title: Sprawa T-406/06: Skarga wniesiona w dniu 28 grudnia 2006 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji

text:
               24.2.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/38

         Skarga wniesiona w dniu 28 grudnia 2006 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji
   (Sprawa T-406/06)
   (2007/C 42/66)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: N. Korogiannakis i N. Keramidas, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (DG ds. Środowiska) o odrzuceniu oferty strony skarżącej i zawarciu umowy z innym kontrahentem;

               —

               nakazanie Komisji (DG ds. Środowiska) pokrycia kosztów pomocy prawnej i innych kosztów poniesionych przez stronę skarżącą w związku z wniesieniem skargi, nawet w razie jej oddalenia;

               —

               nakazanie Komisji (DG ds. Środowiska) wypłacenia odszkodowania w wysokości 86 300 EUR z tytułu szkody poniesionej przez stronę skarżącą w związku ze sporną procedurą przetargową.

         Zarzuty i główne argumenty
   Strona skarżąca przedstawiła ofertę w odpowiedzi na złożone przez stronę pozwaną ogłoszenie o przetargu dotyczącym świadczenia usług w zakresie konserwacji technicznej i pomocy w użytkowaniu systemu rejestrów ustanowionych na mocy dyrektywy 2003/87 (1) (Dz.U. 2006/S 102-108793). Strona skarżąca kwestionuje zasadność decyzji o odrzuceniu jej oferty i zawarciu umowy z innym oferentem.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi, że pozwana dokonała wielokrotnie błędnych ocen i naruszyła zasady równego traktowania i przejrzystości. Co więcej, skarżąca twierdzi, że strona pozwana nie uzasadniła decyzji, nie informując jej z jakich względów wybrana oferta była korzystniejsza od oferty przez nią złożonej.

      (1)  Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. 2003 L 275, str. 32).


title: Sprawa T-75/12: Wyrok Sądu z dnia 18 listopada 2015 r. – Nu Air Polska/Komisja (Dumping — Przywóz sprężarek pochodzących z Chin — Częściowa odmowa zwrotu zapłaconych ceł antydumpingowych — Określenie ceny eksportowej — Odliczenie ceł antydumpingowych — Dostosowanie w czasie skutków stwierdzenia nieważności)

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/42

         Wyrok Sądu z dnia 18 listopada 2015 r. – Nu Air Polska/Komisja
   (Sprawa T-75/12) (1)

   ((Dumping - Przywóz sprężarek pochodzących z Chin - Częściowa odmowa zwrotu zapłaconych ceł antydumpingowych - Określenie ceny eksportowej - Odliczenie ceł antydumpingowych - Dostosowanie w czasie skutków stwierdzenia nieważności))
   (2016/C 048/47)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Nu Air Polska sp. z o.o. (Warszawa, Polska) (przedstawiciele: R. MacLean, solicitor oraz A Bochon, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Stobiecka-Kuik, K. Talabér-Ritz i T. Maxian Rusche, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności w części decyzji Komisji C (2011) 8826 wersja ostateczna, C (2011) 8803 wersja ostateczna i C (2011) 8801 wersja ostateczna z dnia 6 grudnia 2011 r. dotyczących wniosków o zwrot ceł antydumpingowych zapłaconych w związku z przywozem sprężarek pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej oraz, gdyby Sąd stwierdził nieważność owych decyzji, utrzymanie w mocy skutków tych decyzji do chwili, w której Komisja przyjmie środki konieczne dla celów wykonania wyroku Sądu

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 1 decyzji Komisji C (2011) 8826 wersja ostateczna, C (2011) 8803 wersja ostateczna i C (2011) 8801 wersja ostateczna z dnia 6 grudnia 2011 r. dotyczących wniosków o zwrot ceł antydumpingowych zapłaconych w związku z przywozem sprężarek pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej w zakresie, w jakim nie przyznaje on na rzecz Nu Air Polska sp. z o.o. zwrotu nienależnie zapłaconych ceł antydumpingowych poza wskazanymi w nim kwotami.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 118 z 21.4.2012.


title: Sprawa T-368/05: Skarga wniesiona w dniu  26 września 2005 r.  — Austria przeciwko Komisji

text:
               26.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/34

         Skarga wniesiona w dniu 26 września 2005 r. — Austria przeciwko Komisji
   (Sprawa T-368/05)
   (2005/C 296/71)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Austrii [Przedstawiciel(-e): H. Dossi]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2005) z dnia 15 lipca 2005 r. wyłączającej z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez Państwa Członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) i
               obciążenie Komisji kosztami postępowania,

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji K(2005) z dnia 15 lipca 2005 r. wyłączającej z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez Państwa Członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) w części odnoszącej się do obliczenia i wysokości korekty finansowej i
               obciążenie Komisji kosztami postępowania,

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji K(2005) z dnia 15 lipca 2005 r. wyłączającej z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez Państwa Członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) w zakresie, w jakim dotyczy ona wydatków poniesionych przez zatwierdzoną agencję płatniczą Agrarmarkt Austria w sektorze premii za zwierzęta dla regionów Steiermark i Kärnten; względnie stwierdzenie nieważności decyzji w zakresie dotyczącym regionów Steiermark i Kärnten w części odnoszącej się do obliczenia i wysokości korekty finansowej i
               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W zaskarżonej decyzji Komisja wyłączyła wymienione w załączniku do tej decyzji bliżej sprecyzowane wydatki z finansowania wspólnotowego z powodu ich niezgodności z zasadami wspólnotowymi.
   Skarżąca opiera skargę na dwóch zarzutach. Po pierwsze, podnosi ona, iż pozwana wydając decyzję, naruszyła postanowienia Traktatu WE i podlegające stosowaniu przy jego wykonaniu normy prawne. W szczególności w tym zakresie podnosi ona naruszenie art. 5 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 729/70 (1), jak również art. 7 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1258/1999 (2), ponieważ obciążająca Republikę Austrii korekta finansowa byłaby dopuszczalna jedynie w przypadku gdyby Republika Austrii nie wywiązała się ze swych zobowiązań wspólnotowych dotyczących kontroli wydatków EFOGR i wywołałoby to skutki finansowe w ramach EFOGR. Zdaniem Republiki Austrii, te kumulatywne przesłanki nie zostały spełnione w niniejszym przypadku. Ponadto zaskarżona decyzja narusza wynikający z art. 10 WE obowiązek lojalności Komisji względem Państw Członkowskich.
   Drugi zarzut opiera się na naruszeniu istotnych wymogów proceduralnych. Zdaniem skarżącej, w zaskarżonej decyzji w istotnych punktach Komisja nie dopełniła obowiązku uzasadnienia i w leżącej u podstaw wydania decyzji argumentacji oparła się na twierdzeniach wskazujących na niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego.

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 729/70 z dnia 21 kwietnia 1970 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1258/99 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej


title: Sprawa T-335/13: Postanowienie Sądu z dnia 9 grudnia 2015 r. – BT Limited Belgian Branch/Komisja

text:
               29.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/35

         Postanowienie Sądu z dnia 9 grudnia 2015 r. – BT Limited Belgian Branch/Komisja
   (Sprawa T-335/13) (1)

   (2016/C 078/48)
   Język postępowania: angielski
   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 245 z 24.8.2013.


title: Sprawa C-452/06: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 16 października 2008 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) — Zjednoczone Królestwo] — The Queen, na wniosek Synthon BV przeciwko Licensing Authority of the Department of Health (Wspólnotowy kodeks odnoszący się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi — Pozwolenie na dopuszczenie do obrotu — Produkty lecznicze zasadniczo podobne — Procedura skrócona — Procedura wzajemnego uznawania — Podstawy odmowy — Odpowiedzialność państwa członkowskiego — Istotne naruszenie prawa wspólnotowego)

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/4

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 16 października 2008 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) — Zjednoczone Królestwo] — The Queen, na wniosek Synthon BV przeciwko Licensing Authority of the Department of Health
   (Sprawa C-452/06) (1)

   (Wspólnotowy kodeks odnoszący się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi - Pozwolenie na dopuszczenie do obrotu - Produkty lecznicze zasadniczo podobne - Procedura skrócona - Procedura wzajemnego uznawania - Podstawy odmowy - Odpowiedzialność państwa członkowskiego - Istotne naruszenie prawa wspólnotowego)
   (2008/C 313/05)
   Język postępowania: angielski
   Sąd krajowy
   High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Synthon BV

      Strona pozwana: Licensing Authority of the Department of Health

      Przy udziale: SmithKline Beecham plc
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) — Wykładnia art. 8, 10 ust. 1 lit. a) ppkt iii) i art. 28 dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. L 311, s. 67) — Procedura skrócona w celu uzyskania pozwolenia na dopuszczenie produktu leczniczego do obrotu — Produkt leczniczy „zasadniczo podobny” do produktu dopuszczonego do obrotu — Odmowa uwzględnienia wniosku o uznanie pozwolenia na dopuszczenie produktu leczniczego do obrotu wydanego w innym państwie członkowskim — Obowiązek uznania pozwolenia wydanego przez referencyjne państwo członkowskie, z zastrzeżeniem powołania się na procedurę przewidzianą przez dyrektywę w celu analizy istnienia potencjalnego zagrożenia dla zdrowia publicznego — Wystarczająco istotne naruszenie prawa wspólnotowego powodujące powstanie obowiązku naprawienia wyrządzonej szkody
   Sentencja

               1)

               Artykuł 28 dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi stoi na przeszkodzie temu, aby państwo członkowskie, które otrzymało wniosek o wzajemne uznanie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego stosowanego u ludzi wydanego przez inne państwo członkowskie w ramach procedury skróconej, przewidzianej w art. 10 ust. 1 lit. a) ppkt iii) tej dyrektywy, mogło odrzucić ten wniosek z tego powodu, że wspomniany produkt leczniczy nie jest zasadniczo podobny do referencyjnego produktu leczniczego.

               2)

               Brak uznania przez państwo członkowskie, zgodnie z art. 28 dyrektywy 2001/83, pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego stosowanego u ludzi wydanego przez inne państwo członkowskie w ramach procedury skróconej, przewidzianej w art. 10 ust. 1 lit. a) ppkt iii) tej dyrektywy, z tego powodu, że wspomniany produkt leczniczy nie jest zasadniczo podobny do referencyjnego produktu leczniczego lub że należy do kategorii produktów leczniczych, których uznanie za zasadniczo podobne do referencyjnego produktu leczniczego jest, zgodnie z ogólną praktyką zainteresowanego państwa członkowskiego, niemożliwe, stanowi wystarczająco istotne naruszenie prawa wspólnotowego, mogące skutkować uznaniem odpowiedzialności tego państwa członkowskiego.

