączony z naruszeniem praw do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej;

                                       (ii)

                                       nadużycie władzy;

                                       (iii)

                                       naruszenie praw do obrony przy przedłużaniu zamrożenia funduszy

               2)

               Zarzut drugi, w którym podnosi się

                           —

                           że poniesiona szkoda obejmuje:

                                       (i)

                                       utratę konkretnych okazji handlowych w związku z ekstraterytorialnym stosowaniem środków w postaci zamrożenia funduszy wobec wszystkich zainteresowanych osób prowadzących działalność w Unii Europejskiej;

                                       (ii)

                                       osobisty stres w wyniku ewentualnych strat handlowych w Unii Europejskiej;

                                       (iii)

                                       straty wynikające z zastosowania tego rozporządzenia wobec senatora Georgiasa w maju 2007 r. oraz przy przedłużeniu obowiązywania tego rozporządzenia, powodujące szkody finansowe i niefinansowe w związku z wykluczeniem go z terytorium Unii Europejskiej oraz objęciem zamrożeniem funduszy.


title: Sprawa C-343/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif de Montreuil (Francja) w dniu 4 lipca 2011 r. — SGSS Deutschland Kapitalanlagegesellschaft mbH przeciwko Ministre du budget, des comptes publics, de la fonction publique et de la réforme de l'État

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/34

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif de Montreuil (Francja) w dniu 4 lipca 2011 r. — SGSS Deutschland Kapitalanlagegesellschaft mbH przeciwko Ministre du budget, des comptes publics, de la fonction publique et de la réforme de l'État
   (Sprawa C-343/11)
   2011/C 269/69
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Tribunal administratif de Montreuil

      Strona skarżąca: SGSS Deutschland Kapitalanlagegesellschaft mbH

      Strona pozwana Ministre du budget, des comptes publics, de la fonction publique et de la réforme de l'État

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy razem z sytuacją przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w papiery wartościowe (OPCVM) należy brać pod uwagę sytuację udziałowców?

               2)

               Jeżeli tak to w jakich warunkach sporne pobranie podatku u źródła mogłoby być uważane za zgodne z zasadą swobodnego przepływu kapitału?


title: Sprawa C-15/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 12 listopada 2013 r. w sprawie T-499/10, MOL Magyar Olaj- és Gázipari Nyrt. przeciwko Komisji Europejskiej wniesione w dniu 15 stycznia 2014 r. przez Komisję Europejską

text:
               1.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 61/6

         Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 12 listopada 2013 r. w sprawie T-499/10, MOL Magyar Olaj- és Gázipari Nyrt. przeciwko Komisji Europejskiej wniesione w dniu 15 stycznia 2014 r. przez Komisję Europejską
   (Sprawa C-15/14 P)
   2014/C 61/10
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn i K. Talabér-Ritz, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: MOL Magyar Olaj- és Gázipari Nyrt.

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 12 listopada 2013 r. w sprawie T-499/10 MOL Magyar Olaj- és Gázipari Nyrt. przeciwko Komisji Europejskiej oraz

               —

               oddalenie skargi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2010) 3553 wersja ostateczna z dnia 9 czerwca 2010 r. w sprawie pomocy państwa C 1/09 (ex NN 69/08) udzielonej przez Węgry na rzecz MOL Nyrt (1).;

               —

               obciążenie skarżącej w pierwszej instancji kosztami postępowania;
               tytułem ewentualnym,

               —

               przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania;

               —

               rozstrzygnięcie o kosztach postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja podnosi, że zaskarżony wyrok powinien być uchylony, ponieważ Sąd w szeregu fragmentów tego orzeczenia dokonuje błędnej wykładni pojęcia selektywności bądź nieprawidłowo je stosuje.
   Po pierwsze, Sąd w wyroku nieprawidłowo stosuje orzecznictwo dotyczące selektywności w przypadku do środków, w odniesieniu do których organy krajowe dysponują uprawnieniami dyskrecjonalnymi dotyczącymi traktowania przez nie przedsiębiorstw.
   Po drugie, Sąd opisał w nieprecyzyjny sposób obowiązujące prawo, uznając, że spełnienie obiektywnych kryteriów koniecznie wyklucza selektywność.
   Po trzecie, Sąd w wyroku w błędny sposób wiąże selektywność z zamiarem państwa członkowskiego, by chronić jeden podmiot lub kilka podmiotów przed nowym systemem opłat, a tym samym Sąd nie uwzględnił wymogu, że istnienie pomocy państwa opiera się na skutkach badanego środka.
   Po czwarte, przedstawione w wyroku rozważania dotyczące „późniejsz(ej) zmian(y) warunków zewnętrznych wobec (umowy utrzymującej określony poziom opłat)” nie miały znaczenia w niniejszej sprawie, ponieważ późniejsza zmiana warunków zewnętrznych wobec umowy badanej przez Komisję była zmianą w systemie prawnym.

      (1)  Dz.U. L 34, s. 55.


title: Sprawa C-330/06: Skarga wniesiona w dniu 27 lipca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/30

         Skarga wniesiona w dniu 27 lipca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-330/06)
   (2006/C 224/56)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciel: J. Enegren, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Irlandia
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Rady 2001/86/WE (1) z dnia 8 października 2001 r. uzupełniającej statut spółki europejskiej w odniesieniu do uczestnictwa pracowników lub w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, Irlandia uchybiła swoim zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Irlandii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na transpozycję dyrektywy wygasł w dniu 8 października 2004 r.

      (1)  Dz.U. L 294, str. 22.


title: Sprawa T-500/07: Postanowienie Sądu z dnia 7 czerwca 2010 r. — Bułgaria przeciwko Komisji

text:
               31.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/51

         Postanowienie Sądu z dnia 7 czerwca 2010 r. — Bułgaria przeciwko Komisji
   (Sprawa T-500/07) (1)

   ()
   2010/C 209/77
   Język postępowania: bułgarski
   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 64 z 8.3.2008.


title: Sprawa C-122/11: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 7 lutego 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 — Koordynacja systemów zabezpieczenia społecznego — Uregulowanie krajowe, sprzeciwiające się w okresie przed dniem 1 sierpnia 2004 r. waloryzacji rent i emerytur obywateli państwa członkowskiego, z którym nie zawarto umowy wzajemnej lub obywateli niespełniających warunku miejsca zamieszkania w Unii Europejskiej — Zamieszkiwanie w państwie trzecim — Naruszenie zasady niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową — Niedopuszczalność)

text:
               13.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/2

         Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 7 lutego 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-122/11) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 - Koordynacja systemów zabezpieczenia społecznego - Uregulowanie krajowe, sprzeciwiające się w okresie przed dniem 1 sierpnia 2004 r. waloryzacji rent i emerytur obywateli państwa członkowskiego, z którym nie zawarto umowy wzajemnej lub obywateli niespełniających warunku miejsca zamieszkania w Unii Europejskiej - Zamieszkiwanie w państwie trzecim - Naruszenie zasady niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową - Niedopuszczalność)
   2013/C 108/03
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Kreuschitz i G. Rozet, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii (przedstawiciele: L. Van den Broeck i C. Pochet, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Republika Grecka (przedstawiciel: E.–M. Mamouna, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 4 i art. 7 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. L 166, s. 1), jak również art. 18 i art. 45 TFUE — Uregulowanie krajowe, sprzeciwiające się w okresie przed dniem 1 sierpnia 2004 r. waloryzacji rent i emerytur obywateli państwa członkowskiego, z którym nie zawarto umowy wzajemnej lub obywateli niespełniających warunku miejsca zamieszkania w Unii Europejskiej — Zamieszkiwanie w państwie trzecim — Naruszenie zasady niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową — Brak uzasadnienia

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje jako niedopuszczalna.

               2)

               Komisja Europejska pokrywa koszty postępowania.

               3)

               Republika Grecka pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 160 z 28.5.2011.


title: Sprawy połączone T-251/05 i T-425/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 czerwca 2007 r. — Mediocurso przeciwko Komisji (EFS — Kształcenie — Zmniejszenie pierwotnie przyznanej pomocy finansowej — Uzasadnienie — Zasady pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań — Brak oczywiście błędnej oceny)

text:
               21.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 170/23

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 czerwca 2007 r. — Mediocurso przeciwko Komisji
   (Sprawy połączone T-251/05 i T-425/05) (1)

   (EFS - Kształcenie - Zmniejszenie pierwotnie przyznanej pomocy finansowej - Uzasadnienie - Zasady pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań - Brak oczywiście błędnej oceny)
   (2007/C 170/44)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: Mediocurso — Estabelecimento de Ensino Particular, SA (Lisbona, Portugalia) (przedstawiciele: adwokaci C. Botelho Moniz i E. Maia Cadete)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: P. Andrade i A. Weimar, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Skarga o stwierdzenie nieważności po pierwsze decyzji Komisji C(2005) 1236 z dnia 14 kwietnia 2005 r. dotyczącej zmniejszenia pomocy finansowej przyznanej na mocy decyzji C(89) 0570 z dnia 22 marca 1989 r., a po drugie decyzji Komisji C(2005) 3557 z dnia 13 września 2005 r. dotyczącej zmniejszenia pomocy finansowej przyznanej na mocy decyzji C(89) 0570 z dnia 22 marca 1989 r.
   Sentencja

               1)

               Sprawy T-251/05 i T-425/05 zostały połączone dla celów wydania wyroku.

