title: Sprawa T-483/13: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 27 listopada 2013 r. — Oikonomopoulos przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Dochodzenie prowadzone przez OLAF — Skarga o odszkodowanie — Szkoda finansowa i krzywda poniesiona rzekomo przez skarżącego — Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych — Niedopuszczalność — Brak pilnego charakteru)

text:
               25.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/21

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 27 listopada 2013 r. — Oikonomopoulos przeciwko Komisji
   (Sprawa T-483/13)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Dochodzenie prowadzone przez OLAF - Skarga o odszkodowanie - Szkoda finansowa i krzywda poniesiona rzekomo przez skarżącego - Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych - Niedopuszczalność - Brak pilnego charakteru)
   2014/C 24/37
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Athanassios Oikonomopoulos (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci N. Korogiannakis i I. Zarzoura)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Baquero Cruz i A. Sauka, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych złożony w ramach skargi odszkodowawczej zmierzającej do naprawienia szkody, jaką skarżący poniósł w ramach swej działalności zawodowej, oraz uzyskania zadośćuczynienia za nadszarpnięcie reputacji, w wyniku rzekomo niezgodnych z prawem działań Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) w ramach dochodzenia prowadzonego przez jego personel.

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje odrzucony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-486/10: Skarga wniesiona w dniu 14 października 2010 r. — Iberdrola przeciwko Komisji

text:
               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/51

         Skarga wniesiona w dniu 14 października 2010 r. — Iberdrola przeciwko Komisji
   (Sprawa T-486/10)
   ()
   2010/C 328/80
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Iberdrola, SA (Bilbao, Hiszpania) (przedstawiciele: J. Ruiz Calzado i E. Barbier de la Serre, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji i

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zaskarżona w niniejszym postępowaniu decyzja jest tożsama z decyzją będącą przedmiotem spraw T-484/10 Gas Natural Fenosa SDG przeciwko Komisji i T-490/10 Endesa przeciwko Komisji.
   Zdaniem skarżącej Komisja popełniła szereg naruszeń prawa i oczywistych błędów w ocenie stwierdzając, po przeprowadzeniu uprzedniego badania zgodnie z art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 (1), iż rekompensata z tytułu świadczenia usług publicznych zgłoszona przez Królestwo Hiszpanii jest uzasadniona zgodnie z unijnymi regulacjami w zakresie pomocy. Skarżąca przedstawia pięć zarzutów.
   W zarzucie pierwszym skarżąca podnosi, że Komisja nie wszczęła formalnego postępowania wyjaśniającego przewidzianego w art. 4 ust. 4 wspomnianego rozporządzenia, mimo iż istniały poważne wątpliwości dotyczące zgodności zgłoszonej pomocy z rynkiem wewnętrznym. Dlatego też skarżąca twierdzi, że Komisja w sposób oczywisty naruszyła art. 108 ust. 2 TFUE i art. 4 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 659/1999.
   W zarzucie drugim złożonym z dwóch części skarżąca twierdzi w części pierwszej, że Komisja naruszyła prawo i popełniła błąd w ocenie stwierdzając, że środek zgłoszony przez Królestwo Hiszpanii odpowiada konieczności rekompensaty kosztu świadczenia usług w ogólnym interesie gospodarczym uzasadnionym względami bezpieczeństwa dostaw, gdyż nie istnieją obecnie, ani nie jest przewidywane, aby pojawiły się w średnim okresie czasu kwestie związane z bezpieczeństwem dostaw w Hiszpanii; w drugiej części skarżąca podnosi oczywisty błąd w ocenie dotyczący uznania, że zgłoszony przez Królestwo Hiszpanii środek jest zgodny z rynkiem wewnętrznym na podstawie art. 106 ust. 2 TFUE i zgodnie z trzecią dyrektywą w sprawie energii elektrycznej.
   W trzecim zarzucie skarżąca podnosi, że pomoc państwa, na którą zezwoliła Komisja, jest sprzeczna z materialnymi i czasowymi granicami ustanowionymi w rozporządzeniu (WE) nr 1407/2002 (2) w sprawie pomocy państwa dla przemysłu węglowego i we wniosku dotyczącym rozporządzenia Rady w sprawie pomocy państwa ułatwiającej zamykanie niekonkurencyjnych kopalń węgla.
   W czwartym zarzucie skarżąca utrzymuje, że Komisja naruszyła zasadę dobrej administracji, zgodnie z którą jest ona zobowiązana do starannego, dokładnego i bezstronnego zbadania wszystkich mających znaczenie elementów stanu faktycznego sprawy, a to ze względu na to, że nie uznała za stosowne przed podjęciem decyzji zapoznanie się ze wszystkimi możliwymi opiniami, aby była w pełni poinformowana o całości okoliczności sprawy, woląc zatwierdzić zgłoszony środek na pierwszym etapie.
   W piątym motywie złożonym z trzech części skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła ustaloną w orzecznictwie zasadę, która uniemożliwia Komisji uznanie za zgodną ze wspólnym rynkiem pomocy państwa, która narusza inne postanowienia traktatu, w szczególności ze względu na to, że pominęła okoliczność, że środek ten narusza przepisy w zakresie swobody przepływu towarów, cele, do których zmierzają dyrektywy dotyczące rynku wewnętrznego w zakresie energii elektrycznej i celów zrównoważonego rozwoju Unii Europejskiej.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE (Dz.U. L 83, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1407/2002 z dnia 23 lipca 2002 r. w sprawie pomocy państwa dla przemysłu węglowego (DZ.U. L 205, s. 1).


title: Sprawa C-474/07: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 grudnia 2008 r. — Parlament Europejski przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/30

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 grudnia 2008 r. — Parlament Europejski przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-474/07) (1)

   (2009/C 69/58)

      Język postępowania: angielski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 297 z 8.12.2007.


title: Sprawa T-720/13: Skarga wniesiona w dniu 30 grudnia 2013 r. — Gat Microencapsulation przeciwko OHIM — BASF (KARIS)

text:
               8.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/24

      Skarga wniesiona w dniu 30 grudnia 2013 r. — Gat Microencapsulation przeciwko OHIM — BASF (KARIS)
      (Sprawa T-720/13)
      (2014/C 71/45)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Gat Microencapsulation AG (Ebenfurth, Austria) (przedstawiciele: adwokaci S. Soler Lerma i M.C. March Cabrelles)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: BASF SE (Ludwigshafen nad Renem, Niemcy)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim odwołanie wniesione przez wnoszącą odwołanie/skarżącą zostało oddalone;

                  —

                  obciążenie OHIM i interwenienta kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

         Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Gat Microencapsulation AG

         Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „KARIS” dla wykazu towarów i usług z klas 1, 5 i 35

         Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: BASF SE

         Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Wspólnotowy znak towarowy „CARYX” dla towarów z klas 1 i 5; międzynarodowy znak towarowy „CARYX” dla towarów z klas 1 i 5; węgierski, włoski i zarejestrowany w Beneluksie znak towarowy „AKRIS” dla towarów z klasy 5

         Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego

         Decyzja Izby Odwoławczej: Częściowe oddalenie sprzeciwu

         Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-273/04: Skarga wniesiona dnia 28 czerwca 2004 r. przez Rzeczpospolitą Polską przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               25.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/6

         Skarga wniesiona dnia 28 czerwca 2004 r. przez Rzeczpospolitą Polską przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-273/04)
   (2004/C 239/10)
   Dnia 28 czerwca 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Radzie Unii Europejskiej sporządzona przez Rzeczpospolitą Polską reprezentowaną przez pana Jarosława Pietrasa.
   Rzeczpospolita Polska wnosi do Trybunału o:

               1)

               orzeczenie przez Trybunał Sprawiedliwości o nieważności art. 1 pkt 5 decyzji Rady nr 2004/281/WE z dnia 22 marca 2004 r. w sprawie dostosowania Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki, Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczpospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej, w następstwie wspólnej polityki rolnej (1),

               2)

               Rzeczpospolita Polska wnosi równocześnie o:

                           —

                           rozpoznanie sprawy w języku polskim,

                           —

                           rozpoznanie sprawy w składzie Wielkiej Izby,

                           —

                           obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Rząd Rzeczypospolitej Polskiej uważa, iż przepis art. 23 Aktu Przystąpienia, interpretowany zgodnie z zasadami wykładni umów międzynarodowych, jak również zgodnie z zasadami wykładni prawa wspólnotowego, nie daje podstawy prawnej do przyjęcia środków określonych w art. 1 pkt 5 decyzji nr 2004/281/WE, polegających na rozszerzeniu niepełnego wymiaru płatności na nowe płatności bezpośrednie.
   Zaskarżony środek nie stanowi dostosowania Aktu Przystąpienia do zmian wspólnej polityki rolnej, lecz istotną zmianę określonych w tym Akcie warunków przystąpienia, niekorzystną dla Rzeczypospolitej Polskiej oraz producentów rolnych działających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zaskarżony środek nie jest środkiem niezbędnym w wyniku zmiany reguł wspólnotowych. W konsekwencji, według Rządu Rzeczypospolitej Polskiej, Rada Unii Europejskiej nie miała kompetencji do rozszerzenia niepełnego wymiaru płatności w drodze decyzji przyjętej na podstawie art. 23 Aktu Przystąpienia. Wprowadzając zaskarżony środek, Rada Unii Europejskiej naruszyła przepis art. 23 Aktu Przystąpienia.
   Rząd Rzeczypospolitej Polskiej twierdzi ponadto, że zaskarżony środek jest sprzeczny z celem Traktatu o Przystąpieniu, jakim jest pełne objęcie nowych Państw Członkowskich prawami i obowiązkami wynikającymi z członkostwa w Unii Europejskiej oraz narusza zasadę niedyskryminacji, wyrażoną w art. 12 i art. 34 ust. 2 drugi akapit Traktatu WE. Traktat o Przystąpieniu przyjął zasadę przystąpienia nowych Państw Członkowskich na równych prawach, a więc z poszanowaniem podstawowej zasady niedyskryminacji i równego traktowania producentów ze Wspólnoty Piętnastu Państw i z nowych Państw Członkowskich. Ta podstawowa zasada doznawała ograniczeń jedynie w przypadku enumeratywnie wymienionych instrumentów wsparcia producentów rolnych. Zaskarżony środek wprowadza natomiast odmienną zasadę o charakterze dyskryminacyjnym, zgodnie z którą wszystkie płatności bezpośrednie, obecne i przyszłe, będą przyznawane na nierównych zasadach wynikających z mechanizmu stopniowego wprowadzania. W konsekwencji zaskarżony środek prowadzi do nieokreślonego, niepewnego zakresu odstępstw od zasady niedyskryminacji i równego traktowania.
   Rząd Rzeczypospolitej Polskiej uważa również, iż zaskarżony środek, poprzez przyjęcie jako zasady rozwiązań, które w Traktacie o Przystąpieniu miały charakter wyjątkowy, podważa osiągnięty kompromis negocjacyjny i stanowi naruszenie zasady dobrej wiary. Rząd Rzeczypospolitej Polskiej twierdzi, iż od początku negocjacji akcesyjnych uznawał mechanizm stopniowego wprowadzania jako rozwiązanie o charakterze wyjątkowym, obejmujące jedynie enumeratywnie wymienione instrumenty wsparcia, nie zaś jako zasadę wspierania dochodów rolniczych na Terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

