title: Sprawa T-20/16: Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2016 r. – Indeutsch International/OHIM – Crafts Americana (Przedstawienie ciągu łuków umieszczonych pomiędzy dwoma równoległymi liniami prostymi)

text:
               21.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/36

         Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2016 r. – Indeutsch International/OHIM – Crafts Americana (Przedstawienie ciągu łuków umieszczonych pomiędzy dwoma równoległymi liniami prostymi)
   (Sprawa T-20/16)
   (2016/C 106/42)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: M/S. Indeutsch International (Noida, Indie) (przedstawiciele: D. Stone, D. Meale, A. Dykes, solicitors oraz S. Malynicz, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Crafts Americana Group, Inc. (Vancouver, Stany Zjednoczone)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy (Przedstawienie ciągu łuków umieszczonych pomiędzy dwoma równoległymi liniami prostymi) – wspólnotowy znak towarowy nr 8 884 264

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 5 listopada 2015 r. w sprawie R 1814/2014-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM oraz Crafts Americana Group kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-391/11: Skarga wniesiona w dniu 25 lipca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii

text:
               15.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/4

         Skarga wniesiona w dniu 25 lipca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-391/11)
   2011/C 305/05
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Patakia i A. Marghelis, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, jakie ciążą na nim na mocy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/53/WE z dnia 18 września 2000 r. w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji (1) w ten sposób, że nie wydało przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zapewnienia, by przepisy art. 2 pkt 1 i 3 oraz art. 5 ust. 1, 2 i 4 tej dyrektywy zostały prawidłowo wdrożone do krajowego porządku prawnego;

               —

               obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin na wdrożenie dyrektywy 2000/53/WE upłynął z dniem 21 kwietnia 2002 r. Tymczasem według stanu na dzień złożenia niniejszej skargi pozwana nie wydała jeszcze wszystkich przepisów niezbędnych do wdrożenia tej dyrektywy, a w każdym razie nie zawiadomiła o nich Komisji.

      (1)  Dz.U. L 269, s. 34.


title: Sprawa T-115/15: Wyrok Sądu z dnia 11 maja 2017 r. – Deza/ECHA [Rozporządzenie REACH — Ustalenie listy substancji zidentyfikowanych w celu ich ewentualnego włączenia do załącznika XIV do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 — Uzupełnienie wpisu substancji ftalan di(2-etyloheksylu) (DEHP) na tę listę — Artykuły 57 i 59 rozporządzenia nr 1907/2006]

text:
               26.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 202/15

         Wyrok Sądu z dnia 11 maja 2017 r. – Deza/ECHA
   (Sprawa T-115/15) (1)

   ([Rozporządzenie REACH - Ustalenie listy substancji zidentyfikowanych w celu ich ewentualnego włączenia do załącznika XIV do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 - Uzupełnienie wpisu substancji ftalan di(2-etyloheksylu) (DEHP) na tę listę - Artykuły 57 i 59 rozporządzenia nr 1907/2006])
   (2017/C 202/27)
   Język postępowania: czeski

      Strony

      Strona skarżąca: Deza, a.s. (Valašské Meziříčí, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat P. Dejl)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) (przedstawiciele: początkowo M. Heikkilä, W. Broere oraz T. Zbihlej, a następnie M. Heikkilä, W. Broere i C. Buchanan, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów M. Procházkę i M. Maškovą)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Królestwo Danii (przedstawiciele: C. Thorning i N. Lyshøj Malte, pełnomocnicy), Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: M. Bulterman, B. Koopman i H. Stergiou, pełnomocnicy), Królestwo Szwecji (przedstawiciele: E. Karlsson, L. Swedenborg, A. Falk, C. Meyer-Seitz, U. Persson i N. Otte Widgren, pełnomocnicy), Królestwo Norwegii (przedstawiciele: K. Moen i K. Moe Winther, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności, wniesiony na podstawie art. 263 TFUE, decyzji dyrektora wykonawczego ECHA z dnia 12 grudnia 2014 r., mocą której istniejący wpis substancji ftalanu di(2-etyloheksylu) na listę substancji zidentyfikowanych w celu ich ewentualnego włączenia do załącznika XIV do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniającego dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywę Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. 2006, L 396, s. 1; sprostowanie Dz.U. 2007, L 136, s. 3), został uzupełniony w ten sposób, że substancja ta została zidentyfikowana również jako substancja zaburzająca gospodarkę hormonalną i powodująca prawdopodobne poważne skutki dla środowiska, w rozumieniu art. 57 lit. f) tego rozporządzenia.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Deza, a.s. pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Europejską Agencję Chemikaliów (ECHA), w tym koszty postępowania w przedmiocie środka tymczasowego.

               3)

               Królestwo Danii, Królestwo Niderlandów, Królestwo Szwecji i Królestwo Norwegii pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 178 z 1.6.2015.


title: Sprawa F-67/09: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 15 grudnia 2010 r. — Angelo Sánchez przeciwko Radzie (Służba publiczna — Urlop specjalny — Ciężka choroba wstępnego — Sposób obliczania dni urlopu w przypadku większej liczby ciężko chorych wstępnych)

text:
               5.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/19

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 15 grudnia 2010 r. — Angelo Sánchez przeciwko Radzie
   (Sprawa F-67/09) (1)

   (Służba publiczna - Urlop specjalny - Ciężka choroba wstępnego - Sposób obliczania dni urlopu w przypadku większej liczby ciężko chorych wstępnych)
   2011/C 38/36
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Nicolás Angelo Sánchez (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, A. Coolen, J.N. Louis i É. Marchal)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: K. Zieleśkiewicz, M. Bauer, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej odrzucających wnioski o urlop specjalny złożone przez skarżącego z uwagi na ciężką chorobę, na jaką cierpią jego rodzice.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Rady Unii Europejskiej z dnia 8 października 2008 r. i z dnia 8 grudnia 2008 r. odrzucających wnioski o urlop specjalny złożone przez N. Angula Sáncheza.

               2)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa całość kosztów postępowania.

      (1)  Dz.U. C 220 z 12.9.2009, s. 43


title: Sprawa C-190/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 5 kwietnia 2016 r. – Werner Fries/Lufthansa CityLine GmbH

text:
               20.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 5 kwietnia 2016 r. – Werner Fries/Lufthansa CityLine GmbH
   (Sprawa C-190/16)
   (2016/C 222/06)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesarbeitsgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Werner Fries

      Strona pozwana: Lufthansa CityLine GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy FCL.065 lit. b) załącznika I do rozporządzenia (UE) nr 1178/2011 (1) jest zgodny z zakazem dyskryminacji ze względu na wiek przewidzianym w art. 21 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą praw podstawowych”)?

               2.

               Czy FCL.065 lit. b) załącznika I do rozporządzenia (UE) nr 1178/2011 jest zgodny z art. 15 ust. 1 karty praw podstawowych, zgodnie z którym każdy ma prawo do podejmowania pracy oraz wykonywania swobodnie wybranego lub zaakceptowanego zawodu?

               3.

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytania pierwsze i drugie:

                           a)

                           Czy pojęciem „zarobkowego transportu lotniczego” w rozumieniu FCL.065 lit. b) bądź definicji tego pojęcia w FCL.010 załącznika I do rozporządzenia (UE) nr 1178/2011 objęte jest także tak zwane przebazowanie samolotu w ramach działalności gospodarczej przedsiębiorstwa lotniczego, podczas którego nie są przewożeni ani pasażerowie, ani ładunek lub poczta?

                           b)

                           Czy pojęciem „zarobkowego transportu lotniczego” w rozumieniu FCL.065 lit. b) bądź definicji tego pojęcia w FCL.010 załącznika I do rozporządzenia (UE) nr 1178/2011 objęte są szkolenie i przeprowadzanie egzaminów, podczas których ponad 65-letni pilot przebywa w kabinie załogi jako członek załogi niewykonujący czynności lotniczych?

      (1)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1178/2011 z dnia 3 listopada 2011 r. ustanawiające wymagania techniczne i procedury administracyjne odnoszące się do załóg w lotnictwie cywilnym zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 216/2008; Dz.U. L 311, s. 1.


title: Sprawa C-145/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Handelsgericht Wien (Austria) w dniu 22 marca 2010 r. — Eva-Maria Painer przeciwko Standard VerlagsGmbH, Axel Springer AG, Süddeutsche Zeitung GmbH, SPIEGEL-Verlag Rudolf AUGSTEIN GmbH & Co KG, Verlag M. DuMont Schauberg Expedition der Kölnischen Zeitung GmbH & Co KG

text:
               5.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Handelsgericht Wien (Austria) w dniu 22 marca 2010 r. — Eva-Maria Painer przeciwko Standard VerlagsGmbH, Axel Springer AG, Süddeutsche Zeitung GmbH, SPIEGEL-Verlag Rudolf AUGSTEIN GmbH & Co KG, Verlag M. DuMont Schauberg Expedition der Kölnischen Zeitung GmbH & Co KG
   (Sprawa C-145/10)
   2010/C 148/27
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Handelsgericht Wien

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Eva-Maria Painer

      Strona pozwana: Standard VerlagsGmbH, Axel Springer AG, Süddeutsche Zeitung GmbH, SPIEGEL-Verlag Rudolf AUGSTEIN GmbH & Co KG, Verlag M. DuMont Schauberg Expedition der Kölnischen Zeitung GmbH & Co KG

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 6 pkt 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (1) należy interpretować w ten sposób, że wytoczenie przeciwko kilku pozwanym powództw z tytułu naruszeń prawa autorskiego dotyczących tego samego przedmiotu, opierających się na podstawach prawnych wynikających wprawdzie z przepisów różnych ustawodawstw krajowych, jednakże w istocie mających identyczną treść — takich jak na mającym zastosowanie w odniesieniu do wszystkich państw europejskich niezależnym od winy roszczeniu o zaniechanie oraz roszczeniu o zapłatę stosownej rekompensaty z tytułu naruszeń prawa autorskiego i roszczeniu odszkodowawczym wynikającym z bezprawnego wykorzystania utworu — nie sprzeciwia się jego stosowaniu a tym samym łącznemu rozpoznaniu tych powództw?

               2)

                           a)

                           Czy art. 5 ust. 3 lit. d) w związku z art. 5 ust. 5 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (2) należy interpretować w ten sposób, że jego stosowaniu nie sprzeciwia się okoliczność, iż relacja prasowa cytująca dane dzieło lub inny przedmiot objęty ochroną nie stanowi utworu językowego objętego ochroną prawem autorskim?

                           b)

                           Czy art. 5 ust. 3 lit. d) w związku z art. 5 ust. 5 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się jego stosowaniu to, iż cytowany utwór lub inny przedmiot objęty ochroną nie jest opatrzony nazwiskiem autora lub artysty?

