title: Sprawa T-653/18: Skarga wniesiona w dniu 31 października 2018 r. – Armani / EUIPO – Asunción (GIORGIO ARMANI le Sac 11)

text:
               21.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/43

      Skarga wniesiona w dniu 31 października 2018 r. – Armani / EUIPO – Asunción (GIORGIO ARMANI le Sac 11)
      (Sprawa T-653/18)
      (2019/C 25/56)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Giorgio Armani SpA (Mediolan, Włochy) (przedstawiciel: adwokat S. Martínez-Almeida y Alejos-Pita)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Felipe Domingo Asunción (Madryt, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy GIORGIO ARMANI le Sac 11 – zgłoszenie nr 13 826 623

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 sierpnia 2018 r. w sprawie R 2462/2017-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  zmianę zaskarżonej decyzji, tak aby odwołanie wniesione przez skarżącego do Izby Odwoławczej zostało uznane za zasadne i w konsekwencji sprzeciw został oddalony, a zgłoszenie do rejestracji unijnego znaku towarowego uwzględnione; lub, tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO i, w danym wypadku, interwenienta kosztami tego postępowania oraz kosztami postępowania odwoławczego przed EUIPO.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie przepisów proceduralnych mających zastosowanie do postepowania przed EUIPO, a w szczególności art. 94 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 18 i art. 47 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa C-673/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d'appel de Paris (Francja) w dniu 30 października 2018 r. – Santen SAS / Directeur général de l’Institut national de la propriété industrielle

text:
               21.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/24

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d'appel de Paris (Francja) w dniu 30 października 2018 r. – Santen SAS / Directeur général de l’Institut national de la propriété industrielle
      (Sprawa C-673/18)
      (2019/C 25/30)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour d'appel de Paris

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Santen SAS

         Strona przeciwna: Directeur général de l’Institut national de la propriété industrielle

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy pojęcie odmiennego stosowania w rozumieniu wyroku z dnia 19 lipca 2012 r., NEURIM, C-130/11, należy rozumieć ściśle, to znaczy:

                              —

                              jako ograniczone wyłącznie do przypadku zastosowania u ludzi w następstwie zastosowania weterynaryjnego,

                              —

                              lub jako obejmujące wskazanie z nowego zakresu terapeutycznego, w rozumieniu nowej specjalizacji medycznej, w stosunku do wcześniejszego PDO, lub produkt leczniczy, w którym substancja czynna wywołuje inne działanie od działania, które wywołuje w produkcie leczniczym będącym przedmiotem pierwszego PDO;

                              —

                              lub bardziej ogólnie, w świetle celów rozporządzenia (WE) nr 469/2009 (1) zmierzającego do ustanowienia wyważonego systemu z uwzględnieniem interesów wszystkich zainteresowanych, w tym zdrowia publicznego, winno ono być oceniane według kryteriów bardziej rygorystycznych niż kryteria dotyczące oceny zdolności patentowej wynalazku;

                        czy też przeciwnie, powinno ono być rozumiane w sposób szeroki, tj. obejmować nie tylko odmienne wskazania terapeutyczne i choroby, ale także odmienne formuły, dawkowanie i/lub sposoby podawania?

                  2)

                  Czy pojęcie stosowania objętego zakresem ochrony przyznanej patentem podstawowym w rozumieniu wyroku z dnia 19 lipca 2012 r., NEURIM, C-130/11, oznacza, że zakres patentu podstawowego powinien być spójny z zakresem powołanego PDO, a w konsekwencji ograniczać się do nowego zastosowania medycznego odpowiadającego wskazaniu terapeutycznemu omawianego PDO?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 469/2009 z dnia 6 maja 2009 r. dotyczące dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych (Dz.U. L 152, s. 1).


title: Sprawa T-654/18: Skarga wniesiona w dniu 31 października 2018 r. – Armani / EUIPO – Asunción (le Sac 11)

text:
               21.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/44

      Skarga wniesiona w dniu 31 października 2018 r. – Armani / EUIPO – Asunción (le Sac 11)
      (Sprawa T-654/18)
      (2019/C 25/57)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Giorgio Armani SpA (Mediolan, Włochy) (przedstawiciel: adwokat S. Martínez-Almeida y Alejos-Pita)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Felipe Domingo Asunción (Madryt, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy le Sac 11 – zgłoszenie nr 13 612 593

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 sierpnia 2018 r. w sprawie R 2464/2017-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  zmianę zaskarżonej decyzji, tak aby odwołanie wniesione przez skarżącego do Izby Odwoławczej zostało uznane za zasadne i w konsekwencji sprzeciw został oddalony, a zgłoszenie do rejestracji unijnego znaku towarowego uwzględnione; lub, tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO i, w danym wypadku, interwenienta kosztami tego postępowania oraz kosztami postępowania odwoławczego przed EUIPO.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie przepisów proceduralnych mających zastosowanie do postepowania przed EUIPO, a w szczególności art. 94 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 18 i art. 47 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa C-677/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 5 listopada 2018 r. – Amoena Ltd /Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs

text:
               21.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/25

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 5 listopada 2018 r. – Amoena Ltd /Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs
      (Sprawa C-677/18)
      (2019/C 25/31)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      First-tier Tribunal (Tax Chamber)

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnosząca odwołanie: Amoena Ltda

         Strona przeciwna: Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy KKC (1) lub Komisja Europejska popełniły oczywisty błąd, dokonując zaklasyfikowania biustonoszy pooperacyjnych (2):

                              a)

                              do działu 62 Nomenklatury scalonej (3) Unii Europejskiej w pozycji taryfowej 6212, która obejmuje konkretnie „biustonosze”, z kodem CN 6212 10 90;
                              zamiast

                              b)

                              do działu 90 w ramach pozycji taryfowej 9021 i z kodem CN 9021 10 10 jako akcesoria do protez w rozumieniu uwagi 2 lit. b) do działu 90 Nomenklatury scalonej?

                  2.

                  Czy rozporządzenie wykonawcze (4) niezgodnie z prawem zawęża zakres klasyfikacji akcesoriów do protez w ramach pozycji taryfowej 9021 i uwagi 2 lit. b) do działu 90 Nomenklatury scalonej, wykraczając tym samym poza uprawnienia Komisji Europejskiej?

                  3.

                  Czy rozporządzenie wykonawcze stanowi naruszenie zasady lojalnej współpracy przewidzianej w art. 4 ust. 3 [TUE] w okolicznościach, gdy:

                              a)

                              Komisja Europejska musi uwzględniać orzeczenia sądów krajowych, ale musi też promować jednolite (i prawidłowe) stosowanie kodeksu celnego i Nomenklatury scalonej;

                              b)

                              Supreme Court [sąd najwyższy] Zjednoczonego Królestwa orzekł jednogłośnie, że właściwe jest zaklasyfikowanie biustonoszy pooperacyjnych do działu 90 Nomenklatury scalonej w ramach pozycji taryfowej 9021; oraz

                              c)

                              orzeczenie Supreme Court przedłożono Komisji Europejskiej i przekazano wszystkim państwom członkowskim Unii wraz z podsumowaniem uzasadnienia przedstawionego przez Supreme Court?

         (1)  Komitet Kodeksu Celnego (KKC).

         (2)  W języku angielskim: Mastectomy bras (MBs).

         (3)  Zwana dalej „CN”.

         (4)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/1167 z dnia 26 czerwca 2017 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury scalonej (Dz.U. 2017, L 170, s. 50).


title: Sprawa T-655/18: Skarga wniesiona w dniu 30 października 2018 r. – Aupicon i in./ESDZ

text:
               21.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/45

      Skarga wniesiona w dniu 30 października 2018 r. – Aupicon i in./ESDZ
      (Sprawa T-655/18)
      (2019/C 25/58)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Delphine Aupicon (Gaborone, Botswana) i dziesięciu innych skarżących (przedstawiciel: adwokat N. de Montigny)

         Strona pozwana:
         Europejska Służba Działań Zewnętrznych

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji ADMIN (2017)26 dyrektora generalnego ds. Budżetu i Administracji Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych z dnia 19 grudnia 2017 r. w sprawie określenia państw, w których warunki życia są uważane za równoważne z warunkami życia w Unii Europejskiej, i które nie uprawniają do wypłaty dodatku ze względu na warunki życia, określonego w art. 10 załącznika X do regulaminu pracowniczego – postępowanie w 2018 r.;

                  —

                  o ile zajdzie taka potrzeba, stwierdzenie nieważności rozliczenia wynagrodzenia skarżących za styczeń 2018 r.;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 1 akapit trzeci załącznika X do regulaminu pracowniczego Unii Europejskiej ze względu na to, że ESDZ nie przyjęła ogólnych przepisów wykonawczych zgodnie z art. 110 regulaminu pracowniczego.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący po pierwsze, oczywistych błędów w ocenie, które ESDZ miała popełnić przy analizie kryteriów, które należy uwzględnić przy ocenie dodatku ze względu na warunki życia, a po drugie, brak odpowiedniego uzasadnienia.


title: Sprawa C-713/17: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 listopada 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Oberösterreich – Austria) – Ahmad Shah Ayubi / Bezirkshauptmannschaft Linz-Land Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 2011/95/UE – Normy dotyczące zakresu ochrony międzynarodowej – Status uchodźcy – Artykuł 29 – Ochrona socjalna – Odmienne traktowanie – Uchodźcy, którym przysługuje prawo pobytu czasowego

text:
               21.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/13

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 listopada 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Oberösterreich – Austria) – Ahmad Shah Ayubi / Bezirkshauptmannschaft Linz-Land
      (Sprawa C-713/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2011/95/UE - Normy dotyczące zakresu ochrony międzynarodowej - Status uchodźcy - Artykuł 29 - Ochrona socjalna - Odmienne traktowanie - Uchodźcy, którym przysługuje prawo pobytu czasowego)
      (2019/C 25/16)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landesverwaltungsgericht Oberösterreich

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Ahmad Shah Ayubi

         Strona pozwana: Bezirkshauptmannschaft Linz-Land

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 29 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak to w sprawie w postępowaniu głównym, które przewiduje, że uchodźcom posiadającym w danym państwie członkowskim prawo pobytu czasowego przyznawane są świadczenia z pomocy społecznej w kwocie niższej niż świadczenia przyznawane obywatelom tego państwa członkowskiego oraz uchodźcom posiadającym prawo stałego pobytu w rzeczonym państwie członkowskim.