      (1)  Dz.U. L 93 z 30.3.2004, str. 1.


title: Sprawa F-19/12: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 7 listopada 2013 r. — Marcuccio przeciwko Komisji (Służba publiczna — Artykuł 34 §§ 1 i 6 regulaminu postępowania — Pismo wszczynające postępowanie złożone za pośrednictwem faksu w terminie do wniesienia skargi — Odręczny podpis adwokata różniący się od podpisu na oryginale pisma przesłanego pocztą — Wniesienie skargi z przekroczeniem terminu — Oczywista niedopuszczalność — Brak)

text:
               21.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 377/23

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 7 listopada 2013 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa F-19/12) (1)

   (Służba publiczna - Artykuł 34 §§ 1 i 6 regulaminu postępowania - Pismo wszczynające postępowanie złożone za pośrednictwem faksu w terminie do wniesienia skargi - Odręczny podpis adwokata różniący się od podpisu na oryginale pisma przesłanego pocztą - Wniesienie skargi z przekroczeniem terminu - Oczywista niedopuszczalność - Brak)
   2013/C 377/52
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Berardis-Kayer i J. Baquero Cruz, pełnomocnicy, A. Dal Ferro, avocat)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności pisma Komisji zawierającego jedną lub kilka decyzji dotyczących sytuacji administracyjnej skarżącego oraz żądanie odszkodowania.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Luigi Marcuccio pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 138 z 12.5.2012, s. 34.


title: Sprawa C-379/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 27 kwietnia 2016 r. w sprawie T-556/11, European Dynamics Luxembourg SA; European Dynamics Belgium SA; Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 7 czerwca 2016 r. przez European Dynamics Luxembourg SA; European Dynamics Belgium SA; Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE

text:
               22.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/20

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 27 kwietnia 2016 r. w sprawie T-556/11, European Dynamics Luxembourg SA; European Dynamics Belgium SA; Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 7 czerwca 2016 r. przez European Dynamics Luxembourg SA; European Dynamics Belgium SA; Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE
   (Sprawa C-379/16 P)
   (2016/C 305/29)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: European Dynamics Luxembourg SA; European Dynamics Belgium SA; Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (przedstawiciele: C.N. Dede, D. Papadopoulou, Δικηγόροι)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej

      Żądania wnoszących odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu ze względu na nieuwzględnienie przez Sąd nowego zarzutu dotyczącego akceptacji oferty zawierającej rabat;

               —

               unieważnienie decyzji EUIPO o udzieleniu zamówienia Informática El Corte Ingles, SA – Altia Consultores, SA Temporary Association (IECI), którego oferta, wbrew specyfikacji przetargowej, zawierała rabat;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami pierwotnego postępowania oraz kosztami postępowania odwoławczego.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie podnoszą, że Sąd błędnie zinterpretował argumenty strony pozwanej i przeinaczył dowody przedstawione przez EUIPO w następstwie wydania postanowienia Sądu w przedmiocie środków dowodowych, które to dowody zostały ponadto powtórzone przez EUIPO na rozprawie. Dowody te wskazywały, że zwycięska oferta zawierała rabat (niezgodny z prawem), który został uwzględniony na etapie oceny złożonych ofert. Zaoferowany przez zwycięskiego uczestnika rabat polegał na przedstawieniu oferty zawierającej wariant zaproponowanej ceny wbrew specyfikacji przetargowej (uzupełnionej odpowiedziami zamawiającego na pytania uczestników postępowania). Sąd naruszył prawo, uznając w szczególności, że EUIPO nie wziął pod uwagę udzielonego przez zwycięskiego uczestnika rabatu przy dokonywaniu oceny finansowej, a w konsekwencji, ponieważ ów rabat nie został uwzględniony, EUIPO nie naruszył specyfikacji przetargowej.


title: Sprawa T-33/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 lipca 2009 r. — Zenab przeciwko Komisji ( Wspólnotowe wsparcie finansowe — Program wspierający rozwój, rozpowszechnianie i promocję europejskich utworów audiowizualnych (MEDIA Plus) — Zaproszenie do składania wniosków — Odrzucenie wniosku — Rzekomo niezgodne z prawem przekazanie kompetencji delegowanych Komisji — Oczywisty błąd w ocenie — Obowiązek uzasadnienia — Dostęp do dokumentów — Skarga o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie )

text:
               29.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/32

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 lipca 2009 r. — Zenab przeciwko Komisji
   (Sprawa T-33/06) (1)

   („Wspólnotowe wsparcie finansowe - Program wspierający rozwój, rozpowszechnianie i promocję europejskich utworów audiowizualnych (MEDIA Plus) - Zaproszenie do składania wniosków - Odrzucenie wniosku - Rzekomo niezgodne z prawem przekazanie kompetencji delegowanych Komisji - Oczywisty błąd w ocenie - Obowiązek uzasadnienia - Dostęp do dokumentów - Skarga o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie”)
   2009/C 205/57
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Zenab SPRL (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: J. Windey i P. de Bandt, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J.-P. Keppenne i L. Pignataro-Nolin, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 648599 z dnia 9 listopada 2009 r. oraz po drugie stwierdzenie pozaumownej odpowiedzialności Wspólnoty Europejskiej i nakazanie zapłaty przez Komisję na rzecz skarżącej kwoty 37 807 EUR tytułem odszkodowania za koszty poniesione w ramach zaproszenia do składania wniosków, kwoty zadośćuczynienia za szkody niematerialne z uwagi na naruszenie reputacji i kwoty odszkodowania za szkody materialne wynikające ze zwłoki w realizacji projektu EuroVOD jak też powołania biegłego w celu oceny tych szkód.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Zenab SPRL zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 74 z 25.3.2006.


title: Sprawa C-32/14: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 1 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék – Węgry) – ERSTE Bank Hungary Zrt/Attila Sugár (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 93/13/EWG — Nieuczciwe warunki w umowach zawieranych między przedsiębiorcą a konsumentem — Umowa pożyczki hipotecznej — Artykuł 7 ust. 1 — Zaprzestanie stosowania nieuczciwych warunków umownych — Stosowne i skuteczne środki — Uznanie długu — Akt notarialny — Nadanie klauzuli wykonalności przez notariusza — Tytuł wykonawczy — Obowiązki notariusza — Badanie z urzędu nieuczciwych warunków umownych — Kontrola sądowa — Zasady równoważności i skuteczności)

text:
               16.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/4

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 1 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék – Węgry) – ERSTE Bank Hungary Zrt/Attila Sugár
   (Sprawa C-32/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 93/13/EWG - Nieuczciwe warunki w umowach zawieranych między przedsiębiorcą a konsumentem - Umowa pożyczki hipotecznej - Artykuł 7 ust. 1 - Zaprzestanie stosowania nieuczciwych warunków umownych - Stosowne i skuteczne środki - Uznanie długu - Akt notarialny - Nadanie klauzuli wykonalności przez notariusza - Tytuł wykonawczy - Obowiązki notariusza - Badanie z urzędu nieuczciwych warunków umownych - Kontrola sądowa - Zasady równoważności i skuteczności))
   (2015/C 381/04)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Fővárosi Törvényszék

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: ERSTE Bank Hungary Zrt

      Strona pozwana: Attila Sugár

      Sentencja

   Wykładni art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy dokonywać w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one krajowym przepisom prawnym, takim jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które zezwalają notariuszowi sporządzającemu w formie aktu notarialnego z poszanowaniem wymogów formalnych umowę pomiędzy przedsiębiorcą a konsumentem na nadanie klauzuli wykonalności temu aktowi albo na odmowę jej uchylenia bez przeprowadzenia na jednym czy drugim etapie kontroli niedozwolonego charakteru postanowień tej umowy.

      (1)  Dz.U. C 102 z 7.4.2014.


title: Sprawa F-14/15: Skarga wniesiona w dniu 26 stycznia 2015 r. – ZZ i in./Komisja

text:
               16.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/50

         Skarga wniesiona w dniu 26 stycznia 2015 r. – ZZ i in./Komisja
   (Sprawa F-14/15)
   (2015/C 089/63)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ i in. (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji ustalających przysługujący skarżącym coroczny zwrot kosztów podróży na podstawie art. 8 załącznika VII do regulaminu pracowniczego w brzmieniu zmienionym przez rozporządzenie nr 1023/2013 Parlamentu i Rady z dnia 22 października 2013 r. zmieniające regulamin pracowniczy urzędników i WZIP.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie braku zgodności z prawem i braku obowiązywania art. 8 załącznika VII do regulaminu pracowniczego;

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji ustalających przysługujący skarżącym coroczny zwrot kosztów podróży za 2014 r.;

               —

               Obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-727/14: Skarga wniesiona w dniu 10 października 2014 r. – Universal Protein Supplements Corp. d/b/a Universal Nutrition/OHIM – H. Young Holdings (animal)

text:
               1.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/44

         Skarga wniesiona w dniu 10 października 2014 r. – Universal Protein Supplements Corp. d/b/a Universal Nutrition/OHIM – H. Young Holdings (animal)
   (Sprawa T-727/14)
   (2014/C 431/68)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Universal Protein Supplements Corp. d/b/a Universal Nutrition (New Brunswick, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: S. Malynicz, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Young Holdings plc (Newbury, Zjednoczone Królestwo)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Właściciel spornego znaku towarowego: Young Holdings plc