               2)

               Skargi zostają oddalone.

               3)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 217 z 3.9.2005.


title: Sprawa C-461/11: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 8 listopada 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Stockholms tingsrätt — Szwecja) — Ulf Kazimierz Radziejewski przeciwko Kronofogdemyndigheten i Stockholm (Swobodny przepływ pracowników — Artykuł 45 TFUE — Postępowanie w sprawie pełnego lub częściowego umorzenia zobowiązań — Dłużnik będący osobą fizyczną — Przepisy krajowe uzależniające uzyskanie decyzji o umorzeniu zobowiązań od przesłanki miejsca zamieszkania)

text:
               12.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/20

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 8 listopada 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Stockholms tingsrätt — Szwecja) — Ulf Kazimierz Radziejewski przeciwko Kronofogdemyndigheten i Stockholm
   (Sprawa C-461/11) (1)

   (Swobodny przepływ pracowników - Artykuł 45 TFUE - Postępowanie w sprawie pełnego lub częściowego umorzenia zobowiązań - Dłużnik będący osobą fizyczną - Przepisy krajowe uzależniające uzyskanie decyzji o umorzeniu zobowiązań od przesłanki miejsca zamieszkania)
   2013/C 9/31
   Język postępowania: szwedzkie

      Sąd odsyłający

   Stockholms tingsrätt

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ulf Kazimierz Radziejewski

      Strona pozwana: Kronofogdemyndigheten i Stockholm

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Stockholms tingsrätt — Wykładnia art. 45 TFUE — Swobodny przepływ osób — Zgodność z art. 45 krajowych przepisów prawnych uzależniających wszczęcie postępowania w przedmiocie umorzenia zobowiązań osób fizycznych od przesłanki posiadania miejsca zamieszkania na terytorium krajowym — Dłużnik będący obywatelem państwa członkowskiego A, zamieszkujący w państwie członkowskim B, który złożył wniosek o umorzenie zobowiązań w państwie członkowskim A, miejscu powstania zobowiązań — Związki z miejscem złożenia wniosku

      Sentencja

   Wykładni art. 45 TFUE należy dokonywać w ten sposób, że sprzeciwia się on przepisom krajowym takim jak będące przedmiotem postępowania głównego, które uzależniają uzyskanie decyzji o umorzeniu zobowiązań od przesłanki miejsca zamieszkania w zainteresowanym państwie członkowskim.

      (1)  Dz.U. C 340 z 19.11.2011.


title: Sprawa C-504/10: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 27 października 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Najvyšší súd Slovenskej republiky — Republika Słowacka) — Tanoarch s.r.o. przeciwko Daňové riaditeľstvo Slovenskej republiky (Podatki — Podatek VAT — Prawo do odliczenia — Cesja udziału w prawie do wynalazku przysługującym kilku przedsiębiorstwom na przedsiębiorstwo mające prawo do korzystania z tego wynalazku w całości — Praktyka stanowiąca nadużycie)

text:
               17.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 370/15

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 27 października 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Najvyšší súd Slovenskej republiky — Republika Słowacka) — Tanoarch s.r.o. przeciwko Daňové riaditeľstvo Slovenskej republiky
   (Sprawa C-504/10) (1)

   (Podatki - Podatek VAT - Prawo do odliczenia - Cesja udziału w prawie do wynalazku przysługującym kilku przedsiębiorstwom na przedsiębiorstwo mające prawo do korzystania z tego wynalazku w całości - Praktyka stanowiąca nadużycie)
   2011/C 370/23
   Język postępowania: słowacki

      Sąd krajowy

   Najvyšší súd Slovenskej republiky

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Tanoarch s.r.o.

      Strona pozwana: Daňové riaditeľstvo Slovenskej republiky

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Najvyšší súd Slovenskej republiky — Wykładnia szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U L 145, s. 1), a w szczególności jej art. 2 pkt 1 — Cesja udziału w prawie do wynalazku przysługującym kilku przedsiębiorstwom na przedsiębiorstwo mające już prawo do korzystania z tego wynalazku w całości — Ewentualne istnienie prawa do odliczenia podatku naliczonego

      Sentencja

               1)

               Podatnik w zasadzie może powołać się na prawo do odliczenia podatku od wartości dodanej należnego lub podlegającego zapłacie z tytułu odpłatnego świadczenia usługi, jeżeli właściwe prawo krajowe dopuszcza cesję udziału we współwłasności wynalazku przyznającego prawo do niego.

               2)

               Do sądu krajowego należy ustalenie, z uwzględnieniem wszystkich okoliczności faktycznych charakteryzujących świadczenie usług będące przedmiotem sporu przed tym sądem, istnienia lub braku nadużycia prawa w odniesieniu do prawa do odliczenia naliczonego podatku od wartości dodanej.

      (1)  Dz.U. C 46 z 12.2.2011.


title: Sprawa T-397/11: Postanowienie Sądu z dnia 26 stycznia 2012 r. — Symfiliosi przeciwko FRA

text:
               17.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/26

         Postanowienie Sądu z dnia 26 stycznia 2012 r. — Symfiliosi przeciwko FRA
   (Sprawa T-397/11) (1)

   2012/C 80/48
   Język postępowania: angielski
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 282 z 24.9.2011.


title: Sprawa C-550/12P: Postanowienie Trybunału z dnia 14 listopada 2013 r. – J przeciwko Parlamentowi (Artykuł 227 TFUE — Prawo do petycji — Petycja skierowana do Parlamentu Europejskiego — Decyzja o nienadaniu biegu sprawie — Przedmiot nieobjęty zakresem działalności Unii Europejskiej)

text:
               7.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/5

         Postanowienie Trybunału z dnia 14 listopada 2013 r. – J przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa C-550/12P) (1)

   ((Artykuł 227 TFUE - Prawo do petycji - Petycja skierowana do Parlamentu Europejskiego - Decyzja o nienadaniu biegu sprawie - Przedmiot nieobjęty zakresem działalności Unii Europejskiej))
   2014/C 102/05
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: J (przedstawiciel: A. Auer, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Parlament Europejski (przedstawiciele: N. Lorenz i N. Görlitz, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) z dnia 27 września 2012 r. w sprawie T-160/10 J przeciwko Parlamentowi, w którym Sąd oddalił skargę J o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Petycji Parlamentu Europejskiego z dnia 2 marca 2010 r. o umorzeniu postępowania w sprawie petycji skarżącego z dnia 19 listopada 2009 r. (petycja nr 1673/2009) – Niewystarczające uzasadnienie – Naruszenie praw podstawowych.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Wniosek o pomoc prawną zostaje odrzucony.

               3)

               J zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 32 z 2.2.2013.


title: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 8 września 2005 r. w sprawie C-427/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 2001/16/WE — Sieci transeuropejskie — Interoperacyjność transeuropejskiego systemu kolei konwencjonalnych — Brak transpozycji)

text:
               29.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/9

      WYROK TRYBUNAŁU

   (czwarta izba)
   z dnia 8 września 2005 r.
   w sprawie C-427/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 2001/16/WE - Sieci transeuropejskie - Interoperacyjność transeuropejskiego systemu kolei konwencjonalnych - Brak transpozycji)
   (2005/C 271/17)
   Język postępowania: grecki
   W sprawie C-427/04 mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 5 października 2004 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: W. Wils i G. Zavvos) przeciwko Republice Greckiej (pełnomocnik: N. Dafniou), Trybunał (czwarta izba), w składzie: K. Lenaerts, prezes izby, M. Ilešič i E. Levits (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: J. Kokott, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 8 września 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2001/16/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 marca 2001 r. w sprawie interoperacyjności transeuropejskiego systemu kolei konwencjonalnych, a w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2.

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 6 z 08.01.2005


title: Sprawa C-37/12 P: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 21 lutego 2013 r. — Saupiquet SAS przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Wspólna taryfa celna — Kontyngenty taryfowe — Zamknięcie urzędów celnych w niedzielę — Naruszenie zasady równości traktowania — Możliwość przypisania)

text:
               13.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/8

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 21 lutego 2013 r. — Saupiquet SAS przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-37/12 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólna taryfa celna - Kontyngenty taryfowe - Zamknięcie urzędów celnych w niedzielę - Naruszenie zasady równości traktowania - Możliwość przypisania)
   2013/C 108/14
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Saupiquet SAS (przedstawiciel: adwokat R. Ledru)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: B.-R. Killmann i L. Keppenne, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 24 listopada 2011 r. w sprawie T-131/10 Saupiquet przeciwko Komisji, na mocy którego Sąd oddalił wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2009) 10005 wersja ostateczna z dnia 16 grudnia 2009 r. stwierdzającej, że zwrot skarżącej należności celnych przywozowych z tytułu przywozu tuńczyka w konserwach pochodzącego z Tajlandii nie jest uzasadniony — Zamknięcie urzędów celnych w niedzielę w niektórych państwach członkowskich — Naruszenie zasady równości traktowania — Błędna wykładnia

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Saupiquet SAS pokrywa koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 89 z 24.3.2012.


title: Sprawa T-130/07: Skarga wniesiona w dniu 19 kwietnia 2007 r. — Aughinish Alumina przeciwko Komisji

text:
               23.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 140/35