                  2)

                  Uchodźca może powoływać się przed sądami państwa członkowskiego na niezgodność uregulowania krajowego takiego jak to w sprawie w postępowaniu głównym z art. 29 ust. 1 dyrektywy 2011/95, by uniknąć ograniczenia jego praw wynikającego z tego uregulowania.

         (1)  Dz.U. C 123 z 9.4.2018.


title: Sprawa C-678/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 5 listopada 2019 r. – Procureur-Generaal bij de Hoge Raad der Nederlanden

text:
               21.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/26

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 5 listopada 2019 r. – Procureur-Generaal bij de Hoge Raad der Nederlanden
      (Sprawa C-678/18)
      (2019/C 25/32)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Hoge Raad der Nederlanden

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Procureur-Generaal bij de Hoge Raad der Nederlanden

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 90 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002 (1) należy interpretować w ten sposób, że w sposób wiążący przyznaje on wszystkim wymienionym tam sądom państwa członkowskiego właściwość do zarządzenia środków tymczasowych włącznie z zabezpieczającymi, czy też przyznaje on państwom członkowskim – częściowo lub w całości – możliwość przyznania wyłącznej właściwości do zarządzania tych środków sądom, które zgodnie z art. 80 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002 zostały wyznaczone jako sądy (pierwszej i drugiej instancji) w sprawach dotyczących wzorów wspólnotowych?

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 6/2002 z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów wspólnotowych, Dz.U. 2002, L 3, s. 1.


title: Sprawa T-405/11: Wyrok Sądu z dnia 15 listopada 2018 r. – Axa Mediterranean / Komisja Pomoc państwa – Przepisy o podatku dochodowym od osób prawnych umożliwiające przedsiębiorstwom mającym rezydencję podatkową w Hiszpanii amortyzację wartości firmy wynikającej z nabycia udziałów w spółkach mających rezydencję podatkową za granicą – Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie – Pojęcie pomocy państwa – Selektywność – System odniesienia – Odstępstwo – Odmienne traktowanie – Uzasadnienie odmiennego traktowania – Przedsiębiorstwa będące beneficjentami środka – Uzasadnione oczekiwania

text:
               21.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/36

      Wyrok Sądu z dnia 15 listopada 2018 r. – Axa Mediterranean / Komisja
      (Sprawa T-405/11) (1)

      (Pomoc państwa - Przepisy o podatku dochodowym od osób prawnych umożliwiające przedsiębiorstwom mającym rezydencję podatkową w Hiszpanii amortyzację wartości firmy wynikającej z nabycia udziałów w spółkach mających rezydencję podatkową za granicą - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie - Pojęcie pomocy państwa - Selektywność - System odniesienia - Odstępstwo - Odmienne traktowanie - Uzasadnienie odmiennego traktowania - Przedsiębiorstwa będące beneficjentami środka - Uzasadnione oczekiwania)
      (2019/C 25/45)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Axa Mediterranean Holding, SA (Palma de Mallorca, Hiszpania) (przedstawiciele: początkowo adwokaci J. Buendía Sierra, E. Abad Valdenebro, M. Muñoz de Juan i R. Calvo Salinero, następnie J. Buendía Sierra, E. Abad Valdenebro i R. Calvo Salinero, oraz w końcu J. Buendía Sierra, E. Abad Valdenebro, R. Calvo Salinero i A. Lamadrid de Pablo)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal, C. Urraca Caviedes i P. Němečková, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności art. 1 ust. 1 i art. 4 decyzji Komisji 2011/282/UE z dnia 12 stycznia 2011 r. w sprawie amortyzacji podatkowej finansowej wartości firmy w związku z nabyciem udziałów w zagranicznych przedsiębiorstwach C 45/07 (ex NN 51/07, ex CP 9/07) wdrożonej przez Hiszpanię (Dz.U. 2011, L 135, s. 1).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Axa Mediterranean Holding, SA pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Komisję Europejską.

         (1)  Dz.U. C 282 z dnia 24.9.2011.


title: Sprawa T-686/18: Skarga wniesiona w dniu 19 listopada 2018 r. – LegalCareers/EUIPO (LEGALCAREERS)

text:
               21.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/58

      Skarga wniesiona w dniu 19 listopada 2018 r. – LegalCareers/EUIPO (LEGALCAREERS)
      (Sprawa T-686/18)
      (2019/C 25/75)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: LegalCareers GmbH (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Nielen)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego LEGALCAREERS – zgłoszenie nr 9 978 594

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 17 września 2018 r. w sprawie R 234/2018-4

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-406/10: Wyrok Sądu z dnia 15 listopada 2018 r. – Prosegur Compañía de Seguridad / Komisja Pomoc państwa – Przepisy o podatku dochodowym od osób prawnych umożliwiające przedsiębiorstwom mającym rezydencję podatkową w Hiszpanii amortyzację wartości firmy wynikającej z nabycia udziałów w przedsiębiorstwach mających rezydencję podatkową za granicą – Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie – Pojęcie pomocy państwa – Selektywność – System odniesienia – Odstępstwo – Odmienne traktowanie – Uzasadnienie odmiennego traktowania – Przedsiębiorstwa będące beneficjentami środka – Uzasadnione oczekiwania

text:
               21.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/37

      Wyrok Sądu z dnia 15 listopada 2018 r. – Prosegur Compañía de Seguridad / Komisja
      (Sprawa T-406/10) (1)

      (Pomoc państwa - Przepisy o podatku dochodowym od osób prawnych umożliwiające przedsiębiorstwom mającym rezydencję podatkową w Hiszpanii amortyzację wartości firmy wynikającej z nabycia udziałów w przedsiębiorstwach mających rezydencję podatkową za granicą - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie - Pojęcie pomocy państwa - Selektywność - System odniesienia - Odstępstwo - Odmienne traktowanie - Uzasadnienie odmiennego traktowania - Przedsiębiorstwa będące beneficjentami środka - Uzasadnione oczekiwania)
      (2019/C 25/46)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Prosegur Compañía de Seguridad, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: początkowo J. Buendía Sierra, E. Abad Valdenebro i M. Muñoz de Juan, następnie J. Buendía Sierra, E. Abad Valdenebro, R. Calvo Salinero i A. Lamadrid de Pablo, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal, C. Urraca Caviedes i P. Němečková, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Wniesione na podstawie art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności art. 1 ust. 1 i art. 4 decyzji Komisji 2011/282/UE z dnia 12 stycznia 2011 r. w sprawie amortyzacji podatkowej finansowej wartości firmy w związku z nabyciem udziałów w zagranicznych przedsiębiorstwach C 45/07 (ex NN 51/07, ex CP 9/07) wdrożonej przez Hiszpanię (Dz.U. 2011, L 135, s. 1).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Prosegur Compañía de Seguridad, SA pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Komisję Europejską.

         (1)  Dz.U. C 282 z 24.9.2011.


title: Sprawa T-487/14: Wyrok Sądu z dnia 15 listopada 2018 r. – CHEMK i KF / Komisja Dumping – Przywóz żelazokrzemu pochodzącego z Rosji – Ostateczne cło antydumpingowe – Przegląd wygaśnięcia środków – Określenie ceny eksportowej – Jeden podmiot gospodarczy – Przerzucenie ceł antydumpingowych na ceny odsprzedaży w Unii – Zastosowanie innej metody niż metoda stosowana podczas poprzedniego dochodzenia – Kontynuacja dumpingu i szkody lub ponowne ich wystąpienie – Artykuł 2 ust. 9, art. 3 i art. 11 ust. 9 i 10 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 [obecnie art. 2 ust. 9, art. 3 i art. 11 ust. 9 i 10 rozporządzenia (UE) 2016/1036

text:
               21.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/37

      Wyrok Sądu z dnia 15 listopada 2018 r. – CHEMK i KF / Komisja
      (Sprawa T-487/14) (1)

      (Dumping - Przywóz żelazokrzemu pochodzącego z Rosji - Ostateczne cło antydumpingowe - Przegląd wygaśnięcia środków - Określenie ceny eksportowej - Jeden podmiot gospodarczy - Przerzucenie ceł antydumpingowych na ceny odsprzedaży w Unii - Zastosowanie innej metody niż metoda stosowana podczas poprzedniego dochodzenia - Kontynuacja dumpingu i szkody lub ponowne ich wystąpienie - Artykuł 2 ust. 9, art. 3 i art. 11 ust. 9 i 10 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 [obecnie art. 2 ust. 9, art. 3 i art. 11 ust. 9 i 10 rozporządzenia (UE) 2016/1036)
      (2019/C 25/47)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Chelyabinsk electrometallurgical integrated plant OAO (CHEMK) (Czelabińsk, Rosja) i Kuzneckie Ferrosplavy OAO (KF) (Nowokuźnieck, Rosja) (przedstawiciele: adwokaci B. Evtimov i M. Krestiyanova)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. França, J.-F. Brakeland, A. Stobiecka-Kuik i A. Demeneix, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Euroalliages (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci O. Prost i M.-S. Dibling)

         Przedmiot

      Żądanie, na podstawie art. 263 TFUE, stwierdzenia nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 360/2014 z dnia 9 kwietnia 2014 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz żelazokrzemu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej i Rosji w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 (Dz.U. 2014, L 107, s. 13) w zakresie, w jakim dotyczy ono skarżących.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Chelyabinsk electrometallurgical integrated plant OAO (CHEMK) i Kuzneckie Ferrosplavy OAO (KF) pokrywają własne koszty oraz koszty Komisji Europejskiej.