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający element słowny „animal” – wspólnotowy znak towarowy nr 2 8 22  807

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 31 lipca 2014 r. w sprawie R 2054/2013-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM i drugiej strony w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie zasady 37 lit. b) ppkt (ii) rozporządzenia nr 2868/95.


title: Sprawa T-109/09: Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2011 r. — Rintisch przeciwko OHIM — Valfleuri Pâtes alimentaires (PROTIVITAL) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego PROTIVITAL — Wcześniejsze graficzne i słowne krajowe znaki towarowe PROTIPLUS, PROTI i PROTIPOWER — Nieprzedstawienie dokumentów w odpowiednim terminie — Uprawnienia dyskrecjonalne przyznane na podstawie art. 74 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 76 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009) — Wyrażenie „jeżeli nie postanowiono inaczej” — Zasada 20 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 — Zasada 50 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95)

text:
               4.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/20

         Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2011 r. — Rintisch przeciwko OHIM — Valfleuri Pâtes alimentaires (PROTIVITAL)
   (Sprawa T-109/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego PROTIVITAL - Wcześniejsze graficzne i słowne krajowe znaki towarowe PROTIPLUS, PROTI i PROTIPOWER - Nieprzedstawienie dokumentów w odpowiednim terminie - Uprawnienia dyskrecjonalne przyznane na podstawie art. 74 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 76 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009) - Wyrażenie „jeżeli nie postanowiono inaczej” - Zasada 20 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 - Zasada 50 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95)
   2012/C 32/38
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Bernhard Rintisch (Bottrop, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Dreyer)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Valfleuri Pâtes alimentaires SA (Wittenheim, Francja) (przedstawiciel: adwokat F. Baujoin)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 21 stycznia 2009 r. (sprawa R 166/2007-4) dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu między Bernhard Rintisch a Valfleuri Pâtes alimentaires S.A.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona, a w części oddalona.

               2)

               Bernhard Rintisch zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 113 z 16.5.2009.


title: Sprawa C-434/09: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 5 maja 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom — Zjednoczone Królestwo) — Shirley McCarthy przeciwko Secretary of State for the Home Department (Swobodny przepływ osób — Artykuł 21 TFUE — Dyrektywa 2004/38/WE — Pojęcie beneficjenta — Artykuł 3 ust. 1 — Obywatel, który nigdy nie skorzystał z prawa do swobodnego przemieszczania się i zawsze przebywał na terytorium państwa członkowskiego swojej przynależności państwowej — Wpływ posiadania przynależności państwowej innego państwa członkowskiego — Sytuacja o charakterze wyłącznie wewnętrznym)

text:
               25.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 186/5

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 5 maja 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom — Zjednoczone Królestwo) — Shirley McCarthy przeciwko Secretary of State for the Home Department
   (Sprawa C-434/09) (1)

   (Swobodny przepływ osób - Artykuł 21 TFUE - Dyrektywa 2004/38/WE - Pojęcie beneficjenta - Artykuł 3 ust. 1 - Obywatel, który nigdy nie skorzystał z prawa do swobodnego przemieszczania się i zawsze przebywał na terytorium państwa członkowskiego swojej przynależności państwowej - Wpływ posiadania przynależności państwowej innego państwa członkowskiego - Sytuacja o charakterze wyłącznie wewnętrznym)
   2011/C 186/08
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   Supreme Court of the United Kingdom

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Shirley McCarthy

      Strona pozwana: Secretary of State for the Home Department

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Supreme Court of the United Kingom — Wykładania art. 3 i 16 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich (Dz.U. L 158, s. 77) — Pojęcie „beneficjenta” i „legalnego pobytu” — Obywatel brytyjski mający także irlandzką przynależność państwową, który spędził całe swoje życie w Zjednoczonym Królestwie

      Sentencja

               1)

               Wykładni art. 3 ust. 1 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG należy dokonywać w ten sposób, że dyrektywa ta nie ma zastosowania do obywatela Unii, który nigdy nie skorzystał z przysługującego mu prawa do swobodnego przemieszczania się, który zawsze przebywał w państwie członkowskim, którego przynależność państwową posiada, i który ponadto posiada przynależność państwową innego państwa członkowskiego

               2)

               Artykuł 21 TFUE nie ma zastosowania do obywatela Unii, który nigdy nie skorzystał z przysługującego mu prawa do swobodnego przemieszczania się, który zawsze przebywał w państwie członkowskim, którego przynależność państwową posiada, i który ponadto posiada przynależność państwową innego państwa członkowskiego, o ile sytuacja tego obywatela nie obejmuje stosowania środków państwa członkowskiego skutkujących pozbawieniem go skutecznego korzystania z istoty praw przyznanych w związku ze statusem obywatela Unii lub stanowiących dla niego przeszkodę w wykonywaniu jego prawa do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich.

      (1)  Dz.U. C 11 z.16.1.2010.


title: Sprawa C-238/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Tribunal Supremo (Hiszpania) z dnia 13 kwietnia 2005 r., w sprawie ASNEF-EQUIFAX, Servicios de Información sobre Solvencia y Crédito, S.L. i administracja państwowa przeciwko Asociación de Usuarios de Servicios Bancarios (AUSBANC)

text:
               20.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Tribunal Supremo (Hiszpania) z dnia 13 kwietnia 2005 r., w sprawie ASNEF-EQUIFAX, Servicios de Información sobre Solvencia y Crédito, S.L. i administracja państwowa przeciwko Asociación de Usuarios de Servicios Bancarios (AUSBANC)
   (Sprawa C-238/05)
   (2005/C 205/14)
   Język postępowania: hiszpański
   W dniu 30 maja 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Tribunal Supremo (Hiszpania) z dnia 13 kwietnia 2005 r. w sprawie ASNEF-EQUIFAX, Servicios de Información sobre Solvencia y Crédito, S.L. i administracja państwowa przeciwko Asociación de Usuarios de Servicios Bancarios (AUSBANC.
   Tribunal Supremo zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               A)

               Czy wykładnia art. 81 ust. 1 WE pozwala uznać za zgodne ze wspólnym rynkiem porozumienia w sprawie wymiany między instytucjami finansowymi informacji dotyczących wypłacalności klientów i niedotrzymywania przez nich warunków umów w zakresie, w jakim porozumienia te mają wpływ na polityki gospodarcze Wspólnoty oraz wspólny rynek kredytowy, a także skutkują ograniczeniem konkurencji w sektorze instytucji finansowych i kredytowych?

               B)

               Czy wykładnia art. 81 ust. 1 WE umożliwia Państwu Członkowskiemu zezwolenie, za pośrednictwem organu właściwego w sprawach konkurencji, na porozumienia w sprawie wymiany informacji między instytucjami finansowymi poprzez utworzenie rejestru informacji kredytowych o klientach, na tej podstawie, że utworzenie takiego rejestru ma korzystne skutki dla konsumentów i podmiotów korzystających z usług finansowych?


title: Sprawa T-567/15: Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2016 r. – Monster Energy/EUIPO – Mad Catz Interactive (MAD CATZ) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego MAD CATZ — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               29.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/22

         Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2016 r. – Monster Energy/EUIPO – Mad Catz Interactive (MAD CATZ)
   (Sprawa T-567/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego MAD CATZ - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 314/30)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Monster Energy Company (Corona, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: P. Brownlow, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Schifko, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: Mad Catz Interactive, Inc. (San Diego, Kalifornia, Stany Zjednoczone)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 maja 2015 r. (sprawa R 2176/2014-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Monster Energy Company a Mad Catz Interactive.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Monster Energy Company zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 320 z 28.9.2015.


title: Sprawa F-39/16: Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2016 r. – ZZ/Komisja

text:
               10.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/29

         Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2016 r. – ZZ/Komisja
   (Sprawa F-39/16)
   (2016/C 371/31)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat M. Velardo)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o niedopuszczaniu skarżącej do egzaminów w konkursie EPSO/AD/309/15 (AD11) – Lekarze, miejsca pracy: Luksemburg i Ispra, i zasądzenie od pozwanej zadośćuczynienia za krzywdę w kwocie 10 000 EUR.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursu EPSO/AD/309/15 (AD11) – Lekarze, miejsca pracy: Luksemburg i Ispra (dziedzina: lekarze Luksemburg), przekazanej w dniu 28 września 2015 r., o niedopuszczeniu skarżącej do egzaminów etapu oceny zintegrowanej w Europejskim Urzędzie Doboru Kadr (EPSO);

               —

               Zasądzenie od pozwanej kwoty 10 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę wyrządzona skarżącej;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa T-182/15: Skarga wniesiona w dniu 13 kwietnia 2015 r. – Sopra Steria Group/Parlament

text:
               10.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/29

         Skarga wniesiona w dniu 13 kwietnia 2015 r. – Sopra Steria Group/Parlament
   (Sprawa T-182/15)
   (2015/C 262/39)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Sopra Steria Group SA (Annecy-le-Vieux, Francja) (przedstawiciele: A. Verlinden, R. Martens i J. Joossen, adwokaci)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego wydanej w niewiadomej dacie, doręczonej pismem z dnia 13 lutego 2015 r. o wykluczeniu IBI IUS z części 2 oraz wykluczeniu STEEL z części 3 postępowania przetargowego PE/ITEC-ITS14;

               —

               stwierdzenie nieważności umów zawartych z innymi oferentami w wyniku tej decyzji o wykluczeniu;