               3)

                           a)

                           Czy art. 5 ust. 3 lit. e) w związku z art. 5 ust. 5 dyrektywy 2001/29 należy interpretować w ten sposób, że przesłanką jego stosowania w interesie sprawnego przebiegu procedur karnych w kontekście bezpieczeństwa publicznego jest konkretne, aktualne i wyraźne wezwanie przez organy bezpieczeństwa publicznego do opublikowania wizerunku, to znaczy że publikacja wizerunku w celach ścigania musi nastąpić na skutek inicjatywy władz, a w przeciwnym wypadku stanowi naruszenie prawa?

                           b)

                           W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie 3a): Czy media mogą powoływać się na art. 5 ust. 3 lit. e) dyrektywy wtedy, gdy bez odpowiedniego wezwania organów do pomocy w ściganiu samodzielnie decydują o tym, czy publikacja fotografii odbywa się w „interesie bezpieczeństwa publicznego”?

                           c)

                           W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 3b): Czy w takim przypadku wystarczające jest, aby w późniejszym okresie media twierdziły, że publikacja wizerunku służyła celom ścigania, lub czy w każdym przypadku konieczne jest konkretne wezwanie do pomocy czytelników w wyjaśnieniu okoliczności czynu karalnego, które musi być bezpośrednio związane z publikacją fotografii?

               4)

               Czy art. 1 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 5 dyrektywy 2001/29 i art. 12 Konwencji berneńskiej o ochronie dzieł literackich i artystycznych (Akt paryski z dnia 24 lipca 1971 r.) w brzmieniu uwzględniającym zmiany z dnia 28 września 1979 r., w szczególności w związku z art. 1 protokołu dodatkowego nr 1 do europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (EKPC) z dnia 20 marca 1952 r. oraz art. 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (3) należy interpretować w ten sposób, że fotografie, w szczególności fotografie portretowe, objęte są „bardziej ograniczoną” ochroną albo w ogóle nie są objęte ochroną prawem autorskim przed przetworzeniem, gdyż ze względu na ich „realistyczne ujęcie” charakteryzują się zbyt małą możliwością inwencji twórczej?

      (1)  Dz.U. 2001, L 12, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 167, s. 10.

      (3)  Dz.U. 2000, C 364, s. 1.


title: Sprawa C-143/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 20 marca 2017 r. – Catia Passeri/Fondazione Teatro dell’Opera di Roma

text:
               31.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 20 marca 2017 r. – Catia Passeri/Fondazione Teatro dell’Opera di Roma
   (Sprawa C-143/17)
   (2017/C 249/26)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Corte suprema di cassazione

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Catia Passeri

      Druga strona postępowania kasacyjnego: Fondazione Teatro dell’Opera di Roma

      Pytanie prejudycjalne

   Czy uregulowanie krajowe, o którym mowa w art. 3 ust. 7 dekretu z mocą ustawy nr 64 z dnia 30 kwietnia 2010 r., zastąpionego ustawą nr 100 z dnia 29 lipca 2010 r. zgodnie z którym „wiek emerytalny w przypadku pracowników sektora rozrywkowego należących do kategorii tancerzy wynosi w odniesieniu do mężczyzn i kobiet 45 lat, przy zastosowaniu do pracowników do których w pełni znajduje zastosowanie system składkowy lub mieszany współczynnika przeliczeniowego, o którym mowa w art. 1 ust. 6 ustawy z dnia 8 sierpnia 1995 r. nr 335 odnoszącego się do wyższego wieku. W okresie dwóch lat po wejściu w życie niniejszego przepisu pracownicy, o których mowa w niniejszym ustępie zatrudnieni na czas nieokreślony, którzy osiągnęli lub przekroczyli wiek emerytalny mogą skorzystać z odnawialnej corocznie możliwości pozostania w stosunku pracy. Następuje to w drodze formalnego wniosku złożonego do ENPALS w terminie dwóch miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego przepisu lub co najmniej trzech miesięcy przed nabyciem uprawnień emerytalnych, przy czym maksymalny wiek emerytalny wynosi 47 lat dla kobiet i 52 lata dla mężczyzn” jest sprzeczne z zasadą niedyskryminacji ze względu na płeć, o której mowa w dyrektywie 2006/54 (1) oraz Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej (art. 21)?

      (1)  Dyrektywa 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (wersja przeredagowana) (Dz.U. L 204, s. 23).


title: Sprawa T-76/08: Wyrok Sądu z dnia 2 lutego 2012 r. — EI du Pont de Nemours i in. przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek kauczuku chloroprenowego — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE oraz art. 53 porozumienia EOG — Ustalanie cen — Podział rynku — Możliwość przypisania odpowiedzialności za zachowanie noszące znamiona naruszenia — Wspólne przedsiębiorstwo — Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien — Okoliczności łagodzące — Współpraca)

text:
               17.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/15

         Wyrok Sądu z dnia 2 lutego 2012 r. — EI du Pont de Nemours i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-76/08) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek kauczuku chloroprenowego - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE oraz art. 53 porozumienia EOG - Ustalanie cen - Podział rynku - Możliwość przypisania odpowiedzialności za zachowanie noszące znamiona naruszenia - Wspólne przedsiębiorstwo - Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien - Okoliczności łagodzące - Współpraca)
   2012/C 80/21
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: EI du Pont de Nemours and Company (Wilmington, Delaware, Stany Zjednoczone), DuPont Performance Elastomers LLC (Wilmington) i DuPont Performance Elastomers SA (Grand-Saconnex, Szwajcaria) (przedstawiciele: J. Boyce i A. Lyle-Smythe, solicitors)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo X. Lewis i V. Bottka, następnie V. Bottka i V. Di Bucci, a wreszcie V. Bottka, S. Noë i A. Biolan, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności art. 1 i 2 decyzji Komisji C(2007) 5910 wersja ostateczna z dnia 5 grudnia 2007 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG (Sprawa COMP/38629 — Kauczuk chloroprenowy) po zmianach wprowadzonych decyzją Komisji C(2008) 2974 wersja ostateczna z dnia 23 czerwca 2008 r. w zakresie, w jakim dotyczą one EI du Pont de Nemours and Company, oraz, po drugie, żądanie obniżenia kwoty nałożonej w tej decyzji grzywny, za której zapłatę skarżące są odpowiedzialne solidarnie.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               EI du Pont de Nemours and Company, DuPont Performance Elastomers LLC i DuPont Performance Elastomers SA zostają obciążone kosztami.

      (1)  Dz.U. C 116 z 9.5.2008


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej Dz.U. C 37 z 9.2.2008 .

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/1

         (2008/C 51/01)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 37 z 9.2.2008.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 22 z 26.1.2008.

      Dz.U. C 8 z 12.1.2008.

      Dz.U. C 315 z 22.12.2007.

      Dz.U. C 297 z 8.12.2007.

      Dz.U. C 283 z 24.11.2007.

      Dz.U. C 269 z 10.11.2007.
   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


title: Sprawa T-76/06: Skarga wniesiona w dniu  24 lutego 2006 r.  — Plásticos Españoles (Aspla) przeciwko Komisji

text:
               6.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/24

         Skarga wniesiona w dniu 24 lutego 2006 r. — Plásticos Españoles (Aspla) przeciwko Komisji
   (Sprawa T-76/06)
   (2006/C 108/45)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Plásticos Españoles, S.A. (Aspla) (Torrelavega, Hiszpania) [Przedstawiciele: E. Garayar i A. García Castillo, abogados]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uznanie za dopuszczalną niniejszej skargi o stwierdzenie nieważności,

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji C(2005) 4634 wersja ostateczna z dnia 30 listopada 2005 r. w sprawie COMP/F/38.354 — worki przemysłowe, ewentualnie znaczne obniżenie grzywny nałożonej na Plásticos Españoles, S.A.,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Przedmiotem skargi jest stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2005) 4634 wersja ostateczna z dnia 30 listopada 2005 r. w sprawie COMP/F/38.354 — worki przemysłowe. W zaskarżonej decyzji Komisja stwierdziła, że skarżąca wraz z innymi przedsiębiorstwami naruszyła art. 81 WE, ponieważ od 1991 r. do 2002 r. uczestniczyła ona w systemie porozumień i uzgodnionych praktyk w sektorze plastikowych worków przemysłowych w Niemczech, Belgii, Niderlandach, Luksemburgu, Hiszpanii i Francji. Za te naruszenia Komisja nałożyła grzywnę na skarżącą i na Armando Álvarez, S.A. jako odpowiedzialne solidarnie.
   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi następujące zarzuty:

               —

               dokonanie przez Komisję błędnej oceny okoliczności faktycznych, jeśli chodzi o znaczenie uczestnictwa, zakres produktowych i geograficznych rynków oddziaływania oraz udziały w rynku, które posłużyły jako podstawa dla obliczenia grzywien,

               —

               naruszenie art. 81 ust. 1 WE oraz zasady pewności prawa przez błędną kwalifikację naruszenia jako „jednolitego i ciągłego” oraz nieprawidłowe określenie odpowiedzialności ukaranych przedsiębiorstw,

               —

               ewentualnie naruszenie art. 81 ust. 1 WE oraz zasad pewności prawa oraz równego traktowania przez błędną kwalifikację naruszenia jako „jednolitego i ciągłego” w odniesieniu do skarżącej, nieprawidłowe określenie jej indywidualnej odpowiedzialności oraz dyskryminacja w stosunku do Stempher B.V., która według danych Komisji miała również uczestniczyć w spornym naruszeniu,

               —

               naruszenie art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17 (1) oraz wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien przez oczywisty błąd przy obliczaniu grzywny nałożonej na skarżącą oraz oczywiste naruszenie zasad równego traktowania i proporcjonalności przy ustalaniu jej wysokości.