                  3)

                  Euroalliages pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 282 z 25.8.2014.


title: Sprawa T-658/18: Skarga wniesiona w dniu 31 października 2018 r. – Hästens Sängar/EUIPO (Przedstawienie wzoru kwadratów)

text:
               21.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/46

      Skarga wniesiona w dniu 31 października 2018 r. – Hästens Sängar/EUIPO (Przedstawienie wzoru kwadratów)
      (Sprawa T-658/18)
      (2019/C 25/59)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Hästens Sängar AB (Köping, Szwecja) (przedstawiciele: adwokaci M. Johansson i R. Wessman)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską graficznego znaku towarowego w kolorach niebieskim i białym (Przedstawienie wzoru kwadratów) – zgłoszenie nr 1 340 047

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 sierpnia 2018 r. w sprawie R 442/2018-2

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 94 i art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 z uwagi na to, że Izba Odwoławcza nie przeprowadziła odpowiedniego badania lub nie podała powodów swojej decyzji w odniesieniu do różnych towarów i usług objętych zgłoszeniem;

                  —

                  Naruszenie art. 94, 95 i art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 z uwagi na to, że rozpatrywany znak towarowy nie jest powtarzającym się wzorem lub trójwymiarowym znakiem towarowym;

                  —

                  Błędna ocena odpowiedniego interesu ogólnego stanowiąca naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001, jako że Izba Odwoławcza dokonała błędnej oceny samoistnego charakteru odróżniającego.


title: Sprawa T-688/18: Skarga wniesiona w dniu 21 listopada 2018 r. – Exploitatiemaatschappij De Berghaaf v EUIPO – Brigade Electronics Group (CORNEREYE)

text:
               21.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/59

      Skarga wniesiona w dniu 21 listopada 2018 r. – Exploitatiemaatschappij De Berghaaf v EUIPO – Brigade Electronics Group (CORNEREYE)
      (Sprawa T-688/18)
      (2019/C 25/77)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Exploitatiemaatschappij De Berghaaf BV (Barneveld, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci R. Pansch, S. Klopschinski i M. von Rospatt)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Brigade Electronics Group plc (Kent, Zjednoczone Królestwo)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego CORNEREYE – zgłoszenie nr 15 175 284

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 24 lipca 2018 r. w sprawie R 1966/2017-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 95 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-661/18: Skarga wniesiona w dniu 7 listopada 2018 r. – Securitec / Komisja

text:
               21.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/46

      Skarga wniesiona w dniu 7 listopada 2018 r. – Securitec / Komisja
      (Sprawa T-661/18)
      (2019/C 25/60)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Securitec (Livange, Luksemburg) (przedstawiciel: P. Peuvrel, avocat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie skargi o stwierdzenie nieważności w jej obecnej formie za dopuszczalną;

                  —

                  co do istoty, uznanie skargi o stwierdzenie nieważności za zasadną;

                  —

                  w związku z powyższym stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 7 września 2018 r. o odrzuceniu oferty przedsiębiorstwa;

                  —

                  w razie potrzeby, stwierdzenie również nieważności decyzji Komisji z dnia 17 września 2018 r.;

                  —

                  podjęcie wszelkich koniecznych środków przewidzianych w przepisach prawa obowiązujących w odnośnej dziedzinie prawa;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania oraz innymi kosztami poniesionymi w ramach niniejszego postępowania w przedmiocie skargi.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia obowiązku uzasadnienia, którym zgodnie z twierdzeniem strony skarżącej dotknięta jest, po pierwsze, decyzja Komisji z dnia 7 września 2018 r. o odrzuceniu oferty przedstawionej przez stronę skarżącą w ramach przetargu nr HR/R1/PR/2017/059, zatytułowanego „Konserwacja instalacji systemów bezpieczeństwa w budynkach zajmowanych lub zarządzanych przez Komisję Europejską w Belgii i Luksemburgu” (Dz.U. 2018/S 209-476275) i, po drugie, decyzja z dnia 17 września 2018 r. odmawiająca udzielenia stronie skarżącej objaśnień, o które wystąpiła w odniesieniu do rzeczonego przetargu. Decyzja o odrzuceniu oferty przedstawionej przez stronę skarżącą ogranicza się bowiem do stwierdzenia, że oferta nie proponuje najniższej ceny, podczas gdy kryterium ceny nie było jedynym kryterium udzielenia zamówienia w świetle specyfikacji. Konsekwencją prawną niedostatecznego uzasadnienia, jako że jest ono równoważne z brakiem uzasadnienia, powinno być w przekonaniu strony skarżącej stwierdzenie nieważności decyzji.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczy niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji. W kwestii tej strona skarżąca twierdzi, że kryterium ceny nie było jedynym kryterium podlegającym zastosowaniu i że poza tym konieczne było, aby wybrana oferta była zgodna z prawem i z określonymi wymogami. Tymczasem zdaniem strony skarżącej wybrany oferent nie dysponował certyfikatem NEDAP, wbrew wymogom specyfikacji. W związku z tym udzielenie zamówienia tejże spółce było niezgodne z prawem i w związku z tym należy stwierdzić nieważność zaskarżonych decyzji

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczy naruszenia zasad przejrzystości, równości traktowania i niedyskryminacji, którymi zgodnie z twierdzeniem strony skarżącej są dotknięte zaskarżone decyzje, w szczególności jeżeli chodzi o nieproporcjonalny wymóg obrotu na poziomie 900 000 EUR obowiązujący w stosunku do przedsiębiorstw składających oferty w ramach pozycji nr 4 w Luksemburgu oraz o brak udzielenia przez Komisję odpowiedzi na formułujące w tym zakresie pytania pismo strony skarżącej z dnia 28 czerwca 2018 r.


title: Sprawa T-689/18: Skarga wniesiona w dniu 21 listopada 2018 r. – Executive Selling / EUIPO (EXECUTIVE SELLING)

text:
               21.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/60

      Skarga wniesiona w dniu 21 listopada 2018 r. – Executive Selling / EUIPO (EXECUTIVE SELLING)
      (Sprawa T-689/18)
      (2019/C 25/78)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Executive Selling (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci V. Bouchara i A. Maier)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską oznaczenia słownego EXECUTIVE SELLING – zgłoszenie nr 1 343 783

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 września 2018 r. w sprawie R 313/2018-1

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Rozpatrywany w całości zgłoszony znak towarowy nie jest opisowy w odniesieniu do jednej z cech oznaczonych usług. Przeprowadzona przez EUIPO analiza jest niezgodna z mającymi zastosowanie przepisami i orzecznictwem, a zgłoszone oznaczenie jest w pełni odróżniające i może zatem spełniać zasadniczą funkcję znaku towarowego.


title: Sprawa T-663/18: Skarga wniesiona w dniu 9 listopada 2018 r. – Nissin Foods Holdings / EUIPO – The GB Foods (Soba JAPANESE FRIED NOODLES)

text:
               21.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/47

      Skarga wniesiona w dniu 9 listopada 2018 r. – Nissin Foods Holdings / EUIPO – The GB Foods (Soba JAPANESE FRIED NOODLES)
      (Sprawa T-663/18)
      (2019/C 25/61)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Nissin Foods Holdings Co. Ltd (Osaka, Japonia) (przedstawiciele: S. Malynicz, QC, G. Messenger, barrister, oraz K. Gilbert i G. Lodge, solicitors)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: The GB Foods, SA (L'Hospitalet de Llobregat, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy Soba JAPANESE FRIED NOODLES w kolorach czerwonym, czarnym, szarym i białym – unijny znak towarowy nr 9 377 904

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 sierpnia 2018 r. w sprawie R 111/2018-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO i drugiej strony w postępowaniu przed izbą odwoławczą kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-695/18: Skarga wniesiona w dniu 26 listopada 2018 r. – Werner/EUIPO – Merck (fLORAMED)

text:
               21.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/61

      Skarga wniesiona w dniu 26 listopada 2018 r. – Werner/EUIPO – Merck (fLORAMED)
      (Sprawa T-695/18)
      (2019/C 25/79)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Stefan Werner (Baldham, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Büttner)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Merck KGaA (Darmstadt, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego fLORAMED – zgłoszenie nr 15 336 639

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 17 września 2018 r. w sprawie R 197/2018-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, jak również decyzji Wydziału Sprzeciwów z dnia 24 listopada 2017 r. o odrzuceniu zgłoszenia znaku towarowego dla wszystkich objętych nim towarów oraz uwzględnieniu sprzeciwu strony wnoszącej sprzeciw z dnia 7 października 2016 r.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001


title: Sprawa T-666/18: Skarga wniesiona w dniu 6 listopada 2018 r. – 6Minutes Media / EUIPO – ad pepper media International (ad pepper)

text:
               21.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/48

      Skarga wniesiona w dniu 6 listopada 2018 r. – 6Minutes Media / EUIPO – ad pepper media International (ad pepper)
      (Sprawa T-666/18)
      (2019/C 25/62)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: 6Minutes Media GmbH (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: Rechtsanwälte P. Koch i T. Hilser)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: ad pepper media International NV (Norymberga, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy ad pepper – unijny znak towarowy nr 1 307 966