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania, w tym kosztami wynagrodzenia adwokata poniesionymi przez skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżąca podnosi jeden zarzut dotyczący naruszenia przez Parlament Europejski zasad przejrzystości, proporcjonalności i równego traktowania w rozumieniu art. 102 ust.1 rozporządzenia finansowego, naruszenia kryteriów wykluczenia, o których mowa w art. 107 ust.1 lit. a) i b) rozporządzenia finansowego, naruszenia art. 158 ust. 3 zasad wykonawczych oraz naruszenia przez Parlament Europejski specyfikacji warunków zamówienia w związku z przetargiem ITS14, co doprowadziło do nieważności decyzji wydanej w niewiadomej dacie i doręczonej pismem z dnia 13 lutego 2015 r. o wykluczeniu IBI IUS z części 2 oraz wykluczeniu STEEL z części 3 postępowania przetargowego ITS14.
   W pierwszej części jedynego zarzutu skarżąca twierdzi, że Parlament Europejski nieprawidłowo zastosował specyfikacje warunków zamówienia w związku z przetargiem ITS14 i ogólny wymóg proceduralny patere legem quam ipse fecisti oraz naruszył art. 107 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia finansowego wykluczając skarżącą i w związku z tym konsorcjum IBI IUS w odniesieniu do części 2 i konsorcjum STEEL w odniesieniu do części 3 postępowania przetargowego ITS14, z uwagi na podnoszony (lecz niewykazany) potencjalny konflikt interesów oraz z uwagi na podnoszone (lecz niewykazane) nieprzekazanie informacji Parlamentowi Europejskiemu.
   W drugiej części pierwszego zarzutu (podniesionej posiłkowo), skarżąca twierdzi, że Parlament Europejski naruszył zasady przejrzystości, proporcjonalności i równego traktowania (niedyskryminacji) w rozumieniu art. 102 ust. 1 rozporządzenia finansowego wykluczając skarżącą i w związku z tym konsorcjum IBI IUS w odniesieniu do części 2 oraz konsorcjum STEEL w odniesieniu do części 3 postępowania przetargowego ITS14 z uwagi na podnoszony (lecz niewykazany) potencjalny konflikt interesów oraz z uwagi na podnoszone (lecz niewykazane) nieprzekazanie informacji Parlamentowi Europejskiemu.


title: Sprawa F-63/09: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 13 grudnia 2012 r. — Donati przeciwko EBC (Służba publiczna — Personel EBC — Skarga dotycząca mobbingu — Dochodzenie administracyjne — Dostęp do akt dochodzenia — Przekazanie akt osobom obwinionym w skardze — Obowiązek poufności — Poszanowanie prawa do obrony)

text:
               16.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/25

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 13 grudnia 2012 r. — Donati przeciwko EBC
   (Sprawa F-63/09) (1)

   (Służba publiczna - Personel EBC - Skarga dotycząca mobbingu - Dochodzenie administracyjne - Dostęp do akt dochodzenia - Przekazanie akt osobom obwinionym w skardze - Obowiązek poufności - Poszanowanie prawa do obrony)
   2013/C 46/45
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Paola Donati (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i M. Vandenbussche)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: F. Feyerbacher i N. Urban, pełnomocnicy, adwokat B. Wägenbaur)

      Przedmiot sprawy

   Służba publiczna — Stwierdzenie nieważności decyzji EBC o niepodejmowaniu działań w związku z zarzutami dotyczącymi mobbingu na szkodę skarżącej oraz naprawienie doznanej przez nią krzywdy

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Paola Donami pokrywa własne koszty i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Europejski Bank Centralny.

      (1)  Dz.U. C 205 z 29.8.2009, s. 50.


title: Sprawa C-22/05: Skarga wniesiona dnia 25 stycznia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii

text:
               2.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/9

         Skarga wniesiona dnia 25 stycznia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-22/05)
   (2005/C 82/19)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 25 stycznia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez G. Rozeta oraz N. Yerrell, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Królestwu Belgii.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że wyłączając osoby zatrudnione przez organizatora targów z zakresu stosowania środków krajowych transponujących dyrektywę Rady 93/104/WE z dnia 23 listopada 1993 r. dotyczącą niektórych aspektów organizacji czasu pracy (1), Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 1 ust. 3 oraz art. 17 tej dyrektywy.

               2)

               obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Wyłączenie osób zatrudnionych w przedsiębiorstwie targowym z zakresu stosowania ustawodawstwa krajowego transponującego dyrektywę Rady 93/104/WE dnia 23 listopada 1993 r. dotyczącą niektórych aspektów organizacji czasu pracy nie jest przewidziane w art. 1 ust. 3 tej dyrektywy określającym jej zakres stosowania. Zgodnie bowiem z tym przepisem dyrektywa stosuje się do wszystkich sektorów działalności, z wyjątkiem transportu drogowego, powietrznego, morskiego, kolejowego, żeglugi śródlądowej, rybołówstwa morskiego, innej działalności na morzu oraz działalności lekarzy odbywających praktykę. Kategoria osób zatrudnionych przez organizatora targów ani nie jest wymieniona w tym przepisie, ani nie spełnia warunków któregokolwiek z odstępstw dopuszczonych w art. 17 dyrektywy, które jednakże nie zostały wskazane przez władze belgijskie. Robiąc wyjątek, którego nie przewidziała sama dyrektywa, Belgia dokonała zatem nieprawidłowej jej transpozycji, dopuszczając się tym samym uchybienia zobowiązaniom, które na niej ciążą.

      (1)  Dz.U. L 307 z 13.12.1993, str. 18.


title: Sprawa T-360/11: Wyrok Sądu z dnia 10 kwietnia 2013 r. — Fercal — Consultadoria e Serviços przeciwko OHIM — Parfums Rochas (PATRIZIA ROCHA) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego PATRIZIA ROCHA — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy ROCHAS — Odmowa rejestracji przez Wydział Sprzeciwów — Niedopuszczalność odwołania wniesionego do izby odwoławczej — Artykuł 60 rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               25.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 147/18

         Wyrok Sądu z dnia 10 kwietnia 2013 r. — Fercal — Consultadoria e Serviços przeciwko OHIM — Parfums Rochas (PATRIZIA ROCHA)
   (Sprawa T-360/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego PATRIZIA ROCHA - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy ROCHAS - Odmowa rejestracji przez Wydział Sprzeciwów - Niedopuszczalność odwołania wniesionego do izby odwoławczej - Artykuł 60 rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2013/C 147/31
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Fercal — Consultadoria e Serviços, Lda (Lizbona, Portugalia) (przedstawiciel: adwokat A.J. Rodrigues)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: V. Melgar pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Parfums Rochas SAS (Paryż, Francja)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 kwietnia 2011 r. (sprawa R 2355/2010-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Parfums Rochas SAS a Fercal — Consultadoria e Serviços, Lda.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Fercal — Consultadoria e Serviços, Lda zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 298 z 8.10.2011.


title: Sprawa C-83/16: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 2 marca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad Sofia-grad – Bułgaria) – Heta Asset Resolution Bulgaria OOD/Nachalnik na Mitnitsa Stolichna (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 53 § 2 i art. 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Kodeks celny — Zgłoszenie wywozowe z mocą wsteczną — Pojęcie „wystarczającego dowodu” — Ocena wystarczającego charakteru dowodów)

text:
               29.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 168/17

         Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 2 marca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad Sofia-grad – Bułgaria) – Heta Asset Resolution Bulgaria OOD/Nachalnik na Mitnitsa Stolichna
   (Sprawa C-83/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 53 § 2 i art. 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Kodeks celny - Zgłoszenie wywozowe z mocą wsteczną - Pojęcie „wystarczającego dowodu” - Ocena wystarczającego charakteru dowodów))
   (2017/C 168/21)
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Administrativen sad Sofia-grad

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Heta Asset Resolution Bulgaria OOD

      Strona przeciwna: Nachalnik na Mitnitsa Stolichna

      Sentencja

               1)

               Artykuł 161 ust. 5 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny i art. 788 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, zmienionego rozporządzeniem Komisji (UE) nr 430/2010 z dnia 20 maja 2010 r., należy interpretować w ten sposób, że sprzedawcę z siedzibą na terytorium celnym Unii Europejskiej uznaje się za osobę dokonującą wywozu w rozumieniu tego pierwszego przepisu, w wypadku gdy w następstwie zawarcia umowy sprzedaży danych towarów, własność tych towarów zostaje przeniesiona na nabywcę z siedzibą poza tym terytorium celnym.

               2)

               Artykuł 795 ust. 1 akapit trzeci lit. b) rozporządzenia nr 2454/93, zmienionego rozporządzeniem nr 430/2010, należy interpretować w ten sposób, że organy celne państw członkowskich mają możliwość wymagania dowodów – obok umowy sprzedaży jachtu osobie z siedzibą w państwie trzecim i potwierdzenia wykreślenia tego jachtu z rejestru okrętowego danego państwa członkowskiego – pod warunkiem że taki wymóg jest zgodny z zasadą proporcjonalności.

               3)

               Artykuł 795 rozporządzenia nr 2454/93, zmienionego rozporządzeniem nr 430/2010, należy interpretować w ten sposób, że organ celny, do którego skierowano zgłoszenie wywozowe z mocą wsteczną w rozumieniu tego przepisu, w okolicznościach takich jak rozpatrywane w postępowaniu głównym nie jest związany dokonaną przez inny organ celny oceną wystarczającego charakteru dowodów w rozumieniu art. 796da ust. 4 wspomnianego rozporządzenia.

      (1)  Dz.U. C 136 z 18.4.2016.


title: Sprawa C-646/13: Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 22 kwietnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Galați – Rumunia) – Casa Judeţeană de Pensii Brăila/E.S. [Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących — Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 — Artykuł 8 ust. 1 — Stosowanie konwencji o zabezpieczeniu społecznym zawartych między państwami członkowskimi — Uchodźca pochodzący z innego państwa członkowskiego powracający do ojczyzny — Ukończenie okresów zatrudnienia na terytorium innego państwa członkowskiego — Wniosek o przyznanie emerytury — Odmowa]

text:
               29.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/11

         Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 22 kwietnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Galați – Rumunia) – Casa Judeţeană de Pensii Brăila/E.S.
   (Sprawa C-646/13) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących - Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 - Artykuł 8 ust. 1 - Stosowanie konwencji o zabezpieczeniu społecznym zawartych między państwami członkowskimi - Uchodźca pochodzący z innego państwa członkowskiego powracający do ojczyzny - Ukończenie okresów zatrudnienia na terytorium innego państwa członkowskiego - Wniosek o przyznanie emerytury - Odmowa])
   (2015/C 213/16)
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Curtea de Apel Galați

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Casa Judeţeană de Pensii Brăila

      Strona pozwana: E.S.

      Sentencja

   Wykładni art. 8 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 988/2009 z dnia 16 września 2009 r., należy dokonywać w ten sposób, że umowa dwustronna dotycząca świadczeń z zabezpieczenia społecznego należnych obywatelom jednego z umawiających się państw, którzy na terytorium drugiego umawiającego się państwa mieli status uchodźców politycznych – którą państwa te zawarły przed przystąpieniem do Unii Europejskiej i która nie została wymieniona w załączniku II do tego rozporządzenia – nie znajduje w dalszym ciągu zastosowania do sytuacji uchodźców politycznych, którzy powrócili do ojczyzny przed zawarciem tej umowy dwustronnej i przed wejściem w życie tego rozporządzenia.