      (1)  Rozporządzenie Rady EWG nr 17 pierwsze rozporządzenie wprowadzające w życie art. 85 i 86 Traktatu (Dz.U.1962, 13, str. 204).


title: Sprawa C-604/11: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 30 maja 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia n °12 de Madrid — Hiszpania) — Genil 48, S.L., Comercial Hostelera de Grandes Vinos, S.L. przeciwko Bankinter SA, Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, SA (Dyrektywa 2004/39/WE — Rynki instrumentów finansowych — Artykuł 19 — Zobowiązania dotyczące prowadzenia działalności w przypadku świadczenia usług inwestycyjnych na rzecz klientów — Doradztwo inwestycyjne — Inne usługi inwestycyjne — Obowiązek dokonania oceny adekwatności i przydatności świadczonych usług — Umowne skutki braku poszanowania owego obowiązku — Usługa inwestycyjna oferowana jako część produktu finansowego — Umowy swapowe zawarte w celu zabezpieczenia się przed wahaniem stóp procentowych produktów finansowych)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/16

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 30 maja 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia no 12 de Madrid — Hiszpania) — Genil 48, S.L., Comercial Hostelera de Grandes Vinos, S.L. przeciwko Bankinter SA, Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, SA
   (Sprawa C-604/11) (1)

   (Dyrektywa 2004/39/WE - Rynki instrumentów finansowych - Artykuł 19 - Zobowiązania dotyczące prowadzenia działalności w przypadku świadczenia usług inwestycyjnych na rzecz klientów - Doradztwo inwestycyjne - Inne usługi inwestycyjne - Obowiązek dokonania oceny adekwatności i przydatności świadczonych usług - Umowne skutki braku poszanowania owego obowiązku - Usługa inwestycyjna oferowana jako część produktu finansowego - Umowy swapowe zawarte w celu zabezpieczenia się przed wahaniem stóp procentowych produktów finansowych)
   2013/C 225/25
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de Primera Instancia no 12 de Madrid

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Genil 48, S.L., Comercial Hostelera de Grandes Vinos, S.L.

      Strona pozwana: Bankinter SA, Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, SA

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Juzgado de Primera Instancia Madrid — Wykładnia art. 4 ust. 1 pkt 1 oraz art. 19 ust. 4, 5 i 9 dyrektywy 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych zmieniającej dyrektywę Rady 85/611/EWG i 93/6/EWG i dyrektywę 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającej dyrektywę Rady 93/22/EWG (Dz.U. L 145, s. 1.) — Umowy swapowe na stopy procentowe zawarte w celu zabezpieczenia się przed ryzykiem wahań stóp procentowych innych produktów finansowych — Ocena adekwatności

      Sentencja

               1)

               Artykuł 19 ust. 9 dyrektywy 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych zmieniającej dyrektywę Rady 85/611/EWG i 93/6/EWG i dyrektywę 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającej dyrektywę Rady 93/22/EWG powinien być interpretowany w ten sposób, że, po pierwsze, usługa inwestycyjna jest oferowana jako część produktu finansowego jedynie wówczas, gdy w chwili oferowania omawianego produktu finansowego na rzecz klienta stanowi ona jego integralną część i, po drugie, przepisy prawodawstwa unijnego i wspólne europejskie normy, do których odwołuje się ów przepis powinny pozwalać na ocenę ryzyka klientów lub zawierać wymogi w dziedzinie informacji, obejmujące również usługę inwestycyjną stanowiącą integralną część omawianego produktu finansowego, aby owa usługa nie podlegała już obowiązkom określonym w art. 19 dyrektywy 2004/39.

               2)

               Artykuł 4 ust. 1 pkt 4 dyrektywy 2004/39 powinien być interpretowany w ten sposób, że oferowanie klientowi umowy swapowej w celu zabezpieczenia się przed ryzykiem wahań stóp procentowych produktu finansowego nabytego przez owego klienta stanowi usługę doradztwa inwestycyjnego zgodnie z definicją zawartą w tym przepisie, jeżeli polecenie odnoszące się do zawarcia tego rodzaju umowy swapowej jest skierowane do owego klienta jako inwestora, jest przedstawione jako odpowiednie dla owego klienta lub oparte na analizie jego indywidualnej sytuacji i nie jest wydane wyłącznie poprzez kanały dystrybucyjne lub przeznaczone dla ogółu społeczeństwa.

               3)

               Do wewnętrznego porządku prawnego każdego z państw członkowskich należy uregulowanie skutków umownych braku dochowania przez przedsiębiorstwo inwestycyjne oferujące usługę inwestycyjną wymogów związanych z oceną, przewidzianych w art. 19 ust. 4 i 5 dyrektywy 2004/39 z zastrzeżeniem poszanowania zasad równoważności i skuteczności.

      (1)  Dz.U. C 32 z 4.2.2012.


title: Sprawa T-169/10: Wyrok Sądu z dnia 24 maja 2012 r. — Grupo Osborne przeciwko OHIM — Industria Licorera Quezalteca (TORO XL) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego TORO XL — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy XL — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd)

text:
               7.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 200/12

         Wyrok Sądu z dnia 24 maja 2012 r. — Grupo Osborne przeciwko OHIM — Industria Licorera Quezalteca (TORO XL)
   (Sprawa T-169/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego TORO XL - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy XL - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd)
   2012/C 200/22
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Grupo Osborne SA (El Puerto de Santa María, Hiszpania) (przedstawiciel: J.M. Iglesias Monravá, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Industria Licorera Quezalteca, SA (Quetzal Tenango, Gwatemala)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 22 stycznia 2010 r. (sprawa R 223/2009-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Industria Licorera Quezalteca SA a Grupo Osborne SA

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 22 stycznia 2010 r. (sprawa R 223/2009-2).

               2)

               OHIM zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 148 z 5.6.2010.


title: Sprawa T-584/15: Skarga wniesiona w dniu 7 października 2015 r. – POA/Komisja

text:
               7.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 406/40

         Skarga wniesiona w dniu 7 października 2015 r. – POA/Komisja
   (Sprawa T-584/15)
   (2015/C 406/41)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Pagkyprios organismos ageladotrofon Dimosia Ltd (POA) (Latsia, Cypr) (przedstawiciel: adwokat N. Korogiannakis)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o przyjęciu złożonego przez organy Republiki Cypryjskiej wniosku CY/PDO/0005/01243 jako spełniającego warunki ustanowione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. L 343, s. 1), o których mowa w art. 50 ust. 1 tego rozporządzenia i dokonanie jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w Dz.U. C 246 s. 12;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy, dotyczący popełnionego przez Komisję oczywistego błędu w ocenie dotyczącego zgodności wniosku CY/PDO/0005/01243 z rozporządzeniem (EU) nr 1151/2012

                           —

                           Wniosek CY/PDO/0005/01243 odstępuje od normy CYS 94 (część 1 i 2) 1985 dotyczącej zawartości mleka wykorzystywanego w procesie produkcji sera „Halloumi”.

                           —

                           Wniosek CY/PDO/0005/01243 narusza art. 7 rozporządzenia (EU) nr 1151/2012.

               2.

               Zarzut drugi, dotyczący niesprawdzenia przez Komisję zgodności wniosku z CY/PDO/0005/01243 z procedurą, o której mowa w rozporządzeniu (EU) nr 1151/2012

                           —

                           Skarżącej nie wyznaczono rozsądnego terminu w celu wykonania prawa do wniesienia skargi.

                           —

                           Organy krajowe nie zbadały w prawidłowy sposób sprzeciwu podniesionego przez skarżącą.


title: Sprawa T-332/09: Skarga wniesiona w dniu 20 sierpnia 2009 r. — Electrabel przeciwko Komisji

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/71

         Skarga wniesiona w dniu 20 sierpnia 2009 r. — Electrabel przeciwko Komisji
   (Sprawa T-332/09)
   2009/C 267/129
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Electrabel (przedstawiciele: M. Pittie i P. Honoré, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               Uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

               —

               tytułem żądania głównego, stwierdzenie nieważności w całości zaskarżonej decyzji;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 2 i 3 zaskarżonej decyzji, a przynajmniej obniżenie kwoty grzywny nałożonej na skarżącą na podstawie art. 2 zaskarżonej decyzji;

               —

               w każdym razie nakazanie Komisji zwrotu wszystkich kosztów poniesionych przez skarżącą w związku z niniejszą skargą.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej skardze skarżąca domaga się, tytułem żądania głównego, stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2009) 4416 wersja ostateczna z dnia 10 czerwca 2009 r., w której Komisja stwierdziła, że skarżąca naruszyła art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 4064/89 (1), przeprowadzając koncentrację o wymiarze wspólnotowym przed jej zgłoszeniem oraz przed uznaniem jej za zgodną ze wspólnym rynkiem. Skarżąca domaga się, tytułem żądania ewentualnego, uchylenia lub przynajmniej obniżenia kwoty grzywny, która została na nią nałożona w art. 2 zaskarżonej decyzji.
   Na poparcie skargi skarżąca przytacza cztery zarzuty oparte na:

               —

               niewłaściwej kwalifikacji naruszenia, w szczególności z powodu pomylenia naruszenia polegającego na braku zgłoszenia z naruszeniem polegającym na przedwczesnym wprowadzeniu w życie koncentracji, i tym samym sprzeczności uzasadnienia co do kwalifikacji naruszenia z oceną czasu jego trwania;

               —

               naruszeniu art. 3 ust. 3 i art. 14 ust. 2 rozporządzenia nr 4064/89 oraz wytycznych Komisji w sprawie pojęcia koncentracji, jako że Komisja uznała, że w dniu 23 grudnia 2003 r. Electrabel przejęła faktycznie wyłączną kontrolę nad Compagnie Nationale du Rhône. Skarżąca twierdzi, że Komisja i) pominęła istotne okoliczności w niniejszej sprawie, między innymi publiczny charakter Compagnie Nationale du Rhône, ii) zastosowała w sposób niekompletny i błędny definicję faktycznie wyłącznej kontroli, jaką określiła w swoich wytycznych w sprawie pojęcia koncentracji oraz (iii) popełniła kilka oczywistych błędów w ocenie dotyczących między innymi organów kierowniczych Compagnie Nationale du Rhône;

               —

               przedawnieniu uprawnienia Komisji do wymierzenia sankcji w niniejszym przypadku oraz

               —

               naruszeniu zasad proporcjonalności, dobrej administracji i ochrony uzasadnionych oczekiwań, jako że Komisja nałożyła na skarżącą grzywnę w tak dużej wysokości za naruszenie niemające żadnego wpływu na konkurencję.

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 4064/89 z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (Dz.U. L 395, s. 1; ponownie opublikowane w całości w Dz.U. 1990, L 257, s. 13, w sprostowanej wersji).


title: Sprawa T-447/12: Skarga wniesiona w dniu 10 października 2012 r. — Visa Europe przeciwko Komisji

text:
               8.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 379/26

         Skarga wniesiona w dniu 10 października 2012 r. — Visa Europe przeciwko Komisji
   (Sprawa T-447/12)
   2012/C 379/46
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Visa Europe (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: A. Renshaw i J. Aitken, Solicitors)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 31 lipca 2012 r. wydanej w sprawie COMP/D1/39398 — Visa MIF, w zakresie, w jakim oddalono w niej wniosek Visa Europe o zmianę górnej granicy wielostronnej opłaty interchange (Multilateral Interchange Fee, zwanej dalej „MIF”) obowiązującej na podstawie decyzji Komisji z dnia 8 grudnia 2010 r.; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy, w którym strona skarżąca twierdzi, że:

                           —

                           Komisja naruszyła art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, prawo do obrony spółki Visa Europe oraz zasadę dobrej administracji poprzez brak zapewnienia spółce Visa Europe możliwości skutecznego przedstawienia swego stanowiska w kwestii mających znaczenie faktów oraz w kwestii zastrzeżeń Komisji dotyczących rzekomych braków analizy ekonomicznej przedłożonej przez spółkę Visa Europe przed ostatecznym oddaleniem jej wniosku o zmianę górnej granicy MIF.