      (1)  Dz.U. C 326 z 30.12.2006.


title: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia  10 listopada 2005 r.  w sprawie C-385/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 2001/16/WE — Sieci transeuropejskie — Interoperacyjność transeuropejskiego systemu kolei konwencjonalnych — Brak transpozycji w przewidzianym terminie)

text:
               14.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/4

      WYROK TRYBUNAŁU

   (czwarta izba)
   z dnia 10 listopada 2005 r.
   w sprawie C-385/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 2001/16/WE - Sieci transeuropejskie - Interoperacyjność transeuropejskiego systemu kolei konwencjonalnych - Brak transpozycji w przewidzianym terminie)
   (2006/C 10/08)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie C-385/04, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 7 września 2004 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: W. Wils) przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (pełnomocnik: C. White), Trybunał (czwarta izba), w składzie: K. Schiemann, prezes izby, K. Lenaerts i E. Levits (sprawozdawca), sędziowie; rzecznik generalny: L.A. Geelhoed, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 10 listopada 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Nie ustanawiając w przewidzianym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2001/16/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 marca 2001 r. w sprawie interoperacyjności transeuropejskiego systemu kolei konwencjonalnych, a w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 262 z 23.10.2004


title: Sprawa T-344/16: Skarga wniesiona w dniu 27 czerwca 2016 r. – Blackmore/EUIPO – Paice (DEEP PURPLE)

text:
               29.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/28

         Skarga wniesiona w dniu 27 czerwca 2016 r. – Blackmore/EUIPO – Paice (DEEP PURPLE)
   (Sprawa T-344/16)
   (2016/C 314/39)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Richard Hugh Blackmore (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: A. Edwards-Stuart, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Ian Paice (Londyn, Zjednoczone Królestwo)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „DEEP PURPLE” – zgłoszenie nr 11 772 721

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 marca 2016 r. w sprawie R 736/2015-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i uwzględnienie skargi;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Izba Odwoławcza błędnie dopuściła dowody przedstawione w dniu 5 listopada 2014 r.;

               —

               Izba Odwoławcza błędnie stwierdziła, że przedstawione w terminie dowody były wystarczające do udowodnienia renomy;

               —

               Izba Odwoławcza błędnie uznała, że przedstawione dowody były wystarczające do udowodnienia, że strona przeciwna ma prawo korzystać z renomy;

               —

               Izba Odwoławcza popełniła błąd, akceptując ustalenia poczynione w wyroku R880;

               —

               Izba Odwoławcze błędnie dopuściła dowody przedstawione w dniu 13 kwietnia 2015;

               —

               Izba Odwoławcza błędnie odmówiła rejestracji znaku towarowego dla większego asortymentu towarów niż uzasadniają owe dowody. Izba Odwoławcza błędne zastosowała przepisy dotyczące bezprawnego używania nazwy, stwierdzając, że popełniono błąd odnośnie do tych towarów lub renoma strony przeciwnej rozciągała się na te towary.


title: Sprawa T-41/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 kwietnia 2008 r. — Polska przeciwko Komisji

text:
               21.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 158/22

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 kwietnia 2008 r. — Polska przeciwko Komisji
   (Sprawa T-41/06) (1)

   (2008/C 158/37)

      Język postępowania: polski

   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 96 z 22.4.2006.


title: Sprawa C-192/06: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 4 października 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht — Niemcy) — Matthias Kruck przeciwko Landkreis Potsdam-Mittelmark (Struktury rolne — Systemy pomocy wspólnotowej — Artykuł 7 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 1765/92 — Artykuł 9 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3887/92 — Odłogowanie gruntów — Obniżenie rekompensat)

text:
               8.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/11

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 4 października 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht — Niemcy) — Matthias Kruck przeciwko Landkreis Potsdam-Mittelmark
   (Sprawa C-192/06) (1)

   (Struktury rolne - Systemy pomocy wspólnotowej - Artykuł 7 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 1765/92 - Artykuł 9 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3887/92 - Odłogowanie gruntów - Obniżenie rekompensat)
   (2007/C 297/16)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesverwaltungsgericht
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Matthias Kruck

      Strona pozwana: Landkreis Potsdam-Mittelmark
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesverwaltungsgericht — Wykładnia art. 9 ust. 2-4 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3887/92 z dnia 23 grudnia 1992 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy (Dz.U. L 391, str. 36) zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1648/95 z dnia 6 lipca 1995 r. w sprawie zmiany rozporządzenia (EWG) nr 3887/92 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy (Dz.U. L 156, str. 27) oraz art. 7 ust. 6 zdanie drugie i czwarte rozporządzenia Rady (WE) nr 1765/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. ustanawiającego system wsparcia dla producentów niektórych roślin uprawnych (Dz.U. L 181, str. 12) zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) z dnia 19 grudnia 1995 r. w sprawie zmiany rozporządzenia (EWG) nr 1765/92 ustanawiającego system wsparcia dla producentów niektórych roślin uprawnych (Dz.U. L 312, str. 5) — Obliczenie maksymalnej powierzchni, którą uwzględnia się przy rekompensatach z tytułu odłogowania ziemi, dokonane na podstawie faktycznie ustalonej powierzchni uprawy, a nie powierzchni wskazanej we wniosku
   Sentencja
   Artykuł 9 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3887/92 z dnia 23 grudnia 1992 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1648/95 z dnia 6 lipca 1995 r. należy interpretować w ten sposób, że obliczenia maksymalnej powierzchni obszaru, który uwzględnia się przy rekompensatach z tytułu odłogowania ziemi na podstawie art. 7 ust. 6 akapit pierwszy zdania drugie i czwarte rozporządzenia Rady (EWG) nr 1765/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. ustanawiającego system wsparcia dla producentów niektórych roślin uprawnych, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 2989/95 z dnia 19 grudnia 1995 r., dokonuje się na podstawie wskazanego we wniosku obszaru uprawnego, pod warunkiem że obszar ten jest faktycznie przeznaczony pod rośliny uprawne i nie uwzględnia gruntów, w odniesieniu do których została wykluczona możliwość ubiegania się o wypłatę rekompensat na mocy art. 9 rozporządzenia nr 1765/92, zmienionego rozporządzeniem nr 2989/95.

      (1)  Dz.U. C 154 z 1.7.2006.


title: Sprawa T-248/14: Skarga wniesiona w dniu 14 kwietnia 2014 r. – Masafi przeciwko OHIM – Hd1 (masafi juice)

text:
               21.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/23

         Skarga wniesiona w dniu 14 kwietnia 2014 r. – Masafi przeciwko OHIM – Hd1 (masafi juice)
   (Sprawa T-248/14)
   2014/C 235/31
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Masafi Co. LLC (Dubaj, Zjednoczone Emiraty Arabskie) (przedstawiciel: adwokat G. Hinarejos Mulliez)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Hd1 Ltd (Huddersfield, Zjednoczone Królestwo)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 10 lutego 2014 r. w sprawie R 119/2013-4;

               —

               obciążenie drugiej strony postępowania przed Izbą Odwoławczą kosztami postępowania w razie wstąpienia przez nią do sprawy w charakterze interwenienta.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy w kolorach czarnym i białym zawierający element słowny „masafi” dla towarów z klasy 32

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Hd1 Ltd

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny znak towarowy „masafi” zarejestrowany w Zjednoczonym Królestwie pod nr 2 5 51  560

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. a) i b) oraz art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-129/16: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 13 lipca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Szolnoki Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – Túrkevei Tejtermelő Kft./Országos Környezetvédelmi és Természetvédelmi Főfelügyelőség (Odesłanie prejudycjalne — Środowisko — Artykuły 191 i 193 TFUE — Dyrektywa 2004/35/WE — Zastosowanie ratione materiae — Zanieczyszczenie powietrza z powodu nielegalnego palenia odpadów — Zasada „zanieczyszczający płaci” — Uregulowanie krajowe ustanawiające odpowiedzialność solidarną właściciela nieruchomości, na której doszło do zanieczyszczenia środowiska, oraz sprawcy zanieczyszczenia)

text:
               4.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 293/6

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 13 lipca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Szolnoki Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – Túrkevei Tejtermelő Kft./Országos Környezetvédelmi és Természetvédelmi Főfelügyelőség
   (Sprawa C-129/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Środowisko - Artykuły 191 i 193 TFUE - Dyrektywa 2004/35/WE - Zastosowanie ratione materiae - Zanieczyszczenie powietrza z powodu nielegalnego palenia odpadów - Zasada „zanieczyszczający płaci” - Uregulowanie krajowe ustanawiające odpowiedzialność solidarną właściciela nieruchomości, na której doszło do zanieczyszczenia środowiska, oraz sprawcy zanieczyszczenia))
   (2017/C 293/08)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Szolnoki Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Túrkevei Tejtermelő Kft.

      Strona pozwana: Országos Környezetvédelmi és Természetvédelmi Főfelügyelőség

      Sentencja

               1)

               Przepisy dyrektywy 2004/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie odpowiedzialności za środowisko w odniesieniu do zapobiegania i zaradzania szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu rozpatrywane w świetle art. 191 i 193 TFUE należy interpretować w ten sposób, że jeżeli sytuacja rozpatrywana w postępowaniu głównym mieści się w zakresie stosowania dyrektywy 2004/35, co powinien ustalić sąd odsyłający, nie sprzeciwiają się one uregulowaniu krajowemu, takiemu jak to rozpatrywane w postępowaniu głównym, które wskazuje, poza podmiotami gospodarczymi prowadzącymi działalność na nieruchomościach, gdzie powstało bezprawne zanieczyszczenie, inną kategorię osób odpowiedzialnych solidarnie za szkody wyrządzone środowisku naturalnemu, a mianowicie właścicieli owych nieruchomości – bez wymogu wykazania istnienia związku przyczynowego między zachowaniem właścicieli i stwierdzoną szkodą – pod warunkiem że uregulowanie to jest zgodne z ogólnymi zasadami prawa Unii, a także z każdym właściwym postanowieniem traktatów UE i FUE oraz z aktami prawa wtórnego Unii.