      (1)  Dz.U. C 39 z 8.2.2014.


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej Dz.U. C 236 z 13.9.2008 .

text:
               27.9.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/1

         (2008/C 247/01)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 236 z 13.9.2008.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 223 z 30.8.2008.

      Dz.U. C 209 z 15.8.2008.

      Dz.U. C 197 z 2.8.2008.

      Dz.U. C 183 z 19.7.2008.

      Dz.U. C 171 z 5.7.2008.

      Dz.U. C 158 z 21.6.2008.
   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


title: Sprawa C-326/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 31 maja 2017 r. – Directie van de Dienst Wegverkeer (RDW) i in./Z

text:
               4.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 293/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 31 maja 2017 r. – Directie van de Dienst Wegverkeer (RDW) i in./Z
   (Sprawa C-326/17)
   (2017/C 293/19)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Raad van State

      Strony w postępowaniu głównym

      Wnoszący odwołanie: Directie van de Dienst Wegverkeer (RDW), X, Y

      Druga strona postępowania: Z

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dyrektywa Rady 1999/37/WE (1) z dnia 29 kwietnia 1999 w sprawie dokumentów rejestracyjnych pojazdów ma zastosowanie w przypadku pojazdów silnikowych, które istniały już przed dniem 29 kwietnia 2009 r., tj. dniem, od którego państwa członkowskie były zobowiązane do stosowania przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych służących wykonaniu dyrektywy 2007/46/WE (2) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r. ustanawiającej ramy dla homologacji pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, części i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów?

               2)

               Czy pojazd silnikowy, który z jednej strony jest złożony z podstawowych części wykonanych przed rozpoczęciem stosowania dyrektywy 2007/46, a drugiej strony z podstawowych części, które zostały dodane dopiero po rozpoczęciu stosowania tej dyrektywy, jest pojazdem silnikowym, który istniał już przed rozpoczęciem stosowania tej dyrektywy, lub czy należy uznać, że pojazd taki został wyprodukowany dopiero po rozpoczęciu stosowania tej dyrektywy?

               3)

               Czy na podstawie art. 3 ust. 2 dyrektywy 1999/37 wymóg rejestracji w rozumieniu art. 4 tej dyrektywy obowiązuje bez ograniczeń, jeżeli w świadectwie rejestracji przy określonych kodach Wspólnoty (które według załączników do tej dyrektywy obowiązkowo należy podać) nie zostały wpisane żadne dane, jeżeli dane te można łatwo ustalić?

               4)

               Czy w świetle art. 4 dyrektywy 1999/37 dopuszczalne jest uznanie świadectwa rejestracji z innego państwa członkowskiego przy jednoczesnym poddaniu pojazdu kontroli technicznej w rozumieniu art. 24 ust. 6 dyrektywy 2007/46, a w przypadku gdy pojazd ten nie odpowiada przepisom technicznym państwa członkowskiego – powiązanie z tym skutku w postaci odmowy wydania świadectwa rejestracji?

      (1)  Dz.U. 1999, L 138, s. 57.

      (2)  Dz.U. 2007, L 263, s. 1.


title: Sprawa C-392/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social de Barcelona (Hiszpania) w dniu 9 lipca 2013 r. — Andrés Rabal Cañas przeciwko Nexea Gestión Documental S.A., Fondo de Garantía Salarial

text:
               7.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/36

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social de Barcelona (Hiszpania) w dniu 9 lipca 2013 r. — Andrés Rabal Cañas przeciwko Nexea Gestión Documental S.A., Fondo de Garantía Salarial
   (Sprawa C-392/13)
   2013/C 260/65
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de lo Social de Barcelona

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Andrés Rabal Cañas

      Strona pozwana: Nexea Gestión Documental S.A., Fondo de Garantía Salarial

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy pojęcie „zwolnienie grupowe” zawarte w art. 1 ust. 1 a) dyrektywy 98/59 (1), w związku z tym, że obejmuje „zwolnienia dokonywane przez pracodawcę z jednego lub więcej powodów niezwiązanych z poszczególnym pracownikiem” zgodnie z ustalonym progiem liczbowym, należy interpretować w ten sposób, że — z uwagi na jego zakres wspólnotowy — stoi ono na przeszkodzie temu, by krajowy przepis wdrażający czy transponujący ograniczał zakres tego pojęcia wyłącznie do określonych rodzajów ustania stosunku pracy, to jest tych, które odpowiadają przyczynom ekonomicznym, technologicznym, organizacyjnym lub związanym z procesem produkcji”, co czyni art. 51 ust. 1 statutu pracowników?

               2)

               Czy dla celów obliczenia liczby zwolnień podlegających zaliczeniu dla celów ustalenia, czy ma miejsce „zwolnienie grupowe” w rozumieniu art. 1 ust. 1 dyrektywy 98/59, bądź jako „zwolnienie dokonywane przez pracodawcę” [lit. a)], bądź jako „formy wygaśnięcia [ustania] umowy o pracę, które następują z inicjatywy pracodawcy, z jednego lub więcej powodów niezwiązanych z poszczególnym pracownikiem, pod warunkiem że zwolnień tych jest co najmniej pięć” [lit. b)] należy uwzględniać indywidualne przypadki ustania w związku z zakończeniem umowy na czas określony (zawartej na uzgodniony czas, w celu wykonania określonego dzieła lub usługi), takie jak te, o których mowa w art. 49 ust. 1 lit. c) statutu pracowników?

               3)

               Czy pojęcie „zwolnień grupowych dokonywanych w ramach umów o pracę zawartych na czas określony lub na wykonanie zadania szczególnego” dla celów zasady niestosowania dyrektywy 98/59, zawarte w jej art. 2 a) definiowane jest wyłącznie przy użyciu kryterium ściśle ilościowego z art. 1 a), czy wymagane jest ponadto, żeby przyczyna grupowego ustania umów wynikała z tych samych ram grupowego zatrudniania na taki sam czas, do wykonania takiej samej usługi lub dzieła?

               4)

               Czy dopuszczalna jest taka wykładnia pojęcia „przedsiębiorstwa” [zakładu] jako pojęcia prawa wspólnotowego mającego zasadnicze znaczenie dla ustalenia, co należy rozumieć jako „zwolnienie grupowe” w kontekście art. 1 ust. 1 dyrektywy 98/59 oraz z uwzględnieniem statusu tej dyrektywy jako normy minimalnej w myśl jej art. 5, która pozwala, by przepis wdrażający czy transponujący do prawa krajowego, to jest w przypadku Hiszpanii art. 51 ust. 1 statutu pracowników, odnosił zakres obliczania progu liczbowego wyłącznie do całości „przedsiębiorstwa” z wyłączeniem sytuacji, w których — wobec uznania za jednostkę referencyjną „zakładu”– zostałby przekroczony próg liczbowy ustalony w tym przepisie?

      (1)  Dyrektywa Rady nr 98/59/WE z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych (Dz.U. L 225, s. 16).


title: Sprawa F-130/15: Skarga wniesiona w dniu 1 października 2015 r. – ZZ/EBC

text:
               18.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/52

         Skarga wniesiona w dniu 1 października 2015 r. – ZZ/EBC
   (Sprawa F-130/15)
   (2016/C 016/62)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Tymen)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji zarządu EBC w sprawie nieprzyznania skarżącemu dodatkowej podwyżki wynagrodzenia w 2015 r. w ramach corocznego przeglądu wynagrodzeń oraz żądanie odszkodowania i zadośćuczynienia za rzekomo poniesioną szkodę i rzekomo doznaną krzywdę.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji zarządu, wydanej w dniu 24 lutego 2015 r. i przekazanej personelowi w dniu 13 marca 2015 r. w sprawie nieprzyznania skarżącemu dodatkowej podwyżki wynagrodzenia w 2015 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji oddalającej odwołanie szczególne z dnia 10 lipca 2014 r., otrzymane w dniu 20 lipca 2014 r.;

               —

               w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności decyzji dyrektora właściwego departamentu w sprawie nieuwzględnienia nazwiska skarżącego ani niewysunięcia jego kandydatury w kontekście ASA, przekazanej w sposób dorozumiany decyzją zarządu z dnia 24 lutego 2015 r. i decyzją oddalającą szczególne odwołanie z dnia 10 lipca 2015 r.;

               —

               zasądzenie na rzecz skarżącego odszkodowania za utratę szansy uzyskania ASA w 2015 r., oszacowaną na 49 102 EUR lub, alternatywnie, stwierdzenie nieważności postępowania, które doprowadziło do wydania decyzji z dnia 24 lutego 2015 r. i zorganizowanie przez EBC nowego postępowania w sprawie przyznania dodatkowych podwyżek wynagrodzenia w 2015 r.;

               —

               zasądzenie na rzecz skarżącego zadośćuczynienia, oszacowanego ex aequo et bono na 10 000 EUR;

               —

               obciążenie Europejskiego Banku Centralnego całością kosztów postępowania.


title: Sprawa C-130/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem College van Beroep voor het bedrijfsleven te 's-Gravenhage, wydanym w dniu 17 marca 2005 r. w sprawie Coxon & Chatterton limited przeciwko Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit

text:
               11.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem College van Beroep voor het bedrijfsleven te 's-Gravenhage, wydanym w dniu 17 marca 2005 r. w sprawie Coxon & Chatterton limited przeciwko Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit
   (Sprawa C-130/05)
   (2005/C 143/28)
   Język postępowania: niderlandzki
   W dniu 21 marca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem College van Beroep voor het bedrijfsleven te 's-Gravenhage, wydanym w dniu 17 marca 2005 r. w sprawie Coxon & Chatterton limited przeciwko Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit.
   College van Beroep voor het bedrijfsleven te 's-Gravenhage zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy wykładni art. 17 ust. 2 lit. a) dyrektywy 97/78/WE (1) należy dokonywać w ten sposób, że okoliczność sprzeciwiająca się odesłaniu przesyłki, która nie spełnia warunków przywozu, polega na nie spełnieniu wspólnotowych warunków przywozu czy też nie spełnieniu warunków obowiązujących w miejscu przeznaczenia uzgodnionym z osobą odpowiedzialną za przesyłkę i znajdującym się poza terytoriami wskazanymi w załączniku I do dyrektywy 97/78/WE?