               2)

               Zarzut drugi, w którym strona skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła art. 9 ust. 2 lit. a) rozporządzenia 1/2003 (1), zasadę dobrej administracji oraz art. 296 TFUE, nie dokonując porównania analizy ekonomicznej przedstawionej przez spółkę Visa Europe z analizami wykorzystywanymi wcześniej do obliczania górnej granicy MIF, a także opierając się na pozbawionych znaczenia rozważaniach w celu oddalenia wniosku spółki Visa Europe o zmianę górnej granicy MIF.

               3)

               Zarzut trzeci, w ramach którego strona skarżąca utrzymuje, że:

                           —

                           Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie. Instytucja ta odrzuciła przedłożone przez spółkę Visa Europe dowody na podstawie błędnych rozważań, a także na podstawie zastrzeżeń niespójnych z wnioskami, do jakich doszła Komisja w sprawach, które rozpatrywała wcześniej. Strona skarżąca twierdzi ponadto, że Komisja nie uwzględniła okoliczności, że jej zastrzeżenia, nawet jeśli były zasadne, to i tak nie uzasadniały odmowy zmiany górnej granicy MIF.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. [101] i [102] TFUE (Dz.U. L 1, s. 1)


title: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 7 kwietnia 2005 r. w sprawie C-160/04 P Gustaaf Van Dyck przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Urzędnicy — Listy awansów — Niekorzystny akt — Czynności przygotowawcze)

text:
               23.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/20

      POSTANOWIENIE TRYBUNAŁU

   (szósta izba)
   z dnia 7 kwietnia 2005 r.
   w sprawie C-160/04 P Gustaaf Van Dyck przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Odwołanie - Urzędnicy - Listy awansów - Niekorzystny akt - Czynności przygotowawcze)
   (2005/C 182/38)
   Język postępowania: niderlandzki
   W sprawie C-160/04 P, mającej za przedmiot odwołanie w trybie art. 56 Statutu Trybunału Sprawiedliwości, które wpłynęło w dniu 19 marca 2004 r., wniesione przez Gustaafa Van Dycka, urzędnika Komisji Wspólnot Europejskich, zamieszkałego w Wuustwezel (Belgia), (adwokat: A. Bywater, wspomagany przez W. Mertensa), w której drugą stroną była Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: F. Clotuche-Duvieusart i A. Weimar), Trybunał (szósta izba), w składzie: A. Borg Barthet, prezes izby, A. Ó Caoimh i U. Lõhmus (sprawozdawca), sędziowie; rzecznik generalny: P. Léger., sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 7 kwietnia 2005 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2.

               G. Van Dyck zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.4.2004.


title: Sprawa C-462/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 20 listopada 2006 r. — Glaxosmithkline i Laboratoires Glaxosmithkline przeciwko Jean-Pierre Rouardowi

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/45

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 20 listopada 2006 r. — Glaxosmithkline i Laboratoires Glaxosmithkline przeciwko Jean-Pierre Rouardowi
   (Sprawa C-462/06)
   (2006/C 326/92)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Cour de cassation
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Glaxosmithkline i Laboratoires Glaxosmithkline

      Strona pozwana: Jean-Pierre Rouard
   Pytanie prejudycjalne
   Czy w przypadku sprawy wniesionej do sądu państwa członkowskiego przez pracownika przeciwko dwóm spółkom należącym do tej samej grupy, z których jedna, to jest ta, która zatrudniła tego pracownika w grupie, a następnie odmówiła jego ponownego przyjęcia, ma siedzibę w tym państwie członkowskim, a druga, dla której zainteresowany pracował ostatnio w państwach trzecich i która go zwolniła, ma siedzibę w innym państwie członkowskim, podczas gdy skarżący powołuje się na zapis umowy o pracę, aby wykazać, że te dwie pozwane były jego współpracodawcami, od których żąda on odszkodowania z tytułu jego zwolnienia, ma zastosowanie zasada jurysdykcji szczególnej zawarta w art. 6 pkt 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (1), na mocy której osoba mająca miejsca zamieszkania na terytorium państwa członkowskiego może być pozwana „jeżeli pozywa się łącznie kilka osób — przed sąd miejsca, w którym ma miejsce zamieszkania jeden z pozwanych, o ile między sprawami istnieje tak ścisła więź, że pożądane jest ich łączne rozpoznanie i rozstrzygnięcie w celu uniknięcia wydania w oddzielnych postępowaniach sprzecznych ze sobą orzeczeń”, czy też zastosowanie art. 6 pkt 1 wyłącza norma art. 18 pkt 1 rozporządzenia, na mocy której w dziedzinie indywidualnych umów o pracę jurysdykcję określa się według sekcji V rozdział II, w związku z czym każda z tych dwóch spółek winna być pozwana przed sąd państwa członkowskiego miejsca jej siedziby?

      (1)  Dz.U. L 12, str. 1.


title: Sprawa T-653/16: Skarga wniesiona w dniu 19 września 2016 r. – Malta/Komisja

text:
               21.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 428/18

         Skarga wniesiona w dniu 19 września 2016 r. – Malta/Komisja
   (Sprawa T-653/16)
   (2016/C 428/20)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Malty (przedstawiciel: A. Buhagiar, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 13 lipca 2016 r., wydanej na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1), dotyczącej wniosku o dostęp do dokumentów, zarejestrowanej pod numerem GESTDEM 2015/5711;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący nieprzestrzegania terminów proceduralnych przewidzianych w rozporządzeniu nr 1049/2001;

               2.

               Zarzut drugi dotyczący błędnego potraktowania wniosku o dostęp do dokumentów jako nowego wniosku;

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący niezgodnego z prawem rozszerzenia zakresu wniosku o dostęp do dokumentów na etapie potwierdzającym;

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący włączenia przez stronę pozwaną do spornej decyzji dokumentów przeznaczonych do ujawnienia osobie trzeciej, których ujawnienie stanowiłoby naruszenie art. 113 rozporządzenia nr 1224/2009 (2).

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001 L 145, s. 43).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1224/2009 z dnia 20 listopada 2009 r. ustanawiające unijny system kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 847/96, (WE) nr 2371/2002, (WE) nr 811/2004, (WE) nr 768/2005, (WE) nr 2115/2005, (WE) nr 2166/2005, (WE) nr 388/2006, (WE) nr 509/2007, (WE) nr 676/2007, (WE) nr 1098/2007, (WE) nr 1300/2008, (WE) nr 1342/2008 i uchylające rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, (WE) nr 1627/94 oraz (WE) nr 1966/2006 (Dz.U. 2009, L 343, s. 1).


title: Sprawa C-483/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 11 września 2015 r. – Autorità Garante della Concorrenza e del mercato/Albini & Pitigliani SpA

text:
               16.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 11 września 2015 r. – Autorità Garante della Concorrenza e del mercato/Albini & Pitigliani SpA
   (Sprawa C-483/15)
   (2015/C 381/24)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Autorità Garante della Concorrenza e del mercato

      Strona pozwana: Albini & Pitigliani SpA

      Pytanie prejudycjalne

   Czy zasada proporcjonalności, która zgodnie z art. 49 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej reguluje procedurę wymierzania sankcji, stoi na przeszkodzie interpretacji art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia 1/2003 (1) utrwalonej przez, Komisję Europejską w Wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien (2006/C 201/02), a także odpowiedniej praktyce krajowej, zgodnie z którą sankcja nakładana na przedsiębiorstwa, które naruszyły zakaz porozumień ograniczających konkurencję jest obliczana przy zastosowaniu okoliczności do kwoty podstawowej wynikającej z uwzględnienia różnych czynników, które należy wziąć pod uwagę na podstawie prawa Unii Europejskiej, a w każdym wypadku przed obniżeniem do 10 % obrotu, co wiąże się z ryzykiem, że zastosowanie okoliczności łagodzących do kwoty podstawowej może nie mieć wpływu na indywidualizację sankcji, której okoliczności są określane w wyniku dostosowania odpowiedniej kwoty z uwagi na cechy konkretnej sprawy?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. L 1, s. 1).


               22.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 360/6

         Skarga wniesiona w dniu 19 czerwca 2012 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Królestwu Norwegii
   (Sprawa E-6/12)
   2012/C 360/05
   Skarga przeciwko Królestwu Norwegii została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 19 czerwca 2012 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Xaviera Lewisa i Fionę M. Cloarec, działających w charakterze pełnomocników Urzędu Nadzoru EFTA, 35, Rue Belliard, 1040 Bruksela, Belgium.
   Urząd Nadzoru EFTA występuje do Trybunału EFTA o:

               1)

               stwierdzenie, że poprzez utrzymywanie w mocy praktyki administracyjnej, która nie przewiduje dokonywania oceny, czy dziecko mieszkające z innym rodzicem poza Norwegią jest głównie na utrzymaniu rodzica mieszkającego w Norwegii i żyjącego w rozłączeniu od drugiego rodzica, Królestwo Norwegii narusza art. 1 lit. f) ppkt (i), zdanie drugie, w związku z art. 76 aktu, o którym mowa w pkt 1 załącznika VI do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, ze zmianami), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do tegoż porozumienia;

               2)

               obciążenie Królestwa Norwegii kosztami postępowania.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Rozdział 7 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 zawiera przepisy regulujące kwestię koordynacji przyznawania świadczeń rodzinnych w sprawach transgranicznych.

               —

               W artykule 1 lit. f) ppkt (i) rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 termin „członek rodziny” zdefiniowano jako „każdą osobę określoną lub uznaną za członka rodziny lub określoną jako członek gospodarstwa domowego przez ustawodawstwo, na mocy którego udzielane są świadczenia (…); jednakże, jeżeli to ustawodawstwo uznaje za członka rodziny lub członka gospodarstwa domowego jedynie osoby wspólnie zamieszkujące i gospodarujące z pracownikiem najemnym lub osobą prowadzącą działalność na własny rachunek lub studentem, warunek ten uważa się za ukończony, jeżeli osoba, o której mowa, pozostaje głównie na utrzymaniu tej osoby. (…)”.