               2)

               Artykuł 16 dyrektywy 2004/35 i art. 193 TFUE należy interpretować w ten sposób, że – jeżeli sytuacja rozpatrywana w postępowaniu głównym mieści się w zakresie stosowania dyrektywy 2004/35 – nie sprzeciwiają się one uregulowaniu krajowemu, takiemu jak to rozpatrywane w postępowaniu głównym, na mocy którego nie tylko właściciele nieruchomości, gdzie powstało bezprawne zanieczyszczenie, są solidarnie odpowiedzialni, wraz z podmiotami gospodarczymi prowadzącymi na tych nieruchomościach działalność, za taką szkodę wyrządzoną środowisku naturalnemu, lecz ponadto właściwy organ krajowy może nałożyć na nich grzywnę, pod warunkiem że uregulowanie takie może przyczynić się do realizacji celu bardziej rygorystycznej ochrony i że sposób określenia kwoty grzywny nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu, co powinien ustalić sąd krajowy.

      (1)  Dz.U. C 211 z 13.6.2016.


title: Sprawa C-444/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 21 lipca 2017 r. – Préfet des Pyrénées-Orientales/Abdelaziz Arib, Procureur de la République près le tribunal de grande instance de Montpellier, Procureur général près la cour d'appel de Montpellier

text:
               2.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 330/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 21 lipca 2017 r. – Préfet des Pyrénées-Orientales/Abdelaziz Arib, Procureur de la République près le tribunal de grande instance de Montpellier, Procureur général près la cour d'appel de Montpellier
   (Sprawa C-444/17)
   (2017/C 330/09)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour de cassation.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Préfet des Pyrénées-Orientales.

      Strona pozwana: Abdelaziz Arib, Procureur de la République près le tribunal de grande instance de Montpellier, Procureur général près la cour d'appel de Montpellier.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 32 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/399 z dnia 9 marca 2016 r. (1), który przewiduje, że w przypadku przywrócenia kontroli granicznej na granicach wewnętrznych stosowne przepisy tytułu II (o granicach zewnętrznych) stosuje się odpowiednio, należy interpretować w ten sposób, iż kontrola graniczna przywrócona na granicy wewnętrznej państwa członkowskiego da się zrównać z kontrolą przeprowadzaną na granicy zewnętrznej podczas jej przekraczania przez obywatela państwa trzeciego bez prawa wjazdu?

               2)

               W tych samych okolicznościach przywrócenia kontroli na granicach wewnętrznych – czy wspomniane rozporządzenie i dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (2) zezwalają na zastosowanie do sytuacji obywatela państwa trzeciego przekraczającego granicę, na której przywrócono kontrolę graniczną, uprawnienia przewidzianego w art. 2 ust. 2 lit. a) dyrektywy dającego państwom członkowskim możliwość dalszego stosowania na ich granicach zewnętrznych uproszczonych krajowych postępowań w sprawie powrotu?

               3)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na to ostatnie pytanie – czy przepisy art. 2 ust. 2 lit. a) i art. 4 ust. 4 dyrektywy stoją na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu – takiemu jak art. L. 621–2 kodeksu wjazdu i pobytu cudzoziemców oraz prawa azylu – przewidującemu karę pozbawienia wolności za nielegalny wjazd na terytorium krajowe obywatela państwa trzeciego, wobec którego nie zakończono jeszcze przewidzianego tą dyrektywą postępowania w sprawie powrotu?

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/399 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie unijnego kodeksu zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen) (Dz.U. L 77, s. 1).

      (2)  Dz.U. L 348, s. 98.


title: Sprawa T-274/10: Skarga wniesiona w dniu 22 czerwca 2010 r. — Suez Environnement i Lyonnaise des eaux France przeciwko Komisji

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/43

         Skarga wniesiona w dniu 22 czerwca 2010 r. — Suez Environnement i Lyonnaise des eaux France przeciwko Komisji
   (Sprawa T-274/10)
   ()
   2010/C 234/78
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Suez Environnement Company (Paryż, Francja) i Lyonnaise des eaux France (Paryż) (przedstawiciele: P. Zelenko i O. d’Ormesson, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji o przeprowadzeniu kontroli lub nakazu kontroli z dnia 6 kwietnia 2010 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności wszelkiego działania podjętego w wyniku kontroli przeprowadzonych na podstawie tej wadliwej decyzji lub tego wadliwego nakazu;

               —

               nakazanie w szczególności zwrotu wszystkich dokumentów zajętych w ramach przeprowadzonych kontroli, pod rygorem stwierdzenia przez Sąd nieważności przyszłej decyzji Komisji co do istoty;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej sprawie skarżące wnoszą o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2010) 1984/4 z dnia 23 marca 2010 r. nakazującej Suez Environnement, jak również wszystkim kontrolowanym przez nią przedsiębiorstwom, w tym Lyonnaise des eaux France, poddanie się kontroli na podstawie art. 20 ust. 4 rozporządzenia Rady nr 1/2003, wydanej w ramach postępowania na podstawie art. 101 TFUE w sprawie rynków świadczenia usług wodno-kanalizacyjnych (1).
   Na poparcie skargi skarżące podnoszą trzy zarzuty oparte na:

               —

               naruszeniu praw i wolności podstawowych, a w szczególności prawa do poszanowania siedziby, gdyż zezwolenie sądu krajowego nie zostało doręczone skarżącym, przez co pozbawiono je wszelkich gwarancji podstawowych, takich jak dostęp do sądu w toku kontroli i możliwość wniesienia przeciwko takiemu zezwoleniu zwykłych środków zaskarżenia;

               —

               naruszeniu zasady proporcjonalności, jako że decyzja o przeprowadzeniu kontroli ma nieograniczony okres ważności i posiada niezwykle szeroki zakres stosowania;

               —

               na twierdzeniu, że nakaz kontroli towarzyszący decyzji o przeprowadzeniu kontroli nie stanowi wystarczającej gwarancji bezstronności i obiektywności, ponieważ urzędnicy Komisji, którzy wcześniej zbadali poufne informacje przekazane Komisji przez skarżącą Lyonnaise des eaux France w ramach zgłoszenia koncentracji, zostali w nim wymienieni.

      (1)  Sprawa COMP/B-1/39.756.


               13.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 400/14

         Wniosek dotyczący wydania przez Trybunał EFTA opinii doradczej, złożony przez Oslo tingrett (sąd rejonowy w Oslo) w dniu 16 czerwca 2014 r. w sprawie Pharmaq AS przeciwko Intervet International BV
   (Sprawa E-16/14)
   2014/C 400/06
   W dniu 23 lipca 2014 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynął wniosek, wystosowany dnia 17 lipca 2014 r. przez sąd rejonowy w Oslo (Oslo tingrett), o wydanie w sprawie Pharmaq AS przeciwko Intervet International BV opinii doradczej dotyczącej następujących kwestii:

               1.

               Jeżeli chodzi o art. 2 rozporządzenia w sprawie dodatkowych świadectw ochronnych, czy produkt został wprowadzony do obrotu jako produkt leczniczy w EOG, zanim przyznano pozwolenie na dopuszczenie do obrotu na podstawie administracyjnej procedury wydawania zezwolenia określonej w dyrektywie 81/851/EWG (lub dyrektywie 2001/82/WE), jeżeli dostawa produktu miała miejsce:

                           (i)

                           zgodnie ze „specjalnymi zwolnieniami od zezwolenia” przyznanymi przez Państwową Agencję Leków lekarzom weterynarii i biologom zajmujących się zdrowiem ryb zgodnie z przepisami sekcji 3-6 lub 3-7 norweskiego rozporządzenia z dnia 22 grudnia 1999 r., lub sekcji 2-6 lub 2-7 norweskiego rozporządzenia z dnia 18 grudnia 2009 r.; lub

                           (ii)

                           zgodnie z tzw. „licencjami AR 16” przyznanymi przez irlandzki departament ds. rolnictwa, żywności i gospodarki morskiej na mocy irlandzkiego instrumentu ustawowego nr 144/2007 European Communities (Animal Remedies) Regulations 2007, część III „wyjątkowe zezwolenie”, pkt 16?

               2.

               Jeżeli odpowiedź na pytanie 1 jest twierdząca, czy taki produkt nie podlega zakresowi rozporządzenia (WE) nr 469/2009 i czy w związku z tym świadectwo wydane na podstawie takiego produktu jest nieważne?

               3.

               Jeśli chodzi o wykładnię art. 2 rozporządzenia w sprawie dodatkowych świadectw ochronnych, czy pozwolenie na dopuszczenie do obrotu wydane dla weterynaryjnego produktu leczniczego na mocy art. 26 ust. 3 dyrektywy 2001/82/WE powinno zostać uznane za stanowiące zezwolenie administracyjne na podstawie dyrektywy 81/851/EWG (lub dyrektywy 2001/82/WE) w rozumieniu art. 2?

               4.

                           a)

                           Czy specjalne zwolnienia od zezwolenia na mocy przepisów sekcji 3-6 lub 3-7 norweskiego rozporządzenia w sprawie leków z 1999 r. (FOR-1999-12-22-1559) lub sekcji 2-6 lub 2-7 norweskiego rozporządzenia w sprawie leków z 2009 r. (FOR-2009-12-18-1839) stanowią ważne zezwolenie na wprowadzenie produktu do obrotu jako produktu leczniczego w rozumieniu art. 3 lit. b)?

                           b)

                           Czy specjalne zwolnienia od zezwolenia na mocy przepisów sekcji 3-6 lub 3-7 norweskiego rozporządzenia w sprawie leków z 1999 r. (FOR-1999-12-22-1559) lub sekcji 2-6 lub 2-7 norweskiego rozporządzenia w sprawie leków z 2009 r. (FOR-2009-12-18-1839) stanowią pierwsze zezwolenie na wprowadzenie produktu do obrotu jako produktu leczniczego w Norwegii w rozumieniu art. 3 lit. d)?

               5.

               Jeżeli produkt leczniczy jest szczepionką zawierającą martwe wirusy, czy zakres ochrony na podstawie rozporządzenia (WE) nr 469/2009 może obejmować nie tylko dany szczep wirusa, który jest zawarty w produkcie leczniczym i objęty patentem podstawowym, ale także inne szczepy wirusa, które są objęte patentem podstawowym?
               Przy odpowiedzi na to pytanie istotne jest, czy:

                           a)

                           takie inne szczepy mają równoważny skutek terapeutyczny do szczepu wirusa zawartego w produkcie leczniczym, czy też skutek terapeutyczny nie jest bezpośrednio równoważny?