               2)

               Czy wykładni art. 17 ust. 2 lit. a) dyrektywy 97/78/WE w związku z art. 22 ust. 2 tej dyrektywy oraz art. 5 rozporządzenia 2377/90 (2) należy dokonywać w ten sposób, że nakazuje on obligatoryjne zniszczenie partii produktów pochodzenia zwierzęcego, w odniesieniu do których, w następstwie jednej z kontroli przewidzianych w dyrektywie 97/78, stwierdzono że stanowią zagrożenie dla zdrowia ludzi lub zwierząt?

               3)

               Czy wykładni art. 22 dyrektywy 97/78 w związku z art. 5 rozporządzenia 2377/90 należy dokonywać w ten sposób, że każdy przypadek stwierdzenia obecności pozostałości jednej z substancji wskazanych w załączniku V do rozporządzenia 2377/90 oznacza, że dana partia produktów stanowi takie zagrożenie dla zdrowia ludzi lub zwierząt, że jej odesłanie jest wyłączone?

               4)

               W przypadku odpowiedzi przeczącej na drugie pytanie czy wykładni art. 17 ust. 2 dyrektywy 97/78/WE należy dokonywać w ten sposób, że ma on również na celu ochronę interesów państw trzecich, do których partia produktów zostałaby odesłana, nawet jeśli z ochroną takiego interesu nie wiąże się jednocześnie ochrona interesu umiejscowionego w Państwach Członkowskich Unii Europejskiej?

      (1)  Dyrektywa Rady 97/78 z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiająca zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich (Dz.U. L 24, str. 9).

      (2)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę dla określania maksymalnego limitu pozostałości Weterynaryjnych Produktów Leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. L 224, str. 1).


title: Sprawa C-422/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 10 lipca 2012 r. w sprawie T-135/11 Clorox przeciwko OHIM — Industrias Alen (Cloralex), wniesione w dniu 17 września 2012 r. przez Industrias Alen SA de CV

text:
               8.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 379/14

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 10 lipca 2012 r. w sprawie T-135/11 Clorox przeciwko OHIM — Industrias Alen (Cloralex), wniesione w dniu 17 września 2012 r. przez Industrias Alen SA de CV
   (Sprawa C-422/12 P)
   2012/C 379/24
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Industrias Alen SA de CV (przedstawiciel: adwokat A. Padial Martinez)

      Druga strona postępowania: The Clorox Company i Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu (czwarta izba) z dnia 10 lipca 2012 r. w sprawie T-135/11;

               —

               potwierdzenie decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 16 grudnia 2010 r. i w konsekwencji oddalenie sprzeciwu wniesionego przez THE CLOROX COMPANY;

               —

               obciążenie THE CLOROX COMPANY kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 (1) z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego z uwagi na:

               —

               błędne przeprowadzenie przez Sąd porównania między oznaczeniami CLOROX i CLORALEX;

               —

               błędną ocenę przez Sąd prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd;

               —

               istnienie obecnie w rejestrze OHIM terminu CLOR w odniesieniu do klas 3 i 5;

               —

               porozumienia o jednoczesnym istnieniu zawarte przez strony w odniesieniu do znaków towarowych CLOROX/CLORALEX w innych krajach.

      (1)  Dz.U. 1994, L 11, s. 1.


title: Sprawa F-72/15: Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2015 r. – ZZ/Komisja

text:
               24.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/55

         Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2015 r. – ZZ/Komisja
   (Sprawa F-72/15)
   (2015/C 279/70)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności propozycji przeniesienia uprawnień emerytalnych strony skarżącej do systemu emerytalnego Unii, która stosuje nowe ogólne przepisy wykonawcze do art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego z dnia 3 marca 2011 r.

      Żądania strony skarżącej

               —

               orzeczenie, że art. 9 ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego jest niezgodny z prawem, a zatem nie podlega stosowaniu;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 26 maja 2014 r., zaakceptowanej w dniu 11 lipca 2014 r., w sprawie obliczenia dodatkowych lat służby uprawniających do emerytury, nabytych przez stronę skarżącą przed rozpoczęciem służby, w ramach ich przeniesienia do systemu emerytalnego instytucji Unii Europejskiej na podstawie ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego z dnia 3 marca 2011 r.

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.


title: Sprostowanie komunikatu opublikowanego w Dzienniku Urzędowym w sprawie C-561/16 (Dz.U. C 22 z 23.1.2017)

text:
               6.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 70/32

         Sprostowanie komunikatu opublikowanego w Dzienniku Urzędowym w sprawie C-561/16
   (
         Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 22 z dnia 23 stycznia 2017 r.
      )
   (2017/C 070/42)
   Opublikowany w Dzienniku Urzędowym komunikat w sprawie C-561/16 Saras Energía powinien mieć następujące brzmienie:

      Sąd odsyłający

   Tribunal Supremo

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Saras Energía S.A.

      Strona pozwana: Administración del Estado

      Pozostali uczestnicy postępowanias: Endesa SA, Endesa Energía SA, Endesa Energía XXI S.L.U., Viesgo Infraestructuras Energéticas S.L., Hidroeléctrica del Cantábrico S.A.U., Nexus Energía SA, Nexus Renovables S.L.U., Engie España S.L., Villar Mir Energía S.L., Energya VM Gestión de Energía y Estaciones de Servicio de Guipúzcoa S.A.

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy uregulowanie państwa członkowskiego ustanawiające krajowy system zobowiązujący do efektywności energetycznej, który to system ma polegać głównie na corocznym wnoszeniu składek na rzecz krajowego funduszu efektywności energetycznej utworzonego na podstawie art. 20 ust. 4 dyrektywy 2012/27/UE (1), jest zgodne z art. 7 ust. 1 i art. 7 ust. 2 wskazanej dyrektywy?

               2.

               Czy za zgodne z art. 7 ust. 1 i 20 ust. 6 dyrektywy 2012/27/UE należy uznać uregulowanie krajowe, które przewiduje możliwość wypełnienia obowiązków w zakresie oszczędzania energii poprzez akredytację uzyskanej oszczędności, jako alternatywę dla wnoszenia składek na rzecz krajowego funduszu efektywności energetycznej?

               3.

               W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie poprzednie, czy zgodne ze wskazanymi art. 7 ust. 1 i art. 20 ust. 6 dyrektywy jest wprowadzenie takiej możliwości alternatywnego wypełnienia obowiązków w zakresie oszczędzania energii, w sytuacji gdy jej istnienie zależy w rzeczywistości od tego, czy władze doprecyzują ją w przepisach wykonawczych według własnego uznania?
               A czy takie uregulowanie jest zgodne ze wskazanymi przepisami dyrektywy w sytuacji, gdy władze nie doprecyzują w przepisach wykonawczych możliwości alternatywnego wypełnienia obowiązków w zakresie oszczędzania energii?

               4.

               Czy za zgodny z art. 7 ust. 1 i 4 dyrektywy należy uznać system krajowy, który za strony zobowiązane do wypełniania obowiązków w zakresie oszczędzania energii uznaje wyłącznie przedsiębiorstwa prowadzące detaliczną sprzedaż energii, a nie dystrybutorów energii?

               5.

               W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie poprzednie, czy za zgodne ze wskazanymi ustępami art. 7 należy uznać uregulowanie, które jako strony zobowiązane wskazuje przedsiębiorstwa prowadzące sprzedaż detaliczną, a przy tym nie określa żadnych powodów, dla których dystrybutorzy energii nie zostali zaliczeni do stron zobowiązanych.

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/27/UE z dnia 25 października 2012 r. w sprawie efektywności energetycznej, zmiany dyrektyw 2009/125/WE i 2010/30/UE oraz uchylenia dyrektyw 2004/8/WE i 2006/32/WE (Dz.U. 2012, L 315, s. 1).


title: Sprawa C-164/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 5 lutego 2015 r. w sprawie T-473/12 Aer Lingus Ltd./Komisja, wniesione w dniu 9 kwietnia 2015 r. przez Komisję Europejską

text:
               22.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/19

         Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 5 lutego 2015 r. w sprawie T-473/12 Aer Lingus Ltd./Komisja, wniesione w dniu 9 kwietnia 2015 r. przez Komisję Europejską
   (Sprawa C-164/15 P)
   (2015/C 205/27)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn, D. Grespan, T. Maxian Rusche, B. Stromsky, pełnomocnicy)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Aer Lingus Ltd., Irlandia

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 5 lutego 2015 r. w sprawie T–473/12, Aer Lingus Ltd./Komisja w zakresie, w jakim Sąd stwierdził w nim nieważność decyzji Komisji 2013/199/UE z dnia 25 lipca 2012 r. w sprawie pomocy państwa SA.29064 (11/C, ex 11/NN) – Zróżnicowane stawki podatku od transportu lotniczego wprowadzone przez Irlandię (1) w zakresie, w jakim instytucja ta nakazuje odzyskanie od beneficjentów pomocy w kwocie określonej w motywie 70 tej decyzji na 8 EUR za pasażera;

               —

               oddalenie skargi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2013/199/UE z dnia 25 lipca 2012 r. w sprawie pomocy państwa SA.29064 (11/C, ex 11/NN) – Zróżnicowane stawki podatku od transportu lotniczego wprowadzone przez Irlandię;

               —

               obciążenie strony skarżącej w pierwszej instancji kosztami postępowania w obu instancjach;
               tytułem żądania ewentualnego,

                           —

                           przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania;

                           —

                           wydanie w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów postępowania w obu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   Odwołanie to oparte jest na tylko jednym zarzucie.
   Wnosząca je twierdzi, że Sąd naruszył art. 108 ust. 3 TFUE oraz art. 14 rozporządzenia nr 659/1999 (2) ustanawiając nowe kryteria gospodarcze mające zastosowanie przy ustalaniu kwot podlegających odzyskaniu od beneficjentów pomocy państwa polegającej na stosowaniu środków podatkowych w stawce niższej niż standardowa stawka referencyjna.

      (1)  Dz.U. L 119, s. 30.