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 czerwca 2018 r. w sprawie R 839/2017-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO i ad pepper media International NV, na wypadek gdyby wstąpiła do sprawy w charakterze interwenienta, kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 58 ust. 1 lit. a) w związku z art. 18 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-697/18: Skarga wniesiona w dniu 26 listopada 2018 r. – Aldi / EUIPO – Titlbach (ALTISPORT)

text:
               21.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/61

      Skarga wniesiona w dniu 26 listopada 2018 r. – Aldi / EUIPO – Titlbach (ALTISPORT)
      (Sprawa T-697/18)
      (2019/C 25/80)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Aldi GmbH & Co. KG (Mülheim an der Ruhr, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci N. Lützenrath, U. Rademacher, C. Fürsen i M. Minkner)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Aleš Titlbach (Meziboří, Czechy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską znaku towarowego ALTISPORT – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 1 226 617

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 września 2018 r. w sprawie R 2683/2017-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-668/18: Skarga wniesiona w dniu 6 listopada 2018 r. – 6Minutes Media / EUIPO – ad pepper media International (ADPepper)

text:
               21.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/49

      Skarga wniesiona w dniu 6 listopada 2018 r. – 6Minutes Media / EUIPO – ad pepper media International (ADPepper)
      (Sprawa T-668/18)
      (2019/C 25/63)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: 6Minutes Media GmbH (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: Rechtsanwälte P. Koch i T. Hilser)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: ad pepper media International NV (Norymberga, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy ADPepper – unijny znak towarowy nr 1 109 990

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 czerwca 2018 r. w sprawie R 840/2017-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO i ad pepper media International NV, na wypadek gdyby wstąpiła do sprawy w charakterze interwenienta, kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 95 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 58 ust. 1 lit. a) w związku z art. 18 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-113/15: Wyrok Sądu z dnia 15 listopada 2018 r. – RFA International/Komisja Dumping – Przywozu żelazokrzemu pochodzącego z Rosji – Odrzucenie wniosków o zwrot uiszczonego cła antydumpingowego – Określenie wartości normalnej i ceny eksportowej – Jeden podmiot gospodarczy – Uwzględnienia cła antydumpingowego w cenie odsprzedaży w Unii – Zastosowanie innej metody niż metoda wykorzystana w poprzednim dochodzeniu – Artykuł 2 ust. 9 i art. 11 ust. 9 i 10 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 [obecnie art. 2 ust. 9 i art. 11 ust. 9 i 10 rozporządzenia (UE) 2016/1036] – Artykuł 18.3.1 porozumienia antydumpingowego WTO

text:
               21.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/38

      Wyrok Sądu z dnia 15 listopada 2018 r. – RFA International/Komisja
      (Sprawa T-113/15) (1)

      (Dumping - Przywozu żelazokrzemu pochodzącego z Rosji - Odrzucenie wniosków o zwrot uiszczonego cła antydumpingowego - Określenie wartości normalnej i ceny eksportowej - Jeden podmiot gospodarczy - Uwzględnienia cła antydumpingowego w cenie odsprzedaży w Unii - Zastosowanie innej metody niż metoda wykorzystana w poprzednim dochodzeniu - Artykuł 2 ust. 9 i art. 11 ust. 9 i 10 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 [obecnie art. 2 ust. 9 i art. 11 ust. 9 i 10 rozporządzenia (UE) 2016/1036] - Artykuł 18.3.1 porozumienia antydumpingowego WTO)
      (2019/C 25/48)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: RFA International, LP (Calgary, Kanada) (przedstawiciele: B. Evtimov i M. Krestiyanova, adwokaci)

         Strona przeciwna: Komisja Europejska (przedstawiciele: J.F. Brakeland i A. Stobiecka-Kuik, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie wniesione na podstawie art. 263 TFUE w celu doprowadzenia do stwierdzenie nieważności, w całości lub w części, decyzji wykonawczych Komisji C(2014) 9805 final, C(2014) 9806 final, C(2014) 9807 final, C(2014) 9808 final, C(2014) 9811 final, C(2014) 9812 final i C(2014) 9816 final z dnia 18 grudnia 2014 r. w sprawie wniosków o zwrot cła antydumpingowego uiszczonego od przywozu żelazokrzemu pochodzącego z Rosji.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  RFA International, LP zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 155 z 11.5.2015.


title: Sprawa T-669/18: Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2018 r. – Neoperl / EUIPO (Przedstawienie czterech wypełnień na regularnym przedstawieniu pustych otworków)

text:
               21.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/50

      Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2018 r. – Neoperl / EUIPO (Przedstawienie czterech wypełnień na regularnym przedstawieniu pustych otworków)
      (Sprawa T-669/18)
      (2019/C 25/64)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Neoperl AG (Reinach, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat H. Börjes-Pestalozza)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Pozycyjny unijny znak towarowy (Przedstawienie czterech wypełnień na regularnym przedstawieniu pustych otworków) – zgłoszenie nr 16 259 665

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 10 września 2018 r. w sprawie R 2059/2017-5

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-749/18: Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2018 r. – Daimler / EUIPO (ROAD EFFICIENCY)

text:
               18.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/45

      Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2018 r. – Daimler / EUIPO (ROAD EFFICIENCY)
      (Sprawa T-749/18)
      (2019/C 65/59)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Daimler AG (Stuttgart, Niemcy) (przedstawiciele: adwokat P. Kohl)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „ROAD EFFICIENCY” – zgłoszenie nr 15 814 536

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 października 2018 r. w sprawie R 2701/2017-5

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w toku postępowania odwoławczego.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa C-310/16: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 stycznia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Spetsializiran nakazatelen sad – Bułgaria) – postępowanie karne przeciwko Petarowi Dzivevowi i in. Odesłanie prejudycjalne – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Ochrona interesów finansowych Unii Europejskiej – Artykuł 325 ust. 1 TFUE – Konwencja w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich – Postępowanie karne dotyczące przestępstw w dziedzinie VAT – Zasada skuteczności – Przeprowadzanie dowodów – Podsłuch telefoniczny – Zgoda wydana przez niewłaściwy organ sądowy – Wzięcie pod uwagę podsłuchanych rozmów telefonicznych jako dowodów – Przepisy krajowe – Zakaz

text:
               11.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/2

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 stycznia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Spetsializiran nakazatelen sad – Bułgaria) – postępowanie karne przeciwko Petarowi Dzivevowi i in.
      (Sprawa C-310/16) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Ochrona interesów finansowych Unii Europejskiej - Artykuł 325 ust. 1 TFUE - Konwencja w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich - Postępowanie karne dotyczące przestępstw w dziedzinie VAT - Zasada skuteczności - Przeprowadzanie dowodów - Podsłuch telefoniczny - Zgoda wydana przez niewłaściwy organ sądowy - Wzięcie pod uwagę podsłuchanych rozmów telefonicznych jako dowodów - Przepisy krajowe - Zakaz)
      (2019/C 93/02)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Spetsializiran nakazatelen sad

         Strony w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

      Petar Dzivev, Galina Angelova, Georgi Dimov, Milko Velkov

         Sentencja

      Artykuł 325 ust. 1 TFUE oraz art. 1 ust. 1 lit. b) i art. 2 ust. 1 przyjętej na podstawie art. K.3 Traktatu o Unii Europejskiej Konwencji w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich, podpisanej w Brukseli w dniu 26 lipca 1995 r., w świetle Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie, w kontekście zasady skuteczności ścigania w sprawach przestępstw z dziedziny podatku od wartości dodanej (VAT), stosowaniu przez sąd krajowy przepisu krajowego stanowiącego, że należy odrzucić w postępowaniu karnym dowody, takie jak nagrania z podsłuchów telefonicznych, wymagające uprzedniej zgody sądu, jeśli tę zgodę wydał niewłaściwy sąd, nawet jeżeli tylko za pomocą tych dowodów można wykazać popełnienie rozpatrywanych przestępstw.