                           b)

                           produkt leczniczy na bazie takiego innego szczepu będzie musiał być przedmiotem odrębnego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, wymagającego dokumentacji na temat bezpieczeństwa i skutków?

               6.

               Jeżeli zostało przyznane dodatkowe świadectwo ochronne z definicją produktu, która nie ogranicza się ściśle do danego szczepu wirusa dopuszczonego do obrotu jako produkt leczniczy,

                           a)

                           czy takie dodatkowe świadectwo ochronne będzie ważne; czy też

                           b)

                           dodatkowe świadectwo ochronne będzie ważne, jednak zakres ochrony zgodnie z art. 4 nie wykracza poza określony szczep wirusa, który dopuszczonego do obrotu jako produkt leczniczy?


title: Sprawa C-112/05: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 23 października 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuł 56 WE — Przepisy ustawowe dotyczące spółki akcyjnej Volkswagen)

text:
               22.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/5

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 23 października 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-112/05) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuł 56 WE - Przepisy ustawowe dotyczące spółki akcyjnej Volkswagen)
   (2007/C 315/08)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: F. Benyon i G. Braun, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: M. Lumma, A. Dittrich, pełnomocnicy i H. Wissel, adwokat)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuły 43 i 56 CE — Warunki prywatyzacji Volkswagenwerk GmbH — Przyznanie szczególnych uprawnień niektórym akcjonariuszom — Obowiązkowe przedstawicielstwo organów władzy publicznej w radzie nadzorczej spółki, niezależnie od liczby posiadanych przez nie akcji
   Sentencja

               1)

               Utrzymując w mocy art. 4 ust. 1 oraz art. 2 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 3 Gesetz über die Überführung der Anteilsrechte an der Volkswagenwerk Gesellschaft mit beschränkter Haftung in private Hand (ustawy z dnia 21 lipca 1960 r. w sprawie prywatyzacji udziałów w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością Volkswagenwerk), w brzmieniu znajdującym zastosowanie w niniejszej sprawie, Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 56 ust. 1 WE.

               2)

               Skarga zostaje oddalona w pozostałej części.

               3)

               Republika Federalna Niemiec zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 143 z 11.6.2005.


title: Sprawa C-547/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 9 września 2010 r. w sprawie T-319/05 Konfederacja Szwajcarska przeciwko Komisji Europejskiej, inni uczestnicy postępowania: Republika Federalna Niemiec i Landkreis Waldshut, wniesione w dniu 23 listopada 2010 r. przez Konfederację Szwajcarską

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/26

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 9 września 2010 r. w sprawie T-319/05 Konfederacja Szwajcarska przeciwko Komisji Europejskiej, inni uczestnicy postępowania: Republika Federalna Niemiec i Landkreis Waldshut, wniesione w dniu 23 listopada 2010 r. przez Konfederację Szwajcarską
   (Sprawa C-547/10 P)
   ()
   2011/C 30/43
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Konfederacja Szwajcarska (przedstawiciel: S. Hirsbrunner, adwokat)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Republika Federalna Niemiec, Landkreis Waldshut

      Żądania wnoszącej odwołanie

   Wnosząca odwołanie wnosi o:

               —

               uchylenie wyroku z dnia 9 września 2010 r. w sprawie T-319/05 zgodnie z art. 61 Statutu Trybunału Sprawiedliwości;

               —

               na wypadek, gdyby Trybunał uznał, że stan postępowania pozwala na wydanie orzeczenia, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej 2004/12/WE z dnia 5 grudnia 2003 r. oraz obciążenie Komisji Europejskiej zgodnie z art. 122 § 1 regulaminu postępowania przed Trybunałem kosztami całego postępowania, w tym kosztami postępowania w pierwszej instancji;

               —

               na wypadek, gdyby zdaniem Trybunału stan postępowania nie pozwalał na wydanie orzeczenia, skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd zgodnie z oceną prawną wyrażoną przez Trybunał oraz pozostawienie decyzji w sprawie kosztów odwołania Sądowi.

      Zarzuty i główne argumenty

   Odwołanie jest skierowane przeciwko wyrokowi Sądu z dnia 9 września 2010 r. w sprawie T-319/05 (zwanemu dalej „zaskarżonym wyrokiem”). Na mocy zaskarżonego wyroku została oddalona skarga wnoszącej odwołanie na decyzję Komisji 2004/12/WE z dnia 5 grudnia 2003 r. (zwaną dalej „zaskarżoną decyzją”) dotyczącą 213. rozporządzenia wykonawczego z dnia 15 stycznia 2003 r. w sprawie niemieckich przepisów odnoszących się do ruchu powietrznego, ustanawiającego procedury lądowań i startów przy użyciu urządzeń naprowadzających w porcie lotniczym w Zurychu (zwanego dalej „213. rozporządzeniem wykonawczym”) w brzmieniu nadanym pierwszym rozporządzeniem z dnia 1 kwietnia 2003 r. nowelizującym 213. rozporządzenie wykonawcze (dalej „sporne niemieckie środki”).
   Wnosząca odwołanie podnosi następujące zarzuty:

               1)

               Sąd naruszył prawo przy wykładni i zastosowaniu art. 9 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2408/92 z dnia 23 lipca 1992 r. w sprawie dostępu przewoźników lotniczych Wspólnoty do wewnątrzwspólnotowych tras lotniczych, jako że sprowadził jego zakres stosowania do zakazu wykonywania praw przewozowych. Ponadto Sąd pominął fakt, że na tego rodzaju wykładnię art. 9 ust. 1 rozporządzenia nr 2408/92, nawet jeśli okazałaby się ona możliwa w kontekście Unii Europejskiej, nie można powoływać się wobec wnoszącej odwołanie zgodnie z art. 1 ust. 2 Umowy (1).

               2)

               Sąd błędnie zinterpretował i zastosował obowiązek uzasadnienia przewidziany w art. 296 TFUE (dawny art. 253 WE), ponieważ nie zakwestionował tego, iż Komisja wykluczyła bez żadnego uzasadnienia możliwość zastosowania art. 9 ust. 1 rozporządzenia nr 2408/92. Co więcej, Sąd niesłusznie wychodzi z założenia, że okoliczność, iż Komisja zastąpiła w trakcie postępowania sądowego uzasadnienie podane w zaskarżonej decyzji całkiem nowym „wyjaśnieniem”, nie stanowi zmiany uzasadnienia w toku postępowania sądowego.

               3)

               Sąd naruszył prawo przy wykładni i zastosowaniu art. 8 ust. 3 rozporządzenia nr 2408/92, jako że nie uwzględnił praw podmiotu zarządzającego portem lotniczym i osób zamieszkałych w jego pobliżu.

               4)

               Sąd błędnie zinterpretował i zastosował zasadę niedyskryminacji. Naruszył on prawo, wykluczając ze swojej analizy prawa podmiotu zarządzającego portem lotniczym i osób zamieszkałych w jego pobliżu będących obywatelami Szwajcarii. Wbrew żądaniom przedstawionym w skardze odmówił on zbadania koniecznego charakteru środków. Sąd zastosował zbyt łagodnie wymóg uzasadnienia opartego na obiektywnych względach. W opinii Sądu interes polegający na faworyzowaniu strefy o turystycznym charakterze nie zasługuje na ochronę, gdyż gospodarcze interesy nie mogą stanowić obiektywnych względów uzasadniających.

               5)

               Badanie proporcjonalności przeprowadzone przez Sąd jest dotknięte poważnymi błędami prawnymi. Sąd przeinacza dowody. Nie wyjaśnia w pełni stanu faktycznego. Niezgodnie z przysługującym mu uprawnieniem kontrolnym zastępuje ustalenia faktyczne dokonane przez Komisję swoimi własnymi ustaleniami. Z naruszeniem prawo do bycia wysłuchanym opiera się na założeniach faktycznych, w których przedmiocie wnosząca odwołanie nie została wysłuchana.

               6)

               Przy badaniu mniej istotnych ograniczeń Sąd narusza reguły dotyczące rozkładu ciężaru dowodu oraz inne zasady.

               7)

               W ramach wywodów odnoszących się do alternatywnego środka w postaci kontyngentu hałasu Sąd przedstawia ewidentnie sprzeczne ze sobą argumenty.

      (1)  Przypis tłumacza: chodzi o Umowę między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego podpisaną w dniu 21 czerwca 1999 r. w Luksemburgu (Dz.U. L 114, s. 73).


title: Sprawa C-584/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d'appel de Versailles (Francja) w dniu 17 listopada 2016 r. – Green Yellow Hyères Sup SNC/Enedis, SA

text:
               6.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d'appel de Versailles (Francja) w dniu 17 listopada 2016 r. – Green Yellow Hyères Sup SNC/Enedis, SA
   (Sprawa C-584/16)
   (2017/C 038/14)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour d'appel de Versailles.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Green Yellow Hyères Sup SNC.

      Druga strona postępowania: Enedis, SA.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 107 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że mechanizm przewidujący obowiązek zakupu energii elektrycznej wytworzonej przez instalacje korzystające z energii słonecznej po cenie wyższej od ceny rynkowej, który jest finansowany przez odbiorców końcowych energii elektrycznej, taki jak ten wynikający z zarządzeń ministerialnych z dnia 10 lipca 2006 r. (JORF nr 171 z dnia 26 lipca 2006 r, s. 11133) oraz z dnia 12 stycznia 2010 r. (JORF nr 0011 z dnia 14 stycznia 2010 r., s. 727) określających warunki zakupu tej energii elektrycznej, w związku z art. 10 ustawy nr 2000–108 z dnia 10 lutego 2000 r. o modernizacji i rozwoju energetyki publicznej oraz art. 8 ww. dekretu z dnia 10 maja 2001 r., stanowi pomoc państwa?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy art. 108 ust. 3 TFUE należy interpretować w ten sposób, że brak uprzedniego zgłoszenia tego mechanizmu Komisji Europejskiej wpływa na ważność ww. zarządzeń skutkujących wprowadzeniem spornego środka pomocy w życie?


title: Sprawa T-352/04: Skarga wniesiona w dniu 24 sierpnia 2004 r. przez Bitburger Brauerei Th. Simon GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

text:
               22.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/26

         Skarga wniesiona w dniu 24 sierpnia 2004 r. przez Bitburger Brauerei Th. Simon GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   (Sprawa T-352/04)
   (2005/C 19/56)
   Język, w którym sporządzono skargę: niemiecki
   W dniu 24 sierpnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Bitburger Brauerei Th. Simon GmbH z siedzibą w Bitburgu (Niemcy) reprezentowanej przez adwokata Michaelę Huth-Dierig przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory).
   Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również Anheuser-Busch, Inc., z siedzibą w St. Louis (Stany Zjednoczone).
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 22 czerwca 2004 r. w sprawie (odwołania) R 451/2002-2;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               Anheuser-Busch, Inc.

               Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:

               graficzny znak towarowy „Anheuser Busch Bud” dla towarów z klasy 16, 25 i 32 (między innymi papier, tekstylia, piwo, ale, porter, napoje alkoholowe ze słodu i napoje bezalkoholowe) – zgłoszenie nr 398 867

               Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie:

               strona skarżąca

               Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie:

               niemieckie, słowne i graficzne znaki towarowe „Bit”, „BIT” i „Bitte ein Bit” dla towarów i usług z klas 16, 18, 20, 21,24,25, 28, 32, 34 i 42 (między innymi piwo i napoje bezalkoholowe)

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów:

               Odrzucenie sprzeciwu

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Nieuwzględnienie odwołania strony skarżącej

               Podniesione zarzuty:

               - brzmienie tych znaków towarowych jest bardzo podobne.
               art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 został niewłaściwie zastosowany.
               starsze, ze względu na prawo pierwszeństwa znaki towarowe BIT korzystają z rozszerzonej ochrony zgodnie z art. 8 ust. 5 rozporządzenia.


title: Sprawa C-609/11 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 26 września 2013 r. — Centrotherm Systemtechnik GmbH przeciwko centrotherm Clean Solutions GmbH & Co. KG, Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Odwołanie — Rozporządzenia (WE) nr 207/2009 i nr 2868/95 — Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku — Słowny wspólnotowy znak towarowy CENTROTHERM — Rzeczywiste używanie — Pojęcie — Środki dowodowe — Oświadczenie złożone pod przysięgą — Artykuł 134 §§ 1–3 regulaminu postępowania przed Sądem — Przysługująca Sądowi kompetencja o charakterze reformatoryjnym — Zakres żądań i zarzutów wysuwanych przez interwenienta)

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/15

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 26 września 2013 r. — Centrotherm Systemtechnik GmbH przeciwko centrotherm Clean Solutions GmbH & Co. KG, Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa C-609/11 P) (1)

   (Odwołanie - Rozporządzenia (WE) nr 207/2009 i nr 2868/95 - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Słowny wspólnotowy znak towarowy CENTROTHERM - Rzeczywiste używanie - Pojęcie - Środki dowodowe - Oświadczenie złożone pod przysięgą - Artykuł 134 §§ 1–3 regulaminu postępowania przed Sądem - Przysługująca Sądowi kompetencja o charakterze reformatoryjnym - Zakres żądań i zarzutów wysuwanych przez interwenienta)
   2013/C 344/23
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Centrotherm Systemtechnik GmbH (przedstawiciele: A. Schulz i C. Onken, Rechtsanwälte, oraz F. Schmidt, Patentenwalt)

      Druga strona postępowania: centrotherm Clean Solutions GmbH & Co. KG (przedstawiciele: O. Löffel i P. Lange, Rechtsanwälte), Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) z dnia 15 września 2011 r. w sprawie T-427/09 centrotherm Clean Solutions przeciwko OHIM, na mocy którego stwierdzono nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 25 sierpnia 2009 r. (sprawa R 6/2008-4) w zakresie, w jakim Izba Odwoławcza częściowo uchyliła decyzję Wydziału Unieważnień z dnia 30 października 2007 r. — Rzeczywiste używanie znaku towarowego — Dowód

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Centrotherm Systemtechnik GmbH pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez centrotherm Clean Solutions GmbH & Co. KG.

               3)

               Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 80 z 17.3.2012.


title: Sprawa C-287/16: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 20 lipca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal de Justiça – Portugalia) – Fidelidade-Companhia de Seguros SA/Caisse Suisse de Compensation, Fundo de Garantia Automóvel, Sandra Cristina Crystello Pinto Moreira Pereira, Sandra Manuela Teixeira Gomes Seemann, Catarina Ferreira Seemann, José Batista Pereira, Teresa Rosa Teixeira (Odesłanie prejudycjalne — Ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych — Dyrektywa 72/166/EWG — Artykuł 3 ust. 1 — Druga dyrektywa 84/5/EWG — Artykuł 2 ust. 1 — Umowa ubezpieczenia zawarta na podstawie fałszywych oświadczeń dotyczących własności pojazdu lub tożsamości jego użytkownika — Ubezpieczony — Brak interesu gospodarczego w zawarciu tej umowy — Bezwzględna nieważność umowy ubezpieczenia — Możliwość powołania się wobec poszkodowanych osób trzecich)

text:
               9.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 338/2

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 20 lipca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal de Justiça – Portugalia) – Fidelidade-Companhia de Seguros SA/Caisse Suisse de Compensation, Fundo de Garantia Automóvel, Sandra Cristina Crystello Pinto Moreira Pereira, Sandra Manuela Teixeira Gomes Seemann, Catarina Ferreira Seemann, José Batista Pereira, Teresa Rosa Teixeira
   (Sprawa C-287/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych - Dyrektywa 72/166/EWG - Artykuł 3 ust. 1 - Druga dyrektywa 84/5/EWG - Artykuł 2 ust. 1 - Umowa ubezpieczenia zawarta na podstawie fałszywych oświadczeń dotyczących własności pojazdu lub tożsamości jego użytkownika - Ubezpieczony - Brak interesu gospodarczego w zawarciu tej umowy - Bezwzględna nieważność umowy ubezpieczenia - Możliwość powołania się wobec poszkodowanych osób trzecich))
   (2017/C 338/02)
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Supremo Tribunal de Justiça

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Fidelidade-Companhia de Seguros SA

      Strona przeciwna: Caisse Suisse de Compensation, Fundo de Garantia Automóvel, Sandra Cristina Crystello Pinto Moreira Pereira, Sandra Manuela Teixeira Gomes Seemann, Catarina Ferreira Seemann, José Batista Pereira, Teresa Rosa Teixeira

      Sentencja

   Artykuł 3 ust. 1 dyrektywy Rady 72/166/EWG z dnia 24 kwietnia 1972 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności i art. 2 ust. 1 drugiej dyrektywy Rady 84/5/EWG z dnia 30 grudnia 1983 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów silnikowych należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom krajowym, w następstwie których w okolicznościach takich jak te w postępowaniu głównym wobec poszkodowanych osób trzecich można powołać się na nieważność umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów wynikającą z fałszywych pierwotnych oświadczeń ubezpieczonego dotyczących tożsamości właściciela lub użytkownika danego pojazdu, lub na podstawie okoliczności, że osoba, na rzecz lub w imieniu której została zawarta ta umowa ubezpieczenia, nie miała interesu gospodarczego w zawarciu owej umowy.

      (1)  Dz.U. C 326 z 6.9.2016.


title: Sprawa T-190/07: Skarga wniesiona w dniu 31 maja 2007 r. — KEK DIAYLOS przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/34

         Skarga wniesiona w dniu 31 maja 2007 r. — KEK DIAYLOS przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-190/07)
   (2007/C 211/66)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: KEK DIAYLOS (Peristeri Attikis, Grecja) (przedstawiciel: D. Katzimichalis, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności, z przedstawionych powodów, zaskarżonej decyzji Komisji Wspólnot Europejskich nr 23/II/2006 oraz wszystkich innych aktów lub decyzji Komisji Wspólnot Europejskich przyjętych na jej podstawie;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania oraz kosztami wynikającymi z wynagrodzenia adwokata, upoważnionego przez skarżącą do reprezentowania ją w sporze.

         Zarzuty i główne argumenty
   Niniejsza skarga została wniesiona na decyzję Komisji Wspólnot Europejskich E(2006) 465 wersja ostateczna z dnia 23 lutego 2006 r., na mocy której zażądano od skarżącej zapłacenia podstawowej kwoty w wysokości 71 981 EUR w ramach zwrotu zaliczki otrzymanej przez „KEK ΧΥΝΙ” (1) z tytułu subwencji w ramach programu informacyjnego dla obywateli europejskich „PRINCE” wraz z odsetkami za nieuzasadnioną zwłokę i brak dowodów wskazujących na realizację projektu. Skarżąca twierdzi, że rzeczona decyzja jest bezzasadna, błędna oraz stanowi nadużycie jak też zawiera błędne i niepełne uzasadnienie.
   Wbrew twierdzeniom Komisji, które zdaniem skarżącej są błędne i nieuzasadnione, skarżąca uważa, iż wypełniła zobowiązania wynikające dla niej z umowy o subwencje, którą podpisała w celu wzięcia udziału w rzeczonym programie i że w przypadkach opóźnienia wynikających z obiektywnych trudności, poinformowała ona w odpowiednim czasie właściwe organy Unii Europejskiej.
   Skarżąca podnosi również, że poza początkowo otrzymaną zaliczką w kwocie 71 981 EUR, KEK ΧΥΝΙ nie otrzymała nigdy pozostałej kwoty subwencji, podczas gdy jej zdaniem zadania i wydatki dokonane w ramach wspomnianego programu wykraczają poza tę kwotę.
   Z tego względu skarżąca twierdzi, że należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji, która została przyjęta z uwagi na niepełne informacje przekazane przez pracowników spółki organom Unii Europejskiej, które przeprowadzały kontrolę na miejscu. Z powodu zmiany personelu odpowiedzialnego za program, nie było początkowo możliwe całkowite poinformowanie nowo zatrudnionych osób, tak aby mogły one zgromadzić wymagane informacje i przekazać bezzwłocznie wyczerpujące odpowiedzi.