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE, Dz.U. L 83, s. 1.


title: Sprawa F-47/07: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 10 września 2009 r. — Behmer przeciwko Parlamentowi (Awans — Postępowanie w sprawie awansu za 2005 r. — Decyzja dotycząca polityki awansowania i programowania karier zawodowych — Procedura przyznawania punktów do awansu w Parlamencie Europejskim — Niezgodność z prawem instrukcji regulujących tę procedurę — Zasięgnięcie opinii komitetu ds. regulaminu pracowniczego — Porównanie osiągnięć — Dyskryminacja względem przedstawicieli personelu)

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/70

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 10 września 2009 r. — Behmer przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-47/07) (1)

   (Awans - Postępowanie w sprawie awansu za 2005 r. - Decyzja dotycząca polityki awansowania i programowania karier zawodowych - Procedura przyznawania punktów do awansu w Parlamencie Europejskim - Niezgodność z prawem instrukcji regulujących tę procedurę - Zasięgnięcie opinii komitetu ds. regulaminu pracowniczego - Porównanie osiągnięć - Dyskryminacja względem przedstawicieli personelu)
   2010/C 24/126
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Joachim Behmer (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, A. Coolen, J.N. Louis, É. Marchal)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: C. Burgos i R. Ignătescu, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego Parlamentu o nieawansowaniu skarżącego do grupy zaszeregowania A*13 w postępowaniu w sprawie awansu za 2005 r. oraz stwierdzenie, że decyzja Prezydium Parlamentu z dnia 6 lipca 2005 r. dotycząca „polityki awansowania i programowania karier zawodowych” oraz „przepisy wykonawcze dotyczące przyznawania punktów za zasługi i awansu” z dnia 25 lipca 2005 r. są niezgodne z prawem.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron pokryje własne koszty postępowania.

      (1)  Dz. U. C 170 z 21.7.2007, s. 43.


20150731064616842015/C 270/61292015TFPC27020150817PL01PLINFO_JUDICIAL20150709454512Sprawa F-29/15: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 9 lipca 2015 r. – Vecchio/wspólne przedsiębiorstwo ECSEL
 ---documentbreak--- C2702015PL4520120150709PL0061452451Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 9 lipca 2015 r. – Vecchio/wspólne przedsiębiorstwo ECSEL
   (Sprawa F-29/15) (
         1
      )2015/C 270/61Język postępowania: greckiPrezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.
   (
         1
      )	Dz.U. C 146 z 4.5.2015, s. 50.


title: Sprawa C-4/14: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 9 września 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus – Finlandia) – Christophe Bohez/Ingrid Wiertz [Odesłanie prejudycjalne — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Artykuł 1 ust. 2 i art. 49 — Jurysdykcja i wykonywanie orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych — Dziedziny wyłączone — Prawo rodzinne — Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 — Artykuł 47 ust. 1 — Jurysdykcja oraz uznawanie i wykonywanie orzeczeń w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej — Orzeczenie o prawie do osobistej styczności z dzieckiem nakazujące zapłatę kary pieniężnej — Egzekucja kary pieniężnej]

text:
               3.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/6

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 9 września 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus – Finlandia) – Christophe Bohez/Ingrid Wiertz
   (Sprawa C-4/14) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Artykuł 1 ust. 2 i art. 49 - Jurysdykcja i wykonywanie orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych - Dziedziny wyłączone - Prawo rodzinne - Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 - Artykuł 47 ust. 1 - Jurysdykcja oraz uznawanie i wykonywanie orzeczeń w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej - Orzeczenie o prawie do osobistej styczności z dzieckiem nakazujące zapłatę kary pieniężnej - Egzekucja kary pieniężnej])
   (2015/C 363/07)
   Język postępowania: fiński

      Sąd odsyłający

   Korkein oikeus

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Christophe Bohez

      Strona pozwana: Ingrid Wiertz

      Sentencja

               1)

               Artykuł 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że rozporządzenie to nie ma zastosowania do spraw dotyczących egzekucji w jednym państwie członkowskim kary pieniężnej przewidzianej w orzeczeniu wydanym w innym państwie członkowskim, dotyczącym prawa do pieczy na dzieckiem i prawa do osobistej styczności z dzieckiem, w celu zapewnienia współpracy osoby, pod której pieczą dziecko pozostaje, w realizacji prawa do osobistej styczności z dzieckiem.

               2)

               Egzekucja kary pieniężnej zasądzonej przez sąd państwa członkowskiego pochodzenia, który orzekł co do istoty w kwestii prawa do osobistej styczności z dzieckiem, w celu zapewnienia efektywnej realizacji tego prawa, mieści się w ramach tego samego systemu wykonawczego co orzeczenie o prawie do osobistej styczności z dzieckiem, którego realizację ta kara pieniężna ma zabezpieczać, i w związku z tym stwierdzenie jej wykonalności następuje w oparciu o przepisy rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000.

               3)

               W systemie rozporządzenia nr 2201/2003 orzeczenia sądów zagranicznych nakazujące zapłatę kary pieniężnej podlegają wykonaniu w państwie członkowskim wykonania tylko pod warunkiem, że wysokość tej kary została ostatecznie określona przez sąd państwa członkowskiego pochodzenia.

      (1)  Dz.U. C 71 z 8.3.2014.


title: Sprawa T-242/01: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia  24 listopada 2005 r.  — Rica Foods przeciwko Komisji

text:
               28.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/25

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 24 listopada 2005 r. — Rica Foods przeciwko Komisji
   (Sprawa T-242/01) (1)

   (2006/C 22/45)

      Język postępowania: niderlandzki

   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 3 z 5.1.2002


title: Sprawa T-105/14: Wyrok Sądu z dnia 3 grudnia 2015 r. – TrekStor/OHIM– Scanlab (iDrive) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego iDrive — Wcześniejszy słowny niemiecki znak towarowy IDRIVE — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)]

text:
               25.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/43

         Wyrok Sądu z dnia 3 grudnia 2015 r. – TrekStor/OHIM– Scanlab (iDrive)
   (Sprawa T-105/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego iDrive - Wcześniejszy słowny niemiecki znak towarowy IDRIVE - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)])
   (2016/C 027/51)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: TrekStor Ltd (Hong-Kong, Hong-Kong, Chiny) (przedstawiciele: adwokaci M. Alber i O. Spieker)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Scanlab AG (Puchheim, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci P. Rath, W. Festl-Wietek)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 2 grudnia 2013 r. (sprawa R 2330/2012-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Scanlab AG a TrekStor Ltd.

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zawieszenie postępowania złożony przez TrekStor Ltd zostaje oddalony.

               2)

               Skarga zostaje oddalona.

               3)

               TrekStor zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 112 z 14.4.2014.


title: Sprawa T-238/13: Postanowienie Sądu z dnia 7 lipca 2014 r. – Delipapier przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Środowisko — Dyrektywa 94/62/WE — Opakowania i odpady opakowaniowe — Dyrektywa 2013/2/UE — Rolki, tuby oraz cylindry, wokół których nawijany jest giętki materiał — Brak bezpośredniego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/57

         Postanowienie Sądu z dnia 7 lipca 2014 r. – Delipapier przeciwko Komisji
   (Sprawa T-238/13) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Środowisko - Dyrektywa 94/62/WE - Opakowania i odpady opakowaniowe - Dyrektywa 2013/2/UE - Rolki, tuby oraz cylindry, wokół których nawijany jest giętki materiał - Brak bezpośredniego oddziaływania - Niedopuszczalność))
   2014/C 315/96
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Delipapier (Frouard, Francja) (przedstawiciele: adwokaci J.M. Leprêtre i N. Chahid-Nouraï)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Alcover San Pedro i J.F. Brakeland, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie częściowej nieważności dyrektywy Komisji 2013/2/UE z dnia 7 lutego 2013 r. zmieniającej załącznik I do dyrektywy 94/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych (Dz.U. L 37, s. 10) w zakresie, w jakim Komisja umieszcza rolki, tuby oraz cylindry, wokół których nawijany jest giętki materiał, z wyjątkiem rolek, tub i cylindrów będących częścią urządzeń produkcyjnych i nieużywanych do prezentacji produktów w opakowaniach detalicznych, w wykazie przykładów produktów ilustrujących zastosowanie kryteriów wyjaśniających pojęcie „opakowania”.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Nie ma potrzeby orzekania w przedmiocie wniosku o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta złożonego przez Sphère France SAS i Schweitzer SAS.

               3)

               Delipapier zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 171 z 15.6.2013.


title: Sprawa F-26/13: Skarga wniesiona w dniu 27 marca 2013 r. — ZZ przeciwko OHIM

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/56

         Skarga wniesiona w dniu 27 marca 2013 r. — ZZ przeciwko OHIM
   (Sprawa F-26/13)
   2013/C 207/92
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat H. Tettenborn)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny strony skarżącej za okres od dnia 1 października 2010 r. do dnia 30 września 2011 r. i żądanie odszkodowania

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny strony skarżącej za okres od dnia 1 października 2010 r. do dnia 30 września 2011 r.;

               —

               obciążenie OHIM zapłatą właściwego zostawionego do uznania Sądu odszkodowania — w kwocie nie niższej niż 500 EUR — celem zadośćuczynienia stronie skarżącej za krzywdę doznaną przez nią w wyniku wydania zaskarżonego sprawozdania z oceny;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.