         Skarga wniesiona w dniu 19 kwietnia 2007 r. — Aughinish Alumina przeciwko Komisji
   (Sprawa T-130/07)
   (2007/C 140/60)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Aughinish Alumina Ltd. (Askeaton, Irlandia) (przedstawiciele: J. Handoll, C. Waterson, solicitors)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej
   W świetle swoich twierdzeń AAL wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z lutego 2007 r. dotyczącej zwolnienia z podatku akcyzowego od olejów mineralnych stosowanych jako olej napędowy do produkcji aluminium w Gardanne, w regionie Shannon oraz w Sardynii w zakresie, w jakim odnosi się to do AAL;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania, poniesionymi przez AAL w niniejszym postępowaniu.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnosząc tą skargę skarżący domaga się częściowego stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2007)286 wersja ostateczna z dnia 7 lutego 2007 r. dotyczącej zwolnienia z obowiązku uiszczenia podatku akcyzowego od olejów mineralnych stosowanych jako olej napędowy do produkcji aluminium w Gardanne w regionie Shannon oraz w Sardynii wprowadzanych w życie odpowiednio przez Francję, Irlandię i Włochy w zakresie w jakim odnosi się to do Aughinish Alumina Ltd. (zwanej dalej „AAL”).
   AAL wnosi na poparcie wniesionych przez nią zarzutów o to, iż istnieje osiem podstaw dla stwierdzenia nieważności:
   W pierwszej kolejności Komisja niewłaściwie oceniła w opinii skarżącego to, iż zwolnienie podpada pod charakter i systematykę irlandzkiego systemu podatkowego, a zatem nie może być uznane za pomoc.
   W drugiej kolejności skarżący utrzymuje, iż Komisja nie dokonała prawidłowej analizy właściwych rynków oraz ich struktury konkurencyjnej. W okolicznościach, w których Komisja sama już wcześniej uznała brak zniekształcenia konkurencji oraz w świetle okoliczności, zgodnie z którą Rada zezwoliła na wydawanie takich zwolnień do dnia 31 grudnia 2006 r., skarżący utrzymuje, iż do Komisji należało zatem wykazanie tego, iż przeprowadziła ona gruntowną analizę gospodarczą, unaoczniającą w sposób wyraźny istniejące lub potencjalne zagrożenie zniekształcenia konkurencji. Skarżąca przedkłada zatem brak ustalenia przez Komisję tego, iż zwolnienie stanowiło pomoc.
   W trzeciej kolejności skarżąca przedstawia argument, zgodnie z którym w przypadku uznania zwolnienia jako stanowiącego pomoc uznać należy, że Komisja nie omawiana pomoc nie została uznana za pomoc istniejącą oraz objętą zakresem art. 88 ust. 1 WE. Pomoc stanowiła przedmiot wiążącego zobowiązania, które zostało zaciągnięte jeszcze przed przystąpieniem Irlandii do Wspólnot Europejskich, Europejskich, a które zgłoszono w styczniu 1983 r. Ze względu na brak podjęcia dalszych działań przez Komisję do dnia 17 lipca 2000 r. określony okres dziesięciu lat został przekroczony, co przeszkodziło więc w odzyskaniu tej pomocy. W ten oto sposób skarżąca utrzymuje, iż pomoc nie może zostać uznana jako program pomocy.
   W czwartej kolejności skarżąca podnosi, iż Komisja powinna była mieć na względzie wszystkie acquis z zakresu harmonizacji podatku akcyzowego, celem określenia, czy i w jaki sposób należy wykonywać uprawnienia zgodnie przepisami traktatu WE dotyczącymi pomocy państwa. Zaskarżona decyzja stanowi poważne naruszenie zasady pewności prawa, ponieważ podważa ona najwyraźniej zezwolenia udzielone przez Radę zgodnie z art. 93 WE, na podstawie wniosku Komisji. Ponadto, Komisja najwyraźniej nie oceniła tego, że podjęte przez Radę na podstawie art. 93 WE środki stanowiły lex specialis, które powinno było mieć pierwszeństwo nad jakimkolwiek niespójnym zastosowaniem przepisów dotyczących pomocy państwa. Ponadto, zgodnie z twierdzeniami skarżącego, Komisja nie zastosowała procedur, które mogła zastosować zgodnie z art. 8 dyrektywy 92/81/EWG celem rozwiązania kwestii odnoszących się do pomocy państwa lub innych zagadnień, tudzież dążyła w rzeczywistości do stwierdzenia nieważności odpowiednich decyzji Rady w ten oto kwestionując praktyczną skuteczność środków podjętych przez Radę.
   W piątej kolejności skarżący utrzymuje, że przyjmując zaskarżoną decyzję Komisja nie uwzględniła podstawowych wymogów art. 3 i 157 WE mających na celu wzmocnienie konkurencyjności przemysłu wspólnotowego oraz zapewnienia dalszego występowania warunków niezbędnych do zapewnienia jego konkurencyjności.
   Po szóste uznając, iż na pomoc składało się 20 % zwolnienia, Komisja najwyraźniej nie oceniła kilku zobowiązań podjętych przez skarżącą z zakresu ochrony środowiska oraz nie uwzględniła środków, które miałyby skutek zachęcający tożsamy z wymogiem uiszczenia znaczącego udziału podatku krajowego.
   Po siódme, skarżący utrzymuje, że zaskarżona decyzja narusza zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa.
   Po ósme, nadmierny czas trwania postępowania na podstawie art. 88 ust. 2 WE narusza zasady dobrej administracji i pewności prawnej oraz zdaniem skarżącej jest nawet bardziej poważny, skoro Komisja jeszcze przed wszczęciem postępowania nie podjęła żadnych środków w odniesieniu do zgłoszenia z roku 1983.


title: Sprawa T-392/04: Skarga wniesiona dnia 24 września 2004 r przez Salvatore Gagliardiego przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory użytkowe)

text:
               20.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 284/29

         Skarga wniesiona dnia 24 września 2004 r przez Salvatore Gagliardiego przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory użytkowe)
   (Sprawa T-392/04)
   (2004/C 284/57)
   Język sporządzenia skargi: włoski
   Dnia 24 września 2004, Salvatore Gagliardi, właściciel jednoosobowego przedsiębiorstwa prowadzonego pod własnym nazwiskiem, reprezentowany przez Alexa Schmitta, prof. Paola Biavatiego oraz Sandra Coronę, adwokatów, wniósł do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich skargę przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego.
   Drugą stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była spółka Norma Lebensmittelfilialbetrieb GmbH Co. KG.
   Skarżący wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie decyzji inter partes Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 czerwca 2004 r. (postępowanie R 0154/2002-4);

               —

               wraz z obciążeniem stron przegrywających obowiązkiem zwrotu kosztów postępowania na podstawie art. 87 Regulaminu (OHIM) w części, w jakiej stwierdzona zostanie jego odpowiedzialność, na przykład z powodu błędu polegającego na orzeczeniu ponad żądanie)

         Zarzuty i główne argumenty

               Podmiot wnioskujący o rejestrację wspólnotowego znaku towarowego:

               Skarżący.

               Wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem niniejszego postępowania:

               Graficzny znak towarowy „MANU” – Wniosek o rejestrację nr 1.021.690, wniosek dotyczący wielu produktów należących do klas 18, 24 i 25.

               Uprawniony do znaku towarowego lub oznaczenia odróżniającego wskazanego w postępowaniu w sprawie sprzeciwu:

               Spółka Norma Lebensmittelfilialbetrieb GmbH & Co. KG.

               Znak towarowy lub oznaczenie odróżniającego wskazane w postępowaniu w sprawie sprzeciwu:

               Niemiecki słowny znak towarowy „MANOU”, dla produktów należących do klasy 25 (artykuły odzieżowe, obuwnicze, nakrycia głowy).

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów:

               Odrzucenie sprzeciwu.

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Uwzględnienie sprzeciwu i odrzucenie zgłoszenia rejestracyjnego.

               Zarzuty podnoszone w treści sprzeciwu:

               Błędne zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 (WE) w sprawie wspólnotowego znaku towarowego. Skarżący podnosi także, zaskarżona decyzja dotknięta jest błędem polegającym na orzeczeniu ponad żądanie, gdyż oddalono nią wniosek o rejestrację znaku towarowego w odniesieniu do klas 18 i 24, które w sposób oczywisty nigdy nie były przedmiotem sprzeciwu, oraz w stosunku do innych produktów należących do klasy 25 nie będących artykułami odzieżowymi pomimo, że sprzeciw dotyczył tylko tych ostatnich.


title: Sprawa T-439/09: Skarga wniesiona w dniu 23 października 2009 r. — Purvis przeciwko Parlamentowi

text:
               16.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 11/32

         Skarga wniesiona w dniu 23 października 2009 r. — Purvis przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-439/09)
   2010/C 11/61
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: John Robert Purvis (Saint-Andrews, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i É. Marchal)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji przyjętych przez Prezydium Parlamentu w dniu 9 marca 2009 r. i w dniu 1 kwietnia 2009 r., które są niezgodne z prawem w zakresie w jakim wprowadzają zmiany w systemie uzupełniających świadczeń emerytalnych i uchylają możliwość szczególnych sposobów zapłaty uzupełniających świadczeń emerytalnych posłom lub byłym posłom Parlamentu Europejskiego, którzy dobrowolnie przystąpili do tego uzupełniającego systemu świadczeń emerytalnych;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu z dnia 7 sierpnia 2009 r. odmawiającej zapłaty skarżącemu emerytury w formie pieniężnej w części odpowiadającej jej 25 %;