               —

               Urząd Nadzoru EFTA stwierdza, że na postawie art. 4 ust. 1 lit. h) rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 świadczenia rodzinne to świadczenia, które mają umożliwić jednemu z rodziców oddanie się wychowaniu małego dziecka oraz wynagrodzić wysiłki związane z wychowaniem dziecka, pokrycie innych kosztów opieki i wychowania dziecka oraz, w zależności od sytuacji, złagodzenie niedogodności finansowych wynikających z rezygnacji z dochodu pochodzącego z działalności zawodowej.

               —

               Urząd Nadzoru EFTA twierdzi, że celem art. 73 i 74 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 jest zagwarantowanie członkom rodziny pracowników, zamieszkującym w innym państwie EOG, przyznawania świadczeń rodzinnych przewidzianych w stosownym ustawodawstwie państwa, z którym pracownik ma powiązanie.

               —

               Urząd Nadzoru EFTA stwierdza, że praktyka administracyjna, zgodnie z którą w sprawach trangranicznych organy norweskie (mianowicie norweskie służby ds. pracy i dobrobytu (Norwegian Labour and Welfare Service, NAV)) oceniają, czy rodzic pracujący w Norwegii posiada regularne miejsce zamieszkania ze swoją rodziną w innym państwie EOG w okresach, gdy nie pracuje w Norwegii, bez oceniania przy tym, czy dziecko „jest głównie na utrzymaniu” rodzica pracującego w Norwegii – stanowi naruszenie art. 1 lit. f) ppkt (i), zdanie drugie w związku z art. 76 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71.


title: Sprawa F-89/07: Skarga wniesiona w dniu 6 września 2007 r. — Kuchta przeciwko EBC

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/71

         Skarga wniesiona w dniu 6 września 2007 r. — Kuchta przeciwko EBC
   (Sprawa F-89/07)
   (2007/C 269/130)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Jan Kuchta (Frankfurt n. Menem, Niemcy) (przedstawiciel: B. Karthaus, avocat)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny
   Żądania strony skarżącej

               —

               zasądzenie od pozwanego na rzecz skarżącego zadośćuczynienia w wysokości 1 EUR;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji pozwanego z dnia 31 grudnia 2006 r. zaadresowanej do skarżącego i dotyczącej „annual salary & bonus review” (ASBR) (roczny przegląd wynagrodzeń i nagród) za 2006 rok;

               —

               obciążenie pozwanego pozasądowymi kosztami sporu.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarga dotyczy naruszenia przepisów dotyczących ochrony danych, z uwagi na to, że sprawozdanie z oceny skarżącego za rok 2006 przekazane zostało bez jego wiedzy, w całości jego nowemu przełożonemu.
   Ponadto, jeżeli chodzi o roczny przegląd wynagrodzeń i nagród (ASBR), skarżący zarzuca pozwanej naruszenie zasady równości traktowania i pominięcie prawidłowego uwzględnienia opinii reprezentacji personelu w kwestii zastosowania postępowania ASBR za 2006 r. w odniesieniu do skarżącego.


title: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 16 grudnia 2004 r. w sprawie C-358/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Ochrona pracowników — Zdrowie i bezpieczeństwo pracowników — Ręczne przemieszczanie ciężarów w przypadku możliwości wystąpienia zagrożenia dla pracowników)

text:
               2.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/4

      WYROK TRYBUNAŁU

   (czwarta izba)
   z dnia 16 grudnia 2004 r.
   w sprawie C-358/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Ochrona pracowników - Zdrowie i bezpieczeństwo pracowników - Ręczne przemieszczanie ciężarów w przypadku możliwości wystąpienia zagrożenia dla pracowników)
   (2005/C 82/08)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-358/03, Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: D. Martin i H. Kreppel) przeciwko Republice Austrii (pełnomocnik: E. Riedl), mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 19 sierpnia 2003 r., Trybunał (czwarta izba), w składzie: K. Lenaerts, prezes izby, N. Colneric (sprawozdawca), J. N. Cunha Rodrigues, sędziowie; rzecznik generalny: A. Tizzano, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 16 grudnia 2004 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych koniecznych do zastosowania się w Landzie Karyntii do dyrektywy Rady 90/269/EWG z dnia 29 maja 1990 r. w sprawie minimalnych wymagań dotyczących ochrony zdrowia i bezpieczeństwa podczas ręcznego przemieszczania ciężarów w przypadku możliwości wystąpienia zagrożenia, zwłaszcza urazów kręgosłupa pracowników (czwarta szczegółowa dyrektywa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG), Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Skarga zostaje oddalona w pozostałym zakresie.

               3)

               Komisja Wspólnot Europejskich i Republika Austrii poniosą swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 264 z 01.11.2003 r.


title: Sprawa C-679/15: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 25 stycznia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Baden-Württemberg, Niemcy) – Ultra-Brag AG/Hauptzollamt Lörrach (Odesłanie prejudycjalne — Unia celna — Powstanie długu celnego w następstwie nielegalnego wprowadzenia towarów — Pojęcie dłużnika — Pracownik osoby prawnej odpowiedzialnej za nielegalne wprowadzenie towarów — Oszustwo lub rażące niedbalstwo)

text:
               13.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/5

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 25 stycznia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Baden-Württemberg, Niemcy) – Ultra-Brag AG/Hauptzollamt Lörrach
   (Sprawa C-679/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Unia celna - Powstanie długu celnego w następstwie nielegalnego wprowadzenia towarów - Pojęcie dłużnika - Pracownik osoby prawnej odpowiedzialnej za nielegalne wprowadzenie towarów - Oszustwo lub rażące niedbalstwo))
   (2017/C 078/06)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht Baden-Württemberg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ultra-Brag AG

      Strona pozwana: Hauptzollamt Lörrach

      Sentencja

               1)

               Artykuł 202 ust. 3 tiret pierwsze rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1791/2006 z dnia 20 listopada 2006 r., powinien być interpretowany w ten sposób, że osoba prawna może być uznana za dłużnika długu celnego powstałego w wyniku nielegalnego wprowadzenia towaru na obszar celny Unii spowodowanego przez zachowanie jej pracownika, który nie jest jej ustawowym przedstawicielem, jeśli pracownik ten wprowadził dany towar, przestrzegając ram misji powierzonej mu przez pracodawcę i wykonując polecenia, które zostały mu w tym celu zlecone przez innego pracownika, uprawnionego w tym zakresie w ramach swych zadań, działając w związku z tym w ramach swoich obowiązków, w imieniu i na rzecz swojego pracodawcy.

               2)

               Artykuł 212a rozporządzenia nr 2913/92, zmienionego rozporządzeniem nr 1791/2006, powinien być interpretowany w ten sposób, że aby stwierdzić w przypadku pracodawcy, osoby prawnej, znamiona oszustwa lub rażącego niedbalstwa w rozumieniu tego artykułu, należy nie tylko brać pod uwagę samego pracodawcę, ale również przypisać mu zachowanie zatrudnionych przez niego pracowników, którzy przestrzegając ram misji powierzonej przez ich pracodawcę w ten sposób, że działali w ramach swoich obowiązków, w imieniu i na rzecz swojego pracodawcy, spowodowali nielegalne wprowadzenie towarów.

      (1)  Dz.U. C 111 z 29.3.2016.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 7 października 2004 r. w sprawie C-402/02 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa — Dyrektywa 89/48/EWG i 92/51/EWG — Uznawanie dyplomów — Podjęcie działalności zawodowej nauczyciela w placówkach szpitalnych publicznej służby zdrowia i w służbie publicznej w administracji terenowej — Pojęcie „zawodu regulowanego” — Doświadczenie zawodowe — Art. 39 WE)

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/13

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 7 października 2004 r.
   w sprawie C-402/02 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa - Dyrektywa 89/48/EWG i 92/51/EWG - Uznawanie dyplomów - Podjęcie działalności zawodowej nauczyciela w placówkach szpitalnych publicznej służby zdrowia i w służbie publicznej w administracji terenowej - Pojęcie „zawodu regulowanego” - Doświadczenie zawodowe - Art. 39 WE)
   (2004/C 300/26)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-402/02 mającej za przedmiot skargę na uchybienie zobowiązaniom Państwa na podstawie art. 226 WE, wniesioną dnia 12 listopada 2002 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: M. Patakia i D. Martin) przeciwko Republice Francuskiej (pełnomocnicy: G. de Bergues i A. Colomb), Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans (sprawozdawca), prezes izby, C. Gulmann, J.-P. Puissochet i J. N. Cunha Rodrigues oraz F. Macken, sędziowie; rzecznik generalny: A. Tizziano, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 7 października 2004 r. wyrok zawierający następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej odpowiednio na mocy dyrektyw Rady: 89/48/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie ogólnego systemu uznawania dyplomów ukończenia studiów wyższych, przyznawanych po ukończeniu kształcenia i szkolenia zawodowego, trwających co najmniej trzy lata i 92/51/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. w sprawie drugiego ogólnego systemu uznawania kształcenia i szkolenia zawodowego, uzupełniająca dyrektywę 89/48/EWG, jak również art. 39 WE przez to, że nie wprowadziła procedury wzajemnego uznawania dyplomów umożliwiającej podjęcie zawodu nauczyciela z jednej strony w placówkach szpitalnych publicznej służby zdrowia, a z drugiej strony w służbie publicznej w administracji terenowej, która odpowiadałaby wymaganiom tych dyrektyw oraz że utrzymała regulacje krajowe oraz praktyki komisji ds. zrównywania dyplomów, które nie przewidywały uwzględnienia doświadczenia zawodowego pracowników migrujących.