         (1)  Dz.U. C 310 z 29.8.2016.


title: Sprawa C-162/17 P: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 16 stycznia 2019 r. – Rzeczpospolita Polska/ Stock Polska sp. z o.o., Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Lass & Steffen GmbH Wein- und Spirituosen-Import Odwołanie – Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 – Artykuł 8 ust. 1 – Zgłoszenie do rejestracji graficznego znaku towarowego z elementem słownym LUBELSKA – Element dominujący i odróżniający

text:
               11.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/3

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 16 stycznia 2019 r. – Rzeczpospolita Polska/ Stock Polska sp. z o.o., Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Lass & Steffen GmbH Wein- und Spirituosen-Import
      (Sprawa C-162/17 P) (1)

      (Odwołanie - Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Artykuł 8 ust. 1 - Zgłoszenie do rejestracji graficznego znaku towarowego z elementem słownym LUBELSKA - Element dominujący i odróżniający)
      (2019/C 93/03)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Rzeczpospolita Polska ((przedstawiciel: B. Majczyna, pełnomocnik)

         Druga strona postępowania: Stock Polska sp. z o.o. (przedstawiciel: T. Gawrylczyk, radca prawny), Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciele: M. Rajh i D. Botis, pełnomocnicy), Lass & Steffen GmbH Wein- und Spirituosen-Import (przedstawiciel: R. Kunz-Hallstein, Rechtsanwalt)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Rzeczpospolita Polska zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 239 z 24.7.2017.


title: Sprawa C-165/17: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 24 stycznia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Francja) – Morgan Stanley & Co International plc / Ministre de l’Économie et des Finances Odesłanie prejudycjalne – Podatki – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Szósta dyrektywa 77/388/EWG – Dyrektywa 2006/112/WE – Odliczenie podatku naliczonego – Towary i usługi wykorzystywane zarówno do transakcji podlegających opodatkowaniu, jak i do transakcji zwolnionych z podatku (towary i usługi do użytku mieszanego) – Ustalenie właściwej proporcji podlegającej odliczeniu – Oddział spółki mający siedzibę w innym państwie członkowskim niż zakład główny spółki – Wydatki poniesione przez oddział, przeznaczone wyłącznie do realizacji transakcji zakładu głównego – Koszty ogólne oddziału, służące realizacji zarówno jego własnych transakcji, jak i transakcji zakładu głównego

text:
               11.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/3

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 24 stycznia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Francja) – Morgan Stanley & Co International plc / Ministre de l’Économie et des Finances
      (Sprawa C-165/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Szósta dyrektywa 77/388/EWG - Dyrektywa 2006/112/WE - Odliczenie podatku naliczonego - Towary i usługi wykorzystywane zarówno do transakcji podlegających opodatkowaniu, jak i do transakcji zwolnionych z podatku (towary i usługi do użytku mieszanego) - Ustalenie właściwej proporcji podlegającej odliczeniu - Oddział spółki mający siedzibę w innym państwie członkowskim niż zakład główny spółki - Wydatki poniesione przez oddział, przeznaczone wyłącznie do realizacji transakcji zakładu głównego - Koszty ogólne oddziału, służące realizacji zarówno jego własnych transakcji, jak i transakcji zakładu głównego)
      (2019/C 93/04)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil d’État

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Morgan Stanley & Co International plc

         Strona przeciwna: Ministre de l’Économie et des Finances

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 17 ust. 2, 3 i 5 oraz art. 19 ust. 1 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, a także art. 168, 169 i 173–175 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, należy interpretować w ten sposób, że w odniesieniu do wydatków poniesionych przez oddział zarejestrowany w jednym państwie członkowskim, które są przeznaczone wyłącznie jednocześnie do realizacji transakcji opodatkowanych podatkiem od wartości dodanej i transakcji zwolnionych z tego podatku, dokonanych przez zakład główny tego oddziału znajdujący się w innym państwie członkowskim, należy zastosować proporcję podlegającą odliczeniu wynikającą z ułamka, na którego mianownik składa się obrót, z wyłączeniem podatku od wartości dodanej, złożony z tych tylko transakcji, a na którego licznik składają się transakcje opodatkowane, które uprawniałyby do odliczenia także wtedy, gdyby zostały dokonane w państwie członkowskim rejestracji tego oddziału, także wtedy, gdy to prawo do odliczenia wynika z dokonania przez ten oddział wyboru opodatkowania podatkiem od wartości dodanej transakcji dokonanych w tym państwie.

                  2)

                  Artykuł 17 ust. 2, 3 i 5 oraz art. 19 ust. 1 szóstej dyrektywy 77/388, a także art. 168, 169 i 173–175 dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że aby ustalić proporcję podlegającą odliczeniu mającą zastosowanie do kosztów ogólnych oddziału zarejestrowanego w jednym państwie członkowskim, które służą jednocześnie do realizacji transakcji dokonanych przez ten oddział w tym państwie i transakcji dokonanych przez jego zakład główny z siedzibą w innym państwie członkowskim, w mianowniku ułamka stanowiącego tę proporcję podlegającą odliczeniu należy uwzględnić transakcje realizowane zarówno przez ten oddział, jak i przez ten zakład główny, przy czym w liczniku tego ułamka, oprócz transakcji opodatkowanych zrealizowanych przez tenże oddział należy umieścić tylko transakcje opodatkowane zrealizowane przez rzeczony zakład główny, które również uprawniałyby do odliczenia, gdyby zostały dokonane w państwie rejestracji danego oddziału.

         (1)  Dz.U. C 213 z 3.7.2017.


title: Sprawa C-193/17: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 22 stycznia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – Cresco Investigation GmbH / Markus Achatzi Odesłanie prejudycjalne – Karta praw podstawowych Unii Europejskiej – Artykuł 21 – Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy – Dyrektywa 2000/78/WE – Artykuł 2 ust. 2 lit. a) – Dyskryminacja bezpośrednia ze względu na religię – Przepisy krajowe przyznające niektórym pracownikom dzień urlopu w Wielki Piątek – Względy uzasadniające – Artykuł 2 ust. 5 – Artykuł 7 ust. 1 – Obowiązki pracodawców prywatnych i sądu krajowego wynikające z niezgodności prawa krajowego z dyrektywą 2000/78

text:
               11.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/6

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 22 stycznia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – Cresco Investigation GmbH / Markus Achatzi
      (Sprawa C-193/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 21 - Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy - Dyrektywa 2000/78/WE - Artykuł 2 ust. 2 lit. a) - Dyskryminacja bezpośrednia ze względu na religię - Przepisy krajowe przyznające niektórym pracownikom dzień urlopu w Wielki Piątek - Względy uzasadniające - Artykuł 2 ust. 5 - Artykuł 7 ust. 1 - Obowiązki pracodawców prywatnych i sądu krajowego wynikające z niezgodności prawa krajowego z dyrektywą 2000/78)
      (2019/C 93/06)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberster Gerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca środek odwoławczy: Cresco Investigation GmbH

         Druga strona postępowania: Markus Achatzi

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 1 i art. 2 ust. 2 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy należy interpretować w ten sposób, że przepisy krajowe, na mocy których, po pierwsze, Wielki Piątek jest dniem wolnym od pracy tylko dla pracowników będących członkami niektórych Kościołów chrześcijańskich, a po drugie, jedynie ci pracownicy mają prawo – jeżeli są zobowiązani pracować w ten dzień wolny od pracy – do dodatku do wynagrodzenia pobieranego za pracę świadczoną w ten dzień, stanowią bezpośrednią dyskryminację ze względu na religię.
                  Środków przewidzianych przez te przepisy krajowe nie można uznać za środki konieczne do ochrony praw i wolności innych osób w rozumieniu art. 2 ust. 5 wspomnianej dyrektywy ani za szczególne środki mające zrekompensować niedogodności, u podstaw których leży religia, w rozumieniu art. 7 ust. 1 tejże dyrektywy.

                  2)

                  Artykuł 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że dopóki zainteresowane państwo członkowskie w celu przywrócenia równości traktowania nie zmieni przepisów przyznających prawo do dnia wolnego od pracy w Wielki Piątek tylko pracownikom będącym członkom niektórych Kościołów chrześcijańskich, dopóty prywatny pracodawca podlegający tym przepisom ma obowiązek przyznać również swoim pozostałym pracownikom prawo do dnia wolnego od pracy w Wielki Piątek, o ile pracownicy ci uprzednio zwrócili się do tego pracodawcy o zwolnienie z obowiązku pracy w tym dniu, i w konsekwencji uznać, że pracownikom tym przysługuje prawo do dodatku do wynagrodzenia pobieranego za pracę świadczoną w tym dniu, jeśli wspomniany pracodawca odmówił uwzględnienia takiej prośby.

         (1)  Dz.U. C 283 z 28.8.2017.


title: Sprawa C-258/17: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 15 stycznia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof – Austria) – E.B. / Versicherungsanstalt öffentlich Bediensteter BVA (Odesłanie prejudycjalne – Polityka społeczna – Dyrektywa 2000/78/WE – Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy – Artykuł 2 – Usiłowanie doprowadzenia przez urzędnika do czynu nierządnego wobec osób małoletnich płci męskiej – Kara dyscyplinarna wymierzona w 1975 r. – Wcześniejsze przeniesienie w stan spoczynku wraz z obniżeniem wysokości świadczeń emerytalnych – Dyskryminacja ze względu na orientację seksualną – Skutki stosowania dyrektywy 2000/78/WE w odniesieniu do kary dyscyplinarnej – Zasady obliczania wysokości wypłacanego świadczenia emerytalnego)

text:
               11.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/7

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 15 stycznia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof – Austria) – E.B. / Versicherungsanstalt öffentlich Bediensteter BVA
      (Sprawa C-258/17) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Dyrektywa 2000/78/WE - Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy - Artykuł 2 - Usiłowanie doprowadzenia przez urzędnika do czynu nierządnego wobec osób małoletnich płci męskiej - Kara dyscyplinarna wymierzona w 1975 r. - Wcześniejsze przeniesienie w stan spoczynku wraz z obniżeniem wysokości świadczeń emerytalnych - Dyskryminacja ze względu na orientację seksualną - Skutki stosowania dyrektywy 2000/78/WE w odniesieniu do kary dyscyplinarnej - Zasady obliczania wysokości wypłacanego świadczenia emerytalnego))
      (2019/C 93/07)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: E.B.

         Strona pozwana: Versicherungsanstalt öffentlich Bediensteter BVA

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 2 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy należy interpretować w ten sposób, że po upływie terminu na transpozycję tej dyrektywy, czyli od dnia 3 grudnia 2003 r., znajduje on zastosowanie do przyszłych skutków wydanej przed wejściem w życie wspomnianej dyrektywy ostatecznej decyzji dyscyplinarnej nakazującej przeniesienie w stan spoczynku urzędnika z jednoczesnym obniżeniem pobieranego przez niego świadczenia emerytalnego.