               —

               obciążenie Parlamentu kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarga skierowana jest przeciwko decyzji Parlamentu z dnia 7 sierpnia 2009 r. wydanej w ramach wykonania przepisów dotyczących uzupełniającego systemu świadczeń emerytalnych (dobrowolnego), o którym mowa w załączniku VIII przepisów dotyczących zwrotu kosztów i diet posłów Parlamentu Europejskiego, ze zmianami wprowadzonymi decyzją Parlamentu z dnia 9 marca 2009 r., ponieważ w decyzji tej oddalono wniosek skarżącego o przekazywanie mu uzupełniającego świadczenia emerytalnego częściowo w formie pieniężnej (25 %) i częściowo w formie renty poczynając od sierpnia 2009 r.
   W celu merytorycznego uzasadnienia skargi skarżący podnosi cztery zarzuty:

               —

               naruszenie praw nabytych przez niego i zasady uzasadnionych oczekiwań;

               —

               naruszenie ogólnych zasad równego traktowania i proporcjonalności;

               —

               naruszenie art. 29 przepisów dotyczących zwrotu kosztów i diet posłów Parlamentu Europejskiego, który stanowi, że kwestorzy i sekretarz generalny czuwają nad wykładnią i ścisłym stosowaniem tych przepisów;

               —

               naruszenie dobrej wiary przy wykonywaniu umowy i nieważności klauzuli dotyczących warunków całkowicie zależnych od woli jednej ze stron.


title: Sprawa C-410/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vilniaus apygardos administracinis teismas (Litwa) w dniu 22 lipca 2013 r. — Baltlanta UAB przeciwko Lietuvos valstybė reprezentowanemu przez Žemės ūkio ministerija

text:
               28.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 284/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vilniaus apygardos administracinis teismas (Litwa) w dniu 22 lipca 2013 r. — Baltlanta UAB przeciwko Lietuvos valstybė reprezentowanemu przez Žemės ūkio ministerija
   (Sprawa C-410/13)
   2013/C 284/02
   Język postępowania: litewski

      Sąd odsyłający

   Vilniaus apygardos administracinis teismas

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Baltlanta UAB

      Druga strona postępowania: Lietuvos valstybė reprezentowany przez Žemės ūkio ministerija

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 38 rozporządzenia nr 1260/1999 (1), nakładający na państwo członkowskie obowiązek informowania Komisji Europejskiej o postępie postępowań administracyjnych i sądowych oraz obowiązek współpracy z Komisją Europejską, należy interpretować w ten sposób, że zobowiązuje on państwo członkowskie do informowania Komisji Europejskiej o wszelkich sporach sądowych dotyczących działań lub zaniechań organów wdrażających, pośredniczących, zarządzających lub wypłacających, związanych z oceną wniosku, wyborem, wydaniem decyzji o przyznaniu pomocy lub z wdrażaniem projektu?

               2)

               Czy art. 19 rozporządzenia nr 2792/1999 (2) należy interpretować w ten sposób, że zobowiązuje on państwo członkowskie do ustanowienia programów pomocowych i zapewnienia środków finansowych, w porozumieniu z Komisją Europejską, dla przypadków sporów sądowych dotyczących działań lub zaniechań organów wdrażających, pośredniczących, zarządzających lub wypłacających, związanych z oceną wniosku, wyborem, wydaniem decyzji o przyznaniu pomocy lub z wdrażaniem projektu?

               3)

               Czy pkt 6 i 7 decyzji Komisji COM(2006)3424 ustanawiającej wytyczne dotyczące zamknięcia pomocy (2000-2006) finansowanej z funduszy strukturalnych należy interpretować w ten sposób, że zobowiązują one państwo członkowskie do informowania Komisji Europejskiej o wszelkich sporach sądowych dotyczących działań lub zaniechań organów wdrażających, pośredniczących, zarządzających lub wypłacających, związanych z oceną wniosku, wyborem, wydaniem decyzji o przyznaniu pomocy lub z wdrażaniem projektu oraz do podjęcia decyzji, czy projekt powinien zostać w całości lub w części wyłączony z programu i (lub) zastąpiony innym projektem i tak dalej, czy też powinien on pozostać w programie, lub do podjęcia innej czynności w celu zapewnienia właściwego wykonania decyzji o przyznaniu pomocy po zakończeniu postępowania sądowego?

               4)

               Czy fakt, że w sprawie rozpatrywanej przez sąd krajowy nie zostały przyjęte przepisy szczególne przewidujące zadania właściwych organów państwa w przypadku sporów sądowych dotyczących działań lub zaniechań organów wdrażających, pośredniczących, zarządzających lub wypłacających, związanych z oceną wniosku, wyborem, wydaniem decyzji o przyznaniu pomocy lub z wdrażaniem projektu, to znaczy fakt, że brak jest przepisu, który zobowiązywałby właściwe organy państwa do informowania Komisji Europejskiej o toczących się postępowaniach sądowych i do podjęcia kroków, aby dla pomocy będącej przedmiotem sporu środki finansowe zostały zarezerwowane do chwili ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy przyznania pomocy, jest zgodny z ciążącym na państwie członkowskim stosownie do art. 38 rozporządzenia nr 1260/1999 obowiązkiem informowania Komisji Europejskiej o postępie postępowań administracyjnych i sądowych oraz współpracy z Komisją Europejską, z art. 19 rozporządzenia nr 2792/1999 oraz wymogami pkt 6 i 7 decyzji Komisji COM(2006)3424 ustanawiającej wytyczne dotyczące zamknięcia pomocy (2000-2006) finansowanej z funduszy strukturalnych?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiające przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych (Dz.U. 1999, L 161, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2792/1999 z dnia 17 grudnia 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady i uzgodnienia dotyczące pomocy strukturalnej Wspólnoty w sektorze rybołówstwa (Dz.U. 1999, L 337, s. 10).


title: Sprawa C-113/08: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 4 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2006/49/WE — Firmy inwestycyjne i instytucje kredytowe — Adekwatność funduszy — Brak transponowania w wyznaczonym terminie)

text:
               24.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/9

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 4 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-113/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2006/49/WE - Firmy inwestycyjne i instytucje kredytowe - Adekwatność funduszy - Brak transponowania w wyznaczonym terminie)
   (2009/C 19/15)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M.A. Rabanal Suárez i P. Dejmek, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: B. Plaza Cruz, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia w wyznaczonym terminie wszystkich przepisów niezbędnych do dostosowania się do dyrektywy 2006/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie adekwatności kapitałowej firm inwestycyjnych i instytucji kredytowych (wersja przeredagowana) (Dz.U. L 177, s. 201)
   Sentencja

               1)

               Nieprzyjmując w wyznaczonym terminie wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do dostosowania się do dyrektywy 2006/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie adekwatności kapitałowej firm inwestycyjnych i instytucji kredytowych (wersja przeredagowana), a w szczególności do jej art.17, 22-25, 30, 33, 35, 40, 41, 43, 44 i 50, oraz załączników I, II i VII do niej, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 116 z 9.5.2008.


title: Sprawa T-410/15 P: Wyrok Sądu z dnia 13 września 2016 r. – Pohjanmäki/Rada (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Awans — Postępowanie w sprawie awansu w 2013 r. — Role organu powołującego i komitetu konsultacyjnego ds. awansów — Brak sprawozdań z oceny — Brak wglądu do sprawozdań z oceny przez członków komitetu konsultacyjnego ds. awansów — Zgodność obowiązków sprawozdawcy w komitecie konsultacyjnym ds. awansów z obowiązkami byłego oceniającego — Równość traktowania — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               24.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/38

         Wyrok Sądu z dnia 13 września 2016 r. – Pohjanmäki/Rada
   (Sprawa T-410/15 P) (1)

   ((Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Awans - Postępowanie w sprawie awansu w 2013 r. - Role organu powołującego i komitetu konsultacyjnego ds. awansów - Brak sprawozdań z oceny - Brak wglądu do sprawozdań z oceny przez członków komitetu konsultacyjnego ds. awansów - Zgodność obowiązków sprawozdawcy w komitecie konsultacyjnym ds. awansów z obowiązkami byłego oceniającego - Równość traktowania - Obowiązek uzasadnienia))
   (2016/C 392/49)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Jaana Pohjanmäki (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat M. Velardo)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciel: E. Rebasti i M. Bauer, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 18 maja 2015 r., Pohjanmäki/Rada (F-44/14, EU:F:2015:46).

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Jaana Pohjanmäki pokrywa własne koszty, jak również koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej w ramach niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U. C 337 z 12.10.2015.


title: Sprawa C-128/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Latina (Włochy) w dniu 5 marca 2007 r. — Angelo Molinari przeciwko Agenzia Entrate Ufficio Latina

text:
               26.5.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 117/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Latina (Włochy) w dniu 5 marca 2007 r. — Angelo Molinari przeciwko Agenzia Entrate Ufficio Latina
   (Sprawa C-128/07)
   (2007/C 117/13)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Commissione tributaria provinciale di Latina.
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Angelo Molinari

      Strona pozwana: Agenzia Entrate Ufficio Latina
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wyrok w sprawie C-207/04 (1) należy interpretować w ten sposób, że ustawodawca włoski ma obowiązek ustanowienia również dla mężczyzn bardziej korzystnej granicy wieku ustalonej dla kobiet?