               2)

               Republika Francuska zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 323 z 21.12.2002.


title: Sprawa T-275/12: Skarga wniesiona w dniu 15 czerwca 2012 r. — FC Dynamo-Minsk przeciwko Radzie

text:
               18.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 250/17

         Skarga wniesiona w dniu 15 czerwca 2012 r. — FC Dynamo-Minsk przeciwko Radzie
   (Sprawa T-275/12)
   2012/C 250/32
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Klub piłkarski „Dynamo-Minsk” ZAO (Mińsk, Białoruś) (przedstawiciele: D. O’Keeffe, solicitor, i B. Evtimov, adwokat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 265/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie wykonania art. 8a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających wobec Białorusi (Dz.U. L 87, s. 37) w zakresie, w jakim dotyczy ono strony skarżącej;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady 2012/171/WPZiB z dnia 23 marca 2012 r. dotyczącej wykonania decyzji 2010/639/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Białorusi (Dz.U. L 87, s. 95) w zakresie, w jakim dotyczy ona strony skarżącej; i

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że zaskarżone środki naruszają prawo i są obarczone oczywistym błędem w ocenie ze względu na to, iż Rada nie wzięła pod uwagę szczególnego charakteru sportu ani podstawowego prawa do różnorodności kulturowej przy nakładaniu środków ograniczających na stronę skarżącą będącą europejskim zawodowym klubem piłkarskim o istotnej roli sportowej i kulturalnej.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący tego, że zaskarżone środki naruszają obowiązek podania odpowiednich powodów umieszczenia strony skarżącej w wykazach osób i podmiotów, do których stosują się środki ograniczające.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że zaskarżone środki naruszają prawo do obrony i prawo do rzetelnego procesu ze względu na to, że nie zapewniają stronie skarżącej możliwości skutecznego wykonania jej prawa do obrony, w tym prawa do bycia wysłuchaną. Przy uwzględnieniu bliskiego związku między prawem do obrony i prawem do skutecznej kontroli sądowej zostało także naruszone przysługujące stronie skarżącej prawo do skutecznego środka zaskarżenia.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że zaskarżone środki naruszają prawo własności, jako że stanowią nieuzasadnioną ingerencję w zdolność strony skarżącej do działania w charakterze europejskiego zawodowego klubu piłkarskiego i pełnienia funkcji społecznych, wychowawczych i kulturalnych.

               5)

               Zarzut piąty dotyczący tego, że zaskarżone środki naruszają zasadę proporcjonalności, w szczególności w odniesieniu do przysługującego stronie skarżącej prawa własności i jej prawa do różnorodności kulturowej, zwłaszcza z tego względu, że nie przewidują żadnych gwarancji w celu zapewnienia, by strona skarżąca mogła nadal pełnić funkcje sportowe i kulturalne jako europejski zawodowy klub piłkarski.


title: Sprawa T-684/15 P: Wyrok Sądu z dnia 22 września 2016 r. – Weissenfels/Parlament (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Odpowiedzialność pozaumowna — Bezstronność Sądu do spraw Służby Publicznej — Dane osobowe)

text:
               7.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 410/19

         Wyrok Sądu z dnia 22 września 2016 r. – Weissenfels/Parlament
   (Sprawa T-684/15 P) (1)

   ((Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Odpowiedzialność pozaumowna - Bezstronność Sądu do spraw Służby Publicznej - Dane osobowe))
   (2016/C 410/26)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Roderich Weissenfels (Fryburg Bryzgowijski, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat G. Maximini)

      Druga strona postępowania: Parlament Europejski (przedstawiciele: J. Steele i S. Seyr, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 24 września 2015 r., Weissenfels/Parlament (F-92/14, EU:F:2015:110).

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Roderich Weissenfels zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 59 z 15.2.2016.


title: Sprawa C-266/15 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 7 kwietnia 2016 r. – Central Bank of Iran/Rada Unii Europejskiej (Odwołanie – Środki ograniczające podjęte wobec Islamskiej Republiki Iranu – Wykaz osób i podmiotów, do których zastosowanie ma zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych – Kryterium rzeczowego, logistycznego lub finansowego wsparcia dla rządu Iranu – Usługi finansowe banku centralnego)

text:
               13.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/20

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 7 kwietnia 2016 r. – Central Bank of Iran/Rada Unii Europejskiej
      (Sprawa C-266/15 P) (1)

      ((Odwołanie - Środki ograniczające podjęte wobec Islamskiej Republiki Iranu - Wykaz osób i podmiotów, do których zastosowanie ma zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Kryterium rzeczowego, logistycznego lub finansowego wsparcia dla rządu Iranu - Usługi finansowe banku centralnego))
      (2016/C 211/25)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Central Bank of Iran (przedstawiciele: M. Lester i Z. Al-Rikabi, Barristers)

         Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele V. Piessevaux i M. Bishop, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Central Bank of Iran zostaje obciążony jego własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Radę Unii Europejskiej.

         (1)  Dz.U. C 294 z 7.9.2015.


title: Sprawa C-115/10: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 9 czerwca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Bíróság — Republika Węgierska) — Bábolna Mezőgazdasági Termelő, Fejlesztő és Kereskedelmi Zrt. przeciwko Mezőgazdasági és Vidékfejlesztési Hivatal Központi Szerve (Wspólna polityka rolna — Rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 — Uzupełniająca krajowa pomoc bezpośrednia — Warunki przyznania)

text:
               30.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 226/6

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 9 czerwca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Bíróság — Republika Węgierska) — Bábolna Mezőgazdasági Termelő, Fejlesztő és Kereskedelmi Zrt. przeciwko Mezőgazdasági és Vidékfejlesztési Hivatal Központi Szerve
   (Sprawa C-115/10) (1)

   (Wspólna polityka rolna - Rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 - Uzupełniająca krajowa pomoc bezpośrednia - Warunki przyznania)
   2011/C 226/10
   Język postępowania: węgierski

      Sąd krajowy

   Fővárosi Bíróság

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Bábolna Mezőgazdasági Termelő, Fejlesztő és Kereskedelmi Zrt.

      Strona pozwana: Mezőgazdasági és Vidékfejlesztési Hivatal Központi Szerve

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Fővárosi Bíróság — Wykładnia art. 1 ust. 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3508/92 z dnia 27 listopada 1992 r. ustanawiającego zintegrowany system zarządzania i kontroli pewnych systemów pomocy Wspólnoty (Dz.U. L 355, s. 1) oraz art. 1 i art. 10 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 1259/1999 z dnia 17 maja 1999 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej (Dz.U. L 160, s. 113) — Przepisy krajowe wyłączające z otrzymania krajowej pomocy uzupełniającej związanej z system jednolitej płatności obszarowej producentów, wobec których toczy się postępowanie likwidacyjne — Uprawnienie państw członkowskich do ustalenia w celu kwalifikowalności do otrzymania uzupełniającej pomocy krajowej warunków nieprzewidzianych dla przydzielenia rozważanej pomocy wspólnotowej

      Sentencja

   Rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001, zmienione decyzją Rady 2004/281/WE z dnia 22 marca 2004 r., powinno być interpretowane w ten sposób, że sprzeciwia się ono przepisom krajowym, na mocy których wyłączone są z otrzymania uzupełniającej pomocy krajowej osoby prawne prowadzące gospodarstwo rolne na terytorium danego państwa członkowskiego ze względu na to, że toczy się wobec nich postępowanie w sprawie dobrowolnej likwidacji, jeżeli Komisja Europejska nie wyraziła uprzednio zgody na warunek dotyczący braku takiego postępowania.

      (1)  Dz.U. C 134 z 22.5.2010.


20150731014616662015/C 270/242992015CJC27020150817PL01PLINFO_JUDICIAL20150619192021Sprawa C-299/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de première instance de Bruxelles (Belgia) w dniu 19 czerwca 2015 r. – Daniele Striani i in., RFC. Seresien ASBL/Union Européenne des Sociétés de Football Association (UEFA), Union Royale Belge des Sociétés de Football – Association (URBSFA)
 ---documentbreak--- C2702015PL1910120150619PL0024191202Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de première instance de Bruxelles (Belgia) w dniu 19 czerwca 2015 r. – Daniele Striani i in., RFC. Seresien ASBL/Union Européenne des Sociétés de Football Association (UEFA), Union Royale Belge des Sociétés de Football – Association (URBSFA)
   (Sprawa C-299/15)2015/C 270/24Język postępowania: francuski
      Sąd odsyłający

   Tribunal de première instance de Bruxelles

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Daniele Striani i in., RFC. Seresien ASBL

      Strona pozwana: Union Européenne des Sociétés de Football Association (UEFA), Union Royale Belge des Sociétés de Football – Association (URBSFA)

      Pytania prejudycjalne

            1)

            Czy art. 101 TFUE (lub art. 102 TFUE) należy interpretować w ten sposób, że zasada UEFA zwana „zasadą równowagi finansowej” lub „break-even rule” stanowi naruszenie tego przepisu prawa Unii w zakresie, w jakim ta zasada UEFA prowadzi do ograniczeń konkurencji (lub nadużycia pozycji dominującej), zwłaszcza ograniczenia „ze względu na realizowany cel” sprowadzającego się do ograniczenia prawa do inwestowania, które to ograniczenia mają charakter antykonkurencyjny albo są niezgodne z realizacją celów wyznaczonych przez UEFA – czyli długotrwałą stabilnością finansową klubów piłki nożnej i uczciwością sportową zawodów UEFA – albo – ewentualnie – są nieproporcjonalne w stosunku do realizacji tych celów?

            2)

            Czy art. 63 TFUE, 56 TFUE i 45 TFUE (oraz art. 15 i 16 Karty praw podstawowych UE) należy interpretować w ten sposób, że zasada UEFA zwana „zasadą równowagi finansowej” lub „break-even rule” narusza te przepisy prawa Unii w zakresie, w jakim zasada UEFA prowadzi do ograniczeń swobodnego przepływu (kapitału, usług, pracowników), które to ograniczenia są niezgodne z realizacją celów wyznaczonych przez UEFA – czyli długotrwałą stabilnością finansową klubów piłki nożnej i uczciwością sportową zawodów UEFA (które zatem nie są uzasadnione „nadrzędnymi względami interesu ogólnego”) albo – ewentualnie – są nieproporcjonalne w stosunku do realizacji tych celów?