      (1)  Zgodnie ze zmianą statucie, dokonaną w dniu 12 kwietnia 2006 r., nastąpiła zmiana nazwy spółki z KEK XYNI na „KEK DIAYLOS”.


title: Sprawa T-520/11: Skarga wniesiona w dniu 30 września 2011 r. — Genebre przeciwko OHIM — General Electric (GE)

text:
               14.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/15

         Skarga wniesiona w dniu 30 września 2011 r. — Genebre przeciwko OHIM — General Electric (GE)
   (Sprawa T-520/11)
   2012/C 13/32
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Genebre, SA (Hospitalet de Llobregat, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat D. Pellisé Urquiza)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: General Electric Company (Schenectady, Stany Zjednoczone)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 lipca 2011 r. w sprawie R 20/2009-4;

               —

               stwierdzenie, że rejestracja wspólnotowego znaku towarowego nr 5.006.325 może zostać dopuszczona dla wszystkich towarów i usług, dla których został on zgłoszony.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „GE” dla towarów z klas 6, 7, 9, 11 i 17

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: General Electric Company

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowne, krajowy i wspólnotowy, znaki towarowe „GE” i graficzny wspólnotowy znak towarowy „GE” dla towarów i usług z klas 1, 2, 3, 4, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 14, 16, 17, 18, 19, 25, 28, 35, 36, 37, 38, 39, 40, 41, 42, 43 i 44

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: uwzględnienie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 ze względu na to, że nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych, a General Electric Company nie przedstawiła dowodów wystarczających do wykazania rzeczywistego używania swoich znaków towarowych.


title: Sprawa T-36/12: Postanowienie Sądu z dnia 19 kwietnia 2016 r. – Athens Resort Casino/Komisja (Pomoc państwa — Stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu — Następcza bezprzedmiotowość sporu — Umorzenie postępowania)

text:
               27.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/22

         Postanowienie Sądu z dnia 19 kwietnia 2016 r. – Athens Resort Casino/Komisja
   (Sprawa T-36/12) (1)

   ((Pomoc państwa - Stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu - Następcza bezprzedmiotowość sporu - Umorzenie postępowania))
   (2016/C 232/29)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Athens Resort Casino AE Symmetochon (Maroussi, Grecja) (przedstawiciele: adwokat N. Niejahr, F. Carlin, barrister, Q. Azau, F. Spyropoulos, I. Dryllerakis, K. Spyropoulos, A. Komninos, K. Struckmann, adwokaci i M. Powell, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Triantafyllou, H. van Vliet i P.J. Loewenthal, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Koinopraxia Touristiki Loutrakiou AE OTA – Loutraki AE – Klab Otel Loutraki Kazino Touristikes kai Xenodocheiakes Epicheiriseis AE (Loutraki, Grecja) (przedstawiciel: adwokat S. Pappas)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2011/716/UE z dnia 24 maja 2011 r. w sprawie pomocy państwa udzielonej przez Grecję na rzecz niektórych kasyn w Grecji [środek pomocy państwa C 16/10 (ex NN 22/10, ex CP 318/09)] (Dz.U. L 285, s. 25).

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie niniejszej skargi zostaje umorzone.

               2)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Athens Resort Casino AE Symmetochon.

               3)

               Koinopraxia Touristiki Loutrakiou AE OTA – Loutraki AE – Klab Otel Loutraki Kazino Touristikes kai Xenodocheiakes Epicheiriseis AE pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 80 z 17.3.2012.


title: Sprawa C-22/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 14 listopada 2016 r. w sprawie T-221/16 Neonart svetlobni in reklamni napisi Krevh/EUIPO (NEONART), wniesione w dniu 16 stycznia 2017 r. przez Neonart svetlobni in reklamni napisi Krevh d.o.o.

text:
               14.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/2

         Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 14 listopada 2016 r. w sprawie T-221/16 Neonart svetlobni in reklamni napisi Krevh/EUIPO (NEONART), wniesione w dniu 16 stycznia 2017 r. przez Neonart svetlobni in reklamni napisi Krevh d.o.o.
   (Sprawa C-22/17 P)
   (2017/C 269/02)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Neonart svetlobni in reklamni napisi Krevh d.o.o. (przedstawiciel: J. Marn, niebędący adwokatem lub radcą prawnym)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)
   Postanowieniem z dnia 11 maja 2017 r. Trybunał Sprawiedliwości (siódma izba) stwierdził niedopuszczalność odwołania.


title: Sprawa F-6/14: Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2014 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               22.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 85/28

         Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2014 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-6/14)
   2014/C 85/48
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: F. Van der Schueren, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji odmownej w sprawie przyznania skarżącej renty wdowiej w związku ze zgonem jej byłego małżonka.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności odmownej decyzji Komisji Europejskiej z dnia 29 października 2013 r., wydanej w odpowiedzi na zażalenie skarżącej (nr R/485/13) w sprawie przyznania jej renty wdowiej w związku ze zgonem jej byłego małżonka;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-301/11: Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2011 r. — Ben Ali przeciwko Radzie

text:
               30.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 226/29

         Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2011 r. — Ben Ali przeciwko Radzie
   (Sprawa T-301/11)
   2011/C 226/57
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Mehdi Ben Tijani Ben Haj Hamda Ben Haj Hassen Ben Ali (Tunis, Tunezja) (przedstawiciel: adwokat A. de Saint Remy)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               przyjęcie środka organizacji postępowania na podstawie art. 64 regulaminu postępowania przed Sądem mającego na celu doprowadzenie do ujawnienia przez Komisję wszystkich dokumentów dotyczących przyjęcia zaskarżonego rozporządzenia;

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia (UE) nr 101/2011 z dnia 4 lutego 2011 r. w zakresie, w jakim dotyczy strony skarżącej;

               —

               w razie niestwierdzenia nieważności zastosowanie odstępstwa w odniesieniu do aktywów finansowych o charakterze podstawowym, a także do pewnych wydatków o charakterze nadzwyczajnym ocenianych oddzielnie w każdym indywidualnym przypadku;

               —

               zasądzenie od Rady Unii Europejskiej na rzecz strony skarżącej łącznej kwoty 50 000 EUR z tytułu naprawienia wszystkich rodzajów poniesionych szkód;

               —

               zasądzenie od Rady Unii Europejskiej na rzecz strony skarżącej kwoty 7500 EUR z tytułu kosztów obrony w ramach niniejszej skargi;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej wszystkimi kosztami.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący braku wystarczającej podstawy prawnej ze względu na to, że po pierwsze środek nie ma na celu utrzymania lub przywrócenia pokoju i bezpieczeństwa oraz narusza indywidualne prawa strony skarżącej, po drugie uzasadnienie decyzji zawiera niedokładności i uchybienia, a po trzecie środek jest nieproporcjonalny i nieuzasadniony.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia ze względu na to, że po pierwsze zamrożenie środków finansowych stanowi sankcję, o której zdecydował organ polityczny, po drugie w zaskarżonym rozporządzeniu nie przewidziano żadnej procedury usunięcia z wykazu, po trzecie prawa podstawowe strony skarżącej zostały naruszone w każdej fazie postępowania, a po czwarte uzasadnienie środków jest ogólne, pozbawione podstawy, niejasne i niedokładne.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący oczywistego błędu w ocenie okoliczności faktycznych ze względu na to, że nie udowodniono udziału strony skarżącej w czynie bezprawnym.

               5)

               Zarzut piąty dotyczący prawa własności ze względu na to, że środki stanową nieuzasadnione ograniczenie prawa własności strony skarżącej.

               6)

               Zarzut szósty dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności.

               7)

               Zarzut siódmy dotyczący prawa do życia ze względu na to, że zamrożenie aktywów nie powinno powodować zagrożenia dla środków utrzymania i prawa do życia strony skarżącej.


title: Sprawa C-173/05: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 21 czerwca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuły 23 WE, 25 WE i 133 WE — Umowa o współpracy między EWG i Algierią — Podatek środowiskowy nałożony na gazociągi wybudowane na terytorium regionu Sycylii — Opłata o skutku równoważnym do ceł)

text:
               4.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/4

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 21 czerwca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-173/05) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuły 23 WE, 25 WE i 133 WE - Umowa o współpracy między EWG i Algierią - Podatek środowiskowy nałożony na gazociągi wybudowane na terytorium regionu Sycylii - Opłata o skutku równoważnym do ceł)
   (2007/C 183/05)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: E. Traversa oraz J. Hottiaux, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska (przedstawiciele: I. M. Braguglia, pełnomocnik oraz A. Cingolo, adwokat)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 23, 25, 26 i 133 WE oraz art. 4 i 9 Umowy o współpracy zawartej między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Algierską Republiką Ludowo-Demokratyczną podpisanej w dniu 26 września 1978 r. i przyjętej rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2210/78 z dnia 26 września 1978 r. (Dz. U. L 263, str. 1) –Ustawodawstwo krajowe nakładające podatek środowiskowy („tributo ambientale”) na gazociągi wybudowane na terytorium regionu Sycylii
   Sentencja

               1)

               Wprowadzając podatek środowiskowy nałożony na metan pochodzący z Algierii Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 23 WE, 25 WE i 133 WE oraz na mocy art. 9 Umowy o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Algierską Republiką Ludowo-Demokratyczną podpisanej w Algierze w dniu 26 kwietnia 1976 r. i przyjętej w imieniu Wspólnoty rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2210/78 z dnia 26 września 1978 r.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 155 z 25.6.2005.


title: Sprawa T-90/12: Postanowienie Sądu z dnia 14 grudnia 2012 r. — Elegant Target Development i in. przeciwko Radzie

text:
               9.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/27

         Postanowienie Sądu z dnia 14 grudnia 2012 r. — Elegant Target Development i in. przeciwko Radzie
   (Sprawa T-90/12) (1)

   2013/C 38/50
   Język postępowania: angielski
   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 118 z 21.4.2012.


title: Sprawa F-41/15 DISS I: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 12 listopada 2015 r. – FL, FM i FO/CEPOL

text:
               21.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 429/30

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 12 listopada 2015 r. – FL, FM i FO/CEPOL
   (Sprawa F-41/15 DISS I)
   (2015/C 429/40)
   Język postępowania: francuski
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.


title: Sprawa C-482/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia e Instrucción n °2 de Marchena (Hiszpania) w dniu 10 września 2013 r. — Unicaja Banco SA przeciwko Josému Hidalgowi Ruedzie i in.

text:
               30.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia e Instrucción no 2 de Marchena (Hiszpania) w dniu 10 września 2013 r. — Unicaja Banco SA przeciwko Josému Hidalgowi Ruedzie i in.
   (Sprawa C-482/13)
   2013/C 352/06
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de Primera Instancia e Instrucción no 2 de Marchena

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Unicaja Banco SA

      Strona pozwana: José Hidalgo Rueda, María del Carmen Vega Martín, Gestión Patrimonial Hive SL, Francisco Antonio López Reina, Rosa María Hidalgo Vega

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zgodnie z dyrektywą Rady 93/13/EWG (1) z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, a w szczególności z art. 6 ust. 1 tej dyrektywy, oraz celem zagwarantowania ochrony konsumentów i użytkowników zgodnie z zasadami równoważności i skuteczności, w przypadku gdy sąd krajowy uzna, że dany warunek umowny dotyczący odsetek za zwłokę w umowach pożyczki hipotecznej jest nieuczciwy, musi on stwierdzić nieważność tego warunku i uznać, że nie jest on wiążący, czy też wręcz przeciwnie, musi miarkować wysokość odsetek za zwłokę, nakazując podmiotowi prowadzącemu egzekucję lub pożyczkodawcy przeliczenie tych odsetek?