title: Sprawa T-413/11: Wyrok Sądu z dnia 15 stycznia 2013 r. — Welte-Wenu przeciwko OHIM — Komisja (EUROPEAN DRIVESHAFT SERVICES) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Graficzny wspólnotowy znak towarowy EUROPEAN DRIVESHAFT SERVICES — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Naśladownictwo godła międzynarodowej organizacji rządowej — Artykuł 7 ust. 1 lit. h) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Artykuł 6ter konwencji paryskiej — Treść wniosku o unieważnienie — Dopuszczalność nowych dowodów — Artykuł 56 ust. 2 i art. 76 rozporządzenia nr 207/2009 — Zasada 37 lit. b) ppkt iv) rozporządzenia nr 2868/95 — Kompetencje izby odwoławczej w przypadku odwołania ograniczonego do części decyzji Wydziału Unieważnień)

text:
               23.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/11

         Wyrok Sądu z dnia 15 stycznia 2013 r. — Welte-Wenu przeciwko OHIM — Komisja (EUROPEAN DRIVESHAFT SERVICES)
   (Sprawa T-413/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny wspólnotowy znak towarowy EUROPEAN DRIVESHAFT SERVICES - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Naśladownictwo godła międzynarodowej organizacji rządowej - Artykuł 7 ust. 1 lit. h) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Artykuł 6ter konwencji paryskiej - Treść wniosku o unieważnienie - Dopuszczalność nowych dowodów - Artykuł 56 ust. 2 i art. 76 rozporządzenia nr 207/2009 - Zasada 37 lit. b) ppkt iv) rozporządzenia nr 2868/95 - Kompetencje izby odwoławczej w przypadku odwołania ograniczonego do części decyzji Wydziału Unieważnień)
   2013/C 55/17
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Welte-Wenu GmbH (Neu-Ulm, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Kahl)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Samnadda i F.W. Bulst, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 12 maja 2011 r. (sprawa R 1590/2010-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Komisją Europejską a Welte-Wenu GmbH.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność pkt 3 rozstrzygnięcia decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 12 maja 2011 r. (sprawa R 1590/2010-1) dotyczącej postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Komisją Europejską a Welte-Wenu GmbH w zakresie dotyczącym orzeczenia, że Welte-Wenu ma pokryć koszty postępowania w sprawie unieważnienia, i włączenia ich do łącznej kwoty 2 500 EUR, którą Welte-Wenu ma zapłacić Komisji Europejskiej.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Welte-Wenu pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez OHIM. Komisja pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 298 z 8.10.2011.


title: Sprawa T-285/04: Skarga wniesiona dnia 13 lipca 2004 r. przez Michela Andrieu przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/35

         Skarga wniesiona dnia 13 lipca 2004 r. przez Michela Andrieu przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-285/04)
   (2004/C 262/67)
   Język postępowania: francuski
   Dnia 13 lipca 2004 r. do Sekretariatu Sądu Pierwszej Instancji wpłynęła skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, złożona przez Michela Andrieu, zamieszkałego w Saint-Mandé (Francja), reprezentowanego przez adwokatów: Stéphane Rodriguesa i Yola Minatchy, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Skarżący wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu uprawnionego do mianowania (AIPN) z dnia 30 marca 2004 r. zawierającej rozstrzygnięcie w przedmiocie sprzeciwu skarżącego oraz stwierdzenie nieważności sprawozdania z przebiegu pracy zawodowej (REC - raport d'evolution de carriere), sporządzonego za okres od 1 lipca 2001 r. do 31 grudnia 2002 r.;

               —

               orzeczenie o odpowiedzialności deliktowej Wspólnoty Europejskiej z tytułu wydania zaskarżonej decyzji oraz spóźnionego sporządzenia sprawozdania z przebiegu pracy zawodowej skarżącego;

               —

               zasądzenie na rzecz skarżącego odszkodowania za szkody pracownicze, materialne oraz doznaną krzywdę w łącznej wysokości 64.468 euro wraz z odsetkami, w tym jedno symboliczne euro za moralne poniżenie;

               —

               obciążenie strony przeciwnej wszystkimi kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Niniejsza skarga wniesiona jest przeciwko decyzji z dnia 31 marca 2004 r. wydanej przez Dyrektora Generalnego ds. Personelu i Administracji Komisji oddalającej sprzeciw skarżącego od sprawozdania z przebiegu pracy zawodowej sporządzonego za okres od 1 lipca 2001 r. do 31 grudnia 2002 r.
   Skarżący kwestionuje zgodność z prawem tej decyzji, jak również sprawozdania z przebiegu pracy zawodowej za okres od 1 lipca 2001 r. do 31 grudnia 2002 r., na podstawie którego decyzja ta została wydana.
   Na poparcie swoich zarzutów skarżący wskazuje na:

               —

               naruszenie prawa do obrony, szczególnie przez nieumieszczenie pewnych elementów oceny w aktach osobowych skarżącego, ich częściowe wprowadzenie do zautomatyzowanego systemu „SYSPER 2” oraz niemożliwość zidentyfikowania przedmiotowego sprawozdania z przebiegu pracy zawodowej, które należy uwzględnić;

               —

               naruszenie gwarancji proceduralnych, szczególnie wobec konfliktu interesów między osobą oceniającą i osobą zatwierdzającą oraz naruszenia pewnych trybów wykonania art. 43 i 45 regulaminu pracowniczego;

               —

               dopuszczenie się w tym przypadku oczywistego błędu w ocenie;

               —

               niedopełnienie obowiązku uzasadniania decyzji.


title: Sprawa T-615/15: Skarga wniesiona w dniu 2 listopada 2015 r. – LL/Parlament

text:
               25.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/66

         Skarga wniesiona w dniu 2 listopada 2015 r. – LL/Parlament
   (Sprawa T-615/15)
   (2016/C 027/84)
   Język postępowania: litewski

      Strony

      Strona skarżąca: LL (Wilno, Litwa) (przedstawiciel: adwokat J. Petrulionis)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji D(2014) 15503 sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego z dnia 17 kwietnia 2014 r. oraz noty debetowej nr 2014-575, wystawionej na podstawie owej decyzji w dniu 5 maja 2014 r.;

               —

               obciążenie strony pozwanej wszystkimi kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącego.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżący podnosi dwa zarzuty.

      Prawidłowość płatności oraz ważność i zgodność z prawem jej odzyskania

   Skarżący utrzymuje, że w decyzji D(2014) 15503 sekretarz generalny Parlamentu Europejskiego całkowicie bezpodstawnie i niezgodnie z prawem uznał, że kwota 37 728 EUR została nienależnie wypłacona skarżącemu oraz bezpodstawnie i niezgodnie z prawem w świetle art. 68 przepisów wykonawczych do Statutu posła do Parlamentu Europejskiego i art. 80 zasad stosowania rozporządzenia finansowego polecił księgowemu Parlamentu Europejskiego, aby odzyskał od skarżącego kwotę 37 728 EUR i zgodnie z przewidzianą procedurą powiadomił o tym skarżącego poprzez wystawienie noty debetowej nr 2014-575.
   Według skarżącego wydając tę decyzję sekretarz generalny Parlamentu Europejskiego wziął pod uwagę jedynie dwa elementy, a mianowicie sprawozdanie OLAF i okoliczność, że skarżący nie dostarczył dowodu na to, że wypłacona kwota została wykorzystana zgodnie z jej przeznaczeniem. Skarżący podnosi, że nie zgromadzono jednak żadnych informacji, które potwierdzałyby, że wykorzystał on otrzymaną płatność do celów innych niż ten, do którego była ona przeznaczona, a tym samym naruszono art. 14 przepisów dotyczących kosztów i dodatków dla posłów Parlamentu Europejskiego.

      Termin przedawnienia oraz zastosowanie zasad rozsądnego terminu, pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań

   Skarżący twierdzi, że w decyzji D(2014) 15503 sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego i w nocie debetowej nr 2014-575 nie zachowano terminu przedawnienia przewidzianego w art. 81 rozporządzenia finansowego i w art. 93 zasad stosowania rozporządzenia finansowego, a także że nie zostały spełnione wymogi wynikające z zasad rozsądnego terminu, pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań.
   Według skarżącego właściwe instytucje Unii w sposób bezpodstawny i niesprawiedliwy oraz przez nieracjonalnie długi okres zwlekały z wykonywaniem swych kompetencji i podejmowaniem stosownych decyzji. W ten sposób naruszone zostały prawa skarżącego, w tym prawo do obrony i należyte wykonywanie tego prawa, gdyż ze względu na długi okres, jaki upłynął pomiędzy objętymi dochodzeniem wydarzeniami a podjęciem stosownych decyzji skarżący został obiektywnie pozbawiony możliwości skutecznej obrony przed stawianymi mu zarzutami, przedstawienia dowodów i podjęcia wszelkich innych koniecznych środków w celu zapewnienia, aby badana sprawa została rozstrzygnięta w sposób sprawiedliwy.


title: Sprawa T-91/10: Wyrok Sądu z dnia 9 grudnia 2014 r. – Lucchini/Komisja [Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek prętów zbrojeniowych prostych lub w kręgach — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 65 EWWiS, po wygaśnięciu traktatu EWWiS, na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1/2003 — Ustalanie cen i terminów płatności — Ograniczanie lub kontrolowanie produkcji lub sprzedaży — Naruszenie istotnych wymogów proceduralnych — Podstawa prawna — Prawo do obrony — Grzywny — Waga i czas trwania naruszenia — Okoliczności łagodzące — Uwzględnienie wyroku uchylającego wydanego w sprawie związanej)

text:
               2.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 34/25

         Wyrok Sądu z dnia 9 grudnia 2014 r. – Lucchini/Komisja
   (Sprawa T-91/10) (1)

   ([Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek prętów zbrojeniowych prostych lub w kręgach - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 65 EWWiS, po wygaśnięciu traktatu EWWiS, na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1/2003 - Ustalanie cen i terminów płatności - Ograniczanie lub kontrolowanie produkcji lub sprzedaży - Naruszenie istotnych wymogów proceduralnych - Podstawa prawna - Prawo do obrony - Grzywny - Waga i czas trwania naruszenia - Okoliczności łagodzące - Uwzględnienie wyroku uchylającego wydanego w sprawie związanej))
   (2015/C 034/28)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Lucchini SpA (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: początkowo M. Delfino, J.-P. Gunther, E. Bigi, C. Breuvart i L. De Sanctis, następnie J.-P Gunther, E. Bigi, C. Breuvart i D. Galli, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo R. Sauer i B. Gencarelli, pełnomocnicy, wspierani przez M. Morettę, adwokata, następnie M. Sauer i R. Striani, pełnomocnicy, wspierani przez M. Morettę)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieistnienia lub nieważności decyzji Komisji C(2009) 7492 wersja ostateczna z dnia 30 września 2009 r. (sprawa COMP/37.956 – Pręty zbrojeniowe okrągłe, ponowne przyjęcie), zmienionej decyzją Komisji C (2009) 9912 wersja ostateczna z dnia 8 grudnia 2009 r., tytułem żądania ewentualnego – stwierdzenie nieważności art. 2 wspomnianej decyzji, tytułem dalszego żądania ewentualnego – obniżenie kwoty grzywny nałożonej na skarżącą.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Lucchini SpA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 113 z 1.5.2010.