            3)

            Czy ww. przepisy prawa Unii (albo niektóre z nich) należy interpretować w ten sposób, że art. 65 i 66 regulaminu ogólnego UEFA „Regulamin UEFA dotyczący licencji dla klubów oraz finansowego fair-play” naruszają te przepisy (albo niektóre z nich) w zakresie, w jakim zasada UEFA – nawet jeśli ograniczenia/przeszkody, do jakich prowadzi pozostają w stosunku zgodności z ochroną uczciwości sportowej zawodów UEFA – ma charakter nieproporcjonalny lub dyskryminacyjny w zakresie, w jakim faworyzuje płatności na rzecz pewnych wierzycieli i – odpowiednio – nie sprzyja płatnościom wierzycielom nie podlegającym ochronie, w szczególności agentom zawodników?


title: Sprawa C-122/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (Irlandia) w dniu 9 marca 2017 r. – David Smith/Patrick Meade, Philip Meade, FBD Insurance plc, Ireland, Attorney General

text:
               15.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (Irlandia) w dniu 9 marca 2017 r. – David Smith/Patrick Meade, Philip Meade, FBD Insurance plc, Ireland, Attorney General
   (Sprawa C-122/17)
   (2017/C 151/29)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Court of Appeal

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: David Smith

      Strona pozwana: Patrick Meade, Philip Meade, FBD Insurance plc, Ireland, Attorney General

      Pytania prejudycjalne

   „Czy w sytuacji gdy:

               i.

               odpowiednie przepisy prawa krajowego przewidują wyłączenie z zakresu odpowiedzialności w ramach obowiązkowego ubezpieczenia komunikacyjnego wobec osób, dla których nie przewidziano trwale zamocowanych siedzeń w pojeździe mechanicznym,

               ii.

               zgodnie z postanowieniami polisy ubezpieczeniowej ochrona ubezpieczeniowa obejmuje wyłącznie osoby podróżujące na trwale zamocowanych siedzeniach w pojeździe, i polisa ta była w istocie zatwierdzoną polisą ubezpieczeniową na gruncie prawa krajowego w chwili wypadku,

               iii.

               wcześniejszym orzeczeniem Trybunału (w sprawie C-356/05 Farrell) przepisy prawa krajowego przewidujące takie wyłączenie z zakresu ochrony ubezpieczeniowej zostały uznane za sprzeczne z prawem UE, i, co za tym idzie, należy odstąpić od ich stosowania, i

               iv.

               brzmienie przepisów krajowych uniemożliwia ich wykładnię zgodnie z wymogami prawa UE,
               w postępowaniu spornym między osobami prywatnymi i prywatnym towarzystwem ubezpieczeń dotyczącym wypadku drogowego z 1999 r. skutkującego poważnymi uszkodzeniami ciała pasażera, który nie podróżował na trwale zamocowanym siedzeniu pasażera, w którym to postępowaniu za zgodą stron sąd krajowy dopozwał państwo i towarzystwo ubezpieczeniowe po stronie pozwanej, sąd ów, odstępując od stosowania odpowiednich przepisów prawa krajowego, ma również obowiązek niestosowania lub w inny sposób wyłączenia możliwości zastosowania przez ubezpieczyciela klauzuli wyłączającej odpowiedzialność przewidzianej w polisie ubezpieczenia komunikacyjnego obowiązującej w chwili wypadku, dopuszczając tym samym możliwość dochodzenia przez poszkodowanego odszkodowania bezpośrednio od ubezpieczyciela na podstawie tej polisy? Ewentualnie czy taki rezultat przełoży się w istocie na bezpośredni horyzontalny skutek dyrektywy wobec osoby prywatnej zakazany prawem UE?”


title: Sprawa T-153/06: Skarga wniesiona w dniu  13 czerwca 2006 r.  — European Association of Euro-Pharmaceutical Companies przeciwko Komisji

text:
               29.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/38

         Skarga wniesiona w dniu 13 czerwca 2006 r. — European Association of Euro-Pharmaceutical Companies przeciwko Komisji
   (Sprawa T-153/06)
   (2006/C 178/68)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: European Association of Euro-Pharmaceutical Companies (Bruksela, Belgia) (Przedstawiciele: W. Rehmann, M. Hartmann-Rüppel, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uznanie skargi o stwierdzenie nieważności za niedopuszczalną;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji D/201953 z dnia 10 kwietnia 2006 r. odrzucającej trzy wnioski EAEPC przeciwko GlaxoSmithKline w sprawie naruszenia art. 82 WE;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji w sprawach COMP/38.181, 38.274 i 38.275 — EAEPC przeciwko Glaxo Greece (Imigran, Lamictal, Severent) dotyczącej trzech wniosków skarżącej, w których podnosiła ona naruszenie art. 82 WE przez grecką spółkę zależną GlaxoSmithKline, polegające na odmowie dostawy trzech produktów (o nazwach Imigran, Lamictal i Severent) do greckich hurtowni farmaceutycznych, a poprzez to na ograniczaniu handlu równoległego. W zaskarżonej decyzji powiadomiono skarżącą, że sprawą zajmuje się grecki organ ochrony konkurencji i że wnioski zostały odrzucone na podstawie art. 13 rozporządzenia Rady nr 1/2003 (1).
   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła obowiązek uzasadnienia. Zdaniem skarżącej samo odesłanie do treści art. 13 rozporządzenia nr 1/2003 nie wystarczy, by umożliwić skarżącej dokonanie oceny, czy Komisja wzięła pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, ani by umożliwić sądowi sprawowanie uprawnień kontrolnych.
   Ponadto skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła art. 211 i 85 WE oraz rozporządzenie nr 1/2003, nie przejmując kompetencji w tej sprawie od greckiego organu ochrony konkurencji na podstawie 11 ust. 6 rozporządzenia nr 1/2003. Zdaniem skarżącej Komisja nie wzięła pod uwagę faktu, że krajowa procedura jest zbyt długa, by osiągnąć zadowalający rezultat, że we wnioskach poruszone zostały nowe zasadnicze kwestie z zakresu wspólnotowego prawa konkurencji oraz problemy istniejące w większej liczbie państw członkowskich, ani tego że Komisja ma obowiązek zapewnienia skutecznego stosowania wspólnotowego prawa konkurencji.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz.U. L 1, str. 1)


title: Sprawa T-306/09: Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2009 r. — Val’hor przeciwko Komisji

text:
               10.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 244/12

         Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2009 r. — Val’hor przeciwko Komisji
   (Sprawa T-306/09)
   2009/C 244/20
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Val’hor (Paryż, Francja) (przedstawiciele: V. Ledoux i B. Néouze, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności całości zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W ramach niniejszej skargi skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji K(2008) 7846 wersja ostateczna (1) z dnia 10 grudnia 2008 r., w której instytucja ta uznała, że zgodną ze wspólnym rynkiem pomoc państwa stanowi ramowy program działań, jakie mogą być prowadzone przez francuskie międzyzawodowe organizacje rolnicze, polegających na udzielaniu pomocy na wsparcie techniczne, pomocy produkcyjnej, pomocy we wprowadzaniu na rynek produktów rolnych wysokiej jakości, pomocy na badania i rozwój oraz pomocy na reklamę; pomoc ta jest udzielana na rzecz producentów surowców oraz na rzecz przedsiębiorstw prowadzących działalność w zakresie przetwarzania i wprowadzania na rynek produktów rolnych, a źródłem jej finansowania są uiszczane przez członków tych międzyzawodowych organizacji dobrowolne składki, które na mocy zarządzenia międzyresortowego stały się obowiązkowe.
   Zarzuty i główne argumenty podniesione przez skarżącą są zasadniczo identyczne z tymi, które podniesiono w ramach spraw T-293/09, CNIEL przeciwko Komisji, i T-302/09, CNIPT przeciwko Komisji lub też do nich podobne.

      (1)  Dz.U. 2009, C 116, s. 14.


title: Sprawa C-215/11: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 13 grudnia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy we Wrocławiu — Polska) — Iwona Szyrocka przeciwko Siger Technologie GmbH (Rozporządzenie (WE) nr 1896/2006 — Postępowanie w sprawie europejskiego nakazu zapłaty — Pozew o wydanie nakazu niespełniający wymogów formalnych przewidzianych przez uregulowanie krajowe — Charakter wyczerpujący wymogów, jakim powinien odpowiadać pozew — Możliwość żądania odsetek narosłych do dnia zapłaty roszczenia głównego)

text:
               9.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/5

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 13 grudnia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy we Wrocławiu — Polska) — Iwona Szyrocka przeciwko Siger Technologie GmbH
   (Sprawa C-215/11) (1)

   (Rozporządzenie (WE) nr 1896/2006 - Postępowanie w sprawie europejskiego nakazu zapłaty - Pozew o wydanie nakazu niespełniający wymogów formalnych przewidzianych przez uregulowanie krajowe - Charakter wyczerpujący wymogów, jakim powinien odpowiadać pozew - Możliwość żądania odsetek narosłych do dnia zapłaty roszczenia głównego)
   2013/C 38/04
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Sąd Okręgowy we Wrocławiu

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Iwona Szyrocka

      Strona pozwana: Siger Technologie GmbH

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Sąd Okręgowy we Wrocławiu — Wykładnia art. 4, 7, 8, 9 i 26 rozporządzenia (WE) nr 1896/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. ustanawiającego postępowanie w sprawie europejskiego nakazu zapłaty (Dz.U. L 399, s. 1) — Pozew o wydanie europejskiego nakazu zapłaty, który nie spełnia wymogów formalnych przewidzianych, po pierwsze, przez rozporządzenie i, po drugie, przez uregulowanie krajowe — Prawo mające zastosowanie do postępowania mającego na celu uzupełnienie braków pozwu bądź jego sprostowanie — Możliwość żądania odsetek w odniesieniu do wierzytelności od daty ich wymagalności do daty zapłaty

      Sentencja

               1)

               Artykuł 7 rozporządzenia (WE) nr 1896/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. ustanawiającego postępowanie w sprawie europejskiego nakazu zapłaty należy interpretować w ten sposób, że reguluje on wyczerpująco wymogi, jakim powinien odpowiadać pozew o wydanie europejskiego nakazu zapłaty.
               Sąd krajowy zachowuje na mocy art. 25 wspomnianego rozporządzenia i z zastrzeżeniem warunków określonych w tym artykule swobodę określenia kwoty opłat sądowych według sposobów przewidzianych przez prawo krajowe, pod warunkiem że sposoby te nie są mniej korzystne niż w wypadku podobnych sytuacji podlegających prawu wewnętrznemu oraz że nie uniemożliwiają w praktyce ani nie czynią nadmiernie utrudnionym wykonywania praw przyznanych przez prawo Unii.

               2)

               Artykuł 4 i art. 7 ust. 2 lit. c) rozporządzenia nr 1896/2006 należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie temu, by powód w pozwie o wydanie europejskiego nakazu zapłaty żądał odsetek za okres od dnia ich wymagalności do dnia zapłaty roszczenia głównego.

               3)

               W razie gdy sąd krajowy nakazuje pozwanemu zapłacić powodowi odsetki narosłe do dnia zapłaty roszczenia głównego, sąd ten zachowuje swobodę wyboru konkretnych sposobów wypełniania formularza europejskiego nakazu zapłaty ujętego w załączniku V do rozporządzenia nr 1896/2006, o ile formularz w ten sposób wypełniony pozwala pozwanemu, po pierwsze, stwierdzić bez żadnych wątpliwości, że zgodnie z rozstrzygnięciem sądu powinien on zapłacić powodowi odsetki narosłe do dnia zapłaty roszczenia głównego, a po drugie, ustalić jednoznacznie stawkę odsetek oraz datę, począwszy od której żądane są odsetki.