               2)

               Czy drugi przepis przejściowy ustawy 1/2013 z dnia 14 maja 2013 r. nie oznacza niczego innego, jak ograniczenia ochrony interesów konsumenta, nakładając w sposób dorozumiany na sąd krajowy obowiązek miarkowania wysokości odsetek za zwłokę wynikających z warunku umownego, który został uznany za nieuczciwy, poprzez przeliczenie przewidzianych w umowie odsetek i utrzymanie w mocy nieuczciwego warunku, zamiast stwierdzenia nieważności takiego warunku i uznania, że nie jest on wiążący dla konsumenta?

               3)

               Czy drugi przepis przejściowy ustawy 1/2013 z dnia 14 maja 2013 r. narusza dyrektywę Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, w szczególności zaś jej art. 6 ust. 1, stojąc na przeszkodzie stosowaniu zasad równoważności i skuteczności w dziedzinie ochrony konsumentów oraz powodując uniknięcie zastosowania sankcji nieważności oraz braku związania nieuczciwymi warunkami umownymi w zakresie naliczania odsetek za zwłokę w umowach pożyczki hipotecznej zawartych przed dniem wejścia w życie ustawy 1/2013 z dnia 14 maja 2013 r.?

      (1)  Dz.U. L 95, s. 29.


title: Sprawa C-160/09: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 20 maja 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalny złożony przez Symvoulio tis Epikrateias — Grecja) — Ioannis Katsivardas — Nikolaos Tsitsikas O.E. przeciwko Ypourgos Oikonomikon (Rozporządzenie (EWG) nr 1591/84 — Umowa o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą, z jednej strony, a Umową z Kartageny i jej państwami członkowskimi: Boliwią, Kolumbią, Ekwadorem, Peru i Wenezuelą, z drugiej strony — Klauzula największego uprzywilejowania — Bezpośrednia skuteczność — Akcyza na przywóz bananów do Grecji)

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/13

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 20 maja 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalny złożony przez Symvoulio tis Epikrateias — Grecja) — Ioannis Katsivardas — Nikolaos Tsitsikas O.E. przeciwko Ypourgos Oikonomikon
   (Sprawa C-160/09) (1)

   (Rozporządzenie (EWG) nr 1591/84 - Umowa o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą, z jednej strony, a Umową z Kartageny i jej państwami członkowskimi: Boliwią, Kolumbią, Ekwadorem, Peru i Wenezuelą, z drugiej strony - Klauzula największego uprzywilejowania - Bezpośrednia skuteczność - Akcyza na przywóz bananów do Grecji)
   2010/C 179/20
   Język postępowania: grecki

      Sąd krajowy

   Symvoulio tis Epikrateias

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ioannis Katsivardas — Nikolaos Tsitsikas O.E.

      Strona pozwana: Ypourgos Oikonomikon

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Symvoulio tis Epikrateias — Wykładnia art. 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1591/84 z dnia 4 czerwca 1984 r. dotyczącego zawarcia umowy o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą, z jednej strony, a Umową z Kartageny i jej państwami członkowskimi: Boliwią, Kolumbią, Ekwadorem, Peru i Wenezuelą, z drugiej strony (Dz. U. L 153, s. 1) — Klauzula największego uprzywilejowania — Prawo jednostki dążącej do uzyskania zwrotu podatku wewnętrznego do powoływania się na postanowienia umowy w celu wykazania, iż pobranie tego podatku jest z nią niezgodne — System przywozu bananów

      Sentencja

   Artykuł 4 umowy o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą, z jednej strony, a Umową z Kartageny i jej państwami członkowskimi — Boliwią, Kolumbią, Ekwadorem, Peru i Wenezuelą, z drugiej strony, zatwierdzonej rozporządzeniem Rady (EWG) nr 1591/84 z dnia 4 czerwca 1984 r. nie przyznaje jednostkom praw, na które mogą powołać się przed sądami państwa członkowskiego.

      (1)  Dz.U. C 153 z 4.7.2009.


title: Sprawa C-49/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 27 stycznia 2016 r. – Unibet International Limited/Nemzeti Adó- és Vámhivatal Központi Hivatal

text:
               18.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 136/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 27 stycznia 2016 r. – Unibet International Limited/Nemzeti Adó- és Vámhivatal Központi Hivatal
   (Sprawa C-49/16)
   (2016/C 136/20)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Unibet International Limited

      Strona pozwana: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Központi Hivatal

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy art. 56 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (zwanego dalej „TFUE”) należy rozumieć w ten sposób, że jest z nim sprzeczny środek krajowy, zgodnie z którym przepisy krajowe państwa członkowskiego, które przewidują ogłoszenie w razie konieczności licytacji w celu przyznania koncesji lub przyjęcie oferty złożonej w celu uzyskania koncesji, zapewniają teoretyczną możliwość, aby jakikolwiek operator spełniający przesłanki przewidziane prawem – w tym operator z siedzibą w innym państwie członkowskim – uzyskał koncesję na świadczenie usług w zakresie gier losowych online, które nie zostały poddane liberalizacji, bądź to w ramach licytacji publicznej, bądź poprzez złożenie oferty, podczas gdy w rzeczywistości państwo członkowskie, o którym mowa nie ogłasza licytacji w celu przyznania koncesji, świadczący usługę nie ma też w praktyce możliwości złożenia oferty, a mimo to władze państwa członkowskiego stwierdzają, że świadczący usługę dopuścił się naruszenia przepisów prawa z uwagi na świadczenie usług bez zezwolenia wynikającego z koncesji i nakładają na niego karę administracyjną przewidzianą prawem (czasowe zablokowanie dostępu oraz grzywnę w przypadku ponownego naruszenia)?

               2.

               Czy art. 56 TFUE sprzeciwia się temu, aby państwo członkowskie wprowadziło przepisy hierarchicznie wyższe z punktu widzenia prawa krajowego, przyznające operatorom gier losowych online teoretyczną możliwość świadczenia w sposób transgraniczny usług w zakresie gier losowych online, podczas gdy z uwagi na brak w państwie członkowskim przepisów wykonawczych, niższych hierarchicznie operatorzy nie są w stanie w rzeczywistości uzyskać od władz zezwoleń koniecznych do świadczenia usług?

               3.

               W zakresie w jakim sąd rozpoznający sprawę główną stwierdzi, wobec odpowiedzi udzielonych na wcześniejsze pytania, że środek krajowy jest sprzeczny z art. 56 TFUE, czy sąd ten będzie działać zgodnie z prawem Unii, jeżeli uzna za sprzeczne z art. 56 TFUE zarówno naruszenie przepisów stwierdzone w decyzjach władz państwa członkowskiego z uwagi na świadczenie usług bez zezwolenia, jak też karę administracyjną nałożoną z tytułu tego naruszenia (czasowe zablokowanie dostępu oraz grzywnę)?


title: Sprawa T-513/14: Postanowienie Sądu z dnia 30 listopada 2015 r. – GreenPack/OHMI (greenpack) (Wspólnotowy znak towarowy — Odmowa rejestracji — Wycofanie zgłoszenia do rejestracji — Umorzenie postępowania)

text:
               1.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/54

         Postanowienie Sądu z dnia 30 listopada 2015 r. – GreenPack/OHMI (greenpack)
   (Sprawa T-513/14) (1)

   ((Wspólnotowy znak towarowy - Odmowa rejestracji - Wycofanie zgłoszenia do rejestracji - Umorzenie postępowania))
   (2016/C 038/71)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: GreenPack GmbH (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci, początkowo P. Ruess i A. Doepner-Thiele, następnie C. Glasemann)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo G. Schneider, następnie G. Schneider i D. Botis, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 29 kwietnia 2014 r. (sprawa R 2324/2013-1) dotyczącą zgłoszenia do rejestracji oznaczenia słownego greenpack jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               GreenPack GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 303 z 8.9.2014.


title: Sprawa C-270/05: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 lutego 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Areios Pagos — Grecja) — Athinaïki Chartopoïïa AE przeciwko L. Panagiotidisowi i in. (Zwolnienia grupowe — Dyrektywa Rady 98/59/WE — Artykuł 1 ust. 1 lit. a) — Zakończenie działalności przedsiębiorstwa spowodowane wolą pracodawcy — Pojęcie przedsiębiorstwa )

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/5

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 lutego 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Areios Pagos — Grecja) — Athinaïki Chartopoïïa AE przeciwko L. Panagiotidisowi i in.
   (Sprawa C-270/05) (1)

   (Zwolnienia grupowe - Dyrektywa Rady 98/59/WE - Artykuł 1 ust. 1 lit. a) - Zakończenie działalności przedsiębiorstwa spowodowane wolą pracodawcy - Pojęcie „przedsiębiorstwa’)
   (2007/C 82/08)
   Język postępowania: grecki
   Sąd krajowy
   Areios Pagos
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Athinaïki Chartopoïïa AE

      Strona pozwana: L. Panagiotidis i in.

      Interwenient: Geniki Synomospondia Ergaton Elládas (GSEE)
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Areios Pagos — Wykładnia art. 1 ust. 2 lit. d) dyrektywy Rady 75/129/EWG z dnia 17 lutego 1975 r. (Dz.U. L 48, str. 29), art. 2 ust. 4 dyrektywy Rady 92/56/EWG z dnia 24 czerwca 1992 r. (Dz.U. L 245, str. 3) i art. 4 ust. 4 dyrektywy Rady 98/59/WE z dnia 20 lipca 1998 r. (Dz.U. L 225, str. 16) w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych — Obowiązek pracodawcy informowania przedstawicieli pracowników i konsultowania się z nimi — Zakres odstępstw od warunków zwolnień w przypadku zaprzestania działalności przedsiębiorstwa w wyniku orzeczenia sądowego
   Sentencja
   Wykładni dyrektywy Rady 98/59/WE z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych, a w szczególności jej art. 1 ust. 1 lit. a), należy dokonywać w ten sposób, że jednostka produkcyjna taka jak rozpatrywana w postępowaniu przed sądem krajowym wchodzi w zakres pojęcia „przedsiębiorstwo ”dla potrzeb stosowania tej dyrektywy.