               2)

               Czy w niniejszej sprawie należy orzec, że kwoty wypłacane tytułem zachęty do odejścia mężczyznom, którzy ukończyli 50 lat, powinny być opodatkowane stawką wynoszącą połowę stawki stosowanej do TFR?

               3)

               Czy — wziąwszy pod uwagę fakt, iż kwoty wypłacone podatnikowi z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych nie stanowią wynagrodzenia za pracę, albowiem nie są wpłacane przez pracodawcę z tytułu stosunku pracy oraz mając na uwadze fakt, że kwoty wypłacone pracownikowi przez pracodawcę wynikające z zachęty do odejścia nie noszą cech wynagrodzenia — jest zgodne z prawem wspólnotowym orzeczenie, że odmienne progi wieku, a mianowicie 50 lat dla kobiet i 55 lat dla mężczyzn, są niezgodne z prawem wspólnotowym, skoro dyrektywa nr 79/7 (2) zezwala państwom członkowskim na utrzymanie odmiennych progów wieku w ramach wymogów emerytalnych?

               4)

               Czy wykładnia prawa wspólnotowego (dyrektywy Rady 76/207/WE (3) z dnia 9 lutego 1976 r. zabraniającej dyskryminacji ze względu na płeć) sprzeciwia się stosowaniu przepisów krajowych, które stały się przyczynkiem przedmiotowej sprawy przesyłanej niniejszym Trybunałowi, oznaczając dla niniejszego sądu krajowego niezgodność przepisów krajowych z prawem wspólnotowym (art. 17 — obecnie art. 19 ust. 4a D.P.R. 917/86) czy też nie?

      (1)  Zbiór orzeczeń 2005 r., str. I-07453.

      (2)  Dz.U. L 6, str. 24.

      (3)  Dz.U. L 39, str. 40.


title: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 28 lutego 2005 r. w sprawie T-445/04 Energy Technologies ET SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (Wspólnotowy znak towarowy — Udział adwokata — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               23.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/36

      POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 28 lutego 2005 r.
   w sprawie T-445/04 Energy Technologies ET SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Udział adwokata - Oczywista niedopuszczalność)
   (2005/C 182/68)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie T-445/04, Energy Technologies ET SA, z siedzibą we Fribourg (Szwajcaria), reprezentowana przez A. Boman, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), w której drugą stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była Aparellaje eléctrico, SL, z siedzibą w Hospitalet de Llobregat (Hiszpania), mającej za przedmiot skargę na decyzję czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 lipca 2004 r. (sprawa R 366/2002-4), dotyczącej zgłoszenia słownego znaku towarowego UNEX jako wspólnotowego znaku towarowego, Sąd (czwarta izba) w składzie: H. Legal, prezes, P. Mengozzi i I. Wiszniewska-Białecka, sędziowie; sekretarz: M. H. Jung, wydał w dniu 28 lutego 2005 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Strona skarżąca poniesie swoje własne koszty.

      (1)  JO C 31 du 5.2.2005


title: Sprawa T-274/14: Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2014 r. – Lech-Stahlwerke przeciwko Komisji

text:
               14.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/27

         Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2014 r. – Lech-Stahlwerke przeciwko Komisji
   (Sprawa T-274/14)
   2014/C 223/32
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Lech-Stahlwerke GmbH (Meitingen, Niemcy) (przedstawiciele: I. Zenke i T. Heymann, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2014/C 37/07 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie wszczęcia przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE formalnego postępowania wyjaśniającego w przedmiocie wsparcia dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz gazu kopalnianego udzielanego na podstawie Gesetz für den Vorrang erneuerbarer Energien (niemieckiej ustawy o uprzywilejowaniu energii odnawialnych, zwanych dalej: „EEG”) w brzmieniu z dnia 25 października 2008 r., zmienionej art. 5 ustawy z dnia 20 grudnia 2012 r. oraz ograniczenia „dopłaty EEG” (dopłaty przeznaczonej na finansowanie źródeł energii odnawialnej w Niemczech) w przypadku odbiorców energochłonnych w zakresie, w jakim to ograniczenie dopłaty EEG w przypadku odbiorców energochłonnych takich jak skarżąca zostało tymczasowo uznane za niezgodną ze wspólnym rynkiem pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 2 TFUE;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy: naruszenie art. 107 ust. 1 TFUE ze względu na brak pomocy

                           —

                           Strona skarżąca podnosi, że przewidziany w Gesetz für den Vorrang erneuerbarer Energien (niemieckiej ustawie o uprzywilejowaniu energii odnawialnych, zwanych dalej: „EEG”) mechanizm wsparcia jako całość, a w szczególności – system szczególnych wypłat wyrównawczych w przypadku odbiorców energochłonnych nie stanowi pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE ze względu na to, iż nie dochodzi tu do pośredniego czy też bezpośredniego przeniesienia zasobów państwowych. Wsparcie to jest finansowane wyłącznie za pomocą zasobów prywatnych, nad którymi nie sprawuje kontroli żaden organ państwowy.

               2.

               Zarzut drugi: naruszenie art. 107 ust. 1 TFUE ze względu na brak przysporzenia selektywnej korzyści odbiorcom energochłonnym

                           —

                           Strona skarżąca podnosi następnie, że system szczególnych wypłat wyrównawczych nie przysparza selektywnej korzyści odbiorcom energochłonnym. Po pierwsze, przedsiębiorstwa te nie uzyskują korzyści, której nie otrzymałyby w normalnych warunkach rynkowych, ponieważ w tych okolicznościach podmioty korzystające z urządzeń EEG powinny były sprzedawać wytwarzaną przez nie energię elektryczną po cenach rynkowych i nie zaistniałaby kwestia dopłaty EEG. Po drugie, ten system szczególnych wypłat wyrównawczych znajduje zastosowanie w przypadku przedsiębiorstw będących odbiorcami energochłonnymi, które – niezależnie od tego, do którego sektora przemysłu należą – ponoszą jedynie ryzyko utraty konkurencyjności międzynarodowej ze względu na uiszczanie dopłaty EEG.

               3.

               Zarzut trzeci: naruszenie art. 107 ust. 1 TFUE ze względu na zgodność z rynkiem wewnętrznym

                           —

                           Nawet jeśli ten że system szczególnych wypłat wyrównawczych winien zostać uznany za pomoc państwa, jest on niewątpliwie zgodny z rynkiem wewnętrznym i z regulującym kwestię pomocy państwa art. 107 ust. 3 lit. b) i c) TFUE ze względu na związany z interesem wspólnotowym cel polegający na ochronie środowiska i klimatu przy jednoczesnym zapewnieniu stabilnego i trwałego rozwoju gospodarki europejskiej.


title: Sprawa C-196/11 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 24 maja 2012 r. — Formula One Licensing BV przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Global Sports Media Ltd (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Graficzny znak towarowy F1-LIVE — Sprzeciw właściciela słownych międzynarodowych i krajowych znaków towarowych F1 i graficznego wspólnotowego znaku towarowego F1 Formula 1 — Brak charakteru odróżniającego — Element opisowy — Uchylenie ochrony zastrzeżonej dla wcześniejszego krajowego znaku towarowego — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd)

text:
               7.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 200/4

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 24 maja 2012 r. — Formula One Licensing BV przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Global Sports Media Ltd
   (Sprawa C-196/11 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Graficzny znak towarowy F1-LIVE - Sprzeciw właściciela słownych międzynarodowych i krajowych znaków towarowych F1 i graficznego wspólnotowego znaku towarowego F1 Formula 1 - Brak charakteru odróżniającego - Element opisowy - Uchylenie ochrony zastrzeżonej dla wcześniejszego krajowego znaku towarowego - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd)
   2012/C 200/06
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Formula One Licensing BV (przedstawiciele: K. Sandberg oraz B. Klingberg, Rechtsanwältinnen)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik), Global Sports Media Ltd (przedstawiciel: T. de Haan, adwokat)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) z dnia 17 lutego 2011 w sprawie T-10/09 Formula One Licensing przeciwko OHIM, na mocy którego Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności wniesioną przez właściciela słownych i graficznych, krajowych i wspólnotowych znaków towarowych „F1”, „F1 Formula 1”, „F1 Racing Simulation”, „F1 Pole Position” i „F1 Pit Stop Café”, zarejestrowanych dla towarów i usług należących do klas 16, 38 i 41, na decyzję R 7/2008 1 Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 16 października 2008 r. uchylającą decyzję Wydziału Sprzeciwów, którą odmówiono rejestracji graficznego znaku towarowego „F1-Live” dla towarów i usług należących do klas 16, 38 i 41 w wyniku sprzeciwu wniesionego przez wnoszącą odwołanie — Wykładnia i stosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 17 lutego 2011 r. w sprawie T-10/09 Formula One Licensing przeciwko OHIM — Global Sports Media (F1-LIVE) zostaje uchylony.