      (1)  Dz.U. C 219 z 23.7.2011.


title: Sprawa T-31/06: Skarga wniesiona w dniu  24 stycznia 2006 r.  — Procter & Gamble przeciwko OHIM

text:
               8.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/34

         Skarga wniesiona w dniu 24 stycznia 2006 r. — Procter & Gamble przeciwko OHIM
   (Sprawa T-31/06)
   (2006/C 86/70)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: The Procter & Gamble Company (Cincinnati, USA) [Przedstawiciel: G. Kuipers, lawyer]

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 16 listopada 2005 r. (sprawa R 1183/2004-1), doręczonej P&G pismem z dnia 23 listopada 2005 r., w zakresie, w jakim stwierdzono, że znak towarowy nie spełnia wymogów przewidzianych w art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Trójwymiarowy znak towarowy w kształcie kwadratowej białej tabletki przedstawiającej liliowy pięciolistny wzór kwiatowy dla towarów z klasy 3 (środki wybielające i inne substancje stosowane w praniu; środki do czyszczenia, polerowania, szorowania i ścierania; środki do mycia, czyszczenia i utrzymywania naczyń; mydła) — zgłoszenie nr 1 683 457

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia
   Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94.


title: Sprawa F-47/10: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 14 września 2011 r. — Hecq przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Zabezpieczenie społeczne — Choroba zawodowa — Artykuły 73 i 78 regulaminu pracowniczego — Zgodność z prawem opinii komisji lekarskiej — Odmowa uznania częściowej trwałej niezdolności do pracy)

text:
               10.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 362/24

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 14 września 2011 r. — Hecq przeciwko Komisji
   (Sprawa F-47/10) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Zabezpieczenie społeczne - Choroba zawodowa - Artykuły 73 i 78 regulaminu pracowniczego - Zgodność z prawem opinii komisji lekarskiej - Odmowa uznania częściowej trwałej niezdolności do pracy)
   2011/C 362/40
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: André Hecq (Chaumont-Gistoux, Belgia) (przedstawiciel: adwokat L. Vogel)

      Strona pozwana: Komisja (przedstawiciele: J. Currall i D. Martin, pełnomocnicy, wspomagani przez adwokata J.L. Fagnarta)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji odmawiających uznania w odniesieniu do skarżącego częściowej, trwałej niezdolności do pracy w rozumieniu art. 73 regulaminu pracowniczego i obciążającej go częścią kosztów i wynagrodzeń lekarskich poniesionych w toku prac komisji lekarskiej.

      Sentencja wyroku

               1)

               Postępowanie w sprawie żądania mającego na celu stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 7 września 2009 r. w zakresie, w jakim obciążono w nich André Hecqa kosztami i wynagrodzeniem lekarza, którego wyznaczył do reprezentowania siebie w ramach komisji lekarskiej, oraz połową kosztów i wynagrodzenia trzeciego lekarza komisji lekarskiej wyznaczonego za wspólną zgodą, zostaje umorzone.

               2)

               Żądanie mające na celu stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 7 września 2009 r. w zakresie, w jakim odmówiono w nich uznania w odniesieniu do André Hecqa stopnia trwałej niezdolności do pracy, zostaje oddalone jako bezzasadne.

               3)

               André Hecq pokrywa całość kosztów postępowania.

      (1)  Dz.U. C 221 z 14.8.2010, s. 61.


title: Sprawa F-40/09: Skarga wniesiona w dniu 7 kwietnia 2009 r. — Časta przeciwko Komisji

text:
               4.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/51

         Skarga wniesiona w dniu 7 kwietnia 2009 r. — Časta przeciwko Komisji
   (Sprawa F-40/09)
   2009/C 153/99
   Język postępowania: czeski

      Strony

      Strona skarżąca: Radek Časta (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat L. Tahotná)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Przedmiot i opis sporu

   Po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji EPSO o niedopuszczeniu skarżącego do egzaminów ustnych konkursu otwartego EPSO/AD/107/07-LAW ze względu na niedopełnienie warunku dotyczącego trzyletniego doświadczenia zdobytego na stanowisku kierowniczym wyższego szczebla. Po drugie, zasądzenie od pozwanej zapłaty na rzecz skarżącego odszkodowania i zadośćuczynienia z tytułu poniesionej szkody i doznanej krzywdy.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego nr R/45715/08 z dnia 22 grudnia 2008 r.;

               —

               zasądzenie od pozwanej zapłaty na rzecz skarżącego z tytułu szkody i krzywdy kwoty 20 000 EUR powiększonej o odsetki za zwłokę naliczone od dnia 9 czerwca 2008 r. do 15. dnia po uzyskaniu przez wyrok powagi rzeczy osądzonej;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.


title: Sprawa C-246/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 17 marca 2015 r. w sprawie T-89/09 Pollmeier Massivholz GmbH & Co. KG/Komisja Europejska, wniesione w dniu 28 maja 2015 r. przez Pollmeier Massivholz GmbH & Co. KG

text:
               20.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 236/31

         Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 17 marca 2015 r. w sprawie T-89/09 Pollmeier Massivholz GmbH & Co. KG/Komisja Europejska, wniesione w dniu 28 maja 2015 r. przez Pollmeier Massivholz GmbH & Co. KG
   (Sprawa C-246/15 P)
   (2015/C 236/42)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Pollmeier Massivholz GmbH & Co. KG (przedstawiciele: J. Heithecker, J. Ylinen, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Land Hessen

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie pkt 2 sentencji zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim oddalono zarzut trzeci skargi dotyczący dotacji na inwestycje i sprzedaży gruntu państwowego;

               —

               uchylenie pkt 3–5 sentencji zaskarżonego wyroku;

               —

               obciążenie Komisji i Land Hessen kosztami postępowania odwoławczego.

         Ponadto wnosząca odwołanie podtrzymuje żądania, które przedstawiła w pierwszej instancji, w zakresie, w jakim wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji K (2008)6017 wersja ostateczna z dnia 21 października 2008 r., pomoc państwa N 512/2007 – Niemcy, Abalon Hardwood Hessen GmbH w zakresie, w jakim zostało stwierdzone, że zgłoszona pomoc regionalna stanowi istniejącą pomoc w rozumieniu art. 1 lit. b) ppkt (ii) rozporządzenia (WE) nr 659/1999;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji K (2008)6017 wersja ostateczna z dnia 21 października 2008 r., pomoc państwa N 512/2007 – Niemcy, Abalon Hardwood Hessen GmbH w zakresie, w jakim zostało stwierdzone, że sprzedaż gruntu państwowego nie oznacza pomocy w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE;

               —

               obciążenie Komisji wszystkimi kosztami postępowania w pierwszej instancji.

      Zarzuty i główne argumenty

   Przedmiotem niniejszego odwołania są przesłanki, na podstawie których Komisja może oddalić zarzuty podniesione przez bezpośredniego konkurenta beneficjenta w złożonej do niej skardze dotyczącej pomocy państwa bez wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE.
   Wnosząca odwołanie jest zdania, że w zaskarżonym wyroku Sąd powinien był uwzględnić zarzut trzeci skargi, w którym zostało podniesione zaniechanie wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego, nie tylko – tak jak miało to miejsce – w odniesieniu do kwestionowanego środka pomocy udzielonego w formie gwarancji, ale również w odniesieniu do dalszych kwestionowanych środków pomocy udzielonych w formie dotacji na inwestycje i sprzedaży gruntu państwowego.
   Wnosząca odwołanie podnosi pięć zarzutów na jego poparcie:

               1.

               W kwestii dotacji na inwestycje Sąd naruszył prawo, stwierdzając, że decyzja z dnia 6 grudnia 2007 r. nie ma znaczenia dla badania trzeciego zarzutu skargi, ponieważ pomimo przeprowadzonego dokładnego badania w ramach postępowania administracyjnego Komisja nie mogła wiedzieć o istnieniu tej decyzji oraz co więcej decyzja ta nie mogła mieć wpływu na wynik badania Komisji.

               2.

               Sąd popełnił oczywisty błąd w ocenie i szereg dalszych naruszeń prawa, uznając, że w opinii rzeczoznawcy dotyczącej wartości gruntu państwowego sprzedanego beneficjentowi rzeczoznawca stwierdził, że budynki znajdujące się na części gruntu nie miały żadnej wartości.

               3.

               Sąd naruszył prawo, stwierdzając, że w postępowaniu administracyjnym Komisja była uprawniona do przyjęcia, że kwota równa 1 4 00  000 EUR, która została odjęta od ustalonej zgodnie z opinią rzeczoznawcy ceny sprzedaży, odpowiadała rynkowej cenie wyburzenia wszystkich budynków znajdujących się na części gruntu sprzedanego beneficjentowi.

               4.

               Sąd popełnił szereg naruszeń prawa, oceniając § 4 pkt 6 umowy sprzedaży nieruchomości, który przewidywał, że beneficjent musi wyburzyć wszystkie budynki znajdujące się na nieruchomości oraz że musi dokonać dodatkowej płatności na rzecz sprzedawcy, w przypadku gdy w czasie dziesięciu lat po przejęciu nieruchomości wyburzenie nie odbędzie się w całości lub częściowo albo okaże się, że zwyczajne koszty wyburzenia są niższe niż wymieniona początkowo kwota 1 4 00  000 EUR.

               5.

               Sąd niesłusznie obciążył wnoszącą odwołanie częścią kosztów postępowania, ponieważ skarga była uzasadniona w odniesieniu do trzech z pięciu kwestionowanych środków pomocy, a wnosząca odwołanie wniosła skargę na oba dalsze kwestionowane środki pomocy tylko dlatego, że ani przekazane jej w trakcie postępowania administracyjnego dokumenty, ani decyzja Komisji nie zawierały dokładnych informacji ich dotyczących.


title: Sprawa T-651/16: Skarga wniesiona w dniu 14 września 2016 r. – Crocs/EUIPO – Gifi Diffusion (Obuwie)

text:
               7.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 410/23

         Skarga wniesiona w dniu 14 września 2016 r. – Crocs/EUIPO – Gifi Diffusion (Obuwie)
   (Sprawa T-651/16)
   (2016/C 410/33)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Crocs, Inc. (Niwot, Kolorado, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: J. Guise, D. Knight, L. Cassidy, H. Seymour, solicitors, M. Berger, N. Hadjadj Cazier, H. Haouideg, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Gifi Diffusion (Villeneuve-sur-Lot, Francja)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego wzoru: Strona skarżąca

      Sporny wzór: Wzór wspólnotowy „Obuwie” – wzór wspólnotowy nr 257 001–0001

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 czerwca 2016 r. w sprawie R 853/2014-3

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i uznanie, że ujawnienia dokonane w witrynie internetowej nie stanowią uprzedniego ujawnienia w rozumieniu art. 7 rozporządzenia nr 6/2002; utrzymanie w mocy rejestracji zakwestionowanego wzoru wspólnotowego i oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do wzoru;

               —

               zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 63 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002;

               —

               Naruszenie art. 7 rozporządzenia nr 6/2002.