      (1)  Dz.U. C 217 z 3.9.2005 r.


title: Sprawa T-74/16: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2016 r. – POA/Komisja

text:
               25.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/31

         Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2016 r. – POA/Komisja
   (Sprawa T-74/16)
   (2016/C 145/38)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Pagkyprios organismos ageladotrofon (POA) Dimosia Ltd (Latsia, Cypr) (przedstawiciel: N. Korogiannakis, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji sekretariatu generalnego Ares(2015)5632670 z dnia 7 grudnia 2015 r. w sprawie nieuwzględnienia wniosku potwierdzającego złożonego przez skarżącą w piśmie z dnia 15 września 2015 r., w którym skarżąca wniosła, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001 L 145, s. 43), o udzielenie jej dostępu do dokumentów dotyczących wniosku złożonego przez organizację zrzeszającą cypryjskich producentów o zarejestrowanie nazwy „Halloumi” na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. 2012 L 343, s. 1), oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja, opierając się na art. 4 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1049/2001, nie wyjaśniła należycie, dlaczego proces decyzyjny mógłby zostać poważnie zagrożony w wyniku ujawnienia nieujawnionych części.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa z uwagi na to, że podane przez Republikę Cypryjską powody odmowy ujawnienia na podstawie art. 4 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia nr 1049/2001 nie są odpowiednie.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa do skutecznego środka prawnego oraz zasady przejrzystości, ponieważ odmowa Republiki Cypryjskiej ujawnienia niektórych z odnośnych dokumentów oznacza, że skarżąca nie jest w stanie zrozumieć przedmiotu któregokolwiek z nieujawnionych dokumentów.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia prawa, jako że państwo członkowskie nie może skorzystać z art. 4 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1049/2001, by odmówić ujawnienia dokumentów, jeśli decyzja, która może być zagrożona, jest decyzją instytucji Unii Europejskiej.


title: Sprawa T-465/16: Skarga wniesiona w dniu 23 sierpnia 2016 r. – Cotecnica/EUIPO – Visán Industrias Zootécnicas (cotecnica OPTIMA)

text:
               10.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/25

         Skarga wniesiona w dniu 23 sierpnia 2016 r. – Cotecnica/EUIPO – Visán Industrias Zootécnicas (cotecnica OPTIMA)
   (Sprawa T-465/16)
   (2016/C 371/27)
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Cotecnica, SCCL (Bellpuig, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J. Devaureix, J.C. Erdozain López i J. Galán López)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Visán Industrias Zootécnicas, SL (Arganda, Hiszpania)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „cotecnica OPTIMA” – zgłoszenie nr 13 292 479

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 czerwca 2016 r. w sprawie R 229/2016-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               dopuszczenie przeprowadzenia przedstawionych dowodów;

               —

               stwierdzenie nieważności i pozbawienie skutków zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie strony skarżącej kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 i orzecznictwa Sądu, w szczególności wyroku z dnia 20 stycznia 2009 r. w sprawie T-424/07, Pioneer Hi-Bred International/OHIM (OPTIMUM).


title: Sprawa T-62/10 P: Wyrok Sądu z dnia 13 września 2011 r. — Zangerl-Posselt przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Nabór — Ogłoszenie o konkursie — Konkurs otwarty — Niedopuszczenie do egzaminów praktycznych i ustnych — Przesłanki dopuszczenia — Wymagane dyplomy — Artykuł 5 ust. 3 lit. a) ppkt ii) regulaminu pracowniczego — Wykładnia — Wzięcie pod uwagę różnych wersji językowych — Prace przygotowawcze)

text:
               22.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/43

         Wyrok Sądu z dnia 13 września 2011 r. — Zangerl-Posselt przeciwko Komisji
   (Sprawa T-62/10 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Nabór - Ogłoszenie o konkursie - Konkurs otwarty - Niedopuszczenie do egzaminów praktycznych i ustnych - Przesłanki dopuszczenia - Wymagane dyplomy - Artykuł 5 ust. 3 lit. a) ppkt ii) regulaminu pracowniczego - Wykładnia - Wzięcie pod uwagę różnych wersji językowych - Prace przygotowawcze)
   2011/C 311/79
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Brigitte Zangerl-Posselt (Merzig, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Paulmann)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i B. Eggers, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie F-83/07 Zangerl-Posselt przeciwko Komisji (dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze) mające na celu uchylenie tego wyroku.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Brigitte Zangerl-Posselt pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską w ramach niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U C 113 z 1.5.2010.


title: Sprawa T-459/07: Wyrok Sądu z dnia 11 lipca 2013 r. — Hangzhou Duralamp Electronics przeciwko Radzie (Dumping — Przywóz świetlówek kompaktowych ze scaloną elektroniką (CFL-i) pochodzących z Chin, Wietnamu, Pakistanu i Filipin — Wygaśnięcie środków antydumpingowych — Przegląd — Produkt podobny — Dane służące określeniu szkody — Kraj analogiczny — Interes Wspólnoty — Artykuł 4 ust. 1 i art. 5 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 384/96 (obecnie art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009) — Obowiązek uzasadnienia — Prawo do obrony)

text:
               31.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/28

         Wyrok Sądu z dnia 11 lipca 2013 r. — Hangzhou Duralamp Electronics przeciwko Radzie
   (Sprawa T-459/07) (1)

   (Dumping - Przywóz świetlówek kompaktowych ze scaloną elektroniką (CFL-i) pochodzących z Chin, Wietnamu, Pakistanu i Filipin - Wygaśnięcie środków antydumpingowych - Przegląd - Produkt podobny - Dane służące określeniu szkody - Kraj analogiczny - Interes Wspólnoty - Artykuł 4 ust. 1 i art. 5 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 384/96 (obecnie art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009) - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony)
   2013/C 252/43
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Hangzhou Duralamp Electronics Co., Ltd (Hangzhou, Chiny) (przedstawiciele: M. Gambardella i V. Villante, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo J. P. Hix, pełnomocnik, wspierany przez G. Berrischa i G. Wolfa, adwokatów, a następnie J. P. Hix i B. Driessen, pełnomocnicy, wspierani przez G. Berrischa)

      Interwenientci popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. van Vliet i K. Talabér-Ritz, pełnomocnicy); oraz Osram GmbH (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: R. Bierwagen, adwokat)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 1205/2007 z dnia 15 października 2007 r. nakładającego, w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 384/96, cła antydumpingowe na przywóz świetlówek kompaktowych ze scaloną elektroniką (CFL-i) pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i rozszerzającego zakres stosowania na przywóz tego samego produktu wysyłanego z Socjalistycznej Republiki Wietnamu, Islamskiej Republiki Pakistanu i Republiki Filipin (Dz.U. L 272, str. 1).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Hangzhou Duralamp Electronics Co., Ltd pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej i Osram GmbH.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 51 z 23.2.2008.


title: Sprawa C-217/04: Skarga wniesiona dnia 24 maja 2004 r. przez Zjednoczone Królestwo przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej

text:
               7.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/8

         Skarga wniesiona dnia 24 maja 2004 r. przez Zjednoczone Królestwo przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-217/04)
   (2004/C 201/15)
   Dnia 24 maja 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej sporządzona przez Zjednoczone Królestwo reprezentowane przez Marka Bethella, działającego w charakterze pełnomocnika oraz Lorda Goldsmitha QC, Her Majesty's Attorney General; Nicholasa Painesa QC i Tima Warda, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               orzeczenie o nieważności rozporządzenia (WE) nr 460/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 marca 2004 r. ustanawiającego Europejską Agencję ds. Bezpieczeństwa Sieci i Informacji (1);

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Zaskarżone rozporządzenie (rozporządzenie (WE) nr 460/2004, „rozporządzenie EABSI”) ustanawia Europejską Agencję ds. Bezpieczeństwa Sieci i Informacji („Agencja”), której funkcją jest zapewnienie informacji, doradztwa i wsparcia dla Komisji, Państw Członkowskich i wspólnoty biznesowej w kwestiach dotyczących bezpieczeństwa sieci i informacji objętych rozporządzeniem EABSI. Zjednoczone Królestwo wspiera ideę stworzenia Agencji, ale poddaje pod rozwagę, iż art. 95 WE nie zawiera właściwej podstawy prawnej dla jej powołania. Rozporządzenie EABSI traktuje w pełni o utworzeniu Agencji jako organu wspólnotowego; wyznacza cele i zadania Agencji oraz tworzy podstawy dla jej zarządzania i organizacji oraz programu pracy; nadto zawiera postanowienia w zakresie budżetu, statusu prawnego, przywilejów, immunitetów oraz języków pracy Agencji. Przepisy rozporządzenia EABSI wywierają skutki całkowicie na płaszczyźnie prawa instytucjonalnego Wspólnoty.
   Zjednoczone Królestwo podnosi, iż kompetencje ustawodawcze wynikające z art. 95 WE dotyczą harmonizacji praw krajowych; nie jest to upoważnienie do powoływania organów wspólnotowych lub powierzania zadań takim organom. Tego typu kwestie leżą poza zakresem prawa krajowego i ustawodawstwo wspólnotowe, które ustanawia taki organ lub powierza mu zadania nie może harmonizować praw krajowych w znaczeniu art. 95.
   Żaden z przepisów rozporządzenia EABSI nie zbliża, nawet pośrednio, żadnego przepisu prawa krajowego. Wręcz przeciwnie, Agencji wyraźnie zabroniono ingerencji w kompetencje organów krajowych, a cele i zadania Agencji wyrażone w art. 1 ust. 3 istnieją bez uszczerbku dla kompetencji Państw Członkowskich.
   Przepisy rozporządzenia EABSI wykraczają zatem poza upoważnienie do dokonywania harmonizacji udzielone Parlamentowi i Radzie przez art. 95 i jedyną właściwą podstawą prawną dla tego typu regulacji mógłby być art. 308 WE.

      (1)  Dz.U. L 77, 13.3.2004, str. 1.