                  2)

                  Dyrektywę 2000/78 należy interpretować w ten sposób, iż w sytuacji, o jakiej mowa w pkt 1 sentencji niniejszego wyroku, zobowiązuje ona sąd krajowy do ponownego zbadania, w odniesieniu do okresu od dnia 3 grudnia 2003 r., nie ostatecznej kary dyscyplinarnej nakazującej wcześniejsze przeniesienie w stan spoczynku danego urzędnika, ale obniżenia kwoty pobieranego przez niego świadczenia emerytalnego w celu określenia kwoty świadczenia, jaką pobierałby w przypadku braku jakiejkolwiek formy dyskryminacji ze względu na orientację seksualną.

         (1)  Dz.U. C 283 z 28.8.2017.


title: Sprawa C-265/17 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 16 stycznia 2019 r. – Komisja Europejska / United Parcel Service, Inc., FedEx Corp. Odwołanie – Kontrola koncentracji przedsiębiorstw – Przejęcie TNT Express przez UPS – Decyzja Komisji uznająca koncentrację za niezgodną z rynkiem wewnętrznym oraz z funkcjonowaniem porozumienia EOG – Model ekonometryczny sporządzony przez Komisję – Niepodanie do wiadomości zmian dokonanych w modelu ekonometrycznym – Naruszenie prawa do obrony

text:
               11.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/7

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 16 stycznia 2019 r. – Komisja Europejska / United Parcel Service, Inc., FedEx Corp.
      (Sprawa C-265/17 P) (1)

      (Odwołanie - Kontrola koncentracji przedsiębiorstw - Przejęcie TNT Express przez UPS - Decyzja Komisji uznająca koncentrację za niezgodną z rynkiem wewnętrznym oraz z funkcjonowaniem porozumienia EOG - Model ekonometryczny sporządzony przez Komisję - Niepodanie do wiadomości zmian dokonanych w modelu ekonometrycznym - Naruszenie prawa do obrony)
      (2019/C 93/08)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Christoforou, N. Khan, H. Leupold i A. Biolan, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: United Parcel Service, Inc. (przedstawiciele: A. Ryan, solicitor, F. Hoseinian, advokat, W. Knibbeler, S. A. Pliego i P. van den Berg, advocaten, oraz F. Roscam Abbing, advocate), FedEx Corp. (przedstawiciele: F. Carlin, barrister, G. Bushell, solicitor, i N. Niejahr, Rechtsanwältin)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 231 z 17.7.2017.


title: Sprawa C-313/17 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 24 stycznia 2019 r. – George Haswani / Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska Odwołanie – Artykuł 86 regulaminu postępowania przed Sądem – Dopuszczalność – Postępowanie w sprawie dostosowania skargi – Konieczność dostosowania zarzutów i argumentów – Środki ograniczające przyjęte wobec Syryjskiej Republiki Arabskiej – Wykaz osób i podmiotów, w odniesieniu do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych – Umieszczenie nazwiska wnoszącego odwołanie w wykazie

text:
               11.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/9

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 24 stycznia 2019 r. – George Haswani / Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska
      (Sprawa C-313/17 P) (1)

      (Odwołanie - Artykuł 86 regulaminu postępowania przed Sądem - Dopuszczalność - Postępowanie w sprawie dostosowania skargi - Konieczność dostosowania zarzutów i argumentów - Środki ograniczające przyjęte wobec Syryjskiej Republiki Arabskiej - Wykaz osób i podmiotów, w odniesieniu do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Umieszczenie nazwiska wnoszącego odwołanie w wykazie)
      (2019/C 93/10)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: George Haswani (przedstawiciel: G. Karouni, avocat)

         Pozostali uczestnicy postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. Sikora-Kalėda i S. Kyriakopoulou, pełnomocnicy), Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Havas i R. Tricot, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Uchyla się pkt 1 sentencji wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 22 marca 2017 r., Haswani/Rada (T-231/15, niepublikowanego, EU:T:2017:200).

                  2)

                  Sprawa zostaje przekazana Sądowi Unii Europejskiej do ponownego rozpoznania.

                  3)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

         (1)  Dz.U. C 239 z 24.7.2017.


title: Sprawa C-386/17: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 16 stycznia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione – Włochy) – Stefano Liberato / Luminita Luisa Grigorescu Odesłanie prejudycjalne – Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Jurysdykcja oraz uznawanie i wykonywanie orzeczeń w sprawach dotyczących zobowiązań alimentacyjnych – Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 – Artykuł 5 pkt 2 – Artykuł 27 – Artykuł 35 ust. 3 – Jurysdykcja oraz uznawanie i wykonywanie orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej – Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 – Artykuł 19 – Zawisłość sporu – Artykuł 22 lit. a) – Artykuł 23 lit. a) – Nieuznanie orzeczenia w wypadku oczywistej sprzeczności z porządkiem publicznym – Artykuł 24 – Zakaz badania jurysdykcji państwa członkowskiego pochodzenia – Podstawa odmowy uznania oparta na naruszeniu zasad zawisłości sporu – Brak

text:
               11.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/10

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 16 stycznia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione – Włochy) – Stefano Liberato / Luminita Luisa Grigorescu
      (Sprawa C-386/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Jurysdykcja oraz uznawanie i wykonywanie orzeczeń w sprawach dotyczących zobowiązań alimentacyjnych - Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Artykuł 5 pkt 2 - Artykuł 27 - Artykuł 35 ust. 3 - Jurysdykcja oraz uznawanie i wykonywanie orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej - Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 - Artykuł 19 - Zawisłość sporu - Artykuł 22 lit. a) - Artykuł 23 lit. a) - Nieuznanie orzeczenia w wypadku oczywistej sprzeczności z porządkiem publicznym - Artykuł 24 - Zakaz badania jurysdykcji państwa członkowskiego pochodzenia - Podstawa odmowy uznania oparta na naruszeniu zasad zawisłości sporu - Brak)
      (2019/C 93/12)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Corte suprema di cassazione

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Stefano Liberato

         Strona pozwana: Luminita Luisa Grigorescu

         Sentencja

      Zasady zawisłości sporu zawarte w art. 27 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych oraz w art. 19 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji gdy w ramach sporu w sprawie małżeńskiej, w sprawie odpowiedzialności rodzicielskiej lub w sprawie zobowiązań alimentacyjnych sąd, do którego pozew wniesiono później, wydaje z naruszeniem tych zasad orzeczenie, które staje się prawomocne, stoją one na przeszkodzie temu, by sądy państwa członkowskiego, któremu podlega sąd, do którego najpierw wniesiono pozew, mogły odmówić uznania tego orzeczenia z tego jedynie powodu. W szczególności naruszenie to nie uzasadnia samo w sobie nieuznania wspomnianego orzeczenia ze względu na jego oczywistą sprzeczność z porządkiem publicznym tego państwa członkowskiego.

         (1)  Dz.U. C 338 z 9.10.2017.


title: Sprawa C-387/17: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 23 stycznia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione – Włochy) – Presidenza del Consiglio dei Ministri / Fallimento Traghetti del Mediterraneo SpA Odesłanie prejudycjalne – Pomoc państwa – Pomoc istniejąca i pomoc nowa – Kwalifikacja – Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 – Artykuł 1 lit. b) ppkt (iv) i (v) – Zasady pewności prawa oraz ochrony uzasadnionych oczekiwań – Możliwość stosowania – Pomoc przyznana przed liberalizacją rynku początkowo zamkniętego dla konkurencji – Powództwo o odszkodowanie przeciwko państwu członkowskiemu wniesione przez konkurenta spółki będącej beneficjentem

text:
               11.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/11

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 23 stycznia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione – Włochy) – Presidenza del Consiglio dei Ministri / Fallimento Traghetti del Mediterraneo SpA
      (Sprawa C-387/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Pomoc państwa - Pomoc istniejąca i pomoc nowa - Kwalifikacja - Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 - Artykuł 1 lit. b) ppkt (iv) i (v) - Zasady pewności prawa oraz ochrony uzasadnionych oczekiwań - Możliwość stosowania - Pomoc przyznana przed liberalizacją rynku początkowo zamkniętego dla konkurencji - Powództwo o odszkodowanie przeciwko państwu członkowskiemu wniesione przez konkurenta spółki będącej beneficjentem)
      (2019/C 93/13)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Corte suprema di cassazione

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Presidenza del Consiglio dei Ministri

         Strona pozwana: Fallimento Traghetti del Mediterraneo SpA

         Sentencja

                  1)

                  Subwencje przyznane na rzecz przedsiębiorstwa przed terminem liberalizacji odnośnego rynku, takie jak subwencje, których dotyczy postępowanie główne, nie mogą zostać zakwalifikowane jako pomoc istniejąca jedynie z powodu braku formalnej liberalizacji tego rynku w momencie ich przyznania, jeżeli subwencje te mogły mieć wpływ na wymianę handlową pomiędzy państwami członkowskimi i zakłócać konkurencję lub grozić jej zakłóceniem, czego sprawdzenie należy do sądu odsyłającego.

                  2)

                  Artykuł 1 lit. b) ppkt (iv) rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. [108 TFUE] należy interpretować w ten sposób, że nie ma on zastosowania do sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym. W zakresie, w jakim subwencje rozpatrywane w postępowaniu głównym zostały przyznane z naruszeniem obowiązku uprzedniego zgłoszenia ustanowionego w art. 93 ust. 3 traktatu EWG, podmioty państwowe nie mogą powoływać się na zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań. W sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, w której powództwo o odszkodowanie przeciwko państwu członkowskiemu zostało wniesione przez konkurenta spółki będącej beneficjentem, zasada pewności prawa nie pozwala narzucić skarżącemu, poprzez stosowanie w drodze analogii, terminu przedawnienia takiego jak ustalony w art. 15 ust. 1 tego rozporządzenia.