               2)

               Sprawa zostaje przekazana Sądowi Unii Europejskiej do ponownego rozpoznania.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 179 z 18.6.2011.


title: Sprawa F-27/11: Skarga wniesiona w dniu 20 kwietnia 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               25.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 186/33

         Skarga wniesiona w dniu 20 kwietnia 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-27/11)
   2011/C 186/61
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci L. Levi, M. Vandenbussche i C. Bernard-Glanz)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej odmawiającej aprobaty świadczeń medycznych, o które ubiega się skarżący w imieniu swojego syna, małżonki i swoim własnym.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji i w razie potrzeby decyzji organu upoważnionego do zawierania umów (AHCC) o oddaleniu zażalenia;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-388/13: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 16 kwietnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria – Węgry) – postępowanie wszczęte przez Nemzeti Fogyasztóvédelmi Hatóság (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 2005/29/WE — Nieuczciwe praktyki handlowe — Błędna informacja dostarczona przez przedsiębiorstwo telekomunikacyjne jednemu ze swoich abonentów, która to informacja spowodowała dodatkowe koszty dla tego abonenta — Uznanie za „praktykę handlową wprowadzającą w błąd”)

text:
               15.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/3

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 16 kwietnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria – Węgry) – postępowanie wszczęte przez Nemzeti Fogyasztóvédelmi Hatóság
   (Sprawa C-388/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2005/29/WE - Nieuczciwe praktyki handlowe - Błędna informacja dostarczona przez przedsiębiorstwo telekomunikacyjne jednemu ze swoich abonentów, która to informacja spowodowała dodatkowe koszty dla tego abonenta - Uznanie za „praktykę handlową wprowadzającą w błąd”))
   (2015/C 198/04)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Kúria

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Nemzeti Fogyasztóvédelmi Hatóság

      Przy udziale: UPC Magyarország Kft.

      Sentencja

               1)

               Dyrektywę 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącą nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającą dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (dyrektywę o nieuczciwych praktykach handlowych) należy interpretować w ten sposób, że podanie konsumentowi przez przedsiębiorcę błędnej informacji takiej jak ta będąca przedmiotem sporu w postępowaniu głównym należy uznać za „praktykę handlową wprowadzającą w błąd” w rozumieniu tejże dyrektywy, chociaż podanie do wiadomości danej informacji dotyczyło tylko jednego konsumenta.

               2)

               Dyrektywę 2005/29 należy interpretować w ten sposób, że w wypadku gdy praktyka handlowa spełnia wszystkie kryteria ustanowione w art. 6 ust. 1 tej dyrektywy, aby można było zakwalifikować ją jako praktykę wprowadzającą w błąd konsumenta, nie zachodzi konieczność zbadania, czy taka praktyka jest również sprzeczna z wymogami staranności zawodowej w rozumieniu art. 5 ust. 2 lit. a) wspomnianej dyrektywy, aby można było ją uznać za nieuczciwą i w konsekwencji za zabronioną na podstawie art. 5 ust. 1 tejże dyrektywy.

      (1)  Dz.U. C 304 z 19.10.2013.


title: Sprawa C-392/13: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 13 maja 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social no 33 de Barcelona – Hiszpania) – Andrés Rabal Cañas/Nexea Gestión Documental SA, Fondo de Garantia Salarial (Odesłanie prejudycjalne — Polityka społeczna — Zwolnienia grupowe — Dyrektywa 98/59/WE — Pojęcie zakładu — Zasady obliczania liczby zwalnianych pracowników)

text:
               20.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 236/4

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 13 maja 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social no 33 de Barcelona – Hiszpania) – Andrés Rabal Cañas/Nexea Gestión Documental SA, Fondo de Garantia Salarial
   (Sprawa C-392/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Zwolnienia grupowe - Dyrektywa 98/59/WE - Pojęcie zakładu - Zasady obliczania liczby zwalnianych pracowników))
   (2015/C 236/05)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de lo Social no33 de Barcelona

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Andrés Rabal Cañas

      Strona pozwana: Nexea Gestión Documental SA, Fondo de Garantia Salarial

      Sentencja

               1)

               Artykuł 1 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) dyrektywy Rady 98/59/WE z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych należy interpretować w ten sposób, że przepis ten stoi na przeszkodzie przepisom krajowym wprowadzającym jako jedyną jednostkę referencyjną przedsiębiorstwo, a nie zakład, jeśli konsekwencją stosowania tego kryterium jest uniemożliwienie przeprowadzenia procedury informacji i konsultacji przewidzianej w art. 2–4 tej dyrektywy, w sytuacji gdy dane zwolnienia należałoby uznać za „zwolnienia zbiorowe” w świetle definicji przyjętej w art. 1 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) rzeczonej dyrektywy, gdyby jako jednostkę referencyjną przyjąć zakład.

               2)

               Artykuł 1 ust. 1 dyrektywy 98/59 należy interpretować w ten sposób, że dla celów stwierdzenia, że dokonano „zwolnień grupowych” w rozumieniu rzeczonego przepisu, nie należy uwzględniać indywidualnych przypadków rozwiązania umów o pracę zawartych na czas określony lub na wykonanie zadania szczególnego, w sytuacjach gdy do rozwiązań tych dochodzi w dniu upływu terminu umowy lub w dniu wykonania owego zadania.

               3)

               Artykuł 1 ust. 2 lit. a) dyrektywy 98/59 należy interpretować w ten sposób, że dla stwierdzenia istnienia zwolnień grupowych dokonanych w ramach umów o pracę zawartych na czas określony lub na wykonanie zadania szczególnego nie jest konieczne, aby powód zwolnień grupowych wynikał z tych samych ram grupowego zatrudniania na taki sam czas lub do wykonania takiego samego zadania.

      (1)  Dz.U. C 260 z 7.9.2013.


title: Sprawa T-165/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 marca 2009 r. – Red Bull przeciwko OHIM – Grupo Osborne (TORO)

text:
               18.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/38

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 marca 2009 r. – Red Bull przeciwko OHIM – Grupo Osborne (TORO)
   (Sprawa T-165/07) (1)

   2009/C 90/60

      Język postępowania: angielski

   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 155 z 7.7.2007.


title: Sprawa T-145/09: Skarga wniesiona w dniu 6 kwietnia 2009 r. — Bredenkamp i in. przeciwko Komisji

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/51

         Skarga wniesiona w dniu 6 kwietnia 2009 r. — Bredenkamp i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-145/09)
   2009/C 141/105
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: John Arnold Bredenkamp, Alpha International (PTV) Ltd (Camberley, Zjednoczone Królestwo), Breco (Asia Pacific) Ltd. (Douglas, Wyspa Man, Zjednoczone Królestwo), Breco (Eastern Europe) Ltd. (Douglas, Wyspa Man, Zjednoczone Królestwo), Breco (South Africa) Ltd. (Douglas, Wyspa Man, Zjednoczone Królestwo), Breco (UK) Ltd. (Ascot, Zjednoczone Królestwo), Breco Group, Breco International (St. Helier, Jersey, Zjednoczone Królestwo), Breco Nominees Ltd. (Ascot, Zjednoczone Królestwo), Breco Services Ltd. (Ascot, Zjednoczone Królestwo), Corybantes Ltd. (Ascot, Zjednoczone Królestwo), Echo Delta Holdings (Reading, Zjednoczone Królestwo), Masters International Ltd. (Ascot, Zjednoczone Królestwo), Piedmont (UK) Ltd. (Ascot, Zjednoczone Królestwo), Raceview Enterprises (Private) Limited, Scottlee Holdings (PTV) Ltd., Scottlee Resorts Ltd., Timpani Exports Ltd. (Douglas, Wyspa Man, Zjednoczone Królestwo), Tremalt Ltd. (przedstawiciele: D. Vaughan, QC, P. Moser, barrister, R. Khan, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 77/2009 z dnia 26 stycznia 2009 r. zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 314/2004 dotyczące niektórych środków ograniczających w odniesieniu do Zimbabwe, w zakresie w jakim dotyczy ono wszystkich skarżących i każdego z nich osobno;

               —

               dodatkowo lub alternatywnie stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 77/2009, w zakresie w jakim dotyczy ono pierwszego skarżącego i każdego podmiotu wymienionego w załączniku III uważanego „zanależącego” do pierwszego skarżącego poprzez wykreślenie wpisu dokonanego w odniesieniu do pierwszego skarżącego i wszystkich wpisów dokonanych w odniesieniu do tych podmiotów z załącznika III;

               —

               w konsekwencji oświadczenie, że wspomniana decyzja Komisji z dnia 26 stycznia 2009 r. nie ma zastosowania do skarżących;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej sprawie skarżący żądają stwierdzenia częściowej nieważności rozporządzenia Komisji nr 77/2009 z dnia 26 stycznia 2009 r. zmieniającego rozporządzenie Rady nr 314/2004 dotyczące niektórych środków ograniczajacych w odniesieniu do Zimbabwe (1) w zakresie w jakim nazwiska i nazwy skarżących umieszczone są w wykazie osób fizycznych i prawnych oraz podmiotów i organów których środki finansowe i zasoby gospodarcze zostały zamrożone zgodnie z tym rozporządzeniem.
   Skarżący podnoszą cztery zarzuty na poparcie ich żądania.
   Po pierwsze, skarżący podnoszą że sporne rozporządzenie jest pozbawione wszelkiej podstawy prawnej.
   Po drugie, utrzymują oni, że Komisja nie zdołała wykazać nadrzędnych względów uzasadniających zamrożenie środków finansowych skarżących naruszając jej obowiązek wynikający z utrwalonego orzecznictwa.
   Po trzecie, skarżący utrzymują, że sporne rozporządzenie narusza ich prawo do obrony, prawo do bycia wysłuchanym, a także prawo do skutecznej ochrony sądowej, ponieważ zdaniem skarżących zostało ono wydane bez zapewnienia jakiejkolwiek gwarancji, gdy chodzi o poinformowanie ich o zgromadzonych przeciwko nim dowodach, ich przesłuchanie w związku z tymi dowodami, czy też w związku z dowodami przemawiającymi na ich korzyść.
   Po czwarte, skarżący utrzymują, iż sporne rozporządzenie zostało wydane z naruszeniem art. 1 protokołu nr 1 do EKPC i narusza ich podstawowe prawa własności.
   Po piąte, twierdzą oni, że sporne rozporządzenie, w zakresie w jakim ich dotyczy, opiera się na oczywistym błędzie w ustaleniach faktycznych. Następnie utrzymują oni, że Komisja nie udowodniła, że zamrożenie środków finansowych skarżących było w świetle obowiązujących przepisów prawnie uzasadnione i nie dostarczyła żadnych dokładnych informacji ani niezbitych i wiarygodnych dowodów na poparcie jej decyzji i w konsekwencji nie wywiązała się ze spoczywającego na niej ciężaru dowodu.

      (1)  Dz. U. L 23, s. 5


title: Sprawy połączone C-317/13 i C-679/13: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 16 kwietnia 2015 r. – Parlament Europejski/Rada Unii Europejskiej (Skarga o stwierdzenie nieważności — Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych — Poddanie nowej substancji psychoaktywnej środkom kontroli — Określenie podstawy prawnej — Właściwe ramy prawne w związku z wejściem w życie traktatu z Lizbony — Postanowienia przejściowe — Wtórna podstawa prawna — Konsultacja z Parlamentem)

text:
               15.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/3

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 16 kwietnia 2015 r. – Parlament Europejski/Rada Unii Europejskiej
   (Sprawy połączone C-317/13 i C-679/13) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych - Poddanie nowej substancji psychoaktywnej środkom kontroli - Określenie podstawy prawnej - Właściwe ramy prawne w związku z wejściem w życie traktatu z Lizbony - Postanowienia przejściowe - Wtórna podstawa prawna - Konsultacja z Parlamentem))
   (2015/C 198/03)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Parlament Europejski (przedstawiciele: F. Drexler, A. Caiola i M. Pencheva, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: K. Pleśniak i A.F. Jensen, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Republika Austrii (przedstawiciel: C. Pesendorfer)

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Rady 2013/129/UE z dnia 7 marca 2013 r. w sprawie poddania 4-metyloamfetaminy środkom kontroli oraz decyzji wykonawczej Rady 2013/496/UE z dnia 7 października 2013 r. w sprawie poddania 5-(2-aminopropyl)indolu środkom kontroli.

               2)

               Skutki decyzji 2013/129 oraz decyzji wykonawczej 2013/496 zostają utrzymane w mocy do czasu wejścia w życie nowych aktów, które je zastąpią.

               3)

               Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona kosztami postępowania.

               4)

               Republika Austrii pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 226 z 3.8.2013.

      Dz.U. C 52 z 22.2.2014.


title: Sprawa T-718/14: Skarga wniesiona w dniu 10 października 2014. r. – Hong Kong Group/OHIM – WE Brand (W E)

text:
               1.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/41

         Skarga wniesiona w dniu 10 października 2014. r. – Hong Kong Group/OHIM – WE Brand (W E)
   (Sprawa T-718/14)
   (2014/C 431/65)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Hong Kong Group Oy (Vantaa, Finlandia) (przedstawiciel: adwokat J. Spåre)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: WE Brand Sàrl (Luksemburg, Luksemburg)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „W E – zgłoszenie nr 1 0 7 63  795

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 4 sierpnia 2014 r. w sprawie R 2305/2013-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i uwzględnienie dokonanego przez stronę skarżącą zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego;

               —

               obciążenie OHIM i WE Brand Sàrl kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-545/13: Wyrok Sądu z dnia 30 czerwca 2016 r. – Al Matri/Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Tunezji — Środki skierowane przeciwko osobom odpowiedzialnym za sprzeniewierzenie środków finansowych oraz przeciwko osobom i podmiotom z nimi powiązanym — Zamrożenie środków finansowych — Wykaz osób, podmiotów i organów, w odniesieniu do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych — Umieszczenie w wykazie nazwiska skarżącego — Niewystarczająca podstawa faktyczna — Błąd w ustaleniach faktycznych — Naruszenie prawa — Prawo własności — Wolność prowadzenia działalności gospodarczej — Proporcjonalność — Prawo do obrony — Prawo do skutecznej ochrony sądowej — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               22.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/27

         Wyrok Sądu z dnia 30 czerwca 2016 r. – Al Matri/Rada
   (Sprawa T-545/13) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Tunezji - Środki skierowane przeciwko osobom odpowiedzialnym za sprzeniewierzenie środków finansowych oraz przeciwko osobom i podmiotom z nimi powiązanym - Zamrożenie środków finansowych - Wykaz osób, podmiotów i organów, w odniesieniu do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Umieszczenie w wykazie nazwiska skarżącego - Niewystarczająca podstawa faktyczna - Błąd w ustaleniach faktycznych - Naruszenie prawa - Prawo własności - Wolność prowadzenia działalności gospodarczej - Proporcjonalność - Prawo do obrony - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Obowiązek uzasadnienia))
   (2016/C 305/36)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Fahed Mohamed Sakher Al Matri (Doha, Katar) (przedstawiciele: M. Lester i B. Kennelly, barrister oraz adwokat G. Martin)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele M. Bishop i I. Gurov, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Stwierdzenie nieważności, po pierwsze, decyzji Rady 2011/72/WPZiB z dnia 31 stycznia 2011 r. dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Tunezji (Dz.U. 2011, L 28, s. 62), wykonanej decyzją wykonawczą Rady 2013/409/WPZiB z dnia 30 lipca 2013 r. (Dz.U. 2013, L 204, s. 52), decyzją Rady 2014/49/WPZiB z dnia 30 stycznia 2014 r. (Dz.U. 2014, L 28, s. 38), a także decyzją Rady (WPZiB) 2015/157 z dnia 30 stycznia 2015 r. (Dz.U. 2015, L 26, s. 29), oraz po drugie, rozporządzenia Rady (UE) nr 101/2011 z dnia 4 lutego 2011 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Tunezji (Dz.U. 2011, L 31, s. 1), wykonanego rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) nr 735/2013 z dnia 30 lipca 2013 r. (Dz.U. 2013, L 204, s. 23), rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) nr 81/2014 z dnia 30 stycznia 2014 r. (Dz.U. 2014, L 28, s. 2), a także rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) nr 147/2015 z dnia 30 stycznia 2015 r. (Dz.U. 2015, L 26, s. 3), w zakresie, w jakim te akty dotyczą skarżącego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Fahed Mohamed Sakher pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

      (1)  Dz.U. C 359 z 7.12.2013.


title: Sprawa T-129/08: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 czerwca 2009 r. — Sahlstedt i in. przeciwko Komisji

text:
               26.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 233/21

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 czerwca 2009 r. — Sahlstedt i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-129/08) (1)

   2009/C 233/43

      Język postępowania: fiński

   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 128 z 24.5.2008.


title: Sprawa C-521/06 P: Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego w dniu 26 września 2006 r. w sprawie T-94/05 Athinaïki Techniki AE przeciwko Komisji wniesione w dniu 21 grudnia 2006 r. przez Athinaïki Techniki AE

text:
               24.2.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/16

         Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego w dniu 26 września 2006 r. w sprawie T-94/05 Athinaïki Techniki AE przeciwko Komisji wniesione w dniu 21 grudnia 2006 r. przez Athinaïki Techniki AE
   (Sprawa C-521/06 P)
   (2007/C 42/26)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnosząca odwołanie: Athinaïki Techniki AE (przedstawiciel: S.A. Pappas, Δικηγόρος)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich, Athens Resort Casino AE Symmetochon
   Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego postanowienia;

               —

               uwzględnienie żądań przedstawionych w pierwszej instancji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnosząca odwołanie powołuje jeden zarzut na poparcie swojego odwołania oparty na błędzie popełnionym przez Sąd w kwalifikacji prawnej pisma dotyczącego umorzenia postępowania w sprawie złożonej przez nią skargi. Z jednej bowiem strony, mając na względzie stan akt sprawy, umorzenie postępowania przez Komisję miało charakter ostateczny; z drugiej strony z kontekstu, w jakim Komisja się wypowiedziała, jednoznacznie wynika, że wydała ona w dorozumiany sposób decyzję z uzasadnieniem dotyczącą kwalifikacji zakwestionowanej pomocy państwa. W konsekwencji Sąd naruszył prawo, uznając, że zaskarżone pismo nie może być przedmiotem skargi i odrzucając skargę jako niedopuszczalną.


title: Sprawa T-865/16: Skarga wniesiona w dniu 7 grudnia 2016 r. Fútbol Club Barcelona/Komisja

text:
               30.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/57

         Skarga wniesiona w dniu 7 grudnia 2016 r. Fútbol Club Barcelona/Komisja
   (Sprawa T-865/16)
   (2017/C 030/65)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Fútbol Club Barcelona (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J. Roca Sagarra, J. del Saz Cordero, R. Vallina Hoset i A. Selles Marco)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 4 lipca 2016 r. dotyczącej pomocy państwa SA.36387 (2013/C) (ex 2013/NN) udzielonej przez Hiszpanię na rzecz niektórych klubów piłkarskich;

               —

               pomocniczo stwierdzenie nieważności art. 4 i 5 tej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia przez zaskarżoną decyzję art. 49 TFUE w związku z art. 107 i 108 TFUE, a także art. 16 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej w zakresie, w jakim całe rozumowanie przeprowadzone w zaskarżonej decyzji opiera się na przepisach krajowych ograniczających swobodę przedsiębiorczości.