         (1)  Dz.U. C 338 z 9.10.2017.


title: Sprawa C-389/17: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 16 stycznia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas – Litwa) – postępowanie wszczęte przez „Paysera LT” UAB, dawniej „EVP International” UAB Odesłanie prejudycjalne – Podejmowanie działalności przez instytucje pieniądza elektronicznego – Dyrektywa 2009/110/WE – Artykuł 5 ust. 2 i 3 – Przepisy dotyczące funduszy własnych – Fundusze własne wymagane do prowadzenia działalności związanej z emisją pieniądza elektronicznego – Pojęcie „działalności związanej z emisją pieniądza elektronicznego” – Emisja pieniądza elektronicznego na rzecz sprzedawcy według wartości nominalnej otrzymanych środków pieniężnych

text:
               11.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/12

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 16 stycznia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas – Litwa) – postępowanie wszczęte przez „Paysera LT” UAB, dawniej „EVP International” UAB
      (Sprawa C-389/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podejmowanie działalności przez instytucje pieniądza elektronicznego - Dyrektywa 2009/110/WE - Artykuł 5 ust. 2 i 3 - Przepisy dotyczące funduszy własnych - Fundusze własne wymagane do prowadzenia działalności związanej z emisją pieniądza elektronicznego - Pojęcie „działalności związanej z emisją pieniądza elektronicznego” - Emisja pieniądza elektronicznego na rzecz sprzedawcy według wartości nominalnej otrzymanych środków pieniężnych)
      (2019/C 93/14)
      Język postępowania: litewski

         Sąd odsyłający

      Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca:„Paysera LT” UAB, dawniej „EVP International” UAB

         przy udziale: Lietuvos bankas

         Sentencja

      Artykuł 5 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/110/WE z dnia 16 września 2009 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje pieniądza elektronicznego oraz nadzoru ostrożnościowego nad ich działalnością, zmieniającej dyrektywy 2005/60/WE i 2006/48/WE oraz uchylającej dyrektywę 2000/46/WE, należy interpretować w ten sposób, że usługi świadczone przez instytucje pieniądza elektronicznego w ramach transakcji płatniczych, takie jak usługi rozpatrywane w postępowaniu głównym, stanowią działalność związaną z emisją pieniądza elektronicznego w rozumieniu przywołanego przepisu, o ile powodują emisję lub wykup pieniądza elektronicznego w ramach jednej i tej samej transakcji płatniczej.

         (1)  Dz.U. C 309 z 18.9.2017 r.


title: Sprawa C-419/2017 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 23 stycznia 2019 r. – Deza, a.s. / Europejska Agencja Chemikaliów, Królestwo Danii, Królestwo Niderlandów, Królestwo Szwecji, Królestwo Norwegii Odwołanie – Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 (rozporządzenie REACH) – Załącznik XIV – Sporządzenie listy substancji wymagających uzyskania zezwolenia – Umieszczenie na liście substancji zidentyfikowanych w celu ich ewentualnego włączenia do załącznika XIV – Aktualizacja umieszczonego na liście wpisu substancji ftalan di(2 etyloheksylu) (DEHP) – Błędy w wykładni i zastosowaniu rozporządzenia REACH oraz naruszenie zasady pewności prawa – Przeinaczenie okoliczności faktycznych i dowodów – Zakres kontroli

text:
               11.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/12

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 23 stycznia 2019 r. – Deza, a.s. / Europejska Agencja Chemikaliów, Królestwo Danii, Królestwo Niderlandów, Królestwo Szwecji, Królestwo Norwegii
      (Sprawa C-419/2017 P) (1)

      (Odwołanie - Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 (rozporządzenie REACH) - Załącznik XIV - Sporządzenie listy substancji wymagających uzyskania zezwolenia - Umieszczenie na liście substancji zidentyfikowanych w celu ich ewentualnego włączenia do załącznika XIV - Aktualizacja umieszczonego na liście wpisu substancji ftalan di(2 etyloheksylu) (DEHP) - Błędy w wykładni i zastosowaniu rozporządzenia REACH oraz naruszenie zasady pewności prawa - Przeinaczenie okoliczności faktycznych i dowodów - Zakres kontroli)
      (2019/C 93/15)
      Język postępowania: czeski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Deza, a.s. (przedstawiciel: P. Dejl, advokát)

         Druga strona postępowania: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) (przedstawiciele: W. Broere, N. Herbatschek i M. Heikkilä, pełnomocnicy, wspierani przez M. Procházkę i M. Maškovą, advokáti), Królestwo Danii (przedstawiciele: J. Nymann-Lindegren i M. Wolff, pełnomocnicy), Królestwo Niderlandów, Królestwo Szwecji (przedstawiciele: A. Falk, C. Meyer-Seitz, H. Shev i L. Zettergren, pełnomocnicy), Królestwo Norwegii

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Deza, a.s. pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Europejską Agencję Chemikaliów (ECHA).

                  3)

                  Królestwo Danii i Królestwo Szwecji pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 293 z 4.9.2017.


title: Sprawa C-477/17: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 24 stycznia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep – Niderlandy) – Raad van bestuur van de Sociale verzekeringsbank / D. Balandin, I. Lukachenko, Holiday on Ice Services BV Odesłanie prejudycjalne – Zabezpieczenie społeczne – Rozporządzenie (UE) nr 1231/2010 – Właściwe ustawodawstwo – Zaświadczenie A 1 – Artykuł 1 – Rozszerzenie możliwości korzystania z zaświadczenia A 1 na obywateli państw trzecich zamieszkujących legalnie na terytorium państwa członkowskiego – Legalne zamieszkanie – Pojęcie

text:
               11.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/14

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 24 stycznia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep – Niderlandy) – Raad van bestuur van de Sociale verzekeringsbank / D. Balandin, I. Lukachenko, Holiday on Ice Services BV
      (Sprawa C-477/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Zabezpieczenie społeczne - Rozporządzenie (UE) nr 1231/2010 - Właściwe ustawodawstwo - Zaświadczenie A 1 - Artykuł 1 - Rozszerzenie możliwości korzystania z zaświadczenia A 1 na obywateli państw trzecich zamieszkujących legalnie na terytorium państwa członkowskiego - Legalne zamieszkanie - Pojęcie)
      (2019/C 93/17)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Centrale Raad van Beroep

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Raad van bestuur van de Sociale verzekeringsbank

         Strona pozwana: D. Balandin, I. Lukachenko, Holiday on Ice Services BV

         Sentencja

      Artykuł 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1231/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. rozszerzającego rozporządzenie (WE) nr 883/2004 i rozporządzenie (WE) nr 987/2009 na obywateli państw trzecich, którzy nie są jeszcze objęci tymi rozporządzeniami jedynie ze względu na swoje obywatelstwo, należy interpretować w ten sposób, że obywatele państw trzecich, tacy jak ci, których dotyczy sprawa w postępowaniu głównym, przebywający i wykonujący tymczasowo pracę w różnych państwach członkowskich na rzecz pracodawcy mającego siedzibę w danym państwie członkowskim, mogą powoływać się na przewidziane w rozporządzeniu (WE) nr 883/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego i rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącym wykonywania rozporządzenia nr 883/2004 zasady koordynacji w celu określenia ustawodawstwa w zakresie zabezpieczenia społecznego, któremu podlegają, ze względu na to, że przebywają oni i pracują legalnie na terytorium państw członkowskich.

         (1)  Dz.U. C 357 z 23.10.2017.


title: Sprawa C-496/17: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 16 stycznia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf – Niemcy) – Deutsche Post AG / Hauptzollamt Köln Odesłanie prejudycjalne – Unia celna – Unijny kodeks celny – Artykuł 39 – Status upoważnionego przedsiębiorcy – Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2015/2447 – Artykuł 24 ust. 1 akapit drugi – Wnioskodawca inny niż osoba fizyczna – Kwestionariusz – Gromadzenie danych osobowych – Dyrektywa 95/46/WE – Artykuły 6 i 7 – Rozporządzenie (UE) 2016/679 – Artykuły 5 i 6 – Przetwarzanie danych osobowych

text:
               11.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/14

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 16 stycznia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf – Niemcy) – Deutsche Post AG / Hauptzollamt Köln
      (Sprawa C-496/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Unia celna - Unijny kodeks celny - Artykuł 39 - Status upoważnionego przedsiębiorcy - Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2015/2447 - Artykuł 24 ust. 1 akapit drugi - Wnioskodawca inny niż osoba fizyczna - Kwestionariusz - Gromadzenie danych osobowych - Dyrektywa 95/46/WE - Artykuły 6 i 7 - Rozporządzenie (UE) 2016/679 - Artykuły 5 i 6 - Przetwarzanie danych osobowych)
      (2019/C 93/18)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Finanzgericht Düsseldorf

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Deutsche Post AG

         Strona pozwana: Hauptzollamt Köln

         Sentencja

      Artykuł 24 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/2447 z dnia 24 listopada 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny w związku z dyrektywą 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych oraz z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólnym rozporządzeniem o ochronie danych) należy interpretować w ten sposób, że organy celne mogą wymagać od wnioskodawcy ubiegającego się o status upoważnionego przedsiębiorcy dostarczenia numerów identyfikacji podatkowej nadanych dla celów poboru podatku dochodowego, dotyczących wyłącznie tych osób fizycznych, które są uprawnione do działania w imieniu wnioskodawcy lub sprawują kontrolę nad jego kierownictwem oraz osób odpowiedzialnych za sprawy celne wnioskodawcy, jak również dane kontaktowe urzędów skarbowych właściwych dla wszystkich tych osób, w zakresie, w jakim dane te umożliwiają tym organom uzyskanie informacji dotyczących poważnych lub powtarzających się naruszeń przepisów celnych lub przepisów podatkowych albo popełnionych przez te osoby fizyczne poważnych przestępstw karnych związanych z ich działalnością gospodarczą.

         (1)  Dz.U. C 347 z 16.10.2017.


title: Sprawa C-639/17: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 stycznia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa – Łotwa) – SIA „KPMG Baltics” działająca w charakterze syndyka masy upadłości AS „Latvijas Krājbanka” / SIA „Ķipars AI” Odesłanie prejudycjalne – Zamknięcie rozliczeń w systemach płatności i rozrachunku papierów wartościowych – Dyrektywa 98/26/WE – Zakres stosowania – Pojęcie „zlecenia transferu” – Zlecenie płatnicze przekazane przez posiadacza zwykłego rachunku bieżącego instytucji kredytowej, wobec której ogłoszona została następnie upadłość

text:
               11.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/15

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 stycznia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa – Łotwa) – SIA „KPMG Baltics” działająca w charakterze syndyka masy upadłości AS „Latvijas Krājbanka” / SIA „Ķipars AI”
      (Sprawa C-639/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Zamknięcie rozliczeń w systemach płatności i rozrachunku papierów wartościowych - Dyrektywa 98/26/WE - Zakres stosowania - Pojęcie „zlecenia transferu” - Zlecenie płatnicze przekazane przez posiadacza zwykłego rachunku bieżącego instytucji kredytowej, wobec której ogłoszona została następnie upadłość)
      (2019/C 93/19)
      Język postępowania: łotewski

         Sąd odsyłający

      Augstākā tiesa

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: SIA „KPMG Baltics” działająca w charakterze syndyka masy upadłości AS „Latvijas Krājbanka”

         Strona pozwana: SIA „Ķipars AI”

         Sentencja

      Zlecenie płatnicze takie jak będące przedmiotem postępowania głównego, przekazane przez posiadacza zwykłego rachunku bieżącego instytucji kredytowej i obejmujące przeniesienie środków do innej instytucji kredytowej, nie wchodzi w zakres pojęcia „zlecenia transferu” w rozumieniu dyrektywy 98/26/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 maja 1998 r. w sprawie zamknięcia rozliczeń w systemach płatności i rozrachunku papierów wartościowych, zmienionej dyrektywą 2009/44/CE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 maja 2009 r., i w rezultacie nie jest objęte zakresem stosowania tejże dyrektywy.

         (1)  Dz.U. C 52 z 12.2.2018.


title: Sprawa C-698/17 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 23 stycznia 2019 r. – Toni Klement / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (Odwołanie – Znak towarowy Unii Europejskiej – Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 – Artykuł 15 ust. 1 – Wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do wcześniejszego znaku towarowego – Trójwymiarowy znak towarowy przedstawiający kształt pieca – Rzeczywiste używanie znaku towarowego – Uzasadnienie)

text:
               11.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/17

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 23 stycznia 2019 r. – Toni Klement / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)
      (Sprawa C-698/17 P) (1)

      ((Odwołanie - Znak towarowy Unii Europejskiej - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Artykuł 15 ust. 1 - Wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do wcześniejszego znaku towarowego - Trójwymiarowy znak towarowy przedstawiający kształt pieca - Rzeczywiste używanie znaku towarowego - Uzasadnienie))
      (2019/C 93/21)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Toni Klement (przedstawiciel: J. Weiser, Rechtsanwalt)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciele: D. Hanf, D. Botis i D. Walicka, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Toni Klement zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 134 z dnia 16.04.2018 r.


title: Sprawa C-74/18: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 17 stycznia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus – Finlandia) – Postępowanie wszczęte przez A Ltd Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 2009/138/WE – Podejmowanie i prowadzenie działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej – Artykuł 13 pkt 13 – Pojęcie „państwa członkowskiego umiejscowienia ryzyka” – Spółka z siedzibą w państwie członkowskim, świadcząca usługi ubezpieczeniowe odnoszące się do ryzyka umownego związanego z przekształceniem spółek w innym państwie członkowskim – Artykuł 157 – Państwo członkowskie poboru podatku od składek ubezpieczeniowych

text:
               11.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/17

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 17 stycznia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus – Finlandia) – Postępowanie wszczęte przez A Ltd
      (Sprawa C-74/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2009/138/WE - Podejmowanie i prowadzenie działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej - Artykuł 13 pkt 13 - Pojęcie „państwa członkowskiego umiejscowienia ryzyka” - Spółka z siedzibą w państwie członkowskim, świadcząca usługi ubezpieczeniowe odnoszące się do ryzyka umownego związanego z przekształceniem spółek w innym państwie członkowskim - Artykuł 157 - Państwo członkowskie poboru podatku od składek ubezpieczeniowych)
      (2019/C 93/22)
      Język postępowania: fiński

         Sąd odsyłający

      Korkein hallinto-oikeus

         Strony w postępowaniu głównym

      A Ltd

         przy udziale: Veronsaajien oikeudenvalvontayksikkö

         Sentencja

      Artykuł 157 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Wypłacalność II), zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/58/UE z dnia 11 grudnia 2013 r., w związku z art. 13 pkt 13 tejże dyrektywy 2009/138 należy interpretować w ten sposób, że wówczas, gdy zakład ubezpieczeń z siedzibą na terytorium danego państwa członkowskiego oferuje ubezpieczenie obejmujące ryzyko umowne związane z wartością akcji i godziwą ceną zakupu zapłaconą przez kupującego w wypadku nabycia przedsiębiorstwa, umowa ubezpieczenia zawarta w tym kontekście podlega wyłącznie podatkom pośrednim i opłatom o charakterze fiskalnym od składek ubezpieczeniowych w państwie członkowskim, w którym ubezpieczający ma siedzibę.

         (1)  Dz.U. C 142 z 23.4.2018.


title: Sprawa C-551/18 PPU: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 6 grudnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie – Belgia) – wykonanie europejskiego nakazu aresztowania wydanego przeciwko IK [Odesłanie prejudycjalne – Pilny tryb prejudycjalny – Współpraca policyjna i wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych – Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW – Europejski nakaz aresztowania i procedura przekazywania osób między państwami członkowskimi – Europejski nakaz aresztowania wydany w celu wykonania kary pozbawienia wolności – Treść i forma – Artykuł 8 ust. 1 lit. f) – Brak informacji na temat kary dodatkowej – Ważność – Konsekwencje – Wpływ na umieszczenie w zakładzie karnym]

text:
               11.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/18

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 6 grudnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie – Belgia) – wykonanie europejskiego nakazu aresztowania wydanego przeciwko IK
      (Sprawa C-551/18 PPU) (1)

      ([Odesłanie prejudycjalne - Pilny tryb prejudycjalny - Współpraca policyjna i wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych - Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW - Europejski nakaz aresztowania i procedura przekazywania osób między państwami członkowskimi - Europejski nakaz aresztowania wydany w celu wykonania kary pozbawienia wolności - Treść i forma - Artykuł 8 ust. 1 lit. f) - Brak informacji na temat kary dodatkowej - Ważność - Konsekwencje - Wpływ na umieszczenie w zakładzie karnym])
      (2019/C 93/24)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Hof van Cassatie

         Strona w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: IK

         Sentencja

      Artykuł 8 ust. 1 lit. f) decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi, zmienionej decyzją ramową Rady 2009/299/WSiSW z dnia 26 lutego 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że pominięcie w europejskim nakazie aresztowania, na podstawie którego przekazano daną osobę, informacji o karze dodatkowej, polegającej na oddaniu do dyspozycji sądu penitencjarnego, na którą osoba ta została skazana za to samo przestępstwo i tym samym orzeczeniem, w którym orzeczono zasadniczą karę pozbawienia wolności, w okolicznościach rozpatrywanych w postępowaniu głównym nie stoi na przeszkodzie temu, by wykonanie tej dodatkowej kary po zakończeniu kary zasadniczej i po wydaniu przez krajowy sąd penitencjarny formalnej decyzji w tym zakresie prowadziło do pozbawienia wolności.

         (1)  Dz.U. C 16 z 14.1.2019.


title: Sprawa C-292/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Kassel Zweigstelle Hofgeismar (Niemcy) w dniu 27 kwietnia 2018 r. – Petra Breyer, Heiko Breyer / Sundair GmbH

text:
               11.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/19

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Kassel Zweigstelle Hofgeismar (Niemcy) w dniu 27 kwietnia 2018 r. – Petra Breyer, Heiko Breyer / Sundair GmbH
      (Sprawa C-292/18)
      (2019/C 93/25)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Amtsgericht Kassel Zweigstelle Hofgeismar

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Petra Breyer, Heiko Breyer

         Strona pozwana: Sundair GmbH
      Postanowieniem z dnia 6 grudnia 2018 r. Trybunał orzekł, co następuje:
      Artykuł 3 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91, w związku z art. 2 lit. a) tego rozporządzenia, należy interpretować w ten sposób, że przedsiębiorstwo takie jak to rozpatrywane w postępowaniu głównym, które wystąpiło o wydanie licencji na prowadzenie działalności, ale nie została mu ona jednak jeszcze przyznana w chwili przewidzianej dla wykonania planowanych lotów, nie może być objęte zakresem powyższego rozporządzenia, wobec czego zainteresowani pasażerowie nie mają prawa do odszkodowania na podstawie art. 5 ust. 1 lit. c) i art. 7 ust. 1 tego rozporządzenia.