               2.

               Zarzut drugi dotyczy naruszenia przez zaskarżoną decyzję art. 107 ust. 1 TFUE w zakresie, w jakim Komisja i) nie przeprowadziła analizy odliczeń mających zastosowanie w zależności od stawki podatkowej dla każdego rodzaju podmiotów, ii) nie działała bezstronnie poprzez uwzględnienie dowodów obciążających i odciążających i w związku z tym iii) błędnie stwierdziła, że wystąpiła korzyść w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczy naruszenia przez zaskarżoną decyzję i) zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań poprzez nakazanie zwrotu podniesionej pomocy, mając na uwadze, że wobec zachowania hiszpańskich organów administracji i czasu trwania procedury klub FC Barcelona mógł mieć uzasadnione oczekiwania co do zgodności z prawem uregulowań podatkowych, którym podlegał i ii) podstawowej zasady pewności prawa.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczy naruszenia przez zaskarżoną decyzję art. 107 ust. 1 TFUE w zakresie, w jakim Komisja nie uwzględniła faktu, że pomoc jest uzasadniona wewnętrzną logiką systemu podatkowego.

               5.

               Zarzut piąty dotyczy naruszenia przez zaskarżoną decyzję art. 108 ust. 1 TFUE i art. 21 – 23 rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. 2015 L 248, s. 9) w zakresie, w jakim Komisja nakazała zwrot istniejącej pomocy bez poszanowania procedury mającej zastosowanie do tego typu pomocy.


title: Sprawa C-538/07: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 19 maja 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia – Włochy) – Assitur Srl przeciwko Camera di Commercio, Industria, Artigianato e Agricoltura di Milano (Dyrektywa 92/50/EWG — Artykuł 29 akapit pierwszy — Zamówienia publiczne na usługi — Uregulowanie krajowe wykluczające z udziału w tej samej procedurze udzielania zamówień publicznych, na zasadach konkurencji, spółki, które znajdują się względem siebie w stosunku dominacji lub z których jedna wywiera znaczny wpływ na pozostałe)

text:
               4.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/9

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 19 maja 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia – Włochy) – Assitur Srl przeciwko Camera di Commercio, Industria, Artigianato e Agricoltura di Milano
   (Sprawa C-538/07) (1)

   (Dyrektywa 92/50/EWG - Artykuł 29 akapit pierwszy - Zamówienia publiczne na usługi - Uregulowanie krajowe wykluczające z udziału w tej samej procedurze udzielania zamówień publicznych, na zasadach konkurencji, spółki, które znajdują się względem siebie w stosunku dominacji lub z których jedna wywiera znaczny wpływ na pozostałe)
   2009/C 153/18
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Assitur Srl

      Strona pozwana: Camera di Commercio, Industria, Artigianato e Agricoltura di Milano

      Przy udziale: SDA Express Courier SpA, Poste Italiane SpA

      Przedmiot

   Wykładnia art. 29 dyrektywy Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnoszącej się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi (Dz.U. 1992 L 209, str. 1) - Krajowe ustawodawstwo wykluczające przedsiębiorstwa, które są powiązane lub kontrolowane, z indywidualnego udziału w postępowaniach w zakresie zamówień publicznych na dostawę usług

      Sentencja

               1)

               Artykuł 29 akapit pierwszy dyrektywy Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnoszącej się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie przewidziało, poza podstawami wykluczenia wymienionymi w tym przepisie, inne podstawy wykluczenia służące zapewnieniu poszanowania zasad równego traktowania i przejrzystości, pod warunkiem że takie środki nie wykraczają poza to, co jest niezbędne dla osiągnięcia tego celu.

               2)

               Prawo wspólnotowe sprzeciwia się ustanowieniu przepisu prawa krajowego, który służąc uzasadnionym celom w postaci równego traktowania oferentów i przejrzystości w ramach procedur udzielania zamówień publicznych, wprowadza całkowity zakaz równoczesnego i konkurencyjnego udziału w tym samym postępowaniu przetargowym przedsiębiorstw, między którymi istnieje stosunek dominacji lub które są ze sobą powiązane, bez pozostawienia im możliwości wykazania, że taki stosunek nie miał wpływu na ich zachowanie w ramach tego postępowania.

      (1)  Dz.U. C 37 z 9.2.2008


title: Sprawa C-353/10: Skarga wniesiona w dniu 13 lipca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej

text:
               11.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/33

         Skarga wniesiona w dniu 13 lipca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-353/10)
   ()
   2010/C 246/56
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciel: M. Patakia)

      Strona pozwana: Republika Grecka

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że Republika Grecka, nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych do dostosowania się do dyrektywy Rady 2006/117/Euratom z dnia 20 listopada 2006 r. w sprawie nadzoru i kontroli nad przemieszczaniem odpadów promieniotwórczych oraz wypalonego paliwa jądrowego (1) bądź w każdym razie nie podając wspomnianych przepisów do wiadomości Komisji, naruszyła zobowiązania, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin do dokonania transpozycji dyrektywy 2006/117 do krajowego porządku prawnego upłynął w dniu 25 grudnia 2008 r.

      (1)  Dz.U. L 337 z 5.12.2006, s. 21.


title: Sprawa F-23/12: Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2012 r. — ZZ i in. przeciwko Komisji

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/35

         Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2012 r. — ZZ i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa F-23/12)
   2012/C 138/82
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ i inni (przedstawiciel: adwokat C. Mourato)

      Strona pozwana: Komisji Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowej konkursu otwartego EPSO/AD/204/10 o niedopuszczeniu skarżących do kolejnego etapu konkursu.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Nakazanie stronie pozwanej przedstawienia wszystkich notatek ze spotkań kierowników wydziałów EPSO oraz wszystkich protokołów ze spotkań komisji konkursowej dotyczących konkursu EPSO/AD/204/10;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowej konkursu EPSO/AD/204/10 z dnia 13 kwietnia 2011;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-488/15: Postanowienie Sądu z dnia 28 marca 2017 r. – LG Electronics/EUIPO – Cyrus Wellness Consulting (VIEWTY SMART) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Wycofanie zgłoszenia do rejestracji — Umorzenie postępowania)

text:
               6.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/16

         Postanowienie Sądu z dnia 28 marca 2017 r. – LG Electronics/EUIPO – Cyrus Wellness Consulting (VIEWTY SMART)
   (Sprawa T-488/15) (1)

   ((Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wycofanie zgłoszenia do rejestracji - Umorzenie postępowania))
   (2017/C 178/19)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: LG Electronics, Inc. (Seul, Republika Korei) (przedstawiciel: adwokat M. Graf)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Cyrus Wellness Consulting GmbH (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Wulff i U. Hildebrandt)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 czerwca 2015 r. (sprawa R 1734/2014-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Cyrus Wellness Consulting GmbH a LG Electronics, Inc.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               LG Electronics, Inc., pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) i Cyrus Wellness Consulting GmbH.

      (1)  Dz.U. C 337 z 12.10.2015.


title: Sprawa T-97/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 1 grudnia 2006 r. — Neoperl przeciwko OHIM (Wyobrażenie rury sanitarnej)

text:
               24.2.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/45

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 1 grudnia 2006 r. — Neoperl przeciwko OHIM (Wyobrażenie rury sanitarnej)
   (Sprawa T-97/06) (1)

   (2007/C 42/78)

      Język postępowania: niemiecki

   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 131 z 3.6.2006.


title: Sprawa C-35/14 P: Postanowienie Trybunału (trzecia izba) z dnia 12 lutego 2015 r. – Enercon GmbH/Gamesa Eólica, SL, Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Odwołanie wniesione przez „drugą stronę w postępowaniu przed izbą odwoławczą”, która nie złożyła odpowiedzi na skargę przed Sądem — Brak statusu interwenienta przed Sądem — Oczywista niedopuszczalność odwołania)

text:
               29.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/12

         Postanowienie Trybunału (trzecia izba) z dnia 12 lutego 2015 r. – Enercon GmbH/Gamesa Eólica, SL, Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa C-35/14 P) (1)

   ((Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Odwołanie wniesione przez „drugą stronę w postępowaniu przed izbą odwoławczą”, która nie złożyła odpowiedzi na skargę przed Sądem - Brak statusu interwenienta przed Sądem - Oczywista niedopuszczalność odwołania))
   (2015/C 213/18)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Enercon GmbH (przedstawiciel: J. Eberhardt, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Gamesa Eólica, SL (przedstawiciel: E. Armijo Chávarri, abogado), Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje odrzucone.

               2)

               Enercon GmbH pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Gamesa Eólica SL.

               3)

               Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 102 z 7.4.2014.